Уладзімір Шыцік

Падстаўка

ПАДСТАЎКА

1

З Сяргеем Апанасавічам Вежыкам мы пазнаёміліся ўчора. Спачатку ён мне не паказаўся. Невысокі, таўставаты. Валасы доўгія, аж на карку закручваюцца. Нос бульбінай, рот вялікі, усмешлівы. На субяседніка капітан Вежык глядзіць мякка і нібы бянтэжыцца. Мне падумалася, што яму да твару больш мальберт з пэндзалем — хай малюе флору і фаўну. Вядома, я не чакаў, што ўбачу волата з пранізлівым і жорсткім позіркам. На маім веку ў міліцыі такія не надта затрымліваюцца. Аднак і залішняя лагоднасць у абліччы, падобная на нерашучасць, таксама сустракаецца не часта. Прафесія наша, як не круці, сур’ёзная. А Вежык не проста сышчык, ён узначальвае ў Прыдняпроўску раённы крымінальны вышук.

Сяргей Апанасавіч, напэўна, здагадваецца, што не стае яму знешняй суровасці. Назваўшыся, ён вінавата ўсміхнуўся і няўпэўнена сказаў:

— Вось напрацавалі,— і паклаў моцную руку з растапыранымі доўгімі пальцамі на пухлую папку.

Я разгарнуў паперы. Мабыць, каб не перашкаджаць, Вежык успомніў пра нешта важнае і тэрміновае і выйшаў з кабінета.

Папка з крымінальнай справай, узбуджанай па факту крадзяжу ў Палыкавіцкім сельмагу, была ўжо ладна напакаванай: пратаколы, тлумачэнні, даведкі, заключэнні экспертаў, адказы на запытанні. Усё неабходнае, нічога лішняга. Я пачаў чытаць…

Вежык вярнуўся недзе гадзіны праз дзве. Ен не пацікавіўся аб маім уражанні і тым болей заўвагах. Разумеў, што патрэбны час, каб яны ў мяне акрэсліліся, выспелі. Ен спытаў пра іншае, якое, аднак, таксама мела дачыненне да яго клопатаў.

— Значыць, ёсць падазрэнне, што і ў нас, і ў суседзяў дзейнічае адна злачынная група?

— Так. У чатырох з пяці абрабаваных магазінах была або няспраўная сігналізацыя, або яе ўмела адключалі.

— А дзве апошнія, няўдалыя?

— Толькі пацвярджаюць меркаванні. Пасля нашага папярэджання ахова магазінаў была ўзмоцнена. Відаць, злачынцы карысталіся састарэлай інфармацыяй і не ведалі аб прынятых мерах.

— І нідзе не пакінулі слядоў?

— Нідзе. Хаця ў вас… Мне здалося, ты нешта такое выдзеліў.

Вежык з павагай паглядзеў на мяне, аж няёмка стала. Я не з ганарліўцаў, ды ўсё роўна прыемна.

— Падзяліся, Сяргей Апанасавіч…

Капітан зачымсьці пакратаў ручку замкнёнага сейфа, быццам разам са службовымі паперамі хаваў там і думкі, а тады прыгадаў адзін факт, далёкі быццам ад зместу гэтай папкі, якую я нядаўна вывучаў. Але на сваіх здагадках знак якасці мы ніколі загадзя паставіць не можам…

Аднак час збірацца. У маім гасцінічным пакоі ўжо зусім светла.

Пакуль гатуецца вада для кавы, галюся і разглядаю сябе ў люстэрку. Мне трыццаць два, з іх дзесяць на міліцэйскай службе. Бяссонная ноч пакінула знакі на твары. Ен бледнаваты. Але вочы не згаслыя, бадзёрыя. Значыць, ёсць яшчэ порах, прычым сухі. А што? Я не зломак і, спадзяюся, нават відны сабой. Рост сто восемдзесят, што і ў век акселератаў нямала. Плечы… Плечы, праўда, маглі быць і шырэйшыя, ды я не ў штангістах хаджу. Твар… Асабіста я да яго прэтэнзій не выказваю. Лоб не высокі і не нізкі, самы раз. Бровы кусцістыя, навіслыя над сінімі вачамі. Нос прамы, тонкі. Губы ўпарта сціснутыя. Так што ні адметнага, ні заганнага ў слоўным партрэце маёра міліцыі, старшага аператыўнага ўпаўнаважанага ўпраўлення крымінальнага вышуку Міністэрства ўнутраных спраў Леаніда Гаўрылавіча Хрытанькова я і на гэты раз не знаходжу. Я мог бы, калі на тое, сказаць пра сябе і нешта яшчэ. Аднак каза ўжо курыцца на стале шызым дымком, разносячы спакуслівы пах па ўсім пакоі. Гэта сігнал, што размінка скончана.

Уладкоўваюся ў мяккае крэсла ямчэй, спіной да акна. Мая ўвага зараз скіроўваецца на блакнот з некалькімі спісанымі старонкамі і купленую ўчора геаграфічную карту. Глытаю гаркаватае пітво без цукру і даю волю сваёй фантазіі. Кажуць, яна ў мяне няўрымслівая занадта. Я не крыўдую. Па мне, дык у гэтым лепш пера, чым не да…

Вежыка бянтэжыць адзін вельмі сур’ёзны факт: у тую ноч, калі абрабавалі Палыкавіцкі сельмаг, на шашы непадалёк ад вёскі загінуў механік мясцовага калгаса. Эксперты палічылі, што ён на крутым павароце не ўтрымаў матацыкл і выляцеў у кювет, дзе, як на тое, ляжала куча сабранага з палёў камення. Вежык не аспрэчваў гэты вывад і разам з тым дапускаў, што матацыкліста маглі збіць грабежнікі. Вядома, можна сказаць, што, не маючы ў руках нічога істотнага, капітан хапаецца за ўяўную саломінку. Ды калі разабрацца, у яго версіі нешта ёсць. Аўтамабіль уначы запамінаецца, асабліва чалавеку, звязанаму з тэхнікай. Грабежнікі маглі дапяць, што матацыкліст, пачуўшы пра кражу ў магазіне, напэўна, успомніць начную машыну, і, абганяючы, наўмысна зачапілі яго. Тады абодва выпадкі не звязалі ў адно, меркаванне ў Вежыка ўзнікла пазней. Разумею, яно даволі смелае. Аднак і я таксама з недаверам стаўлюся да падобных супадзенняў.

Прыняўшы думку Сяргея Апанасавіча, пайду далей за яго. Тут мне і спатрэбіцца набытая ў кнігарні геаграфічная карта. На ёй я пазначыў вёскі і пасёлкі, дзе былі абрабаваныя і дзе былі спробы абрабаваць магазіны. Есць у гэтых крадзяжах агульныя прыкметы: адбываліся яны пасля завозу каштоўных тавараў; магазіны знаходзяцца пры асфальтаванай дарозе. Апошняе, калі добра паваражыць над картай, можа нешта даць. Напрыклад, нейкае месца, якое будзе звязана самымі кароткімі прамымі з гэтымі сельмагамі.

Палыкавічы, Зароўцы, Дабрэйка, Бабінічы, Заходы, Ляды, Грабяні… Сем вёсак на стыку трох абласцей. І прынамсі з двух пунктаў можна правесці да іх патрэбныя мне стрэлкі. З гэтых пунктаў і пачну працу — пашлю запытанні, ці не было ў дні крадзяжу там або паблізу ўгонаў аўтамашын, якіх-небудзь іншых транспартных здарэнняў? А сам тым часам з’езджу ў Палыкавічы, у якіх адбыўся апошні з гэтых крадзяжоў.

2

Аўтобус спыніўся на плошчы перад будынкам сельсавета. Пасажыраў у канец маршруту прыехала мала. Раніцай людзі больш у горад едуць. Сярод маіх спадарожнікаў чужых, здаецца, двое — адзін адразу накіраваўся ў калгасную кантору, якая знаходзіцца ў супрацьлеглым боку плошчы; другі зайшоў на пошту, мяркуючы па сумцы, ён сувязіст.

Да гэтых прыезджых мне справы няма, іх я адзначаю па прывычцы. Ніколі не ведаеш загадзя, што і калі табе спатрэбіцца. Але, адзначыўшы, раптам лаўлю сябе на асацыяцыі…

Цяперашні адміністрацыйны цэнтр Палыкавіч, жылы пасёлак побач з ім ствараліся на незаселеным раней масіве, бліжэй да шасейнай магістралі. Мне часта даводзіцца бываць на сяле. Радуе, што будаўніцтва, якое вялося і даўней, апошнім часам набыло іншы кірунак — насельніцтва атрымлівае ўсё болей выгод. Палыкавічы — не выключэнне. Цагляныя катэджы аднаго і двух узроўняў, вакол іх невялікія сядзібы з гаспадарчымі пабудовамі. Есць у вёсцы і чатырохпавярховыя дамы. Вока радуецца… На жаль, я не экскурсант і не журналіст. Да майго задавальнення выглядам новай вёскі прымешваецца прыкрасць. Магазін, можа, і знаходзіцца ў прыгожым месцы, на пагорку, але далекавата ад жылля, на краі. Калісьці тут быў панскі маёнтак, ад якога засталося некалькі старых паўзасохлых ліп і рэшткі цаглянага падмурка. А далей аж да лесу прасціраецца шырокі поплаў. Ліпы добра хаваюць магазін. Уначы, нават месячнай, не надта заўважыш з вёскі, што ля яго робіцца. Адна надзея на сігналізацыю.

Цяпер сельмаг зноў адчынены пасля рэвізіі. Аднапавярховы будынак, сцены патынкаваны і пафарбаваны ў белы колер. З фасада два акны, паміж імі пад чорнай шыльдай уваход. Дзверы, як у маёй кватэры на лесвічную пляцоўку, вузенькія. Ды дзе гэта вы бачылі гандлёвую ўстанову, у якой бы дзве плыні пакупнікоў маглі размінуцца ў дзвярах, не паштурхаўшыся? У Палыкавіцкім сельмагу, аднак, наведвальнікаў значна меней, чым у гарадскіх гумах і цумах. Я стаю ўжо некалькі хвілін, прыхінуўшыся да чыйгосьці штыкетніка, і за гэты час у магазін зайшла ўсяго адна кабета. Праз акно відаць, што яна не столькі выбірае тавар-прадукт, колькі нешта абмяркоўвае з прадаўшчыцай. З кім менавіта, адсюль не разбяру, хаця завочна ўжо добра пазнаёміўся з абедзвюма работніцамі. З загадчыцай Клаўдзіяй Ларыёнаўнай Цярэшка — ёй сорак гадоў, замужам, мае трое дзяцёй-школьнікаў; і з яе памочніцай Ганнай Люцыянаўнай Шафранскай — па-вясковаму Нюркай. Пакупнікі да Цярэшка звяртаюцца больш пачціва — Ларыёнаўна. Відаць, прычына не толькі ва ўзросце. Яна і характарам стрыманая, разважлівая. Ганне Люцыянаўне нядаўна споўнілася трыццаць. Мужа не мае, і гэта яе вельмі засмучае. Вяскоўцы сцвярджаюць, што Нюрка яшчэ не страціла надзеі знайсці сабе чалавека і, можа, даўно знайшла б, каб не была задужа языкатая. Пярэчанняў не церпіць, два разы не паўторыць і наогул баламутка, з мухамі. Так гэта ці не — хай разбіраецца спажывецкае начальства. Мяне ж і Цярэшка і Шафранская цікавяць як магчымыя крыніцы інфармацыі злачынцаў. Падставы для гэтага ў мяне ёсць. Тыя ж злыя языкі кажуць, што да Шафранскай нібыта нехта прыязджае тайна, прычым не прыдняпроўскі.

Нарэшце пакупніца выйшла, і я спяшаюся змяніць яе. Ганна Люцыянаўна, нягледзячы на ўсё тое, што я чуў аб ёй, нагадвае мне авечку. Напэўна, з-за маленькай галавы ў дробных перманентных завітушках. Але глядзіць на мяне гэта авечка падазрона. Відаць, пасля крадзяжу праяўляе павышаную пільнасць да кожнага незнаёмага. Вітаюся і, каб даць ёй крыху палагаднець, іду да паліцы з кнігамі. Ветліва пытаю:

— Можа, навінкі ёсць?

За кнігамі я ганяюся. Пачаўшы пасля універсітэта працаваць, ужо сабраў неблагую бібліятэку, тамоў шэсцьсот. Дык чаму, пакуль маю статус звычайнага пакупніка, не паспрабаваць шчасця?

Падазронасць з твару Шафранскай знікла, саступіўшы месца абыякавасці. Напэўна, дурняў, якія кідаюцца да кніжак, калі ў суседняй секцыі вісяць імпартныя штроксы і паліто з плашчоўкі, яна не песціць увагай. Гэта я перажыву. А заадно зраблю вывад: тут свабодна прадаюцца рэчы, за якімі ў горадзе імгненна выстройваецца чарга, і гэта, напэўна, ведаюць не толькі жыхары Палыкавіч. Адрываюся ад кніг.

— Значыць, навінак няма, Ганна Люцыянаўна? Шафранская разгубілася і насуперак сваёй славе вінаваціцца:

— Дадуць нам, чакайце…

— Шкада, Ганна Люцыянаўна, шкада, — прыкідваю, як лацвей пад’ехаць да гэтай ганарлівай і неўраўнаважанай жанчыны, але нічога трапнейшага за банальныя словы «я з міліцыі» не знаходжу.

Шафранская прыкметна нервуецца. Грабежнікі тут хапнулі нямала, прычым такіх рэчаў, што рэвізоры нават засумняваліся, ці не водзяць іх прадаўшчыцы за нос, спрабуючы пад шумок схаваць і свае грахі. Маё з’яўленне Нюрка імгненна ўспрымае не як працяг следства, а падкоп пад яе.

Заспакойваю:

— Вы не хвалюйцеся, зладзеяў трэба ж выявіць…

— Ну і лавіце на здароўе, — яна не прымае працягнутай рукі.

— Ваша праўда, гэта наш клопат. Але і вы можаце памагчы, — мне карціць дадаць, што каб не яе з Цярэшка бестурботнасць, ленасць, крадзяжу, можа, і не здарылася б. Маўчу. Зрэшты, за гэты выпадак і кіраўніцтва раённых электрасетак заслугоўвае сур’ёзнага папроку. Аж тры дні мянялі некалькі слупоў.

— Чым? — злуецца Нюрка. — Я пра ўсё пісала, тлумачыла. Не ведаю, хто краў! Не ваджуся!..

— Натуральна, — усміхаюся я. — Не маўчалі б. Але бывае якой-небудзь дробязі чалавек значэння не надае, — прымітыўна спрабую ажывіць памяць жанчыны.

— Чула гэта ад Сяргея Апанасавіча, — перабівае Шафранская.

Агрэсіўная кабета. Раблю новы заход:

— Тады ў вас дэфіцыту было многа?

— Мы нічога пад прылаўкам не трымаем.

— Вось гэта і прываблівае чужых пакупнікоў, можа, хто з іх перад крадзяжом заходзіў пры вас?

Шафранская моршчыць лоб і некаторы час глядзіць на вітрыну, на якой выстаўлены выцвілыя ўзоры некалі яркіх стракатых тканін. Адчуваю, ёй вельмі хочацца дапамагчы.

— Не-е, — нарэшце расчаравана цягне яна. — Шаша тут, хіба запомніш…

Хата Клаўдзіі Ларыёнаўны стаяла ніжэй па вуліцы, якая брала пачатак непадалёк ад магазіна, ад плошчы яна была чацвёртай.

Дзверы адчыніла невысокая худзенькая жанчына з вялікімі звялымі вачамі на бледным змораным твары. Па ўсім, Цярэшка ўзяла крадзеж да сэрца бліжэй за Шафранскую. Праўда, і прычын для гэтага ў яе болей — у той вечар магазін замыкала яна, пра батарэі аўтаномнага сілкавання сігналізацыі своечасова не паклапацілася.

Мой прыход прыкметна ўсхваляваў Клаўдзію Ларыёнаўну. Седзячы ў крэсле паміж тахтой, на якой дала месца мне, і сталом, накрытым чырвоным у жоўтыя кветкі аксамітным абрусам, яна, не заўважаючы гэтага, нервова перабірала пальцамі доўгія кутасікі махры.

Вежык ужо высвятляў, як здарылася, што не спрацавала і кантрольная сігналізацыя, устаноўленая на кватэры вартаўніка Пракаповіча. Стары сказаў, што яшчэ дні за тры да крадзяжу ён прыходзіў да Цярэшкі і прасіў прывезці новыя батарэі, бо падключаныя да сігналізацыі зусім сточыліся. Клаўдзія Ларыёнаўна працавала ў магазіне амаль дваццаць гадоў, крадзяжоў за гэты час у яе не было, і на той час яна больш непакоілася за гандлёвы план. Ды і жбан да пары ваду носіць. Супадзенне? Бутэрброд упаў маслам уніз?

— Вы каго-небудзь падазраяце? — задаю традыцыйнае пытанне. Цярэшка ўжо чула яго і зараз адмоўна круціць галавой, нават не задумваючыся.

— А ўсё-такі? — не адстаю я.

— На сваіх грэх падумаць, — гэтак жа, як у свой час Вежыку, адказвае Цярэшка і мне.

У маім меркаванні злачынцы павінны былі ведаць, што сігналізацыя не дзейнічае. Менавіта аўтаномная. Таму я і закідваю, як той рыбак, невад, не ўяўляючы, што выцягну: карагу, печкура ці шчупака. Адным словам, блукаю ў прыцемках, спадзеючыся, што неўзабаве колькасць інфармацыі перарасце ў якасць. На жаль, толькі перарастае яна не аўтаматычна.

— Клаўдзія Ларыёнаўна, давайце падыдзем да праблемы інакш. Хто-небудзь у магазіне быў, калі Пракаповіч скардзіўся на батарэі?

— Першы раз ён пераняў мяне на вуліцы. Мы суседзі. А другі… Па-мойму, гэта было ў магазіне, я адчыніла, ён і прыйшоў. Людзі былі. А хто?.. Каб знаць…

У справе былі яе такія паказанні. Як і Пракаповіча, памяць якога аказалася больш учэпістай. Ен назваў траіх пакупніц. Іх таксама дапыталі. У жанчын былі свае клопаты ў магазіне, яны нават адна адну не запомнілі. Вядома, сустрэнуся з імі, з Пракаповічам, хаця сумняваюся, каб яны дадалі што новае. Калі быў тады нехта яшчэ, я павінен спачатку вылічыць яго сам. Праўда, як — пакуль не ведаю.

— Дзе вы, Клаўдзія Ларыёнаўна, стаялі, калі Пракаповіч казаў пра батарэі? — У пратаколе такіх падрабязнасцей не было.

— У прадуктовым, з раніцы людзі часцей па хлеб-соль бягуць.

Адтуль, дзе стаяла Цярэшка, добра праглядаўся прамтаварны прылавак — ён быў працягам прадуктовага, пад прамым вуглом, а за ім былі дзверы ў склад. Злева ад Цярэшка быў уваход у магазін і паабапал дзве не то падпоркі, не то калоны, нібы спачатку збіраліся зрабіць тамбур, ды потым раздумалі.

У вясковых крамах чэргі выстройваюцца рэдка — усе пнуцца бліжэй да прылаўка. І тыя бабулі, напэўна, таксама нецярпліва таўкліся перад носам прадаўшчыцы, чакаючы, калі ад яе адчэпіцца вартаўнік. Дапусціўшы, што пры гэтым быў яшчэ нехта, незаўважаны, можна яго паставіць толькі за калону. Калона тонкая, мажны чалавек за ёю не схаваецца, ды наогул навошта яму хавацца? Хіба толькі нешта пачуў для сябе цікавае? Вядома, не пра соль або алей. І быў ён свой, калі я не памыляюся, прадказваючы яго. Выпадковаму патэнцыяльнаму злодзею спатрэбіўся б час, каб улавіць сутнасць размовы і зрабіць з яе вывады. Я ведаю, звычайна крадзяжы адбываюцца прасцей. І разам з тым не магу адмовіцца ад свайго падазрэння. Надта многа супадае…

Цярэшка, як і Шафранская, з палёгкай развіталася са мной. Я выйшаў на вуліцу. Крыху падумаўшы, накіраваўся ў калгасную кантору. Найбольш дакладна адказаць на мае пытанні мог там, бадай, адзіны чалавек — бухгалтар, які пастаянна трымае руку на пульсе калгаснага жыцця, таму дасведчаны, хто і чаго прыязджае ў гаспадарку.

Пара для хлебаробаў была гарачая, і бухгалтар таксама быў завалены працай на сваёй папяровай ніве. Быў ён малады чалавек, у яго выглядзе засталося нешта ад студэнта: маладосць, доўгія валасы, вусікі над губой, кашуля з пагончыкамі, штроксы. Маладзее, маднее вёска! Прыемна.

— Андрэй Андрэевіч Івашкевіч, — падаў ён руку, і ні ценю здзіўлення не адбілася на твары, быццам оперупаўнаважаныя крымінальнага вышуку частыя наведвальнікі ў гэтым невялікім бухгалтарскім пакойчыку, дзе амаль усе сцены занялі шафы і паліцы з разбухлымі кардоннымі папкамі.

Зрэшты, я ведаю, што Івашкевіч — намеснік камандзіра калгаснай народнай дружыны і, напэўна, з міліцыяй кантактуе. Тым лепш.

— Вы тутэйшы? — пытаюся і асцярожна выслабаняю пальцы з яго моцнай рукі.

— Па калгасным накіраванні вучыўся, — ахвотна адказвае Івашкевіч.

— Значыць, паможаце мне.

— А што, — усміхаецца ён, — паміж нашымі прафесіямі маецца тое-сёе агульнае. — Паглядзеў мне ў вочы. — Той жа аналіз наяўных — у вас фактаў, у мяне лічбаў.

— На жаль, нашы лічбы-факты, — усміхаюся ў адказ, — толькі ў канцы працы больш-менш дакладнымі робяцца.

— А ўжо ж, інакш былі б і вы бухгалтарамі. Дык якая дапамога вам патрэбна?

— Даведка аб тых, хто прыязджаў у калгас прыкладна з пятага па дванаццатага мая.

Івашкевіч хвіліну-другую думае, потым пытае:

— Адбор, канешне, самі зробіце? Ківаю.

Спіс немалы. Аднак большасць камандзіраваных прыязджала на адзін дзень. Райцэнтр блізка, шаша асфальтаваная, а час упаўнаважаных-штурхачоў на сельскагаспадарчыя кампаніі мінае. Адкінуў я і тых, хто прыязджаў на машыне з шафёрам, спецыялістаў Аграпрома. У выніку засталося з дзесятак прозвішчаў людзей, якія пабывалі ў калгасе не адзін раз. Што ж, будзем правяраць.

Папытаўшы ў Івашкевіча яшчэ пра некаторых вяскоўцаў, у якіх не надта ўпэўнены ўчастковы, дзякую. Усё намечанае зрабіў. Вось толькі не сустрэўся з Пракаповічам, няма яго на месцы, у дачкі ў Мінску гасцюе.

3

Выяўлены чалавек, які быў перад магазіннымі крадзяжамі ў Палыкавічах і ў пасёлку Бабінічы суседняй вобласці. Гэта шафёр Сельгасхіміі Скакун. Паводзіць сябе не зусім прыстойна, але сур’ёзных правіннасцей за ім быццам бы няма. Так, перапрадасць што-небудзь дэфіцытнае з нацэнкай: маўляў, сам пераплаціў; левы рэйс зробіць. За парушэнні працоўнай дысцыпліны яго чамусьці строга не караюць, абмяжоўваюцца ўшчуваннямі. Кажуць, начальства яго шануе. Што ж, любімчыкі ёсць усюды. Аднак паколькі ён трапіў у мой спіс, вырашают пазнаёміцца з ім бліжэй, прычым, як кажуць у спорце, на нейтральнай пляцоўцы. Калегі з Капацэвіцкага раёна арганізавалі Скакуну новую камандзіроўку ў Палыкавічы.

Прыехаўшы яшчэ раз у калгас, я іду да Івашкевіча. Ен мужчына сур’ёзны і крыху дасведчаны пра мой клопат, Што спрашчае мае паводзіны.

— Ваш прыезд, — устаў мне насустрач Андрэй Андрэевіч, — сведчанне, што зладзеі яшчэ гуляюць на волі. Што патрабуецца ад мяне?

Коратка кажу. Івашкевіч пахмурнее:

— Разумею. Дарэчы, адзін з тых, каго я вам тады назваў, сёння зноў прыбыў у калгас. Яго прозвішча Скакун.

— Дзе б мне яго пабачыць?

— Зараз павінен быць на складзе мінеральных угнаенняў,— Івашкевіч высунуўся ў адчыненае акно. — Гэта на гаспадарчым двары, машына стаіць. Знойдзеце ці правесці?

— Дзякую, лепш я сам. Зайду пазней.

— Абавязкова! — Івашкевіч пакратаў трыма пальцамі акуляры, нібы правяраў, ці на месцы яны, і па яго вуснах зноў прабегла ўсмешка.

— Шафёр будзе ў бухгалтэрыі?

— Прыйдзе падпісаць накладныя.

— Калі я прыпазнюся, пастарайцеся затрымаць Скакуна.

— Зробім, — паабяцаў Андрэй Андрэевіч.

На складзе жанчыны згружалі з машыны Скакуна важкія папяровыя мяхі. А ён сядзеў, падсцяліўшы на падножку газету, і курыў. З кабіны неслася аглушальная рок-музыка.

Быў Скакун з гэтакіх прылізаных красунчыкаў, чые партрэты звычайна выстаўляюцца з рэкламнымі мэтамі ў вокнах цырульняў сярэдняй рукі. Але прычоска ў яго была сапраўды акуратная, пасавала да вузкага прадаўгаватага твару. Кароткія, валасок да валаска, бакенбарды таксама не выдавалі лішнімі. Наогул ён стараецца не адстаць ад часу, бо носіць выцвілыя джынсы ў абцяжку, вастраносыя туфлі з высокімі абцасамі.

Скакуна можна было б, бадай, назваць прыгожым, каб не вочы. Сонныя, без іскрынкі, яны былі нібы працягам яго расслабленай паставы.

Нарэшце Скакуну надакучыла нерухомасць. Ен устаў, пацягнуўся, зазірнуў у кузаў.

— Капухі, вам музыку круцяць, а вы ледзь ногі цягаеце, — і гэта ён прамовіў нават не для жарту, а проста так, каб нешта сказаць, абыякава. Здавалася, было яму ўсё роўна, калі разгрузяць машыну, бо асабіста ён не спяшаўся. — Варушыцеся, варушыцеся, я пакуль што ў цэнтр вясковага жыцця наведаюся…

У тым, што прыезджы чалавек зойдзе ў магазін, вядома, нічога незвычайнага няма. Скакун быў шмотачнікам, і я не пайшоў бы за ім, каб не значыўся ён у маім спісу.

Сёння працавала Шафранская. Яна пазнала мяне, аднак прызнаваць гэта не спяшалася. Усю ўвагу аддала Скакуну, як я зразумеў, ёй знаёмаму. Скакун прыліп да вешалаў з імпартнымі курткамі. Прыцмокваючы ад задавальнення, ён разглядаў марку фірмы. Шафранская цвіла побач.

Нарэшце Скакун выцягнуў за крысо блакітную куртку і, прыклаўшы да грудзей, ледзь не праспяваў:

— Як на ваш густ, Ганна Люцыянаўна? Шафранская зняла адзежыну з вешала, перагнулася цераз прылавак і накінула Скакуну на плечы. Адступіўшы на крок, залюбавалася:

— Вы такі…— у яе не хапіла слоў, каб перадаць сваё захапленне, адно чорныя наклееныя вейкі ўзляцелі ўверх.

Скакун падышоў да люстэрка. Ён разглядаў сябе і злева, і справа. А мне падумалася, што для прадаўшчыцы ён не зусім радавы пакупнік. Можа, за жаніха трымае, спадзяецца? Халасцяк жа, а што маладзейшы, то цяпер гэта чамусьці стала ці не модай.

— Загарніце адну… Не, дзве! — рашуча паправіўся Скакун. — Вы — лепшая з усіх работнікаў прылаўка!

Джэнтльмен! Ведае як завабіць жанчыну. Ды гэта яго клопат. Я ж, праводзячы позіркам Скакуна з салідным пакункам, думаў, што ён прымітыўны спекулянт. І Шафранская, хаця і пажадала яму насіць на здароўе, таксама гэта ведае.

Калі Скакун пайшоў, я спытаў:

— Ганна Люцыянаўна, можа, успомнілі што?

Не астылая яшчэ ад Скакуновых кампліментаў, жанчына нейкі час незадаволена глядзела на мяне, а тады прамармытала:

— Не-е…

Для прыліку купляю пачак пячэння і развітваюся. Зрэшты, не дзеля пытання да прадаўшчыцы я прыходзіў сюды.

Па дарозе ў калгасную кантору нявесела думаю, што такія ж курткі былі ў Бабініцкім магазіне, але зладзеі іх не ўзялі.

На Івашкевічавым стале папер ужо паменшала. Убачыўшы мяне, Андрэй Андрэевіч пахваліўся:

— Вось і я крыху вызваліўся.

— Мне б са Скакуном даехаць да горада, — звяртаюся да яго па дапамогу.

— Зробім, — Івашкевіч выйшаў і праз хвіліну вярнуўся з шафёрам. — Скакун, прыхапіце таварыша.

— Дзеля вас — нават бясплатна, — на мяне ён не паглядзеў, быццам яму ўсё роўна, чалавек будзе сядзець побач або той жа мех з угнаеннямі.

— Ну-ну, мецэнат, — Івашкевіч стрымаў усмешку. — Што з табой здарылася?

— Нашы з вамі дзелавыя адносіны берагу.

Язык у Скакуна на балбатню наладжаны, як бы не адурыў мне галаву ў дарозе.

Я памыліўся. Леў Анатольевіч, няйначай, цаніў сябе не танна і песціць увагай выпадковага пасажыра не збіраўся. Ен моўчкі падняўся ў кабіну і ўтаропіўся ў ветравое шкло. Ледзь я сеў побач, ён моцна націснуў на газ. Мяне адкінула на спінку сядзення.

— А вы ліхач, Скакун…

Ён не адказаў. Аднекуль ззаду выцягнуў прыёмнік, паставіў над прыборнай дошкай і ўключыў на поўную магутнасць.

Я люблю цішыню і міжволі скрывіўся ад аглушальнай музыкі.

Скакун задаволена ўсміхнуўся. Што яму ува мне не спадабалася? Бясплатны пасажыр? І тут мой позірк раптам уткнуўся ў прыёмнік. Рыжскі транзістар апошняй мадэлі. Такія былі ўкрадзены ў Палыкавіцкім сельмагу. Калі верыць прадаўшчыцам, іх не паспелі пусціць у продаж. Калі верыць…

Добры дзесятак кіламетраў накруцілі колы аўтамабіля Скакуна, пакуль я асэнсаваў сітуацыю. А тады пацягнуўся да транзістара, прыцішыў гук.

— Навінка?

— Іншых не бяром, — з годнасцю адказаў шафёр.

— Дорага каштуе?

Пытанні былі з доляй зайздрасці, для Скакуна яны, думаю, гучалі натуральна, і ён не прамінуў пакрасавацца:

— Усе грошы з кашальком.

— Я сур’ёзна. Падабаецца. У якім магазіне бралі?

— З рук. Выручыў аднаго. Ен за цаной не стаяў, грошы тэрмінова спатрэбіліся, і я не ў накладзе.

— Шанцуе некаторым, — паківаў я галавой, не паказваючы, што гэта акалічнасць мяне зацікавіла пасапраўднаму, — не спадзяваўся на такую, мажліва, Удачу.

— Пасадзейнічаў бы, — шафёр на імгненне выпусціў баранку, каб з жалем развесці рукамі.— Выпадкова нарваўся…

У мяне на языку круціліся, прынамсі, два пытанні. Але я толькі зноў крутануў тумблер. З невялічкай чорнай скрынкі паласнуў такі лямант, што, здалося, Сваёй сілай ён зараз сарве кабіну з рамы і кіне ў кроны беластвольных бяроз, якія беглі нам насустрач па абодвух баках шашы.

Скакун задаволена рагатнуў і пачаў нешта мурлыкаць у такт моцным выбухам шуму, якія чамусьці часам прымаюць за сапраўдную музыку. Ды мяне гэта больш не раздражняла. І калі прыехалі ў горад, я сказаў яму:

— Падвязіце, калі ласка, да міліцыі. Ведаеце дзе? Просьба, па-мойму, не надта натхніла Скакуна, у кожнага вадзіцеля знойдзецца грашок, за які міліцыя можа спытаць.

У райаддзеле мяне пераняў дзяжурны:

— Па вас прыйшла машына.

Не да часу. Збіраўся пагаварыць са Скакуном больш змястоўна. Ды мушу ехаць аж у суседнюю вобласць, дзе ў вёсцы Заходы быў адзін з абрабаваных магазінаў. Скакуна перадаю Вежыку.

4

Вяртаючыся з Заходаў, я завітаў да даўняга знаёмага — начальніка Капацэвіцкага ДАІ Фёдара Палікаравіча Юсікава. І пабачыцца хацеў з добрым чалавекам, і сякія-такія моманты высветліць.

Юсікаў сустрэў мяне прыязна. Своеасаблівы ён. Каб не форма, быў бы Фёдар Палікаравіч падобны на выкладчыка. Спартыўная пастава, высокі лоб, хударлявы твар, акуляры з вялікімі шкельцамі, якія яшчэ больш высвечваюць яснасць светлых вачэй, падкрэсліваючы ўважлівасць да субяседніка, далікатнасць. Фёдар Палікаравіч ведае, якое ўражанне ён пакідае на людзей, і часам пасля сур’ёзнай гутаркі з парушальнікам правілаў дарожнага руху не то жартаваў, не то скардзіўся: «З маім інтэлігентным выглядам адна бяда — за міліцыянера не прымаюць». Нават супрацоўнікі райаддзела паміж сабой называлі яго прафесарам. Праўда, на гэта была падстава: Юсікаў некалі скончыў аспірантуру політэхнічнага інстытута і да гэтага часу трымаў сувязь з кафедрай аўтамабіляў.

Дык вось. Пры нашай учарашняй сустрэчы Юсікаў рассказаў пра адно здарэнне. Уначы дванаццатага мая з Сёмкаўскага медпункта ўгналі «Масквіча». Раніцай машыну заўважылі ў ляску непадалёк ад чыгункі. Машына была цэлая, з яе нічога не прапала, толькі бак быў пусты. У райаддзеле вырашылі, што гэта падлеткі пакаталіся і кінулі машыну, калі бензін скончыўся. Падобныя здарэнні ў раёне адзначаліся і раней.

— Якога чысла? — перапытаў я, бо не адразу ўцяміў, што менавіта ў тую ноч быў абрабаваны Палыкавіцкі сельмаг.

— Не прывязваецца, — паківаў галавой Фёдар Палікаравіч. — «Масквіча» знайшлі не на Прыдняпроўскай шашы, а за Сёмкавам, па дарозе на абласны цэнтр. Ад Палыкавіч гэта кіламетраў восемдзесят.

— Што мы будзем гадаць, — я зірнуў на гадзіннік. — Час маем, давай падскочым у Сёмкава. Машыну пагляджу, з вадзіцелем пагутару.

Напэўна, недарэмна сцвярджаюць, што пакуль сышчык ходзіць за версіяй, яна ценем крадзецца за ім. Прынцып — нічога не пакідаць па-за ўвагай — не падвёў і на гэты раз…

Дзверы пуні, дзе стаяла медпунктаўская легкавушка, былі падпяразаны жалезным штамбам з унушальным па вазе замком на тоўстым прабоі. Прынялі меры! Падлеткі цяпер сюды не сунуцца, гэта праўда. А наконт дарослых, якімі я цікаўлюся, сумняваюся. Замок на пуні палохае памерамі, а не складанасцю.

— Глядзі,— крыху іранічна запрасіў Юсікаў, калі «Масквіча» выкацілі ў двор. Іронія тлумачылася проста: ён верыў колішнім вывадам і сваім, і сваіх таварышаў, а новых здарэнняў з машынамі не было.

Не падыходзячы бліжэй да «Масквіча», я спытаў:

— Ты не помніш, чужыя адбіткі пальцаў былі выяўлены? Не?

— Цяпер усе адукаваныя, — паціснуў плячамі Юсікаў.

— Ну то, зрабі ласку, зірні, мажліва, на правых дзверцах ёсць умяціна або драпіна. На вышыні педалі матацыкла «Ява»…

Мне чамусьці хацелася, калі маё меркаванне правільнае, каб пашкоджанне спачатку знайшоў Юсікаў. Напэўна, яго прафесійнаму вопыту я давяраў больш.

Фёдар Палікаравіч падазрона паглядзеў на мяне, а тады нахіліўся да машыны. Яго рука заслізгацела ўздоўж кузава і раптам знерухомела. Ен пастаяў хвілінку, не разгінаючыся, мацаючы пальцамі метал кафейнага колеру, і раптам прысвіснуў:

— Мастак!

Я ахвотна прыняў пахвалу на свой кошт. Спадзяюся, заслужыў.

Фёдар Палікаравіч павольна выпрастаўся і няўпэўнена спытаў:

— Зачапілі каго?

— Баюся, што так, — я адчыніў дзверцы. Сядзенні былі чыстыя, выцертыя. Ведаць бы тады! Ды што пасля бойкі махаць рукамі…

— Бадзёрасць сышчыка, — сустрэў мяне жартам Сяргей Апанасавіч, — ёсць сведчанне наяўнасці ў яго аператыўных планаў і адсутнасці канкрэтных фактаў.

— І больш нічога табе мой выгляд не падказвае? — Я прадэманстраваў расчараванасць і абыякава прамовіў: — Відаць, прыйдзецца ўзбуджаць справу аб наездзе на палыкавіцкага механіка.

Сяргей Апанасавіч засмуціўся, уздыхнуў:

— З тваім шафёрам таксама не ўсё зразумела. Прыёмнік з той партыі, якая была ў Палыкавіцкім сельмагу.

— Не сказаў, у каго купіў?

— Іменна.

— Думаеш, хлусіць?

— Бадай, не. Хаця дапускаю, што быў не да канца шчыры. Магла тая ж Шафранская прадаць, а потым спаслацца на крадзеж. Ды і Скакун, ведаючы, што рэч крадзеная, не выстаўляўся б з ёю. Дурнем ён не выдае.

У тлумачэнні Скакун напісаў, што купіў прыёмнік другога чэрвеня, у Рагачове, куды прыязджаў па гербіцыды. У паездках звычайна шмат што набывае. У прыстанцыйным скверы трапіўся мужчына, які прапанаваў купіць транзістар. Новенькі, з пломбай. Адсутнасць запоўненага пашпарта да прыёмніка яго, Скакуна, не спыніла, сам у радыётэхніцы разбіраецца, тэхнікум скончыў. Прадавец падазрэнняў у Скакуна не выклікаў, таму і купіў прыёмнік, хто ж адмовіцца, калі дзешавей за дзяржаўную цану. Аблічча прадаўца ён нібыта не запомніў, не прыглядаўся. Ні раней, ні пазней, здаецца, яго не сустракаў. Вядома, можа, і не сустракаў. А тое, што не запомніў прадаўца, я не веру. Ды як гэта дакажаш? Але след усё-такі выявіўся!

Пакуль я чытаю Скакунова тлумачэнне, Вежык назірае за мной. Напэўна, гэта нудны занятак, бо я надоўга задумваюся ці не над кожным сказам, пракручваю ў галаве розныя варыянты. Наўрад ці, купіўшы транзістар у Шафранскай, стаў бы Скакун яе выгароджваць, на рыцара ён не падобны. Малаверагодна, што транзістар — узнагарода за наводку, тут Вежык мае рацыю. Найбольш пэўна можна сказаць, што Скакун здагадаўся пра паходжанне прыёмніка, бо карабейнікаў на вуліцах даўно няма, таму і не хоча ўспамінаць прадаўца. На гэтым меркаванні я спыняюся і паднімаю галаву. Вежык, здагадваючыся пра ход маіх думак, кажа:

— Некаторыя прыкметы гандляра ён усё-такі даў,— Сяргей Апанасавіч сярдзіта трэ бараду, нібы яна вінавата ў скупых выніках апытання Скакуна. — Паспрабуй адшукай чалавека, у якога гнілыя зубы, а на нагах басаножкі.

— Не густа, — пагаджаюся я. — Будзем дзейнічаць у іншым напрамку. Запытаем рагачоўскіх калег, ці няма ў іх звестак пра гэтага карабейніка. Не з адным жа транзістарам ён хадзіў, калі мае дачыненне да крадзяжу.

Словы мае быццам правільныя, аднак нешта мяне ўсё-такі трывожыць. Чамусьці не хочацца расставацца з Львом Анатольевічам. Што б там ні казаў ён сам, ён пакуль адзіны вядомы нам чалавек, які, мажліва, меў кантакт са злачынцамі. І я дапаўняю сказанае раней:

— Папрашу Юсікава сёе-тое ўдакладніць. Пакуль мы абменьваліся думкамі, надышоў абедзенны час.

На вуліцы Сяргей Апанасавіч паварочвае направа. А мяне ногі самі нясуць к Дняпру. Я там нагледзеў ціхі куток. Бераг высокі, абрывісты, спадае прама ў раку. Тут глыбока. Вада чорная, вірлівая, пабітая белай пенай. Такой вадой і ў спякоту спакусіцца хіба толькі самагубца. Паколькі я яшчэ не ўсё вызначанае мне зрабіў, ад купання ўстрымліваюся.

Саджуся на купіне з абскубаным дзятлікам.

Тут, ля ракі, адзінока — нібы на востраве. Ніхто і нішто не перашкаджае прыкідваць варыянты, уяўляць падзеі. Думаю пра многае, даўняе і нядаўняе, пра Палыкавіцкі сельмаг і сёмкаўскі «Масквіч»… Стрэлкі на маёй карце ўпарта сходзяцца на Капацэвічах, раёне, дзе не адзначана ніводнай магазіннай кражы. Бадай, і ЭВМ пацвердзіла б, што злачынцам, аснашчаным транспартам, карацей і зручней было пасля крадзяжоў дабірацца менавіта сюды. Нягледзячы нават на тое, што на іх шляху знаходзяцца два пасты ДАІ. Рабаўнікі ехалі, вядома, без плаката з інфармацыяй аб сабе, правілаў дарожнага руху не парушалі, а таму ні інспектары, ні хто іншы не звяртаў на іх увагі. Зыходзячы з гэтага, можна за аснову прыняць прынамсі тры меркаванні: сярод злачынцаў ёсць прафесійны шафёр, кожны раз яны едуць на новай машыне, напэўна, чужой, маюць і сваю машыну, на якую потым перагружаюць крадзенае. Гэта я і бяру для далейшай працы…

5

Труп знайшлі выпадкова. Жанчыны пайшлі ў балота па чарніцы і ў хмызняку заўважылі нагу, абутую ў стаптаны басаножак. Спачатку падумалі: спіць пад кустом чалавек. А потым разгледзелі астатняе і з крыкам пабеглі к дарозе.

Калі я прыехаў ва ўрочышча Самасейкава, аператыўная група ўжо заканчвала працу. Эксперт-крыміналіст зашпільваў сумку з фотаапаратурай. Судмедэксперт Палуйчык, нібы ў нечым сумняваючыся, задумліва глядзеў на выцягнутага на палянку мерцвяка. Следчы пракуратуры Радамовіч за кустом размаўляў з перапалоханымі маладзіцамі. І толькі супрацоўнікі вышуку ўсё кружылі вакол. Мяркуючы па выгляду трупа, іх спадзяванні на нейкі адмысловы след, які тлумачыў бы яго з’яўленне тут, былі марнымі.

Я падышоў да доктара. Зараз, бадай, ён адзін меў сякую-такую інфармацыю.

— Не менш трох дзён праляжаў,— сказаў судмедэксперт. — Не было б засухі,— абвёў ён рукой кусты перад сабой, — не хутка выплыў бы.

Палуйчык не сказаў галоўнага, і я падняў бровы. Ен здагадаўся на маё нямое запытанне і сумна ўдакладніў:

— Хутчэй за ўсё забілі, чэрап праламаны. А точна скажу пасля ўскрыцця.

На памяць я не скарджуся, важныя арыенціроўкі звычайна помню. Ніхто, здаецца, не заяўляў, што знік чалавек. Хто ён, адкуль? З выгляду чалавек як чалавек. Гадоў яму, напэўна, за трыццаць, апрануты проста.

— Дзіўна, — перасмыкнуў плячамі Палуйчык, — рана ў галаве і колатыя раны на целе. Быццам дабівалі…

— Можа, наадварот, спачатку нажамі?

— І гэта скажу пазней.

Гэта зверскае забойства наўрад ці просты крыміналістычны выпадак. А паколькі мяне выклікалі на месца здарэння, то, відаць, нехта ўжо намеціў, што я буду ўдзельнічаць у расследаванні. Пад кіраўніцтвам следчага пракуратуры Вадзіма Пятровіча Радамовіча. Я не ў захапленні. Вежык і ў першую сустрэчу паказаўся мне сімпатычным — добразычлівасцю, адкрытасцю. Радамовіч выглядае адчужаным, быццам ведае нешта недаступнае іншым. Быў бы ён малады, я зразумеў бы яго. Але не ў сталыя гады напускаць на сябе важнасць.

Вунь і скроні белыя, і маршчыны, не толькі лоб, але і шчокі парэзалі. Не думаю, што строгасць следчага напускная, што ён красуецца перад сталічным крыміналістам. Сёе-тое пра Вадзіма Пятровіча я чуў і баюся, што ён з тых, хто свой аўтарытэт ставіць вышэй за справу. У такіх работнікаў апошняе слова заўсёды за імі…

Радамовіч нарэшце адпусціў разгубленых жанчын, падышоў да нас з Палуйчыкам і прамовіў:

— Доктар, к семнаццаці гадзінам прашу быць у мяне з вынікамі экспертызы, — павярнуў твар у мой бок. — І вас, таварыш Хрытанькоў, чакаю. З міністэрствам узгаднім.

Мне не прывыкаць да двайной нагрузкі, і нічога незвычайнага ў загадзе-запрашэнні Радамовіча не гучыць, хаця тон мог быць і менш катэгарычны. Я не ў Прыдняпроўску служу, і ён яшчэ не раённы пракурор. Ды дзе маё не прападала. Тым болей што і міністэрства згоду дасць, і званіца мая вышэйшая, чым у мясцовых вышукнікоў, і партнёраў у працы мы сабе не самі выбіраем. Шкада толькі, што не ва ўсіх абрабаваных сельмагах пабываў, адклад ніколі не быў у лад.

Не чакаючы майго адказу, Радамовіч накіраваўся да машыны. Аказваецца, сюды мяне даставілі на «Волзе» пракуратуры. З аднаго боку, напэўна, цэняць. З другога — назад на «Волгу» чамусьці не бяруць. Мабыць, каб не вылучаць з райаддзелаўскіх калег. А мне дык з імі нават лепей.

Едзем маўклівыя. Не часта прыходзіцца сустракацца з такім забойствам.

— Як адбіткі? — доктар спрабуе расшавяліць нас. — Атрымаюцца?

— Будзем спадзявацца, — труп даўгавата праляжаў у вадзе, і ў словах эксперта-крыміналіста не чулася ўпэўненасці.

Дакументаў і наогул якіх-небудзь папер пры забітым не аказалася, заяў аб знікненні чалавека не паступала, і цяпер адна надзея, што ён, можа, ужо блукаў па крывой дарожцы і з дапамогай адбіткаў пальцаў яго ўдасца ўстанавіць праз інфармацыйны цэнтр. Аднак мае спадарожнікі — прафесіяналы, яны загадваць наперад не любяць, каб не таўчы дарэмна ваду ў ступе. І мы зноў маўчым…

Дэманструю сталічны шык і дакладна ў прызначаны час стукаю ў дзверы кабінета Радамовіча.

— Прашу, — чуецца прыглушаны голас.

Радамовіч сядзіць за сталом, дарэчы, адзіным у пакоі. Няблага жывуць тутэйшыя пракуроры! Мы, напрыклад, месцімся па двое-трое.

Палуйчык прыйшоў раней, і перад следчым ляжыць яго заключэнне. Вадзім Пятровіч, паказаўшы мне на крэсла побач са сталом, ссоўвае на лоб акуляры і кажа:

— Дачытаю потым, ты, Мікалай Паўлавіч, давай сцісла самую соль.

У кабінеце Радамовіч крыху прыязнейшы, нібы сценам перадаў частку сваёй начальніцкай годнасці.

— Спачатку неаспрэчнае, — судмедэксперт моршчыць лоб. — Рана на галаве была смяртэльная. Нажавыя нанесены ўжо мёртваму, гэтыя раны дзіўныя, неглыбокія, у выпадковых месцах.

— Не ведалі, што забілі, вось і дарэзвалі,— спыніў ваганні Палуйчыка следчы.

Думаю, Радамовічу не варта было ўдакладняць эксперта, ён мог, грунтуючыся на яго вывадах, пайсці далей. Чакаючы гэтага, я падняў вочы на Вадзіма Пятровіча. Ён заўважыў позірк і задаў Палуйчыку яшчэ адно пытанне:

— Што-небудзь дадасце?

— Рана на галаве… — ён вінавата развёў рукамі.— Такая можа ўтварыцца, калі чалавек, падаючы, моцна ўдарыцца…

— Ці Ў лоб, ці па лбе, — сумненні Палуйчыка следчы не бярэ ў разлік. — Мы на пачатку шляху. Леанід Гаўрылавіч, — звяртаецца Радамовіч да мяне, — што вы прапануеце на выпадак, калі ідэнтыфікацыя па адбітках пальцаў не атрымаецца?

— У любым выпадку, — я са здавальненнем вылоўліваю недакладнасць у разважаннях следчага. Гэта мая маленькая помста яму: ён або не ўлавіў зерня ў словах судмедэксперта, або, улавіўшы, не схацеў даць яго мне. — У любым выпадку трэба правесці работу ў навакольных населеных пунктах. Нябожчык не сам занёс свой труп у балота. Аднаму з забойцаў гэта таксама не пад сілу. Значыць, была кампанія.

Упершыню на флегматычным твары Вадзіма Пятровіча прамільгнула жывінка. Мне стала нават ніякавата за свой павучальны тон. Радамовіч быў зусім не просты, на элементарным яго не трэба лавіць. Як і на не элементарным. У нас агульны клопат, а я павёў сябе, бы малады пеўнік. Пакуль я думаю, як выкруціцца, Радамовіч дае мне заданне:

— Папрашу вас, Леанід Гаўрылавіч, узяць на сябе пошук магчымых сведак. Ну і ўсё астатняе, што палічыце патрэбным. У вашым распараджэнні служба Вежыка, — крыху памаўчаўшы, падсумаваў:— Сустрэнемся заўтра а дзесятай гадзіне.

— Добра, — пагадзіўся я, думаючы, аднак, што нават для першага абмеркавання здарэння следчы сказаў нам малавата. Згодзен, у яго няма фактаў. Але, каб мы сабраліся больш прадстаўнічай кампаніяй, напэўна, разам вызначылі б яшчэ што вартае для далейшай працы.

6

Сёння Радамовіч выглядае не такім заклапочаным, як надоечы. Відаць, ужо крыху асвоіўся з новай крымінальнай справай.

— Сядайце, маёр, сядайце, — не чакаючы, пакуль я ўладкуюся ў глыбокім мяккім крэсле, пасунуў папку: — Чытайце!

Я разгарнуў паперы з пэўнай доляй скептыцызму: не вельмі многа часу меў следчы, каб адшукаць нешта важнае. Але праз імгненне я ўжо ашаломлена глядзеў на Вадзіма Пятровіча.

— Так, так, — зразумеў ён мяне. — Пальчыкі загаварылі! Забіты — Мікалай Галанец. Змястоўнае мінулае мае!

Што забіты не ладзіў з законам, я ўвогуле чакаў. Неспадзяваным аказалася іншае: Галанец быў умоўна-датэрмінова вызвалены з калоніі і накіраваны на будоўлю народнай гаспадаркі, адкуль напрадвесні, не дачакаўшы двух месяцаў да вызвалення, раптам уцёк. Ведаючы з арыенціроўкі пра гэты выпадак, я ніяк не мог дапусціць, што ўцякач будзе хавацца так блізка ад месца, дзе адбываў пакаранне.

— Хаўруснікі разлічыліся, — упэўнена сказаў Радамовіч.

Напэўна, так і было. Або штосьці не падзялілі, або забаяліся, што, знайшоўшы яго, міліцыя выйдзе і на іх. Мяне толькі бянтэжыла адна дэталь. І я прамаўчаў.

— Не ўскладняйце, Леанід Гаўрылавіч, — Радамовічу не спадабалася, што я не падтрымаў яго думку. — Раскрыем — пераканаецеся, што не памыляюся.

— Нажавыя раны… Навошта? — менавіта гэта і дзівіла мяне.

— Азвярэлі.

Зноў у словах следчага быў рэзон. Хаця я мог даць і іншае тлумачэнне. Каб Радамовіч не быў такі катэгарычны, я выказаў бы свае сумненні. Але ён усё бярэ на сябе, у тым ліку і вылучэнне версій. Часам гэта, вядома, дазваляе пазбягаць лішняй працы, калі следчы з вопытам, а справа не надта блытаная. Часцей жа самаўпэўненасць следчага толькі зацягвае расследаванне. У дадзеным выпадку разыходжанні паміж намі былі, як мне здавалася, у нюансах, бо я таксама не адмаўляў расправы. Дык ці трэба даказваць недаказанае?

— Я папрасіў прыслаць крымінальную справу Галанца, направіў запытанні ў калонію і на будоўлю. Установім дружбакоў, падзельшчыкаў, сувязі.

Напрамак дзеянняў быў лагічны, і папрацаваў Радамовіч шмат. А я чамусьці не адчуў яго ўпэўненасці. Маглі ў Галанца з’явіцца новыя сябры, нават выпадковыя. Асабліва трывожыў характар забойства, быў у ім нейкі невытлумачальны сэнс. Або забойцы нешта выпытвалі ў Галанца, або сапраўды азвярэлі, або… Не, бадай, я ўскладняю.

— Што даручыце мне, Вадзім Пятровіч?

— Працягвайце ранейшае. Галоўнае, Леанід Гаўрылавіч, выйсці на забойцаў, а тады выявіцца і астатняе.

Не просты Радамовіч, як унюхаў, што я нешта пакінуў пры сабе. Тым лепш, з разумным хутчэй знойдзеш, чым згубіш.

— Ведаю, што на вашай шыі нераскрытыя кражы вісяць. Каб не наша беднасць на кадры, — следчы развёў рукамі, як просячы прабачэння. — Памагайце Вежыку. Ну і мне таксама, — ён усміхнуўся: —Будзем кантактаваць.

— Баюся, Вадзім Пятровіч, гэтымі кражамі я з вамі падзялюся, — і расказаў яму пра сёмкаўскага «Масквіча».

— Здагадкі… А што яшчэ маеце?

— Наўрад ці злачынцы на сваё зладзейскае шчасце разлічвалі, коцячы здалёк у Палыкавічы. Думаю, ведалі, што ёсць чым пажывіцца і што сігналізацыя парушана. — Вадзім Пятровіч пакуль кражай у Палыкавічах не займаўся, але я хацеў праверыць на ім свае меркаванні.

— Наводчык? — ён недаверліва ўсміхнуўся. — Хто ж ён, па-вашаму?

— Сумяшчальнік. Жыве-працуе і заадно выглядае, дзе што дрэнна ляжыць, не замыкаецца.

— Я прыняў бы вашу думку, нават западозрыў бы, што ўцечка інфармацыі адбываецца ў райспажыўсаюзе, каб не адно але: крадзяжы здарыліся ў магазінах трох абласцей, і наводчык-сумяшчальнік такім чынам павінен быць прынамсі дзеячом рэспубліканскага маштабу з адкрытым пуцявым лістом.

— Магазіны знаходзяцца ў суседніх раёнах.

— Ну і што? Дзве спробы абрабаваць магазіны ў суседніх з нашым раёнах не ўдаліся — спрацавала менавіта ахоўная сігналізацыя ад аўтаномнага сілкавання. Гэта якраз і сведчыць пра адсутнасць наводкі, папярэдняга вывучэння аб’екта.

Мае довады трашчалі, як кажуць, па ўсіх швах.

— Не выключаю, — пад канец Радамовіч усё-такі падсаладзіў пілюлю, — што ў дачыненні Палыкавіч вы не памыляецеся. Спатрэбіцца дапамога — звяртайцеся.

Развітаўся са мной Вадзім Пятровіч прыязна. Як мэтр з вучнем. Вось што значыць — праявіць стрыманасць.

7

Нітачка была тоненькая, бадай нават уяўная, хаця калі акажацца сапраўднай, то зачэпку дасць. Позна ўвечары таго дня, калі паводле заключэння медыцынскай экспертызы быў забіты Галанец, непадалёк ад урочышча Самасейкава гуляла маладая пара з бліжняй вёскі Барсукі. На тамашняй дарозе і ўначы рух ажыўлены, і яны спачатку не звярнулі ўвагі на чарговую машыну. Аднак потым тэмбр гуку рухавіка змяніўся. Нібы машына звярнула на прасёлак, нейкі час калыхалася на выбоінах і неўзабаве, здалося, спынілася. Пастаяла колькі і зноў паехала, але ўжо назад. Дзяўчына такіх дэталяў не ўлавіла. Хлопец — сам шафёр — адзначыў іх машынальна і ўспомніў, калі з ім гутарыў участковы.

Аўтамабіль выявіць не ўдалося, і я вырашыў з’ездзіць у Барсукі.

Невялікія аблокі абыходзілі сонца бокам. Абяцаны радыёпрагнозам моцны вецер не дзьмуў, а тыя дваццаць два — дваццаць чатыры градусы вышэй нуля на адкрытым полі набліжаліся ці не да ўсіх сарака. І як на тое, нават добра ўтаптаная сцежка ўздоўж алешніку была на сонечным баку. Мае маладыя спадарожнікі, апранутыя адпаведна з надвор’ем, трымаліся бадзёра. А я, несучы на левай руцэ згорнуты пінжак, раз-пораз выціраў мокры лоб, адчуваючы, што мае не надта трывалыя мазгі вось-вось пачнуць плавіцца. Хоць ты звяжы ражкі вузельчыкамі і насунь насовачку на галаву.

Пад нагамі пыліў пругкі асушаны тарфянік. Мы адыходзілі ўсё далей і далей ад шашы. Злева распасціралася поле зялёнай канюшыны, пасярод якой віднеўся масток цераз паўнаводны магістральны канал. Я нібы бачыў тую сцюдзёную карычневатую балотную вадзіцу, якая прабівалася з глыбокіх крыніц, і ледзь не стагнаў ад немагчымасці кінуцца ў яе галавой, ратуючыся ад невыноснай спякоты.

— Здаецца, тут, — спыніўся хлопец і запытальна зірнуў на дзяўчыну.

— Ага, — пацвердзіла яна, — мы тут стаялі.— І засмяялася: — Ты так моцна схапіў мяне за руку, што я падумала: няўжо пацалуеш? А ты зашаптаў: «Ціха, нейкі дзівак едзе…»

А што? Такім прыкметам можна верыць.

Хлопца звалі Павел, дзяўчыну — Люся. На добры лад, трэба было з імі прыйсці сюды начной парой, у той час, калі яны чулі машыну на балоце. Ды я не ставіў следчы эксперымент. Можа, калі Вадзім Пятровіч палічыць неабходным, ён пазней яго арганізуе. У гляне ж зараз была іншая задача. Павел наўрад ці памыляўся, сцвярджаючы, што чуў машыну. А яе сляды можна было заўважыць толькі днём, калі, вядома, яны захаваліся.

— Колькі адсюль да шашы? Павел азірнуўся, адказаў:

— З кіламетр, мы тут сена бяром.

Уначы чутна далёка, а машына павярнула з шашы на прасёлак, паралельны гэтай балотнай сцяжынцы.

— Можаце паказаць, дзе яна прыкладна спынілася?

— Хадзем?

Перспектыва цягнуцца полем пад белым распаленым сонцам не надта натхняла. Быў бы адзін, сунуўся б у кусты, на заценены бок. На людзях мусіў трымацца гогалем.

Калі аглядалі месца здарэння, і Радамовіч і астатнія спыніліся на думцы, што труп прывезлі з другога боку — па глухой грунтавой дарозе, паблізу якой не было населеных пунктаў. Паказанні Паўла і Люсі абвяргалі першапачатковы вывад. Я ім верыў. Не толькі таму, што прафесійны шафёр па гуку рухавіка можа многае вызначыць. Кароткая летняя ноч не давала забойцам часу для кружнога шляху. А тое, што яны не тутэйшыя, амаль бясспрэчна. Па-першае, забітага ніхто ў акрузе раней не бачыў, не апазнаў; па-другое, блізка ад сябе, маючы транспарт, забойцы не хавалі б труп. Вось толькі пытанне: ці не надта дакладна выбралі яны гэты самы балоцісты куток? Есць мне над чым падумаць.

— От тут з’ехаў,— Павел спыніўся перад мастком на прасёлку. — Бачыце, яміна перад насцілам. Тут машына абодвума пярэднімі коламі правалілася. Аж бартавыя крукі заляскалі і матор заглух. Нашы ведаюць дарогу і бяруць бліжэй да абочыны.

Павел схіліўся над выбоінай, разглядаючы сляды на сухой, утрамбаванай коламі зямлі, заклапочана сказаў:

— Колькі транспарту праехала.

— І нехта, здаецца, слізгануўся. Бамперам, днішчам? Як думаеш? — я паказаў на раструшчаны край драўлянай плашкі насцілу. След быў прапылены, не свежы.

— Зачапіў,— пагадзіўся хлопец. — Наўрад ці наш…

Вядома, гэта мы праверым, задача не з самых складаных, хаця Павел, напэўна, ведаў бы пра пашкоджаную машыну ў калгасе.

Ад Барсукоў мы з шафёрам службовай «Волгі» павярнулі ў Капацэвічы. З таго боку, калі Павел не памыляўся, ехала машына, магчыма, з мёртвым Галанцом.

— Які нялёгкі лёс зноў прыгнаў да нас славутага сышчыка? — Юсікаў прыдзірліва агледзеў мяне. — А ты нішто, падпаліўся!

Я міжволі зірнуў у люстэрка, прыбітае з унутранага боку сцянной шафы. А ўжо ж, — шчокі і лоб палымнелі агнём.

— Сам кажаш, Фёдар Палікаравіч, што я — сышчык, а сышчыка што? Ногі кормяць.

— Паскардзіўся… Ногі ў цябе механізаваныя. Дык што?

— Шукаю грузавік, магчыма, ён капацэвіцкі,— я расказаў пра забітага Галанца, паведамленне Паўла і Люсі, раструшчаны край плашкі на мосціку цераз канаву.

— Задаў ты мне задачку, — заклапочана прамовіў Юсікаў.

8

— Сядайце, Леанід Гаўрылавіч, я зараз, — адказаўшы на прывітанне, Радамовіч зноў апусціў вочы ў паперы.

