Susan Fox

Braterska przysługa

Rozdział 1

Rozległe, dzikie tereny ciągnęły się po horyzont, sprawiając wrażenie nietkniętych ręką człowieka. W tej wielkiej przestrzeni jej skromne ranczo zdawało się drobiną, jak znaczek pocztowy porzucony w głuszy. Praca tutaj wymaga ciężkiego mozołu i nigdy się nie kończy. Kurz, pot i czasem krew. Nie jest lekko. Ani bezpiecznie. Zwierzęta, nawet te najlepiej ułożone, bywają nieobliczalne. Wypadki są nieuniknione i wliczone w koszty. Urządzenia zawodzą, narzędzia odmawiają posłuszeństwa. Zdarzają się awarie, coś trzeba naprawiać. Zachodnie wiatry spadają znienacka, niosąc z sobą zniszczenie.

To nie jest miejsce dla panienki, ale Corrie Davis już dawno oswoiła się z życiem na ranczu. Przez chwilę próbowała być taka, jak inne dziewczyny w jej wieku. Miała wtedy osiemnaście lat i zapragnęła być damą. Zachwyciły ją cieniutkie rajstopy, makijaż, książki o zasadach savoir-vivre’u. Z zapartym tchem czytała kobiece magazyny, a raz cały weekend spędziła na zakupach w San Antonio.

Nakupiła wtedy ślicznych fatałaszków, których do dziś ani razu nie włożyła.

Miała tyle planów, tyle nadziei. Człowiek, który rozbudził w niej te pragnienia, nieświadomie obrócił je w proch. Kilkoma zaledwie słowami.

– Corrie, jesteś bystrą i mądrą dziewczyną. Na pewno doskonale zdajesz sobie sprawę, że nie pasujesz do mojego brata. Nasz ojciec wiąże z nim wiele planów. Shane powinien skończyć studia. Przejąć odpowiedzialność za część naszego dziedzictwa. Przez następne lata ma wiele do zrobienia. Musi dorosnąć, odnaleźć swój cel…

Nick Merrick umilkł i popatrzył na nią przenikliwie. Wzdrygnęła się, serce w niej zamarło. Intuicyjnie czuła, co teraz nastąpi.

– Corrie, sama widzisz, że dla ciebie nie ma tu miejsca.

Przykro mi patrzeć, jak bardzo się starasz, a wiem, że nic z tego nie będzie.

Jej też było wtedy przykro, nawet bardzo. Jednak podświadomie wiedziała, że Nick ma rację. Nie pasuje do planów ich ojca. Zresztą nie chciała wyjść za mąż za Shanea.

Szczęście, że Nick się tego nie domyślił. To w nim się kochała, nie w jego młodszym bracie. Jego chciała oczarować strojami i sposobem bycia. Skoro tak jednoznacznie powiedział, że nie jest odpowiednią dziewczyną dla Shanea, to wszystko było jasne.

Za nią chłopcy nigdy się nie uganiali, więc słowa Nicka tylko utwierdziły ją w przekonaniu, że nikt się nią nie zainteresuje. Widzą w niej nie dziewczynę, a kumpla. Zresztą to od tego zaczęła się przyjaźń z Shaneem.

Dlaczego Nick sądził, że łączy ich coś więcej? Niebywałe. Nie mogła tego pojąć.

Do tamtej przykrej rozmowy nie wracała przez lata. Cierpiała, ale czas zrobił swoje. Wreszcie pogodziła się i przestała o tym myśleć. Wkrótce po tym, jak skończyła dwadzieścia lat, pochowała ojca. Na nią spadło prowadzenie rancza. Pracowała od świtu do nocy i nie miała już czasu rozmyślać o Merrickach.

Z Nickiem widywała się bardzo rzadko. Wprawdzie ich posiadłości graniczyły z sobą, ale okazji do spotkań było niewiele. Shane, zgodnie z wolą ojca, wyjechał na studia, ale po pierwszym semestrze rzucił naukę, by doskonalić się w rodeo. To zawsze było jego marzeniem. Tak więc plany starego Merricka spaliły na panewce.

Przez te sześć lat Shane nie dawał znaku życia. Ona też nie zaprzątała sobie nim głowy. Aż do wczoraj, gdy Nick nagrał się jej na sekretarkę, i wspomnienia odżyły.

Dla Nicka najwyraźniej było oczywiste, że jego brat jest z nią w ciągłym kontakcie. „Gdy zobaczysz się z Shaneem, bądź tak miła i poproś, by do mnie zadzwonił”.

Ta prośba była dla niej ogromnym zaskoczeniem. Wywnioskowała z niej, że Shane się do niej wybiera.

Minęła doba, a Shane się nie pokazał. Przez ten czas zapewne widział się z bratem. Czyli nie ma powodu, by dzwonić do Nicka.

Znużonym krokiem szła ze stajni do domu. Porządnie się dziś napracowała. Jest zakurzona, mokra od potu, pobrudzona smarem. Niepotrzebnie brała się za naprawę wiatraka. Ujeżdżanie źrebaka też mogła sobie darować, za bardzo jest zdekoncentrowana. To dlatego dała się zrzucić.

Weźmie szybki prysznic, przebierze się i zje zimny lunch. Potem zajmie się papierkową robotą i posprząta w domu. Ma mnóstwo zajęć. Nie będzie nabijać sobie głowy rozmyślaniami na temat Merricków. To zamknięta sprawa, do której nie warto wracać.

Idąc, oglądała rozdarty rękaw koszuli, zastanawiając się, czy warto go zszywać. Nagle wesoły męski głos wyrwał ją z zamyślenia.

– Hej, jak ci się podobam?

Na barierce ganku siedział Shane Merrick. Nadal przystojny, w czarnym kowbojskim kapeluszu i jaskrawo-niebieskiej koszuli na perłowe napy. Dżinsy, sądząc po kolorze, dość nowe, a wyglansowane czarne kowbojki zdradzały, że czas spędza nie na ranczu, a w mieście. Ale uwagę Corrie przyciągnęła ozdobna klamra pasa. Klamra mistrza rodeo.

Poderwał się z miejsca i wyszedł jej naprzeciw. Chciał wziąć ją w ramiona, lecz cofnęła się w porę.

– Ubrudzisz się.

– Trochę kurzu nikomu jeszcze nie zaszkodziło! – roześmiał się i przyciągnął ją do siebie. – Och, Corrie, nawet nie wiesz, jak miło cię widzieć!

Przyjemnie było to słyszeć, podobnie jak przyjemnie było w jego serdecznym uścisku.

– Świetnie wyglądasz – skomplementowała go. – I pięknie pachniesz. – Cofnęła się i z uśmiechem poprawiła przekrzywiony kapelusz. – Jak się miewa nasz mistrz? Startujesz po trzecią klamrę?

Shane uśmiechnął się, wyciągnął rękę i odgarnął pasemko ciemnych włosów, które wymknęło się jej z warkocza.

– Nieźle się napracowałem, żeby dojść do tego, co już mam. W sumie mógłbym na tym poprzestać.

Corrie cofnęła się nieco i ruszyła do drzwi.

– Napijesz się czegoś?

– Z przyjemnością.

Weszła do domu, powiesiła kapelusz na kołku i podeszła do kuchennego zlewozmywaka.

– Weź sobie, na co masz ochotę. Muszę choć trochę się umyć.

Podwinęła rękawy koszuli i zaczęła energicznie szorować dłonie.

– Czym chcesz się przytruć? – zawołał Shane, stojąc przed otwartą lodówką.

– Poproszę wodę z lodem – powiedziała, myjąc ręce.

Shane zamknął lodówkę i postawił na blacie szklankę z wodą. Corrie uśmiechnęła się do niego.

– Dzięki. Zaraz wezmę, tylko trochę się wypucuję.

– Dla mnie jesteś w porządku.

Już miała przenieść wzrok na ręce, gdy nagle coś ją tknęło. To jego spojrzenie… niby takie jak zawsze, jednak trochę inne. Mocno potarła paznokcie szczoteczką. Po chwili opłukała twarz wodą i zakręciła kran.

Sięgnęła po ręcznik, ale Shane był szybszy. Gdy podał jej ręcznik, wytarła twarz, potem dłonie.

– Wczoraj twój brat nagrał się na sekretarkę – zagaiła.

– Chciał, żebyś do niego oddzwonił. – Odłożyła ręcznik, sięgnęła po szklankę. – Domyślam się, że już się z nim widziałeś.

– Tak, byłem w domu. Usłyszałem ofertę.

Upiła porządny łyk, odstawiła szklankę i oparła się o blat. Shane dolał jej wody.

– Jaką ofertę? – zapytała.

Shane podszedł do lodówki i wstawił do niej dzbanek z wodą.

– Nick proponuje, byśmy wspólnie prowadzili ranczo. Uważnie popatrzyła na jego twarz. Już się nie uśmiechał.

– To chyba dobra propozycja. Shane uśmiechnął się półgębkiem.

– Nie jestem pewien. Nick proponuje mi czterdzieści pięć procent. Jest więc problem. Po pierwsze, on miałby decydujący głos. Po drugie, ja nie wniosłem tego udziału. Tym bardziej nie mam prawa do takiego samego głosu. Może lepiej kupić coś na własny rachunek.

Nie skomentowała tego, ale Shane jej nie zaskoczył. Zawsze był niezależny. Dlatego stale miał konflikty z ojcem i starszym bratem. Po śmierci ojca spory z Nickiem jeszcze się nasiliły. Zaczął studia, ale dość szybko z nich zrezygnował.

Jednak nie może się zgodzić, że Shane nie ma prawa do rodzinnego majątku. To mu się należy, przez sam fakt urodzenia. Tak jak jej należy się to ranczo, bo tu się urodziła. To jej rodzinne dziedzictwo.

– Chodź, usiądziemy – gestem zaprosiła go do salonu.

Shane zaśmiał się cicho.

– Nie obraź się, ale na siedzeniu masz plamę ze smaru.

Popatrzyła na niego, badając, czy nie żartuje. Oczy mu się śmiały.

– Nie bujasz?

Zamiast odpowiedzi, Shane pokazał gazetę, którą chyba zabrał po drodze z kuchni.

– Możesz usiąść na tym.

Rozłożył gazetę na fotelu. Corrie usiadła wygodnie. Na szczęście udało się jej nie rozlać wody z trzymanej w dłoni szklanki.

Shane usiadł na podnóżku fotela. Wskazał na jej szklankę.

– Cud, że nie rozlałaś. Jak zawsze zręczna. Masz w sobie wyjątkową elegancję.

W jego oczach znowu dostrzegła coś nowego… Starała się tego nie zauważać.

– Jak zwykle przesadzasz.

Jego uśmiech zgasł.

– Nie przywykłaś do komplementów. Zbijają cię z tropu.

Pewnie nie zdajesz sobie sprawy, że większość facetów, patrząc na ciebie, ma nieprzyzwoite myśli.

Zaskoczył ją tą uwagą. I zdeprymował. Bo zwykle nikt jej nie zauważał.

Uśmiechnęła się z przymusem, przerzuciła warkocz na ramię i zaczęła go rozplatać. Rozpuszczone włosy sięgały jej do talii.

Niemal od razu pożałowała tego nieprzemyślanego gestu. Bo Shane przyglądał się jej z takim napięciem, że poczuła się nieswojo.

– Shane, nie obraź się, ale mógłbyś przesiąść się w inne miejsce, bo chcę zdjąć buty?

Znowu ją zaskoczył. Uśmiechnął się, ujął jej nogę i ściągnął but.

– Nie boisz się pobrudzić, ale gdy tylko przyjdziesz do domu, od razu zaczynasz się myć? Typowa dziewczyna.

Przygniatając łokciem jej kostkę, sięgnął po drugą nogę. Corrie zamilkła. Czekała, aż ją puści.

– Czemu nagle zrobiłeś się taki troskliwy? – zapytała, oddychając z ulgą, gdy w końcu oswobodziła stopy.

– Tak sobie – odparł. – Byłem ciekawy, jak długo wytrzymasz. Czy ktoś ci robił masaż stóp?

– Nie. I obejdę się bez tego. – Była zła na siebie, że tak poważnie do tego podeszła. Choć z drugiej strony coś między nimi się zmieniło. Shane zawsze traktował ją jak kumpla. Nigdy nie widział w niej dziewczyny.

Raz doszło do zabawnego zdarzenia. Odwróciła się, gdy szeptał jej coś na ucho. Wtedy niechcący ich usta się zetknęły. Natychmiast odskoczyli od siebie jak oparzeni, a potem śmiali się z tego jak szaleni. Teraz było inaczej.

Shane uśmiechał się, ale jakoś dziwnie. Zrobiło się jej gorąco.

– Corrie, dalej jesteś niewinną panienką, prawda? – Zniżył głos. – Nie masz pojęcia, jaka to teraz rzadkość. I jak bardzo jesteś wyjątkowa.

Popatrzyła na niego czujnie, nie bardzo wiedząc, jak powinna zareagować. To chyba go jeszcze bardziej ujęło. Rozjaśnił się w uśmiechu, odgarnął loczek z jej twarzy. Podniósł się.

– Leć pod prysznic, kochanie. Na mnie już pora, ale jeszcze się do ciebie odezwę. Później. Zgoda?

Kochanie? Patrzyła na niego ze zdumieniem.

– Zgoda – wymamrotała szeptem.

Patrzyła, jak idzie do drzwi. Gdy zniknął, wbiła wzrok w podnóżek.

Czuła się beznadziejnie. Po raz pierwszy w życiu z taką mocą uzmysłowiła sobie, czym jest całkowity brak doświadczenia w sprawach damsko-męskich. Swobodnie może rozprawiać o polityce czy interesach, ale o tych rzeczach nie ma bladego pojęcia. Teoretycznie wszystko wie, gorzej z praktyką.

Zawsze miała doskonały kontakt z chłopakami. Jeździła konno, łowiła ryby, nie bała się ciężkiej pracy na farmie. W szkole wszyscy chcieli być z nią w zespole, bo świetnie się uczyła. I żaden chłopak się nie bał, że się w nim zakocha.

Za to na szkolnych potańcówkach omijano ją łukiem, a prym wodziły inne dziewczyny. Kokietki trzepoczące wymalowanymi rzęsami. Wystrojone w skąpe bluzeczki i kuse spódniczki, które umiały owinąć sobie facetów wokół palca.

Próbowała iść w ich ślady, gdy straciła głowę dla Nicka. Liczyła, że kilka sztuczek i odpowiedni makijaż otworzą jej drogę do jego serca. Myliła się.

Ostatnio coraz bardziej doskwiera jej uporządkowane codzienne życie. Nuży ją powtarzalność każdego dnia. Ma dość samotności. W ciągu ostatnich tygodni kilka razy była w mieście. Spotkała dawne koleżanki. Mają mężów i dzieci. Wmawiała sobie, że w wieku dwudziestu czterech lat jeszcze nie jest starą panną, lecz czuła się trochę przybita.

Teraz nagle pojawił się Shane. Te jego odzywki… Czyżby próbował ją uwodzić? Trudno jej to ocenić, bo nie ma doświadczenia. Jednak sama myśl budzi w niej dziwne emocje, jakąś ekscytację…

Oparła łokieć na fotelu, po chwili zakryła dłonią usta.

Czyżby Shane z nią flirtował?

Ogarnęło ją podniecenie. Jutro pewnie wszystko wróci do normy, ale dzisiaj…

Dzisiaj został dokonany wyłom w jej codzienności. Powody są niejasne, jednak czuje się zupełnie inaczej. Po raz pierwszy w życiu ma nadzieję, że może coś się zmieni, że może jest przed nią szansa.

Gdyby zakochała się w kimś, kto by odwzajemnił to uczucie… Może nie jest taka beznadziejna, jak zawsze o sobie myślała? Może ktoś ją pokocha? A idąc dalej tym tropem, może nawet zaproponuje małżeństwo i zechce mieć z nią dzieci? Kto wie?

Wzięła prysznic, zjadła lunch i zaczęła porządkować papiery. Nadzieja ciągle biła się z głosem rozsądku. Gdyby to było możliwe… Jednak powoli, jak zawsze, zdrowy rozsądek wziął górę. A uniesienie i nadzieja rozwiały się bez śladu.

Rozdział 2

Corrie Davis, kobieta fatalna. Trudno ją uznać za taką, jednak coś chyba w tym jest. Bo dotąd nie może pojąć, co jego brat widział w niej przed laty. Zwłaszcza że dziewczyny, z jakimi się wtedy spotykał, były jej absolutnym przeciwieństwem.

Shane gustował w wyrafinowanych ślicznotkach. Co raczej się nie zmieniło, sądząc po dziewczynach, które jeździły za nim na kolejne zawody rodeo. Dwie już dzwoniły na ranczo i zostawiły dla niego wiadomości. Trzeciej też się nie poszczęściło, bo akurat pojechał na ranczo Corrie.

Wprawdzie nie powiedział tego wprost, ale… Większość jego dawnych sympatii zdążyła się ustabilizować czy przenieść w inne okolice, czyli Shane’owi pozostała jedynie Corrie. Zresztą wspomniał o niej, gdy tylko przyjechał. A o żadnej innej nawet nie napomknął.

Przed laty pozostawał pod jej wpływem. Trudno powiedzieć, jak wyglądały ich kontakty przez ten ostatni okres, jednak lepiej dmuchać na zimne.

Corrie wychowała się na ranczu, po śmierci ojca przejęła je i prowadziła samodzielnie. Jednak to zupełnie inna skala niż ich rozległe imperium.

Shane zawsze dążył do niezależności. Chciał działać samodzielnie, być zależnym wyłącznie od siebie. Corrie z pewnością mu imponuje. Nikt jej niczego nie narzuca, nikomu się nie podporządkowuje. Do Shanea to musi przemawiać.

Zaproponował mu czterdzieści pięć procent, jednak w głębi duszy wiedział, że na jego miejscu również miałby opory. Prawdopodobnie też wolałby zacząć działać na własną rękę.

Jednak tradycja i rodzinne dziedzictwo do czegoś zobowiązują. Dlatego postara się zrobić wszystko, by nakłonić Shanea do powrotu.

Ojciec potępiał Shanea za wybór jego drogi. Nick był bardziej tolerancyjny i nie podzielał tych surowych ocen. Mimo to zależy mu, by brat wreszcie dorósł do oczekiwań rodziny. I dowiódł charakteru, spełniając je. Mimo że ojciec już tego nie zobaczy.

Zwykle odpychał od siebie nieprzyjemną myśl, że w jakimś stopniu ponosi winę za postępki brata. Przez ostatnie wspólnie przeżyte lata to on był wzorem dla Shanea, on powinien zaszczepić w nim wartości, nauczyć odpowiedzialności.

To ostatni moment, gdy jeszcze może zawrócić Shanea, przekonać go, że powinien osiąść na ranczu. Jeśli w imię tych wyższych racji będzie musiał jeszcze raz rozmówić się z Corrie, zrobi to. Przed laty dziewczyna wykazała zdrowy rozsądek i wycofała się.

Być może kryły się za tym inne powody. Perspektywa ciągłego podróżowania z Shaneem z zawodów na zawody i życia w motelowych pokojach mogła ją zniechęcić.

Poza tym jej ojciec już wtedy podupadł na zdrowiu, może więc nie chciała go opuszczać? Teraz, gdy Shane skończył z rodeo, sytuacja jest inna.

Może Corrie nadal ma dla niego ciepłe uczucia. Choć co innego jest ważniejsze – czym ona go tak ujęła? Jeśli to odkryje, łatwiej mu będzie podejść Shanea i przywołać do rozsądku.

Usłyszał głos brata wołającego do gospodyni. Czyli już wrócił. Nadarza się świetna okazja, by pojechać teraz do Corrie i rozmówić się z nią w cztery oczy. Im szybciej to zrobi, tym lepiej. Nim do czegoś dojdzie.

Wyłączył komputer i szybko ruszył do samochodu.

Jazda zabrała mu dwadzieścia minut. Przez ten czas zastanawiał się, od czego zacząć rozmowę. Musi to zrobić umiejętnie. Corrie jest raczej spokojna, jednak ma swoją dumę.

Od czterech lat samodzielnie prowadzi ranczo. Może zareagować gwałtownie, gdy sąsiad, z którym niemal się nie widuje, nagle zacznie się wtrącać w jej prywatne sprawy.

Dziś ich rozmowa może wyglądać zupełnie inaczej niż tamta sprzed lat. Z natury nie jest łagodny i nie bawi się w subtelności, jednak teraz to chyba jedyny sposób.

Już samo jego pojawienie się może jej przypomnieć, że starszy brat Shanea nadal tu jest i czuwa. I nie pochwala ich znajomości, tym bardziej długofalowych planów na przyszłość. Jeśli zajdzie potrzeba, uzmysłowi jej to bardziej dobitnie.

Zjechał z głównej szosy. Stąd do Davis Ranch jest mniej niż dwa kilometry. Zjeżdżając z niewielkiego wzgórza, ujrzał zabudowania rancza. Po lewej stronie domu dostrzegł sylwetkę szczupłej kobiety. Podlewała klomb z kwiatami.

Od razu poznał Corrie. Jednak było coś, co go zaskoczyło. Włosy, zwykle zaplecione w warkocz, wspaniałymi ciemnymi lokami falowały nad kwiatami. Dziewczyna wyprostowała się nieco, odrzuciła włosy na plecy i pochyliła konewkę.

Skończyła podlewać i odwróciła się w jego stronę. Zatrzymał samochód. Nawet jeśli była zaskoczona jego przyjazdem, nie pokazała tego po sobie. Miała czas się przygotować, musiała słyszeć zbliżające się auto.

Ruszył w jej stronę po zrudziałym trawniku. Nie mógł oderwać oczu od jej pięknych, lśniących włosów. Aż do chwili, gdy jego wzrok zszedł niżej.

Rzadko widywał Corrie, a jeśli już, to z dala. Dlatego teraz przeżył prawdziwy szok. Biały T-shirt, nieco skurczony od prania, lekko opinał figurę. Szorty z obciętych dżinsów odsłaniały szczupłe, zgrabne nogi. Była boso. Zawsze widywał ją w stroju roboczym. Poczuł się niemal jak rażony piorunem.

Czy Shane był teraz u niej? Może stąd ten strój i rozpuszczone, świeżo umyte włosy? W porównaniu z jej codziennym wyglądem to wielka zmiana. Choć Corrie, mimo że taka odmieniona, nadal jest sobą. I wygląda nadzwyczaj atrakcyjnie.

Nie spodziewała się wizyty Nicka. Żałowała, że nie ma na sobie bardziej odpowiedniego stroju. Czuła na sobie jego wzrok, gdy szedł w jej stronę. Starała się nie okazać po sobie zdenerwowania. Tę umiejętność opanowała już dawno, jeszcze przed laty, gdy na jego widok serce waliło jej jak młotem. Teraz nie było to łatwe. Bo miała świadomość, że jest pierwszym mężczyzną, który widzi ją w szortach odsłaniających niemal całe nogi.

By zająć myśli czymś innym, obserwowała go, w duchu porównując obu braci.

Shane jest przystojniejszy, choć są do siebie bardzo podobni. Między nimi jest osiem lat różnicy. Shane jest bardziej chłopięcy, Nick opanowany i doświadczony. Wydaje się też bardziej stanowczy i niedostępny.

Czarne włosy i czarne oczy jeszcze bardziej to podkreślały. Shane ma intensywnie niebieskie spojrzenie. Obaj są wysocy. Nick ma mocniejszą budowę. Shane porusza się lżej i zręczniej, czasem postawą i gestem przydając sobie znaczenia. Nick nie musi tego robić. Wierzy w siebie. Po wypadku, który unieruchomił ojca w wózku inwalidzkim, Nick przerwał studia i wrócił na ranczo. Przejął rządy nad rodzinnym imperium.

To przełożyło się na jego sposób bycia. Wiedział, ile jest wart, miał autorytet. Nie oszczędzał się i tego samego wymagał od innych. Taki człowiek weźmie sobie za żonę kobietę, która dorównuje mu urodzeniem, statusem i urodą. To oczywiste.

Wiedziała o tym już dawno. Ona nie wchodzi w grę, pod żadnym względem. Nick nawet na nią nie spojrzy. Jednak za każdym razem na jego widok działo się z nią coś dziwnego. Tak jak teraz, gdy podszedł i grzecznie uchylił ronda kapelusza, a ją od razu ogarnęła fala gorąca…

Niebieskie oczy patrzą na niego czujnie. Ma długie gęste rzęsy, o jakich większość kobiet może tylko marzyć. Przygląda się jego twarzy, ale nie przesuwa wzroku na całą sylwetkę. Plus dla niej. Corrie nigdy nie była kokietką, mężczyźni jej nie interesowali. Widać to się nie zmieniło.

Choć teraz, kiedy ma ją przed sobą tak blisko, nie pojmuje, jak mógł uważać ją za nieciekawą dziewczynę. Przeciwnie. Oczy zawsze miała wyjątkowo ładne. Z wiekiem buzia się jej nieco zmieniła. Regularne rysy, lekko opalona cera, delikatne, miękkie usta. Corrie wyrosła na prawdziwą piękność.

Nic dziwnego, że Shane jest nią zauroczony. Zadanie, które początkowo wydawało się proste, może okazać się trudnym wyzwaniem.

Sam się zdziwił, słysząc zmieniony ton swego głosu, gdy odezwał się do niej na powitanie.

Nie odpowiedziała od razu, tylko skinęła głową.

– Shane już odjechał. Jakieś trzy godziny temu.

– W takim razie złapię go później. – Oświeciło go, że powinien pochwalić jej kwiaty. Popatrzył w dół, ale wtedy dostrzegł jej nagie nogi.

– Przepiękne kwiaty – rzekł wreszcie.

– Spostrzegł, że się zarumieniła. Czyli wszystkiego się domyśliła.

Uśmiechnął się zadowolony. Wskazał na konewkę.

– Może ci pomóc?

– Dziękuję, ale już wszystko podlałam.

Cisza, jaka zapadła, zaczęła się przeciągać. Celowo się nie odzywał. Chciał, by poczuła się trochę spięta.

Jednak gdy znowu na nią spojrzał, trochę zmienił zdanie. Shane mógł trafić dużo gorzej. Właściwie czego się jej czepia? To porządna, uczciwa, ciężko pracująca dziewczyna.

Ta zmiana nastawienia nie ma nic wspólnego z jej wyglądem, przekonywał się w duchu. Opamiętał się. Przyjechał tu w konkretnym celu, musi się tego trzymać.

Jeśli Shane się z nią ożeni, jest bardzo prawdopodobne, że zechce dokupić niewielkie ranczo przy drodze, które jest wystawione na sprzedaż. Wkrótce do kupienia będzie jeszcze jedno ranczo. Shane zebrał sporo nagród, wystarczy mu na pierwszą wpłatę i zaciągnięcie kredytu.

Gdyby był w jego wieku i na jego miejscu, bardzo możliwe, że poważnie by to rozważył. Merrickowie nie boją się wyzwań, to u nich rodzinne. A rozpoczęcie wszystkiego od zera to kusząca perspektywa. Shane mógłby liczyć na Corrie, to jasne. Jest dziewczyną na dobre i na złe. W dodatku bardzo atrakcyjną.

Zastanawiał się nad optymalną strategią, gdy nagle go olśniło. Może to jej uroda tak na niego podziałała.

A gdyby spróbować uczynić z niej sprzymierzeńca?

Przede wszystkim musi ustalić, co ich naprawdę łączy. Najprościej ściągnąć ich w jedno miejsce i wtedy to ocenić. Przekonać się na własne oczy. Nie ma na co czekać. Uśmiechnął się, by choć trochę rozładować napięcie, które celowo wywołał. Teraz tego żałował.

– Pomyślałem sobie, żeby zrobić Shane’owi niespodziankę, dlatego chciałbym zaprosić cię do nas dziś na kolację.

Zdaję sobie sprawę, że to trochę spóźnione zaproszenie, więc jeśli ci nie pasuje, możemy przełożyć je na jutro. To będzie zwyczajna codzienna kolacja. Po całym dniu nie bardzo mam ochotę na odświętne stroje. Jeśli ci nie przeszkadza, pozostańmy przy nieformalnym charakterze spotkania. Innym razem może być bardziej uroczyście.

Sam się dziwił, jak płynnie kłamie. Przez cały dzień siedział przy biurku. Jednak zależy mu, by Corrie nie czuła się skrępowana. Shane nie raz zapraszał ją na kolację na ranczo, ale Corrie zawsze odmawiała. Z pewnością słyszała o ich tradycyjnym, bardzo formalnym podejściu do posiłków. Sądząc po jej strojach, bardzo prawdopodobne, że w ogóle nie ma żadnej sukienki.

Dziewczyna zarumieniła się lekko. Widział po jej oczach, że jest zaintrygowana i zaskoczona.

– Dziękuję za zaproszenie, panie Merrick – odezwała się cicho. – Ale czy… na pewno?

Doskonale wiedział, co ma na myśli. Uśmiechnął się, by jego słowa zabrzmiały bardziej przekonująco.

– Czasy się zmieniają, ludzie też. Przyjaźnicie się z Shaneem. Od zawsze jesteśmy sąsiadami. Pora nawiązać sąsiedzkie stosunki, bliższe niż dotąd… Corrie. Będzie mi miło, jeśli zechcesz mówić mi po imieniu.

W jej oczach przemknęła niepewność. Przez chwilę bał się, że przeciągnął strunę. Jednak Corrie chyba kupiła pomysł zacieśnienia sąsiedzkich kontaktów.

– Z przyjemnością. O której mam być?

– Zwykle do kolacji siadamy o siódmej.

– Dobrze. W takim razie będę o siódmej. Sięgnął do kapelusza.

– To do zobaczenia.

–

Rozdział 3

Gdy tylko Nick się odwrócił i ruszył do samochodu, Corrie tarasem od ogrodu wbiegła do domu i podeszła do okna od frontu.

„Czasy się zmieniają, ludzie też…”

Słowa Nicka ciągle dźwięczały jej w uszach. Patrzyła, jak wsiada do swojej luksusowej terenówki. Czy to zdarzyło się naprawdę? Czy Nick rzeczywiście tu był i zaprosił ją na ranczo Merricków na kolację?

