Jenny Carroll

Dziewiąty Klucz

Tyt. oryg.: Ninth Key

Tłum.: Aleksandra Januszewska

Pośredniczka 2

1

Nikt mnie nie uprzedził o sumaku jadowitym. Och, wiedziałam, że będą palmy. Owszem, o palmach słyszałam, zgadza się. Nikt jednak nie zająknął się ani słowem na temat sumaka jadowitego.

– Otóż, chodzi o to, Susannah…

Ojciec Dominik mówił coś do mnie. Usiłowałam się skupić, ale, pozwolę sobie zwrócić uwagę, sumak jadowity powoduje swędzenie…

– Na mediatorach, którymi jesteśmy właśnie ty i ja, Susannah, ciąży ogromna odpowiedzialność. Do nas należy niesienie pomocy i pociechy nieszczęsnym duszom, które cierpią, nie mogąc na dobre opuścić świata żywych i przenieść się do świata umarłych.

Nie mówię, że palmy to nie jest przyjemna rzecz, o nie. To było niesamowite, wysiąść z samolotu i zobaczyć palmy, zwłaszcza że ostrzegano mnie, jak chłodne mogą być noce w północnej Kalifornii.

Ale sumak jadowity? Jak to się stało, że nikt o nim nie wspomniał?

– Widzisz, Susannah, jako mediatorzy mamy obowiązek pomagać zagubionym duszom dostać się tam, gdzie im przeznaczone. Jesteśmy kimś w rodzaju przewodników. Duchowych łączników między dwoma światami. – Ojciec Dominik postukał palcami w leżącą na biurku, nienaruszoną paczkę papierosów i spojrzał na mnie wielkimi błękitnymi oczami niewinnego dziecka. – Kiedy jednak przewodnik duchowy łapie kogoś za głowę i tłucze nią o drzwi szafki… rozumiesz, że tego rodzaju zachowanie utrudnia zbudowanie zaufania w relacjach z naszymi zbłąkanymi braćmi i siostrami.

Oderwałam wzrok od wysypki na rękach. Wysypka. To nie jest właściwe słowo. To było coś jak grzyb. Nawet gorsze. Narośl. Podstępna narośl zdolna z czasem zająć każdy centymetr mojej niegdyś nienagannie gładkiej skóry, pokrywając ją czerwonymi łuskowatymi guzami. Do tego, z bąbli wydzielał się płyn.

– Tak – powiedziałam – ale jeśli nasi zbłąkani bracia i siostry obrzydzają nam życie, nie rozumiem, co to za zbrodnia, że czasem im porządnie dołożę…

– Nie rozumiesz, Susannah? – Ojciec Dominik ścisnął paczkę papierosów. Znałam go zaledwie parę tygodni, ale wiedziałam, że ilekroć zaczyna bawić się papierosami, których, nawiasem mówiąc, nigdy nie palił, był to znak, że coś go gryzie.

Tym czymś, jak się wydaje, w tej chwili byłam ja.

– Dlatego – wyjaśnił – jesteś mediatorką. Masz pomóc zbłąkanym duszom osiągnąć duchowe spełnienie…

– Proszę posłuchać, ojcze Dominiku… – zaczęłam. Schowałam za siebie wilgotne, oszpecone chorobą ręce. – Nie wiem, z jakimi duchami miał ksiądz ostatnio do czynienia, ale te, na które ja wpadam, mają taką samą szansę na duchowe spełnienie, jak ja na znalezienie w tym mieście przyzwoitej nowojorskiej pizzy. To się nie zdarzy. Trafią do piekła albo do nieba, albo rozpoczną nowe życie jako gąsienice w Katmandu, ale jakkolwiek na to patrzeć, żeby się tam dostać… potrzebują kopa w tyłek.

– Nie, nie, nie. – Ojciec Dominik pochylił się w moją stronę. Nie mógł pochylić się za mocno, ponieważ jakiś tydzień temu jedna z tych jego zbłąkanych duszyczek postanowiła darować sobie duchowe spełnienie i zamiast tego wyrwać mu nogę. Ponadto złamała mu parę żeber, spowodowała wstrząs mózgu, rozwaliła pół szkoły i, zaraz, zaraz… co jeszcze?

A, tak. Próbowała mnie zabić.

Ojciec Dominik wrócił do szkoły, ale w gipsowym pancerzu, który sięgał od lędźwi wysoko pod sutannę. Kto wie jak wysoko? Nie miałam ochoty się nad tym zastanawiać.

Coraz lepiej radził sobie z kulami. W razie potrzeby byłby w stanie ścigać po korytarzu spóźnialskich uczniów. Ale, jako że był dyrektorem, a zapisywanie spóźnień należało do sióstr nowicjuszek, nie musiał. Poza tym to nie w jego stylu.

Za to historie z duchami, jak na mój gust, traktował odrobinę zbyt poważnie.

– Susannah – powiedział zmęczonym tonem – ty i ja, na dobre czy na złe, urodziliśmy się z niewiarygodnym darem, zdolnością widzenia umarłych i rozmawiania z nimi.

– Ksiądz znowu swoje – westchnęłam, przewracając oczami – z tym darem. Prawdę mówiąc, ojcze, ja patrzę na to inaczej.

Pewnie. Odkąd skończyłam dwa łata, dwa lata! – nachodziły mnie, prześladowały, nie dawały żyć niespokojne duchy. Przez czternaście lat znosiłam to, pomagając im, jeśli to było możliwe, używając pięści, jeśli nie było innego wyjścia, zawsze w strachu, że ktoś odkryje mój sekret i zostanę zdemaskowana jako dziwadło, którym, z czego zawsze zdawałam sobie sprawę, jestem, ale co rozpaczliwie usiłuję ukryć przed moją kochaną, dość już doświadczoną przez los mamą.

A potem mama ponownie wyszła za mąż i zabrała mnie do Kalifornii – w połowie drugiej klasy, wielkie dzięki – gdzie, rzecz to niesłychana, spotkałam kogoś dotkniętego tą samą koszmarną przypadłością, ojca Dominika.

Tylko że ojciec Dominik widzi ten nasz „dar” w zupełnie innym świetle. Jego zdaniem daje on cudowną sposobność udzielania pomocy bliźnim w potrzebie.

Tak, w porządku. To dobre dla niego. Jest księdzem. Nie jest szesnastoletnią dziewczyną, która, kto by pomyślał, chciałaby prowadzić jakieś życie towarzyskie.

Co do mnie, to sądzę, że „dar” powinien rzeczywiście coś „dawać”. Na przykład nadludzką siłę, umiejętność czytania w myślach, czy coś podobnego. Nic z tych rzeczy. Jestem zwyczajną szesnastoletnią dziewczyną – ponadprzeciętnie ładną, jeśli mogę wyrazić swoją opinię – która przypadkiem rozmawia ze zmarłymi.

Wielkie rzeczy.

– Susannah – odezwał się poważnym tonem. – Jesteśmy mediatorami. Nie jesteśmy… cóż, terminatorami. Mamy obowiązek działać w interesie duchów i pomóc im przejść tam, gdzie im ostatecznie przeznaczone. Dokonujemy tego, udzielając im wskazówek i delikatnie kierując, a nie dając pięścią w nos i odprawiając brazylijskie egzorcyzmy wudu.

Przy słowie „egzorcyzmy” podniósł głos, chociaż wie doskonale, że uciekłam się do tego środka, ponieważ nie miałam innego wyjścia. To nie moja wina, że przy okazji zawaliło się pół szkoły. Z technicznego punktu widzenia to duch zawinił, nie ja.

– W porządku, w porządku. – Podniosłam ręce w geście „poddaję się”. – Od tej chwili będę działała metodami księdza. Delikatnie. O rany! Wy z Zachodniego Wybrzeża! Masaż plecków i kanapki z awocado, tak?

Ojciec Dominik pokręcił głową.

– A jak określiłabyś swoją technikę mediacji, Susannah? Cios w nos i kop w tyłek?

– Bardzo zabawne, ojcze Dom – mruknęłam. – Czy mogę już wrócić do klasy?

– Jeszcze nie. – Przesuwał paczkę papierosów po biurku, obracając ją w palcach, jakby zamierzał ją otworzyć. To by była afera. – Jak ci się udał weekend?

– Świetnie. – Podniosłam dłonie, wierzchem w jego stronę. – Widzi ksiądz?

Zamrugał, zdumiony.

– Mój Boże, Susannah, co to jest?

– Sumak jadowity. Fajnie, że nikt mnie nie uświadomił, że tu wszędzie można się na niego natknąć.

– Nie wszędzie – sprostował ojciec Dominik. – Tylko na terenach lesistych. Byłaś w lesie podczas weekendu? – Jego oczy zrobiły się nagle okrągłe za szkłami okularów. – Susannah! Nie poszłaś chyba na cmentarz, co? Nie sama? Wiem, że uważasz się za niezwyciężoną, ale dla młodej dziewczyny cmentarz w nocy nie jest bezpiecznym miejscem, nawet jeśli jest mediatorką.

Opuściłam ręce i oznajmiłam zniechęcona:

– Nie nabawiłam się tego na cmentarzu. Nie byłam w pracy. Złapałam to świństwo w sobotę wieczorem na party basenowym u Kelly Prescott.

– Party u Kelly Prescott? – Ojciec Dominik był wyraźnie zmieszany. – Skąd się tam wziął sumak jadowity?

Zbyt późno zdałam sobie sprawę, że powinnam była trzymać buzię na kłódkę. Teraz nie da się uniknąć wyjaśnień wobec dyrektora szkoły – który jest również, przypadkiem, księdzem – dotyczących tego, jak to w połowie przyjęcia rozeszła się plotka, że mój brat przyrodni, Przyćmiony, i jego dziewczyna, Debbie Mancuso, robią to przy basenie.

Nie przejęłam się tym, oczywiście, ponieważ wiedziałam, że Przyćmiony przebywa teraz w areszcie domowym. Tata Przyćmionego, mój ojczym, który jak na niefrasobliwego Kalifornijczyka okazał się zwolennikiem dość surowej dyscypliny, uziemił Przyćmionego za nazwanie mojego znajomego pedałem.

No więc, kiedy rozeszła się pogłoska, że Przyćmiony i Debbie Mancuso bawią się w lekarza przy basenie, byłam przekonana, że to pomyłka. Brad, upierałam się – wszyscy poza mną nazywają Przyćmionego Brad, bo to jego prawdziwe imię, chociaż, słowo daję, Przyćmiony pasuje do niego jak ulał – siedzi w domu, słuchając Marylin Mansona przez słuchawki, jako że ojciec skonfiskował mu głośniki stereo.

Wtedy ktoś powiedział: „Idź i sama zobacz”, a ja popełniłam ten błąd, że poszłam za jego radą, podchodząc na palcach do wskazanego okienka i zaglądając do środka.

Nigdy nie zależało mi specjalnie na tym, żeby oglądać któregoś z moich przyrodnich braci na golasa. Nie dlatego, że są brzydcy, czy coś. Śpiący, na przykład, najstarszy, uchodzi za przystojniaka w Akademii Misyjnej imienia Junipero Serry, gdzie uczęszcza do ostatniej klasy, a ja do drugiej. Ale to nie znaczy, że miałabym ochotę go widzieć, jak paraduje po domu bez gatek. No i jeszcze Profesor, najmłodszy, zaledwie dwunastoletni, słodziutki, z tymi swoimi rudymi włosami i odstającymi uszami, ale bynajmniej żaden cud.

A co do Przyćmionego… Cóż, zwłaszcza jego nie chciałam oglądać sauté. W gruncie rzeczy Przyćmiony jest ostatnią osobą na ziemi, którą miałabym ochotę widzieć nago.

Na szczęście, kiedy zajrzałam przez to okno, przekonałam się, że plotki na temat golizny, jak również seksualnych ekscesów mojego brata, były znacznie przesadzone. Nie robili z Debbie nic, poza tym, że się całowali. To nie znaczy, że nie czułam obrzydzenia. Nie zachwyciło mnie to, że mój brat pakuje jęzor do gardła drugiej najgłupszej, zaraz po nim samym, osobie w klasie.

Natychmiast, rzecz jasna, odwróciłam wzrok. Na Boga, to można oglądać, nie wychodząc z domu. Widziałam już mnóstwo całujących się par. Nie zamierzałam stać tam i gapić się, jak robi to mój brat. Co do Debbie Mancuso, cóż, mogę powiedzieć tyle, że powinna się hamować. Nie może sobie pozwolić na jeszcze większą stratę szarych komórek, dość ich zniszczyła, na każdej przerwie spryskując włosy niesamowitymi ilościami lakieru.

To chyba wtedy, gdy zdegustowana cofałam się spod tego okienka, umieszczonego nad żwirową ścieżynką, wpakowałam się na sumaka jadowitego. Nie przypominam sobie, żebym w innym momencie podczas weekendu weszła w kontakt z florą, ponieważ należę do osób spędzających czas w zamkniętych pomieszczeniach.

Pozwolę sobie podkreślić, że naprawdę „wpakowałam się” na tego sumaka. Horror, jakiego byłam świadkiem, wiecie, całowanie z języczkiem, wywołał u mnie lekki zawrót głowy, a do tego miałam na nogach klapki na grubej podeszwie i zwyczajnie straciłam równowagę. Tylko rośliny, które złapałam w ostatniej chwili, uratowały mnie przed upokarzającym upadkiem na płytę z sekwoi otaczającą basen.

Ojcu Dominikowi przedstawiłam jednak wersję skróconą. Powiedziałam, że musiałam natknąć się na sumaka, wychodząc z basenu u Prescottów.

Ojciec Dominik, jak się wydaje, przyjął to do wiadomości.

– Cóż, hydrokortyzon powinien ci pomóc – powiedział. – Zgłoś się potem do pielęgniarki. Pamiętaj, żeby tego nie rozdrapywać, bo się rozprzestrzeni.

– Tak, dziękuję. Będę również pamiętała, żeby nie oddychać. To prawdopodobnie będzie równie łatwe.

Ojciec Dominik zignorował sarkazm w moim głosie. Zabawne, że oboje jesteśmy mediatorami. Nigdy dotąd nie spotkałam kogoś takiego. W gruncie rzeczy jeszcze przed paroma tygodniami sądziłam, że jestem jedyną mediatorką na całym wielkim świecie.

Ojciec Dom twierdzi, że są inni. Nie wie, ilu dokładnie, ani też na jakiej zasadzie zostaliśmy wyznaczeni do tak zaszczytnego – czy wspomniałam już, że wykonywanego bezpłatnie? – zadania. Wydaje mi się, że powinniśmy zacząć wydawać jakieś pisemko. „Dziennik mediatora”. I odbywać konferencje. Mogłabym prowadzić seminarium poświęcone pięciu prostym sposobom, jak dobrać się duchowi do skóry, nie rujnując sobie fryzury.

No, a jeśli chodzi o mnie i ojca Dominika… Jak na dwoje ludzi obdarzonych tą samą dziwaczną zdolnością rozmawiania ze zmarłymi, jesteśmy tak różni, jak to tylko możliwe. Pomijając kwestię wieku – ojciec Dominik ma sześćdziesiąt, a ja szesnaście lat – on jest samą łagodnością, podczas gdy ja…

Cóż, ja nie jestem.

Nie o to chodzi, że się nie staram. Nauczyłam się jednego: nie mamy na tej ziemi czasu jak lodu. Dlaczego więc go tracić, zajmując się cudzym bałaganem? Zwłaszcza kogoś, kto i tak już nie żyje.

– Poza sumakiem jadowitym – odezwał się ojciec Dominik – czy w twoim życiu dzieje się coś jeszcze, o czym, twoim zdaniem, powinienem wiedzieć?

Czy w moim życiu dzieje się coś, o czym, moim zdaniem, ksiądz powinien wiedzieć? Niech pomyślę…

A, na przykład fakt, że w wieku szesnastu lat, w przeciwieństwie do mojego brata, Przyćmionego, z nikim się nie całowałam, ani nawet nie byłam na randce?

Nic wielkiego, zwłaszcza dla ojca Dominika, faceta, który złożył śluby czystości jakieś trzydzieści lat przed moim urodzeniem, ale jednak dość upokarzające. Na przyjęciu u Kelly Prescott całowano się namiętnie, a prawdę mówiąc, nie tylko, ale nikt nie próbował zewrzeć swoich warg z moimi.

Jakiś nieznajomy chłopak poprosił mnie do wolnego tańca. Zgodziłam się, ale tylko dlatego, że Kelly nawrzeszczała na mnie, ponieważ odmówiłam mu za pierwszym razem. Zdaje się, że od pewnego czasu durzyła się w tym chłopaku. W jaki sposób to, że zatańczyłby ze mną, miałoby obudzić w nim żywsze uczucia do Kelly, nie mam pojęcia, ale kiedy mu odmówiłam, dopadła mnie w pokoju, gdzie poprawiałam włosy i, ze łzami w oczach, oznajmiła, iż zrujnowałam imprezę.

– Zrujnowałam imprezę? – zdziwiłam się szczerze. Mieszkałam w Kalifornii całe dwa tygodnie i nie mogłam zrozumieć, w jaki sposób w tak krótkim czasie zostałam społecznym wyrzutkiem. Kelly już przedtem była na mnie wściekła, ponieważ zaprosiłam na jej imprezę Cee Cee i Adama, których cała druga klasa w Akademii Misyjnej uważa za odmieńców. Wyglądało na to, że popełniłam kolejny nietakt, nie chcąc zatańczyć z chłopakiem, którego nawet nie znałam.

– Jezu – jęknęła Kelly. – Chodzi do pierwszej klasy w Robercie Louisie Stevensonie. Jest gwiazdą koszykówki. Wygrał w zeszłym roku regaty w Pebble Beach i jest najprzystojniejszym chłopakiem w dolinie, zaraz po Brysie Martinsenie. Suze, jeśli z nim nie zatańczysz, przysięgam, że nigdy się do ciebie nie odezwę.

Ja na to:

– W porządku. Ale o co ci chodzi, tak właściwie?

– Ja tylko – Kelly wytarła oczy wymanikiurowanym palcem – chcę, żeby wszystko się udało. Mam go na oku od pewnego czasu i…

– Och, pewnie, Kel – odparłam – skłonienie mnie, żebym z nim zatańczyła, spowoduje, że zwróci uwagę na ciebie.

Kiedy jednak wytknęłam jej ten błąd w rozumowaniu, powiedziała tylko: „Po prostu zrób to”, tyle że nie tak, jak to mówią w reklamach Nike. Powiedziała to takim tonem, jak Zła Wiedźma z Zachodu, kiedy wysłała skrzydlate małpy, żeby zabiły Dorotę i jej małego pieska.

Nie boję się Kelly, ale, mój Boże, po co się kłócić?

Wyszłam więc na zewnątrz i stanęłam w jednoczęściowym kostiumie od Calvina Kleina – z pareo niedbale przewiązanym w pasie, nie mając absolutnie pojęcia, że przed chwilą władowałam się na krzak sumaka jadowitego, podczas gdy Kelly podeszła do chłopaka swoich marzeń i powiedziała, żeby poprosił mnie do tańca.

Starałam się nie myśleć, że jedynym powodem, dla którego chciał ze mną tańczyć, był zapewne fakt, że jako jedyna z dziewczyn na przyjęciu, miałam na sobie kostium kąpielowy. Jako że nigdy przedtem nie zaproszono mnie na basenowe party, przyjęłam mylnie, że jest to rodzaj przyjęcia, na którym się pływa.

Myliłam się. Nie licząc mojego przyrodniego brata, któremu zrobiło się wyraźnie tak gorąco w namiętnych objęciach Debbie Mancuso, że aż ściągnął koszulę, byłam najskąpiej ubraną osobą na przyjęciu.

Inaczej niż wymarzony chłopak Kelly. Podszedł do mnie parę minut później, z bardzo poważną miną, w drelichowych białych spodniach i czarnej jedwabnej koszuli. W stylu Jersey, ale byliśmy akurat na Zachodnim Wybrzeżu, więc skąd miał wiedzieć?

– Chcesz zatańczyć? – zapytał miękkim cichym głosem. Ledwie go słyszałam przy wyciu Sheryl Crow, dobiegającym z głośników.

– Słuchaj – powiedziałam, odstawiając dietetyczną colę – nie wiem nawet, jak się nazywasz.

– Tad – odparł.

A potem bez słowa objął mnie w pasie, przyciągnął do siebie i zaczął się kołysać w takt muzyki.

Z wyjątkiem tej okazji, kiedy rzuciłam się na Bryce'a Martinsena, żeby ratować go, gdy pewien duch próbował rozwalić mu czaszkę drewnianą belką, nigdy nie byłam tak blisko chłopaka, żywego oddychającego chłopaka.

Muszę stwierdzić, że bez względu na czarną jedwabną koszulę, podobało mi się to. Był przyjemny w dotyku i ciepły. W kostiumie trochę marzłam; w styczniu jest, oczywiście, za zimno na kostium kąpielowy, ale to była przecież Kalifornia. Pachniał dobrym drogim mydłem. Ponadto był ode mnie akurat o tyle wyższy, żeby jego oddech muskał mój policzek, prowokująco, jak w romantycznej powieści.

Powiem wprost, zamknęłam oczy, objęłam go za szyję i kołysałam się z nim przez dwie najdłuższe najcudowniejsze minuty w moim życiu.

A potem piosenka się skończyła.

Tad powiedział „dziękuję” tym samym cichym głosem co przedtem i puścił mnie.

I to wszystko. Odwrócił się i odmaszerował w stronę grupki gości, którzy kręcili się przy beczułce kupionej przez tatę Kelly pod warunkiem, że nie pozwoli nikomu wracać samochodem po pijanemu. Kelly wywiązała się z tego świetnie, gdyż sama nie piła i nie wypuszczała z ręki komórki z numerem Carmel Taxi, trzymając palec na przycisku redial.

Przez resztę przyjęcia Tad mnie omijał. Nie tańczył z nikim więcej, ale nie odezwał się do mnie ani słowem.

Gra skończona, jak mawiał Przyćmiony.

Nie podejrzewałam jednak, żeby ojca Dominika interesowały moje sercowe rozterki. Oznajmiłam więc:

– Nic, zero, nada.

– Dziwne – mruknął w zamyśleniu. – Sądziłem, że w strefie paranormalnej…

– Och, chodzi księdzu o to, czy pojawiły się jakieś nowe duchy?

Jego mina się zmieniła. Wydawał się teraz zirytowany.

– Cóż, tak, Susannah – powiedział, ściągając okulary i ściskając nasadę nosa kciukiem i palcem wskazującym, jakby nagle rozbolała go głowa. – Oczywiście, że to mam na myśli. – Założył okulary. – Dlaczego? Czy coś się stało? Spotkałaś kogoś? To jest, od czasu tego niefortunnego incydentu, który skończył się zniszczeniem szkoły?

– Cóż… – zaczęłam wolno.

2

Po raz pierwszy ukazała się w jakąś godzinę po moim powrocie z imprezy na basenie. Chyba gdzieś koło trzeciej nad ranem. Stanęła przy moim łóżku i zaczęła krzyczeć.

Krzyczała naprawdę głośno. Wyrwała mnie z głębokiego snu. Śniłam o Brysie Martinsenie. Mknęliśmy Aleją Siedemnastej Mili czerwonym kabrioletem. Nie wiem, do kogo należał ten kabriolet. Pewnie do niego, bo ja nie mam jeszcze prawa jazdy. Miękkie włosy Bryce'a, koloru dojrzałego żyta, falowały na wietrze, słońce zanurzało się w morzu, barwiąc niebo na czerwono, pomarańczowo i fioletowo. Jechaliśmy krętą drogą wzdłuż urwistego brzegu morza, a ja nie czułam w ogóle strachu. To był wspaniały sen.

I nagle ta kobieta podnosi wrzask, praktycznie nad moim uchem.

Usiadłam natychmiast, zupełnie przebudzona. Tak to jest, kiedy zmarła kobieta zaczyna wydzierać się wniebogłosy w waszym pokoju. Budzicie się od razu.

Siedziałam, mrugając energicznie, ponieważ w pokoju panowały egipskie ciemności – była noc. No, wiecie, noc. Normalni ludzie śpią.

Ale nie mediatorzy. Co to, to nie.

Stała na wąziutkiej ścieżce księżycowego światła, ciągnącej się od okna w drugim końcu pokoju. Miała na sobie szarą bluzę z kapturem, koszulkę gimnastyczną, spodnie za kolana i sportowe buty. Jej włosy wydawały się brązowe. Trudno stwierdzić, czy była młoda, czy stara, zwłaszcza kiedy wrzeszczała, ale miałam wrażenie, że może być w wieku mojej mamy.

Dlatego nie wstałam z łóżka i nie przyłożyłam jej pięścią.

A prawdopodobnie należało tak zrobić. To jest, nie mogłam przecież odpłacić jej tą samą monetą, bo postawiłabym na nogi cały dom. Byłam jedyną osobą w domu, która mogła ją usłyszeć.

Cóż, w każdym razie spośród żyjących.

Po jakimś czasie musiała się chyba zorientować, że nie śpię, bo przestała wyć i wytarła oczy. Płakała.

– Przepraszam – powiedziała. Ja na to:

– Tak, no cóż, udało ci się zwrócić moją uwagę. Czego chcesz?

– Jesteś mi potrzebna – oznajmiła i pociągała nosem. – Jesteś mi potrzebna, żeby coś komuś powiedzieć.

– Dobrze. Co takiego?

– Powiedz mu… – Przetarła twarz rękawem bluzy. – Powiedz mu, że to nie była jego wina. Nie zabił mnie.

To ci dopiero nowina. Uniosłam brwi.

– Mam mu powiedzieć, że cię nie zabił? – powtórzyłam, żeby się upewnić, że dobrze usłyszałam.

Skinęła głową. Można ją było uznać za ładną, przypominała trochę biedne porzucone dziecko. Chociaż pewnie nie zaszkodziłoby jej, gdyby za życia zjadła czasem jakąś babeczkę czy dwie.

– Powiesz mu? – zapytała prosząco. – Obiecujesz?

– Oczywiście – zapewniłam. – Powiem mu. Tylko komu? Spojrzała na mnie dziwnie.

– Rudemu, oczywiście. Rudemu? Żarty sobie stroi?

Było jednak za późno na dociekanie. Zniknęła.

Tak po prostu.

Rudy. Odwróciłam się i poklepałam poduszkę, żeby była miększa. Rudy.

Dlaczego mnie to spotyka? Nie dają mi śnić o Brysie Martinsenie, tylko dlatego, że jakaś kobieta chce przekazać jakiemuś facetowi zwanemu Rudym, że jej nie zabił… Przysięgam, czasami mam wrażenie, że moje życie to szereg scenek do Najśmieszniejszych filmów wideo Ameryki, tylko bez dowcipów z opadającymi spodniami.

Tylko że moje życie nie jest, jak się tak dobrze zastanowić, specjalnie zabawne.

Zwłaszcza nie było mi do śmiechu, kiedy po tym, jak zdołałam ułożyć się wygodnie i już zamykałam oczy, żeby ponownie zasnąć, w świetle księżyca na środku pokoju pojawiła się następna postać.

Tym razem obyło się bez wrzasków. Odczułam pewną wdzięczność.

– Czego? – zapytałam zdecydowanie niegrzecznym tonem.

– Nawet nie zapytałaś, jak się nazywa – odparł, kręcąc głową.

Oparłam się na łokciach. To z jego powodu zaczęłam sypiać w koszulce i bokserkach. To nie znaczy, że zanim się pojawił.

stroiłam się w zwiewne negliże, ale teraz nie mogłabym już sobie na to pozwolić, mając chłopaka za współlokatora. Tak, dobrze przeczytaliście.

– Jakby dała mi szansę o to zapytać – burknęłam.

– Mogłaś zapytać. – Jesse skrzyżował ręce na piersi. – Ale ci się nie chciało.

– Wybacz – powiedziałam, siadając. – To moja sypialnia. Gości z innego świata będę traktowała jak mi się podoba. Dzięki.

– Susannah…

Miał najmilszy głos, jaki można sobie wyobrazić. Brzmiał nawet milej niż głos tego chłopaka, Tada. Był jak jedwab, czy coś w tym rodzaju, ten jego głos. Naprawdę trudno było zachowywać się niegrzecznie wobec kogoś o takim głosie.

Rzecz w tym, że musiałam być niemiła, ponieważ nawet w świetle księżyca widziałam zarys jego szerokich ramion, a tam gdzie rozchylała się staromodna biała koszula, trójkąt ciemnej oliwkowej skóry i ciemne włosy na piersi. Pod koszulą kryły się najpiękniej wykształcone mięśnie brzucha, jakie w życiu widzieliście. W bladym świetle widoczna była także jego twarz o wyrazistych rysach i mała blizna przecinająca jedną z jego atramentowoczarnych brwi, w miejscu, gdzie coś, lub ktoś, kiedyś go skaleczyło.

Kelly Prescott się myliła. Bryce Martinsen nie był najprzystojniejszym chłopakiem w Carmelu.

Był nim Jesse.

Gdybym traktowała go inaczej, zakochałabym się w nim po uszy.

A to byłby problem, bo, widzicie, on nie żyje.

– Jeśli chcesz to robić, Susannah – odezwał się tym swoim jedwabistym głosem – nie rób tego połowicznie.

– Posłuchaj, Jesse – zaczęłam, a mój głos nie był ani odrobinę jedwabisty. Był twardy jak skała. Chciałam, w każdym razie, żeby tak było. – Robię to od dawna i jakoś radziłam sobie bez twojej pomocy, jasne?

– Była wyraźnie wstrząśnięta, a ty…

– Co z tobą? Oboje, jeśli się nie mylę, żyjecie w tym samym astralnym świecie. Dlaczego nie spisałeś jej rangi i numeru serii?

Zmieszał się. Uwierzcie mi na słowo, zmieszany wygląda świetnie. Jesse wygląda świetnie w każdej sytuacji.

– Rangi i czego? – zapytał.

Zdarza mi się zapominać, że Jesse umarł jakieś sto pięćdziesiąt lat temu. Nie jest specjalnie na bieżąco, jeśli chodzi o mowę potoczną XXI wieku.

– Imię – przetłumaczyłam. – Dlaczego nie dowiedziałeś się. jak się nazywa?

Pokręcił głową.

– Tego się nie da załatwić w ten sposób.

Jesse zawsze wyskakuje z czymś takim. Tajemnicze uwagi na temat świata duchów, o którym, sama nie będąc duchem, powinnam jednak w jego przekonaniu mieć jakieś wyobrażenie. Mówię wam, to denerwujące. Ta gadanina plus hiszpański, którego nie znam, a który Jesse od czasu do czasu z siebie wypluwa, szczególnie kiedy jest wściekły, sprawia, że nie rozumiem jednej trzeciej z tego, co mówi.

Co jest strasznie irytujące. Muszę dzielić z nim pokój, ponieważ właśnie tutaj go zastrzelono, albo inaczej: wyprawiono na tamten świat gdzieś w 1850 roku, kiedy ten dom był rodzajem hotelu dla poszukiwaczy złota i kowbojów. Albo, jak w wypadku Jesse'a, synów bogatych ranczerów, którzy mieli poślubić piękne bogate kuzynki, ale zginęli zamordowani w drodze na ślub.

Tak się przynajmniej potoczyły losy Jesse'a. Nie dowiedziałam się jednak tego od niego. Nie, sama do tego doszłam… z pomocą mojego przyrodniego brata, Profesora. Nie wydaje się, żeby Jesse miał ochotę dyskutować na ten temat. Co jest dość niezwykłe, gdyż z mojego doświadczenia wynika, że zmarli chcą rozmawiać głównie o swojej śmierci.

Ale nie Jesse. On najchętniej rozmawia o tym, jaka jestem beznadziejna jako mediatorka.

Może i ma trochę racji. Według ojca Dominika, na przykład, mam służyć za duchowego przewodnika między światem żywych a światem umarłych. Ja jednak głównie narzekam, że nie mogę się wyspać.

– Posłuchaj – powiedziałam – mam jak najlepszą wolę, żeby pomóc tej kobiecie. Tylko nie w tej chwili, dobrze? Teraz muszę się przespać. Jestem wypompowana.

– Wypompowana? – powtórzył.

– Tak. Wypompowana. – Czasami podejrzewam, że Jesse też nie rozumie jednej trzeciej z tego, co mówię, chociaż ja posługuję się tylko angielskim.

– Padnięta – przetłumaczyłam. – Skonana. Zdechła ryba. Zmęczona.

– Och – mruknął. Stał przez chwilę, patrząc na mnie ciemnymi smutnymi oczami. Jesse ma tak smutne oczy, że ma się ochotę zrobić coś, żeby patrzyły trochę weselej.

Dlatego muszę być dla niego niedobra. Jestem przekonana, że to wbrew zasadom. To znaczy, według kodeksu ojca Dominika. Chodzi mi o punkty traktujące o duchach i mediatorach, którzy usiłują się… eee… nawzajem pocieszyć.

Wiecie, co mam na myśli.

– Zatem dobranoc, Susannah – powiedział Jesse.

– Dobranoc – odparłam – a mój głos zabrzmiał trochę piskliwie. Zwykle tak brzmi, kiedy rozmawiam z Jesse'em. Z nikim innym. Tylko z Jesse'em.

Świetnie. Akurat wtedy, gdy chcę, aby brzmiał seksownie i uwodzicielsko, piszczę. Po prostu świetnie.

Przewróciłam się na drugi bok, naciągając kołdrę na twarz. na której czułam gorący rumieniec. Kiedy w minutę czy dwie później zerknęłam na pokój, już go nie było.

To jest właśnie modus operandi Jesse'a. Pojawia się, kiedy najmniej się tego spodziewam, i znika, kiedy najmniej tego pragnę. Typowe zachowanie ducha.

Weźmy mojego ojca. Przez ostatnich dziesięć lat, odkąd umarł, wpadał do mnie od czasu do czasu z towarzyską wizytą. Ale czy pojawia się wtedy, kiedy naprawdę go potrzebuję? Na przykład, kiedy mama zabiera mnie na drugi koniec świata, gdzie nikogo nie znam i czuję się tak strasznie samotna? Guzik. Ani śladu kochanego tatusia. Zawsze był dosyć nieodpowiedzialny, ale miałam nadzieję, że chociaż wtedy, kiedy go tak bardzo potrzebowałam…

Jesse'a nie mogłam oskarżać o brak odpowiedzialności. Jeśli już, to o nadmiar. Uratował mi nawet życie, nie jeden raz, ale dwa. A znałam go zaledwie parę tygodni. Sądzę, że jestem mu za to coś winna.

Więc kiedy ojciec Dominik zapytał mnie wtedy, w gabinecie, czy mam do czynienia z jakimiś nowymi duchami, skłamałam i powiedziałam, że nie. To pewnie grzech kłamać, zwłaszcza księdzu, ale jest pewien drobiazg.

Nigdy nie wspominałam ojcu Dominikowi o Jessie.

Obawiałam się, że gdy się dowie, iż w moim pokoju przebywa martwy facet, nie podziała to na niego najlepiej, jest przecież księdzem i w ogóle… A faktem jest, że Jesse nie bez powodu kręci się w tym miejscu tak długo. Do zadań mediatora należy, między innymi, pomoc duchowi w uświadomieniu sobie, co to za powód. W takiej sytuacji duch jest zazwyczaj w stanie usunąć przyczynę, dla której tkwi zawieszony między życiem a śmiercią, i przejść dalej.

Czasami jednak – podejrzewam, że tak właśnie jest w wypadku Jesse'a – zmarły nie wie, dlaczego nadal włóczy się po ziemi. Nie ma zielonego pojęcia. Wtedy należy uciec się do tego, co ojciec Dominik nazywa intuicją.

Otóż, wydaje mi się, ze pod tym względem jestem trochę poszkodowana, ponieważ nie mam za dobrego wyczucia. Sprawdzam się znacznie lepiej, kiedy zmarli doskonale wiedzą, dlaczego nadal tkwią na tym świecie, ale nie mają cienia ochoty przenieść się gdzie indziej, ponieważ nie spodziewają się serdecznego przyjęcia. To najgorszy rodzaj duchów, takie, którym muszę zaaplikować kopa w tyłek, czy chcę, czy nie.

To moja specjalność.

Ojciec Dominik uważa, oczywiście, że powinniśmy traktować wszystkie duchy z szacunkiem i nie używać pięści.

Nie zgadzam się z tym. Niektóre duchy zwyczajnie zasługują na niezły wycisk. A ja nie mam nic przeciwko temu, żeby im dołożyć.

Ale nie kobiecie, która pojawiła się w moim pokoju. Wydawała się w porządku, tylko trochę porąbana. Nie wspomniałam o niej ojcu Dominikowi chyba dlatego, że wstydziłam się sposobu, w jaki ją potraktowałam. Jesse słusznie na mnie nawrzeszczał. Zachowałam się okropnie wobec niej, a zdając sobie z tego sprawę, wobec niego zachowałam się tak samo.

Widzicie więc, że nie mogłam powiedzieć ojcu Dominikowi ani o Jessie, ani o kobiecie, której Rudy nie zabił. Uznałam, że kobietą i tak się wkrótce zajmę. A co do Jesse'a…

Cóż, jeśli chodzi o Jesse'a, nie bardzo wiem, co zrobić. Mam wrażenie, że niewiele.

Trochę mnie to przeraża, ponieważ tak naprawdę to nie chcę robić nic. Mimo ze męczy mnie konieczność przebierania się w łazience zamiast w pokoju – Jesse wydaje się odczuwać jakąś awersję do łazienki, która nie istniała za jego życia – oraz drażni, że nic mogę sypiać w zwiewnych negliżach, to jednak obecność Jesse'a sprawia mi przyjemność. A gdybym opowiedziała o nim ojcu Dominikowi, bardzo by się przejął i chciałby koniecznie pomóc mu przenieść się do innego świata.

Co dobrego wynikłoby z tego dla mnie? Nigdy bym go więcej nie zobaczyła.

Czy jestem samolubna? Sądzę, że gdyby Jesse chciał się przenieść, podjąłby jakieś starania w tym kierunku. Nie należał do tych pomóż – mi – nie – wiem – co – robić duchów, jak kobieta, która miała wiadomość dla Rudego. W żaden sposób. Jesse należy raczej do tych nie – zaczynaj – ze – mną, taki – jestem – tajemniczy duchów. No, wiecie. Takich z obcym akcentem i zabójczą figurą.

Przyznaję więc. Skłamałam. I co? Możecie na mnie naskarżyć.

– Nie – powiedziałam. – Nic nowego, ojcze Dominiku. Jeśli chodzi o zjawiska nadprzyrodzone czy jakieś inne.

Czy to moja wyobraźnia, czy ojciec Dominik rzeczywiście wyglądał na rozczarowanego? Jeśli mam być szczera, to chyba podobało mu się, że rozwaliłam pół szkoły. Poważnie. Mimo jego narzekań, nie sądzę, żeby moje techniki mediacji aż tak bardzo mu nie odpowiadały. Miał dzięki temu powód, żeby wygłosić kazanie, a nie sądzę, żeby jako dyrektor maleńkiej prywatnej szkółki w Carmelu, w Kalifornii, miał aż tyle powodów do narzekań. W przeciwieństwie do mnie.

– Cóż – powiedział, starając się nie okazać, jak bardzo rozczarował go brak nowin. – No, to dobrze. – Rozpogodził się. – Słyszałem, że w Sunnyvale zderzyły się trzy samochody. Może powinniśmy tam pojechać i zobaczyć, czy któraś z tych nieszczęsnych dusz nie potrzebuje naszej pomocy?

Popatrzyłam na niego, jakby właśnie oszalał.

– Ojcze Dominiku – szepnęłam wstrząśnięta. Zaczął bawić się okularami.

– Cóż, no tak… to znaczy, pomyślałem, ze…

– Posłuchaj, padre - powiedziałam, wstając. – Musi ksiądz pamiętać o jednym: nie podchodzę do tego naszego „daru” tak samo jak ksiądz. Nigdy o niego nie prosiłam i nigdy mi się nie podobał. Ja po prostu chcę być normalna, rozumie ksiądz?

Ojciec Dominik wydawał się niezmiernie zdumiony.

– Normalna? – powtórzył. Jakby chciał powiedzieć: „A kto by chciał być normalny?”

– Owszem, normalna – potwierdziłam. – Chcę spędzać czas, przejmując się normalnymi rzeczami, jakimi przejmują się inne szesnastoletnie dziewczyny. Jak praca domowa i dlaczego żaden chłopak się ze mną nie umawia albo czemu moi przyrodni bracia to takie dupki. Nie bawią mnie specjalnie te afery z duchami, jasne? Więc jeśli będą mnie potrzebowały, niech mnie znajdą. Ale sama za cholerę nie będę ich szukała.

Ojciec Dominik nie podniósł się z krzesła. Nie był w stanie, w tym całym gipsie. Nie bez pomocy.

– Żaden chłopak nie chce z tobą chodzić? – zaniepokoił się.

– Wiem, to jedna z osobliwości współczesnego świata. Z moją urodą i w ogóle. Zwłaszcza teraz. – Podniosłam zaropiałe ręce.

Ojciec Dominik nie dawał za wygraną.

– Ależ, Susannah, jesteś ogromnie popularna. – W końcu wybrano cię na wiceprzewodniczącą drugiej klasy po pierwszym tygodniu w akademii. Wydaje mi się, że Bryce Martinsen bardzo cię polubił.

– Owszem – przyznałam. – Sto lat temu.

Podobałam mu się, dopóki duch jego dziewczyny – którego byłam zmuszona wyegzorcyzmować – nie złamał mu obojczyka, a on sam nie musiał zmienić szkoły.

– Zatem – powiedział ojciec Dominik, jakby to załatwiało sprawę – nie musisz się o nic martwić, jeśli o to chodzi. To znaczy o chłopców.

Biedny staruszek. Prawie było mi go żal.

– Muszę wracać na lekcję – oznajmiłam, zabierając książki. – Ostatnio spędzam tyle czasu w gabinecie dyrektora, że ludzie zaczną mnie posądzać o konszachty z władzami i zmuszą do rezygnacji.

– Oczywiście. Rozumiem. To twoja przepustka. Nie zapomnij, o czym rozmawialiśmy, Susannah. Mediator pomaga innym rozwiązywać problemy. Nie jest kimś, kto… eee… młóci ich pięścią.

Uśmiechnęłam się.

– Postaram się o tym pamiętać – zapewniłam. Dotrzymam słowa. Po tym, jak dołożę Rudemu. Kimkolwiek jest.

3

Ku mojemu zaskoczeniu poszło wyjątkowo łatwo. Wystarczyło zapytać podczas lunchu, czy ktoś zna faceta zwanego Rudym.

Zwykle to nie takie proste. Nie macie pojęcia, ile przejrzałam w życiu książek telefonicznych, ile godzin spędziłam w Internecie. Ze już nie wspomnę o niezdarnych wymówkach, które przedstawiałam mamie, usiłując wyjaśnić astronomiczne rachunki za telefon, jakie nabiłam, wydzwaniając do informacji. „Przepraszam, mamo, musiałam się dowiedzieć, czy w promieniu dwudziestu kilometrów jest jakiś sklep, gdzie mają mokasyny Manolo Blahnika…”

Tym razem poszło tak łatwo, że niemal pomyślałam: „Hej, może to zajęcie mediatora to nic takiego”.

To było, oczywiście, wtedy, kiedy jeszcze nie znalazłam Rudego.

– Czy ktoś słyszał o jakimś Rudym? – posłałam w tłum pytanie podczas lunchu. Tłum, z którym, jak sądziłam, będę odtąd regularnie jadała posiłki.

– Pewnie – rzucił Adam. Raczył się cheetosami z torby „rodzinnej”. – Nazwisko Przypływ, prawda? Uwielbia zabijać nieszkodliwe wydry i inne morskie stworzenia?

– Nie ten Rudy. Chodzi o człowieka. Prawdopodobnie dorosłego. Prawdopodobnie kogoś stąd.

– Beaumont – powiedziała Cee Cee. Jadła pudding z plastikowego kubka. Wielka tłusta mewa siedziała nie dalej niż kilka centymetrów od niej, obserwując łyżeczkę za każdym razem, kiedy Cee Cee zanurzała ją w kubku, a potem podnosiła do ust. W Akademii Misyjnej nie ma kafeterii. Jemy na zewnątrz, nawet, jak widać, w styczniu. To nie był, rzecz jasna, taki styczeń jak w Nowym Jorku. Tutaj, w Carmelu, świeciło słońce, a temperatura osiągała kojące dwadzieścia dwa stopnie. A tam, według Kanału Pogoda, spadła kilkucentymetrowa warstwa śniegu.

Mieszkałam w Kalifornii prawie trzy tygodnie, a jak dotąd jeszcze ani razu nie spadł deszcz. Nadal intrygowało mnie, gdzie ludzie jedzą, jeśli w porze lunchu pada.

Przekonałam się już na własnej skórze, czym to grozi, kiedy się karmi mewy.

– Thaddeus Beaumont jest właścicielem firmy developerskiej.

Cee Cee skończyła pudding i wzięła się do banana wyciągniętego z papierowej torebki. Cee Cee nigdy nie kupuje lunchu w szkole. Ma, zdaje się, coś przeciwko parówkom w cieście kukurydzianym.

Obierając banana, ciągnęła:

– Przyjaciele nazywają go Rudy. Nie pytaj dlaczego, bo on wcale nie ma rudych włosów. A właściwie po co ci to?

To był zawsze trudny moment. „Po co ci to?” Tak to jest, że poza ojcem Dominikiem nikt nie orientuje się w moich „zdolnościach”. Nikt nie wie, że jestem mediatorką. Ani Cee Cee, ani Adam. Ani nawet moja mama. Profesor, najmłodszy z moich przyrodnich braci, coś podejrzewa, ale nie wie na pewno. Nie wie wszystkiego.

Moja najlepsza przyjaciółka z Brooklynu, Gina, prawie to odkryła, a to tylko dlatego, że była przy tym, jak madame Zara, wróżka posługująca się kartami do tarota, do której Gina zabrała mnie siłą, spojrzała na mnie zaszokowana i powiedziała: „Rozmawiasz z umarłymi”.