Саджуся. У крэсла, прызначанае для выкліканых наведвальнікаў,— насупраць следчага. На маю маленькую дэманстрацыю Радамовіч не звярнуў увагі, хутчэй за ўсё не заўважыў. Відаць, сапраўды прыспічыла. Сёння ў Вадзіма Пятровіча ад звычайнай непрыступнасці ёсць толькі афіцыйны мундзір. Сам ён — заклапочаны, стомлены. І то. Следчы раённай пракуратуры мае столькі крымінальных спраў у выкананні адначасова, што можна толькі дзівіцца, калі ён паспявае іх вырашаць, прычым ва ўстаноўленыя законам тэрміны. Э-э, я пачынаю спачуваць Вадзіму Пятровічу. Няўжо пасябруем? Ды гэта залежыць не ад мяне аднаго…

— Прабачце, — нарэшце Радамовіч заняўся мною. — З Капацэвіч паступіў цікавы адказ.

І ён столькі марудзіў, цягнуў! Бюракрат, зануда! Мог бы даць паведамленне, а сам чытаць свае паперы. Але буду дыпламатам, мы і без таго не надта супольнічаем, неяк паасобку дзейнічаем.

— Выяўлена «Волга». Шафёр аднойчы заўважыў на спідометры лішнія кіламетры, сцвярджае, што яны ўзніклі за ноч, — Радамовіч падаў мне тэлефонаграму.

Паведамляў Юсікаў, і я адразу паверыў, што тут павінна нешта быць. «Волга» належала дырэктару мясцовага прафтэхвучылішча, але часта начавала не ў гаражы, а побач з домам шафёра. Як ён пісаў у тлумачэнні, калі трэба было рана выязджаць з дырэктарам куды-небудзь. Дата, названая шафёрам, супадала з днём крадзяжу ў Бабініцкім сельмагу. Так што паведамленне выклікала цікавасць. Хаця, прызнацца, я спадзяваўся на іншую машыну — грузавую і з пашкоджаным бамперам. Ці не таму і Радамовіч не спяшаўся? Жалезны чалавек! Мне б такую вытрымку. Шкада, што не змагу пры выпадку адплаціць яму тым жа. Не ўмею. У мяне заўсёды і ўсё гарыць, нават чужое, а мы цяпер з ім робім адну справу.

Юсікаў — чалавек скрупулёзны. Паведаміў не толькі пра факт, але і ўказаў лічбу лішніх кіламетраў у параўнанні з адзнакай у пуцявым лісце.

— Вадзім Пятровіч, у вас часам карты рэспублікі няма? — Мая ляжала ў гасцініцы, не люблю без пільнай патрэбы насіць з сабой партфелі і папкі.

Радамовіч пакорпаўся ў кнігах на паліцы і выцягнуў патрапаную на згібах карту адміністрацыйнага дзялення. Відаць, і яна ў яго была, як кажуць, не для інтэр’еру.

— Вазьміце і лінейку, — прапанаваў ён.

Як я помніў, шаша паміж Капацэвічамі і Асінаўкай, на якой ляжалі Слабодка і Бабінічы, была прамая. Паводле маіх вымярэнняў, на спідометры «Волгі» было лішніх кіламетраў дваццаць. Мая памылка, зроблены на машыне крук? Вядома, адлегласць я ўдакладню, а тады падумаем над варыянтам, што ў тую ноч «Волга» не проста праехала ад Слабодкі да Бабініч і назад, але і збочвала кудысьці. Меркаванне, што шафёр сам зрабіў левы рэйс, я не разглядваў. Юсікаў гэта павінен быў праверыць, перш чым прыняць лічбы на спідометры.

— Так, гэта, бадай, працуе на раскрыццё крадзяжу, — пагадзіўся следчы. — А што думаеце пра Галанца?

Я не сказаў, што і ён мог бы падкінуць мне сякую-такую версію, падзяліцца сваімі думкамі, якія ў яго ёсць. Я толькі збянтэжана развёў рукамі.

— Ну што ж, з’ездзіце ў Капацэвічы, — раздумліва сказаў Радамовіч. — Калі мы з вамі не памыляемся, там павінен быць яшчэ адзін слядок.

Слядок — машына, што прывезла труп. Прайсці па ім вельмі няпроста, бо нават Юсікаў не намацаў пакуль што яго. Ды і няма гарантыі, што машына з Капацэвіч. Радамовіч памаўчаў, потым дадаў:

— Адтуль пазваніце. Можа, давядзецца з’ездзіць на будоўлю, няма адказу.

— А з калоніі ёсць?

— Дружбакоў Галанца, якія цяпер на свабодзе, не назвалі. Калі ж браць шырэй, то ўзнікае жыхар вёскі Пуцькава Капацэвіцкага раёна Міхаіл Ганакоў. Вызваліўся летась з той жа калоніі, што і Галанец. Блізкі з Галанцом быццам не быў, аднак ведаць мог.

— Пацікаўлюся, Вадзім Пятровіч. І паколькі я ад’язджаю і не змагу зрабіць гэта сам, прашу: на мой погляд, варта вызначыць тых, хто ў мінулым годзе і сёлета працаваў ва ўрочышчы Самасейкава. Акрамя барсукоўскіх.

— Размах у вас. Навошта?

— Завезці туды труп мог той, хто добра ведае месца.

— Дам даручэнне, — паабяцаў следчы. — Калі не памыляюся, там праводзіліся меліярацыйныя работы, залужэнне. Хаця… Урочышча — ягаднае месца, вядомае ўсяму раёну.

Я хацеў бы, каб следчы з большым энтузіязмам прыняў маю просьбу. Штампаў жа ў крыміналістыцы няма, кожны раз мусіш вынаходзіць новае. А Радамовіч як прачытаў мае думкі. Прыпыніў у дзвярах і даў наказ:

— Мне ад вас, Леанід Гаўрылавіч, найбольш машына патрэбна.

Ведаў бы паважаны Вадзім Пятровіч, што грузавікі-легкавушкі мне ўжо ўначы сняцца. Мог бы замест напамінку пра іх шчаслівай дарогі пажадаць, усё было б у мяне лягчэй на сэрцы. Я махнуў рукой і выйшаў. Перад ад’ездам трэба было заскочыць да Вежыка.

Сяргей Апанасавіч ушчуваў нейкага хулігана. Запытальна паглядзеўшы на мяне, папрасіў таго пачакаць у калідоры.

Я сцісла расказаў пра «Волгу» вучылішча меліяратараў і свае папярэднія прыкідкі па гэтай версіі. Да ведама яму, бо гэта, пакуль я не ператварыў пункцір на сваёй карце ў суцэльную лінію, Вежыка непасрэдна не тычылася.

У Сяргея Апанасавіча таксама была просьба да Юсікава, каб яшчэ папрацаваў вакол сёмкаўскага «Масквіча». А я і сам не забываю пра тую медыцынскую карэту.

9

У Капацэвічы я прыехаў надвячоркам. Папярэджаны Юсікаў чакаў мяне ў райаддзеле. Выгляд у яго быў задаволены.

— Грузавік? — не выпускаючы яго рукі, глядзеў я Фёдару Палікаравічу ў вочы. Акуляры павялічвалі іх, рабілі позірк рассеяным. Юсікаў — той выпадак, калі знешні выгляд падманвае. Дык чым ён задаволены, калі не грузавіком?

— Машына само сабой, — ён бачыў маё хваляванне і пераможна жмурыўся. — Але што яна, згодна з пуцявымі лістамі ў бухгалтэрыі Сельгасхіміі, другога чэрвеня Скакун з Капацэвіч не выязджаў.

Некалькі імгненняў я недаверліва глядзеў на Юсікава: ці не працягвае ён розыгрыш? Зразумеўшы, што не жартуе, узрадаваўся:

— Ты, граза капацэвіцкіх і транзітных парушальнікаў правіл дарожнага руху, па сумяшчальніцтву — вялікі следапыт! — Зірнуў на гадзіннік. — Мне б раней прыехаць…

— Нідзе не дзенецца твой Скакун, заўтра пабачыш.

— Што з табой паробіш, — уздыхнуў я. — Дарую, калі самазвал пакажаш.

— Садзіся і чытай, а я тым часам матацыкл падрыхтую, — ён даў мне некалькі лісткоў паперы, сколатых сашчэпкай. Гэта былі тлумачэнні шафёра і загадчыка Сасноўскага вытворчага ўчастка саўгаса «Ляды», а таксама пратакол агляду аўтамабіля.

Аўтары тлумачэнняў не былі пісьменнікамі і почыркі мелі — горш не прыдумаеш, аднак я прывык разбіраць і не такія крымзолі.

Шафёр Скалабан:

«Чацвёртага чэрвеня вазіў зялёную масу на сілас. Скончылі позна. Машыну паставіў ля хаты. Раніцай быў памяты бампер. Ні з кім не сутыкаўся. Вечарам усё было непамятае».

Загадчык участка Шкірманкоў:

«Скалабан парушыў правілы і паставіў машыну дома. Ен павінен быў пасля працы ехаць у гараж на цэнтральнай сядзібе. Пра бампер сказаў сам. Бампер мы ў кузні падправілі. А я падаў дакладную дырэктару. Скалабан не першы раз парушае правілы».

Добра, што была дакладная, інакш Юсікаў шукаў бы машыну немаведама колькі. Праўда, што гэта менавіта патрэбная нам машына, упэўненасці няма. Супадзенне даты і пашкоджання — доказ ненадзейны, прычым мая здагадка пра бампер нічым не падмацоўваецца.

Юсікаў з экспертам агледзелі Скалабанаў «Маз», узялі пробы сухой ужо глебы з шын і колаў, саскрэблі плямы ў металічным кузаве. Цяпер слова за экспертызай. На жаль, мінула нямала часу, і надта спадзявацца на станоўчыя вынікі не прыходзіцца.

Сасноўка па сучасных маштабах вёска невялікая, двароў сорак. Жывуць у ёй у асноўным механізатары і жывёлаводы.

Фёдар Палікаравіч, прапыліўшы па сухой пясчанай дарозе, упэўнена выруліў да гаспадарчага двара. Ля старой кузні, агароджанай доўгімі тонкімі жэрдкамі, стаялі дзве сеялкі, некалькі плугоў, нахіленыя, без пярэдніх колаў старыя калёсы і яшчэ новы самазвал. Людзей відно не было. Пара гарачая, сенакосная, і працоўны дзень працягваецца дацямна. Напэўна, недзе на полі і Скалабан. Пачакаем, а машыну можна паглядзець і без яго.

Саўгасныя ўмельцы добра папрацавалі, выраўноўваючы бампер. Былыя пагнутыя мясціны амаль незаўважныя, ва ўсякім разе для майго неспрактыкаванага вока. Не ўтрымаўся, буркнуў:

— Майстры…

— У гаспадарцы кожная машына на ўліку, а з пашкоджаннем не выедзеш. Я першы затрымаю, — быццам я сам не разумеў, што тут не злачынства скрывалі, растлумачыў Юсікаў.

— Дзе жыве Скалабан?

— Вунь, — Фёдар Палікаравіч паказаў у канец вёскі, адкуль мы прыехалі.— Сходзім?

Вуліца шырокая. Будуючыся, вяскоўцы не шкадавалі зямлі. Паміж грунтоўкай і дамамі з абодвух бакоў выстраілася чарада маладых беластвольных бярозак.

Хата Скалабана — самая крайняя, блізка ад маладога бору. Не трэба вялікага спрыту, каб незаўважна ўгнаць адсюль машыну, асабліва, калі гаспадар падпіў, як падазрае Юсікаў.

— Няўжо суседзі нічога не чулі? — пытаюся ў Фёдара Палікаравіча.

— Уначы праз вёску машыны ходзяць, а хаты вольна стаяць. Спрасонку не разбярэш, хто праехаў.

Гаспадар быў дома. Калупаўся ў хляве.

— Што не на працы? — Юсікаў спытаў строга. Відаць, з нядбайнымі вадзіцелямі ён не вельмі цырымоніўся.

— Самі машыну забралі…— Скалабан глядзеў спадылба. Невысокі, худы, даўно няголены, з рэдкімі распэтланымі валасамі, быў ён падобны на старога натапыранага вераб’я.

— Правы не адабралі, мог бы каго падмяніць.

— Вы Шкірманкову скажыце, а мо лепш дырэктару. Мне ўжо вымову ў канторы вывесілі.

— Скажыце, Скалабан, — умяшаўся я, бо безвыніковая спрэчка пагражала зацягнуцца, — толькі шчыра. Вы часта ставіце машыну ля дома?

Ен памуляўся, скоса зірнуў на Юсікава і нехаця вымавіў:

— Як надарыцца…

— А ўсё-такі?

— Летам бывае, — а тады павысіў тон: — Гэта ж з Лядаў аж пяць кіламетраў.

— Няўжо не падвозяць? Ай-ай, Скалабан, — паківаў галавой Фёдар Палікаравіч.

— Пакажыце, дзе стаяла машына, — звярнуўся я да Скалабана.

Ен вывеў нас за вароты, спыніўся. — Тута…

— Раней, значыць, ніколі вашу машыну не бралі?

— Ну-у… Гэта пацаны вясной… Я турнуў. А каб так, то не.

— Вясковыя хлопцы?

— Не-е… Мабыць, чужыя. Адзін быў ці не з вучылішча. Шапка па форме… Гэта яны ўмеюць машыну вадзіць, вучаць…

У Капацэвічы мы з Юсікавым вяртаемся прыцемкам. Матацыкл не той транспарт, дзе на хаду можна пагутарыць. Свішча вецер, з каляскі да вадзіцеля не дацягнуцца. Насунуўшы акуляры на вочы, я пракручваю размову з саўгасным шафёрам. Пагутарылі мы не надта змястоўна — на некалькі пратакольных радкоў. Скалабан наўрад ці звязаны з тым, хто выкарыстаў ягоны «МАЗ» у тую ноч. Хутчэй за ўсё нехта ведаў, што ён часта трымае машыну пры сабе, і калі спатрэбілася — узяў. Свой вясковы? Машыну бралі не для таго, каб у лес з’ездзіць або на полі зайцоў паганяць. Надта акуратна назад вярнулі. Дык можа Скалабанава машына і ёсць тая, якую мы шукаем? Хутчэй за ўсё гэта так. А што тады? Пра безнаглядны самазвал ведалі вяскоўцы, але ўчастковы за сваіх ручаецца. Ведалі таксама, калі верыць шафёру, навучэнцы вучылішча. Наўрад ці гэта той след, аднак маючы яго, мне не абмінуць цяпер знаёмства з жыхаром вёскі Пуцькава Ганаковым, які працуе ў вучылішчы. Трымаючыся за скабу, прыўстаю і крычу Фёдару Палікаравічу:

— Пуцькава далёка?

— Кіламетра паўтара ад вучылішча… Даручэнне следчага выканаю заўтра пасля сустрэчы са Скакуном.

Падкінуў мне загадку непаважаны Леў Анатольевіч.

Юсікаў спыніўся ля гасцініцы, запытальна паглядзеў на мяне.

— Дзякую, Фёдар Палікаравіч. Павячэраю ў рэстаране. А ты мне вось што скажы: ты Ганакова з Пуцькава ведаеш?

— Ганакоў, Ганакоў… Есць у нас адзін Ганакоў, здаецца, Міхаіл, які, бадай, можа цябе зацікавіць. У мінулым годзе пасля калоніі прыехаў да бацькоў. Купіў нядаўна «Масквіча».

— Маю наказ прыгледзецца да яго.

— Ну тады да заўтра.

10

На базе Сельгасхіміі мне сказалі, што Скакун узяў адгул і на працы будзе толькі ў панядзелак. Нібыта паехаў да бацькоў.

Самае простае было паехаць у вёску. Але адзін факт мне не спадабаўся. Акрамя Скакуна, у Пуцькаве жыў яшчэ і Ганакоў. Не люблю, калі перасякаюцца шляхі цікавых з розных пазіцый для следства людзей.

Я вярнуўся ў райаддзел і пазнаёміўся з асобай Міхаіла Ганакова па матэрыялах, сабраных участковым інспектарам. Даведка была змястоўная, з фактамі і некаторымі вывадамі.

Тэрмін адбываў Ганакоў за панажоўшчыну. Судзілі яго па месцу ранейшага жыхарства, і ў Капацэвічах падрабязнасці злачынства ведалі з яго слоў. Мяркуючы па прыгавору, віна была немалая.

Вызваліўшыся з калоніі, Ганакоў уладкаваўся слесарам у майстэрню прафтэхвучылішча. На працы заўваг да яго няма. Да людзей ставіцца насцярожана. У вучылішчы спачатку на гэта глядзелі скоса, потым прывыклі. Пасля працы Ганакоў звычайна ідзе дадому. Але вечароў у вучылішчы не прапускае. Садзіцца ў кут і назірае. Можа, гэта дзіўна, але моладзь да яго цягнецца. Чаму? Участковы на гэта пытанне адказаць не здолеў. Шкада. У мяне, напрыклад, гэта акалічнасць выклікала насцярожанасць. Былыя крымінальнікі часта рамантычна падаюць сваё мінулае, глядзіш, на каго-небудзь гэта і падзейнічае. Хаця тут можа быць і інакш. З моладдзю Ганакову прасцей, моладзь цярпімей ставіцца да яго судзімасці. Так гэта ці не, мне неабходна разабрацца. Тым болей, што ў даведцы ўчастковага ёсць факты, якія не могуць не зацікавіць. Ганакоў часта ездзіць на машыне на ноч гледзячы і вяртаецца аж пад раніцу. Куды і чаго, ніхто не ведае. Таму я вырашыў пабываць у вучылішчы, зайсці ў камітэт камсамола. Калі не пра самога Ганакова, то пра яго ўплыў на моладзь мне, можа, і раскажуць.

У Слабодку я дабраўся а першай гадзіне. Толькі што ў вучылішчы скончыліся заняткі.

Па вузкай лесвіцы я падняўся на трэці паверх. Тут у шырокім калідоры было светла і нават утульна. На доўгай глухой сцяне віселі карціны, намаляваныя навучэнцамі, аператыўныя «баявыя лісткі» з даволі ўдалымі шаржамі і карыкатурамі. Прозвішчы іх прататыпаў мне нічога не казалі, хаця адно знаёмае я ўсё-такі ўгледзеў — пад агонь крытыкі трапіў Васіль Дударык, практыкант у палыкавіцкім калгасе. Праспаў будучы механізатар аднаго разу. Бывае. Былі б у мяне вучнёўскія клопаты, баюся, я таксама калі-нікалі парушыў бы дысцыпліну з нагоды сну.

Дзверы ў пакоі з шыльдай «Камітэт камсамола» былі прачыненыя. За імі малады чалавек нешта шукаў на паліцах кніжнай шафы. Не зважаючы на гарачыню, быў ён пры касцюме і гальштуку. Па мне склізнуў заклапочаным позіркам і не вельмі ветліва запрасіў:

— Што вы там нібы прасіцель?

Прасіцелем я не быў і зайшоў, зачыніўшы за сабой дзверы.

Маё пасведчанне на хлопца ўражання не зрабіла. Па-мойму, ён не надта ўчытваўся ў яго, адно выхапіў прозвішча.

— Слухаю вас, таварыш Хрытанькоў. Сябе ён не назваў.

— Вы сакратар камітэта Тарас Маркіянчык?

— Але.

Адказаў і зноў ні кроплі цікаўнасці. Быццам маёры рэспубліканскага крымінальнага вышуку штодня заходзяць да яго абмяняцца, напрыклад, думкамі пра надвор’е або будучы ўраджай. Аднак, што не ўстрывожыўся, — няблага. Відаць, міліцыя не вельмі турбуе вучылішча.

— Слухаю, — Тарас прысеў на крайчык крэсла і паказаў мне на суседняе.

Гутарка мела быць не кароткай, і я прыняў запрашэнне. Сеўшы, спытаў:

— Што вы можаце сказаць пра Ганакова Міхаіла?

— Толькі тое, што ён вырас з камсамольскага ўзросту.

Я прамаўчаў, і Маркіянчык вымушаны быў адказаць на пытанне.

— Нічога кепскага пра яго не чуў. Не п’е, не парушае працоўную дысцыпліну. Што яшчэ можна патрабаваць ад чалавека, які нядаўна стаў на шлях выпраўлення?

— Вы ўпэўнены, што стаў? Маркіянчык здзіўлена паглядзеў на мяне:

— А як жа інакш?

Можна было прывесці яму шмат прыкладаў, што бывае інакш. Ды ён, напэўна, іх і без мяне ведаў. А Ганакоў быў для яго не чалавек з мінулым наогул, а чалавек канкрэтны, вядомы. І я спытаў:

— Чым Ганакоў жыве-цікавіцца?

— Ен вырас з камсамольскага ўзросту, я ўжо вам казаў.

— А ўжо ж, казалі, нават і пра тое, што выпраўляецца, — я рукой перапыніў гатовае вырвацца з яго вуснаў пярэчанне. — Ганакоў вырас з камсамольскага ўзросту, а некаторыя навучэнцы да яго хіляцца. Чаму?

— Вас недакладна інфармавалі,— Маркіянчык ужо не выглядаў флегматычным. — У нас наогул калектыў дружны. Сёння збяруцца вакол аднаго, заўтра — другога. А Ганакоў, як мне ўяўляецца, не з навязлівых, нават замкнёны.

— Можа быць. Але вось навучэнцы Дударык і Шайтараў, кажуць, ліпнуць да яго.

— Не знаю, ці ліпнуць, а што апошнім часам гэтыя хлопцы сталі больш дысцыплінаванымі,— праўда.

— Апошнім часам?

— Раней было за імі сёе-тое. Зімой, калі групай на экскурсію ў Мінск ездзілі, напракудзілі там. У рэстаран хацелі прабіцца, потым у інтэрнаце шумнулі.

— Шайтараў, Шайтараў…

— Вучыцца слабавата, а тэхніку любіць. Пра матацыкл марыць.

— А Дударык? Не на яго карыкатура ў калідоры? — я ўсміхнуўся, бо крытычная заметка нібы абвяргала словы Маркіянчыка.

— Заўважылі наш насценны друк? — сур’ёзнасць на яго твары імгненна саступіла месца гонару. — Спадабалася? Уздзейнічае! Дударык, напрыклад, пакляўся, што такога з ім не паўторыцца. І я веру.

— Добра…

— Парушэнне я сам выявіў. Быў па справах у Прыдняпроўску, думаю, дай наведаю нашага практыканта. Канфуз атрымаўся. Прыязджаю ў калгас, мне кажуць — Дударык на полі. Я на поле — няма. Дома, блазнюк, дрыхнуў. Мусіў адрэагаваць прынцыпова.

От гэта бюракратычная мова, быццам без яе і дзеяч не дзеяч, няўжо нельга сказаць па-людску? Але пытаю пра іншае:

— Калі гэта здарылася з Дударыкам?

— Усярэдзіне мінулага месяца, здаецца… — Ен падхапіўся, стаўшы жвавым і юным, пагартаў на стале перакідны каляндар. — Вось пазначана, дванаццатага. Ды пара зняць карыкатуру. Хлопец ён галавасты, вучыцца лёгка, кампанейскі.

— Ну, Тарас, дзякую, аднак я сапраўды з-за Ганакова зайшоў. З кім у вучылішчы ён бліжэй за ўсіх?

Маркіянчык збянтэжыўся:

— Можа, плёткі, ведаеце, як бывае. Кажуць, кахаецца з Валяй Багданавай, афіцыянткай нашай сталоўкі,— ён задумаўся. — А можа, праўда, абое маладыя, нежанатыя.

— І што яна, Багданава?

— Па-мойму, круцёлка. Была, — паправіўся Тарас. — Цяпер нічога, на хлопцаў не зыркае і макам перад імі не рассыпаецца, як было нядаўна. Напэўна, усё-такі каханне, — ён паглядзеў на мяне.

_ Нічога дзіўнага, каханне мяняе чалавека. Сталовая яшчэ адчыненая?

— Згаладаліся?

— Крыху, і на Багданаву пагляджу. Праводзіш, Тарас, га? Толькі давай папярэдне дамовімся: пра што мы з табой гаварылі — не для чужых вушэй. А то навядзем цень на пляцень.

— Разумею, — на момант ён стаў нядаўнім не па гадах сталым кіраўніком, прыціснутым грузам грамадскай адказнасці. Але толькі на момант. Дык, можа, і ў яго выхаванні яшчэ не ўсё страчана? Я заўсёды за тое, каб камсамольскія важакі былі маладыя душой, камсамольцамі.

Сталовая рыхтавалася да перапынку. У раздатачным акне віднеліся перавернутыя бачкі. Дзяўчаты ў белых халатах і шапачках наводзілі парадак у зале.

Мы селі за прыбраны стол. Тарас азірнуўся і паклікаў:

— Валя-Валянціна, накармі нас. Таварыш з Мінска.

— Пазней не маглі? — нязлосна папракнула афіцыянтка і падышла. — Што будзеце?

Невысокая, таўставатая. Пра такіх кажуць: тумбачка. Твар мілавідны: кірпаты носік, шэрыя вочы, акружаныя сінімі ценямі, ружовыя шчокі. Бойкая. Глядзіць, як прымерваецца. Ці не праз гэта і пайшла слава круцёлкі?

Багданава прынесла суп, катлету з рысам, кампот. Усё разам і ўсё астылае. Сціпла пажадала:

— Прыемнага вам апетыту…

Нармальная дзяўчына. Адно голас скрыпучы, быццам у горле перасохла. Так і хочацца падаць шклянку кампоту, каб прамачыла.

— Валька! — данеслася ў гэты момант з адчыненых дзвярэй, і ў іх паказалася чорнавалосая галава.

Дзяўчына павярнулася і паспяшалася на вокліч. Галава ў дзвярах знікла.

— Ён, — шапнуў Маркіянчык, — Ганакоў.

— А я не звярнуў увагі.

— Давайце зойдзем у майстэрню. Думаю, Валя скажа Ганакову, што вы з Мінска.

— З чаго б гэта?

— Ведаеце, Ганакоў чамусьці да кожнага новага чалавека прыглядаецца. Як баіцца якой бяды для сябе.

— Мабыць, часцяком нагадваюць яму пра судзімасць?

— Наўрад ці. Ды, ведаеце, дурная слава наперадзе бяжыць, бывае, косяцца.

Філосаф, аднак рэзон у яго разважаннях ёсць. Багданава вярнулася хутка, мы толькі дапілі кампот. Моўчкі прыбрала пусты посуд.

— Што засмуцілася? — па-свойску спытаў Тарас. Дзяўчына гарэзліва ўсміхнулася і адвяла позірк, у якім мне пабачылася злоснасць. Не мы ж з Маркіянчыкам выклікалі яе?

На заводах і прадпрыемствах мне даводзіцца бываць не часта. Сфера дзейнасці тых, кім я звычайна займаюся, больш звязана з вуліцай і рэстаранамі. Іншым разам я з задавальненнем паслухаў бы тлумачэнні Маркіянчыка на вытворчую тэму, паглядзеў бы, як вяртаюць да жыцця ў майстэрні пашкоджаную тэхніку, як да гэтай справы прывучаюць юнакоў і дзяўчат. Сёння ў мяне, на жаль, напружаная службовая праграма. Я папрасіў Тараса, каб падвёў да Ганакова, вакол якога стаяла некалькі хлопцаў, а ён, накіроўваючы рукой, паволі апускаў начэплены на крук аўтамабільны рухавік.

— Урок?

— Заадно і сапраўдны рамонт, — адказаў Тарас. — Побач з Ганаковым стаіць хлопец. Гэта Шайтараў. Ясь.

Ганакоў павёў у наш бок вачамі і зноў заняўся рухавіком.

Мы падышлі бліжэй.

— Як, Міхаіл, кемяць?

— Будзе змена, — Ганакоў прыладзіў агрэгат на раме. — Ну-тка, Ясь, мацуй. Варушыся! Гэта табе не канюшыну касіць ды на дзяўчат заглядацца.

Хлопцы зарагаталі. Ясь пераступіў з нагі на нагу, як застаялы жарэбчык, і схіліўся над рухавіком. Я не заўважыў на ягоным твары крыўды ці незадаволенасці.

Усміхаючыся, Тарас растлумачыў мне:

— Канюшыну Ясь касіў, было, а пра дзяўчат Міхаіл, напэўна, прыдумаў. Так?

— Касілку напароць на камень — няйначай па баках зыркаць. А наш Ясь на бярозкі ды сасонкі не заглядаецца, ён хлопец дзелавы. Прызнайся, Ясь, дзеўкі былі блізка? — Ганакоў лагодна патрапаў Шайтарава па загрыўку. — Кавалер…

Гледзячы на гэту сцэну, я падумаў, што Маркіянчык згусціў Фарбы — не было падобна, каб Ганакова гняло мінулае Трымаўся ён свабодна. А што ўспамінае ранейшае, натуральна. Нармальны чалавек не хутка такое забудзе, але і мучыцца ўвесь час не стане. Звар’яцець ад дум можна. Зрэшты, важна з кепскага мінулага зрабіць належны вывад.

Першай сустрэчай з Ганаковым я застаўся задаволены Ен не паказаўся мне надта адкрытым, простым. А пра Шайтарава нічога пэўнага не скажу, не зразумеў я хлопца.

Мы з Маркіянчыкам прайшлі майстэрню з канца ў канец і выйшлі на вуліцу. Гарачае сонца адразу накінулася на мой падпечаны надоечы твар. Я міжволі адступіў да сцяны.

Тарас паспачуваў:

— Капялюш бы…

Вось ён, Маркіянчык, чалавек мне ясны — нягледзячы на вонкавую стрыманасць, вясёлы, шчыры. Праўда, камсамольскі важак іншым і не павінен быць. А заўвагу мушу ўсё-такі яму зрабіць:

— Тарас, якім бы ні быў Ганакоў, але групавацца моладзі трэба не вакол нядаўняга крымінальніка. Не-не, супраць яго нічога не маю. Проста не дзела, калі чалавек, які нядаўна прыйшоў з калоніі, падмяняе камсамольскіх актывістаў. Нават з добрымі намерамі. Не той у яго жыццёвы багаж.

— Паправім, — ускінуўся ён, прымаючы папрок.

— З пляча не рубіце, далікатна трэба.

— Улічым. Вы зараз куды?

— У Пуцькава.

— Блізка. Ганакоў, дарэчы, адтуль на працу ходзіць. Вы там бывалі? Нічога, знойдзеце.

У Пуцькава я вырашыў дабірацца праз райцэнтр, каб спачатку пазваніць Радамовічу. І добра зрабіў.

11

З вуліцы перад хатай Скакуноў раслі высокія кусты бэзу і язміну. А далей, пад вокнамі, на клумбах распускаліся півоні. Двор быў чысты, падмецены. Відаць, тут жылі гаспадарлівыя людзі і яны любілі прыгажосць.

На дзвярах вісеў замок. Хутчэй за ўсё Леў Анатольевіч не выдумляў, беручы адгул, што трэба памагчы бацьку назапасіць сена. Пашукаю яго на лузе.

Хлапчукі паказалі мне, дзе вяскоўцам намералі дзялянкі травы, і я, каб не траціць марна час, пайшоў на луг.

Гарачыня апала. Ісці прасёлкам прыемна. Цешыцца б зараз прыродай, слухаць рэдкую гараджаніну цішыню і не думаць ні пра крадзяжы, ні пра Галанца з Ганаковым… А я ніяк не магу пераключыцца. Ад гэтага меркне ясны сонечны дзень і не такім прывабным бачыцца зялёнае поле з невялікім цяністым астраўком маладых бярозак пасярэдзіне. Вінавата паведамленне Радамовіча. Аказваецца, за два дні да гібелі Галанец наведваўся ў пасёлак чыгуначнай станцыі Асінаўка, быў у маці аднаго са сваіх дружбакоў, з якім разам знаходзіўся ў калоніі. Радамовіч праверыў, дружбак яшчэ не вызвалены. Галанец патрабаваў у яго маці грошы. Яна не дала, не паверыла, што яе сын вінен гэтаму п’янаватаму дзецюку.

Можа, у Галанца сапраўды ўзнікла крытычная сітуацыя, калі рызыкнуў адкрыцца чужой маці. А можа, проста не было за што дапіць недапітае. Аднак у любым выпадку ў тутэйшых мясцінах ён з’явіўся, думаю, не дзеля таго, каб спагнаць некалькі дзесяткаў рублёў. Хутчэй за ўсё была інакшая, больш важная для яго прычына. Напрыклад, спадзяванне на прытулак. Нехта недзе яго прыняў, а потым забіў. Міліцыя праверыла многіх ненадзейных грамадзян і ў Асінаўцы, і ў суседніх раёнах. Ніхто быццам бы не мае дачынення да гібелі Галанца. Але ж ён забіты, і, выходзіць, кагосьці ўсё-такі прапусцілі.

Ледзь я звярнуў з вузкага прасёлка на сцежку, пратаптаную касцамі пасярод пшанічнага масіву ў напрамку бярэзніка, як убачыў Скакуна са старым. Абодва ішлі няспешна, стомлена і на плячах неслі бліскучыя косы. Было ўвогуле ранавата, каб кідаць працу, ды, напэўна, яны ўжо справіліся. Ва ўсякім разе для мяне атрымалася ўдала. З занятым чалавекам грунтоўна не пагаворыш. Іду насустрач.

Скакун зрабіў выгляд, што не пазнаў мяне. Ці то пры бацьку не хацеў прызнаваць, ці то злаваўся за адабраны прыёмнік.

— Я да вас, Леў Анатольевіч.

Ен прыпыніўся. Саламяны капялюш, насунуты глыбока на лоб, яму сёння на лузе мала памог — твар усё роўна пакрыўся чырвонымі плямамі.

— Што? — непрыязна буркнуў ён.

— Пагаварыць, — у падобных выпадках я не крыўдую, яму ў нашай сустрэчы прыемнага мала. Здагадваецца, што можам злавіць на хлусні.

— Ідзі,— загадаў Скакун бацьку.

Стары моўчкі абмінуў мяне, не праявіўшы натуральнай цікавасці або ветлівасці, і пайшоў, прыгнуўшыся, быццам нёс на плячы не касу, а ладны цюк сена.

— Што вам яшчэ трэба? — ваяўніча спытаў Леў Анатольевіч.

— Сказалі б праўду, не было б патрэбы сустракацца зноў. На гэты раз размова будзе некароткая. Так што або сядзем, — я паглядзеў на дзірван у бярэзнічку, — у цяньку, або пойдзем у вёску. Выбірайце.

Ен павярнуўся і напрасткі, падмінаючы пругкія ўжо сцяблы пшаніцы, скіраваў у лясок. Я пайшоў следам. Спадзяюся, не вельмі патопчам збажыну.

Ад поля бярэзнічак быў аддзелены глыбокай, падобнай на канаву, баразной, якая парасла шчаціністым пырнікам. Мы селі на вышэйшым беражку.

— Дык вось, Леў Анатольевіч, пытанне першае: дзе вы купілі прыёмнік?

— Я казаў…

— Няпраўду. Другога чэрвеня, а таксама першага і трэцяга вы наогул з гаража не выязджалі.

Скакун нейкі час соп і раптам насмешліва скрывіўся:

— Многа вы ведаеце…

— Ну-у, тое, што трэба… — я адчуў няўпэўненасць, не такой чакаў ад яго рэакцыі.

— Што пакажуць, тое і ведаеце. Другога чэрвеня на дыспетчарскім «газіку» я жонку кіраўніка аб’яднання па магазінах вазіў, аж пад Гомель выбраліся. Гэты пуцявы ліст вам не паказалі.

Сунуў-такі мне дулю пад нос. Але і Юсікаў лапух. Не ўпершыню ж такім манерам начальства Сельгасхіміі службовую машыну ў асабістых мэтах выкарыстоўвае, і ўсё шыта-крыта.

— А вам роля халуя падабаецца? — Увогуле гэта быў забаронены прыём. З кіраўніком, у якога рашучая жонка, радавы шафёр не паспрачаецца. Хаця такі зух, як Леў Анатольевіч, бадай, у гэтай мутнай сітуацыі пастараецца сваю рыбку вылавіць. І налева з’ездзіць, і дзень-другі пад выглядам адгулу прагуляе, і яшчэ што-небудзь. Там, дзе начальства дазваляе сабе лішняе, дысцыпліна, а то і сумленне ў таго-сяго з падначаленых абавязкова закульгаюць. Вось дзе, напэўна, вытокі паводзін Скакуна, пра якія я ўжо ведаю з даведкі, падрыхтаванай калегамі.

— Я баранку кручу, я не райком, — з выклікам адказаў Скакун.

— Як круціць баранку дзяржаўнай машыны, спадзяюся, вам растлумачаць іншыя. А мы будзем высвятляць, дзе вы ўсё-такі купілі транзістар.

— Вы ж не верыце, — Скакун крыху абвяў, яршыстасць знікла. Адчуў, што мае словы аб дзяржаўнай машыне не проста пагроза, і вырашыў з дзвюх бед выбраць меншую. — У Асінаўцы…

— А як жа Рагачоў?

— Начальнік забараняе казаць, куды ездзіць яго жонка.

— Дапусцім, у Асінаўцы. Давайце дакладней.

— Ля чыгуначнага магазіна. Чакаў гаспадыню. Ен падышоў і прапанаваў.

— Стоп! — На гэты раз я чамусьці паверыў Скакуну і адразу супакоіўся: усё станавілася на месца. — Значыць, вы…

— Адчыніў дзверцы і курыў. Ен убачыў і падышоў.

— Адкуль?

— Здаецца… — Скакун задумаўся. — Так, збег з магазінных прыступак. Я асабліва на яго ўвагі не звяртаў, ці мала хто ходзіць. Гэта потым, як ён падышоў, здзівіўся, што ў такога чухлі сумка прыгожая. Сіняя, «Аэрафлот» напісана.

— Чухлі??

— У нас так пудзіла на гародзе называюць.

— А казалі, што не помніце.

— То я зараз раптам успомніў. Касцюм новы і памяты, не па росту. Твар не голены.

Я недаверліва паківаў галавой.

— Праўда, зараз успомніў. Убачыў вуць тое пудзіла і ўспомніў,— ён паказаў рукой на недалёкі прысядзібны ўчастак, дзе, гэта было відаць і адсюль, на крыжы матлялася нейкае рыззё, упрыгожанае вушанкай.

— Ну, Леў Анатольевіч, у такім разе выцягвайце з памяці яшчэ што-небудзь. Яна ў вас, — я ўсміхнуўся, — з запасам.

— Я шафёрыць умею, а не слоўныя партрэты маляваць!

— Дэтэктывы чытаеце, па тэлевізары глядзіце? Хвалю. А ў бутэльку не лезце. Мы гэтыя партрэты, як вы кажаце, малюем, але з паказанняў звычайных грамадзян. От і скажыце: ёсць у таго чалавека твар, нос, рот, вушы, валасы?.. Не паверу, каб вы нічога гэтага не ўбачылі. Вядома, прыёмнік мог засланіць многае, ды не ў вас, вы мне ўяўляецеся абачлівым, асцярожным.

— Прычапіліся! Той не ў масцы быў. А твар? Вы ўгадалі, я тады больш на транзістар глядзеў. Мне яго твар… Не купляў бы, каб што кепскае падумаў.

Я з сумненнем глядзеў на Скакуна, і ён дадаў да ранейшага:

— Забулдыжка, такі з дому не тое што прыёмнік, дыван вынясе.

От і раскрыўся Скакун. Ведаў, нягоднік, што здзелка несумленная.

— Асуджаеце? А той, хто купляе ў такіх, чым ён лепшы?

— Параўналі!

— Не падабаецца? А ў крыміналістыцы, Леў Анатольевіч, і той, хто прадае крадзенае, і той, хто крадзенае купляе, здагадваючыся аб гэтым, — амаль роўныя. Як кажуць, абое рабое.

Мне яшчэ карцела спытаць, чаму ён, Скакун, скончыўшы тэхнікум, працуе шафёрам? Не спытаў, не спадзяваўся на шчырасць.

Я глядзеў Скакуну ўслед і думаў, што цяпер абавязкова з’езджу ў Асінаўку.

Перад гасцініцай спыніўся, раздумваючы, ці не зайсці спачатку ў рэстаран. Уваход побач з гасцінічным, і адтуль смачна пахне прыгатаваным мясам. І тут нехта бярэ мяне за локаць.

— Прагаладаўся?

— Заікай зробіш, Фёдар Палікаравіч, са сваімі прыёмчыкамі,— жартую я, адчуваючы радасць, што бачу Юсікава. — Пераняць чалавека напярэдадні такога важнага рашэння…

— Не без намеру. Хадзем да нас.

Напэўна, трэба было адмовіцца. Аднак нешта ў выглядзе Юсікава мяне насцярожыла, занепакоіла. Лагоднасць, як заўсёды струменілася з яго вачэй, ды быў у іх глыбока прыхаваны сум. Свой настрой я, здаецца, вытлумачыў сабе. А яго?

— Што здарылася, інспектар? — спрабую наладзіць яго на лёгкадумнасць.

— Ат, — ён выпусціў мой локаць і махнуў рукой, — служба.

Што такое міліцэйская служба, мне тлумачыць не трэба. Ружы на нашу долю выпадаюць рэдка, часцей — калючкі. Мабыць, адна з іх сёння і дасталася Фёдару Палікаравічу. І добра ўкалола. Нават вусы абвіслі.

Мы не супакойваем адзін аднаго. Праца лечыць любыя нягоды. Я расказваю Юсікаву пра наведанне Слабодкі, Пуцькава, размову са Скакуном.

— Ты прыгледзеўся б, начальнік ДАІ, як у раёне выкарыстоўваецца дзяржаўная тэхніка, — нічога не падазраючы, раю я.

Фёдар Палікаравіч не адказвае, а падштурхоўвае мяне ў пад’езд. Аказваецца, мы ўжо ля яго дома.

Пакуль вітаўся з гаспадыняй, пакуль сёе ды тое, забыў пра наказ Фёдару Палікаравічу і пра ягоны кепскі настрой. Дома Юсікаў паказаўся мне бадзёрым. Ці ўмеў жонцы не паказваць і заадно ад мяне схаваў, ці чужое не так баліць, як сваё, і я не разгледзеў ягонага непакою. А ён не забыў. Як толькі селі за стол, сярдзіта буркнуў:

— Направяраўся!

Мая рука з відэльцам застыла неданесеная да рота.

— Так, так, на мінулым тыдні спыніў «Волгу» Сельгасхіміі з той самай жонкай начальніка, за рулём быў не Скакун, іншы шафёр, начальнікаў. Праверыў, як водзіцца, пуцёўку. Дакументы быццам бы ў парадку, а мяне сумненні ўзялі, назаўтра панесла нячыстая ўдакладніць іх у бухгалтэрыі. Есць сігналы, што на такія выпадкі выпісваюцца ліпавыя пуцявыя лісты, іх потым знішчаюць. А сёння выклікаў мяне падпалкоўнік, і сам разумееш… Вымова, нават нідзе не запісаная, — вымова.

— Што гэта ён?

— Здагадваюся, яму таксама дасталося. Ці не ад старшыні райвыканкома. Як жа, зачапіў фігуру абласнога маштабу, хаця, думаю, тут і салідарнасць кіраўнікоў не апошнюю ролю адыграла — іх жонкі не часта пяшком ходзяць. Падпалкоўнік сказаў: «Дзейнічайце ў адпаведнасці з інструкцыяй, але каб я не чуў болей нараканняў». А я не ўмею і не хачу круціцца. Перад законам усе роўныя!

— На жаль, Фёдар Палікаравіч, не толькі дурні думаюць, што ім законы не пісаны. Ды і табе не ўпершыню, перажывеш, загартаваны.

— Другі раз, Леанід Гаўрылавіч, другі,— ён загарачыўся. — Вясной у адным калгасе ў трох п’яных механізатараў правы адабраў, дык што ты думаеш? На тое ліха, у гаспадарку прыехаў старшыня абласнога Аграпрома. Ты мне, сказаў, сяўбу зрываеш, гэта ведаеш чым пахне?

Я не такі наіўны, каб не разумець усю складанасць становішча Юсікава. Па ўяўленню некаторых адказных таварышаў, толькі яны дбаюць аб дзяржаўных інтарэсах, толькі ім дадзена права вырашаць, што дрэнна, а што добра. Жывучыя такія чынушы, ніякімі пастановамі іх пакуль не праняць. Начальніку аддзела разам бы з Юсікавым сцяной стаць перад імі, ды ён ці не за сваё крэсла пабойваецца.

— Не пашчасціла табе на кіраўніка, — паспачуваў я. А што я мог яшчэ?

— Неяк пратрымаюся, — горка ўсміхнуўся Юсікаў.— Да выслугі тры гады засталося, можа, раней не выставяць.

— Не той час, дарагі! І вось што зробім. Заўтра зайду да падпалкоўніка, трэба ж праінфармаваць, што раблю ў давераным яму раёне. А тады нібы між іншым абуруся: маўляў, махінацыі з пуцявымі лістамі ледзь расследаванне не заблыталі. Нават папрашу табе хваста накруціць за безнагляднасць. Потым намякну, што пра гэты факт мушу ў міністэрстве далажыць. Як?

— Дыпламат, — амаль весела ўсміхнуўся гаспадар. — Заманліва. Хай бы пакруціўся між двух жорнаў. Але хутчэй за ўсё я зноў буду вінаваты, у парадку рэагавання. Так што дзякуй, буду сам спраўляцца са сваімі нягодамі.

— Пасакрэтнічалі? — гаспадыня зазірнула ў дзверы. — То я чай падаю.

Пад хусткай яна хавала бігудзі, і я адчуў сябе ніякавата. Жанчыне заўтра рана ўставаць — да працы сям’ю накарміць, яшчэ што зрабіць. А сёння праз мяне не ў час ляжа спаць. Выпіўшы шклянку чаю, адразу падняўся.

Фёдар Палікаравіч выйшаў праводзіць. На развітанне падаў руку і зноў сказаў:

— Спраўлюся, не сумнявайся!

Прагучала гэта, аднак, не надта аптымістычна. Не ў кожнага хопіць нерваў змагацца з прыстасаванцамі, бюракратамі і іншай нечысцю. Яны дружныя, вынаходлівыя, вёрткія, у крыўду адзін аднаго не даюць.

Спаць не хацелася. Надта шмат чаго звалілася сёння на маю галаву. Нягоды Юсікава не стаялі ў гэтым асобна, хаця да маёй камандзіроўкі непасрэднага дачынення быццам не мелі. Мне прыгадалася сваё. Некалькі гадоў назад я, тады супрацоўнік аднаго са сталічных райаддзелаў, удзельнічаў у расследаванні кватэрных крадзяжоў. Сярод злачынцаў, на якіх мы выйшлі, быў сын намесніка міністра. Колькі было званкоў, прамога ўмяшання ў следства. Нас, як кажуць, вязалі па руках і па нагах і сяго-таго дамагліся. За сынком уплывовага бацькі пакінулі толькі тое, чаго адкінуць ужо было нельга, — узялі яго з чужымі рэчамі. Удзел жа ў двух іншых крадзяжах даказаць не далі. Праўда, з бацькам праз некалькі гадоў нарэшце разабраліся, і тады сынок сеў у трэці раз. Ды мне ўсё роўна тую сваю крыўду забыць цяжка. Дык што я супакойваю Юсікава?..

Слепячы фарамі, прамчаліся «Жыгулі». Прыватныя. Нехта вяртаўся дадому або наадварот пагнала чалавека з дому тэрміновая патрэба. Так, мабыць, спяшаўся з Палыкавіч калгасны механік у Прыдняпроўск, каб да працы наведаць у бальніцы хворую маці. Ен, напэўна, нават не здагадаўся, што здарылася. Якім жа трэба быць вырадкам, каб разважліва, на ўсякі выпадак пазбавіць чалавека жыцця. А ці не было так з Галанцом? Здаецца, што і гэта забойства зроблена разважліва, можа, нават, рыхтавалася загадзя. Інакш бы не везлі ў далёкае балота і тым болей не рэзалі б нажамі мёртвае цела.

Вецер раптам узмацнеў, сярдзіта, як на нешта раззлаваўся, загуў у густых ліпах, а тады, не суцішыўшыся, накінуўся на змецены да газонных бардзюраў пясок, падхапіў яго і разам з накіданым за дзень смеццем пагнаў перад сабой па гладкім асфальце кудысьці ў загараднюю цемру. На неба насунулася вялікая чорная хмара, бліскаючы яшчэ безгалосай маланкай.

Вецер і хмара пагражалі дажджом. Я пастаяў, паглядаючы на імклівыя аблокі — вестуны непагадзі, і паспяшаўся ў гасцініцу. І тут, нібы падзейнічала на іх невядомае магнітнае поле навальнічнай хмары, змянілі кірунак мае думкі. З’явілася незадаволенасць сабой. Не, у працы, здаецца, поваду для трывогі яшчэ не ўзнікла. Яна была ад іншага. І зняць яе можна было вельмі проста — забегчы на пошту, агні якой, ці не адзіныя ў горадзе, свяціліся зараз уначы, і пазваніць ў Мінск. Але я баяўся — тэлефон мог не адказаць або адказаць не тым голасам…

12

У Прыдняпроўск я вярнуўся, апісаўшы добры круг па зямлі з дапамогай аўтамабільнага і чыгуначнага транспарту. Поезд прыйшоў а дзевятай гадзіне, і я, заскочыўшы на хвілінку ў свой гасцінічны нумар, накіраваўся ў пракуратуру.

— Садзіцеся, — Радамовіч быў суровы.

Мне падумалася, што вось так ён, мабыць, сустракае падследных. Я нават адчуў сябе ў чымсьці вінаватым.

— Вы ездзілі ў Бельск, — следчы не пытаўся, ён канстатаваў факт. — Якая была патрэба ехаць вам, — ён падкрэсліў слова «вам».

Зыходзячы з класічнай схемы арганізацыі расследавання, я, вядома, павінен быў паслаць туды каго-небудзь з прыданых мне ў дапамогу супрацоўнікаў мясцовага вышуку. Гэта ў ідэале. А ідэальныя сітуацыі бываюць хіба ў падручніках па крыміналістыцы. Да таго ж, я падпарадкоўваўся следчаму чыста ўмоўна. Радамовіч гэта ведаў, і на яго месцы я ў першую чаргу пацікавіўся б вынікамі паездкі, а ўжо тады, у залежнасці ад іх, або выказаў незадаволенасць, або, наадварот, ухваліў ініцыятыву. Я не на яго месцы, і таму паціснуў плячамі.

— Тузаецеся туды-сюды, — ужо крыху мякчэй працягваў вымаўляць Радамовіч. — З Асінаўкі ў Бельск, з Бельска зноў у Асінаўку. Не крыўдуйце, я старэйшы за вас і мне гэта здаецца марнай тратай часу.

— Вадзім Пятровіч, вам знаёмы такі эмацыянальны штуршок, які называецца азарэнне? — Пры іншых абставінах я не лез бы на ражон, за шматлікія камандзіроўкі нагледзеўся розных следчых і прывык ладзіць — што ні чалавек, то характар. Ды сёння, відаць, сказваліся апошнія напружаныя дні і бяссонныя ночы.

Радамовіч нахіліў галаву і паверх акуляраў учалопіў позірк у мой нахабны твар. Здалося, ён нават крыху разгубіўся. Я ледзь стрымаў усмешку. Напэўна, не часта яму даводзіцца натыкацца на грубасць. Не люблю радыкальных сродкаў, але ў дадзеным выпадку не пашкодзіць. Як мне падалося за некалькі нашых сустрэч, пстрычкі на Радамовіча дзейнічаюць станоўча. Тым болей што, як ужо адзначалася, я не з Прыдняпроўска.

Нібы мы абмяняліся прыемнымі кампліментамі, пачынаю расказваць пра свой нечаканы для следчага і, між іншым, тады для мяне таксама чаўнаковы ваяж.

— Першая паездка ў Асінаўку асаблівых вынікаў не дала. Маці Галанцовага дружбака нічога новага не паведаміла. Прадаўшчыца чыгуначнага магазіна ўспомніла мужыка, які прасіў прадаць гарэлкі, калі яна зачыняла магазін. Жанчына дала некаторыя прыкметы. Намечанае было выканана, можна было вяртацца. Але ў мяне заставаўся яшчэ час. Падумаўшы, я пайшоў на вакзал. Пачуў аб’яву, што прыбывае цягнік на Бельск. А паколькі мы цікавімся Ганаковым, рашыў з’ездзіць, балазе, якіх тры гадзіны шляху, і прачытаць крымінальную справу…

— Знайшлі што-небудзь? — Вадзім Пятровіч глядзіць на мяне з цікавасцю.

— У справе, бадай, — не.

Вадзім Пятровіч адкрыў рот: ці не хацеў сказаць, што, маўляў, гэта было відаць і з прысланых раней з Бельска матэрыялаў? Не сказаў.

— Я пагаварыў са следчым, які вёў справу Ганакова. Да Ганакова прымервалі кражу ў сельмагу. Многае, ён лічыць, сходзілася.

— Што?

— Не вельмі пераканаўчае, што і адзначыў пракурор. Незадоўга да кражы Ганакова бачылі ў магазіне. Потым ён быццам бы расплаціўся з таксістам бутэлькай грузінскага каньяку — такі быў украдзены ў сельмагу.

— Малавата, пракурор меў рацыю. Але, напэўна, было нешта яшчэ? Вы, думаю, пакапаліся.

— Сігналізацыя адключалася гэтак жа, як пазней у нас.

— І тады вас азарыла?

— Што вы, — у тон яму прамовіў я, — гэтага хапае хіба, каб западозрыць Ганакова ў нашых кражах, і то не надта. Калі я гутарыў са следчым, мне раптам падумалася: чаму не паказаць некаторыя фатаграфіі прадаўшчыцы ў Асінаўцы? Так я зноў апынуўся на той жа станцыі. Жанчына апазнала. Каго вы думаеце?

Радамовіч нарэшце дазволіў мускулам свайго твару расслабіцца і прасцецкі ўсміхнуцца.

— Галанца, вядома, — нявінна адказаў ён. Напэўна, з Вадзімам Пятровічам мы склалі б неблагі крыміналістычны дуэт. Ва ўсякім разе, гэта было першае, што падумалася мне. Ен умеў разумець нават не з паўслова, а з чвэрці яго. Я расшпіліў кейс і дастаў запоўнены ў Асінаўцы пратакол.

— Скакуну фатаграфіі прад’яўлялі? — Радамовіч зняў акуляры. Пачырванелыя павекі выдавалі стомленасць, і наогул ён мне здаўся не такім ужо самаўпэўненым, як на пачатку нашага з ім знаёмства.

— Мужык ён упарты. Адно. Другое — раптам неяк усё-такі звязаны з кражай у Палыкавічах. Бачком, выпадкова, але звязаны. Сунем палку ў мурашнік.

— І добра. Разварушым гняздо, прымусім мітусіцца. Хаця вы, Леанід Гаўрылавіч, па-мойму, не любіце прыспешваць падзеі. Я сам правяду апазнанне.

Здаецца, Вадзім Пятровіч не дапускае думкі, што яму нехта можа зманіць. Так і да памылкі недалёка. Заходжу другім козырам:

— Зрэшты, незалежна ад паказанняў Скакуна, бадай, ясна, што забіты Галанец меў доступ да крадзенага. А хто ён — удзельнік кражы, збытчык — Скакун не Няма яму выгоды.

— Доказаў, Леанід Гаўрылавіч, у нас з вамі няма, ёсць толькі рабочая гіпотэза, — слушна паправіў мяне Радамовіч. — Прадаўшчыца ў Галанца крадзеных рэчаў не бачыла, ды і Скакун мог у каго іншага, можа, нават знаёмага купіць.

Я развёў рукамі — з гэтым не паспрачаешся.

— Не засмучайцеся, — Радамовіч не адыграўся, хаця мог, — нешта ваша азарэнне дало. Цяпер справа за новым прасвятленнем, — і гэта ён сказаў без намёку на кпіны. — Або будзем дзейнічаць незалежна ад натхнення? Вашы прапановы?

Над імі я думаў у дарозе. Не ўмею прыходзіць да следчага з пустымі рукамі і потым глядзець яму ў рот, чакаючы падказкі. Няма ў нашай працы ў час расследавання рэзкага размежавання абавязкаў. І зараз у мяне былі ідэі. Аднак такой, якая засланіла бы ўсе астатнія, не знайшоў. Не хапала нейкіх аднаго-двух звенняў, каб замкнуць ланцуг, які высвечваўся ў маёй галаве. На дапамогу Радамовіча я ў гэтым выпадку не разлічваў. Што б там ні казалі, вышук — працэс творчы, а творчасць — штука індывідуальная. Я проста не здолею перадаць сваё адчуванне сітуацыі, у якой мне самому толькі нешта мроіцца. А вось пра бясспрэчнае — скажу.

— Аб кражах у іншых раёнах мы ведаем недастаткова, таму пакуль засяродзімся на палыкавіцкай. Зыходзячы з таго, што гібель матацыкліста далучана да гэтай справы, давайце паспрабуем выйсці на рабаўнікоў-забойцаў з двух бакоў — з Палыкавіч і Сёмкава. Думаю, на медпункце не абышлося без наводкі.

— Мне б вашу ўпэўненасць, — сказаў Радамовіч. — Не, у прынцыпе я не пярэчу. І паглядзіце свежай галавой матэрыялы, якія ёсць на Галанца.

Жорстка, бывае, ламаецца чалавечы лёс. Тры судзімасці к трыццаці гадам сведчылі, што і крымінальнікам Галанец не быў удалым. Краў па дробязях і пападаўся хутка. От і правёў маладыя гады за калючым дротам, так, па сутнасці, і не вырваўшыся за яго.

Нямала папрацавалі калегі, збіраючы матэрыялы на Галанца. Не было толькі адказу на пытанне: што прымусіла яго ўцякаць з будоўлі, дзе абмежаванні ў параўнанні з калоніяй зусім не строгія, і адкуль яго праз пару месяцаў і без таго адпусцілі б? Ясна, што, уцякаючы, ён на нешта або некага разлічваў. Відаць, яму, увогуле дробнаму злодзею, паабяцалі немалы на яго погляд куш. Але якую каштоўнасць у злачыннай кампаніі мог мець Галанец? На бязрыб’і?.. Мажліва. А чаму забілі? Я зноў спыняюся перад не новым для сябе пытаннем. Адказаць на яго не магу. Паасобныя дэталі, здагадкі пакуль не звязваюцца ў адно.

Вядома, што незадоўга да ўцёкаў Галанец званіў з раённай пошты па міжгароднім тэлефоне. Куды — устанавіць не ўдалося. У тэлефаністкі тым вечарам было шмат заказаў. Сярод нумароў, якія яна набірала, былі тры прыдняпроўскія і чатыры капацэвіцкія. З абанентаў засталіся невыяўленымі два. З Капацэвіч выклікалі тэлефоны, якія знаходзяцца ў Капацэвіцкім прафтэхвучылішчы і адзін ў інтэрнаце папяровай фабрыкі ў Прыдняпроўску. Заказчыкі прасілі выклікаць нумары, не называючы прозвішчаў. І ў адным, і ў другім месцы да тэлефонаў мае доступ мноства людзей, нават старонніх. Так што і мне, бадай, нічога не свеціць, паўтары я тыя пошукі. Я больш спадзяюся на іншы шлях.

Ва ўрочышчы Самасейкава апошнім годам працавала не вельмі многа людзей. Меліярацыя, паляпшэнне зямлі цяпер робіцца машынамі. Прозвішчы з падрыхтаванага мне спісу пакуль нічога не гаварылі і, можа, не скажуць. Характарыстыкі гэтых людзей будуць пазней, у тым ліку і на вядомага мне Дударыка, хаця ў дадзеным выпадку яна мне не патрэбна. Рахманы хлопец — і папрацаваць, і паспаць не зломак. Ды што з таго?

14

— Пракурор не зможа прысутнічаць, як збіраўся. Выклікалі ў райком, — Радамовіч прамовіў гэта стоячы, пазіраючы на нас паўзверх акуляраў. Ці не даваў адчуць, што галоўным будзе ён? Дзівак, хіба хто аспрэчвае яго працэсуальнае права? А можа, прапануе што спрэчнае? — Давайце зробім так. Спачатку выкажуся я, потым Сяргей Апанасавіч, за ім Леанід Гаўрылавіч і астатнія, калі ў каго нешта ўзнікне. А потым я падсумую размову.

Прапанова была слушная, і Вадзім Пятровіч прыступіў да галоўнага:

— Галанец, нягледзячы на наяўныя факты, уяўляецца мне радавым удзельнікам злачыннай групы. Забілі яго, паўтару сваю ранейшую думку, хаўруснікі, хутчэй за ўсё за тое, што пачаў прадаваць крадзеныя рэчы, — гэта пагражала ім правалам. Сувязі Галанца павінны быць не ў нашым, а ў іншым раёне, інакш бы яго не хавалі ў Самасейкаве.

Мне здавалася, што Радамовіч кажа слушна, а Вежык з ім не пагадзіўся, ён адразу пачаў правяраць версію на трываласць:

— Вадзім Пятровіч, вы не дапускаеце, што менавіта Галанец стварыў злачынную групу? Заўважце, кражы ў магазінах пачаліся неўзабаве пасля яго ўцёкаў з будоўлі. І машыну ён умеў вадзіць, у калоніі паклапаціліся пра яго будучыню, навучылі.

— Тупаваты для арганізатара, — Радамовіч не пачакаў, пакуль Сяргей Апанасавіч выкажа ўсе свае думкі.

Вежык паморшчыўся ад катэгарычнай рэплікі следчага і паспяшаўся закончыць прапановай, якая ляжала на паверхні:

— Варта прайсціся з фатаграфіяй Галанца па людзях — у Палыкавічах, Асінаўцы. Недзе ж ён туляўся…

Мне вельмі хацелася падтрымаць Вежыка, бо ў яго словах намецілася слушнае. І хаця мы сабраліся не цешыць сваё самалюбства, не спрачацца па дробязях, маленькі факцік Радамовічу на закусь я падкінуў — каб не быў катэгарычным, абмеркаванне павінна весціся на роўных:

— Ваша праўда, Вадзім Пятровіч. Галанец на запявалу не падобны. Больш таго, я ўпэўнены, што на яго разлічвалі хутчэй за ўсё як на падмацаванне, крымінальнае падмацаванне. Як-ніяк, рэцыдывіст, — сказаў і адчуў, што мой вывад таксама хісткі: калі ведалі Галанцова мінулае, то наўрад ці ўзялі б на падмогу. Ды не спыняцца ж, пачаўшы. — Аднак ён хутка наслядзіў. У гэтай гісторыі мяне непакоіць нават не тое, што хаўруснікі пастараліся апярэдзіць нас з вамі. Навошта рэзалі мёртвага? Ці не тут ключ?

— Жорсткасць, звычайная жорсткасць п’яных, істэрычных злачынцаў. Ды маглі не заўважыць, што ён мёртвы.

— Наўмыснага забойства без жорсткасці не бывае. Баюся іншага, — пачаў я, працягваючы ламаць галаву над загадкай нажавых ран. І раптам неспадзяваная трывога, якая ўзнікла ў мяне пасля заключэння судмедэксперта, акрэслілася ў здагадку: — Кругавой парукі. Нібы нехта хацеў некага прывязаць да сябе, даруйце за няўдалы каламбур, мёртвым вузлом. Баюся, што маладых.