A ona przyjęła zaproszenie! To chyba niemożliwe. Co ją podkusiło, żeby się zgodzić? Z powodu Shanea, pośpiesznie odpowiedziała sama sobie, nie chcąc się za bardzo w to zagłębiać. Obserwowała, jak Nick rusza i jedzie w kierunku szosy. Serce nadal biło jej jak szalone.

Najpierw Shane, teraz Nick. Każdy z nich zachowywał się dziwnie. Inaczej niżby się spodziewała. A może to tylko jej pobudzona wyobraźnia?

Powiedział, że zaprasza ją, by zrobić niespodziankę bratu.

Czyżby Shane dał mu do tego powód? Wyraził się o niej w sposób, który Nicka do tego natchnął? No bo skąd ta jego nagła przemiana? Czyżby diametralnie zmienił zdanie nie tylko na jej temat, ale na charakter ich znajomości? Dla niej Shane jest tylko dobrym przyjacielem. I takie ramy chce zachować. Zresztą nigdy nie było inaczej. Aż do dziś. Bo dzisiaj Shane ją zaskoczył. Był inny. Jakby chodziło mu o coś innego niż tylko przyjaźń.

Ale o co?

Już spotkanie z Shaneem wytrąciło ją z równowagi, ale stan, w jakim się teraz znalazła, z niczym nie dawał się porównać. Przez kolejne dwie godziny poruszała się jak w ukropie. Pośpiesznie dokończyła niezbędne obowiązki i pobiegła na górę, by wybrać strój na dzisiejszy wieczór. Dobrze, że kilka lat temu kupiła sobie trochę ciuchów.

Jednak nic nie trafiało jej do przekonania. Wszystkie nowe stroje, jakie po kolei przymierzała, wydawały się jej zbyt oficjalne, zbyt wyjściowe. Nie pasują na dzisiejszy wieczór. Nick zapowiedział, że to ma być normalna kolacja. Jak ze zwyczajnej dziewczyny z rancza zmienić się w bywalczynię salonów?

Przymierzyła wszystkie ubrania, które od biedy mogły się nadać. Prawdę mówiąc, nie było tego zbyt wiele. Niestety wszystkie sukienki odpadają. Ma dżinsową spódniczkę, ale ona też nie za bardzo się nadaje.

Może te białe dżinsy? Do nich mogłaby włożyć bladoróżową koszulową bluzkę. Zwyczajnie, a jednocześnie kobieco.

Włożyła dżinsy. Są nowe i dość sztywne, nie tak wygodne jak te, które nosi na co dzień. Bluzka jest w porządku. Pracowicie podwinęła rękawy, starając się zrobić to równo. W ostatniej chwili przypomniała sobie o pasku ze złotą klamerką.

Nie ma prawdziwej biżuterii, ale złoty łańcuszek i klipsy dodadzą jej trochę blasku.

Popatrzyła na swoje odbicie i nagle przebiegło jej przez myśl, że powinna przekłuć sobie uszy. Nigdy wcześniej nie miała takich pomysłów. Niestety, nie poprawi urody makijażem. Wszystkie kolorowe kosmetyki wyrzuciła kilka lat temu. Nie zdąży pojechać do sklepu. Zła na siebie, rozczesała włosy. Zostawi je rozpuszczone, tylko część zepnie z tyłu spinką. Potarła usta, by były bardziej czerwone, poszczypała policzki. Trudno, nic więcej nie zdziała.

Włożyła nowe brązowe sandałki, czekające w pudełku na swój wielki moment. Niewielka torebka z brązowej skóry też dzisiaj będzie mieć swoją premierę. Wrzuciła do niej grzebień i portfel. Zarzuciła torebkę na ramię i ostatni raz popatrzyła w lustro.

Wybieranie stroju i szykowanie się zabrało jej dwie godziny. Choć zwykle jest gotowa w sekundę.

Wygląda inaczej. Jak kobieta polująca na faceta.

Załamała się. Musi coś z tym zrobić, nie może się tak pokazać.

Odłożyła torebkę, ściągnęła klipsy. Już miała wrzucić je do pudełka po cygarach, służącego jej za kuferek na biżuterię, gdy nagle znieruchomiała.

Niby dlaczego ma je odłożyć? Pracuje, jest niezależna. Nigdy w życiu za nikim się nie uganiała. I nigdy tego nie zrobi. Ma swoją dumę i swoje przekonania. Nie umawia się z facetami. Jedyny pocałunek, jaki ma na koncie, był pomyłką.

Oczy rzucały skry. Jest kobietą, ma dwadzieścia cztery lata. To jest jej życie. I nikomu nic do tego.

Niby dlaczego nie powinna ubierać się na różowo i nosić klipsów? Kto ośmieli się z niej kpić czy żartować? Gdyby miała pomadkę i tusz, też by ich użyła. Ma do tego prawo.

Co z tego, że ubierze się dzisiaj bardziej kobieco, skoro ma na to ochotę? Nawet jeśli chce się komuś spodobać, to komu to przeszkadza?

Większość dziewczyn robi to od dawna, zaczyna jeszcze w szkole. Ma prawo do marzeń o własnej rodzinie, kimś bliskim. Zawsze jej tego brakowało. Przez całe życie miała tylko ojca. Człowieka, który mógł być jej dziadkiem i nigdy nie okazywał cieplejszych uczuć. Ich rozmowy ograniczały się do gospodarstwa, sytuacji rynkowej i pogody.

Pragnęła mieć swoją rodzinę, ale nie zanosiło się, by kiedykolwiek to się stało. Dlatego odpychała od siebie te rojenia.

Nie łudziła się, że jej marzenia się spełnią. Dzisiejszy wieczór w ogóle się z tym nie wiąże. Zresztą oni pewnie nawet nie dostrzegą żadnej różnicy w jej wyglądzie.

A jeśli nawet, to co? Nawet jeśli pomyślą, że chce ich olśnić, to nic w tym złego. Poza tym dla nich to żadna nowość. Są obiektem westchnień wszystkich panien do wzięcia w całym Teksasie. Każda próbuje.

Humor się jej poprawił. Przypięła klipsy, sięgnęła po torebkę i zeszła na dół.

Była w połowie drogi, gdy zaczęła się denerwować. A zaraz potem nieoczekiwanie pojawiło się to zaskakujące i irytujące pytanie…

Którego z braci bardziej chce zobaczyć?

Zwolniła i skręciła z autostrady na szosę do Merricków. Pytanie nie dawało jej spokoju.

Który z nich bardziej się jej podoba? Shane czy Nick? Ten, z którym od lat się przyjaźni i z którym dobrze się czuje, którego zachowanie daje jej nadzieję, że kiedyś zobaczy w niej kobietę i trochę się w niej zakocha?

Czy może jego brat, wspaniały i nieosiągalny, który zaprosił ją na dzisiejszą kolację?

Jak trudno znaleźć odpowiedź!

Jest podekscytowana czekającym ją spotkaniem ze starym znajomym, który dziś zaskoczył ją zachowaniem i dziwnym błyskiem w oczach, gdy od niechcenia wspomniał o wrażeniu, jakie Corrie wywiera na mężczyznach.

A może bardziej czeka na widok tego, który nie ma bladego pojęcia – i pewnie wcale go to nie obchodzi – że nadal działa na nią tak, jak wtedy, gdy miała osiemnaście lat? Wystarcza sama jego obecność, a serce bije jej szybszym rytmem, brakuje powietrza.

Te kłębiące się w głowie myśli wprawiały ją w coraz większy popłoch. Musi się wziąć w garść.

Może jest taka podenerwowana, bo podświadomie pragnie zainteresować sobą mężczyznę, jakiegokolwiek mężczyznę. Być może Shane tylko sobie dzisiaj żartował, a ona od razu dopatrzyła się czegoś więcej. Uznała, że z nią flirtuje.

Nick zawsze się jej podobał. To nieoczekiwane zaproszenie tylko odświeżyło wspomnienia. Jednak niepotrzebnie tak się wystroiła. Zachowała się beznadziejnie.

Gdyby nie to, że z daleka już widziała stojącego na ganku Nicka, zawróciłaby do domu. Coś by wymyśliła, żeby się wykpić.

Teraz już na to za późno. Na pewno spostrzegł jej starego pickupa wzbijającego za sobą tuman kurzu. Nie ma odwrotu.

Zacisnęła zęby. Trudno, będzie robić dobrą minę do złej gry. Jakoś przetrzyma.

Wysiadła spokojnie, udając sama przed sobą, że ten biało-różowy strój to dla niej nic nowego. Podobnie jak zaproszenia na kolacyjki od przystojnych mężczyzn.

Gdy tylko wróci do domu, wyrzuci wszystkie kobiece fatałaszki. Nie będą jej kusić, by jeszcze raz się tak wygłupić. Woli do końca życia być sama, niż czuć się tak fatalnie jak teraz.

Popatrzyła na Nicka i uśmiechnęła się z przymusem. Miała nadzieję, że nie spostrzeże jej zmieszania. I tak rzeczywiście się stało, bo nie patrzył na jej twarz, a przesuwał wzrokiem po całej postaci.

Zrobiło się jej gorąco. Co sobie o niej pomyślał? Rozbawiła go czy zniechęciła? Jego ciemne, niemal czarne oczy popatrzyły teraz na jej twarz.

Zabrakło jej tchu. Bo jej obawy wcale się nie potwierdziły. Za to w jego oczach ujrzała błysk, jaki wcześniej widziała w oczach Shanea.

Jego głęboki głos sprawił, że znowu oblała ją fala gorąca.

– Witam, Corrie. Cieszę się, że przyjechałaś.

– Dziękuję za zaproszenie – skinęła głową.

– Z jego twarzy nie mogła wyczytać, jak przyjął jej słowa. Gestem zaprosił, by weszła. Idąc, rozglądała się ciekawie. Oglądając dom, zajmie myśli czymś innym. Bo jego bliskość strasznie ją rozprasza.

Piętrowy wiktoriański dom robił wrażenie. Ogromne wnętrza, wielka przestrzeń. Lśniące posadzki z ciemnego dębu, wyłożone dywanem schody szerokim łukiem prowadzące na piętro, wzdłuż nich olejne portrety przodków, cztery inne na ścianach reprezentacyjnego holu…

Przy wejściu, po prawej stronie, stał piękny stół, a nad nim lustro w rzeźbionej ramie. Mijając je, przelotnie dostrzegła swoje odbicie. Otwarte szeroko oczy, zdumienie malujące się na twarzy. Jak prostaczek, który nagle znalazł się w pałacu.

Po lewej stronie ciągnął się salon i biblioteka. Zerknęła do środka. Miękkie, puszyste dywany, kosztowne meble z cennego drewna obite bursztynowym brokatem, na ścianach olejne obrazy. Wnętrza jak ze stron luksusowego magazynu. Coraz bardziej czuła się tutaj nie na miejscu. Po co przyjęła to zaproszenie, czemu się nie zastanowiła?

Znaleźli się w przestronnym pokoju z tyłu domu. Przeszklona ściana wychodziła na patio i basen. Shane nie raz zapraszał ją, by przyszła popływać, ale nigdy z tego nie skorzystała.

Ich ojciec nie robił miłego wrażenia. Z zaciętą twarzą i ostrym spojrzeniem zawsze wydawał się jej nieprzyjemny i budzący lęk. Po wypadku, który przykuł go do wózka, stał się jeszcze bardziej przykry i odpychający. Shane ciągle z nim wojował, więc tym bardziej wolała się nie narażać i trzymać się z daleka.

Tata raczej nie utrzymywał kontaktów z sąsiadem, a jeśli już, to z rzadka. Shanea jakoś znosił, choć nie raz ostrzegał ją, by nie dała się wystrychnąć na dudka temu „bogatemu chłopakowi”.

Dziś sama wyszła na głupka, choć tylko przez własną bezmyślność. Shane nie miał z tym nic wspólnego.

Nick wskazał jej skórzane kanapy stojące przy przeszklonej ścianie.

– Usiądź sobie – zachęcił. – Może masz ochotę obejrzeć film z zawodów Shanea? Chyba że już go widziałaś.

Usiadła w rogu kanapy. W tym samym momencie weszła gospodyni.

– Pani Louise, to jest pani Corrie – Nick dokonał prezentacji. – Pani Corrie, to pani Louise. Najlepsza mistrzyni kuchni w całym Teksasie – dodał.

– Czego się napijesz? – zapytał. – Wybór jest bardzo duży. Poprosimy Louise, to nam przyniesie. Chyba że wolisz drinka, to sam przyrządzę. Mamy też wino, prawda, Louise?

Gospodyni skinęła głową.

W pierwszej chwili chciała podziękować, ale ugryzła się w język. To by nie było grzeczne. Nick stara się być dobrym gospodarzem. Jeśli on nic nie pije, ona też podziękuje. Czyli najzgrabniej będzie się tego dowiedzieć.

– A ty już się zdecydowałeś? – zapytała.

Spostrzegła, że nerwowo ociera dłonie o białe dżinsy.

Pośpiesznie zacisnęła palce, by tego nie robić.

– Zrobię sobie drinka. Też masz ochotę?

Nigdy nie piła alkoholu i nigdy nie miała ochoty. Teraz też nie. Skinęła jednak głową i rzekła:

– Poproszę to, co ty.

Przez mgnienie w jego oczach przemknęło coś nowego. Rozbawienie? Domyślił się, że nie ma doświadczenia w tej dziedzinie? Pewnie dobrze wie, że wiele rzeczy, które dla niego są oczywiste, dla niej w ogóle nie istnieje. Skinął głową.

Pani Louise wyszła, a Nick podszedł do barku w rogu pokoju. Otworzył szafkę. Las butelek, jaki dostrzegła w środku, zaskoczył ją. Czyżby Merrickowie mieli słabość do alkoholu? Wcześniej ich o to nie podejrzewała. Nie bardzo się jej to podoba.

Shane opowiadał jej kiedyś o piwnych popijawach, w jakich brał udział, ale to były tylko młodzieńcze wygłupy. Tata miał w domu butelkę whisky. Przez lata stała w kredensie, nieotwierana.

Kieliszki i szklaneczki lśniły jasnym blaskiem. To pewnie kryształ, domyśliła się. Obserwowała, jak Nick wyjmuje wysokie szklaneczki, srebrnymi szczypcami nakłada z wiaderka lód. Wlał do szklanek wódkę, potem z dolnej szafki, która okazała się małą lodówką, wyjął dzbanek z sokiem pomarańczowym. Zamieszał go szklanym mieszadełkiem i dopełnił szklaneczki.

Dużo z tym zachodu. Tym bardziej dziwne, że sam się fatygował, zamiast poprosić Louise. Jej tata był pod tym względem bardzo zasadniczy. Plus dla Nicka.

Lubi sok pomarańczowy, to jej pasuje. Ale to nie będzie sam sok. Słyszała to i owo o wódce, więc będzie ostrożna. Będzie sączyć drinka powoli. Nick nie zauważy, że prawie nie pije.

Gdyby był Shane, czułaby się pewniej. Wkrótce powinien się zjawić. Nicka nie bardzo wypada pytać o brata. Jeszcze sobie pomyśli, że nie może się go doczekać.

Nick podał jej szklaneczkę, usiadł w skórzanym fotelu obok kanapy. Z lekkim uśmiechem podziękowała za drinka i postawiła go sobie na udzie, na wszelki wypadek podkładając pod szklankę palec, by na białych dżinsach nie został wilgotny ślad.

– Czekamy na Shanea – rzekł Nick, pociągając łyk. Miał na sobie te same rzeczy, w jakich był wcześniej u niej. Czyli naprawdę nie chciał przebierać się do kolacji. Rękawy śnieżnobiałej koszuli miał podwinięte. Tak jak ona. Może niepotrzebnie to zrobiła, może to wygląda po męsku? Nigdy wcześniej się nad tym nie zastanawiała.

Popatrzyła na niego. Biel koszuli kontrastuje z opalenizną, czarne oczy lśnią. Czarne włosy jeszcze bardziej podkreślają jego surową urodę. Wygląda olśniewająco. Naprawdę jest pod wrażeniem. Dlatego nie od razu dotarło do niej, że Nick o coś pyta.

– Możemy obejrzeć wideo – powtórzył. Umilkł na chwilę, popatrzył na nią i dodał: – Chyba że wolisz poczekać na Shanea, by sam relacjonował zawody i komentował to, co jest na ekranie.

Nim zdążyła odpowiedzieć, rozległ się dźwięk telefonu stojącego na stoliku z boku. Nick nie podniósł słuchawki. Po dwóch dzwonkach telefon zamilkł.

Nick, jakby domyślając się jej wątpliwości, rzekł:

– Shane pojechał do Coulter City, ale miał wrócić na szóstą. Pewnie go coś zatrzymało, jeśli to on dzwoni.

Modliła się w duchu, by Shane już dojeżdżał na ranczo. Na progu stanęła Louise.

– Szefie. – Nick pytająco popatrzył w jej stronę. – Dzwonił Shane. Powiedziałam, że czekamy z kolacją, ale rzucił tylko, że coś mu wypadło i będzie późno. Rozłączył się, nim zdążyłam powiedzieć, że ma gościa.

– Mówił, gdzie jest?

– Nie, proszę pana.

Nick podziękował i Louise wyszła. Corrie siedziała jak sparaliżowana. Shane nie przyjedzie? I co teraz będzie? O czym oni z Nickiem mogą rozmawiać? Gdyby miała choć cień podejrzenia, że Shanea nie będzie, w życiu by tu nie przyjechała. A teraz nie ma odwrotu. No to pięknie!

Rozdział 4

Uśmiechnął się do niej tak, jakby nic się nie stało. Jakby fakt, że kolację zjedzą tylko we dwoje, niczego nie zmieniał.

– Tak to bywa z niespodziankami – rzekł od niechcenia.

– Czasami nie wychodzą. Choć muszę przyznać, że tym razem nie mam nic przeciwko temu.

Z przymusem skinęła głową i uśmiechnęła się blado. Nie ma nic przeciwko temu. Zabrzmiało to trochę jak komplement, chociaż pewnie powiedział tak, żeby jakoś wybrnąć. Miło z jego strony, jednak wcale nie poczuła się lepiej. Jak przeżyje tę kolację? Czy w ogóle zdoła coś przełknąć?

Podniosła się z kanapy. Chciała obejść długi niski stolik, by dojść do drzwi jadalni, ale coś we wzroku Nicka ją zatrzymało. Jakby chciał coś powiedzieć. Przeczucie jej nie myliło.

– Mamy rodzinną tradycję prowadzenia pań do stołu, więc… pani Davis?

Wyciągnął do niej rękę. Spięła się wewnętrznie. Znalazła się w nieoczekiwanej sytuacji, jednak to miło, że chce dochować tradycji, nawet gdy ma do czynienia z kimś takim jak ona.

Zmusiła się, by zrobić krok w jego stronę i wyciągnąć rękę. Przez moment wahała się, nie będąc pewna, czy nie popełnia jakiegoś błędu. W dodatku uzmysłowiła sobie, że jej dłoń, zniszczona codzienną pracą, nie jest gładka i miękka jak dłonie kobiet, z którymi Nick się spotyka.

Widząc jej wahanie, sam ujął jej palce. Przeszedł ją dreszcz, nogi się pod nią ugięły.

Serce zatrzepotało jej w piersi, bo Nick przygarnął ją nieco bliżej. Podał jej ramię. Nie śmiała spojrzeć mu w oczy, ale czuła na sobie jego wzrok. Drugą ręką przykrył jej dłoń, przytrzymując ją. Zrobiło się jej gorąco.

To, co teraz czuła, było bardzo przyjemne. I mimowolnie chciała jeszcze więcej. Czyżby była tak spragniona mężczyzny, że niewinny dotyk budzi w niej ukryte pragnienia? A może to dlatego, że to dłoń Nicka? Cud boski, że jakoś udało się jej nie upuścić drinka.

Chyba szczęśliwie nie zorientował się, jakim szokiem była dla niej ta chwila. Ruszyli do jadalni. Była pełna obaw. Bo jej doświadczenie życiowe na tym się wyczerpało. I bała się, że Nick zaraz się tego domyśli.

Jadalnia nie ustępowała szykiem reszcie posiadłości. Wielkie okna i tarasowe drzwi wychodzące na patio, długi, lśniący stół. Nad nim trzy kryształowe żyrandole rzucające olśniewający blask. Przy jednej ścianie bufet, a na nim kryształowe misy. Z drugiej strony pomocnik. Na srebrnej tacy świece i termos z kawą.

Zachwyciły ją trzy wyeksponowane tu obrazy. Pole kwitnących bławatków, preria oraz portret matki Shanea i Nicka. Zmarła przed laty, ale kiedyś widziała jej zdjęcie.

Podeszli do stołu. Był nakryty na dwie osoby. Najwyraźniej Louise zdążyła usunąć nakrycie dla Shanea. Kwiaty, świece w srebrnym świeczniku. Dla niej to coś na wyjątkowe okazje, ale dla ludzi bogatych to zapewne norma. Zresztą w takiej scenerii…

Próbowała przypomnieć sobie wytyczne z przeczytanych książek o dobrych manierach, ale daremnie. Zaczęła więc kalkulować, ile czasu powinna odsiedzieć.

Godzina to może za krótko. Zjedzą kolację, pozostanie jeszcze kilka minut i jakoś się wykręci. Tylko jak zdoła to wytrzymać? O czym z nim rozmawiać? Przecież nie wypada tylko potakiwać czy odpowiadać monosylabami.

Nick zdaje sobie sprawę, że jest zwyczajną dziewczyną. Brak jej towarzyskiej ogłady. Nie chadza na eleganckie kolacje i nie obraca się w towarzystwie osób z wyższych sfer. Więc raczej nie oczekuje po niej zbyt wiele.

Jeśli uzna ją za mruka, to trudno. Ważne, by nie domyślił się, że to z jego powodu jest taka małomówna. Bo i tak będzie ją wiele kosztowało, by w ogóle coś przełknąć.

Zaskakiwała go. Delikatnością, subtelnością, kruchą kobiecością. Sama prowadzi ranczo, nie boi się ciężkiej pracy, a mimo to jest w niej coś wręcz dziewczęcego. Ten kontrast fascynuje.

Kiedy ostatni raz zdarzyło mu się spotkać dziewczynę, która rumieni się z powodu czegoś tak zwyczajnego jak niewinne dotknięcie? Zresztą czy w ogóle są jeszcze takie kobiety, które się rumienią? To mu uświadamia, jak bardzo się zmienił. I jakie są kobiety, z którymi od czasu do czasu się spotyka. Przykre…

Doprowadził Corrie do jej miejsca. Odstawił obydwie szklanki, po czym odsunął krzesło dla gościa. Widziane z bliska piękne włosy dziewczyny wydawały się miękkie jak jedwab. Ledwie się powstrzymał, by nie musnąć ich dłonią, żeby się o tym przekonać. Pachniały kwiatowym szamponem. Chciałby zanurzyć w nich twarz. Opamiętał się. Co się z nim dzieje?

Louise nie zapaliła świec. Często tak robiła, gdy zapraszał dziewczynę. Nie zapomniała też o kwiatach. Zapalił świece. W ich blasku oczy Corrie jaśniały ciepło. Popatrzyła na migoczące płomyki, potem na niego. Uśmiechnęła się. W tym uśmiechu było coś ujmującego – dziecinne zadowolenie i radość z widoku płomieni.

– Jak pięknie… – powiedziała cicho. – I te kwiaty.

– Podoba ci się światło świec – podsumował. – Pasuje do ciebie.

Udał, że nie dostrzegł zaskoczenia malującego się w jej oczach. Pośpiesznie odwróciła wzrok.

– Pani Lou bardzo lubi kwiaty, podobnie jak ty – rzekł lekko. – Tylko woli zamawiać je w kwiaciarni.

– Ja takich nie mam. Tylko zwykłe, ogrodowe – rzekła pośpiesznie, chyba zbyt szybko, bo wciąż nie mogła pozbierać się po tym jego stwierdzeniu na temat świec. Wzruszyła ramionami. Brakuje jej słów albo podświadomie odrzuca jego komplement.

Nie mógł się powstrzymać przed porównywaniem jej z kobietami, z jakimi zwykle miewał do czynienia. Pewnymi siebie, zadbanymi, przyjmującymi komplementy jak coś oczywistego i należnego. Żadna z nich nie jest choćby w połowie tak urzekająca jak Corrie. Teraz siedzi z dłońmi splecionymi na kolanach zupełnie nieświadoma swojego uroku.

Wydaje się taka niewinna, taka świeża. Shane, urodzony uwodziciel, z pewnością zasypuje ją komplementami. Więc jak to się dzieje, że jest niepewna siebie? Czyżby ich znajomość wcale nie była taka, za jaką ją uważał? Czyżby ich ojciec też się mylił?

Corrie jest spięta, ale może powinien złożyć to na karb ich rozmowy sprzed lat. Nie był zbyt obcesowy, ale też nie owijał w bawełnę. Zdawał sobie sprawę, że rani jej uczucia, ale uznał to za mniejsze zło. Ich ojciec nie byłby taki subtelny.

Być może zgodziła się dziś przyjechać tylko z powodu Shanea, jednak teraz robi dobrą minę. Shane się nie pokazał, ale Corrie czuje się zobowiązana wytrwać do końca. To miłe. Zwłaszcza że wiąże się to z ryzykiem, że znowu usłyszy mało przyjemne rzeczy.

Widział, że odetchnęła lżej, gdy weszła Louise. Uśmiechnęła się do niej blado. Gdy gospodyni wyszła, Corrie popatrzyła na niego pytająco, jakby czekając na jego inicjatywę.

Sięgnął po serwetkę. Pora zmienić temat.

– Powiedz, jak sobie radzisz z wodą? Moglibyśmy wykorzystać nasze zraszacze do nawilżania ziemi po twojej stronie płotu.

Rozmowa dwóch ranczerów. Zgodnie z przewidywaniami zrobił dobry początek.

Poszło lepiej, niż przypuszczała. Wprawdzie cały czas miała się na baczności, ale kolację zjadła bez problemu.

Pochlebiało jej, że Nick rozmawia z nią o prowadzeniu rancza jak równy z równym. Z uwagą wysłuchiwał jej zdania, wypowiadał własne opinie, na niektóre tematy dyskutowali.

Z każdą chwilą przekonywała się do niego coraz bardziej. Wprawdzie to on kiedyś powiedział, że nie pasuje do Shanea, jednak trudno mieć mu to za złe. Tym bardziej że sama się z tym zgadza. Nie pasuje ani do Shanea, ani do Nicka. Choć z tym drugim trudno się pogodzić.

Przed laty kochała się w nim. Jak zadurzona nastolatka widziała w nim bohatera. Był dla niej najprzystojniejszym mężczyzną na świecie. Zresztą nadal jest bardzo atrakcyjny. Wtedy różnił się od jej kolegów. Był starszy, mądrzejszy, bardziej doświadczony. To robiło na niej wrażenie.

Nie znała go osobiście, ale wiedziała o nim wiele od Shanea. Shane często opowiadał o starszym bracie. Wściekał się, gdy musiał podporządkować się jego woli, jednak patrzył w niego jak w obraz.

Nie raz ze szczegółami relacjonował jej ich kłótnie. Nick doprowadzał brata do szału, jednak Shane zwykle nie miał racji. Widziała to i gdy emocje trochę opadały, ostrożnie starała się pokazać to Shane’owi.

Gdy patrzy na tamte rozmowy z perspektywy czasu, trudno pojąć, dlaczego Shane był z nią taki szczery. Zwłaszcza że zwykle brała stronę Nicka. Po zastanowieniu i długich rozmowach Shane przyznawał jej rację.

Shane nie miał lekkiego życia. Ojciec i starszy brat to były dwie silne osobowości. Musiał się im podporządkować, a ponieważ sam był do nich podobny, ciągle się buntował.

Ona miała zupełnie inne doświadczenia. Mieszkała z ojcem pod jednym dachem, ale każde z nich miało własne życie. Zazdrościła Shane’owi jego rodziny. Wprawdzie wtrącali się w jego sprawy i często narzucali własne zdanie, jednak w razie jakichkolwiek problemów zwierali szyki i stawali za sobą murem.

Ona nigdy nie przeciwstawiła się ojcu. Mieli zupełnie inny układ. Nie czuła się tak pewnie, by ryzykować. On mało się nią interesował i traktował przede wszystkim jak dodatkowego pracownika.

Pracowała, odkąd pamięta. Pomagała w gospodarstwie, prała, gotowała, sprzątała. I tak od ósmego roku życia, gdy ciocia, która z nimi mieszkała i zajmowała się domem, nieoczekiwanie zmarła. Na szczęście zdążyła nauczyć Corrie podstawowych rzeczy. Jakby przewidywała, że z jej zdrowiem jest coraz gorzej, a gdy jej zabraknie, brat nie zechce nikogo zatrudnić do pomocy w domu.

Nie było jej lekko, gdy wszystko na nią spadło. Szczególnie pierwszy rok był ciężki. Tata nie wziął nikogo do pomocy. Cały dom był na jej głowie. Gdyby nie mamy jej koleżanek, nie miałaby się kogo poradzić. Również nieco później, gdy zaczęła dojrzewać. Mamy nie pamiętała. Pozostało po niej tylko kilka wyblakłych fotografii, a tata rzadko ją wspominał.

Wydawało się to niemożliwe, jednak udało się jej wygospodarować trochę czasu dla siebie i znajomych. Shane często wpadał i pomagał jej uporać się z obowiązkami. Gdy zrobił prawo jazdy, podwoził ją na szkolne imprezy. Przyjaźnili się od początku liceum, gdy wspólnie pracowali nad szkolnym projektem. Od tamtej pory często uczyli się razem i odrabiali lekcje.

Dobrze im było ze sobą. Ich przyjaźń nie miała żadnych podtekstów. Shane traktował ją jak dobrego kumpla. Inni chłopcy też nie widzieli w niej dziewczyny, odnosili się do niej jak do koleżanki.

Była zwyczajna i mało kobieca. I nadal jestem taka, pomyślała z żalem, podążając za Nickiem na patio. Co z tego, że tak się dzisiaj starała, skoro bez efektów.

Ostatnia godzina zmieniła jej nastawienie do Nicka. Podoba się jej jeszcze bardziej. Ale sprawa jest beznadziejna. Ta świadomość ją dobijała.

Nick nie zaoferował jej ramienia, czyli rodzinnej tradycji chyba stało się zadość. Szkoda, chętnie by to powtórzyła, a taka okazja pewnie się więcej nie nadarzy. Bo nawet gdyby zaproszono ją tu na kolację, to rolę gospodarza będzie odgrywać Shane.