Gina uznała, że to wspaniałe. Tylko że nigdy nie dowiedziała się, co to naprawdę znaczy. A znaczy to tyle, że nigdy się nie wysypiam, mam siniaki, których pochodzenia nie mogę wyjaśnić – a pojawiają się na skutek pobicia przez osoby, których nikt poza mną nie widzi – oraz, aha, że nie mogę się przebierać we własnym pokoju, ponieważ stupięćdziesięcioletni duch kowboja mógłby mnie zobaczyć nago.

Jakieś pytania?

Cee Cee zbyłam za pomocą:

– Och, słyszałam coś tam w telewizji.

Okłamywać przyjaciół nie było tak trudno. Okłamywanie mamy to już wyższa szkoła jazdy.

– Czy nie tak nazywał się ten chłopak, z którym tańczyłaś u Kelly? – zapytał Adam. – Pamiętasz, Suze? Ten garbus, Tad, z powybijanymi zębami, roztaczający okropny smród? Podeszłaś potem do mnie, zarzuciłaś mi ręce na ramiona, błagając, żebym się z tobą ożenił i chronił przed nim do końca życia.

– A, tak – powiedziałam. – To ten.

– Jego ojciec – powiedziała Cee Cee. Ona wie wszystko, ponieważ jest redaktorką oraz wydawczynią, główną dostarczycielką artykułów i fotoreporterką gazetki szkolnej „Wiadomości Misyjne”. – Tad Beaumont jest jedynym dzieckiem Beaumonta, Rudego.

– Aha – mruknęłam. Teraz to się trochę bardziej trzymało kupy. To znaczy fakt, że zmarła kobieta przyszła właśnie do mnie. Najwyraźniej czuła związek z Rudym poprzez jego syna.

– Co „aha”? – zainteresowała się Cee Cee. Ale ona interesuje się wszystkim. Przypomina gąbkę, tylko że zamiast wody chłonie informacje. – Nie powiesz mi, że cię pociąga ten laluś. Co to za jeden? Nie zapytał nawet, jak ci na imię.

To prawda. Nie zwróciłam na to uwagi. Ale Cee Cee miała rację. Tad nie zapytał nawet, jak się nazywam. Dobrze, że mi się nie spodobał.

– Słyszałem nieciekawe rzeczy o Tadzie Beaumoncie – odezwał się Adam, kręcąc głową. – Oprócz tego, że połknął swojego brata bliźniaka, ma jeszcze taki nieprzyjemny tik, skurcz mięśni twarzy, który daje się opanować tylko silną dawką prozacu. A wiesz, jak prozac działa na libido…

– Jaka jest pani Beaumont? – zapytałam.

– Nie ma żadnej pani Beaumont – odparła Cee Cee. Adam westchnął.

– Dziecko rozwodników. Biedny Tad. Nic dziwnego, że jest taki nieodpowiedzialny i nie jest w stanie się z nikim związać. Słyszałem, że zwykle spotyka się z trzema, czterema dziewczynami naraz. Ale to może wynikać z uzależnienia od seksu. To się podobno leczy terapeutycznie.

Cee Cee nie zwracała na niego uwagi.

– Sądzę, że umarła parę lat temu.

– Och. – Czy możliwe, żeby duch, który ukazał się w mojej sypialni, był zmarłą żoną pana Beaumonta? Warto to sprawdzić. – Czy ktoś ma ćwierćdolarówkę?

– Po co ci? – chciał wiedzieć Adam.

– Muszę zadzwonić.

Cztery osoby wyciągnęły w moją stronę komórki. Naprawdę. Wzięłam tę z najmniejszą liczbą guzików, a potem wybrałam informację i zapytałam o Thaddeusa Beaumonta. Powiedziano mi, że mają tylko Beaumont Industries. Poprosiłam o połączenie.

Ruszyłam wolnym krokiem w kierunku drabinek, żeby się trochę odizolować. W Akademii Misyjnej można się kształcić od przedszkola do dwunastej klasy, mamy więc plac zabaw z piaskownicą, chociaż ja, biorąc pod uwagę mewy, nie miała bym ochoty z niej korzystać. Recepcjonistce, która powitała mnie wesołym: „Beaumont Industries. Czym mogę służyć?'„, powiedziałam, że chcę rozmawiać z panem Beaumontem.

– Mam mu powiedzieć, że kto dzwoni? Zastanawiałam się nad tym. Mogłam powiedzieć: „Ktoś, kto wie, co się naprawdę stało z jego żoną”. Ale przecież, tak naprawdę, wcale nie wiedziałam. Nie wiedziałam nawet, dlaczego właściwie podejrzewam, że jego żona – jeśli to w ogóle była jego żona – kłamie i ze to Rudy ją zabił. Przygnębiające to wszystko. To znaczy to, że w tak młodym wieku jestem taka cyniczna i podejrzliwa. Powiedziałam więc:

– Susannah Simon. – Poczułam się głupio. Bo niby dlaczego taki ważny facet jak Beaumont Rudy miałby przyjmować telefon od Susannah Simon? Nie zna mnie.

Nic dziwnego, że recepcjonistka w chwilę później powiedziała:

– Pan Beaumont odbywa właśnie rozmowę na innej linii. Czy mam coś przekazać?

– Um – sapnęłam, myśląc gorączkowo. – Tak. Proszę mu powiedzieć… powiedzieć, ze dzwonię z gazety z Akademii Misyjnej Junipero Serry. Jestem reporterką i właśnie piszemy artykuł na temat… dziesięciu najbardziej wpływowych osób w hrabstwie Salinas. – Podałam mój domowy numer. – Czy może mu pani powiedzieć, żeby nie dzwonił wcześniej niż po trzeciej? O tej porze wychodzę ze szkoły.

Kiedy recepcjonistka usłyszała, że jestem uczennicą, stała się jeszcze milsza.

– Oczywiście, kochanie – powiedziała słodkim głosem. – Zawiadomię pana Beaumonta. Pa, pa.

Rozłączyłam się. Pa, pa, chrzań się. Pan Beaumont zdziwi się, kiedy oddzwoni i zamiast Czerwonego Kapturka odezwie się Królowa Wampirów.

Jednakże Thaddeus Rudy Beaumont nie pofatygował się, żeby oddzwonię. Przypuszczam, że dla multimilionera fakt, iż jakaś tam szkolna gazetka nazywa go jednym z dziesięciu najbardziej wpływowych ludzi w hrabstwie Salinas, to nic takiego. Kręciłam się po domu przez całe popołudnie, ale nikt nie zadzwonił. W każdym razie, nie do mnie.

Nie wiem, dlaczego sądziłam, że pójdzie gładko. Pewnie dlatego, że tak szybko udało mi się trafić na właściwą osobę.

Siedziałam w pokoju, podziwiając wysypkę w zamierających promieniach zachodzącego słońca, kiedy mama zawołała mnie na kolację.

Kolacja w domu Ackermanów to poważna sprawa. Mama poinformowała mnie, że mnie zabije, jeśli nie będę codziennie pojawiała się na kolacji, chyba że wcześniej zawiadomię ją o zmianie planów. Jej nowy mąż Andy jest nie tylko mistrzem stolarskim, ale i świetnym kucharzem. Co wieczór przygotowuje dużą kolację dla swoich synów, prawdopodobnie odkąd wyrosły im zęby… A także naleśnikowe śniadania w niedziele. Czy muszę dodawać, że zapach syropu klonowego z rana przyprawia mnie o mdłości? Co jest złego, pytam was, w zwykłym bajglu z kremowym serem, no i może jeszcze odrobiną wędzonego łososia z cząsteczką cytryny i kaparami?

– Oto i ona – powiedziała mama, kiedy szurając nogami, weszłam do kuchni, ubrana jak zwykle po szkole: sfatygowane dżinsy, czarna jedwabna koszulka i motocyklowe buty. Właśnie tego typu stroje wzbudzają w moich braciach, mimo moich usilnych zaprzeczeń, podejrzenia, że należę do gangu.

Mama odegrała przedstawienie, podchodząc do mnie i całując mnie w czubek głowy. A to dlatego, że odkąd poznała Andy'ego Ackermana – albo Andy'ego Zrób – to – Sam, jak nazywają go w poświęconym stolarskim i podobnym pracom w domu programie telewizyjnym, który prowadzi – i poślubiła go, a następnie zmusiła mnie do przeprowadzki do Kalifornii, gdzie mieszkamy wraz z jego trzema synami, jest niewiarygodnie, nieznośnie szczęśliwa.

Powiadam wam, nie wiem, co gorsze – to czy syrop klonowy.

– Cześć, kochanie – powiedziała, psując mi fryzurę. – Jak ci minął dzień?

– Och, wspaniale.

Nie usłyszała sarkazmu w moim głosie. Odkąd spotkała Andy'ego, sarkazm zupełnie do niej nie docierał.

– A jak poszło zebranie klasowe?

– Zajebiście.

To wtrącił Przyćmiony, który usiłował być zabawny, naśladując mój głos.

– Co masz na myśli, mówiąc „zajebiście”? – Andy, przy kuchni, przerzucał na ruszcie skwierczące quesadille. – Co było w tym „zajebistego”?

– Właśnie, Brad – wtrąciłam. – Co było w tym zajebistego? Pieściliście się stopami pod ławką z Debbie Mancuso czy co?

Przyćmiony spłonął rumieńcem. Jest zapaśnikiem. Szyję ma taką grubą jak moje udo. Kiedy czerwieni się na twarzy, jego szyja robi się jeszcze czerwieńsza. Sama frajda widzieć coś takiego.

– O czym ty mówisz? – bąknął. – Nawet nie lubię Debbie Mancuso.

– Pewnie, że nie – zgodziłam się. – Dlatego siedziałeś dzisiaj obok niej podczas lunchu.

Szyja Przyćmionego nabrała krwistoczerwonego koloru.

– Dawid! – wrzasnął nagle Andy. – Jake! Ruszcie się, wy obaj. Zupa gotowa.

Pozostali dwaj synowie Andy'ego, Śpiący i Profesor, weszli, szurając nogami. Cóż, Śpiący szurał. Profesor podskakiwał. Profesor jest jedynym synem Andy'ego, do którego czasami zwracam się po imieniu. A to dlatego, że z tymi czerwonymi włosami i uszami odstającymi na kilometr od głowy wygląda jak postać z kreskówki. Do tego ma niesamowitą wiedzę i dostrzegłam w nim prawdziwy potencjał, jeśli chodzi o pomoc w pracy domowej, mimo że jestem trzy klasy do przodu.

Ze Śpiącego z kolei nie mam żadnego pożytku, poza tym, że wozi mnie do i przywozi ze szkoły. W wieku osiemnastu lat szczyci się posiadaniem zarówno prawa jazdy, jak i pojazdu, starego ramblera z niepewnym zapłonem. Jeździ się z nim jednak na własną odpowiedzialność, bo rzadko kiedy budził się do końca – w związku z nocną pracą w charakterze rozwoziciela pizzy. Oszczędza, o czym nam z lubością przypomina w tych rzadkich chwilach, kiedy w ogóle decyduje się przemówić, na camaro i na tyle, na ile mogę powiedzieć, nie zaprząta sobie głowy niczym innym.

– To ona usiadła obok mnie – ryknął Przyćmiony. – Nie lubię Debbie Mancuso.

– Nie fantazjuj – poradziłam mu, przechodząc obok. Mama wręczyła mi miskę salsy, żebym postawiła ją na stole. – Mam tylko nadzieję – szepnęłam mu jeszcze do ucha – że uprawialiście bezpieczny seks wtedy, u Kelly. Nie jestem jeszcze gotowa do roli ciotki.

– Zamknij się – wrzasnął Przyćmiony. – Ty… Ty… Zagrzybione Ręce!

Położyłam jedną z moich zagrzybionych dłoni na sercu, udając, że otrzymałam właśnie cios sztyletem.

– Boże – jęknęłam. – To boli. Wyśmiewanie czyjegoś uczulenia dowodzi niezwykle ciętego poczucia humoru.

– Owszem, głupolu – zwrócił się Śpiący do Przyćmionego, mijając go. – A co z twoim uczuleniem na kocią sierść?

To ostatecznie dobiło Przyćmionego.

– Debbie Mancuso i ja – zaryczał – nie uprawiamy seksu! Zauważyłam, jak mama i Andy wymieniają przestraszone spojrzenia.

– Mam nadzieję, że nie – odezwał się Profesor, młodszy brat Przyćmionego, przebiegając obok nas w drodze do stołu. – Jeśli jednak to robicie, Brad, spodziewam się, że używacie kondomów. Chociaż dobrej jakości lateksowy kondom, stosowany zgodnie z instrukcją, zawodzi rzekomo zaledwie w dwu procentach, to tak naprawdę ta wielkość bliższa jest dwunastu procentom. W związku z tym ich skuteczność w zapobieganiu ciąży wynosi tylko osiemdziesiąt pięć procent. Skuteczność wzrasta gwałtownie, jeśli używa się ich razem ze środkami plemnikobójczymi. Kondomy stanowią najlepsze zabezpieczenie – jakkolwiek nie tak dobre jak wstrzemięźliwość – przed chorobami roznoszonymi drogą płciową, w tym HIV.

Wszyscy – mama, Andy, Przyćmiony, Śpiący i ja – zwrócili wzrok na Profesora, który, jak już wspomniałam, ma dwanaście lat.

– Wydaje mi się – wykrztusiłam w końcu – że masz stanowczo za dużo wolnego czasu.

Profesor wzruszył ramionami.

– Wiedza to pożyteczna rzecz. Chociaż obecnie nie jestem aktywny seksualnie, spodziewam się to zmienić w najbliższej przyszłości. – Skinął głową w kierunku kuchni. – Tato, twoje czimiczangas, czy jak im tam, właśnie się palą.

Andy rzucił się, żeby ugasić pożar sera, natomiast mama stała nieruchomo, po raz pierwszy w życiu nie wiedząc, co powiedzieć.

– Ja… – odezwała się. – Ja… Och. Mój Boże. Przyćmiony nie zamierzał dopuścić, żeby to Profesor miał ostatnie słowo.

– Nie uprawiam – powtórzył – seksu z…

– Rany, Brad – obruszył się Śpiący – daj se siana, dobra? Przyćmiony, naturalnie, nie kłamał. Widziałam na własne oczy, że się tylko migdalili, wiążąc sobie supełki na językach. Płomienna namiętność Przyćmionego i Debbie spowodowała, że musiałam pacykować ręce kortyzonem. Na czym jednak polega przyjemność posiadania braci przyrodnich, jeśli nie można się nad nimi znęcać? Nie miałam, rzecz jasna, zamiaru dzielić się z kimkolwiek swoimi wrażeniami. Wiele można o mnie powiedzieć, ale kablem nie jestem. Nie zrozumcie mnie źle: byłabym zachwycona, gdyby Przyćmionego przyłapano na tym, jak wymyka się z domu, podczas gdy za karę miał zakaz wychodzenia. Nie sądzę, żeby ta „kara” czegoś go nauczyła, bo przy najbliższej okazji pewnie znowu nazwie Adama pedałem.

Jednak nie zrobi tego przy mnie. Jest zapaśnikiem czy nie, dam mu takiego kopa, że doleci do Clinton Avenue, ulicy, przy której mieszkałam na Brooklynie.

Ale nie chciałam go wydać. To po prostu byłoby w złym stylu, jasne?

– A czy twoim zdaniem, Suze – mama uśmiechnęła się do mnie – to spotkanie było takie „zajebiste”, jak uważa Brad?

Usiadłam przy stole. Zaraz potem Maks, pies Ackermanów, podszedł do mnie, węsząc, i położył mi łeb na kolanach. Odepchnęłam go. Położył łeb z powrotem. Mimo że mieszkałam w tym domu mniej niż miesiąc, Maks zdążył się zorientować, że to ja jestem tą osobą, na której talerzu zawsze coś zostaje.

Maks zwracał na mnie uwagę jedynie w porze posiłków. Poza tym omijał mnie jak zarazę. Zwłaszcza mój pokój. Zwierzęta, w przeciwieństwie do ludzi, są niezmiernie wrażliwe na zjawiska nadprzyrodzone i Maks wyczuwał Jesse'a, trzymając się z daleka od tych części domu, w których mógł się na niego natknąć.

– Pewnie – powiedziałam, pociągając łyk zimnej wody. – Było zajebiste.

– A jakie postanowienia – interesowała się mama – na nim powzięto?

– Zgłosiłam wniosek w sprawie odwołania wiosennej potańcówki. Wybacz, Brad, wiem, jak bardzo liczyłeś na to, że pójdziesz tam z Debbie.

Przyćmiony rzucił mi przez stół mordercze spojrzenie.

– Z jakiegoż to powodu – zdziwiła się mama – chciałabyś odwołać wiosenną potańcówkę, Suze?

– Bo to idiotyczne trwonienie naszych ograniczonych funduszy.

– Ale tańce… – zaprotestowała. – Kiedy byłam w twoim wieku, uwielbiałam szkolne potańcówki.

To dlatego, miałam ochotę powiedzieć, że zawsze miałaś z kim pójść. Ponieważ byłaś ładna i miła, i chłopcy cię lubili. Nie byłaś patologicznym dziwadłem, jak ja, z zagrzybionymi rękami i starannie ukrywaną zdolnością rozmawiania z umarłymi.

Zamiast tego powiedziałam:

– Cóż, byłabyś w mniejszości w mojej klasie. Wniosek przeszedł dwudziestoma siedmioma głosami.

– Hm, a co, wobec tego, chcecie zrobić z pieniędzmi?

– Wydać na piwo – powiedziałam, zerkając w stronę Przyćmionego.

– Nawet nie żartuj na ten temat – oburzyła się mama. – Bardzo mnie niepokoi spożycie alkoholu wśród młodzieży. – Mama jest dziennikarką wiadomości telewizyjnych. Prowadzi dziennik poranny stacji lokalnej w Monterey. Najlepiej wychodzi jej poważna mina, kiedy odczytuje z telepromptera informacje o ponurych wypadkach samochodowych. – Nie podoba mi się to. To nie tak jak w Nowym Jorku. Tam żaden z twoich znajomych nie prowadził, więc to nie miało aż takiego znaczenia. Ale tutaj… cóż, wszyscy jeżdżą.

– Z wyjątkiem Suze – zauważył Przyćmiony. Uznał, zdaje się, za swój obowiązek podkreślić fakt, że w wieku szesnastu lat nie mam jeszcze normalnego prawa jazdy. A nawet, skoro już o tym mowa, tymczasowego prawa jazdy. Jakby to była najważniejsza rzecz na świecie. Jakby mojego czasu nie wypełniały bez reszty szkoła, obowiązki wynikające ze świeżo objętego stanowiska wiceprzewodniczącej klasy oraz ratowanie zagubionych dusz.

– Co naprawdę zamierzacie zrobić z pieniędzmi? – nalegała mama.

Wzruszyłam ramionami.

– Musimy zbierać pieniądze na odnowienie pomnika ojca założyciela, Junipero Serry, przed wizytą arcybiskupa w przyszłym miesiącu.

– Oczywiście. Pomnik, który został zniszczony przez wandali.

Przez wandali. Jasne, zgadza się. Tak, naturalnie, twierdzili wszyscy. Ale pomnik nie padł ofiarą wandala. Duch, który usiłował mnie zabić, oddzielił głowę pomnika od tułowia, aby jej użyć jak kuli do gry w kręgle.

Kręglem miałam być ja.

– Quesadille. – Andy podszedł do stołu ze stosem placków na tacy. – Bierzcie, póki gorące.

W chaosie, jaki nastąpił, mogłam tylko siedzieć z głową Maksa na kolanach i patrzeć ze zgrozą na to, co się dzieje. Quesadille zniknęły, a talerze, mój i mamy, nadal były puste. Andy zwrócił wreszcie na to uwagę i odezwał się gniewnie:

– Hej, chłopcy! Czy nie przyszło wam nigdy do głowy, żeby poczekać z dokładką, dopóki wszyscy przy stole sobie nie nałożą?

Jak się wydaje, nie przyszło. Śpiący, Przyćmiony i Profesor popatrzyli zawstydzeni na swoje talerze.

– Przykro mi – bąknął Profesor, wyciągając rękę z ociekającym serem i salsą talerzem w kierunku mamy. – Możesz wziąć trochę ode mnie.

Mama wyglądała, jakby zrobiło jej się odrobinę niedobrze.

– Nie, dziękuję, Dawidzie – odparła. – Myślę, że sałatka mi wystarczy.

– Suze – powiedział Andy, odkładając serwetkę na stół – zrobię ci najbardziej serową quesadillę, jaką…

Odsunęłam głowę Maksa i wstałam, zanim Andy zdążył podnieść się z krzesła.

– Wiesz co, nie rób sobie kłopotu. Wezmę sobie płatki, jeśli nie masz nic przeciwko temu.

Andy poczuł się urażony.

– Suze, to żaden kłopot…

– Nie, naprawdę. Chcę poćwiczyć trochę kick boxing, a po takiej ilości sera czułabym się strasznie ciężko.

– Ale – nie ustępował Andy – i tak zrobię więcej… Wyglądał tak żałośnie, że nie miałam wyjścia, jak tylko powiedzieć:

– Dobra, spróbuję. Ale na razie zjedzcie to, co macie na talerzach, a ja wezmę sobie płatki.

Mówiąc to, wycofywałam się z pokoju. Kiedy dotarłam bezpiecznie do kuchni, z Maksem przy nodze – nie był głupi, wiedział, że od tych żarłoków nie dostanie ani okruszka; ja byłam jego przepustką do ludzkiego jedzenia – wyciągnęłam pudełko płatków i miseczkę, a następnie otworzyłam lodówkę, sięgając po mleko. Wtedy właśnie usłyszałam za plecami cichy głos:

– Suze.

Odwróciłam się gwałtownie. Nie potrzebowałam wskazówki w postaci Maksa wymykającego się z kuchni z podwiniętym ogonem, żeby domyślić się obecności kolejnego członka ekskluzywnego klubu istot zawieszonych między życiem a śmiercią.

4

O mało nie wyskoczyłam ze skóry. – Rany, tato. – Zamknęłam z trzaskiem lodówkę. – Mówiłam ci, żebyś tego nie robił.

Mój tata, czy też raczej duch mojego taty, opierał się o kuchenny blat, z rękami skrzyżowanymi na piersi. Wyglądał na zadowolonego z siebie. Zawsze tak wygląda, kiedy uda mu się zmaterializować za moimi plecami, powodując, że włosy stają mi dęba ze strachu.

– No więc – odezwał się swobodnym tonem, jakbyśmy rozmawiali przy kawie w jakimś lokalu. – Jak leci, dzieciaku?

Posłałam mu wściekłe spojrzenie. Tata wyglądał tak samo jak wtedy, kiedy zjawiał się z niespodziewanymi wizytami w naszym brooklyńskim mieszkaniu. Miał na sobie ubranie, w którym umarł, szare spodnie od dresu oraz niebieską koszulę z napisem: Homeport, Menemsha, świeże owoce morza przez cały Rok.

– Tato, gdzie byłeś? I co tu robisz? Czy nie powinieneś straszyć nowych lokatorów w naszym mieszkaniu na Brooklynie?

– Są nudni – stwierdził tata. – Para yuppies. Kozi ser i cabernet sauvignon to wszystko, o czym mówią. Pomyślałem, że wpadnę zobaczyć, jak wiedzie się tobie i mamie. – Zerkał przez okienko do wydawania posiłków, które Andy zrobił po przeprowadzce, starając się zmodernizować wnętrze z lat pięćdziesiątych XIX wieku.

– To ten? – zapytał tata. – Facet z… co to takiego właściwie?

– Quesadille – odparłam. – Owszem, to on. – Złapałam tatę za ramię i odciągnęłam na środek kuchni, żeby nie mógł ich widzieć. Musiałam zniżyć głos do szeptu, bo bałam się, że usłyszy mnie ktoś w pokoju. – Czy dlatego tu jesteś? Żeby szpiegować mamę i jej męża?

– Nie. – Tata był urażony. – Mam ci coś do przekazania. Przyznaję jednak, że miałem ochotę wpaść i sprawdzić, jak się sprawy mają, czy on jest dla niej odpowiedni. To znaczy, ten Andy.

Spojrzałam na niego, mrużąc oczy.

– Tato, myślałam, że już to przerobiliśmy. Miałeś odejść, pamiętasz?

Pokręcił głową, przybierając minę zasmuconego szczeniaczka.

– Próbowałem, Suze – powiedział żałośnie. – Naprawdę. Ale nie potrafię.

Czy wspominałam, że za życia pracował jako adwokat od spraw kryminalnych, tak jak jego mama? Był prawie takim dobrym aktorem jak Lassie. Te szczenięco smutne miny wychodziły mu jak nikomu innemu.

– Dlaczego, tato? – zapytałam z naciskiem. – Co cię zatrzymuje? Mama jest szczęśliwa. Przysięgam. Jest taka szczęśliwa. że aż mdli. Ja też świetnie sobie radzę, naprawdę. Więc co cię tutaj trzyma?

Westchnął melancholijnie.

– Mówisz, że świetnie sobie radzisz, Suze, ale nie jesteś szczęśliwa.

– Och, na Boga, nie zaczynaj. Wiesz, tato, co by mnie uszczęśliwiło? Gdybyś się przeniósł. Wtedy byłabym szczęśliwa. Nie możesz spędzić swojego życia po życiu, śledząc mnie i martwiąc się o mnie.

– Dlaczego nie?

– Ponieważ – syknęłam przez zaciśnięte zęby – doprowadzisz mnie do szału.

Zamrugał smutno.

– Już mnie nie kochasz, prawda, dzieciaku? W porządku. Zrozumiałem, co chcesz powiedzieć. Może przez jakiś czas postraszę babcię. To nie takie zabawne, bo ona mnie nie widzi, ale może jak zacznę trzaskać drzwiami…

– Tato! – obejrzałam się przez ramię, żeby sprawdzić, czy nikt nie słucha. – Co chciałeś mi przekazać?

– Przekazać? A, tak, mam wiadomość. – Spoważniał nagle. – O ile mi wiadomo, próbowałaś się dzisiaj skontaktować z pewnym mężczyzną.

Zmrużyłam podejrzliwie oczy.

– Z Rudym Beaumontem. Owszem. Bo co?

– To nie jest ktoś, z kim powinnaś się zadawać, Suzie.

– Ehe. A to dlaczego?

– Nie mogę ci powiedzieć. Po prostu bądź ostrożna. Wytrzeszczyłam na niego oczy. No, naprawdę. Jak można tak działać komuś na nerwy?

– Dzięki, tato, za to tajemnicze ostrzeżenie. To duża pomoc.

– Przykro mi, Suze – odparł tata. – Poważnie. Ale sama wiesz, jak to jest. Nie znam wszystkich szczegółów, tylko… Uczucia. A zgodnie z moimi odczuciami wobec pana Beauttionta powinnaś trzymać się od niego z daleka.

– No dobra. To nie przejdzie. Przykro mi.

– Suze, to nie jest zadanie, z którym poradzisz sobie sama.

– Nie jestem sama, tato. Mam…

Zawahałam się, bo na końcu języka miałam Jesse'a.

Można by pomyśleć, że tata już o nim wie. Skoro wiedział o Rudym Beaumoncie, to dlaczego miałby nie wiedzieć o Jessie?

Wydaje się jednak, że nie wiedział. To znaczy, o Jessie. W przeciwnym wypadku musiałabym coś o tym usłyszeć. Mój Boże, chłopak, który nie chce opuścić mojego pokoju! Ojcowie tego nienawidzą.

Więc powiedziałam:

– Mam ojca Dominika.

– Nie. To też nie dla niego. Byłam wściekła.

– Hej – warknęłam – skąd wiesz o ojcu Dominiku? Szpiegowałeś mnie?

Tata się zmieszał.

– Słowo „szpiegować” tak źle się kojarzy – westchnął. – Sprawdzałem tylko, jak ci się wiedzie. Czy można winić mężczyznę za to, że chce się dowiedzieć, jak sobie radzi jego mała córeczka?

– Sprawdzić? Tato, jak intensywnie to sprawdzałeś?

– Cóż… Coś ci powiem. Ten Jesse nie bardzo mi się podoba.

– Tato!

– A czego się spodziewałaś? – Tata rozłożył ręce w geście no – to – chodźmy – do – sądu. – Ten chłopak praktycznie mieszka w twoim pokoju. To nie jest właściwe. To znaczy, jesteś jeszcze bardzo młoda.

– Tato, on nie żyje. Mojej cnocie nic nie zagraża. – Niestety.

– Ale jak ty się przebierasz i w ogóle? – Tata, jak zwykle, przeszedł do sedna. – Nie podoba mi się to. Zamienię z nim słówko. A ty w międzyczasie będziesz się trzymała z daleka od pana Rudego. Zrozumiano? Pokręciłam głową.

– Tato, to ty nie rozumiesz. Ustaliliśmy z Jesse'em pewne zasady. Nie…

– Mówię poważnie, Susannah.

Kiedy tata zwraca się do mnie per „Susannah”, to znaczy, że rzeczywiście nie żartuje. Przewróciłam oczami.

– W porządku, tato. Ale co do Jesse'a, proszę, nie rozmawiaj z nim. No, wiesz, los go bardzo skrzywdził. To znaczy umarł, zanim dano mu szansę naprawdę pożyć.

– Hej – tata uśmiechnął się do mnie z miną niewiniątka. – Czy cię kiedyś zawiodłem, dziecinko?

Tak, miałam ochotę powiedzieć. Wiele razy. Gdzie był, na przykład, w zeszłym miesiącu, kiedy miałam się przeprowadzić do innego stanu, pójść do nowej szkoły i zamieszkać z gromadą ludzi, których prawie nie znałam? Gdzie był w zeszłym tygodniu, kiedy ktoś z jego bandy usiłował mnie zabić? I gdzie był w zeszłą sobotę wieczorem, kiedy wpakowałam się na sumaka jadowitego?

Nie powiedziałam jednak tego, co chciałam powiedzieć. Powiedziałam to, co jak sądziłam, należało powiedzieć w takiej sytuacji. Tak to już bywa z krewnymi.

– Nie, tato, nigdy mnie nie zawiodłeś.

Uściskał mnie mocno, po czym zniknął tak nagle, jak się pojawił. Spokojnie przesypywałam płatki do miseczki, kiedy mama weszła do kuchni i zapaliła górne światło.

– Skarbie? – odezwała się zaniepokojona. – Czy wszystko w porządku?

– Pewnie, mamo – powiedziałam, ładując do ust trochę suchych płatków. – Dlaczego pytasz?

– Wydawało mi się… – Mama patrzyła na mnie dziwnie. – Skarbie, miałam wrażenie, ze mówisz… eee. Cóż, myślałam, że rozmawiasz z… Czy wymówiłaś słowo „tata”?

Przeżułam. To nie było dla mnie nic nowego.

– Powiedziałam: a tam. Mleko w lodówce. Zdenerwowałam się, że się zepsuło.

Na twarzy mamy odmalowała się nieopisana ulga. Problem polega na tym, że złapała mnie na rozmowach z tatą niezliczoną ilość razy. Prawdopodobnie sądzi, że mam coś z głową. W Nowym Jorku posyłała mnie do swojego terapeuty, który przekonywał ją, że nie jestem wariatką, tylko nastolatką. Boże, ile ja się nakłamałam staremu doktorowi Mendelsohnowi, to tylko ja wiem.

W pewien sposób było mu żal mamy. To dobra kobieta i nie zasługuje na córkę mediatorkę. Wiem, że dostarczałam jej samych rozczarowań. Kiedy skończyłam czternaście lat, założyła mi osobną linię telefoniczną, sądząc, że będzie do mnie dzwoniło tylu chłopców, że jej znajomi nie zdołają się przebić. Możecie sobie wyobrazić jej rozczarowanie, kiedy nikt, z wyjątkiem mojej najlepszej przyjaciółki Giny, nigdy do mnie nie dzwonił, natomiast Gina zwykle korzystała z mojej prywatnej linii, żeby mi opowiedzieć o swoich randkach. Chłopcy w sąsiedztwie nie wydawali się zainteresowani umawianiem się ze mną.

– Cóż – powiedziała mama wesoło – jeśli mleko się zsiadło, to chyba nie masz wyboru, jak tylko spróbować quesadilli Andy'ego.

– Wspaniale – jęknęłam. – Mamo, czy nie rozumiesz, że tu przez okrągły rok chodzi się w kostiumie? Nie możemy się tak obżerać zimą, jak w domu.

Mama westchnęła smętnie.

– Czy naprawdę tak ci się tutaj nie podoba, kochanie?

Spojrzałam na nią, jakby to jej odbiło dla odmiany.

– Co masz na myśli? Dlaczego uważasz, że mi się nie podoba?

– Sama powiedziałaś. Nazwałaś Brooklyn domem.

– Cóż… – zmieszałam się. – To nie znaczy, że mi się tutaj nie podoba. Po prostu jeszcze nie czuję się, jak w domu.

– Czego ci trzeba, żebyś się tak poczuła? – Mama odgarnęła mi włosy z czoła. – Co mogę zrobić, żebyś czuła się u siebie?

– Boże, mamo – westchnęłam, odsuwając głowę. – Nic, wszystko w porządku. Przyzwyczaję się. Daj mi trochę czasu.

Mama jednak nie chciała tego kupić.

– Brakuje ci Giny, prawda? Tutaj z nikim się jeszcze nie zaprzyjaźniłaś. Nie tak, jak z Giną. Chciałabyś, żeby cię odwiedziła?

Nie mogłam sobie wyobrazić Giny z jej skórzanymi spodniami, przekłutym językiem i sztucznymi warkoczykami w Carmelu w Kalifornii, gdzie strój khaki i komplet ze sweterkiem są praktycznie narzucone przez prawo.

Powiedziałam:

– To byłoby miłe.

Ale mało prawdopodobne. Rodzice Giny nie mają za dużo pieniędzy, więc nie mogą wysłać jej do Kalifornii ot tak. Fajnie byłoby zobaczyć, jak Gina przedrzeźnia Kelly Prescott. Jej warkoczyki tylko by fruwały.

Później, po kolacji, kick boxingu, odrobieniu pracy domowej, z quesadillą krzepnącą w żołądku, postanowiłam wbrew ostrzeżeniu taty raz jeszcze podejść do problemu Rudego. Zdobyłam domowy numer Tada Beaumonta – którego, rzecz jasna, nie było w książce – w najbardziej pokrętny możliwy sposób: z komórki Kelly Prescott, którą pożyczyłam od niej na obraniu samorządu pod pretekstem, że muszę się dowiedzieć, jak się posuwa restauracja pomnika ojca Serry. Telefon Kelly, na co zwróciłam w swoim czasie uwagę, był wyposażony w książkę adresową, więc ściągnęłam stamtąd telefon Tada.

Hej, to niezbyt uczciwe, ale ktoś to musi robić.

Zapomniałam, oczywiście, o tym drobnym fakcie, że to Tad. a nie jego tata, może odebrać telefon. Co zrobił za drugim razem.

– Halo? – powiedział.

Od razu rozpoznałam jego głos. Ten sam cichy głos, który pieścił mój policzek na imprezie przy basenie.

Dobra, przyznaję, spanikowałam. Zrobiłam to, co w tych okolicznościach zrobiłaby każda rasowa amerykańska dziewczyna.

Rozłączyłam się.

Nie wzięłam naturalnie pod uwagę faktu, że na telefonie Tada wyświetla się, kto dzwonił. Więc kiedy telefon zadzwonił parę chwil później, uznałam, że to Cee Cee, która obiecała podać mi odpowiedzi do zadań z geometrii – trochę odstawałam. zajęta całą tą robotą mediatora… o czym oczywiście Cee Cee nie powiedziałam – więc spokojnie odebrałam.

– Halo? – odezwał się ten sam cichy głos. – Czy to ty dzwoniłaś?

Przez głowę przeleciała mi wiązanka przekleństw. Głośno powiedziałam:

– Eee… Może. Przez pomyłkę. Przepraszam.

– Poczekaj. – Nie wiem, skąd wiedział, że chcę się rozłączyć. – Twój głos brzmi znajomo. Znamy się? Nazywani się Tad. Tad Beaumont.

– Nie – odparłam. – Nie słyszałam. Nie mam czasu, przepraszam.

Rozłączyłam się i zaklęłam ponownie, tym razem głośno. Dlaczego, mając go na linii, nie poprosiłam o rozmowę z ojcem? Dlaczego jestem taka beznadziejna? Ojciec Dominik miał rację. Żaden ze mnie mediator. Po prostu nieporozumienie. Potrafię egzorcyzmować złe duchy, to żaden problem. Jeśli jednak chodzi o żywych, jestem najbardziej beznadziejna pod słońcem.

Uświadomiłam to sobie z jeszcze większą mocą, kiedy jakieś cztery godziny później obudził mnie mrożący krew w żyłach krzyk.

5

Usiadłam natychmiast, zupełnie obudzona. Wróciła. Była w jeszcze gorszym stanie niż poprzedniej nocy. Długo trwało, zanim uspokoiła się na tyle, żeby do mnie przemówić.

– Dlaczego? – zapytała, kiedy przestała krzyczeć. – Dlaczego mu nie powiedziałaś?

– Posłuchaj – odparłam łagodnie, tak jak zalecał ojciec Dominik. – Próbowałam, rozumiesz? Facet nie należy do najbardziej dostępnych. Jutro z nim pogadam, obiecuję.

Osunęła się na kolana.

– Oskarża się – jęknęła. – Oskarża się o moją śmierć. Ale to nie była jego wina. Musisz mu to powiedzieć. Proszę.

Jej głos załamał się tragicznie na słowie „proszę”. Widziałam już parę niezrównoważonych duchów, ale ten był wyjątkowy. Przysięgam, miałam wrażenie, że w moim pokoju na dywanie Meryl Streep odgrywa na żywo tę straszną, dramatyczną scenę z Wyboru Zofii.

– Niech pani posłucha – powiedziałam. Łagodnie, powtórzyłam sobie. Łagodnie.

Jednak w zwracaniu się do kogoś przez „pani” nie ma w sobie niczego pocieszającego. Przypomniawszy sobie, jak Jesse się wściekł, kiedy nie zapytałam jej, jak się nazywa, powiedziałam:

– Hej, a tak przy okazji, jak się właściwie nazywasz? Pociągając nosem, wykrztusiła tylko:

– Proszę. Musisz mu powiedzieć.

– Powiedziałam już, że to zrobię. – Rany, ona myśli, że co ja tutaj robię? Odwalam amatorszczyznę? – Daj mi szansę, dobrze? To delikatna sprawa. Nie mogę mu tego tak po prostu zakomunikować. Tego byś chciała?

– O, Boże, nie. – Zatkała dłonią usta. – Nie, proszę.

– No, to w porządku. Spróbuj trochę ochłonąć i powiedz mi… Zdążyła już jednak zniknąć.

Ułamek sekundy później pojawił się Jesse. Klaskał w dłonie, jak w teatrze.

– Wzniosłaś się – powiedział, opuszczając ręce – na szczyty swoich możliwości. Wydawałaś się przejęta troską, ale jednocześnie pełna obrzydzenia.

Popatrzyłam na niego wściekłym wzrokiem.

– Nie ma przypadkiem – burknęłam zrzędliwie – jakichś łańcuchów, którymi powinieneś gdzieś podzwonić?

Podszedł lekkim krokiem do mojego łóżka i usiadł na kołdrze. Musiałam odsunąć stopy, żeby ich nie zmiażdżył.

– Nie ma czegoś – odparował – co chciałabyś mi powiedzieć?

Pokręciłam głową.

– Nie, Jesse. Jest druga w nocy. Jedyna rzecz, która mnie teraz obchodzi, to wyspać się. Pamiętasz, co to znaczy, co?

Jesse zignorował tę uwagę. Często to robi.

– Ja też nie tak dawno temu miałem gościa. Sądzę, że go znasz. Pewien pan, który nazywa się Peter Simon.

– Och – jęknęłam.

A potem, nie wiem dlaczego, położyłam się i zakryłam twarz poduszką.

– Nie chcę nic słyszeć na ten temat – powiedziałam stłumionym przez poduszkę głosem.

W następnej chwili poduszkę wyrwano z moich rąk, mimo że trzymałam ją z całej siły, i rzucono na podłogę. Z łoskotem – na tyle, na ile jest to możliwe w przypadku poduszki.

Leżałam jak przedtem, mrugając w ciemności. Jesse nie przesunął się ani o centymetr. Tak to jest z duchami. Mogą poruszać przedmioty, wszystko, co chcą, nie kiwnąwszy palcem. Siłą umysłu. Zimno się robi.

– Co? – zapytałam bardziej piskliwie, niż zamierzałam.

– Chciałbym wiedzieć, dlaczego powiedziałaś ojcu, że w twoim pokoju mieszka mężczyzna?

Jesse wyglądał na wkurzonego. Jak na ducha, jest dość zrównoważony, więc kiedy się wścieka, jest to wyraźnie widoczne. Choćby dlatego, że przedmioty wokół zaczynają się trząść. Po drugie, blizna na jego lewej brwi bieleje.

Na razie nic się nie trzęsło, za to blizna prawie świeciła w ciemności.

– Hm – mruknęłam. – Otóż, Jesse, w moim pokoju faktycznie mieszka chłopak. Czyżbyś o tym zapomniał?

– Tak, ale… – Jesse wstał i zaczął chodzić w tę i z powrotem. – Ale ja tu nie mieszkam naprawdę.

– No, tak, ale tylko dlatego, że z technicznego punktu widzenia nie żyjesz.

– Wiem o tym. – Jesse nerwowo przesunął palcami po włosach. Czy wspomniałam już, że ma naprawdę ładne włosy? Czarne, krótkie i takie grube, że aż sztywne. – Nie rozumiem, dlaczego mu o mnie powiedziałaś. Nie wiedziałem, że moja obecność tutaj tak ci przeszkadza.

Prawda jest taka, że wcale nie przeszkadza. To znaczy, jego obecność. Kiedyś tak, ale to było, zanim Jesse uratował mi parę razy życie. Potem przeszłam nad tym do porządku dziennego.

Przeszkadza mi tylko, kiedy pożycza moje CD i nie odkłada ich na miejsce.

– Wcale nie.

– Co, nie?

– Nie przeszkadza mi, że tu mieszkasz. – Skrzywiłam się. Źle to wyraziłam. – No, nie to, że mieszkasz, bo… To jest, nie przeszkadza mi, że tu przebywasz. Tylko że…

– Tylko co?

Wyrzuciłam z siebie szybko, zanim zdążyłam stchórzyć:

– Tylko że ciągle się zastanawiam dlaczego.

– Dlaczego co?

– Dlaczego przebywasz tu tak długo?

Jesse nie powiedział mi, jak dotąd, ani słowa na temat tego, jak umarł. Niczego nie powiedział mi także o swoim życiu przed śmiercią. Jesse nie jest specjalnie komunikatywny, nawet jak na faceta. Biorąc pod uwagę fakt, że urodził się jakieś sto pięćdziesiąt lat przed tym, jak wynaleziono talk show, i nie ma zielonego pojęcia, jak dobrze jest dzielić się uczuciami z innymi ludźmi, zamiast dusić je w sobie, można go zrozumieć.

Z drugiej strony, nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że Jesse doskonale panuje nad swoimi uczuciami, ale nie ma ochoty ujawnić ich przede mną. To, czego się o nim dowiedziałam – na przykład, jakie jest jego pełne imię i nazwisko – pochodziło ze starej książki na temat historii północnej Kalifornii, którą wygrzebał Profesor. Nigdy nie zdobyłam się na odwagę, żeby zapytać Jesse'a o jego sprawy. No, wiecie, o jego planowany ślub z kuzynką, która, jak się okazało, kochała innego, i o jego tajemnicze zniknięcie w drodze na ślubną ceremonię…

Trudno pytać o takie rzeczy.

– Oczywiście – odezwałam się po chwili milczenia, kiedy stało się jasne, że Jesse nie chce mówić – jeśli nie masz ochoty wracać do tego, w porządku. Spodziewałam się, że nasza znajomość mogłaby się odznaczać większą otwartością i szczerością, ale jeśli proszę o zbyt wiele…

– Co z tobą, Susannah? Czy ty byłaś ze mną otwarta i szczera? Nie sądzę. W innym wypadku, dlaczego twój ojciec miałby napadać na mnie w ten sposób?

Zaszokowana, wyprostowałam się gwałtownie.

– Mój ojciec cię napadł?

Na to Jesse z irytacją w głosie:

– Nom de Dios, Susannah, a czego się po nim spodziewałaś? Co byłby z niego za ojciec, gdyby nie próbował się mnie pozbyć?

– O, mój Boże – jęknęłam zdruzgotana. – Jesse, nigdy mu o tobie nie wspomniałam. Przysięgam. To on poruszył ten temat. Przypuszczam, że mnie śledził. – To upokarzające przyznać się do czegoś takiego. – Więc… co się stało? Kiedy cię napadł?

Jesse wzruszył ramionami.

– Co miałem robić? Starałem się wyjaśnić mu wszystko najlepiej, jak umiałem. Ostatecznie, moje zamiary nie są nieuczciwe.

Cholera! Ale, ale…

– Masz jakieś zamiary?

Wiem, że to żałosne, ale doszłam do takiego momentu w życiu, kiedy ucieszyłabym się, słysząc, że przynajmniej duch jakiegoś chłopaka ma zamiary, nawet jeśli niespecjalnie nieuczciwe, dotyczące mojej osoby. Cóż, czego się spodziewaliście? Mam szesnaście lat i nikt się ze mną jeszcze nie umówił. Spróbujcie zrozumieć, dobra?

Poza tym Jesse jest niesamowicie przystojny, jak na martwego chłopaka.

Na nieszczęście, jego zamiary wydają się czysto platonicznej natury, jeśli za wskazówkę uznać fakt, że podniósł poduszkę z podłogi, tym razem rękami, i cisnął mi ją w twarz.

To nie wyglądało na odruch kochającego serca.

– No, więc co powiedział mój tata? – zapytałam, odsunąwszy poduszkę. – To znaczy, po tym, jak go zapewniłeś, że nie masz nieuczciwych zamiarów?

– Och… – Jesse znowu usiadł na łóżku. – Szybko się uspokoił. Lubię go, Susannah.

Parsknęłam.

– Wszyscy go lubią. Albo lubili, kiedy żył.

– On się o ciebie martwi.