— Вунь як вы павярнулі,— Радамовіч не паверыў мне.

А мяне панесла:

— Не буду здзіўлены, калі высветліцца, што і забойца з гэтай мэтай падбіў Галанца на ўцёкі. Збеглы, па сутнасці, знаходзіцца па-за законам, па-за жыццём. Для ўсіх ён даўно знік, хто яго хопіцца?

Вадзім Пятровіч не пярэчыў. Ен зняў акуляры і пастукваў імі па стале ў такт нейкім сваім думкам.

— Што ж, — нарэшце прамовіў ён, — як дапушчэнне, прыняць можна. Але надта закручана, неверагодна…

— Есць больш пэўнае. Я пагаварыў з таварышамі, якія аглядалі ў ляску сёмкаўскі «Масквіч». Непадалёк ад машыны быццам бы быў выліты бензін. Тады ў пратаколе не запісалі, палічылі неістотным.

— Хітруны, — Радамовіч паківаў галавой. — Думалі за пусты бак схавацца. — Гэты факт ён адразу прыняў.

— Сястра афіцыянткі сталовай Капацэвіцкага прафтэхвучылішча Валі Багданавай працуе ў Сёмкаве фельчаркай.

Радамовіч зірнуў на мяне і вярнуў акуляры на пераноссе.

— А вы жартаўнік, Леанід Гаўрылавіч. З вамі па інфаркт далёка хадзіць не трэба. Гэта ж след!

— Паводле схемы маёра Хрытанькова, месца, адкуль робяцца налёты на магазіны, можна вызначыць, як Капацэвічы, — Сяргей Апанасавіч прыпыніўся. — Ці не Ганакова гэта работа?

— Ганакоў…— следчы задумаўся. — Яго трэба праверыць больш уважліва. Як і Багданаву. Але гэта толькі адна з магчымых версій, не будзем на ёй замыкацца. Так, Леанід Гаўрылавіч?

Усё было правільна: і словы Вежыка пра маю карту, і заўвага Радамовіча пра неабходнасць пашыраць пошукі. Правільна да элементарнага, і я паціснуў плячамі.

Вадзім Пятровіч усміхнуўся і з націскам сказаў:

— Але прашу не забываць: на павестцы дня ў нас Галанец. Прыязджаў ён да Ганакова ці не прыязджаў?

Я не меў упэўненасці, што, нават устанавіўшы гэта, мы надта прасунемся наперад. Я спачатку вывучыў бы Ганакова. Аднак у кожнага свой метад расследавання, тым болей, што следчы павінен быў наконт нашых прапаноў раіцца з пракурорам.

На тым рассталіся.

15

Па дарозе ў калгасную кантору, дзе ў мяне была прызначана сустрэча з Івашкевічам, я завітаў у сельмаг. Абедзве прадаўшчыцы былі на месцы, і я без шкоды гандлёваму абароту папрасіў Цярэшка ўдзяліць мне некалькі хвілін.

Мы зайшлі ў падсобку. Ганна Люцыянаўна Шафранская праводзіла нас насцярожаным позіркам. Недаверлівая асоба.

— Клаўдзія Ларыёнаўна, давайце зноў пастараемся ўспомніць, хто быў у магазіне, калі вартаўнік скардзіўся на батарэі,— я не сумняваўся, што пасля нашай мінулай размовы яна не раз думала аб гэтым.

Загадчыца магазіна прыдзірліва агледзела падсобнае памяшканне, пераклала нейкі скрутак, пасунула глыбей у стэлаж пачак мужчынскіх кашуль у цэлафанавых пакетах, піхнула нагой у закутак скамячаную абгортачную паперу. Закончыўшы пажарную прыборку, вінавата зірнула на мяне:

— Вас і пасадзіць тут няма на што…

— Не турбуйцеся, — усміхнуўся я. — Абы размова была плённая. Дык каго ўспомнілі?

— Тады, як вы былі, ноч потым не спала. Быў яшчэ…

— Чаму пазванілі? Цярэшка сумелася:

— Каб хто іншы, а то… Свае. Цётка Ганна прыбегла па соль, прыспешвала, боршч на газавай пліце варыўся; Паўлаўна пыталася, ці не прывезла я проса, квахтуха, бачыце, з куранятамі ў двор з’явілася; Лісуніха на мужа скардзілася, маіх гадоў людзі, а ніяк не прытруцца характарамі…

Жанчына называла людзей, добра ёй вядомых. Аднак не сярод іх быў той нехта, патрэбны мне, на якога намякнула Клаўдзія Ларыёнаўна на пачатку размовы. Я нагадаў:

— Дык каго?

Цярэшка памулялася, няўпэўнена адказала:

— Сама не помню, а Паўлаўна казала, што быў… гэты падшыванец…

— Хто, хто?

— Ну, кавалер недарослы!

— Чый кавалер? — здзівіўся я, Цярэшка быццам бы для ролі выбранніцы недаростка была стараватая. Ды не мне вырашаць іх сардэчныя справы.

Яна падышла да дзвярэй у гандлёвую залу, патузала, ці моцна зачыненыя, і панізіла голас:

— Ці не штодня бегае пеўнік абскубаны. У Нюрку, бачыце, закахаўся. Смяхоцце!

Не люблю, калі мне нешта расказваюць, папярэдне шчыльна зачыніўшы дзверы, ды яшчэ шэптам. Такія паказанні нават слушнае пераводзяць у іншую плоскасць, патыхаюць пляткарствам.

А Клаўдзія Ларыёнаўна не сунімалася:

— Вось я і кажу Нюрцы: навошта прывабліваеш, да цябе сталы чалавек на машыне прыязджае…

Пра «пеўніка» я, думаю, здагадаўся. Але мяне больш зацікавіў матарызаваны залётнік. Не спытаў, спыніла яхідная ўсмешка на бледных вуснах загадчыцы магазіна. Установім гэта без яе намёкаў. Хаця я ўпэўнены, што Шафранская не надта афішыруе сваё, можа, няпэўнае каханне. Інакш бы не толькі Цярэшка, але і мы ведалі аб ім. І, напэўна, гэты мужчына — не Скакун, я бачыў іх з Нюркай сустрэчу. Таму вярнуў Клаўдзію Ларыёнаўну да тэмы размовы:

— Значыць, акрамя тых жанчын і?..

— Практыканта, — падказала яна.

— Практыканта, больш нікога не было?

— Не… Іх увачавідкі бачу, а больш — нікога… Я развёў рукамі:

— Дарэмна патурбаваў вас.

Сёння ў калгасе выдавалі зарплату, і я папрасіў Івашкевіча арганізаваць мне сустрэчу з Дударыкам. Паколькі ён каторы раз мазоліць мне вочы, хачу пазнаёміцца з ім бліжэй.

Калі я зайшоў у цесны пакой галоўнага бухгалтара, Васіль быў ужо там. Ен стаяў перад Івашкевічам, і пастава яго была расслабленая. З кішэні зеленаватай кашулі неахайна тырчалі некалькі скручаных дзесяці-рублёвых купюр. Я павітаўся і спытаў:

— Можа, пазней зайсці?

— Якія ў нас сакрэты, Леанід Гаўрылавіч, праўда Васіль? Васіль — практыкант у нашым калгасе, мы якраз пра меліярацыю разважаем. Я некалькі гадоў таму таксама Капацэвіцкае вучылішча скончыў,— Андрэй Андрэевіч збянтэжана ўсміхнуўся. — Выдатнікам быў, дык у калгасе рашылі, што эканаміст ім болей патрэбны, чым меліяратар, паслалі ў Горацкую акадэмію. Так што, — ён падміргнуў юнаку, — схапі, Васіль, на экзамене тройку-чацвёрку, а то замест балот будзеш мазгі сушыць, — прыдзірліва агледзеў хлопца. — Госць, каб не надта затрымліваўся, сядзець павінен.

— У мой адрас? — засмяяўся я.

— Абодвум. Мы селі.

Дударык паказаўся мне незалежным хлопцам. І брывом не павёў, пакуль Івашкевіч з душы лірыку ліў.

— У вас што пільнае, Леанід Гаўрылавіч? — звярнуўся Івашкевіч да мяне, быццам і не было ў нас дамоўленасці. Малайчына.

— Калі той аўтобус, вось і заглянуў…

— Ну то мы спачатку з Васілём пагамонім. Я над ім апеку ўзяў, усё-такі амаль аднакашнікі.

— Паслухаю, акунуся ў маладосць.

Дударык акінуў мяне паблажлівым позіркам і адвярнуўся. Як асоба, я для яго не ўзнік. Тым лепш.

— Што рэдка заходзіш, Васіль? Як табе практыкуецца? — пытаўся Івашкевіч.

— Нармальна. Чаго вам галаву тлуміць.

— Гэта ты дарэмна. Мае дзверы адчынены не толькі ў палучку. Ты вось неўзабаве канчаеш вучобу. Куды пасля?

— Мне без розніцы. На мой век неперасохлых балот хопіць.

Гамана вялася не надта змястоўная, як звычайна, калі адзін дэманструе ўвагу, а другі — уважлівасць. Адно кінулася мне ў вочы: Дударык выдаваў не толькі незалежным, але і не па гадах языкатым, раскаваным, як сапраўды з Андрэем Андрэевічам сядзеў за адной партай.

— Не блазнуй, — папракнуў Івашкевіч, — прыязджаў ваш камсамольскі сакратар Маркіянчык, хваліў цябе. Добра вучышся, выдумшчык на тэхніку. Тэлевізар у інтэрнаце адрамантаваў.

— Падумаеш, чорна-белы, я каляровы магу, — пахваліўся Дударык і раптам абурыўся: — А яны крытыкуюць!

Да часу ўспомніў Андрэй Андрэевіч камсорга, хаця і не з той нагоды, якая была ў мяне на прыкмеце. Цікава паслухаць думку самога Дударыка.

— Дысцыпліна, Васіль… Як ты лічыш, яна для ўсіх адна ці з выключэннямі? — Івашкевіч ушчуваў правільна, бяскрыўдна, як добры настаўнік-выхавацель.

— А-а, — з’явіўся і ў мяне повад уключыцца ў размову. — Ці не Дударык тваё прозвішча?

— Ну-у…

— А я сяджу і стараюся ўспомніць, дзе чуў пра цябе. А цяпер успомніў. Чытаў «маланку», здорава размалявалі.

— Падумаеш, — адмахнуўся хлопец, быццам такія рэчы яго не хвалявалі, але адразу заспяшаўся: — Дык я пайшоў.

Івашкевіч мяльком зірнуў на мяне. Я кіўнуў, і ён сказаў:

— Ага, ідзі, праца чакае.

— Пайду і я, Андрэй Андрэевіч. Дударыка я дагнаў на ганку.

— Ты куды, Васіль?

— На поле, — неахвотна адказаў ён. Нечым я не спадабаўся яму. Ці не тым, што нагадаў пра карыкатуру?

— Прайдуся з табой…

Хлопец абыякава перасмыкнуў плячамі. Крочыў ён шырока, махаў рукамі.

— Я, Васіль, з камсамолам звязаны, — не люблю выступаць у чужым абліччы, ды не настала яшчэ пара раскрыцца. — Не крыўдуй, што лезу ў тваё жыццё-быццё. Прыемна, што Маркіянчык цябе ў прыклад ставіць, гэта не жартачкі.

Дударык чмыхнуў, аднак міжволі выпрастаўся, нават нібы падаўжэў. Хлапчук, падумалася мне, недаростак. І ўжо больш напорыста я спытаў:

— Як жа ты прагуляў? Не сярдуй, мы ж сам-насам.

— Асабістыя справы, — падумаўшы, адказаў Васіль.

— Разумею. Каханне — гэта цудоўна, — павярнуўся да яго. — Аднакурсніца?

Ен зняважліва надзьмуў губы:

— Якія ў нас дзеўкі, саплюшкі!

Калі Васіль і красаваўся, то самую драбнічку. Я чамусьці паверыў, што на сваіх дзяўчат ён сапраўды не глядзіць. А на каго? Шафранская наўрад ці сур’ёзна прымае яго, у яе грунтоўныя планы, ды і ёсць чалавек, з якім можа любоў закруціць. Значыць, у Васіля была іншая, і ў ноч кражы ён, мажліва, быў у яе.

— Хто ж яна, твая выбранніца, калі не сакрэт?

— Гэта датычыць нас дваіх, — напышліва адказаў хлопец. Нахапаўся слоў. А на ягоных вуснах блукала зусім не летуценная ўсмешка, хутчэй зняважлівая. Да мяне? Выбранніцы? У такім узросце хаваць думкі не вельмі ўмеюць, і ўсмешка мяне азадачыла.

— Твая праўда, — згадзіўся я і паспрабаваў перакінуць масток да новай тэмы. — Пра каханую дзяўчыну, вядома, не трэба расказваць, даруй. А з кім ты наогул сябруеш?

— У вучылішчы? Хіба не ведаеце, хто ў вучылішчы паступае?

— Ты ж вучышся…

— То я, — фанабэрыста прамовіў Дударык.

— Ну, дапусцім, ты таксама зорак з неба не хапаеш, не выдатнік, — варта было крыху асадзіць хлопца. — А добрых сяброў можна ўсюды знайсці,— напэўна, было дарэмна казаць гэта Дударыку. Штампаваныя, нібы з падручніка педагогікі, словы адскоквалі ад яго як гарох ад сценкі. Але штампаваць, дык да канца: — І ты перада мной прыбядняешся. З кімсьці ты бываеш на вечарах, у кіно, працуеш у майстэрні…— Я даў яму магчымасць асэнсаваць гэту спакойную запеўку, а тады дадаў: — Мне казалі, што Шайтараў, напрыклад, твой лепшы сябра. З Ганаковым, слесарам, ты таксама часта бываеш, — вядома, я рызыкаваў. Не заўважыць праколу ў маім пытанні сам Дударык, растлумачыць больш дасведчаны ў гэтых справах Ганакоў — калі сяброўства іх не надта чыстае. Аднак пакуль яны сустрэнуцца, пройдзе час.

Дударык кінуў на мяне хуткі позірк, сэнс якога я не ўлавіў,— насцярожанасць, цікаўнасць? Але адказаў надзіва смела:

— На бязрыб’і…

— Нельга так, Васіль, да таварышаў!

— А што? — ён засмяяўся, прыпыніўся. — Ясь хлопец, хаця і свойскі, дубаваты. Ен сам ліпне да мяне. А Мішка… Які ён мне сябра, стары. Ен з усімі… Вясёлы, праўда, жартаўнік, бывае і цікава паслухаць.

На маім языку круцілася шмат пытанняў. Аднак задаў толькі адно:

— Ну, калі чалавек мае што расказаць?..

— Мішка ў калоніі быў,— Васіль зірнуў на мяне, як правяраючы ўражанне ад гэтага паведамлення.

— Важна, які ён зараз.

— Пляце, быццам у калоніі перадавіком быў.

— Ты, мабыць, хацеў бы пра бандытаў пачуць, га? — засмяяўся я. — Любіш чытаць дэтэктывы?

Ад пытанняў Дударык адмахнуўся, загарачыўся:

— Мішка ў калоніі зламаўся. Сцвярджае, што ніводнага злачынцы турма не міне. А па-мойму, гэта глупства. Калі галаву мае, то не пападзецца.

Думка распаўсюджаная сярод тых, хто становіцца на злачынны шлях, і сярод тых, хто жыве сумленна.

Дык ад каго ўзяў гэту «мудрасць» Васіль? Не скажа, захоча выглядаць сам разумным. Паспрабую падысці з другога боку:

— Прымаўку пра вяровачку чуў?

— Не кожнага ловяць, — заўпарціўся Васіль. — Не было б у Мішкі кодла, не было б і калоніі.

Ну і мова, ці не Ганакова ўрокі? Але доўга ў адну кропку біць нельга.

— Як у вас наогул на вечарах? — я мяняю пласцінку.

— Не ведаеце? — Дударык скрывіў губы. — Як у школе. Нудная лекцыя, сумная самадзейнасць, а тады танцы. Мухі дохнуць!

— Ну, танцы — гэта весела ў маладзёжным калектыве.

— У нас? — ён усміхнуўся з маёй наіўнасці.— Вось у Гомелі дыскатэка! Музыка — аж зала трасецца. Дзяўчаты ў прыцемках усе прыгожыя… Ніводная не адмовіцца…

— Слухай, Васіль, — зноў пераключаюся я. — Танцы не кожны дзень бываюць. Што ты, напрыклад, робіш у звычайны вечар?

Дударык перасмыкнуў плячамі. Я ўжо за ім падмеціў гэту звычку, калі яму чамусьці не хацелася адказваць на пытанне.

— А ўсё-такі? — не адставаў я. — Кнігі чытаеце, майструеце? Вось ты, што апошнім часам прачытаў?

— Што па праграме, — ён крыху падбадзёрыўся, задаволены сваёй вынаходлівасцю. — Настаўніцы змест расказваў, пяць паставіла.

— Рацыяналізатар, — паківаў я галавой. — Змест і першаклашкі раскажуць. А не па праграме ты хіба не чытаеш?

— Вы як наш Маркіянчык, вам усё не так, — ён пачаў заводзіцца. — Усе вучаць, вучаць. А літаратура мне да ліхтара, я трактар ведаю.

Тым часам мы апынуліся на вясковай ваколіцы. На краю поля, угрызшыся ў нізкарослы хмызняк, як узяўшы перадышку, нерухомеў волат-бульдозер.

— Твой?

— Ну… З дзядзькам Дамарацкім працуем.

— Асвоіў? — я акінуў Дударыкаву па-юначы танклявую паставу недаверлівым позіркам.

— А то! — Васіль аж тузануўся, распраўляючы не надта шырокія плечы, і яго выцвілы пшанічны чуб упаў на вочы. Ен закінуў нецярплівым рухам валасы назад і палез у кабіну.

У мяне былі яшчэ пытанні, і я прытрымаў дзверцы. Часу кружыць не заставалася, Васіль не выказваў жадання працягваць і на мой погляд нецікавую размову, рубануў напрасткі:

— Паслухаць цябе — Ганакоў такі, Ганакоў сякі. Дык чаму ты з ім водзішся?

— Вы ў яго папытайце, — Васіль не надта ветліва пацягнуў на сябе дзверцы.

Рухавік завуркатаў, затарахцеў, і бульдозер нагадаў мне застаялага каня, які нецярпліва б’е капытамі на зацвярдзелым дзірване. Размова скончылася…

Паўгадзіны, якія займаў аўтобусны шлях ад Палыкавіч да Прыдняпроўска, прамільгнулі незаўважна.

На аўтастанцыі віраваў натоўп, нешта аб’яўляў пасажырам хрыплы дынамік. З процілеглага боку прыстанцыйнай плошчы вабіў зіхатлівымі на сонцы літарамі залацісты надпіс «Рэстаран». Я прачытаў слова ўразбіўку, нават прыкінуў, якія назвы страў можна скласці з яго літар, аднак нічога, акрамя тарана, не атрымалася. Уздыхнуўшы, я адклаў абед.

— Што прывезлі? — спытаў Вадзім Пятровіч, калі я прыйшоў у пракуратуру.

— Жаданне пагутарыць з Ганаковым.

— Дні бягуць…

Не, следчага тандэма ў нас не атрымліваецца. Сапраўдны напарнік па тандэму не будзе напамінаць пра час, ён здагадаецца, што я зыходжу з меркаванняў, якія пакуль не паддаюцца тлумачэнню. Сапраўдны напарнік, падхапіўшы мой намер, паспрабаваў бы пафантазіраваць разам са мной, і тады, можа, займеў бы я больш дакладныя пытанні да Ганакова.

— Есць падыход, — не ўмею разжоўваць відавочнае, асабліва адчуваючы скепсіс субяседніка. — Галанец некалі ўтрымліваўся ў адной калоніі з Ганаковым. Шукаючы ўцекача, мы, натуральна, звяртаемся да ўсіх, хто мог яго ведаць…

— Дапусцім, — задумаўся Радамовіч. — Пры ўмове, што Ганакоў не ведае пра смерць Галанца, дакладней пра знойдзены і апазнаны труп.

— Акт экспертызы яму, здаецца, не паказвалі,— не ўтрымаўся я ад іроніі.

— Ганакова мы падазраем не толькі ў кражах, але і ў забойстве, Леанід Гаўрылавіч, — нагадаў следчы, і яго пальцы забарабанілі па стале.

— Вадзім Пятровіч, я не збіраюся дапытваць Ганакова аб крадзяжах. Я хачу пагутарыць з ім, паглядзець, адчуць, што ён за чалавек.

Радамовіч перастаў пастукваць па стале, зняў акуляры, павольна водзячы пальцамі працёр насовачкай авальныя шкельцы, прыжмурыўся, правяраючы іх чысціню, і кіўнуў:

— Гутарце. Але не кранайце нічога іншага. Я падзякаваў і застаўся на месцы.

Радамовіч пакасіўся, пасоўваў туды-сюды на носе акуляры, як выбіраючы фокус, і яшчэ раз зірнуў на мяне.

— Нешта новае на маю галаву, Леанід Гаўрылавіч? Ен не падумаў, што я мог затрымацца, каб узгадніць дэталі размовы з Ганаковым. Давяраў, не здагадваўся аб маёй задуме, асуджаў і хацеў застацца ўбаку? Дык чаму не падкінуць чалавеку новы факт для роздуму?

— Хутчэй на сваю галаву…

Напэўна, я да канца так і не зразумею Радамовіча. Магчымыя непрыемнасці калегі, якім я цяпер для яго быў, не ўсхвалявалі яго, а толькі зацікавілі.

— Як вас разумець, Леанід Гаўрылавіч?

— Есць у Капацэвічах дама пры службовым мужы. Юсікаў за яе ўжо атрымаў па цікаўным носе. Баюся, цяпер мая чарга.

— Яна што, сведка?

— Пакуль не ведаю…

— Эх, Леанід Гаўрылавіч, Леанід Гаўрылавіч, — у голасе Радамовіча загучалі клапатлівыя ноткі.— Самі сабе шукаеце гузакі.

Клапатлівасць, аднак, была спакойная. Калі Вадзім Пятровіч і ўстрывожыўся, то зноў-такі не за мяне. Мая настырнасць, можа, беспадстаўная, нейкім бокам зачэпіць і яго, следчага. Мне што, на мяне ў Мінск па цяперашнім часе не вельмі паскардзішся, а ён вось тут, побач — пішы, хадзі, звані. Мне стала амаль весела, і я па-змоўніцку ўсміхнуўся:

— А раптам?

На твары Радамовіча прамільгнула асуджэнне. Я зразумеў яго і цалкам быў згодны: Вадзім Пятровіч правільна лічыў, што прадмет нашай размовы не для жартаў. Але такі ўжо я. Не магу насіць маску, калі можна абысціся без яе. Тым болей, што на добры лад тая дама была больш у кампетэнцыі менавіта следчага, а не вышукніка. Ды хай і на гэты раз прападзе маё, калі што — пацярплю за агульную справу. Чуў бы мае думкі Вадзім Пятровіч!

16

Быў канец працоўнага дня, і я пераняў Ганакова на вуліцы. Ен адстаў ад іншых рабочых, ішоў адзін.

— Вы дадому, Міхаіл Мікалаевіч?

Ен прыпыніўся, уважліва паглядзеў і, відаць, успомніў:

— А-а, вы… Дадому… — адказаў проста, але напяўся, насцярожыўся. Гэта адпавядала таму, што мне казалі аб ім, хаця яго падазронасць мне здалася дзіўнай — ён жа яшчэ не ведаў, хто я.

— Маё прозвішча Хрытанькоў, служу ў рэспубліканскім крымінальным вышуку.

— Высокая інстанцыя, далёка ехалі,— не без іроніі зазначыў Ганакоў. Невысокі, хударлявы, чарнявы. Было ў ім нешта, як мне здалося, цыганскае — ці то кучаравы чуб, ці то неспакойныя, рухавыя з сінімі бялкамі і карымі зрэнкамі вочы.

— Калі не супраць, правяду, — мне патрэбна была, па магчымасці, шчырая гутарка, і я адразу падкрэсліў, што сустрэча не афіцыйная.

— Не можаце забыць?

— Дык і вы не забыліся, — сур’ёзна сказаў я.

— Я — гэта я, — раптам занерваваўся Ганакоў,— у мяне ззаду тры гады калоніі.

— От калонія мяне і цікавіць, Міхаіл Мікалаевіч. А былі вы там, дарэчы, па сваёй уласнай ініцыятыве, так што на нас не наракайце.

— Прычына заўсёды знойдзецца…

— Хіба ведаеце за сабой што іншае? — усміхнуўся я.

Ганкоў прамаўчаў.

Мы выйшлі з Слабодкі на Пуцькаўскі прасёлак. Ездзілі тут мала, дарога была роўная, цвёрдая, там-сям на ёй нават рос трыпутнік. Вецер к вечару аціх, і на небе нерухомелі рэдкія белыя аблокі. Я назнарок паволіў, і занепакоены Ганакоў, каб не вырывацца наперад, мусіў часта прыпыняцца. Аднак і прыпыніўшыся, не паднімаў вачэй. Нешта, відаць, гняло чалавека. Можа, думка, што мінулае неадчэпна цягнецца следам, а можа, боязь удару знянацку? Гэта ўвогуле я і хацеў высветліць.

— Напрадвесні з будоўлі народнай гаспадаркі ўцёк Галанец. І знік. Апытваем усіх, хто ведаў раней Галанца. Вы з ім былі ў калоніі.

Пры першых маіх словах Ганакоў спыніўся. Пачуўшы прамое пытанне, уздрыгнуў. Павагаўшыся, спытаў:

— Дык Цюха, прабачце, Галанец уцёк?

Сустрэчнае пытанне мне не спадабалася. Чаго здзіўляцца? Няўжо Ганакоў нядаўна бачыўся з Галанцом і зараз прагаварыўся? Я чакаў, што ён скажа далей.

Ганакоў уважліва паглядзеў на мяне і выдаў тое, што я чакаў увогуле:

— Хваліўся, што адпусцілі ўмоўна-датэрмінова, — і раптам злосна дадаў: — Дурань!

Хто ж ты, Міхаіл Мікалаевіч Ганакоў,— добры акцёр ці сумленны чалавек? Ты ведаеш, што твая сустрэча са збеглым крымінальнікам паддаецца праверцы. Дык ці не таму прызнаеш яе? Мне здавалася, што загадкі перада мной ён не ставіў наўмысна, яны нібы ўзнікалі лагічна. Ад гэтага я адчуваў сябе няўтульна. Загадзя складзены сцэнарый гутаркі развальваўся. А іншага не было, і не імправізавалася. Я задаў пытанне, без якога ў любым выпадку не абысціся:

— Калі вы бачыліся з Галанцом, пры якіх абставінах?

— З месяц або крыху болей. Заходзіў да нас у хату, прыцемкамі.

— Што хацеў?

— Нічога. Не верыце? — ён узвысіў голас: — Праўду кажу! Усё роўна раскапаеце, як зловіце…

Рэзонна, калі адкінуць такую дробязь, што Галанец ужо нікому нічога не раскажа. Рэзонна, калі Ганакоў не ведае пра яго смерць.

— Вы што, вызваляючыся, далі яму адрас? Ганакоў здзіўлена паглядзеў на мяне:

— А праўда… Я сам у Пуцькаве выпадкова, у Бельску на працу не мог уладкавацца, не бралі.

— Прыгадайце, што казаў Галанец. Падрабязна. Як зайшоў, чым цікавіўся?

Без таго хмуры твар Ганакова акамянеў. Я не мог зразумець, успамінае ён або на хаду прыдумвае не тую, іншую сустрэчу. Здаецца, падстаў сумнявацца, што ён перада мной шчыры, няма, але і браць яго словы на поўную веру таксама нельга. Не ачышчана яшчэ тое, што накруцілася вакол Ганакова і раней, і апошнім часам.

— Смялей, Міхаіл Мікалаевіч, мы без пратакола. Пратакол, калі спатрэбіцца, напішам у той самай хаце, куды аднойчы вечарам завітаў ваш, скажам так, былы дружбак, — кінуў я камень у яго нерухомыя думкі.

— Не быў, не быў Цюха маім корашам, — крыкнуў Ганакоў, не хацеў ён чамусьці мець Галанца блізкім сабе. — Прыйшоў. Маці з бацькам у двары прыбіраліся, — ён словы нібы сек. — Не павітаўся. От, дзе ты залёг, сказаў, азіраючыся па баках, надзейны дах. На стале сухая бялізна ляжала, маці прасаваць збіралася. Ссунуў на край, паставіў пляшку. Прапанаваў: вып’ем за сустрэчу! Я, як ён зайшоў, стаяў моўчкі. Ен адхінуў фіранку на палічцы, узяў дзве шклянкі, наліў. Я сказаў, што не бяру ў рот. Галанец пакрывіўся: маўляў, са мной можаш не прыкідвацца, не прадам. Выжлукціў гарэлку, выцер губы рукавом. Зноў наліў сабе, пасунуў да мяне другую шклянку. Я зноў адмовіўся, у калоніі даў сабе слова не піць. Так і сказаў яму. Ен доўга глядзеў на мяне налітымі крывёю вачамі. Як свідраваў. Аж не па сабе стала. Потым спытаў: ссучыўся? Я не паспеў адказаць, бацька прыйшоў. Галанец мармытнуў: папомніш, гад! І за дзверы. Вось і ўсё.

— Больш не бачыліся?

— Не…

Мы ўжо ішлі пуцькаўскай вуліцай з прыгожай назвай Крынічная, пасярэдзіне якой, я запомніў, першай ад клуба была хата Ганаковых. Не хацелася пісаць пратакол пры бацьках, і я прапанаваў прадоўжыць гутарку ў альтанцы. Яна стаяла ў садзе, закрытая густым, як сцяна, плюшчом. Яе я таксама ўгледзеў мінулы раз. У альтанцы быў самаробны столік і вузенькія дошкі-лаўкі па баках.

Нічога да таго, што сказаў раней, Ганакоў не дадаў. Каб не выклікаць у яго падазрэнні, я коратка запісаў паказанні. Калі Ганакоў распісаўся ў пратаколе, прапанаваў:

— А цяпер, Міхаіл Мікалаевіч, пагамонім проста так, пра жыццё. Не пярэчыце?

— Выхоўваць будзеце, карыстаючыся момантам? — ці то кароткі пратакол супакоіў, ці то крыху асвоіўся чалавек, але ў яго голасе не адчулася нядаўняй напружанасці. Пытанне нават прагучала жартаўліва. — Прафілактыка?

— Не буду адбіраць хлеб у мясцовага ўчастковага, — я ўсміхнуўся, аднак не са сваіх слоў. Раптам падумалася, што Радамовіч не ўхваліў бы размову, якую не зафіксуеш на паперы. — А да таго, Міхаіл Мікалаевіч, выхоўваць дарослага чалавека, згадзіцеся, наіўна. Дарэчы, чаму вы па спецыяльнасці не працуеце? Вы ж шафёр.

— Не схацеў,— тэма чамусьці была яму непрыемная, мяркуючы па скупым адказе.

— Ну і як вам слясарыцца? — я не дапытваўся, чаму не схацеў, магло быць, што не ўзялі. Судзімасць за злоснае хуліганства заўсёды насцярожвае.

— Няблага…

Каб падштурхнуць субяседніка, вырашыў крыху прыадкрыцца:

— Не буду скрываць, Міхаіл Мікалаевіч, я навёў аб вас даведкі. Але гэта — чужое меркаванне.

Недзе далёка загрымеў гром. Над вёскай паплылі сінія хмары. У альтанцы, зацененай плюшчом, пазмрачнела. Як бы не прыхапіў мяне дождж, пакуль буду дабірацца да Слабодкі — на аўтобусны прыпынак. Аднак не перапыняць жа гутарку, у другі раз яна можа не атрымацца і такой, скупаватай.

— Думалі, ці не хаваю Цюху? Разумею, — ён смела паглядзеў на мяне. Як выхваляючыся, сказаў: — Прытулку не даў бы, але і заяўляць, каб ведаў, што ўцёк, не пайшоў бы.

Быў гэта пачатак шчырасці ці перасцярога, каб не лез у душу, істотнага значэння не мела. Мяне цікавіў той самы Ганакоў, які сядзеў побач і выкладваў свае погляды.

— Выпраўлення, Міхаіл Мікалаевіч, з агаворкамі не бывае. Тут трэба або — або, інакш старое не выпусціць. А вы, як мне здаецца, прэтэндуеце на аванс. Незадаволены, што колішняе вам, цяперашняму, адрыгаецца, — мараль у мае планы не ўваходзіла, аднак прайсці міма выкліку, хай сабе, можа, зробленага з жадання пакрасавацца, было б няправільна. Не мне адпускаць яму крымінальныя грахі. Калі дакладна расстаўлены акцэнты, словы важаць болей. — Ці не таму за цэлы год вы на працы ні з кім асабліва не зблізіліся? Чакаеце, каб людзі самі да вас са спачуваннем кінуліся?

Наколькі я ведаў такі кантынгент людзей, Ганакоў зараз мог рызыкнуць, праўда, без асаблівай для сябе небяспекі: «Усё, начальнік, пагаварылі, выклікай у кантору!» Ен вытрымаў. Пагаджаўся або хацеў высветліць, куды я хілю? Мая галава ўжо здавалася мне партатыўнай ЭВМ, у ёй нават нешта нібы патрэсквала, як у сапраўдным камп’ютары пры перагрузцы, калі я, размаўляючы, раз за разам пракручваў мысленна свае пытанні і яго адказы. Адно не хапала экрана, або, як апошнім часам кажуць, дысплея, на якім бы высвечваліся вынікі. Без яго я мусіў давярацца той самай інтуіцыі, што ў Радамовіча, ды не толькі ў яго, часта выклікае іронію. Хаця яна сапраўды ад няўдачы не гарантавала. Увогуле, я надта часта трымаю паважанага Вадзіма Пятровіча за прыдзірлівага апанента. Можа, нават залішне часта. Аднак у гэтым ёсць і станоўчы момант. Маючы перад сабой пільнае і строгае вока следчага пракуратуры, міжволі дзейнічаеш з двайной перастрахоўкай.

Ганакоў не адрэагаваў на мой выхаваўчы закід. Ен нібы не пачуў мяне, засяроджаны на нечым сваім. І зноў я не разумеў яго. Не так паводзіў сябе Ганакоў, як меркавалі.

Падзьмуў вецер, скалануў застылую духату, разбавіў яе волглай свежасцю далёкага дажджу. Ганакоў глыбока ўздыхнуў, прыхіліўся да нефарбаванай драўлянай стойкі і непрыязна прамовіў:

— Шаптуноў слухаеце…

— Кіньце, нашы звесткі правераныя.

— Многа вы пра мяне ведаеце…

— На ўсё, вядома, не прэтэндую. Пуда солі з вамі не з’еў, ды і чужая душа… — Я паглядзеў прама, каб не прапусціць ніводнага руху яго твару. — Напрыклад, не разумею, чаго вы хіліцеся да маладых?

Я ўлавіў толькі здзіўленне. Ганакоў адштурхнуўся ад стойкі, зрабіў крок да мяне.

— Кажыце прасцей, у блатную веру агітую.

— На жаль, ні сцвярджаць, ні адмаўляць не магу.

Хаця, думаю, і вам не ў навіну, што звычайна хаваецца ў падобных выпадках за цікавасцю да падлеткаў людзей з вашым мінулым.

— Я што, я на віду, — працадзіў ён.

— Загадкі гаворыце. Растлумачце, калі ласка.

— А-а, — ён махнуў рукой, не спрабуючы запярэчыць, апраўдацца.

— Добра, зменім пласцінку, — я адчуў, што свае адносіны з Дударыкам і Шайтаравым ён абмяркоўваць не будзе. Крыўда, спрытны прыём? Варушыся, варушыся, мая ЭВМ! — Чуў, вы жаніцца збіраецеся? Бачыў Валю Багданаву, сімпатычная.

У нечым усё-такі я памыліўся. Напэўна, не варта было перці напралом, прамая ў нашай справе не заўсёды карацейшая за ламаную. Пачуўшы пра Багданаву, Ганакоў неяк дзіўна глянуў на мяне, быццам не я, а ён распытваў. Здалося нават, што ў ягоных вачах мільганула задаволенасць. Мне адразу расхацелася працягваць лірычную тэму. А іншую я не вынайшаў. Размова згасла.

— Пагаманілі, Міхаіл Мікалаевіч, — усміхнуўся я. — Нешта, мабыць, важнае вы не схацелі сказаць. Шкада.

Ганакоў прамаўчаў.

Пакуль мы сядзелі ў альтанцы, кароткі дожджык усё-такі змачыў ссохлую зямлю, зазеляніў прыпыленыя гароды і дрэвы, прыбіў пясок на слабодкаўскім прасёлку, асвяжыў паветра. Прыдарожны луг запах непрыбранай прывяленай травой. Але ўсё гэта я адзначаў падсвядома. Займала мяне іншае. Спытай зараз Радамовіч, што я думаю пра Ганакова, адказаць не здолеў бы. Не накапіў я патрэбных уражанняў. Адсутнасць вынікаў, сцвярджае мой непасрэдны начальнік у Мінску, — таксама вынік. Гучна, ды каб яшчэ універсальна, бо ўсё роўна калупаешся ў фактах, спрабуючы даўмецца, што ён ёсць гэты атрыманы табой адмоўны вынік. Азарэнне, якім я нядаўна ашаламіў Радамовіча, сёння мяне не наведала.

17

У Капацэвічах я павінен быў споўніць яшчэ адну дакляраваную Вадзіму Пятровічу задуму. На жаль, каб не ўзнікла непажаданых ускладненняў, яе мушу адкласці на заўтра. Значыць, яшчэ адна ноч у тутэйшай гасцініцы. Урэшце, я нічога не меў бы супраць, каб была яна апошняя. Але маё сэрца чуе, што менавіта ў Капацэвічах я магу засесці…

Дама, якая мяне чакае, займае кабінет на другім паверсе. Яе афіцыйная пасада — тэхнолаг грамадскага харчавання. Магу засведчыць, што кормяць у раёне і смачна, і сытна. Плюс на яе карысць. А паколькі яна вельмі ганарыцца службовым становішчам мужа, работніка абласной наменклатуры, то, відаць, уплывае на іншыя галіны кааператыўнай дзейнасці таксама не без поспеху. З прычыны моцнага характару і асабістай сімпатыі старшыні райспажыўсаюза ёй гэта не надта цяжка. Таварышы ў райаддзеле абмалявалі мне сітуацыю, і я пастараюся не паўтарыць прамалінейнасці Юсікава. Адно — рэспубліканскі ранг у яе вачах вышэйшы, другое — паўсміхаюся шырэй. Прывык, калі маё прападае дзеля справы, тым болей з прыгожымі жанчынамі.

З такімі гуллівымі думкамі стукаюся ў абабітыя чорным дэрмацінам дзверы.

Прыемны голас запрашае заходзіць. За светлым паліраваным канцылярскім сталом сядзіць жанчына. У першы момант я заўважаю менавіта стол, дакладней груду папер на ім. Не раўнуючы, як у мяне. Ад гэтага параўнання міжволі ўсміхаюся.

Гаспадыня раскошнага кабінета, дзе можна было б, не надта пацясніўшы яе, пасадзіць яшчэ пару работнікаў, здзіўлена глядзіць на дылду, які дэманструе без ценю бянтэжання роўны рад белых зубоў. Гэта значыць — на мяне.

— Прабачце, — вінюся, крыху прыгасіўшы ўсмешку, — я быў упэўнены, што такая папяровая гара можа быць толькі на стале супрацоўніка крымінальнага вышуку, — і тут пачынаю разумець старшыню райспажыўсаюза, хаця асабіста сам прызнаю прасцейшых жанчын.

— Вы часам не памыліліся, малады чалавек? Міліцыя на суседняй вуліцы.

Яна не ўзлавалася, нават зацікавілася, і гэта ўжо добрая прыкмета. Зрэшты, прыгожыя жанчыны рэдка бываюць злымі да чужых мужчын. Так што спадзяюся не прайграць. Перш чым адказаць, я паспяваю скласці больш-менш пэўнае ўражанне аб жанчыне. У Нінелі Сямёнаўны яркі смуглявы твар, я нават не ўпэўнены, што яе натуральнаму румянцу была патрэбная сённяшняя касметыка. Чорныя бровы і такія ж, прычым уласныя, вейкі. Акуратна падведзеныя фіялетавыя губы… На імгненне мне ўспомнілася адна мая блізкая знаёмая, якая любіла такую фарбу, і я, відаць, спахмурнеў. Нінель Сямёнаўну Скульбедаву гэта ўразіла, і яна занепакоена скасіла вочы, як шукаючы люстэрка.

— На жаль, Нінель Сямёнаўна, магчымасці мясцовай міліцыі на суседнюю вобласць не распаўсюджваюцца, — я зрабіў тры крокі наперад і ўзяўся за спінку крэсла. — Вы дазволіце?

— Калі ласка, калі ласка, — яна схамянулася. — Гэта так неспадзявана…

— Жыццё поўнае выпадковасцей, — я глядзеў на яе — невысокую, хударлявую, жвавую — і думаў, што даць бы яе вачам прыязны погляд, была б Нінель Сямёнаўна пісанай прыгажуняй. — Падарыце мне некалькі сваіх каштоўных хвілін…

Яна ўсміхнулася. Шок прайшоў.

— Слухаю вас, — і пакратала наманікюранымі пальчыкамі залаты гадзіннік на тонкай ручцы, але на цыферблат не зірнула.

— Лічу неабходным адразу ўнесці яснасць, — фраза атрымалася казённай, нібы я адцягваў пачатак сапраўднай размовы, і я ўзлаваўся на сябе. — Адным словам, Нінель Сямёнаўна, вельмі прашу вашай дапамогі.

— Маёй? — яна нахіліла акуратную галоўку. — Вы мяне заінтрыгавалі.

— Крымінальны вышук, — засмяяўся я, адчуўшы палёгку. Або я не разумею людзей, або Скульбедава не прыме далейшае ў штыкі,— крымінальны вышук заўсёды там, дзе тайна.

— Таямнічае злачынства, так? — размова ёй яўна спадабалася.

— З вамі лёгка гутарыць, Нінель Сямёнаўна. Вам не трэба разжоўваць відавочнае, — зрабіўшы гэты камплімент, я перайшоў да справы. Хаця, каб не ведаў пра вымову Юсікаву, не без задавальнення памянціў бы языком яшчэ. — Думаю, не парушу следчую тайну, сказаўшы вам, што шукаем спекулянта. Упэўнены, гэта кантынгент вам знаёмы і па службе.

— Не без таго, але ў нас…

— Да вас, дакладней да Капацэвіцкага раёна — ніякіх прэтэнзій, — спяшаюся папярэдзіць магчымую насцярожанасць гэтай зусім не наіўнай асобы. — Падзеі адбываюцца, паміж намі кажучы, у Асінаўцы. Ведаеце яе?

— Была, і нядаўна, — яна не адмаўляе, і гэта абнадзейвае. — Выпрасіла ў мужа машыну, так, невялікі крук, машына па справе ехала, — апусціла сціпла вочы. — Спытаеце, чаго шастаць па суседзях, калі сама ў гандлі?

— А то не? — падыгрываю. Апранута яна ў сукенку, якую наўрад ці выкінуць на прылавак. Фірма, імпарт — бляск адным словам. Такога ў глухой Асінаўцы нават на базе не будзе.

— У мяне прынцып, — красуецца гаспадыня кабінета. — Каб не было плётак.

— Разумею…

— Ой, што гэта я, у вас жа нешта важнае?

— Супала так, што таго спекулянта бачылі ў Асінаўцы іменна ў той дзень, калі вы былі там. Быццам бы пры вас у чыгуначны магазін забягаў, потым з вашым шафёрам гаманіў. Дапамажыце ўстанавіць, ці так было.

Скульбедава задумалася. Відаць, шчыра хацела памагчы. Спытала:

— У чыгуначным? Чакайце, я там мужу сарочку глядзела. Ведаеце, такая белая з палоскай. Амаль як ваша, — усміхнулася. — Апранаю, ён жа на людзях. Так, — вярнулася да майго пытання, не забыла, — прыбег адзін, прадавец ужо зачыняць хацела. Ен?

— Напэўна. Што у руках было, не заўважылі?

— Нічога. Не, нічога. Не той? — яна была расчараваная.

— Той, Нінель Сямёнаўна, другога ж не было, так?

— Я запомніла б.

— Не сумняваюся. Значыць, у магазін прарываўся з пустымі рукамі. Можа, вашаму шафёру пакінуў што, сумку, напрыклад? Ці яшчэ якую рэч?

— Хіба ў багажнік паклаў. У салоне нічога не было. Я не саджуся побач з шафёрам. Але… — яна запнулася. — Па-мойму той чалавек не доўга быў ля машыны. Я выходзіла з магазіна, калі ён падыходзіў. Падумала, у спадарожнікі просіцца. Увогуле я не супраць падвезці. Але быў ён нейкі брудны, брыдкі. Няголены, нямыты, — весела бліснула вачамі.— Прыкметы супадаюць?

Не жанчына, а міс Марпл. Варта падзякі, што, дарэчы, я і раблю не без задавальнення.

— Нездарма, Нінель Сямёнаўна, знаўцы сцвярджаюць, што лепшага сышчыка за жанчыну не бывае. Шкада, што паступілі вы некалі не на юрыдычны. Хаця… У вашы гады, — была яна не на многа старэйшая за мяне, дык чаму не зрабіць чалавеку прыемнае? — У вашы гады яшчэ нічога не страчана!

— Скажаце! — Скульбедава замахала рукамі, і яе яркія шчокі аж запалымнелі.

Фінал нашай сустрэчы мог не выклікаць у маёй субяседніцы захаплення. Подпіс у пратаколе — гэта не свецкая размова, калі можна і пажартаваць і пакакетнічаць. Подпіс — гэта адказнасць, а то і ператварэнне ў сведку. Таму я пастараўся спуск да афіцыйнай часткі зрабіць больш спадзістым. Вылажыў на стол некалькі фатаграфій, расправіў.

— Даруйце, Нінель Сямёнаўна, выгляд некаторых персанажаў не надта фотагенічны. Яны, як здагадваецеся, не кінаартысты. Можа, бачылі каго з іх?

Яна павагалася, перш чым дакрануцца чысценькімі пальчыкамі да здымкаў, сказала зняважліва:

— У мяне такіх знаёмых не было і, спадзяюся, не будзе!

— Нінель Сямёнаўна, Нінель Сямёнаўна, я ж не казаў, што тут ёсць вашы знаёмыя. Я проста разлічваў на вашу ўчэпістую памяць, якую вы толькі што мне прадэманстравалі.

Наманікюраныя пальчыкі неахвотна пацягнуліся да картачак, пасовалі іх туды-сюды.

— Экземпляры, — паківала галавой Скульбедава, — у якой калоніі вы іх толькі выкапалі? — І падчапіўшы акуратным ногцікам адзін са здымкаў, выкінула яго мне. — Бярыце, ваш спекулянт. Задаволены?

— Няма слоў, каб выказаць вам сваю глыбокую, не, сардэчную ўдзячнасць.

— А вы хітры, Леанід… Леанід Гаўрылавіч, — запомніла, хаця я назваўся, як толькі прыйшоў, і то не надта выразна. — Няйначай, вам яшчэ нешта трэба. Прызнайцеся, дэфіцыт?

— Ну што вы, Нінель Сямёнаўна, я пра вас так блага не думаю.

Расстаемся задаволеныя адно адным. Вось што значыць — не пашкадаваць абыходлівасці. Вучыся, Фёдар Палікаравіч Юсікаў! Ды гэта жарт, каб самога сябе пацешыць. Бо, шчыра кажучы, крыўдна, што часам мусіш, дзейнічаючы па закону, азірацца на чыесьці пасаду і сувязі. Нават мой начальнік, разумны і добразычлівы чалавек, даведаўшыся пра скаргу на каго-небудзь з нас, паўшчуваўшы, зазначае: «Рабіце так, каб не наракалі». Усё роўна, як начальнік Юсікава.

18

Сёння сёмы дзень, як пачалося следства па забойству Мікалая Галанца. І многа, і мала. Многа, зыходзячы з меркаванняў, што злачынства выключнае, што злачынца знаходзіцца на свабодзе і кожны момант ад яго можна чакаць новага няшчасця. Менавіта гэта больш за ўсё непакоіць начальства, а таксама, вядома, і нас. Мала — з нашага, удзельнікаў расследавання, пункту гледжання. Мы ж пачалі працу, не маючы, па сутнасці, ніводнай надзейнай зачэпкі. Тое, што зараз ужо нямала ведаем пра забітага і таму падышлі бліжэй да забойцаў, можна было б нават залічыць у наш актыў. Каб не адна акалічнасць. Не выпадкова кажуць, што нават з вялікага мноства мух не складзеш аднаго слана. Вось і мы не можам з вядомых фактаў скласці адну пэўную версію.

— Гэта натуральна, — аптымістычна аспрэчыў мае сумненні Радамовіч, калі я, вярнуўшыся, далажыў вынікі допытаў, праведзеных, дарэчы, па ягоным даручэнні, Ганакова і Скульбедавай. — Ясна стане, калі я напішу абвінаваўчае заключэнне.

Як кажуць, літара заявы Вадзіма Пятровіча бяспрэчная, а вось дух… Абвінаваўчае заключэнне яшчэ павінен зацвердзіць пракурор і потым пацвердзіць суд. Але заява Вадзіма Пятровіча не падабаецца мне не з-за гэтых апушчаных ім фармальных патрабаванняў. Версія — толькі версія, яна, інакш кажучы, плод фантазіі, хаця і не беспадстаўнай. Яе правяраць і правяраць трэба. Чым больш я працую з Радамовічам, тым больш думаю, што, паверыўшы сваім вывадам, ён адносіць сумненні да нейкага пабочнага прадукту, звычайнага спадарожніка расследавання.

Пакуль я раздумваў, Радамовіч прачытаў пратаколы і рашуча прамовіў:

— Пара меркаванняў скончылася.

Крута завярнуў Вадзім Пятровіч, для мяне неспадзявана.

— Так, как, — перахапіў ён мой няўцямны позірк. — Пакуль вы былі ў Капацэвічах, мы тут удакладнілі адзін спрэчны пункцік. Сталы залётнік Шафранскай, пра якога вам паведаміла загадчыца Палыкавіцкага сельмага, не хто іншы, як Ганакоў.

Навіна аглушыла мяне, кажу гэта без перабольшання.

А Радамовіч працягваў развіваць зроблены эфект:

— Ганакоў — цёрты калач. Але я, перакананы ў яго віне, пачаў бы не з яго. Сяргей Апанасавіч, — звярнуўся ён да Вежыка, — дастаўце к канцу дня Дударыка.

Не спрачаюся, супраць хлопца ёсць тое-сёе ўскоснае: напрыклад, у ноч крадзяжу ён вярнуўся дадому на світанні, чуў размову Цярэшка з вартаўніком і, галоўнае, блізкі з Ганаковым. Але ўсё гэта падобна на тых мух, з якіх нельга скласці слана. Доказаў у нас няма. Калі я правільна ацаніў Дударыка, адмовіцца ён нават вокам не міргнуўшы. Калі, аднак, следчы настойвае на допыце, то, напэўна, правесці яго лепш мне. Ператварэнне з камсамольскага работніка ў супрацоўніка міліцыі акажа на хлопца некаторае псіхалагічнае ўздзеянне — ён зразумее, што да яго прыглядаліся здаўна. Гэта, вядома, на той выпадак, калі Дударык вінаваты. Аднак, перш чым прапанаваць сябе, я папрасіў Вадзіма Пятровіча падзяліцца задумай, можа, быў у яго які козыр.

— Усё відавочнае, — адказаў ён. — Я прыйшоў да высновы, што Ганакоў стварыў злачынную групу, якая рабуе навакольныя магазіны. Ен уцягнуў у яе Дударыка, Шайтарава і, дапускаю, Багданаву, хаця роля апошняй мне бачыцца пасіўнай, несвядомай. Быў яшчэ Галанец, якога прывяла да гібелі непаслухмянасць.

— Не паказаўся мне Ганакоў злачынцам, я не ўпэўніўся, што ён вядзе двайное жыццё.

— Ну, Леанід Гаўрылавіч, злачынцы, на жаль, не выстаўляюцца са сваёй дзейнасцю. Так што будзем працаваць у маім напрамку. Дударык пракладзе нам масток да Шайтарава, можа, і да Багданавай. А тады прад’явім абвінавачанне Ганакову.

У ідэале план следчага быў бы правільным, каб не грунтаваўся на дапушчэннях і спадзяваннях. Адмовяцца ўяўныя фігуранты, і пішы прапала, пачынай спачатку. Напамінаць аб гэтым у такой кампаніі, як наша, неяк няёмка. Мы — не навічкі. Я маўчу, пакручваючы ў пальцах шарыкавую ручку.

— Здагадваюся на вашы пярэчанні,— сказаў Радамовіч. — Я таксама бачу слабінку. Але два трупы і мінімум адзін крадзеж — гэта штодзённыя даклады пракурора вышэйшым інстанцыям. Нам з Сяргеем Апанасавічам таксама дастаецца, толькі ён праз сваю сціпласць вам не скардзіцца.

З песні слоў не выкінеш, супраць фактаў не папрэш. Калі начальства нагадвае і пры гэтым вымаўляе, прыемнага мала. Ды яшчэ горш будзе, калі мы дапусцім памылку. Не ведаю, як Радамовіч, а я хачу дзейнічаць без асечак. Лепш вымову атрымаць, чым справу заваліць. А нам кара, здаецца, яшчэ не пагражае.

— Так, капітан? — Радамовіч звярнуўся да Вежыка.

— У прынцыпе я з вамі згодзен, — аказваецца, Сяргей Апанасавіч — дыпламат. — Але варта паслухаць і Леаніда Гаўрылавіча.

— Зрэшты, у мяне не прапанова, а просьба, Вадзім Пятровіч. Дайце нам с Вежыкам яшчэ два дні.

— Навошта?

— Мы мала ведаем Ганакова, — я не прывучаны спадзявацца на раптоўную ўдачу, бо не з тых шчасліўчыкаў, якім чорт дзяцей гушкае. — Неабходна высветліць, чаму характарыстыка следчага, які вёў справу Ганакова ў Бельску, і кіраўніцтва калоніі, дзе Ганакоў адбываў тэрмін, вельмі розняцца.

— Ну, ведаеце, — Радамовіч не хаваў незадаволенасці.— «Замкнуты, на кантакт з асуджанымі не ішоў». Што вы ў гэтым знайшлі?

— Родным домам калонія становіцца для тых, хто не збіраецца вяртацца да сумленнага жыцця. Яны там загадзя абзаводзяцца сувязямі, сябрамі, адрасамі,— я зноў паўтараў элементарнае і ад гэтага адчуваў сябе ніякавата. Можа, таму не быў пераканаўчым?

— Ен індывідуаліст па натуры, от вам і сэнс характарыстыкі.

Радамовіч верыў паперам. Факты, пачэрпнутыя з іх, ладзіліся ў намаляваную ўжо схему. Я не прызнаваў гатовых схем. І ў фактах, вычытаных у паперах, перш за ўсё хацеў убачыць чалавека.

— Думаю, Ганакоў, трапіўшы ў калонію, паспытаў ліха. Ен там не прыжыўся. Да асуджэння быў хлопцам шырокай натуры, чарку браў. Вярнуўся прыгнечаным, недаверлівым, ніхто яго падпітым не бачыў. А што, калі за калючым дротам пачалося перараджэнне Ганакова?

— Пайшлі сышчыкі,— Радамовіч хмурыўся. — Замест таго каб высочваць, лавіць, псіхалагічнымі даследаваннямі займаюцца. Гэтак мы, следчыя, хутка без працы застанемся.

— На нашым з вамі веку так не будзе, Вадзім Пятровіч, — мне не хацелася абвастраць сітуацыю. — А ўвогуле сумежныя прафесіі…

— Жартую, Леанід Гаўрылавіч, — Радамовіч стрымана, нібы адмеранай дозай, пасмяяўся. — Вы мне вось што скажыце: чаму супала наша цікавасць да Дударыка і Шайтарава з Ганаковым?

— Есць тут над чым падумаць, згодзен.

— За два дні паспееце? — падкалоў следчы.

— Паеду ў Капацэвічы, разам з Сяргеем Апанасавічам папрацуем там. Начальнік райаддзела згодзен. Капітан Вежык арыентуецца ў справе лепш за мясцовых таварышаў. Раптам выплыве яшчэ адзін персанаж.

Радамовіч ці не хвіліну глядзеў на мяне, не могучы вырашыць, ваджу я яго за нос або за маім пустазвонствам нешта ёсць. Нарэшце махнуў рукой:

— Рабіце. Але пракурору далажу, у яго, здаецца, свая думка ёсць.

На вуліцы Вежык спытаў:

— Ты кагосьці вылічаў?

— Так, Сяргей. Мяне не пакідае думка, што мы ўхапіліся за тое, што ляжыць на паверхні, і тым задаволіліся. А пакуль справа не закончана, невад павінен быць шырокім.

Мы падышлі да райаддзела. Я прытрымаў перад Вежыкам дзверы.

— Вось так, дружа. Паварушы мазгамі. І звані. Па шчырасці, я прыехаў з не зусім пустымі рукамі. Але дзяліцца здабыткамі было дачасна. Лепш, калі з Вежыкам мы падыдзем да аднаго і таго ж з розных канцоў. Думаю, Радамовіч згадзіўся чакаць два дні, здагадваючыся, што я не проста цягну час. Аднаго баюся — апошняе слова скажа ўсё-такі не ён, а пракурор, і Радамовіч не будзе з ім спрачацца.

19

Я доўга чакаў тэлефоннага званка, і ўсё-такі дзынкнуў ён раптам. У мяне ёкнула сэрца: няўжо Вежык? Не, пыталіся Вежыка, кабінет жа быў яго. На гадзінніку ўжо семнаццаць трыццаць. Дзень канчаецца, а вынікаў — ніякіх. Кепска.

Зноў званок. Прарвала! На гэты раз я, аднак, не тузаюся. Даўшы вытрымку, бяру трубку… Радамовіч! Цікава.

— Леанід Гаўрылавіч? Нудзіцеся? — Здагадаўся тэлепат. — Папярэдзьце дзяжурнага і давайце да мяне. Мне дадому не хочацца. Не люблю быць адзін, мае выпраўляюцца ў вёску. Заходзьце, пасядзім шарай гадзінкай…

Нешта ён гаваркі сёння. Чым праняло? Мне не вельмі хочацца ісці, я ў адрозненне ад Вадзіма Пятровіча, калі толькі запрашэнне не хітрыкі яго, люблю самоту. Аднак запрашэнне следчага, з якім разам вядзеш справу, можа азначаць не толькі ветлівасць або ўвагу да адзінокага камандзіраванага. Напамінак пра дзяжурнага надае нашай сустрэчы пэўнае службовае адценне: маўляў, і ў вольны час мы не самі па сабе.

Радамовіч чакаў мяне ў калідоры, нібы падкрэсліваючы неафіцыйнасць сустрэчы.

— Прабачце, — павініўся ён, — можа, у вас былі іншыя планы?

Мне чамусьці стала шкада Вадзіма Пятровіча. Быў ён не падобны на таго сябе, якога я назіраў дагэтуль. Вадзім Пятровіч выглядаў крыху збянтэжаным, мяккім, нейкім хатнім і таму нібы чужым у гэтым казённым памяшканні.

Есць людзі, якія дзеляць сябе як бы на дзве часткі — адну для працы, другую для ўсяго астатняга, з працай не звязанага. Зараз Вадзім Пятровіч быццам расшпіліў свой мундзір супрацоўніка юстыцыі і стаў нармальным чалавекам. А мне падумалася, што і такім ён, напэўна, з тым жа поспехам праводзіў бы допыты або абмяркоўваў з калегамі версіі расследавання. Вядома, я толькі падумаў. Радамовічу гадоў на дваццаць болей, чым мне, як чалавек, ён склаўся даўно, і не мне пачынаць яго перавыхаванне. Ды і ніхто не даваў мне такога права. Мала што каму здаецца. Можа, той жа Радамовіч на мяне глядзіць як на дзівака ці гэтакага сучаснага зазнайку. І вечар мой свабодны. Таму я шчыра сказаў:

— Што вы, Вадзім Пятровіч, мае планы далей гасцінічнага нумара не распасціраліся.

— Ну, там ёсць тэлевізар, кніжка…

— Не заўсёды глядзіцца-чытаецца…

— Трэба, часам трэба, Леанід Гаўрылавіч, для разрадкі. Калі не шкодзіць галоўнаму, — ён павёў мяне па калідоры. — Галоўнае ўсё роўна будзе самастойна падсвядома жыць у вашай галаве і ў нейкі момант немінуча праявіцца патрэбнай асацыяцыяй.

— Азарэннем? — усміхнуўся я, нагадаўшы яго колішнюю іронію.

— Беспадстаўных азарэнняў, Леанід Гаўрылавіч, не бывае, — паглядзеў на мяне. — Катэгарычна? Асабісты вопыт. Але што мы сталі, заходзьце, — ён штурхнуў дзверы. — У мяне тут кава, цукар. Будзе прыправа да гаманы…

— Часта заседжваецеся?

— Бывае, — ён пасунуў крэсла. — Ладкуйцеся, і вось вам часопіс з красвордам. Ведаеце, добра пераключае думкі. Я тым часам вады набяру.

Я не стаў пераключацца. Не эрудыт, не ўмею падбіраць словы ў пустыя красвордаўскія клетачкі, не захапляюся. А ў дадзены момант цікавей было даўмецца, навошта я спатрэбіўся Радамовічу.

— Э-э, — варухнуў куточкі губ Вадзім Пятровіч. — Бачу, духоўнае вас не хвалюе. — Ен уторкнуў вілку электрычнага чайніка ў разетку. — Нішто, будзе і матэрыяльнае.

Чалавек шчыра стараўся стварыць простую, дружалюбную атмасферу. Я адчуў сябе вінаватым, што ў думках сустрэў запрашэнне не надта прыязна. Паспяшаўся адказаць:

— А ўжо ж, берагу галаву.

Радамовіч хітра паглядзеў, дастаў з шафы кубкі, бляшанку з індыйскай растварымай кавай і тады сказаў:

— Ага, дзеля справы…

— Начальства загадае — рызыкнеш галавой. Вадзім Пятровіч няпэўна ўсміхнуўся:

— Бывае, і па ўласнай ініцыятыве. Да Скульбедавай вас ніхто не пасылаў.

Пра вынікі сустрэчы з ваяўнічай дамай ён ведаў тое, што было ў пратаколе, куды, натуральна, не папала ўсё неістотнае для справы. Дык чаму не растлумачыць чалавеку, тым болей што гутарка наша ні да чаго не абавязвае?

— Мне што, я мужчына відны, жанчыны любяць. А вынікі, згадзіцеся, нечаканыя.

Радамовіч пакачаў галавой.

— Вам смяшынкі-жартачкі. І то, на вялікай вежы… — ён прамовіў гэта неяк не да месца, нібы за нешта ўсердаваў,— але і вы там да міністраў не надта…

— На міністраў у нас свой міністр, — я рассмяўся, не разумеючы, што тут узрушыла Радамовіча. — Ды і час іншы, не нашы міністры таксама пачалі прызнаваць, што кожны робіць сваё.