Z tych rozmyślań wyrwał ją niski głos Nicka.

– Chciałbym pokazać ci kwiaty w naszym ogrodzie, powinny ci się spodobać. Na przykład ten fioletowy klematis czy niektóre byliny. Zajmuje się nimi żona zarządcy. Poproszę, żeby przygotowała flance. Podrzucę ci je przy okazji.

Zaskoczył ją.

– Dziękuję, ale nie musisz tego robić.

– Dlaczego nie? Moja mama zawsze lubiła wymieniać się roślinami. Ciągle coś znosiła i sama obdarowywała znajomych – rzekł, idąc dalej. – Nic nie kupowała, chyba że jakąś zupełną nowość.

Popatrzyła na niego. Uśmiechał się lekko, jakby domyślał się walki, jaką ze sobą toczyła. Nie bardzo wie, jak odnieść się do tej propozycji. I jest zbyt dumna, by wziąć coś od niego za darmo.

– Jako rewanż pozwól mi wybrać coś z twojego ogrodu, gdy w tygodniu wpadnę do ciebie na kolację.

Pośpiesznie przeniosła wzrok z klematisa porastającego kratę przy basenie i wlepiła oczy w Nicka. Musiał dostrzec jej zdumienie, bo uśmiechnął się szerzej. Twarz mu złagodniała.

– Chociaż zamiast kwiatów wolałbym pomidory, które u ciebie widziałem. Masz rękę do roślin.

Przez chwilę stała jak zamurowana. Zdumienie i zaskoczenie odebrało jej mowę. Nick chce ją odwiedzić. Ją, Corrie Davis! I nawet nie wspomniał o bracie. Chyba spodobał mu się dzisiejszy wieczór i chciałby go powtórzyć.

Tylko że jej dom w porównaniu z tą rezydencja wypadnie fatalnie. Shane dobrze się u niej czuje, ale to co innego. Zresztą gdyby wcześniej widziała ich posiadłość, pewnie nigdy by go do siebie nie zaprosiła.

Przepełniło ją niespokojne podniecenie. Już wcześniej tak się czuła, gdy był u niej Shane. Może zraniła się w głowę, gdy spadła dziś z konia. Bo ciągle ma wrażenie, że to jakiś sen. Piękny, cudowny sen.

Nick wprasza się do niej na kolację. W tym tygodniu! Oczywiście, że powinna się zrewanżować, grzeczność tego wymaga. Zawsze tak robi.

Jednak jej znajomi, z którymi od czasu do czasu się spotyka, pochodzą z tego samego środowiska i żyją na podobnym poziomie. Ważne jest dla nich nie to, co ktoś posiada, a łącząca ich przyjaźń.

Z drugiej strony, Nick doskonale zdaje sobie sprawę z jej sytuacji. Nigdy nie udawała kogoś, kim nie jest. I nie ma takiego zamiaru. Na pewno nie liczy, że przyjmie go w eleganckiej jadalni, z obrazami na ścianach i stołem zastawionym srebrem, porcelaną i kryształami.

W zasadzie to dla niej komplement, że ma ochotę usiąść z nią przy skromnym kuchennym stole i skosztować przygotowanych przez nią potraw.

Zaskakujący komplement. I bardzo miły. Bo to znaczy, że chyba zależy mu, by ją zobaczyć i spędzić z nią wieczór. Choć może to trochę naciągana interpretacja. Świadcząca o tym, jak bardzo Corrie jest samotna, chociaż sama przed sobą nie chce tego przyznać.

Rozdział 5

Zatrzymała się przy klombie z kwiatami.

– Kiedy… chciałbyś wpaść?

Nie jest tchórzliwa, jednak perspektywa zaproszenia go do siebie na kolację jest dla niej ogromnym wyzwaniem. Już przyjeżdżając tutaj, denerwowała się nie na żarty. Teraz otwiera się przed nią szansa, o jakiej marzyła, mając osiemnaście lat. Wtedy oddałaby za nią wszystko. Nie ma pojęcia, czym to się zakończy, jednak się nie wycofa.

– Jeśli nie jutro – rzekł Nick – to pojutrze. Albo popojutrze. – Uśmiechnął się lekko. – Wiem, że nieładnie się wpraszać, ale dzisiaj było tak miło. Mam nadzieję, że wybaczysz mi te maniery.

Uśmiechnął się szerzej, a jej serce zabiło żywiej.

– Spokojnie, Corrie. Boisz się, że mam złe zamiary?

Poczuła, że oblewa się rumieńcem. Droczy się z nią. Jest w tym podobny do Shanea. Poczuła się lepiej.

– A masz? – odpowiedziała pytaniem.

– Jeśli nawet, to jestem pewien, że szybko przywołasz mnie do porządku.

Piekły ją policzki. Uważa ją za mało kobiecą?

– Wiem od Shanea, że zawsze trzymałaś go w karbach – rzekł, jakby czytając w jej myślach. – Wymagałaś od niego dobrych manier. Kiedyś dałaś mu dobrą nauczkę, pamiętasz?

Była zbyt poruszona, by tak na poczekaniu to sobie przypomnieć. Poza tym Shane zawsze potrafił się zachować.

– Kiedy to było?

– Zaraz, niech pomyślę. – Nick zapatrzył się w dal, jakby przypominając sobie wydarzenia sprzed lat. – Byliście chyba w ósmej klasie. Strzelaliście z procy do puszki.

Teraz sobie przypomniała. Roześmiała się mimowolnie. Odwróciła się i ruszyła przed siebie. Jej wtedy wychodził prawie każdy strzał, za to Shane trafiał tylko od czasu do czasu. Nawet gdy zamienili się procami, był gorszy. W końcu rzucił procę, oznajmiając, że to głupia zabawa dla dzieci.

Poczuła się urażona i zarzuciła mu, że jest maminsynkiem, który nie umie przegrywać. Shane jeszcze raz sięgnął po procę, ale znowu nie trafił. Cisnął procą w dal i zaklął siarczyście.

– Wrócił do domu zły jak osa – dopowiedział Nick. Wyciągnęliśmy z niego, co się stało. Powiedział też, że wepchnęłaś go do koryta z wodą i kazałaś iść do domu i dobrze umyć buzię. Oświadczyłaś, że jesteś kobietą jak inne dziewczyny i nie życzysz sobie, by klął w twojej obecności.

Dostał wtedy białej gorączki.

Nick zachichotał, Corrie również z trudem powstrzymywała śmiech. Zerknęła z ukosa na Nicka.

– O tym też ci powiedział.

– Mnie i tacie. Nie mogliśmy się opanować, śmialiśmy – się do rozpuku. Od tamtej pory się zmienił, nauczył się przegrywać. No i nie klnie przy damach. Przyjemnie jej było to słyszeć.

– Przed tobą żaden z rówieśników mu się nie przeciwstawił. Ty byłaś pierwszą osobą, która czegoś od niego wymagała.

– Był na mnie wściekły – zamyśliła się. – Tak się wydzierał, że koń omal go nie poniósł. Bałam się, że zaraz przyjedzie twój ojciec i zrobi mi awanturę.

Nick pokręcił głową.

– Ta nauczka tylko mu wyszła na zdrowie. Zrozumiał, czym jest sportowa walka, potem mu się to bardzo przydało. Nadal potrafi zakląć, ale nie robi tego przy paniach.

– Popatrzył na nią ciekawie. – Miał cię wtedy przeprosić.

Zrobił to?

Zaczęła iść w stronę basenu. Uśmiechnęła się do wspomnień. Shane przeprosił ją. Zrobił to szczerze. Zaprosił ją na hamburgera i mleczny koktajl. Od tamtej pory jeszcze bardziej się do siebie zbliżyli. Nigdy więcej przy niej nie zaklął i pilnował, by nikt inny tego nie zrobił.

– Przeprosił – odparła, uświadamiając sobie, że zapatrzona w przeszłość, nie odpowiedziała na pytanie. Jednak szczegóły zachowa dla siebie. To jedno z najmilszych wspomnień. Potem wiele razy chodzili razem do kina czy do baru. Nadal jako przyjaciele. – Był świetnym kumplem.

– Pod koniec liceum już chyba kimś więcej.

Poczuła się nieswojo. Do czego on pije? Nawet jego głos ma nieco inne brzmienie.

Rzucił to pytanie, szukając potwierdzenia, że przed laty ją i Shanea coś łączyło? Nawet jeśli kiedyś był o tym przekonany, to te ostatnie lata wyraźnie świadczą, że tak nie było. I nadal nie jest.

Wzruszyła ramionami.

– Nie bardzo wiem, dlaczego sądziłeś, że łączy nas coś więcej niż przyjaźń – powiedziała cicho, zatrzymując się i spoglądając na niego.

Nick też stanął. Za późno ugryzła się w język. I po co z tym wyskoczyła? Przecież ani przez chwilę nie chciała wracać do tamtej rozmowy sprzed lat.

– A jak jest teraz?

Jego cichy głos brzmiał bardzo poważnie. Zmartwiała. O co właściwie mu chodzi? Po co zaaranżował ten wieczór? Czyżby po to, by wywiedzieć się, co jest między nią a bratem? Nie pozostawi tego tak. Stawi mu czoło.

– Dlatego zaprosiłeś mnie dzisiaj? Żeby się tego dowiedzieć? O to chodzi?

Nick z powagą skinął głową.

– Od tego się zaczęło.

Była poruszona. Odwróciła wzrok. Po co tu przychodziła? Czemu nie trzymała się od niego z daleka?

Wieczór, który jeszcze przed chwilą wydawał się jej cudowny, nagle stracił cały urok. Jak mogła być tak naiwna? Uwierzyła, że jest zupełnie inaczej, że Nick naprawdę dobrze się czuje w jej towarzystwie. Miło mu się z nią rozmawia, ceni sobie jej zdanie. Ile w tym było prawdy?

Pewnie zero. Podprowadził ją zręcznie, mamiąc dobrosąsiedzkimi stosunkami. Uśpił jej czujność, udając zainteresowanie i podbudowując jej samoocenę. Dała się wyprowadzić w pole. Było jej wstyd za siebie.

– Shanea wcale nie miało tu być, prawda? – Coraz trudniej było jej opanować wzbierający w niej gniew.

– Chciałem, żeby był. Szkoda, że nie zdążyłem go uprzedzić. Wtedy nie szukałby rozrywki w mieście. Ale owszem, chciałem zobaczyć was razem. Wtedy o nic nie musiałbym pytać.

Corrie dumnie uniosła brodę.

– Za to ja mam do ciebie parę pytań. I nie boję się ich zadać. Po pierwsze, co to ciebie obchodzi? A po drugie, czemu po prostu nie zapytasz Shanea?

Oczy błysnęły mu groźnie. Trafiła w jego czuły punkt. Ktoś taki jak ona zarzuca mu tchórzostwo. Przynajmniej ma małą satysfakcję. Poza nauką, jaką powinna wyciągnąć.

W sumie nie ma znaczenia, co jej na to odpowie. Bo po dzisiejszym wieczorze mała szansa, by jeszcze kiedykolwiek mieli ze sobą coś wspólnego.

Jego ponura mina przypomniała jej rozmowę sprzed sześciu lat.

– Obchodzi mnie, bo to może mieć wpływ na dalsze losy naszego rodzinnego majątku. Shane nie wypowiada się na twój temat. To sprawa już dawno zamknięta.

Krótka, treściwa odpowiedź. Nic więcej nie musi wiedzieć. Kiwnęła głową.

– Nie wiem, co ja mogłabym mieć wspólnego z waszym majątkiem. Może boisz się, że Shane ożeni się z kimś znacznie poniżej waszego poziomu. Jednak skoro się z tego nie zwierza, to może powinieneś uszanować jego milczenie.

Nie mogła zapanować nad lekkim drżeniem głosu, ale nie przejmowała się tym. Mogła się tylko domyślać, jak wyglądała jego rozmowa z bratem.

– Następnym razem, gdy będziesz chciał się czegoś o mnie dowiedzieć, nie posuwaj się do takich akcji jak dzisiaj, tylko zapytaj wprost.

Odwróciła się i ruszyła przed siebie. Zawsze ma kluczyki przy sobie, więc może iść prosto do samochodu. Musi stąd odejść, nie chce zostać ani chwili dłużej. Może jak na kobietę za bardzo wyciąga nogi, ale trudno. Nie zależy jej, co Nick sobie o niej pomyśli.

Słyszała za sobą odgłos jego kroków, ale nie odwracała się. Przecinając trawnik, szła do samochodu.

Wskoczyła do auta, włączyła silnik i wcisnęła gaz.

Gdy dotarła do domu, była zdenerwowana i poruszona jak nigdy. Może zareagowała nadmiernie ostro? Może Nick nie jest takim nikczemnikiem? Nie mogła powstrzymać łez.

Ściągnęła klipsy i rzuciła je ze złością. Odbiły się od szafki i upadły na podłogę. Naraz dobiegł ją odgłos podjeżdżającego samochodu. Zatrzymał się z tyłu domu. Tylko znajomi wjeżdżali od tamtej strony. To pewnie Nick.

Włączyła radio i podkręciła głośność. Przez cienką zasłonę widziała wysoką sylwetkę wynurzającą się z ciemności. Mężczyzna zastukał do drzwi. Nie mogła udawać, że tego nie słyszy.

Po co tu za nią przyjechał? Chce przepraszać? Mógł to zrobić od razu. Może ma jeszcze parę rzeczy do powiedzenia. Niekoniecznie miłych.

Choć ona też chętnie mu przygada. Nadarza się sposobność. Podeszła do drzwi i otworzyła je na oścież.

Na progu stał Shane. Uśmiech, jaki malował się na jego twarzy, zgasł na widok jej rozgniewanego spojrzenia. Przesunął po niej wzrokiem i potrząsnął głową.

– Hej, Corrie. Wyglądasz jak porcyjka lodów. Waniliowe dżinsy, truskawkowa bluzeczka i czekoladowe włosy.

– Zmierzył ją taksującym spojrzeniem i gwizdnął z uznaniem. – I jesteś wściekła jak diabli, co? – Popatrzył na nią, kiwnął głową. – Z powodu faceta, to jasne. Kto to taki?

Choć może powinienem raczej zapytać, co to za wredny skunks tak cię wkurzył?

Za nic mu nie powie, że jego braciszek. Lepiej żeby nie wiedział, że w ogóle się z nim spotkała. Shane, który zwykle doskonale potrafił ją rozszyfrować, pogubił się, widząc ją w tym nietypowym dla niej stroju. Dlatego wyciągnął błędne wnioski.

– Świat mnie wkurza, kowboju – zbagatelizowała pytanie. Starała się uspokoić oddech. – Ale za chwilę ochłonę.

– Cofnęła się, zapraszając go do środka. – Skąd wracasz?

Shane tymczasem wszedł do kuchni, zdjął kapelusz i położył go na stole. Corrie wyłączyła radio. Gdy był w dzień, nie ściągał kapelusza. To chyba ten jej strój tak na niego podziałał.

Shane zatrzymał się w pół kroku i podniósł coś z podłogi. Klips. Po chwili podniósł drugi. Bez słowa położył je na stole, choć widziała, że zżera go ciekawość.

– Przejechałem się do miasta zobaczyć, co się zmieniło. Wpadłem na chwilę do nowego baru przy autostradzie.

– Zarumieniła się pod jego uważnym spojrzeniem. – Byłaś tam już?

Chce z niej coś wyciągnąć? Nie powinna mieć mu tego za złe po tym, jak pozbierał z podłogi klipsy. Od razu się domyślił, że jest wściekła na faceta.

– Nie chodzę po piwnych spelunach – rzekła, a Shane zachichotał.

– Corrie, nie przesadzaj. Podają piwo, ale to całkiem przyjemne miejsce. Mają tam inne napoje, bezalkoholowe też, nawet w dużym wyborze. Jest także duży parkiet, a do tańca przygrywała kapela country. Pomyślałem, że namówię cię na tańce.

– Nie tańczę.

Shane się uśmiechnął.

– Ale ja tak, Panno Zrzędo. I chętnie cię pouczę, jeśli przestaniesz tak na mnie burczeć. – Znowu przesunął po niej spojrzeniem. – Chociaż nie, cofam te słowa. Możesz sobie mruczeć, ile chcesz, a ja i tak cię będę uczyć.

Ruchem głowy wskazał na jej bluzkę.

– Ładnie ci w różowym – rzekł i uśmiechnął się szerzej.

– Wreszcie doczekałem dnia, że Corrie Davis włożyła obcisłe białe dżinsy. – Przesunął wzrok niżej. – I sandałki. Masz śliczne paluszki. Pewnie teraz ciągle je pokazujesz.

Z wrażenia nie mogła wydobyć z siebie głosu. Była tak zła na siebie i swoją głupotę, że teraz te komplementy działały na nią jak balsam. Shane mówi szczerze, tego jest całkowicie pewna.

Shane podniósł wzrok, zatrzymał go na chwilę, wyraźnie zachwycony jej kobiecą sylwetką.

– Teraz potrzeba ci tylko jednego. Pasa z dużą klamrą, która podkreśli twoją wąską talię. Nie z taką malutką klamerką – dodał, wskazując na jej pasek. – Ta będzie w sam raz… – Zaczął natychmiast odpinać swój pas z wielką złotą klamrą mistrza rodeo. – Mój pas będzie na ciebie za długi – rzekł, odpinając klamrę.

Impulsywnie złapała go za ręce.

– Shane, nie! Nie zdejmuj tej klamry!

Ich spojrzenia się skrzyżowały. Znieruchomiała, głos uwiązł jej w gardle. Shane ujął jej dłonie. Stali blisko, jej ręce opierały się o jego mocny tors.

Nagle coś się zmieniło, Shane się zmienił.

– Corrie, chciałbym bardzo, żebyś to dziś włożyła – rzekł cicho.

– Nie mogę. To twoje trofeum. Nigdzie nie pójdę, jeśli nie włożysz go z powrotem.

Wygiął usta w uśmiechu.

– Czy mam przez to rozumieć, że pójdziesz dziś ze mną na tańce?

Oczy zapiekły ją nagle, nie wiadomo dlaczego.

– Nie… nie wiem. Ale proszę, zabierz ten pas. Zapracowałeś sobie na tę klamrę. Toby nie było w porządku, gdyby nosił ją ktoś, kto nie jest mistrzem rodeo. Ja nie jestem – dodała żartem, próbując rozładować atmosferę. – Zapytaj źrebaka, który mnie rano zrzucił.

Cisza z każdą sekundą gęstniała. Patrzyli sobie prosto w oczy.

– Jesteś mistrzynią, Corrie – odezwał się wolno, a jej łzy napłynęły do oczu. – Ale byłem głupi – ciągnął. – Dlaczego wcześniej tego nie widziałem?

Corrie zaśmiała się nerwowo, potrząsając głową. Za nic nie chciała się rozpłakać.

– Czy pochlebstwo jest jedną z konkurencji rodeo? Nie wiedziałam.

– Nie, madame. Pochlebstwo jest nieszczere. A ja składam hołd. To wielka różnica.

Popatrzyła na swoje dłonie. Gdyby dało się cofnąć czas i wrócić do dzisiejszego poranka. Wszystko było proste i nudne. Ale odkąd pojawił się Shane, nie umie się odnaleźć. Tyle się zmieniło, wszystko się jej wymyka spod kontroli.

Shane odłożył pas i klamrę na stół, a potem ujął palcami jej twarz i uniósł ją wyżej.

Zdążyła jeszcze zobaczyć roziskrzone spojrzenie jego niebieskich oczu. Powoli opuścił głowę.

– Shane, nie… – wydusiła, ale jego usta delikatnie dotknęły jej warg, tłumiąc protest. Jeszcze raz musnął jej usta.

Leciutko, zmysłowo…

Ogarnęło ją przerażenie. Co teraz powinna zrobić? Oddać pocałunek? Zacisnąć usta? Może odwrócić głowę? Wybawił ją, odsuwając się nieco.

– Całuję dziewczynę innego? – zapytał chropowatym głosem.

Zaskoczył ją tym pytaniem.

– Nie, skądże – odparła bez namysłu. – Jasne, że nie.

– Jasne, że nie? – Zaśmiał się. – Jak mam to rozumieć?

W jego głosie brzmiała ledwie słyszalna nuta niedowierzania. Zrobiło się jej przykro. Musi to przerwać. Jeden Merrick już dzisiaj dobrze ją podszedł. I nie wiadomo, co knuje drugi.

Nick zasiał w niej wątpliwości co do mężczyzn. Wszystkich, łącznie z Shaneem. Shane jest przyjacielem, ale z nim też musi uważać. Może błędnie odczytać jego intencje. Za dużo sobie obiecywać. Dla niego takie buziaki to nic nadzwyczajnego, stale się całuje.

Cofnęła się. Chciała uwolnić ręce z jego uścisku, ale nie puszczał jej. Nie mogła spojrzeć mu w oczy.

– To był trudny dzień – powiedziała. – Jestem taka zmęczona, że ciężko mi zebrać myśli.

Znowu się roześmiał.

– To nie z powodu zmęczenia, skarbie. Tylko od całowania. Jeśli myślisz, że to nie dlatego, chętnie powtórzę.

Uśmiechnęła się. Nie odmawia mu doświadczenia w tych sprawach. Trochę tylko trudno pogodzić się, że wszystko jest takie przewidywalne.

– Cieszę się, że wróciłeś do domu. I że wpadłeś do mnie.

Tak dawno się nie widzieliśmy.

Zmusiła się, by na niego popatrzeć. Ile by dała, żeby już sobie stąd poszedł! Miała przed oczami obrazy sprzed lat, gdy oboje chodzili do szkoły. Rozkleja się.

Ten pocałunek nadał ich przyjaźni nowego znaczenia. Coś się zmieniło. Miała tylko nadzieję, że nie popsuje ich przyjaźni. Teraz pada z nóg. Marzy, by się położyć.

Shane popatrzył na nią, jakby się czegoś spodziewał, ale w końcu ją puścił. Cmoknął w policzek i wyszedł.

Wzięła ze stołu klipsy. Przez moment zastanawiała się, czy je wyrzucić do śmieci. Ostatecznie zgasiła światło, zabrała klipsy i poszła na górę.

Rozdział 6

Rano, gdy chciała wziąć szczotkę, żeby się uczesać, uzmysłowiła sobie, że wczoraj miała ją w torebce, a ta została u Merricków. Zupełnie o niej zapomniała. Co w końcu nie jest czymś dziwnym, bo nie jest przyzwyczajona do chodzenia z torebką. Gdyby nie miała w niej również portfela, machnęłaby ręką i kupiłaby sobie nową szczotkę.

Rozczesała włosy grzebieniem i zaplotła je w warkocz. A potem, jeszcze przed śniadaniem, wzięła się do codziennych zajęć. Dwóch pracowników, zatrudnionych na pół etatu, przychodziło o wpół do siódmej. Dziś mieli przepędzić stado na inne pastwisko, tym bardziej więc chciała być gotowa na ich przyjście.

Mogłaby zadzwonić do Merricków i poprosić o podrzucenie torby, ale to nie był najlepszy pomysł. Wolała, by Shane nie wiedział o jej wczorajszej wizycie. Domyślała się, że Nick nie będzie się tym chwalił. Między braćmi jest wiele niedopowiedzeń, wczoraj sama się o tym przekonała. Po fatalnym zakończeniu kolacji Nick pewnie nie zechce do niej wracać. Gospodyni też będzie trzymać język za zębami, jeśli Nick ją o to poprosi. Czyli trzeba wymyślić inny sposób na odzyskanie torby.

Na razie nic sensownego nie przychodzi jej do głowy. Nie chce tam wpaść na Shanea, podobnie jak woli uniknąć spotkania z Nickiem. Tym bardziej nie chce doprowadzić do zadrażnień między braćmi. Już i tak ich wzajemne stosunki są wystarczająco napięte.

Poza tym Shane był tu wczoraj wieczorem i widział, jak bardzo jest zdenerwowana. Po co ma wiedzieć, że tym draniem, który doprowadził ją do takiego stanu, był jego własny braciszek.

Zwłaszcza że po zastanowieniu cała historia nie jest już tak jednoznacznie czarno-biała. Nick zaprosił ją wczoraj, ukrywając prawdziwe powody, jakie go do tego skłoniły. Jednak gdy zapytała go wprost, nie uchylił się od odpowiedzi. Byłoby lepiej, gdyby zrobił to z własnej woli, jednak ani przez moment się nie wypierał. Wytłumaczył się przed nią. Może rzeczywiście liczył, że Shane będzie im towarzyszył.

Gdyby nie była tak idiotycznie podekscytowana, pewnie jej reakcja też byłaby bardziej wyważona. Nick, ze swoim doświadczeniem, z pewnością doskonale ją rozszyfrował. Domyślił się, że zbyt poważnie potraktowała jego uprzejme zachowanie. W sposób, jakiego wcale nie przewidywał.

Nie nadaje się do takich rzeczy. Brak jej obycia, nie ma żadnego doświadczenia w relacjach damsko-męskich. Dlatego powinna trzymać się od takich spraw z daleka, wtedy przynajmniej się nie zbłaźni. Bo inaczej ciągle będzie sobie wyrzucać swoje beznadziejne zachowanie.

Czyli najlepiej zrobi, jeśli przestanie rozpamiętywać wczorajszy wieczór i weźmie się do pracy.

– Cześć, brachu – pogodnie rzekł Shane, zasiadając z Nickiem do śniadania. – Chciałbym cię o coś zapytać.

Nie podzielał jego dobrego humoru, ale nie chciał psuć doskonałego nastroju Shanea. Przed laty, gdy jeszcze żył ojciec, stale działali sobie na nerwy. Najwyższa pora wreszcie to zmienić.

– O co? – zapytał.

Shane sięgnął po serwetkę, rozłożył ją sobie na kolanach i przysunął bliżej półmisek.

– Orientujesz się w aktualnych układach towarzyskich? – zapytał, nakładając sobie mięso i podając półmisek bratu.

– Trochę – odparł. – A o kogo dokładnie ci chodzi?

– O Corrie Davis. Z kim się teraz spotyka?

Nick spochmurniał.

– Dlaczego pytasz?

– Tak sobie.

Akurat uwierzy. Choć Shane rzeczywiście nie wydaje się taki skupiony na Corrie jak niegdyś. Niepotrzebnie tak się pośpieszył z zapraszaniem dziewczyny.

– Wydawało mi się, że Corrie to zakazany temat.

– Zakazane było gadanie o mnie i Corrie – z naciskiem wyjaśnił Shane. – Rozmowy w stylu naszego starego. Powtarzanie do znudzenia, że Corrie nie jest odpowiednią dziewczyną dla Merricka. Co nie znaczy, że teraz możesz mówić o niej, co ci ślina na język przyniesie.

– W takim razie po co w ogóle podnosisz ten temat? Interesowałem się nią jedynie ze względu na ciebie. Wtedy i teraz.

Shane zachmurzył się nieco.

– Zostawmy na chwilę Corrie, zaraz do niej wrócimy. Jak miała na imię dziewczyna, w której kiedyś się zadurzyłeś? Najstarsza córka starego Edwardsa. Wyleciało mi z głowy, jak się nazywała.

– Jenna? Wcale się w niej nie durzyłem. Spotykaliśmy się tylko.

– Tak, to o nią mi chodzi. Raz jeden powiedziałem, że ładnie wygląda, ale ma pusto w głowie. I za karę kazałeś mi przez tydzień kopać w suchej, zbitej ziemi doły na słupki do ogrodzenia.

Nick nie mógł powstrzymać szerokiego uśmiechu na to wspomnienie.

– To nie była kara za to, że tak powiedziałeś. Jej ojciec stał dostatecznie blisko, by usłyszeć twoją zajadliwą uwagę. Za to miałeś karę.

– Czyli zgadzasz się, że to było prawdziwe stwierdzenie?

– Jak najbardziej – przyznał bez wahania. Bardzo szybko poznał się na Jenny. Córeczka bogatego tatusia, rozpuszczona jak dziadowski bicz. Ale Shane musiał nauczyć się właściwych zachowań. I w niesprzyjającej sytuacji zatrzymywać swe opinie dla siebie.

– No to wróćmy do Corrie – ciągnął Shane. – To, co ty i ojciec twierdziliście na jej temat, nigdy nie było prawdą.

– Nie przypominam sobie, bym coś o niej mówił.

– Kiedyś siedzieliśmy przy tym stole i ojciec wprost oświadczył, że dla niej można stracić głowę i kotłować się z nią na sianie. Ale Corrie nie nadaje się, by pokazać ją znajomym, ani tym bardziej na żonę.

Nie pamiętał tamtej rozmowy, jednak po wczorajszym wieczorze zdawał sobie sprawę, jak niesprawiedliwa i krzywdząca to była opinia.

– Zagalopował się, co sam mu wytknąłem.

– Owszem, tak było. Jednak dodałeś coś jeszcze. Powiedziałeś, że taka dziewczyna szybko mnie znudzi, więc powinienem bardzo uważać.

– Jak dobrze poszperasz w pamięci, to przypomnisz sobie, że mówiłem to o wszystkich twoich dziewczynach.

– Ale tylko wtedy mówiłeś to bardzo poważnie. Jakby Corrie nie była warta wejścia do rodziny.

– Skoro uważałeś inaczej, czemu nie wziąłeś jej z sobą na rodeo? Czemu się z nią nie ożeniłeś?

– Bo byliśmy tylko przyjaciółmi. Dlatego tak przykre było dla mnie podejście twoje i ojca. Ani przez moment nie postało mi w głowie, by się z nią zabawić, wykorzystać jej naiwność i niewinność. Tylko najgorszy łobuz mógłby coś takiego zrobić. Dlatego byłem na was taki wściekły. Bo wasze uwagi brukały ją.

Może powinien uderzyć się w piersi. Ojciec rzeczywiście nie przebierał w słowach. On sam mniej przejmował się Corrie, choć domyślał się, że dziewczyna nie ma lekkiego życia. Jej ojciec był wymagający i trudny w kontakcie. Corrie orała jak wół. Szybkie małżeństwo mogło być dla niej szansą na wyrwanie się z domu. Jednak gdyby zamieszkała pod ich dachem, wcale nie byłoby jej lżej. Zgorzkniały i zbolały ojciec dla nikogo nie miał dobrego słowa, Corrie też by się od niego dostało. Trafiłaby z deszczu pod rynnę. A gdyby Shane stracił zainteresowanie dla żony, byłoby jej jeszcze trudniej.