– On ma dużo poważniejsze zmartwienia niż córka – mruknęłam.

Jesse łypnął na mnie z ciekawością.

– Jak na przykład?

– Rany, nie wiem. Choćby to, że ciągle siedzi tutaj, zamiast udać się tam, dokąd ludzie udają się po śmierci. To może być jedna z tych spraw, nie sądzisz?

Jesse na to, cichym głosem:

– Skąd wiesz, Susannah, że to nie tutaj właśnie jest przeznaczone mu przebywać? Albo mnie, skoro już o tym mówimy?

Spojrzałam na niego gniewnie.

– Bo nie taka jest kolej rzeczy, Jesse. Może jestem marną mediatorką, ale tyle wiem. To kraina żywych. Ty, mój tata i ta pani, która złożyła mi wizytę minutę temu, do niej nie należycie. Tkwicie tutaj, bo coś poszło nie tak.

– Aha, rozumiem.

Ale nie rozumiał. Wiedziałam, ze nie.

– Nie powiesz mi, że jesteś tutaj szczęśliwy. Nie powiesz mi, że byłeś zachwycony, obijając się po tym pokoju przez sto pięćdziesiąt lat.

– Nie było tak źle – uśmiechnął się. – Ostatnio bardzo się poprawiło.

Nie byłam pewna, co ma na myśli. A obawiając się, że znowu zacznę piszczeć, jeśli zapytam, zadowoliłam się jedynie:

– No, przykro mi, że tata się ciebie czepiał. Przysięgam, że go o to nie prosiłam.

– W porządku, Susannah – odparł cicho Jesse. – Lubię twojego ojca. On to robi tylko dlatego, że mu na tobie zależy.

– Tak myślisz? – Podciągnęłam kołdrę. – Ciekawe. Przypuszczam, że robi to, bo wie, że to mi działa na nerwy.

Jesse, który obserwował, jak walczę z kłębem pościeli, wyciągnął nagle rękę i chwycił moje palce.

Nie powinien tego robić. No, w każdym razie miałam mu powiedzieć, żeby tego nie robił. Może akurat wyleciało mi to z głowy. Ale i tak nie powinien. To znaczy, dotykać mnie.

Widzicie, mimo że Jesse jest duchem i może przechodzić przez ściany, a także pojawiać się i znikać, kiedy mu się żywnie podoba, to jednak ciągle jest… cóż, jest tutaj. Dla mnie przynajmniej. To mnie właśnie, oraz ojca Dominika, wyróżnia spośród innych ludzi. Nie tylko widzimy i słyszymy duchy, ale możemy ich także dotykać. Tak, jak kogokolwiek innego. Kogokolwiek żywego. Ponieważ dla mnie i ojca Dominika duchy są jak ludzie, z krwią, wnętrznościami, potem, brzydkim oddechem i czym tam chcecie. Jedyna różnica polega na tym, że roztaczają wokół siebie rodzaj poświaty, to się chyba nazywa aura.

Och, czy wspomniałam przypadkiem, że wiele z nich posiada nadludzką siłę? Zwykle o tym zapominam. To właśnie dlatego w pracy często obrywam, no, mniejsza o to, po czym. Dlatego też źle znoszę, kiedy któryś z nich, jak Jesse w tej chwili, dotyka mnie, nawet jeśli robi to bez agresji.

Ponadto, mimo że dla mnie duchy są równie prawdziwe jak, powiedzmy, Tad Beaumont, to wcale nie znaczy, że mam ochotę z nimi tańczyć, czy coś w tym stylu.

No, dobra, jeśli chodzi o Jesse'a, tobym miała, ale wyobrażacie sobie, jakby to dziwacznie wyglądało? Dajcie spokój. Nikt by go nie widział poza mną. „Pozwól, że ci przedstawię mojego chłopaka” – a tu nikogo nie ma. Co za żenada. Wszyscy by sądzili, że go zmyśliłam, jak ta kobieta na filmie, na Real TV, która wymyśliła sobie dziecko.

Poza tym, jestem prawie pewna, że Jesse nie lubi mnie w ten sposób. No, wiecie, żeby ze mną tańczyć.

Czego, niestety, dowiódł, chwytając mnie za ręce i podnosząc je ku światłu księżyca.

– Co się stało z twoimi palcami? – zapytał. Spojrzałam. Wysypka wyglądała gorzej niż zwykle. W mroku moje ręce wydawały się zniekształcone jak ręce potwora.

– Sumak jadowity – odparłam z goryczą. – Masz szczęście, że nie żyjesz i nie możesz tego złapać. To koszmar. Nikt mnie nie uprzedził. Wiesz, o tym sumaku. O palmach, owszem, powtarzali jeden przez drugiego, że będą palmy, ale…

– Powinnaś spróbować okładów z liści gumiennika – przerwał mi.

– Och, w porządku. – Starałam się, żeby nie zabrzmiało to zbyt sarkastycznie.

Zmarszczył brwi.

– Małe żółte kwiatki – wyjaśnił. – Rosną dziko. Mają właściwości lecznicze. Trochę ich rośnie na wzgórzu za domem.

– Aha. Chodzi ci o to wzgórze porośnięte sumakiem jadowitym?

– Powiadają, że proch strzelniczy też pomaga.

– Wiesz, Jesse, może cię to zaskoczy, ale medycyna w ciągu ostatniego półtora stulecia wyszła poza okłady z kwiatków i prochu strzelniczego.

– W porządku. Puścił moje ręce. – To była tylko sugestia.

– Cóż, dzięki, ale wierzę w hydrokortyzon.

Przyglądał mi się przez chwilę. Pewnie myślał, że jestem dziwadłem. A ja myślałam o tym, jakie to dziwne, że ten chłopak trzymał moje obłażące, zarażone sumakiem jadowitym dłonie. Nikt poza nim by ich nie dotknął. Nawet mama. Jesse nie miał oporów.

No, ale on akurat nie mógł się ode mnie zarazić.

– Susannah – odezwał się w końcu.

– Co?

– Bądź ostrożna – poprosił. – Z tą kobietą. Kobietą, która tu była.

Wzruszyłam ramionami.

– W porządku.

– Mówię poważnie. Ona nie jest… nie jest tym, za kogo ją bierzesz.

– Wiem, kim ona jest – oznajmiłam.

To go zaskoczyło. Do tego stopnia, że poczułam się urażona.

– Wiesz? Powiedziała ci?

– Cóż, niezupełnie – przyznałam. – Ale nie musisz się martwić. Panuję nad wszystkim.

– Nie. – Podniósł się z łóżka. – Nieprawda, Susannah. Musisz być ostrożna. Tym razem powinnaś posłuchać ojca.

– Och, dobra – burknęłam. – Dziękuję. Myślisz, że potrafiłbyś jakoś to podkreślić? Na przykład, zacząć toczyć krwawą pianę z ust, czy coś?

Chyba przesadziłam, bo zamiast odpowiedzieć, po prostu zniknął. Duchy w ogóle nie znają się na żartach.

6

– Chcesz, żebym co zrobił? – Podrzuć mnie – powiedziałam. – W drodze do pracy. Nie musisz zbaczać.

Śpiący gapił się na mnie, jakbym namawiała go do jedzenia szkła.

– Nie wiem – powiedział wolno, stojąc w drzwiach z kluczykami od ramblera. – Jak wrócisz do domu?

– Znajomy mnie zabierze – zapewniłam wesoło.

Kłamstwo, rzecz jasna. Nie miałam jak wrócić do domu. Pomyślałam jednak, że w razie czego mogę zadzwonić do Adama. Właśnie dostał prawo jazdy, jak również nowiutkiego volkswagena garbusa. Tak kochał prowadzić, że przyjechałby po mnie do Albuquerque, gdybym go wezwała. Sądziłam, że się nie obrazi, jeśli zadzwonię z rezydencji Thaddeusa Beaumonta na Siedemnastej Mili.

Śpiący wciąż nie sprawiał wrażenia przekonanego.

– Nie wiem… – powtórzył powoli. Przypuszczalnie sądził, że wybieram się na spotkanie gangu.

Śpiący nigdy za mną specjalnie nie przepadał, zwłaszcza po weselu naszych rodziców, kiedy to przyłapał mnie na paleniu na dworze. To potwornie niesprawiedliwe, ponieważ nigdy przedtem nie tknęłam papierosa.

Domyślam się jednak, że konieczność ratowania mnie spod gruzów w środku nocy, kiedy to duch próbował mnie zabić, nie wpłynęła na wzrost jego zaufania czy ciepłych uczuć w stosunku do mnie. Zwłaszcza że nie mogłam go uświadomić co do roli ducha w tej historii. Myślę, że jego zdaniem należę po prostu do tego typu dziewcząt, którym budynki wciąż zawalają się na głowę.

Nic dziwnego, że nie ma ochoty mnie wozić.

– Daj spokój – powiedziałam, rozchylając sięgający do pół łydki płaszcz w kolorze wielbłądziej sierści. – W jakie tarapaty mogłabym się wpakować w podobnym stroju?

Śpiący zlustrował mnie od stóp do głów. Nawet on nie mógł nie przyznać, że w białym swetrze, czerwonej spódnicy w szkocką kratę i mokasynach wyglądałam jak uosobienie niewinności. Włożyłam nawet złoty łańcuszek z krzyżykiem, który wygrałam w konkursie na wypracowanie poświęcone wojnie 1812 roku. Sądziłam, że tego rodzaju strój znajdzie uznanie w oczach takiego starszego pana, jak pan Beaumont: no, wiecie, grzeczna, ładnie ubrana uczennica.

– Poza tym – powiedziałam – to jest do szkoły.

– W porządku – powiedział w końcu z taką miną, jakby miał w tej chwili ochotę być gdzie indziej. – Wsiadaj.

Śmignęłam do ramblera, zanim zdążył zmienić zdanie.

Wsiadł minutę później. Wyglądał, jakby się jeszcze nie obudził. Jak zwykle. Praca w charakterze roznosiciela pizzy była zdaje się wyczerpująca. Albo brał za dużo dodatkowych zmian. Jak na mój gust, do tej pory powinien już oszczędzić dość pieniędzy na camaro. Zapytałam go o to, kiedy ruszyliśmy.

– Owszem – odparł Śpiący. – Ale chcę go wyposażyć we wszystko. Stereo, głośniki. Takie rzeczy.

Mam swoje zdanie na temat chłopaków, którzy z taką czułością odnoszą się do swoich samochodów, ale nie sądziłam, żeby mi się opłacało w jakiś sposób urazić teraz Śpiącego.

Wobec tego powiedziałam tylko:

– Ojej. Genialnie.

Mieszkamy na wzgórzach Carmelu, z widokiem na dolinę i zatokę. To bardzo piękne miejsce, ale ponieważ było ciemno, więc widziałam jedynie wnętrza mijanych przez nas domów.

W Kalifornii są takie naprawdę duże okna, które wpuszczają mnóstwo słońca i w nocy, przy zapalonych światłach, widać wszystko, co dzieje się w środku, tak jak na Brooklynie, gdzie nikt się nie fatyguje, żeby spuścić rolety. To nawet miłe.

– Na jaką lekcję ci to potrzebne? – zapytał nagle Śpiący. Podskoczyłam. Tak rzadko się odzywa, zwłaszcza kiedy robi coś, co naprawdę lubi, jak jedzenie albo prowadzenie samochodu, że zwyczajnie zapomniałam o jego obecności.

– Jak to?

– Ten projekt, który teraz robisz. – Oderwał na moment oczy od drogi i spojrzał na mnie. – Powiedziałaś, że to do szkoły, prawda?

– Och – mruknęłam. – Pewnie. Hm. To artykuł… eee… dla szkolnej gazety. Cee Cee, moja przyjaciółka, jest naczelną. Dostałam od niej zlecenie.

O, mój Boże, ale ze mnie kłamczucha. W dodatku nie mogę poprzestać na jednym kłamstwie. O, nie. Ciągną się w nieskończoność. To chore, mówię wam. Po prostu chore.

– Cee Cee to ta albinoska, z którą siedzisz przy lunchu, zgadza się?

Cee Cee szlag trafia, jak ktoś mówi o niej „albinoska”, ale ponieważ zdaniu, jako takiemu, nie można było niczego zarzucić, powiedziałam:

– Ehe.

Śpiący mruknął coś i przez jakiś czas nic nie mówił. Jechaliśmy w milczeniu, mijając rozświetlone okna wielkich domów. Siedemnasta Mila to ten odcinek autostrady, który z założenia ma być najpiękniejszą drogą na świecie. Znajdują się przy niej sławne pola golfowe Pebble Beach oraz pięć innych, także malowniczych punktów, jak Samotny Cyprys, drzewo, które zdaje się wyrastać wprost ze skały, oraz Skała Fok, gdzie jak się może domyślacie, wylegują się foki.

Z Siedemnastej Mili można również przyjrzeć się działaniu zmiennych prądów tak zwanego Niespokojnego Morza. Ocean w tym miejscu nie nadaje się do pływania ze względu na prądy odpływowe i podpowierzchniowe. Ogromne fale rozbijają się o brzeg, na którym od czasu do czasu pomiędzy skalnymi blokami, gdzie mewy rzucają małże, mając nadzieję rozbić muszle, pojawiają się cienkie pasemka piachu. Niekiedy lądują tam pływacy na deskach surfingowych, jeśli są na tyle głupi, aby zapuścić się do tego zakątka.

No i jeśli macie ochotę, możecie kupić rezydencję na brzegu, skąd można podziwiać całe to piękno natury za jedne, och, milion dolarów czy coś koło tego.

Tak właśnie, jak się wydaje, postąpił Thaddeus Rudy Beaumont. Zajął jedną z tych naprawdę imponujących rezydencji, o czym przekonałam się, kiedy Śpiący w końcu zatrzymał przed nią samochód. Była na tyle wielka, że ustawiono przed nią budkę wartowniczą obok ogromnej, najeżonej kolcami bramy, przed strasznie długim podjazdem. W budce siedział ochroniarz i oglądał telewizję.

Śpiący spojrzał na bramę i mruknął:

– Jesteś pewna, że to tutaj?

Przełknęłam ślinę. Od Cee Cee wiedziałam, że pan Beaumont jest bogaty. Nie przyszło mi jednak do głowy, że aż tak. Pomyśleć tylko, że ten chłopak poprosił mnie do tańca!

– Eee… Może powinnam sprawdzić, czy jest w domu, zanim odjedziesz.

Śpiący na to:

– No, chyba tak.

Wysiadłam z samochodu i podeszłam do budki. Nie ukrywam, czułam się zdecydowanie głupio. Cały dzień usiłowałam dodzwonić się do pana Beaumonta, tylko po to, żeby usłyszeć, że jest na zebraniu albo ma rozmowę na innej linii. Z jakiegoś powodu stwierdziłam, że może osobisty kontakt podziała. Nie wiem już, co sobie wyobrażałam, ale pewnie spodziewałam się. że zadzwonię do drzwi, on otworzy, a ja oczaruję go spojrzeniem pięknych oczu. Teraz przekonałam się, że taki plan odpada.

– Eee, przepraszam – powiedziałam do mikrofonu w budce. Stwierdziłam, że wykonano ją, przynajmniej częściowo, z kuloodpornego szkła. Albo ojciec Tada nie cieszy się sympatią w pewnych kręgach, albo lekko przesadza.

Ochroniarz odwrócił głowę od telewizora. Przyjrzał mi się uważnie. Taksująco. Rozchyliłam płaszcz, żeby zauważył szkocką spódnicę i mokasyny. Potem spojrzał na ramblera. Niedobrze. Nie chciałam, żeby ocenił mnie na podstawie mojego brata i jego nędznego samochodu.

Postukałam w szybę, żeby ponownie zwrócić uwagę strażnika.

– Dzień dobry – powiedziałam do mikrofonu. – Nazywani się Susannah Simon i chodzę do drugiej klasy w Akademii Misyjnej. Piszę artykuł dla szkolnej gazety na temat dziesięciu najbardziej wpływowych ludzi w Carmelu i miałam nadzieję przeprowadzić wywiad z panem Beaumontem, na nieszczęście nie odpowiedział na żaden z moich telefonów, a artykuł mam oddać jutro, więc zastanawiałam się, czy mógłby mnie przyjąć jeśli akurat jest w domu.

Ochroniarz spojrzał na mnie zdumiony.

– Jestem koleżanką Tada, Tada Beaumonta – dodałam. – Syna pana Beaumonta. Zna mnie, więc jakby zobaczył przez kamerę, czy coś, mógłby mnie zidentyfikować. Jeśli pan uważa, że to konieczne.

Strażnik nadal się na mnie gapił. A wydawałoby się, że taki bogacz, jak pan Beaumont, mógłby sobie pozwolić na inteligentniejszą ochronę.

– Jeśli jednak przyszłam nie w porę – powiedziałam, cofając się – to mogę przyjść później.

Wtedy ochroniarz zrobił coś zaskakującego. Pochylił się do przodu, nacisnął guzik i powiedział do mikrofonu:

– Skarbie, mówisz szybciej niż ktokolwiek, kogo w życiu spotkałem. Czy mogłabyś powtórzyć to wszystko? Tym razem wolniej?

No więc wygłosiłam ponownie swoje małe przemówienie, tym razem wolniej, podczas gdy za moimi plecami Śpiący siedział za kierownicą z włączonym silnikiem. Wewnątrz ryczało radio, a Śpiący śpiewał. Widocznie myślał, że przy zasuniętych oknach samochód nie przepuszcza dźwięku.

Jakże się mylił.

Kiedy skończyłam, ochroniarz powiedział z lekkim uśmiechem:

– Proszę poczekać, panienko.

Zaczął coś mówić do białego telefonu, ale nic nie słyszałam. Sterczałam tam, żałując, że nie włożyłam cieplejszych rajstop, bo nogi mi marzły w lodowatym wietrze wiejącym od oceanu i zastanawiając się, jak mogłam sądzić, że wpadłam na taki dobry pomysł.

Potem w mikrofonie rozległ się trzask.

– W porządku – odezwał się strażnik. – Pan Beaumont cię przyjmie.

A potem, ku mojemu zdumieniu, wielka brama ze szpikulcami zaczęta się powoli rozsuwać.

– Och! – zawołałam. – O, mój Boże! Dziękuję! Dzięki… Zdałam sobie nagle sprawę, że strażnik mnie nie słyszy, bo nie mówię do mikrofonu. Pobiegłam do samochodu i szarpnęłam drzwiczki.

Śpiący, któremu przerwałam popis wokalno – gitarowy, urwał raptownie z wyrazem zakłopotania na twarzy.

– Więc? – zapytał.

– Więc – powiedziałam, zatrzaskując za sobą drzwiczki. – Wjeżdżamy. Wyrzuć mnie przed domem, dobrze?

– Jasne, Kopciuszku.

Jazda zabrała nam jakieś pięć minut. Nie żartuję. Aż tak długo. Po obu stronach podjazdu rósł szpaler drzew. Zadrzewiona aleja. Niesamowite. Domyślałam się, że za dnia musi pięknie wyglądać. Czy było coś, czego mogło Tadowi Beaumontowi brakować? Uroda, pieniądze, piękny dom…

Brakuje mu tylko mnie.

Śpiący zatrzymał samochód przy wyłożonej płytami drodze, po której obu stronach wznosiły się ogromne palmy, jak przed Hotelem Polinezyjskim w Disney Worldzie. W gruncie rzeczy cała ta posiadłość miała w sobie coś z Disneya. No, wiecie, wielka, nowoczesna i jakby nieprawdziwa. Paliły się wszystkie światła, a na końcu chodnika znajdowały się gigantyczne szklane drzwi, za którymi kręcił się jakiś człowiek.

– W porządku. Jestem na miejscu. Dzięki za podwiezienie – powiedziałam.

Śpiący popatrzył na światła, palmy i tym podobne.

– Jesteś pewna, że masz jak wrócić do domu?

– Jestem pewna – odparłam.

– Dobra. – Wysiadając z samochodu, słyszałam, jak mruknął:

– Nigdy przedtem nie dowoziłem tutaj pizzy. Ruszyłam szybko chodnikiem, uświadamiając sobie, kiedy Śpiący odjechał, że skądś dobiega szum oceanu, chociaż w ciemności za domem niczego nie dało się zobaczyć. Kiedy dotarłam do drzwi, te otworzyły się na oścież, zanim zdążyłam poszukać dzwonka, i Japończyk w czarnych spodniach i czymś w rodzaju białego fartucha skłonił się przede mną, mówiąc: – Tędy, panienko.

Nigdy nie byłam w domu, w którym służba otwierała drzwi – nigdy też nie zwracano się do mnie „panienko” – więc nie wiedziałam, jak się zachować. Poszłam za nim do wielkiego pokoju o ścianach z prawdziwej skały, po których spływała prawdziwa woda, tworząc malutkie strumyczki i wodospadziki.

– Czy mogę zabrać płaszcz? – zapytał Japończyk, więc zdjęłam go, ale zatrzymałam torbę, z której wystawał notes. Starałam się dobrze odegrać swoją rolę.

Japończyk skłonił się ponownie i powiedział jak poprzednio:

– Tędy, panienko.

Poprowadził mnie w stronę rozsuwanych szklanych drzwi, wychodzących na długie patio, gdzie znajdował się olbrzymi, turkusowy w sztucznym świetle, basen. Jego powierzchnia parowała. Przypuszczam, że był podgrzewany. Na środku wznosiły się fontanna oraz skała, z której tryskała woda, a wokół rosły rozmaite rośliny, drzewa i krzewy hibiskusa. Bardzo przyjemne miejsce, pomyślałam, żeby spędzić popołudnie po szkole w jednoczęściowym kostiumie od Calvina Kleina i sarongu.

Ponownie weszliśmy do budynku, do zaskakująco zwyczajnego holu. W tym momencie mój przewodnik skłonił się po raz trzeci, mówiąc:

– Proszę poczekać. – Po czym zniknął za jednymi z trojga drzwi z boku korytarza.

Zastosowałam się do polecenia. Zastanawiałam się, która godzina. Nie noszę zegarka, bo każdy kolejny niszczył mi jakiś zły duch. Nie zamierzałam jednak spędzić tutaj więcej niż parę minut. Mój plan zakładał wejście, przekazanie wiadomości od zmarłej kobiety i wyjście. Powiedziałam mamie, że będę o dziewiątej, a już musiała być prawie ósma.

Bogacze. Nie obchodzą ich cudze zobowiązania.

Wrócił Japończyk, ukłonił się i powiedział:

– Teraz cię przyjmie.

Oho. Ciekawe, czy powinnam paść na kolana.

Powstrzymałam się. Zamiast tego weszłam przez jakieś drzwi… i znalazłam się w windzie. Maleńkiej windzie z krzesłem i stołem. Na stole stała nawet roślinka. Japończyk zamknął mnie i byłam sama w pokoiku, który z całą pewnością się poruszał. Czy poruszał się w górę, czy w dół – nie byłam w stanie stwierdzić. Nad drzwiami nie było żadnego ekraniku z numerkami, które wskazywałyby na kierunek ruchu. Był tylko jeden guzik…

Pokoik zatrzymał się. Kiedy sięgnęłam do gałki przy drzwiach. ta się obróciła. Wyszłam z windy i znalazłam się w mrocznym pokoju o oknach zasłoniętych wielkimi kotarami z aksamitu. Stało w nim jedynie masywne biurko i ogromne akwarium, jak również jedyne krzesło dla gości – najwyraźniej dla mnie – przed biurkiem. Za biurkiem siedział jakiś człowiek. Na mój widok uśmiechnął się.

– Ach – powiedział. – To musi być panna Simon.

7

– Eee… – bąknęłam. – Tak. Nie mogłam stwierdzić tego na pewno, ze względu na mrok panujący w pokoju, ale mężczyzna za biurkiem był chyba w wieku mojego ojczyma. Miał jakieś czterdzieści pięć lat. Nosił sweter i koszulę z kołnierzykiem, jak Bill Gates. Brązowe włosy wydawały się przerzedzone. Cee Cee się nie myliła: z pewnością nie były rude.

Nie był ani odrobinę tak przystojny jak syn.

– Siadaj – powiedział pan Beaumont. – Siadaj. Tak się cieszę, że cię widzę. Tad tyle mi o tobie opowiadał.

Tak, pewnie. Ciekawa byłam, co by powiedział, gdybym oznajmiła, że Tad nie wie nawet, jak mi na imię. Jednak, jako że nadal grałam rolę zapalonej reporterki, uśmiechnęłam się tylko, sadowiąc się na wygodnym, obitym skórą krześle przy biurku.

– Miałabyś na coś ochotę? – zapytał pan Beaumont. – Herbata? Lemoniada?

– Och, nie, dziękuję. – Trudno było nie patrzeć na akwarium za jego plecami. Wbudowane w ścianę, obejmujące niemal całą przestrzeń od podłogi do sufitu, zawierało wszystkie kolorowe rybki, jakie można sobie wyobrazić. Na dnie zbiornika umieszczono reflektory, które rzucały na pokój niesamowitą drżącą poświatę. Twarz pana Beaumonta w tym falującym dziwnym świetle przypominała Grand Moff Tarkinish. No, wiecie, z tej sceny końcowej bitwy w Gwieździe Śmierci.

– Nie chcę sprawiać kłopotu – odparłam na pytanie w kwestii napojów.

– Och, to żaden kłopot. Yoshi może ci coś przynieść w każdej chwili. – Pan Beaumont sięgnął do telefonu na środku ogromnego, w stylu, który wyglądał na wiktoriański, biurka. – Co mam mu powiedzieć?

– Naprawdę. Nic mi nie potrzeba. – Skrzyżowałam nogi, ponieważ nie zdążyłam się jeszcze rozgrzać od czasu, jak stałam pod tą budką.

– Och, tobie jest zimno – zauważył pan Beaumont. – Pozwól, że rozpalę w kominku.

– Nie. Naprawdę. Wszystko… w porządku…

Głos mi zamarł. Pan Beaumont nie zachował się jak Andy, który w tym momencie wstałby, podszedł do kominka, wsunął pod drewniane kłody zwitki gazety, podpalił je, a potem spędził następne pół godziny, dmuchając w ogienek i klnąc.

Zamiast tego pan Beaumont podniósł pilota, nacisnął guzik i nagle w czarnym marmurowym kominku zapłonął wesoły ogień. Od razu poczułam ciepło.

– Ojej – zawołałam. – To z pewnością… wygodne.

– Prawda? – uśmiechnął się pan Beaumont. Z jakiegoś powodu nie odrywał wzroku od krzyżyka na mojej szyi. – Nigdy nie potrafiłem rozpalić ogniska. To takie zawracanie głowy. Nie byłem dobrym skautem.

– Ha, ha – zaśmiałam się. Żeby poczuć się jeszcze dziwniej, pomyślałam, brakuje jedynie tego, żeby pan Beaumont trzymał gdzieś w lodzie, w piwnicy, głowę zmarłej kobiety, przygotowaną do transplantacji na ciało Cindy Crawford, jak tylko okaże się osiągalne.

– Cóż, jeśli wolno mi przejść od razu do konkretów, panie Beaumont…

– Oczywiście. Dziesięciu najbardziej wpływowych ludzi w Carmelu, czy tak? Którą pozycję zajmuję? Mam nadzieję, że pierwszą?

Uśmiechnął się jeszcze serdeczniej. Odwzajemniłam uśmiech. Z niechęcią przyznaję, że tę część roli lubię najbardziej. Coś musi być ze mną nie tak.

– Otóż, panie Beaumont, tak naprawdę nie przyszłam po to, żeby napisać o panu artykuł. Przyszłam, ponieważ proszono mnie, żebym przekazała panu pewną wiadomość, a to wydawał mi się jedyny sposób. Bardzo trudno jest się z panem skontaktować.

Uśmiech nie zniknął z jego twarzy, kiedy dowiedział się, że zjawiłam się pod fałszywym pretekstem. Może miał guzik alarmu pod biurkiem, ale jeśli nawet, to nie mogłam go zobaczyć.

Podparł brodę i, nadal wpatrując się w mój złoty krzyżyk, mruknął wyczekująco:

– Tak?

– Wiadomość – wyprostowałam się na krześle – pochodzi od kobiety, przepraszam, ale nie znam jej imienia, która nie żyje.

W wyrazie jego twarzy nie nastąpiła najmniejsza zmiana. Doceniłam jego mistrzostwo w ukrywaniu emocji.

– Kazała mi powtórzyć – ciągnęłam – że pan jej nie zabił. Nie obwinia pana. I chce, żeby pan przestał uważać się za winnego.

To wywołało reakcję. Rozłożył dłonie i położył je płasko na biurku, wpatrując się we mnie z fascynacją.

– Powiedziała tak? – zapytał z ożywieniem. – Zmarła kobieta?

Przyjrzałam mu się niechętnie. Nie była to reakcja, do jakich przywykłam, przekazując podobne wiadomości. Łzy byłyby bardziej na miejscu. Albo pełne zdumienia sapnięcie. Ale nie to – nazywając rzeczy po imieniu – chorobliwe zainteresowanie.

– Owszem – powiedziałam, podnosząc się z miejsca.

Nie o to chodzi, że pan Beaumont ze swoim dziwnym spojrzeniem mnie przestraszył. Nie dzwoniło mi też w uszach to, co powiedział mi tata. Instynkt mediatora kazał mi wyjść, natychmiast. A kiedy instynkt podpowiada mi, że mam coś zrobić, zazwyczaj słucham. Parę razy okazało się to korzystne dla mojego zdrowia.

– No to do widzenia.

Odwróciłam się i skierowałam do windy. Próbowałam przekręcić gałkę, ale ani drgnęła.

– Gdzie widziałaś tę kobietę? – usłyszałam za plecami pełen ciekawości głos pana Beaumonta. – Tę zmarłą?

– Śniła mi się, jasne? – powiedziałam, na próżno próbując uporać się z drzwiami. – Przyszła do mnie we śnie. To dla niej strasznie ważne, żeby pan się dowiedział, że nie uważa pana za odpowiedzialnego za swoją śmierć. Teraz, skoro spełniłam swój obowiązek, czy pozwoli pan, że sobie pójdę? Powiedziałam mamie, że będę w domu koło dziewiątej.

Pan Beaumont nie zwolnił jednak blokady drzwi windy. Zapytał tylko:

– Śniła ci się? Zmarli mówią do ciebie we śnie? Jesteś medium?

Cholera, pomyślałam, powinnam się była domyślić.

To był jeden z tych miłośników New Age. W sypialni ma prawdopodobnie basen do deprywacji sensorycznej, pali w łazience świeczki do aromaterapii, a w jakimś małym pokoiku oddaje się studiom nad formami życia pozaziemskiego.

– Owszem – powiedziałam. Skoro już zaczęłam wiercić dziurę, uznałam, że równie dobrze mogę w nią wleźć. – Tak. jestem medium.

Zmuś go do gadania, powiedziałam sobie. Niech gada, póki nie znajdziesz innej drogi wyjścia. Ruszyłam dyskretnie w stronę okna ukrytego za atłasową zasłoną.

– Proszę posłuchać, nie mogę panu niczego więcej powiedzieć. Miałam tylko ten jeden sen. O kimś, kto za życia musiał być chyba bardzo miłą panią. Szkoda, że nie żyje, i w ogóle. Kim ona właściwie była? Pana… eee… żoną?

Przy słowie „żona” rozsunęłam zasłony, spodziewając się okna, przez które mogłabym przełożyć nogę, a potem skoczyć. Nic wielkiego. Robiłam to już setki razy.

Okno było, owszem. Wysokości jakichś trzech metrów z mnóstwem szybek, z parapetem szerokości trzydziestu centymetrów, z ładną ramą.

Ktoś jednak zasunął okiennice. No, wiecie, takie na zewnątrz domu, które pełnią głównie funkcję dekoracyjną. Zasunął szczelnie. Nie przenikał przez nie ani jeden promień światła.

– To musi być niezwykle podniecające – odezwał się pan Beaumont za moimi plecami, kiedy przyglądałam się okiennicom, rozmyślając, czy otworzyłyby się, gdybym je mocno kopnęła. Skąd jednak mogłam wiedzieć, co jest na dole? Znajdowałam się na wysokości dobrych kilkunastu metrów. Zdarzyło mi się już parę razy skakać z dużej wysokości, zwykle jednak staram się sprawdzić, na co skaczę.

– To jest, być medium – ciągnął ojciec Tada. – Ciekaw jestem, czy miałabyś coś przeciwko temu, żeby nawiązać kontakt z innymi zmarłymi, jakich mogłem znać. Jest kilka osób, z którymi chciałbym porozmawiać.

– To nie wygląda – dałam spokój zasłonom i przesunęłam się do następnego okna – w ten sposób.

To samo. I w tym oknie okiennica była dokładnie zamknięta. Żadnej szpary, przez którą mogłoby się przedostać światło słońca. W gruncie rzeczy okna sprawiały wrażenie zabitych gwoździami.

Ale to by było głupie. Kto zabijałby gwoździami własne okna? Zwłaszcza z takim widokiem na morze, jakim z pewnością dysponował pan Beaumont.

– Och, ale gdybyś się naprawdę skupiła – miły głos pana Beaumonta towarzyszył mi, gdy przechodziłam do kolejnego okna – mogłabyś się skontaktować z kilkoma innymi. Z jednym już ci się udało. Jeden więcej, jeden mniej, co za różnica? Zapłaciłbym ci, oczywiście.

Nie mogłam w to uwierzyć. Wszystkie okna miały zamknięte okiennice.

– Hm – mruknęłam, stwierdzając, że ostatnie okno, także jest zamknięte. – Agorafobia?

Do pana Beaumonta musiało wreszcie dotrzeć, co robię, bo powiedział obojętnym tonem:

– A, tak. Owszem. Jestem wrażliwy na światło słoneczne. Złe działa na skórę.

Och, dobra. Facet ma nierówno pod sufitem.

W pokoju znajdowały się jeszcze tylko jedne drzwi, za plecami pana Beaumonta, koło akwarium. Nie miałam najmniejszej ochoty zbliżać się do faceta, więc skierowałam się znowu do windy.

– Czy może pan to otworzyć, żebym mogła wrócić do domu? – Szarpnęłam za gałkę, starając się ukryć strach. – Moja mama jest naprawdę surowa i jeśli przyjdę później, niż mi kazała, to… to może mnie pobić.

Wiem, że to było szyte trochę grubymi nićmi, zwłaszcza jeśli zdarzyło mu się kiedyś oglądać lokalne wiadomości i widział moją mamę w roli sprawozdawcy. Absolutnie nie sprawia wrażenia osoby porywczej. Jednak w tym człowieku było coś tak niepokojącego, że koniecznie chciałam się stamtąd wydostać, wszystko jedno jak. Byłabym w stanie powiedzieć cokolwiek, byle wyjść.

– Czy sądzisz – drążył pan Beaumont – że gdybym zachowywał się bardzo cicho, zdołałabyś wezwać ducha tej kobiety, żebym mógł z nią zamienić słowo?

– Nie – odparłam. – Czy może pan otworzyć te drzwi?

– Czy nie jesteś ciekawa, co ona miała na myśli? – dopytywał się. – To znaczy, kazała ci przekazać, żebym nie obwiniał się o jej śmierć. Jakbym ja, w jakiś sposób, był odpowiedzialny za to, że zginęła. Czy to cię nie zastanowiło, panno Simon? To jest, czy mogę być…

Akurat wtedy, ku mojej radości, gałka od windy obróciła się w mojej dłoni. Nie dlatego jednak, że pan Beaumont zwolnił blokadę. Nie, okazało się, że ktoś wysiadał z windy.

, – Witam – powiedział jasnowłosy, dużo młodszy od pana Beaumonta, mężczyzna w marynarce z krawatem. – Co my tutaj mamy?

– To jest panna Simon, Marcusie – wyjaśnił uszczęśliwiony pan Beaumont. – Ona jest medium.

Nie wiadomo dlaczego, Marcus również wpatrywał się w mój wisiorek. Nie tylko wisiorek, ale w ogóle gardło.

– Medium, hm? – mruknął, omiatając wzrokiem mój dekolt. – Czy właśnie o tym dyskutowaliście? Yoshi wspomniał o jakimś artykule…

– Och, nie. – Pan Beaumont machnął ręką, jakby zamykając temat artykułu. – To był tylko pretekst, który wymyśliła, żeby się ze mną spotkać i opowiedzieć mi o swoim śnie. To doprawdy niezwykły sen, Marcusie. Śniło jej się, że jakaś kobieta powiedziała, że jej nie zabiłem. Nie zabiłem. Czy to nie interesujące?

– Z pewnością – zgodził się Marcus i złapał mnie za ramię. – Cóż, cieszę się, że odbyliście przyjemną pogawędkę. Teraz, obawiam się, że panna Simon musi już iść.

– Och, nie. – Pan Beaumont po raz pierwszy wstał zza biurka. Stwierdziłam, że jest bardzo wysoki. Miał zielone sztruksowe spodnie. Zielone!

Słowo, jakby mnie kto pytał, to było w tym wszystkim najdziwniejsze.

– Zaczęliśmy właśnie bliżej się poznawać – oznajmił pan Beaumont ponuro.

– Powiedziałam mamie, że będę w domu koło dziewiątej – wtrąciłam bardzo szybko, zwracając się do Marcusa.

Marcus nie był idiotą. Skierował mnie prosto do windy, mówiąc do pana Beaumonta:

– Wkrótce zaprosimy pannę Simon ponownie.

– Poczekaj. – Pan Beaumont zaczął obchodzić biurko. – Nie miałem okazji, żeby…

Ale Marcus wskoczył już do windy wraz ze mną i puszczając moje ramię, zatrzasnął drzwi.

8

Chwilę później winda ruszyła. Czy jechała w górę, czy w dół, nie byłam w stanie stwierdzić. Ale to nie miało, w gruncie rzeczy, znaczenia. Jechaliśmy, oddalając się od pana Beaumonta, a tylko to mnie na razie obchodziło.

– Rany – nie mogłam się powstrzymać, kiedy tylko poczułam się bezpiecznie. – Co się dzieje z tym człowiekiem?

Marcus spojrzał na mnie z góry.

– Czy pan Beaumont zranił cię w jakiś sposób, panno Simon?

Zatrzepotałam powiekami.

– Nic.

– Miło mi to słyszeć. – Wydaje się, że przyjął to zapewnienie z ulgą, ale starał się to ukryć. – Pan Beaumont – ciągnął rzeczowym chłodnym tonem – jest dzisiaj odrobinę zmęczony. To bardzo ważny, bardzo zajęty człowiek.

– Przykro mi, że ja to mówię, ale to coś więcej niż zmęczenie.

– Być może. Pan Beaumont nie ma czasu dla małych dziewczynek, które mają ochotę stroić sobie żarty.

– Żarty? – powtórzyłam, oburzona do głębi. – Niech pan posłucha, ja naprawdę… – Co ja takiego chciałam powiedzieć? – Ja naprawdę… eee… miałam taki sen i jest mi przykro, że…

Marcus spojrzał na mnie z wyrazem zmęczenia na twarzy.

– Panno Simon – odezwał się znudzonym tonem – naprawdę nie chcę poczuć się zmuszony do wezwania twoich rodziców. Jeśli przyrzekniesz, że już nigdy nie będziesz zawracała panu Beaumontowi głowy tymi historyjkami o medium, nie zrobię tego.

O mało nie parsknęłam śmiechem. Moich rodziców? Bałam się, że wezwie policję. Z rodzicami dam sobie radę. Policja to zupełnie inna sprawa.

– W porządku – odezwałam się, kiedy winda stanęła, a Marcus otworzył drzwi i wypuścił mnie do małego holu przy dziedzińcu, gdzie znajdował się basen. Starałam się mówić tonem nadąsanej rozczarowanej dziewczynki. – Przyrzekam.

– Dziękuję – odparł Marcus.

Skinął głową i zaczął prowadzić mnie w stronę drzwi wejściowych.

Pewnie wyrzuciłby mnie, nie zastanawiając się dłużej, gdyby nie fakt, że kiedy mijaliśmy basen, zwróciłam przypadkiem uwagę, że ktoś w nim pływa. Z początku nie mogłam dostrzec, kto to taki. Było bardzo ciemno, gęste chmury zasłaniały i księżyc, i gwiazdy, jedyne światło dawały okrągłe reflektory pod Wodą. Postać w wodzie wydawała się zniekształcona – podobnie jak twarz pana Beaumonta w świetle padającym od akwarium.

Pływak akurat dotarł do krawędzi basenu i skończywszy widocznie na dzisiaj zajęcia sportowe, wyśliznął się z wody i sięgnął po ręcznik zawieszony na leżaku.

Zamarłam.

Nie tylko dlatego, że go poznałam. Zamarłam, ponieważ naprawdę nie codziennie można spotkać greckiego boga tutaj, na ziemi.

Mówię poważnie. Tad Beaumont w kąpielówkach to był piękny widok. W błękitnawej poświacie bijącej od basenu, z kroplami wody lśniącymi na ciemnych włosach pokrywających jego pierś i nogi, wyglądał jak Adonis. Nawet jeśli mięśnie jego brzucha nie robiły aż takiego wrażenia jak u Jesse'a, to cóż, nadrabiał ten brak z nawiązką pięknymi bicepsami.

– Cześć, Tad – odezwałam się.

Tad podniósł głowę. Wycierał się właśnie ręcznikiem. Teraz przerwał, żeby mi się przyjrzeć.

– Och, cześć – powiedział, rozpoznając mnie. Na jego twarzy pojawił się promienny uśmiech. – To ty.

Cee Cee miała rację. Nie wiedział nawet, jak mi na imię.

– Tak – odparłam. – Suze Simon. Z imprezy u Kelly Prescott.

– Jasne, pamiętam. – Tad zbliżył się do nas z ręcznikiem niedbale zarzuconym na ramię. – Jak się masz?

Jego uśmiech to coś, co warto było zobaczyć. Jego tata musiał za to zapłacić niezłą sumkę jakiemuś ortodoncie, ale te pieniądze nie poszły na marne.

– Znasz tę młodą damę, Tad? – W głosie Marcusa brzmiało niedowierzanie.

– Och, pewnie. Tad stał obok mnie, krople wody, jak diamenty, spływały z jego ciemnych włosów. – Znamy się od dawna.

– Cóż… – mruknął Marcus. Wyraźnie nie wiedział, co by tu jeszcze dodać, bo znowu to powtórzył.

– Cóż…

Po chwili niezręcznego milczenia powtórzył to po raz trzeci, ale potem powiedział:

– Chyba was zostawię. Tad, odprowadzisz pannę Simon do wyjścia?

– Pewnie – odparł Tad. Kiedy Marcus zniknął za szklanymi drzwiami, szepnął: – Przepraszam cię za niego. Marcus to wspaniały facet, ale niepokoi się byle czym.

Po spotkaniu z jego szefem nie miałam tego Marcusowi za złe. Nie mogłam jednak podzielić się swoim spostrzeżeniem z Tadem.

– Jestem pewna, że to miły człowiek – powiedziałam tylko.

Opowiedziałam mu o artykule dla szkolnej gazety. Uznałam, że jeśli nawet później będą o tym rozmawiali, jego tata nie wyskoczy z czymś takim, jak: „Och, nie, nie dlatego tutaj przyszła. Zjawiła się, żeby opisać mi swój sen”.

A jeśli nawet, to był tak dziwnym człowiekiem, że własny syn też nie potraktowałby go poważnie.

– Ho, ho – zaśmiał się Tad, kiedy skończyłam opowiadać o artykule na temat dziesięciu najbardziej wpływowych ludzi w Carmelu. – Świetne.

– Tak – paplałam dalej. – Nie wiedziałam nawet, że to twój tata. – Boże, potrafię smarować miodem, jak mi na czymś zależy. – To znaczy, nie znałam twojego nazwiska. Więc to prawdziwa niespodzianka. Posłuchaj, czy mogę pożyczyć komórkę? Muszę sobie zorganizować powrót do domu.

Tad spojrzał na mnie zaskoczony.

– Trzeba cię odwieźć? Nie ma sprawy. Zawiozę cię.

Wbrew woli lustrowałam go od stóp do głów. Był praktycznie nagi. No, dobra, nie całkiem, miał na sobie spodenki kąpielowe sięgające prawie do kolan. Jak dla mnie był jednak na tyle nagi, że nie mogłam oderwać od niego oczu.

– Hm. Dziękuję.

Podążył wzrokiem za moim spojrzeniem, zerkając na ociekające wodą spodenki.

– Och… – powiedział, uśmiechając się cudownie onieśmielony. – Pozwolisz, że coś narzucę? Poczekasz chwilę?

Zdjął ręcznik z ramion i ruszył na tył budynku…

Stanął jednak, kiedy sapnęłam ze zdumienia i zawołałam:

– O, mój Boże! Co się stało z twoją szyją? Zgarbił się i odwrócił twarzą do mnie.

– Nic – rzucił szybko.

– Z całą pewnością nie jest to „nic” – powiedziałam, robiąc krok w jego stronę. – Masz jakąś okropną…

Głos mi zamarł i spojrzałam na własne dłonie.

– Posłuchaj – powiedział zmieszany Tad – to tylko sumak jadowity. Wiem, że to koszmarne. Mam to od paru dni. Wygląda gorzej, niż na to zasługuje. Nie wiem, skąd to się wzięło, zwłaszcza na karku, ale…

– Ja wiem.

Podniosłam obie ręce. W niebieskim świetle basenowych reflektorów wysypka wyglądała szczególnie groteskowo. Tak samo jak wysypka na jego karku.

– U Kelly potknęłam się i wpadłam na jakieś rośliny – wyjaśniłam. – A zaraz potem ty zaprosiłeś mnie do tańca…

Tad popatrzył na moje ręce. A potem wybuchnął gromkim śmiechem.

– Tak mi przykro! – Naprawdę czułam się strasznie. Oszpeciłam chłopaka. Nieprawdopodobnie seksownego, bajecznie przystojnego chłopaka. – Poważnie, nie masz pojęcia…

Tad jednak śmiał się nadał. Po chwili śmialiśmy się już razem.

9

– Zasłonięte okiennicami? – powtórzył ojciec Dominik. – Okna były zasłonięte okiennicami?

– No, nie wszystkie. – Siedziałam na krześle naprzeciwko biurka, zdrapując wysypkę. Hydrokortyzon ją wysuszał. Z oślizłej zrobiła się łuskowata. – Tylko te w jego biurze, czy co to było. Powiedział, że jest wrażliwy na światło.