— Так-то яно так, але…

У куце заклекатаў чайнік, патыхаючы густой белай парай. Вадзім Пятровіч падхапіўся, прынёс чайнік, паставіў на стол. Адкрыў бляшанку. — Сыпце, колькі любіце.

Кава на некаторы час адцягнула нашу ўвагу. Аднак ненадоўга. Задумліва памешваючы ў кубку карычнева-чорную вадкасць, Вадзім Пятровіч вярнуўся да ранейшай думкі.

— Час, згодзен, не стаіць на месцы. Ды ён заўсёды быў аднолькавы. У тым сэнсе, што ён наш, што грунтаваўся і грунтуецца на нашых пастаянных прынцыпах. Так?

Я паціснуў плячамі.

— Дык вось. Прынцыпы аднолькавыя, а людзі вакол нас розныя. Спачатку мне здалося, што Радамовіч нібы чытае лекцыю, ёсць такія аматары пагаварыць, з глыбакадумным выглядам падаць даўно ўсім вядомае, элементарнае. Маўляў, глядзі, мы ў правінцыі таксама не лыкам шытыя. Я насцярожыўся — не падтакваю, калі мяне пачынаюць за дубіну трымаць. Але ў словах Радамовіча загучала незразумелая мне ўсхваляванасць. У аматараў пакрасавацца яе не бывае. А ён між тым працягваў:

— У тым ліку людзі з вялікай амбіцыяй. Такія лічаць сваю высокую пасаду гарантыяй на бязгрэшнасць…

Вадзім Пятровіч не дагаварыў. Падышоў да акна, расчыніў створкі. У пакой разам з ужо астылымі сонечнымі праменнямі ўварваўся, быццам толькі і чакаў зручнага моманту, пругкі вецер. Ен асвяжыў мой твар, прашалясцеў газетамі на стале і аціх, як выслізнуў у шчыліну пад дзвярамі. А вакол, перабіваючы не недта стойкі водар кафейнага сурагату, густа запахла ліпай. Ліпы цвілі, паказваючы на пералом лета. Я на імгненне забыўся на Радамовіча. Аднак ён, паварочваючыся, нагадаў аб сабе:

— Не прымайце, Леанід Гаўрылавіч, мяне за балбатуна або, яшчэ горш, дэмагога. Проста, ці не ад вашай безагляднасці, успомнілася сваё, — ён зноў змоўк.

Прызнацца, я разгубіўся. Я заўсёды адчуваю ніякаватасць, калі чую ад чалавека, вядома, не ў час службовай размовы, а вось у падобных выпадках, пра нешта такое, для яго набалелае. Пра тое, што звычайна адкрываюць не кожнаму…

Вадзім Пятровіч павярнуўся. На яго твары не было ні суму, ні іроніі, якія я чакаў убачыць. Напэўна, я мала ведаў Радамовіча, але ён паказаўся мне спакойным. Быццам расказваў займальную гісторыю, якая да яго не мела дачынення.

— Напэўна, вам ужо ўвялі ў вушы, што два гады таму я хадзіў у больш высокіх чынах, — толькі цяпер губы яго дрогнулі.— Быў раённым пракурорам. Не ў Прыдняпроўску, у суседняй вобласці. Больш таго, мяне меліся перавесці начальнікам следчага аддзела ў абласную пракуратуру. Не хапіла якога месяца. А дакладней, я завёў адну лішнюю справу, — Вадзім Пятровіч перадыхнуў.— У райцэнтры будавалася школа. Сучасная — і выглядам, і абсталяваннем. Былі абавязацельствы здаць яе да новага навучальнага года. Падзея павінна была прагучаць на ўсю рэспубліку. Што-што, а пашумець мы любім. Будаўнікі ж, як звычайна, з нечым не паспелі, нешта зрабілі не так. Прымаць школу ў тым стане было нельга. Камісія прыняла. Перамагло жаданне гучна адрапартаваць. Гэта быў падман. Як пракурор, я апратэставаў вывады камісіі, ашуканства. Спачатку мяне спрабавалі ўгаварыць на раённым, потым абласным узроўні, спасылаючыся на дзяржаўныя інтарэсы, прапагандысцкае значэнне з’яўлення новай школы. Я разумеў дзяржаўныя інтарэсы інакш, і тады быў знойдзены зусім просты выхад — мяне вызвалілі ад пасады за няўжыўчывасць з кіраўніцтвам раёна. Быць бы мне адвакатам ці юрысконсультам, каб у рэспубліканскай пракуратуры не паспачувалі.

Гісторыя ў той час, пра які расказваў Вадзім Пятровіч, была не такая ўжо рэдкая. І я не знайшоў нічога лепшага, як банальна суцешыць: маўляў, цяпер такога няма. Хаця таму, хто пацярпеў, перажыў, адстойваючы праўду, гэта суцяшэннем наўрад ці можа быць.

Радамовіч скрывіўся:

— Думаеце, плачуся? Правільныя пастановы і ў той, як цяпер яго называюць — застойны, час ніхто не адмяняў. Але дэмагогі жывучыя. Любую шчылінку-слабінку знойдуць і законам абгрунтуюць. Таму асцярожнасць начальніка Капацэвіцкага райаддзела мне зразумелая. Сам я на ражон ужо не папру…

Вельмі проста развесці рукамі чужую бяду. Ды не ўсе мы байцы. Адны па натуры, другія — ведаючы чужы горкі вопыт. Почут пра лёс таго ж Радамовіча, напэўна, распаўсюдзіўся. І не з адным Радамовічам так было. І, на жаль, ёсць. Не магу зразумець некаторыя газетныя рэагаванні. Тон — мажорны, а па сутнасці,— пацярпеўшы так і застаецца пацярпеўшым: і ў турме, змагаючыся за праўду, пасядзеў, і ранейшае месца працы страціў. А той, хто праследаваў яго, часцей за ўсё атрымлівае вымову або і таго меней — заўвагу. Але як бы там у Радамовіча не было раней, з жыцця ён не выкінуты. Я не ўтрымаўся, папытаў:

— Вадзім Пятровіч, а як быць, калі закон парушаецца?

— Не лавіце на слове, Леанід Гаўрылавіч, закон ёсць закон. А як быць — начальства падкажа.

— Вам жа да пенсіі далёка, — каб заўвага не прагучала папрокам, я ўсміхнуўся.

— Шаноўны, Леанід Гаўрылавіч, я даўно ўжо не мару пра кар’еру. Правільна мяне знялі ці няправільна, кадравікі высвятляць не будуць. Так павялося ў жыцці, што плямы, нават не табой пасаджаныя, не адмываюцца. А для старшага следчага раённай пракуратуры зусім натуральна раіцца з пракурорам, чыё слова ўрэшце апошняе.

Радамовіч, я зноў адчуў гэта, іранізаваў з сябе. Ды, разабраўшыся, хіба я мог што-небудзь яму параіць!

— Яшчэ кавы? — Вадзім Пятровіч перавёў гаману ў іншае рэчышча.

— Ліце, — пасунуў я кубак. — Піць дык піць!

Вада ў чайніку ўжо астыла. Гаспадар панёс чайнік да разеткі.

Нечакана вілка заіскрыла.

— Э-э, — папярэдзіў я, — пробкі перапалім… Давайце, — я адабраў у Вадзіма Пятровіча шнур, раскруціў вілку. Провад аказаўся перацёртым, і шнур трымаўся на адной меднай жылцы. — А вы кажаце красворды, — праехаўся я, і дзіва, у пакоі адразу нібы змянілася атмасфера.

Радамовіч павесялеў і заклапочана палез у тумбачку.

— Не шукайце, у мяне універсальны складанчык. Пакуль я абразаў і зачышчаў правадкі, Радамовіч схадзіў у прыёмную і прынёс паперы.

— Та-ак, красворды, — працягнуў ён задуменна, прачытаўшы паведамленне. Перадаў яго мне і сказаў: — Вось вам і дадатак да ранейшага. Аказваецца, і ў той дзень, калі паводле нашых меркаванняў, забітага Галанца прывезлі ва ўрочышча Самасейкава, Ганакоў таксама некуды выязджаў на машыне.

Я перачытаў паведамленне і падумаў, што менавіта цяпер мне два дні, якія я выпрасіў у следчага, сталі патрэбнымі яшчэ больш.

20

Недзе блізка к абеду, калі я гартаў блакнот з нататкамі, пазваніў Вадзім Пятровіч і папрасіў зайсці.

Навіна, якой ён сустрэў мяне, уразіла: па яго пастанове сёння Ганакова даставілі ў Прыдняпроўск.

— Пракурор загадаў,— развёў рукамі Радамовіч, хаця не было відаць, каб ён надта засмучаўся гэтым загадам.

З пракурорам не паспрачаешся. Я прамаўчаў. Адно не ўяўляў, на чым можна было пабудаваць допыт Ганакова.

Я ўжо крыху ведаў манеру працы Радамовіча. Ен не любіў хапаць быка за рогі, а падбіраўся да мэты спакваля, асцярожна, нібы ў цемры намацваў нябачную сцяжынку пад нагамі. У адрозненне ад мяне ён не давяраў першаму ўражанню, не надаваў значэння дэталям, якія дапамагаюць мне, напрыклад, прымаць інтуітыўныя рашэнні. Ен хацеў дзейнічаць толькі напэўна. Можа, гэта і правільна, нават больш надзейна. Дажыўшы да яго гадоў і атрымаўшы столькі пстрычак па носе, дапускаю, і я буду так дзейнічаць, думаючы ў першую чаргу пра запас асцярожнасці. Але і зараз я не асуджаю Вадзіма Пятровіча. Бо ніхто яшчэ не даказаў, які ў нашай справе метад лепшы.

— А Ганакоў зусім не падобны на таго, якім вы апісалі яго. Цвёрды арэшак, — папракнуў Радамовіч.

— Хутчэй — цёрты мужык, — я верыў свайму ўражанню. — Бачыць, што доказаў супраць яго няма. Гэта адно. Другое — вы не дапускаеце, што ён наогул ні пры чым?

— Не выступайце адвакатам, Леанід Гаўрылавіч. У нас з вамі адна мэта. Давайце таму зыходзіць з яго датычнасці. Так лічыць і пракурор.

Пра свайго начальніка ён успомніў другі раз, і мне не схацелася спрачацца. А Радамовіч дадаў:

— Што ведаў Галанца ў калоніі, Ганакоў прызнаў. А больш нічога. Даўно ў мяне не было такога кароткага пратакола.

— Пра Галанца ён і мне казаў. Але тады мне здалося, што ён мог бы сказаць болей.

— Я даў яму часу падумаць. А можа, вам даручым? У вас быў з ім неблагі кантакт, — ён усміхнуўся. — Я — суровы, вы — мяккі. Кантраст.

Гэта я мяккі? Нішто сабе вышукнік. Добра, маё кіраўніцтва не чуе, а то накіруе для працы з непаўналетнімі. Аднак мы не кампліментамі абменьваемся, і я адказаў:

— Не клюне, сёе-тое засвоіў. Мне здаецца, падыход да яго трэба шукаць менавіта ў Капацэвічах.

Радамовіч нахмурыўся:

— Два дні? — перспектыва тлумачыць пракурору, што ўзяць Ганакова наскокам не ўдалося, не надта натхніла яго. Вынік допыту залежыць ад умення следчага.

— Вадзім Пятровіч, — зрэшты, яго няўдача з’яўляецца і маёй, здабываць неабвержныя факты для следства павінен я. — Мы ж дамовіліся…

Радамовіча я запэўніў, а сябе? Але такая ўжо наша служба, што сумненні пакідаюць нас хіба толькі пасля вынесенага прыгавору. Хаця і тады не-не ды вяртаемся ў думках да, здавалася б, скінутай з плячэй справы.

Якую гадзіну дарогі да Капацэвіч я прасядзеў побач з шафёрам моўчкі. Я не намячаў, што, прыехаўшы, зраблю найперш, што пасля. Падкажуць абставіны, абы, як у таго студэнта, пустая галава перад экзаменам была свежая. І я дазволіў сабе адпачынак. Вежык сустрэў мяне марна хаваючы ніякаватасць:

— Не было чаго паведамляць.

Я ведаў Вежыкаву ўедлівасць, памножаную на патрабавальнасць да сябе, і, каб не засмучаць яго яшчэ болей, падміргнуў:

— Лірыку, Сяргей Апанасавіч, адкладзем да лепшых часоў. Развязвай мех. Высыпай і тое, што лічыш вартым, і тое, што неістотным. Разам прасеем.

Ен памуляўся, мабыць, выбіраючы ўсё-такі важнейшае, на яго погляд, а тады махнуў рукой:

— Слухай вось. Дударык учора прыехаў. Ен, Шайтараў і Багданава ўтраіх прыцемкам гулялі ў прыгарадным бярэзніку. Гэта, думаю, для цябе навіна.

Лепш бы выкладваў ён свае запасы без каментарыяў, на іх я і сам мастак.

— Дударыкам я не займаўся, ён родам з абласнога цэнтра. А пра сям’ю Шайтарава некаторыя звесткі здабыў. Бацька працуе ў калгасе трактарыстам. Асаблівых прэтэнзій па службе няма, хаця станоўча не характарызуюць — сквапны, свайго не ўпусціць. Апрацоўваючы людзям прысядзібныя ўчасткі, дзярэ без сораму — а яму ж за працу калгас плоціць. Дома скнарны, дзяцей не песціць. Ясь у калгасе на жніве зарабіў, хацеў матацыкл купіць, бацька не аддаў грошы.

— Глядзі ты, Ясь нават працаваў.

— Два гады запар, як у вучылішчы пачаў вучыцца. Тэхніку любіць. Ўмее машыну вадзіць. Думаю, на жаданні мець матацыкл і прыхапіў яго Ганакоў.

Зноў каментарыі. Але праяўлю вытрымку, ён, бадай, свой мех не апаражніў і напалавіну.

— Сведка Скакун здзівіў, падаў учора заяву на звальненне. І што цікава — адразу падпісалі.

Навіна да нашых клопатаў мела пакуль ускоснае значэнне. Але Вежык на ёй не спыніўся:

— Скакун жыве ў адным двары з Багданавай. Я падняў вочы, чакаючы працягу.

Вежык паціснуў плячамі. Нібы прачытаў мае думкі пра каментарыі і цяпер перадаваў ініцыятыву ў мае рукі. Што ж, вывад не вывад, аднак нешта такое ўзнікла.

— Баіцца, што канфіскацыяй прыёмніка справа не скончыцца?

— Наўрад ці. Любы адвакат растлумачыў бы, што большае яму не пагражае. Можа, не хоча выступаць у судзе сведкам, можа, скупляў крадзенае і баіцца, што гэта ўсплыве?

— Не даведаўся, куды навастрыў лыжы?

— Быццам бы ў сталіцу.

— З яго стане… Слухай, Сяргей Апанасавіч, ты тутэйшымі здарэннямі часам не пацікавіўся, асабліва не раскрытымі?

— З нашых інтарэсаў, здаецца, нічога не вырысоўваецца…

— А наогул?

— Сёлета прапалі тры мужчынскія пашпарты, у інтэрнатах вучылішча і будтрэста.

— Цябе ў гэтым факце нешта бянтэжыць, так?

— Прапажу спісалі на разгільдзяйства пашпартыстак. А раптам той жа Ганакоў запасся дакументамі на крайні выпадак?

— Значыць, да прыезду Ганакова такіх здарэнняў не было?

— Так…

За суткі Вежык нямала чаго выкапаў тут у Капацэвічах. Праўда, не зусім тое, на што я разлічваў. Ды хто загадзя скажа, што спатрэбіцца. А Вежык — крыміналіст са сваім стылем, дарэмна нічога рабіць не будзе.

— Трэба выклікаць хлопцаў?

Учора я, бадай, з гэтым пагадзіўся бы. Сёння — засумняваўся. Чаму Дударык так раптоўна апынуўся ў Капацэвічах? Прычым ні ў калгасе нікога не папярэдзіў, ні хатняй гаспадыні нічога не сказаў. На яго гэта не падобна. Ен зусім не імпульсіўны.

— З каго пачнеш? — мой роздум Вежык прыняў за згоду.

— Сёння позна ўжо, — адказаў я. — І наогул спачатку хацеў бы паглядзець на іх у, так сказаць, натуральных абставінах.

— Няма нічога прасцей. Гадзінам к дваццаці будуць. Моладзь тут звычайна збіраецца на Лясной вуліцы. Сходзім разам.

— Цябе Дударык ведае, як супрацоўніка міліцыі, прытым прыдняпроўскай. Схаджу адзін.

— Як знаеш. Дарэчы, як там з самазвалам Скалабана?

— Аналізы паказалі, што быў ён ва ўрочышчы Самасейкава.

21

На Лясную я прыйшоў на гадзіну пазней, чым раіў Вежык. Вуліца была поўная моладзі. Разумею гэтых юнакоў і дзяўчат, якія сабраліся сюды. Тут сапраўды прыгожа, вольна. Вуліца шырокая, зялёная, упіраецца ў лесапарк, які аддзяляе горад ад вучылішча. Машын не відаць, так што шпацыруй, колькі душа просіць. Праўда, крыху тлумна для жыхароў пяціпавярховых дамоў, пабудаваных паабапал вуліцы, — многа смеху, брынькання гітар, музыкі з транзістараў і магнітафонаў. Радыёфікавана сучасная моладзь.

Мой спартыўнага крою шэры пінжак і ладна паношаныя джынсы не павінны былі надта выдзяляцца сярод адзення іншых хлопцаў. А каб яшчэ скінуць гадоў дзесяць, то і зусім добра было б. На жаль, са сваім узростам я нічога парабіць не мог. А ледзь з’явіўшыся на Лясной вуліцы, пачаў лавіць на сабе цікаўныя позіркі дзяўчат. Хлопцы пакуль мяне ігнаравалі.

Яся Шайтарава я заўважыў хутка. Насустрач мне незалежна рухаўся ўскудлачаны юнак у туфлях на высокіх абцасах. Але ён звяртаў на сябе ўвагу не гэтым. На ім быў чорны жылет, аздоблены бліскучымі жалезнымі заклёпкамі. Няйначай, і да яго нарэшце дайшлі чуткі пра металістаў. Затое, прынамсі тут, паплечнікаў па металу ў Яся не было. Ен рухаўся крыху задраўшы галаву, нібы хацеў звысака глядзець на сустрэчных. Ды было малавата росту. Назіраючы за ім хвілін з дзесяць, я не заўважыў, каб Шайтараў з кім-небудзь павітаўся за руку або кіўнуў каму галавой. Фанабэрысты хлопец! І кажуць, упарты, недаверлівы.

З’яўленне Дударыка я ледзь не прапусціў. Васіль падышоў да мяне ззаду і аклікнуў:

— Якім ветрам, Леанід Гаўрылавіч?

Здаецца, я не рэкамендаваўся яму, відаць, запомніў, калі да мяне так звяртаўся Івашкевіч. Але мне гэта не спадабалася. На пытанне трэба было адказаць, тым болей што, як у той прымаўцы, звер сам бег на лаўца.

— Быў паблізу, вырашыў паглядзець на моладзь пасля працы-вучобы.

— Падабаецца? — Ён не спяшаўся пакідаць мяне, толькі зыркаў па баках.

— Нядаўна прыйшоў,— Шайтараў быў ад нас далёка, але ён мог заўважыць доўгага Дударыка і падысці да нас. Таму і я паспрабаваў затрымаць хлопца. — Што, практыка скончылася?

— Не да зімы ж, — не міргнуўшы вокам, схлусіў Васіль.

— Куды накіравалі?

— Куды захачу, маю права выбару, — ён не выхваляўся, вучыўся добра.

Тым часам Шайтараў, крыху не дайшоўшы да нас, спыніўся з дзяўчатамі. Што ён ім гаварыў, чутна не было. Напэўна, нешта смешнае, бо дзяўчаты хіхікалі.

— Што гэта за дэндзі такі? — кіўнуў я ў бок Яся.

— Звярнулі ўвагу? Мой кораш Ясь Шайтараў. Праўда, фасоніста прыкінуты?

— Гэта ты да яго на спатканне прыйшоў?

— Во яшчэ! — фыркнуў Дударык і задзірыста заявіў: — Са мной любая пойдзе з гэтых дзевак, — павёў ён рукой.

Вось так. І ўзрост, і думкі — хлапечыя, хаця думкі, бадай, з вывертам. А паводзіны? Нібы пацвярджаючы яго словы, ззаду хрыплавата прагучала:

— Ледзь знайшла цябе, Дударык.

Я пазнаў голас Валі Багданавай. Яшчэ адна загадка мне. Маркіянчык казаў, што яна нявеста Ганакова. Дык што ёй трэба ад Васіля? Трывогі ў голасе не чутна, значыць, не вестку пра Ганакова прынесла. Я азірнуўся. Сёння дзяўчына паказалася мне не такой жвавай, як тады ў сталоўцы. Была яна стомленая. Хаця і ў дваццаць гадоў, пабегаўшы дзень з падносамі, не пагарцуеш потым.

— Познішся, — незадаволена вымавіў Дударык.

— Пакуль посуд памылі…

— Вечна ў цябе… Пайшлі,— ён узяў дзяўчыну за руку. І мне: — Прывет, супрацоўнік камсамола!

Я застаўся са сваімі няпростымі думкамі. Вежык быў у гасцініцы. Я расказаў яму пра сустрэчу з Дударыкам, пра Шайтарава і Багданаву.

— Яны, напэўна, пайшлі да Багданавай, дзяўчына мае пакой у тым доме. А ў доме злева жыве Скакун.

— Што ты хочаш гэтым сказаць? — Я ўжо чуў сёння ад яго, дзе жыве Скакун.

— Нічога, — Вежык падсеў да тэлевізара, але не ўключыў.— Слухай, а ты не дапускаеш, што Дударык ведае, хто ты?

Гэту здагадку я гнаў ад сябе яшчэ там, на Лясной, надта неверагоднай яна была. Не, трэба заўтра ж пагутарыць з гэтай маладой троіцай. Сёе-тое я ўжо маю.

22

Сонца свяціла ў акно. Багданава жмурылася і асцярожна цікавала за мной. Яна не ўспомніла, што нядаўна карміла мяне абедам, а ўчора бачыла на вуліцы. І я не нагадаў ёй аб гэтым. У нас мелася быць іншая тэма для размовы.

Зблізку дзяўчына выглядала старэйшай за свае гады. Нават касметыка, накладзеная густа, не хавала дачаснай блякласці пухлаватага твару. У вялікіх, густа абведзеных сіняй фарбай вачах не заўважалася маладога бляску, жывінкі.

Валя не ведала, чаго яе выклікалі ў міліцыю. Гэта яе бянтэжыла. Дзяўчына пакусвала напамажаныя губы і раз-пораз папраўляла караткаватую джынсавую спадніцу на круглых белых каленях.

Я папрасіў дзяўчыну перасесці ў цень, а сам дачытаў перасланую мне Радамовічам даведку. Даволі змястоўную, хаця, натуральна, у ёй былі і істотные прабелы — часу не хапіла, і не ўсё ў жыцці чалавека адкрыта іншым. Скончыўшы чытаць, спытаў:

— Валянціна Дзянісаўна, вы задаволены сваім жыццём, — я падкрэсліў: — Сваім?

— А што?

— Увогуле, нічога. Проста мне здаецца, што чалавек звычайна аб нечым марыць, хоча нечага дамагчыся.

— Паспела ўсяго… — Дзяўчына какетна павяла плячымі.

— Магчыма. Але ўсё-такі, чаго вам хацелася б? Багданава не адказала. Баюся, планы не былі яе стыхіяй.

— Добра, тады возьмем сённяшні дзень. Вам падабаецца, як вы жывяце?

— Вы гэта к чаму?

— Сядзім з вамі, гутарым, вось і хачу зразумець, якая вы субяседніца, што маеце за душой, — я не разлічваў на споведзь. Так, напэўна, і не бывае, каб чалавек раскрываўся з першага пытання, асабліва калі ён у міліцыі, і не ўсё яго мінулае і сучаснае праведнае. Мне было важна, каб Багданава хаця б крыху падумала аб сабе, завагалася ў нейкай перакананасці, якая застыла ў яе галаве, што яна жыве правільна і нічога змяніць не можа. Вядома, дзяўчына магла адказаць, што, маўляў, не сама прыйшла сюды, а таму няма чаго яе за душу браць. Але тое, што мне было аб ёй вядома, давала падставу спадзявацца на іншы адказ.

Багданава паціснула плячамі. Няўжо не разумела пытанняў? Быў бы час, я адпусціў бы дзяўчыну на пару дзён, каб падумала. Не для мяне — для сябе. Аднак на такія педагагічныя прыёмы часу не было. Я меў высветліць, якое месца займала яна ў сур’ёзнай крымінальнай справе, і вырашыў падысці з другога боку.

— Чуў, вы збіраецеся замуж?

Цень прабег па прыгожым і нерухомым Валіным твары. Нарэшце неяк адрэагавала!

— Няўжо гэта тайна? — не адставаў я.

— Няпраўда, — яна запярэчыла, здалося, хацела сказаць гэта гарэзліва, аднак у голасе пракінулася крыўда. — Ніхто не бярэ.

— А Ганакоў?

— Гэты бандыт? — у голасе ўжо чулася не крыўда, злосць.

— Хто вам сказаў, што ён бандыт?

— У турме сядзеў, усе ведаюць!

— То раней было…

— Гарбатага магіла выправіць. Вучыцель…

— Вам асабіста Ганакоў чым насаліў? — паводзіны Багданавай дзівілі мяне, яшчэ ж нядаўна я сам бачыў, што ў яе нармальныя адносіны з Ганаковым. Я зноў памяняў тэму: — Вы ў сястры Марыі часта бываеце? У Сёмкаве?

— Як калі. А што?

— На майскія святы былі?

— Прыязджала, — яна падазрона паглядзела на мяне і не ўтрымалася: — А што?

— Асаблівага нічога. На чым ехалі?

— Можа, на аўтобусе… З Капацэвіч прамы.

— Няўжо не помніце? — паківаў я галавой. — Дзявочая памяць?

— Ну, адзін знаёмы падвёз, падзея такая. Падвёз, і ўсё.

— Што ўсё?

— Ну, потым паехаў некуды.

— У знаёмага імя-прозвішча ёсць?

— Сакрэт вялікі. Леў Анатольевіч мяне часта падвозіць, мы з адной вёскі.

— Леў Анатольевіч — Скакун? Няўжо за так падвёз?

— Я ж кажу, мы з адной вёскі. Сябруем. Апошняе Багданава прамовіла з выклікам, быццам хацела апярэдзіць і пярэчанні, і сумненні. Чаго б мне сумнявацца? Усякая дружба бывае, і кожны яе разумее па-свойму, асабліва Леў Анатольевіч. А ўсё-такі пытанні ў мяне з’явіліся. Ці не сябе яна пераконвала? Хаця, што тут такога? Можа, спадзяецца на Скакуна, ёй ён пара — зайздросная. А яна — яму? Я папрасіў дзяўчыну пабыць у калідоры, а сам пайшоў у кабінет, дзе ўжо сядзеў Шайтараў.

Учарашняй фанабэрыстасці на Ясевым твары не было, і апрануўся сціпла хлопец: у паласатую з кароткімі рукавамі тэніску. Але кудлы не адмыліся ад учарашняга лаку і звісалі над вушамі рыжаватымі пасмамі. Сёння хлопец не цягнуўся ўгару, наадварот, нібы хацеў выглядаць меншым — і чаравікі надзеў нармальныя, і ў крэсла ціснуўся.

— Сядзь ты па-людску, — сказаў я.

Ясь паспешліва выпрастаў спіну, але вачэй не падняў. Толькі на лбе заблішчалі кропелькі поту.

Па ўсім, Ясь быў з баязліўцаў, з такім трэба гаварыць строга, падтрымліваючы яго ўнутранае напружанне. Яму не было васемнаццаці гадоў, і наша размова сам-насам не магла быць афіцыйнай, пад пратакол.

— Давай знаёміцца, хлопец. Я — Хрытанькоў Леанід Гаўрылавіч. А ты Шайтараў Ясь, так? Раскажы аб сабе.

— Ага-ага… — ён згодна заківаў галавой. — Канчаю вучылішча, трохі папрацую, а тады ў армію…

— Не надта гаваркі ты, Ясь Шайтараў. Ну, а як вы з Дударыкам у Мінску пагулялі?

— Калі? З якім? — ён разгубіўся і пачаў адмаўляцца нават ад сябра.

— Ну, Ясь, ты мужчына, вазьмі сябе ў рукі. Ладна, нагадаю. Уся група пайшла ў тэатр, а вы ўдвух, зманіўшы, што пойдзеце званіць Васілю дадому, шыбанулі ў рэстаран. Падзяліся, як вас прапусцілі?

Шайтараў памуляўся, напэўна, вельмі не хацелася ўспамінаць тыя прыгоды, але адказаў:

— Васька даў пяцёрку дзядзьку ў дзвярах.

— А гарэлку хто вам даў?

— За суседнім сталом нейкі п’яны сядзеў, паспачуваў нам і заказаў… Мы выпілі… Афіцыянтка заўважыла і сказала, каб мы маталі…

— У інтэрнаце шумелі?

— А чаго яны? Быццам мы п’яныя!

— Вядома, вы з Васькам былі цвярозыя. Такія, што вас ледзь утаймавалі. Ды скажы мне вось што: дзе вы на гарэлку грошы ўзялі?

— Васька… У мяне грошай няма.

Грошы, відаць, былі, бо хваліўся ў групе, што хутка матацыкл купіць. Але не прызнаецца.

— Ты Валю Багданаву добра ведаеш?

— Дзіва, наша афіцыянтка.

— Кажуць, замуж збіраецца? — трэба было разабрацца ў клімаце гэтай кампаніі.

— Замуж? — няўцямна паглядзеў ён на мяне і раптам выпаліў: — За Мішку Ганакова!

Маркіянчык і ўсе іншыя, хто не быў блізкі ні з Ганаковым, ні з Багданавай, маглі, вядома, паверыць у гэту няпраўду, а можа, і плётку. Зрэшты, староннім людзям гэта было ўсё роўна. А Шайтараў? Хто і навошта наводзіў цень на пляцень? Я не бачыў сэнсу.

— За Ганакова? Праўда? — перапытаў я. Задача аказалася складанай для не надта спрытнага розуму Шайтарава. Замест таго каб паціснуць плячамі, маўляў, за што купіў, за тое прадаю, ён пачаў даказваць:

— Усе кажуць, усе…

— Не круці! — перапыніў я. — Ты, Васіль і Валя — адна кампанія.

— Ну, не ведаю, — прамямліў хлопец. — Можа, і не за Мішку.

— Дзе ты быў уначы з чацвёртага на пятае? У інтэрнат ты прыйшоў, калі добра развіднела.

— З імі, ну з Васілём і Валькай…

Шайтараў зманіў. У тую ноч Багданава была ў Сёмкаве. Аднак я не спяшаўся лавіць хлопца на хлусні, я вярнуў яго да папярэдняга пытання:

— Дык чыя Валя нявеста?

Шайтараў пакруціў галавой, яму чамусьці вельмі не хацелася гаварыць праўду.

— Смялей, Ясь!

— Яна з Васькам…

Пра нешта такое і мне ўчора падумалася. А сёння я ўжо ведаў, што Багданава, калі жыла ў абласным цэнтры, не вызначалася строгімі паводзінамі. Хаця ў Капацэвічах аб ёй ніхто і не сказаў благога слова. Вядома, магла паразумнець, магла і пакахаць Дударыка. Адно мне не падабалася: навошта яе прыпісваюць Ганакову?

— Ну, вось устанавілі праўду, — крыху адпусціў я цуглі.— Як табе Ганакоў?

— Мне Мішка да фені,— і тут Шайтараў здзівіў мяне. — Вам за ім сачыць трэба, а не мне, мне што.

— Сам даўмеўся ці хто іншы сказаў табе гэта?

— У турме сядзеў.

І Шайтараў туды ж. А па логіцы, калі нашы падазрэнні праўдзівыя, ні Ясь, ні Багданава не павінны былі наводзіць на Ганакова. Калі гэта не хітры ход, распрацаваны Ганаковым загадзя.

— Не вельмі, Ясь, з цябе слова выцягнеш. Ганакоў за сваю памылку атрымаў належнае, адбыў пакаранне. Не трэба папракаць яго мінулым. Тым больш табе. Ты ж ля яго круцішся.

— Выдумляеце…

— Зарубі сабе на носе, Шайтараў, выдумляць нам патрэбы няма. Ні пра тое, што вы з Дударыкам ліпнеце да Ганакова, ні пра іншае, што я табе сказаў і скажу. А з тваіх слоў я магу зрабіць адзін вывад: калі Ганакоў працягвае несумленнае жыццё, то і вы, яго дружбакі…— я наўмысна не закончыў думку.

— А што ён украў? — Намёк на Яся не падзейнічаў, напэўна, ён яго проста не зразумеў, дакладней, зразумеў толькі адзін бок.

— Гэта я хацеў у цябе папытаць.

Хлопец патузаўся, марудзячы, хаця было бачна, што адказ у яго матляецца на кончыку языка. Нарэшце задаволена заўсміхаўся:

— Зладзеяў вы ловіце.

Малады, ды ранні. Нахабнік. Я прыжмурыў вока, змераў Яся поглядам і ў сваю чаргу ўсміхнуўся:

— А чаго б з табой час траціў, га?

Шайтараў разявіў рот.

Мяркуючы па яго рэакцыі, хапіла б двух-трох настойлівых пытанняў, каб ён заблытаўся ў хлусні. Але, і я дапускаў гэта, магло быць інакш. Такія не вельмі спрытныя на розум хлопцы ўмеюць упарціцца. Надзьмаецца і будзе сядзець пень пнём. А я ж не дапытваю, я проста гутару. Так што хай ідзе. Занепакоены, ён кінецца да некага раіцца, плакацца. І гэта нам скажа многае.

Я вярнуўся да сябе і зноў запрасіў Багданаву.

Акалічнасць, якую я збіраўся высвятляць, да маіх вышуковых дзеянняў, мажліва, асаблівага дачынення не мела. Як і чаму чалавек зламаў сабе жыццё, хутчэй належыць высвятляць следчаму ў стадыі расследавання або суддзі з засядацелямі. Наўрад ці Багданаву сур’ёзна ўцягнулі ў злачынствы, яна хутчэй за ўсё пройдзе сведкай. Яе мінулае я вырашыў крануць дзеля яе самой. Можа, паглядзіць на сябе нібы збоку.

23

У школе Валя Багданава вучылася не вельмі старанна. Сяк-так скончыўшы восем класаў, паехала ў прафесійна-технічнае вучылішча. Аднак і там адзнакі не хвалявалі яе. Акрамя нудных і незразумелых урокаў, ёй адкрылася многа іншага.

Першая разгубленасць перад вялікім горадам хутка прайшла. Тое, што раней дзяўчына бачыла толькі ў кіно і тэлевізары, раптам апынулася побач, стала даступным. Можна было штодня бегаць у кіно, на танцы ў дыскатэку, дзе ўсё выглядала незвычайным і таямнічым. У кафэ прадавалі марожанае і пірожныя. Грошай хапала: плацілі стыпендыю, прысылалі маці і сястра. Баяліся, каб Валя не згаладалася або была горш іншых апранута. Маці-прыбіральшчыца ўзяла на сябе яшчэ адну работу.

Жыццё Валі пачало ўяўляцца лёгкім і бестурботным, нібы створаным спецыяльна для яе. Тым болей што і настаўнікі неўзабаве махнулі на Багданаву рукой і не скупіліся на тройку, калі, па праўдзе, трэба было ставіць двойку.

Аднойчы ў дыскатэцы Валі прыглянуўся хлопец. Не ёй адной. Яна заўважыла, як паглядалі на яго дзяўчаты. Быў ён непадобны на вучняў — амаль дарослы, бойкі. І выбраў з натоўпу дзяўчат яе, Валю. Як тут не заганарыцца. Яны крыху патанцавалі, і хлопец прапанаваў пайсці ў кафэ. Валя згадзілася. Пілі чорную каву. Не надта смачную. Але вакол усе пілі такую, і Валя старалася быць, як усе. А ўвогуле, у кафэ ёй спадабалася. Яна адчула сябе самастойнай, дарослай.

З хлопцам Валя сустрэлася назаўтра. На гэты раз ён запрасіў яе на вечарынку да сяброў. І зноў усё было непадобнае на тое, што дзяўчына бачыла раней. Новыя знаёмыя паводзілі сябе зусім па-даросламу, хаця былі ці не яе ўзросту. Пілі віно, курылі. За сталом, не тоячыся, цалаваліся.

Яшчэ пасля першай выпітай чаркі віна ў Валі закружылася галава. Ёй стала надзвычай хораша, утульна. Хлопцы і дзяўчаты, якіх яна напачатку дзічылася, здаліся свойскімі, добрымі. Час ад часу пары знікалі ў суседнім пакоі. Вярталіся расчырванелыя, узбуджаныя. Валя здагадвалася, што адбывалася ў цёмным пакоі, і з нейкімі незразумелымі самой хваляваннем, бояззю і жаданнем чакала, калі кавалер пакліча туды і яе. І ўсё паглядала замілавана на яго — высокага, моцнага, прапахлага гарэлкай і тытунем. Ен выдаваў тут самым прыгожым і смелым.

Потым хлопцы селі за карты. Дзяўчаты адасобіліся на канапе. За сталом Валя засталася адна. Яна чула размову дзяўчат — пра штроксы, калготкі, сукенкі… Дзе хто што купіў, вымяняў, прадаў. Такіх рэчаў з мудрагелістымі замежнымі знакамі Валя ніколі не мела і зараз адчула сябе адзінокай, абдзеленай. Ад крыўды наліла поўны бакал — нехта казаў ёй, што віно лечыць ад скрухі — і адным махам асушыла.

— Малайчына, Батончык, — пачула Валя і здзівілася, бо гаспадар кватэры звяртаўся менавіта да яе. Ен быў чорны аж з сінімі шчокамі і меў доўгія, заграбушчыя рукі. Ен цэлы вечар цікаваў за ёй, Валя прыкмеціла. Позірк быў цяжкі, непрыемны, палохаў.

— Так, так, ты — Батончык, — без усмешкі паўтарыў гаспадар.

Навокал засмяяліся. Нехта, Валя не заўважыла хто, выгукнуў:

— Возьмем за новахрышчоную!

Выпітае віно дзейнічала спакваля. Неўзабаве Валя ўжо смяялася, нешта адказвала, нават спрабавала заспяваць.

— Не шумі! — цыкнулі на яе.

Далейшае яна памятае цьмяна. Калі пачалі разыходзіцца, Валя таксама ўстала, памкнулася за сваім хлопцам. Той крыва ўсміхнуўся і сказаў незразумела:

— Цябе выйграў Цыган, — і паказаў на гаспадара кватэры.

Валі стала страшна, яна папрасілася:

— Я хачу з табой…

Ен моцна грукнуў дзвярамі перад яе носам.

— Не тузайся, Батончык, — Цыган затрымаў яе за руку, падвёў да стала з аб’едкамі, пустымі бутэлькамі.— Для нас з табой засталася пляшка. — Наліў.— Прычасціся!

Яна адмоўна закруціла галавой, рванулася да дзвярэй. Цыган пераняў яе ў прыхожай, павольна дастаў нож і пстрыкнуў лязом.

— Не раю брыкацца, дзевачка!

Валя дазволіла завесці сябе назад у пакой, паслухмяна выпіла шампанскага…

Так Валя Багданава стала Батончыкам. Выправаджваючы яе раніцай, Цыган загадаў:

— Вечарам прыйдзеш!

Цыган не доўга трымаў Валю пры сабе. Недзе праз тыдзень перадаў свайму дружбаку Чумізе, а ўжо той звёў яе з чарнявымі гандлярамі на гарадскім рынку.

Сяк-так Валя Багданава скончыла вучылішча. Праца на хімкамбінаце, як і вучоба, яе не захапіла. Калі дзяўчына перастала хадзіць на камбінат, ніхто там не звярнуў на гэта ўвагі. А маці дык нават парадавалася, што дачушка не будзе труціцца хіміяй.

— Пагуляй, дочачка, а там паглядзіш, — і працягвала пасылаць грошы.

Дачка гуляла ў тым жа абласным цэнтры, балазе цяпер знаёмых хапала. Яны і параілі, каб мела прытулак, уладкавацца дворнікам. Праца была зручная — зранку памахай мятлой, а потым рабі што хочаш.

Цыган і Чуміза даўно зніклі. Куды — Валя не цікавілася. Ці не ўсё роўна, калі і без іх было каму частаваць? Прывыкла, што ў яе пакойчыку часта мяняліся мужчыны. Добра гэта ці дрэнна — яна не задумвалася.

Аднойчы, ужо пад восень, калі Валя, лускаючы семкі, тачыла лясы з уладальнікамі хурмы і мандарынаў, яе ўбачыў зямляк.

— От дзе ты хімічыш, — з усмешкай сказаў ён і агледзеў з ног да галавы. — Не вельмі шчодрыя твае віцязі ў тыгравых шкурах.

Валя не зразумела, хто такія віцязі і прычым тут тыгравыя шкуры. На яе паўднёвых знаёмых былі ладна зашмальцаваныя джынсы і чорныя кашулі. Аднак, што яе ўласны выгляд былому суседу не паказаўся, уцяміла. Яна і сама сабе не падабалася. Не тварам, твар свой Валя лічыла прыгожым, і цела было неблагое, налітае сокам, нездарма яе называлі Батончыкам. Засмучала Валю адзенне. Яна не магла ўгнацца за дзеўкамі, з якімі часам балявала ў адной кампаніі. Не было ў яе ні джынсаў з фірмай, ні штроксаў, ні бананаў. На семдзесят рублёў дворніка ды матчыны капейкі не разгонішся, а хлопцы хіба напояць-накормяць. Валя ў каторы раз заглушыла ў сабе крыўду на сябровак па вучылішчу, якія ўжо зараблялі па сто семдзесят — сто восемдзесят рублёў у месяц і маглі дазволіць сабе шыкоўнае ўбранне. Тую прыглушаную крыўду яна зараз перанесла на земляка.

— Не твая, не прыцэньвайся!

Ен бліснуў зубамі, спагадліва спытаў:

— Дзе абітаеш?

— Што?

— Дай, кажу, свае каардынаты, можа, загляну на агеньчык.

На гэты раз да яе дайшло, буркнула:

— Ведаю я вашы агеньчыкі!

— А калі і так? — засмяяўся ён, падміргваючы рыначным хлопцам, якія прыслухоўваліся да размовы. — Ты дзеўка ого-го!

Апошняе чамусьці Валю пацешыла. Можа, таму, што не часта чула добрае слова? Яна сказала, дзе жыве.

Ен аб’явіўся дні праз тры, пад вечар. Прынёс пітво, закусь. Заседзеўся да пазна і застаўся начаваць. Валя не пярэчыла, прывыкла, што за пачастункі трэба плаціць.

Ен прыходзіў яшчэ некалькі разоў і нарэшце прапанаваў.

— Ідзе зіма, снег цябе тут у труну загоніць. Давай пераязджай у Капацэвічы. Маці хворая, раптам памрэ, кватэра прападзе. А так будзеш са сваім жытлом. Працу табе знайшоў, пойдзеш рабочай на кухню ў сталоўцы. Парупіш і ў афіцыянткі выб’ешся.

Валю не песцілі ні ўвагай, ні клопатамі. Яна расчулілася, падумала, што гэта не проста так, і ўпершыню мільганула надзея на замужжа. Яна ў выхадны з’ездзіла ў Капацэвічы, нібы праведаць маці, а сама высветліла, што ён не жанаты. Схадзіла ў сталовую. Ёй там спадабалася. Будучыня ўбачылася ружовай.

Не, ён нічога не абяцаў, не прыходзіў, казаў, што не хоча плётак. А ў яе расла крыўда…

Расказваючы, Валя не таілася перада мной. Відаць, добра набалела і хацела выгаварыцца, як кажуць, адвесці душу. А можа, і пад уплывам хвіліны, бо я даў ёй зразумець, што і сам нямала пра яе ведаю, здагадалася, што спачуваю, шкадую. Праз гэта яна, напэўна, зараз не надта задумвалася, што знаходзіцца ў міліцыі.

Валя не сказала імя гэтага дабрадзея, і я прыняў яе стрыманасць. Здагадваючыся, хто ён, я вырашыў усё-такі ўдакладніць. Не прама, не ў лоб, каб раптам не парушыць даверу, які ўзнік паміж намі.

— За што вы не ўзлюбілі Ганакова? Багданава сцепанулася, збянтэжылася:

— Адкуль вы ведаеце?

— Вы нядаўна назвалі Ганакова бандытам.

— А то не? — у яе была свая логіка. — Намаляваў…

— Няўжо вам раней было лепш?

— Што там, што тут, — дзяўчына махнула рукой. І рэпліка, і тон былі для мяне неспадзяванымі.

Яны не адпавядалі таму, што мне расказвалі пра тутэйшую Багданаву. Дзіўна. Я ўважліва паглядзеў на дзяўчыну.

— А то не? — зноў не то пытала, не то пацвярджала яна. — «Прыручы мне хлопца! У цябе гэта атрымаецца».

Я падумаў, што Багданава выканала загад. Дык каго яна прыручала і па чыйму даручэнню. Няўжо Дударыка? А вось хто патрабаваў? Не скажа Валя — ці з нейкага невядомага мне прынцыпу, ці баючыся, помнячы вострае лязо Цыганавага нажа…

Такім чынам, што я маю? Частку біяграфіі другараднай, відаць, фігуры ў крымінальнай справе. У гэтай біяграфіі для нас важныя два факты: прыручаны хлопец і той, каму спатрэбілася прыручэнне.

— Хто ён? — я паўтараю пытанне. Не павінна Багданава пасля такой шчырасці прамаўчаць. Можа, і не прамаўчала б, каб я не страціў на хвіліну пільнасць. А я, абураны, дадаў: — Яго судзіць трэба!

Дзяўчына раптам спалохалася, сціснулася:

— Я не трымаю зла. Лепш адзін малакасос, чым штоноч п’яныя рожы, — і паскардзілася: — Мне галава разбалелася.

Не лёгка ўспамінаць, што пералапаціла сябе перад чужым мужыком. Я мусіў адпусціць яе. Нікому яна, бадай, не раскажа пра нашу гутарку. Дый нічога, што выходзіла б за межы асабістага Валінага жыцця, мы не краналіся.

У нейкай машыне за акном у прыёмніку прапілікаў сігнал часу. Тры гадзіны. Я пазваніў Радамовічу ў Прыдняпроўск. Але і ён ні на крок не пасунуўся наперад. Прыкрае становішча. Быццам усё ясна, а не падступішся. Што ж, вазьмуся за апошняга фігуранта.

24

У дзверы пастукалі. Ветлівы, аднак, ідзе да мяне наведвальнік. Сціплы. У вучылішчы апошнім часам быў ён не такі, праўда, толькі з равеснікамі — развязны, самаўпэўнены. З дарослымі трымаўся цішэй.

Увайшоўшы, Дударык знерухомеў ля дзвярэй. Напэўна, не чакаў, што выклікаў яго менавіта я. Хаця, думаю, псіхалагічны эфект, на які я разлічваў, не атрымаўся.

— Ты не павітаўся, Васіль. Праходзь.

Ен даў дзень добры і, віхляючыся, як учора на Лясной вуліцы, накіраваўся да крэсла.

— Давай знаёміцца па-новай. Я — супрацоўнік рэспубліканскага крымінальнага вышуку, удзельнічаю ў расследаванні крадзяжу у магазінах, а таксама забойства Галанца Мікалая Уладзіміравіча, — з Дударыкам я вырашыў не цямніць, допыт быў афіцыйны, дамовіліся з Радамовічам.

— Я — навучэнец, — з выклікам адказаў ён. — А пра вас мне казалі, я не верыў.

— Не вылузвайся, Васіль. Мы з табой будзем не ў лялькі гуляць. Дык хто табе казаў пра мяне?

— Не помню.

— Зрэшты, гэта не вельмі важна, пазней скажаш. А пакуль адкажы, дзе ты быў уначы з адзінаццатага на дванаццатае мая і з чацвёртага на пятае чэрвеня?

Дударык не запытаў, якое дачыненне гэтыя чыслы маюць да яго, як я чакаў, упэўнены, што яго навучылі на выпадак допыту. Ен кальнуў мяне позіркам, нібы хацеў даўмецца, што ведаю я.

— У ноч?… А-а, адзінаццатага спаў. Вы ж самі карыкатуру чыталі. А пятага, пятага… — ён збянтэжана заўсміхаўся, — быў у дзяўчыны…

— Дапусцім. Але я паглядзеў твой бібліятэчны фармуляр. Ты чытаеш дэтэктывы і таму павінен ведаць, што, каб мы паверылі і праверылі, трэба называць імя. Тайну мы захоўваем.

Зноў Васіль не спытаў, прычым тут ён. Для прыліку памаўчаў і сказаў:

— Толькі паміж намі, ёсць адна, Валька Багданава. У сталоўцы афіцыянтка.

— Так і зазначым, — я запісаў адказ у пратакол, даў хлопцу падпісаць — з ім трэба было трымацца на поўным сур’ёзе. А потым папракнуў: — Зманіў ты, Васіль Дударык, зманіў. Адзінаццатага мая, твая палыкавіцкая гаспадыня казала, ты дадому пад раніцу заявіўся. Ноч была халодная, і ты папрасіўся ў хату. Толькі не кажы, што на сенавале быў, тады яшчэ не касілі. І чацвёртага ты не быў з Багданавай, яна ў сястры гасцявала.

— Дык што? Маё дзела!

— На жаль, і маё. Табе Валю хто прывёў?

— Што, у мяне закахацца нельга?

— Чаму, ты хлопец не зломак. Ды з ёй у цябе каханнем не пахне. Дзяўчына з табой па прымусу. Я нават мог бы табе сказаць, што за гэта патрабавалі. Але хачу, каб ты сам сказаў. Так лепш будзе, для цябе, між іншым.

— Шчырае прызнанне? Чытаў і ў кіно паказвалі,— ён усё яшчэ выпінаўся. — Няма ў чым прызнавацца! Падумаеш, з дзеўкай сплю. Я ўжо дарослы.

— Так, ужо паўналетні, маеш права жаніцца, аднак і адказваць таксама, як дарослы мусіш. Дык якую плату заплаціў? Злодзеем стаў? Не ўстаяў перад такім падарункам?

— Сама прыйшла! — былі ў гэтым воклічы і хлапечае жаданне выглядаць мужчынам, і адчай. — Сама прызналася ў каханні, не раз, вы не чулі як мы… — Нарэшце ён дапусціў памылку, нязначную, але памылку.

— Зрэшты, справа не ў каханні ці нянавісці. Галоўнае, што ты здрадзіў сабе, стаў на злачынны шлях. За два дні да крадзяжу ў Палыкавіцкім сельмагу ты званіў ў Капацэвічы. Каму?

— Вальцы.

— Правільна. Хаця не спатканне прызначаў. Казаў пра батарэі?

— Калі яна вам сказала пра гэта, то хай скажа ўсё, а я нічога не помню, — Дударыку здавалася, што ён адказаў удала. А ён дапусціў новую памылку — прызнаў, што размова сапраўды была.

— Тое, што скажа Багданава, важна для яе. Тое, што скажаш ты, залічыцца табе. Каб ты не надта ўпарціўся, дадам: загадчыца магазіна Цярэшка заўважыла, як ты прыслухоўваўся да яе размовы з вартаўніком, — я цярпліва ўшчуваў хлопца, дамагаючыся шчырага прызнання. Пакуль ён яшчэ не аперыўся, можа, удасца закрануць у ім добрыя струны, прымусіць задумацца аб сваім лёсе. Калонія і немалы тэрмін, наканаваны яму, таксама універсітэт, дзе вельмі часта такія шчанюкі атрымліваюць адукацыю ваўкоў.— Дайшло?

Дударык моршчыў лоб. Было відаць, што мае словы прыціснулі яго, і ён шукае, як выбрацца з-пад гэтага прэса. Не прызнацца, а менавіта выбрацца. Той, хто завабіў хлопца на злачынны шлях, упэўнены я, наспяваў яму, што яны разумнейшыя за міліцыю. Ён і вучыў, як выкручвацца. Аднак тэорыя, як вядома, патрабуе практыкі. У Дударыка яе не было. І дзякуй богу.

Дамагаючыся ісціны, я заўсёды шкадаваў такіх няўстойлівых юнцоў, не здольных кінуць позірк наперад. Яны неяк бяздумна лезуць у сілкі, расстаўленыя ўмелай злачыннай рукой. Колькі іх прайшло перада мною, а я ўсё не магу знайсці прычыну, чаму так лёгка зусім не дурныя хлопцы і дзяўчаты, якіх расцілі бацькі, школа, якія чыталі кнігі і глядзелі фільмы, робяць тое, што арганічна несумяшчальна з паводзінамі нармальнага чалавека? Адкуль узяўся той чарвячок, з якога потым разраслася ўнутраная гніль? А можа, мы, старэйшыя, не даем моладзі патрэбную грунтоўнасць прыкладам сваіх поглядаў і ўчынкаў?

— Раскажы-тка, Васіль, пра сваю сям’ю?

— Абавязкова?

— Увогуле — не, збольшага аб тваіх бацьках ведаю. І не разумею, чаму ты вырас без трывалых прынцыпаў. Няўжо табе дома не ўнушалі, што такое добрае і што такое дрэннае? — Бачыў я, што хлопцу патрэбна адцяжка — свайго роду глыток свежага паветра ўчадзеламу. І вырашыў даць хлопцу перадышку. Цеплілася надзея, што знайду нейкі ключык да яго глыбока схаванай сумленнасці. Яна ж ёсць у кожнага чалавека гэта схованка. Толькі ў аднаго блізка, на паверхні, яе і шукаць не трэба, у другога — так далёка, што не дабрацца, бо пакрылася ўжо некалькімі пластамі бруду. З Васілём я ўсё яшчэ спадзяваўся на лепшае.

— Што расказваць? — раптоўная горыч засланіла ў хлопца адчуванне цяперашняй бяды. — Як маці штодня грызе бацьку? Мне ў школе мядаль свяціў, а я ў вучылішча збег.

Не надта прыемна поркацца ў чужых сямейных нягодах, а мусіш. Дзеля такога вось шалапута.

— Бацька працуе бухгалтарам, палучае сто пяцьдзесят рэ. Дэфіцыт дадому не валачэ. Не як нашы знаёмыя. Маці ім зайздросціць, — ён замаўчаў.

— Ты асуджаеш маці? За што?

— Як за што? Маці хоча, каб бацька махляваў. Хоча шмоткі купляць, пярсцёнкі, абы-што. За жонкай рэвізора аблспажыўсаюза пнецца. І жонкай загадчыка аддзела…

Мы часта лічым, што нашы дзеці нічога, акрамя сваіх забаў, не заўважаюць, нічым не цікавяцца. А ад іх, калі яны падрастуць, праўду не ўтоіш. Нават думкі не схаваеш. Сіла бацькоўскай патрабавальнасці да дзяцей, яе дзейснасць знаходзяцца ў прамой залежнасці ад патрабавальнасці бацькоў да сябе. Наогул гэта патрабавальнасць дзіўная рэч. Ці так ужо рэдка падобна яна на двухтварага Януса? Рэвізор, жонка якога шыкуе, хутчэй за ўсё лічыцца гразой растратчыкаў і раскрадальнікаў. Недакладнасці ў справаздачах ён не прапускае. А тое што не на ўсіх рэвізіях, то гэта, думае ён, на яго стаўленні да службовага абавязку і на яго службовым аўтарытэце не адбіваецца. Васіль, безумоўна, пра такія падрабязнасці не ведае, яны добра закамуфліраваныя але сутнасць іх зразумеў і, можа, міжволі засвоіў.

— Значыць, і рэвізора ты асуджаеш?

— Ненавіжу! Хапуга!

— Тут, Васіль, я з табой цалкам згодны. Аднак скажы мне: ці ёсць розніца паміж ім і тым, хто ўзломлівае замкі, каб украсці? Паміж ім і табой?

— Я рэвізій не раблю, не падманваю…

— Вы абодва крадзяце, — абвінавачанне прагучала жорстка, і гэта жорсткасць была зараз, бадай, больш патрэбна, чым доказнасць. — Можа, у тых жа самых магазінах, у якіх корміцца знаёмы табе рэвізор. Розніца толькі ў тым, што ён падчышчае ведамасці, а ты зрываеш замкі.

Дударык доўга сядзеў, апусціўшы вочы. Я таксама маўчаў, не задаваў пытанняў. У іх не было патрэбы. Ен хлопец кемлівы і, напэўна, зразумеў, што выкруціцца не ўдасца, і рашаў зараз: быць шчырым да канца або, змяншаючы сваю віну, нешта ўтаіць. Мне было зусім не ўсё роўна, якую пазіцыю зойме Васіль. Не таму, што гэта можа зацягнуць расследаванне. Шчырасць або няшчырасць былі паказчыкамі сапсаванасці, у шмат чым вырашалі Дударыкаву будучыню.

— Вы мяне арыштуеце? — яму не ўдалося схаваць надзею, што я толькі палохаю яго.

Пытанне засмуціла мяне. Не гэта павінна было хваляваць зараз хлопца. Вымахаў у добрага дзядзьку, а сапраўдным мужчынам, як таго вымагаюць узрост і адукацыя, не стаў. Мне не ўпершыню прыходзіцца сутыкацца з такой інфантыльнасцю і кожны раз не магу знайсці яе вытокі. Бацькоўская апека? Васіль ёй працівіўся. Недахопы школьнай праграмы? З якога класа толькі ён звярнуў на крывую дарожку? Спадчыннасць, атрыманая праз гены і мацярынскае малако? А можа, усяго патроху? Не, няма ў мяне адказу, і зноў пошукі яго мушу адкласці на потым…

— Эх, Васіль, Васіль, я спадзяваўся, што ты ўмееш прызнаваць свае памылкі. А ты… Пад бацькоўскімі крылцамі не адседзішся, нават калі мы цябе зараз не затрымаем.

Ен успыхнуў, праявіўшы яшчэ адну не надта прыемную рысу характару — самалюбства, адказаў фанабэрыста:

— Пра сябе ўсё скажу, я нічога не баюся. Але не чакайце, што назаву прозвішчы.

— Дурань ты, дурань, прабач, — не ўтрымаўся я. — Ніякі ты не герой. Ты — звычайны крымінальнік.

Але і вымуштраваны — і Дударык, і Багданава, і Шайтараў. Ці не павязаны яны сапраўды тымі нажавымі ранамі на трупе? Радуецца невядомы нам верхавод, што ўдала прыдумаў.

Нічога новага Дударык пра кражы не паведаміў, хіба некаторыя дэталі ўдакладніў. Саўдзельнікаў не назваў, абмежаваўся займеннікам. Мы прыехалі, мы адчынілі, мы ўзялі. Дзе знаходзіцца нарабаванае ён, бадай, не ведаў.

— Усё, Васіль? — спытаў я, калі ён скончыў аповяд. — А Галанец, якога ты біў нажом? Шчасце тваё, што ён тады быў ужо мёртвы, а то…

— Расстралялі б? — у яго голасе паласнуў смяртэльны жах. — Я тады быў непаўналетні!

— Аднак і настаўнік у цябе! — я з жалем паглядзеў на Дударыка. За якіх паўгода ў хлопца выветрылася з галавы ўсё, што закладвалі туды з маленства. Хаця тут трэба ўдакладніць: калі закладвалі тое, што робіць з немаўляткі чалавека. Бо вакол нямала іншых прыкладаў.— Ад каго ты засвоіў кодэкс?

— Есць у нас адзін, прасвяціў… Намёк быў даволі празрысты.

25

Рыпнулі дзверы. І чаму яны найчасцей бываюць нямазаныя? Няўжо цяжка насоваць у петлі якога масла ці салідолу? Я не ўзняў галаву, падумаўшы, што гэта Вежык або Юсікаў, і працягваў таропка занатоўваць меркаванні, якія ўзніклі пасля ўчарашняй сустрэчы з Дударыкам і яго сённяшняга допыту. Падставу для роздуму ён мне даў.

— Сышчыка ногі кормяць, а не пісаніна, Леанід Гаўрылавіч, — энергія аж выпірала з моцнай постаці Радамовіча. Толькі вочы былі зусім не вясёлыя.

— Вадзім Пятровіч? — я здзівіўся. — Што здарылася?

— Каб-то здарылася… — ён развёў рукамі.

— Усё роўна ўдала, што вы прыехалі. Я збіраўся званіць вам.

— Па Ганакову? — Радамовіч асцярожна апусціўся ў крэсла, паклаў перад сабой крыху пацёрты карычневы партфель.

— Як вам сказаць? Ен мне патрэбны. Ен у Прыдняпроўску або адпусцілі?

— Што вы, пракурор не дазволіў,— паспяшаўся ўнесці яснасць следчы, быццам я назіраў за тым, ці не парушаюць закон супрацоўнікі пракуратуры. Падазрэнне ў забойстве — той самы выпадак, калі пракурор лепш перастрахуецца, чым праявіць абачлівасць у адпаведнасці з прэзумпцыяй невіноўнасці.— Усё правільна, — дадаў Радамовіч, — Ганакоў не выпадкова прыбраў да рук Багданаву і потым угаварыў пераехаць у Слабодку.

— Вадзім Пятровіч, распарадзіцеся, калі ласка, каб заўтра Ганакова даставілі сюды.

Прыйшлі Вежык і Юсікаў. У пакоі адразу стала цесна і тлумна.

— Ого, я ў час, — ажывіўся Радамовіч. — Аператыўная нарада з удзелам начальніка ДАІ,— ён жартаваў, а мне чамусьці за ягонай бравадай убачылася няўпэўненасць. Кепска, я люблю ў следчым мець партнёра, а не прыпрэжанага. — Паколькі я, як кажуць, з карабля на бал, кіраваць нарадай даручым Леаніду Гаўрылавічу?

— Так, Вадзім Пятровіч, — у тон яму адказаў я. — Прэзідыўм выбіраць не будзем. Бо парадак дня ў нас кароткі. Перада мной карта Капацэвіцкага раёна, і мы папросім Фёдара Палікаравіча, паколькі гэта яго родны кут, паказаць нам мясціны паблізу Слабодкі і Пуцькава, дзе можна было б хаваць крадзенае.

— Назвалі Ганакова? — спытаў Юсікаў.

— Не, — паківаў я галавой, — баяцца, думаю, ім папулярна растлумачылі, што забойства не жарты.

— Націснулі б, сказалі, што Ганакоў у нас, — параіў Радамовіч.

— Без рэчавых доказаў нашы пазіцыі не надта надзейныя. Пра схованку, упэўнены, хлопцы не ведаюць.