Nawet gdyby pojechała za nim na studia, czułaby się osamotniona. Poza tym ojciec stale by się ich czepiał.

– Jeśli tak było, to z mojej strony zupełnie nieświadome – zapewnił Nick. – Bałem się, że to się źle skończy. Podziałają hormony, wzajemna bliskość. Można uwieść niewinną pannę, a potem ją rzucić, jednak w ten sposób wyrządza się jej ogromną krzywdę. Nawet gdybyś z powodu wyrzutów sumienia potem się z nią ożenił, to taki związek dla nikogo nie byłby dobry.

Shane już się nie uśmiechał. Jadł w zamyśleniu. Nick starał się przypomnieć sobie ich wcześniejsze rozmowy. Czy powiedział o Corrie coś jeszcze, czego teraz nie potrafi sobie przypomnieć? Coś gorszego? Czy myślał o niej inaczej?

Trudno przywołać przeszłość. Choć teraźniejszość też nie jest taka różowa. Źle pograł wczoraj z Corrie. Spróbuje ją przeprosić, ale czarno to widzi. Być może będzie musiał uciec się do pomocy brata. Tym bardziej musi mu opowiedzieć o wczorajszym wieczorze.

– Nadal jesteście tylko przyjaciółmi? – zagadnął, szukając pretekstu do dalszego ciągu.

Shane popatrzył na niego uważnie.

– Minęło parę lat, oboje dorośliśmy. Sporo się więc pozmieniało. Być może to również. Mam nadzieję, że wkrótce wszystko się wyklaruje. Jednak cokolwiek się stanie, zakonotuj sobie, że Corrie jest porządną, dobrą i mądrą dziewczyną. I nie jest taka jak Jenna Edwards.

Nick uśmiechnął się, rozbawiony tym porównaniem.

– Zgadzam się. Odnoszę wrażenie, że na pewno nie pójdzie do łóżka z kimś, kto nie jest jej mężem. I pod żadnym względem nie jest podobna do Jenny. Co do twojego pytania… nie wydaje mi się, by Corrie kogoś miała.

Wiedział, że pora przystąpić do rzeczy. Upił łyk kawy, popatrzył na brata i odstawił filiżankę.

– Z tego, co widziałem wczoraj wieczorem, odnoszę wrażenie, że nawet jeśli jest kimś zainteresowana, to nie jest to nic poważnego.

Shane rzucił mu ostre spojrzenie.

– Gdzie wczoraj widziałeś Corrie?

– Zaprosiłem ją do nas na kolację. To miała być niespodzianka dla ciebie. Ale gdy rozmawiałeś z gospodynią, rozłączyłeś się tak szybko, że nie zdążyła ci o tym powiedzieć. Nie wiedzieliśmy, gdzie jesteś, więc nie mogłem do ciebie zadzwonić.

– Czyli Corrie nie przyjechała – podsumował Shane.

– Była tu, gdy dzwoniłeś.

– Była tu? – Odłożył widelec i przez chwilę siedział nieruchomo. – Nigdy nie mogłem jej namówić, by choć zbliżyła się do tego domu. – Uśmiechnął się lekko, z niedowierzaniem. Wyraźnie był zadowolony. – Przyjechała, żeby mi – zrobić niespodziankę? Co powiedziała, gdy się okazało, że mnie nie będzie?

– Nie mówiła wiele. Była dość onieśmielona. Trochę trwało, nim nieco się oswoiła. Spędziliśmy miły wieczór.

Przynajmniej tak wyglądało. Ja w każdym razie bawiłem się bardzo dobrze. Corrie jest miła, dobrze wychowana, dużo wie. Myśląca kobieta, która potrafi wyrazić własne zdanie.

Zwłaszcza na koniec, gdy stali przy basenie. I tak dobrze, że nie wepchnęła go do wody, tak jak niegdyś Shanea.

– Czyli jakoś się dogadaliście? – z rozjaśnioną miną podsumował Shane. Nick najchętniej by na tym zakończył zwierzenia, jednak musi zrelacjonować mu wszystko do końca.

– Na tyle dobrze, że wprosiłem się do niej na kolację. Shane uśmiechnął się szerzej, oparł wygodniej.

– Co ty? I co ona na to?

– Zapytała, kiedy chciałbym przyjść – rzekł Nick i zamilkł. Bo w oczach brata dostrzegł coś nowego. Czyżby zazdrość? Spokojnie, Shane, możesz odetchnąć, rzekł w myśli.

– Ale zaraz potem wyrwało mi się parę słów, które wszystko popsuły.

Shane popatrzył na niego zwężonymi oczami.

– To znaczy?

– Na pewno chcesz wiedzieć?

– Stary, nie podpuszczaj. Skoro zabrnąłeś tak daleko, to wal do końca. Wczoraj wieczorem wpadłem do Corrie, pewnie zaraz po tym, jak wróciła do domu. Była wściekła. Nigdy jej takiej nie widziałem. Pytałem, co za skunks ją tak zdenerwował, ale nie powiedziała. Choć była najeżona jak diabli.

– Shane uśmiechnął się ponuro. – I co ty na to, skunksie?

Minęło już południe, gdy Corrie wreszcie puściła wolno konia, a sama ruszyła do domu. Bydło zostało przepędzone na nowe pastwisko, pracownicy już sobie poszli. Zmęczenie i żar lejący się z nieba łagodziły jej napięte nerwy. Póki nie dostrzegła sylwetki wysokiego mężczyzny przechodzącego obok domu i kierującego się do tylnego wejścia. W ręku miał jej torebkę.

Kotłowały się w niej sprzeczne uczucia. Jeszcze rano była na niego wściekła i za nic nie chciała kiedykolwiek znaleźć się z nim twarzą w twarz, a teraz na jego widok przepełniły ją radość i uniesienie. Był w stroju roboczym: niebieskiej koszuli i wyblakłych dżinsach, jednak wyglądał wspaniale.

Shane jest przystojniejszy, a długa przyjaźń sprawia, że w jego towarzystwie naprawdę świetnie się czuje, jednak to jego starszy brat zawsze ją fascynował. Może dlatego, że był od nich starszy i bardziej doświadczony. Nick zawsze wydawał się jej dorosły.

Może, podobnie jak ona, nigdy naprawdę nie był dzieckiem. Może to ją tak w nim pociągało.

Zawsze obracała się wśród chłopców, dorównywała im we wszystkim. Być może dlatego żaden nie rozpalił w niej gorętszych uczuć. Podświadomie szukała kogoś silniejszego niż ona, mężczyzny, na którym będzie mogła się oprzeć.

Otrząsnęła się. Takie rozważania prowadzą donikąd. Musi pogodzić się z faktem, że Nick budzi w niej pewne uczucia, ale nie powinna ich do siebie dopuszczać. Nie ma co przeciągać dzisiejszego spotkania. Weźmie torebkę, wysłucha, jeśli ma jej coś do powiedzenia, a potem go pożegna. Niewielka szansa, by jeszcze się spotkali. Tak było dotąd i prawdopodobnie tak będzie nadal.

Otarła pot z czoła, podeszła i wyciągnęła rękę.

– Widzę, że znalazłeś moją torebkę – odezwała się spokojnie. – Dziękuję, że mi ją podrzuciłeś. – Miała nadzieję, że po jej tonie pojmie, że nie zamierza ciągnąć rozmowy. Nie chce być niegrzeczna, ale im szybciej sobie pójdzie, tym lepiej.

Chyba nie liczy, że go zaprosi do domu? Ani że rozmowa potrwa dłużej. Bo niby o czym mieliby rozmawiać? Nick podał jej torebkę.

– Może pogadamy? – Na te słowa serce zatrzepotało jej w piersi. Jeszcze mocniej niż na jego widok. Próbowała się opanować, ale nie przychodziło jej to łatwo.

Zdjął z głowy kowbojski kapelusz i powoli obracał go w dłoniach. Zwraca się do niej jak do kobiety. Jest też trochę zdenerwowany. Popatrzyła mu prosto w oczy, szukając potwierdzenia.

– Było mi miło gościć cię na kolacji. Zaprosiłem cię z określonych powodów i bardzo cię za to przepraszam, bo to nie było w porządku. Jednak naprawdę się cieszę, że mieliśmy okazję poznać się bliżej. Dla mnie to była prawdziwa przyjemność. Nie miałem złych zamiarów, dlatego liczę, że przyjmiesz moje przeprosiny. Są naprawdę szczere.

Serce biło jej jak szalone. Czuła, że policzki jej płoną.

Nie mogła wytrzymać jego palącego spojrzenia. Chyba niemożliwe, żeby tak świetnie grał. Z miejsca stałby się gwiazdą Hollywood.

– Proszę… – głos jej się łamał. Mimowolnie ściągnęła kapelusz i trzepnęła nim o udo. Typowy męski gest. Zamarła, uświadomiwszy sobie ten fakt. W dodatku w drugiej ręce trzyma damską torebkę.

Ale co może zrobić, skoro naprawdę czuje się wzburzona? Zaskoczył ją tymi przeprosinami. Zwykłe „proszę” to trochę za mało. Co teraz powinna zrobić, jak zareagować? Trudno jej zebrać myśli, gdy tak na nią patrzy.

– Nadal cię deprymuję, prawda? – Było to bardziej stwierdzenie faktu niż pytanie.

Wreszcie podniosła na niego oczy. Była zła, również na siebie, że tak ją ocenił.

– Coś ci powiem. Może nie zauważyłeś, ale jestem w połowie pracy i jeszcze sporo przede mną. Co mnie deprymuje, to moja nieporadność. Nic dziwnego, że tak bardzo nie chciałeś, żeby twój brat się ze mną ożenił. – Machnęła kapeluszem, nasunęła go na głowę. – Skoro to już sobie wyjaśniliśmy, dziękuję za przywiezienie torebki i przeprosiny. Wszystko jest jak trzeba. Więc już mogę iść. Do zobaczenia.

Ruszyła do domu. Sama doprowadziła do tego, że czuje się upokorzona, na własne życzenie. Była z nim szczera aż do bólu. Musi się z tego otrząsnąć. Choć teraz marzy tylko o jednym – by ziemia się pod nią zapadła.

Niski głos Nicka zatrzymał ją tuż przed wejściem na schody.

– Nadal bardzo bym chciał przyjść na kolację.

Czy ona dobrze słyszy? Odważy się odwrócić, by się na własne oczy przekonać, czy Nick właśnie nie wsiada do swojego samochodu?

Zerknęła przez ramię. Nick stał tam, gdzie poprzednio, i spoglądał na nią z nadzieją.

– Dlaczego ci na tym zależy?

– Musi być wiele powodów? Wczoraj spędziliśmy bardzo przyjemny wieczór, chciałbym to powtórzyć.

Uśmiechnął się do niej urzekająco.

– Jesteś atrakcyjną dziewczyną. Mam mówić dalej, czy to wystarczy? Jeśli nie chce ci się stać w kuchni, chętnie zaproszę cię na kolację do miasta. Możemy też obejrzeć jakiś spektakl.

Targały nią rozterki. Ostatecznie niedowierzanie i wątpliwości zwyciężyły.

– Jutro i pojutrze jestem zajęta. Jeśli nadal będziesz miał ochotę umówić się na wieczór, po prostu zadzwoń.

Odwróciła się i szybko weszła po schodkach do domu. Zachowała się jak nieokrzesany ciołek. Wstydziła się tego, jednak z drugiej strony cieszyła się, że pozbyła się Nicka. Z dziką pasją zabrała się do prac domowych i nie ustawała aż do późnej nocy. Wreszcie, wyczerpana i nieco uspokojona, padła na łóżko i usnęła kamiennym snem.

Rozdział 7

Wcześniej nie planowała wyjazdu do miasta, jednak nadeszła pasza zamówiona dla niedomagającego źrebaka, „ więc postanowiła ją odebrać. Może ta specjalna kompozycja pomoże mu odzyskać właściwą wagę.

Poza tym jej samej dobrze zrobi, gdy wyrwie się z domu i choć przez jakiś czas pobędzie wśród ludzi. Przy okazji kupi kilka rzeczy, które wcześniej czy później będą jej potrzebne. W domu zadręcza się ciągłym roztrząsaniem ostatniej rozmowy z Nickiem. Musi popatrzeć na to z innej perspektywy, nabrać dystansu.

Starała się nie wracać myślami do tego, co się wydarzyło, ale daremnie. I bezustannie odliczała czas, jaki mu dała na ewentualny telefon.

Ależ się wygłupiła! Zachowała się jak idiotka. Jakby była rozrywana przez zauroczonych nią adoratorów, marzących o spędzeniu z nią wieczoru. Nick i tak wspaniale się zachował, bo mógł ją po prostu wyśmiać.

Czemu nie umie przestać myśleć o tym, że Nick chce się z nią spotkać? To tylko świadczy, jak beznadziejnie jest głupia. Zawsze była pod jego urokiem. I to się nie zmieniło. Niestety.

Zwykle kierowała się w życiu zdrowym rozsądkiem, ale ten nagle ją opuścił. To dlatego pozwala sobie na bzdurne rojenia. Rozkoszne marzenia o rzeczach, które nigdy nie będą jej udziałem. Jak by to było, gdyby znalazła się z mężczyzną na gruncie prywatnym? I wyszłaby z tego z twarzą…

Od lat na co dzień pracuje z mężczyznami, jednak nigdy nic z tego nie wynikało. Ani razu z nikim się nie umówiła, nigdy nie była na kolacji sam na sam z mężczyzną. Z wyjątkiem tego spotkania z Nickiem. Zawsze było jakieś towarzystwo, inni ranczerzy, pracownicy. Shane się nie liczył, bo wtedy, gdy razem gdzieś chodzili, łączyła ich jedynie przyjaźń. Czego się nie da powiedzieć o Nicku.

Weszła do sklepu, odebrała zamówioną paszę i rozejrzała się po półkach. Zajęta zakupami, wreszcie mogła zapomnieć o Nicku. Podjechała do sklepu ze sprzętem gospodarskim, by kupić kilka rzeczy. Gdy wyszła, jej spojrzenie padło na okazałą wystawę z damskimi ciuszkami.

Wsiadła do samochodu, włożyła kluczyk do stacyjki. Znowu popatrzyła na manekiny. Rozkloszowana dżinsowa spódniczka, a do niej czerwona bluzeczka z szerokim dekoltem. Na drugim manekinie niebieska letnia sukienka na szerokich ramiączkach, zmarszczona w talii i szeroka dołem.

Jej uwagę przyciągnęła biała lniana sukienka o prostym kroju. Obok niej inna, w pastelowe wielobarwne paski, dopasowana na górze i przewiązana w talii. Przyjemna i wesoła, typowo letnia.

Te sukienki nie były tak zobowiązujące jak stroje, które kiedyś kupiła w San Antonio. Poza tym to nowe, modne wzory. Wprawdzie tamte wcześniejsze są bardzo klasyczne, bo celowo szukała takich, które posłużą jej dłużej, jednak te letnie sukienki miały w sobie coś świeżego, bardzo wdzięcznego.

Ciągle miała przed oczami uśmiechniętą twarz Nicka, gdy mówił jej, że jest atrakcyjną dziewczyną. Normalnie od razu odrzuciłaby te zapewnienia, gdyby nie wcześniejsza rozmowa z Shaneem. Bo to, co powiedział, dało jej do myślenia. I zastanowienia, czy aby naprawdę się nie zmieniła. Może teraz bardziej podoba się facetom?

A jeżeli Nick jednak zadzwoni? Jeśli stanie się cud, a ona podejmie wyzwanie i umówi się z nim na kolację, to co wtedy na siebie włoży?

Gdyby tak wejść do sklepu i rozejrzeć się, co się teraz nosi? Może nawet przymierzyć? A jeśli kupi coś, a potem okaże się, że w ogóle tego nie włoży? Znowu wyrzuci pieniądze. Przecież Nick więcej się nie odezwie. Jest beznadziejnie głupia, jeśli jeszcze się łudzi. Nie, nawet nie będzie zawracać sobie głowy oglądaniem.

Nick nie zadzwoni. Jego nie interesują dziewczyny takie jak ona. Wprawdzie i tak zrobił zaskakująco wiele, ale to tylko z powodu Shanea. Ma w tym swój cel.

Ktoś zastukał w szybę od strony pasażera, wyrywając ją z tych ponurych myśli. Podniosła głowę.

Eadie Webb pomachała do niej wesoło. Corrie wyciągnęła rękę i otworzyła szybę.

– Cześć, Eadie. Lata cię nie widziałam.

Eadie się roześmiała.

– Chciałam powiedzieć dokładnie to samo.

– Przyjechałam po parę drobiazgów.

– Ja też. – Eadie skinęła głową w stronę wystawy. – Już miałam wracać, ale zobaczyłam, że mają nową kolekcję. Pomyślałam, że wejdę i trochę pooglądam. Może nawet coś wybiorę. Muszę korzystać, bo nie wiem, kiedy znów będę w nastroju na buszowanie po sklepach.

Corrie uśmiechnęła się lekko. Eadie, tak jak ona, miała niewielkie ranczo. Prowadziły też podobny tryb życia. Jednak Eadie od czasu do czasu lubiła ubrać się bardziej kobieco.

– Też o tym myślałam – rzekła Corrie, po czym skrzywiła się i dodała: – Przez chwilę.

– To chodźmy razem. Poprzymierzamy sobie ciuchy, pożyjemy jak ludzie. Potem zapraszam cię na lunch. Ja stawiam. Zgoda?

Dawno nie widziała się z Eadie, jednak oglądanie ciuchów wcale jej nie pociągało. Eadie chyba się tego domyśliła, bo uśmiechnęła się przekornie.

– Corrie, no chodź. Nie daj się prosić.

Eadie była jedną z niewielu koleżanek, przy których czuła się zupełnie na luzie. Nie ma zamiaru niczego kupować, jednak warto skorzystać z okazji i posłuchać rad Eadie. Jest od niej o rok starsza, czyli ma większe doświadczenie. Poza tym jest obiektywna i szczera. Doradzi jej, w czym najlepiej wygląda.

Dziesięć minut później, obładowane wieszakami z ciuchami, weszły do przymierzami. Powoli Corrie udzielił się entuzjazm Eadie. Poogląda sobie stroje, popatrzy na siebie i Eadie w nowych kreacjach.

Miały podobne figury i wzrost, więc wymieniły się kilkoma rzeczami. Nawet się nie spostrzegły, jak minęły trzy godziny. Corrie uległa nastrojowi chwili i kupiła parę ubrań.

Zadowolone wyszły na ulicę i ruszyły do sklepu z butami. To był pomysł Eadie, ale Corrie nie protestowała. Podekscytowanie i entuzjazm Eadie podbudowały ją, podobnie jak jej spostrzeżenia i dobre rady. W sklepie zabawiły całkiem długo. Wreszcie wyszły, zapakowały zakupy do samochodów i poszły coś zjeść.

Gdy już zamówiły potrawy, Corrie zagadnęła:

– Nadal pracujesz u Hoyta Donovana?

Po twarzy Eadie przemknął dziwny grymas.

– Jak na razie.

Corrie przez chwilę przyglądała się jej uważnie. Eadie od dłuższego czasu pracowała na część etatu u Donovana, ale nigdy nie kryła, że niektóre rzeczy się jej nie podobają.

– Trudno się u niego pracuje? – zagaiła taktownie.

– Nie ma problemu, jeśli chodzi o normalne zajęcia – odparła Eadie, rozdzierając dwie torebki z cukrem i wsypując ich zawartość do szklanki z mrożoną herbatą. – Jego humory też mnie nie ruszają. Jak mam dość, to po prostu wychodzę. Jedno tylko coraz bardziej mnie denerwuje, te jego romantyczne gesty w stosunku do panienek, z którymi się spotyka. Wtedy się zastanawiam, czy naprawdę potrzebne mi są te dodatkowe pieniądze.

Eadie już wcześniej jej o tym wspominała. Początkowo zamawiała kwiaty dla jego panienek, ale z czasem Hoyt, gdy chciał zerwać znajomość, zaczął wysyłać drobne upominki. Eadie musiała mu je wybierać.

– Ostatnio mam już powyżej uszu tych jego prezencików na rozstanie.

– Nie możesz się zebrać, żeby mu to powiedzieć – domyśliła się Corrie. – Niechby sam chodził sobie po jubilerach.

Eadie zapatrzyła się na oszronioną szklankę.

– Jakoś nie mogę. Na początku to mi się nawet podobało. Uważałam, że to miłe z jego strony, że daje im coś na osłodę. Chyba nawet niechcący coś takiego powiedziałam. To dodatkowo go zachęciło. Jednak ostatnio takie sytuacje zdarzają się coraz częściej, a. na mnie to kiepsko działa. Próbowałam to skomentować, ale aluzje do niego nie trafiają, a nie mogę się zdobyć, by powiedzieć wprost. Zresztą ostatnio ciągle jest w fatalnym nastroju.

– Boisz się, że cię zwolni?

– Nie, na pewno nie. Jednak zachowuje się dziwnie, więc mam trochę wątpliwości.

Eadie przez chwilę milczała. Przestała bawić się szklanką.

– Prawda jest taka, że czuję się mu potrzebna. Wiem, że to beznadziejnie brzmi. Jednak te wszystkie wspaniałe dziewczyny to nie to. Tylko na mnie tak naprawdę może liczyć. Chyba…

Urwała, zarumieniła się i uciekła wzrokiem.

– Przepraszam, okropnie to brzmi, gdy ująć to w słowa.

– Machnęła ręką, popatrzyła na Corrie niespokojnie. – Zapomnij, co ci mówiłam.

– Dobrze – odpowiedziała miękko.

Eadie wyraźnie ulżyło. Przeszła do innego tematu. Jednak Corrie nie dała się zwieść. Smutek widoczny w oczach koleżanki miał jedno wytłumaczenie. Hoyt nie jest jej obojętny. Dlatego tak trudno pogodzić się jej z jego licznymi podbojami.

Eadie jest ładną dziewczyną, ale Hoyta pociągają zupełnie inne dziewczyny – krzykliwe rozrywkowe panienki dopiero wchodzące w życie. Nie jest człowiekiem, który chce się ustatkować, założyć rodzinę i wieść zwyczajne życie. Nic dziwnego, że Eadie nie może mieć żadnych nadziei. W pewnym sensie obie przeżywają podobne problemy.

Jednak Eadie jest w jeszcze gorszej sytuacji, bo u niego pracuje. Ze świadomością, że on nigdy nie spojrzy na nią w inny sposób, nie odwzajemni jej uczuć. W dodatku zleca jej kupowanie kwiatów i prezentów dla swoich dziewczyn. Z drugiej strony, może i dobrze, że nie wpadła mu w oko, bo źle by się to dla niej skończyło. Złamałby jej serce i szybko rzucił. Tak jak rzucał inne.

Nie zna Hoyta, widziała go tylko przelotnie. Dlatego nie ma o nim wyrobionego zdania. Jednak po tym, co teraz usłyszała, wniosek jest jeden: jeśli Hoyt jest niepoprawnym kobieciarzem, a Eadie mimo to coś do niego czuje, to musi mieć w sobie coś więcej. Inaczej Eadie nie chciałaby go znać. I na pewno by dla niego nie pracowała.

Zamyśliła się. Na co ją byłoby stać dla kogoś, w kim by się zakochała? Jak daleko mogłaby się posunąć? Eadie nie robi nic złego. Jednak gdyby Hoyt musiał sam zadbać o kwiaty i prezenty, może byłby bardziej umiarkowany i nieco ograniczył swoje kontakty.

Opamiętała się. Cóż jej o tym sądzić? Przecież w tych sprawach nie ma żadnego doświadczenia, żadnej wiedzy. Skąd może wiedzieć, czy coś zapowiada się na burzliwy romans czy układ na dłużej? Dla niej to czysta teoria. Szkoda jej Eadie. To wyznanie jeszcze bardziej ją do niej zbliżyło. Może sama poprosi o radę.

Oczywiście nie teraz. Dopiero wtedy, gdyby coś się wydarzyło. Jak na razie na nic takiego się nie zanosi. Shane się nie pojawia, nie dał znaku życia. Co nie powinno dziwić. Sześć lat to kawał czasu. Kiedyś, gdy jeszcze chodzili razem do szkoły, wpadał do niej co chwila, ale te czasy dawno minęły. Teraz ma swoje sprawy. Podobnie jak Nick. Obaj muszą jakoś się z sobą dogadać, co nie przyjdzie im łatwo. Mają sporo problemów do rozwiązania. I pytań, na które muszą znaleźć odpowiedzi. A ona powinna trzymać się od tego z daleka.

Dzisiejsze zakupy zrobiła pod wpływem Eadie. Choć może nie tylko. Bo jednak tliła się w niej odrobina nadziei. Przydadzą się. Zawsze może iść w nich do kościoła. Nim podjęła ostateczną decyzję i zapłaciła, poprzysięgła sobie, że tym razem te ciuchy ujrzą światło dzienne. Choćby miała iść w nich tylko na mszę.

Gdy zjadły, pożegnały się i każda ruszyła do swojego samochodu. To był przyjemny dzień, stwierdziła Corrie, jadąc do domu. W dodatku nie będzie głodna, więc odpada jej robienie kolacji. A co za tym idzie, nie będzie mieć żadnego sprzątania. Gdy dojechała na ranczo, dochodziła szósta. Zaniosła zakupy, podjechała samochodem do stajni i wyładowała paszę. Potem zabrała się za codzienne obowiązki.

Praca poszła jej szybko. Gdy skończyła, odsypała paszę dla osłabionego źrebaka. Inne nakarmiła już wcześniej. Długonogi kasztanek chyba wyczuł, że niesie coś dla niego, bo gdy tylko ją spostrzegł, od razu odłączył się od stada i podszedł do ogrodzenia.

Corrie pochyliła się, przeszła pod żerdzią na pastwisko. Oparła się o słupek i umocowała na płocie wiadro z jedzeniem. Pieszczotliwie poklepała źrebaka. Konik prychnął, ostrożnie podsunął łeb do wiaderka i zaczął powoli jeść. Corrie drapała go po uszach, ciesząc się, że ma apetyt. Uważnie przyglądała się pozostałym źrebakom.

Od strony domu doszedł ją odgłos podjeżdżającego samochodu. Odwróciła się gwałtownie. Duża niebieska terenówka Nicka właśnie zatrzymywała się przed wejściem.

Serce skoczyło jej w piersi. Ta jej dzika reakcja zupełnie ją dobiła. Postanowiła, że nigdzie się stąd nie ruszy. Patrzyła, jak Nick wysiada z samochodu i idzie do tylnego wejścia. Nie mogła opanować podniecenia.

Przecież powiedziała mu, żeby zadzwonił. Zaznaczyła, że będzie zajęta. Wczoraj i dzisiaj. Miał zadzwonić, a nie przyjeżdżać tutaj. Mimo to sam się pofatygował. Co gorsza, nie miała bladego pojęcia, jak teraz powinna się zachować.

Był w jasnoniebieskiej koszuli i ciemnych dżinsach. Zwyczajny strój, a wygląda w nim niesamowicie męsko. Szeroki w barach, wąski w biodrach, wysoki. Niby taki jak inni, ale tylko on jeden budzi w niej taką szaleńczą, trudną do określenia tęsknotę.

Wciąż pamiętała, co czuła, gdy ujął jej rękę w swoją dłoń. Pamiętała tak, jakby to było przed chwilą. Tak jak pamięta muskularne ciało pod rękawem białej koszuli, gdy położyła palce na jego ramieniu. Nigdy nie zapomni uczucia, jakie ogarnęło ją, gdy poczuła na plecach jego ciepłą dłoń. I chyba nie chce tego zapomnieć. Na samo wspomnienie robiło się jej ciepło na sercu. Tylko teraz dołączyło do tego ukłucie żalu.

Co on tu robi? Po co przyjechał? Bała się szukać odpowiedzi na te gorączkowe pytania, bo serce biło jej jak szalone. I przepełnione nadzieją.

Obserwowała, jak Nick wbiega po schodach i mocno stuka do drzwi. Przez moment czekał, potem zastukał znowu. Po chwili odwrócił się, zszedł z ganku i uważnie rozejrzał dokoła. Jego spojrzenie zatrzymało się na zaparkowanym pod stajnią samochodzie. Czyli już wie, że Corrie jest na miejscu.

Stała nieruchomo. Może nie spostrzeże jej sylwetki skrytej za słupkiem ogrodzenia. Nick przesunął wzrokiem dokoła. Widziała, że zatrzymał się na niej. Serce zatrzepotało jej w piersi.

Jej dziecinna zagrywka się nie udała. Na co właściwie liczyła? Że jej nie zauważy? A może tak? Teraz to nieważne, szkoda się zastanawiać. Jedno jest pewne – musi zachować się powściągliwie. Nie okazać, jakie wrażenie zrobiło na niej jego przybycie. I jak bardzo pragnęła znowu go zobaczyć.

Bo choć nie chce się do tego przyznać, to taka jest prawda. Rozsadza ją radość, że Nick jest tutaj. Tylko on za nic nie powinien się tego domyślić. Zwłaszcza że powód jego przyjazdu jest niewiadomy.

Gdy tylko ją spostrzegł, zaczął iść w jej stronę. Udawała, że nie ma pojęcia o jego obecności. Znów zachowuje się dziecinnie, ale jest zbyt spięta, by zachowywać się naturalnie. Ma tylko nadzieję, że nie pokaże po sobie tego dziwnego zdenerwowania.

Źrebak podniósł łeb i popatrzył w kierunku nadchodzącego Nicka. Nie miała wyjścia, jak zrobić to samo.

Nawet gdy podszedł bliżej, wcale nie robił wrażenia drobniejszego i mniej męskiego. Miał zaciętą twarz, skupiony wzrok. Aż się wzdrygnęła.

Kiedy stanął obok niej, rysy mu złagodniały, a ona odetchnęła. Przywitał się.

– Miałem nadzieję, że zastanę cię w domu. Byłem już wcześniej.

Ogarnęło ją radosne rozgorączkowanie. Nick przyjechał tu po raz drugi! Czy to możliwe? Bo chciał ją zobaczyć? Ma w to uwierzyć? Najpewniej nie przyjechał do niej, musiał być inny powód.

– Shanea tu nie było – powiedziała. – Nie widziałam go od kilku dni.