– Powiadasz, że gapił się na twoją szyję?

– Na krzyżyk. To jego asystent obejrzał moją szyję, jakby spodziewał się wielkiego znamienia czy czegoś podobnego. Ale nie w tym rzecz, ojcze Dominiku.

Postanowiłam wyjaśnić z dobrym ojczulkiem wszystkie niejasności. No, w każdym razie te dotyczące zmarłej kobiety, która ostatnio budziła mnie w środku nocy. Nadal nie byłam gotowa, żeby mu powiedzieć o Jessie, zwłaszcza po tym, co zaszło poprzedniego wieczoru, kiedy Tad odwiózł mnie do domu. Doszłam jednak do wniosku, że jeśli Thaddeus Beaumont senior jest przerażającym mordercą, o co nie mogłam przestać go podejrzewać, to przyda się pomoc ojca Dominika, żeby oddać go w ręce sprawiedliwości.

– Chodzi o to – ciągnęłam – że zdziwiło go nie to, co powinno. Zdziwił się, że kobieta powiedziała, że jej nie zabił. Co oznacza, dla mnie przynajmniej, że to naprawdę zrobił. To znaczy, zabił ją.

Kiedy weszłam, ojciec Dominik drapał się pod gipsem za pomocą rozprostowanego metalowego wieszaka. Po chwili przestał się drapać, ale nie wypuścił drutu. Bawił się nim w zamyśleniu. Przynajmniej nie wyciągnął jeszcze papierosów.

– Wrażliwy na światło – mruczał. – Patrzył na szyję…

– Chodzi o to – powtórzyłam – że on chyba zabił tę kobietę. Praktycznie się do tego przyznał. Problem polega na tym, żeby to udowodnić. Nawet nie znamy jej imienia, a co dopiero miejsca, gdzie ją pochowano, jeśli ktoś się w ogóle pofatygował, żeby to zrobić. Nie mamy ciała. Jeśli nawet pójdziemy na policję, to co im powiemy?

Ojciec D zastanawiał się jednak nad czymś głęboko, obracając wieszak w palcach. Uznałam, że jeśli on buja w obłokach, to ja też mogę. Usiadłam wygodnie na krześle, drapiąc się zawzięcie i zaczęłam sobie przypominać, co się działo potem, gdy przestaliśmy się z Tadem śmiać z naszej przypadłości – jedyna część wieczoru, o której nie opowiedziałam ojcu Dominikowi.

Tad poszedł się przebrać. Czekałam przy basenie. Para unosząca się znad wody ogrzewała moje odziane w rajstopy nogi. Nikt mnie nie niepokoił. Odpoczywałam, słuchając szumu wodospadu. Po jakimś czasie Tad wrócił – z mokrymi włosami, ale ubrany od stóp do głów – w dżinsy i, niestety, czarną jedwabną koszulę. Miał nawet złoty łańcuszek, choć wątpię, żeby zdobył go, pisząc olśniewający esej o Jamesie Madisonie.

Powstrzymałam się od stwierdzenia, że złoto prawdopodobnie podrażnia wysypkę, a czarny jedwab i dżinsy na mężczyźnie to beznadziejny styl Staten Island.

Udało mi się jednak nie robić uwag i Tad zabrał mnie z powrotem do domu, gdzie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, pojawił się Yoshi z moim płaszczem. Poszliśmy do samochodu Tada, który ku mojemu przerażeniu okazał się czarnym lśniącym wozem, jakim, przysięgam na Boga, Dawid Hasselhoff jeździł w tym swoim programie, zanim zrobił Słoneczny patrol. Wewnątrz wyposażony był w głębokie skórzane fotele i system stereo, za jaki Śpiący gotów byłby zabić. Zapinając pas, modliłam się, żeby Tad okazał się dobrym kierowcą.

bo umarłabym ze wstydu, gdyby ktoś musiał mnie wyciągać szczypcami z takiego samochodu.

Tad jednak, jak się wydaje, sądził, że samochód jest świetny i on sam, w środku, również. Jestem pewna, że w Polsce, czy gdzieś, porshe oraz złote łańcuszki z czarnym jedwabiem uchodzą za szczyt dobrego smaku, ale przynajmniej na Brooklynie są to rzeczy typowe dla handlarzy narkotykami albo kolesiów z New Jersey.

Tad raczej nie zdawał sobie z tego sprawy. Przekręcił kluczyk i chwilę później byliśmy na szosie, pokonując karkołomne zakręty tak lekko, jakbyśmy lecieli czarodziejskim dywanem. Tad zapytał, czy chciałabym gdzieś wstąpić na kawę, czy coś. Sądzę, że teraz, kiedy odkryliśmy, że połączył nas sumak jadowity, miał ochotę jeszcze ze mną pobyć.

Powiedziałam „pewnie”, mimo że nienawidzę kawy. Dał mi swoją komórkę, żebym zadzwoniła do mamy i uprzedziła, że będę później. Mamę tak podekscytował fakt, iż wybieram się gdzieś z chłopakiem, że nie zrobiła tego, co matki zwykle robią, kiedy ich córka spotyka się z nieznajomym, to jest nie poprosiła o jego nazwisko ani numer telefonu.

Rozłączyłam się i pojechaliśmy do Coffee Clutch, ulubionej kafejki dzieciaków z Akademii Misyjnej. Jak się okazało, byli tam Cee Cee i Adam, ale kiedy zobaczyli mnie z chłopakiem, taktownie udali, że mnie nie znają. Przynajmniej Cee Cee. Adam gapił się na nas i robił głupie miny, kiedy tylko Tad odwracał się do niego plecami. Nie wiem, czy te miny wiązały się z faktem, że wysypka Tada rzucała się w oczy nawet w przyćmionym świetle Coffee Clutch, czy też Adam dawał upust swoim uczuciom wobec Tada Beaumonta w ogóle.

W każdym razie, po dwóch cappuccino dla niego i dwóch gorących jabłecznikach dla mnie, wyszliśmy i Tad odwiózł mnie do domu. Nie zrobił na mnie wrażenia szczególnie błyskotliwego. Gadał mnóstwo o koszykówce. Kiedy nie gadał o koszykówce, mówił o żeglarstwie, a kiedy nie mówił o żeglarstwie, opowiadał o nartach wodnych.

Czyż muszę dodawać, że nie mam pojęcia o koszykówce, żeglarstwie i nartach wodnych?

Ale poza tym robił dobre wrażenie. W przeciwieństwie do ojca zdecydowanie nie był stuknięty. No i był, oczywiście, nieziemsko przystojny, więc biorąc to wszystko pod uwagę, oceniłabym wieczór na siedem do ośmiu punktów w skali od jeden do dziesięciu, gdzie jeden oznacza beznadziejny, a dziesięć wspaniały.

A potem, kiedy odpinałam pas i życzyłam mu dobrej nocy, Tad pochylił się nagle, wziął mnie pod brodę, odwrócił moją twarz w swoją stronę i pocałował mnie.

Mój pierwszy pocałunek. W życiu.

Wiem, że trudno w to uwierzyć. Jestem tak żywiołowa i tryskająca energią, że chłopcy powinni do mnie ciągnąć jak pszczoły do miodu.

To niezupełnie tak. Często powołuję się na fakt, że jestem biologicznym odmieńcem – rozmawiam z umarłymi, i w ogóle – tytułem wyjaśnienia, dlaczego, jak dotąd, nie byłam na żadnej randce. Wiem jednak, że tak naprawdę nie w tym rzecz. Nie jestem tego typu dziewczyną, z którą chłopcy mieliby ochotę się umówić. No, może mają, ale zawsze znajdują jakiś powód, żeby tego nie zrobić. Może podejrzewają, że dołożę im pięścią, gdy będą czegoś próbowali, a może onieśmiela ich moja wybujała inteligencja i zachwycająca uroda (cha, cha) W końcu tracą zainteresowanie.

Dopóki nie pojawił się Tad. Tad był zainteresowany. Tad byt bardzo zainteresowany moją osobą.

Wyrażał swoje zainteresowanie, pogłębiając pocałunek od skromnego muśnięcia na „dobranoc” po dogłębny „francuski – ku mojemu szczeremu zachwytowi, bez względu na łańcuszek i jedwabną koszulę – kiedy zauważyłam… No, dobra. Przyznaję. Miałam otwarte oczy. Rany, to był mój pierwszy pocałunek. Nie chciałam niczego przegapić, jasne? Zauważyłam, że ktoś siedzi na tylnym siedzeniu porsche.

Cofnęłam głowę i krzyknęłam cicho.

Tad zamrugał, zdezorientowany.

– Coś nie tak? – zapytał.

– Och, proszę – odezwała się uprzejmym głosem osoba na tylnym siedzeniu. – Nie przerywaj sobie z mojego powodu.

Spojrzałam na Tada.

– Muszę iść – powiedziałam. – Przepraszam. Wyskoczyłam z samochodu.

Gnałam podjazdem w stronę domu, z policzkami płonącymi ze wstydu, kiedy dogonił mnie Jesse. Nie szedł nawet specjalnie szybko. Po prostu spacerował.

I do tego miał czelność stwierdzić:

– To twoja wina.

– Jak to „moja wina”? – zapytałam, podczas gdy Tad, po chwili wahania, zaczął wycofywać samochód z podjazdu.

– Nie powinnaś była – oświadczył Jesse spokojnie – posuwać się tak daleko.

– Daleko? O czym ty mówisz? Daleko? O co ci chodzi?

– Prawie go nie znasz, pozwoliłaś mu…

Odwróciłam się, stając z nim twarzą w twarz. Na szczęście Tad już odjechał. Inaczej zobaczyłby w świetle reflektorów, jak miotam się po podjeździe, krzycząc na księżyc, który zdołał się właśnie przebić przez chmury.

' – Och, nie – powiedziałam dobitnie. – Nawet tam nie chodź, Jesse.

– Dobrze – odparł Jesse. W świetle księżyca widziałam wyraz uporu i zdecydowania na jego twarzy. Upór mnie nie zaskoczył, bo Jesse należy do najbardziej upartych osób, jakie znam, ale czego dotyczyło zdecydowanie poza, być może, chęcią zrujnowania mi życia, nie miałam pojęcia. – Pozwoliłaś mu na to.

– Tylko powiedzieliśmy sobie „dobranoc” – syknęłam.

– Mogę być martwy od stu pięćdziesięciu lat, Susannah, ale to nie znaczy, że nie wiem, jak ludzie mówią sobie „dobranoc”. Na ogół, kiedy to robią, trzymają języki za zębami.

– O mój Boże. – Odwróciłam się i ruszyłam w stronę domu. – O mój Boże. On tego nie powiedział.

– Owszem, właśnie to powiedziałem. – Jesse nie odstępował mnie. – Wiem, co widziałem, Susannah.

– Wiesz, jakie robisz wrażenie? – zapytałam, stając u podnóża schodów prowadzących na ganek. – Robisz wrażenie, jakbyś był zazdrosny.

– Nombre de Dios! Nie jestem – parsknął śmiechem Jesse – zazdrosny o tego…

– Och, naprawdę? No to skąd ta wrogość? Tad nie zrobił ci nic złego.

– Tad – odparł Jesse – jest…

Powiedział jakieś słowo, którego nie zrozumiałam, ponieważ było po hiszpańsku. Otworzyłam szeroko oczy.

– Co takiego? Powtórzył.

– Słuchaj, mów po angielsku.

– W angielskim nie ma odpowiednika tego słowa – oświadczył Jesse, zaciskając szczęki.

– Cóż, wobec tego zatrzymaj je dla siebie.

– Nie jest dla ciebie odpowiedni – orzekł Jesse, jakby to wyjaśniało wszystko.

– Nawet go nie znasz.

– Znam go na tyle, że to wystarczy. Wiem również, że nie posłuchałaś mnie ani swojego ojca i poszłaś sama do domu tego człowieka.

– Zgadza się. Przyznaję, jest okropny. Ale Tad odwiózł mnie do domu. Tad nie ma nic do tego. To jego ojciec jest stuknięty, nie Tad.

– To ty – stwierdził Jesse, kręcąc głową – stanowisz problem, Susannah. Wydaje ci się, że nikogo nie potrzebujesz, że ze wszystkim dasz sobie radę sama.

– Z przykrością muszę ci uświadomić, Jesse, że doskonale jestem w stanie dać sobie radę sama. – Przypomniałam sobie Heather, ducha dziewczyny, który omal mnie nie zabił w zeszłym tygodniu. – Prawie zawsze – sprecyzowałam.

– Widzisz? Sama przyznajesz. Susannah, w tym wypadku musisz poprosić o pomoc księdza.

– Świetnie, zrobię to.

– Świetnie. Dobrze ci radzę.

Byliśmy tak wściekli i staliśmy, wrzeszcząc, tak blisko, że nasze twarze znalazły się w odległości zaledwie paru centymetrów od siebie. Przez ułamek sekundy, patrząc na niego, mimo że pieniłam się ze złości, nie myślałam, jakim jest nadętym, pewnym swojej racji bubkiem.

Myślałam o filmie, który kiedyś widziałam, w którym główny bohater przyłapał główną bohaterkę, jak całuje się z innym. Chwycił ją i patrząc na nią namiętnym wzrokiem, powiedział: Jeśli pragnęłaś pocałunków, ty wariatko, dlaczego nie przyszłaś z tym do mnie?”

A potem zaniósł się złym śmiechem i zaczął ją całować.

Może, przyszło mi do głowy, Jesse tak się właśnie zachowa, tylko że nazwie mnie querida, tak jak czasem mu się zdarza, kiedy nie jest na mnie wściekły, że całuję się z chłopakami w samochodzie.

No, więc przymknęłam oczy i rozluźniłam usta na wypadek, gdyby chciał wsunąć w nie język.

Usłyszałam jednak tylko trzask zamykanych drzwi, a kiedy otworzyłam oczy, Jesse'a nie było.

Za to na ganku stał Profesor i zajadając lody w waflu, przyglądał mi się z góry.

– Cześć – powiedział między jednym a drugim liźnięciem. – Co tam robisz? I na kogo krzyczałaś? Słyszałem cię w środku. Wiesz, usiłuję oglądać telewizję.

Wściekła, bardziej na siebie niż na kogokolwiek innego, powiedziałam:

– Na nikogo. – I wbiegłam po schodach do domu. Właśnie dlatego następnego dnia z samego rana udałam się do gabinetu ojca Dominika i wyłożyłam kawę na ławę. Jesse nie będzie mnie oskarżał o to, że wydaje mi się, że nikogo nie potrzebuję. Potrzebuję mnóstwa ludzi.

Chłopak, z którym mogłabym się umówić, zajmuje pierwsze miejsce na tej liście, wielkie dzięki.

– Wrażliwy na światło – powtórzył ojciec Dominik, budząc się z zamyślenia. – Ma przezwisko Rudy, choć nie jest rudy. Przyglądał się twojej szyi. – Otworzył górną szufladę biurka i wyciągnął pogniecioną, nieotwartą paczkę papierosów. – Nie rozumiesz, Susannah? – zapytał.

– Pewnie – powiedziałam. – Jest rąbnięty.

– Nie sądzę. Myślę, że jest wampirem.

10

Opadła mi szczęka. – Eee… ojcze D? – wydusiłam po chwili. – Bez obrazy, ale czy wziął ksiądz za dużo środków przeciwbólowych, czy co? Przykro mi, że akurat na mnie padło, żeby księdzu to powiedzieć, ale czegoś takiego jak wampiry nie ma.

Ojciec Dominik wydawał się bliższy niż kiedykolwiek rozdarciu paczki papierosów i włożenia jednego do ust. Cudem się powstrzymał.

– Skąd możesz wiedzieć?

– Skąd mogę wiedzieć co? Że nie ma czegoś takiego jak wampiry? Hm, to dokładnie tak samo jak z króliczkiem wielkanocnym albo Królewną Śnieżką.

Ojciec Dominik na to:

– Ach, ale ludzie mówią w ten sposób o duchach. A ty i ja wiemy, że to nieprawda.

– Owszem – zgodziłam się, ale duchy widziałam. Natomiast w życiu nie widziałam wampira. A mnóstwo czasu spędzam na cmentarzach.

Ojciec Dominik nie ustępował:

– Cóż, to rzecz oczywista, ale żyję znaczenie dłużej od ciebie i jakkolwiek osobiście nigdy nie spotkałem wampira, to jednak byłbym przynajmniej skłonny dopuścić możliwość istnienia tego rodzaju istoty.

– Zgoda, w porządku, ojcze Dominiku. Postawmy wszystko na jedną kartę i uznajmy, że facet jest wampirem. Rudy Beaumont to bardzo znana osoba. Gdyby włóczył się po nocy, gryząc ludzi w szyję, to ktoś chyba zwróciłby na to uwagę, prawda?

– Nie, o ile ma, jak sama powiedziałaś, podwładnych, którzy go chronią.

Tego już było za wiele.

– Dobrze, jak dla mnie, za dużo w tym Stephena Kinga. Muszę wrócić do klasy albo pan Walden pomyśli, że samowolnie opuściłam szkołę. Jeśli później dostanę od księdza karteczkę, że muszę temu człowiekowi przebić serce drewnianym kołkiem, kości zostaną rzucone. Tad Beaumont z pewnością nie zaprosi mnie na bal, jeśli zabiję jego tatę. Ojciec Dominik odłożył papierosy na bok.

– To – oznajmił – wymaga pewnych poszukiwań… Zostawiłam ojca Dominika w momencie, gdy zajął się tym, co lubił najbardziej, a mianowicie surfowaniem po Internecie. Administracja Akademii Misyjnej dopiero niedawno dostała komputery, a nikt tutaj tak naprawdę nie umie się nimi dobrze posługiwać. Zwłaszcza ojciec Dominik nie ma pojęcia, jak działa mysz i bez przerwy przegania ją z jednego końca biurka na drugi, bez względu na to, ile razy mu powtarzam, że powinien ją trzymać na podkładce. To byłoby zabawne, gdyby nie było takie denerwujące.

Wędrując korytarzem, postanowiłam, że zaangażuję do tej pracy Cee Cee. Po sieci poruszała się znacznie lepiej niż ojciec Dominik.

Zbliżając się do klasy pana Waldena – która w zeszłym tygodniu doznała poważnych szkód na skutek, jak sądzono, niezwykłego w tym miejscu i czasie trzęsienia ziemi, a tak naprawdę niezbyt udanego egzorcyzmu – zauważyłam małego chłopca stojącego przy kupie gruzu, który był kiedyś dekoracyjnym łukiem.

Widok małych dzieci na korytarzach Akademii Misyjnej nie jest czymś nadzwyczajnym, ponieważ szkoła zapewniała cykl kształcenia od przedszkola do dwunastej klasy. Niezwykle w tym chłopcu było to, że trochę świecił.

Ponadto robotnicy budowlani, którzy uwijali się wokół, starając się zrekonstruować zadaszenie, od czasu do czasu przez niego przechodzili.

Spojrzał na mnie, kiedy podeszłam bliżej, jakby właśnie na mnie czekał. W gruncie rzeczy, tak właśnie było.

– Cześć – powiedział.

– Cześć. – Radio grało bardzo głośno, nikt więc nie zwrócił uwagi na dziwną dziewczynę, która zatrzymała się nagle, gadając sama do siebie.

– Jesteś mediatorką? – zapytał chłopiec.

– Owszem. Jestem jedną z nich.

– To dobrze. Mam problem.

Przyjrzałam mu się. Nie mógł mieć więcej niż jakieś dziewięć czy dziesięć lat. Przypomniałam sobie, że niedawno, w porze lunchu, dzwony misji odezwały się dziewięć razy, a Cee Cee wyjaśniła, że to w związku ze śmiercią chłopca z trzeciej klasy, który zmarł po długiej walce z rakiem. Nie można było się tego domyślić, sądząc po wyglądzie – zmarli, których spotykam, nigdy nie zdradzają oznak choroby czy innej przyczyny, na skutek której odeszli; przybierają taką postać jak przed wypadkiem czy chorobą. Ten chłopiec jednak wydawał się dotknięty zaawansowaną białaczką. Cee Cee, zdaje się, wspomniała, że miał na imię Timothy.

– Ty jesteś Timothy – powiedziałam.

– Tim – sprostował, krzywiąc się.

– Przepraszam. Co mogę dla ciebie zrobić?

– Chodzi o mojego kota. Skinęłam głową.

– Oczywiście. Co jest z twoim kotem?

– Moja mama go nie chce. – Jak na zmarłego dzieciaka, był Zadziwiająco bezpośredni. – Kiedy go widzi, przypomina sobie o mnie i płacze.

– Rozumiem. Czy chcesz, żebym znalazła mu inny dom?

– Właśnie o tym myślałem – potwierdził Timothy. Ostatnią rzeczą, na jaką miałam ochotę, było szukanie domu dla jakiegoś parszywego kocura, ale uśmiechnęłam się radośnie, zapewniając:

– Nie ma sprawy.

– Świetnie – ucieszył się Timothy. – Jest tylko jedna trudność…

Dlatego właśnie tego samego dnia po szkole znalazłam się na polu za centrum handlowym Dolina Carmelu, wołając:

– Tutaj, koteczku, kici, kici!

Adam, którego pomoc, i samochód, udało mi się pozyskać, rozgarniał wysoką żółtą trawę, ponieważ ja sama nie mogłam wchodzić w kontakt z żadną roślinnością ze względu na pokryte wysypką dłonie. W pewnej chwili wyprostował się, podniósł dłoń, ocierając pot z czoła – słońce paliło mocno, budząc we mnie tęsknotę za plażą z chłodnym wiatrem od oceanu oraz, co istotniejsze, z superprzystojnymi ratownikami – i powiedział:

– Rozumiem, że to ważne, żebyśmy znaleźli kota tego zmarłego chłopca. Dlaczego jednak szukamy go w polu? Czy nie byłoby rozsądniej poszukać go w domu tego chłopca?

– Nie – oznajmiłam. – Ojciec Tima nie mógł znieść, że jego żona płacze na widok kota, więc wsadził go do samochodu i wyrzucił tutaj.

– Ładnie z jego strony – stwierdził Adam. – Prawdziwy miłośnik zwierząt. Pewnie sprawiłoby mu za dużo kłopotu, gdyby zabrał zwierzaka do schroniska, skąd ktoś mógłby go sobie wziąć do domu.

– Widocznie, nie jest takie oczywiste, że ktoś miałby ochotę go adoptować. – Odchrząknęłam. – Spróbujmy wołać go po imieniu. Może wtedy przyjdzie.

– Dobrze. – Adam podciągnął swoje drelichy. – Jak się nazywa?

– Hm – mruknęłam. – Szatan.

– Szatan. – Adam wydawał się wniebowzięty. – Kot o imieniu Szatan. Nie mogę się doczekać, kiedy go zobaczę. Chodź, Szatan. Tutaj, Szatanku, Szataneczku…

– Hej, wy tam. – Cee Cee szła w naszą stronę, wymachując laptopem.

Zapewniłam sobie pomoc Cee Cee, podobnie jak Adama, tylko że w innym przedsięwzięciu. Odkryłam, że wszyscy moi nowi znajomi i przyjaciele odznaczają się różnymi zdolnościami i umiejętnościami. Mocną stroną Adama było posiadanie samochodu, za to Cee Cee nie miała sobie równych, jeśli chodzi o szperanie w Internecie… Co więcej, naprawdę sprawiało jej to przyjemność. Poprosiłam, żeby znalazła możliwie najwięcej na temat Thaddeusa Beaumonta seniora. Chętnie wywiązała się z tego zadania. Siedziała w samochodzie, surfując po sieci dzięki modemowi, który dostała na urodziny – czy wspomniałam już, że wszyscy w Carmelu, poza mną, to bogacze? – podczas gdy ja z Adamem szukałam kota.

– Hej – zawołała Cee Cee. – Mam tego mnóstwo. – Przyglądała się czemuś, co właśnie ściągnęła. – Szukałam czegoś o Thaddeusie Beaumoncie przez wyszukiwarkę i znalazłam wiele wskazówek. Thaddeus Beaumont jest wymieniony wiele razy jako dyrektor generalny, partner albo inwestor w ponad trzydziestu przedsięwzięciach budowlanych. Większość z nich ma charakter komercyjny, jak multikina, domy handlowe albo kompleksy sportowo – rekreacyjne.

– Co to znaczy? – zapytał Adam.

– To znaczy, że jeśli zsumuje się hektary będące w posiadaniu firm, w których Thaddeus Beaumont jest albo inwestorem, albo partnerem, to okazuje się, że jest on największym posiadaczem ziemi w północnej Kalifornii.

– Ho, ho – mruknęłam. Myślałam o balu na zakończenie roku. Założę się, że facet, który ma tyle ziemi, może sobie pozwolić na wynajęcie dla syna limuzyny na wieczór. Głupie, wiem, ale zawsze miałam ochotę przejechać się czymś takim.

– Ale on tak naprawdę nie jest właścicielem całej tej ziemi – zauważył Adam. – Firmy są właścicielami.

– Dokładnie – przytaknęła Cee Cee.

– A dokładnie, co masz na myśli, mówiąc „dokładnie”?

– Tylko tyle, że to by mogło wyjaśnić, dlaczego nie postawiono go przed sądem pod zarzutem morderstwa.

– Morderstwa? – Nagle bal zupełnie wywietrzał mi z głowy. – Jakiego morderstwa?

– Morderstwa? – Cee Cee obróciła laptop, tak żebyśmy mogli popatrzyć na ekran. – Mówimy o licznych morderstwach. Chociaż, technicznie, ich ofiary uznano za zaginione.

– O czym ty mówisz?

– Cóż, kiedy sporządziłam listę wszystkich firm, z którymi jest związany Thaddeus Beaumont, wprowadziłam nazwę każdej z nich do wyszukiwarki i znalazłam parę niepokojących rzeczy. Popatrzcie. – Cee Cee wywołała mapę Doliny Carmelu. Zaznaczyła kolejno obszary, o których wspominała. – Widzicie tę posiadłość, tutaj? Hotel i uzdrowisko. Widzicie, jak blisko wody są położone? To była strefa nieprzeznaczona pod zabudowę. Zbyt silna erozja. Ale RedCo [*] – tak się nazywa korporacja, która kupiła tę ziemię, RedCo, Rudy, rozumiecie? – miała jakieś dojście w radzie miejskiej i uzyskała pozwolenie tak czy inaczej. Pewien obrońca środowiska ostrzegł RedCo, że budynki wzniesione w tym miejscu będą nie tylko niebezpiecznie niestabilne, ale zagrożą populacji fok żyjących na plaży poniżej. Spójrzcie.

Cee Cee przesunęła palec na klawiaturze. W sekundę później na ekranie pojawiło się zdjęcie mężczyzny o wyglądzie oryginała, z kozią bródką, obok tekstu, który wydawał się artykułem z gazety.

– Obrońca środowiska, który robił tyle zamieszania z powodu fok, zniknął cztery lata temu i nikt go od tamtej pory nie widział.

Zmrużyłam oczy, wpatrując się w ekran. W silnym słońcu ciężko było coś zobaczyć.

– Jak to, zniknął? – zapytałam. – Tak, jakby umarł?

– Być może. Nikt nic nie wie. Jeśli został zabity, ciała nie znaleziono – powiedziała Cee Cee. – Ale spójrzcie na to. – Jej palce zastukały w klawisze. – Inne przedsięwzięcie, dom towarowy, zagrażało środowisku rzadkiego gatunku myszy, które żyją tylko w tym rejonie. Ta pani, tutaj… – Na ekranie pojawiła się inna fotografia. – Próbowała powstrzymać budowę i uratować myszy. Puff – też zniknęła.

– Zniknęła – powtórzyłam. – Po prostu zniknęła?

– Po prostu zniknęła. Problem z głowy dla Mount Beau. Tak się nazywał sponsor tego projektu. Mount Beau. Beaumont. Rozumiecie?

– Rozumiemy – odparł Adam. – Jeśli jednak ci wszyscy obrońcy środowiska związani z firmami Rudego Beaumonta znikają, to jak to się stało, że nikt się temu bliżej nie przyjrzał?

– No, choćby z jednego powodu – powiedziała Cee Cee. – Beaumont Industries w poważnym stopniu wspomogły finansowo kampanię wyborczą obecnego gubernatora. Udzieliły również znaczącego wsparcia człowiekowi, którego wybrano na szeryfa.

– Zmowa? – Skrzywił się Adam. – Daj spokój.

– Myślisz, że ktoś coś podejrzewa? Ci ludzie nie są uznani za nieżyjących, pamiętaj o tym. Tylko za zaginionych. Z tego, co wiem, obrońców środowiska uznaje się za gatunek wędrowny, więc kto wie czy nie wynieśli się gdzieś, w rejon jakiegoś jeszcze większego zagrożenia? Wszyscy, z wyjątkiem tej tutaj. – Cee Cee nacisnęła kolejny klawisz i na ekranie ukazała się trzecia fotografia. – Ta pani nie należała do żadnej szurniętej grupy pod tytułem „ratujmy foki”. Była właścicielką kawałka ziemi, na które Beaumont Industries miały oko. Chcieli rozbudować swoje multikina. Tylko ona nie chciała sprzedać działki.

– Nie mów – sapnęłam. – Zniknęła?

– Jasne, że tak. A siedem lat później, po siedmiu latach można według prawa uznać osobę zaginioną za nieżyjącą, Beaumont Industries wystąpiły z ofertą pod adresem jej dzieci, które przyjęły ją z ochotą.

– Dranie – mruknęłam, myśląc o dzieciach owej pani. Pochyliłam się, żeby lepiej przyjrzeć się zdjęciu.

Doznałam lekkiego wstrząsu: patrzyłam na zdjęcie ducha, który wpadał ostatnio do mnie na czarujące towarzyskie pogawędki.

No dobrze, może nie wyglądała dokładnie tak samo. Była blada, chuda i tak samo uczesana. Podobieństwo było jednak na tyle wyraźne, że wykrzyknęłam, wskazując zdjęcie palcem:

– To ona!

To było, oczywiście, najgorsze, co mogłam zrobić. Oboje, Cee Cee i Adam, spojrzeli na mnie zdziwieni.

– Jaka ona? – zapytał Adam. A Cee Cee stwierdziła:

– Suze, nie możesz znać tej kobiety. Zniknęła przeszło siedem lat temu, a ty przeprowadziłaś się tutaj w zeszłym miesiącu.

Ale ze mnie kretynka.

Nie mogłam nawet wymyślić dobrej wymówki. Powtórzyłam tę, którą wydukałam przed ojcem Tada:

– Och… eee… miałam taki sen, i ona w nim była. Co się ze mną dzieje?

Nie wyjaśniłam naturalnie Cee Cee, dlaczego chciałabym, żeby znalazła coś na temat Rudego Beaumonta, podobnie jak nie powiedziałam Adamowi, skąd tyle wiem o kocie małego Tima Maherna. Wspomniałam tylko, że pan Beaumont powiedział coś dziwnego podczas krótkiej rozmowy ze mną poprzedniego wieczoru. Oraz że ojciec Dominik wysłał mnie na poszukiwanie kota, ponieważ tata Tima wyznał rzekomo podczas cotygodniowej spowiedzi, że go porzucił w tym właśnie miejscu, choć ojciec Dominik, związany tajemnicą spowiedzi, nie mógł mi tego powiedzieć. Ja tylko, jak zapewniłam Adama, snułam przypuszczenia…

– Sen? – powtórzył Adam. – O kobiecie, która nie żyje od siedmiu lat? Dziwne.

– To pewnie nie była ona – powiedziałam szybko, wycofując się rozpaczliwie z pułapki. – Z pewnością nie ona. Kobieta, która mi się przyśniła, była dużo… wyższa. – Jakbym była w stanie wywnioskować coś na temat wzrostu kobiety, której zdjęcie ktoś umieścił w Internecie.

– Wiesz, Cee Cee ma ciotkę – podsunął Adam – która ciągle ma sny o zmarłych. Twierdzi, że ją nawiedzają.

Rzuciłam Cee Cee zaciekawione spojrzenie. Czyżbyśmy mieli do czynienia z kolejnym mediatorem? Czyżby na półwyspie nastąpił jakiś wysyp mediatorów? Carmel, z tego, co mi wiadomo, cieszy się popularnością wśród osób starszych, ale bez przesady.

– Ona wcale nie śni o zmarłych – sprostowała Cee Cee i nie wydaje mi się, żeby obrzydzenie w jej głosie było dziełem mojej wyobraźni. – Ciocia Pru wzywa duchy zmarłych i przekazuje, co mówią. Za drobną opłatą.

– Ciocia Pru? – uśmiechnęłam się. – Ojej, Cee Cee, nie wiedziałam, że masz medium w rodzinie.

– Ona nie jest żadnym medium – podkreśliła Cee Cee z jeszcze większym obrzydzeniem. – To stara dziwaczka.

Wstydzę się, że jestem jej krewną. Rozmawiać z umarłymi! Coś takiego!

– Nie krępuj się, Cee Cee – zachęcałam. – Powiedz nam, co czujesz.

– Cóż… – bąknęła Cee Cee. – Przepraszam. Ale…

– Hej – przerwał jej Adam wesoło – może ciocia Pru będzie w stanie pomóc nam stwierdzić – pochylił się nad komputerem, żeby lepiej przyjrzeć się zdjęciu zmarłej kobiety – dlaczego pani Deirdre Fiske nawiedza Suze we śnie.

Przerażona, zatrzasnęłam klapę laptopa.

– Nie, dziękuję – rzuciłam szybko.

Cee Cee, ponownie otwierając komputer, powiedziała zirytowana:

– Nikt, poza mną, nie bawi się elektronicznymi zabawkami, Simon.

– Ojej, daj spokój – powiedział Adam. – To będzie zabawne. Suze nigdy nie widziała Pru. Będzie miała niezłą frajdę. Ona jest niesamowita.

Cee Cee mruknęła:

– Owszem, wiadomo, jak zabawni są chorzy umysłowo. Mając nadzieję wrócić do najbardziej interesującego mnie tematu, powiedziałam:

– Hm, może kiedy indziej. Udało ci się, Cee Cee, wygrzebać coś jeszcze o panu Beaumoncie?

– To znaczy, coś jeszcze poza faktem, że prawdopodobnie zabija każdego, kto staje mu na drodze do zgarnięcia fortuny przez niszczenie lasów i plaż? – Cee Cee, w przeciwdeszczowym kapeluszu khaki – dla ochrony wrażliwej skóry przed słońcem – i okularach przeciwsłonecznych z fioletowymi szkłami, spojrzała na mnie z przyganą. – Nie jesteś jeszcze usatysfakcjonowana. Simon? Czy nie znaleźliśmy dość kompromitujących szczegółów na temat najbliższej rodziny wybrańca twego serca?

– Owszem – wtrącił Adam. – To musi podnosić na duchu, usłyszeć, że poprzedniego wieczoru zadałaś się z chłopakiem, który pochodzi z takiej miłej statecznej rodziny, Suze.

– Hej – krzyknęłam z oburzeniem, którego bynajmniej nie czułam – nie ma dowodu, że ojciec Tada ponosi odpowiedzialność za zniknięcie tych ekologów. Poza tym byliśmy na kawie, jasne? Nie „zadaliśmy się” ze sobą.

Cee Cee zamrugała.

– Wyszliście gdzieś razem. Tylko tyle Adam miał na myśli.

– Och… – Tam, skąd pochodzę „zadać się” z kimś oznacza kompletnie co innego. – Przepraszam. Ja…

W tym momencie Adam wykrzyknął:

– Szatan!

Obróciłam się gwałtownie w kierunku, jaki wskazywał palcem. W suchej trawie pod krzakiem siedział największy, najbrzydszy kot, jakiego w życiu widziałam. Był tak samo żółty jak trawa, więc pewnie dlatego dotąd go nie zauważyliśmy. Miał futro w pomarańczowe pasy, jedno naderwane ucho i wyjątkowo paskudny wyraz pyszczka.

– Szatan? – zapytałam łagodnie.

Kot zwrócił głowę w moją stronę i obrzucił mnie złym spojrzeniem.

– O, mój Boże, nic dziwnego, że tata Tima nie oddał go do schroniska.

To kosztowało sporo wysiłku – a także ofiarę w postaci mojej torby marki Kate Spade, którą nabyłam, ryzykując życiem i zdrowiem na wyprzedaży w SoHo – ale w końcu udało nam się pojmać Szatana. Zamknięty w torbie, wydawał się pogodzony z niewolą, chociaż podczas jazdy do supermarketu, dokąd udaliśmy się po żwirek i jedzenie dla niego, słyszałam, jak pracowicie pruje pazurami podszewkę torby. Stwierdziłam, że Timothy jest teraz moim dłużnikiem.

Zwłaszcza kiedy Adam, zamiast skręcić w stronę mojego domu, pojechał w przeciwnym kierunku, ku wzgórzom, aż czerwona kopuła bazyliki w misji skurczyła się pod nami do rozmiarów paznokcia.

– Nie – odezwała się nagle Cee Cee głosem tak stanowczym, jakiego jeszcze u niej nie słyszałam. – Absolutnie nie. Zawróć. Zawróć w tej chwili.

Adam, śmiejąc się diabolicznie, tylko dodał gazu. Z torbą od Kate Spade na kolanach powiedziałam:

– Hm, Adamie, nie wiem, dokąd się wybierasz, ale ja osobiście chciałabym się najpierw pozbyć tego, hm, zwierzęcia…

– Tylko na chwilkę – uspokajał Adam. – Kotu nic się nie stanie. Daj spokój, Cee Cee. Nie psuj innym zabawy.

Jeszcze nie widziałam Cee Cee tak wściekłej.

– Powiedziałam: nie! – wrzasnęła.

Było jednak za późno. Adam podjechał pod niski otynkowany budyneczek, cały obwieszony dzwoneczkami, którymi poruszał lekki wiatr wiejący od zatoki, i otoczony krzewami hibiskusa o kwiatach zwróconych w stronę późnego popołudniowego słońca. Zatrzymał samochód i wyłączył silnik.

– Zajrzymy tylko do środka i przywitamy się – zwrócił się do Cee Cee. Odpiął pas i wyskoczył z samochodu.

Cee Cee i ja nie poruszyłyśmy się. Cee Cee siedziała z tyłu, ja z przodu z kotem. Z mojej torby dobiegało złowróżbne mruczenie.

– Pozwolisz, że zapytam – odezwałam się po chwili wsłuchiwania się w dzwonienie dzwoneczków i jednostajne burczenie Szatana – gdzie my właściwie jesteśmy?

Odpowiedź otrzymałam w sekundę później, kiedy drzwi domku otworzyły się i kobieta o włosach tego samego koloru co włosy Cee Cee – bladożółtych, tylko tak długich, że mogłaby na nich usiąść – wydała na nasz widok radosny okrzyk.

– Chodźcie do środka – zawołała ciotka Pru. – Chodźcie! Spodziewałam się was!

Cee Cee, nie racząc nawet spojrzeć w jej stronę, mruknęła:

– Założę się, że się spodziewałaś, ty porąbane dziwadło. To umocniło mnie w postanowieniu, żeby nigdy nie mówić Cee Cee o zajęciu mediatora.

11

– O mój Boże – wykrzyknęła ciocia Pru – znowu tu jest. Dziewiąty klucz. To takie dziwne.

Wymieniłyśmy z Cee Cee spojrzenia. „Dziwne” to mało powiedziane.

Nie, żeby było nieprzyjemnie. Absolutnie nie. W każdym razie, przynajmniej w moim odczuciu. Pru Webb, ciocia Cee Cee, wydawała się odrobinę dziwna. Z tym mogę się zgodzić.

Ale w domu unosił się przyjemny zapach: wszędzie paliły się aromatyczne świeczki, a gospodyni podejmowała nas serdecznie – każde dostało szklankę lemoniady domowej roboty. Szkoda, oczywiście, że zapomniała dodać do niej cukru, ale tego typu roztargnienie nie dziwiło u kogoś pozostającego w tak ścisłym związku ze światem duchów. Ciocia Pru opowiadała, że jej mentor i przewodnik, najpotężniejsze medium na Zachodnim Wybrzeżu, często zapominał własnego imienia, gdyż w swoim ciele gościł tyle różnych duchów.

Jednak nasza przypadkowa wizyta nie okazała się, jak na razie, specjalnie pouczająca z mojego punktu widzenia. Dowiedziałam się, na przykład, że według linii na mojej dłoni będę w przyszłości prowadziła ważne badania w dziedzinie medycyny (Tak! To ci dopiero nowina!), Cee Cee natomiast zostanie gwiazdą filmową, a Adam kosmonautą.

Poważnie. Kosmonautą.

Przyznaję, trochę im zazdrościłam przyszłej kariery, o ileż bardziej ekscytującej od mojej, ale starałam się stłumić to niepokojące uczucie.

Czego nie próbowałam stłumić – podobnie jak, zdaje się, Cee Cee – to Adam. Opowiedział cioci Pru, zanim zdołałam mu przeszkodzić, o moim „śnie”, i teraz nieszczęsna kobieta usiłowała w najlepszej wierze wezwać ducha Deirdre Fiske za pomocą tarota i tajemniczego mruczenia.

Nie bardzo jej to wychodziło, bo za każdym razem, kiedy odwracała karty, natrafiała na tę samą.

Dziewiąty klucz.

To wyraźnie psuło jej humor. Kręcąc głową, ciocia Pru, tak kazała mi się do siebie zwracać, zbierała wszystkie karty na kupkę, tasowała je, a potem, zamknąwszy oczy, wyciągała jedną ze środka i kładła na stole figurą do góry.

Potem otwierała oczy, patrzyła na kartę i wołała:

– Znowu! To nie ma sensu.

Nie żartowała. Pomysł, że ktoś miałby wywoływać duchy za pomocą talii kart, nie miał sensu… przynajmniej dla mnie. Nie byłam w stanie ich przywołać, nawet wywrzaskując ich imiona, a proszę mi wierzyć, próbowałam, a jestem mediatorką. Moja praca polega właśnie na rozmawianiu z umarłymi.

Ale duchy to nie psy. Nie przychodzą na zawołanie. Weźmy, na przykład, mojego ojca. Ile razy chciałam, a nawet potrzebowałam jego obecności? Pojawiał się, i owszem, ale trzy, cztery tygodnie później. Duchy są na ogół kompletnie nieodpowiedzialne.

Nie mogłam jednak wyjaśnić cioci Cee Cee, ze to, co robi, to strata czasu… a gdy ona marnuje czas, pewien kot usiłuje wygryźć sobie w mojej torbie w samochodzie Adama dziurę na wolność.

Och, ponadto ten człowiek, ten rzekomy wampir – ale z pewnością odpowiedzialny za zniknięcie kilku osób, nadal przebywał na wolności. A ja siedzę z głupim uśmiechem, udając, że się świetnie bawię, podczas gdy tak naprawdę nie mogę się doczekać, żeby wrócić do domu, zadzwonić do ojca Dominika i porozmawiać o tym, co możemy zrobić w sprawie Rudego Beaumonta.

– O, mój Boże – westchnęła ciocia Pru. Bardzo była ładna, ta ciocia Cee Cee. Albinoska, podobnie jak siostrzenica, o oczach barwy fiołków. Nosiła powłóczystą letnią suknię w tym samym kolorze. Zestawienie jej długich, bardzo jasnych włosów i fioletu sukni było niesamowite i fascynujące. Zdawałam sobie sprawę, że Cee Cee pewnego dnia będzie wyglądała podobnie. Kiedy pozbędzie się aparatu na zębach i młodzieńczej otyłości.

Chyba dlatego Cee Cee tak jej nie znosi.

– Co to może znaczyć? – mruknęła ciocia Pru. – Pustelnik. Pustelnik.

Na karcie, którą wciąż wyciągała, widniał, z tego co widziałam, pustelnik. Nie z gatunku krabów pustelników, tylko raczej starców mieszkających w jaskini na odludziu. Nie miałam pojęcia, co pustelnik ma wspólnego z panią Fiske, ale wiedziałam jedno: czułam się jak idiotka i wściekłe się nudziłam.

– Jeszcze jeden raz – powiedziała ciocia Pru, rzucając ostrożne spojrzenie w kierunku Cee Cee, która dała jej jasno do zrozumienia, ze nie zamierzamy u niej spędzić całego dnia. To mnie najbardziej śpieszyło się do domu. Czekał na mnie obiad Ackermanów. Wieczór kurczaka kung pao. Jeśli się spóźnię, mama mnie zabije.

– Hm… Proszę pani?

– Ciociu Pru, kochanie.

– Tak. Ciociu Pru. Czy mogę skorzystać z telefonu?

– Oczywiście. – Ciocia Pru nawet na mnie nie spojrzała. Była zbyt zaabsorbowana nawiązywaniem kontaktu z tamtym światem.

Wyszłam z mrocznego pokoju do holu, gdzie na małym stoliczku stał staromodny telefon z tarczą. Wykręciłam mój domowy numer – po krótkich zmaganiach z pamięcią, ponieważ znam go dopiero od paru tygodni – a kiedy Przyćmiony odebrał, poprosiłam, żeby przekazał mamie, że nie zapomniałam o kolacji i że właśnie jestem w drodze do domu.

Przyćmiony niezbyt grzecznie poinformował mnie, że akurat rozmawia na drugiej linii i że, ponieważ nie jest moją sekretarką i nie zamierza przekazywać żadnych informacji w moim imieniu, muszę zadzwonić później.

– A z kim rozmawiasz? – zapytałam. – Z Debbie, niewolnicą miłości?

W odpowiedzi Przyćmiony rozłączył się. Niektórym ludziom brakuje poczucia humoru.

Odłożyłam słuchawkę i stałam, patrząc na kalendarz zodiakalny i zastanawiając się, czy jestem w szczęśliwej niebiańskiej strefie – biorąc pod uwagę, co mi się przytrafiło, jeśli chodzi o Tada i w ogóle – kiedy ktoś tuż obok odezwał się zirytowanym tonem:

– A więc, czego chcesz?

Podskoczyłam niemal na metr. Przysięgam, robię to całe życie, ale nie mogę się przyzwyczaić. O wiele bardziej wolałabym cieszyć się jakąś inną tajemną mocą – w rodzaju umiejętności dokonywania skomplikowanych obliczeń w pamięci – aniżeli zajmować się tą cholerną mediacją.

