Агнія Барто

Вершы для дзяцей

Бычок

Ідзе бычок, хістаецца,

Бядуе: «Ай-яй-я!

Вось дошчачка сканчаецца,

Звалюся зараз я!»

Дару табе сэрца

Дару табе сэрца

На чыстай старонцы,

Дару табе сэрца —

Маленькае сонца.

З даверам яго

Аддаю ў твае рукі,

Без страху і злосці,

Без нечай прынукі.

Ты толькі на ім

Не малюй, калі ласка,

Бо сэрца маё

Мусіць чыстым застацца.

Дзяўчынка-равушка

Хто завыў? Хто зароў?

Ці не чарада кароў?

Не цялушка Пяструшка?

Гэта — Ганя-равушка.

Плача, заліваецца,

Сукенкай уціраецца…

— У-у-у-у-у-у-у!

Выйшла мама з Ганяй у сад,

Ганя просіцца назад:

— Не хачу я ў сад ісці!

Ой, пусці! Пусці! Пусці!

А як толькі Ганя ў дом —

Слёзы з вочак ручайком:

— О-о-о-о-о!

Не хачу. Пусці назад.

Рвецца зноў яна у сад.

Малака далі у кубку —

Ганя ўжо скрывіла губку:

— Ён вялікі! Дайце ў тым!

Не, не ў гэтым! У маім!

У-у-у-у-у!

Далі плаксе у другім —

Раскрычалася зусім:

— Не хачу і ў гэтым! Не!

Дайце лепей з тога мне!

Э-э-э-э-э!

Палажылі Ганю спаць.

Ганя плача — хоча ўстаць.

— Дай сукенку! Ой, дай, дай!

Хоць ты з хаты

Уцякай.

Ай!

Як на сход, народ плыве:

Хоча ведаць, хто раве,

Хто ўвесь час тут плача?

Што ўсё гэта значыць?

Бачаць — дзеўчынка стаіць,

Немым голасам крычыць,

А ў яе ад горкіх слёз

Усё распухла —

Твар і нос.

— О-о-о-о-о-о!

У-у-у-у-у-у!

Ой, не плач, Ганюшачка,

Дзяўчынка-равушачка,

Дзяўчынка-равёлачка,

Хліпалка-сапёлачка!

На табе ж ад сырасці

Плесня можа вырасці!

Дзяўчынка чарнамазая

— Ах, дзяўчынка

Чарнамазая,

Дзе ж ты рукі

Перамазала?

На далоньках

Плямы,

На локцях —

Таксама.

— Я на сонейку

Ляжала,

Рукі ўгору

Трымала,

Вось яны і загарэлі!

— Ах, дзяўчынка

Чарнамазая,

Дзе ж ты твар свой

Перамазала?

Чорны кончык носа,

На шчоках

Палосы.

— Я на сонейку

Ляжала,

Нос угору

Трымала,

Вось ён і загарэў.

— Ах, дзяўчынка

Чарнамазая,

Дзе ж ты пяткі

Перамазала?

— Я на сонейку

Ляжала,

Пяткі ўгору

Трымала,

Вось яны і загарэлі!

— Ой, ці праўда гэта?

Ці так ты рабіла?

Да кроплі ўсё адмыем.

Падавайце мыла!

Мы яе адшаруем.

Закрычала на ўсю глотку,

Як убачыла

Вяхотку.

Як кошка, упіралася, —

Мыць рукі

Не давалася:

— Яны не будуць

Белыя:

Яны ўсе

Загарэлыя!

А рукі і адмыліся.

Шаравалі

Губкай нос —

Раскрычалася

Да слёз:

— Ой, мой бедны носік

Мыла не выносіць!

Ён не будзе белы:

Ён жа загарэлы!

А нос таксама адмыўся.

— Вой, навошта пяткі церці?!

Можна з козыту памерці!

Не будуць пяткі белыя:

Яны ўсе загарэлыя!

А пяткі таксама адмыліся.

Вось цяпер ты белая,

Зусім не загарэлая.