– Shane umówił się dziś na wieczór z kumplami – wyjaśnił. – Przyjechałem do ciebie – dodał, a te słowa wypowiedziane niskim głosem sprawiły, że zrobiło się jej gorąco.

– Coś się stało? – Przyglądał się jej uważnie i to jego – spojrzenie było jak łagodne dotknięcie. Musi się mieć przy nim na baczności. Nick wie, jak obchodzić się z kobietami. Ma doświadczenie, i to duże. Uśmiechnął się lekko.

– Nie, skąd. Mam tylko pewien pomysł na jutrzejszy dzień i chciałem z tobą o tym pogadać.

Źrebak zaczął skubać rękaw jej koszuli. Delikatnie odsunęła go ręką, pochyliła się i przeszła pod żerdzią ogrodzenia. Celowo nie odpowiedziała od razu. W ten sposób da mu do zrozumienia, jak sceptycznie jest nastawiona do jego pomysłów. Jednak spojrzenie Nicka świadczyło, że wcale tego tak nie odebrał. Czyli musi bardziej jednoznacznie wyrazić swoją rezerwę.

– Mam jeszcze kilka rzeczy do skończenia – powiedziała, ruszając w kierunku stajni. – Chodź ze mną, to przy okazji pogadamy.

Nick szedł obok niej. Wyjął jej z rąk wiadro.

– Jutro lecę do San Antonio, zamierzam kupić ogiera.

Pomyślałem, że moglibyśmy wybrać się razem. To dobra okazja, byśmy się lepiej poznali. Znasz się na koniach, więc to może być dla ciebie interesujące.

Weszli do stajni. Corrie popatrzyła na Nicka. Nie odrywał od niej oczu.

– Dlaczego?

Leciutko wygiął usta w uśmiechu.

– Wiesz, że jesteś niesamowita? Nie jest z tobą łatwo.

Sięgnęła po wiadro, wzięła je od niego i położyła na miejsce. Potem, nie odpowiadając, podeszła do drabiny i wspięła się prawie pod dach. Powietrze było tu tak nagrzane od upału, że z trudem dawało się oddychać. Pchnęła belę siana i podsunęła ją na krawędź podłogi. Popatrzyła w dół.

Nick przyglądał się jej poczynaniom. Cofnął się, robiąc miejsce. Popchnęła belę mocno i siano spadło na dół. Zrzuciła jeszcze jedną belę. Nim zeszła po drabinie, Nick przetoczył obie bele pod ścianę.

Przez cały czas się zastanawiała, jak odnieść się do jego propozycji. I co mu powiedzieć. Nadal nie miała pojęcia, i to coraz bardziej ją stresowało. Może zrobi najlepiej, jak postawi sprawę jasno. To obojgu zaoszczędzi czasu i niepotrzebnych problemów.

– Posłuchaj, panie Mer…

– Nick – przerwał jej stanowczo, choć łagodnie.

– Może jestem mało oblatana w wielu sprawach, ale mam świadomość mojej sytuacji finansowej i tego, jak wyglądam. Nie należę do kobiet, z jakimi umawiają się faceci twojego pokroju. Więc dlaczego tak ci na tym zależy?

Nick sięgnął do kapelusza, jakby chcąc zyskać na czasie. Widziała utkwione w nią czarne oczy. Czekała w milczeniu.

– Nie jesteś taka jak inne – powiedział poważnie. – Jestem na takim etapie życia, że to, co zwyczajne, już mnie nie interesuje.

Wlepiła w niego wzrok. Żartuje sobie z niej, to jasne. Jednak w tym jego spojrzeniu jest coś przekonującego. Chyba mu wierzy. Choć nie powinna.

Słowa, które słyszała przez lata i które szczęśliwie odepchnęła w niepamięć, znowu ożyły i powróciły z dawną siłą. Jakby słyszała bezbarwny głos ojca, stale powtarzający je ku przestrodze.

„Bądź mądra, Corrie. Jesteś zwyczajną dziewczyną. Nie daj się omamić chłopakom Merricka. Takim jak oni zależy tylko na jednym… Nie skończ jak twoja ciotka, która dała się podprowadzić bogatemu chłopakowi. Najpierw czarował ją i uwodził, a potem wystawił do wiatru, okrywając hańbą. Myśl o sobie i swoim życiu. Nie licz na innych, tylko na siebie. Żaden facet nie zapewni ci dachu nad głową, jeśli w okolicy będzie chętna panienka…”

Te i inne słowa dźwięczały jej w uszach. Im była starsza, tym częściej ojciec je powtarzał. Niby dobre ojcowskie rady. Choć było w nich sporo racji. Obracała się wśród chłopców, więc wiedziała. Potem Nick, próbując przemówić jej do rozumu i odizolować od brata, nieświadomie je potwierdził. Nie jest dziewczyną, o jakiej marzą. Nie sprawdziło się tylko jedno – że ktoś będzie o nią zabiegał, spróbuje ją omotać. Co tylko potwierdzało inne słowa ojca.

Po jego śmierci stopniowo zapomniała o tych pouczeniach. Przyjęła je za swoje i pogodziła się, że taka jest rzeczywistość. Potem już do nich nie wracała. Ułożyła sobie życie, liczyła wyłącznie na siebie. Przestała się łudzić. Dopóki znowu nie pojawił się Shane.

Wtedy zaczęła się zastanawiać. Czy słowa ojca nie straciły aktualności? Czy nadal jest nieciekawą dziewczyną, na którą żaden chłopak nawet nie spojrzy? Nie ma podstaw sądzić, że to się zmieniło, jednak jest kilka rzeczy, które już nie są tak oczywiste.

Głos Nicka wyrwał ją z tych rozmyślań.

– No więc?

Otarła dłonie o dżinsy i uciekła wzrokiem. Nie ma innego wyjścia, jak powiedzieć mu prawdę.

– Sama nie wiem, co na to odpowiedzieć.

– Podsunę ci pomysł. „Tak, Nick, bardzo chętnie wybiorę się z tobą jutro do San Antonio”. Chyba że nie lubisz latać. W takim razie możemy pojechać samochodem.

Słyszała uśmiech w jego głosie. Podniosła na niego wzrok. Rzeczywiście się uśmiecha. I wygląda przy tym rewelacyjnie. Serce zabiło jej żywiej.

Ciężar, jaki ją przygniatał, był ponad jej siły. Jakby wszystko się na nią zwaliło. Ciągle miała w uszach ponure proroctwa ojca. Powracały i nie dawały spokoju. Ale w oczach Nicka dostrzegła coś, co dało jej nadzieję. Może nie do końca jest tak, jak mówił ojciec. Może prawda nie jest taka jednoznaczna.

Mimowolnie przypomniała sobie niedawny pocałunek Shanea. Zaskakujące, że przez cały ten czas ani przez chwilę do tego nie wracała. Nie, chyba nie jest tak źle, jak twierdził tata. Nie może ciągle być spięta i przewrażliwiona.

Nie chce się zbłaźnić, jednak nie może tak po prostu zbyć jego propozycji. Musi się jakoś zachować. Zresztą chce z tego skorzystać. Jest przeczulona i nieufna w bardziej osobistych relacjach z mężczyznami i zdaje sobie sprawę, że powinna to zmienić. To może być dobra okazja, by nabrać trochę doświadczenia, nauczyć się czegoś. Co kiedyś może się przydać.

Zdecydowała się.

– Dobrze, Nick. Bardzo chętnie polecę z tobą jutro obejrzeć tego ogiera – wybąkała. Chciała powiedzieć to lekko, jednak zabrzmiało śmiertelnie poważnie. – O której? – wydusiła łamiącym się głosem, coraz bardziej na siebie zła. Nick nie dał po sobie niczego poznać. Może nie zauważył?

– Może być o ósmej?

– Jak najbardziej – wymamrotała.

Ustalili szczegóły. Podeszła z Nickiem do samochodu. Przez cały czas zastanawiała się, jak nadrobi ten czas. Ma zaplanowane tyle prac, wszystko weźmie w łeb.

Jest jeszcze jedna rzecz – nigdy dotąd nie leciała samolotem. Jedyna znana jej odległość od ziemi to koński grzbiet, ewentualnie dach domu, na który czasem musi się wspiąć, gdy coś szwankuje. Dlatego nie ma pojęcia, czy lubi latać i jak zniesie lot. W sumie to nawet dobrze, że ma się nad czym zastanawiać. Bo dzięki temu łatwiej oderwie myśli od tego, co może wydarzyć się jutro.

Rozdział 8

Bała się tego wspólnego wyjazdu. Cały czas zastanawiała się, jak najlepiej wybrnąć z sytuacji, która z pewnością ją przerasta. Musi zrobić wszystko, co tylko możliwe, by jutrzejszy dzień nie zakończył się katastrofą. Zadzwoni do Eadie, od tego zacznie. Potrzeba jej rady kogoś życzliwego i mającego większe doświadczenie niż ona.

Eadie nie zawiodła. Gdy tylko usłyszała o całej sprawie, z miejsca zaofiarowała się z pomocą. Najpierw telefonicznie omówiły strój i ewentualne warianty. Ustaliły, że nazajutrz o wpół do siódmej rano Eadie przyjedzie na ranczo Corrie, zabierając z sobą swój skromny zapas kosmetyków do makijażu.

Nie miały czasu, by najpierw poeksperymentować. Obie zgodnie uznały, że lepiej poprzestać na delikatnym podkreśleniu urody, niż ryzykować przesadny makijaż. Lekki cień na powieki, trochę tuszu, by wydobyć oczy. Corrie nie mogła zdecydować się na pomalowanie ust. Szminka budziła w niej nieufność.

– Wiesz, w tych dżinsach i niebieskiej bluzce wyglądasz rewelacyjnie, a twoje oczy są jeszcze bardziej niebieskie – zachwycała się Eadie. – Całe szczęście, że jednak kupiłaś ten srebrny pasek i biżuterię. Teraz masz jak znalazł.

Sama się z tego cieszyła. Choć niewiele brakowało, by w sklepie odłożyła je z powrotem na półkę. Prosty srebrny naszyjnik i bransoletka pasowały do stroju. Włożyła swoje najlepsze czarne kowbojki. Skoro mają oglądać ogiera, to pewnie pójdą do stajni czy na wybieg.

Eadie pochwaliła jej wybór. Ten zestaw jest najbardziej odpowiedni. Ani zbyt roboczy, ani zbyt wyszukany. W dodatku w tym stroju będzie jej wygodnie w niewielkim samolocie Nicka.

Corrie też była zadowolona. Dobrze się w tym czuje. Jest przyzwyczajona do spodni, chodzi w nich na co dzień. W nich będzie jej wygodnie, a przecież nie wiadomo, ile czasu zajmie wyprawa do San Antonio. Musi tylko pamiętać, by nie trzeć oczu. I uważać, żeby nie zaczepić o coś bransoletką.

Jeszcze jedno ważne przykazanie – torebka. Nie powinna tracić jej z oczu. Na wszelki wypadek włożyła portfel do kieszeni dżinsów. Podobnie jak gumkę do włosów, bo może będzie musiała je związać. Eadie przekonała ją, by nie zaplatała warkocza i zostawiła włosy rozpuszczone. Nie dała jej spiąć ich spinką.

– Gdy patrzę na ciebie, nie mogę odżałować, że ścięłam włosy – powiedziała Eadie, poprawiając niesforne pasemko. Cofnęła się i badawczo popatrzyła na przyjaciółkę. – Wyglądasz fantastycznie, Corrie – rzekła z uśmiechem. – Chciałabym choć w połowie tak wyglądać.

Corrie wzniosła oczy do nieba, a po chwili popatrzyła na Eadie z powagą.

– Eadie, to ty jesteś piękna – powiedziała z przekonaniem. – Dzięki ci bardzo.

– Bardzo proszę, ale chyba powinnaś iść do okulisty – zareplikowała Eadie, ruszając za Corrie do wyjścia.

– Moim oczom nic nie dolega – zaoponowała Corrie.

– Lepiej idź i kup sobie okulary – nie zrażała się Eadie.

Pozbierały potrzebne rzeczy.

– Schowaj sobie ten cień do torebki – powiedziała Eadie. – Tu masz puderniczkę. Przyda się, w razie gdy się zapomnisz i potrzesz oczy. To lepsze niż lusterko w samochodzie. Właśnie, skoro już o tym mowa, to muszę się zbierać – dodała niespokojnie. – Jeśli nie chcę wpaść tutaj na Nicka.

Zeszły na dół. Eadie wyszła kuchennymi drzwiami. Zatrzymała się na progu i popatrzyła na Corrie.

– Jeśli nie odezwiesz się do piątej, przyjadę tu i zrobię, co potrzeba.

– Myślę, że będę z powrotem znacznie wcześniej, ale dzięki za dobre chęci. Mam u ciebie dług wdzięczności.

Eadie uśmiechnęła się serdecznie.

– Przyjemność po mojej stronie. Baw się dobrze.

– Postaram się.

Eadie wsiadła do auta i odjechała. Nie minęło dziesięć minut, jak z daleka rozległ się odgłos silnika. Corrie wyjrzała przez frontowe okno. Szosą od autostrady jechał samochód Nicka. Podjechał pod dom, zawrócił i stanął.

Nick zeskoczył na ziemię. Był w szafirowej westernowej koszuli i granatowych dżinsach. Czyli oboje wystąpią w różnych odcieniach niebieskiego. Czy to dobrze, czy źle? Trudno powiedzieć.

Podeszła do szafy w przedpokoju i wyjęła z niej swój najlepszy czarny kowbojski kapelusz. Pośpiesznie ruszyła do drzwi, po drodze kładąc kapelusz i torebkę na stoliku. Była tak zdenerwowana, że dłonie jej drżały. Zmusiła się, by podejść do drzwi. Bo najchętniej uciekłaby teraz, gdzie pieprz rośnie.

Otworzyła, zanim jeszcze Nick zdążył zastukać. Poczuła, że oblewa się rumieńcem, bo w jego oczach dostrzegła niekłamane zdumienie. Wyciągnięta ręka zamarła mu w pół ruchu. Serce biło jej jak szalone. Nick dotknął ręką kapelusza i zdjął go.

Jest zaskoczony, ale to jeszcze nie wszystko. Patrzy na nią inaczej, jakby zobaczył ją po raz pierwszy. Patrzy jak na kobietę. Przesunął po niej wzrokiem, od stóp do głów. Zatrzymał spojrzenie na jej twarzy.

– Masz oczy niebieskie jak górskie jezioro w bezchmurny dzień. Jesteś piękna.

Serce znowu zatrzepotało jej w piersi. Było jej miło i radośnie, jednak do tych uczuć dołączała się nieufność. Odwróciła wzrok. Nagle z jej piersi wyrwał się zduszony śmiech. Nie mogła nic na to poradzić, nie była w stanie powstrzymać śmiechu. Zmieszała się, zrobiło się jej gorąco. Gdy Nick się odezwał, po jego głosie poznała, że on też jest rozbawiony.

– Co, rozśmieszyłem cię? Głupio to zabrzmiało? – zapytał z uśmiechem. Pośpiesznie zerknęła na niego i szybko uciekła wzrokiem.

– Nie… wcale nie. – Walczyła z sobą, by nie uśmiechnąć się szeroko, od ucha do ucha. – Tylko że… to jakoś do mnie zupełnie nie pasuje.

– Nikt wcześniej ci tego nie mówił? – Zdumienie, słyszalne w jego głosie, sprawiło, że mimowolnie zrobiło się jej trochę smutno. Uśmiechnęła się z przymusem.

– Chyba już wiem, kto był wzorem dla Shanea. Od ciebie nauczył się pochlebstw.

– Nigdy nie należy mylić prawdy z pochlebstwem. Zerknęła na niego i znowu odwróciła oczy.

– Nie musisz tego robić.

– Czego? Prawić ci komplementów? – Zmienił temat, nim zdążyła odpowiedzieć. – Jesteś gotowa?

Odetchnęła z ulgą. Cieszyła się, że zostawili tamtą kwestię. Bo musi mieć chwilę, by się pozbierać. Jak dla niej to za szybkie tempo.

– Tak.

Odwróciła się, wzięła kapelusz, torebkę i wyszła na zewnątrz. Nick zamknął drzwi i ujął ją pod ramię. Zaczął prowadzić w kierunku samochodu. Przez cienką tkaninę bluzki czuła dotyk jego silnych palców. Z wrażenia było jej od tego gorąco. Działo się z nią coś dziwnego, nowego. Nawet oddech się zmienił, stał się płytki.

Czy już wszystko popsuła, nim w ogóle cokolwiek się zaczęło? Ledwie przestąpiła próg, a już szarpią nią rozterki. Przysięgła sobie w duchu, że już nigdy więcej nie będzie się zachowywać jak rozchichotana podfruwajka. Została zaproszona przez mężczyznę. I powinna umieć się znaleźć. Nie jest pięknością, jednak dzięki Eadie dziś wygląda naprawdę dobrze. Jak jeszcze nigdy w życiu. Tydzień temu coś takiego nawet by się jej nie śniło. Więc nie może tego zmarnować.

Najwyższy czas, by zaczęła zachowywać się jak dorosła kobieta, a nie jak nastolatka. Nic nie świadczy, by Nick miał względem niej jakieś złe zamiary. Okazuje jej szacunek. Jest człowiekiem światowym, obytym. Raczej nie oczekuje po niej, że będzie taka jak kobiety, z jakimi zwykle ma do czynienia.

Zaprosił ją, by towarzyszyła mu w wyjeździe tak naprawdę służbowym. To chyba oznacza, że ceni jej wiedzę i doświadczenie. Bardziej w nią wierzy niż ona sama. Najwyraźniej nie zakłada, że może postawić go w niezręcznej sytuacji. Oby się nie przeliczył. Choć postara się zrobić wszystko, by go nie skompromitować czy zakłopotać.

Otworzył drzwi od strony pasażera. Samochód był wysoki, więc Nick pomógł jej wejść. Jak miło było czuć jego rękę podtrzymującą jej łokieć! Szkoda tylko, że trwało to ledwie mgnienie. Usiadła wygodnie, a on zatrzasnął drzwi. Położyła kapelusz i torebkę, zapięła pas. Nick wsiadł do samochodu, przekręcił kluczyk i także zapiął pasy. Uśmiechnął się do niej.

– Dziękuję, że ze mną jedziesz, Corrie.

– To ja dziękuję, że mnie zaprosiłeś – odparła cicho.

– Oczy mu błysnęły. Odwrócił się i ruszył.

Dojechali do rancza Merricków i od razu skierowali się dalej, na niewielki pas startowy. Wczoraj wieczorem i dzisiaj była tak podekscytowana czekającym ją spotkaniem z Nickiem, że ani przez moment nie pomyślała o niczym innym. A przecież mogła sama tu dzisiaj przyjechać, oszczędziłaby Nickowi kłopotu.

Denerwowała się. Po raz pierwszy przyjdzie jej wsiąść do samolotu, wzbić się w powietrze. Nie chce pokazać po sobie niepokoju. Nick robi wrażenie człowieka, który zna się na rzeczy, powinna mu zaufać. Będzie dobrze, musi być dobrze. Odetchnęła z ulgą. Gdy już byli w powietrzu, w słuchawkach usłyszała głos Nicka.

– Przelecimy teraz nad twoim ranczem, obejrzysz je sobie z góry – powiedział, przechylając lekko samolot. Żołądek podszedł jej do gardła, jednak zmusiła się, by popatrzeć w dół. Na początku trudno było się połapać. Po chwili dostrzegła autostradę i automatycznie określiła ich pozycję względem słońca. Potem zaczęła szukać punktów charakterystycznych, by łatwiej się zorientować. Dzięki nim będzie wiedzieć, kiedy przelecą nad granicą jej ziem.

Nick wskazał jej kilka szczegółów. Teraz mniej więcej wszystko było jasne. Tyle że z góry wyglądało całkiem inaczej. To dlatego trudno było za wszystkim nadążyć. Dostrzegła dom i zabudowania rancza, ciągnące się dalej pastwiska i zagrody dla zwierząt. Z wysoka jej tereny nie wydawały się bardzo duże, zwłaszcza w porównaniu z ranczem Merricków.

Gdy przelecieli nad granicą jej ziemi, Nick zawrócił i skierował samolot w stronę San Antonio. Powoli zaczęła przyzwyczajać się do lotu, Uspokoiła się nieco, wsłuchała w szum silnika.

Wylądowali na niewielkim lotnisku w pobliżu San Antonio. Odetchnęła z ulgą, gdy już stanęli na twardym gruncie. Nick, który wcześniej z satysfakcją obserwował jej uniesienie i chętnie odpowiadał na pytania, chyba to dostrzegł, bo zaśmiał się wesoło. Wyłączył silnik.

– Zwykle aż tak nie trzęsie, więc nie zniechęcaj się po tym pierwszym razie – rzekł. – Mam nadzieję, że droga powrotna będzie dużo lepsza.

Uśmiechnęła się z przymusem. Czyli Nick domyślił się, że nie jest zachwycona lataniem. Miała z tego powodu wyrzuty sumienia.

– To nie umniejsza twoich umiejętności jako pilota – powiedziała. – A widoki bardzo mi się podobały.

– Z czasem się oswoisz – skomentował.

Tylko bardzo wątpliwe, czy kiedykolwiek będzie taka okazja, pomyślała w duchu.

Nick zdjął słuchawki, Corrie odłożyła swoje.

Wysiadł pierwszy i podał jej rękę, by pomóc wysiąść. Włożyła kapelusz, przełożyła torebkę przez ramię i zrobiła krok do przodu. Szło jej całkiem nieźle. Wreszcie stanęła na ziemi. Nick puścił ją i wtedy nieoczekiwanie zakręciło się jej w głowie. Zachwiała się i chwyciła go za ramię.

Nick w mgnieniu oka ujął ją za drugą rękę. Obrócił ją ku sobie, tak że stali teraz na wprost siebie. Zawrót głowy był tylko chwilowy. Ochłonęła prawie natychmiast.

– Przepraszam cię – powiedziała. – Chyba jakoś źle stanęłam.

Puściła jego ramię i spróbowała zrobić krok w tył, ale Nick przytrzymał ją w talii, nie pozwalając ruszyć się z miejsca. Tak ją tym zaskoczył, że wlepiła w niego zdumione spojrzenie.

Był jakiś inny, zmieniony. Twarz miał mocno napiętą, ściągnięte rysy. Wpatrywał się w nią przenikliwie, z trudną do nazwania intensywnością. Nieoczekiwanie poczuła to samo.

Jakby dotknęła drutu pod napięciem. Wszystko w niej zadrżało, ogarnęła ją fala gorąca. Dotyk jego mocnych palców wprawiał ją w dziwny stan. Promieniująca od niego męska siła obudziła w niej świadomość kobiecości. Nawet jego głos miał teraz inne brzmienie.

– Chyba będziemy musieli sobie z tym jakoś poradzić.

Musimy sobie z tym poradzić? Nawet ona, tak naiwna i niedoświadczona, doskonale wie, co Nick miał na myśli. Serce biło jej przyśpieszonym rytmem, przepełnione nadzieją i lękiem. Cofnęła się nieco. Nick tym razem jej nie zatrzymywał. Sama nie do końca wiedziała, co teraz czuje. Czy to ulga, czy żal?

Ruszyli do hangaru. Corrie poszła do łazienki, by odświeżyć się po przeżyciach. Przez ten czas Nick załatwił formalności związane z wypożyczeniem samochodu. Zamówił cadillaca, luksusowe auto ze skórzaną tapicerką.

Droga na ranczo zabrała dziesięć minut. Kolejne pięć minut, i w oddali zarysowała się okazała rezydencja, a na dalszym planie stajnie. Nick podjechał pod główne wejście. Na powitanie wyszedł właściciel. Był wysoki, kościsty, ubrany w roboczy strój. Na jego widok Corrie od razu poczuła się nieco pewniej.

– Cześć, Merrick! Miło cię widzieć – rzekł z uśmiechem, zdejmując kapelusz. – Kim jest ta śliczna dama?

Nick dokonał prezentacji.

– Corrie, to Colby Blake. Colby, to panna Corrie Davis.

– Miło mi panią poznać, panno Corrie. Witam na moim ranczu. Bardzo się cieszę, że przyjechała pani do nas z Nickiem. Zapraszam.

Corrie uśmiechnęła się, podała mu rękę.

Wbrew jej przypuszczeniom nie poszli do stajni. Colby poprowadził ich do swojej furgonetki. Był to wielki samochód z potrójnym siedzeniem z przodu. Corrie zajęła miejsce między gospodarzem a Nickiem. Podczas jazdy mężczyźni wymieniali uwagi na temat koni. Colby wiózł ich okrężną drogą, by pokazać pastwiska i zagrody dla zwierząt. Czasami zatrzymywał się, by dokładniej zaprezentować konkretnego konia.

Corrie nie mogła się skoncentrować. Nick przerzucił ramię przez oparcie siedzenia, jego ręka dotykała jej karku. Siedział tak blisko, że czuła bijące od niego ciepło. Jak ma się skupić w takich warunkach? Ta jego bliskość rozprasza ją, robi się z nią coś dziwnego. Jakby topniała w środku. Czy tak by się czuła przy każdym mężczyźnie, który wpadłby jej w oko? Czy może ma to związek z tym, że od tylu lat czuje miętę do Nicka?

Nie powinna się łudzić. Nawet jeśli teraz jest jakoś nią zainteresowany, to szybko mu to minie. Jej reakcja jest przesadzona, pewnie przez brak doświadczenia. Jest jeszcze coś, co powinno jej dać do myślenia. Może Nick tak ją pociąga, bo jest poza jej zasięgiem?

Może są jeszcze inne powody. Ojciec zawsze był daleki i niedostępny, nie byli z sobą zżyci. Być może to tak fascynuje ją w Nicku? Może podświadomie próbuje odtworzyć tamtą sytuację z nadzieją, że tym razem będzie inaczej, lepiej? Tylko po co miałaby tak się narażać na nieuniknione rozczarowanie?

Nie powinna ryzykować, bo po co? A może to tylko ta niezwyczajna dla niej sytuacja sprawia, że jest mniej krytyczna, mniej zdystansowana? Do tego dochodzi fakt, że nie jest w stanie zapanować nad własnym ciałem. Nick przyciąga ją do siebie jak magnes.

Starała się odepchnąć od siebie te trwożne myśli i skoncentrować na podziwianiu koni pasących się w starannie utrzymanych zagrodach. Gdy dojechali do stajni, Nick znowu pomógł jej wysiąść. Gdy już stanęła na ziemi, poprowadził ją do stajni. Lekko obejmował ją w talii.

W pierwszej chwili oczy oślepione słońcem nie mogły przyzwyczaić się do panującego w środku półmroku. Popatrzyła na ogromnego kasztanowego ogiera. Piękne zwierzę. Gładka sierść lśniła czerwonawym blaskiem.

Stajenny wyprowadził ogiera na zewnątrz. Zwierzę posłusznie dało się prowadzić, jednak czuło się czającą się w nim siłę i gwałtowność.

Wydaje się dobrze ułożony i spokojny, ale to mogą być tylko pozory. Ogiery są nieprzewidywalne. Dlatego nigdy ich u siebie nie hodowała. Prawie zawsze jest sama, na nikogo nie mogłaby liczyć. Gwałtowne i nieprzewidywalne zwierzę to dla niej za duże wyzwanie.

Na ranczu Merricków pracuje wielu ludzi, więc jego sytuacja jest diametralnie różna. Poza tym ma pieniądze, stać go na takiego wyjątkowego konia. Choć, patrząc na zwierzę, jest warte każdej ceny. Merrickowie zawsze szczycili się swoimi zwierzętami, a tego ogiera nikt się nie powstydzi. Wspaniały nabytek, da doskonałe potomstwo.

Dla niej ważniejsze są umiejętności użytkowe. Chętnie popatrzy, jak ten koń idzie pod siodłem.

Z prawdziwą przyjemnością przyglądała się, jak koń posłusznie wykonuje polecenia. Nick i Colby rozprawiali na temat ogiera; przysłuchiwała się ich rozmowie. Kasztanowa sierść konia błyszczała w słońcu, pod gładką skórą widać było pracujące mięśnie.

Naraz z daleka dobiegł kobiecy głos. Colby urwał w pół słowa, Corrie obejrzała się przez ramię. W ich stronę szła wysoka jasnowłosa dziewczyna.

Szła dumnie wyprostowana, pewna siebie. Jakby cały świat należał do niej, mimowolnie pomyślała Corrie. Niebieskie oczy utkwiła w Nicku. Nie mogła nie spostrzec stojącej tuż obok niego Corrie. Najwyraźniej z miejsca ją skreśliła i postanowiła ignorować.

– Cześć, Nick! Tata zapowiadał, że dzisiaj się pokażesz.

Szła prosto do Nicka. Corrie cofnęła się o krok, robiąc jej miejsce. Dziewczyna ujęła Nicka za ramię, zmuszając go, by się ku niej pochylił. Tylko zamiast buziaka w policzek, czego spodziewała się Corrie, pocałowała go w usta. Tak, jakby to było coś oczywistego.

Rozdział 9

Oczywistego i najbardziej naturalnego pod słońcem. I to nie tylko dla nieznajomej, ale i dla Nicka. Nawet sekundy zawahania czy nieśmiałości. W dodatku ten pocałunek trwa i trwa. Gniew, jaki się w niej obudził, zaskoczył Corrie i zdumiał.

Czyżby to była zazdrość? Jeszcze nigdy w życiu nie czuła czegoś takiego jak teraz. Przeżywała dzikie katusze. Jest w życiu wiele rzeczy, jakie chciałaby, by stały się jej udziałem, jednak doskonale wie, że to tylko pobożne życzenia, które się nigdy nie ziszczą. Cierpiała czasem z tego powodu, ale nigdy nie tak jak teraz.

Co innego mieć świadomość, że nie jest odpowiednią dziewczyną dla Nicka, że nie mieści się w jego standardach, a co innego przekonać się o tym na własne oczy. Nieznajoma miała na sobie zwyczajną żółtą bluzkę, ale już jej dżinsy były z zupełnie innej półki. Na takie nigdy by sobie nie pozwoliła. Zresztą różnica między nimi jest ogromna. Choćby w sposobie bycia. Tamta zachowuje się i porusza jak supermodelka.