Odwróciłam się i oto stała tam, w drzwiach, w ogrodniczym kapeluszu i rękawiczkach.

To nie była ta sama kobieta, która budziła mnie w nocy. Miały podobną budowę ciała, obie były niskie i szczupłe, z krótko ostrzyżonymi włosami, ale ta kobieta mogła spokojnie mieć sześćdziesiątkę na karku.

– No? – Patrzyła na mnie wyczekująco. – Nie mam dużo czasu. Po co mnie wezwałaś?

Gapiłam się na nią zdumiona. Prawda była taka, że wcale jej nie wzywałam. Nie zrobiłam nic, poza tym, że stałam tutaj, zastanawiając się, czy Tad będzie nadal okazywał mi sympatię, kiedy Mercury ustąpi Wodnikowi.

– Pani Fiske? – szepnęłam.

– Tak, to ja. – Starsza pani zlustrowała mnie od góry do dołu. – To ty mnie wezwałaś, tak?

– Eee… – Zerknęłam w stronę pokoju, gdzie ciocia Pru nadal do siebie mruczała, ponieważ ani Cee Cee, ani Adam, nie rozumieli, co mówi: „Ale Dziewiąty klucz nie ma związku…”

Odwróciłam się do pani Fiske.

– Chyba tak.

Pani Fiske obrzuciła mnie ponownie krytycznym spojrzeniem. Było jasne, że oględziny nie wypadły na moją korzyść.

– No więc? – powtórzyła. – O co chodzi?

Od czego zacząć? Oto kobieta, która zaginęła, którą później uznano za zmarłą – w okresie, który odpowiadał niemal połowie mojego życia. Zerknęłam na ciocię Pru i pozostałych, żeby upewnić się, czy nie patrzą w moją stronę i szepnęłam:

– Muszę się dowiedzieć, pani Fiske… Pan Beaumont. Zabił panią, czy tak?

Wyraz twarzy pani Fiske stał się życzliwszy. Wpatrywała się we mnie bardzo niebieskimi oczami.

– Mój Boże. Mój Boże, nareszcie – powiedziała wstrząśnięta – ktoś to odkrył. Wreszcie ktoś to odkrył.

Położyłam rękę na jej ramieniu.

– Tak, pani Fiske – powiedziałam. – Ja wiem. I nie pozwolę mu skrzywdzić nikogo więcej.

Pani Fiske strząsnęła moją rękę i zamrugała nerwowo.

– Ty? – Nadal wyglądała na zdumioną, ale w inny sposób. Zrozumiałam, w jaki, kiedy parsknęła śmiechem.

– Ty mu nie pozwolisz? – zachichotała. – Ty jesteś…jesteś dzieckiem!

– Nie jestem dzieckiem – zapewniłam. – Jestem mediatorką.

– Mediatorką? – Ku mojemu zdumieniu pani Fiske odrzuciła głowę do tyłu, piszcząc ze śmiechu. – Mediatorką! Och, tak, to wszystko upraszcza, nieprawdaż?

Chciałam jej powiedzieć, że nie dbam o to, co ona sobie myśli, ale nie dała mi szansy.

– I ty sądzisz, że możesz powstrzymać Beaumonta? – zapytała. – Skarbie, musisz się jeszcze dużo nauczyć.

Nie wydawało mi się, żeby to było specjalnie uprzejme.

– Proszę pani, proszę posłuchać, mogę być młoda, ale wiem, co robię. Niech mi pani powie, gdzie ukrył pani ciało, a…

– Zwariowałaś? – pani Fiske przestała się wreszcie śmiać. Pokręciła głową. – Nic ze mnie nie zostało. Beaumont nie jest amatorem. Postarał się, żeby nie popełniono błędu. I nie popełniono. Nie znajdziesz najdrobniejszego dowodu, który by go kompromitował. Możesz mi wierzyć. To potwór. Prawdziwy krwiopijca. – Jej usta ułożyły się w bolesny grymas. – Chociaż pewnie nie gorszy niż moje własne dzieci. Sprzedać ziemię tej pijawce! Posłuchaj no, jesteś mediatorką, przekaz więc moim dzieciom, że mam nadzieję, iż będą się smażyć w…

– Hej, Suze. – W holu pojawiła się znienacka Cee Cee. – Wiedźma się poddała. Musi się skonsultować ze swoim guru. bo ciągle coś tam knoci.

Rzuciłam pani Fiske rozpaczliwe spojrzenie. Poczekaj! Nie zdążyłam zapytać, w jaki sposób zginęła! Czy Rudy Beaumont rzeczywiście jest wampirem? Czy wyssał z niej życie? Czy tę ssącą krew „pijawkę” należało rozumieć dosłownie?

Było jednak za późno. Cee Cee, idąc w moją stronę, przeszła przez coś, co jak dla mnie, wyglądało – i istniało w sensie materialnym – na niedużą starszą panią w ogrodniczym kapeluszu i rękawiczkach. Starsza pani zamigotała z oburzenia.

„Nie!”, miałam ochotę krzyknąć. „Nie odchodź!”

– Fuj – mruknęła Cee Cee. Drgnęła lekko, strząsając resztę lepkiej aury pani Fiske. – Chodźmy. Spadajmy stąd. To miejsce wywołuje u mnie gęsią skórkę.

Nigdy się nie dowiedziałam, jaką wiadomość pani Fiske chciała przekazać swoim dzieciom, chociaż miałam na ten temat pewne przypuszczenia. Starsza pani, rzucając mi ostatnie niechętne spojrzenie, zniknęła.

Akurat wtedy, kiedy do holu weszła skruszona ciocia Pru.

– Tak mi przykro, Suzie – powiedziała. – Naprawdę się starałam, ale święte Anny były szczególnie silne w tym roku i pozmieniały się duchowe ścieżki, z których zazwyczaj korzystam.

Może to wyjaśniało, dlaczego udało mi się wezwać ducha pani Fiske. Ciekawa byłam, czy zdołałabym to powtórzyć i tym razem pamiętać, żeby zapytać ją, w jaki dokładnie sposób Rudy Beaumont pozbawił ją życia?

Kiedy wracaliśmy do samochodu, Adam wydawał się szalenie z siebie zadowolony.

– No i co, Suze? – zapytał, otwierając nam drzwi. – Spotkałaś kiedyś kogoś takiego?

Pewnie, że tak. Działając jak magnes na nieszczęśliwie zmarłych, spotkałam najrozmaitszych ludzi, w tym inkaską kapłankę, wielu znachorów, czarnoksiężników, a nawet jednego z ojców pielgrzymów [*], którego spalono na stosie jako czarownika.

Ponieważ jednak wyglądało na to, że przywiązywał do tego dużą wagę, uśmiechnęłam się, mówiąc:

– No, niezupełnie. – Co w pewien sposób pokrywało się z prawdą.

Cee Cee nie była szczególnie zachwycona faktem, że członek jej rodziny stanowi dla chłopca, w którym – powiedzmy to sobie otwarcie – kochała się na zabój, przedmiot zabawy. Wgramoliła się na tylne siedzenie i rozsiadła się tam, nadąsana. Cee Cee była szóstkową uczennicą, która nie przyjmowała do wiadomości niczego, czego nie dało się udowodnić naukowo, zwłaszcza niczego, co miało związek z życiem pozagrobowym… Tak więc to, że rodzice umieścili ją w katolickiej szkole, było w pewnym sensie nieporozumieniem.

Jednak większy problem niż brak wiary Cee Cee, czy też moja nowo odkryta zdolność wzywania zmarłych, stanowił dla mnie w tej chwili los kota. Kiedy siedzieliśmy u cioci Pru, udało mu się wygryźć dziurę w rogu torby i teraz wysuwał łapę na zewnątrz, zamierzając się wyciągniętymi na całą długość pazurami na wszystko, w co dałoby się je wbić – szczególnie na mnie, ponieważ to ja trzymałam torbę. Adam, bez względu na to, jakbym była namolna, nie zabrałby kota do siebie, a Cee Cee tylko się roześmiała, kiedy ją o to zapytałam. Wiedziałam, że ojciec Dominik nie zgodzi się umieścić Szatana w probostwie: siostra Ernestyna nigdy by na to nie pozwoliła.

Nie miałam więc wyboru. Mniejsza o zniszczenia, jakich kot dokonał w mojej torbie – Bóg jeden wie, co zrobi z moim pokojem – ale byłam absolutnie pewna, że do domostwa Ackermanów wszelkim kotowatym wstęp surowo wzbroniony, ze względu na alergię Przyćmionego na kocią sierść.

Tak więc, kiedy Adam zajechał pod nasz dom, nadal miałam głupiego kota, torbę z supermarketu z kuwetą i żwirkiem oraz jakieś dwadzieścia puszek Przysmaku Łakomczucha.

– Hej – wykrzyknął z podziwem, kiedy usiłowałam wygramolić się z samochodu. – Kto do was przyjechał w odwiedziny? Papież?

Spojrzałam w kierunku, który wskazywał… i szczęka mi opadła.

Na naszym podjeździe parkowała wielka czarna limuzyna, właśnie taka, jaką w marzeniach udawałam się z Tadem na bal!

– Mhm – wymamrotałam, zatrzaskując drzwi volkswagena. – Na razie.

Ruszyłam pośpiesznie podjazdem, dźwigając Szatana, który postanowił nie dać o sobie zapomnieć tylko dlatego, że zamknięto go w torbie – cały czas warczał i burczał. Przy schodkach na ganek usłyszałam odgłosy rozmowy dobiegające z salonu.

A kiedy przekroczyłam frontowe drzwi i przekonałam się, do kogo należą głosy… cóż, z Szatana o mało nie zrobił się koci naleśnik, tak mocno przycisnęłam torbę do piersi.

Ponieważ tym, który siedział w salonie, gawędząc przyjaźnie z moją mamą i popijając herbatę z filiżanki, był nie kto inny, jak Thaddeus Rudy Beaumont.

12

– Och, Suzie – zawołała mama, kiedy weszłam do domu. – Cześć, skarbie. Popatrz, kto wstąpił, żeby się z tobą zobaczyć. Pan Beaumont z synem.

Dopiero wtedy zauważyłam, że Tad też tam jest. Stał przy ścianie z naszymi fotografiami rodzinnymi, których nie było za wiele, jako że stanowiliśmy rodzinę zaledwie od paru tygodni. Większość były to zdjęcia szkolne moje i moich braci, a także fotografie ze ślubu Andy'ego i mamy.

Tad uśmiechnął się do mnie radośnie i wskazał na moje zdjęcie, na którym brakuje mi dwóch przednich zębów, bo miałam wtedy dziesięć lat.

– Ładny uśmiech.

Zdołałam posłać mu przekonujące facsimile tamtego uśmiechu, pomijając brakujące zęby.

– Cześć – rzuciłam.

– Tad z panem Beaumontem jechali właśnie do domu – odezwała się mama – i postanowili wstąpić i zapytać, czy nie zjadłabyś z nimi dzisiaj kolacji. Powiedziałam, że nie wydaje mi się, abyś miała jakieś plany. Nie masz, prawda, Suze?

Mama niemal śliniła się na myśl o mojej kolacji z tymi dwoma. Zareagowałaby tak samo, gdybym miała spożyć kolację w towarzystwie lorda Vadera i jego syna, tak strasznie zależało jej na tym, żebym znalazła sobie chłopaka. Mama zawsze pragnęła po prostu, abym była normalną nastoletnią dziewczyną.

Jeśli jednak sądziła, że Rudy Beaumont stanowił znakomity materiał na teścia, to węch zawodził ją rozpaczliwie.

A skoro już mowa o węchu, stałam się nagle przedmiotem żywego zainteresowania ze strony Maksa, który zaczął obwąchiwać moją torbę, wyjąc niespokojnie.

– Eee… Czy macie coś przeciwko temu – bąknęłam – żebym pobiegła na górę i… eee… zostawiła swoje rzeczy?

– Ależ nie – powiedział pan Beaumont. – Absolutnie nic Nie śpiesz się. Opowiadałem właśnie twojej mamie o tym artykule. Tym, który piszesz dla szkolnej gazety.

– Tak, Suzie – przytaknęła mama, obracając się na krześle z promiennym uśmiechem. – Nie mówiłaś mi, że pracujesz dla szkolnej gazety. Jakie to interesujące!

Spojrzałam na pana Beaumonta. Uśmiechnął się do mnie obojętnie.

Ogarnęło mnie niedobre przeczucie.

Och, nie bałam się, że pan Beaumont wstanie, podejdzie do mnie i ugryzie mnie w szyję. O, nie.

Ale uświadomiłam sobie nagle, że może wyjaśnić mamie, z jakiego powodu naprawdę złożyłam mu wizytę poprzedniego wieczoru. Ze nie chodziło o artykuł, tylko o sen.

A moja mama natychmiast zaczęłaby podejrzewać, no, wiecie co. Gdyby usłyszała, że spędzam czas, opowiadając potentatom ziemskim swoje zwariowane sny, byłabym uziemiona w domu do momentu ukończenia szkoły.

A najgorsze w tym wszystkim było to, że biorąc pod uwagę, ile miałam problemów w Nowym Jorku, nie zamierzałam oświecać mamy co do tego, że w drugim końcu kontynentu wpakowałam się w jeszcze większą kabałę. Ona nie miała o niczym pojęcia. Myślała, że to wszystko, późne powroty do domu, kłopoty z policją, zawieszanie w prawach ucznia, złe stopnie, zostało już za nami, odeszło w przeszłość, skończyło się, finito. Tutaj, na drugim końcu Ameryki, zaczynamy wszystko od nowa.

Mama była taka szczęśliwa.

Więc powiedziałam:

– Och, tak, ten artykuł – i spojrzałam znacząco na pana Beaumonta. Przynajmniej miałam nadzieję, że znacząco. Spodziewałam się, ze właśnie odczyta to spojrzenie, to jest: puścisz parę z gęby, łachudro, to pożałujesz.

Chociaż nie jestem pewna, jak bardzo taki facet jak Rudy Beaumont mógłby się przestraszyć szesnastoletniej dziewczyny.

Nie przestraszył się. Odwzajemnił spojrzenie. Spojrzenie, które o ile się nie mylę, mówiło: nie puszczę pary, siostro, o ile zachowasz się jak grzeczna dziewczynka. Skinęłam głową, dając do zrozumienia, że wiem, o co chodzi, zakręciłam się na pięcie i pobiegłam na górę. Cóż, pomyślałam, wspinając się po schodach z Maksem, który plątał mi się pod nogami, usiłując wpakować mordę do torby, przynajmniej jest z Tadem. Pan Beaumont na pewno nie zdecyduje się wbić zębów w moją szyję w obecności syna. Byłam przekonana, Tad nie jest wampirem. I nie robił wrażenia chłopaka, który przyglądałby się spokojnie, jak ojciec morduje jego dziewczynę. A przy odrobinie szczęścia ten facet, Marcus, też tam będzie z pewnością nie pozwoli swojemu pracodawcy wypróbować na mnie ostrości swoich kłów.

Nie byłam specjalnie zaskoczona, kiedy przy drzwiach sypialni Maks nagle podwinął ogon, zaskomlał i uciekł. Nie przepadał za Jesse'em.

Sądziłam, że z Szatanem będzie tak samo. Szatan jednak nie miał wyboru.

Weszłam do pokoju, wyjęłam z torby kuwetę, postawiłam ją nad umywalką w łazience i napełniłam żwirkiem. Ze środka pokoju, gdzie zostawiłam torbę, dobiegło nieziemskie wycie. Z dziury wygryzionej przez Szatana wysunęła się łapa, szukała czegoś, w co dałoby się wbić pazury. – Śpieszę się, jak mogę – burknęłam, nalewając wody do miski, a następnie wykładając zawartość puszki na talerz i stawiając go obok miski z wodą.

Potem, starając się nie ustawiać za blisko, otworzyłam torbę. Szatan wypadł ze środka jak… cóż, bardziej jak diabeł tasmański niż jakikolwiek znany mi kot. Był kompletnie oszalały. Zanim zauważył jedzenie, obleciał pokój trzy razy, zatrzymał się gwałtownie, wpadając w poślizg i zaczął je pochłaniać.

– Co to takiego? – usłyszałam głos Jesse'a. Podniosłam głowę. Nie widziałam Jesse'a od czasu naszej sprzeczki poprzedniej nocy. Opierał się o jeden ze słupków przy moim łóżku – mamie kompletnie odbiło, kiedy urządzała mój pokój, nie marzyłam o frymuśnej toaletce, łóżku z baldachimem i podobnych rzeczach – przyglądając się kotu, jakby to była jakaś pozaziemska forma życia.

– Kot – wyjaśniłam. – Musiałam go wziąć. To tylko dopóki nie znajdę mu jakiegoś domu.

Jesse przyglądał się Szatanowi z powątpiewaniem.

– Jesteś pewna, że to kot? Nigdy nie widziałem podobnego kota. Bardziej przypomina… jak to się nazywa? Te małe koniki. A, tak, kucyka.

– Jestem pewna, że to kot. Słuchaj, Jesse, jestem w trudnej sytuacji.

Skinął głową w stronę Szatana.

– Widzę.

– Nie chodzi o kota – zapewniłam pośpiesznie. – Chodzi o Tada.

Miła, o nieco łobuzerskim wyrazie twarz Jesse'a zachmurzyła się nagle. Gdyby nie całkowita pewność, że traktuje mnie jedynie jako przyjaciółkę, przysięgłabym, że jest zazdrosny.

– Jest na dole – powiedziałam szybko, zanim znowu zaczął wydziwiać, że byłam za „łatwa” na pierwszej randce. – Z ojcem. Chcą, żebym poszła z nimi na kolację. Nie zdołam się od tego wykręcić.

Jesse mruknął coś po hiszpańsku. Sądząc po wyrazie jego twarzy, bez względu na to, co powiedział, na pewno nie żałował, że jego także nie zaproszono.

– Chodzi o to – ciągnęłam – że dowiedziałam się czegoś o panu Beaumoncie, czegoś takiego, że się… boję. Więc, czy mógłbyś coś dla mnie zrobić?

Jesse się wyprostował. Wyglądał na zaskoczonego. Rzadko kiedy zdarza mi się prosić go o przysługę.

– Oczywiście, querida - powiedział, a moje serce zadrżało na dźwięk pieszczotliwego tonu, jakim zawsze wymawia to słowo. Nie wiem nawet, co ono znaczy.

Czemu jestem taka żałosna?

– Posłuchaj – odezwałam się, a mój głos stał się piskliwy – jeśli nie wrócę przed północą, daj znać ojcu Dominikowi, że powinien najprawdopodobniej wezwać policję, dobrze?

Mówiąc to, wyciągnęłam nową torbę, przecenioną Kate Spade, i zaczęłam pakować rzeczy, których zwykle używam w przypadku kłopotliwych duchów. No, wiecie, latarkę, obcęgi, rękawice, rulon dziesięciocentówek, pełniący rolę kastetu, odkąd mama znalazła i skonfiskowała prawdziwy, oprócz tego gaz w spreju, składany nóż i, o tak, ołówek. To najlepsze, co wpadło mi w rękę z braku osikowego kołka. Nie wierzę w wampiry, ale wierzę w sens przygotowań.

– Chcesz, żebym rozmawiał z księdzem?

Jesse nie posiadał się ze zdumienia. Trudno mu się dziwić. Nigdy nie zabraniałam mu kontaktów z ojcem Dominikiem, ale też nigdy go do nich nie zachęcałam. Z pewnością nie mówiłam mu, dlaczego ich ewentualne spotkanie nie budzi mojego entuzjazmu – ojciec D dostałby ataku serca, gdyby dowiedział się o naszym układzie lokatorskim – ale też nie namawiałam go, żeby ot, tak, wstąpił do gabinetu księdza.

– Tak – potwierdziłam. – Chcę.

– Ale Susannah – Jesse był wyraźnie zmieszany – jeśli ten człowiek jest niebezpieczny, to dlaczego…

Ktoś zapukał do drzwi.

– Suzie? – zawołała mama. – Jesteś ubrana? Złapałam torbę.

– Tak, mamo!

Rzuciłam Jesse'owi ostatnie błagalne spojrzenie i wypadłam z pokoju, uważając, żeby Szatan nie zdołał się wymknąć. Kot akurat skończył jeść i obwąchiwał pokój, szukając więcej żarcia.

Na korytarzu mama spojrzała na mnie z zaciekawieniem.

– Wszystko w porządku, Suzie? – zapytała. – Tak długo tam siedziałaś…

– Eee, tak. Mamo, posłuchaj…

– Suzie, nie wiedziałam, że z tym chłopcem to taka poważna sprawa. – Mama wzięła mnie pod ramię i zaczęła prowadzić w dół po schodach. – Jest taki przystojny! I taki uroczy! To takie słodkie, że chce, żebyś zjadła kolację z nim i jego ojcem.

Byłam ciekawa, czy uważałaby to za tak samo słodkie, gdyby wiedziała o pani Fiske. Mama była reporterką telewizyjną od przeszło dwudziestu lat. Zdobyła wiele prestiżowych nagród i kiedy rozglądała się za pracą na Zachodnim Wybrzeżu, mogła przebierać w propozycjach.

A szesnastoletnia albinoska z laptopem i modemem wiedziała o wiele więcej o Rudym Beaumoncie niż ona.

To tylko dowodzi, że ludzie wiedzą tyle, ile chcą wiedzieć.

– Tak – powiedziałam. – Co do pana Beaumonta, mamo, nie sądzę, żebym rzeczywiście…

– A jak się ma ta sprawa z twoim artykułem dla szkolnej gazety? Nie wiedziałam, Suze, że interesujesz się dziennikarstwem.

Mama wydawała się prawie taka szczęśliwa, jak tego dnia, kiedy związali się z Andym węzłem małżeńskim. A biorąc pod uwagę fakt, że nigdy przedtem nie widziałam jej tak szczęśliwej – w każdym razie, po śmierci taty – to oznaczało, że jest w siódmym niebie.

– Suzie, jestem z ciebie taka dumna – szczebiotała. – Naprawdę potrafiłaś się tutaj odnaleźć. Wiesz, jak bardzo się martwiłam w Nowym Jorku. Ciągle wpadałaś w tarapaty. Wygląda na to, że wszystko zaczyna się dobrze układać… dla nas obu.

Wtedy powinnam była wtrącić: „Posłuchaj, mamo, co do Rudego Beaumonta, w porządku, nieciekawy facet, może nawet wampir. Dość na tym. Czy możesz mu teraz powiedzieć, że dostałam migreny i nie mogę iść na kolację?”

Nie zrobiłam jednak tego. Nie mogłam. Pamiętałam o spojrzeniu, jakie rzucił mi pan Beaumont. Mógł powiedzieć mamie. Mógł jej powiedzieć prawdę. Jak dostałam się do jego domu pod fałszywym pretekstem i opowiedziałam o moim rzekomym śnie.

O tym, jak rozmawiam z umarłymi.

Nie. Nie mogłam na to pozwolić. Nareszcie osiągnęłam w życiu taki moment, kiedy mama zaczęła odczuwać z mojego powodu dumę, a nawet zaczęła mi ufać. Tak, jakby Nowy Jork był koszmarem, z którego w końcu obie się obudziłyśmy. Tutaj, w Kalifornii, byłam lubiana. Byłam normalna. Byłam w porzo. Byłam taką córką, jaką moja mama zawsze chciała mieć, a nie społecznym wyrzutkiem, ciągle odstawianym do domu przez policję z powodu wkraczania na czyjś teren prywatny i wdawania się w awantury. Nie musiałam już okłamywać dwa razy w tygodniu terapeuty. Nie zostawałam za karę po lekcjach. Nie musiałam słuchać, jak mama w nocy płacze w poduszkę, ani patrzeć, jak ukradkiem zaczyna zażywać valium w okolicach każdej wywiadówki.

Rany, jeśli nie liczyć sumaka jadowitego, nawet cera mi się poprawiła. Stałam się zupełnie kimś innym.

Wciągnęłam głęboko powietrze.

– Pewnie, mamo, wszystko zaczyna się dobrze układać.

13

Nic nie jadł. Zaprosił mnie na kolację, ale w ogóle nie jadł. Tad jadł. Jadł mnóstwo.

Cóż, chłopcy dużo jedzą. Weźmy pory posiłków u Ackermanów. To coś, jak z powieści Jacka Londona. Tylko zamiast Białego Kła i innych psów mamy Śpiącego, Przyćmionego, a nawet Profesora, opychających się tak, jakby za każdym razem to był ostatni posiłek w ich życiu.

Tad przynajmniej miał dobre maniery. Odsunął mi krzesło, kiedy siadałam. Używał serwetki, zamiast po prostu wycierać ręce w spodnie, co uwielbia Przyćmiony. I zawsze czekał, aż zostanę obsłużona, więc jedzenia starczało i dla mnie.

Szczególnie, że jego ojciec nie wziął niczego do ust.

Siedział jednak z nami. Siedział przy stole z kieliszkiem czerwonego wina – w każdym razie czegoś, co wyglądało na wino – i uśmiechał się do mnie promiennie, kiedy wnoszono kolejne dania. Dobrze przeczytaliście: kolejne dania. Nigdy nie jadłam kolacji, przy której tyle razy zmieniano talerze. To znaczy, Andy jest dobrym kucharzem i w ogóle, ale zwykle podaje wszystko od razu – no, wiecie, przystawki, sałatkę, bułki, wszystko jednocześnie.

W domu Rudego Beaumonta natomiast wszystko podawano po kolei. Przy stole usługiwali dwaj kelnerzy, tak więc nasze talerze, Tada i mój, stawiano jednocześnie i nikt nie musiał czekać nad stygnącym daniem, aż reszta zostanie obsłużona.

Pierwsze danie okazało się rosołem z kawałkami homara. Był Zupełnie niezły. Potem pojawiła się zapiekanka z owoców morza w pikantnym zielonym sosie. Potem jagnięcina z ziemniakami, purée z czosnkiem, następnie sałatka, kupa zielska w balsamicznym occie, i wreszcie taca z rozmaitymi rodzajami pachnących serów.

A pan Beaumont nie tknął niczego. Oznajmił, że jest na specjalnej diecie i jadł już kolację.

Mimo że nie wierzę w wampiry, zastanawiałam się, z czego składa się ta jego dieta i czy pani Fiske i zaginieni obrońcy środowiska nie stanowią jej części.

Wiem. Wiem. Ale nie mogłam się powstrzymać. Czułam się niezręcznie, patrząc, jak siedzi, popijając wino i uśmiechając się, kiedy Tad opowiadał o koszykówce. Z tego, co zrozumiałam – a trudno było mi się skupić, ponieważ przez cały czas myślałam o tym, dlaczego ojciec D nie dał mi butelki święconej wody, kiedy stwierdził, że być może mamy do czynienia z wampirem – Tad był gwiazdą sportu w Robercie Louisie Stevensonie.

Kiedy tak słuchałam o jego sportowych wyczynach, uświadomiłam sobie z zamierającym sercem, że nie tylko wywodzi się on, prawdopodobnie, z rodu wampirów, ale także, że z wyjątkiem całowania się nie mamy żadnych wspólnych zainteresowań. To znaczy, ja nie mam nie wiadomo ile czasu na rozwijanie moich zainteresowań, muszę w końcu odrabiać lekcje i zajmować się mediacją, ale gdybym miała, z pewnością nie poświęcałabym go na bieganie za piłką po boisku.

Może jednak całowanie się wystarczy? Może liczy się tylko całowanie? Może jest ważniejsze niż wampiry i koszykówka.

Ponieważ, kiedy wstaliśmy od stołu, żeby przejść do salonu. gdzie zgodnie z zapowiedzią miano podać deser, Tad wziął mnie za rękę – nadal, nawiasem mówiąc, pokrytą w pewnym stopniu wysypką, ale on wyraźnie o to nie dbał; ostatecznie na karku miał to samo – i lekko ją ścisnął.

Nabrałam nagle przekonania, że chyba przesadziłam, prosząc Jesse'a, aby skłonił ojca Dominika do wezwania policji. gdybym nie wróciła do domu przed północą. To jest, owszem, są ludzie, którzy podejrzewają, ze Rudy Beaumont jest wampirem, a swój majątek zgromadził być może w niezbyt uczciwy sposób.

Ale to wcale nie czyni z niego potwora. I nie ma żadnego dowodu, że naprawdę pozabijał tych wszystkich ludzi. A co z duchem kobiety, która pojawia się w moim pokoju? Jest przekonana, że Rudy jej nie zabił. Zadała sobie wiele trudu, żeby przekazać mi tę informację. Może pan Beaumont nie jest wcale taki zły?

– Myślałem, że jesteś na mnie zła – szepnął Tad, kiedy ruszyliśmy za Yoshim, który niósł tacę z kawą i ziołową herbatą dla mnie, do salonu.

– Dlaczego miałabym się złościć? – zapytałam, zdziwiona.

– No, wczoraj wieczorem – szepnął – kiedy cię całowałem…

Przypomniałam sobie nagłe, jak zobaczyłam Jesse'a siedzącego z tyłu i jak to mną wstrząsnęło. Czerwieniąc się i nie patrząc Tadowi w oczy, powiedziałam:

– Och, tak. To tylko… wydawało mi się… że zobaczyłam pająka.

– Pająka? – Tad posadził mnie obok siebie na czarnej skórzanej kanapie. Przed kanapą stał stolik, który wyglądał, jakby był zrobiony z pleksi. – W moim samochodzie?

– Jestem przewrażliwiona na punkcie pająków.

– Och… – Tad spojrzał na mnie łagodnymi brązowymi oczami. – Sądziłem, że może pomyślałaś, że byłem… cóż, zbyt obcesowy. To znaczy, całując cię.

– Och, nie – powiedziałam ze śmiechem, który, miałam nadzieję, brzmiał jak śmiech osoby światowej, przyzwyczajonej do tego, że mężczyźni całują ją na okrągło.

– To dobrze. Tad objął mnie i zaczął do siebie przyciągać… Akurat wtedy wszedł jego tata.

– Zaraz, o czym to mówiliśmy? A, tak, Susannah, miałaś nam opowiedzieć, w jaki sposób twoja klasa próbuje zebrać pieniądze na odrestaurowanie pomnika ojca Serry, który padł ofiarą chuligańskiego wybryku w zeszłym tygodniu… Szybko odsunęliśmy się od siebie z Tadem.

– Eee… tak… – I rozpoczęłam długą nużącą historię, w której znaczącą rolę odgrywała sprzedaż ciasta. Tad w tym czasie wziął filiżankę z kawą, dodał cukier i śmietankę, po czym upił łyk.

– A potem – ciągnęłam, absolutnie pewna, że cała sprawa to kompletne nieporozumienie, to jest, ta sprawa z ojcem Tada, stwierdziliśmy, że jest taniej zamówić nowy posąg niż odnawiać stary, ale wtedy nie byłoby to autentyczne dzieło… zapomniałam, jak się ten rzeźbiarz nazywa. No, więc jeszcze się zastanawiamy. Jeśli naprawimy stary, w miejscu gdzie zostanie przymocowana głowa, zostanie widoczny ślad, ale moglibyśmy go ukryć, podnosząc kołnierz sutanny ojca Serry. No więc na razie trwają spory na ten temat, czy sutanny z wysokim kołnierzykiem rzeczywiście były kiedyś w modzie…

W tym momencie mojej opowieści Tad nagle pochylił się i upadł twarzą na moje kolana.

Zamrugałam nerwowo. Czy naprawdę jestem taka nudna? Mój Boże, nic dziwnego, że nikt nie chciał się ze mną umawiać.

Nagle uświadomiłam sobie, że Tad nie śpi. Stracił przytomność.

Spojrzałam na pana Beaumonta, który ze skórzanej sofy naprzeciwko patrzył ze smutkiem na syna.

– O, mój Boże – jęknęłam. Pan Beaumont westchnął.

– Szybko działa, nieprawdaż?

– Boże, otruć własne dziecko, jak pan mógł! – wykrzyknęłam przerażona.

– Nie został otruty – odparł pan Beaumont, niezwykle zdumiony. – Myślisz, że zrobiłbym coś podobnego własnemu synowi? Jest tylko pod wpływem narkotyku. Za parę godzin obudzi się i niczego nie będzie pamiętał. Będzie się za to czuł wypoczęty.

Starałam się odsunąć Tada. Chłopak nie był olbrzymem, ale leżał jak kłoda, więc nie było mi łatwo zsunąć go z kolan.

– Niech pan posłucha – zwróciłam się do pana Beaumonta, usiłując wydostać się spod jego syna – lepiej, żeby pan niczego nie próbował.

Jedną ręką odepchnęłam Tada, drugą po kryjomu otworzyłam torbę. Nie spuszczałam jej z oka, odkąd weszłam do tego domu, mimo że Yoshi próbował ją zabrać i odwiesić razem z płaszczem. Kilka psiknięć gazu pieprzowego świetnie posłuży panu Beaumontowi w razie, gdyby posunął się do napaści fizycznej.

– Mówię poważnie – zapewniłam, wsuwając dłoń do torby i usiłując znaleźć pojemniczek z gazem. – To byłby bardzo zły pomysł, gdyby próbował pan zrobić mi coś złego, panie Beaumont. Nie jestem osobą, za którą mnie pan uważa.

Pan Beaumont posmutniał jeszcze bardziej.

– Ani ja – westchnął.

Znalazłam spray i jedną ręką zdjęłam plastikowy kapturek.

– Myśli pan, że jestem głupią dziewczyną, którą pański syn przywiózł do domu na kolację. Ale tak nie jest.

– Oczywiście, że nie. Dlatego tak mi zależało na rozmowie z tobą. Rozmawiasz z umarłymi, a ja…

Popatrzyłam na niego podejrzliwie.

– A pan co?

– Cóż… – Wydawał się zmieszany. – Dzięki mnie trafiają na tamten świat.

O co chodziło tej stukniętej kobiecie w moim pokoju, kiedy upierała się, że nie próbował jej zabić? Oczywiście, że próbował! Tak samo, jak zabił panią Fiske!

Tak, jak zamierzał zabić mnie.

– Proszę nie myśleć, że nie doceniam pańskiego poczucia humoru, panie Beaumont – zaczęłam. – Doceniam, jak najbardziej. Uważam, że jest pan bardzo zabawnym facetem, więc mam nadzieję, że nie potraktuje pan tego zbyt osobiście…

Psiknęłam mu sprayem prosto w twarz.

W każdym razie, taki miałam zamiar. Ustawiłam pojemnik główką w jego stronę i nacisnęłam. Rozległo się jedynie ciche psyknięcie.

Żadnego gazu. Ani odrobinki.

Przypomniałam sobie, że niedawno, kiedy byłam na plaży, buteleczka pianki od Paula Mitchella zaczęła przeciekać w mojej torbie. Pianka, pomieszana z piaskiem, oblepiła wszystko, co było w środku. Ponadto, wydaje się, zakorkowała wylot pojemniczka z gazem.

– Och… – Pan Beaumont wydawał się bardzo rozczarowany moim zachowaniem. – Gaz? Czy to ładnie, Susannah?

Wiedziałam, co muszę zrobić. Odrzuciłam bezużyteczny pojemnik i skoczyłam do przodu…

Za późno. Poruszył się – tak szybko, że nie zdołałam zareagować – i złapał mnie mocno za nadgarstek.

– Lepiej niech mnie pan puści – poradziłam. – Poważnie. Pożałuje pan…

Nie zwrócił uwagi na moje słowa i odezwał się bez śladu wrogości, jakbym właśnie przed chwilą nie próbowała porazić jego błon śluzowych.

– Przepraszam, jeśli zachowałem się nonszalancko, ale mówię prawdę. Na nieszczęście, popełniłem poważne błędy w ocenie pewnych rzeczy i w związku z tym wiele osób straciło życie z mojej ręki… Jest konieczne, abyś pomogła mi porozumieć się z nimi i zapewnić je, że bardzo, bardzo żałuję swoich czynów. Zamrugałam gwałtownie.

– Dobra. Dość tego. Spadam stąd.

Jednak, chociaż wyrywałam się ze wszystkich sił, nie mogłam się uwolnić z jego przypominającego imadło uścisku. Facet był zaskakująco silny jak na czyjegoś ojca.

– Wiem, że wydaję ci się kimś strasznym – ciągnął. – Nawet potworem. Ale nie jestem. Naprawdę nie jestem.

– Niech pan to powie pani Fiske – mruknęłam, szarpiąc się z nim.

Pan Beaumont jakby mnie nie słyszał.

– Nie możesz sobie wyobrazić, jak to jest. Ile godzin spędzam, dręcząc się tym, co zrobiłem…

Wolną ręką zaczęłam grzebać w torbie.

– Cóż, dobrym sposobem na poczucie winy jest przyznanie się do popełnionych czynów. – Moje palce zacisnęły się na rulonie drobniaków. Nie. To na nic. Trzymał mnie za tę rękę, która miała większą siłę uderzenia. – Może pozwoli mi pan wezwać policję i wszystko im opowie. Co pan na to?

– Nie – odparł pan Beaumont uroczystym tonem. – To nie byłoby dobre. Wątpię, żeby policja uszanowała moje nieco… hm… szczególne potrzeby…

A potem pan Beaumont zrobił coś zupełnie nieoczekiwanego. Uśmiechnął się do mnie. Nieśmiało, ale jednak.

Uśmiechał się do mnie już przedtem, ale zawsze byłam w drugim końcu pokoju, albo przynajmniej po drugiej stronie stołu. Teraz stałam tuż obok, na wprost jego twarzy.

Kiedy się uśmiechnął, miałam okazję zobaczyć coś, czego nie spodziewałam się zobaczyć nigdy w życiu.

Najbardziej spiczaste siekacze, jakie można sobie wyobrazić.

W porządku, przyznaję, straciłam nad sobą panowanie. Mogę walczyć z duchami, ale to nie znaczy, że jestem przygotowana na spotkanie z prawdziwym wampirem. Duchy, jak wiem z własnego doświadczenia, istnieją naprawdę.

Ale wampiry? Wampiry to dzieło mrocznej wyobraźni, mityczne stworzenia, jak yeti czy potwór z Loch Ness. No, dajcie spokój.

Jednak tutaj, przede mną, uśmiechając się tym okropnym uśmiechem grzecznego chłopca, stał autentyczny żywy wampir we własnej osobie.

Teraz zrozumiałam, dlaczego Marcus, kiedy zjawił się owego dnia w gabinecie pana Beaumonta, tak natarczywie wpatrywał się w moją szyję. Sprawdzał, czy jego szef nie próbował zatopić w niej zębów.

Tym zapewne można wytłumaczyć to, co zrobiłam w chwilę później.

A mianowicie złapałam ołówek, który spakowałam pod wpływem nagłego impulsu i z całej siły wbiłam go w środek swetra pana Beaumonta.

Zamarliśmy na sekundę i przyglądaliśmy się ołówkowi sterczącemu z jego piersi.

A potem pan Beaumont odezwał się, zaskoczony:

– Och, ojej… Na co odparłam:

– Wypchaj się ołowiem.

Runął na podłogę, omijając szklany stół zaledwie o parę centymetrów, pomiędzy kanapę a kominek.

Gdzie leżał przez długą, długą chwilę, podczas gdy ja nie byłam w stanie zrobić niczego, poza masowaniem nadgarstka, który przedtem ściskał.

Nie obrócił się, co zauważyłam po pewnym czasie, w proch, jak wampiry w telewizji. Ani też nie stanął w płomieniach, jak często robią filmowe wampiry. Po prostu leżał.

A potem, powoli, dotarło do mnie, co zrobiłam.

Właśnie zabiłam ojca swojego chłopaka.

14

Cóż, w porządku, Tad nie był właściwie moim chłopakiem, a ja byłam święcie przekonana, że jego ojciec jest wampirem.

Ale wiecie, co? Nie był. A ja go zabiłam.

W jakim stopniu wpłynie to na spadek mojej popularności w szkole?

W gardle zaczął rosnąć mi bąbel histerii. Czułam, że zacznę krzyczeć. Naprawdę nie chciałam. Znajdowałam się jednak w pokoju z nieprzytomnym chłopakiem i jego zwariowanym tatusiem, któremu właśnie przebiłam serce ołówkiem numer 2. Nie mogłam się powstrzymać, żeby o tym nie myśleć: no, wiecie, nie ma szans, żeby mnie nie wykopali z samorządu uczniowskiego…

No dobra, wy też zaczęlibyście krzyczeć.

Kiedy jednak nabrałam powietrza, żeby wydać wrzask, który sprowadziłby w mgnieniu oka Yoshiego i wszystkich kelnerów, którzy nas obsługiwali przy kolacji, za moimi plecami ktoś odezwał się ostro:

– Co się tutaj stało?

Odwróciłam się. Za mną, z wyrazem osłupienia na twarzy, stał Marcus, sekretarz pana Beaumonta.

Powiedziałam pierwszą rzecz, która mi przyszła do głowy, a mianowicie:

– Nie chciałam. Przysięgam. Przestraszył mnie, więc go dźgnęłam.

Marcus, w tym samym mniej więcej stroju, w jakim widziałam go ostatnio, w garniturze z krawatem, rzucił się w moją stronę. Nie w stronę rozciągniętego na podłodze szefa. W moją.

– Czy nic ci się nie stało? – zapytał, chwytając mnie za ramiona i przyglądając się uważnie mojej szyi. – Zranił cię?

Jego twarz zbladła z niepokoju.

– Nic mi nie jest – zapewniłam. Coś rosło mi w gardle. – To raczej o szefa powinien pan się martwić… – Moje spojrzenie powędrowało do Tada, nadal leżącego twarzą w dół na kanapie. – Och, i ten chłopak. Otruł własnego syna.

Marcus podszedł do Tada i odsunął jedną z jego powiek. Potem schylił się, nasłuchując oddechu.

– Nie – mruknął jakby do siebie. – Nie otruł. Dał mu jakieś narkotyki.

– Och – parsknęłam nerwowo. – Och, zatem w porządku. Co tu się, do diabła, dzieje? Czy ten facet jest z tego świata? Tak się wydawało. Był bardzo przejęty. Odsunął stół, pochylił się i przewrócił swojego szefa na plecy.

Odwróciłam wzrok. Nie sądziłam, że zniosę widok ołówka wystającego z piersi pana Beaumonta. No, wbijałam duchom w pierś wszystko, co mi wpadło w rękę, kilofy, noże rzeźnickie, śledzie od namiotów i tym podobne. Ale jeśli chodzi o duchy, to… cóż, one są już martwe. Ojciec Tada żył, kiedy wpakowałam w niego ten ołówek.

Och, mój Boże, dlaczego pozwoliłam ojcu Dominikowi wmówić sobie ten idiotyzm na temat wampirów? Co za kretyn wierzy w wampiry? Musiałam stracić rozum.

– Czy on… – wykrztusiłam tylko. Nie spuszczałam oczu z Tada, ponieważ czułam, że gdybym spojrzała na jego tatę, to wyrzuciłabym z siebie całą sałatkę z jagnięcina. Nawet w takim bliskim histerii stanie nie mogłam nie zauważyć, że Tad, choć nieprzytomny, nadal jest wściekle przystojny. Nie ciekła mu z ust ślina, czy coś. – Czy on nie żyje? – dokończyłam.

A ja myślałam, że mama się zdenerwuje, kiedy odkryje tę sprawę z mediacją. Wyobrażacie sobie, jak się wścieknie, kiedy się dowie, że jestem nastoletnią morderczynią?

W głosie Marcusa brzmiało zdziwienie.

– Oczywiście, że żyje. Zemdlał. Musiałaś go nieźle przestraszyć.

Odważyłam się zerknąć w tamtą stronę. Marcus wyprostował się, trzymając w ręku ołówek. Szybko odwróciłam wzrok. Żołądek podskoczył mi do gardła.

– Czy tego użyłaś przeciwko niemu? – zapytał kpiąco. Skinęłam w milczeniu głową, nadal nie patrząc w tamtą stronę w obawie, że ujrzę krew pana Beaumonta. – Nie martw się. Nie wszedł głęboko. Trafiłaś go w mostek.

Boże. Cudownie, że Rudy Beaumont nie okazał się prawdziwym wampirem, bo miałabym problem. Nie potrafiłam nawet porządnie przebić faceta kołkiem. Tracę zacięcie.

Tak więc wszystko, czego udało mi się dokonać, to zrobić z siebie kompletną idiotkę. Nadal czułam, że jestem na granicy histerii, W związku z tym mówiłam trochę nieskładnie.

– Otruł Tada – wymamrotałam – a potem mnie złapał i przeraziłam się…

Marcus podniósł bezwładne ciało szefa, a potem położył uspokajająco dłoń na moim ramieniu.

– Ciii, wiem, wiem – powiedział łagodnie.

– Ogromnie mi przykro – paplałam dalej – ale on się boi światła słonecznego, i nic nie jadł, a kiedy się uśmiechnął, zobaczyłam, że ma spiczaste zęby, i naprawdę myślałam…

– …że jest wampirem – dokończył Marcus ku mojemu zdumieniu. – Wiem, panno Simon.

Głupio mi to przyznać, ale prawdę mówiąc, byłam bliska łez. Słowa Marcusa sprawiły jednak, że nie wybuchłam rozpaczliwym szlochem.

– Pan wie? – powtórzyłam, patrząc na niego z niedowierzaniem.

Skinął głową z ponurym wyrazem twarzy.

– Jego lekarze określają to jako fiksację. Bierze leki i na ogól wszystko jest w porządku. Czasami jednak, przez naszą nieuwagę, pomija dawkę, a wtedy… cóż, sama się przekonałaś, jakie są skutki. Jest wtedy przekonany, że będąc niebezpiecznym wampirem, zabił dziesiątki ludzi…

– Tak, mówił o tym. I wydawał się bardzo przygnębiony z tego powodu.

– Zapewniam cię jednak, panno Simon, że nie stanowi najmniejszego zagrożenia dla społeczeństwa. Jest zupełnie nieszkodliwy, w życiu nikogo nie skrzywdził.

Moje spojrzenie powędrowało w stronę Tada. Marcus musiał to zauważyć, bo dodał pośpiesznie:

– Cóż, powiedzmy, że nigdy nie spowodował trwałej szkody.