Гэта ўсё быў бруд.

Зайка

Зайку кінулі на лаўку

І забыліся у парку.

Злезці долу ён не мог

І пад дожджыкам прамок.

Казляня

Гадаванец улюбёны —

Маладое казляня,

Я яго у сад зялёны

Пасвіцца ваджу штодня.

Калі раптам заблукае,

Я заўсёды адшукаю.

Конік

Коніка свайго люблю я,

Грыўку прычашу даўгую,

Шчотачкай прыгладжу хвосцік,

Паскачу да мамы ў госці.

Кот

Мы ката паспрабавалі

Пракаціць на самазвале.

Кот катацца не любіў,

Грузавік перакуліў.

Мішка

Мішку скінулі з канапы,

Мішку адарвалі лапу.

Я яго адрамантую

І цукеркай пачастую.

Мурзачка неслухмяная

— Ах ты мурзачка неслухмяная!

Рукі брудныя, локці з плямамі!

А пазногці чыста

Як у трубачыста!

— Я на сонейку ляжала,

Рукі дагары трымала,

Вось яны і загарэлі.

— Ах ты мурзачка неслухмяная!

Шчокі брудныя, носік з плямамі!

Вушы — проста гора,

Быццам у шахцёра!

— Я на сонейку ляжала,

Тварык дагары трымала,

Вось ён і загарэў.

— Ах ты мурзачка неслухмяная!

Ногі брудныя, пяткі з плямамі!

Быццам не ў дзіцяці,

А у парасяці!

— Я на сонейку ляжала,

Пяткі дагары трымала,

Вось яны і загарэлі.

— Вой, а мы не верым,

Можа нахлусіла?

Бруд увесь адмыем,

Дзе там наша мыла?

Як убачыла вяхотку,

Выдзіралася, як котка:

— Ды няма тут бруду,

Пальцы мыць не буду!

Не будуць рукі белыя,

Бо рукі загарэлыя!

А рукі ўзялі ды адмыліся!

Тупала нагамі:

— Не сябрую з вамі!

Вой, мой носік мілы,

Ён не любіць мыла!

Не будзе тварык белы,

Бо тварык загарэлы!

А тварык узяў ды адмыўся!

Тата губкай пяткі цёр —

Плакала, як той бабёр:

— Вой, не казычыце,

Шчоткі прыбярыце!

Не будуць пяткі белыя,

Бо пяткі загарэлыя!

А пяткі ўзялі ды адмыліся!

— Вось цяпер ты белая,

Зусім не загарэлая.

Гэта ўсё быў бруд.

Памочніца

Спраў у Танечкі багата.

Хто б управіцца паспеў?

Памагала ўранку брату —

Брат цукеркі ўранку еў.

Мыць хацела лыжкі ў місцы,

Ды да кухні не дайшла:

Адчыніла дзверы кісцы,

Мяўкаць кісцы памагла.

Малако піла і ела,

Заклапочана была:

Села, з мамай пасядзела,

Да бабулі падышла.

Перад сном сказала маме:

— Распраніце мяне самі,

Я ад стомы — не магу,

Я вам заўтра памагу!

Самалёт

Самалёт змайструем самі,

Паляцім па-над лясамі,

Паляцім па-над лясамі,

Памахаем ручкай маме!

Слон

Ноч прыйшла, заснуў бычок,

Павярнуўся на бачок.

Мішка сон салодкі сніць,

Толькі слон яшчэ не спіць.

Ён хітае галавой:

«Добрай ночы, дружа мой!»

Таня

Наша Таня гучна плача,

Упусціла ў рэчку мячык.

Ціха, Танечка, не плач,

Не патоне ў рэчцы мяч.

Content

Агнія Барто
Вершы для дзяцей

Бычок

Дару табе сэрца

Дзяўчынка-равушка

Дзяўчынка чарнамазая

Зайка

Казляня

Конік

Кот

Мішка

Мурзачка неслухмяная

Памочніца

Самалёт

Слон

Таня