Złote włosy miękką kaskadą opadały jej na ramiona, brzoskwiniowa cera zdawała się nieskazitelna. Dłoń, którą dotykała policzka Nicka, była gładka i wypielęgnowana, paznokcie lśniące lakierem. Te ręce nigdy nie tknęły się żadnej pracy.

Pocałunek trwał pewnie moment, ale dla Corrie to była cała wieczność. Odetchnęła z nieskrywaną ulgą, gdy Nick się wyprostował, kończąc to czułe powitanie. Pilnowała się, by na nich nie patrzeć. Z udanym zainteresowaniem obserwowała konia. Dobrze, że Colby stoi nieco za nią i nie widzi jej twarzy.

Piękna blondynka zamruczała cicho i Corrie zerknęła na nich ukradkiem. W samą porę, by spostrzec, jak ślicznotka wyciąga rękę, by zetrzeć z ust Nicka ślady szminki. Starła ją pieszczotliwym ruchem. Corrie znowu poczuła ukłucie w sercu, bo Nick uśmiechnął się do nieznajomej. Pośpiesznie odwróciła wzrok.

– A to kto? – zagadnęła dziewczyna, wreszcie przestając udawać, że jej nie zauważa. Corrie popatrzyła na nią czujnie. – Ktoś z twoich ludzi?

Zagotowało się w niej, ale tylko się uśmiechnęła. Miała nadzieję, że był to wyważony uśmiech. To pytanie, aczkolwiek zadane uprzejmie, spychało ją do roli stajennego czy masztalerza. Blondyna chce pokazać, kto tutaj rządzi. Musiała zauważyć, że gdy stali, Nick trzymał rękę na jej talii. Celowo tak zapytała.

Nie pierwszy raz znalazła się w sytuacji, gdy jej pozycja została postawiona pod znakiem zapytania. Wielu mężczyzn miało problemy z uznaniem jej za partnera w pracy i w biznesie. W ich mniemaniu młoda kobieta samodzielnie prowadząca ranczo i wykonująca prace zarezerwowane dla mężczyzn burzyła dotychczasowe porządki. Potrafiła sobie z tym radzić. I umiała skutecznie walczyć o swój autorytet. Colby zaczął ją przedstawiać, ale Corrie, nie czekając, postąpiła krok ku nieznajomej i wyciągnęła rękę. Zaskoczony Colby urwał nagle, a blondynka automatycznie podała jej dłoń.

– Nie, jesteśmy z Nickiem sąsiadami – z uśmiechem oświadczyła Corrie. – Corrie Davis. Z kim mam przyjemność?

– Serena Blake – odparła blondynka, cofając rękę. Oczy lekko jej pociemniały. Przeniosła wzrok na Nicka, nie czekając na odpowiedź czy zwyczajowe „bardzo mi miło”.

Dla Corrie było to nawet lepiej. Bo wszelkie tego typu stwierdzenia byłyby kłamstwem. Obie nie przypadły sobie do gustu. To się czuje, pomyślała Corrie. Choć przecież nie jest żadnym zagrożeniem dla olśniewającej blondynki.

Colby zaproponował przejście do drugiej stajni, gdzie chciał im pokazać kilka ciekawych klaczy. Potem wsiedli do samochodu i ruszyli w kierunku rezydencji. Corrie usiadła z Sereną na tylnym siedzeniu. Blondynka pochyliła się maksymalnie do przodu, opierając się na fotelach. Znajdowała się teraz między ojcem a Nickiem. Przez całą drogę szczebiotała o swoim „maleństwie”, które teraz trafi do Nicka. I za którym będzie strasznie tęsknić.

Oczywiście przymawiała się o zaproszenie na ranczo, to było jasne. Corrie zżymała się w duchu. Sama nigdy by się do czegoś takiego nie posunęła. Wpraszać się do kogoś na siłę, to się nie mieści w głowie. Nick nie miał innego wyjścia, jak ją zaprosić. Zaproszenie zabrzmiało szczerze. I może rzeczywiście tak jest. Przecież to nie jest ich pierwszy kontakt. Wyrażając się oględnie.

Takie rozpieszczone ślicznotki jak Serena potrafią owinąć sobie faceta wokół palca, nawet takiego doświadczonego światowca jak Nick. I wydębią od niego, co tylko zechcą. W dodatku Serena jest nie tylko olśniewająca i pewna siebie, ale jednocześnie bardzo kobieca. Takiej żaden mężczyzna, kimkolwiek by był, nie jest w stanie się oprzeć, zwłaszcza jeśli dziewczyna zagnie na niego parol. Serena wychodzi ze skóry, by oczarować Nicka. Wdzięczy się do niego i mizdrzy bez umiaru. Aż niedobrze się robi od patrzenia. Jednak jeśli Nick straci głowę dla kobiety tak sprytnej i wyrachowanej, sprawi jej tym ogromny zawód.

Podjechali pod rezydencję. Corrie nie zapomniała o torebce. Weszli do masywnego przestronnego domu. Odświeżyli się, a następnie spotkali w salonie. Gdy już się zebrali, Colby poprowadził do stołu Corrie, a Nick Serenę.

Jadalnia, podobnie jak inne pomieszczenia, była ogromna i stylowo urządzona. Zapewne przez zawodowego dekoratora, który zadbał o każdy szczegół. Wnętrze sprawiało jednak bardzo oficjalne, sztywne wrażenie, brakowało mu ciepła. Corrie nie była szczególnie zachwycona imponującą rezydencją; być może w jakimś stopniu z powodu Sereny. Jej ojciec był sympatycznym i miłym człowiekiem, ani trochę pretensjonalnym. Co dziwiło w porównaniu z tym wystawnym domem i bogactwem właściciela. Tym bardziej zaskakujące, że córka jest tak do niego niepodobna.

Colby i Serena zajęli miejsca po obu stronach długiego stołu, Nick i Corrie siedzieli na wprost siebie. Corrie popatrzyła na Nicka. Mrugnął do niej nieznacznie, porozumiewawczo. Jakby mieli swoją tajemnicę.

Ten drobny gest sprawił jej prawdziwą przyjemność. To tak, jakby Nick chciał podtrzymać ją na duchu, zmotywować, by jeszcze trochę wytrzymała. Choć może to tylko jej imaginacja. Z pewnością zauważył, że z Sereną nie przypadły sobie do gustu. Miała tylko nadzieję, że to, co dla niego jest takie oczywiste, dla Sereny jest niedostrzegalne. Stara się zachowywać w stosunku do niej jak należy, na pewno nie zrobi mu wstydu. Zaufał jej, a ona go nie zawiedzie.

Gadatliwy Colby nikomu nie darował. Każdy musiał się włączyć do rozmowy. Corrie, która wolała raczej słuchać niż mówić, uległa jego sile przekonywania. Nie miała wyjścia. Wypytywał ją o wszystko, jakby chciał wyciągnąć od niej co tylko się da. Jednak robił to z takim wdziękiem, że nie mogła go za to nie lubić.

Byli w połowie posiłku, gdy Corrie wpadła na pomysł, by podsunąć mu temat, który go zajmie. Tym bardziej że Colby jest poważnym hodowcą i naprawdę zna się na koniach, a ona potrzebuje rady fachowca. Poza tym sama przestanie gadać i przez ten czas coś zje.

– Miał pan kiedyś problem ze źrebakiem, który nie może utrzymać wagi, choć ogólnie nic mu nie dolega? – zagaiła.

Colby nie dał się prosić. Opowiedział nie tylko o przypadkach z własnego podwórka, ale także o metodach, jakie zastosował.

Dzięki temu wybiegowi udało się jej zjeść cały deser. Colby wreszcie skończył swoją opowieść. Inicjatywę przejęła Serena. Rozmowa koncentrowała się teraz głównie wokół niej i Nicka. Po deserze przenieśli się do saloniku na kawę. Panowie omówili szczegóły transakcji i transportu konia na ranczo Merricków.

Było po drugiej, gdy Colby i Serena odprowadzili ich do samochodu. Colby z uśmiechem zaprosił Corrie do odwiedzin w dowolnym czasie, po drugiej stronie auta Serena półgłosem rozmawiała z Nickiem. Corrie starała się nie zwracać na nich uwagi. Serdecznie podziękowała panu Colby’emu za gościnność.

Gdy w końcu ruszyli, odetchnęła z ulgą. Prawdę mówiąc, miała dość. Wolała już być sam na sam z Nickiem, niż mieć do czynienia z Serena i jej gadatliwym ojcem.

– Oczarowałaś Colbyego – z uśmiechem stwierdził Nick. Corrie popatrzyła na jego profil. – Mówił poważnie, zapraszając cię do przyjazdu, kiedy tylko zechcesz.

– Usłyszałeś to. – W głębi duszy radowała się, że przysłuchiwał się ich rozmowie, choć Serena robiła wszystko, by odciągnąć jego uwagę. – Pan Colby był bardzo szarmancki.

– Spodobałaś mu się. Jeszcze coś… przepraszam za ten pocałunek. – Przestał się uśmiechać. – Coś między nami było, ale ta historia nie ma przyszłości.

Poruszyło ją to nieoczekiwane oświadczenie. Całą siłą woli powstrzymywała się, by nic sobie po tym nie obiecywać. Bez powodzenia.

– Prawdę mówiąc, to nie jest moja sprawa – zareplikowała natychmiast.

Nick popatrzył na nią.

– Naprawdę tak uważasz?

Poczuła, że oblewa się rumieńcem. Niby nie powiedział nic takiego, a jednak wiele się za tym kryło. Nick zaśmiał się cicho i przeniósł spojrzenie na drogę. Nie naciskał jej więcej, i była mu za to wdzięczna. No bo co mogła odpowiedzieć, skoro oboje wiedzą, jaka jest prawda? Jego układ z Sereną to tylko ich sprawa. Chyba że wydarzyłoby się coś cudownego… Na razie nawet nie chciała się nad tym zastanawiać. Ani nad tym, co go skłoniło do takiej aluzji.

Przez cały dzień napięcie między nimi narastało. Początkowo wcale tego nie zauważała, ale powoli zaczęło to do niej docierać. W drodze powrotnej doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Każdy uśmiech, każde dotknięcie, każdy szczegół, nawet najmniej istotny i przypadkowy, budował między nimi coś nowego, coś, czego dotąd nie było.

Gdy wreszcie zjechał z autostrady na szosę wiodącą na jej ranczo, rozmowa całkiem się urwała. Corrie zapatrzyła się w mijane krajobrazy i zamyśliła. Całkiem nieźle im się dziś rozmawiało, chwilami nawet bardzo dobrze. Choć może Nick liczył na coś więcej? Czekał na błyskotliwe riposty, ożywioną wymianę zdań, słowne zaczepki. Może go rozczarowała.

Zapraszając ją na ten wyjazd, otwarcie powiedział, że to będzie doskonała okazja, by lepiej się poznali. Ciekawe, co po tym wspólnie spędzonym dniu myśli sobie na jej temat.

Może czuje się zawiedziony. Wprawdzie nieco się rozluźniła i w stosunku do niego nie jest już taka spięta, jednak ciągle zachowuje pewną rezerwę. Za to on był wyjątkowo otwarty i zgodny. Wcale jej nie onieśmielał. Świetnie się czuła w jego towarzystwie. Co z tego, skoro prawda jest taka, że Nick może przebierać w panienkach jak w ulęgałkach. I ma do wyboru zupełnie inne dziewczyny niż ona. Bardziej dla niego odpowiednie, pod każdym względem.

Wreszcie w oddali ukazał się jej dom. I nagle nie mogła doczekać się chwili, gdy znajdzie się u siebie, przebierze w zwykłe ciuchy i wykona codzienne obowiązki. Wróci do swojego normalnego rytmu, do swoich zwyczajnych zajęć, gdzie nie musi wykazywać się błyskotliwością i intrygującą osobowością, nie musi zamartwiać się rozważaniami, czy jest dla kogoś atrakcyjna czy nie.

W myśli już robiła plan dzisiejszych zajęć. Im więcej i bardziej męczących, tym lepiej. Zajmie się pracą, a potem z ulgą położy się do łóżka, nie roztrząsając więcej wydarzeń dzisiejszego dnia. Choć nigdy go nie zapomni.

Jak tylko Nick zatrzymał samochód, sięgnęła do klamry, by odpiąć pas. Wzięła swoje rzeczy i uśmiechnęła się do Nicka.

– Dziękuję za dzisiejszy dzień. Było naprawdę ciekawie i bardzo miło, ale nie chcę cię już dłużej zatrzymywać. – Jej uśmiech nieco zbladł pod badawczym spojrzeniem Nicka. – Muszę jeszcze dziś zrobić parę rzeczy.

Jego ciemne oczy wpatrywały się w nią z zaskakującą intensywnością. Sekundy mijały. Corrie zmieszała się lekko i popatrzyła na swoje palce ściskające kapelusz. Ogarnęły ją wyrzuty sumienia. Pięknie się zachowuje. Gdzie jej dobre maniery?

– Jeśli… jeśli miałbyś ochotę na chwilę wejść i napić się mrożonej herbaty… Albo mogę zaparzyć kawy. – Odważyła się popatrzeć na niego. – To nie zajmie więcej niż minutę.

Nick lekko wygiął usta w uśmiechu.

– Pomogę ci zrobić konieczne rzeczy. A potem zabiorę cię na kolację. – Mówił cicho, spokojnie. Jednak jego głos poruszał ją do głębi.

Potrząsnęła głową.

– Już i tak miałeś mnie na głowie przez cały dzień. Wystarczy, naprawdę. Tym bardziej nie zgodzę się, żebyś mi pomagał. Nawet nie jesteś odpowiednio ubrany.

Nick się zaśmiał. Serce zabiło jej jak szalone, bo wyciągnął rękę i ujął jej dłoń.

– Nie chcesz, żebym tu został i wziął cię na kolację, bo się boisz? – Głos mu się zmienił. – Czy może się lękasz, bo czujesz, że chcę cię pocałować?

Pośpiesznie odwróciła wzrok. Uczucia, jakie ją przepełniły, były czymś nowym i upajającym, radość mieszała się z zażenowaniem i lękiem, do nich dołączała się ekscytacja i ciekawość. Słyszała, jak Nick odpina pas. Popatrzyła na niego. Pochylał się ku niej, jednocześnie nadal przytrzymując jej rękę. Zdjął kapelusz. Corrie przełknęła ślinę. Kapelusz upadł na podłogę, a Nick przyciągnął ją ku sobie.

Zatrwożona, przez moment chciała się odsunąć, odwrócić głowę, jednak ciepło jego ust zaskoczyło ją i sprawiło, że na moment zamarła nieruchomo. Opuściła powieki. Lepiej, by nie widział, co się z nią dzieje. Naprawdę jest w szoku. Trwało to ledwie sekundę, bo nagle wszystko przestało być ważne. Już nie miało dla niej znaczenia, co ktoś mógłby zobaczyć. Bo uczucia, jakie się w niej tliły, teraz wybuchnęły strzelistym płomieniem.

Nie myślała o niczym. Nie zastanawiała się, co powinna zrobić, jak się zachować. Gdy całował ją Shane, miała pewną świadomość tego, co się z nią dzieje. To, co czuła teraz, wymykało się wszelkim opisom i wyobrażeniom. Jakby cała płonęła.

Bezwiednym gestem uniosła dłoń do szczupłego policzka Nicka, niechcący zrzucając kapelusz i upuszczając torebkę. Nick powoli przygarnął ją do siebie jeszcze bliżej i zaczął całować inaczej, bardziej namiętnie.

Straciła głowę. To, co się z nimi dzieje, jest czymś niewyobrażalnym, niesamowitym. Nieokiełznana, dzika siła, która nią kieruje, budzi cudowne poczucie szczęścia i pragnienie czegoś więcej. Nagle osłabłe ciało szukało wsparcia w mocnych ramionach Nicka. Przywarła do niego żarliwie, odurzona pocałunkami.

Mur, jakim przez całe życie się otaczała, przestał istnieć. Na zawsze. Nawet gdyby chciała, już nie mogłaby wznieść go na nowo. Zresztą nie chce.

Pragnie czegoś innego. Nicka, jego bliskości, jego ust, ramion. Jakby naraz otworzyły się jej oczy i dotarło do niej, że czekała na to przez całe życie. Poczucie pełni, bliskości tak niebywałej, że do tej pory nawet nie wyobrażała sobie, by mogła istnieć. Jest jego, Nicka. I to jest dobre. Ten pocałunek ich jednoczy. Jest jak pieczęć.

Wirowało jej w głowie. Przyjemność, jakiej doświadczała, była ogromna. Lękała się, że jej nie przeżyje. Nick zaczął całować ją inaczej. Tę delikatne pocałunki rozpalały ją jeszcze bardziej.

Gdy przestał, nie mogła złapać powietrza. Przez moment nie wiedziała, gdzie jest, co się z nią dzieje. A jednocześnie przepełniała ją wiara i nadzieja. Teraz może mu śmiało spojrzeć w oczy, czuje się pewnie. Zniknęła dawna rezerwa. I nigdy nie powróci. Teraz naprawdę coś ich łączy. Coś dobrego.

Jak wspaniale jest być w jego silnych męskich ramionach, czuć ciepło bijące od jego ciała! Wtulać twarz w jego mocną pierś… Gdyby to mogło trwać wiecznie!

– Teraz się zgodzisz, żebym trochę ci pomógł? – zapytał, zanurzając palce w jej włosach. Musnął ustami jej skroń. Przeszył ją rozkoszny dreszcz. Przy nim czuje się tak cudownie, przepełnia ją tyle emocji…

– Tak – wyszeptała prawie bez namysłu. I nagle poczuła lęk. Lęk, że jeśli pozwoli mu odejść, to wszystko, co tak nieoczekiwanie między nimi zaistniało, rozwieje się jak dym, przestanie istnieć. I już nigdy nie powróci.

– Nadal chciałbym zaprosić cię na kolację.

– Dobrze – odparła ledwie słyszalnym szeptem. Nick uważnie popatrzył na jej zaróżowioną buzię.

– Coś nie tak?

Z trudem zdusiła uśmiech. Wiele ją kosztowało, by nad tym zapanować.

– Nie… Nic takiego nie przychodzi mi do głowy.

– Mnie też nie – zareplikował i uśmiechnął się. – Poza jednym: że chciałbym to powtórzyć. Nie teraz, później. Gdy już uporamy się z robotą.

Nieśmiały uśmiech nie dawał się powstrzymać. Zmieszana, odwróciła głowę i cofnęła się nieco. Nie przyszło jej to łatwo. Ale jeszcze trudniej było jej panować nad przepełniającą serce nadzieją. Głupią i nie mającą żadnych racji bytu, a jednak rozsadzającą ją od środka. Nadzieją i dziką radością.

I miłością. Przepełnia ją miłość. Uczucie, jakiego nigdy dotąd nie doświadczyła. Uczucie przejmujące, wszechogarniające, przesłaniające wszystko inne. I choć rozum ostrzega i każe się opamiętać, nie jest w stanie się temu oprzeć.

Nick wszedł za nią do domu. Corrie nalała wodę, nastawiła kawę i pobiegła na górę, żeby się przebrać i zapleść włosy. Poszło jej to tak szybko, że na dole była w rekordowym czasie. Wiedziała, że powinna bardziej nad sobą panować i nie wyrywać się tak szaleńczo do Nicka, ale nic na to nie mogła poradzić. Bo każda sekunda bez niego jest chwilą straconą.

Rozdział 10

Miała wrażenie, że nie stąpa po ziemi, a unosi się nad nią. Wszystko, co robiła, wydawało się nierzeczywiste i ulatywało z pamięci. Musiała się wysilić, by przypomnieć sobie plan codziennych prac gospodarskich, a gdy już skończyli te zwyczajne zajęcia, jeszcze raz przebiegła je myślą, by się upewnić, czy czegoś nie zaniedbała.

Chciała przebrać się do wyjścia, ale Nick odwiódł ją od tego pomysłu. By w zwyczajnych ciuchach czuła się swobodnie, zaproponował bar z hamburgerami. Na jednym mu tylko zależało – prosił, żeby rozplotła warkocz. Nie ukrywał, dlaczego tak na to nalega. Tym razem chciał zrobić to sam.

– Masz piękne włosy, delikatne jak jedwab – rozmarzył się, przeczesując palcami rozpuszczone pasma i rozkoszując się ich dotykiem. Sięgnął po grzebień i zaczął je ostrożnie rozczesywać. Musiała przytrzymać się blatu, bo z wrażenia nogi się pod nią uginały.

Ta zwykła czynność sprawiała jej niewyobrażalną przyjemność. Wirowało jej w głowie. Nick skończył, wziął ją w ramiona, przyciągnął do siebie i pocałował. Nie była w stanie mu się oprzeć. I nawet nie myślała, że powinna zachowywać się bardziej świadomie, nie poddawać się tak bezgranicznie.

Zupełnie nie zwróciła uwagi na to, co jedli na kolację. Była jak w amoku. Liczyło się tylko jedno – że jest z Nickiem. Ta świadomość oszałamiała ją i uszczęśliwiała. Dopiero w drodze powrotnej zaczęło do niej docierać, że ten cudowny dzień zbliża się ku końcowi, że jeszcze trochę, a wszystko będzie już za nią. Miłość przepełniała jej serce; tym trudniej było jej znieść myśl, że zaraz się rozstaną. To nie jest zwykłe zauroczenie, słabość, jaką od lat do niego czuła. I wszystko dzieje się tak szybko, za szybko.

Nie przyszło jej to łatwo, jednak wreszcie zdołała przemówić sobie do rozsądku. Nie zatrzyma chwili, choćby pragnęła tego nade wszystko. Musi patrzeć realistycznie. Przecież nie łudzi się, że taki dzień jak ten jeszcze kiedyś może się powtórzyć, że będzie ich więcej. I tak powinna być wdzięczna losowi, że obdarował ją tym dzisiejszym. Nie może rozpaczać, że on już się kończy. Ani łudzić się, że będzie następny, bo to się nigdy nie stanie, zaś jej przyjdzie zapłacić gorzką cenę za te rojenia.

Nick podjechał pod dom, zaparkował przy tylnym wejściu. Odprowadził ją do drzwi i wszedł do środka. W termosie została reszta kawy, którą pili wcześniej. Corrie wskazała na termos.

– Mamy gotową kawę.

– Ja dziękuję – powiedział Nick, ujmując ją za rękę i przyciągając do siebie. – Chciałem cię zapytać, czy miałabyś ochotę wybrać się jutro wieczorem na tańce.

– Wspaniale jej było w jego ramionach.

– Nigdy nie tańczyłam – wyznała szczerze. Dawne onieśmielenie, jakie ogarniało ją w kontaktach z Nickiem, teraz zupełnie ustąpiło. Akceptuje ją i szanuje, a to zupełnie zmienia ich relacje.

Nick uśmiechnął się do niej.

– W takim razie z przyjemnością zostanę twoim nauczycielem. Pojedziemy wcześniej i najpierw pokażę ci parę kroków, nim jeszcze zaczną się tańce. Choć ten, który najbardziej do mnie przemawia, jest tak prosty, że nie będzie ci potrzebna żadna nauka.

Pochylił się i pocałował ją. Znowu zareagowała na ten pocałunek z takim żarem jak poprzednio. I choć wcześniej obiecała sobie, że nie będzie żałować mijającego dnia, to gdy Nick odsunął się i pożegnał, nie mogła opanować tęsknoty i smutku.

Gdy wyszedł, odwróciła się od drzwi i popatrzyła na przestronną kuchnię. Nadal miała wrażenie, że Nick tu jest, jakby coś po nim pozostało. Dzięki niemu ta stara kuchnia wydawała się milsza i nie taka pusta jak zawsze. Ona sama czuła się inaczej. Było jej cieplej na sercu, samotność mniej doskwierała. To wszystko, co miały inne kobiety, a dla niej było niedostępne, nagle wydawało się mniej niedosiężne. Choć raz mężczyzna chciał spędzić z nią czas. Nie z powodu urody, pozycji społecznej czy bogactwa, bo nie ma żadnej z tych rzeczy. To nie dlatego Nick był z nią dzisiaj cały dzień. Ktoś taki jak on zainteresował się nią, taką jaka jest. To najbardziej ujmujące.

Spodobała mu się. To chyba jakiś cud. Podoba się mężczyźnie. Jakie to wspaniałe, dodające skrzydeł uczucie! Jak przeżyła tyle lat, nie mając pojęcia, co można wtedy czuć? Nie wiedząc, jak cudownie jest widzieć swoje odbicie w czyichś oczach.

Dzięki Nickowi obudziło się w niej inne, głębsze poczucie kobiecości. To było dla niej coś zupełnie nowego. Instynktownie wiedziała, że ma nad Nickiem pewną władzę. Gdy ją całował i pocałunki stawały się coraz bardziej gorące, jego mocnym ciałem wstrząsało drżenie. Jakby walczył z sobą, by zachować kontrolę, ostudzić zmysły… a jednak nie przychodziło mu to łatwo. To łechtało jej ego i dodawało wiary.

Chce pójść z nią jutro na tańce.

Już teraz chętnie by zatańczyła. Musiała użyć całej siły woli, by wziąć się w garść. Powinna zrobić przynajmniej kilka najpilniejszych rzeczy i wypisać rachunki. Zmusiła się do spokoju, a potem uporządkowała papiery. Gdy wreszcie skończyła i wzięła prysznic, uległa pokusie. Po kolei przejrzała nowe stroje, by zdecydować, który włożyć jutro.

Nie od razu wybrała. Ledwie skończyła, kiedy dobiegł ją odgłos zbliżającego się samochodu. Pobiegła do przedpokoju i wyjrzała przez okno wychodzące na drogę. Na podwórko wjeżdżał samochód Shanea. Pobiegła do sypialni, zrzuciła szlafrok i szybko przebrała się w czyste dżinsy i podkoszulek. Zbiegła na dół i otworzyła drzwi. Shane właśnie wchodził na ganek.

– Cześć, koleżko! – powiedziała z uśmiechem, cofając się, by mógł wejść do środka. – Strasznie dawno cię nie widziałam.

Shane uśmiechał się niewyraźnie. Wpatrywał się w nią przenikliwie, badawczo. To ją zaniepokoiło, jej uśmiech lekko zbladł. Shane zdjął kapelusz.

– Przepraszam, że nie pokazałem się wcześniej – rzekł jakimś zmienionym głosem.

To dało jej do myślenia.

– Mam jeszcze w termosie zaparzoną kawę – zaproponowała. – Chcesz, naleję ci kubek i pójdziemy sobie klapnąć do salonu.

– Nie, dzięki. Przyjechałem, bo dowiedziałem się, kto cię wtedy tak wkurzył. Chciałem dać mu czas na przeprosiny, ale… Coś mi się widzi, że chyba dałem mu trochę za dużo czasu.

Poczuła, że oblewa się rumieńcem.

– Czyli Nick ci powiedział.

– No. I muszę przyznać, że naprawdę było mu przykro. – Jeden kącik ust wygiął mu się w lekkim uśmiechu. Trochę się rozpogodził. – Zabrał cię dzisiaj do San Antonio, tak?

Nie mogła nie zauważyć, że międli palcami kapelusz. Denerwuje się?

– Ty tego… nie pochwalasz?

– No co ty, skądże.

– Ale?

Odrobinę spochmurniał.

– Ale… nie wariuj za szybko, tyle ci powiem.

Wlepiła w niego oczy. Wyraził się bardzo oględnie, ale przyjaźnią się od lat i znają jak łyse konie. Doskonale wie, co miał na myśli.

Nie ma do niego żalu, choć jest jej przykro. Wcale nie dlatego, że według jej dobrego kumpla sama na siebie bicz kręci i zmierza ku katastrofie, z której wyjdzie ze złamanym sercem. Jest zmieszana i czuje się niezręcznie, bo Shane trafił w sedno. Nie ma u Nicka żadnych szans, w każdym razie na dłuższą metę. Jak trudno się z tym pogodzić, gdy teraz jest tak cudownie, tak doskonale!

Tak bardzo by chciała wierzyć, że rzeczywiście tak jest, przynajmniej przez chwilę. Przeżyć tak jeszcze jeden dzień, może kilka. Niechby to była nagroda za te wszystkie stracone lata. Choć przez chwilę przenieść się w inny świat, mieć marzenia. Może to nawet dobrze, że Shane przyjechał, nim sprawy posunęły się za daleko. Wypadki toczą się błyskawicznie, to jak dla niej zbyt szybkie tempo. Może powinna się otrząsnąć, trochę wyciszyć, zacząć patrzeć na świat bardziej realnie. Znaleźć sens w jego słowach, których nigdy by nie powiedział, gdyby nie straciła trzeźwego osądu. Może powinna go posłuchać.

– Dzięki, że mi to powiedziałeś – zaczęła. – Dobry z ciebie przyjaciel.

Shane podszedł bliżej, wziął ją za rękę. Popatrzyła mu prosto w oczy.

– Zdaję sobie sprawę, jak naprawdę jest. Nie pasuję do twojego brata, nie mam żadnych szans – powiedziała cicho.

– Ty to widzisz. Nigdy byś mi tego nie powiedział, ale starasz się mnie przestrzec, póki jeszcze jest czas. Nim całkiem się zbłaźnię i będę cierpieć.

Oto ironia losu. Przed laty Nick próbował interweniować, bo był przeciwko jej znajomości z Shaneem. Teraz to samo, choć znacznie subtelniej, robi Shane. Zniechęca ją do Nicka.

Shane się zachmurzył.

– Corrie, nie mów tak. Nigdy się nie zbłaźnisz. – Rzucił kapelusz na stół i ujął jej drugą rękę. – Mój brat nie mógłby znaleźć lepszej dziewczyny niż ty.

Pominęła milczeniem to stwierdzenie. Uśmiechnęła się do niego.

– Och, ty mistrzu rodeo – zagaiła, zmieniając ton na żartobliwy. Ścisnęła jego dłonie. – Przyznaj się z ręką na sercu, czy nigdy nie uwodziłeś panienki, co do której wcale nie miałeś poważnych zamiarów? Myślisz, że tylko tobie to wolno? Wiesz, o czym mówię. Mały flirt, który potrwa tydzień, ale zapowiada się tak obiecująco, że szkoda byłoby przepuścić taką okazję.

Shane w milczeniu przewiercał ją wzrokiem. Czuła, że jej porozumiewawczy uśmieszek robi się coraz mniej przekonujący. Naraz uzmysłowiła sobie, że z całej siły, mocno ściska jego dłonie.