Trwałej szkody? To, że ojciec podtyka dziecku środek odurzający, nie uchodzi tutaj za „trwałą” szkodę? A jak to się ma do pani Fiske i zaginionych obrońców środowiska?

– Najmocniej przepraszam, panno Simon – mówił Marcus Objął mnie i zaczął prowadzić dalej od kanapy, w stronę wyjścia. – Bardzo mi przykro, że byłaś świadkiem tej nieprzyjemnej sceny.

Obejrzałam się przez ramię. Za mną pojawił się Yoshi. Obrócił Tada, tak że nie leżał już z twarzą wciśniętą w poduszki, a następnie opatulił go kocem, podczas gdy kilku innych służących podnosiło pana Beaumonta na nogi. Mruczał coś, nie mogąc utrzymać prosto głowy.

Nie był martwy. Zdecydowanie nie.

– Oczywiście nie muszę wspominać, że nic takiego nie miałoby miejsca – ton Marcusa nie był już taki przepraszający, jak przed chwilą – gdybyś nie zażartowała sobie z niego poprzedniego wieczoru. Pan Beaumont nie jest zdrowym człowiekiem. Bardzo łatwo się podnieca. A czymś, co podnieca go szczególnie, są wzmianki na temat okultyzmu. Ten rzekomy sen, który mu opisałaś, spowodował tylko kolejny atak jego choroby.

Uznałam, że powinnam przynajmniej spróbować się bronić. Powiedziałam:

– No dobrze, ale skąd mogłam wiedzieć? To znaczy, jeśli zdarzają mu się ataki, to dlaczego nie zamkniecie go w szpitalu?

– Bo nie żyjemy w Średniowieczu, młoda damo. Marcus zsunął rękę z moich ramion i patrzył na mnie bardzo surowo.

– W obecnych czasach lekarze wolą raczej leczyć tego typu schorzenia, na jakie cierpi pan Beaumont, za pomocą leków i terapii, aniżeli izolować pacjentów od rodziny – wyjaśnił. – Ojciec Tada może normalnie, a nawet bardzo dobrze funkcjonować, pod warunkiem, że małe dziewczynki, które nie wiedzą, co dobre, a co złe, nie nachodzą go, opowiadając niestworzone historie.

No no! To już za ostre. To nie ja odgrywam tutaj rolę złego charakteru. W końcu to nie ja opowiadam wszystkim dookoła, że jestem wampirem.

I nie przeze mnie zniknęło wielu ludzi, ponieważ stali na przeszkodzie budowy nowego centrum handlowego.

Sama jednak nie bardzo w to wierzyłam. Nie wydaje się, by ojciec Tada miał klepki na tyle w porządku, żeby zorganizować coś tak skomplikowanego jak porwanie i morderstwo. Albo się nie znam na obłąkańcach, albo coś tutaj zdecydowanie nie gra. a jakaś tam „fiksacja” tego nie wyjaśnia. A co, zastanawiałam się, z panią Fiske? Nie żyje, a zabił ją pan Beaumont, sama tak powiedziała. Marcus usiłował wyraźnie zbagatelizować psychozę swojego pracodawcy.

Czy rzeczywiście? Człowiek, który zemdlał, ponieważ dziewczyna dźgnęła go ołówkiem, nie wydaje się kimś zdolnym do morderstwa. Czy to możliwe, że nie cierpiał na obecne „zaburzenia” w momencie, gdy pozbywał się pani Fiske i innych?

Usiłowałam dopatrzyć się w tym jakiegoś sensu, kiedy Marcus, który doprowadził mnie do frontowych drzwi, podał mi płaszcz. Pomógł mi go włożyć, a następnie oznajmił:

– Aikiku odwiezie cię do domu.

Rozejrzałam się i zobaczyłam kolejnego Japończyka, tym razem ubranego na czarno, stojącego przy drzwiach. Ukłonił mi się uprzejmie.

– I powiedzmy sobie jedno… – Marcus nadal zwracał się do mnie ojcowskim tonem. Wydawał się lekko zdenerwowany, ale nie rozgniewany. – To, co zdarzyło się tutaj dzisiaj wieczorem, było bardzo dziwne, to prawda, nikt jednak nie poniósł szkody…

Musiał zauważyć, jak moje spojrzenie wciąż wraca w stronę nieprzytomnego Tada, ponieważ zaraz dodał:

– Poważnej szkody, w każdym razie. Tak więc sądzę, że dobrze zrobisz, trzymając buzię na kłódkę. Ponieważ, gdyby przyszło ci na myśl, żeby komuś o tym opowiedzieć – mówił tonem, który można by uznać niemal za przyjazny – będę, niestety, zmuszony zawiadomić twoich rodziców o tym nieszczęsnym żarcie, jakiego się dopuściłaś w stosunku do pana Beaumonta… oraz, naturalnie, wnieść oskarżenie o czynną napaść.

Szczęka mi opadła. Zdałam sobie z tego sprawę po sekundzie i zamknęłam usta.

– Ale on… – zaczęłam. Marcus przerwał mi niegrzecznie.

– Doprawdy? – spojrzał na mnie znacząco. – Jesteś pewna? Poza tobą nie ma żadnych świadków. Czy naprawdę sądzisz, że ktoś przyjąłby za dobrą monetę słowo młodocianej przestępczyni, takiej jak ty, zamiast słowa szanowanego biznesmena?

Łajdak miał mnie w garści i wiedział o tym. Uśmiechnął się do mnie z błyskiem triumfu w oczach.

– Dobranoc, panno Simon – rzucił.

To dowodzi po raz kolejny, że życie mediatora obfituje w niespełnione obietnice: nie dane mi było nawet doczekać deseru.

15

Podrzucona do domu równie ceremonialnie jak zwinięta w rulonik gazeta w poniedziałkowy ranek, powlokłam się podjazdem. Trochę się bałam, że Marcus mógł zmienić zdanie w sprawie postawienia mnie w stan oskarżenia i że nasz dom otaczają policjanci, gotowi schwytać mnie pod zarzutem napaści na pana B.

Nikt jednak nie wyskoczył zza krzaków, co uznałam za dobry znak.

Gdy tylko weszłam do środka, mama natychmiast zaczęła mnie wypytywać o kolację u Beaumontów: Co podano? Jaki był wystrój? Czy Tad zaprosił mnie na bal?

Oświadczyłam, że jestem śpiąca, i poszłam prosto do swojego pokoju. Myślałam tylko o tym, w jaki sposób udowodnię, że Rudy Beaumont jest bezwzględnym mordercą.

No, może nie aż tak bezwzględnym, bo wyraźnie odczuwał wyrzuty sumienia z powodu tego, co zrobił. Ale jednak mordercą.

Zapomniałam, rzecz jasna, o nowym lokatorze. Zbliżając się do drzwi pokoju, zobaczyłam na progu Maksa z wywalonym jęzorem. Drzwi nosiły wyraźne ślady jego pazurów w miejscach, gdzie próbował wydrapać sobie przejście. Przypuszczam, że obecność kota wywierała na nim silniejsze wrażenie niż obecność ducha.

– Zły pies – powiedziałam na widok zadrapań.

W tej samej chwili po drugiej stronie korytarza otworzyły się drzwi pokoju Profesora.

– Masz tam kota? – zapytał, ale jego ton nie był Oskarżycielsko Był raczej naprawdę zainteresowany, jak faktem naukowym.

– Mm – mruknęłam. – Może.

– Tak sobie pomyślałem. Bo, wiesz, Maks zwykle trzyma się z daleka od twojego pokoju. Wiesz dlaczego.

Profesor otworzył szeroko oczy, dając do zrozumienia, że należy do wtajemniczonych. Kiedy się wprowadziłam, w rycerskim geście zaoferował, że zamieni się ze mną na pokoje, gdyż w moim, jak zauważył, znajduje się „zimne miejsce”, jasno wskazujące na aktywność paranormalną. Mimo że zdecydowałam się zatrzymać ten pokój, poświęcenie Profesora wywarło na mnie wielkie wrażenie. Jego dwaj starsi bracia nic okazali się tak szlachetni.

– To tylko na jedną noc – zapewniłam. – To znaczy, ten kot.

– Cóż, to dobrze – powiedział Profesor. – Wiesz, że Brad jest uczulony na kocią sierść. Alergeny, czy też substancje wywołujące alergie, powodują wydzielanie histaminy, związku organicznego odpowiedzialnego za objawy alergiczne. Jest wiele alergenów, niektóre działają przez kontakt, jak sumak jadowity, inne są wdychane, jak w przypadku Brada i jego wrażliwości na kocią sierść. Podstawowe leczenie polega, oczywiście, na unikaniu, o ile to możliwe, alergenów.

– Będę o tym pamiętała – zapewniłam. Profesor uśmiechnął się.

– Świetnie. Cóż, dobranoc. Chodź, Maks. Odciągnął psa, a ja weszłam do pokoju.

I stwierdziłam, że nowy współlokator prysnął na wolność. Szatan zniknął, a otwarte okno wskazywało, w jaki sposób.

– Jesse – mruknęłam.

Jesse zawsze otwierał i zamykał okna. Zostawiałam je szeroko otwarte na noc, żeby zastać je szczelnie zamknięte o poranku. Zwykle doceniałam jego troskliwość, gdyż poranna mgła znad zatoki często przynosiła chłód.

Teraz jednak jego dobre intencje spowodowały, że Szatan zwiał.

Dobra, nie zamierzałam szukać głupiego kota. Jeśli zechce wrócić, zna drogę. Jeśli nie, to i tak miałam wrażenie, że spełniłam swój obowiązek, przynajmniej w stosunku do Tima. Znalazłam jego okropnego pupilka i zapewniłam mu bezpieczeństwo. Jeśli głupol nie raczył zostać, to już nie mój problem.

Już miałam wskoczyć do wanny z gorącą wodą – mój umysł działa najsprawniej, kiedy zanurzam się w wodzie z pianą – kiedy zadzwonił telefon. Nie odebrałam go, oczywiście, bo rzadko ktoś do mnie dzwoni. Zwykle Debbie Mancuso – mimo usilnych zapewnień Przyćmionego, że się nie spotykają – albo jedna z tłumu rozchichotanych młodych kobiet dzwoniących do Śpiącego… którego nigdy nie ma w domu ze względu na wyczerpującą pracę roznosiciela pizzy.

Tym razem jednak z dołu rozległ się krzyk mamy zawiadamiającej mnie, że dzwoni ojciec Dominik. Mojej mamy, wbrew temu, co można by sądzić, nie dziwiło w najmniejszym stopniu, że nieustannie dzwoni do mnie dyrektor szkoły. Dzięki temu, że piastuję funkcję wiceprzewodniczącej samorządu klasowego oraz prezeski Komitetu do spraw Restauracji Głowy Junipero Serry, jest kilka zupełnie niewinnych powodów, dla których dyrektor rzeczywiście może chcieć się ze mną skontaktować.

Ale ojciec D nigdy nie dzwoni do mnie do domu, żeby dyskutować o sprawach nawet odlegle związanych ze szkołą. Dzwoni wyłącznie wtedy, kiedy chce mi zmyć głowę za coś, co dotyczy mediacji.

Zanim odebrałam telefon, usiłowałam sobie wyobrazić – ze złością, ponieważ miałam na sobie tylko ręcznik i podejrzewałam, że woda w wannie zrobi się zimna, zanim się w niej w końcu znajdę – o co tym razem może chodzić.

A wówczas, zupełnie jakbym już wśliznęła się do wanny z lodowatą wodą, przebiegł mi po plecach dreszcz.

Jesse. Rozmowa z Jesse'em, zanim udałam się na kolację do Tada. Jesse był u ojca Dominika.

Nie, chyba nie. Powiedziałam mu, żeby tego nie robił. Chyba żebym nie wróciła do północy. A ja wróciłam przed dziesiątą. Nawet wcześniej. Za piętnaście dziesiąta.

Na pewno nie o to chodzi. Niemożliwe. Ojciec Dominik nie ma pojęcia o Jessie. Nie wie o niczym.

Jednak kiedy powiedziałam „halo”, brzmiało to niezbyt pewnie.

– Och, witaj, Susannah – odezwał się ojciec Dominik ciepło i serdecznie. – Przepraszam, że dzwonię tak późno, chciałem tylko omówić z tobą wczorajsze spotkanie samorządu…

– W porządku, ojcze D – powiedziałam. – Mama odłożyła słuchawkę.

Głos ojca Dominika natychmiast się zmienił. Uleciało z niego całe ciepło. Kipiał oburzeniem.

– Susannah, chociaż ogromnie się cieszę, że jesteś cała i zdrowa, chciałbym wiedzieć, kiedy, jeśli w ogóle, zamierzałaś mi powiedzieć o tym chłopcu imieniem Jesse.

Rany.

– On mówi, że mieszka w twoim pokoju od czasu twojej przeprowadzki do Kalifornii parę tygodni temu i że przez cały czas jesteś świadoma tego faktu.

Musiałam odsunąć słuchawkę od ucha. Oczywiście zdawałam sobie sprawę, że ojciec Dominik wścieknie się, kiedy sprawa z Jesse'em wyjdzie na jaw. Nigdy jednak nie podejrzewałam, że wścieknie się aż tak.

– To jest najgorsza rzecz, o jakiej w życiu słyszałem. – Temat rozpalał w ojcu Dominiku szczerą pasję. – Co by na to powiedziała twoja biedna mama? Po prostu nie wiem, co mam z tobą zrobić, Susannah. Sądziłem, że możemy sobie ufać, a ty przez cały czas ukrywałaś przede mną sprawę z Jesse'em…

W tej chwili, na szczęście, odezwał się sygnał, że ktoś oczekuje na rozmowę. Powiedziałam:

– Och, proszę chwilę poczekać, ojcze Dominiku, dobrze? Wciskając guzik, słyszałam jeszcze jego słowa:

– Nie każ mi czekać, kiedy do ciebie mówię, młoda damo… Spodziewałam się na drugiej linii Debbie Mancuso, ale ku mojemu zdumieniu, okazało się, że to Cee Cee.

– Cześć, Suze, szukałam jeszcze informacji o ojcu twojego chłopaka…

– On nie jest moim chłopakiem – sprostowałam odruchowo. Na pewno nie teraz.

– No dobra, twojego ewentualnego chłopaka, w takim razie. Sądziłam, że może cię zainteresuje, że kiedy jego żona, mama Tada, umarła dziesięć lat temu, dla pana B zaczął się naprawdę zły okres.

Uniosłam brwi.

– Zły? To znaczy? Chyba nie finansowo. Wiesz, jakbyś zobaczyła, jak oni mieszkają…

– Nie, nie finansowo. Po jej śmierci, rak piersi, zbyt późno wykryty; nie martw się, nikt jej nie zabił, pan B stracił zainteresowanie swoimi licznymi firmami i zamknął się w sobie.

Aha. To pewnie wtedy zaczęły się te jego „zaburzenia”.

– Tutaj jest naprawdę interesująca sprawa – mówiła Cee Cee. Słyszałam, jak stuka w klawisze. – Mniej więcej w tym czasie Rudy Beaumont przekazał większość swoich funkcji bratu.

– Bratu?

– Tak. Marcusowi Beaumontowi.

To mnie szczerze zaskoczyło. Marcus jest spokrewniony z panem Beaumontem? Myślałam, że jest zaledwie asystentem. Ale nie był. Był wujem Tada.

– Tak z tego wynika. Pan Beaumont, ojciec Tada, nadal jest oficjalnie szefem, ale to ten drugi pan Beaumont od dziesięciu lat decyduje o wszystkim.

Zamarłam.

O, mój Boże. Czyżbym źle zrozumiała?

Może to w ogóle nie Rudy Beaumont był tym, który zabił panią Fiske? Może to był Marcus. Pan Beaumont numer dwa.

„Czy pan Beaumont panią zabił?” – zapytałam panią Fiske. A ona potwierdziła. Ale dla niej pan Beaumont to mógł być Marcus, a nie nieszczęsny fałszywy wampir, Rudy Beaumont.

Nie, zaraz. Ojciec Tada powiedział mi wprost, że jest mu przykro, iż zabił tych ludzi. To właśnie dlatego mnie zaprosił; miał nadzieję, że pomogę mu się skontaktować z jego ofiarami.

Ale ojciec Tada miał zdecydowanie nierówno pod sufitem. Nie sądzę, żeby był w stanie zabić karalucha, a co dopiero człowieka.

Nie, ktokolwiek zabił panią Fiske i pozostałych, miał dość inteligencji, żeby zatrzeć ślady, a ojciec Tada nie byłby w stanie tego zrobić, możecie mi wierzyć.

Za to jego brat…

– To wszystko zaczyna mnie naprawdę martwić – ciągnęła Cee Cee. – To znaczy wiem, że nie możemy niczego udowodnić – i wbrew temu, co myśli Adam, jest mało prawdopodobne, żeby świadectwo ciotki Pru zostało wzięte pod uwagę w sądzie – uważam jednak, że mamy moralny obowiązek…

Ponownie odezwał się sygnał oczekiwania na rozmowę. Ojciec D. Całkiem o nim zapomniałam. Rozłączył się wściekły, a teraz dzwonił po raz drugi.

– Posłuchaj, Cee Cee – powiedziałam, nadal oszołomiona, pomówimy o tym jutro w szkole, dobrze?

– Dobrze. Chciałam ci tylko to uświadomić. Wydaje mi się, że wpadliśmy na trop czegoś większego.

Większego? Powiedzmy: gigantycznego.

Ale to nie ojciec Dominik odezwał się, kiedy wcisnęłam guzik.

To był Tad.

– Sue? – Nadal wydawał się lekko zamroczony.

I nadal sprawiał wrażenie, jakby nie był zupełnie pewien, jak mi na imię.

– Hm, cześć, Tad.

– Sue, tak mi przykro. – Pomijając zamroczenie, jego głos brzmiał szczerze. – Nie wiem, co się stało. Chyba byłem bardziej zmęczony, niż sądziłem. Wiesz, na treningach dają nam popalić i czasami, wieczorem, odpadam szybciej niż inni… Tak, mogę się założyć.

– Nie przejmuj się tym. – Tad miał teraz dużo większe problemy aniżeli fakt, że zasnął na randce.

– Chciałbym ci to jednak wynagrodzić. Proszę, pozwól. Co robisz w sobotę wieczorem?

Sobota wieczór? Natychmiast zapomniałam o jego ewentualnym pokrewieństwie z seryjnym zabójcą. Jakie to ma znaczenie? Chce się ze mną umówić. Na randkę. Prawdziwą randkę. W sobotę wieczorem. Przed moimi oczami zatańczył obraz palących się świec i gorących pocałunków. Byłam taka wniebowzięta, że ledwie mogłam mówić.

– Mam mecz – ciągnął Tad – ale pomyślałem, że mogłabyś przyjść zobaczyć, jak gram, a potem może poszlibyśmy z chłopakami na pizzę, czy coś.

Mój zachwyt umarł gwałtowną śmiercią.

Czy on żartuje? Chciałby, żebym przyszła zobaczyć, jak gra w koszykówkę? Potem poszła z nim i resztą drużyny? Na pizzę? Dlaczego nie na burgera? No, w tym momencie, z braku laku, zgodziłabym się i na Big Maca.

– Sue – odezwał się Tad, ponieważ milczałam przez dłuższą chwilę. – Nie jesteś na mnie zła, co? Ja naprawdę nie chciałem zasnąć.

O czym ja w ogóle myślę? I tak nic by z tego nie wyszło. Ja jestem mediatorką. Jego tata jest wampirem. Wujek mordercą. A gdybyśmy się pobrali? Pomyśleć, jakie byśmy mieli dzieci…

Zdezorientowane. Mocno zdezorientowane.

Tak jak Tad.

– Wcale się z tobą nie nudziłem – ciągnął. – Naprawdę. No. ta sprawa, o której opowiadałaś, była dosyć nudna, o tym posągu, któremu trzeba przyprawić głowę. Ta historia, no, wiesz. Ale nie ty. Ty nie jesteś nudna, Susan. To nie dlatego zasnąłem, przysięgam.

– Tad – powiedziałam, zirytowana jego tyle razy powtarzanymi zapewnieniami, niewątpliwym znakiem, że nudzę go do utraty zmysłów, oraz, rzecz jasna, faktem, że nie jest w stanie zapamiętać mojego imienia. – Dorośnij.

On na to:

– Co masz na myśli?

– Mam na myśli to, że wcale nie zasnąłeś, jasne? Straciłeś przytomność, bo tata dosypał ci seconal, czy coś podobnego, do kawy.

Dobrze, to może nie był najbardziej dyplomatyczny sposób, żeby powiedzieć mu, iż należy tatę otoczyć ściślejszą opieką. Ale, do diabła, nikt nie będzie mnie oskarżał o to, że jestem nudna. Nikt.

Ponadto, nie uważacie, że miał prawo wiedzieć?

– Sue – powiedział po krótkiej przerwie. W jego głosie brzmiał ból. – Jak możesz mówić coś podobnego? Jak mogłaś pomyśleć coś podobnego?

Trudno biedaka winić. Historia wydawała się nie z tej ziemi. Chyba że doświadczyło się tego na własnej skórze, tak jak ja.

– Tad, mówię poważnie. Twój stary… trochę stracił kontakt z rzeczywistością, jeśli rozumiesz, o co mi chodzi.

– Nie – odparł Tad, trochę nadąsanym tonem. – Nie wiem, o czym mówisz.

– Tad, daj spokój. Ten człowiek sądzi, że jest wampirem.

– Nieprawda! – Zdałam sobie sprawę, że Tad tkwi po uszy w zakłamaniu. – Pleciesz od rzeczy!

Uznałam, że należy mu pokazać, do jakiego stopnia plotę.

– Nie obrażaj się, Tad, ale następnym razem, kiedy włożysz na szyję złoty łańcuch, mógłbyś się zastanowić, skąd się biorą na to pieniądze. Albo lepiej, może zapytaj o to wujka Marcusa.

– Może to zrobię.

– Może powinieneś.

– Zrobię to – powtórzył.

– Dobra, to zrób.

Z trzaskiem odłożyłam słuchawkę. A potem usiadłam, wpatrując się w telefon. Co ja najlepszego zrobiłam?

16

Pomimo to, że owej nocy o mało nie zabiłam człowieka, nie miałam żadnych specjalnych problemów z zaśnięciem.

Poważnie.

Dobrze, byłam zmęczona, jasne? Powiedzmy sobie wprost: miałam trudny dzień.

A te rozmowy telefoniczne, które odbyłam przed pójściem do łóżka, wcale nie poprawiły mi nastroju. Ojciec Dominik wściekł się, ponieważ nie powiedziałam mu wcześniej o Jessie, a Tad też chyba stracił do mnie wszelką sympatię.

Och, a ten jego wujek Marcus? Prawdopodobnie seryjny morderca. Prawie zapomniałam.

Ale właściwie, co miałam robić? Wiedziałam doskonale, że ojciec D nie będzie uszczęśliwiony, kiedy się dowie o Jessie. A co do Tada, gdyby mój ojciec odurzył mnie narkotykami, chciałabym koniecznie wiedzieć, co i jak.

Dobrze zrobiłam, mówiąc Tadowi.

Tyle że zastanawiałam się, co się stanie, jeśli Tad rzeczywiście zapyta wujka Marcusa, o co mi chodziło z tymi pieniędzmi. Marcus prawdopodobnie pomyśli, że to jakaś tajemnicza aluzja do choroby umysłowej ojca Tada.

Taką miałam nadzieję.

Ponieważ, gdyby domyślił się, że wpadłam na trop prawdy – no, wiecie, na to, że zabija każdego, kto stanie na drodze Beaumont Industries, zagarniając tyle ziemi w Kalifornii, ile się tylko da – to miałam przeczucie, że nie podszedłby do tego zbyt wyrozumiale.

Do jakiego jednak stopnia mogła taka gruba ryba jak Marcus Beaumont przestraszyć się szesnastoletniej uczennicy? No, tak naprawdę. Nie miał przecież pojęcia o tym, że jestem mediatorką, rozmawiałam z jedną z jego ofiar i dowiedziałam się o jego sprawkach.

No, mniej więcej.

A jednak, mimo wszystko, udało mi się zasnąć. Śniło mi się, że Kelly Prescott usłyszała o tym, że byliśmy z Tadem w Coffee Clutch i że z zemsty zagroziła zawetowaniem decyzji o nieurządzaniu wiosennych tańców, kiedy obudziło mnie głuche stuknięcie. Podniosłam głowę, zerkając w stronę ławy pod oknem.

Szatan wrócił. I miał towarzystwo.

Obok Szatana siedział Jesse. Ku mojemu najwyższemu zdumieniu kot pozwalał się głaskać. Głupie kocisko, które usiłowało mnie ugryźć za każdym razem, kiedy tylko się zbliżyłam, pozwalało duchowi, swojemu naturalnemu wrogowi, głaskać się ze wszystkich stron.

Ponadto wydawał się wyraźnie z tego zadowolony. Mruczał tak głośno, ze słyszałam go w drugim końcu pokoju.

– Oho – powiedziałam, opierając się na łokciach. – Niewiarygodne, a jednak prawdziwe.

Jesse uśmiechnął się szeroko.

– Chyba mnie lubi – stwierdził.

– Tylko się zanadto nie przywiązuj. On nie może tutaj zostać.

Mogłabym przysiąc, że na twarzy Jesse'a odmalowała się rozpacz.

– Dlaczego nie?

– Choćby dlatego, że Przyćmiony jest alergikiem – oznajmiłam. – Poza tym nie pytałam nikogo, czy mogę trzymać tu kota.

– To jest teraz twój dom, tak samo jak twoich braci – zauważył Jesse, wzruszając ramionami.

– Braci przyrodnich – sprostowałam. Zastanowiłam się nad tym, co powiedział i po chwili dodałam:

– A ja chyba nadal czuję się tutaj bardziej jak gość niż mieszkaniec.

– Poczekaj sto lat, czy coś koło tego. – Uśmiechnął się jeszcze radośniej. – Przyzwyczaisz się.

– Bardzo śmieszne. Poza tym ten kot mnie nienawidzi.

– Jestem pewien, że cię nie nienawidzi – sprzeciwił się Jesse.

– Owszem, tak. Za każdym razem, kiedy do niego podchodzę, próbuje mnie ugryźć.

– On cię po prostu nie zna. Przedstawię cię. – Podniósł kota i skierował go pyskiem w moją stronę. – Kocie, to jest Susannah. Susannah, poznaj kota.

– Szatan – powiedziałam.

– Słucham?

– Szatan. Ten kot ma na imię Szatan.

Jesse postawił kota, patrząc na niego z przerażeniem.

– To okropne imię dla kota.

– Owszem – zgodziłam się i dodałam całkowicie obojętnym tonem: – A więc, podobno poznałeś ojca Dominika.

Jesse spojrzał na mnie beznamiętnie.

– Dlaczego mu o mnie nie powiedziałaś, Susannah?

Przełknęłam ślinę. Co to jest, chłopców uczą tego spojrzenia pełnego wyrzutu zaraz po urodzeniu, czy co? Wygląda na to, że mają to w małym palcu. Z wyjątkiem Przyćmionego.

– Posłuchaj, chciałam mu powiedzieć, tylko że wiedziałam, że on źle to przyjmie. Jest księdzem. Podejrzewałam, że nie będzie zachwycony, kiedy usłyszy, że u mnie w pokoju mieszka chłopak, nawet jeśli to jest nieżywy chłopak. – Starałam się okazać, jak bardzo jestem zmartwiona. – Więc, eee, zdaje się, że nie zaprzyjaźniliście się specjalnie?

– Mając do wyboru twojego ojca i księdza – odparł Jesse cierpko – wybrałbym bez wahania twojego ojca.

– Cóż… Nie martw się. Jutro opowiem ojcu Dominikowi, ile razy uratowałeś mi życie i będzie się musiał jakoś z tym pogodzić.

Widać było, że nie wierzy w możliwość tak prostego załatwienia tej sprawy, jeśli uznać jego skrzywioną minę za oznakę tego, co myśli. Najsmutniejsze, że miał rację. Ojca Dominika nie da się tak łatwo ułagodzić i oboje doskonale o tym wiedzieliśmy.

– Posłuchaj. – Odrzuciłam pościel i wstałam z łóżka, człapiąc w stronę ławy pod oknem w bokserkach i koszulce. – Przykro mi. Naprawdę mi przykro, Jesse. Powinnam była wcześniej mu o tym powiedzieć i przedstawić was sobie. To moja wina.

– To nie twoja wina – powiedział Jesse.

– Owszem, tak. – Usiadłam obok niego, tak że Jesse znalazł się pomiędzy mną a kotem. – To jest, możesz sobie być nieżywy, ale ja nie mam najmniejszego prawa traktować cię tak, jakbyś był. To po prostu niegrzeczne. Może moglibyśmy we trójkę, ty, ja i ojciec Dominik usiąść spokojnie, zjeść lunch, czy coś, i wtedy przekonałby się, jaki jesteś miły.

Jesse spojrzał na mnie, jakbym uciekła z zakładu zamkniętego.

– Susannah, ja nie jem, zapomniałaś?

– Och, no tak, wyleciało mi z głowy.

Szatan trącił Jesse'a głową w ramię. Jesse podniósł rękę i zaczął drapać go za uszami. Czułam się okropnie. Pomyśleć tylko: siedział w tym domu przez sto pięćdziesiąt lat, zanim się wprowadziłam, nie mając do kogo ust otworzyć.

– Jesse, gdyby był jakiś sposób, żeby cię przywrócić do życia, zrobiłabym to – wypaliłam.

Uśmiechnął się, ale do kota, nie do mnie.

– Naprawdę?

– W jednej chwili – potwierdziłam, a potem c ciągnęłam, nie przejmując się już niczym:

– Tylko że gdybyś nie był martwy, prawdopodobnie nie chciałbyś mieć ze mną do czynienia.

To zmusiło go do spojrzenia na mnie.

– Oczywiście, że chciałbym – powiedział.

– Nie. – Przyglądałam się w świetle księżyca moim nagim kolanom. – Nie chciałbyś. Gdybyś nie był martwy, byłbyś w college'u, czy gdzieś i chodziłbyś z dziewczynami z college'u, a nie z nudnymi dziewczynami ze szkoły średniej, takimi jak ja.

Jesse na to:

– Nie jesteś nudna.

– Och, tak, jestem – zapewniłam go. – Od tak dawna nie żyjesz, że straciłeś orientację.

– Susannah, nie straciłem, jasne? Wzruszyłam ramionami.

– Nie musisz się starać, żebym się lepiej czuła. Pogodziłam się z tym. Są rzeczy, których po prostu nie da się zmienić.

– Jak tego, ze jest się martwym – mruknął.

To całkiem zepsuło nastrój. Wpadłam w głębokie przygnębienie, ponieważ Jesse był martwy, a mimo to Szatan wyraźnie lubił go bardziej ode mnie i z powodu mnóstwa innych rzeczy. Nagle Jesse niespodziewanie wyciągnął rękę i wziął mnie pod brodę, prawie dokładnie tak samo jak Tad tamtej nocy, odwracając moją twarz ku swojej.

Świat stał się nagle bardziej kolorowy.

Zamiast zemdleć, podniosłam na niego wzrok. Światło księżyca, przenikające do pokoju przez wykuszowe okna, odbijało się w miękkich ciemnych oczach Jesse'a, czułam ciepło promieniujące z jego palców.

Wtedy właśnie uświadomiłam sobie, że bez względu na to, jak usilnie starałam się w nim nie zakochać, nie stanęłam na wysokości zadania. Można się było tego domyślić, sądząc po tym, jak mocno zaczęło bić moje serce, kiedy mnie dotknął. Nie zachowywało się tak, kiedy Tad dotknął mnie w dokładnie taki sam sposób.

Dlatego też natychmiast zaczęłam się martwić, że wybrał akurat ten moment, środek nocy, żeby mnie pocałować, kiedy już upłynęło parę godzin od kiedy umyłam zęby i pewnie nie za pięknie pachnie mi z buzi. Czy mogę być w takiej sytuacji pociągająca?

Nie dowiedziałam się jednak nigdy, czy Jesse zniechęciłby się do mnie z powodu brzydkiego zapachu z ust – ani też, czy rzeczywiście chciał mnie pocałować – bo w tej samej chwili ta zwariowana baba, która upierała się, że Rudy jej nie zabił, nagle pojawiła się znowu, wrzeszcząc jak opętana.

Przysięgam, że podskoczyłam niemal do sufitu. Była ostatnią osobą, którą spodziewałam się zobaczyć.

– O, mój Boże! – wrzasnęłam, zakrywając uszy rękami, podczas gdy ona wydzierała się jak czujnik pożarowy. – O co chodzi?

Kobieta miała przedtem na głowie kaptur szarej bluzy. Teraz zsunęła go i w świetle księżyca widziałam łzy spływające po jej bladej szczupłej twarzy. Nie do wiary, że mogłam ją pomylić z panią Fiske. Ta była dużo młodsza i o niebo ładniejsza.

– Nie powiedziałaś mu – jęknęła między jednym a drugim rozdzierającym szlochem.

Zamrugałam gwałtownie.

– Powiedziałam.

– Nie powiedziałaś!

– Nie, naprawdę. Naprawdę powiedziałam. – Zaszokowała mnie tym niesprawiedliwym oskarżeniem. – Powiedziałam mu parę dni temu. Jesse, powiedz jej.

– Powiedziała mu – zapewnił Jesse martwą kobietę. Wydawałoby się, że duch duchowi uwierzy. Ale do niej nic nie docierało. Krzyczała:

– Nie powiedziałaś! Musisz mu powiedzieć. Po prostu musisz. On się tym zadręcza.

– Chwileczkę – powiedziałam. – Rudy Beaumont to ten Rudy, o którym mówisz, zgadza się? To jest ten, który cię nie zabił?

Pokręciła głową tak energicznie, że włosy chlasnęły ją po policzkach i zostały tam, przyklejone łzami.

– Nie – powiedziała. – Nie! Powiedziałam ci, że Rudy tego nie zrobił.

– To znaczy, Marcus – poprawiłam się szybko. – Wiem, że Rudy tego nie zrobił. On tylko myśli, że to zrobił, tak? To właśnie chcesz, żebym mu powiedziała? Ze to nie była jego wina. To jego brat, Marcus Beaumont, cię zabił, prawda?

– Nie! – Patrzyła na mnie, jakbym była niespełna rozumu. Tak też zaczęłam się czuć. – Nie Rudy Beaumont. Rudy. Rudy! Znasz go.

Znam go? Znam kogoś, kto nazywa się Rudy? Nie w tym życiu.

– Posłuchaj, muszę mieć trochę więcej danych. Może byśmy tak zaczęły od przedstawienia się sobie. Ja jestem Susannah Simon, w porządku? A ty jesteś…

Spojrzenie, jakie mi posłała, złamałoby serce najtwardszego mediatora.

– Znasz go – powiedziała z wyrazem twarzy tak żałosnym, że musiałam odwrócić wzrok. – Znasz go…

Kiedy zaryzykowałam kolejne spojrzenie w jej stronę, zniknęła.

– Hm – mruknęłam zmieszana. – Wygląda na to, że trafiłam na niewłaściwego Rudego.

17

W porządku, przyznaję, nie byłam uszczęśliwiona. No, naprawdę. Zainwestowałam kupę czasu i wysiłku w Rudego Beaumonta, a on nie był nawet tym właściwym facetem.

Owszem, zgadza się, on albo jego brat, stawiałam raczej na jego brata, zabił, jak się wydaje, gromadkę ludzi, ale ja wpadłam na to zupełnie przypadkiem. Duch, który zgłosił się do mnie po pomoc, nie miał w ogóle nic wspólnego z Rudym Beaumontem, ani nawet z jego bratem. Nie przekazałam słów kobiety, ponieważ nie mogłam dojść, kim ona jest, chociaż, zdaje się, był to ktoś mi znany.

A jednocześnie morderca pani Fiske nadal chodził wolno.

A jakby tego było mało, mój nocny gość, zjawiając się tak niespodziewanie, kompletnie zniszczył nastrój, jaki wytworzył się między mną a Jesse'em. Już mnie potem nie pocałował. W gruncie rzeczy zachowywał się tak, jakby w ogóle nigdy nie zamierzał tego robić, co biorąc pod uwagę moje pieskie szczęście, zapewne odpowiada prawdzie. Zapytał tylko, jak się miewa moja wysypka.

Moja wysypka! Tak, dzięki, ma się świetnie.

No, ale wiecie, udawałam, że mi nie zależy. Wstałam następnego dnia rano i zachowywałam się tak, jakby nic się nie stało. Włożyłam swoje najbardziej „uderzeniowe” ciuchy – czarną minispódniczkę Betsey Johnson, z czarnymi prążkowanymi rajstopami, zapinane z boku na suwak botki Batgirl i czerwony zestaw bluzeczka plus sweterek od Armaniego – i maszerowałam po pokoju, jakbym myślała jedynie o tym, jak oddać Marcusa Beaumonta w ręce sprawiedliwości. Starałam się okazać ze wszystkich sił, że najmniej ze wszystkiego interesuje mnie Jesse.

Nie to, żeby zwrócił na to uwagę. Nawet nie było go w pobliżu.

Ale całe to spacerowanie po pokoju sprawiło, że się spóźniłam i Śpiący stał na dole, wywrzaskując moje imię, więc nie byłoby najlepiej dla Jesse'a, gdyby się akurat wtedy zmaterializował.

Złapałam skórzaną kurtkę i zbiegłam z łomotem po schodach, gdzie stał Andy, wydzielając nam, w miarę, jak się zjawialiśmy, pieniądze na lunch.

– Wielkie nieba, Suze – jęknął na mój widok.

– Co takiego? – zapytałam niewinnie.

– Nic – powiedział szybko. – Proszę.

Wyjęłam banknot pięciodolarowy z jego dłoni i rzucając mu ostatnie zdziwione spojrzenie, ruszyłam za Profesorem do samochodu. Na zewnątrz Przyćmiony popatrzył na mnie i zawył.

– O, mój Boże! Ratuj się, kto może! Zmrużyłam oczy ze złości.

– Masz jakiś problem? – zapytałam zimno.

– Owszem, mam – uśmiechnął się złośliwie. – Nie wiedziałem, że to Halloween.

Na to Profesor, tonem osoby dobrze poinformowanej:

– To nie Halloween, Brad. Halloween jest dopiero za dwieście siedemdziesiąt dziewięć dni.

– Powiedz to Królowej Wampirów – odparł Przyćmiony.

Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Chyba nie miałam humoru. Odżyło nagle wszystko, co zdarzyło się poprzedniej nocy – od próby zasztyletowania pana Beaumonta za pomocą ołówka do odkrycia, że trafiłam na niewłaściwego człowieka, nie wspominając już o tym, że moje uczucia wobec Jesse'a okazały się innej natury, niżbym sobie życzyła.

Następna rzecz, jaką pamiętam, to to, że odwróciłam się i zatopiłam pięść w żołądku Przyćmionego.

Jęknął, zginając się wpół, a potem rozciągnął się na trawie, z trudem łapiąc oddech.

Dobra, przyznaję, czuję się źle. Nie powinnam była tego zrobić.

Ale, ojej, co za dupek. No, poważnie. Uprawia zapasy. Czego tych zapaśników uczą? Z pewnością nie tego, jak przyjmować ciosy.

– Hola – zawołał Śpiący, kiedy zauważył Przyćmionego leżącego na ziemi. – Co z tobą, do diabła?

Przyćmiony wyciągnął rękę w moją stronę, usiłując wymówić moje imię. Nie był jednak w stanie wyartykułować słowa.

– O Jezu – mruknął Śpiący, przyglądając mi się z niesmakiem.

– Nazwał mnie – oznajmiłam z całą godnością, na jaką byłam w stanie się zdobyć – Królową Wampirów.

Na to Śpiący:

– A czego się spodziewałaś? Wyglądasz jak prostytutka. Siostra Ernestyna odeśle cię do domu, jak cię zobaczy w tej spódniczce.

Sapnęłam, urażona.

– Ta spódniczka jest przypadkiem firmy Betsey Johnson.

– Jak dla mnie może sobie być Betsy Ross. Podobnie jak dla siostry Ernestyny. Chodź, Brad, wstawaj. Spóźnimy się.

Brad podniósł się z przesadną ostrożnością, jakby każdy ruch sprawiał mu potworny ból. Nie wydaje się, żeby Śpiący specjalnie mu współczuł.

– Ostrzegałem, żebyś jej nie stawał na drodze, stary – powiedział tylko, wślizgując się za kierownicę.

– Uderzyła mnie bez uprzedzenia, człowieku – wyjęczał Brad. – To nie może ujść jej bezkarnie.

– Otóż – odezwał się ciepłym głosem Profesor, ładując się na tylne siedzenie i zapinając pasy – może. Chociaż statystyka dotycząca przemocy w rodzinie jest zawsze niepełna w związku z niską zgłaszalnością wypadków, to incydenty, w których kobiety znęcają się nad męskimi członkami rodziny, nie są zgłaszane prawie wcale, jako że ofiary na ogół czują się skrępowane i wstydzą się zawiadomić przedstawicieli sił porządkowych, ze zostały pobite przez kobietę.

– Cóż, ja się nie czuję skrępowany – oznajmił Przyćmiony. – Powiem tacie, jak tylko wrócimy do domu.

– Proszę uprzejmie – odezwałam się zjadliwie. Byłam w naprawdę paskudnym humorze. – Będziesz znowu kiblował w domu, jak tylko się dowie, że wymknąłeś się w nocy na imprezę do Kelly Prescott.

– Wcale nie – wrzasnął mi w twarz.

– No, to jak to możliwe – zainteresowałam się – że widziałam, jak w domku przy basenie oliwiłeś język Debbie Mancuso własną śliną?

Nawet Śpiący zagwizdał.

Przyćmiony, czerwony jak burak, sprawiał wrażenie, jakby miał wybuchnąć płaczem. Polizałam palec i machnęłam lekko ręką w powietrzu, jakbym pisała na tablicy wyników. Suze, jeden. Przyćmiony, zero.

Na nieszczęście to jednak Przyćmiony był tym, który śmiał się ostatni.

Podchodziliśmy do naszych grup na apelu – serio, każda klasa stoi na zewnątrz, podzielona według płci, chłopcy z jednej strony, dziewczynki z drugiej, przez piętnaście minut przed pierwszym dzwonkiem, tak żeby można było sprawdzić obecność i przeczytać ogłoszenia – kiedy siostra Ernestyna skierowała gwizdek w moją stronę i zagwizdała, dając mi znak, żebym podeszła do niej, do masztu.

Na szczęście działo się to na oczach całej drugiej klasy, nie wspominając już o pierwszakach, tak więc wszyscy moi rówieśnicy mieli przyjemność oglądać, jak zakonnica znęca się nade mną z powodu minispódniczki.

Skończyło się na tym, że kazała mi wracać do domu i się przebrać.

Och, walczyłam. Upierałam się, że społeczeństwo, które ocenia swoich członków jedynie na podstawie wyglądu zewnętrznego, jest społeczeństwem skazanym na zagładę. Usłyszałam tę kwestię od Profesora parę dni wcześniej, kiedy jemu z kolei dostało się za levisy, bo w akademii dżinsy są zakazane.

Siostra Ernestyna nie przyjęła moich argumentów. Poinformowała mnie, że mogę iść do domu przebrać się albo posiedzieć u niej w gabinecie, pomagając przy sprawdzaniu matematycznego quizu drugiej klasy, dopóki mama nie przywiezie mi czegoś na zmianę.

Och, co za mila perspektywa.

Mając wybór, optowałam za powrotem do domu, chociaż zażarcie broniłam pani Johnson i jej kolekcji strojów. Jednak spódnica, której skraj sięga więcej niż centymetr powyżej kolana, nie jest uważana w akademii za stosowną dla uczennicy. A moja spódnica, niestety, kończyła się o wiele wyżej. Wiem, ponieważ siostra Ernestyna dowiodła tego za pomocą linijki. Wobec drugiej klasy.

Tak więc, żegnając skinieniem dłoni Cee Cee i Adama, który dyrygował klasową kampanią okrzyków, wyrażających poparcie dla mnie i mojej spódnicy – tak się szczęśliwie złożyło, ze dzięki temu nie było słychać kociej muzyki w wykonaniu Przyćmionego i jego kumpli – zarzuciłam plecak na ramię i opuściłam teren szkoły. Musiałam, naturalnie, udać się do domu na piechotę, gdyż nie chciałam zniżyć się do proszenia Andy'ego, żeby mnie odwiózł, a nadal nie udało mi się ustalić, czy w Carmelu istnieje coś takiego jak transport publiczny.

Nie byłam specjalnie nieszczęśliwa. Ostatecznie, co mnie mogło dzisiaj czekać w szkole? Och, najwyżej ojciec Dominik, wściekły, że mu nie powiedziałam o Jessie. Mogłam, oczywiście, odwrócić jego uwagę, przekonując go, jak bardzo się pomylił co do ojca Tada – któremu tylko wydaje się, że jest wampirem – oraz opowiadając, co Cee Cee znalazła na temat jego brata Marcusa. Dzięki temu na pewno dałby mi spokój. Na jakiś czas.

Ale, właściwie, co z tego? Ze zaginęło kilku obrońców środowiska? To niczego nie dowodzi. Ze martwa kobieta powiedziała mi, że zabił ją pan Beaumont? Och, pewnie, sąd by się ucieszył, i to jak.

Nie bardzo było się na czym oprzeć. W gruncie rzeczy, nie mieliśmy nic. Nada. Guzik z pętelką.

Tak też się czułam, wędrując przez dziedziniec. Wielkie zero w minispódniczce.

Tak, jakby czynniki odpowiedzialne za pogodę zgadzały się z moją oceną własnej osoby jako kompletnej nieudacznicy, zaczęło padać. Co rano wzdłuż wybrzeża północnej Kalifornii unosi się mgła. Napływa znad morza, osiada w zatoce, dopóki słońce jej nie wypali.

Dzisiaj jednak, poza mgłą, siąpił lekki deszczyk. Na początku nie było tak źle, ale zanim dotarłam do bramy, włosy zaczęły mi się kręcić. A tyle czasu poświęciłam rano, żeby je wyprostować. Nie miałam, oczywiście, parasolki. Ani też wyboru. Po przejściu trzech kilometrów – głównie pod górę – dzielących mnie od domu, będę przemoczonym do suchej nitki dziwadłem o kręconych włosach.