— Што псіхалогія цяпер у пашане, — апошняе слова Радамовіч пакідаў за сабой, відаць, для саліднасці,— агульнавядома. Але вы сцвярджаеце дакладна…

— Толькі дапускаю, Вадзім Пятровіч. Згодзен, грунтуючыся з псіхалогіі, але і на падставе выяўленага. Верхавод, за выключэннем апошняга выпадку, калі Дударык застаўся ў Палыкавічах, падвозіў хлопцаў да Слабодкі. Не думаю, каб ён пасля яшчэ куды далёка каціў з крадзеным. Навошта яму дадатковая рызыка. Другое. Наўрад ці рэчы трымаў дома або ў знаёмых — і ў гарадку, і ў вёсцы гэта не прайшло б незаўважана. Застаецца зручная схованка, да якой людзі даўно прывыклі і ў якую нікому няма патрэбы заглядаць. Што скажаш, Фёдар Палікаравіч?

— Адразу не ўспомніш, дзе якая развалюха.

— Прыкінь, прыкінь, — я не разлічваў, што Юсікаў прама пакажа месца. — Да цямна гадзіны чатыры маем. Карту даць?

— На тваёй карце, баюся, нават Пуцькава не пазначана, а ты хочаш, каб я табе пуньку якую паказаў.

Пакуль Юсікаў думаў, раз-пораз абводзячы нас позіркам прыжмураных вачэй, я шэптам пацікавіўся ў Вежыка паводзінамі Шайтарава. Насуперак маім меркаванням, Ясь пабег толькі да тэлефоннай будкі. Размова, калі яна адбылася, была вельмі кароткай. Праўда, потым ён заглянуў яшчэ і ў майстэрню. Пастаяў на парозе, пакруціў галавой і паплёўся ў інтэрнат. Яшчэ адна мне загадка!

Нарэшце Юсікаў не надта ўпэўнена прамовіў:

— Есць там, здаецца, пара мясцінак, на ўзлессі за Пуцькавам, — памарудзіў,— была яшчэ ў лесе смалакурня са склепам, у вайну згарэла…

— Паглядзім іх, можа, потым яшчэ на што натыкнемся. Так, Вадзім Пятровіч?

— Ваша прыдумка…

— Згодзен, Вадзім Пятровіч, бяру лейцы ў рукі. Сяргей Апанасавіч, Шайтараў і Багданава пад наглядам? Добра. Панятых знойдзем у вёсцы. Рушылі…

Ні ў колішняй смалакурні, ні ў пуньцы, ні ў іншых, паказаных Юсікавым месцах, мы нічога не знайшлі. Спыніліся заклапочаныя, засмучоныя, не ведаючы, ці то яшчэ куды падацца, ці то ехаць назад. І тут азваўся адзін з панятых.

— Калі вам старыя пабудовы патрэбны, то на Басалыгавым хутары лазнячка павінна быць, — стары паказаў рукой у бок Пуцькава, — там паблізу мы сена нарыхтоўваем для сваіх кароў.

Лазня стаяла на пустцы. Ад хутара застаўся толькі падмурак, ды і той зарос бур’яном. А лазня трымалася, хаця адным вуглом крыху асела, пакасілася. Па ўсім, тут даўно ніхто не хадзіў. Нават колішняя сцяжынка да яе зарасла травой.

Мы падышлі бліжэй. Страха на пачарнелых бярвеннях сям-там правалілася. Прычыненыя на вялікую клямку дзверы перакасіліся. Адзінае акенца глядзела палавінкай запыленай шыбы.

— Не хапае шыльды «Ахоўваецца законам», — прыкра пажартаваў Вежык. — Нага чалавека, здаецца, апошні раз тут ступала ў мінулым веку.

— Не, — удакладніў стары, прыняўшы словы Вежыка літаральна. — Перасталі паліць гадоў з дзесяць таму, як у цэнтры вёскі пабудавалі новую лазню. Праўда, Верка? — звярнуўся ён да другой панятой.

— Ага, — пацвердзіла яна. — Мы тут, калі на сене, ад дажджу хаваемся. Сёлета, дзякуй богу, суха.

Да лазні мы ішлі чарадой, адзін за адным, на чале з экспертам, які ці не на кожным кроку расчаравана хмыкаў. Пад травой зямля была як камень, адно не звінела. Я азірнуўся. Нас прайшло шасцёра, і хоць бы дзе завіднелася парушаная сцяблінка.

Бразнула праторкнутая засохлай сасновай галінкай заржавелая клямка. Пах гарэлага даўно выветрыўся, і толькі закурадымленыя сцены нагадвалі, што некалі тут мыліся і парыліся, секучы расчырванелыя спіны пругкімі бярозавымі венікамі. Я аж павёў плячамі, уявіўшы гэту завабную карціну. Есць у мяне такі грэх, люблю натуральную, ад раскаленага каменя, пару.

Нічога адметнага ўнутры лазні нам не кінулася ў вочы. На падлозе, на палку ляжаў пыл. На палку, як і мае быць, гусцейшы. Пэўна і тут, падумалася мне, нас чакае расчараванне. Эксперт усё гэтак жа, як і на зарослай сцежцы, незадаволена хмыкаў, разглядаючы спарахнелыя дошкі на палку.

— Ніводнага свежага адбітка, — бурчаў ён, круцячы галавой. І раптам напружыўся, а тады ўжо іншым, урачыстым тонам выдаў нам сваё чарговае «хмы». Ен працягнуў руку ў кут, дзе палок злучаўся са сценкай. Яго ўказальны палец завіс над бліскучай шляпкай цвіка, якім была прыбіта самая апошняя дошка.

Эксперт асцярожна адарваў дошку, і мы ўбачылі загорнутыя ў вялікія цэлафанавыя мяшкі футра, скураныя пінжакі, транзістары і іншыя рэчы, якія значыліся ўкрадзенымі з сельмагаў. Грошай і каштоўнасцей, вядома, не было. Але на іх я і не разлічваў, непакоіла іншае — адсутнасць слядоў канкрэтнага чалавека. На некалькі светлых нітак, выдзернутых з нейкай тканіны, якія выкалупаў эксперт з расшчэпленай дошкі, я не надта спадзяваўся. Пакуль рэчы маўчалі аб галоўным злачынцу.

— Што далей, Вадзім Пятровіч? — спытаў я ў следчага, калі ўсе фармальнасці былі выкананы.

— Сваім пытаннем, маёр, вы папярэдзілі адказ. Зробім вобыск у Ганакова.

Запаслівы чалавек Радамовіч, нават санкцыяй загадзя разжыўся. Але я мусіў прызнаць, што рашэнне яго вынікае з папярэдняга. Вестка пра знаходку ў лазні разляціцца хутка. Таму адкладваць вобыск рызыкоўна. Бацькі ёсць бацькі, выгароджваючы сына, могуць што-небудзь прыхаваць або знішчыць.

Невялікая хата Ганаковых была абстаўлена проста. Старая мэбля, невялікі тэлевізар. Мінулы раз я ў хату не заходзіў і цяпер, аглядаючыся, раптам падумаў, што тут нібы ўсё на віду, пад рукамі. І яшчэ пашкадаваў старых. Яны разгублена тупаліся, не надта разумеючы, чаго да іх сабралася столькі людзей.

Вобыск правялі хутка. У шуфлядцы адзежнай шафы сярод сямейных фатаграфій Вежык знайшоў пашпарт, выдадзены на імя Лісава Міхаіла Сцяпанавіча, — адзін з тых, якія зніклі ў інтэрнаце прафтэхвучылішча. Як дакумент трапіў у шуфлядку, дзе, акрамя фотакартачак, нічога не захоўвалася, гаспадары растлумачыць не маглі. Адно бацька сказаў:

— Можа, Міша…

Радамовіч выглядаў імяніннікам. Прызнацца, Вежыкава знаходка ўразіла і мяне. Не чакаў я, што вобыск дасць такі сур’ёзны доказ.

— А вы сумняваліся, — нагадаў мне Радамовіч. Так, пашпарт крута мяняў сітуацыю, і я толькі развёў рукамі.

— Усё яшчэ настойваеце на гутарцы з Ганаковым?

— У маім плане нічога не змянілася, — я крывіў душой, але дух супярэчання выбухнуў раптам ува мне.

— Хай будзе па-вашаму, Леанід Гаўрылавіч. Толькі прашу: не кранайце сённяшніх знаходак.

Ноч у мяне зноў была бяссоннай.

26

У кабінет Ганакоў зайшоў хмуры, абыякавы, зусім не падобны на сябе нядаўняга. Скрозь зубы выціснуў нешта накшталт дзень добры і спыніўся пасярод пакоя, прывычна трымаючы рукі ззаду.

— Садзіцеся, Міхаіл Мікалаевіч, у нагах, слушна кажуць, няма праўды, — а сам думаў, што мне было б куды прасцей, каб гэта гутарка адбывалася да вобыску.

У дадатак да ўсяго, што па крупінцы набралася раней, чужы пашпарт будзе ціснуць на мяне. Ганакоў крыва ўсміхнуўся:

— А дзе яна, праўда? Можа, скажаце, — у вас?

— Так, у нас. Хвіліначку! — падняў я руку. — Спачатку высветлю, што намеціў, а тады адкажу. Не будзем пра крадзяжы і забойства. Аб іх вы са следчым нагаварыліся. Спытаю пра тое, пра што вы чамусьці не схацелі сказаць пры нашай мінулай сустрэчы.

— Не бачу пратакола, — з’едліва сказаў Ганакоў, і гэта была добрая прыкмета. Хай злуецца, абураецца, крычыць, маніць, а не сядзіць пнём.

— Я не следчы, і ён не даваў мне даручэння. Я хачу сёе-тое дазнацца, перакананы, вядомае вам. Згода?

Ен быў адкрыў рот, але нічога не сказаў.

— Маўчанне, як кажуць, знак згоды, — я наўмысна гаварыў многа, каб яшчэ больш расшавяліць Ганакова. Добра, што ён не ведае пра знойдзены ў яго хаце пашпарт. — Першае. Чым вас зацікавілі Дударык і Шайтараў?

Ганакоў уздрыгнуў, нібы прачнуўся, кінуў на мяне хуткі позірк, і ў яго горле як булькнула. Аселым голасам спытаў:

— Няўжо вам няма пра што пытаць?

— Няма.

— Калі так… Зухаватыя хлопцы. Сам быў такі,— адказаў хутка, быццам прадбачыў такое пытанне.

— А Валя Багданава?

— Мы з адной вёскі…

— І што?

— Доўгі хвост за дзяўчынай цягнецца, хацеў памагчы…

— Пераначаваўшы? — мне не было патрэбы шанаваць яго самалюбства. — Не атрымаўся з вас настаўнік, Міхаіл Мікалаевіч. Хаця, як паглядзець…

Ганакоў узняў галаву, здзіўлена паглядзеў на мяне, быццам я сказаў глупства:

— Вы пра што?

— Па вашых слядах пайшлі хлопцы, Ганакоў. Ці не надта прыгожа распісалі вы свае былыя подзвігі?

Ен не апраўдваўся, толькі моўчкі ківаў галавой, і было не зразумець: ці то згаджаецца, ці то не можа ўцяміць, аб чым я кажу.

— Дударыку і Шайтараву крымінальны кодэкс тлумачылі?

— Дурні… Хай бы пра вучобу дбалі…— у яго вачах бліснуў агеньчык.

Я ламаў галаву. Ганакоў адказваў не задумваючыся, нібы даўно падрыхтаваўся да падобных пытанняў. Аднак не адчувалася ў ім трывогі, менавіта за сябе. Чаму? Перада мной раптам быццам вырасла глухая сцяна, і я тыкаўся ў яе, кідаючы пытанні наўгад, спадзеючыся, што хоць адно патрапіць у цэль.

— Сумняваюся, каб вы спакушалі хлопцаў калоніяй.

— Дзесятаму закажу!

— Відаць, не заказалі. Не самі ж дадумаліся крымінальны кодэкс парушаць, — пра Дударыка і Шайтарава ён ужо ведаў ад Радамовіча, і я зараз працягваў біць у адну кропку.

Ганакоў скрыгатнуў зубамі.

— Вы сур’ёзна?

— Далей няма куды, — нарэшце я пачаў намацваць лінію. — У Дударыка і Шайтарава знайшоўся спрытны настаўнік. Не паверу, што для вас гэта навіна. Так?

— Чакаеце, што я перад вамі ў нечым прызнаюся? — злосна спытаў ён.

— Мы ж дамовіліся, што гаворка не пра вас, — як мага спакайней прамовіў я. Шчыра кажучы, мяне здзівіла адсутнасць у адказах і паводзінах Ганакова логікі, якую мы з Радамовічам учора за яго намецілі. Галоўны злачынца праявіў столькі хітрасці і вынаходлівасці, арганізуючы кражы і потым забойства, што промах з пашпартам здаецца неверагодным. Нават пры тым, што, як сведчыць практыка, менавіта дробязі часцей за ўсё падводзяць самых удачлівых злачынцаў, я чамусьці не хачу думаць пра выпадак. Надта лёгкае рашэнне задачы мяне заўсёды насцярожвае.

— Хочаце яшчэ аднаго казла займець?

— Навошта вы!

— Вам бы чужое ляпілі! Абы справу хутчэй закрыць і начальству адрапартаваць. Я таксама газеты чытаю…

На жаль, Радамовіч не дазволіў прыводзіць доказы, якія, напэўна, змянілі б тон Ганакова. Мажліва, раскрый я некаторыя факты, шлях да ісціны скараціўся б.

— Я ўжо сказаў і не хачу паўтарацца. Для мяне вы пакуль што толькі сведка.

Міжволі падмацоўваючы версію Радамовіча, Ганакоў рэзка прамовіў:

— Я не салага, каб наводзіць цень на пляцень. Я сам перад вамі не па павестцы!

— Вакол вас, Ганакоў, столькі накруцілася, што толькі шчырасць дасць прасвет. Не цямніце. Дык як з Дударыкам і Шайтаравым?

— Не ведаю. А што яшчэ? — Не то здаўся ён, не то абураўся.

— Не хочаце пра хлопцаў? Тады возьмем іншае. Як Галанец знайшоў вас? Цудаў на свеце няма, сустрэліся вы не на вуліцы.

Пытанне пра Галанца ён прыняў спакайней, чым папярэднія, і гэта мяне зноў здзівіла.

— Выходзіць, цуд, аднекуль ведаў, дзе я жыву.

— Агульныя знаёмыя ў вас ёсць? У Капацэвічах? Няма? А ў каго Галанец начаваў?

Цяпер Ганакоў задумаўся.

— Аднойчы Валька казала, што нейкі мужык пра мяне пытаўся, — няўпэўнена прамовіў ён. — Хто — не ведаю. Спытайце ў Валькі.

От гэтыя дзверы. Мала таго, што па нервах рэжуць іржавым рыпам, дык яшчэ і ў самы непажаданы момант. Увайшоў Вежык. Быў ён заклапочаны, і я адправіў Ганакова.

— Што здарылася? — спытаў, калі мы засталіся ўдвух.

— Знік Скакун… Нават разлік не атрымаў.

— Пазней атрымае.

— Спадзяюся, — задумліва сказаў Вежык і нечакана дадаў: — У намесніка начальніка аддзела маці Ганакова.

Увогуле Ганакоў цяпер — клопат Радамовіча. Аднак, падумаўшы, я выйшаў з кабінета. Вежык ніколі нічога не казаў проста так. Па дарозе да нампаліта заглянуў да дзяжурнага і папрасіў, каб тэрмінова даставілі Багданаву.

І сёння маці Ганакова, па-мойму, не разумела, што адбылося. Маленькая, зморшчаная, яна выцірала ражком хусткі пачырванелыя вочы і скардзілася:

— Мішы няма, трэці дзень ужо. У вучылішчы ніхто не ведае.

Убачыўшы мяне, нампаліт з палёгкай сказаў:

— Вось Леанід Гаўрылавіч, ён вам растлумачыць.

За дзесяць гадоў службы я так і не прывык спакойна паведамляць бацькам, родзічам, што іх сын, сваяк затрыманы па падазрэнні ў злачынстве. Я разумеў зараз палёгку маёра, які спіхнуў непрыемны абавязак на мяне, і разам з тым злаваўся. Але маці была ні пры чым, і я мякка прамовіў:

— Усё высветліцца, Настасся Антонаўна. Жывы-здаровы ваш Міхаіл.

Жанчына заківала галавой:

— Ага, ага. А дзе ён?

— Я ж кажу жывы-здаровы. Вы супакойцеся, — я гаварыў і думаў: зайшоў бы Радамовіч, яму відней, што можна сказаць маці Ганакова, а што — дачасна. І тут у мяне мільганула. — Настасся Антонаўна, апошнімі днямі да вас або да сына ніхто не прыходзіў? У хату…

— А хто, дзеткі, прыходзіў? — адгукнулася яна. — Мы на людзях жывем. Бываюць… Суседзі і яшчэ хто…

— Суседзі, вядома, — падтакнуў я, — а не суседзі?

— Дык і яны ходзяць, людзі ж, мы не хаваемся, — яна гаварыла, а бяда жыла ў ёй. — А дзе Міша?

— Настасся Антонаўна, вы спачатку скажыце, хто да вас нядаўна прыходзіў? Можа, хто чужы быў?

— Не, дзеткі, чужыя ў нас не бываюць, у нас суседзі,— жанчына паглядзела на маёра, як бы шукаючы падтрымкі.— Валя была, дык Валя не чужая, не чужая.

— Валя Багданава?

— А ўжо, яна… Яна свая, вясковая…

— Калі Валя прыходзіла?

— Калі? — жанчына запнулася. — Калі? Дык як Міша першы дзень з працы не прыйшоў, я тады пыталася, ці ведае яна, дзе ён. А можа, вы ведаеце? — Яна з надзеяй пераводзіла позірк з мяне на маёра і зноў на мяне.

— Не хвалюйцеся, не хвалюйцеся…

Не думаю, каб такія мае суцяшэнні супакойвалі маці Ганакова. Ды не меў я належных слоў, іх, напэўна, у падобных выпадках наогул няма. Я іх, калі мяне зараз, як сказаў бы Радамовіч, не падводзіць азарэнне, можа, і атрымаю. Пазней, пасля сустрэчы з Багданавай.

Дзяўчыну зноў прывезлі з працы. Наўрад ці гэта было ёй прыемна. Мабыць, у сталовай за Валінай спіной работніцы ўжо шапталіся. Аднак на яе твары была толькі прыкрая пакорнасць. Няўжо яна не чакае ад жыцця нічога добрага? Шкада, калі перайшла дзяўчына мяжу, што аддзяляе сведку ад саўдзельніцы.

— Адкажыце, Валянціна, на два пытанні,— сказаў я і захваляваўся — так многа для яе залежала ад адказаў на іх.

Багданава раўнадушна глядзела на мяне.

— Вы ведаеце гэтага чалавека? — паказаў я фота Галанца.

Яна ўзяла картачку, паднесла да вачэй, потым паклала на стол.

— Прыязджаў ці не напрадвесні…

— Да вас?

Валя матанула галавой.

— Знаёмы?

— Першы раз бачыла. Гэта Цыган з Чумізам з ім адбывалі на будоўлі тэрмін, яны сказалі, дзе я цяпер жыву.

Я не стаў высвятляць, адкуль хлопцы ведалі яе новы адрас, пакуль гэта было неістотным. Зараз важней іншае, і я спытаў:

— Ен раней пазваніў, так? Валя зноў матанула галавой.

Са званком праяснілася. Аднак і гэта ўжо істотнага значэння не мела. Ні для адміністрацыі будоўлі, ні для нас з Радамовічам. І я задаў наступнае пытанне:

— Чаго ён прыязджаў?

— Прыжаніцца, выставіла. Абрыдлі яны мне ўсе, — Валя ўздыхнула, але неяк прыгнечана.

— Вы яму сказалі пра Міхаіла Ганакова?

— Сам папытаў…

Нешта тут было не так. Галанец не мог ведаць, што Ганакоў пасля калоніі прыехаў у Капацэвічы, ён, бадай, і не помніў Ганакова. Значыць, заставалася адно…

— Валянціна, хто-небудзь заходзіў да вас, калі гэты чалавек, — я пасунуў фота Галанца, — быў у вас дома?

— Я адразу завярнула гэтага, — тыцнула яна пальцам у картачку.

Не, Багданава не маніла. Хітрасці ў дзяўчыны было як кот наплакаў. Ды і не здагадвалася, куды нацэлена пытанне.

— Скажыце, Валянціна, нарэшце: хто вам загадаў пакласці пашпарт у шафу Ганаковым? — Вялікай упэўненасці ў гэтым я не меў. Аднак надта ўжо блізка ляжаў той чужы пашпарт, як спецыяльна, каб доўга не шукалі.

Дзяўчына сцепанулася і раптам, закрыўшы твар далонямі, заплакала. Голасна, роспачна, падвываючы.

Я пазваніў Радамовічу. Хай аформіць паказанні, якія сталі вельмі важнымі — для раскрыцця злачынстваў, для лёсу Ганакова.

Перш чым пайсці, спытаў:

— Валянціна, куды паехаў Леў Анатольевіч? Дзяўчына плакала і, не надта ўдумваючыся ў сэнс пытання, адказала:

— У Мінск, заўтра прыедзе па разлік. Значыць, заўтра? Паглядзім-пабачым, як той казаў.

27

Вежык раіўся з мясцовымі калегамі. Я выслухаў іх меркаванні. У цэлым былі яны слушныя, але не ўлічвалі адной акалічнасці. Пашпарт, падкінуты Ганакову, па-новаму асвятляў становішча. Здаецца, Скакун сам сябе перахітрыў. Таму я крыху дапоўніў аператыўны план.

— Запытанні і праверка родных і знаёмых Скакуна патрэбны, мажліва, ён паехаў да каго-небудзь з іх. Мажліва, ён сапраўды прыедзе заўтра з Мінска, як абяцаў Багданавай, гэта таксама майце на ўвазе. Разам з тым неабходна прайсці па Слабодцы і Пуцькаве з фатаграфіямі Галанца. Ен, думаю, быў там двойчы. У красавіку, калі ўцёк з будоўлі,— тое наўрад ці хто ўспомніць. І — нядаўна, перад сваёй гібеллю. Трэба ўстанавіць, з кім сустракаўся, дзе жыў.

— У Скакуна, — сказаў Вежык, — у каго яшчэ?

— У нас няма дадзеных, што Скакун кантакціраваў у Капацэвічах з Галанцом.

— Дударык з Шайтаравым пацвердзяць.

— Спадзяюся, рэзалі яны мёртвага Галанца, не бачыўшы яго жывым. У такім разе іх паказанні на многа не пацягнуць. Так што без іншых сведак не абысціся.

Удакладнілі некаторыя дэталі, і я застаўся адзін. Мне таксама не выпадала сядзець у чаканні вестак склаўшы рукі. Сабе я ўзяў ладную частку працы: абзваніць бліжэйшыя гарады, звязаныя авіяцыйнымі зносінамі, і папрасіць калег высветліць, ці не браў хто білетаў на прозвішчы Лукашова і Кімстача — іх пашпарты былі таксама згублены ў Капацэвічах. Я разумеў, што калі Скакун сапраўды вырашыў збегчы, то гэта толькі адзін з магчымых шляхоў уцёкаў. Аднак і верагодны. Не для таго, думаю, яшчэ летась кралі дакументы, каб потым навесці цень на Ганакова. І хаця ў жыцці ўсё здараецца, я лічыў патрэбным перш-наперш скончыць з гэтай версіяй.

Нарэшце апошні з запланаваных званкоў быў зроблены. Адказы на іх, паведамленні таварышаў з Слабодкі і Пуцькава паступяць пазней, і я атрымаў магчымасць агледзецца, задумацца. Не тое што да гэтага хапаўся за першую здагадку. Мінулую ноч я прыкінуў мноства варыянтаў. Але яны грунтаваліся на тым становішчы, якое было напярэдадні. Сёння раніцай ўсё непрадбачана паламалася, закруцілася, і некаторыя рашэнні прыйшлося прымаць на хаду.

Як ні дзіўна, зараз мяне трывожыла не тое, ці хутка затрымаюць Скакуна, а зусім іншае, быццам бы неаспрэчнае, ва ўсякім разе ўскосна пацверджанае Дударыкам. Я не мог растлумачыць, навошта было Скакуну забіваць Галанца. Дзеля таго, каб мацней прывязаць да сябе хлопцаў? Але для гэтага трэба быць адпетым бандытам. Нягледзячы на выпадак на Палыкавіцкай шашы з матацыклістам, Скакун такім не ўяўляўся. Тое забойства было неабдуманым, імпульсіўным, яно ўзнікла пад уплывам моманту і, можа, нават без намеру забіць…

Зазваніў тэлефон. Вежык паведаміў, што ў Пуцькаве ніхто Галанца не апазнаў. І бацькі Скакуна сказалі, што не ведаюць, куды дзеўся іх сын. Ен жыве асобна, кажуць, і ім не дакладвае. Родзічаў за межамі рэспублікі ў іх няма. Ды і наўрад ці абачлівы Леў Анатольевіч памчаўся б да сваякоў, дзе яго раней за ўсё будуць шукаць.

Наступнае паведамленне са Слабодкі абнадзеіла. Адзін з вяскоўцаў бачыў, што чалавек з прад’яўленай яму фатаграфіі выходзіў з шостага дома на Лясной вуліцы. Разам з ім быў Скакун. Пайшлі яны ў канец пасёлка. Было гэта позна вечарам, але завідна.

— Шукайце, шукайце далей, — патрабаваў я, абрадаваны ўдачай.

Зайшоў Юсікаў, спытаў:

— Мая дапамога патрэбна?

— Увогуле не. Хаця… — я дапытліва паглядзеў на Фёдара Палікаравіча. — На галодны жывот, кажуць, вынаходлівей думаецца. Рашы задачку: Скакун і Галанец надвячоркам накіроўваюцца ў канец Слабодкі, на пуцькаўскую дарогу. Назад Скакун хутчэй за ўсё вярнуўся адзін, пакуль гэта здагадка. Дзе застаўся Галанец?

— Дадай яшчэ, што ў гэты час па тэлебачанні мульцік «Ну, пачакай!» паказвалі.

— Я сур’ёзна, Фёдар…

— Парайся з участковым.

— Ен ужо сваё зрабіў, раскапаў умовы задачкі. Хлопец малады, мысліць канкрэтна, а ты, так сказаць, паспрабуй з агульных меркаванняў, абстрактна.

— Канкрэтнікі,— буркатнуў Юсікаў,— логікі,— і раптам усміхнуўся. — Не думаю, што ў твайго Скакуна быў час на вынаходніцтвы. Мусіў дзейнічаць па гатовым, па шаблоне. Есць там старая стадола, некалі калгасныя коні стаялі. Паглядзіце.

Падказка была такая простая і разам з тым верагодная, што я не вытрымаў, пажартаваў:

— Ты не начальнік ДАІ, ты — геній вышуку! Хочаш — зраблю пратэкцыю?

Юсікаў усё з той жа лагоднай усмешкай паківаў галавой і пайшоў. А я зноў застаўся сам-насам з не надта гаваркім тэлефонам. Глядзеў на яго і думаў, што не быць мне на кіруючай пасадзе. Не ўмею чакаць, пакуль мне што-небудзь на сподачку прынясуць, хочацца самому дзейнічаць. Вось зараз тую стадолу мушу даручаць першаму, хто пазвоніць. І гэта пры тым, калі мне здаецца, што менавіта я магу знайсці там нешта такое, што раскажа пра адносіны Галанца і Скакуна. Хай сабе гэта больш клопат следчага, чым мой. Не прывык дзяліцца працай. Як і адказваць, дарэчы…

Мне пашчасціла хаця б у тым, што першым пасля размовы маёй з Юсікавым, пазваніў Вежык. Мы з ім навучыліся разумець адзін аднаго. Цяпер я мог быць крыху спакайнейшы. А тэлефон, нібы Вежык прабіў на АТС пастаўленую кімсьці заслонку, як прачнуўся. Мае абаненты адзін за адным перадавалі розныя звесткі. Я занатоўваў іх, раскладваў у галаве па належных палічках і ўсё думаў, калі нарэшце паступіць самы неабходны сігнал.

Я думаў пра скалечанае жыццё Галанца, калі прагучаў той званок. З абласнога цэнтра паведамілі, што ў гасцінічнай касе «Аэрафлоту» на заўтрашні рэйс самалёта да Мінска прададзены білет Лукашову Уладзіміру Паўлавічу. Супадалі і нумар, і серыя з украдзеным пашпартам. Сумненняў быць не магло, бадай, нават у тым, што пад чужым імем збіраўся знікнуць Скакун. Я сказаў дзяжурнаму райаддзела, куды еду, забег да Радамовіча ў пракуратуру, і праз некалькі хвілін нашы «Жыгулі» ўжо імчаліся па новай шашы з аднабаковым рухам.

Негаваркі шафёр райаддзела засяроджана сачыў за дарогай, акуратна абганяючы і легкавушкі, і грузавікі. Спакойна і роўна гудзеў рухавік, пасвістваў сустрэчны вецер, урываючыся на паваротах у апушчанае шкло левых дзверцаў, машына каціла плаўна, ледзь пакачваючыся на выбоінах і няроўнасцях нядаўна пакладзенага асфальту. Ярка свяціла гарачае летняе сонца, сеючы на зямлю сонную ленасць. А ў маёй душы набірала сілу бура. Увогуле, нервовасць у фінале цяжкай аперацыі была натуральнай. І ведаеш, што неўзабаве падсумуюцца вынікі, і хвалюешся, каб што не здарылася. Усё гэта я адчуваю і зараз. Але ёсць і нешта іншае — няўпэўненасць, якую я не магу сабе вытлумачыць. Ці не ад таго, што неяк проста, будзённа завяршаецца справа, якой займаліся шмат людзей? Праўда, найчасцей яно так і бывае. Потым дзівішся, як гэта не дадумаўся адразу да рашэння зусім звычайнай задачы. Дык, можа, мая няўпэўненасць грунтуецца не на лагічных, а псіхалагічных пасылках? Каб то. Я веру фактам і разам з тым не адкідаю прадчування, бо яно таксама вынікае з фактаў, не кідкіх і таму не асэнсаваных яшчэ поўнасцю. Я іх быццам бы не бачу, хаця недзе ува мне трымціць перакананасць, што яны ёсць. Перабіраю ў думках найбольш важныя падрабязнасці справы. Занятак доўгі і сёння беспаспяховы. І калі нарэшце прыязджаем у горад, у галаве ўсё тая ж мешаніна. Хаця, па-шчырасці, не зусім. Не верыцца, што, раскінуўшы такое хітрае павуцінне, каб увесці нас убок, падставіўшы замест сябе Ганакова, Скакун нарэшце зробіць элементарную прамашку. Нейкі старонні голас спрабуе мне давесці, што Скакун звычайны злодзей з адпаведным інтэлектам, а такія найчасцей і гараць на дробязях. Я праціўлюся. Вядома, перабольшваць Скакуновы здольнасці не варта. Ды наперад закінуць таксама ніколі не шкодзіць. Цяпер усе глядзяць-чытаюць дэтэктывы, беручы з іх для сябе самае цікавае.

У абласным упраўленні мяне чакалі. Паведамленняў з Капацэвіч не было. Я перадаў таварышам фатаграфіі Скакуна, папрасіў звярнуць увагу на чыгуначны і аўтобусны транспарт і паехаў у аэрапорт. У Лукашова білет на заўтра, ды хто не дае, напрыклад, Кімстачу паляцець сёння.

Я памыліўся ненамнога. Аказваецца, пакуль я ехаў, Лукашоў памяняў білет і мае выляцець неўзабаве. З гэтай прычыны аператыўная група ўжо на месцы. Чалавека з пашпартам Лукашова затрымаюць пры ўваходзе ў накапіцель. Гэта рашэнне мне здалося добрым, і я не стаў нічога мяняць.

Пасадка на мінскі рэйс яшчэ не пачыналася, і мы з супрацоўнікам абласнога крымінальнага вышуку накіраваліся ў пакой транспартнай міліцыі.

Сувязь з Капацэвічамі дзейнічала нармальна. Адказаў мне, як я і спадзяваўся, Вежык.

— Галанец, па ўсім, баляваў у стадоле на гары. На бутэльцы выразныя адбіткі ягоных пальцаў. Відаць, п’яны зваліўся ўніз. На драбінах і каменнай падлозе ёсць рэшткі зацертай збольшага крыві. Лужына была немалая.

— Іншыя сляды?

— Эксперт правярае…

— Та-ак. Значыць, праясняецца? Што яшчэ?

— У абласным цэнтры на Падгорнай сем ва ўласным доме жыве сябра Скакуна.

— Дзякуй, Сяргей. Праверым. — Я перадаў таварышам адрас і выглянуў у акно, пад якім стаяў падрыхтаваны для пасажыраў аўтобус. — Магчыма, зараз закончу, Сяргей, так што чакай.

Аб’явілі пасадку на Мінск. Голас жанчыны-дыктара, надзіва выразны, назваў нумар рэйса і ўваход, куды трэба было спяшацца пасажырам. Я працягваў глядзець у акно: прапусцяць таварышы ля накапіцеля, сам заўважу Скакуна. Але гэта будзе ці не праз паўгадзіны. І каб не нудзіцца ў чаканні, я вырашыў выйсці на прывакзальную плошчу. Проста так без усякай мэты.

Аэрапорт загарадні, абласнога маштабу. Аднак звязаны з многімі раёнамі краіны. Гэта, а таксама летняя пара, зрабілі яго людным. Адзін за адным пад’язджалі аўтобусы, таксі, прыватныя машыны. Мне падабаецца такая перадад’ездная мітусня, у ёй адчуваецца няўрымслівасць, імклівасць. Гэта ўзбуджае — нібы сам адпраўляешся па далёкім маршруце ў нейкае незнаёмае і цікавае месца.

Некаторы час паназіраў за чаргой на аўтобусным прыпынку. Дзіва прагрэсу: тут, напэўна, трэба прастаяць болей, чым заняла дарога самалётам. Добра, у каго ёсць машына. Як у мяне. Вадзіцель вунь сядзіць. Ен напагатове. Міжволі адзначаю гэты факт і адразу па нейкай незвычайнай асацыяцыі ўспамінаю адрас, перададзены Вежыкам. А тым часам прыемны жаночы голас разносіць па плошчы радасную для безбілетных пасажыраў вестку: «Есць свабоднае месца на рэйс нумар…» Дыктар гаворыць нешта яшчэ. А да мяне паступова даходзіць, што гэта менавіта той самы рэйс, на якім меўся вылецець нехта Лукашоў. Я ўжо здагадваюся, што менавіта ён не з’явіўся на пасадку. Хто ж каго перахітрыў? Пытанне своечасовае, і адказаць на яго можна, бадай, адназначна: не я.

Пакуль у галаве пракручваю не надта складаную задачу пра ішака і хітруна, ногі прыносяць мяне да акенца адміністратара. Прасоўваю галаву і бачу, што не адзін я такі настырны. У адміністратара знаходзіцца капітан тутэйшага аддзялення міліцыі, і я чую заканчэнне размовы: «…той малады чалавек». Азіраюся. Пасярод зала стаіць разгублены хлопец з пашпартам у руках.

У мяне няма часу правяраць, хто ён, гэта зробяць іншыя. Ды, зрэшты, хутчэй за ўсё нічога праверка не дасць. Ясна, што ён выпадковая, падстаўная фігура.

Бяру пашпарт і раскрываю. З фатакарткі глядзіць… незнаёмы мужчына. Гм…

— Вас прасілі здаць білет?

— Але… Ен з мыліцамі, у машыне. Казаў, пакуль датэпае, білет прападзе. Чаму не выручыць? А ён не дачакаўся…

— Нумар машыны помніце?

— Не-е… Чырвоны «Масквічок»…

Так, нумар патрэбны больш мне, чым яму. Хаця таксама не ўпэўнены, што вельмі. Напэўна, і той з мыліцамі, на пошукі якога мы патрацім некалькі гадзін, таксама будзе збоку прыпёку.

Мая версія рассыпалася. Па логіцы падзей, мне зараз трэба было імчацца на Падгорную. Аднак ці не на гэта разлічвае і Скакун? Падумаўшы так, я іду ў пакой аэрапортаўскай міліцыі. За домам нумар сем сочаць без мяне. Як таксама за чыгуначным і аўтобусным вакзаламі. А я, перш чым прыняць наступнае рашэнне, павінен разабрацца ў Скакуновым спектаклі з білетам. Не чакаў ад яго такой вынаходлівасці!

Раскрываю калегам новую сітуацыю.

Таварышы лічаць, што версію з самалётам трэба адкінуць. Скакун правяраў нас і цяпер у аэрапорт носа не суне. У гэтым меркаванні меўся рэзон. Ад мяне чакалі апошняга слова. Вынікаючы з папярэдняга, яно павінна быць адзіным — вяртацца ў горад. А я чамусьці марудзіў з камандай. Не будучы рэцыдывістам, непаважаны Леў Анатольевіч прадэманстраваў вялікі спрыт, замятаючы сляды. Адзін фокус з білетам чаго варты! Дык што выкіне цяпер? У яго становішчы, здавалася б, зусім натуральна або колькі дзён перачакаць у сябра, або кінуцца на поезд, на аўтобус, на спадарожную машыну…

Я ўстаю і пад няўцямнымі позіркамі калег падыходжу да сцяны, на якой вісіць расклад авіярэйсаў. Сёння будзе яшчэ тры: на Мінск, Сочы і Тамбоў. Злачынцаў чамусьці часцей за ўсё вабяць Сочы. Поўдзень, дзе сярод тысяч курортнікаў і жыхароў хутчэй згубіцца. Не тое што ў невялікім Тамбове…

А што, гэта ідэя! Бяру трубку і званю ва ўпраўленне. Прашу назваць прозвішчы ўладальніка дома нумар сем на Падгорнай вуліцы, а таксама ўсіх, хто там прапісаны. Таварышы зноў няўцямна глядзяць на мяне. Але пытанняў не задаюць. Давяраюць, мабыць, месцу маёй службы. Запісаўшы прозвішчы, прашу гаспадара пакоя:

— Праверце, капітан, ці не прададзены білеты гэтым грамадзянам, спачатку на Тамбоў, а тады і на астатнія рэйсы.

Пакуль капітан выконвае даручэнне, задавальняю цікаўнасць калег. У агульных рысах расказваю пра выяўленыя злачынствы. Некаторыя істотныя дэталі я і сам яшчэ не ведаю. Тым часам падзеі ўнізе падыходзяць да кульмінацыі. У калідоры чуецца тупат. Праз імгненне дзверы з грукатам расчыняюцца, і ў праёме ўзнікае капітан.

— Усё так, Леанід Гаўрылавіч! На тамбоўскі самалёт запісаны Канончык.

— Таварышы, — я зірнуў на гадзіннік, — аперацыя працягваецца. Спадзяюся, на гэты раз без падману. Я прайду ў накапіцель з лётнага поля.

А яшчэ праз паўгадзіны мы сутыкнуліся са Скакуном нос к носу. Ен працягнуў руку, каб забраць у дзяўчыны-кантралёра пашпарт і білет, і тады ўбачыў мяне. Апешыў, рвануўся быў назад і натыкнуўся спіной на аператыўнікаў, якія ішлі за ім следам.

— Не тузайцеся, Леў Анатольевіч, — параіў я, — мы прыйшлі менавіта па вас.

На яго запясцях ляскнулі наручнікі.

Усё, затрыманага можна везці ў Капацэвічы. Аднак я вырашаю скарыстаць момант. Ашаломлены Скакун зараз раскажа болей, чым заўтра, шмат што за ноч абдумаўшы. І мы ідзем у пакой транспартнай міліцыі.

Скакун асцярожна прысаджваецца на крайчык крэсла, пачынае выціраць спацелы лоб. Наручнікі замінаюць, і ён з агідай глядзіць на іх, потым паднімае позірк на мяне.

— Леў Анатольевіч, давайце пагаворым. Патрасенне вялікае, ён яшчэ не асэнсаваў да канца, што вольніца скончылася. Машынальна адказвае:

— Ага…

— Калі вы пазнаёміліся з Галанцом?

Скакун уздрыгвае і зацкавана азіраецца. Ці не гэтага пытання баіцца болей за ўсё?

Кідаю яму вяроўку. Не выратавальную, вядома, але адзін грэх з душы зняць ён зможа. Якая-ніякая, а душа ў яго павінна быць.

— Вы рэзалі нябожчыка.

— Праўда? — Скакун бялее, чырванее, зноў бялее. — Я не забіваў яго, ён сам, сам…

— Дык расказвайце.

— Ага. Зараз. Гэта… Пазнаёміўся ў красавіку. Ен да Багданавай прыязджаў. Нейкія жартаўнікі падбілі, маўляў, можаш ажаніцца, а то мы самі. Галанец і ўцёк, каб апярэдзіць іх. Сустрэў яго на лесвіцы. Не ў сабе быў. Не таіўся, што сядзеў у калоніі. Сказаў у якой. Якраз у той, дзе Ганакоў быў. Я параіў Галанцу пашукаць у яго прытулку. А другі раз убачыў у Асінаўцы. Падумаў, чаму б не ўзяць у дзела? Алкаголік няшчасны…

— Не лайцеся, ён і мёртвы вам службу саслужыў. Так? А як вы з транзістарам прамахнуліся?

— Хто падумае, што я, узяўшы прыёмнік, буду з ім выстаўляцца? Каб сказаў, што купіў у магазіне, вы не здагадаліся б…

Спрытнюга, псіхолаг. Ды мушу прызнаць — мазгі сапраўды запудрыў. Больш у мяне пытанняў не было. Цяпер чарга следчага пракуратуры, яму наносіць апошнія штрыхі на карціну Скакуновых злачынстваў. Мая місія скончана…

Зноў дарога.

Сонца вісіць нізка, слепіць вочы. Мне яно не перашкаджае. Есць пра што падумаць. Не ўсё выявілася такім, як уяўлялася. Увогуле гэта натуральна, бо справу мы чыталі з амаль чыстага ліста. І не варта было б успамінаць пра недакладнасці ў дэталях, каб не больш сур’ёзнае — памылка з Ганаковым.

Наламалі мы дроў. Хаця не я быў ініцыятарам, не я даваў санкцыю, а Ганакоў нібы наўмысна блытаў відавочнае, віны з сябе не магу зняць. Не даўмеўся, маючы ў руках пэўныя факты, а яшчэ больш сумненні, капнуць глыбей. Заглушыў у сабе пачуццё адказнасці. А на такія памылкі мы права не маем. Так, дарэчы, запісана ў законе. Дык чаму яны ўзнікаюць? Прывыклі мы, што пераможцаў не судзяць? Мажліва. У горшым выпадку за Ганакова пракурору зробяць заўвагу. Разбіраючы выпадак, знойдуць нешта ў яго апраўданне — цяжкасць злачынства, абставіны або што іншае. А нас з Радамовічам, калі і ўспомняць, то хіба як прыклад прафесійнага майстэрства — пераможцаў жа не судзяць!

Напэўна, без памылак сапраўды не абысціся. Нават ЭВМ, не маючы ў праграме патрэбных дадзеных, забуксуе. Гэта правільна. Але ці не апраўдваю я зараз і сябе, і падобныя выпадкі? І ці не прывучаем тым самым да сваіх памылак тых, хто ў пэўных абставінах робіцца прадметам увагі следства? Маўляў, закону ўсё дазволена, у тым ліку і памыляцца. Вунь нявінны Ганакоў, які засвоіў кодэкс назубок, і той пакорна сядзеў перад намі. Ды ці гэта адзіны выпадак?.. Баюся, той-сёй, як бывала ўжо раней, калі я выказваў такія меркаванні, яшчэ раз назаве мяне максімалістам. Я не супраць. Я за тое, каб і з пераможцаў патрабавалі па закону!

Гудзе рухавік, праносяцца з бакоў машыны бярозы. Хутка прыедзем у Капацэвічы. Дарога нарэшце скончыцца. А я ўсё буду думаць і думаць…

1986 г.

ДВАЙНАЯ БУХГАЛТЭРЫЯ

1

— Пра нябожчыцу або добрае, або нічога. Так? — Протчанка нахмурыўся. Шабашова дзівіла яго. Была яна, як сказалі ў магазіне, бліжэй за ўсіх з Людмілай Антончык, але смерць сяброўкі, па ўсім, яе не надта засмуціла. Трымалася спакойна.

— Ага, — Шабашова ўздыхнула. — Ну, калі трэба… Людка была з прыветам, — сказала рашуча, адно не пакруціла пальцам ля скроні.

Ведаючы, як скончылася жыццё Людмілы Антончык, напэўна, можна было зрабіць і такі вывад. Нармальная маладая жанчына не кінецца раптам пад цягнік, не паспрабаваўшы растлумачыць, што прымусіла яе пайсці на крайнюю меру. Антончык не была вар’яткай. А між тым перадсмяротнай запіскі не пакінула. Проста ў разгар працоўнага дня памчалася на глухі чыгуначны перагон і сунула галаву пад колы таварнага поезда ўсярэдзіне састава, быццам знарок, каб не заўважыў машыніст…

— Не верыце? — Шабашова ўлавіла сумненні на твары Протчанкі.— Спытайце ў каго хочаце.

— Лепш за вас наўрад ці хто ведае, вы, кажуць, сябравалі.

— Было, калі мы разам на гародніне працавалі,— кіўнула Вольга Шабашова галавой у дробных завітушках. — Тады мы нават гасцявалі адна ў адной. Потым ёй чамусьці пачало часу не ставаць. У мяне таксама сям’я, а кампаніі не цураюся. Пераб’юцца мае дома, калі дзе затрымаюся. А Людка, па-мойму, не хацела падтрымліваць дружбу, заганарылася.

— З чаго б гэта?

— Панімала аб сабе многа. Тож мне каралева, — Вольга зняважліва махнула рукой.

— Самі ж кажаце: сям’я. Колькі клопатаў у жанчыны, — Протчанку раптам захацелася абараніць тую, мабыць, няшчасную кабету.

— Жыць не ўмела!

Протчанка прамаўчаў. Не ўмела жыць… Каб толькі гэта. Маладая жанчына наогул не схацела жыць — ні так, як уяўляла сабе Шабашова, ні неяк інакш.

— Пра Людку я што хацела… — працягвала Вольга. — Была яна нібы ворагам сабе. Упартая.

— Што ж тут дзіўнага?

— А то? Папросіш пакінуць батон каўбасы для каго са знаёмых, дык яна: «Нельга, парушэнне!» Бяды тае, усё роўна на мікрараён не хопіць, нават калі мы ўсю пусцім на прылавак. «Нельга!» Я што, не маю права? — Шабашова пачала распаляцца. — А вы кажаце, што тут дзіўнага?

Выхоўваць працоўную сумленнасць у прадаўцоў універсама ў капітанаву задачу не ўваходзіла, і ён вярнуў думкі Шабашовай да нябожчыцы:

— Напэўна, Антончык у магазіне не любілі?

— Што яна, артыстка? — засмяялася. — У нас усякія цацы водзяцца. Наш дырэктар Валерый Васільевіч тлумачыць, што ў кожнай бабы свой бзік, і таму трэба быць цярплівымі.

Протчанка ўсміхнуўся. Калі ў магазіне хаця б дзесятак такіх працаўніц, як Шабашова, то дырэктару даводзіцца і не гэтакае прыдумваць.

— Значыць, на працы ў Антончык непрыемнасцей не было?

— Я ведала б.

— Можа, з мужам не паладзіла, другога ўпадабала? — Кранаючы інтымныя бакі жыцця людзей, Протчанка адчуваў ніякаватасць. Такія пытанні, хочаш ты гэтага ці не, сеюць сумненні аб чалавеку нават прыстойным. Шабашова зараз, перш чым адказаць, няйначай, пералапаціць у галаве і праўду, і домыслы, і невядома, што з іх сінтэзуе. Вольга, аднак, рассмяялася:

— Гэта недаткнента? Зірніце на графік. Чаму, па-вашаму, у яе, прадаўца, заробкі прыбіральшчыцы? План, скажаце, не выконвала. А чаму? З рабочымі брахалася, з рубшчыкам не мірылася. А ім што трэба? Лапнуць за мяккае месца, падпільнаваўшы ў цёмным закутку. Бяды тае. Не ўбудзе, затое потым папрасіла б — і тавар загадзя прынеслі б, і рубшчык насек бы мяса па-людску. Антончыха сама ўсё цягала, нават Валерый Васільевіч заўважыў. Палаяў рабочых — крыху памагло.

Запас назіранняў у Шабашовай на гэтым вычарпаўся.

Яшчэ меней сказалі пра таварышку іншыя работніцы магазіна. Адны спасылаліся на тое, што працавалі з ёю ў розных аддзелах, другія паўтаралі Вольгу: многа аб сабе думала. Віктар Пятровіч разумеў, што ёсць людзі з душой наросхрыст, а ёсць некантактныя. Антончык, відаць, належала да апошніх. Адно бянтэжыла: чалавек, які многа аб сабе «панімае», без дай прычыны, прычым сур’ёзнай, на самагубства не пойдзе. І ён звярнуўся да загадчыцы аддзела Марыі Міхайлаўны Жукоўскай.

Людміліна начальніца паглядала на Протчанку насцярожана, быццам не верыла, што цікавіць оперупаўнаважанага яе нядаўняя памочніца не ў сувязі з нейкімі гандлёвымі парушэннямі, а як чалавек.

Невысокая, з хрыплым уладным голасам, яна была катэгарычная:

— Самагубцы не дзеляцца планамі!

Іншым разам капітан, можа, паспрачаўся б з ёю, бо не любіў асоб, якіх нішто не магло выбіць з даўно наезджанай каляіны. Сёння яму трэба было толькі слухаць.

Жукоўская была і хітрэйшая, і старэйшая за Шабашову, абы што не ляпала, адказвала, падумаўшы. Гэта жанчына адрознівалася ад Шабашовай і знешнасцю: акуратна ўкладзеныя ў цырульні чорныя валасы, на незагарэлым твары мала касметыкі, старанна адпрасаваны белы халат падкрэслівае правільнасць паставы. Калі прыняць погляд Шабашовай, Марыя Міхайлаўна апраналася з густам. Капітан адзначаў гэтыя дэталі ў абліччы загадчыцы аддзела, не адчуваючы, аднак, да яе прыязнасці. Не грэў вочы яе выгляд. Быў ён, як маска, надзетая на пэўны час і з пэўнай мэтай. Ды гэта да здарэння на чыгунцы дачынення не мела, і ён сказаў іншае:

— Марыя Міхайлаўна, ваша супрацоўніца сярод дня, не папярэдзіўшы, збягае з працы і кідаецца пад цягнік. Вы і самі ведаеце, што гэта незвычайны выпадак…

— Антончык не збягала — адпрасілася ў дзіцячую кансультацыю, — здавалася, што Жукоўскую зараз больш за ўсё непакоіла, каб у чым-небудзь недазволеным не абвінавацілі менавіта яе.

— Я не з упраўлення кадраў,— цярпліва нагадаў капітан, хаця на языку круцілася едкае тлумачэнне, што ў параўнанні са смерцю маладой жанчыны, маці, апасенні яе, Жукоўскай, нішто, дробязь. — Мне хочацца толькі зразумець, што вымусіла Людмілу забыць на дачку, мужа, на ўсё на свеце…

Жукоўская пагардліва павяла плечыкамі.

— Мне яна не спавядалася.

— Вы вопытная, дарослая жанчына, — вёў сваё оперупаўнаважаны, — вы цэлы год былі побач… Каму, як не вам, ведаць настрой Антончык перад гібеллю. Няўжо нічога не заўважылі?

— У нас гэтым павінен прафсаюз займацца, мяне цікавяць толькі дзелавыя якасці.

— І вам ніколі не захацелася зазірнуць у душу жанчыны, якая памагала вам у працы? — Капітан быў настойлівы, хаця разумеў, што нічога істотнага і тут не даб’ецца. — Не вельмі, напэўна, шчаслівага чалавека.

— Не мой прынцып лезці ў душу без запрашэння. Ёсць яшчэ пытанні? — яна асмялела, адчуўшы, што асабіста ёй нічога не пагражае.

Пытанні былі, і оперупаўнаважаны працягваў задаваць іх.

— Ёй ніхто не званіў у той дзень, а можа, хто прыходзіў да яе?

— Не сачыла…

Нічога не ведала, не схацела сказаць? Не, Жукоўская не была такой яснай Протчанку, як Шабашова. Гутарка скончылася нічым.

Па факту смерці Людмілы Антончык крымінальная справа ўзбуджана не была — нішто не сведчыла пра злачынства. Але паколькі чалавека не стала, Протчанку было даручана праверыць гэта трагічнае здарэнне. Пагутарыўшы з прадаўцамі, рабочымі, капітан зноў пайшоў да дырэктара. У першую сустрэчу Падошва параіў з кім лепш за ўсё пагутарыць, цяпер настала яго чарга адказаць на некаторыя пытанні.

Падошва прыняў оперупаўнаважанага ў сваім кабінеце, у тым самым, дзе капітан гутарыў з Жукоўскай і Шабашовай.

Быў Валерый Васільевіч высокі, стройны, элегантны. Імпартны бежавы касцюм і вузенькая палоска чорных вусоў рабілі яго падобным на прыбалта. Трымаўся ён проста і разам з тым з годнасцю, незалежна — як чалавек, што прывык мець справу з рознымі людзьмі. Протчанку нават падумалася, што і гэты сціплы кабінецік, а з ім і пасада не па Валерыю Васільевічу. Такому ўпэўненаму ў сабе чалавеку не універсамам, цэлым трэстам камандаваць. Ды, відаць, упусціў ён свой час, набраў гадоў, і наўрад ці яго цяпер вылучаць вышэй.

— Калі ласка, — паціскаючы руку, дырэктар паказаў капітану на зношанае крэсла побач з просценькім канцылярскім сталом і адключыў тэлефон. — Не дадуць пагаманіць, — іранічна і крыху збянтэжана ўсміхнуўся: — Магазін… Што выхадзілі, Віктар Пятровіч?

— Баюся, сваю бяду нябожчыца забрала з сабой.

— Шкада, маладая, прыгожая, — прамовіў Падошва. Стрымана, без эмоцый, як хаваючы боль.

— Мяне засмучае не толькі гэта, — сказаў оперупаўнаважаны. — Такі вялікі калектыў, і ніводнай сапраўднай сяброўкі.

Дырэктар нахмурыўся:

— На калектыў не наракайце, калектыў у нас добры, дружны. Перадавы ў горадзе. Днямі пераходны Чырвоны сцяг уручаць. А Людміла, па-мойму, сама дзічылася людзей.

— Чаму? — Тое, што і дырэктар падзяляў думку Шабашовай і некаторых іншых, Протчанку не спадабалася. Бывае ж так: навесяць на чалавека ярлык, і цягнецца ён за ім ледзь не праз усё жыццё. Віктар Пятровіч вырашыў кінуць каменьчык у накіраваную плынь дырэктаравых разважанняў.— Добры калектыў не мае права адкінуць ніводнага свайго члена. На тое ён і калектыў.

— Гэтак вы неўзабаве нас абвінаваціце, — рагатнуў Падошва, і прыязныя вочы пахаладнелі.— А падставы?

— Дарэмна вы, Валерый Васільевіч. Вінаватых я не знайшоў і не шукаю, ва ўсякім разе ў вашым універсаме. Я проста хачу зразумець, што ўяўляла з сябе нябожчыца.

— Прымаецца, — Падошва быў узяўся за ручку сейфа, нібы там у яго ляжала дасье на Антончык, але толькі пстрыкнуў замком. — Што вам сказаць пра Людмілу? Паступіла да нас пазалетась, да гэтага некалькі гадоў працавала ў прыгарадным сельмагу. Дзетдомаўка. Асаблівых прэтэнзій я да яе не меў. Сумленная, крыху капуха, было, план не рабіла. Вучылі, памагалі,— ён падняў указальны палец, засяроджваючы ўвагу оперупаўнаважанага на гэтай акалічнасці.— Разумею, вас цікавіць, ці здараліся канфлікты з таварышамі, адміністрацыяй. Кажу шчыра: нічога сур’ёзнага не было, — ён задуменна памяў цыгарэту, няўпэўнена паглядаючы на оперупаўнаважанага. — Калі дазволіце параду, выкажу. Вытокі самагубства хутчэй за ўсё ў псіхіцы, хаця медыцына і не давала нам наконт гэтага сігналаў…

Зрэшты, Віктар Пятровіч і сам пра нешта падобнае думаў, таму згодна кіўнуў галавой. Прычына самагубства, па ўсім, службовага характару не мела. Ен развітаўся з Падошвам.

2

Дзень быў змрочны, ветраны. Нізкія шэрыя хмары наперагонкі беглі па невысокім небе адна за адной. Вільгаць вісела ў паветры, гатовая ў любы момант праліцца на зямлю спорным летнім дажджом.

Протчанка паглядзеў на недалёкі аўтобусны прыпынак з мітуслівым натоўпам, потым на хмарнае неба і рашуча павярнуў у процілеглы ад прыпынку бок.

Муж нябожчыцы Андрэй, відаць, толькі прыйшоў з працы. Быў ён у рабочым адзенні і, здавалася, не збіраўся пераапранацца. Жыццё з наладжаным парадкам і рытмам зламалася, страціла для яго ранейшы сэнс. Гора прыціснула хлопца. Круглы і звычайна ружовы твар асунуўся. Нават цёмныя чаплінаўскія вусы прывялі.

Капітану міліцыі Андрэй не ўзрадаваўся. Старонні чалавек быў лішні ў яго думах. Андрэю зараз было б лягчэй у апусцелай кватэры самому. Але чалавек прыйшоў, і ён паскардзіўся:

— Пахавалі Люсю, — няўцямна павёў позіркам па баках. — Навошта яна так?..

— Вы сёння што-небудзь елі? — Протчанку занепакоіў бледны бездапаможны выгляд Андрэя. — Пайшлі на кухню!

Гаспадар паслухмяна паплёўся за капітанам. Сеў у куток і безуважна, не ўнікаючы, што робіць тут чужынец, глядзеў перад сабой.

Протчанка знайшоў у духоўцы газавай пліты чорную чыгунную патэльню, дастаў з халадзільніка кавалак сялянскага сала і яйкі. На яешню і чай кулінарных здольнасцей у яго хапала.

Сала верашчала ў патэльні, разносячы па кватэры прыемны пах. Андрэй, не чакаючы, пакуль яешня астыне, узяў відэлец і начапіў падсмажаную скварку, сунуў у рот. Ен не адчуў ні гарачыні, ні смаку. Пажаваў, праглынуў і адсунуў патэльню.

— Не магу… Не лезе…

Протчанка прыбраў са стала. Яму вельмі не хацелася, можа, не надта тактоўнымі пытаннямі бярэдзіць незагоеныя мужавы раны, але мусіў.

— Андрэй Сяргеевіч… Можна я вас буду зваць проста Андрэй? Так. Прабачце, што лезу ў душу. Такая мая служба. Можа, яна расказвала вам пра нейкія непрыемнасці, можа, яна ў нечым змянілася?

Грымаса не то болю, не то крыўды ценем прабегла па скамянелым Андрэевым твары, на імгненне вярнуўшы яму жыццё. Хлопец падхапіўся з крэсла, ірвануў на сябе фортку і знерухомеў. Ен доўга стаяў моўчкі, а калі загаварыў, голас быў прыглушаны, раўнадушны, быццам успаміны ўжо не мелі для Андрэя ніякага значэння.

— Я мала знаходзіўся дома. Усё больш па камандзіроўках. Яны ў нас, шафёраў міжгародніх маршрутаў, працяглыя. Вяртання чакаеш, як шчасця. Хіба будзеш прыглядацца да дробязей, калі бачыш, што цябе чакалі. Люся была стрыманая. Яна не часта казала аб сваім каханні. Навошта паўтараць? Мы жылі ў згодзе. У нас расце такая цудоўная дзяўчынка… — Голас нарэшце дрогнуў.

Што мог адказаць Віктар Пятровіч, які за гэтыя дні сам не аднойчы задаваў сабе такое пытанне?

— Не мучай сябе, Андрэй, не відно тут тваёй віны, — Протчанка суцяшаў не з ветлівасці ці абавязку. Перад сустрэчай з мужам нябожчыцы ён пабываў у гаражы, пагутарыў з суседзямі Антончыкаў, ні ад каго не пачуў благога слова пра Андрэя.

— Толькі яна сказала б, чыя віна, — Антончык раскачваўся, абхапіўшы сябе за плечы рукамі.

Чалавеку было балюча. Аднак справа ёсць справа, і оперупаўнаважаны спытаў:

— Вы з Людмілай часта ездзілі на прыроду? Андрэй здзіўлена апусціў рукі.

— Якое гэта зараз мае значэнне?

— А ўсё-такі? — капітан разумеў, што толькі суровы, настойлівы тон можа прымусіць мужа гаварыць пра мінулае.

— Калі супадалі выхадныя…

— Куды ездзілі?

— Да маіх старых. У Люсі нікога няма.

— А калі выхадныя не супадалі? Ен падазрона ўчалопіўся ў капітана:

— Што вы хочаце сказаць?

— Увогуле нічога крыўднага, — Протчанка баяўся менавіта такой рэакцыі, калі загадзя прыкідваў свае пытанні: у мужа і без таго маглі быць нейкія падазрэнні, асабліва пасля доўгіх камандзіровак. Трэба было хутчэй выпраўляць становішча. — Малой патрэбна свежае паветра, многія ў вольныя дні выбіраюцца за горад.

— Не было, не было ў Люсі вольнага часу. Дома сядзела! — ён ледзь не закрычаў ад роспачы. — Мы адзін ад аднаго нічога не таілі!

У апошнім Віктар Пятровіч чамусьці засумняваўся. Аднак, што нябожчыца не была з аматараў прыроды, паверыў. Падсвядома ён нечага такога чакаў. Хаваючы жаль да Андрэя, адвярнуўся.

Людміла цяпер зацікавіла оперупаўнаважанага куды болей, чым да гэтага. Але ён не ведаў, як падзейнічаць на прыгнечанага мужа, каб ён пачаў успамінаць уголас аб яе характары, прывычках.

— Пойдзем у пакой, чалавеча, — прапанаваў Віктар Пятровіч. — Пасядзім, пагамонім…

— Пра што? — ён не ўпарціўся, ён нібы разважаў сам з сабой. — Чым я правініўся перад Люсяй?

— Гэта і я спрабую ўстанавіць, — Протчанка прымусіў гаспадара сесці на канапу, апусціўся побач.

— У мяне?..

— І ў вас, — пацвердзіў капітан. Наўрад ці Людмілін учынак быў імпульсіўны. Хутчэй за ўсё ён наспяваў спакваля. Але было і нешта, што выклікала выбух. На жаль, муж тут нічога змяніць, бадай, не мог — ён вярнуўся з рэйса на наступны пасля жончынай смерці дзень, дакладней уначы. — Дачка ў бацькоў?

Андрэй кіўнуў, зноў паскардзіўся:

— Як мы будзем без Люсі?

— З кім Людміла дружыла?

— Калі я быў дома, то і яна нікуды не хадзіла. Пакуль з работы прыйдзе… — Ен сядзеў скурчыўшыся, і яго нязграбная пастава здалася капітану тым самым пытальнікам, які Андрэй, няйначай, прыкладаў да сваіх слоў.