– O, psiakrew! – zamruczał chrapliwie. Przycisnął ją do siebie i pocałował w czubek głowy. Przytulił ją mocno do piersi.

Zamknęła oczy, nie protestując. Miło było przytulić policzek do jego mocnego ciała. Westchnęła w duchu. Chciała zamydlić mu oczy, ale Shane za dobrze ją zna. Nie da się oszukać.

– Shane, nie martw się o mnie – powiedziała, siląc się na spokój. – Najwyższy czas, bym wreszcie dorosła. Nie mogę w nieskończoność cofać się przed nieznanym. Przecież to nie jest koniec świata.

Przycisnął ją do siebie jeszcze mocniej. Omal nie krzyknęła. Musi jak najszybciej zakończyć tę sytuację i obrócić ją w żart. Uśmiechnęła się więc z przymusem i rzekła pogodnym tonem:

– Twój brat świetnie całuje, wiesz? Dzięki niemu nauczyłam się kilku nowych rzeczy, którymi w przyszłości może kogoś zaskoczę.

Odsunęła się lekko, by na niego popatrzeć. Miał zaciętą twarz. Spróbowała z innej beczki.

– Ty też jesteś w tym zupełnie niezły, ale o tym sam dobrze wiesz.

Już się bała, że Shane nigdy się nie rozchmurzy.

– Nick świetnie całuje? – wymruczał. – Mówisz w taki sposób, że to dla mnie szok. Ale niech ci będzie, więcej nie musisz tłumaczyć. Rozumiem. Wolałbym nie, ale trudno.

Jadę teraz do domu, lecz będę w pobliżu. W każdej chwili możesz na mnie liczyć. Może ci się przydam, choćby po to, żeby pogadać. – Mocno pocałował ją w policzek, popatrzył na nią uważnie. – Łapiesz?

Chciała się uśmiechnąć bardziej przekonująco, ale nagle poczuła się kompletnie wyczerpana. Rzadko kiedy to się jej zdarzało, nawet najcięższe prace aż tak jej nie męczyły.

– Łapię – odparła. – Dziękuję. I dzięki za to, że nie robiłeś mi wyrzutów. Wiem, że zachowałam się paskudnie. Jednego dnia całowałam się z tobą, a dziś z twoim bratem. Tylko że tamten pocałunek nie znaczył nic szczególnego, prawda?

– Hm! – mruknął i z udanym gniewem spiorunował ją wzrokiem. Wyczuł, jak bardzo jej zależy na złagodzeniu tej niezręcznej sytuacji i dostosował się do jej tonu. Za to jeszcze bardziej go lubi. – Oszukałaś mnie, dziewczyno! – zawołał z emfazą. – Igrałaś z moimi uczuciami, bawiłaś się tylko. A potem rzuciłaś mnie dla innego, starszego i bogatszego!

Puścił ją i dramatycznym gestem sięgnął po kapelusz. Włożył go i ściągnął gwałtownie. Odstawia niezłą komedię, uśmiechnęła się w duchu Corrie.

– Czegoś takiego jeszcze nie widziałem – oświadczył z patosem. – Jak ci nie wstyd?

Corrie wybuchnęła szczerym śmiechem. Naprawdę bardzo jej ulżyło.

– Lepiej już jedź do domu. Muszę wreszcie iść spać.

Shane uśmiechnął się, delikatnie ujął ją pod brodę i uniósł jej buzię.

– Śpij dobrze, mała. Lou zawsze będzie wiedziała, gdzie aktualnie jestem, więc w razie czego mnie złapiesz. Dzwoń śmiało. Nie każ mi czekać na wieści od ciebie. Bo zacznę myśleć, że już mnie nie kochasz – dodał, robiąc poważną minę.

– Zawsze będę cię kochać – zapewniła, uświadamiając – sobie, że to szczera prawda. Dławiło ją w gardle. Shane też miał zmieniony głos. Jakby czuł to co ona.

– Ja też, dzieciaku. Dobranoc.

– Dobranoc.

Wyszedł. Zamknęła za nim drzwi i pogasiła światła na dole. Poszła do sypialni, rozebrała się i wślizgnęła pod kołdrę. Leżała w ciemności, wpatrując się w sufit i jeszcze raz wracając myślą do wydarzeń dzisiejszego dnia. Powinna je jakoś uporządkować, popatrzeć na nie z dystansem. Bo wtedy będzie jej łatwiej pogodzić się z nieuchronnym rozczarowaniem.

Łatwo powiedzieć, ale trudniej wykonać. To mniej więcej tak, jakby chcieć zebrać łyżeczką rozlany syrop. Trochę się zbierze, ale naprawdę czysto będzie dopiero po starannym wytarciu blatu mokrą ściereczką. A na to nie może się zdecydować, jeszcze nie teraz.

Nazajutrz Nick wrócił do domu tuż przed południem. Późnym rankiem dostarczono kupionego wczoraj ogiera. Chciał być przy wyładowywaniu go i umieszczaniu w stajni. Zeszło przy tym sporo czasu. Shane chodził gdzieś własnymi drogami. Widzieli się przy śniadaniu, ale brat był milczący i ponury. Teraz spotkali się w jadalni przy lunchu. Pochmurna mina Shanea świadczyła, że nadal jest w wisielczym humorze. Lou podała jedzenie i zniknęła. Nick miał tylko nadzieję, że Shane da mu w spokoju zjeść. Dopiero potem spróbuje wyciągnąć z niego powód tego złego nastroju.

Sam był w doskonałym humorze. I nie chciał, by ktoś mu go popsuł. To Corrie tak na niego wpłynęła. Poranne zajęcia były absorbujące, a jednak i tak ciągle o niej myślał. I wcale nie chciał, by było inaczej. Bo naprawdę kontakt z nią był czymś odświeżającym i nadzwyczaj przyjemnym.

Było mu z nią wczoraj tak dobrze, że wcale nie chciał wracać do domu. Gdyby to była inna dziewczyna, z pewnością zostałby dłużej. Znacznie dłużej. Ale Corrie jest tak niedoświadczona i niewinna, że musiał to uszanować. Dlatego tak szybko się z nią pożegnał, wbrew własnej woli. Nie należy do kobiet, które bez problemu idą do łóżka z mężczyzną, z którym nie mają ślubu. Nawet nie chciał sugerować takiej możliwości.

Rozumie jej racje. Przyjmuje je i pochwala. Sam pod tym względem przeszedł pewną przemianę. Z upływem lat coraz bardziej przemawia do niego tradycyjne podejście do seksu. Sam seks bez uczucia powoli go rozczarowuje. Owszem, może być świetnie, jednak poza fizycznym spełnieniem nie ma nic więcej. To pozostawia poczucie pustki, jakiegoś istotnego braku. Jest bliskość, czasem czułość, ale to jeszcze mało. Nie warto o to aż tak zabiegać.

Ma kilku znajomych, którym się poszczęściło, bo ich małżeństwa są naprawdę udane. I po nich widzi różnicę. Taki związek, oparty na miłości i partnerstwie, to coś nieporównywalnie więcej niż niezobowiązujące flirty. Inny poziom przeżycia i spełnienia. Coraz częściej łapie się na tym, że w głębi duszy właśnie tego pragnie. Znaleźć towarzyszkę na całe życie, mieć udane małżeństwo. Teraz pochłania go ranczo i rozległe rodzinne interesy, temu się ostatnio poświęcił. To ogromne wyzwanie. Nie wszystko da się przewidzieć, bywają wzloty i upadki. Ale generalnie wiedzie mu się doskonale.

Małżeństwo pod tym względem jest chyba podobne. Choć może trudniej dopasować pragnienia i potrzeby dwojga ludzi, nie tylko jednej osoby. Tym większe wyzwanie i tym bardziej go pociąga. Chciałby mieć żonę, związać się z nią na całe życie.

Być może właśnie znalazł się na takim etapie życia. Przez lata nigdy go to nie ciągnęło, a teraz bezustannie o tym myśli. Z powodu Corrie, rzecz jasna. Nie będzie się okłamywać. Ten pomysł podoba mu się coraz bardziej.

Corrie ma niezależną naturę, a jednocześnie bardzo poważnie podchodzi do rodziny i związanych z tym zobowiązań. Mało która dziewczyna jest taka. Przynajmniej z tych, które zna. Corrie poświęciła bardzo wiele ze względu na ojca, który naprawdę nie okazał jej serca. Czyli można założyć, że jeszcze bardziej będzie oddana mężowi, który odpłaci jej tym samym.

Mrukliwy głos brata wyrwał go z tych rozmyślań.

– Hej, pytałem cię o coś. Dwa razy. Nie odzywasz się dzisiaj do mnie czy rozmarzyłeś się o Corrie Davis?

W jego tonie był i sarkazm, i zazdrość. Choć Nicka najbardziej poruszyło coś innego – jakaś dziwna zaborczość względem Corrie.

I przeświadczenie, że ma do niej prawo.

– Nie podoba ci się, że się nią interesuję – podsumował Nick, bo przesłanie brata było dla niego jednoznaczne i klarowne. Popatrzył na Shanea, czekając na replikę. Shane skorzystał ze sposobności.

– Naprawdę wiesz, co robisz? – zaatakował. – Corrie to niewinna dziewczyna.

To go zdenerwowało.

– Shane, za kogo ty mnie masz? Uważasz, że posuwam się do tego, by deprawować niewinne panienki?

Shane odłożył widelec, oparł łokcie na stole.

– Mówię ci tylko, że ona raczej ma zerowe doświadczenie z chłopakami. Nigdy byś nie zwrócił na nią uwagi, gdyby nie ta historia sprzed lat. Ubzdurałeś sobie, że wyjadę z nią i nie wywiążę się z moich rodzinnych „zobowiązań”.

Wiesz, zaczynam się zastanawiać, czy nie robisz tego celowo. By odciągnąć ją ode mnie.

Dotknęło go to oskarżenie, ale powstrzymał się przed ciętą repliką.

– Zależy ci na niej?

Shane jeszcze bardziej sposępniał.

– Już ci powiedziałem, że jeszcze nie wiem. Nie chciałeś czekać, aż się zdecyduję, i sam zacząłeś się do niej zalecać. Nie będzie ci trudno ją usidlić. Wystarczy, że kiwniesz palcem. Zawsze podejrzewałem, że ma do ciebie słabość.

I chyba rzeczywiście tak było. Szybko ci z nią poszło, co?

Corrie miała do niego słabość? Ta informacja sprawiła mu nieoczekiwaną przyjemność. Oczywiście za nic tego teraz po sobie nie pokaże. Przykro mu, że Shane tak źle o nim myśli, ale cieszy się, że brat staje w jej obronie. To mu się naprawdę podoba. Dlatego nie będzie mu wytykał niesprawiedliwej oceny.

– Moje zamiary w stosunku do Corrie są jak najbardziej honorowe.

– To dobrze. Bo skoro tak, to bez problemu skończysz ten układ, nim niepotrzebnie się rozwinie. Nie raz przestrzegałeś mnie, że Corrie to nie dziewczyna dla Merricków, że szybko mnie znudzi. Kazałeś mieć się na baczności, by przypadkiem nie wpaść. Przypominam ci to teraz, byś wziął to sobie do serca. Jeśli skrewisz, będziesz mieć kłopoty. Gwarantuję ci to.

Teraz to w Nicku zagotowała się złość. Shane poucza go tak, jakby był roznamiętnionym sztubakiem, a nie starszym o osiem lat bratem.

– Bardzo proszę, spróbuj! – odpalił prowokująco. Oczy Shanea błysnęły niebezpiecznie. Zacisnął usta.

– Nie baw się nią, Nick.

– Nie wtrącaj się, tylko zajmij się swoimi sprawami. Shane ściągnął z kolan serwetkę i rzucił ją na stół.

– Akurat! Uważaj!

Popatrzył na jego zmienioną z gniewu twarz, spięte mięśnie. Sam pewnie wygląda podobnie. Zabrnęli za daleko i teraz trudno to będzie zażegnać. Jeszcze chwila, a Shane zażąda, by wyszli rozmówić się na dwór. On zresztą też ledwie się powstrzymuje, by tego nie zrobić. Musi natychmiast ochłonąć.

– Cieszę się, że stajesz w obronie Corrie, ale zapewniam cię, że w stosunku do niej nie mam złych zamiarów.

Shane przez kilka napiętych sekund badawczo wpatrywał się w jego twarz. Złość powoli ustępowała. Nick miał nawet wrażenie, że już żałuje swej gwałtowności. Shane odetchnął głęboko.

– Do diabła, Nick – powiedział, bezwiednie bawiąc się widelcem, jakby to, co chciał powiedzieć, z trudem przechodziło mu przez gardło. – Wiem, że nie chciałeś jej skrzywdzić…

– Dziękuję za to stwierdzenie.

Shane popatrzył na niego z jawną skruchą. Nick widział, że brat stara się powściągnąć emocje.

– Ale chodzi mi o to, że…

– Chodzi ci o to, że się w piej zakochałeś.

Po tych nieoczekiwanych słowach zapadła cisza. Nick celowo odczekał moment.

– Jednak jesteś gotowy wycofać się, jeśli Corrie wybierze innego. Kogoś, z kim będzie szczęśliwa.

Shane głośno nabrał powietrza, odetchnął głęboko. Odwrócił wzrok.

– No dobrze, Sherlocku. Rozgryzłeś mnie. Jak tylko znowu zobaczyłem Corrie, to aż mnie rąbnęło. Dlatego nie mam do ciebie pretensji, jeśli z tobą było tak samo.

Niebieskie oczy Shanea patrzyły na Nicka z napięciem. Znowu błyszczał w nich gniew.

– Jeśli do tej pory to się nie stało, to mam nadzieję, że się wycofasz.

Nick popatrzył na niego uważnie.

– A jeśli na razie nie kocham jej tak jak ty, a jednak się nie wycofam? Co wtedy? Czy Corrie stanie między nami, braćmi?

– Już teraz tak jest – zareplikował Shane. Twarz mu złagodniała. – Ale ja nie chcę, żeby tak było.

Od razu go tym udobruchał.

– Ja też nie chcę. Na świecie są miliony dziewczyn, wśród których możemy wybierać. Ale każdy z nas ma tylko jednego brata.

Odczekał, aż te słowa dotrą do Shanea. Widział po jego minie, że złość mu przeszła.

– Nie chcę wystawiać tego na szwank. Jesteś moim jedynym bratem. W przeszłości różnie bywało, czasem szło nam jak po grudzie. Nie wiadomo, jak będzie dalej. Jeśli to miałoby pomóc i ułatwić nasze wzajemne relacje, to jestem gotowy zostawić ci Corrie, a samemu wycofać się z rywalizacji.

Shane popatrzył na niego zwężonymi oczami, jakby roztrząsając w duchu usłyszane słowa.

– Co proponujesz? Corrie przypadnie mnie pod warunkiem, że osiądę na ranczu i będziemy razem prowadzić rodzinną firmę?

Nick z przekonaniem kiwnął głową.

– Tego nie powiedziałem, muszę to jednak rozważyć. Możesz być pełnoprawnym wspólnikiem. Podzielimy się po połowie, własnością i odpowiedzialnością. Trzeba to będzie starannie przeprowadzić pod względem formalnym, ale owszem, możemy tak to sobie poukładać.

– Dlaczego chcesz to zrobić?

– Zależy mi, by mój brat był tutaj, w rodzinnej posiadłości. To nasze wspólne dziedzictwo. Zawsze tego chciałem.

Jeśli teraz uda się nam dojść do porozumienia, gdy chodzi o kobietę, której obaj pragniemy, to będzie znaczyło, że w przyszłości nie grożą nam żadne burze. Bo nie wyobrażam sobie trudniejszej sprawy do negocjacji i znalezienia rozwiązania.

Shane przyglądał się bratu w milczeniu. Nie wyglądał na przekonanego.

– Jesteś na to gotowy?

Nick uciekł spojrzeniem.

– Nie powiedziałem, że to będzie łatwe. Jednak, jak sam stwierdziłeś, skoro tak ma być, to im szybciej się wycofam, tym lepiej.

– Jasne – ponuro zaśmiał się Shane. – Już widzę, jak mieszkamy we trójkę pod jednym dachem, codziennie spotykamy się przy tym stole, śpimy w pokojach obok siebie.

Nick popatrzył na brata. Shane ciągnął dalej:

– Zdajesz sobie sprawę, jak to brzmi? Jakie to jest wyrachowane? Chcesz, żebym tu został, więc podsuwasz mi Corrie, by mnie przekupić. To tylko znaczy, że chcesz się nią posłużyć. Do cholery, Nick! Aż brak mi słów!

Nick przełknął oskarżenie i naciskał dalej:

– Chcesz mieć Corrie i zamieszkać tutaj czy wolisz całkowicie odciąć się od rodzinnych zobowiązań? – Zamilkł i po chwili dodał: – I od Corrie.

Shane wpatrywał się w Nicka przez długą chwilę, w jego oczach malowały się gniew i uraza. Nick patrzył na niego w milczeniu. Widział, kiedy do Shanea zaczyna docierać prawdziwe znaczenie tej zagrywki. Wreszcie Shane uśmiechnął się lekko.

– To był sprawdzian, tak? Testowałeś mnie. Zostawisz Corrie, jeśli osiądę na ranczu i razem z tobą będę je prowadzić. Chcesz się przekonać, czy jestem bardziej przywiązany do niej czy do moich planów usamodzielnienia się i życia na własny rachunek.

Nick nieznacznie skinął głową.

– Naciskałeś mnie, bym natychmiast podjął decyzję na temat Corrie, choć sam na razie nie mam w tej sprawie żadnej jasności. Teraz ja postawiłem cię w podobnej sytuacji. Tak samo nie wiesz, co mogłoby wyniknąć z pochopnej decyzji, jakie wynikną zagrożenia i konsekwencje. Myślę, że to jest dla ciebie nauczka. – Shane roześmiał się w głos. Wesoło. – Nie możesz się opanować, co? Zawsze musisz być starszym bratem. Jak nie zmuszasz mnie, bym w palącym słońcu kopał doły, to każesz mi zakosztować mojego lekarstwa. – Zaśmiał się znowu, popatrzył na Nicka serdecznie. – Ale dzięki za lekcję, bo już wiem, jaki miałeś cel. – W jego oczach znowu zapalił się prowokacyjny błysk. Shane uśmiechnął się i kontynuował: – A jeśli podtrzymam moje plany i mimo wszystko odbiorę ci Corrie?

Nick wzruszył ramionami.

– Zrobisz, jak zechcesz, masz wolną rękę. Jesteś panem samego siebie. Podobnie jak ja. Nikogo nie zamierzam pytać o zdanie. Wszystko inne należy do Corrie. Zrobi, co będzie chciała. Jest tak samo wolna jak my.

Shane odchylił się, uśmiechnął się szeroko.

– W porządku, brachu. Niech sama wybierze. Ale moje ostrzeżenie nadal jest w mocy: jeśli ją skrzywdzisz, pożałujesz tego.

Nick skinął głową. Zaczęli jeść.

Rozdział 11

Spała zbyt długo. Mimo że czekało ją tyle roboty. Na dzisiejszy dzień zaplanowała mnóstwo prac, których nie da się odłożyć na później. Nie będzie łatwo im sprostać. Tym bardziej że zupełnie nie miała apetytu i nie mogła się zmusić do przełknięcia porządnego śniadania. A to oznacza, że szybko opadnie z sił. I tak było, bo nim uporała się z porannymi zajęciami i wróciła do domu na lunch, było już po pierwszej.

Wczoraj według planu powinna obejrzeć zwierzęta na pastwiskach. Jest za gorąco, by ryzykować samotną jazdę na koniu. Będzie musiała wybrać się samochodem, w najgorszy żar. Ma tylko nadzieję, że żadnemu nic nie dolega i obejdzie się bez weterynarza. Regularnie kontroluje stada, więc może nic złego się nie dzieje.

Jest jeszcze kilka innych rzeczy, które powinna jak najszybciej zrobić. Trudno się będzie z nimi uporać w tak krótkim czasie. Na przyszłość będzie bardziej rozsądna. Nie może lekką ręką dawać sobie urlopu. Pół dnia straciła na zakupy, wczoraj prawie cały dzień spędziła z Nickiem. A zaległości rosną. Naprawdę przesadziła. Ma tyle rzeczy do zrobienia, a zachowuje się jak beztroska trzpiotka. Teraz weźmie się w garść.

Wieczorem nie pójdzie z Nickiem na tańce. Nie od razu podjęła tę decyzję. Bo nie była łatwa. Może w jakimś stopniu dlatego narzuciła sobie na dzisiaj tyle zajęć, by wieczorem na nic nie mieć ochoty, a tylko marzyć o położeniu się do łóżka.

Znajomość z Nickiem nie rokuje dla niej nic dobrego; przeciwnie, pewnie przyjdzie jej za to gorzko odpokutować. Nawet Shane się przejął i przyjechał, by nią potrząsnąć i otworzyć jej oczy. Sama o niczym innym nie może myśleć. W cichości duszy martwi się, by nie okazała się „łatwą” dziewczyną. Ten stary eufemizm na określenie kobiety, która idzie do łóżka z każdym, kto ma na to ochotę, jakoś za bardzo zaczyna do niej pasować.

Nie poszłaby z każdym, ale z Nickiem… To jest prawdopodobne. Wzbudził w niej takie głębokie i żarliwe uczucie, że niewiele trzeba, by była jego. W każdej chwili, kiedy tylko by zechciał. Te myśli niepokoiły ją nie na żarty. Zawsze uważała, że jeśli nawet się w kimś zakocha, to nigdy nie zrobi czegoś wbrew sobie i swoim przekonaniom. Okazuje się, że może być inaczej.

Przy Nicku jej silna wola topnieje. Staje się uległa, gotowa na wszystko. A on może złamać jej serce w mgnieniu oka. Co jej wtedy zostanie? Zwątpienie i rozczarowanie w stosunku do siebie. Będzie wyrzucać sobie własną głupotę i brak wyobraźni. Teraz tęskni za nim i jest jej smutno, gdy nie ma go przy niej, ale te uczucia nie mogą się równać z lękiem, który bezustannie będzie ją dręczyć. I ciągłymi obawami, czy Nick już nie zaczyna się nią nudzić.

A jeśli zainteresował się nią tylko z powodu Shanea? Póki bracia nie dojdą do porozumienia i nie ustalą planów na przyszłość, może tylko spekulować, czy Nick ma czyste zamiary.

Przez lata Nick był obiektem jej westchnień, jednak to, co czuje do niego teraz, jest niewyobrażalnie silniejsze. Kocha go, i przez to traci kontrolę nad tym, co może się stać. Za nic nie chciałaby zrobić czegoś, czego potem będzie żałować. Tym bardziej że nie ma całkowitej pewności co do szczerości jego intencji. A do siebie już nie ma zaufania. Bo gotowa mu ulec.

To wszystko stało się tak szybko i nieoczekiwanie. Znalazła się w zupełnie nowej dla siebie sytuacji. Wczoraj Nick panował nad sobą, ale to pewnie wynika z jego doświadczenia. Choć wcale nie jest pewna, czy jej doświadczenie w czymkolwiek by pomogło. Wątpi w to. Bo za bardzo się zaangażowała.

Dlatego powinna zwolnić. Zrobić wszystko, by nieco ochłonąć, nabrać dystansu. Przede wszystkim Nick nie powinien być pewny, że zawsze będzie miała dla niego czas. Już i tak narobiła sobie tyle zaległości, że to powinno być dla niej przestrogą i otrzeźwieniem. Gdyby przez to miał szybciej się do niej zniechęcić, tym lepiej.

Taka możliwość jest jak najbardziej prawdopodobna. Dlatego im szybciej to przerwie, tym mniej ucierpi jej duma. Jemu nic się nie stanie. Ugania się za nim tyle dziewczyn, łącznie z piękną Sereną. Szybko sobie odbije. Co innego z nią. Na pewno przeżyje to znacznie boleśniej niż Nick. Dlatego musi myśleć przede wszystkim o sobie, choćby to było okropnie egoistyczne podejście.

Trudno jej było się zebrać, by zadzwonić i odwołać dzisiejszy wieczór. Zjadła lunch, zdrzemnęła się na dziesięć minut i zadzwoniła do Merricków. Szczęście jej sprzyjało, bo Nicka nie było. Zostawiła wiadomość jego gospodyni.

Wsiadła do samochodu, by objechać pastwiska. Nim obejrzy stada i wróci do domu, będzie ciemna noc. Nawet gdyby Nick próbował ją łapać, nikt nie odbierze telefonu. I dobrze, bo nie wiadomo, czy nie dałaby się namówić na te wieczorne tańce.

W domu Corrie nie paliło się żadne światło. Jedynie lampy na zewnątrz rozjaśniały ciemności, oświetlając podwórko. Nick podjechał pod tylne wejście. Skrzywił się gniewnie, widząc zaparkowany pod domem samochód Shanea. Od razu przebiegło mu przez myśl, że może to dlatego Corrie odwołała dzisiejsze spotkanie. Umówiła się z Shaneem. Zatrzymał się przy jego samochodzie i uważnie popatrzył na dom. Shane siedział na barierce ganku. Corrie nigdzie nie było.

Nick wysiadł i wszedł po schodkach na ganek. Od razu spostrzegł dwa pudełka z pizzą i zgrzewkę gazowanego napoju.

– Cześć, braciszku – przywitał go Shane. – Czyli Corrie nie wybrała się dzisiaj z tobą? – W głosie Shanea nie było złości. Brzmiał podejrzanie przyjaźnie.

– Pizza wystygnie, co? – skwitował Nick, rozglądając się po podwórku. Nigdzie ani śladu samochodu Corrie. Choć mogła wstawić go do stajni. Popatrzył na brata.

– Właśnie. A napój się ogrzeje – rzekł Shane. – Może wybrała się gdzieś z kimś innym.

Nick podszedł do drzwi.

– Pukałeś? – zapytał i sam zastukał.

– Nie ma jej samochodu, więc po co pukać. Dzwoniłem do niej wcześniej, ale nie odbierała. Czyli nie ma jej w domu od dłuższego czasu. Powinna niedługo się zjawić, bo tutaj ludzie wcześnie chodzą spać. – Shane uśmiechnął się. – Nie ma sensu, żebyś na nią czekał razem ze mną. Powiem jej, że byłeś, a potem zdam ci relację. Raczej już rano przy śniadaniu, bo ty też kładziesz się wcześnie.

– Uważaj na siebie, Romeo! – zareplikował Nick. – Jak już będziesz mieć swoje ranczo, to też zmienisz tryb życia i skończą się nocne powroty do domu. Może już powinieneś zacząć się przyzwyczajać. Jak Corrie wróci, powiem jej, że byłeś. Jeśli będzie ci chciała coś przekazać, zrobię to przy śniadaniu.

Shane się zaśmiał.

– To rewanż za czasy, kiedy nabijałem się z ciebie, gdy kręciłeś się wokół jakiejś panienki?

Nick pokręcił głową.

– Nie. Za tamto odpłacę ci, gdy przestaniesz robić podchody do mojej dziewczyny i znajdziesz sobie swoją.

– Tak? Aha.

Nick przysiadł na barierce z drugiej strony ganku. W dali dostrzegł dwa słabe światełka. Jakiś samochód zbliżał się od zachodu. Shane chyba tego nie widział. Światła stawały się coraz większe.

– Corrie pracuje do późnej nocy? – zapytał brata, wskazując na jaśniejące w ciemności światła.

Shane popatrzył w ich stronę, przez chwilę milczał.

– Nie mam pojęcia – rzekł. – Może wczoraj zabrałeś jej tyle czasu, że musiała to dzisiaj nadrobić. Wiem, że niektóre prace robią do spółki z innymi drobnymi ranczerami. Tak jak jej ojciec, zatrudnia niewielu pracowników i tylko na parę godzin. Większość roboty spada na nią.

– Jej ojciec też stale ją do czegoś angażował – przypomniał Nick. Po uwadze Shane a na temat wczorajszego dnia miał wyrzuty sumienia.

– Tak. Nawet gdy była małym dzieciakiem. Nie powinien był jej tak wykorzystywać. – Shane popatrzył na Nicka i uśmiechnął się. – Powiem jej, że tu byłeś, jeśli chcesz wracać do domu.

Nick uśmiechnął się lekko, ale nie odpowiedział. Teraz już słyszeli szum silnika. Patrzyli, jak Corrie podjeżdża do głównej bramy, wysiada, by ją otworzyć, i wjeżdża na teren. Znowu wysiadła, by zamknąć bramę. Po chwili podjechała pod stajnię i zatrzymała samochód.

Shane zszedł z ganku i ruszył w jej stronę. Nick został na miejscu. Corrie miała twarz ocienioną kapeluszem, więc nie mógł dostrzec jej miny, ale ich obecność chyba nie była dla niej miłą niespodzianką. Instynktownie czuł, że wolałaby ich tutaj nie zastać. Teraz żałował, że nie odjechał, pozostawiając ją sam na sam z bratem. Przecież nie chce otwarcie z nim konkurować.

Ma powody przypuszczać, że nie jest jej całkowicie obojętny, dlatego tym bardziej powinien unikać bezpośredniej konfrontacji z Shaneem. Corrie na pewno nie czułaby się dobrze, choć dla większości kobiet taka sytuacja byłaby źródłem satysfakcji.

Obserwował podchodzącą do domu parę. Corrie zamieniła z Shaneem ledwie kilka słów. Shane szedł obok niej. Zachowywał się tak, jakby nic szczególnego się nie stało, jednak Nick podejrzewał, że to tylko gra na pokaz.

Z daleka dobiegło go pytanie Shanea:

– Dlaczego wracasz tak późno?

Nie dosłyszał, co odpowiedziała Corrie.

– Przywiozłem pizzę – ciągnął Shane. – Potrójne pepperoni, podwójny ser, do tego suszone papryczki i ser do posypania, który tak lubisz. Trochę wystygła, więc trzeba będzie ją podgrzać.

Corrie podeszła do schodów, zdjęła kapelusz.

– Cześć Nick – powiedziała cicho, oficjalnym tonem.

Skinęła głową. – Wejdźmy do środka. Skoro obaj tutaj jesteście, coś zaczyna mi się klarować.

Weszła do domu, powiesiła kapelusz na kołku i ruszyła korytarzem do łazienki.

– Idźcie do kuchni i wstawcie pizzę, żeby zaczęła się grzać! – zawołała. – Muszę się trochę umyć.