Tak przynajmniej sądziłam. Kiedy mijałam szkolną bramę, samochód, który w nią akurat wjeżdżał, zwolnił.

To był ładny samochód. Drogi. Czarny z przyciemnionymi szybami. Jedna z szyb zjechała w dół i na tylnym siedzeniu ukazała się znajoma twarz.

– Panna Simon – odezwał się miłym głosem Marcus Beaumont. – Oto osoba, której szukam. Czy możemy zamienić słowo?

Zapraszająco otworzył drzwi, zachęcając mnie gestem, żebym schroniła się przed deszczem.

Instynkt mediatora sprawił, że wewnątrz zamieniłam się w pole minowe. Niebezpieczeństwo! – krzyczał wewnętrzny głos. Uciekaj! – wrzeszczał.

Coś takiego. Tad to zrobił. Zapytał wuja, co miałam na myśli.

A Marcus, zamiast to zlekceważyć, przyjechał do szkoły samochodem z przyciemnionymi szybami, żeby „zamienić ze mną słowo”.

Już nie żyję.

Zanim jednak zdołałam obrócić się na pięcie i uciec do szkoły, gdzie byłabym bezpieczna, drzwi sedana Marcusa Beaumonta otworzyły się i wylazło z niego dwóch drabów.

Na swoją obronę pozwolę sobie powiedzieć, że w głębi duszy nie podejrzewałam ani przez chwilę, że Tad się na to zdobędzie. To jest, Tad wydawał się dość miłym chłopcem i Bóg mi świadkiem, że fantastycznie całował, ale nie wydawał się najostrzejszym nożem w szufladzie, jeśli wiecie, o co mi chodzi. Dlatego, jak sądzę, mógł być pociągający w oczach dziewczyny takiej jak Kelly Prescott. Kelly uważa się za tytana intelektu i nie lubi konkurencji w tej dziedzinie.

Widocznie jednak go nie doceniłam. Nie tylko udał się do wuja, jak sugerowałam, ale w dodatku zdołał obudzić w Marcusie podejrzenia, że wiem więcej, niż mówię.

Dużo więcej, sądząc po dwóch zbirach, którzy krążyli wokół mnie, odcinając mi drogę ucieczki.

Ponieważ ucieczka z powodu tych klownów nie wchodziła w grę, uznałam, że pozostaje walka. Nie uważam się pod tym względem za jakąś niezgułę. Nawet to lubię, jeśli sami dotąd na to nie wpadliście. Zazwyczaj walczę z duchami, a nie z żywymi ludźmi, ale jak się tak głębiej zastanowić, to nie taka znowu wielka różnica. Przegroda nosowa to przegroda nosowa. Miałam ochotę sprawdzić to na żywych.

To, zdaje się, zaskoczyło fagasów Marcusa. Para osiłków, lepiej nadających się do tłuczenia ziemniaków niż ludzi, wyraźnie popisywała się przed szefem.

Dopóki nie rzuciłam torby z książkami, nie kopnęłam jednego z nich w tył kolana i nie wywaliłam go z ogłuszającym łupnięciem na mokry asfalt.

Podczas gdy Zbir Numer Jeden leżał na ziemi, gapiąc się na zachmurzone niebo z wyrazem zdziwienia na twarzy, wymierzyłam wspaniałego kopa Zbirowi Numer Dwa. Był za wysoki, żebym dołożyła mu w nos, ale stracił oddech, kiedy wpakowałam mu obcas w żebra. Założę się, że to musiało nieźle zaboleć. Zakręcił się jak bąk, stracił równowagę i rymnął jak długi.

Amator.

Marcus wysiadł z wozu. Jasne puszyste włosy mokły mu w strumieniach deszczu.

– Ty idioto – zwrócił się do Zbira Numer Dwa.

Miał prawo być nie w humorze, jak tak się bliżej zastanowić. Wynajął oto dwóch facetów, żeby mnie osaczyli, a oni błaźnią się sromotnie. To dowodzi, jak ciężko w dzisiejszych czasach o dobrych fachowców.

Myślicie pewnie, że ponieważ to wszystko odbywało się w miejscu chętnie odwiedzanym przez turystów – nie mówiąc już o szkole – ktoś na pewno zwrócił uwagę i wezwał gliny. Tak właśnie myślicie, co?

Jeśli jednak coś takiego przyszło wam do głowy, to znaczy, że nigdy nie byliście w Kalifornii, kiedy pada. Nie żartuję, to jak miasto Nowy Jork w sylwestra: tylko turyści łażą na zewnątrz. Cała reszta siedzi w domu i czeka, aż zrobi się bezpiecznie i będzie można wyjść.

Och, przejechało parę samochodów z prędkością osiemdziesięciu kilometrów na godzinę w strefie ograniczonej prędkości do pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Miałam nadzieję, że ktoś jednak nas zauważy i uzna, że dwóch facetów na jedną dziewczynę to trochę nie fair. Nawet jeśli dziewczyna wygląda trochę jak prostytutka.

Nasza drobna utarczka trwała jednak zaskakująco długo, zanim Marcus – który zdał sobie sprawę, w przeciwieństwie do swoich ludzi, że nie jestem typową uczennicą katolickiej szkoły – nie zakończył bójki, powalając mnie znienacka prawym sierpowym w brodę.

Nie zauważyłam nawet, kiedy podniósł rękę do ciosu. Padał deszcz, włosy kleiły mi się do twarzy, ograniczając widoczność.

Koncentrowałam się właśnie na ciosie kolanem w krocze Zbira Numer Jeden – to była zła decyzja z jego strony, żeby podnieść się ponownie – nie spuszczając jednocześnie oczu ze Zbira Numer Dwa, który szarpał mnie za włosy – należał widocznie do tej samej szkoły walki co Przyćmiony – i nie zauważył nawet, że Marcus zbliża się w moją stronę.

Nagle na moim ramieniu wylądowała ciężka dłoń, obróciła mnie, a sekundę później moja głowa eksplodowała. Świat przechylił się dziwacznie na bok, a ja się zachwiałam. Zaraz potem byłam w samochodzie, który ruszył z piskiem opon.

– Au – jęknęłam, kiedy gwiazdy przed moimi oczami zbladły na tyle, że mogłam mówić. Dotknęłam szczęki. Nie ruszał się żaden ząb, ale nie wątpiłam, że nie starczy całego fluidu na świecie, żeby zamaskować siniaka, jaki za chwilę wyskoczy.

– Dlaczego pan mnie tak mocno uderzył?

Marcus tylko zamrugał obojętnie na siedzeniu obok mnie. Prowadził jeden zbir, a drugi siedział obok niego z przodu. Nie wyglądali na zadowolonych. Nie mogło być im przyjemnie siedzieć w mokrym ubłoconym ubraniu, z obolałymi różnymi częściami ciała. Skórzana kurtka w dużym stopniu zapewniła mi, na szczęście, ochronę przed deszczem. Włosów natomiast nic nie ratowało.

Jechaliśmy autostradą. Woda bryzgała spod kół, kiedy pędziliśmy w szalejącej teraz ulewie. Poza nami na drodze nie było żywej duszy. Powiadam wam, nie ma drugiej takiej rasy, która tak boi się odrobiny deszczu, jak rodowici Kalifornijczycy. Trzęsienia ziemi? To nic. Pojawi się mżawka, a już trzeba chować się pod stół.

– Proszę posłuchać – powiedziałam – sądzę, że powinien pan się o czymś dowiedzieć. Moja mama jest dziennikarką we WCAL w Monterey i jeśli coś mi się stanie, rzuci się na pana, jak mrówki na chleb z miodem.

Marcus, wyraźnie znudzony, odsunął rękaw i spojrzał na swojego roleksa.

– Nie rzuci się – oświadczył beznamiętnie. – Nikt nie wie, gdzie jesteś. Świetnie się złożyło, że wyszłaś ze szkoły akurat wtedy, kiedy przyjechaliśmy. Czy któryś z twoich duchów – wymówił to słowo z sarkazmem, który, jak sądzę, miał być w jego przekonaniu miażdżący – ostrzegł cię, że się zbliżamy?

Krzywiąc się, mruknęłam:

– Niezupełnie.

Nie miałam zamiaru wyjaśniać, że odesłano mnie do domu za pogwałcenie szkolnych reguł dotyczących stroju. Miałam dość upokorzeń jak na jeden dzień.

– A, tak nawiasem mówiąc, co właściwie chcieliście zrobić? – zapytałam. – Zamierzaliście tak po prostu wparować i wyciągnąć mnie z klasy, grożąc bronią?

– Oczywiście, że nie – odparł spokojnie Marcus. Miałam ciągle nadzieję, że ktoś, obojętnie kto, widział, jak Marcus mnie uderzył i zapisał numer jego drogiego europejskiego pudła. W każdej chwili mogły się odezwać za nami syreny policyjne. Gliniarze nie boją się chyba wody, chociaż prawdę mówiąc, nie pamiętam, żeby policjanci w telewizji włóczyli się podczas ulewy…

Trzeba go zmusić do mówienia, powiedziałam sobie. Jeśli będzie gadał, zapomni o tym, że ma mnie zabić.

– No, to jaki mieliście plan?

– Skoro tak ci na tym zależy, to zamierzałem udać się do dyrektora i poinformować go, że Beaumont Industries jest zainteresowane sponsorowaniem przez rok jednego z uczniów i że ty należysz do finalistów. – Marcus strzepnął jakiś niewidzialny pyłek z nogawki spodni. – Domagalibyśmy się, naturalnie, rozmowy z kandydatem, po której zabralibyśmy cię na uroczysty lunch.

Przewróciłam oczami. Pomysł, że mogłabym wygrać jakiekolwiek stypendium, był śmiechu wart. Facet nie miał okazji poznać wyników mojego ostatniego testu z geometrii.

– Ojciec Dominik nigdy by mi nie pozwolił z wami pójść. Zwłaszcza po tym, pomyślałam, jak opowiedziałam mu, co zaszło poprzedniego wieczoru w domu pana Beaumonta.

– Och, myślę, że mógłby pozwolić. Chciałem wystąpić z ofertą sporej dotacji na rzecz jego skromnej misyjki.

Miałam ochotę parsknąć śmiechem. Facet kompletnie nie zna ojca Dominika.

– Nie przypuszczam. A jeśli nawet, to nie sądzi pan, że zeznałby, iż kiedy widział mnie po raz ostatni, odjeżdżałam samochodem w pana towarzystwie? Gdyby przypadkiem gliny go przesłuchiwały, wie pan, po moim zniknięciu.

Marcus na to:

– Och, ty nie znikniesz, panno Simon. To mnie zaskoczyło.

– Nie? – No, to po co ten cały cyrk?

– Och nie – zapewnił mnie Marcus stanowczo. – Nie będzie cienia wątpliwości co do tego, co się z tobą stało. Twoje ciało, jak sądzę, zostanie odnalezione raczej szybko.

18

Nie potrafię opisać, jak mi się to nie spodobało. – Proszę posłuchać – powiedziałam szybko. – Powinien pan wiedzieć, że zostawiłam u przyjaciółki list. Jeśli coś mi się stanie, ma pójść z nim na policję.

Uśmiechnęłam się promiennie. Zmyśliłam to na poczekaniu, ale on nie musi o tym wiedzieć. A może i wie.

– Nie wydaje mi się – odparł uprzejmie. Wzruszyłam ramionami, udając, że mało mnie to obchodzi.

– Pana problem.

– Naprawdę – powiedział Marcus, podczas gdy ja wytężałam słuch, żeby uchwycić wycie syren – nie powinnaś była dawać chłopakowi do zrozumienia, że coś wiesz. To był twój pierwszy błąd.

Jakbym nie wiedziała.

– Cóż, pomyślałam, że ma prawo wiedzieć, co się dzieje z jego własnym ojcem.

Marcus wydawał się lekko rozczarowany.

– Nie o tym mówię. – W jego głosie wyczułam pogardę.

– No, to o czym? – Otworzyłam oczy najszerzej, jak się dało. Panna Słodkie Niewiniątko.

– Nie miałem, oczywiście, pewności, czy wiesz o mnie – ciągnął niemal przyjaznym tonem. – Dopóki nie zobaczyłem, jak próbujesz uciekać. To był, naturalnie, twój drugi błąd. Bałaś się mnie w widoczny sposób i to cię wydało. Nie miałem już wątpliwości, że wiesz więcej niż to wskazane dla zdrowia.

– Owszem, ale proszę posłuchać. – Co takiego pan mówił wczoraj wieczorem? Kto uwierzy szesnastoletniej młodocianej przestępczyni, jak ja, zamiast takiemu ważnemu biznesmenowi, jak pan? Bardzo proszę. Poza wszystkim innym, przyjaźni się pan z gubernatorem, na miłość boską.

– A twoja mama – przypomniał Marcus – pracuje jako dziennikarka dla WCAL, jak sama powiedziałaś.

Ja i mój jęzor do pasa.

Samochód, który nie zwolnił dotąd ani na chwilę, teraz wszedł w zakręt. Nagle zdałam sobie sprawę, że jesteśmy na Siedemnastej Mili.

Nie zastanawiałam się nawet nad tym, co robię. Sięgnęłam do klamki, a potem w strumieniach deszczu wyłoniła się barierka wzdłuż brzegu i woda z piaskiem zaczęła smagać mnie po twarzy.

Zamiast jednak wypaść z samochodu na barierkę, poniżej której widziałam wzburzone fale Niespokojnego Morza, rozbijające się na skałach w dole urwistego zbocza, zostałam tam, gdzie byłam. A to dlatego, że Marcus chwycił mnie za tył skórzanej kurtki, osadzając w miejscu.

– Nie tak szybko – powiedział, starając się wciągnąć mnie z powrotem na siedzenie.

Nie miałam zamiaru się poddać. Odwróciłam się – dość zręcznie, jak na wciśniętą w spódniczkę z lycry – usiłując władować mu obcas w gębę. Na nieszczęście, Marcus miał równie szybki refleks. Złapał mnie za nogę i skręcił ją boleśnie.

– Hej – wrzasnęłam. – To boli!

Marcus tylko się roześmiał i ścisnął jeszcze mocniej.

Jak słowo daję, nie wyglądało to za wesoło. Na minutę czy dwie straciłam ostrość widzenia. Właśnie wtedy, kiedy dochodziłam do siebie, Marcus zamknął drzwiczki, które otworzyły się na całą szerokość podczas szarpaniny, wciągnął mnie na fotel i zapiął pas. Kiedy moje gałki oczne ostatecznie wróciły na miejsce, spojrzałam w dół, stwierdzając, że trzyma w garści mój sweterek.

– Hola – powiedziałam słabym głosem, to kaszmir, niech pan uważa.

Marcus na to:

– Puszczę cię, jeśli przyrzekniesz, że będziesz rozsądna.

– Sądzę, że jest absolutnie rozsądne próbować uciec przed takim facetem jak pan.

Wydaje się, że moja błyskotliwa odpowiedź nie wywarła na nim specjalnego wrażenia.

– Nie wyobrażasz sobie chyba, że pozwolę ci odejść. Muszę brać pod uwagę ewentualne szkody. To jest, nie mogę dopuścić, żebyś opowiadała na prawo i lewo o mojej, eee… szczególnej technice rozwiązywania problemów.

– Nie ma nic szczególnego w morderstwie. Marcus mówił dalej, jakby mnie nie słyszał:

– Patrząc z perspektywy historycznej, zawsze istnieli ignoranci, którzy robili wszystko, co w ich mocy, żeby zahamować postęp. To właśnie takich ludzi byłem zmuszony… przenieść.

– Tak – mruknęłam. – Do grobu. Marcus wzruszył ramionami.

– Przykre, z pewnością, niemniej potrzebne. Aby zapewnić postęp cywilizacji, nie obejdzie się bez ofiar…

– Nie podejrzewam, żeby pani Fiske zgadzała się z panem co do wyboru ofiar – przerwałam.

– To, co jedna strona uważa za niezbędne dla rozwoju, druga może ocenić jako destrukcję…

– Jak, na przykład, niszczenie naszej naturalnej linii brzegowej przez takie żądne pieniędzy pasożyty jak pan?

Cóż, powiedział przecież, że mnie zabije. Mogłam sobie darować uprzejmości.

– Tak więc w imię postępu, prawdziwego postępu – ciągnął, jakbym się w ogóle nie odezwała – niektórzy ludzie muszą się po prostu poświęcić.

– Tracąc życie? – Spojrzałam na niego oburzona. – Człowieku, coś panu powiem. Wie pan, pana brat, rzekomy wampir… Jest pan dokładnie tak samo chory jak on.

W tej właśnie chwili samochód zajechał pod dom Beaumontów. Strażnik przy bramie pomachał nam, kiedy przejeżdżaliśmy, chociaż nie mógł mnie zobaczyć przez przyciemnione szyby. Nie miał prawdopodobnie pojęcia, że w samochodzie szefa siedzi nastoletnia dziewczyna, która wkrótce zostanie stracona. Nikt, absolutnie nikt, jak sobie uświadomiłam, nie wie, gdzie jestem: ani mama, ani ojciec Dominik, ani Jesse. Ani nawet mój tata. Nie miałam pojęcia, co Marcus dla mnie szykuje, ale cokolwiek to było, nie sądziłam, że mi się spodoba… Zwłaszcza jeśli miałabym wylądować tam, gdzie pani Fiske.

A wszystko wskazywało na to, że tak właśnie będzie.

Samochód zatrzymał się. Palce Marcusa wpiły się w moje ramię.

– Chodź – rzucił i zaczął mnie ciągnąć na swoją stronę samochodu, do otwartych drzwi.

– Chwileczkę – powiedziałam, podejmując ostatni rozpaczliwy wysiłek przekonania go, że na skutek odpowiedniej zachęty, w postaci groźby śmierci, potrafię zdobyć się na rozsądek. – A gdybym przyrzekła, że nikomu nie powiem?

– Już komuś powiedziałaś – przypomniał Marcus. – Mojemu bratankowi, Tadowi. Nie pamiętasz?

– Tad nikomu nie powie. Nie może. Jest pana krewnym. Nie wolno mu zeznawać przeciwko krewnemu w sądzie, czy coś takiego. – Byłam nadal lekko zamroczona od ciosu, jaki wymierzył mi Marcus i wymyślanie argumentów przychodziło mi z trudem. Robiłam jednak, co mogłam, żeby go przekonać. – Tadowi można zaufać, jeśli chodzi o dochowanie tajemnicy.

– Tak zwykle jest – powiedział Marcus – z martwymi ludźmi.

Gdybym nie bała się już wcześniej, a nie da się ukryć, że się bałam, teraz zwariowałabym ze strachu. Co miał na myśli? Czy to, że… że Tad nie będzie mówił, ponieważ zginie? Facet chciał zabić własnego bratanka? W związku z tym, co mu powiedziałam?

Nie mogłam do tego dopuścić. Nie miałam pojęcia, co Marcus zamierza ze mną zrobić, ale jednego byłam pewna: nie tknie palcem mojego chłopaka.

Jakkolwiek w tym konkretnym momencie nie miałam pomysłu, jak mu w tym przeszkodzić.

Marcus szarpał mnie, ciągnąc do drzwi, a ja zwróciłam się do jego przybocznych:

– Wielkie dzięki za pomoc. No, wiecie, biorąc pod uwagę, że jestem bezbronną dziewczyną, a ten człowiek to zwykły morderca, naprawdę, byliście wspaniali…

Marcus pociągnął mnie i wyleciałam z wozu jak z procy.

– Hola – powiedziałam, odzyskawszy równowagę. – Nie przesadza pan z tą kurtuazją?

– Nie będę ryzykował – warknął Marcus, nie zwalniając żelaznego uchwytu na moim ramieniu, gdy prowadził mnie w stronę wejścia. – Okazałaś się dużo bardziej kłopotliwa, niż się spodziewałem.

Zanim zdążyłam nacieszyć się komplementem, wciągnął mnie do domu. Zbiry też wysiadły z samochodu i ruszyły naszym śladem… tak na wszelki wypadek, jak sądzę, gdybym wyrwała się nagle, podejmując próbę ucieczki w stylu Nikity.

W domu rodziny Beaumontów – na tyle, na ile zdołałam się zorientować przy prędkości, z jaką Marcus przeganiał mnie przez pokoje – wszystko wyglądało tak samo, jak podczas mojej poprzedniej wizyty. Pan Beaumont nie dawał znaku życia. Prawdopodobnie leżał w łóżku, dochodząc do siebie po moim brutalnym ataku. Biedak. Gdybym wiedziała, że to Marcus jest tą pijawką, a nie jego brat, okazałabym staruszkowi odrobinę współczucia.

Co przypomniało mi o Tadzie.

– Co z Tadem? – zapytałam, podczas gdy Marcus prowadził mnie przez patio, na którym deszcz pluskał do basenu, wywołując tysiące malutkich fontann i tysiące zmarszczek na wodzie. – Gdzie pan go zamknął?

– Zobaczysz. Marcus wkroczył wraz ze mną na korytarzyk, gdzie znajdowała się winda do gabinetu pana Beaumonta.

Otworzył drzwi windy i wepchnął mnie do maleńkiego wędrującego pokoiku, po czym sam wlazł do środka. Jego gwardia zajęła pozycje na korytarzu, ponieważ w windzie nie było miejsca na ich przerośnięte cielska. Byłam zadowolona, bo wełniana dwurzędowa kurtka jednego z nich zaczynała nieco śmierdzieć.

I znowu czułam, że się poruszam, ale nie mogłam się zorientować, czy do góry, czy na dół. Miałam okazję, żeby przyjrzeć się Marcusowi z bliska. Zabawne, ale naprawdę wyglądał zupełnie zwyczajnie. Mógłby być kimkolwiek, pracownikiem biura podróży, prawnikiem, lekarzem…

Ale nie był. Był mordercą.

Mamusia musi być z niego dumna.

– Wie pan – zauważyłam – kiedy moja mama to odkryje, Beaumont Industries bardzo na tym stracą. Ogromnie stracą.

– W żaden sposób nie skojarzy twojej śmierci z Beaumont Industries – wyjaśnił Marcus.

– Och, tak? Coś panu powiem. Jak tylko odnajdą moje okaleczone ciało, mama zamieni się w tego potwora z Obcego 2. Wie pan, z tego filmu, w którym Sigourney Weaver wsiada do takiego śmiesznego pojazdu. A potem…

– Nie zostaniesz okaleczona – parsknął Marcus. Wyraźnie nie należał do fanów kina. Otworzył drzwi windy i stwierdziłam, że wróciliśmy do miejsca, gdzie to wszystko się zaczęło, a mianowicie do wywołującego gęsią skórkę gabinetu pana Beaumonta.

– Utopisz się – oświadczył z satysfakcją.

19

Proszę. Wywierając stały nacisk na mój kark, Marcus skierował mnie na środek pokoju. Obszedł biurko, sięgnął do szuflady i wyciągnął coś czerwonego, zrobionego z jedwabiu. Rzucił to w moją stronę.

Chwyciłam to coś błyskawicznie, upuściłam na podłogę, podniosłam i przyjrzałam się uważniej. Jeśli nie liczyć świateł na dnie akwarium, w pokoju panowała ciemność.

– Włóż to – rozkazał Marcus.

Był to kostium kąpielowy. Jednoczęściowy kostium marki Speedo. Rzuciłam go, jakby poparzył mi palce, na biurko Rudego Beaumonta.

– Nie, dziękuję – powiedziałam. – Nie lubię ramiączek na krzyż.

Marcus westchnął. Jego spojrzenie powędrowało w stronę ściany po prawej stronie.

– Tada – powiedział – nie było nawet w połowie tak trudno przekonać jak ciebie.

Odwróciłam się. Na skórzanej kanapie, której przedtem nie zauważyłam, leżał Tad. Był albo nieprzytomny, albo pogrążony w głębokim śnie. Opowiadałabym się raczej za utratą przytomności, ponieważ większość ludzi nie kładzie się spać w stroju kąpielowym.

Zgadza się: Tad był nagusieńki, miał na sobie jedynie spodenki kąpielowe, w których miałam szczęście już raz go oglądać.

Odwróciłam się ponownie do Marcusa.

– Nikt w to nie uwierzy – oznajmiłam. – Na dworze pada. Nikt nie uwierzy, że poszliśmy popływać w taką pogodę.

– Nie będziecie pływali – oświadczył Marcus. Podszedł do akwarium. Postukał w szybę, żeby zwrócić uwagę rybki welona. – Popłyniecie jachtem mojego brata, a potem będziecie jeździli na nartach wodnych.

– W deszczu?

Spojrzał na mnie z politowaniem.

– Nigdy nie jeździłaś na nartach wodnych, prawda? Otóż, nie. Wolę poruszać się po suchym lądzie. Najchętniej czymś, co ma koła i szybko jeździ.

– Woda jest bardzo wzburzona podczas takiej pogody – wyjaśnił cierpliwie Marcus. – Zaprawieni narciarze, jak mój bratanek, nigdy nie mają dość bałwanów. W ogóle to cudowne zajęcie dla pary poszukujących wrażeń nastolatków, którzy uciekli ze szkoły, żeby nacieszyć się swoim towarzystwem… i którzy nigdy nie wrócą na brzeg. Cóż, w każdym razie, żywi.

Westchnął, po czym mówił dalej:

– Widzisz, Tad, niestety, nie uznaje kamizelki ratunkowej, kiedy pływa, zbytnio go krępuje – i, obawiam się, ciebie także zdoła namówić, żebyś jej nie wkładała. Oboje oddalicie się zanadto od łodzi, szczególnie silna fala was przewróci i… Cóż, prąd w końcu zniesie wasze martwe ciała na brzeg… – Odchylił rękaw i ponownie sprawdził godzinę. – Najprawdopodobniej jutro rano. Teraz przebierz się szybko. Jestem umówiony na lunch z dżentelmenem, który chce mi sprzedać kawałek gruntu świetnie nadający się pod budowę supermarketu.

– Nie może pan zabić własnego bratanka. – Głos mi się załamał. Byłam naprawdę… cóż, przerażona. – To znaczy, nie wyobrażam sobie, żeby rodzina była zachwycona.

Marcus wykrzywił usta w ponurym grymasie.

– Chyba mnie nie zrozumiałaś. Jak przed chwilą usilnie starałem ci się wytłumaczyć, panno Simon, twoja śmierć, podobnie jak śmierć mojego bratanka, będzie wyglądała na tragiczny wypadek.

– Czy w taki właśnie sposób pozbył się pan pani Fiske? – zapytałam. – Wypadek na nartach wodnych?

– Skądże – odparł, przewracając oczami. – Nie byłem zainteresowany, żeby odnaleziono jej ciało. Bez ciała nie ma dowodu, że popełniono morderstwo, zgadza się? A teraz bądź grzeczną dziewczynką i…

Facet był totalnie porąbany. Rudy Beaumont, przy całym jego przekonaniu, że pochodzi z Transylwanii, w porównaniu z braciszkiem wszystkie klepki miał porządnie poukładane.

– To panu sprawia przyjemność? – Spojrzałam na niego z nienawiścią. – Jest pan naprawdę chory. I niech pan sobie wyobrazi, że nie zamierzam się przebrać. Ktokolwiek znajdzie to ciało, znajdzie je ubrane, dziękuję uprzejmie.

– Och, przykro mi. – Jego głos brzmiał rzeczywiście przepraszająco. – Oczywiście potrzeba ci odrobiny prywatności. Musisz mi wybaczyć. Minęło wiele czasu, odkąd miałem okazję przebywać w towarzystwie tak skromnej młodej damy. – Łypnął lekceważąco okiem na moją minispódniczkę.

Bardziej niż kiedykolwiek pragnęłam wpakować mu kciuk w oko. Miałam jednak wrażenie, że mam szansę zostać przez chwilę sama. A to była pokusa, której nie mogłam się oprzeć. Stałam więc bez słowa, usiłując przywołać na twarz rumieniec.

– Przypuszczam – oznajmił z westchnieniem – że mogę dać ci pięć minut. – Ruszył w stronę windy. – Proszę tylko pamiętać, panno Simon, że tak czy inaczej, włożysz ten kostium. Sama widzisz, na co zdecydował się biedny Tad. – Kiwnął głową w kierunku kanapy. – Byłoby prościej, i oszczędziłoby ci bólu, gdybyś sama go włożyła i pozbawiła mnie kłopotu.

Zamknął za sobą drzwi windy.

Naprawdę coś jest z nim nie tak. Właśnie pozbawił się okazji, żeby zobaczyć taką dziewczynę, jak ja, w stroju Ewy. Facet wyraźnie miał półmisek z nachosami zamiast mózgu.

Cóż, tak przynajmniej mi się wydawało.

Sama w gabinecie pana Beaumonta – nie licząc Tada i rybek. z których żadne w tym momencie nie było specjalnie komunikatywne – natychmiast zaczęłam szukać drogi ucieczki. Okna, jak wiedziałam, nie nadawały się do tego celu. Na biurku stał jednak telefon. Podniosłam słuchawkę i wybrałam numer.

– Panno Simon – w głosie Marcusa brzmiało rozbawienie – to wewnętrzny telefon. Nie wyobrażasz sobie chyba, że pozwolilibyśmy ojcu Tada gdzieś dzwonić przy jego stanie zdrowia, prawda? Proszę, pośpiesz się z tym przebieraniem. Mamy mało czasu.

Rozłączył się. Ja także.

Pół minuty stracone.

Drzwi od windy były zamknięte. Podobnie, jak drzwi po drugiej stronie pokoju. Kopnęłam je, ale zrobiono je z jakiegoś naprawdę grubego twardego drewna i ani drgnęły.

Skupiłam wobec tego uwagę na oknach. Owinąwszy pięść aksamitną zasłoną, wybiłam parę szybek, a potem kopnęłam nogą z całej siły w drewniane okiennice.

Na próżno. Zabito je gwoździami na amen.

Zostały trzy minuty.

Rozejrzałam się za jakąś bronią. Postanowiłam, że skoro ucieczka okazała się niemożliwa, wdrapię się na regał za drzwiami do windy, a kiedy Marcus wkroczy do środka, zeskoczę i przyłożę mu ostry przedmiot do gardła. Potem użyję go w charakterze zakładnika, żeby zneutralizować dwóch zbirów.

Dobrze, to było trochę jak z Xeny. Taki przyjęłam plan, w porządku? Nie twierdzę, że był doskonały. Był tylko najlepszy, na jaki wpadłam w tych okolicznościach. Nie zanosiło się na to, żeby ktoś miał się tu wedrzeć i przyjść mi z pomocą. Nie bardzo wiedziałam, kto mógłby to zrobić, może z wyjątkiem Jesse'a, który świetnie sobie radził z przechodzeniem przez ściany.

Tylko że Jesse nie zdawał sobie sprawy, że go potrzebuję. Nie wiedział, że wpadłam w tarapaty. Nie miał pojęcia, gdzie jestem.

A ja nie miałam go jak zawiadomić.

Uznałam, że odłamek szkła posłuży za znakomitą groźną broń i zaczęłam szukać jakiegoś narzędzia mordu wśród potłuczonego szkła z okien.

Dwie minuty.

Z odłamkiem szkła w ręku, żałując, że nie mam rękawic, żeby się nie pokaleczyć, wspięłam się na półkę, co na wysokich obcasach jest nie lada wyczynem.

Półtorej minuty.

Zerknęłam na Tada. Leżał bezwładnie jak szmaciana lalka, jego naga pierś wznosiła się i opadała rytmicznie. Pociągająca naga pierś. Może nie tak pociągająca jak u Jesse'a. A jednak, mimo wujka mordercy, tatusia nie z tej ziemi, nie wspominając o koszykówce, nie miałabym nic przeciwko temu, żeby złożyć na niej głowę. To znaczy, na jego piersi. No, w innych okolicznościach, w których Tad byłby przytomny.

Nie będę jednak miała szans tego zrobić, o ile nie wydostanę nas obojga z tej śmiertelnej pułapki.

W pokoju nie było słychać żadnego dźwięku poza oddechem Tada i bulgotem dobiegającym z akwarium.

Akwarium.

Spojrzałam na nie. Zajmowało większość ściany gabinetu. W jaki sposób, zastanowiłam się, karmią rybki? Zbiornik wbudowano w ścianę. Nie mogłam wykryć żadnej klapy, przez którą ktoś mógłby wsypywać pożywienie. Zbiornik musi być dostępny z drugiego pokoju.

Pokoju, do którego nie mogłam się dostać, ponieważ drzwi do niego były zamknięte.

Chyba że…

Trzydzieści sekund.

Zeskoczyłam z regału i ruszyłam w stronę akwarium.

Słyszałam buczenie windy. Marcus wracał punktualnie. Nie muszę dodawać, że nie włożyłam kostiumu. Chociaż wzięłam go, razem z obrotowym fotelem na kółkach stojącym za biurkiem, w drodze do akwarium.

Buczenie ustało. Usłyszałam szczęk obracanej gałki przy drzwiach. Szłam jednak dalej. Kółka fotela hałasowały na parkiecie.

Drzwi windy otworzyły się. Marcus, widząc, że nie zastosowałam się do jego polecenia, pokręcił głową.

– Panno Simon – powiedział tonem wyrażającym rozczarowanie. – Czyżbyśmy robili trudności?

Ustawiłam obrotowy fotel przed akwarium. Potem uniosłam stopę i postawiłam ją na siedzeniu fotela. Na jednym palcu trzymałam kostium.

– Przykro mi – powiedziałam przepraszająco. – Ale trupie kolory mi nie odpowiadają.

Chwyciłam krzesło i cisnęłam nim z całej siły w szklaną ścianę ogromnego akwarium.

20

Rozległ się ogłuszający huk. I runęła na mnie ściana wody, szkła i egzotycznej fauny i flory morskiej.

Przewróciłam się na plecy. Masa wody uderzyła mnie z siłą pociągu towarowego, wbijając mnie najpierw w podłogę, a potem rozpłaszczając na przeciwległej ścianie. Lekko przyduszona, leżałam kompletnie mokra, kaszląc słonawą wodą, której sporo wypiłam.

Kiedy otworzyłam oczy, widziałam tylko ryby. Duże ryby, małe ryby, które usiłowały pływać w wodzie wysokiej na kilka centymetrów, pokrywającej drewnianą podłogę, otwierając i zamykając pyszczki w rozpaczliwym wysiłku przeżycia jeszcze paru sekund. Jedną rybę rzuciło tuż obok mnie. Wpatrywała się we mnie oczami niemal tak szklistymi i pozbawionymi życia jak oczy Marcusa, kiedy wyjaśniał mi, dlaczego zamierza mnie zabić.

Z medytacji na temat paradoksów życia i śmierci wyrwał mnie nagle znajomy głos.

– Susannah?

Podniosłam głowę i ku swojemu zaskoczeniu zobaczyłam Jesse'a, który pochylał się nade mną ze zmartwioną miną.

– Och – powiedziałam. – Cześć. Skąd się tutaj wziąłeś?

– Wezwałaś mnie – odparł.

Jak mogłam choć przez chwilę pomyśleć, że jakiś chłopak, nawet Tad, może być równie przystojny jak Jesse? Wszystko, począwszy od blizny przecinającej brew, skończywszy na ciemnych lokach na jego karku, było w nim doskonałe, jakby stanowił oryginalny wzór dla archetypu przystojnego mężczyzny.

Był także uprzejmy. Uprzejmością dawnego świata. Pochylił się i podał mi dłoń… szczupłą, brązową, wolną od wysypki.

Pomógł mi stanąć na nogach.

– Dobrze się czujesz? – zapytał, prawdopodobnie dlatego, że nie mówiłam tyle co zwykle.

– Nic mi nie jest – jęknęłam. Przemoczona, śmierdząca rybami, ale cała i zdrowa. – Ale nie wzywałam cię.

Z przeciwległego kąta pokoju dobiegło ciche, ale pełne irytacji mruknięcie.

Marcus usiłował dźwignąć się na nogi, ale ciągle ślizgał się na mokrej, zasłanej rybami podłodze.

– Po co, do diabła, to zrobiłaś? – wysapał.

Nie mogłam sobie przypomnieć. Sądzę, że kiedy runęła na mnie woda, uderzyłam w coś głową. Ojej, pomyślałam. Amnezja. Super. Wykręcę się z pewnością od jutrzejszego testu z geometrii.

Potem spojrzałam przypadkiem na Tada – nadal śpiącego spokojnie na kanapie, z jakąś egzotyczną rybką wijącą się w przedśmiertnych drgawkach na jego nagich nogach – i pamięć wróciła.

Och, tak. Wujek Tada, Marcus, próbuje nas zabić. Zabije nas, jeśli go nie powstrzymam.

Nie jestem pewna, czy rzeczywiście myślałam przytomnie. Z tego, co się wydarzyło, zanim zalała mnie woda, pamiętałam głównie, że z jakiegoś ważnego powodu musiałam dostać się na drugą stronę zbiornika.

Tak więc zaczęłam brodzić w wodzie, nieszczęśliwa, że niszczę sobie buty, a potem wspięłam się na coś, co obecnie stało się jedynie wznoszącą się nieco wyżej platformą, rodzajem sceny z widokiem na morze trzepoczących rybich ogonów. Reflektory punktowe, nadal zakopane w kolorowym żwirze na dnie zbiornika, rzucały na mnie sine światło.

– Susannah – usłyszałam głos Jesse'a. Szedł za mną, a teraz zatrzymał się, patrząc na mnie zaintrygowany. – Co ty robisz?

Nie zwróciłam na niego uwagi. Nie przejmowałam się tez Marcusem, który klął nadal, próbując przejść przez pokój, nie przemaczając do reszty eleganckich butów.

Rozejrzałam się po zrujnowanym akwarium. Tak jak przypuszczałam, ryby karmiono z sąsiedniego pokoju… pokoju.

w którym znajdował się jedynie sprzęt do konserwacji akwarium. Zamknięte drzwi gabinetu pana Beaumonta prowadziły właśnie tam. Nie było żadnego innego wyjścia. Co teraz i tak nie miało znaczenia.

– Złaź stamtąd – Marcus był naprawdę wściekły. – Złaź stamtąd, na Boga, albo sam tam wejdę i cię wyłowię…

„Wyłowi mnie. To mnie rozbawiło ze względu na okoliczności. Parsknęłam śmiechem.

– Susannah – odezwał się Jesse – myślę…

– Zobaczymy, jak głośno będziesz się śmiała – wrzasnął Marcus – kiedy z tobą skończę, ty głupia suko!

Natychmiast odechciało mi się śmiać.

– Susannah – powtórzył Jesse, teraz już poważnie zmartwiony.

– Nie martw się, Jesse – powiedziałam absolutnie spokojnym tonem – panuję nad wszystkim.

– Jesse? – Marcus rozejrzał się zaskoczony. W pokoju nie było jednak nikogo poza Tadem, więc powiedział:

– Jestem Marcus. Marcus, pamiętasz? No, chodź tutaj. Nie mamy czasu na te dziecinne gierki…

Schyliłam się i wzięłam jeden z reflektorów ukrytych w piasku. Lampka okazała się bardzo gorąca.

Marcus zdał sobie sprawę, że nie pójdę z nim z własnej woli, westchnął i sięgnął do kieszeni marynarki, która była teraz mokra i wydzielała nieprzyjemny zapach. Będzie musiał się przebrać przed swoim biznes lunchem.

– W porządku, chcesz się bawić? – Wyciągnął jakiś metalowy błyszczący przedmiot. Był to maleńki rewolwer. Dwudziestka dwójka, sądząc po wyglądzie. Potrafiłam go rozpoznać po tylu odcinkach serialu Gliny.

– Widzisz to? – Marcus skierował lufę w moją stronę. – Nie chciałbym cię zastrzelić. Koroner bywa podejrzliwy wobec ofiar utonięć z ranami postrzałowymi. Możemy jednak spowodować, że śruba pokroi cię tak, że nikt nie będzie w stanie niczego rozpoznać. Może tylko twoja głowa dopłynie do brzegu. Twojej mamie to się nie spodoba, co? No, odłóż ten reflektor i chodźmy już.

Wyprostowałam się, ale nie odłożyłam reflektora. Podniosłam go wraz z czarnym, zabezpieczonym gumą przewodem, zakopanym dotąd w piasku.

– Dobrze – powiedział Marcus, wyraźnie zadowolony. – Połóż lampkę i chodźmy.

Jesse, stojąc w wodzie obok mojego potencjalnego zabójcy, wydawał się niezmiernie zainteresowany rozwojem wydarzeń.

– Susannah – powiedział – on ma broń. Czy chcesz, żebym…

– Nie denerwuj się, Jesse – mruknęłam, zbliżając się do krawędzi zbiornika, gdzie kiedyś znajdowała się ściana ze szkła. – Panuję nad sytuacją.

– Kto to, do diabła, jest Jesse? – Marcus zdradzał wyraźną irytację. – Tutaj nie ma żadnego Jesse'a. Połóż reflektor i…

Zastosowałam się do jego prośby. No, w pewnym sensie. To jest okręciłam sobie kabel wokół lewego nadgarstka, a drugą ręką pociągnęłam żarówkę tak mocno, że oderwałam sznur.

Stałam z lampą w jednej ręce i ze sznurem, z którego wystawały pozrywane druciki, w drugiej.

– Wspaniale – powiedział Marcus. – Zniszczyłaś reflektor. Naprawdę zaimponowałaś mi. Teraz – podniósł glos – złaź tutaj natychmiast!

Podeszłam bliżej krawędzi.

– Nie jestem głupia. Pomachał rewolwerem.

– Mów, co chcesz, tylko…

– Ani też – dodałam – nie jestem suką.

Oczy Marcusa rozszerzyły się nagle. Zrozumiał, do czego zmierzam.

– Nie! – ryknął.

Było jednak za późno. Zdążyłam już rzucić przewód w mętną wodę u jego stóp.

Błysnęło olśniewające błękitne światło i rozległa się seria trzasków. Marcus krzyknął.

Zapadła nieprzenikniona ciemność.

21

No, w porządku, nie tak całkiem nieprzenikniona. Jesse nadal świecił, jak zwykle.

– To – spojrzał na jęczącego Marcusa – wywarło na mnie ogromne wrażenie, Susannah.

– Dzięki – powiedziałam, zadowolona, że zyskałam jego aprobatę. To zdarzało się tak rzadko. Cieszyłam się, że wysłuchałam jednego z ostatnich wykładów Profesora na temat niebezpieczeństw związanych z elektrycznością.

– Czy sądzisz, że mogłabyś mi teraz powiedzieć – zapytał Jesse, podchodząc do mnie z wyciągniętą dłonią, żeby pomóc mi zejść z akwarium – co tu się dzieje? Czy to twój przyjaciel, Tad, tam, na kanapie?

– Ehm. – Zanim zeszłam, schyliłam się, wypatrując sznura na podłodze. – Stań tutaj, dobrze, żebym mogła… – Poświata bijąca od Jesse'a, choć delikatna, pozwoliła mi znaleźć to, czego szukałam. Wciągnęłam kabel do akwarium. – Tak na wszelki wypadek – powiedziałam, prostując się i schodząc na dół – gdyby naprawili korki, zanim stąd wyjdę.

– Kto to są oni? Susannah, co tu się dzieje?

– To długa historia, a nie mam ochoty tu sterczeć, żeby ją opowiedzieć. Wolę tu nie być, kiedy on… – skinęłam w kierunku Marcusa, który teraz jęczał jeszcze głośniej – dojdzie do siebie. Kazał też czekać dwóm mięśniakom na wypadek, gdybym… – urwałam.

Jesse spojrzał na mnie pytająco.

– Co to jest?

– Czujesz coś?

Głupie pytanie. Przecież chłopak nie żyje. Czy duchy mogą czuć zapachy? Widocznie tak, bo powiedział:

– Dym.

Pojedyncza sylaba, a sprawiła, że ciarki przeszły mi po plecach. Albo to, albo jakaś ryba wsunęła mi się za sweter.

Spojrzałam na akwarium. Z pokoju za nim emanowała różowa poświata. Tak, jak podejrzewałam, rażąc Marcusa prądem, zdołałam wzniecić ogień na tablicy rozdzielczej. Wydaje się, że rozszerzył się na ściany obok. Zza drewnianej osłony wysuwały się pierwsze, maleńkie, pomarańczowe języczki ognia.

– Świetnie – szepnęłam. Winda bez prądu była nieprzydatna. A wiedziałam aż za dobrze, że innego wyjścia z tego pokoju nie ma.

Jesse nie był jednak aż takim defetystą jak ja.

– Okna – rzucił, ruszając w ich stronę.

– To na nic. – Oparłam się o biurko i podniosłam słuchawkę telefonu. Okazał się nieczynny, tak jak się spodziewałam. – Są zabite gwoździami.

Jesse spojrzał na mnie przez ramię. Wydawał się rozbawiony.

– Więc? – zapytał.

– Więc. – Trzasnęłam słuchawką. – Zabite gwoździami, Jesse. Nie uda się ich ruszyć.

– Może tobie. – Już kiedy to mówił, drewniane okiennice za oknami tuż przy mnie zaczęły drżeć złowróżbnie, jakby pod wpływem niewidzialnego huraganu. – Ale nie mnie.

Byłam pod wrażeniem.

– O, panie, zapomniałam o twojej nadnaturalnej mocy. Spojrzenie Jesse'a z rozbawionego stało się niepewne.

– Moim czym?

– Och. – Przestałam naśladować dzieciaka z jednego z odcinków Supermana.

– Nieważne.

Do moich uszu, ponad szczękiem gwoździ, które jęczały, jakby dostały się w strefę wsysania tornado, dobiegły krzyki ludzi z dołu. Zerknęłam na windę. Zbiry, wyraźnie zaniepokojone nieobecnością szefa, wołały go przez szyb.

Trudno było mi ich winić. Pokój wypełniał się dymem. Co chwila rozlegały się małe wybuchy, kiedy chemikalia, najprawdopodobniej niezbyt bezpieczne, używane do konserwacji akwarium, stawały w płomieniach. Jeśli nie wydostaniemy się w miarę szybko, grozi nam zapewne zatrucie szkodliwymi wyziewami.

Na szczęście w tym momencie okiennice zaczęły otwierać się gwałtownie, jakby szarpnął nimi potężny wicher. Jedna po drugiej. Łup! A potem znowu łup. W życiu nie widziałam czegoś podobnego, nawet na kanale Discovery.