У сям’і, сцвярджае муж, усё было нармальна. А што мела на ўвазе Шабашова, сказаўшы пра сапраўдных мужыкоў, якіх жанкі не ўмеюць цаніць? Звычайная балбатня зайздросніцы, ці праўда? Дык якая ты была ў жыцці, Людміла Мікалаеўна Антончык? Віктар Пятровіч устаў, падышоў да дзвюх чэшскіх палічак, што віселі на сцяне. Небагата было кніжак у гэтай хаце, і падбор іх быў выпадковы, напэўна, тое, што звычайна прапаноўвае таварыства кнігалюбаў. Вокладкі новыя, незашмальцаваныя, і толькі зборнічак аповесцей аб каханні меў сляды рук.

— Чытаеце?

— Люся, — не адразу ўцяміў Андрэй. — Мне чытаць часу не хапае.

Невялікая кватэра выглядала не вельмі ўтульнай. І мэбля была неблагая, і сервант з сякім-такім крышталём, і два мяккія крэслы, а нечага не хапала. Душы, ці што? Той душы, якая аб’ядноўвала б усё ў адно. Што б там ні казалі, а душу жытлу дае ўсё-такі жанчына, гаспадыня. Але ён не спяшаўся рабіць вывады. Сям’ю ствараюць двое, тады і сямейны ачаг грэе абаіх.

— Даруйце, Андрэй, — павагаўшыся, пачаў Протчанка, — што лезу ў асабістае. Калі не цяжка, раскажыце, ці былі ў вас з жонкай… Ну, скажам так, непаразуменні. У чым, можа, папракалі яе вы?..

— Не было! — Андрэй не даў капітану скончыць, і ў гэтай успышцы засяроджанага ў сабе чалавека было нешта незразумелае.

— Пра што яна марыла, чаго хацела ад жыцця? — Протчанка блукаў у прыцемках чужога лёсу, не ўпэўнены, што шукае менавіта там. Ен пайшоў бы з гэтай кватэры, каб не стаяла перад вачамі ўтульная палянка з трупам на абочыне чыгуначнага палатна.

Андрэй разгублена паглядзеў на капітана.

Протчанка уздыхнуў. Хто ты, Андрэй Антончык? Добры клапатлівы муж і бацька і разам з тым абмежаваны ў пачуццях чалавек? Гэта магло ў жонкі выклікаць незадаволенасць — яна ж чытала ў кнігах пра незвычайныя пачуцці, узнёслае каханне, а тут, можа, і прыгожага слова не чула. Ды нават калі яго, Протчанкі, здагадка верная, скупасць на пачуцці не павінна была стаць повадам, каб бегчы з жыцця, пакідаць сіратой дачушку. Протчанка з горыччу заўважыў, што паўтараецца ў меркаваннях, а прыцемкі не робяцца святлейшымі. Перасільваючы ў сабе ўнутраную нязгоду з пытаннем, усё-такі задаў яго. Адступаць не было куды.

— Вы кахалі Людмілу?

Напэўна, Андрэй меў поўнае права выставіць назойлівага оперупаўнаважанага за дзверы. Мабыць, праз некалькі дзён, апамятаўшыся ад раптоўнага гора, ён так бы і зрабіў. Сёння эмоцыі былі яшчэ прыглушаныя. Ен адказаў, прычым па-свойму:

— Хіба бывае сям’я без кахання?

Віктару Пятровічу здалося, што Андрэй не пытаецца, а пераконвае сябе ў нечым. У такіх выпадках чалавек не чакае тлумачэння, Віктар Пятровіч гэта зразумеў.

— Ведаеш што, Андрэй Антончык, час ужо начны, а табе заўтра на працу рана ўставаць. Кладзіся ты спаць, а я пайду.

— А ўжо ж… — абыякава падпарадкаваўся гаспадар, гледзячы на капітана невідушчымі вачамі: ён, бадай што, і капітана не бачыў, ён рашаў праблему — ці бывае сям’я без кахання.

3

У ліпах на газонах шумеў вецер, гудзелі рухавікі аўтамабіляў, што праносіліся па вуліцы, па тратуары плылі бясконцым патокам людзі. Усё гэта Протчанка адзначаў машынальна, па прывычцы нічога не прапускаць міма ўвагі. Толькі што была ў яго размова з начальнікам райаддзела Міранковым, і ў думках ён зноў і зноў вяртаўся да выказаных яму аргументаў. Падпалкоўнік быццам пагаджаўся з ім, інакш не дазволіў бы траціць час на відавочную, як лічаць у райаддзеле многія, справу. Праўда, падкрэсліў Міранкоў, не ў шкоду іншым клопатам. Але дазвол ёсць дазвол, гэта азначае, што ўрэшце з цябе спытаюць за вынікі па ўсёй строгасці. Дык што ў яго ёсць?

Протчанка ведаў, што без дай прычыны ў жыцці нічога не адбываецца. І Людміла Антончык не без яе кінулася пад поезд. Задача яго, оперупаўнаважанага, высветліць, што прывяло жанчыну на чыгуначныя рэйкі. Ні ў магазіне, ні дома ў нябожчыцы ён не знайшоў адказаў на гэта пытанне. Верагодна, іх там і не было, шукаць трэба было недзе ў іншым месцы, якога Протчанка пакуль што не ведаў.

Побач прытармазілі «Жыгулі». Знаёмы інспектар ДАІ Лабацкі запрасіў:

— Садзіся, капітан, падкіну да службы. Ты што такі хмуры?

З Лабацкім яны не былі асабліва блізкія, але заўсёды сустракаліся прыязна, сімпатызавалі адзін аднаму. Ен сеў у машыну і паскардзіўся:

— Павесіў на шыю хамут, а як зняць, не разумею.

— Есць добры прыём, — Лабацкі спыніўся перад светафорам. — Каб праверыць сябе, пачні спачатку.

Віктар Пятровіч недаверліва паглядзеў на Лабацкага, падумаў і ўдзячна ўсміхнуўся:

— Адна галава добра, а дзве — сельсавет. Дзякую, інспектар!

У райаддзеле Протчанка выпрасіў машыну і паехаў у вёску Верамейкі, паблізу якой загінула Антончык.

На невялічкай палянцы, абкружанай беластвольнымі бярозкамі і стромкімі сасонкамі, ужо нішто не напамінала аб нядаўняй трагедыі. Дажджы змылі са шчэбеню ўсе сляды, паднялі прытаптаную мноствам ног траву.

Не дайшоўшы метраў тры да чыгуначнага палатна, Протчанка спыніўся, агледзеўся. Ярка свяціла сонца, разліваючы па зямлі цёплую млявасць. Вецер, які шалеў у горадзе, тут мусіў стрымаць свой парывісты нораў. Было ціха, утульна, спакойна. А Віктару Пятровічу ў галаву лезла чорная думка, што нечым узрушаная жанчына нібы спецыяльна выбрала гэты чароўны і глухі куток, каб скончыць свае рахункі з жыццём. Лес з абодвух бакоў падступаў да чыгункі, якая рабіла тут круты паварот. Нават каб Людміла лягла на рэйкі перад цягніком, машыніст не паспеў бы затармазіць. А яна яшчэ і як падстрахавалася — кінулася пад колы ўсярэдзіне саставу. І толькі з сустрэчнага поезда ўбачылі пашкуматаны труп.

Дарога тут бойкая. Праз кожныя хвілін дзесяць міма Протчанкі, угінаючы моцныя сталёвыя рэйкі, з грукатам праносіліся цяжкавагавыя цягнікі. Напэўна, і тады Антончык мала ляжала незаўважанай. Аператыўная група прыбыла хутка. Аднак нічога падазронага не выявіла. Жанчына перад смерцю была адна — такі папярэдні вывад быў зроблены па гарачых слядах. А гэта ў сваю чаргу наводзіла на думку пра самагубства.

Віктар Пятровіч цвяроза ацэньваў свае прафесійныя здольнасці. Тое, што некаторыя яго калегі схоплівалі на ляту, часта інтуітыўна, яму давалася пасля доўгага роздуму, вагання, сумненняў. Протчанка лічыў, і ўрэшце змірыўся з гэтым, што ён не мае творчай фантазіі, не ўмее адразу ўявіць цэлую карціну і таму мусіць складаць яе, як мазаіку, па асобных фрагментах, кавалачках. І пры гэтым ніколі не ўпэўнены, што тут няма лішніх. Зараз ён таксама не спадзяваўся раптам адкрыць нешта істотнае. Разумеў, што калі яно і ёсць, то, можа, дасца яму некалі потым…

Віктар Пятровіч стаяў і разважаў сам з сабой.

У бок горада са свістам пранеслася электрычка. У вокнах прамільгнулі расплывістыя твары пасажыраў. Протчанка прасачыў, як знікае апошні вагон з ледзь заўважным у яркім святле чырвоным сігналам, і сурова сцяў вусны. Гэта цудоўная мясцінка не падабалася яму ўсё болей і болей. Ен не спрабаваў даўмецца — чаму, не спадзяваўся на азарэнне. Ен спусціўся да замшэлага валуна, які ці не напалавіну ўрос у зямлю, прысеў на яго, дастаў блакнот, пагартаў. На адной са старонак было запісана, што, паводле слоў мужа, Антончыкі за горад не выязджалі. Да гэтага капітан яшчэ тады, запісваючы, дадаў: праверыць, ці ёсць з горада на Верамейкі аўтобус паміж чатырнаццацю і пятнаццацю гадзінамі; сустрэцца з машыністамі цягнікоў, якія праязджалі ў гэты час міма месца здарэння. Так, зрабіць гэта неабходна не адкладваючы. А што яшчэ? Ен уздыхнуў і падняўся.

Аўтобусы з горада ў Верамейкі прыходзілі або да дванаццаці гадзін, або пасля шаснаццаці. Протчанка двойчы прачытаў расклад, вывешаны ля прыпыначнага павільёна, і падумаў, што для пэўнасці трэба запрасіць даведку ў дыспетчарскай аўтастанцыі. Настрой яго пагоршыўся.

Памочнік машыніста цеплавоза, які праязджаў міма палянкі за чатыры хвіліны да гібелі Антончык, бачыў там хлопца і дзяўчыну. Яны павольна рухаліся ўздоўж чыгуначнага палатна. Сцяжынка была ніжэй насыпу. Аднак з высокай кабіны цеплавоза праглядалася добра. Натуральна, што памочнік звярнуў увагу на гэту пару — мясцінка тут была не вельмі людная, ён яе праязджаў не першы раз і рэдка калі каго бачыў. Як выглядалі дзяўчына і хлопец, сказаць не мог, запомнілася толькі светлая сукенка, магчыма, з нейкімі кветкамі або палоскамі.

Атрымаўшы гэтыя звесткі, Протчанка зусім засмуціўся. Антончык таксама была ў белай кофтачцы з папярочнай палоскай і ў светла-шэрай спадніцы. А галоўнае — час. Нават дапусціўшы, што Людміла з’явілася на палянцы крыху пазней за тую пару, усё роўна немагчыма адказаць прынамсі на два пытанні. На ранейшае: на чым за якіх паўгадзіны яна дабралася ад магазіна да Верамеек, бо аўтобусаў не было; і новае: хто тыя хлопец і дзяўчына?

У тым, што чыгуначнік бачыў маладых людзей, капітан не сумняваўся. Няпростыя пошукі той маладой пары не бянтэжылі оперупаўнаважанага. Знаходзіць сведак — яго прафесія. Праблема была ў іншым. Прыняўшы версію, што дзяўчына, якая была з хлопцам, не Антончык, оперупаўнаважаны выйграваў час. Той самы, які часцей за ўсё з’яўляецца ворагам любога расследавання. Але, памыліўшыся, ён гэты час страціць, бо потым усё трэба будзе пачынаць, па сутнасці, спачатку. І ёсць яшчэ транспарт, які скарыстала Людміла. Протчанка пачухаў патыліцу: пакуль у яго толькі пытанні, якія, на жаль, ён мусіць задаваць не каму іншаму, а сабе.

4

У той вечар Андрэй Антончык паслухаўся капітана. Пасцяліў на канапе, зашторыў акно. У пакоі было цёмна, ціха. Але сон не прыходзіў. Капітан растрывожыў яго і без таго горкія думкі.

Андрэй ляжаў з адкрытымі вачамі і ўспамінаў, успамінаў…

Ен не ўсё расказаў гэтаму незнаёмаму міліцыянеру пра сябе і жонку. Тое што было паміж ім і Люсяй, належала толькі ім.

Люся глядзела дачку, дом. А што яшчэ трэба? Ен задаў сам сабе гэта пытанне і скалануўся. За натуральным пытаннем раптам узніклі сумненні. Андрэй гнаў іх ад сябе, а яны ўпіраліся, не знікалі. І ен скарыўся ім.

Капітан пытаўся, ці не змянілася ў апошні час Люся, прасіў успомніць дробязі. Навошта? Дробязі існуюць пастаянна, сёння адны, заўтра другія… З іх, мабыць, і складаецца побыт. Дробязі — глупства, калі ёсць каханне.

Ен, Андрэй, адчуў сябе найшчаслівейшым чалавекам, калі Люся згадзілася стаць яго жонкай. У яго былі знаёмыя дзяўчаты, можа, нават віднейшыя за Люсю, але менавіта яна здалася яму самай лепшай. Прыгожая, спакойная, разважлівая. Андрэй, заляцаючыся, бачыў, як цяжка ёй жывецца: прыватная кватэра, невялікая зарплата. А яна ніколі не журылася, нібы ведала нешта важнейшае за дабрабыт. Чатыры месяцы хадзіў Андрэй за дзяўчынай па пятах, не адважваючыся прызнацца ў каханні. Яна зрабіла гэта за яго.

— Цялё! — аднойчы пачуў ён.

Ад шчасця пасля вяселля Андрэй быў, як у чадзе. Цэлы тыдзень. Пакуль з палучкі не купіў жонцы абнову. Замест удзячнасці, не прымераўшы, яна злосна вымавіла:

— Дурань, хто цяпер такія носіць!

Сціплы залаты ланцужок, напэўна, быў не такі ўжо благі. Люся потым яго надзявала, нават неяк павінілася за грубасць. А ў Андрэя на сэрцы застаўся камень.

Бо ўспышкі беспрычыннага на яго погляд жончынага гневу нібы прапісаліся ў іх кватэры…

Андрэй устаў. Не запальваючы святла, прайшоў на кухню і адчыніў акно. Ен заўсёды, калі дачкі не было дома, курыў на кухні пры адчыненым акне.

Можа, той выпадак, як і ўсё далейшае, не такія ўжо важныя. Люся звычайна хутка астывала, лашчылася. Аднак горыч у Андрэя не праходзіла, парванае не клеілася ў цэлае. Ды не гэта, напэўна, цікавіла капітана міліцыі.

Пагасла недакураная цыгарэта. А ён усё стаяў і глядзеў у начную цемру.

З акна цягнула прахалодай. На халадзільніку цікаў раўнадушны да ўсяго будзільнік, адбіваючы секунды і мінуты, і гэтак жа адна за адной наслойваліся Андрэевы ўспаміны-думкі.

Ці змянілася Люся? Андрэю здавалася, што за гады іх сумеснага жыцця не вельмі. Проста стала спакайнейшай, упэўненай. Прыязджаючы з камандзіровак, ён бачыў, што жонка рада яму. Люся па характару была стрыманай, Андрэю хапала яе цёплай усмешкі. Толькі аднойчы жонка пераступіла цераз сваю стрыманасць. Калі гэта было? Андрэй паварушыўся, няўцямна паглядзеў на чорны кончык цыгарэты і чыркануў запалкай па карабку. Ці то рукі не слухаліся, ці то карабок адсырэў — запалкі ламаліся, не запальваліся, і яму ўдалося прыкурыць толькі з трэцяга заходу.

Андрэй зацягнуўся. Глыбока, прагна, аднак палёгкі не адчуў. У галаве сядзелі, трывожачы, колішнія капітанавы пытанні. Хаця, па шчырасці, не яны, а ўсведамленне, што гэты чужы чалавек быў, бадай, недалёка ад ісціны.

У тым месяцы Андрэй вярнуўся дадому пасля дзесяцідзённай камандзіроўкі. Люся выбегла ў прыхожую, кінулася яму на шыю, а потым, не даючы распрануцца, пацягнула да дзіцячага ложка, у якім спала дачушка. Убачыўшы малую, ён адразу забыўся на жончыну ўзбуджанасць. І, можа, не ўспомніў бы, каб не растрывожыў оперупаўнаважаны душу. Пытанні нагадалі і тую незвычайна гарачую сустрэчу, і тое-сёе іншае. Не, не ўсё ў іх было добра-мірна. Цяпер Андрэю здаецца, што вінаватыя ў гэтым яго працяглыя паездкі. Спыніцца б, знайсці што без камандзіровак, ды не, ён ездзіў і ездзіў. Згарэлі б тыя грошы, за якімі гналася і яна, і, чаго таіцца, ён таксама. Думалі хутчэй абжыцца, а патрэбам не было канца.

Вяртаючыся, ён апошнім часам з болем заўважаў, што Люся мяняецца. Лічыў, што ёй адной цяжка з дзіцем, прапаноўваў знайсці работу, не звязаную з камандзіроўкамі. Жонка тады нервавалася яшчэ болей. І ўсё працягвалася, як было. Як было? Не! Усё рабілася горшым. У яго таксама часам не вытрымлівалі нервы, прыходзілі страшныя падазрэнні…

Андрэй адчуваў, што не засне — мінулае не адчэпіцца. Ен знайшоў у буфеце бутэльку гарэлкі, купленую на дзень нараджэння і не выпітую, бо Люся чамусьці не захацела гасцей. У цемнаце наліў поўную шклянку і, гідзячыся, праглынуў адным махам пякучую вадкасць. Пастаяў ля буфета пакуль не пацяжэла галава і, трымаючыся за сценкі, павалокся да канапы…

5

— Вам цыбулі, гуркоў? — усміхнулася Шабашова, убачыўшы капітана перад прылаўкам. — Рашайце, зараз на абед зачынім.

— Не, гуркоў не вазьму, яны ў вас ці не леташнія, вунь пажаўцелі.

— Ага, на базары зелянейшыя. Але цэны… Вашага акладу не хопіць, — Шабашова паводзіла сябе з Протчанкам, як з добрым знаёмым, — комплексамі яна не мучылася.

— Што верна, то верна, — усміхнуўся і капітан. — Пачакаю, пакуль зачыніце, можа, па дружбе пад прылаўкам свежанькія знойдуцца, і не гуркі, памідоры.

— Ай-яй, таварыш оперупаўнаважаны, — прадаўшчыца з задавальненнем падтрымлівала жартоўную размову. — На што вы мяне падбіваеце!

Падышла пакупніца, і на твары Шабашовай адразу прабілася хмурнасць. Яна сярдзіта кінула на талерку вагаў звялыя і кепска абрэзаныя пучкі радыскі. Пакупніца, аднак, трапілася пераборлівая: то прасіла памяняць гародніну, то замест радыскі пакласці бурачкоў. Протчанка бачыў, што прадаўшчыца ледзь стрымліваецца, каб не паставіць прыдзіру на месца. Ды, відаць, яго саромелася і, сцяўшы вусны, нехаця ладзіла.

Вядома, гандлёвыя работнікі павінны быць ветлівыя і абыходлівыя. Але зараз Віктар Пятровіч спачуваў і Шабашовай: дзе ўзяць нервы, каб за цэлы дзень не сарвацца з такімі ўедлівымі грамадзянамі, якія нібы не паўкіло буракоў купляюць, а прынамсі,— карову. Нічога не паробіш, і Шабашова мусіць трымацца, як і кожны працаўнік на сваім службовым месцы. Бо і яму, Протчанку, таксама даводзіцца сустракацца і з тугадумамі, і з нахабнікамі, якія не разумеюць часам або не хочуць разумець простыя рэчы.

Нарэшце пакупніца адышла. Смяшлівая таўстуха ў белым фірменным халаціку, якая трымала ўваходныя дзверы на кручку, выпускаючы апошніх наведвальнікаў, прыспешыла яе:

— Давайце, давайце…

Шабашова прасачыла позіркам за жанчынай-пакупніцай і, калі тая апынулася на вуліцы, як ажыла, сцягнула з галавы касынку.

— Усё на сёння.

— Пакупнік заўсёды мае рацыю? — падкалоў Протчанка.

— Вочы мае не бачылі б іх!

— Гэтак вы без зарплаты будзеце, — рэпліка прадаўшчыцы не спадабалася капітану. Яна неяк адразу раскрыла і характар, і адносіны да работы гэтай увогуле вясёлай кабеты.

— Пражыву, — бесклапотна махнула яна рукой. Віктар Пятровіч папракнуў жанчыну:

— Мінулы раз вы надта скупа расказвалі мне пра Людмілу Антончык. Чаму?

Вочы ў Шабашовай трывожна забегалі, яна забажылася:

— Усё, усё…

— З кім яна сябравала, ездзіла за горад? — ён не ўпамянуў пра мужчыну, не быў упэўнены, што той існаваў на самай справе.

— Ці мала людзей…

А капітан раптам падумаў, што яна або ведае, або здагадваецца, хто мог быць праважатым у Антончык, але чамусьці не хоча сказаць. Наўрад ці гэта была сціпласць, на яе Шабашова наогул не хварэла. Ды як зразумець, чаму гаварлівая жанчына раптам хавае язык за зубамі.

— Нагаварыць проста, а яна ўжо не адмыецца, — гэта прагучала фальшыва, рэпутацыя нябожчыцы, як помніў капітан, мінулы раз не турбавала Шабашову.

Праўда, тады былі словы наогул, неканкрэтныя. І ўсё-такі, выкручваючыся, Вольга Максімаўна бадай што прагаварылася. Няўжо Людміле Антончык было ад чаго адмывацца? А прадаўшчыца нібы ўлавіла думкі Протчанкі, спрытна адвяла ад сябе яго ўвагу: — Я што, я збоку, у яе начальства было…

Марыя Міхайлаўна, пачуўшы, падышла, не надта прыязна сказала:

— Зноў вы тут!

— Такая служба, — не трэба было ўскладняць сітуацыю, не здабыўшы патрэбных звестак.

— Таварыш капітан цікавіцца, з кім Людка магла паехаць у лес.

— Мне толькі таго клопату, што за вашымі хахалямі сачыць, — абрэзала Марыя Міхайлаўна прадаўшчыцу і павярнулася да оперупаўнаважанага: — Асабіста я ад вас нічога не скрыла.

І Жукоўская, Віктар Пятровіч ужо не сумняваўся ў гэтым, таксама не адкажа на пытанне. Хаця яе слова «хахалямі» наводзіла на роздум. Было яно ўколам прадаўшчыцы за балбатлівасць ці нарадзілася з фактаў? Раззлаваны Протчанка папракнуў:

— З вамі пагаворыш! Няўжо не даходзіць, што чалавек загінуў?

Шабашова прамаўчала. Жукоўская, нібы сказанае яе не тычылася, падкрэслена развіталася:

— Прывет, таварыш оперупаўнаважаны.

З магазіна Віктар Пятровіч пайшоў поўны прыкрасці. Ен яшчэ апраўдаў бы паводзіны прадаўшчыцы, каб гаворка была пра гандлёвыя парушэнні — тут нічога не паробіш, не кожны адважыцца на шкодную сабе шчырасць. Смерць жа Людмілы Антончык непасрэдна не закранала ні парадкі ў магазіне, ні яго работнікаў. А ўсё роўна адгароджваюцца сцяной маўчання. Дык што рабіць яму? Напісаць заключэнне, што крыміналу не выяўлена, і на тым скончыць? Ніхто ж — ні блізкія нябожчыцы, ні на яе службе — прэтэнзій не выказваюць. Гэта яго дзівіла. Няўжо праўда патрэбна толькі праваахоўным органам? Ну што ж, будзе ён, оперупаўнаважаны крымінальнага вышуку, абаронцам памяці жанчыны, якая так недарэчна загінула.

Пакуль Протчанка хадзіў, справы, якія былі ў яго вытворчасці, ляжалі без руху. Заняўшыся імі, ён на некаторы час забыўся пра Антончык. Успомніў, калі скончыўся працоўны дзень. І замест таго каб спяшацца дахаты, пачаў думаць, што можна яшчэ зрабіць. Засяроджаны на сваіх прыкідках плана далейшага расследавання, Віктар Пятровіч не адразу пачуў, як адчыніліся дзверы. Падняў галаву і ўскочыў — у кабінет зайшоў Міранкоў.

— Што, капітан, дня ўжо не хапае? Садзіся, садзіся, ёсць размова.

Капітан нерашуча сеў.

Падпалкоўнік уважліва паглядзеў на яго і нечакана пацікавіўся:

— Што набегаў? Капітан прызнаўся:

— Нічога пэўнага…

— Карацей кажучы, вы не ўстанавілі, чаму жанчына кінулася пад цягнік. Так?

— Так точна, таварыш падпалкоўнік.

— Але, як мне здаецца, — працягваў начальнік аддзела, — дапускаеце, што нехта прама або ўскосна штурхнуў жанчыну на гэты крок?

— Гэта толькі домыслы…

— Якія між тым атрымалі водгук, — незразумела для оперупаўнаважанага прамовіў падпалкоўнік. — Дайце мне свой план, — прачытаў, хмыкнуў.— Званілі з гарсавета, папракалі, што мы нервуем калектыў перадавога гандлёвага прадпрыемства. На тым тыдні універсаму маюць уручыць пераходны Чырвоны сцяг, а нейкі оперупаўнаважаны не вылазіць з магазіна. Маўляў, што людзі падумаюць? Улоўліваеце?

— А што думаеце вы, таварыш падпалкоўнік, не пра універсам, пра аўтара званка? — Звычайна Протчанка з начальствам не пёр на ражон, захоўваў субардынацыю, а тут вырвалася.

— Ты свае хітрыкі, капітан, у працы праяўляй, — Міранкоў не ўзлаваўся, наадварот, перайшоў на свойскі тон. — Спатрэбіцца — сам скажу. Зараз выслухай, што потым сказаў і пракурор. Дарэчы, былы. На бліжэйшай сесіі яго зацвердзяць намеснікам старшыні гарсавета. Дык вось, будучая правая рука гарадскога галавы лічыць, што ў нас з табой няма неабходнасці кранаць магазін.

— Па-першае, універсамаўскімі справамі я не цікавіўся. Па-другое, хваляванне работнікаў магазіна мне не падабаецца. Можа, сапраўды баяцца пагалоскі, а можа… Як бы там ні было, спыняцца на паўдарозе я не збіраюся, не маю права.

Не зважаючы на Протчанкаў закід, падпалкоўнік папярэдзіў:

— Вы не вельмі там. Ясна?

Віктар Пятровіч прамаўчаў. Сутыкаючыся з гандлёвымі работнікамі нават па справах, далёкіх ад гандлю, амаль заўсёды натыкаўся на іх нежаданне пусціць яго, чужога, у сваё асяроддзе. Бяда невялікая, каб было гэта толькі гіпертрафіраванай прафесійнай салідарнасцю. Але магло гэта быць і праявай кругавой парукі, якая выліваецца ў асцярожнасць на ўсякі выпадак. Бо не так ужо рэдка ў гандлі здараюцца і крадзяжы, і спробы скарыстаць так званы дэфіцыт дзеля ўласнай выгады. Падпалкоўнік ведае гэта таксама.

А Міранкоў, не дачакаўшыся абяцання быць абачлівым, сурова спытаў:

— Што ў цябе першачарговае?

— Хачу адшукаць тых, хто звольніўся з універсама…

6

За год Цэнтральны універсам пакінулі тры чалавекі — дзве прадаўшчыцы і рабочы. Прычыны розныя, але не такія, каб людзі захавалі крыўду на былое месца працы і таму маглі нагаварыць лішняе, прадузятае.

Ларыса Лукашова, якая раней працавала ў мясным аддзеле, цяпер вучылася ў інстытуце. Былі канікулы, пагодлівы дзень, і яна спяшалася на пляж. Протчанка пераняў яе на лесвічнай пляцоўцы. Дзяўчына скакала па прыступках, весела размахваючы вялікай жоўтай сумкай з надпісам «Адзідас».

— У нас кампанія, — катэгарычна заявіла яна капітану і зірнула на маленькі электронны гадзіннік.

— Калі дазволіце, правяду вас.

Дзяўчына ўважліва паглядзела на яго, неазначальна павяла плечыкамі, што можна было прыняць і за згоду, і за адмову.

Протчанка быў чалавек не горды, выбраў першае, хаваючы ўсмешку. Лукашова не была прыгажуняй і не ўмела падкрэсліць нават тое, што памагло ёй стаць хаця б прыкметнай дзяўчынай. Акуляры насіла не сучасныя, з невялікімі круглымі шкельцамі; валасы зачэсвала гладка, мацуючы хвосцік, нібы школьніца малодшых класаў, чорным гумавым колцам; міні-сарафан занадта адкрываў не вельмі стройныя ногі. А можа, у гэтым быў своеасаблівы шык такіх дзяўчат? Протчанка апошнім часам часта мусіў прызнавацца сабе, што не разумее цяперашніх маладых людзей. Хаця ў свае трыццаць гадоў не адносіў сябе да пажылых. Ды пакрысе ўтварылася паміж ім і юнымі напаўпразрыстая сцяна, якая ўжо нешта схавала ад яго…

Некаторы час яны ішлі поруч і маўчалі. Ларыса некалькі разоў кідала на яго касыя позіркі і нарэшце абурылася:

— Спадзяюся, вы са мной на пляж не пойдзеце? Віктар Пятровіч падумаў, што для дзевятнаццаці гадоў дзяўчына даволі языкатая з чалавекам, якога бачыць упершыню і які прыйшоў да яе не на спатканне. Напэўна, і за кароткі час працы за прылаўкам пераняла ад Жукоўскай уменне звысоку ставіцца да людзей. Некаторым прадаўцам усё роўна, хто перад прылаўкам, — рабочы, акадэмік, стары чалавек… З міліцыяй ёй, дзякуй богу, сутыкацца не давялося.

— Каб не засмучаць вас, — на гэты раз Протчанка не схаваў усмешкі,— знікну, як з’явіцца ваша кампанія. Пакуль сяброў няма, раскажыце пра Людмілу Антончык. Помніце яе?

— Чаму ж, дзеўка як дзеўка. Мы ладзілі, праўда, разам працавалі мала, — неспадзявана для Протчанкі Ларыса адказвала ахвотна. — А загадчыца Люду не любіла.

— За што?

— А ні за што. Шкодная баба. Зайздросніца.

— Дзе ж ёй Антончык перайшла дарогу?

— Можа, нідзе. Кажу, Жукоўская шкодная баба, я рада, што збегла ў інстытут, — дзяўчына павярнула галаву. На рагу вуліцы стаяла групка дзяўчат і хлопцаў.— А вунь і мае…

— Хвіліначку, — капітан прытрымаў яе, гатовую сарвацца з месца, за раменьчык сумкі.— Антончык загінула.

— Памерла? — Ларыса адхіснулася. — Як?

— Пад электрычкай.

— Няшчасны выпадак? Павагаўшыся, Віктар Пятровіч сказаў:

— Не ўпэўнены. Як па-вашаму, магла яна пайсці на самагубства?

— У яе ўсё было добра!..

З былым рабочым універсама Васілём Еўдакімавічам Гамбалеўскім, дзядзькам гадоў пад пяцьдзесят, Протчанка сустрэўся ў кааператыўным кафэ «Стары прыяцель». Нібы ў адпаведнасці са сваім гучным прозвішчам, Гамбалеўскі і апранаўся крыкліва, не па ўзросту. Чаравікі на высокіх абцасах, заношаныя сінія джынсы, чорны гольф і светлы грубай тканіны пінжак, ссунуты набок, берэт.

Капітан прыдзірліва агледзеў працаўніка кааператыўнай харчовай установы і застаўся задаволены — фірма трымала марку.

Уедлівы позірк не спадабаўся Гамбалеўскаму, ён сярдзіта спытаў:

— Вам што?

Протчанка назваўся, аднак да справы пераходзіць не спяшаўся.

— Вам тут не дзяржаўная сталовая, — працягваў вымаўляць капітану Васілій Еўдакімавіч, — тут абслуга лясы не точыць, тут хвіліну цэняць.

Ва універсаме Гамбалеўскі зарабляў някепска. І ў сям’і ўсе мелі свае грошы — працавалі. Так што асаблівай патрэбы ў большых заробках ў яго не было. Ды хто ведае, можа, чалавеку была цесная тая сціплая пасада.

— Тут вам лепш? — оперупаўнаважаны хацеў неяк наладзіць кантакт, бо глядзеў Гамбалеўскі насцярожана, калюча.

— Рыба і тая шукае, дзе глыбей…

Напэўна, так яно і было. Пра Гамбалеўскага казалі, што за капейку ён гатовы павесіцца. Дык, можа, і гэта акалічнасць прымусіла яго памяняць ласку Падошвы, да якога ён быў даволі блізкі, на жураўля ў небе. На ўсякі выпадак сачок Протчанка закінуў:

— З дырэктарам не паладзілі?

— З Валерыем Васільевічам? Ен мужык з паняццем.

— І мне так здалося, — пагадзіўся оперупаўнаважаны. — А што вы скажаце пра Людмілу Антончык?

— Дык вы пра самагубку? Так бы і сказалі. Відная баба, у яе нават пры пустым прылаўку пакупнікі… Хе-хе… Мужчынскага полу віліся.

— Натуральна, самі кажаце — відная. А яна, як да гэтых пакупнікоў?

— Чужая душа — не зазірнеш. З ёю я гарэлкі не піў.

— А хто піў?

— Не пад’язджайце, капітан. У яе свая кампанія была, у мяне свая — мяхі з крупой…

— Прыбядняецеся, Васілій Еўдакімавіч, вы ў магазіне не апошнім хадзілі.

— У нас чалавека цэняць за працу.

Не просты быў Гамбалеўскі. Протчанка пайшоў напрасткі:

— Няшчасце здарылася неспадзявана, нават муж не здагадваецца, чаму яна наклала на сябе рукі.

— Многа мужыкі пра жанок ведаюць.

— Што не ведаў муж Людмілы Антончык?

— Ды я гэта так, к слову, — ён паморшчыўся. — А так — нічога не чуў. Вы ў Волькі Шабашовай папытайце, яна там усё ведае, нават чаго не было.

— Звяртаўся. Не да яе адной. Вось толькі з вамі не атрымліваецца.

— Я не Шабашыха, калі скажу, то праўду, — ён пакалупаў пальцам сучок на стале, на якім, відаць, разбіралі мясныя тушы, і глыбакадумна заявіў: — Людка сама сабе гаспадыня. З норавам. Ці не мужу хацела насаліць, нешта даказаць. У іх, баб, гэта бывае — кінецца без галавы ці ў блуд, ці на рэйкі, потым не паправіш. У мяне суседка…

Суседка не цікавіла оперупаўнаважанага, ён паспрабаваў вярнуць Гамбалеўскага да смерці Антончык, аднак не ўдалося. Дзеяч прыватнага сектара або нічога не ведаў, або, што на думку капітана было больш верагодна, ухіліўся ад размовы.

— Расчаравалі вы мяне, Васілій Еўдакімавіч, — з жалем сказаў Протчанка. — Не схацелі памагчы.

— Ды я з дарагой душой, — Гамбалеўскі ледзь не тузануў каўнер гольфа. — Як на духу.

— Ладна, ладна, — усміхнуўся Протчанка і развітаўся.

— Вы не паабедаеце ў нас? — затрымала яго на выхадзе дзяўчына-афіцыянтка. — Можам прапанаваць салаты, халаднік, зборную мясную салянку…

Віктар Пятровіч агледзеў чысты, прыбраны з кветкамі на сталах зал і адчуў крыўду. За дзяржаўныя сталовыя і рэстараны, дзе такія прысмакі, такая абыходлівасць сустракаюцца не часта. Падумаўшы, згадзіўся:

— Кавы вып’ю…

Яго не затрымалі, і неўзабаве Протчанка ўжо быў на вуліцы.

Сонца паліла бязлітасна. Нават дрэвы апусцілі лісце, застылі ў соннай нерухомасці. І ў Протчанкі быў нейкі такі настрой, нават моцная кава не падбадзёрыла. Можа, таму, што гняла безвыніковасць сустрэчы з Гамбалеўскім. Незадаволены сабой, капітан павярнуў на новую шырокую вуліцу.

Пад старымі таполямі, якія будаўнікі захавалі, узводзячы высотныя дамы, дыхалася лягчэй, і Віктар Пятровіч пакрысе супакоіўся. Хаця непрыемны асадак застаўся.

Выціраючы насоўкай шырокі лоб, Протчанка пакепліваў з сябе. Галоўнае ў яго, што б там ні казалі, не галава, а ногі. Вунь колькі сёння нахадзіў і невядома, колькі яшчэ пройдзе. Назаве былая прадаўшчыца універсама Равуцкая якую блізкую знаёмую Антончык, і цягніся да яе.

На Равуцкую оперупаўнаважаны спадзяваўся больш, чым на іншых, таму і сустрэчу з ёю адклаў напаследак. Адозва аб Равуцкай была самая найлепшая. Сумленная, шчырая, завочніца гандлёвага тэхнікума. Перавялася з універсама, каб быць бліжэй да дому. Не стане такі чалавек, калі мае што сказаць, прытрымлівацца той самай кругавой парукі.

У секцыі цацак было незвычайна ціха, не тоўпіліся маленькія пакупнікі ля прылаўка і стэлажоў.

Равуцкая, карыстаючыся момантам, мяняла чэкавую стужку ў касавым апараце.

— Хвіліначку, — прыняла яна оперупаўнаважанага за пакупніка. Выбіла для праверкі стужкі некалькі нулёў на чэку і падняла галаву. — Выбралі, памагчы?

— На жаль, — капітан адрэкамендаваўся, паўтарыў: — На жаль, мае лялькі пад цягнікі кідаюцца.

Прыветлівы твар Равуцкай спахмурнеў.

— Я сама ўвесь час думаю, што з Людай здарылася? Не магу паверыць…

— Вы яе добра ведалі?

— Мы не сябравалі, відаць, дзесяць гадоў розніцы сказаліся. А можа, яшчэ што. Павітаемся, словам перакінемся, і ўсё. Ці многа ў нас, жанчын, часу, каб нават проста пагаварыць? За прылаўкам — не да таго, пасля працы — дамоў бяжыш, сям’я.

— Як вам Антончык?

— Часам я думала, што Люда нейкая насцярожаная, быццам баялася нечага.

— Чаго?

— Каб не памыліцца… — Равуцкая трымалася няўпэўнена. — Вам факты патрэбны…

— Безумоўна. Але і меркаванні могуць саслужыць службу.

— Люда была добрасумленная, — яна чамусьці адвяла вочы. — А потым даведалася ад дзяўчат, што была ў Люды непрыемнасць у магазіне. Я тады ўжо ў іх не працавала і падрабязнасцей не скажу.

— І чым скончылася?

— Быццам Валерый Васільевіч усё ўладзіў.

— Як пасля паводзіла сябе Антончык?

— Ну, калі ўладзіў, то, напэўна, па-ранейшаму. — Равуцкая сумелася. — Хаця… Маглі выдумаць, у жаночым асяроддзі часта з мухі слана робяць… Быццам бы ездзіла Люда з дырэктаравай кампаніяй за горад…

Протчанка бачыў, што Равуцкай няёмка. Яна разумела, што яе словы можна прыняць за перамыванне костачак, хаця і спасылаецца на чужую думку. Тым не меней ён чамусьці адразу паверыў гэтаму. Напэўна, хітраму Падошву ўдалося нарэшце прыручыць і ўпартую Антончык. Інакш ёй давялося б пайсці з універсама або па ўласнаму жаданню, або з-за выказанага калектывам недаверу. Падстроіць гэта няцяжка. Тады падклалі каўбасу, другі раз маглі схаваць пад прылаўкам што-небудзь больш дэфіцытнае.

— Напляла я вам, — збянтэжылася Равуцкая. Вінавата ўсміхнулася.

— Усё нармальна. Пастараемся праверыць, бо выпадак вельмі падобны на той, пра які кажуць, што дыму без агню не бывае. Раптам і тут хто касцёрык расклаў,— Віктар Пятровіч павагаўся, але задаў далікатнае пытанне: — У Людмілы быў… друг?

Равуцкая незадаволена паглядзела на капітана:

— Вам ужо ўвялі ў вушы?

— Значыць, быў?

— Не знаю, ці друг, можа, проста добры знаёмы. Я наогул не звярнула б на яго ўвагі, каб спачатку не ўбачыла Люду з ім у тралейбусе, а потым ён прыходзіў да яе ў магазін.

— Апішыце, калі запомнілі.

— Не падобны на хлопцаў, якія звычайна круцяцца каля нашых дзяўчат. Чысты, дагледжаны. Адным словам з выгляду — інтэлігент. А так… Высокі, стройны. Па-мойму, завіваецца ў цырульні. Гэтакі пісаны прыгажун! Самаўпэўнены. Такі, паклаўшы вока на жанчыну, не адчэпіцца. Вы толькі нікому не кажыце. Божа барані, да мужа дойдзе — мне ж магло паказацца, навошта знеслаўляць памяць нябожчыцы…

7

Раніцай Протчанку пазваніў следчы раённай пракуратуры Вайцулевіч.

— Віктар Пятровіч? Вешаеш ты на нашы шыі хамуты.

Вайцулевіч, як заўсёды, трымаўся бадзёра, і капітан падтрымаў тон:

— Значыць, падахвоцілі цябе?

— Ага, вельмі прасілі. Маўляў, Тарас Сцяпанавіч, без вас — труба, — засмяяўся Вайцулевіч з такой жыццярадаснасцю, што оперупаўнаважаны быў вымушаны адставіць трубку ад вуха.

— Ты, вядома, для прыліку паўпіраўся. Але жарты-жартамі,— капітан перавёў размову на дзелавыя рэйкі,— а нам сустрэцца трэба.

— Затым турбую. Давай адразу пасля абеду.

Пашчырасці, Протчанка спадзяваўся, што расследаванне гібелі Антончык даручаць каму іншаму. Юрыст трэцяга класа Вайцулевіч быў малады, што ўвогуле бяда невялікая, і нецярплівы, што капітану ў людзях не падабалася. Ды як на тое, менавіта Вайцулевіч быў у складзе аператыўнай групы, якая выязджала на месца здарэння, і цяпер яму, як кажуць, у рукі былі ўсе карты. Так што назначэнне не аспрэчыш. А будзе Тарас залішне раскідацца, ён, Протчанка, стрымае, працавалі ўжо разам…

Вайцулевіч лёгка выскачыў з-за стала, быццам быў напагатове, чакаючы оперупаўнаважанага, і моцна паціснуў яму руку.

Протчанка міжволі залюбаваўся Тарасам. Рослы, стройны, смуглявы, з правільнымі рысамі твару, якія не псавалі, а падкрэслівалі невялікія залысіны, Вайцулевіч выклікаў сімпатыю ў жанчын. Протчанка чуў, што па халасцяку следчаму млела не адна дзяўчына, і дзівіўся, як таму ўдаецца пры гэтым пазбягаць сямейных ланцугоў.

— Глыбока ты капнуў, Віктар Пятровіч, — падцягнуўшы на каленях добра адпрасаваныя штаны, Вайцулевіч сеў у крэсла побач з оперупаўнаважаным.

Протчанка сумеўся. Не ад сціпласці, хаця следчы, ён бачыў гэта, быў шчыры. Не любіў, калі хвалілі ў вочы, нават справядліва, яму ў гэтым заўсёды чулася нейкая ненатуральнасць, уяўляўся другі сэнс. А тут ён не капаў, а рабіў неабходнае, элементарнае.

— Я вось што лічу, — следчы імкліва змяніў кірунак сваіх думак. — Мужчына, якога бачыў чыгуначнік, і мужчына, з якім Равуцкая бачыла Антончык ў горадзе, — не адна асоба. Надта было б проста.

— Так, — оперупаўнаважаны сам многа думаў над гэтым фактам. — Але ўсё роўна яго мусім устанаўліваць. Я ў магазіне ўжо атрымаў асечку, дакладней, дзве. Баюся, адна з іх уплывае і на цябе.

— Маеш на ўвазе параду пракурора абыходзіць універсам? — следчы развёў рукамі.— Указанне кіраўніцтва — закон для падначаленых.

— А я спадзяваўся на твае здольнасці па жаночай лініі,— пажартаваў капітан. — Шкада. Толькі ты можаш адамкнуць іх напамажаныя вусны.

— Яго трымаюць за сур’ёзнага чалавека, а ён — балаболка, — задаволена папракнуў Вайцулевіч. — Дык як, пачнем з распрацоўкі чыгункі?

— Само сабой…

— Ты ў нечым сумняваешся, Віктар Пятровіч? — адчуўшы няпэўнасць у згодзе оперупаўнаважанага, Вайцулевіч загарачыўся. — Ты паслухай. На паляну, як вынікае з агляду мясцовасці, можна трапіць толькі з Верамейкаўскай дарогі…

— Ну, сцежка ёсць уздоўж чыгункі, нават з абодвух бакоў.

— Ты сам напісаў, што машыністы цягнікоў, якія праходзілі ў вызначаны намі час, людзей паблізу месца гібелі Антончык не заўважылі. Да таго, гэты шлях даўжэйшы, прадаўшчыца проста не паспела б дабрацца, нават калі б скарыстала таксі ці іншую машыну. Дарэчы, я не знайшоў у цябе ўпамінання пра машыну. Не правяраў?

— Правяраю, таксі, здаецца, адпадае. А прыватную машыну праверыць няпроста.

— Трэба, Віктар Пятровіч, трэба.

— Разумею, але справа не была ўзбуджана. Мае магчымасці былі абмежаваны.

— Цяпер разгорнемся. З Міранковым дамоўлюся, каб табе была падмога. Дам даручэнне ДАІ. А ты пацікаўся ў Верамейках, ці не бачылі там чаго-небудзь. Калі Антончык прыехала не адна, машына павінна была стаяць недзе паблізу вёскі.

— Усё правільна, Тарас Сцяпанавіч. Будзе зроблена. І яшчэ ёсць меркаванне. З магазіна Антончык бегла-ехала. Няблага было б з пастаяннымі пакупнікамі пагутарыць, яны ўсіх прадаўшчыц ведаюць, нават міжволі сочаць.

— Хітрун ты, оперупаўнаважаны, штурхаеш мяне на грэх, — Вайцулевіч паківаў курчавай галавой. — Толькі не дражні, як кажуць, гусей. У тамашняга дырэктара амбіцыі на міністра хопіць.

Пасля гутаркі з Равуцкай капітан ужо не сумняваўся, што не ўсё тлумачыцца амбіцыяй Падошвы. Дырэктар непакоіўся не столькі за аўтарытэт перадавога ў горадзе універсама, колькі за сябе. І пусціць у ход усе сувязі, каб не пайшла пра яго кепская пагалоска. А чаму і як загінула прадаўшчыца, яны з Вайцулевічам не могуць пакуль нават слушнай версіі намеціць. Таму Протчанка не стаў нічога даказваць следчаму, а сказаў тое, што зараз уяўлялася яму галоўным:

— Мы мала ведаем пра нябожчыцу. Можа, прычына смерці ў ёй…

— От табе маеш! — усклікнуў Вайцулевіч. — Ты ж сам настойваў на ўзбуджэнні крымінальнай справы.

— Мы мала ведаем нябожчыцу, — Протчанка паўтарыў гэта ўпарта.

Вайцулевіч не быў навічком у следчай рабоце, ён бачыў, што ў словах оперупаўнаважанага ёсць сэнс, і пагадзіўся:

— Вывучай. Хаця не варта было б нам раздрабняць намаганні, па-мойму, біць — дык кулаком, а не растапыранымі пальцамі.

— А калі кулаком прамахнешся? Пачынаць спачатку?

— Куртаты ў нас з табой атрымліваецца план.

— Абы пачаць, потым накруціцца…

На шырокіх гарадскіх вуліцах вецер адчуваў сябе вольна: гнуў долу маладыя дрэўцы, круціў пясок на не засеяных травой газонах, налятаючы парывамі, прыпыняў прахожых.

Протчанка не заўважаў гэтай рэзкай змены пагоды. Ен прыкідваў, што і як будзе рабіць, і так задумаўся, што не адразу ўцяміў, калі да яго звярнуліся дзве маладзіцы.

— Дзень добры, капітан! — прамовіла вышэйшая і старэйшая — загарэлая, з чорнымі прыгожымі вачамі і прыемным голасам.

— Дзень добры, — нерашуча адказаў Протчанка. — Нешта…

— Хочаце сказаць, што мы з вамі незнаёмыя? — звонка рассмяялася жанчына. — Павярнула галаву да спадарожніцы: — Бывай, Наташка, мы тут пасакрэтнічаем.

Прывычны да многага ў паводзінах людзей, з якімі даводзілася мець справу, Протчанка перад гэтай напорыстай кабетай разгубіўся. Суха сказаў:

— Слухаю вас.

— Вы на службу? Па дарозе і пагаворым, — жанчына пайшла побач, памахваючы вялікай не то пляжнай, не то гаспадарчай сумкай.

Раззлаваны на сябе і на жанчыну, Протчанка маўчаў. Але яе гэта не кранала. Было падобна, што ёй падабаюцца цікаўныя позіркі, скіраваныя на іх. Хаця позіркі, бадай, прыцягвала яна адна. Вышэй сярэдняга росту, у меру паўнаватая, у белай сукенцы, якая падкрэслівала паўднёвы шакаладны загар, выглядала яна даволі эфектна. А Протчанка не мог рашыць, як павесці сябе далей: спыніцца і спытаць ці працягваць маўчанку.

Жанчына, ад якой, відаць, не хаваўся ніводзін рух яго твару, а можа, і думак, павярнула да капітана галаву, лыпнула доўгімі наклеенымі вейкамі і какетліва рассмяялася:

— Не сярдуйце, Віктар Пятровіч, я ва універсаме працую. Аксана Барысаўна Васілоўская, — па вуснах прабегла ўсмешка. — Даю поўную анкету: эканаміст, гадоў — за трыццаць, разведзеная, маю дачку.

— Не разумею…

— Зараз растлумачу, — яна сагнала з твару ўсмешку. — Прыехала з Крыма і даведалася пра няшчасце. Якая бяда!

Па яе выгляду не было відаць, што Васілоўская надта перажывае. Ды гэта ўвогуле значэння не мела. Важнейшым было тое, што яна ўспомніла Антончык. Протчанка прыпыніўся.

— Вас Падошва паслаў?

Пытанне чамусьці не спадабалася жанчыне, яна паспяшалася запярэчыць:

— Адкуль вы ўзялі? Мне Вольга Шабашова расказала, што вы цікавіліся нябожчыцай, вось я і хачу таксама нешта сказаць.

Ніякай рамантыкі, усё да банальнасці проста, і капітан адчуў расчараванне. Аднак звярнуўся да жанчыны ўжо больш прыветліва:

— Слухаю ўважліва.

— Люда была не вельмі кампанейская, можа, таму вам мала што расказалі пра яе. Ціхоня, адным словам. А ў ціхім балоце чэрці…— Яна счакала рэакцыі слухача, не дачакаўшыся, загаварыла прасцей: — У Люды быў мужчына. Не раўня яе Андрэю. Баюся, перакінуўся ад яе на іншую, от… Люда ўсё ў сабе насіла, гэта цяжка.

— Вы гэта дакладна ведаеце ці так, думаеце?

— У нас, баб, адно ў галаве. Спачатку прывязваемся, а потым у пятлю лезем.

— Хто ён, гэты дэман? — Протчанка не вельмі паверыў Васілоўскай.

— На жаль, пакуль не ведаю. Але дайце час… Яны падышлі да райаддзела, і Протчанка завагаўся: ці не запрасіць Аксану Барысаўну зайсці, каб аформіць яе паказанні? Раптам гэта не плётка. Пакуль ён раздумваў, Васілоўская заспяшалася:

— Ой, даруйце, апошні дзень водпуску, а клопатаў…— І памахала ручкай на развітанне.

Протчанка з недаверам паглядзеў ёй услед. Ен не прывык, што ўдача сама прыходзіць у рукі.

— Дзе вы такую кралю падчапілі?

— А-а, Міхась… Краля — не краля, а сведкай стаць можа.

— Гатовы зняць паказанні,— пажартаваў Даманькоў. Пакуль яны з капітанам дзялілі службовы кабінет, але неўзабаве яго павінны былі перавесці ў аддзяленне барацьбы з раскраданнем сацыялістычнай уласнасці.— Тым болей што мне загадана падключыцца. Кажуць, оперупаўнаважаны Протчанка залез не ў сваю епархію.

— Ну, калі так, хадзем падзелім працу, з улікам, што ты яшчэ ўсё-такі вышукнік.

У цесным пакойчыку было накурана і душна.

— Смаліш, — папракнуў Віктар Пятровіч. — Шкада, ідзеш ты ад мяне, а то я выхаваў бы цябе, лейтэнант.

— Сведка трапіўся — не то дурань, не то, наадварот, надта хітры, з такім не курыць, выць захочацца. — Даманькоў расследаваў кватэрныя кражы — апошнюю сваю справу ў крымінальным вышуку, спяшаўся закончыць яе, а яна не паддавалася.

— Што на сведак не спішаш, — лагодна ўсміхнуўся Протчанка і адчыніў акно.

У пакой уварваўся пругкі вецер, той самы, што шкоднічаў на вуліцы, закружыў, шукаючы хоць якую паперку на пустых сталах, тузануў карту на сцяне і расчаравана аціх. Пасля сябе ён пакінуў прахалоду і прыглушаны гарадскі гул.

Протчанка пастаяў ля акна, потым прысунуў два крэслы, адно асядлаў, паклаўшы на спінку падбародак, і суцешыў таварыша:

— З маёй справай яшчэ больш пакруцішся. На закуску.

— Што гэта за прыгажуня? — Даманькоў успомніў жанчыну, з якой бачыў капітана.

— Уразіла? Магу пазнаёміць, — ён збіраўся расказаць лейтэнанту пра Васілоўскую, але ў гэты момант зайшла сакратарка з поштай.

— Што вы з Вайцулевічам надумалі? — калі сакратарка пайшла, у Даманькова ўзнікла новае пытанне.

Протчанка расказаў, спыніўся на тым, што меў рабіць Міхаіл:

— Табе — магазін. Асвойвай сферу будучай дзейнасці,— ён устаў, паставіў крэсла на месца, да стала. — Пастарайся ўстанавіць, з кім ці хаця б на якой машыне паехала Антончык. Сам я пайду ў дзіцячы дом.

Яны ўдакладнілі некаторыя дэталі і разышліся.

8

Гутарка з супрацоўнікам міліцыі занепакоіла Равуцкую. Цікавіўся ён нябожчыцай, а Паліне Сямёнаўне здалося, што яму хочацца выведаць нешта пра універсам. Бо Людміла пакончыла жыццё самагубствам з-за нечага асабістага. Паліна Сямёнаўна не можа забыць, як глядзела яна на свайго спадарожніка тады ў тралейбусе. Дык чаго капацца ў гэтай сумнай гісторыі? Гэтыя думкі чамусьці выклікалі ў Равуцкай трывогу.

Званок Машы Жукоўскай абрадаваў Паліну Сямёнаўну. З Машай яны вучыліся ў магазіне-школе, сябравалі. Потым на нейкі час іх шляхі-дарогі разышліся. Але праз некалькі гадоў, калі Паліна прыйшла працаваць ва універсам, сустрэліся яны цёпла. І добрыя адносіны ўзнавілі. Паліна Сямёнаўна ведала, што Жукоўскую засмуціў яе пераход у культмаг.

— Давай пабачымся, — прапанавала Марыя Міхайлаўна, калі яны абмяняліся сямейнымі навінамі і клопатамі.

— Заходзь да мяне, я сёння буду дома пасля абеду, — сказала Равуцкая. — Дзеці ў піянерлагеры, муж на заводзе.

— І я адна, — падхапіла Жукоўская, зрабіла паўзу і дадала: — Не, сёння сустрэнемся ў мяне. Я першая пазваніла.

— Згодна, — засмяялася Паліна Сямёнаўна. Спасылка на першынство прагучала адгалоскам далёкага ўжо іх юнацтва.

Жыла Жукоўская далекавата ад цэнтра, у новым мікрараёне. Паліна была ў яе на ўлазінах. Кватэра ў эксперыментальным доме спадабалася Паліне, такія яна раней толькі ў кіно бачыла. Не іх, Равуцкіх, кааператыўныя сумежныя катухі з лінолеумавай падлогай, а сапраўдныя харомы: вялікая прыхожая, тры асобныя пакоі, прасторная кухня, дзе за стол можна было пасадзіць чалавек дзесяць. Тады, ходзячы за шчаслівай гаспадыняй, якая з гордасцю дэманстравала сваё жытло, Паліна шчыра зайздросціла сяброўцы. І сям’я меншая, і грошы не трэба было пазычаць, каб заплаціць за кватэру.

Сёння, едучы ў тралейбусе, Равуцкая ўспамінала тое сваё адчуванне ўжо без суму. Мала што ў каго ёсць, з кожным не зраўнуешся. Ды і ёй грэх наракаць на лёс, многія знаёмыя яшчэ па прыватных кутках-пакоях туляцца. А грошы — з часам і яны, Равуцкія, разлічацца з даўгамі. Ім з мужам многа не трэба, і дзеці пацерпяць з абновамі.

— Я ўжо баялася, што ты падманула, — адчыняючы дзверы, папракнула Жукоўская.

— На прыпынку прастаяла…

— Падхапіла б таксі ці папутку.

— Замашкі ў цябе, падружка, — паківала галавой Паліна. — З маёй зарплатай толькі і шыкаваць.

— Колькі таго жыцця, — бесклапотна махнула рукой гаспадыня і павяла госцю ў залу. — Пасумуй крышачку, я зараз.

Паліна падзівілася дзявочай лёгкасці сваёй паўнаватай сяброўкі і асцярожна, каб з непрывычкі раптам не пакаўзнуцца на бліскучым светла-жоўтым паркеце, прабралася да журнальнага століка, на якім ляжалі свежыя газеты.

Вярнулася Маша, расставіла на століку талерачкі з нарэзанай тоненькімі скрылікамі цвёрдай каўбасой, сподак з чырвонай ікрой і маслам, крышталёвую вазачку з «Мішкамі». Потым падкаціла бар, запрасіла:

— Выбірай, Поля, — і забрала з яе рук газету. Прыём меўся адбыцца на вышэйшым узроўні.

Равуцкая аж збянтэжылася.

Гаспадыня дастала бутэльку з марачным масандраўскім партвейнам, патрымала, любуючыся медалямі на этыкетцы, і спытала:

— Можа, каньяку?

— Ой, што ты, Машачка, я не п’ю, ты ж ведаеш.

— Ну дзеля сустрэчы можна, — наліла Паліне віна ў шырокі бакал, плюхнула на донца сабе. — За што?

Адмаўляцца было няёмка. Равуцкая ўзяла бакал:

— Каб усё было добра, — і памачыла вусны.

— Не выпіла, — папракнула гаспадыня. — Ну, то заеш. Зрабі бутэрброд з ікрой, у тваім культмагу хіба толькі гэдээраўскую цацку дастанеш, — яна засмяялася, задаволеная сваім жартам.

Паднятая Палініна рука знерухомела над столікам і тады пацягнулася па галандскі сыр. Для прыліку Паліна адкусіла кавалачак.

— Нешта няма апетыту…

— Працуеш многа, даражэнькая. Выпі чарку і адразу закусіць захочацца, — Жукоўская адчувала сябе на вышыні.— Не хочаш… Ну, то давай труціцца кавай. Натуральнай. Зерне брала ў кафэ. З нацэнкай, вядома, а што, калі нават нам у магазін не даюць.

— Кубачак вып’ю, — згадзілася Равуцкая. Падаўшы кафейнік, Жукоўская пільна паглядзела на Паліну Сямёнаўну.

— Ты чаго засмучоная? Дома не ладзіцца?

— Дома нармальна. Пра Людку Антончык часта ўспамінаю.

— Вы ж не дружылі.

— Прычым тут гэта. Чалавек рукі на сябе наклаў. Чаму?

— Загадка, — жорстка ўсміхнулася гаспадыня. — Крутанула, а тады пра сумленнасць і жаночую вернасць успомніла.

— Ты напэўна ведаеш, што крутанула? — Паліна Сямёнаўна чамусьці не паверыла Машы, хаця і сама часам пра гэта думала. — З кім?

— Было, Паліна, было. Ад нашых дзевак нічога не схаваецца.

Равуцкая прыгадала выпадкова падгледжаную сцэнку ў тралейбусе. Калі і было ў Люды што з тым чалавекам, то не такое, каб пад поезд кідацца. Люда выглядала тады вясёлай, шчаслівай. А шчаслівыя жыць хочуць. Але спрачацца не стала:

— Усё можа быць.

Жукоўская пільна паглядзела на сяброўку, спытала:

— Да цябе міліцыя не прыходзіла?

— Надоечы, капітан Протчанка.

— І што ты яму… нагаварыла? Што? — гаспадыня рэзка адсунула кубак з недапітай кавай, чорная вадкасць пралілася на льняную сурвэтку.

Нечаканая гарачнасць Жукоўскай здзівіла Паліну Сямёнаўну. Яна паціснула плячамі:

— Што ведала…

— Мабыць, і пра нашы уікенды?

Уікендамі Падошва называў пікнікі за горадам. Пачуўшы ад Машы гэта слова, Паліна ўсміхнулася, зноў паціснула плячамі:

— Капітан прасіў усё расказваць, нават дробязі. Сказаў, потым сам вызначыць, што важнае, а што лішняе.

— Наіўны ты чалавек, мадам Равуцкая, — Марыя Міхайлаўна ўскочыла, з грукатам адштурхнула крэсла. — Ці не да сівых валасоў дажыла, а, прабач, дзіцём засталася. Падумаць толькі!

— Ну, сказала, ну што? Капітан высветліць…

— Капітан! Капітан! — злосна перадражніла Жукоўская. — Твой опер цяпер універсам ператрасе, нібы гэта мы вінаватыя, што адна дура галаву згубіла. Ты што, міліцыю не ведаеш!

Сардэчнасць, якая была ў паводзінах Жукоўскай на пачатку, як карова языком злізала. Равуцкай здалося нават, што наспявае сварка, — у багата абстаўленым пакоі ўжо сядзелі не сяброўкі, а незадаволеныя адна адной жанчыны. Яна паспрабавала неяк згладзіць сітуацыю:

— Не сярдуй, Машачка, капітан універсамам не цікавіўся, ён толькі пра мужчыну распытваў, ці быў.

Жукоўская прыняла працягнутую руку:

— І праўда, што гэта мы, — падсунула да століка крэсла, села. — Яшчэ кавы? Ну, а як у цябе дома? Мая Вераніка ўжо зусім па-даросламу разважае. Шасцікласніца, а, ведаеш, абы-што не адзене…

Яна не паспела закончыць пра дачку. У прыхожай заспяваў званок.

— Каго там нялёгкая? — Гаспадыня неахвотна паднялася.

Прыйшоў мужчына. Равуцкая слоў не разбірала — гаспадыня яго далей дзвярэй не запрасіла, аднак голас быццам пазнала. Так бубніў іх рабочы Гамбалеўскі.

Размова ў калідоры не зацягнулася. Неўзабаве гучна ляснуў замок, і Марыя Міхайлаўна вярнулася.

— Еўдакімавіч? — пацікавілася Равуцкая.

— Памыляешся, — сярдзіта адрэзала Жукоўская. — Дык пра што мы?