Zamknęła za sobą drzwi, a po chwili rozległ się szum wody.

Shane doskonale orientował się w jej kuchni. Umył ręce, wyjął z dolnej szafki blachy i wyłożył na nie pizze. Wsunął pierwszą blachę do piekarnika, nastawił temperaturę i czas. Robił to nie pierwszy raz i z satysfakcją demonstrował to teraz bratu.

Nick powiesił kapelusz. Corrie nie wychodziła z łazienki. Sam raczej nie byłby zachwycony takimi późnymi gośćmi, ale może Corrie z przyjemnością zasiądzie do ciepłej pizzy.

Co miała na myśli, mówiąc, że coś zaczyna się jej klarować?

Czyżby zamierzała wygłosić jakieś oświadczenie? Wypracowała sobie swój własny punkt widzenia i teraz chce się go trzymać? Być może wcześniej widziała się z Shaneem albo przynajmniej rozmawiała z nim przez telefon. Może dotarło do niej, jak bardzo Shane jest zdeterminowany, by o nią walczyć.

Woda przestała szumieć, po chwili drzwi łazienki się otworzyły. Corrie weszła do kuchni i uśmiechnęła się do Shanea.

– Dzięki za przywiezienie pizzy. Już wspaniale pachnie.

– Mam nadzieję, że nadal lubisz potrójne pepperoni.

– Już dawno nie jadłam pizzy. Super, że ją przywiozłeś. – Przeniosła spojrzenie na Nicka. – No to siadajcie przy stole.

Shane jej przerwał.

– Nie, wy usiądźcie. Przygotuję napoje i zabawię się w kelnera. Zaraz wszystko będzie gotowe.

Corrie uśmiechnęła się. Czuła się trochę niezręcznie, ale cóż miała robić. Przez cały dzień myślała o Nicku. A potem o Shanie i tamtym pocałunku. O ich wczorajszej rozmowie. Doszła do wniosku, że jednak miał do niej żal o to, że spędziła dzień z Nickiem, choć rozczarowanie próbował pokryć żartem.

Po dzisiejszym dniu padała z nóg, ale gdy ujrzała ich obu na ganku, nagle wszystko zaczęło się jej układać. Intuicyjnie domyślała się, o co w tym wszystkim chodzi. Zresztą wystarczyło spojrzeć na braci. Są spięci, choć starają się to ukryć. Wręcz czuje niechęć, czy nawet wrogość Shanea w stosunku do Nicka. Zaś Nick jest dziwnie wyciszony i zdystansowany.

Usiadła na swoim miejscu, oparła się wygodnie. Cieszyła się, że ten ciężki dzień wreszcie się kończy. Starała się nie patrzeć ani na Shanea, ani na Nicka. Jeden i drugi ponury jak chmura gradowa. O co im poszło?

Marzyła tylko o tym, by jak najszybciej położyć się do łóżka.

Shane postawił napoje na stole i rozłożył talerze. Wyjął pizzę z piecyka, ukroił dwa kawałki. Nałożył jej na talerz, a potem podał nóż Nickowi.

– Odkrój sobie sam. Zapomniałem o serwetkach.

Przez cały dzień nie miała apetytu, ale teraz z przyjemnością posypała ciasto papryczkami i serem. Ugryzła pierwszy kęs i nagle poczuła, jak bardzo jest głodna.

Shane usiadł, nałożył sobie porcję. Corrie jadła z apetytem. Shane i Nick toczyli niezobowiązującą rozmowę, do której od czasu do czasu wtrącała parę słów. Czuła na sobie ich wzrok. I wibrujące między nimi napięcie.

Wreszcie rozmowa ucichła, po czym zapadła ponura cisza. Corrie starała się pozbierać myśli. Czuła się syta i wzmocniona. Jeszcze raz podziękowała Shane’owi za przywiezioną kolację.

– Pizza była pyszna – powiedziała. – Najadłam się jak bąk – dodała, uśmiechając się do niego. – Jest mi tylko trochę niezręcznie, bo to, co teraz powiem, pewnie nie przypadnie wam do gustu. Nie chcę was zdenerwować i mam nadzieję, że mnie zrozumiecie. – Popatrzyła na Nicka. Odnoszę wrażenie, że dzieje się coś, czego nie mogę zaakceptować.

Napięcie między nimi jeszcze się wzmogło. Corrie bawiła się szklanką.

– Czy doszliście już do porozumienia w sprawie waszego rancza i planów Shanea?

Gdy to powiedziała, podniosła wzrok na Nicka, a po chwili spojrzała na Shanea. Zmuszała się, by zachować spokój, co wcale nie było łatwe. Obaj bracia mieli zacięte twarze i ponury wzrok. Czyli nadal się spierają.

– Nasunęło mi się kilka spostrzeżeń – ciągnęła cicho. Swoje opinie możecie wyrazić później, bo ja muszę iść się położyć.

Popatrzyła na Nicka i rzekła prosto z mostu:

– Chcesz zatrzymać Shanea i budzisz w nim wyrzuty sumienia, bo sam czujesz się winny. Może dlatego, że wasz ojciec nie obdzielił was po równo. Mam poczucie winy, bo może to z mojego powodu Shane został niesprawiedliwie potraktowany. Myślę też, że masz do niego żal, bo ty przez całe lata zajmujesz się rodzinnymi interesami, a on buja w obłokach i nic go to nie obchodzi. Być może nawet wprost odmówił wszelkiej pomocy. A ty masz poczucie, że odpowiedzialność w połowie spoczywa na nim. I nie możesz pojąć, czemu chce zacząć coś na własny rachunek, skoro macie taką ogromną posiadłość. Uważasz jego plany za nieodpowiedzialne i głupie.

Starała się nie skupiać za bardzo na kamiennej twarzy Nicka. Odetchnęła z ulgą, gdy Nick nie zabrał głosu.

– Przechodząc do ciebie, Shane. Myślę, że jeszcze nie do końca pogodziłeś się z tym, co było. Musiałeś słuchać ojca i starszego brata. Dlatego teraz tak bardzo dążysz do samodzielności. Nie chcesz, by ktokolwiek mówił ci, co masz robić. Nawet brat. Tylko że brata nasz jednego. Spróbuj postawić się na jego miejscu. Czuje się winny, nie rozumiesz tego? Po wypadku waszego ojca wszystko spadło na niego. Stał się odpowiedzialny za rodzinny interes i za ciebie. Może jemu to też wcale nie odpowiadało, może wolałby być dla ciebie po prostu bratem? Życie wam niczego nie poskąpiło, ale tego nie doceniacie. Nie dociera do ciebie, jak szlachetnie zachował się Nick, proponując ci pełne partnerstwo i układ pół na pół?

Oczy Shanea zalśniły nagle niebieskim ogniem. Czuła, że jeszcze chwila, a przegra. Teraz jednak przyszła pora na Nicka. Oby tylko nie pomyślał, że na jej słowa wpłynął gniew brata.

– A ty, Nick, naprawdę nie widzisz, jak bardzo Shane jest podobny do ciebie? On ma swoje plany, swoje marzenia.

Niestety sprzeczne z tymi, jakie ty dla niego stworzyłeś. Nie mogę pojąć, czemu musicie walczyć z sobą, zamiast zgodzić się na jakiś rozsądny kompromis. On jest przecież twoim jedynym bratem. I to naprawdę wstyd, że nie chcesz wyjść mu naprzeciw. Zresztą może nawet byś chciał, ale czy on o tym wie?

Popatrzyła teraz na obu.

– Jesteście szczęściarzami. Przepraszam za słowo, ale macie cholerne szczęście, bo macie siebie. Ja oddałabym wszystko, by mieć brata czy siostrę. Myślę, że umiałabym znaleźć wyjście z takiej sytuacji jak wasza. Nigdy nie miałam takich problemów, bo zawsze byłam sama. Nie mam nikogo, z kim musiałabym się liczyć. Dlatego mogę myśleć tylko o sobie, bo nikogo nie skrzywdzę.

Odsunęła krzesło i wstała.

– Gdy zobaczyłam was tutaj razem, jeszcze jedno mi się nasunęło. Ja tylko niepotrzebnie komplikuję sytuację. Póki nie dojdziecie z sobą do porozumienia, nie mam żadnej pewności, czy mogę wam wierzyć. Bo każdy z was ma swoje racje. Przez te ostatnie dni wiele się wydarzyło. Nie obraźcie się, myślę jednak, że obaj w jakichś sposób mnie wykorzystujecie. Bo nie chcecie postawić sprawy jasno. Być może manipulujecie mną przeciwko sobie. Nie wiem, czy tak jest, zresztą to wasza sprawa. W każdym razie proszę, byście nie przyjeżdżali tutaj, póki się nie dowiem, że jednak doszliście do porozumienia.

Shane odezwał się pierwszy.

– Corrie, skar…

– Jeśli się mylę, to trudno – ucięła Corrie, zaciskając palce na oparciu krzesła. Wbiła wzrok w blat, by nie patrzeć na braci. – To nie zmienia faktu, że nie chcę was tu widzieć ani mieć z wami do czynienia ze świadomością, że stoję pośrodku. I tak powiedziałam więcej, niż chciałam. Teraz muszę iść spać. Dobranoc.

Odetchnęła z ulgą, słysząc, że odstawiają krzesła. Nie patrzyła na braci, ale powstrzymała Shanea, który zaczął sprzątać ze stołu.

– Dzięki, sama to zrobię. Następnym razem ja stawiam pizzę.

Żaden z nich nie próbował podjąć dyskusji. To ją cieszyło. Pożegnali się i wyszli. Corrie posprzątała ze stołu. Słyszała, jak zapalają silniki i ruszają spod domu.

Chyba nie pomyliła się zbytnio w ocenie Merricków. Obu Merricków. W niewielu słowach powiedziała, że według niej Nick posługuje się nią, by wpłynąć na Shanea. Nie tylko dlatego, że była tego pewna, ale też dlatego, że bardzo by tego nie chciała. Wprawdzie Nick zaprosił ją na kolację, by zrobić niespodziankę Shane’owi, jednak przyznał, że jego motywy były inne. Potem ją przeprosił.

Wierzy w jego poczucie honoru, ale nie powinna być bezkrytyczna. Jest świadomy własnych racji, jednak czasem coś może mu umknąć. Może chciał wyrwać ją spod uroku Shanea, a może rzeczywiście zobaczył w niej coś, co go zainteresowało. Tak czy inaczej, najpierw musi uporządkować swoje relacje z bratem. Ona jest na dalszym miejscu.

Stojąc z boku, uniknie sytuacji, że któryś z nich spróbuje się nią posłużyć. Poza tym dla niej będzie lepiej, gdy nie zwiąże się zanadto z Nickiem. Nie ulegnie jego urokowi. Choć na razie czuje się z tym żałośnie.

Zgasiła światło, poszła na górę i wzięła prysznic. Położyła się do łóżka i zasnęła kamiennym snem.

Rozdział 12

Przez następne dni starała się wymazać z pamięci to, co się stało. Zapomnieć o powrocie Shanea. I o tych chwilach spędzonych z Nickiem.

Wmawiała sobie, że to przyjdzie jej łatwo, jednak wspomnienia ciągle ją prześladowały. Pamiętała każdą sekundę, każde jego spojrzenie, każde słowo, jakie między nimi padło. Pamiętała dotyk jego ust, uścisk ramion. Odpychała od siebie te obrazy, jednak daremnie. Gdy zaplatała warkocz, natychmiast stawało jej przed oczami tamto popołudnie, gdy Nick delikatnie rozczesywał jej włosy. Niebieska bluzka i dżinsy od razu kojarzyły się z tamtym wspólnie spędzonym dniem. W końcu wyjęła je z szafy i powiesiła w innym pokoju.

Codzienne obowiązki też kojarzyły się jej z Nickiem. Pamiętała popołudnie, kiedy pomagał jej przy zajęciach gospodarskich. Wreszcie uświadomiła sobie, że nie zdoła tego wszystkiego zapomnieć. Nick na zawsze zapisał się w jej duszy i w tych miejscach, gdzie byli razem. Minie wiele czasu, nim ten obraz zblednie.

Przez pierwsze dwa dni harowała za dwóch, by zająć się pracą i o niczym innym nie myśleć. W niedzielę pojechała do kościoła. Włożyła jedną z nowych sukienek. Eadie też przyjechała, usiadły więc razem, a potem Corrie zaprosiła ją do siebie na lunch. Wcześniej przygotowała sporą porcję pieczeni, więc wszystko było gotowe.

Przyjemnie było się spotkać i pogadać. Corrie zdała relację z tego, co wydarzyło się od dnia, kiedy widziały się ostatnio. Eadie zapewniała, że Nick jeszcze się odezwie i wróci, jednak Corrie bała się w to wierzyć.

Obaj bracia chyba wzięli sobie do serca jej słowa, bo ani jeden, ani drugi się do niej nie odezwał. Na żadnego nie natknęła się w mieście. Martwiła się. Shane nigdy się na nią nie obrażał, a teraz milczy. Nick w sumie nie ma żadnego powodu, by o nią zabiegać. Bardzo prawdopodobne, że jednego wieczora straciła oddanego przyjaciela i nadzieję na romantyczny związek. Trudno pogodzić się z taką myślą.

Ku jej zaskoczeniu, w następnym tygodniu zadzwonił do niej dawny kolega z klasy, którego spotkała w niedzielę w kościele. Razem z ojcem prowadził niewielkie ranczo i nadal był kawalerem. Zaprosił ją na przedstawienie i kolację. Wahała się tylko przez moment. W końcu przetrwała dzień z Nickiem, więc jakoś będzie. Przyjęła zaproszenie.

Wieczór z Daneem okazał się nad wyraz miły. Dobrze się czuła w jego towarzystwie. Wybrała jedną z nowych sukienek i lekko się umalowała. Było tak przyjemnie, że wszystkie rozterki, jakie jeszcze trochę ją dręczyły, pod koniec wieczoru zupełnie się rozwiały. Poczuła się dowartościowana. W dodatku Dane, który odprowadził ją pod drzwi, nie próbował pocałować jej na dobranoc. Za to zapytał, czy niedługo pozwoli się znowu gdzieś zaprosić.

Od ostatniego spotkania z Merrickami minęły dwa tygodnie. Powoli jej emocje opadały. Jakoś sobie bez nich poradzi, przeżyje. Nabrała więcej wiary w siebie i jaśniej widzi przyszłość, która rysuje się w lepszych barwach.

Życie ciągle toczy się dalej i każdy dzień może przynieść coś nowego. I to poczucie niedosytu powoli wygaśnie.

Gdy po południu wróciła do domu, od razu spostrzegła migające światełko sekretarki. Nacisnęła przycisk, by odtworzyć wiadomość. Była krótka.

– Corrie, mamy kilka niedokończonych spraw. Trzeba je załatwić. Przyjadę dzisiaj koło siódmej.

Na dźwięk poważnego głosu Nicka serce zabiło jej żywiej. Nie posiadała się z radości. Skrywane nadzieje odżyły w jednej sekundzie. Powtarzała sobie, że nie powinna się łudzić, ale to było jak gadanie do ściany. Otrzeźwienie przyszło dopiero po chwili. Ten poważny, niemal ponury głos. Może wcale nie stanie się cud, o jakim w skrytości duszy marzy, a coś przeciwnego. Może Nick chce wrócić do tego, co wtedy powiedziała. Zbesztać ją za to. Kto wie, może jego stosunki z bratem jeszcze się przez to pogorszyły? A jeśli ma do niej pretensje? Naprawdę nie ma żadnego powodu do optymizmu.

Była jeszcze jedna wiadomość. Od Shanea.

– Jeśli nadal chcesz się do mnie odzywać, to wpadnę do ciebie koło ósmej. W razie gdybyś nie chciała mnie widzieć, daj znać Louise.

Aż poderwała się z miejsca. Jak to dobrze, że Shane się odezwał! Już się bała, że na zawsze go straciła. Najlepszego kumpla i przyjaciela.

Przesunęła taśmę i jeszcze raz odsłuchała wiadomości. Radowała się, choć jednocześnie dręczyły ją obawy, jak rozumieć słowa Nicka. Z Shaneem sprawa jest łatwiejsza. Wszystko wskazuje, że nadal mu na niej zależy i ich przyjaźń przetrwała. Ale co z tym Nickiem?

Niedokończone sprawy, tak to nazwał. To bardzo szerokie pojęcie, różnie to można rozumieć. O co naprawdę mu chodzi? Nie jest łatwo do niego dotrzeć, zawsze tak było. Dlatego nie powinna robić sobie nadziei, łudzić się, że chce kontynuować ich znajomość.

Co to znaczy, że chce te sprawy „załatwić”? W zasadzie nasuwa się tylko jedno: chodzi mu o oskarżenia pod jego adresem, jakie rzuciła mu w twarz tamtego wieczoru trzy tygodnie temu. Tak, na pewno to o to chodzi. Inaczej nie mówiłby takim tonem.

Choć jest w tym coś dziwnego. Dlaczego umówił się z nią na konkretną godzinę? Mógłby pojawić się znienacka, zaskoczyć ją. A może zrobił to celowo? By zachodziła w głowę i denerwowała się? Może tak to sobie obmyślił?

Ciekawe, że obaj zadzwonili do niej tego samego dnia. I każdy chce przyjechać dzisiaj. Może to znaczy, że jakoś się dogadali. Powiedziała wprost, że nie chce ich widzieć, póki nie dojdą do porozumienia. Była kilka razy w mieście, ale zwykle unika plotkarzy, więc nie ma pojęcia, czy u Merricków coś się zmieniło.

Może tylko spekulować, ale wiele z tego nie wyniknie. Nie wie, czy Shane kupił sobie ranczo, by zacząć samodzielne życie, czy może zrezygnował ze swoich planów i zdecydował się prowadzić rodzinny biznes do spółki z bratem. Może dopracowali się jakiegoś kompromisu? Na razie są tylko znaki zapytania. Pewne jest jedno – że wieczorem będzie mieć towarzystwo.

Nie zdobędzie się na to, by zadzwonić do nich, żeby nie przyjeżdżali. Pośpiesznie ogarnęła dom, a potem zabrała się do codziennych prac. Śpieszyła się, by jak najszybciej się z nimi uporać. Później przekąsiła coś naprędce, wzięła prysznic i przebrała się w świeże ciuszki.

Szafirowa bluzka i białe dżinsy, na to się ostatecznie zdecydowała, choć kilka razy zmieniała zdanie, zastanawiając się nad roboczą koszulą i zwykłymi dżinsami. Wysuszyła włosy i zostawiła je rozpuszczone. Takie najbardziej podobały się Nickowi. Nie będzie więc ich zaplatać. Jeśli dojdzie do ostrej rozmowy, takiej jak przed laty, będzie to zawsze jakiś atut. Ależ beznadziejnie się łudzi!

Po tym, co stało się ostatnio między nimi, raczej nie powinien być dla niej niemiły, ale to tylko przypuszczenia. Które niekoniecznie muszą się sprawdzić. Niepokój jej nie opuszczał. Ze ściśniętym żołądkiem przemierzała dom. W końcu poszła do kuchni, by nastawić kawę. Rano upiekła szarlotkę. Może poczęstuje ich ciastem, gdy już przyjedzie Shane. Szarlotka ich trochę udobrucha.

Jeszcze raz poszła do łazienki, by sprawdzić makijaż i fryzurę. W tym momencie z drogi dobiegł ją odgłos samochodu. Za pięć siódma. Pospiesznie pomodliła się w duchu. Samochód podjechał do tylnego wejścia. Silnik zgasł. Serce zabiło jej mocno.

Przyjaciele zawsze wchodzą tylnym wejściem, pocieszyła się w duchu. Usłyszała na ganku ciężkie kroki Nicka. Zatrzymał się przy drzwiach i zastukał. Odczekała i podeszła wolno, by je otworzyć.

Stał na progu, wielki i mocny. Ich spojrzenia się skrzyżowały. Poczuła ucisk w żołądku. Nick sięgnął do kapelusza, zdjął go. Zachowywał się bardzo oficjalnie.

– Corrie? Miło cię widzieć.

Stała jak zaczarowana. Nick miał na sobie wykrochmaloną białą koszulę, turkusową apaszkę i czarne wizytowe spodnie. Czarne buty lśniły jak lustro. Wydawał się ogromny, przytłaczający.

Użył tej samej wody po goleniu co wtedy, gdy lecieli razem do San Antonio. Ten ulotny, ledwie wyczuwalny zapach rozluźnił ją nieco, przywołując wspomnienia tamtego dnia i tamtych pocałunków. Odetchnęła z ulgą. Gdyby chciał zmyć jej głowę za tamte oskarżenia, to chyba by się tak nie wystroił.

Uśmiechnęła się z przymusem, po czym cofnęła w głąb korytarza.

– Proszę, wejdź – odezwała się łamiącym się głosem. Nie chciała, by się zorientował, jak bardzo jest zdenerwowana.

Dopiero po chwili spostrzegła, że ręce jej drżą. Instynktownie schowała je za siebie. – Może chciałbyś usiąść w saloniku? – wykrztusiła.

Nick uśmiechnął się i ten uśmiech w okamgnieniu zmienił jego twarz. Powiesił kapelusz obok jej kapelusza.

– Jest bardzo ładny wieczór – rzekł. – Możemy posiedzieć na huśtawce na ganku.

Zarumieniła się i uciekła wzrokiem. Już wiedziała, że nie przyszedł ją ganić i że nic przykrego od niego nie usłyszy. Choć może tylko tak się jej wydaje, może to tylko jej pobożne życzenia?

– Usiądźmy, gdzie chcesz – przystała.

Podeszli do huśtawki, Corrie przełożyła poduszki na drugą stronę. Usiadła w rogu.

Nick usiadł obok niej. Serce jej zadrżało, gdy ujął jej rękę i uścisnął lekko.

– Shane zdecydował się na zakup rancza – bez wstępów zagadnął Nick. – Chce iść na swoje. Przez pięć lat zachowuje swoje udziały. Ja samodzielnie prowadzę nasz wspólny biznes, a Shane oddaje mi swoją część zysku. Jeśli po tym czasie nie zmieni zdania i nadal będzie chciał gospodarować samodzielnie, zacznę odkupywać jego udziały. Zostanie mu dwadzieścia pięć procent, co w przyszłości przejdzie na jego spadkobierców.

Corrie popatrzyła na niego błyszczącymi oczami.

– Odpowiadają ci takie warunki?

– Nie tego się spodziewałem, ale chcę, żeby Shane robił to, na czym mu zależy. Zresztą przyznaję mu rację. Byłoby nam trudno dojść do porozumienia. Obaj jesteśmy zbyt – niezależni i mamy własne zdanie. Teraz jest pełna zgoda i zrozumienie, żadnych uraz.

Na chwilę odwróciła wzrok. Bała się, że po jej oczach pozna, jak beznadziejnie i szaleńczo jest w nim zakochana. Na szczęście Nick chyba niczego nie zauważył.

– Bywały chwile, gdy sam walczyłem z sobą bardziej niż z nim. Tak jak powiedziałaś, czułem się winny, ale jednocześnie w jakiejś mierze zazdrościłem mu. On miał wolną rękę, a ja żadnego wyboru. Musiałem poprowadzić rodzinną firmę, po prostu. Nie próbowałem zrobić czegoś od zera, dojść do czegoś własnymi siłami. Tego mu zazdroszczę.

– Zaśmiał się. – Shane naprawdę pożyje, jeśli takie życie wcześniej go nie zabije.

Popatrzyła na Nicka. To wspaniale, że wreszcie wszystko jest na dobrej drodze, że przestali z sobą walczyć.

– Cieszę się – powiedziała. – I naprawdę mi lżej. Bałam się, że tylko pogorszyłam sprawę.

– Miałaś świętą rację – powiedział, a ona zarumieniła się jeszcze bardziej. Popatrzyła na ich splecione dłonie. – Uwielbiam, jak tak się rumienisz. Czuję się wtedy najseksowniejszym facetem w Teksasie.

Zachichotała mimowolnie, a potem zerknęła na niego trwożliwie.

– Mówisz takie rzeczy… naprawdę przesadzasz.

– Tak się przy tobie czuję. A teraz mam pięć sekund na przekonanie cię, byś pozwoliła się pocałować. Dłużej się nie powstrzymam i skradnę ci buziaka. Mogę?

Zmusiła się, by podnieść na niego wzrok, bo nieoczekiwanie ogarnęła ją wręcz dziecinna wstydliwość. Opamiętała się szybko. Przecież o niczym innym nie marzy, tylko o tym, by Nick ją pocałował.

– Możesz.

Nie odrywała od niego oczu. Pochylił się ku niej, delikatnie musnął jej wargi. Opuściła powieki. Pocałunek, lekki jak dotknięcie motyla, trwał ledwie mgnienie. Nick przygarnął ją mocniej i otoczył ramionami. Całował ją teraz tak, że świat usuwał się jej spod nóg. Nim się spostrzegła, siedziała mu na kolanach, z czołem opartym o jego szyję, oddychając płytko, raptownie.

Nick odezwał się zmienionym, chrapliwym głosem:

– Wiem, że to za szybko, ale nigdy nie lubiłem się z niczym ociągać czy za długo zastanawiać. Dlatego coś ci przywiozłem.

Serce skoczyło jej do gardła. Popatrzyła na jego twarz. Błądził po niej szczęśliwy uśmiech, oczy jaśniały radosnym blaskiem.

Omal nie straciła głosu ze wzruszenia.

– Co mi przywiozłeś?

Nick wsunął rękę do kieszeni koszuli. Przy tym ruchu niechcący jej dotknął, a po jej ciele natychmiast przebiegły rozkoszne iskry. Zrobiło się jej gorąco.

Poczekał, aż Corrie popatrzy na to, co trzymał w dłoni. Na czubku palca jaśniał złoty pierścionek z imponującym brylantem. Z kilku półsłówek domyślała się, co teraz nastąpi, jednak na ten widok głos już całkiem uwiązł jej w gardle. Przepiękny pierścionek. I ten brylant, po prostu olbrzym!

– Jest… ogromny. – Boże, dlaczego tak idiotycznie się odezwała! Zerknęła na Nicka z przestrachem. Przecież weźmie ją za kretynkę! Nick uśmiechał się szeroko.

– To prawda, jest ogromny – potwierdził. – Bo mam ogromne plany. Zamierzam się ożenić, mieć udane małżeństwo z kobietą, którą kocham. Mieć z nią dzieci. Mam nadzieję, że chcesz przynajmniej dwójkę. Nie zależy mi, żeby to byli tylko chłopcy czy dziewczynki, choć chciałbym chociaż parkę. A ty?

– Nigdy nie miałam takiej rodziny, ale zawsze o niej marzyłam. Chciałabym, by była jak największa. Jeśli to mi się uda, bo…

– Ze mną się uda, Corrie. Powiedz mi, czy są jakieś szanse, byś pokochała takiego faceta jak ja?

W życiu by nie przewidziała takiego pytania. Poruszyło nią do głębi. Bo kryła się w nim niepewność. Jakby Nick wątpił, czy powie „tak”. Zaskoczył ją. Mężczyzna taki jak Nick nie ma powodu do obaw. Tym bardziej gdy chodzi o nią. Zdumiał ją, naprawdę. I ujął. Tym szybciej musi mu odpowiedzieć.

– Nick, kocham cię od czasu, gdy miałam siedemnaście lat – powiedziała łamiącym się głosem. – Czy ty… czy ty czujesz to samo?

– Corrie, kocham cię. Zakochałem się w tobie, gdy ujrzałem cię podlewającą kwiaty. Wtedy to jeszcze do mnie nie dotarło. Potem przyjechałaś na kolację i wtedy mnie zawojowałaś. Odeszłaś, bo nie byłem z tobą szczery. Już wtedy zrozumiałem, że właśnie znalazłem dziewczynę dla siebie.

– Zamieszkasz ze mną i zostaniesz moją żoną? Będziesz przy mnie zawsze? W razie potrzeby przywołasz mnie do porządku, wypełnisz moje życie, będziesz przy mnie, będziemy wychowywać dzieci?

Łzy napłynęły jej do oczu, serce pęczniało radością i miłością. Oto prawdziwe szczęście, błogi spokój. I poczucie, że to jest jej mężczyzna.

– Tak – powiedziała i pocałowała go. Nagle ten pocałunek to było dla niej zbyt mało, pragnęła jeszcze więcej, jeszcze…

Nick odsunął się pierwszy.

– Włóżmy ten pierścionek, żeby się nam nie zgubił rzekł zmienionym, wzruszonym głosem. Patrzyła, jak bierze jej palec i wsuwa na niego pierścionek. Popatrzyli sobie w oczy. Ta decyzja wcale nie jest pochopna ani za szybka.

Na pewno nie popełniają błędu.

Serca biły im przyśpieszonym rytmem. Wpatrywała się w jego ciemne oczy i widziała w nich ich wspólną przyszłość, lata, które nadejdą, wypełnione szczęściem, radością i codziennymi sprawami. Stworzą rodzinę, nie tylko związek dwojga ludzi, ale coś więcej. Miłość i wzajemne oddanie będą jej opoką.

– Kocham cię, Nick – wyszeptała.

– Ja też cię kocham – powiedział, zniżając głos do szeptu. – Nigdy nie będziesz żałować, przyrzekam.

Przypadli do siebie ustami, ale odgłos nadjeżdżającego samochodu wyrwał ich z upojenia. Ktoś bez przerwy naciskał klakson. Po chwili ujrzeli wyłaniający się zza domu samochód Shanea. Zaparkował obok samochodu brata, lecz nie wyłączył silnika. Opuścił szybę i zawołał:

– Czy ta panienka ma na palcu pierścionek z brylantem?

Czy może zaraz pójdziemy się bić?

Nick roześmiał się i uniósł dłoń Corrie.

– Jak ci się podoba?

Shane rozpromienił się w uśmiechu.

– Nie zasługujesz na nią, ale moje gratulacje, braciszku! – zawołał na cały głos. – Corrie? Jak tylko ten kowboj nie będzie traktować cię jak należy, od razu daj mi znać!

– Idź poszukać sobie żony! – odkrzyknął do niego Nick.

Corrie pomachała mu na pożegnanie. Shane zdjął kapelusz, skłonił głowę, zawrócił auto i ruszył z kopyta, przez całą drogę trąbiąc z radości.

***

Content

Susan Fox
Braterska przysługa

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12