Pokój zalało szare światło. Uświadomiłam sobie, że nadal pada.

Było mi wszystko jedno. Nie wydaje mi się, żebym kiedyś tak ucieszyła się na widok nieba, nawet tak pochmurnego jak dziś. Podbiegłam do najbliższego okna i wyjrzałam, próbując przebić wzrokiem deszcz.

Znajdowaliśmy się w górnej części budynku. Poniżej rozciągało się patio…

I basen.

Krzyki pod windą przybrały na sile. W miarę jak przybywało dymu, zbiry robiły się coraz bardziej nerwowe. Boże broń, żeby któremuś przyszło do głowy wykręcić 911. Biorąc jednak pod uwagę rodzaj kariery życiowej, na jaką się zdecydowali, ten numer prawdopodobnie niewiele im mówił.

Oceniłam odległość dzielącą mnie od głębszego końca basenu.

– Nie może być więcej niż siedem metrów. – Jesse, zgadując, o czym myślę, skinął głową w stronę Marcusa. – Idź. Ja się nim zajmę. – Spojrzenie jego ciemnych oczu skierowało się na windę. – Oraz nimi, jeśli tu dotrą.

Nie pytałam, co miało znaczyć owo „zajmę się nimi”. Nie było takiej potrzeby. Niebezpieczny błysk w jego oczach mówił sam za siebie.

Zerknęłam na Tada. Jesse podążył za moim spojrzeniem, potem wzniósł oczy do góry. Niebezpieczne lśnienie wygasło. Mruknął coś po hiszpańsku.

– No, nie mogę go tak po prostu tu zostawić – powiedziałam.

– Nie.

Tak więc, parę sekund później Tad, podtrzymywany przeze mnie, ale transportowany dzięki kinetycznym zdolnościom Jesse'a, wylądował na parapecie okna, które Jesse dla mnie otworzył.

Jedyny sposób, żeby Tad znalazł się w basenie, z dala od niebezpieczeństwa, polegał na wyrzuceniu go z okna. Przedsięwzięcie wydawało się mocno ryzykowne, nawet bez ognistego piekła za drzwiami i płatnych morderców, którzy na mnie czyhali. Musiałam się skupić. Nie chciałam zrobić czegoś niewłaściwie. A jeśli chybię i Tad grzmotnie o ziemię na patio? Mógłby sobie złamać pokryty wysypką od sumaka jadowitego kark.

Nie miałam jednak specjalnego wyboru. Mogłam ewentualnie zrobić z niego naleśnik albo też pozwolić mu się upiec na wolnym ogniu. Zdecydowałam się na naleśnik, wychodząc z założenia, że ze złamania czaszki zdąży się wykaraskać na czas, żeby zdążyć na bal szkolny, a z oparzeń trzeciego stopnia niekoniecznie. Wycelowałam najlepiej, jak umiałam i puściłam. Spadał tyłem, jak nurek z łodzi, wywinąwszy fikołka i kończąc czymś, co Przyćmiony nazwałby porąbanym piruetem (Przyćmiony jest zapalonym, jakkolwiek pozbawionym talentu, snowboardzistą).

Na szczęście ów porąbany piruet nie przeszkodził mu wylądować na plecach w głębszym końcu basenu.

Naturalnie, nie chcąc dopuścić, żeby się utopił – nieprzytomni ludzie nie najlepiej radzą sobie w wodzie – postanowiłam za nim skoczyć, rzuciwszy jeszcze raz okiem za siebie.

Marcus zaczął w końcu odzyskiwać przytomność. Kaszlał trochę, krztusząc się dymem i taplając w pełnej ryb wodzie. Jesse stał nad nim z ponurą miną.

– Skacz, Susannah – powiedział, kiedy zauważył, że się waham.

Skinęłam głową. Była jednak jeszcze jedna rzecz, która nie dawała mi spokoju.

– Ty nie… – Nie chciałam, ale musiałam zadać to pytanie. – Nie zabijesz go, prawda?

Jesse wydawał się tak zaskoczony, jakbym zapytała, czy zamierza poczęstować Marcusa kawałkiem sernika.

– Oczywiście, że nie – powiedział. – Skacz. Skoczyłam.

Woda była ciepła. Czułam się tak, jakbym wskoczyła do ogromnej wanny. Kiedy wypłynęłam na powierzchnię, co nie okazało się zbyt łatwe w butach, pośpieszyłam do Tada…

Żeby się upewnić, czy odzyskał przytomność. Miotał się rozpaczliwie, zdezorientowany, opity wodą. Klepnęłam go parę razy po plecach i skierowałam do brzegu basenu, do którego przywarł rozpaczliwie.

– S – Sue – wymamrotał zaszokowany. – Co ty tu robisz? – Zauważył moją skórzaną kurtkę. – Dlaczego nie masz kostiumu?

– To długa historia.

Zmieszał się jeszcze bardziej, ale uznałam, że tak jest lepiej. Sądziłam, że tyle rzeczy będzie musiał przyjąć do wiadomości – to, że jego tata jest kandydatem do kuracji prozakiem, a wujcio seryjnym mordercą – że nie powinien zapoznawać się ze wszystkimi koszmarnymi szczegółami zaraz, natychmiast. Poprowadziłam go w stronę płytkiego końca. Staliśmy tam jakąś minutę, kiedy rozszerzyły się szklane drzwi i wyszedł przez nie pan Beaumont.

– Dzieci! – zawołał. Miał na sobie jedwabny szlafrok i kapcie. Wydawał się szalenie podniecony. – Co robicie w basenie? W domu jest pożar! Uciekajcie!

Już kiedy to mówił, słyszałam z daleka wycie syren. Zbliżała się straż. Ktoś jednak wykręcił 911.

– Ostrzegałem Marcusa – powiedział pan Beaumont, wyciągając w stronę Tada wielki włochaty ręcznik – co do okablowania w moim gabinecie. Miałem przeczucie, że jest wadliwie założone. Ze swojego telefonu absolutnie nie mogłem uzyskać połączenia z miastem.

Nadal stojąc po pas w wodzie, podążyłam za spojrzeniem pana Beaumonta i utkwiłam wzrok w okno, z którego przed chwilą wyskoczyłam. Wydobywał się z niego dym. Pożar zdawał się ograniczać do tej części domu, ale i tak wyglądał groźnie. Ciekawa byłam, czy Marcus i jego zbiry zdążyli się na czas wydostać.

A potem ktoś zbliżył się do okna i na mnie popatrzył. To nie był Marcus. Ani też Jesse, chociaż owa osoba wydzielała dobrze mi znaną poświatę. Pani Deirdre Fiske.

22

Nigdy więcej nie ujrzałam Marcusa Beaumonta. Och, nie ma obawy, nie przeniósł się na tamten świat. Strażacy szukali go, oczywiście. Powiedziałam im, że moim zdaniem przynajmniej jedna osoba została uwięziona w ogarniętym pożarem pokoju, a oni zrobili wszystko, żeby dostać się tam i ją uratować.

Nie znaleźli jednak nikogo. Nie znaleziono też szczątków ludzkich, kiedy po ugaszeniu ognia można było przeprowadzić śledztwo. Znaleziono ogromną liczbę spalonych ryb, ale ani śladu Marcusa Beaumonta.

Marcusa Beaumonta uznano oficjalnie za zaginionego.

Tak jak jego ofiary. Po prostu zniknął, jakby rozpłynął się w powietrzu.

Wielu ludzi zdumiewało się zniknięciem tak wybitnego przedstawiciela świata biznesu. W następnych tygodniach pisano o tym w lokalnych gazetach, a nawet wspomniano w telewizji kablowej. Co zdumiewające, osoba, która wiedziała najwięcej na temat ostatnich chwil Marcusa Beaumonta przed jego zniknięciem, nigdy nie została poproszona o udzielenie wywiadu ani nawet przesłuchana dla wyjaśnienia okoliczności tego przedziwnego zdarzenia.

Co pewnie nie ma znaczenia, biorąc pod uwagę fakt, że ta osoba miała znacznie poważniejsze zmartwienia na głowie. Na przykład areszt domowy.

Zgadza się. Areszt domowy.

Jak się tak dobrze zastanowić, to jedynym uchybieniem, jakiego dopuściłam się tamtego dnia, było to, że ubrałam się trochę mniej konserwatywnie, niż powinnam. Poważnie. Gdybym ubrała się w stylu Banana Republic zamiast Betsey Johnson, nic by się nie wydarzyło. Ponieważ wtedy nie odesłano by mnie do domu i nigdy nie wpadłabym w szpony Marcusa.

Z drugiej strony, nadal pewnie zakładałby obrońcom środowiska cementowe buciki i wyrzucał ich z jachtu brata, czy jak tam pozbywał się tych ludzi bez ryzyka aresztowania. Nigdy nie dowiedziałam się wszystkich szczegółów.

W każdym razie, zostałam uziemiona w domu, absolutnie niesprawiedliwie, chociaż nie bardzo mogłam się bronić, nic mówiąc prawdy, a to, rzecz jasna, nie wchodziło w grę.

Wyobrażacie sobie, jakie to musiało wywrzeć wrażenie na mojej mamie i ojczymie, kiedy wóz policyjny zatrzymał się przed naszym domem i gliniarz otworzył tylne drzwi, zza których wyłoniłam się… no, cóż, ja.

Wyglądałam jak z filmu o Ameryce czasów po Apokalipsie. Jak dziewczyna z wodnego świata, tylko bez okropnej fryzury. Siostra Ernestyna nie będzie już musiała się obawiać, że przyjdę do szkoły w stroju od Betsey Johnson. Spódnica uległa kompletnemu zniszczeniu, podobnie jak kaszmirowy sweterek. Bajeczna skórzana kurtka będzie się może kiedyś nadawała do użytku, o ile zdołam z niej w jakiś sposób wywabić rybi zapach. Co do butów, nie ma nadziei.

Rany, ale mama się wściekła. Wcale nie z powodu ubrania.

Co ciekawe, Andy złościł się jeszcze bardziej. Choć nie jest nawet moim rodzonym ojcem.

Trzeba było zobaczyć, jak na mnie napadł w salonie. Bo musiałam, oczywiście, wyjaśnić, co takiego robiłam w domu Beaumontów, kiedy wybuchł pożar, zamiast siedzieć tam, gdzie powinnam, to jest w szkole.

A jedynym kłamstwem, jakie mi przyszło do głowy i które nosiło choć cień prawdopodobieństwa, była sprawa mojego artykułu.

Więc powiedziałam im, że zerwałam się ze szkoły, żeby popracować nad wywiadem z panem Beaumontem.

Nie uwierzyli, oczywiście. Wiedzieli, jak się okazało, że odesłano mnie do domu ze względu na niewłaściwy strój. Ojciec Dominik zaniepokoił się, kiedy nie wróciłam we właściwym czasie i natychmiast zadzwonił do pracy do mojej mamy i ojczyma, zawiadamiając ich o moim zniknięciu.

– Wracałam właśnie do domu, żeby się przebrać, kiedy nadjechał brat pana Beaumonta i zaproponował, że mnie zabierze, więc wsiadłam, a potem, kiedy siedziałam w gabinecie pana B, poczułam dym, więc wyskoczyłam przez okno…

Dobra, nawet ja muszę przyznać, że cała ta historia brzmiała wyjątkowo podejrzanie. Ale i tak była lepsza od prawdy, czyż nie? No, bo czy mogliby uwierzyć, że wujek Tada, Marcus, próbował mnie zabić, ponieważ wiedziałam za dużo o paru morderstwach, które popełnił w imię rozwoju urbanizacji?

Mało prawdopodobne. Nawet Tad dał sobie z tym spokój, kiedy gliniarze, którzy zjawili się razem ze strażakami, zażądali wyjaśnień, dlaczego w powszedni dzień włóczył się po domu w stroju pływackim. Przypuszczam, że nie chciał wydać wujka ze względu na ojca. Zaczął kłamać jak najęty, opowiadając, jak to się przeziębił i lekarz zalecił, dla oczyszczenia zatok, nasiadówki w wannie z gorącą wodą (dobre: postanowiłam to zapamiętać na przyszłość – Andy wspominał o budowie sauny za domem).

Ojciec Tada, niech Bóg ma go w swojej opiece, zaprzeczył obu naszym opowieściom, twierdząc, że czekał w swoim pokoju na lunch, kiedy ktoś ze służby poinformował go, że jego gabinet stoi w płomieniach. Nikt mu nie powiedział, że Tad jest chory i zostaje w domu, ani też, że na rozmowę z nim czeka dziewczyna.

Na szczęście jednak wspomniał również, że zdrzemnął się w trumnie.

Zgadza się: w trumnie.

Parę osób uniosło brwi i w końcu zdecydowano, że pan Beaumont zostanie przyjęty na parodniową obserwację na oddział psychiatryczny miejscowego szpitala. Zrozumiałe, że w tej sytuacji nie byliśmy w stanie z Tadem porozmawiać i podczas gdy on odjechał z sanitariuszami i swoim ojcem, mnie zaprowadzono bez żadnych ceremonii do wozu policyjnego i ostatecznie, kiedy gliny sobie o mnie przypomniały, odwieziono do domu.

Gdzie, zamiast radosnego powitania, czekała mnie niewąska awantura.

Nie żartuję. Andy wpadł w szał. Krzyczał, że powinnam była wrócić prosto do domu, zmienić ubranie i pojechać z powrotem do szkoły. Nie miałam potrzeby wsiadania do niczyjego wozu, zwłaszcza bogatego biznesmena, którego prawie nie znam.

Co więcej, uciekłam ze szkoły i bez względu na to, ile razy podkreślałam, że a) zostałam właściwie wyrzucona ze szkoły, oraz b) wykonywałam zadanie dla szkoły (przynajmniej według historyjki, którą zmyśliłam na ich użytek), uznano, że generalnie, zawiodłam zaufanie wszystkich. Dostałam areszt domowy na tydzień.

Powiadam wam, to niemal wystarczyło, żebym zaczęła się zastanawiać nad powiedzeniem prawdy.

Prawie. Ale nie całkiem.

Przygotowywałam się, żeby zmyć się do swojego pokoju w celu „przemyślenia, co zrobiłam”, kiedy wparadował Przyćmiony i oznajmił od niechcenia, że uderzyłam go rano bardzo mocno w żołądek – bez wyraźnej przyczyny.

To było podłe kłamstwo i natychmiast mu o tym przypomniałam: zostałam sprowokowana, zupełnie niepotrzebnie. Jednak Andy, który nie uznaje przemocy z jakiegokolwiek powodu, niezwłocznie uziemił mnie na kolejny tydzień. Jako że Przyćmionego też uziemił za to, co powiedział, niezależnie od tego, co to było, a co skłoniło mnie do użycia pięści, więc nie przejęłam się za bardzo, ale i tak wydawało mi się to przesadą. Przesadą do tego stopnia, że kiedy Andy opuścił pokój, opadłam na kanapę, wyczerpana jego gniewem, którego przedtem nie miałam okazji doświadczyć. A w każdym razie nie na własnej skórze.

– Naprawdę – powiedziała mama, zajmując miejsce naprzeciwko mnie i wpatrując się ze zmartwionym wyrazem twarzy w poduszki, na które się osunęłam – powinnaś była nas zawiadomić, gdzie jesteś. Biedny ojciec Dominik okropnie się przeraził.

– Przepraszam – mruknęłam smętnie, miętosząc pozostałości spódnicy. – Następnym razem będę pamiętała.

– A jednak – ciągnęła mama, funkcjonariusz Green powiedział, że byłaś bardzo pomocna w czasie pożaru, więc myślę…

Podniosłam głowę.

– Co myślisz?

– Cóż, Andy nie chciał, żebym ci teraz powiedziała, ale…

Otóż, mama wstała – moja mama, która kiedyś przeprowadziła wywiad z Jaserem Arafatem – i ostrożnie wyjrzała z pokoju, chcąc najwidoczniej sprawdzić, czy Andy nas nie usłyszy.

Przewróciłam oczami. Miłość. Co ona robi z ludzi.

Podnosząc oczy do góry, zauważyłam, że mama, w kryzysowych sytuacjach przejawiająca nadmiar energii, w czasie mojej nieobecności powiesiła w salonie więcej zdjęć. Było tam parę nowych, takich, których nie widziałam. Wstałam, żeby obejrzeć je z bliska.

Jedno przedstawiało mamę i tatę w dniu ślubu. Schodzili po schodach urzędu, w którym wzięli ślub, a przyjaciele rzucali w nich ryżem. Wyglądali niemożliwie młodo i szczęśliwie. Ku mojemu zaskoczeniu tuż obok tego zdjęcia wisiała fotografia ze ślubu mamy z Andym.

Zwróciłam też uwagę na to, że obok zdjęcia mamy i taty wisi zdjęcie, które musiało przedstawiać ślub Andy'ego z pierwszą żoną. To było bardziej studium portretowe niż przypadkowa fotka. Andy, sztywny i zmieszany, stał obok bardzo szczupłej dziewczyny o wyglądzie hipiski, z długimi prostymi włosami.

Dziewczyna hipiska wydała mi się znajoma.

– Oczywiście, że tak – odezwał się głos obok mojego łokcia.

– Rany, tato – syknęłam, okręcając się na pięcie. – Kiedy ty wreszcie przestaniesz?

– Jesteś w poważnych tarapatach, młoda damo – stwierdził. Wydawał się nadęty i zły. No, jak na faceta w spodniach od dresu. – Co ty sobie wyobrażałaś?

Szepnęłam:

– Wyobrażałam sobie, że ludzie będą mogli bezpiecznie protestować przeciwko niszczeniu przez wielkie korporacje zasobów naturalnych północnej Kalifornii bez obawy, że zostaną zamknięci w beczce i zakopani trzy metry pod ziemią.

– Nie baw się ze mną, Susannah. Wiesz doskonale, o czym mówię. Mogłaś zginąć.

– Mówisz tak jak on – podniosłam oczy na zdjęcie Andy'ego.

– Postąpił słusznie, dając ci areszt domowy – orzekł ojciec surowo. – Chce ci dać nauczkę. Zachowałaś się lekkomyślnie i nieostrożnie. I nie powinnaś była uderzać tego chłopaka, jego syna.

– Przyćmionego? Żartujesz?

Widziałam jednak, że mówi poważnie. Zrozumiałam również, że w tej kłótni nie wygram.

Wobec tego popatrzyłam na zdjęcie Andy'ego i jego pierwszej żony, i powiedziałam, nadąsana:

– Mogłeś mi o niej powiedzieć. To by mi bardzo ułatwiło życie.

– Ja też nie wiedziałem. Tata wzruszył ramionami. – Dopóki nie zobaczyłem, jak twoja mama wiesza to zdjęcie dziś po południu.

– Jak to, nie wiedziałeś? – spojrzałam na niego gniewnie. – To o co ci chodziło z tymi tajemniczymi ostrzeżeniami?

– Cóż, wiedziałem, że Beaumont nie jest tym Rudym, którego szukałaś. Powiedziałem ci to.

– Och, wielka mi pomoc – burknęłam.

– Posłuchaj – zdenerwował się tata – nie jestem wszechwiedzący, tylko nieżywy.

Usłyszałam kroki mamy na drewnianej podłodze.

– Mama wraca – szepnęłam. – Uciekaj.

A tata, choć raz, zastosował się do mojej prośby, więc kiedy mama weszła do pokoju, stałam skromnie przy ścianie z fotografiami. Skromnie i spokojnie, przynajmniej jak na dziewczynę, która o mało nie spłonęła żywcem.

– Posłuchaj – powiedziała mama cichutko. Odwróciłam oczy od zdjęć. Mama trzymała kopertę – jasnoróżową kopertę pokrytą ręcznie narysowanymi serduszkami i tęczami. Takimi serduszkami i tęczami, jakie zawsze rysuje Gina na listach do mnie.

– Andy chciał, żebym poczekała z powiedzeniem ci tego – mówiła mama ściszonym głosem – aż do czasu, kiedy twoja kara się skończy. Ale nie mogę. Chcę, żebyś wiedziała, że rozmawiałam z mamą Giny, która wyraziła zgodę na jej przyjazd do nas w czasie ferii wiosennych, w przyszłym miesiącu…

Mama przerwała, kiedy zarzuciłam jej ręce na szyję.

– Dziękuję! – krzyknęłam.

– Och, skarbie – stęknęła, obejmując mnie, jakkolwiek z lekką, jak zauważyłam, rezerwą, ponieważ nadal zalatywałam rybą. – Proszę bardzo. Wiem, jak bardzo za nią tęsknisz. I wiem, jak ci było trudno przyzwyczaić się do całkiem nowej szkoły i zupełnie nowych ludzi. I do tego, że masz przyrodnich braci. Jesteśmy tacy dumni, że tak dobrze sobie radzisz. – Odsunęła się. Czułam, że miałaby ochotę nadal mnie przytulać, ale nie mogła znieść smrodu. – Cóż, w każdym razie, jak dotąd.

Spojrzałam na list Giny. Gina pisze fantastyczne listy. Nie mogłam się doczekać, żeby pójść na górę i go przeczytać. Tylko… tylko jeszcze jedna rzecz nie dawała mi spokoju.

Rzuciłam okiem przez ramię na zdjęcie Andy'ego i jego pierwszej żony.

– Widzę, że powiesiłaś kilka nowych zdjęć – zagaiłam. Mama spojrzała w tym samym kierunku.

– Och, tak. Cóż, mogłam przynajmniej zająć czymś myśli, czekając na wiadomość, co się z tobą dzieje. Może pójdziesz na górę, żeby się umyć? Andy robi pizzę na kolację.

– Jego pierwsza żona – powiedziałam, nie odrywając oczu od fotografii – mama Przyć… to jest, Brada. Umarła, tak?

– Ehe – odparła mama. – Wiele lat temu.

– Na co?

– Na raka jajników. Skarbie, nie rzucaj tego ubrania byle gdzie, jak je zdejmiesz. Jest całe w sadzy. Popatrz, nowa narzuta umazała się na czarno.

Wpatrywałam się w zdjęcie.

– Czy ona… – Nie bardzo wiedziałam, jak sformułować pytanie. – Czy ona była w śpiączce, czy coś?

– Tak mi się wydaje. Tak, pod koniec. Dlaczego?

– Czy Andy musiał… – Obracałam w rękach list Giny. – Czy musieli ją odłączyć?

– Tak. – Mama zapomniała o narzucie. Patrzyła na mnie zaniepokojona. – Tak, rzeczywiście, w pewnym momencie musieli poprosić o odłączenie aparatury podtrzymującej życie, ponieważ Andy sądził, że jego żona nie chciałaby trwać w takim stanie. Dlaczego pytasz?

– Nie wiem. – Spojrzałam na serduszka i tęcze na kopercie. „Rudy”. Ależ byłam głupia. „Znasz mnie”, twierdziła mama Profesora. Boże, powinni mi odebrać licencję mediatora. Gdyby było coś takiego, a rzecz jasna, nie ma.

– Jak się nazywała? – zapytałam, wskazując zdjęcie. – To znaczy, mama Brada?

– Cyntia.

Cyntia. Boże, ale ze mnie ofiara.

– Kochanie, pomóż mi, dobrze? – Mama mocowała się z krzesłem, na którym przed chwilą siedziałam. – Nie mogę odczepić tej poduszki…

Włożyłam list od Giny do kieszeni i podeszłam do mamy.

– Gdzie jest Profesor? – zapytałam. – To jest, David. Mama spojrzała zaskoczona.

– Pewnie na górze, w swoim pokoju, odrabia lekcje. Dlaczego?

– Och, muszę mu coś powiedzieć.

Coś, co powinnam była mu powiedzieć dawno temu.

23

– No więc? – zapytał Jesse. – Jak to przyjął? – Nie chcę o tym mówić. Rozciągnęłam się na łóżku, bez śladu makijażu, ubrana w wyciągnięty dres. Powzięłam nowy plan: postanowiłam, że będę traktować Jesse'a dokładnie w ten sam sposób co przyrodnich braci. Dzięki temu na pewno się w nim nie zakocham.

Przeglądałam egzemplarz „Vogue'a” zamiast odrabiać lekcje z geometrii. Jesse siedział pod oknem, pieszcząc Szatana. Jesse pokręcił głową.

– Daj spokój – powiedział. Takie „daj spokój” w wykonaniu Jesse'a zawsze brzmiało dziwacznie. Z ust chłopaka, który nosił koszulę ze sznurowadłami zamiast guzików, to było dość niezwykłe. – Powiedz mi, co mówił.

Przewróciłam stronę magazynu.

– Powiedz mi, co zrobiliście Marcusowi.

Jesse wydawał się jakby odrobinę za bardzo zaskoczony tym pytaniem.

– Nic mu nie zrobiliśmy.

– Bujasz. To gdzie się podział?

Jesse wzruszył ramionami i podrapał Szatana pod brodą. Głupi kot mruczał tak głośno, że słyszałam go w drugim końcu pokoju.

– Sądzę, że zdecydował się trochę pojeździć po świecie – odparł Jesse fałszywie niewinnym tonem.

– Bez pieniędzy? Bez kart kredytowych?

W pokoju strażacy znaleźli między innymi portfel Marcusa i… rewolwer.

– To nie takie byle co – Jesse pacnął Szatana delikatnie po łebku, kiedy kot zamachnął się na niego leniwie łapą – zwiedzić nasz wspaniały kraj na własnych nogach. Może z czasem zdoła docenić jego naturalne piękno. Parsknęłam, przewracając kolejną stronę.

– Wróci za tydzień.

– Nie sądzę.

Pewność, z jaką to powiedział, wzbudziła moje podejrzenia.

– Dlaczego nie?

Jesse się zawahał. Wyraźnie nie chciał mi powiedzieć.

– No co? Czy mówiąc to mnie, zwykłej istocie żyjącej, złamałbyś jakiś kodeks duchów?

– Nie – odparł z uśmiechem. – On nie wróci, Susannah, ponieważ duchy ludzi, których zabił, mu nie pozwolą.

Uniosłam brwi.

– Co masz na myśli?

– W moich czasach nazywano to opętaniem. Nie wiem, jak to się teraz określa. Jednak twoja interwencja spowodowała, że pani Fiske i troje innych ludzi, którym Marcus Beaumont odebrał życie, sprzymierzyli się. Zebrali się razem i nie spoczną, dopóki Marcus nie poniesie należytej kary za swoje zbrodnie. Może uciekać z jednego końca ziemi na drugi, ale im nigdy nie ucieknie. Aż do śmierci. A kiedy to się stanie – głos Jesse'a brzmiał twardo – ugnie się pod jej ciężarem.

Nic nie powiedziałam. Jako mediatorka nie mogłam pochwalać takiego postępowania. Duchy nie powinny zajmować się wymierzaniem sprawiedliwości, podobnie jak nie wolno tego robić zwykłym ludziom.

Nie przepadałam jednak szczególnie za Marcusem, a poza tym nie było sposobu, żeby udowodnić mu popełnienie morderstw. Wiedziałam, że na tej ziemi nigdy nie zostanie ukarany. Więc może nie tak źle, że ukarzą go mieszkańcy tamtego świata?

Zerknęłam na Jesse'a kątem oka, przypomniawszy sobie, że o ile mi wiadomo, za zamordowanie jego samego również nikt nie poniósł kary.

– Przypuszczam, że tak samo postąpiłeś z… eee… ludźmi, którzy, eee… ciebie zabili?

Jesse nie dał się wciągnąć w tak sprytnie zastawioną pułapkę. Uśmiechnął się tylko, mówiąc:

– Powiedz mi, jak się zachował twój brat.

– Brat przyrodni – przypomniałam.

Nie zamierzałam opowiedzieć Jesse'owi o mojej rozmowie z Profesorem, podobnie jak Jesse nie chciał opowiedzieć mi o swojej śmierci. Tyle że w moim wypadku wynikało to z tego, że byłam tym wszystkim tak strasznie poruszona i zmieszana, Jesse zaś nie chciał mówić o swojej śmierci, ponieważ… cóż, nie wiem. Wątpię jednak, żeby czuł się z jakiegoś powodu zmieszany.

Znalazłam Profesora dokładnie tam, gdzie przewidziała moja mama, w pokoju, zajętego pracą domową, jakimś wypracowaniem, które należało oddać dopiero w przyszłym miesiącu. Ale to jest właśnie cały Profesor: po co odkładać na jutro pracę domową, którą można zrobić dzisiaj?

Jego „proszę”, kiedy zapukałam do drzwi, brzmiało obojętnie. Nie podejrzewał, że to ja. Nigdy nie zaglądam do pokoju braci, jeśli da się tego uniknąć. Odstręczał mnie wszechobecny smród brudnych skarpetek.

Tylko dlatego, że sama w tym konkretnym momencie nie pachniałam jak stokrotka, uznałam, że będę w stanie to znieść.

Zdziwił się na mój widok. Jego buzia stała się niemal tak samo czerwona jak włosy. Podskoczył i rzucił się, żeby ukryć brudną bieliznę pod kołdrą niepościelonego łóżka. Poprosiłam, żeby się wyluzował. Usiadłam na łóżku i oznajmiłam, że mam mu coś do powiedzenia.

Jak to przyjął? Cóż, przede wszystkim nie zadawał głupich pytań w rodzaju: „Skąd to wiesz?” Wiedział skąd. Coś tam wiedział o mediacji. Nie za dużo, ale na tyle, żeby zdawać sobie sprawę, że w zasadzie regularnie porozumiewam się ze światem duchów.

Przypuszczam, że to pewnie fakt, iż tym razem porozumiałam się z jego własną matką, wywołał łzy w jego niebieskich oczach… co mocno mnie poruszyło. Nigdy dotąd nie widziałam, żeby płakał.

– Hej – powiedziałam zaniepokojona. – Hej, wszystko jest w porządku…

– Jak… – Profesor z trudem powstrzymał szloch. – J… jak ona wyglądała?

– Jak wyglądała? – powtórzyłam, niepewna, czy dobrze usłyszałam. Na jego energiczne przytaknięcie odparłam jednak ostrożnie:

– Cóż, wyglądała… wyglądała bardzo ładnie. Pełne łez oczy Profesora zaokrągliły się.

– Naprawdę?

– Ehe – mruknęłam. – Wiesz, dzięki temu ją rozpoznałam. Widziałam ją na fotografii ślubnej, na dole. Wyglądała tak samo. Tylko miała krótsze włosy.

Profesor odezwał się głosem drżącym od powstrzymywanego płaczu:

– Żałuję, że nie mogę… że nie mogę jej zobaczyć, kiedy tak wygląda. Ostatnim razem, kiedy ją widziałem, wyglądała okropnie. Nie tak, jak na zdjęciu. Nie poznalabyś jej. Była w ś… śpiączce. Miała zapadnięte oczy. I mnóstwo rurek wychodziło z jej…

Mimo że siedziałam jakiś metr od niego, odczułam dreszcz, który przebiegł po jego ciele. Powiedziałam łagodnie:

– Davidzie, to co zrobiliście, podejmując decyzję w sprawie mamy, to była właściwa rzecz. Tego pragnęła. Ona chce mieć pewność, że to rozumiesz. Wiesz, że postąpiliście słusznie, prawda?

Jego oczy napełniły się łzami do tego stopnia, że ledwie widziałam ich tęczówki. Jedna kropla spłynęła po policzku, a zaraz potem druga.

– Przez intelekt – powiedział. – Chyba tak. A – ale…

– Postąpiliście słusznie – powtórzyłam stanowczo. – Musisz w to uwierzyć. Ona wierzy. Więc przestań się zadręczać. Ona cię ogromnie kocha…

To dopełniło miary. Teraz łzy zaczęły płynąć strumieniem.

– Tak powiedziała? – zapytał drżącym głosem, który uświadomił mi, że mimo wszystko nadal jest małym dzieckiem, a nie komputerem o nadludzkiej mocy, który czasem udawał.

– Oczywiście, że tak.

Nie powiedziała tego, naturalnie, ale jestem pewna, że zrobiłaby to, gdyby nie oburzenie z powodu mojej niekompetencji.

Wtedy Profesor zaszokował mnie kompletnie, zarzucając mi ręce na szyję.

Taka manifestacja uczuć była zupełnie do Profesora niepodobna, nie wiedziałam, jak się zachować. Siedziałam przez chwilę nieruchomo, bojąc się, że skaleczy sobie twarz o ćwieki na mojej kurtce. W końcu jednak, ponieważ mnie nie puszczał, podniosłam rękę i poklepałam go niepewnie po ramieniu.

– W porządku – powiedziałam cicho. – Wszystko będzie dobrze.

Płakał jakieś dwie minuty. Dziwnie się czułam, kiedy tak się przytulał, cały zapłakany. Bardzo chciałam go pocieszyć. W końcu wyprostował się i wytarł oczy, mocno zmieszany.

– Przepraszam – mruknął. Ja na to:

– Nic takiego – chociaż, oczywiście, to było „coś takiego”.

– Suze – odezwał się znowu – czy mogę cię o coś zapytać?

– Pewnie – powiedziałam, spodziewając się więcej pytań na temat matki.

– Dlaczego pachniesz rybą?

Kiedy wróciłam do swojego pokoju, byłam wstrząśnięta nie tylko reakcją Profesora na moją wiadomość, ale jeszcze czymś.

Czymś, o czym nie powiedziałam Profesorowi i o czym również nie miałam ochoty wspominać Jesse'owi.

A mianowicie, że kiedy Profesor mnie objął, jego mama zmaterializowała się po drugiej stronie łóżka i spojrzała na mnie.

– Dziękuję – powiedziała. Płakała tak bardzo, jak syn. Jej łzy, jak ku swojemu zawstydzeniu zdałam sobie sprawę, były jednak łzami wdzięczności i miłości.

Czy wobec tylu zapłakanych osób może dziwić fakt, że moje oczy także zwilgotniały? No, dajcie spokój. Jestem tylko człowiekiem.

Ale naprawdę nienawidzę płakać. Już wolałabym krwawić albo wymiotować. Płacz jest…

Cóż, jest najgorszy.

Widzicie zatem, dlaczego nie mogłam opowiedzieć o tym Jesse'owi. To było po prostu zbyt… osobiste. To sprawa pomiędzy Profesorem, jego mamą a mną i żadne słodkie duszki, które przypadkiem mieszkają w moim pokoju, nie wydobędą ze mnie ani słowa.

Gdy oderwałam wzrok od artykułu, którego i tak nie czytałam – CO MOZĘ WSKAZYWAĆ NA TO, ZE ON KOCHA CIĘ POTAJEMNIE. Owszem, tak. Ten problem jest mi obcy – stwierdziłam, że Jesse się do mnie uśmiecha.

– A jednak musisz być zadowolona. Nie każdemu mediatorowi udaje się w pojedynkę powstrzymać niebezpiecznego mordercę.

– Mogłabym spokojnie obyć się bez tego zaszczytu – mruknęłam, przewracając kolejną stronę. – I nie zrobiłam tego w pojedynkę. Ty mi pomogłeś. – Pomyślałam, że jednak panowałam nad sytuacją w momencie, kiedy pojawił się Jesse, w związku z tym dodałam: – No, w jakimś stopniu.

To brzmiało niewdzięcznie. Powiedziałam więc niechętnie:

– Dzięki, w każdym razie, że się zjawiłeś.

– Jak mogłem nie przyjść? Wezwałaś mnie. – Wynalazł gdzieś kawałek sznurka i teraz poruszał nim przed Szatanem, który przyglądał mu się z miną „myślisz, że jestem taki głupi?”

– Nie wzywałam cię, jasne? Nie wiem, skąd ci się to wzięło. Spojrzał na mnie oczami ciemniejszymi niż zwykle w promieniach zachodzącego słońca, które zawsze wieczorem bezlitośnie zalewa mój pokój.

– Wyraźnie cię usłyszałem, Susannah. Zmarszczyłam brwi. To się robiło trochę za dziwaczne jak dla mnie. Najpierw pojawiła się pani Fiske, w chwili kiedy niej myślałam. A potem to samo z Jesse'em. Tylko że, o ile pamiętam, żadnego z nich nie wzywałam. Fakt, że o nich myślałam.

Rany. Z tą mediacją to bardziej skomplikowane, niż mi się kiedykolwiek wydawało.

– No, a skoro już jesteśmy przy temacie – powiedziałam – to jak to jest, że nie powiedziałeś mi, że mama Profesora nazywała go Rudy?

Jesse spojrzał na mnie z niepokojem.

– Skąd mogłem wiedzieć?

Prawda. O tym nie pomyślałam. Andy i mama kupili dom, dom Jesse'a, zaledwie poprzedniego lata. Jesse nie mógł wiedzieć, kim była Cyntia. A jednak…

A jednak coś o niej wiedział.

Duchy. Czy ja kiedyś dojdę z nimi do ładu?

– Co mówił ksiądz? – Jesse wyraźnie usiłował zmienić temat. – To jest, kiedy mu powiedziałaś o Beaumontach?

– Nie za dużo. Dąsa się na mnie, ponieważ nie powiedziałam mu od razu o Marcusie. – Uważałam, żeby nie dodać, że sprawa z Jesse'em nadal doprowadzała ojca D do szału. Ten temat mieliśmy omawiać szczegółowo następnego dnia w szkole. Nie mogłam się doczekać. Nic dziwnego, że nie jestem gwiazdą z geometrii, wziąwszy pod uwagę, ile czasu spędzałam w gabinecie dyrektora.

Zadzwonił telefon. Złapałam słuchawkę, szczęśliwa, że nie muszę dalej okłamywać Jesse'a.

– Halo?

Jesse siedział naburmuszony. Telefon należy do tych wynalazków współczesnego świata, bez których, jak twierdzi, mógłby się doskonale obejść. Razem z telewizją. Wydaje się jednak, że Madonna mu nie przeszkadza.

– Sue?

Zamrugałam zaskoczona. To był Tad.

– Och, cześć.

– Eee – odezwał się Tad. – To ja. Tad.

Nie pytajcie mnie, jakim sposobem ten chłopak oraz facet, który po kryjomu i bezkarnie sprzątnął tylu ludzi, mogą pochodzić z tego samego banku genów. Nie jestem w stanie tego pojąć.

Przewróciłam oczami i rzucając na podłogę „Vogue'a”, wzięłam list Giny i zaczęłam go czytać jeszcze raz.

– Wiem, że to ty, Tad. Jak się miewa twój tata?

– Hm. Dużo lepiej. Wygląda na to, że coś mu podawano. Coś, co mój tata brał za lekarstwo, a co mogło wywoływać jakieś halucynacje. Lekarze sądzą, że on chyba dlatego myślał, że jest… no, tym, kim mu się wydaje, że jest.

– Naprawdę?

Kurczę, pisała Gina znajomą, dużą, pełną zawijasów kursywą, wygląda na to, że jadę na Zachód, żeby się z Tobą zobaczyć! Twoja mama jest wniebowzięta! Twój ojczym też. Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć twoich braci. Nie mogą być chyba tacy okropni, jak twierdzisz.

Chcesz się założyć?

– Tak. Więc będą próbowali, no, wiesz, poddać go detoksyzacji i jest nadzieja, że kiedy jego organizm oczyści się z tego czegoś, cokolwiek to jest, znowu będzie taki jak dawniej.

– Ojej, Tad, to wspaniale.

– Owszem. To jednak trochę potrwa, bo chyba zaczął to brać zaraz potem, jak umarła moja mama. Myślę… no, nikomu o tym nie mówiłem, ale zastanawiam się, czy to czasem nie mój wuj Marcus mu to dawał. Nie żeby mu zaszkodzić, czy coś… Tak, zgadza się. Nie chciał mu zaszkodzić. Próbował przejąć kontrolę nad Beaumont Industries i to wszystko.

I udało mu się.

– Przypuszczam, że naprawdę sądził, że pomaga mojemu tacie. Zaraz po śmierci mamy tata był w strasznym stanie. Jestem pewien, że wujek Marcus tylko próbował mu pomóc.

Tak samo, jak próbował pomóc tobie, Tad, kiedy pod groźbą pistoletu zmusił cię do zamiany levisów na kąpielówki. Zrozumiałam, że Tad zdecydowanie nie chce przyjąć pewnych rzeczy do wiadomości.

– W każdym razie – ciągnął Tad. – Chcę ci, hm, podziękować. Za to, że nic nie powiedziałaś gliniarzom o wuju. To znaczy, chyba powinniśmy byli, prawda? Ale on, zdaje się, zniknął, a to by miało zły wpływ na interesy taty…

Rozmowa przybierała coraz dziwniejszy obrót. Wróciłam do bezpiecznej lektury listu Giny.

No, więc co powinnam przywieźć? Mam na myśli ciuchy, mam fantastyczne spodnie Miu Miu, przecenione na dwadzieścia dolców w Filene, ale tam jest chyba pogoda jak w Słonecznym patrolu? Spodnie są z wełny. No i powinnaś załatwić nam jakieś superimprezy, ponieważ sprawiłam sobie akurat nowe warkoczyki i, dziewczyno, zapewniam cię, że wyglądam ekstra. Shauna je zrobiła i policzyła sobie tylko po dolarze za sztukę. Oczywiście muszę w sobotę zająć się jej śmierdzącym braciszkiem, ale co z tego? I tak warto.

– Cóż, w każdym razie dzwonię, żeby ci podziękować, że byłaś taka wspaniała.

Powinnaś także, pisała Gina, wiedzieć, że myślę poważnie o zrobieniu sobie tatuażu, kiedy będę tam, u ciebie. Wiem. Wiem. Mama nie była specjalnie zachwycona ćwiekiem w języku. Myślę jednak, że nie ma powodu, żeby koniecznie zobaczyła ten tatuaż, jeśli zrobię go tam, gdzie zamierzam go zrobić. Wiesz, co mam na myśli! XXXOOO – G.

– Chciałem ci też powiedzieć, że ponieważ mój wujek zniknął, a tata jest… no, wiesz, w szpitalu… Wygląda na to, że przez jakiś czas będę musiał mieszkać u ciotki w San Francisco. Więc nie będzie mnie przez parę tygodni. Albo przynajmniej do czasu, aż tacie się polepszy.

Uświadomiłam sobie, że nie zobaczę Tada już nigdy. Dla niego stanę się z czasem niezbyt przyjemnym wspomnieniem tego, co się kiedyś stało. Dlaczego miałby tęsknić za kimś, kto przypominałby mu ten bolesny okres, kiedy jego tata wyobrażał sobie, że jest hrabią Dracula?

Zrobiło mi się trochę smutno, ale doskonale to rozumiałam.

PS Sprawdź to! Znalazłam to w sklepie z używanymi rzeczami. Pamiętasz tę zwariowaną wróżkę, do której kiedyś poszłyśmy? Tę, która nazwała cię – jak to było? Och, wiem, mediatorką. Przewodniczką dusz? No, proszę bardzo! Piękne szaty. Poważnie. Bardzo stylowe.

W kopercie znalazłam zniszczoną kartę tarota. Pochodziła chyba z talii dla początkujących, ponieważ pod obrazkiem przedstawiającym starego człowieka z długą białą brodą, z latarnią w ręku, wydrukowano wyjaśnienie.

Dziewiąty klucz, głosił podpis, Dziewiąta karta w tarocie. Pustelnik przeprowadza dusze zmarłych obok złudnych ogni przy drodze, tak żeby mogły udać się od razu do wyższego świata.

Gina narysowała balon wychodzący z ust pustelnika, w którym umieściła słowa:

Cześć, jestem Suze, będę waszym duchowym przewodnikiem do innego świata. Dobra, który z was, parszywych strachów, rąbnął mój błyszczyk do ust?

– Sue? – zapytał Tad z niepokojem. – Sue, jesteś tam?

– Tak – odparłam. – Jestem. Przykro mi, Tad. Będzie mi ciebie brakowało.

– Tak – powiedział Tad. – Mnie ciebie także. Strasznie mi przykro, że nie widziałaś, jak gram.

– Tak. To prawdziwy pech.

Tad wymamrotał ostatnie „do widzenia” swoim jedwabistym zmysłowym głosem i rozłączył się. Odłożyłam słuchawkę, uważając, żeby nie spojrzeć w stronę Jesse'a.

– Więc – powiedział Jesse, nie wysilając się na jakieś tam „przepraszam, że podsłuchiwałem” – ty i Tad? Już nie?

Popatrzyłam na niego wściekła.

– Nie twój interes – burknęłam. – Ale owszem, Tad, jak się okazuje, wyjeżdża do San Francisco.

Jesse nie miał nawet na tyle przyzwoitości, żeby ukryć uśmiech.

Udając obojętność, podniosłam kartę, którą przysłała mi Gina. Zabawne, ale wyglądała tak samo jak ta, którą ciocia Pru obracała w palcach, kiedy ją odwiedziliśmy. Czy to przeze mnie? Czy to ja byłam przyczyną, że tak właśnie było?

Ja z pewnością nie jestem świetna jako przewodnik dusz. No, bo proszę, jak paskudnie namieszałam w sprawie mamy Profesora.

Z drugiej strony, w końcu doszłam do tego, co i jak. A przy okazji pomogłam powstrzymać mordercę…

Może jednak nie jestem taką beznadziejną mediatorką, jak mi się wydawało.

Siedziałam na łóżku, zastanawiając się, co powinnam zrobić z kartą – przypiąć ją do drzwi? Czy to nie sprowokuje zbyt wielu pytań? Przykleić ją w szafce? – kiedy ktoś zapukał do drzwi.

– Proszę – zawołałam.

W otwartych drzwiach stanął Przyćmiony.

– Cześć – powiedział. – Kolacja gotowa. Tata mówi, żebyś zeszła na d… Hej! – Na jego buzi kretyna pojawił się uśmieszek złośliwej radości. – Czy to jest kot?

Zerknęłam na Szatana i przełknęłam ślinę.

– Eee… Tak. Ale słuchaj, Przyć… to jest, Brad. Proszę, nie mów swojemu…

– No to masz przechlapane.

Jenny Carroll (Meg Cabot)

***

* red (ang.) – czerwony, rudy (przyp. tłum.).

* Tym mianem określa się jednych z pierwszych emigrantów, którzy przybyli do Ameryki na statku „Mayflower” w 1620 roku (przyp. red.).

Content

Jenny Carroll
Dziewiąty Klucz

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

Jenny Carroll (Meg Cabot)