— Прабач, Машачка, мне пара.

— Мужа пасвіш? — падміргнула Жукоўская.

— Такі ўжо наш жаночы лёс.

— Бяры прыклад з мяне, — засмяялася Жукоўская.

— А мне самой з мужам пабыць хочацца.

— Завяла б ты, Паліна, любоўніка, — аглядаючы сяброўку, сур’ёзна параіла Марыя Міхайлаўна. — Жыццё адразу прыгажэйшым і змястоўнейшым стане. Што мы з табой кухаркі?

Паліна Сямёнаўна нахмурылася.

— Ладна, ладна, не крывіся, — зноў рагатнула Марыя Міхайлаўна. — Я гэта так. А вось пра другое — сур’ёзна. Патрымай язык за зубамі. Валерый Васільевіч не любіць балбатлівых.

— Я ж нічога не выдумляла, — збянтэжылася Равуцкая.

— Па дружбе раю.

Назад Паліна Сямёнаўна ехала засмучоная. Неяк не так усё адбылося. Спадзявалася з Машай падзяліцца сваімі сумненнямі, а яна накінулася, Падошву прыпляла. Дзіўна.

9

Як і намецілі яны са следчым, Протчанка звярнуўся ў дзіцячы дом. Там ведалі пра няшчасце з былой выхаванкай, перажывалі. Расказваючы пра Людмілу, дырэктар падвёў оперупаўнаважанага да стэнда з фатаграфіямі выпускнікоў. На Віктара Пятровіча глядзела задзірыстае дзяўчо з вялікімі вачамі і густой цёмнай грыўкай.

— Шчырая, чулая і разам з тым рэзкая. У яе было цяжкае дзяцінства. Ці не таму яна расла скрытнай.

— Магчыма… — Протчанка не хацеў пакуль задаваць пытанні, хай дырэктар сам ахарактарызуе дзяўчыну.

— Перад самым выпускам у Люды з Косцем Саевічам, — ён торкнуў пальцам у авальную фатаграфію хлопца ў пінжачку і стракатым гальштуку на доўгай тонкай шыі,— успыхнула гарачае каханне. Пра яго ведалі ў нас і малыя, і старэйшыя выхаванцы. Скрытная Люда, бадай, упершыню не таілася са сваімі пачуццямі. Яна магла прайсці па калідоры, трымаючы Косцю за руку. Мне казалі, што ў іх ужо было прызначана вяселле. І раптам усё разладзілася. Неўзабаве Косця ажаніўся з другой. Люда з’ехала ў аддаленую вёску, нават з сяброўкамі парвала сувязь.

— І вы не ведаеце, чаму разладзілася?

— Не…

— А Саевіч дзе зараз?

— У нашым горадзе. У будтрэсце, — дырэктар нахмурыўся. Павагаўшыся, дадаў: — Кожнага першага студзеня віншуе мяне па тэлефоне… Запрашаю, не прыходзіць. Вы пагутарце з ім. На пахаванні Люды я чуў, што Косця апошнім часам сустракаўся з ёю.

Напэўна, дырэктар дзіцячага дома ведаў больш і пра тое, чаму разладзілася вяселле, і пра сустрэчы Людмілы з Саевічам. Протчанка не стаў дапытвацца, дырэктар ўсё роўна не адказаў бы на пытанне: ці не Саевіч быў тым маладым чалавекам, з якім бачыла Антончык прадаўшчыца культмага Равуцкая? Узяўшы каардынаты Людміліных аднакласнікаў, Віктар Пятровіч развітаўся.

Сустрэчу з Саевічам, роля якога ў смерці Антончык была яму невядомая, оперупаўнаважаны адклаў напаследак. Перш трэба было паслухаць іншых.

Пра Канстанціна Саевіча казалі рознае. Адны адзначалі яго здольнасці да вучобы — толькі ён з усяго класа атрымаў вышэйшую адукацыю. Другія, не адмаўляючы здольнасцей, намякалі, што ў адрозненне ад іх, вымушаных, каб пражыць, пайсці працаваць, ён вучыўся ў інстытуце, седзячы на моцнай шыі цесця — намесніка старшыні аблвыканкома. Трэція наогул не захацелі аб ім гаварыць. Віктар Пятровіч не выключаў, што Людзіны сябры не даравалі Саевічу здрады, дачка ўплывовага бацькі, вядома, мела перавагу над выхаванкай дзіцячага дома. Ды ўвогуле гэта гісторыя васьмігадовай даўнасці да нядаўніх падзей наўрад ці мела дачыненне. Вытокі іх трэба было шукаць у цяперашнім.

Размова з Саевічам мелася быць далікатнай, і Протчанка паехаў да яго на працу. Ен дачакаўся абедзеннага перапынку і папрасіў Канстанціна затрымацца. Яны выйшлі ў скверык, разбіты некалькі гадоў назад перад будынкам трэста, знайшлі пустую лавачку.

— Слухаю вас, таварыш капітан, — у голасе Саевіча адчуваўся тон чалавека, які і на віду, і прывык аддаваць загады.

— Не здагадваецеся, што прывяло мяне да вас?

— Напэўна, з-за Людмілы Антончык? — ён імгненна спахмурнеў.— Як усё няскладна атрымалася.

— Што вы маеце на ўвазе?

— Міла — маё юначае каханне. Нядаўна мы сустрэліся… Думаў, што ў яе перабалела…

Так, гэта быў той чалавек, якога ён, Протчанка, шукаў. Апісваючы яго, Равуцкая не памылілася — сапраўды рэкламны прыгажунчык. Аднак у яго ён непрыязнасці не выклікаў. Разумны твар, адкрыты позірк. Трымаецца як чалавек, якому няма чаго ўтойваць.

Калі Саевіч і быў вінаваты ў смерці некалі каханай дзяўчыны, то хутчэй за ўсё не як забойца, а прычына.

— Першая сустрэча мела працяг?

Саевіч падняў галаву, учалопіў позірк некуды вышэй густых, пакрытых жоўтымі кветкамі ліп. Доўга глядзеў на мудрагелістыя зменлівыя фігуры імклівых белых аблокаў.

— Не буду дзеля памяці Мілы скрываць. Ды вы ўсё роўна праверыце. Нам абаім здалося, што былое вярнулася…

— Дзе вы сустракаліся? — пытанне прагучала грубавата, але было яно неабходнае.

— У майго калегі, на дачы… Ен даваў ключ. Дача старая, участкі вялікія, можна было прыязджаць незаўважана. У мяне машына. Паўгадзіны, і мы ў Лакуцях. Дарэчы, Міла працавала з жонкай майго калегі, Марыяй Міхайлаўнай Жукоўскай…

Верамейкі знаходзіліся па другі бок горада. Паляну, дзе Антончык разлічылася з жыццём, ёй паказаў не Канстанцін, мабыць, нехта іншы. Протчанка спытаў:

— Як вы рассталіся?

— Без прэтэнзій адно да аднаго. Хаця Міла, напэўна, перажывала. Аднойчы яна прызналася, што цяпер ёй будзе трудна з мужам…

Протчанку карцела папытаць, як будзе яму з жонкай, ды, на жаль, гэта справы не тычылася. Ен толькі падкрэсліў:

— Але рассталіся!

— Дзеці…

Так, пра дзяцей забываць нельга. Аднак Віктар Пятровіч чамусьці не меў упэўненасці, што першай пра дачку ўспомніла Антончык. Напэўна, з іх дваіх больш цвярозай галавой вызначаўся Саевіч, пра свае перажыванні ён не сказаў. Васілоўская, бадай, мела рацыю, кажучы: «Прывязваемся, а потым у пятлю лезем»… Усё нібы вяртала Протчанку да першай версіі аб самагубстве на асабістай глебе. І, можа, вярнула б, каб не было той утульнай паляны і маладой пары на ёй. Да Саевіча, праўда, гэта непасрэднага дачынення не мела, у той трагічны дзень ён ляжаў у бальніцы пасля аперацыі апендыцыта.

— Як наогул адносілася Антончык да мужа? Не думала разводзіцца?

— Не. Міла была з уласніц, не любіла выпускаць з рук сваё. А тут усё-такі муж…

— Яна была моцная?

Саевіч зноў падняў вочы на вяршыні ліп, цераз сілу прамовіў:

— Сама было прапаноўвала сустрэцца. А як дамовіліся — нібы адрэзала.

Оперупаўнаважаны разумеў, што гэта ўвогуле яшчэ нічога не азначае. Можа, Людміла ўбачыла, што мінулае засталося ў марах, што цяперашняе на тое даўняе зусім не падобна, і тады прыйшло расчараванне. Думка вяртала Протчанку на пройдзены круг.

Віктар Пятровіч ішоў па вуліцы і пракручваў у галаве свае пытанні і адказы Саевіча. Падмануў-такі яго каханы Людмілы сваім імпазантным выглядам. А на самай справе быў ён з пароды валацуг. Не апраўдвала яго, што Людміла, аднаўляючы колішнюю сувязь, напэўна, ужо не верыла аб аднаўленні колішняга палкага кахання. Яна перарасла ўжо тое наіўнае дзяўчо, якое шырока адкрытымі вачамі глядзела на свет з дзетдомаўскай фатаграфіі. З апошняга партрэта глядзела дарослая жанчына, і яе прыжмураныя вочы як прыцэньваліся да ўбачанага. Фатаграфіравалася Антончык незадоўга да сустрэчы з Саевічам.

10

Знаёмства з аколіцамі універсама не надта абнадзеіла лейтэнанта Даманькова. Наконт пошукаў машыны, у якую села Антончык, у іх з Протчанкам былі пакуль толькі агульныя разважанні. Тут жа патрабаваўся нейкі трапны ход, які дапамог бы рашыць гэту складаную задачу. Бо Людмілу маглі чакаць і на спецыяльнай стаянцы для аўтатранспарту, і на тых жа вуліцах, што цягнуліся міма універсама з чатырох бакоў, і наогул жанчына магла падхапіць выпадковую машыну.

Бадай, найбольш верны шлях да машыны праз саму нябожчыцу. Наўрад ці без дай прычыны сарвалася жанчына з працы, каб бегма бегчы пад колы цягніка. Або хто пазваніў, або зайшоў па яе. Даманькову думалася, што гэта адбылося неспадзявана.

Не можа быць, каб на вуліцы Людмілу не бачылі. Але ці мала куды спяшаецца чалавек, таму хутчэй за ўсё ніхто не звярнуў на яе ўвагі. Ва універсаме Протчанку не ўдалося высветліць, на чым паехала Людміла, дык раптам падкажа хто з пастаянных пакупнікоў? Даманькоў вырашыў праверыць гэту думку, тым болей што іншай не было. Зірнуўшы на гадзіннік, ён зайшоў ва універсам.

У двух аддзелах былі вялікія чэргі: прадавалі зефір і кааператыўную каўбасу.

Лейтэнант пахадзіў паміж людзей, стаў у чаргу па зефір, але не купіў, не хапіла. І калі ў дзвярах узнікла тоўстая крыклівая прыбіральшчыца, не пускаючы запозненых пакупнікоў, ён выйшаў. Па шырокіх прыступках спусціўся на тратуар і спыніўся.

Ен стаяў хвілін дзесяць, прыглядаючыся да людзей, якія выходзілі з вузкіх магазінных дзвярэй. Адной з апошніх паказалася бабуля, якую ён прыкмеціў яшчэ раней ля мяснога прылаўка. Лейтэнант пачакаў, пакуль жанчына параўнялася з ім, і звярнуўся да яе:

— Можна ў вас спытаць? Старая спынілася.

— Вы часта бываеце ў магазіне?

— Як прыязджаю да дачкі, часта. Даю ёй палёгку. Вось учора прыехала, сяго-таго свайго прывезла, вясковага, а без крамнага ўсё роўна не абысціся. А што табе?

— Хацеў даведацца, ці добры гэты магазін, а то ў нашым мікрараёне яшчэ не дабудавалі.

— Добры, добры, сынок, тут заўсёды нешта даюць…

— Дзякую вам, дзякую, — паспяшаўся сказаць лейтэнант, каб размова не зацягнулася. Бабуля ў сведкі не падыходзіла.

Назаўтра Даманькоў прыйшоў за паўгадзіны да перапынку, узброіўся інвентарным кошыкам і рушыў уздоўж прылаўкаў і кантэйнераў, быццам хацеў выбраць што-небудзь. Вядома, сёння прадаўшчыцы яго засякуць. Народу ў зале небагата, ды і хлопец ён відны сабой — постаццю бог не пакрыўдзіў, блакітныя вочы, модная прычоска, вузкі хударлявы твар. Дык ці не лепш самому праявіць ініцыятыву?

Даманькоў спыніўся ля прыгажуні за прылаўкам непадалёк ад мяснога аддзела.

Пакупнікоў тут не было, бо не было і той рыбы, якая зычылася наведвальнікам з маляўнічага плаката на вітрыне.

— Узяў бы… — нерашуча пачаў Даманькоў, краем вока цікуючы за суседнім прылаўкам, дзе заклапочаныя жанчыны з сумкамі і кошыкамі навіслі над падносам з кавалкамі счарнелага мяса.

Прадаўшчыца адразу скеміла, што цікавяць хлопца не ржавыя селядцы і заляжалыя кансервы, і какетліва ўсміхнулася. На ружовых шчоках зайгралі прывабныя ямачкі.

— Купілі б чаго няма?

— З аднаго боку, вы ўгадалі, з другога… — Што-што, а мянціць языком з дзяўчатамі ён умеў.

— Скажаце! — паружавела дзяўчына.

Ен не паспеў развіць тэму, якая, па ўсім, прадаўшчыцы спадабалася. За спіной пачуў:

— Няма Люды, няма парадку!

Лейтэнант азірнуўся, убачыў незадаволеную жанчыну і падміргнуў дзяўчыне за прылаўкам:

— Наспявае канфлікт.

— Пранясе, не першы раз…

— Дык як наконт таго, чаго няма? — зноў падміргнуў Даманькоў.

— Заслужыць трэба, — засмяялася дзяўчына. Жанчына за прылаўкам з мясам не супакойвалася.

Даманькоў яшчэ раз азірнуўся і паскардзіўся:

— Маё кволае сэрца не вытрымлівае скандалаў. Вы дазволіце прыйсці, калі будзе ціха?

— А ў нас ціха не бывае, — яна была ўпэўнена, што гэты хлопец абавязкова прыйдзе.

— Тады пішу скаргу, — надаў сярдзіты выгляд свайму твару лейтэнант. — Для пачатку ваша імя і прозвішча, год нараджэння скажаце наступным разам. Я — Міхаіл.

— А я… — дзяўчына пайграла ямачкамі на шчоках. — Я… Пачакаю наступнага разу.

Даманькоў азірнуўся. Жанчына, нічога не ўзяўшы, кіравалася да дзвярэй.

— На жаль, мушу знікаць, — Даманькоў чамусьці сапраўды адчуў засмучэнне, што пакіне зараз гэту дзяўчыну. — Улічыце: падмануты, я вельмі злы. Пазбаўлю прэміі за цэлы месяц!

Незадаволеную рубшчыкам мяса жанчыну Даманькоў пераняў воддаль ад універсама. Адрэкамендаваўся, сказаў:

— Хачу з вамі пагаварыць пра Люду, прадаўшчыцу.

— Ёй бы жыць і жыць, а яна… — уздыхнула старая.

— Прабачце, як вас завуць? Ганна Станіславаўна? Дайце сумку, паднясу.

— Не турбуйцеся, я прывычная, і дом мой вунь, блізка…

Лейтэнант забраў сумку і падзівіўся яе вазе. А бабуля ж была невысокая, сухенькая.

— Дарэмна вы, я прывычная, — жанчына адчувала сябе няёмка.

— Ганна Станіславаўна, вы ведаеце, калі Люда загінула?

Жанчына, не разумеючы пытання, паглядзела на Даманькова.

— Дзень можаце ўспомніць? — растлумачыў ён.

— Дзень? А як жа. Узважыла мне ялавічыны на катлеты, загарнула, цану напісала, і тут яе да тэлефона паклікалі. Пакуль я ў касе стаяла, пакуль пераклала ў сваю сумку, выйшла, яна перагнала мяне і па прыступках, як козачка, тук-тук абцасікамі і белы халат сцягвае на хаду. Спяшалася…

— Хто клікаў Люду да тэлефона?

— Ды ейная начальніца. Шкодная дама. Як сама стане за прылавак, лепш не падыходзь… ці касцей, ці жылы дасць…

Дом, дзе жыла Ганна Станіславаўна Манцэвіч, быў без ліфта. Даманькоў, не аддаючы сумку, падняўся са старой на чацвёрты паверх.

— Мае маладыя на працы, а я вось тупаю, — казала Ганна Станіславаўна, распакоўваючы пакупкі.

— Ад вас можна пазваніць?

— А чаму ж не? Вунь апарат, — паказала яна на маленькую палічку, прыбітую ў калідоры да сцяны.

Лейтэнант набраў нумар.

— Вітаю, Тарас Сцяпанавіч. Так, так. Знайшлася сведка. Дазволь правесці допыт. Абавязкова.

— Ці не мяне збіраецеся дапытваць, малады чалавек? — жанчына з недаверам паглядзела на Даманькова.

— Пра Люду хачу папытаць, — супакоіў лейтэнант. Манцэвіч цяжка апусцілася ў крэсла ля круглага стала, накрытага самаробным абрусам, сказала:

— Ну калі так…

— Я ў вас што хачу даведацца, — пачаў Даманькоў.— Не помніце, хто быў побач з вамі, калі Жукоўская клікала Люду да тэлефона?

— Э-э, малады чалавек, колькі дзён мінула. Што клікала, помню, а болей… Не.

— Так і запішам.

11

З некалькімі фатаграфіямі маладых мужчын, у тым ліку і Саевіча, Протчанка паехаў да Равуцкай.

Апазнанне Саевіча, як колішняга спадарожніка Антончык, было оперупаўнаважанаму нагодай для новай сустрэчы з Равуцкай. Ен спадзяваўся, што сёння яму ўдасца нарэшце пачуць недасказанае сведкай мінулы раз. Пасля разрыву Антончык з Саевічам прайшло больш месяца, і менавіта ў гэты перыяд, калі толькі Равуцкая не памылялася, Людміліны паводзіны змяніліся. Не ў працы, інакш не ўспаміналі б яе пакупнікі добрым словам. Змяніліся паводзіны ў нечым асабістым. На зло Саевічу, сабе ці каму іншаму ў гэты месяц Антончык, здаецца, упершыню згадзілася на паездку за горад у цеснай дырэктаравай кампаніі. Калі яе запрашалі і раней — адно, калі раней не запрашалі — другое. Равуцкая, безумоўна, падрабязнасцей магла не ведаць, Протчанка на іх не вельмі разлічваў. З дапамогай Равуцкай ён хацеў уявіць парадкі, якія наогул існуюць ва універсаме. За тры месяцы яны наўрад ці істотна змяніліся.

Паліна Сямёнаўна, папярэджаная па тэлефоне, чакала оперупаўнаважанага. Напарніца выйшла на працу, і яна мела магчымасць на нейкі час адлучыцца. Па просьбе Протчанкі загадчыца магазіна дазволіла заняць яе кабінет, сама яна якраз ехала на базу.

Віктар Пятровіч рассыпаў па стале фотакартачкі.

Жанчына здзіўлена паглядзела на яго.

— Вы каго-небудзь з іх ведаеце?

Равуцкая дакранулася да крайняй картачкі, спытала:

— Вы што, жаніхоў мне прапануеце? — расправіла здымкі, усміхнулася: — Хлопцы як на падбор. Але не мой густ. Пішыце: вось гэты красунчык быў з Людмілай, я вам мінулы раз расказвала.

— Памяць у вас! — не стрымаў захаплення Протчанка.

— Мы, прадаўцы, прывыклі прыглядацца да людзей. Напэўна, таму, што заўсёды асцерагаемся пакупнікоў з характарам.

— Ці інспектара або народнага кантралёра.

— Ад іх таксама нам радасці мала, — Паліна Сямёнаўна быццам не прымала Віктара Пятровіча за супрацоўніка міліцыі, гаварыла з ім аб сваіх справах шчыра.

— Паліна Сямёнаўна, вы тут на многа меней палучаеце?

— Рублёў на дваццаць. А што? — яна раптам сумелася.

— Дваццаць рублёў… Вам гэта амаль палавіна месячнай платы за кааператыўную кватэру.

Равуцкая адвярнулася да акна, у якое настойліва барабаніў буйны дождж.

— Пытанне — не допыт, Паліна Сямёнаўна. Калі не хочаце, можаце не адказваць. Я стараюся зразумець атмасферу ва універсаме.

— Думаеце, давялі Люду?

— Ну, гэта вы, бадай, занадта. Хутчэй за ўсё прычына ў нечым асабістым, — оперупаўнаважаны сапраўды дапускаў гэту магчымасць, аднак не хацеў, каб у Равуцкай засталося такое ўражанне.

— Дык навошта вам атмасфера?

— Да універсама ў мяне прэтэнзій няма, я з іншага аддзялення, з крымінальнага вышуку. Хачу зразумець, што адбылося на чыгунцы, ці не была Антончык чымсьці прыгнечаная, надломленая?

— Не чула. А так… Люда, канешне, часам злавалася, лаялася, калі што не па-ейнаму. Але гэтак жа хутка, як успыхвала, астывала. Неўраўнаважаная, ці што?

— Шкада, Паліна Сямёнаўна, што вы не былі побач з Антончык у апошнія дні,— капітан сабраў са стала фотаздымкі, картачку Саевіча паклаў зверху.

Паліна Сямёнаўна ўздыхнула:

— Балюча вяртацца да непрыемнага, ды і што сказаць, калі я не была прыбліжонай да Валерыя Васільевіча.

— Перажывалі?

— Баялася, каб не запрасілі на прыроду, — пачырванела яна.

— Магу зрабіць вывад, — сказаў Протчанка. — Нешта вам ўсё-такі не падабалася. Праца, адносіны паміж работнікамі, парадкі?

— У нас не абважвалі пакупнікоў. У кнізе скаргаў адны падзякі. Сцягі універсаму давалі, прэміі. Увогуле ўсё было, акрамя сумленнасці. Мы больш за іншых атрымлівалі дэфіцытных прадуктаў і амаль не пускалі іх у адкрыты продаж. Нават такія прадукты, як вараная каўбаса, і тыя прытрымлівалі. Навошта — не ведаю, не разумею. Папсуем, а тады прымушаем прыбіральшчыц ачышчаць цвіль і прадаем усім. Людзі бяруць, бо не бачылі, як мылі гэту каўбасу, бо іншай няма. Сорамна было ў вочы людзям глядзець…

— Вы не мірыліся?

— Пакрытыкавала на прафсаюзным сходзе, а потым збаялася, што мне якую гадасць падстрояць. Як Людзе.

— Адпусцілі ахвотна?

— Пераканала, што тут мне зручней. Падошва нават у гаргандлі пасадзейнічаў. Калі адыходзіла, грамату даў.

— Можа, дарэмна баяліся?

— Нагледзелася на ягоную ласку. Ды і спакайней тут.

Пакуль Протчанка ехаў назад у тралейбусе, дождж сціх. Толькі вецер, налятаючы парывамі, зрываў са старых таполяў буйныя вадзяныя кроплі. Але праз сінія змрочныя хмары прабіваліся ўжо сонечныя праменні, абяцаючы святло і цяпло. Усе гэтыя пагодныя перамены Протчанка адзначаў, як паміж іншым, яго думкі былі заняты размовай з Равуцкай. На гэты раз яна, бадай, галоўнае сказала. Не пра злоўжыванні з дэфіцытам, прадназначаным патрэбным людзям, аб гэтым ён і без яе здагадваўся. Сказала пра метады, якімі Падошва трымаў у руках калектыў. Відаць, Антончык спачатку дасталася пуга. Магчыма, балючая. Потым быў пернік. Па ідэі, салодкі. У чым жа аказалася атрута?

Сонца знайшло разрыў у хмарах і заззяла на ўсю моц. Ад лужынак на асфальце заструменілася ўгору шызая лёгкая пара. Адчуваючы цяпло на спіне, Протчанка спыніўся на пераходзе цераз вуліцу.

Міма імчаліся машыны, выкідаючы з-пад колаў фантаны вясёлкавых пырскаў. А светафор усё не хацеў мяняць сваё чырвонае вока на зялёнае. Нарэшце ён мігнуў раз, другі, трэці і даў дарогу пешаходам. Протчанка дайшоў ужо да сярэдзіны і раптам убачыў, што з таго боку на праезджую частку ступіла эканаміст універсама Васілоўская. Як і мінулы раз, яркая, прыкметная — у лёгкім чырвоным плашчыку і басаножках на высокай платформе.

«Можа, пранясе», — падумалася оперупаўнаважанаму. У аддзеле яго чакаў Даманькоў, а ад гэтай прыліпчывай жанчыны не хутка адвяжашся. Ен нават апусціў галаву, каб не сустрэцца з ёю вачамі. Ды была Васілоўская не з тых, каго ўдаецца абмінаць, калі яны гэтага не хочуць.

— Віктар Пятровіч, — расштурхнуўшы густую шарэнгу прахожых, яна спынілася перад оперупаўнаважаным. — Вось удача!

Протчанка мусіў спыніцца:

— Зараз мы з вамі, Аксана Барысаўна, пад колы трапім.

— Напужалі, аб’едуць, — зашчабятала жанчына. Падхапіла капітана пад руку і рушыла назад. — Вы спяшаецеся?

— Есць крыху, — прызнаў Протчанка, спадзеючыся, што яна адстане.

— Тады правяду вас, вунь да таго скрыжавання, — тыкнула яна складзеным парасончыкам наперад. — У мяне патрасная навіна!

— Выкладвайце, Аксана Барысаўна, я сапраўды не маю часу, — сказаў оперупаўнаважаны і паспрабаваў вызваліць руку, за якую ўчапілася Васілоўская.

Яна прапусціла намёк міма вушэй, на якіх боўталіся доўгія рубінавыя завушніцы, і яшчэ мацней павісла на капітанавай руцэ. Заглядаючы яму ў вочы, пачала расказваць:

— Помніце, я вам казала, што ў Люды Антончык, няйначай, быў хахаль. Цяпер точна ведаю: быў! Гэта ў яе з дзіцячага дома цягнулася, там такія норавы… — Яна пачакала рэакцыі Протчанкі на сваё паведамленне. Не дачакаўшыся, расчаравана папракнула: — Я вам такое, а вы… Ен — Саевіч, працуе ў будтрэсце…

Здаецца, нічога асаблівага не было ў тым, што Васілоўская, сустрэўшы яго, прадоўжыла мінулую размову, нешта дадала да яе, а капітан устрывожыўся.

— Вы мяне слухаеце?

— Найуважлівейшым чынам, — супакоіў Протчанка, думаючы, адкуль ўсё-такі яго трывога. — Як вы дазналіся?

— Жанчыны, — Аксана Барысаўна на імгненне прыхінулася плячом да капітана. — Жанчыны не ўмеюць хаваць сваіх сакрэтаў, не тое што чужых. Люда сустракалася з палюбоўнікам на дачы Марыі Міхайлаўны Жукоўскай. Маша мне расказала гэта, вядома, пад вялікім сакрэтам. А я вырашыла, што і вы павінны ведаць. Правільна?

Напэўна, каб Васілоўская не трымала яго пад руку, Віктар Пятровіч пачакаў бы з пытаннем, якое не варта было задаваць. Але яму хацелася хутчэй пазбавіцца гэтай назолы.

— Ці не Марыя Міхайлаўна параіла вам пагутарыць са мной?

Васілоўская рэзка прытармазіла, ледзь не праехаўшы платформамі па мокрым асфальце. Яе падоўжаныя тушшу чорныя вочы ператварыліся ў іскрыстыя шчыліны. Яна тузанула сваю руку і выпаліла:

— Спадзявалася, вы чалавек!.. — у голасе не стала нядаўняга буркавання.

— Так, я міліцыянер, — узлаваўся і Протчанка, дзівячыся з нечаканай перамены з Васілоўскай. Пытанне ж яго было іранічнае, не болей, бо ўвогуле не мела значэння, сама прыйшла яна да оперупаўнаважанага ці хто навучыў яе.

— Можаце не рэкамендавацца, — Аксана Барысаўна крутнулася і, не зважаючы на чырвоны агеньчык светафора, панесла сябе цераз вуліцу.

Протчанка не на жарт спалохаўся, крыкнуў:

— Пастойце! Аксана Барысаўна, пастойце! Наўрад ці сярод дружнага гуду аўтамабільных сірэн яна пачула вокліч перасцярогі. Ды, каб і пачула, не вярнулася б. Капітан пачакаў, пакуль Васілоўская нарэшце пераадолела вуліцу, і разгублена паківаў галавой.

12

— На вас, капітан, сёння попыт, — замест прывітання паведаміў Даманькоў.

— Гэта сведчыць, што я працую, — павучальна адказаў Протчанка, павесіў у шафу мокры плашч і строга спытаў: — Курыў?

— Толькі адну цыгарэтку, — пачаў быў апраўдвацца лейтэнант, але адразу вырашыў перахапіць ініцыятыву. — У падпалкоўніка былі?

— Ведаю ўжо, ведаю, дзяжурны праінфармаваў. Камандзіроўка. Суседзі маіх угоншчыкаў «Волг» затрымалі. А ты што паднясеш?

— Званіла нейкая вельмі настырная асоба. Пакуль не сказаў, што вы ўжо на падыходзе, не вешала трубку. Ці не ў дзяжурнага чакае?

— На вуліцы пераняла, мабыць, яна. А-а, — махнуў ён рукой. — Пераб’ецца, — а незразумелы непакой не пакідаў Протчанку. — Зараз следчы будзе, праверым, што маем і чаго няма. Ты машыну не выявіў?..

— Салют, грамадзяне сышчыкі! — У дзвярах узнік Вайцулевіч. — Дазваляецца вітаць прадстаўніка вышэйшага органа, гэта значыць мяне, не адрываючыся ад наседжаных крэслаў.

— З тваім басам, пайшоўшы ў дыяканы, можна вялікія грошы заграбаць, — Протчанка ўстаў, падаў руку. — А ты мірных людзей, якія пры выкананні, палохаеш.

— Пайшоў бы, Заранок пярэчыць супраць сумяшчальніцтва, — падхапіў жарт Тарас Сцяпанавіч. — Адна надзея, што новы пракурор будзе больш памяркоўны, — па-гаспадарску выцягнуў з-пад капітанавага стала крэсла, паставіў яго паміж Протчанкам і Даманьковым.

— А ты зусім пераходзь, — засмяяўся капітан.

— Вас шкада, — прытворна ўздыхнуў Вайцулевіч, — без мяне вы з крымінальнай справай зашыецеся.

— Бацька родны, — далучыўся да пікіроўкі Міхаіл Даманькоў.— Прымі загадзя нашу сыноўнюю ўдзячнасць.

— Не турбуйцеся, у пракуратуры па прызванні служу, — сагнаў з твару дураслівасць. — Пачнем. Хто першы?

Даманькоў і Протчанка расказалі аб зробленым за апошнія дні.

— Я, бадай, крыху паблытаю вам карты, — выслухаўшы, прамовіў следчы. — Суседка Антончыкаў на допыце паказала, што тыдні за два да Людмілінай смерці чула яе сварку з Андрэем. Быццам ён папракаў жонку за нешта і нават пагражаў. Як табе гэта падабаецца?

— А мне не сказала, — здзівіўся Віктар Пятровіч. — Не напляла?

— Бадай што, не. Яна і мне не сказала б, каб не ўбачыла, што праз які тыдзень пасля пахавання жонкі Андрэй прывёў дадому дзеўку.

— Глядзі ты, — паківаў галавой капітан. — А выглядае ягняткам. З-за чаго сварыліся, суседка не падслухала?

— Казала, выпадкова пачула. Праверу гэты факт у Андрэя Антончыка. Цікавае кіно: табе распісвае лад у сям’і, а сам пагражаў нават жонцы.

— У цэлым, напэўна, ладзілі, а ў дробязях… — Протчанка не хацеў мяняць думку аб Андрэі.— Паміж мужам і жонкай усякае здараецца.

— У тым ліку і трэці лішні,— іранічна ўдакладніў следчы.

— Пра Саевіча муж не здагадваўся, я адчуў бы, каб было інакш. Звесткі Міхася мне ўяўляюцца больш важнымі, чым паказанні суседкі. Па-першае, Людмілу да тэлефона клікала Жукоўская. Па-другое, халат. Дзе ён дзеўся? — Протчанка пытаўся нібы ў самога сябе.

— Дапусцім, што Жукоўская не ведае, хто званіў,— Вайцулевіч пагладзіў спінку асядланага ім крэсла, быццам там ляжала пацверджанне яго думкі.— Таму і табе, Віктар Пятровіч, не сказала. Аспрэч гэта тлумачэнне. Ну, а з халатам можа быць яшчэ прасцей — застаўся ў машыне. Знойдзем машыну — пераканаешся.

— А раптам ён вярнуўся ў магазін, га?

— Не пад’язджай, Віктар Пятровіч, ні Жукоўскую выклікаць не буду, ні ў магазіне халаты правяраць.

— Дзе ж твая следчая незалежнасць, Тарас Сцяпанавіч? — абурыўся Протчанка.

— Магу табе даць такое даручэнне, оперупаўнаважаны, толькі спачатку парайся з Міранковым. Усёк? Так што давай зыходзіць з наяўных магчымасцей.

— Мяне вось што бянтэжыць, — далучыўся да абмену думкамі Міхаіл Даманькоў.— Сумачку Антончык прыхапіла. Навошта? Каб лягчэй было ўстанавіць, чый труп на рэйках?

— Вадзіцель мог падкінуць, калі ўбачыў, што здарылася.

— Згодзен з табой, Тарас Сцяпанавіч. А цяпер звярні ўвагу на масток: Саевіч — Жукоўская — універсам. Наўрад ці сувязь Антончык была тайнай для сяго-таго ва універсаме.

— Ну, плёткі, здаецца, не папаўзлі.

— Гэта мяне і насцярожвае. Тайнай маглі Людмілу скруціць.

— Закруціў, оперупаўнаважаны, — паківаў галавой следчы. — Не забывай, што гэта сапраўды перадавы магазін.

— Злоўжыванняў у гэтых перадавікоў хапае, Людміла, калі там яшчэ працавала Равуцкая, не хацела з імі мірыцца.

— Ці не надта давяраеш ты Равуцкай? У яе, можа, таксама крыўда ёсць на дырэктара, напрыклад.

— А я і без Равуцкай нагледзеўся, што там робіцца, — сказаў Даманькоў.— У двор універсама легкавушкі заязджаюць часта. Не на тэхагляд жа!

— Гэта не наш клопат у дадзеным выпадку, не будзем распыляцца, — нацягнуў лейцы Вайцулевіч — кіраваў тут ён.

— Можа, да гібелі Антончык і не мае дачынення, а ўсё роўна жульніцтва, — з прыкрасцю прамовіў Протчанка.

— Гледзячы чые машыны, — усміхнуўся следчы.

— Дзве-тры магу назваць, — Даманькоў дастаў блакнот.

— Ну іх, — спыніў яго Вайцулевіч. — Будзем біць па бліжніх цэлях, па канкрэтнай справе. Ты, Міхаіл, шукай машыну. А чым зоймешся ты, Віктар Пятровіч?

— Вярнуся з камандзіроўкі, займуся маладымі людзьмі, якіх заўважыў чыгуначнік. Я зыходжу з таго, што дзяўчына — гэта Антончык. Глухая паляна — не гарадскі парк, каб там апынулася яшчэ адна пара.

— З Саевічам яна ездзіла на чужую дачу, — падказаў Міхаіл.

— Не пра Саевіча гаворка, — усміхнуўся Вайцулевіч. — У яго алібі. Новага знайшла. Жанчыне толькі першы раз цяжка пераступіць цераз парог вернасці мужу, потым ужо само круціцца.

— Тэарэтык! — паморшчыўся Протчанка.

— Можаш мне, халасцяку, верыць, Віктар Пятровіч, — напышліва адказаў Вайцулевіч. — Зрэшты, не гэта галоўнае. Важна, што дзяўчына — Антончык. А з кім была — высветлім.

Протчанка падумаў, што Вайцулевіч без ваганняў ставіць сябе ў расследаванні гэтай справы на першае месца. Вядома, воз трэба цягнуць у адным кірунку, а ён — следчы. Бянтэжыла Протчанку іншае: катэгарычнасць, якая, відаць, ішла ад нецярплівасці, паспешлівасці, жадання хутчэй атрымаць станоўчы вынік. Сам Протчанка не прызнаваў гэтага ў працы, ён ніколі не ламіўся ў гушчары напрасткі, ён аддаваў перавагу кружному шляху.

13

Дзень пачаўся кепска.

Раніцай Паліна Сямёнаўна ледзь не пасварылася з мужам за тое, што ён не ацаніў прыгатаваны ёю сняданак. Потым у тралейбусе перагаварылася з нейкай жанчынай, як кажуць, за пусты мех. На працу прыехала раздражнёная, адчуваючы, што гатова сарвацца з-за любой дробязі.

Да адкрыцця магазіна заставалася хвілін дваццаць. У гандлёвай зале было ціха, бязлюдна, і, расстаўляючы па прылаўку цацкі, якія ў дзятвы карысталіся найбольшым попытам, Равуцкая дзівілася са сваёй незвычайнай нервовасці. Знаёмыя смешныя звяркі і лялькі крыху супакоілі Паліну Сямёнаўну. І калі загадчыца магазіна папрасіла падмяніць хворую прадаўшчыцу з секцыі спорттавараў, яна згадзілася, хаця вельмі не любіла пакідаць сваё прывычнае месца. Ёй падабаліся маленькія пакупнікі — шчырыя, шумлівыя і цярплівыя. Яна ўмела сур’ёзна пагаманіць з імі.

Асартымент спартыўных тавараў Равуцкая ведала слаба. Стаўшы сёння за прылавак, яна адчувала няёмкасць перад пакупнікамі, бо не-не ды затрымлівала чалавека, шукаючы на паліцах патрэбную яму рэч. А дарослыя — не дзеці, у іх і павагі да прадаўца меней, і вытрымка не тая. Аднак канфліктаў не ўзнікала. Недасведчанасць Паліна Сямёнаўна старалася кампенсаваць ветлівасцю.

Выбух адбыўся незадоўга да перапынку, калі Равуцкая ўжо збольшага асвоілася і палічыла, што горшае для яе на сёння мінула.

Дзяўчына, якая да гэтага моўчкі глядзела на паліцы, быццам ці то нешта спытала, ці то сабе пад нос буркнула, а тады раскрычалася:

— Вы што, аглухлі?

Паліна Сямёнаўна не магла ўцяміць, што ад яе хочуць, і толькі пасунулася да дзяўчыны бліжэй. Пакупніцу гэта ўзлавала яшчэ больш.

На шум прыбегла загадчыца культмага.

— У чым справа? — строга спытала яна. Паліна Сямёнаўна пакрыўджана сказала:

— Не ведаю…

Загадчыца павярнулася да пакупніцы:

— Чым вы незадаволены?

Тая, быццам толькі і чакала пытання, звычайным тонам пачала тлумачыць:

— Па-першае, я не магла дапрасіцца, каб мне паказалі футбольны мячык…

Ад здзіўлення ў Равуцкай выцягнуўся твар, яна не паспела і слова ўставіць у апраўданне, як прагучала новае абвінавачанне.

— Па-другое, ваша работніца, таварыш дырэктар, прадае дэфіцытныя дэталі да матацыкла з-пад прылаўка па блату.

Цяпер Равуцкая знямела. Сёння ў яе нават ніхто не пытаўся пра нешта там для матацыкла.

— Праўда? — грозна паглядзела загадчыца на прадаўшчыцу.

— А мы зараз гэта праверым, — да прылаўка наблізіўся пажылы мужчына, адкуль ён узяўся, Равуцкая не бачыла. — Я з гандлёвай інспекцыі.

Далейшае для Паліны Сямёнаўны было дурным сном. Інспектар паказаў пасведчанне, па-гаспадарску зайшоў за прылавак, бесцырымонна адсунуў яе і, як фокуснік, з шуфляды, дзе знаходзіліся электрычныя кішэнныя ліхтарыкі, узяў кардонную скрыначку з нейкімі «зорачкамі». Іх Паліна Сямёнаўна раней нават не бачыла і не ведала, што яны ёсць.

— Бачыце? — падняў інспектар скрыначку над галавой. — Не на паліцы тавар, прыхаваны.

Ен склаў акт, даў падпісаць загадчыцы і сведцы.

— Як мне з ёю? — злосная загадчыца паказала на прадаўшчыцу.

— Вам рашаць, — афіцыйна адказаў інспектар. — Хаця, зыходзячы з практыкі, магу параіць: адхіліце ад працы.

Пакуль гаварылі, пісалі акт, вакол сабраліся людзі. Позіркі, скіраваныя на Равуцкую, былі яхідныя, раўнадушныя, ёй бадай што ніхто не паспачуваў. І ніхто не заікнуўся, што гэта дзяўчына нічога не прасіла.

Апусціўшы галаву, Паліна Сямёнаўна пайшла ў кабінет загадчыцы.

Па прылаўку рассцялілі вялікі ліст белай паперы і паставілі таблічку: «Пераўлік». І ніхто не сказаў Равуцкай слова ў падтрымку. Яна не пакрыўдзілася — яе ж тут мала ведалі. Але недзе ў глыбіні ўсё-такі цеплілася надзея, што здарылася непаразуменне і яно немінуча высветліцца, заўтра ж.

Непрыемнасці ўзнікаюць, аднак, не дзеля таго, каб адразу мінаць. Назаўтра Паліну Сямёнаўну зволілі з работы. Гэта было так несправядліва, што яна ў першы момант не паверыла, ледзь не па складах перачытала загад.

— Куды мне цяпер? — разгублена спытала яна ў загадчыцы.

— Можа, зайдзі да кадравікоў, падбяруць жа нешта.

Гэта было сказана такім тонам, што Равуцкая зразумела: хадзіць не мае сэнсу. А ўголас, не заўважаючы гэтага, падумала:

— Да пракурора? Я ж невінаватая!

— Што ты, што ты! — замахала рукамі загадчыца. — Пачнуць разбірацца, такога накруцяць… Ды чым ты апраўдаешся?

Сапраўды аспрэчыць акт, падпісаны інспектарам і пакупніцай, было цяжка, і Равуцкая пайшла дадому.

Пачуўшы званок у прыхожай, Паліна Сямёнаўна бездапаможна паглядзела вакол сябе. Памроілася самае непапраўнае — прыйшлі па яе, з міліцыі.

Званок паўтарыўся. Працяглы, настойлівы.

Трымаючыся за сценку, каб не ўпасці, Паліна Сямёнаўна падышла да дзвярэй. Яна ці не хвіліну не адважвалася зірнуць у вочка. Нарэшце рашылася і хапілася за грудзі. На лесвічнай пляцоўцы стаяла сярдзітая Маша Жукоўская. Сэрца адпусціла, і Равуцкая адамкнула замок.

— Раскісла! — накінулася на яе Жукоўская, не вітаючыся. — Мала што ў нашай з табой прафесіі здараецца.

— Ні ў чым, Машачка, я невінаватая. Няўжо і ты мне не верыш?

— Вінаватая, невінаватая. Мне гэта без розніцы.

Ты для мяне даўняя сяброўка, — выпаліўшы гэта горача, залпам, яна суцішылася, дзелавіта спытала: — Так і будзеш трымаць у калідоры?

— Ой, прабач, зусім ачумела…

— Ты і раней не вельмі таго, — грубавата сказала Марыя Міхайлаўна і пайшла ў пакой. — Паказвай, як жывеш, — яна спынілася пасярод невялікага пакоя, застаўленага мэбляю, пакруціла галавой, чмыхнула: — Напіхала.

— Дык нічога лішняга… У малых прастарней…

— Мне што, як табе, я не крытыку наводзіць прыйшла, — яна плюхнулася на тахту, расхінуўшы лёгкі светлы плашчык. — Зволілі?

Як ні дзіўна, напорыстая нетактоўнасць сяброўкі падзейнічала на прыгнечаную Паліну Сямёнаўну супакойліва. Яна ўздыхнула і разважліва прамовіла:

— Сама не разумею, што здарылася.

— Не ламай галавы. І пачастуй чым-небудзь, я замест абеду сюды прымчалася.

— Зараз, зараз, — замітусілася гаспадыня. — Даруй, я не чакала…

Жукоўская ўстала, скінула плашч. Зірнуўшы ў люстра на адзежнай шафе, абцягнула блакітны світарок, пад якім выразна акрэсліваліся яе ў меру поўныя формы. Задаволена павяла плячамі і пайшла да гаспадыні на кухню.

— Не турбуйся, Паліна. Чаю або кавы, што маеш, вып’ю. У маім узросце пра паставу нельга забываць, — яна крутанулася перад заклапочанай гаспадыняй. — Як табе світарок?

— А-а, світарок, — думкі Паліны Сямёнаўны былі далёкія ад гардэроба сяброўкі.— Міленькі. Дзе ты толькі іх дастаеш.

— Я не ты, я камунікабельная, як зараз гавораць, умею з людзьмі жыць, — Жукоўская рассмяялася. — Давай памагу, — спрытна расставіла на кухонным стале кубачкі, чайнік, цукерніцу, вазачку з пячэннем. — Тут і сядзем.

— Можа, яшчэ чаго? — заклапочаная гаспадыня палезла ў халадзільнік.

— Хопіць, хопіць, — прытрымала яе за руку Жукоўская. — Я не харчавацца прыехала. Валерый Васільевіч паслаў.

— Падошва? — Паліна Сямёнаўна аж папярхнулася.

— Ен, ён, — усміхнулася Марыя Міхайлаўна. — Гэта ты на яго нападала. А Валерый Васільевіч чулы, добры. Даведаўся, што ў цябе непрыемнасці, і засмуціўся. Мне здалося, хоча прапанаваць табе, калі, вядома, уладзіць у гаргандлі, вярнуцца да нас.

Слёзы закапалі з вачэй Паліны Сямёнаўны.

— Свет не без добрых людзей, падружка, і не плач. Проста зрабі вывад з гэтай гісторыі.

— Ага, ага, — згаджалася Равуцкая, кусаючы вусны, ёй так неабходна было спагадлівае слова.

Жукоўская лёгка, па-дзявочы, падхапілася:

— Ну, я пабегла. Пазваню.

Паліна Сямёнаўна праводзіла госцю і вярнулася на кухню. Сумна паглядзела на некранутыя кубачкі з чаем і села за стол. Сэрца поўнілася ўдзячнасці да Машы і да Валерыя Васільевіча, і браў сорам, што так блага гаварыла яна пра дырэктара оперупаўнаважанаму.

14

У Верамейкі лейтэнант Даманькоў прыехаў у нядзелю, так параіў Протчанка. На выхадныя ў вёску да бацькоў з’язджаюцца многія цяперашнія гараджане, і некаторыя потым застаюцца на панядзелак.

Аднак і тут лейтэнанта чакала няўдача. Атрымлівалася, што нябожчыца або на крылах прыляцела, або прыехала на машыне-невідзімцы.

Хмуры Даманькоў брыў па разбітай трактарамі і самазваламі вуліцы, глытаў пыл, які круціў моцны вецер, і ламаў галаву над вечным пытаннем сышчыка: што рабіць далей? Напэўна, самае правільнае было — вярнуцца ў аддзел і паспрабаваць паміж радкоў сабраных Протчанкам матэрыялаў вычытаць нейкі новы пошукавы ход. Ды гэта ляжала на паверхні, а лейтэнант паспеў ужо засвоіць капітанава правіла хадзіць не напрасткі, а кружным шляхам, што азначала на практыцы — шукаць нестандартныя рашэнні. Таму Даманькоў не пайшоў да пакінутага ля крайняй вясковай хаты матацыкла. Ен збочыў з дарогі і сеў ля плота на лаўку, змайстраваную пад старой густой бярозай.

Паўдзённая вёска прыціхла, размораная летняй спякотай і вольным нядзельным днём. Нават малых не было відаць. А ў цяньку пад бярозай, дзе яшчэ і вецер асвяжаў, да лейтэнанта вярнулася бадзёрасць. Думкі пацяклі спакайней, без скачкоў, і ў памяці лёгка аднаўляліся факты і здагадкі, выказаныя яму Протчанкам. Неўзабаве з іх пачало ўжо нешта акрэслівацца. І раптам з-за плота пачулася перарывістае хіхіканне, быццам дзяўчына, стрымліваючы смех, перакрывала рот далонькай. Даманькоў азірнуўся. За спіной у яго, адгароджваючы хату ад вуліцы, над плотам навісалі кусты густога бэзу, і, няйначай, менавіта пад імі шушукаліся дзяўчына з хлопцам. Даманькоў гукнуў:

— Людзі, дзе вы?

Кусты заварушыліся, рассунуліся, і ў іх паказалася галава з калматай шапкай рыжаватых валасоў. А з-пад іх глядзелі надзіва сінія вочы.

— Хто тут заблудзіўся? — пацікавілася галава.

— Я. Міхась Даманькоў,— адказаў лейтэнант. — А ты хто?

— От, супадзенне! — узрадаваўся юнак. — Я таксама Міхась, але, на жаль, для супадзення, вядома, не Даманькоў. Я — Шынкевіч і ганаруся гэтым! Заходзь, фортка злева.

Лейтэнант паслухаўся.

На лужку перад хатай на саматканай посцілцы сядзела тоненькая істота з такімі ж, як і ў хлопца, сінімі вачамі. І нават рыжаватая, як хлопец. Адно прычоску мела больш акуратную, сціплую — яе калматы сябар мог бы без шкоды для свайго мужчынскага аўтарытэту памяняцца кудламі з ёю. А ўвогуле дзяўчына была сімпатычная, можа, з-за наіўных вялікіх вачэй. Даманькоў не стаў задумвацца над гэтым не вельмі важным для яго пытаннем, ён весела зазначыў:

— Дачнікі!

— Крыўдзіш, — прыняў пас хлопец Міхась. — Асабіста я — першаадкрывальнік.

— Рэдкія землі, нафта, газ? — падыгрываў Даманькоў. На яго аднекуль наплыла хваля незразумелай радасці і панесла, панесла. Ен адчуў сябе зноў студэнтам. — Тут? — калупнуў ён нагой у траве.

— Ты — вульгарны матэрыяліст, незнаёмец, — працягваў балабоніць хлопец. — Я адкрываю больш важнае — духоўнае, — ён апусціўся побач з дзяўчынай на кукішкі і адабраў у яе кніжку. — Класіка! «Залатое Цялё»! А Ніна не чытала. Чуеш? А ты?

— Кіно глядзеў…

— Мне млосна, Нінка! І гэты чалавек выдае сябе за інтэлігента, у джынсах ходзіць.

— Мішка! — тузанула дзяўчына хлопца за доўгую пасму.

— Прымаю крытыку, — лейтэнант узняў рукі.— Джынсы заўтра памяняю на штроксы. А ўжо сёння вінюся, вы не дачнікі, вы студэнты на канікулах, што, дарэчы, адно і тое.

— Экстрасенс, — хлопец вывярнуў далоні са свежымі мазалямі.— Нінка, дэманструй свой актыўны ўдзел у нарыхтоўцы кармоў!

— Хвалько, — засмяялася дзяўчына. — Лайдак за лапату — вадзянка на пальцы.

— Папраўка прымаецца. Першая, — лейтэнант прысеў побач з хлопцам. — Вы абое — працаўнікі-ўдарнікі,— і ўжо не жартуючы, пазайздросціў: — Я гады тры касу не трымаў…

— Выручым, — зноў засмяялася Ніна. — Атава падрастае, пішыце заяву.

— Бюракраты! — абурыўся лейтэнант. — Папяровыя душы. А рэзалюцыю хто накладзе? — ён хацеў дадаць нешта яшчэ і раптам адчуў, што ўзбуджанасць знікла, не зможа болей мянціць языком. Не дзеля гэтага прыехаў сюды.

— Вас нешта занепакоіла? — Ніна нейкім чынам улавіла змену ў лейтэнантавым настроі.

Даманькоў не збіраўся дзяліцца з гэтымі сімпатычнымі студэнтамі сваімі клопатамі, прызнанне вырвалася міжволі:

— Чужая смерць…

— Чакай, чакай, — нахмурыўся хлопец. — Дык гэта ты па вёсцы пра машыну распытваў? Знайшоў?

— Глуха…

— Мы таксама не бачылі,— паспачувала Ніна. — Праўда, Міша?

Даманькоў нейкі час глядзеў на дзяўчыну, сілячыся злавіць раптоўную думку. А што, калі?..

— Слухайце, рабяты, вы палянку на чыгунцы ведаеце?

— Дзе жанчыну пераехала?

— Так, так…

— Канешне, — перасмыкнула плячамі Ніна. — Мы туды загараць збягаем, калі дома працы шмат.

— Можа, і ў той дзень загаралі? — занепакоіўся Даманькоў — пагода тады была гарачая, як сёння. І як гэта яны з Протчанкам не даўмеліся раней пра такое простае пытанне да вяскоўцаў.

— І ў той дзень, — пацвердзіла Ніна. — Перад гэтым…

— Дык якога д’ябла вы маўчыце! — ускіпеў лейтэнант.

— Пра што? — здзівілася дзяўчына. І Міша наморшчыў лоб, не разумеючы, чаго гарачыцца супрацоўнік міліцыі.

— Ваша праўда, прабачце, — Даманькоў пастражэў. Тое, што ён адразу выйшаў на сведак, вядома, выпадак. Але і без гэтай удачы знайсці сведак было ўжо справай непрацяглага часу, яны з капітанам хадзілі побач і не адступілі б. — Мы шукаем машыну, а шукаць трэба, аказваецца, было вас.

— Мы прычым? — не паверыла Ніна, бездапаможна азірнулася на сябра.

— Зараз растлумачу, — лейтэнант захваляваўся. — Скажыце, акрамя вас тады на чыгунцы быў хто-небудзь?

— Вы думаеце… — вочы ў дзяўчыны акругліліся. — Думаеце, гэта яна загінула?

— Хто яна?

— Тая, што загінула… Больш тады там нікога мы не бачылі.

— Мы і яе толкам не бачылі,— Шынкевічу нібы перадалася напружанасць Даманькова, ён таксама падняўся. — Калі ўжо ішлі дадому, пачулі галасы за кустамі. Я не паглядзеў, хто там, лес агульны, усіхны.

— Жанчына і мужчына, — Ніна аказалася больш цікаўнай. — Жанчына, па-мойму, маладзейшая.

— Яны ці не спрачаліся, — дадаў Шынкевіч пад настойлівым запытальным позіркам лейтэнанта. — Тон такі, ведаеш, нервовы.

— Пра што спрачаліся не ўлавіў? Хлопец адмоўна паківаў галавой:

— Не прыслухоўваўся, а тут электрычка загрукатала.

— А мне здалося, — Ніна наморшчыла лоб, — быццам мужчына нешта патрабаваў. Мне здаецца, былі словы: «Будзеш маўчаць…»

— «Будзеш маўчаць…», — задумліва паўтарыў Даманькоў.— Успомні, Ніна, пытанне гэта было ці загад?

— Не ведаю…

— Людзі,— звярнуўся Даманькоў да абаіх, — вы пазналі б тую пару?

Шынкевіч адмоўна пакруціў галавой, Ніна сказала няўпэўнена:

— Можа, каб сустрэла…

У кішэні ў Даманькова ляжалі фотакартачкі маладых жанчын. Ен дастаў іх, прыгнуўся да Ніны:

— Паглядзі.

Дзяўчына з асцярогай узяла здымкі, доўга перакладвала іх, тасавала. Нарэшце ўздыхнула:

— Вось гэта жанчына, — яна павярнула адну картачку да Даманькова, — вельмі падобная на тую, што сядзела з мужчынам. Толькі прычоска была іншая. Сціплая.

Фатаграфія Антончык, на якой спынілася Ніна, была зроблена летась. Тады Людміле споўнілася дваццаць сем гадоў, і яна, напэўна, перад фатаграфаваннем пабывала ў цырульні — доўгія валасы былі акуратна ўкладзены валікамі. Пазнейшай фотакартачкі жывой Людмілы не было. На здымку трупа твар нябожчыцы быў перакошаны, валасы распэтланы, і Даманькоў не паказаў яго Ніне, не стаў лішне засмучаць.

— Давайце сходзім на месца здарэння, га? — прапанаваў ён.

— Можна, — згадзіўся Шынкевіч. — Так, Ніна? Дзяўчына падняла посцілку, падушку, схапіла кніжку і пайшла ў хату.

— Непрыемная ў цябе служба, цёзка, — паспачуваў заклапочанаму лейтэнанту Шынкевіч.

— А ўжо ж…

Вярнулася Ніна. За якую хвіліну дзяўчына паспела змяніць свой выгляд, і Даманькоў зразумеў Шынкевіча — была ў Ніне іскрынка, якая магнітам прыцягвае хлопцаў. З прыкрасцю пераключыўся на свае клопаты:

— Ніна, можа, вам кінулася ў вочы нешта такое адметнае, калі вы зірнулі на мужчыну?

Дзяўчына задумалася. Даманькоў не прыспешваў. Дзявочая памяць, пра якую столькі навыдумлялі, учэпістая, часам ёй хапае і мімалётнага позірку. Ен не памыліўся.

— Мужчына быў старэйшы. Аднак справа не ў гэтым. Нават стары мужчына побач з маладой жанчынай глядзіцца прывычна. Мне яны не паказаліся закаханымі, я тады нават падумала: чаго забраліся ў такое глухое месца, калі не на спатканне?

Напэўна, гэта было слушна, бо ў жанчын у падобных выпадках свая логіка, ёй можна давяраць. Але ад Ніны Даманькову патрабавалася яшчэ адно. Ен прыпыніўся, крануў Ніну за руку.

— Як выглядаў мужчына? Яна ўздыхнула:

— Многа вы ад мяне хочаце. Не твар, а нейкія мазкі прыгадваюцца.

— Ну, хаця б іх…

— Бровы… Кусцістыя? Га, Шынкевіч? — яна чамусьці свайго хлопца звала па прозвішчы.

— Мужчыны — твой інтарэс, — падкалоў хлопец, — асабліва спартыўныя.

— Во-во, — ажывілася дзяўчына. — Ен здаўся мне баксёрам. Што за спорт? Мардабой, цьфу!

— Баксёрам? — перапытаў лейтэнант.

— Ага, карак такі моцны. І яшчэ, — яна няўпэўнена паглядзела на Шынкевіча: — Мішка, што ў мужчыны было на твары? Мне здаецца — цень…

— Хочаш сказаць: бог шэльму меціць?

— Не, не пляма, вусы! Вусы! — ледзь не закрычала Ніна, задаволеная, што ўспомніла нешта канкрэтнае.

— А погляд? — усміхнуўся з сяброўчынай гарачнасці Шынкевіч. — Ты мне тады скардзілася, што мужык глядзеў на цябе неяк ліпуча, аж брыдка стала.

Ніна пачырванела:

— Балбатун!

— Не спрачайцеся, сябры, — сцішыў іх Даманькоў.— Вы мне памаглі.

На паляне, дзе загінула Антончык, Даманькоў не спадзяваўся ўбачыць нешта прапушчанае аператыўнай групай і потым яшчэ Протчанкам. Але ніхто з іх не ведаў пра куст, пад якім сядзелі жанчына з мужчынам за некалькі хвілін да трагедыі, і яму неабходна было нібы ўбачыць іх самому, уявіць хаця б прыблізна атмасферу размовы Антончык з невядомым.

— Тут, — Ніна спынілася ля пышнага арэшніку. Лейтэнант зайшоў за куст, азірнуўся. Сцежка была зусім побач, Ніна сапраўды магла з яе разгледзець жанчыну з мужчынам, мужчыну нават лепей, ён сядзеў да сцежкі бокам, бліжэй.

— Не бядуйце, — сказаў Даманькоў — больш сабе, чым спадарожнікам. — Будзем аптымістамі. Мы з вамі абавязкова пабачым таго шэльму. А пакуль — думайце, успамінайце!

15

Андрэй Антончык зайшоў, павітаўся, працягнуў павестку:

— Што вы тузаеце душу нябожчыцы? Вайцулевіч пільна агледзеў хлопца, усміхнуўся:

— У дадзеным выпадку — вашу. Сядайце. Антончык стомлена прысеў, паклаў кароткія рукі на калені.

— Дык што?

Следчы не адказаў, працягваючы дэманстратыўна разглядаць Людмілінага мужа.

Андрэй адвёў вочы, узбуджана спытаў:

— Чаго выклікалі? Пакінулі б Люсю хоць на тым свеце ў спакоі.

— А што, на гэтым свеце ёй было неспакойна? — падхапіў Вайцулевіч.

— Можа, і не было, пад поезд кінулася ж…

— Вы ўпэўнены?

— У чым?

— Што не было спакою? Хто не даваў? Вы, на працы?

Андрэй паціснуў плячамі.

— Не ведаеце, а можа, не хочаце ведаць? — задаволена зазначыў следчы. — Між іншым не так ужо вы ладзілі з жонкай, як распісалі оперупаўнаважанаму Протчанку. Былі ў вас сваркі, былі!

— Дык, па-вашаму, я давёў Люсю, я? — Андрэй пачырванеў.

— Я яшчэ нікога не абвінавачваю, — прыгасіў яго гнеў Вайцулевіч. Узяў чысты бланк пратакола і зноў крыху нацягнуў гужы: — Дарэчы, вы ўпэўнены, што ваша жонка кінулася пад поезд?

— Як? — разгубіўся Андрэй. — Я хаваў яе…

— Ну-у, хавалі мёртвую, — следчы пагладзіў далонню чысты бланк. — А я кажу пра яшчэ жывую.

Антончык няўцямна ўчалопіўся ў Вайцулевіча, пабляднеў.

Вайцулевіч, не тлумачачы свае словы, сказаў:

— Я маю дапытаць вас. З прычыны смерці Людмілы Мікалаеўны Антончык. Ваша імя, прозвішча… — Запоўніў установачныя графы. — З-за чаго вы сварыліся з жонкай?

— Гэта нікога не тычыцца! — Андрэй зноў занерваваўся.

— На жаль, калі чалавек гіне і ўжо ў сваю абарону не можа нічога сказаць сам, гэта мусяць рабіць прадстаўнікі закону, — наўмысна крыху туманна прамовіў Вайцулевіч. — Расказвайце. Нагадаю, вы павінны казаць толькі праўду.

Андрэй набычыўся.

Следчы здагадаўся, што ў такім стане ён будзе маўчаць, на зло, з упартасці, і вырашыў даць яму супакоіцца.

— Вось што, Антончык, ідзі пасядзі ў калідоры. Ля акна звычайна цішэй. А я тым часам тэрміновыя паперы спарадкую. Паклічу.

Антончык падняўся, не надта ахвотна прабубніў:

— Мне на працу…

— Нічога, дам даведку.

