Карней Чукоўскі

Для дзяцей

Муха-Цакатуха

Муха, Муха-Цакатуха,

Залацістая пяюха!

Муха сцежкаю ішла,

Муха грошыкі знайшла.

На кірмаш - глядзець тавар,

Там купіла самавар:

«Запрашаю, прусачкі,

На гарбату й піражкі!»

Прусачкі спяшаліся,

Гарбаткі напіваліся,

А кузуркі -

Па тры кубкі

З абаранкам,

З малачком:

Сёння Муха-Цакатуха

Імянінніца!

Потым блошкі прыскакалі

Боцікі прэзентавалі.

Боты незвычайныя,

Спражкі дужа файныя.

Завітала ў госці

Панначка-пчала

Сотавага мёду

Мушачцы дала...

«Ах, краса-мятлушачка,

Ешце булку з макам.

Ці не да спадобы вам

Нашыя прысмакі?»

Раптам нейкі сівачок-павучок

Муху - цап! -

І пацягнуў у куток

Хоча бедную забіць,

Цакатуху загубіць!

«Дарагія госці, памажыце!

Злодзея ліхога засячыце!

І карміла я вас,

І паіла я вас,

Не пакіньце мяне

Ў мой смяротны час!»

Ды жукі-чарвякі

Забаяліся,

Па кутах, хто куды,

Пахаваліся:

Пчолкі -

У кашолкі,

Жук -

У капшук,

А багоўкі пад ложкі -

Берагуць свае ножкі!

І ніхто не вядзе

Нават вухам:

Прападай-памірай,

Цакатуха!

Ну а конік, ну а конік,

Быццам той зялёны коннік,

Скок, скок, скок, скок!

У хмызы,

Пад масток

І маўчок!

Ліхадзей жа ж зусім не жартуе,

Павуціннем ахвяру мацуе,

Іклы гострыя ў сэрца ўсаджае

І ейную кроў выпівае.

Муха крыкма крычыць,

Выдзіраецца,

Ну а злодзей маўчыць,

Выскаляецца.

Раптам - чуй! - ляціць, звініць

Цененькі Камарык,

Зырка у руцэ гарыць

Цененькі ліхтарык.

«Дзе забойца-ліхадзей?

На двубой няхай ідзе!»

Шабельку бярэ ў руку,

Смела ёй махае,

І з размаху Павуку

Галаву ссякае!

Муху кліча да вакна,

Усміхаецца яна.

«Я зладзею рады даў,

Я цябе уратаваў,

І чаму б нам, маладзіца,

Зараз жа не ажаніцца?»

Тут кузуркі ды жучочкі

Павылазілі з куточкаў:

«Слава, слава Камару -

Баявому ваяру!»

Прыляталі матылі

Ды запальвалі вагні -

Стала вельмі весела,

Проста любата!

Гэй, хутчэй, станожкі,

Бяжыце па дарожцы,

Бяжыце па музыкаў,

Будзем мы скакаць!

Тут музыкі прыбягалі,

Ў барабаны грукаталі.

Бом! бом! бом! бом!

Танчыць Муха з Камаром.

А за імі Клоп, Клоп

Боцікамі гоп, гоп!

Чарвячкі са смаўжамі,

Конікі - з мурашамі.

А жукі рагатыя,

Хлопцы зухаватыя,

Шапкамі махаюць,

Мятлушак запрашаюць.

Тара-ра і цілі-лі,

Госці танчыць пачалі.

Весялосці стае -

Муха замуж ідзе

За ваяку баявога,

Маладога Камара!

Смоўж старанна скакаў,

Боты чыста стаптаў

Са смаўжыхай скача

Ды кузуркам кажа:

«Вы кузурачкі,

Мае любачкі,

Прыга-прыга-прыга-прыга-прыгажулечкі!»

Боты скрозь рыпяць,

І абцасы грымяць, -

Мы да раніцы

Будзем бавіцца:

Сёння Муха-Цакатуха

Імянінніца!

Мыйдадзір

Коўдра з ложка,

Як на ножках,

Паскакала да дзвярэй.

І падушка з прасціною

Без аглядкі ўслед за ёю

Паімчалася хутчэй.

Я за свечку,

Свечка - ў печку!

Я за кніжку,

Але - дзе там! -

І яна за імі следам

Скок ды скок

І - наўцёк!

Я хачу напіцца чаю,

К самавару падбягаю,

А пузаты з усіх ног

Уцякае за парог.

Што такое?

Што такое?

Што тут робіцца ў пакоі?

І чаму ж

Усё кругом

Закруцілася круцёлкай

Ды памчалася бягом?

Стол за лыжкай,

Бот за кніжкай,

Качарга за пірагом -

Мітусіцца ўсё

І скача,

І ляціць усё кулём.

Раптам з мамінай са спальні,

Перапоўнены вадой,

Выбягае Умывальнік

І ківае галавой:

«Ах ты, брыдкі, ах ты, брудны,

Не хлапчук, а парася!

Ты чарней за камінара!

Падзівіся на сябе:

У цябе на шыі сажа,

У цябе на носе каша.

Ты ж увесь такі мурзіла,

Што і кніжкі і чарніла

Паўцякалі ад цябе.

На світанні, раніцою,

Чыста мыюцца вадою

Мышаняты й кацяняты,

Кураняты й качаняты

І конікі-скакуны.

Ты адзін не любіш мыцца,

І няма чаго дзівіцца,

Што ўцякаюць ад мурзілы

І панчохі, і штаны.

Я - вялікі Умывальнік,

Я - вядомы Мыйдадзір,

Умывальнікаў Начальнік

І вяхотак Камандзір!

Варта тупнуць мне нагою,

Варта толькі мне гукнуць,

Дык сюды усёй гурбою

Умывальнікі ўбягуць

І цябе тут з галавою

У балею акунуць!»

Стукнуў ён у медны таз

І гукнуў: «Кара-барас!»

І адразу шчоткі, шчоткі

Затрашчалі, як трашчоткі,

І давай мяне мыць,

Прыгаворваючы:

«Мыем, мыем мы мурзілу,

Мыем, мыем камінара:

Ваксу, сажу і чарніла

Адмываем чыста з твару!

Будзе, будзе камінар

Аж блішчэць, як самавар!»

Тут падскочыла і мыла,

Уплялося ў валасах,

Вочы пенаю закрыла

І кусае, як асва.

Ад вяхоткі ашалелай

Я памчаўся, покуль цэлы,

А яна за мной, за мной

Па Садовай, па Сянной.

Я па вуліцы да саду,

А яна за мною ззаду

Усё імчыцца ды імчыцца

І кусае, як ваўчыца.

Аж насустрач мой харошы,

Мой любімы Кракадзіл.

Ён з Татошам і Какошай

Па прысадах тут хадзіў.

І вяхотку праглынуў -

Нават вокам не міргнуў.

А пасля як зараве

на мяне,

Як затупае нагамі

на мяне:

«Лепш вярніся ты дахаты, -

кажа ён, -

Ды памый свой твар мурзаты, -

кажа ён, -

Бо, калі я налячу, -

кажа ён, -

Дык, як муху, растапчу!» -

кажа ён.

Тут я куляю памчаўся дамоў,

І прыбег я да Умывальніка зноў.

Мылам, мылам,

Мылам, мылам

Мыліць твар я свой пачаў,

Змыў і сажу, і чарніла,

І, як снег, бялюткі стаў.

І штаны мае тым часам

Скок у рукі мне адразу,

А за імі піражок

Кажа: «З'еш мяне, браток!»

А за ім і бутэрброд:

Прыляцеў - ды проста ў рот!

Тут і кніжкі прыскакалі,

І алоўкі у пенале

Заспявалі ад душы:

«Вось цяпер - чытай, пішы!»

Сам вялікі Умывальнік,

Найслаўнейшы Мыйдадзір,

Умывальнікаў Начальнік

І вяхотак Камандзір,

Навакол мяне танцуе,

У шчаку мяне цалуе,

На калені пасадзіў:

«Вось цяпер цябе люблю я,

Вось цяпер цябе хвалю я!

Бо нарэшце ты, мурзіла,

Мыйдадзіру дагадзіў».

Раніцою і увечар

Трэба чыста мыцца нам,

А мурзілам скажам гэтак:

«Сорам вам!

Сорам вам!»

Няхай жыве мыла духмянае,

І ручнікі ільняныя,

І грэбні густыя,

І шчоткі зубныя!

Дык будзем жа мыцца, купацца,

Плаваць, ныраць і куляцца

У ночвах, балеі, у ванне,

У лазні, ў рацэ, ў акіяне, -

Усюды няхай пагалоска ідзе:

- Вечная слава вадзе!

Тэлэфон

У мяне зазваніў тэлефон.

- Алё! Хто гаворыць?

- Слон.

- Хто? Галасней! Не чую!

- Слон! Ад вярблюда званю я.

- А што вам трэба? Параду?

- Не! Я прашу шакаладу!

- Для каго?

- Для сына майго.

- А ці многа прыслаць?

- Пакуль што пудоў пяць

Ці шэсць папрашу прывезці,

Болей яму не з'есці,

Ён у мяне маленькі.

А затым з усіх сіл кракадзіл

Пазваніў і праз плач папрасіў:

- Мой любы, харошы,

Прышлі нам галёшы -

І жонцы, і мне, Татошу.

- Чакай, дружа слаўны,

Здаецца ж, нядаўна

Табе я ўжо выслаў

Дзве пары галёш?

- Ах, тыя галёшы

Адразу мы з'елі,

Мы есці хацелі,

Мы з'елі б іх кош!

А зараз чакаем,

Чакаем і верым,

Што ты нам прышлеш

Для цудоўнай вячэры

Дзесятачак новых галёш!

А пасля - дзын-дзын-дзын - зайчаняткі:

- Ці не можна прыслаць нам пальчаткі?

А затым - дзінь-дзі-лень - і мартышкі:

- Калі ласка, прышліце нам кніжкі!

А затым пазваніў мядзведзь

Ды як стаў і раўці, і мычэць!

- Пачакайце, мядзведзь, не мычыце,

Што вам трэба - вы проста скажыце!

Але ён усё «му» ды «му»,

А чаго і чаму -

Ясна толькі яму.

- Калі ласка, павесьце трубку!

А затым пазванілі чаплі:

- Будзьце ласкавы, вышліце каплі:

Мы жабамі сёння аб'еліся,

І ў нас жываты разбалеліся!

А затым пазваніла свіння:

- Прышліце сюды салаўя.

Мы сонечным днём з салаўём

Дзівосную песню спяём.

- Не! Не! Салавей не пяе для свіней!

Ужо лепей пакліч ты варону!

- О, ратуйце маржа! -

Ад мядзведзя ізноў званок.

- Ён вожыка марскога праглынуў незнарок!

І, нібы авадзень, цэлы дзень:

Дзінь-дзі-лень, дзінь-дзі-лень,

Дзінь-дзі-лень!

То пазвоніць цюлень, то алень.

А нядаўна дзве газелі

Пазванілі і запелі:

- Ах, няўжо, няўжо згарэлі

Усе на свеце каруселі?

- Схамяніцеся, газелі!

Не згарэлі каруселі,

І арэлі ўсе ўцалелі.

Вы б, газелі, не дудзелі,

А прыскочылі ў нядзелю

І паселі, дзе хацелі

На арэлі-каруселі!

Ды не слухалі газелі,

А яшчэ гучней дудзелі:

- Ах, няўжо, няўжо згарэлі

Каруселі і арэлі?

Што за дзіўныя газелі?

Ну, а ўчора самым раннем

Кенгуру з сваім вітаннем:

- Алё! Вітаю шчыра Мыйдадзіра!

Я раззлаваўся ды - як закрычу:

- Я не Мыйдадзір і Мыйдадзірам быць не хачу!

- А дзе ж Мыйдадзір?

- Не магу вам сказаць...

Пазваніце па нумары сто дваццаць пяць...

Я тры ночы не спаў,

Ледзь ад стомы не ўпаў.

Мне б заснуць, адпачнуць...

Але толькі я лёг - званок!

- Хто такі?

- Насарог!

- Што вам трэба? Чаму сярод ночы сюды?

- Мілы доктар! Бяда! Выручайце з бяды!

Ратуйце! Хутчэй!

- Каго?

- Бегемота!

Наш бегемот праваліўся ў балота...

- Праваліўся ў балота?

- Так!

Праваліўся бядак!

- О, доктар, прыйдзіце па ўласнай ахвоце,

А інакш ён загіне ў балоце,

Хутчэй, бо от-от памрэ бегемот!!!

- Добра! Бягу! Бягу!

Калі змагу, памагу!

* * *

Ох, нялёгкая гэта работа

З балота цягнуць бегемота!

Content

Карней Чукоўскі
Для дзяцей

Муха-Цакатуха

Мыйдадзір

Тэлэфон