Нямытае, напэўна, з вясны вузкае акно выходзіла ў двор. Густая таполя зацяняла дзённае святло, і ў калідоры было змрочна. У куце стаяла старое крэсла з выцертай на сядзенні цыратай. Андрэй падазрона паглядзеў на яго і прыхінуўся да абшарпанай сцяны. Следчы нагаварыў шмат дзіўнага, незразумелага. Яму б, Андрэю, думаць зараз, што хацеў следчы, а ён думае пра Люсю…

За спіной у Андрэя грукалі дзверы, чуліся запаволеныя крокі, прыглушаныя галасы. Ен не звяртаў на іх увагі. Ен глядзеў на нерухомае зялёнае лісце за акном і ніяк не мог уцяміць, што прывяло яго сюды. І халадзела ў грудзях, і расла трывога. Следчы, як у павестцы значыцца прозвішча — Вайцулевіч, быццам на нешта намякаў. На што? Адкуль даведаўся, што было паміж ім і Люсяй? Хаця… У панельным доме можна пачуць нават тое, што адбываецца ў суседнім пад’ездзе. Ды што тут асаблівага? Сварацца ўсе. Хто часцей, хто радзей. Мала што бывае ў сям’і. А яго Люся не любіла паўтараць двойчы. Ледзь што — у крык. Узрывалася на роўным месцы. Праўда, хутка сціхала. Што там казаць, ён пакрысе прывык, змірыўся з яе ўспышкамі. Прамаўчыць, і Люся супакоіцца. І ўсё быццам добра. Толькі апошні раз яна ніяк не магла спыніцца. Крычала, абзывала, і ён, зацяты, быў вымушаны пайсці з дому. З-за чаго тады ў іх пачалося?

Успамінаць сваркі цяпер, калі Люсі няма, было балюча. Аднак, успомніўшы, Андрэй адчуў, што мінулае для яго не памерла. Следчы абудзіў тое, што, думалася, адышло, і былое ўсё настойлівей паўставала незабытымі словамі, учынкамі, выклікала да жыцця карціны, якія хацелася забыць…

— Антончык! — выглянуў у калідор следчы. — Зайдзі.

У Андрэя раптам здранцвелі ногі. Яму здалося, што ўсё гэта — і Люсіна смерць, і суровы следчы, і ён сам — нерэальнае, з дурнога сну.

Вайцулевіч заўважыў перамену ў Андрэі, стаў яшчэ стражэйшы.

— Прадоўжым, — жорстка прамовіў ён і ўзяў са стаканчыка шарыкавую ручку.

Ручка была просценькая, за трыццаць пяць капеек, і гэта, а не грозны выгляд Вайцулевіча, чамусьці больш за ўсё ўразіла Андрэя. Ен асуджана глядзеў на ручку, быццам менавіта ад яе зыходзіла нейкая невядомая яму небяспека.

— Та-ак, — следчы прыцэліўся вачамі ў чалавека, які бязвольна сядзеў насупраць. — Та-ак, Андрэй Сяргеевіч. Прыкладна, — ён зазірнуў у паперы, — тры тыдні назад вы крычалі на жонку, было гэта познім вечарам.

Удар быў моцны, нагадаў тое, пра што Андрэй не хацеў успамінаць. Ен глядзеў на следчага, а перад вачамі стаяла агідная сцэна. Крычаў не ён, крычала Люся. Ды што з таго?

Тады Андрэй на дзень раней вярнуўся з паездкі. Забег да жонкі ва універсам. Вольга Шабашова сказала, што Люся даўно пайшла дадому.

Дома Люсі не аказалася. Ламаючы галаву, дзе яна магла быць, Андрэй недарэчы зноў як убачыў на сабе нейкі жаласлівы позірк Шабашовай. Трывога кальнула сэрца. Ен сеў ля акна на кухні, з якога быў добра бачны іх пад’езд, і стаў чакаць.

Люся прыйшла апоўначы. Стомленая, чымсьці незадаволеная. У Андрэя адразу знікла крыўда. Поўны шкадавання, пяшчоты, ён кінуўся насустрач жонцы. Яго спыніў калючы, нават варожы позірк, а яшчэ больш вокліч:

— Ты чаго! — ні радасці, ні здзіўлення, што муж прыехаў раней.

У Андрэя замест прыгатаваных ласкавых слоў вырвалася:

— Дзе ты была?

Люся не адказала, адсунула яго ўбок і зачынілася ў ваннай.

Яна была ў ваннай доўга і, калі нарэшце выйшла, ён не вытрымаў і ўжо злосна паўтарыў:

— Дзе ты была?

— Мая справа! — адказала Люся.

— А гэта прыгожа, калі замужняя жанчына поначы немаведама дзе цягаецца?

От тут Люся і раскрычалася. Такой раз’юшанай ён яе ніколі яшчэ не бачыў. Ці не таму крычала, што, яму здалося, была п’янаватая? А гэтага раней з Люсяй таксама ніколі не было.

Так, следчаму сказалі праўду, яны сварыліся. Толькі ён, Андрэй, не будзе трэсці сваё перад гэтым непрыемным яму чалавекам. Абыякава прызнаў:

— Перагаварылі…

— Да звону ў вушах, — з’едліва ўсміхнуўся следчы. — Не хочаце расказваць падрабязнасці? Горш сабе робіце, мы ўсё роўна даведаемся, — ён адзначыў нешта ў сваёй паперцы, падняў галаву. — А калі вы вярнуліся з камандзіроўкі — у дзень смерці жонкі ці назаўтра?

— Назаўтра.

— Вы ўпэўнены?

Андрэй як прачнуўся пасля цяжкага сну, залыпаў вачамі, паўтарыў:

— Назаўтра.

— Вось паказанні вашых калег-шафёраў, яны бачылі вас раніцай дзесятага ліпеня ў трыццаці кіламетрах ад горада. Няўжо вам спатрэбіліся суткі, каб праехаць трыццаць кіламетраў?

— Я стаяў, рысора паляцела. Праверце ў гаражы, я прыбыў а палове другой ночы.

— Ну, машыну можна дзе-небудзь паставіць.

— Навошта мне? — Андрэй ніяк не мог зразумець, чаго дабіваецца следчы. Спачатку сварка з Люсяй, цяпер вось, калі ў гараж прыехаў. Апатыя, якая была агарнула яго, знікла і на змену ёй прыйшла трывога. — Я ж камандзіроўку пратэрмінаваў.

— Ну, у параўнанні з іншым, — шматзначна прамовіў Вайцулевіч, — гэта бяда невялікая. Тым болей… — ён абарваў сябе, прыжмуранымі вачамі паглядзеў на Антончыка. — Андрэй Сяргеевіч, а не магло здарыцца так, што вы, да прыкладу, падазраючы жонку ў чым-небудзь благім, давялі яе, скажам пакуль так, да самагубства?

— Вы што! — Антончык аж прыўстаў, напружыўся, нібы збіраўся кінуцца на следчага.

— Сядзець! — загадаў Вайцулевіч, міжволі ўціскаючыся ў крэсла. Счакаў пакуль Антончык сядзе і тады папярэдзіў: — Без выбрыкаў. Зараз мы паедзем да вас на кватэру і зробім вобыск. Вось санкцыя пракурора, азнаёмцеся.

Андрэй невідушчымі вачамі паглядзеў на паперу і моўчкі кіўнуў галавой. Што будзе далей, да яго не дайшло. Потым ён абыякава чакаў у калідоры, ехаў з Вайцулевічам і лейтэнантам Даманьковым у машыне, дома ў сябе безуважна сачыў за суседзямі-панятымі, нібы менавіта яны былі тут галоўнымі дзейнымі асобамі. Не праявіў Андрэй эмоцый і тады, калі з вешалкі за дзвярамі Даманькоў зняў не вельмі чысты белы халат.

— Чый гэта? — спытаў Антончыка следчы.

— Мабыць, Люсін, чый яшчэ, — Андрэй паціснуў плячамі, быццам адзін гэты рух і застаўся ў яго, выціснуўшы словы.

Даманькоў паказаў халат панятым, а Вайцулевіч падышоў да тэлефона.

— Мне, калі ласка, дырэктара. Валерый Васільевіч? Добры дзень, Вайцулевіч з пракуратуры. Праясніце, дзе вашы супрацоўнікі трымаюць халаты? У магазіне? А дадому бяруць? Сапраўды няма патрэбы, калі магазін аддае іх мыць. Дзякую. Не-не, толькі кансультацыя. Вітаю.

— Ну, вось і ўсё, — следчы паклаў трубку на рычагі, прыціснуў далонню. — Будзем канчаць, — даў панятым падпісаць пратакол і адпусціў іх. Доўга глядзеў на Антончыка з сумненнем, нарэшце сказаў: — Я ў вас вазьму падпіску аб нявыездзе.

З усёй гэтай невыноснай працэдуры ў Андрэевай памяці застаўся толькі погляд лейтэнанта, у якім былі і цікаўнасць, і жаль.

У машыне Вайцулевіч паскардзіўся:

— Асабіста я змясціў бы Антончыка ў ізалятар, ды Бабіцкі, ты ж ведаеш яго. Гуманіст!

— Памочнік пракурора, хаця і выконвае яго абавязкі, не пракурор, вось і асцярожнічае.

— Нішто, супраць фактаў і ён не папрэ. Халацік сыграе, між іншым, прачытаўшы паказанні тваёй сведкі, я яго вылічыў.

— А мне ў галаву нават не прыйшло. Папраўдзе, я і зараз сумняваюся, што Антончык яго прынёс дадому.

— Уяві яго стан, — Вайцулевіч гаварыў упэўнена і ўрэшце пераканаў Даманькова.

Знойдзены халат разам з іншымі фактамі, якія меліся ў следчага, мяняў сітуацыю.

16

Прыехаўшы з камандзіроўкі, Протчанка паспяшаўся на службу. Хацеў заспець Даманькова.

— Што новага? — спытаў ён ледзь не з парога і, вітаючыся, затрымаў Міхаілаву руку.

— Следчы здабыў сур’ёзныя доказы супраць Андрэя Антончыка.

Ашаломлены Протчанка плюхнуўся на крэсла. Яно затрашчала, закалыхалася, пагражаючы разваліцца пад цяжарам грузнага цела.

— Андрэй вярнуўся назаўтра, — толькі і вымавіў капітан.

— Па дакументах, а на самай справе — у той дзень.

— За што ён мог забіць жонку? Не веру!

— Можа, прачуў, што яна займела палюбоўніка. Ва ўсякім разе незадоўга да смерці Людмілы ў Антончыкаў была шумная сварка. Андрэй прызнаў гэта.

Протчанка разгубіўся. На языку круцілася некалькі пытанняў. Не задаў. Каб спрачацца са следчым, ён павінен быў мець неаспрэчныя факты.

— Ну-у, гэта справа для нас — пройдзеная… А-а, забыўся. Учора званіла Равуцкая, мне здалося, у яе нейкая непрыемнасць.

— Толькі чужых непрыемнасцей мне зараз і нестае, — прабурчаў Віктар Пятровіч. — Дзе зараз Антончык?

— Вайцулевіч хацеў у ізалятар, Бабіцкі запярэчыў. Перастрахоўшчык.

— Надта катэгарычна, Міхась, — Протчанка памасажаваў лоб. Ноч правёў у поезде, спаў дрэнна, і ў скронях пачало паколваць. — А калі ў памочніка пракурора сумненні? Следчы ізалятар — тая ж турма…

Протчанка хацеў развіць гэту думку, але ў дзверы пастукалі. Ен зірнуў на Даманькова:

— Ранні госць, ты каго-небудзь выклікаў?

— Не, — адказаў лейтэнант і крыкнуў: — Заходзьце.

Увайшла Равуцкая.

— Паліна Сямёнаўна? — Протчанку ўразіў яе выгляд. За некалькі дзён пасля іх апошняй сустрэчы яна як змізарнела, паблажэла з твару. — Вы да мяне?

— Сама ўжо не ведаю да каго, — прамовіла жанчына і прыклала да вачэй маленькую насовачку.

— У вас бяда? — капітан падвёў Равуцкую да адзінага ў кабінеце мяккага крэсла, невядома кім і навошта пастаўленага тут, і ўсадзіў жанчыну. Сам сеў побач. — Калі не сакрэт, падзяліцеся.

Равуцкая прамакнула насовачкай слёзы і зірнула на Даманькова. Ен здагадаўся, што будзе лішнім, і звярнуўся да капітана:

— Віктар Пятровіч, я да начальніка аддзялення. Равуцкая праводзіла лейтэнанта вачамі і ўздыхнула.

— Не хвалюйцеся, Паліна Семёнаўна, — Протчанку хацелася неяк падбадзёрыць прыгнечаную жанчыну. — Я вас слухаю.

— Зволілі…

— Як? За што?

— Сама не магу даўмецца. Кепскае кіно. Крыклівая пакупніца, як на тое, гандлёвы інспектар, нейкія дэфіцытныя «зорачкі», быццам прыхаваныя для сваіх…

— У секцыі цацак?

— Загадчыца ў той дзень перавяла мяне на падмену. Протчанка нічога не зразумеў і папрасіў:

— Паліна Сямёнаўна, давайце з самага пачатку. Падрабязна і, пастарайцеся, спакойна, — выпадак не тычыўся крымінальнага вышуку, аднак выслухаць чалавека трэба было.

Равуцкая расказала пра ўсё, што было з ёю ў той дзень.

— «Зорачкі» сапраўды дэфіцытныя?

— Адкуль я ведаю? — з адчаем адказала Паліна Сямёнаўна, — Я іх ніколі не прадавала.

Віктар Пятровіч верыў Равуцкай. Не толькі сённяшняму аповяду, але і наогул яе сумленнасці. І таму дзіўнымі здаліся яму прынамсі два моманты. Прысутнасць гандлёвага інспектара надта ў час і дакладнае веданне пакупніцай, дзе знаходзілася скрыначка з дэфіцытнымі дэталямі. Праўда, інспектары на тое і існуюць, каб з’яўляцца ў крытычную хвіліну. Усё бывае. А вось пакупніца… Яна або бывала ў магазіне, або… Вывад напрошваўся настолькі неверагодны, што капітану раптам захацелася ўдакладніць, ці сапраўды хварэла пастаянная прадаўшчыца спартыўных тавараў. Здзіўляла і суровасць пакарання, яго аператыўнасць. Можа, Равуцкая не ўсё расказала? Пытацца пра гэта было няёмка, ён асоба ў дадзеным выпадку не афіцыйная. Выручыла сама Равуцкая.

— Перажыву, — бадзёра прамовіла яна, але голас дрогнуў.— Падошва назад возьме.

— Ведае пра вашы непрыемнасці?

— Маша Жукоўская, ну, мая сяброўка, яна там працуе, была ў мяне. Як даведалася, адразу прымчала. Казала, што Валерый Васільевіч прапануе вярнуцца.

— А што, Падошва ў гандлі чалавек уплывовы, — і нечакана без бачнай сувязі з тым, пра што паведаміла Равуцкая, Віктар Пятровіч спытаў: — Проста так возьме, без усякай умовы?

Равуцкая пачырванела. Зноў прыклала насоўку да вачэй.

Протчанка падумаў, што не ўмее Паліна Сямёнаўна маніць. Але чаму прамаўчала?

Пакуль Протчанка бачыў для сябе толькі адзін шлях да рэабілітацыі Равуцкай і вырашыў скарыстаць гэту магчымасць, нічога пэўнага не абяцаючы. Зрэшты, ён быў толькі неафіцыйным дарадчыкам.

— Для пачатку звярніцеся ў мясцком, — убачыўшы, што жанчына яшчэ больш засмуцілася, растлумачыў: — Такі парадак. А я тым часам параюся тут…

Пайшла Паліна Сямёнаўна не вельмі абнадзееная. Протчанка ўзяў тэлефон і набраў нумар.

— Як жыццё, Тарас Сцяпанавіч? На ўздыме? Міхась увёў у курс. У мяне? Цераз пень-калоду, як казаў адзін знаёмы матэматык, амплітуда. Слухай, ты не супраць, калі я ў межах справы Антончык зайду ў магазін культтавараў? Якое дачыненне? Хутчэй ніякага. Сведку пакрыўдзілі, і я хацеў бы паглядзець, ці было за што. Не турбуйся, нічога лішняга. Не, асабістай зацікаўленасці няма…

Загадчыца культмага Чычкіна трымалася агрэсіўна.

— Няма чаго правяраць, — заявіла яна Протчанку, паглядзеўшы яго пасведчанне. — Вы не з АБРСУ.

— Я не пра растрату або злоўжыванні хачу даведацца, — усміхнуўся Віктар Пятровіч. — І я дзейнічаю з ведама следчага пракуратуры.

Загадчыца крыху пацішэла, але яе насцярожанасць не знікла. Яна нават праявіла пэўную дасведчанасць, спытаўшы:

— А што, ёсць крымінальная справа з прычыны здарэння ў нас?

Протчанка супакоіў яе, і Чычкіна расказала пра здарэнне так, як і Равуцкая, і паказала копію акта, складзенага інспектарам, а таксама запіс у «Кнізе водгукаў». Паліна Сямёнаўна не схлусіла яму. Што збіраўся, капітан высветліў, можна было ісці. А ён марудзіў, ловячы неспакойныя позіркі загадчыцы. Падумаўшы, Віктар Пятровіч з акта перапісаў адрас і прозвішча пакупніцы.

На вуліцы Протчанка спыніўся ля тэлефона-аўтамата.

— Няма пытання, — ледзь не крычаў у трубку на тым канцы проваду Заранок. — Заходзь… Зараз пагляджу на запісы. Так, заходзь а палове шостай.

Капітан паглядзеў на гадзіннік. У яго было яшчэ амаль паўтары гадзіны. Паехаць на службу? Пакуль дабярэшся ў другі канец горада, якраз будзе пара дадому збірацца. Павагаўшыся, ён пайшоў па адрасу, выпісанаму з акта.

Яму пашанцавала. Аўтар скаргі — Наталля Саўчанкава аказалася дома. Яна адчыніла дзверы, акінула капітана халодным позіркам і, быццам чакала менавіта яго, прамовіла:

— А-а, вы…

Было падобна, што Саўчанкаву не здзівіў прыход капітана, яна адразу павяла сябе з ім, як са знаёмым. Толькі не спяшалася запрашаць у пакой. І Протчанку здалося, што ён недзе бачыў гэтую дзяўчыну. Невысокая, скуластая, глыбока пасаджаныя маленькія вочы… Ды ці мала сустракаеш штодня на вуліцы адных і тых жа людзей? На ўсякі выпадак падтрымаў тон:

— Так, я. Здагадваецеся, што мяне прывяло да вас?

— Ці мала ў чалавека з міліцыі клопатаў? Саўчанкава яго сапраўды ведала. Каб не трапіць у няёмкае становішча, паспяшаўся растлумачыць:

— Ваша скарга ў культмагу… Саўчанкава расчаравалася:

— Усяго-та… Падумаеш, правучыла махлярку. Вы не згодны?

— Увогуле правільна…

Яны ўсё яшчэ стаялі ў цесным калідорчыку аднапакаёвай кватэры. Добра, што гаспадыня дзверы на лесвічную пляцоўку зачыніла. Яе непрыступны выгляд сведчыў, што запрашаць оперупаўнаважанага далей яна не збіраецца. Протчанка прыняў гэта як факт непазбежных выдаткаў сваёй прафесіі — на што часам не пагодзішся, каб вывудзіць ісціну. А зараз дык наогул справа была хвілінная.

Нягледзячы на згоду капітана, Саўчанкава абурылася:

— Увогуле — не ўвогуле, каго караем, каго мілуем.

— Закон для ўсіх роўны, — манера ставіць пытанні з ног на галаву пачала раздражняць капітана. — Вашу прадаўшчыцу таксама пакаралі, прычым сурова.

— Правільна зволілі, заслужыла!

— Вам што, рэагаванне прыслалі? — Віктара Пятровіча, як і ў размове з Равуцкай, уразіла хуткасць распаўсюджання звестак пра гэту зусім непрыкмячальную падзею. Праўда, Жукоўская з сферы гандлю. Саўчанкава ж працуе ў домакіраўніцтве іншага раёна, далёкага ад культмага.

— Знаёмыя расказалі. А што?

— Нічога. Вы бачылі, як прадаўшчыца некаму адпускала дэталі па блату?

— Вы на што намякаеце? — пытанне вызвала абурэнне дзяўчыны.

— У такіх выпадках нам трэба ведаць і кліентаў,— прыдумаў оперупаўнаважаны прыстойны адказ, не хацеў заводзіць агрэсіўную Саўчанкаву.

— Я на Равуцкую не глядзела.

І прозвішча запомніла. Уедлівая грамадзянка.

— Тады і размовы няма. Прабачце за ўварванне.

— Карыстайцеся маёй дабрынёй, — Саўчанкава нібы памякчэла. Але, зачыняючы, грукнула дзвярамі.

Неўзабаве Віктар Пятровіч ужо заходзіў у прыёмную намесніка старшыні гарсавета Заранка.

— Што прывяло славутага сышчыка ва ўстанову, далёкую ад крыміналістыкі? — Аляксандр Іванавіч выйшаў следам за сакратаркай, якая далажыла яму, што прыйшоў капітан міліцыі.— Смею цешыць сябе, што старая дружба. Ну, хадзем, хадзем.

— І яна, — не стаў адмаўляцца Протчанка, яму сапраўды было прыемна бачыць былога аднакашніка. Аднак хітраваць не прывык, дадаў: — І справа.

— От так заўсёды, — засмяяўся Заранок, абдымаючы Протчанку за плечы. — Быў мёд, дык ён у яго дзёгцю. Як жывеш, што дома?

— Нармальна. Як было, так і ёсць. А вось ты, як на высокай гары? — Віктар Пятровіч агледзеўся. Кабінет быў не больш за пракурораў, толькі мэбля навейшая і на паліцах, як на выставачных стэндах, красаваліся макеты станкоў, будынкаў, вырабы мясцовай прамысловасці.— Трудна з непрывычкі? Тут усё на віду, не тое што ў праваахоўных органах.

— Асвойваюся, таварышы памагаюць. Ды што пасада, — Заранок крыху пазіраваў.— Бывае ўзлятаем, бывае апускаемся. Пасада — не дружок, яна асоба з норавам, не прызнае пастаянства.

Протчанка мог сказаць, што менавіта ў яго жыцці пасада мае больш пастаянства, чым сяброўства, хаця б з ім, Аляксандрам. Аднак, як звычайна, толькі падумаў.

— Чуў,— Заранок пераключыўся на больш зямное. — Вайцулевіч заканчвае справу прадаўшчыцы універсама. Можаш ганарыцца, твая інтуіцыя не падвяла.

Віктар Пятровіч паціснуў плячамі. Як ідзе следства, ён ведаў збольшага, ад Даманькова. А гаварыць з чужых слоў не любіў, служба прывучыла не забягаць наперад.

— Ну-у, — рагатнуў Заранок, — пра тваю сціпласць легенды складваюцца, — ён уздыхнуў.— Давай сваю справу, а тады возьмемся за асабістае.

— Адну прадаўшчыцу з работы зволілі.

— І ты хочаш, каб я заступіўся? — скрывіўся Заранок. — Хай падасць скаргу звычайным парадкам.

— Гэта я таксама ёй параіў. Ды, ведаеш, — ён памуляўся, — хваленая табой інтуіцыя наводзіць на роздум. Мала таго, што жанчына невінаватая, дык і пакаранне не адпавядае, на мой погляд, віне, каб яна нават была.

— От бачыш, — ухапіўся за агаворку Заранок, — «на твой погляд». А можа, пакінем на погляд таго, каму належыць рашаць? Чаму ты за яе, га? Знаёмая? Капітан нахмурыўся.

— Ну, даруй, — усміхнуўся Аляксандр Іванавіч. — Ведаю, ведаю, што ты чалавек сумленны.

— Сведка. Яе паказанні памаглі мне ў расследаванні абставін гібелі прадаўшчыцы універсама. Пасля гутаркі з ёю пабываў у культмагу, дзе сведка, яе прозвішча Равуцкая, апошнім часам працавала.

— Твая думка? — у Заранку на хвіліну абудзіўся нядаўні пракурор.

— Тут або супадзенні, і Равуцкая пацярпела за чужыя грахі, або… Не, не магу дапусціць, што падстроена. Не бачу мэты.

— Так, Віктар, бадай, ты загнуў. Давай спынімся на першым. Што ты ад мяне хочаш? Уладкаваць тваю Равуцкую?

— Падошва быццам бы прапаноўвае ёй вярнуцца ва універсам.

— Ен махляроў не церпіць і калі бярэ… падкрэсліў Заранок, не заўважаючы, што гэтым самым прызнае невінаватасць Равуцкай.

Протчанка меў сваю думку аб Падошву, але яму зараз было важней дапамагчы несправядліва зволенай жанчыне, ён толькі сказаў:

— Вось бачыш.

— Дык у чым праблема?

— Пляма. Не кожны такі спагадлівы, як цяперашні дырэктар Цэнтральнага універсама. Пойдзе на павышэнне, і будзе бяда Равуцкай, ды і наогул…

— Прапануеш мне напісаць на начальніка гарадскога ўпраўлення гандлю?

— Памылку трэба выпраўляць. Справядлівасць перш за ўсё.

— Афарыстычна, — у тоне Аляксандра Іванавіча прамільгнула насмешка. — А як з аўтарытэтам?

— Чыім?

— Начальніка, які зволіў прадаўшчыцу.

— А што, ёсць два аўтарытэты?

— Шаноўны Віктар Пятровіч, — твар Заранка стаў раптам стомленым, афіцыйным. — Прабач, ты не разумееш элементарных рэчаў. Калі трэба выбіраць з двух аўтарытэтаў, бярэцца больш каштоўны. Начальнік гаргандлю адзін, а прадаўшчыц — процьма, і я не хачу ствараць прэцэдэнт, раўняць няроўныя велічыні.

— Так было, Саша, але так не павінна быць! — Протчанка разгубіўся.

— Не напамінай мне прапісныя ісціны, таварыш капітан, — рэпліка не спадабалася Заранку. — Кадры мы бераглі заўсёды і будзем берагчы.

— Згодзен, згодзен, — Віктар Пятровіч разумеў, што Аляксандр Іванавіч не на тое робіць упор, і паспрабаваў далікатна ўказаць яму на памылку. — Дапусцім, начальніка гандлёвага ўпраўлення па якойсці прычыне вызвалілі, яго каштоўнасць, па-твойму, зменшыцца?

— Настыра ты, Віцька, табе трэба ўсё раскласці па палічках. Дык вось, начальнік упраўлення, нават зняты, для мяне застанецца чалавекам кіруючай пасады. Бо здольнасці яго, вопыт большыя, чым у радавога работніка. Таму і месца адстаўному начальніку дадзім адпаведнае, — Заранок тлумачыў быццам добразычліва, але за лагоднасцю яўна спела раздражненне.

— Ды бог з ім, з галоўным гандляром, я ўзяў яго да прыкладу, — Протчанка адчуў, што дарэмна абвастрыў сітуацыю. — Я нічога супраць яго не маю. Мяне непакоіць лёс Равуцкай.

— Хай не наравіцца, ва універсам не кожнага бяруць.

Рассталіся яны без цеплыні, незадаволеныя адзін адным. З проста прыяцелем Протчанка абавязкова паспрачаўся б, з намеснікам старшыні гарсавета не рызыкнуў. За дзесяць гадоў знаходжання ўнізе службовай лесвіцы моцна засвоіў законы субардынацыі.

17

Вайцулевіч запрасіў Протчанку і Даманькова да сябе. Выглядаў ён, як звычайна, энергічным, твар быў свежым, яркія сінія вочы з-пад прышчуру глядзелі іранічна. Чалавек адчуваў сябе на кані. Змястоўна праінфармаваў таварышаў пра вынікі апошняга допыту Андрэя Антончыка і аптымістычна заключыў:

— Хлопец зламаўся. Заявіў: «Пішыце, што хочаце». Наступным разам, як гэта ў іх водзіцца, закоціць істэрыку: «Я, я вінаваты, адстаньце!»

— Прыгнечанага чалавека, якому, можа, жыццё не мілае, настойлівымі допытамі можна прымусіць і не такое нагаварыць на сябе, — раздумліва прамовіў Віктар Пятровіч, яму Андрэй не паказаўся вінаватым. — Доказы ў нас толькі ўскосныя.

— Але доказаў шмат, — запярэчыў следчы. — Хлусіць Антончык пра дзень свайго прыезду.

— Не будзем дарэмна спрачацца, давайце прааналізуем, што мы маем, — на абмеркаваннях Протчанка стараўся пазбягаць эмоцый. — Паглядзім, якая атрымаецца карціна.

— Дзеля таго і сабраліся, — пры ўсёй сваёй самаўпэненасці Вайцулевіч паважаў і пабойваўся вопыту капітана. Той не аднойчы рушыў яго, здавалася б, бездакорныя версіі.

— Што ў нас супраць Антончыка, акрамя дня вяртання?

— Пасварыўся з жонкай, — падказаў Даманькоў.

— У сям’і, Міхась, не такое можа здарыцца. Ен у той раз прыехаў дачасна, жонкі магло не аказацца дома або яшчэ што.

— Быць усё можа, так, але чаму Антончык не прызнаецца? — не пагадзіўся з Протчанкам следчы.

— Цяпер яму многае бачыцца інакш, у тым ліку і тая прычына для сваркі. А што, калі Андрэй не хоча кідаць цень на нябожчыцу?

— Ен пра жонку наогул нічога не хоча казаць, і гэта мяне насцярожвае, — сказаў следчы.

— Мне здалося, Андрэй вельмі кахаў жонку, — гаворачы, Віктар Пятровіч прыпамінаў да дробязей сваю размову з Антончыкам.

— Ад кахання да нянавісці…— уставіў Даманькоў.

— Твая праўда, Міхась. Гэта старая ісціна яшчэ не абвергнута. Таму пойдзем далей. Вярнуўся нібыта ў дзень смерці жонкі. Чаму, Тарас Сцяпанавіч, ты не верыш пуцявому лісту?

— Паперцы веру, — тузануўся Вайцулевіч — логіка Протчанкі ціснула на яго, скоўвала. — Як і тым вадзіцелям, якія бачылі Антончыка. Трыццаць кіламетраў — менш гадзіны ходу.

— Будзем правяраць, — пагадзіўся Протчанка. — І нарэшце халат. Факт важкі… Невытлумачальны… Папрацуем і вакол яго.

— Значыць, так, — падсумаваў гаворку Вайцулевіч. — Ты, Міхаіл, праедзь па трасе, дзе, як сцвярджае Антончык, ён увесь час чакаў лятучку. Віктар Пятровіч высветліць з халатам. Ну, а я прадоўжу допыты выяўленых сведак.

Але ў Протчанкі акрамя халата быў яшчэ адзін клопат…

Кааператыў «Радуга» належаў супрацоўнікам навукова-даследчага інстытута электронікі. Як тут атрымалі ўчастак інжынер будтрэста і прадавец універсама, было загадкай. Ды хіба такія рэчы самы большы цуд у жыцці, з якім сутыкаўся оперупаўнаважаны? А прыстроіліся Жукоўскія няблага — участак вялікі, сотак на дзесяць, і хата, не садовы домік, а іменна хата з мансардай і балконам, стаяла воддаль ад суседніх пабудоў, на краі, як у лесе, што падступаў да яе з двух бакоў.

Ля суседняй з Жукоўскімі дачы Протчанка спыніўся. Тут жыла тая самая старая, якая далася ў знакі Саевічу. Ен без злосці не ўспамінаў яе — калі не прыязджаў з Людмілай, скардзіўся капітану, бабка, як вартавы, стаяла на мяжы і зыркала. То Саевіч. А Протчанка якраз і разлічваў на цікаўнасць старой.

Напэўна, гэта заканамерна, што станоўчыя вынікі чакаюць сышчыка найчасцей тады, калі ён дзейнічае не па натхненні, але добра асэнсаваўшы абставіны.

Равуцкая сказала, што дырэктар універсама часцяком наладжваў выезды на прыроду: маўляў, гэта згуртоўвае калектыў. Праўда, гонар трапіць у дырэктараву кампанію аказваўся не ўсім, толькі выбраным. Людміла Антончык апошнім часам увайшла ў іх лік. Як змог устанавіць Протчанка, адбылося гэта пасля яе разрыву з Саевічам.

Паездкі звычайна былі з начлегам, Падошва любіў камфорт. Гэта дало оперупаўнаважанаму падставу меркаваць, што гулянкі, можа, адбываліся на дачы Жукоўскіх. І стаіць яна нібы наводшыбе, і суседзі ўвогуле не цікаўныя. Адна пільная бабка, якая сачыла за Саевічам, Жукоўскім, відаць, не назаляла — яна прывыкла да іх, яны да яе. Аднак Протчанка спадзяваўся, што на яго пытанні суседка што-небудзь адкажа.

Заўважыўшы незнаёмага за сваім маліннікам, які, нібы плот, агароджваў гарод ад дарогі, суседка Жукоўскіх прыклала далонь да вачэй. Не пазнаўшы, азвалася:

— Нешта я цябе не ведаю, міл-чалавек?

— Дзіва што, — сказаў оперупаўнаважаны, — я тут упершыню.

— Мо да каго пагасціць ці па справе? — яна абтрэсла рукі аб доўгую спадніцу няпэўнага колеру і прытэпала бліжэй.

Жанчына сапраўды выдавала цікаўнай. Але Саевічу Віктар Пятровіч не паспачуваў, нават пашкадаваў, што яе пільнасць абмежавалася маўклівым назіраннем.

— Вы ўгадалі, па справе, прычым не вельмі прыемнай, я прыехаў да вас, — пацвердзіў капітан.

— Да мяне? — здзівілася старая. — Мо хвітафтора памідоры дзе панішчыла? — жанчына пакехкала — не то ад смеху, не то папярхнулася.

— На жаль, я не аграном, — усміхнуўся Протчанка. — Можна зайсці?

— А ўжо ж, а ўжо ж. Прабачце, старая стала, сябе забываю. У нас не замкнёна, — яна зноў пакехкала. — Мяне завуць Лідзія Фёдараўна. А вы хто будзеце?

— Я з міліцыі, Віктар Пятровіч.

— Добра, добра, міл-чалавек. Заходзь. Садзіся вунь пад грушаю, а я тым часам агрэсту нарву. Салодкі, куды той вінаград. А варэнне…

Нечакана старая аказалася гаваркой. Відаць, здзічэла тут без людзей. Ці не таму і за Саевічам з Людмілай цікавала, што пра жыццё-быццё пагаманіць хацела? Ды ім было не да яе.

Стромкая высокая груша расла пад самым домікам, утвараючы натуральную альтанку. Куток быў утульны, заценены, і Протчанка з задавальненнем сеў. Дзень быў спякотны.

Лідзія Фёдараўна прынесла поўную міску чырвоных буйных і дзе-нідзе парэпаных ад пераспеласці ягад. Частуючыся, Віктар Пятровіч спытаў:

— Вы тут увесь сезон жывяце?

— Ага, тут лягчэй дыхаецца, ад лесу кіслароду многа.

— І ўсіх ведаеце?

— Хто бывае — ведаю.

Капітан дастаў фатаграфію Людмілы Антончык, паказаў старой:

— Можа, гэту маладзіцу таксама ведаеце? Лідзія Фёдараўна ўзяла картачку, адставіла руку.

Потым надзела акуляры, паскардзілася:

— Вочы зусім аслаблі.— Яшчэ раз уважліва паглядзела на здымак. — А што табе трэба ад яе?

— Загінула яна…

— Такая маладая, — жахнулася Лідзія Фёдараўна. — І дзеткі засталіся?

— Малая дачка. Але вы не сказалі, ці ведаеце… Старая ўважліва паглядзела на капітана, паўздыхала і толькі тады прызнала:

— Прыязджала, — кіўнула яна на дачу Жукоўскіх.

— Даўно?

— А табе навошта? З таго свету не вернеш, і не муж ты ёй.

— Трэба знаць, чаму загінула. Калі вы яе тут бачылі?

— Мо дзён дзесяць ці крыху болей… Протчанку стала не па сабе, хаця ехаў ён сюды менавіта па такі адказ. Асіплым голасам ён папрасіў:

— Лідзія Фёдараўна, пастарайцеся, калі ласка, прыпомніць больш дакладна, гэта вельмі важна.

Старая, пакрэктваючы, паднялася і пайшла ў домік. Яна доўга не выходзіла, і Протчанка занепакоіўся. Ен пачаў разглядаць участак Жукоўскіх. Быў ён не такі, як суседнія. Відаць, гаспадароў не цікавілі дары зямлі. Ягадныя кусты раслі ў траве, некрануты дзірван быў і пад пладовымі і не надта ўраджайнымі дрэвамі. Толькі некалькі дрэнна дагледжаных градак віднеліся побач з зашклёнай верандай. Зрэшты, Жукоўскія прыязджалі сюды не па гародніну або яблыкі, яны дыхалі свежым паветрам…

Нарэшце ў дзвярах паказалася Лідзія Фёдараўна. Трымаючыся за драўляныя поручні, яна асцярожна спусцілася з высокага ганка і працягнула капітану фотаздымак.

— Унук мой, самы малодшы…

Капітан няўцямна паглядзеў на здымак, на якім сімпатычны хлопчык рыхтаваўся зрабіць ці не першы крок па зямлі. Ен збянтэжана прамовіў:

— Добры малы…

— Гэта яму год у той дзень споўнілася, — радуючыся, сказала Лідзія Фёдараўна. — Перавярніце картачку, там напісана чысло. Ваша маладзіца якраз і прыязджала назаўтра.

— А як вам здалося, з кім была жанчына?

— Раней прыязджала з хлюстам, без кампаніі. Вядома, спатканне, дваім лепш. А тым разам… Баюся, Машын начальнік паклаў на яе вока, я і раней гэта думала. Руку падаў, як вылазілі з машыны. А можа, далікатнічаў, бо і шафёр, мне здалося, клеіўся да яе, — зусім па-сучаснаму выказалася старая. — А што было ў доме — не скажу.

Бабулька была назіральная, і Протчанка паспадзяваўся выцягнуць з яе яшчэ што-небудзь. Пра шафёра, пра іншых гасцей. Захапіўшыся гаманой, ён перастаў сачыць за часам. Апамятаўся толькі тады, калі пачуў ля суседняй дачы гук аўтамабіля. Ляснулі дзверцы, і на лужок павольна выбралася Марыя Міхайлаўна Жукоўская. Яна агледзелася, зірнула паўзверх кустоў чорных парэчак на суседні ўчастак і ўбачыла оперупаўнаважанага разам з Лідзіяй Фёдараўнай. Марыя Міхайлаўна на імгненне знерухомела, тузанулася і кінулася назад, у «Жыгулі».

— Вось заўсёды такія нервенныя, — паківала галавой Лідзія Фёдараўна, — у гарачай вадзе купаныя, ці што?

А Протчанка глядзеў услед чырвоным стоп-агеньчыкам, якія то ўспыхвалі, то гаслі, і думаў, што справа, відаць, не ў гарачай вадзе, хаця вытрымкі Жукоўскай і не хапіла. Але яе раптоўны, падобны на ўцёкі, ад’езд хутчэй за ўсё сведчыць, што лепш бы яму не трапляцца Жукоўскай на вочы менавіта тут.

18

Вайцулевіч чакаў выкліканага павесткай Антончыка і заклапочана чухаў патыліцу. Факты супраць мужа нябожчыцы нагрувашчваліся адзін на другі, гара доказаў расла. А ён, следчы, усё яшчэ не рашаецца прад’явіць яму абвінавачанне. Нечага не хапае. Вайцулевіч адчуваў, што глядзіць на доказы вачамі Протчанкі, і ад гэтага злаваўся на сябе.

Раней Вайцулевіч адкінуў бы думку оперупаўнаважанага, урэшце, ён следчы, а не Протчанка. Былы пракурор Заранок у падобных выпадках паводзіў сябе памяркоўна: маўляў, рабі, як лічыш патрэбным, абы вынік быў. Бабіцкі, які выконвае абавязкі пракурора, немінуча папытае думку Протчанкі. Дык як пераканаць аднаго і другога? Можа, дапамогуць звесткі, здабытыя Даманьковым?

Лейтэнант прывёз і новае, і важнае, ён зрабіў нават болей, чым ад яго чакаў следчы. Даманькоў знайшоў спачатку сведак, якія бачылі нерухомую машыну Антончыка непадалёк ад прыгараднай вёскі Касенічы без шафёра, а потым пабываў на аўтабазе, дзе высветліў, што Андрэй званіў, каб прыслалі рамонтную лятучку, у дзесяць гадзін. Лятучка прыехала а восьмай гадзіне вечара. Гэты час Антончыку паведамілі адразу, бо рамонтнікі ў той дзень былі загружаны працай. Такім чынам, у яго былі прынамсі вольныя гадзін шэсць-сем. Антончык мог чакаць дапамогу ля сваёй машыны, а мог і адлучыцца. Вайцулевіч амаль быў упэўнены, што Антончык ездзіў у горад — і блізка, і жонцы не надта давяраў. Але сведак пакуль не было, іх трэба знайсці.

Гадзіннік паказваў дзесяць мінут адзінаццатай. Антончык спазняўся. Гэта і дзівіла следчага, і раздражняла. Ен нават нецярпліва выглянуў у калідор. Але там наогул было пуста, быццам аб’явілі ў пракуратуры, як у магазіне, санітарны дзень.

Вайцулевіч зачыніў дзверы, у роздуме крыху пастаяў да іх спіной і рашуча схапіў тэлефонную трубку.

— Даманькоў? А-а, Віктар Пятровіч, — зрэшты, капітан яму таксама быў патрэбны. — Хваліся.

— Пахвалюся. Сам збіраўся табе званіць.

— Значыць, у нас поўная еднасць, — засмяяўся следчы. — Дарэчы, Даманькоў побач?

— Ты мяне выслухай, а тады і Міхася атрымаеш. Мы тут у разгубленасці.

— Што так?

— Пазваніла нейкая добразычліўка, папытала мяне і, не назваўшыся, параіла… Ты патрымайся за што-небудзь, каб раптам не хапіў удар. У трубцы я пачуў: «Папытайцеся ў Андрэя Антончыка, што ён рабіў пасля абеду дзесятага ліпеня на аўтобусным прыпынку „Тэхнікум“». Перш чым я паспеў слова ўставіць, яна адключылася. Як табе, га?

— Не маніш? — Вайцулевіч аж сеў на стол побач з тэлефонам, ногі перасталі трымаць. — Напішы дакладную, хай Даманькоў прынясе, у мяне да яго пытанні ёсць.

— А мне, Тарас, не ўсё ясна.

— Проста ты, Віктар Пятровіч, не ведаеш астатніх дадзеных.

— Я пра іншае. Адкуль староннія ведаюць, што Антончык у цябе на падазрэнні і што не стае менавіта гэтага факта?

— Ну-у, гэта неістотна. Антончык, напэўна, дзяліўся з тым-сім пра допыты ў пракуратуры, а такія чуткі разыходзяцца як кругі на вадзе ад кінутага каменя… Прабач, прадоўжым пазней, прыйшоў Антончык.

— Хвіліначку, — затрымаў яго Протчанка. — Людміла Антончык напярэдадні гібелі была на дачы ў Жукоўскіх. Не, кампанія.

— Гэта працуе на маю версію, дзякуй…

Следчы адсунуў на край стала тэлефон, перасеў у крэсла і дастаў чысты бланк пратакола. Уважліва паглядзеў на Андрэя. Выглядаў чалавек неяк не так, як мінулыя разы. Бачылася ў ім Вайцулевічу не звычайная прыгнечанасць, а адчайная рашучасць. Ну, што ж, ён гатовы да бою, сёння ў яго ў запасе ёсць моцны ход.

Вайцулевіч не стаў вымаўляць Антончыку за спазненне. Перад тым, што яго чакае, гэта была дробязь.

— Пачнем, Андрэй Сяргеевіч. Антончык не адрэагаваў.

— Апошні раз, — следчы не звярнуў увагі на яго маўклівасць, — мы з вамі не высветлілі, прынамсі, два моманты. Першы. Якую жанчыну вы прыводзілі да сябе ў кватэру пасля смерці жонкі?..

— Жанчыну? — ускінуўся Андрэй. — Нікога я не прыводзіў!

— Няпраўда. Суседка бачыла.

— То, можа… А-а, усё роўна не паверыце. Прыходзіла Наташка, з нашай вёскі.

— Ладна, да Наташы вернемся потым. Цяпер другое. Што вы рабілі, пакуль не прыехала тэхнічная дапамога?

— Загараў,— выціснуў з сябе Антончык.

— «Загарала», відаць, машына, а што рабілі вы?

— Танцаваў, калі вам загаранне не падыходзіць!

— Не грубіце, — спакойна сказаў следчы, — я не са столі бяру пытанні. Апытаныя намі жыхары Касеніч паказалі, што нейкі час вас ля машыны не было.

— Я не прывязаны!

Нервы Антончыка былі на мяжы. Вайцулевіч бачыў, што так доўга не працягнецца. Два-тры пытанні, і адбудзецца зрыў. Адно невядома — у які бок: або агрэсіўнасць павялічыцца, або, наадварот, настане дэпрэсія. Але калі ў следства з’явяцца такія факты, як сённяшнія, і Вайцулевіч вырашыў падліць у агонь масла:

— Кабіна замкнёная, на кузаве пломба — нішто не трымае…

Андрэй слухаў напружана, зыркаючы спадылба неспакойнымі вачамі.

— Напрыклад, у сельмаг або сталовую, — павольна раскідваў сіло. — Праўда, там вас ніхто не запомніў… А ў горад?

Антончык скрыгатнуў зубамі, сціснуў кулакі, але прамаўчаў.

— Я не памыляюся, Андрэй Сяргеевіч?

— Хлусня.

— Між іншым, вас бачылі на прыпынку «Тэхнікум», адкуль аўтобусы якраз і ідуць на Касенічы.

Антончык адхіснуўся назад, разгублена ўчалопіўся ў Вайцулевіча, задыхаў цяжка. Нарэшце прахрыпеў:

— Чаго вы дамагаецеся? Чаго!

— Не стройце з сябе дурня, Андрэй Сяргеевіч. Не помніце — нагадаю. Вы мелі час, каб да прыезду тэхнічнай дапамогі пабываць у горадзе. Вы так і зрабілі. Прыехалі, заскочылі дадому. Жонкі не было, вы не ведалі, што яна памянялася зменамі. Затое было нешта такое, што вас узрушыла, не, бадай, апякло. Так?

Вочы ў Андрэя патухлі, ён глядзеў на следчага і не бачыў яго.

Вайцулевіч здагадаўся, што трапіў у цэль, спытаў:

— Што вы ўбачылі?

Андрэй не пачуў пытання. Ен зараз нібы наяве зноў убачыў смеццевае вядро пад кухоннай ракавінай, папяровы скрутак, з якога тырчаў акурак цыгарэты. Люся не курыла, ды і не было на ім слядоў памады. Курыла не жанчына. Падазрэнне, якое жыло ў Андрэі, кінула яго да тэлефона. На працы Люсі не было, Жукоўская з асалодай сказала, што яе выклікаў нейкі мужчына… Андрэю ад гэтых успамінаў раптам стала ўсё роўна, што з ім будзе. Абы адчапіўся хутчэй гэты настырны следчы, абы не прымушаў болей успамінаць…

— Вы ўбачылі чыесьці сляды?

Не надта ўдумваючыся ў словы следчага, Андрэй матнуў галавой.

— Вы пазванілі жонцы на працу…

На добры лад Вайцулевіч не павінен быў падказваць, а дабіцца прызнання самога Антончыка. Аднак яму не цярпелася скарыстаць момант, паказаць, што следчы і без таго ўсё ведае.

Андрэй загаварыў, абыякава, манатонна, нібы пра каго іншага, пра каго яму непрыемна расказваць:

— Гэта я… Я падштурхнуў Люсю… Яна была б жывая…

Прызнанне, як ён яго ні чакаў, прагучала для Вайцулевіча неспадзявана. Ен таропка запісаў словы Антончыка і аб’явіў:

— Зараз мы з вамі паедзем на месца здарэння. Вы зможаце паказаць, дзе гэта здарылася?

— Я быў там, — глуха прамовіў Андрэй. — Я не хачу туды. Не магу, зразумейце! — горыч выплюхнулася з яго грудзей. Ен зусім абмяк, пабляднеў.

— Ладна, ладна, — пачаў супакойваць яго следчы, шкадуючы, што ў такім стане Антончыка нельга везці для пацвярджэння паказанняў.— Пасядзіце ў калідоры, — і адвёў хлопца да таго самага акна, ля якога ён сядзеў мінулы раз, а сам вярнуўся ў кабінет.

Ен, следчы, перамог. Цяпер і Протчанка, і Бабіцкі прызнаюць, што ён не памыляўся з самага пачатку. Тыя звязкі будучага абвінаваўчага заключэння, якія пакуль не стыкуюцца паміж сабой, пропускі ў моцным увогуле ланцугу доказаў звесці ў адно — справа тэхнікі.

19

Сёння Віктар Пятровіч дзівіў Даманькова. Быў капітан непрывычна хмуры. Міхаілу гэта не падабалася. Ен узяў з тумбачкі свой маленькі транзістарны прыёмнік, пагуляў тумблерам на радыёхвалях — Протчанка музыку любіў, прыцішыў гук і спытаў:

— Віктар Пятровіч, якую музыку круцяць на дачы ў Жукоўскіх?

— Цябе больш нічога не хвалюе? — Протчанка неахвотна адарваўся ад сваіх думак.

— Музыка таксама характарызуе чалавека.

— Напрыклад, лейтэнанта Даманькова, — палагоднеў капітан. — Папытаюць у кадрах — скажу: зацяты рокер ці як іх там яшчэ называюць.

— Я сур’ёзна, — Міхаіл не паказаў задаволенасці, што Протчанка клюнуў на прынаду. — Гэта ж на дачы адбылося падзенне Людмілы Антончык. Не з Саевічам, з Саевічам магло быць сапраўднае пачуццё. Пазней. Чым спакусілі, звялі дзеўку гандляры?

Капітан уважліва паглядзеў на яго і раптам спытаў:

— Ты верыш, што Андрэй вінаваты ў смерці жонкі?

— Мнагавата супраць яго. Вайцулевіч збіраецца інкрымінаваць давядзенне да самагубства.

— Давесці маглі і на дачы. А доказаў, што Андрэй быў з жонкай на той паляне, няма ў нас.

— Прыедуць з турпаездкі верамейкаўскія студэнты, правядзем апазнанне.

Протчанка з сумненнем паківаў галавой і працягнуў руку да тэлефона.

— Тарас Сцяпанавіч, дзень добры. Хачу наведаць універсам. Фармальны повад ёсць. Халаты праверыць. Твой званок дырэктару юрыдычнай сілы не мае, так і скажу, калі што.

— Відаць, не толькі па даведку? — падміргнуў лейтэнант.

— Яснавідзец, — усмешка прабегла па Пратчанкавых вуснах. — Міхась, ты быццам бы ва універсаме знаёмства займеў?

Даманькоў сумеўся, нехаця прызнаўся:

— Есць такі грэх, Рыта Дземяшкевіч…

— Спадзяюся, да граху яшчэ не дайшло, — сур’ёзна прамовіў Віктар Пятровіч. — Дзяўчына надзейная?

— Думаю, што так. А ў чым справа?

— Хацеў бы з ёю пагаварыць, вядома, не спасылаючыся на цябе. Можна крыху даверыцца?

— Напэўна… Яна ведае, што я ў міліцыі служу. Але пра Антончык я не мог у яе пытацца, збаяўся, што не так зразумее.

— Дзяўчаты народ непрадказуемы. Ну, я пайшоў, цябе не выдам, не турбуйся.

Даманькоў заклапочана паглядзеў капітану ўслед: як прыме пытанні Рыта?

Улік халатаў ва універсаме быў пастаўлены ўзорна. Протчанку здалося нават, што гэта яму прадэманстравалі з вялікай ахвотай. Не хапала толькі таго халата, які быў у Людмілы Антончык. Скончыўшы з гэтай справай, Віктар Пятровіч выйшаў у гандлёвую залу.

У рыбным аддзеле працавала худзенькая бялявая дзяўчына. Гэта і была Рыта Дземяшкевіч. Протчанку яна спадабалася: і сімпатычная, і глядзіць на пакупнікоў добразычліва, хаця за дзень, напэўна, і стамілася, і ўсякае выслухала, бо асартымент дароў мора і рэк быў не надта багаты.

Капітан паблукаў паміж кантэйнераў з крупамі і слоікамі кансерваў і пайшоў з універсама — прадаўшчыцы, адміністратар крадком цікавалі за ім…

Было каля дзевяці гадзін. Сонца ўжо вісела невысока, і ад дамоў, дрэў на зямлю клаліся доўгія шэрыя цені.

Прайшоўшы па скверыку, Протчанка з жалем паглядзеў на занятую лаўку — адзіную тут, з якой добра бачыўся выхад з магазіна. А ногі гудзелі, за дзень капітан нямала пабегаў. Ен зірнуў на гадзіннік і накіраваўся да старой таполі, пашкадаванай будаўнікамі. Яна высілася пасярод шырокага тратуара і весела трымцела серабрыстымі лісцікамі. Протчанка прыхіліўся да дрэва і стаў чакаць.

Рыта Дземяшкевіч з’явілася а палове дзесятай. Яна была не адна, з групай прадаўшчыц. Ажыўленая, Рыта нешта смешнае расказвала сяброўкам, памагаючы сабе рукамі.

Крыху пачакаўшы, Віктар Пятровіч падаўся за дзяўчатамі.

Хвілін праз дзесяць Рыта нарэшце развіталася з прадаўшчыцамі і павярнула ў завулак. Капітан паскорыў крокі і аклікнуў яе.

Дзяўчына здзіўлена азірнулася, прыпынілася.

— Вы мяне?

— Так, Рыта, вас. Не палохайцеся, я з міліцыі.

— Бачыла вас, ведаю. А я вам навошта?

— Хачу папытаць вас пра Людмілу Антончык.

— Дзіўна, — Рыта апякла яго позіркам блакітных вачэй, якія імгненне назад былі мяккімі і свойскімі.— Жанчына памерла, сама, а вы…

— Усё правільна. Людмілы няма. А вось сама… Я хачу ў гэтым упэўніцца.

— Дык што я магу? — яна зноў перасмыкнула плечыкамі.

— Працаваў чалавек, працаваў і раптам захацеў пад колы кінуцца, прычым аж за горадам. Не на крылах жа Людміла ляцела, не на верталёце.

— Які верталёт? — дзяўчына спынілася. — Звычайныя «Жыгулі», васьмёрка.

Протчанка знямеў.

— Не верыце? — здзівілася Рыта.

— Прабачце, — да капітана вярнулася мова. — Не чакаў, што вы ўспомніце.

— У мяне ў той дзень была другая змена. Іду на працу і бачу Людмілу, бяжыць да машыны. Ускочыла, і машына адразу газанула.

— А чыя машына, часам не падкажаце?

— Прозвішча не ведаю, але раней бачыла, з Жукоўскай. Па-мойму, спартсмен, такі плячысты. Але ў машыне на заднім сядзенні яшчэ нехта быў.

Яны падыходзілі да Рыцінага дома. Протчанка дапытліва паглядзеў на дзяўчыну, прамовіў:

— Рыта, спадзяюся, вы зразумелі, што мае пытанні не з-за цікаўнасці. Прашу, вельмі прашу, нікому не расказвайце, што сустракаліся са мною, пра што гаварылі.

Вочы ў дзяўчыны шырока адкрыліся, нават прывабныя ямачкі на шчоках зніклі.

— А што тут такога? — спытала яна.

— Ідзе следства, яно павінна ўстанавіць, чаму і як загінула Антончык. А пакуль мы гэтага не ведаем, лепш памаўчаць. Ад вас мы мусім узяць паказанні пра машыну. Падпішаце?

— Чаму не? Я Марыю Міхайлаўну не баюся.

— Гэта добра. І ўсё-такі нікому ні слова. Абяцаеце? Рыта падумала і кіўнула.

Каб-то споўніла абяцанне! Протчанка занепакоена глядзеў дзяўчыне ўслед аж пакуль яна не схавалася ў пад’ездзе.

Ноччу Віктар Пятровіч доўга не мог заснуць, варочаўся з боку на бок і ўсё думаў, думаў. Ен ледзь дачакаўся раніцы.

На службу Протчанка прыйшоў дачасна. Не было яшчэ Даманькова, у калідоры не чуліся крокі. Віктар Пятровіч адшукаў у тэлефоннай кнізе хатні нумар Жукоўскіх і пазваніў.

— Марыя Міхайлаўна? Добрай раніцы. Протчанка з крымінальнага вышуку турбуе. Трэба, каб вы зараз зайшлі да нас. На працу сабраліся? Нічога, дадзім даведку. Ну, Марыя Міхайлаўна, не прымушайце пасылаць па вас ганца, не ўпарціцеся.

Жукоўская з’явілася праз гадзіну, хаця ад яе дома да райаддзела самае большае хвілін дзесяць ходу. Відаць, з кімсьці раілася. Была яна разгневаная. Фанабэрыста заявіла:

— Я не дазволю сачыць за сабой. Я вам не злачынка! Капітан зразумеў, што сустрэча на дачы клопатаў яму дасць. Паморшчыўся:

— Сачыць? Да вас асабіста ў нас прэтэнзій няма, Марыя Міхайлаўна, — і не ўтрымаўся, кальнуў: — Спадзяюся, і ніколі не будзе.

— Казкі расказвайце дзецям! Што вы рабілі на маёй дачы?

— Нават да вашай форткі не дакрануўся, — оперупаўнаважаны ўсміхнуўся, хаця яму было зусім не весела. — З суседкай гутарыў, гэта не забаронена.

— Ведаю вашы хітрыкі,— распалялася Жукоўская. — Сюды выклікалі, прыводам пагражалі. Буду скардзіцца, папярэджваю!

— Не сумняваюся, што ўжо скардзіліся, — Віктар Пятровіч падумаў, што час ставіць гэту агрэсіўную даму на месца. — Тым не менш мусіце зараз адказваць на мае пытанні. Хто такі спартыўнага выгляду малады чалавек, які звычайна прывозіць Падошву да вас на дачу? Толькі не кажыце, што не ведаеце яго, ён, бывае, начуе ў вас.

— А вам якая справа? — Каб позірк мог паліць, ад капітана, бадай што, засталася б толькі кучка попелу.

— Есць справа, Марыя Міхайлаўна.

Протчанка не паддаўся на грубасць. Наадварот, быццам паспакайнеў, і гэта зламала ўпартасць Жукоўскай. Яе твар пакрыўся чырвонымі плямамі. А Віктар Пятровіч дзівіўся, адкуль гэта варожасць, замешаная на трывозе? І раптам бліснула, сабраўшы нібы ў фокусе ўсе падзеі, факты, словы, з якімі ён сутыкнуўся, расследуючы гібель прадаўшчыцы універсама. Віктар Пятровіч жахнуўся ад сваёй здагадкі і ўжо інакш — востра, па-чужому паглядзеў на жанчыну, якая дарэмна спрабавала не паказаць разгубленасці. Ен паўтарыў:

— Хто той малады чалавек?

Нешта, відаць, дайшло да Жукоўскай, яна не адважылася на новую ўспышку і скрозь зубы выціснула:

— Эдзік Шурмель…

— Дзе жыве, працуе?

Усё-такі Жукоўская не прывыкла цярпець слова насуперак і зараз не прамінула з’едліва адказаць:

— Не цікавілася… Высвятляйце па сваіх каналах! Віктару Пятровічу карцела папытаць, ці не Шурмель прасіў паклікаць да тэлефона Людмілу Антончык у той дзень, калі яна загінула. Прыкусіў язык. Рана яшчэ было кранаць гэту тэму. Хаця, калі так было, Жукоўская даўмеецца, куды дзьме вецер.

Жукоўская доўга чытала пратакол, быццам быў ён не з адным пытаннем. Напэўна, хацела зразумець, што за ім тоіцца. А можа, прыдумвала яшчэ адну абразу оперупаўнаважанаму.

Протчанка абыякава маўчаў, не прыспешваў, і Жукоўская, не знайшоўшы нічога, да чаго можна было прычапіцца, паставіла кручок-подпіс.

— Бярыце! — кінула яна пратакол на стол.

— Дзякую, — усміхнуўся Віктар Пятровіч.

Ды недарэмна народная мудрасць сцвярджае, што добра смяецца той, хто смяецца апошнім.

20

Вынікі апазнання расчаравалі Вайцулевіча. Верамейкаўская Ніна, паглядзеўшы на трох паказаных ёй мужчын, у тым ліку і Андрэя Антончыка, доўга думала, а тады няўпэўнена сказала:

— Сярэдні чымсьці падобны на таго, што быў з жанчынай на паляне…

— Падобны ці той самы? — следчы, да гэтага моманту ўпэўнены, занепакоіўся. — Адказ павінен быць дакладны.

Ніна зноў падумала і заматала галавой:

— Не, той, бадай, быў старэйшы.

Вайцулевіч папрасіў дзяўчыну пачакаць у калідоры і запрасіў Шынкевіча.

Хлопец быў больш катэгарычны:

— Нікога з іх раней не бачыў.

Следчы адпусціў удзельнікаў апазнання, пакінуўшы ў кабінеце толькі студэнтаў. У яго яшчэ цеплілася надзея. Ен спытаў Ніну:

— Чаму вы затрымалі позірк на сярэднім мужчыне?

— Чымсьці напалоханы, хацелася здагадацца, што з ім.

Што Антончык хваляваўся, і тым самым прыцягваў да сябе ўвагу, следчы бачыў і сам. Гэта акалічнасць, вядома, магла прывесці да памылкі. Ды не кожны, над кім вісіць падазрэнне ў злачынстве, можа захаваць спакой. Тым не менш Ніна выдзеліла яго, і гэта нельга было скідаць з рахунку. Повад для падазрэння ў Вайцулевіча застаўся…

З непрыемнага роздуму следчага вывеў Протчанка.

— Дарэчы ты, Віктар Пятровіч. Не падтрымалі студэнты маю здагадку. Але нішто…

— Не хочаш пагадзіцца?

— Я хутка не здаюся, ты мяне ведаеш.

— То, можа, Шурмеля аддасі мне?

— А раптам ён Людмілу вёз па просьбе Андрэя? Віктар Пятровіч не верыў у гэта, але запэўніў:

— Усё высветлю, калі даручыш.

— Займайся. Што яшчэ?

— Прымі параду, Тарас Сцяпанавіч. Вядома, следчы ты, табе рашаць… — Протчанка запнуўся, адчуваючы няёмкасць.

— Давай, давай, не саромся, — бліснуў вачамі Вайцулевіч. — Ты ж ведаеш, на праўду я не крыўджуся.

— Штучна мы прывязваем Антончыка да падзей на паляне.

Некалькі хвілін таму назад Вайцулевіч і сам быў гатовы прызнаць гэта. Зараз, аднак, яму захацелася запярэчыць. Ці не таму, что чужыя падказкі ўспрыймаюцца больш крыўда, чым свае самому сабе? Упарта сказаў:

— Быў Антончык у горадзе, быў! У гараж прыехаў з прывязаным на рэфрыжэратары матацыклам. І звярні ўвагу, як паводзіць сябе: выкручваецца, нават відавочнае не прызнае, пакуль носам не тыцнеш.

— І ўсё-такі я не спяшаўся б, пачакаў паказанняў Шурмеля. Не падабаецца мне нейкая змова вакол яго асобы.

— Гэта здагадка. Дай мне факты, і я вазьмуся за гэту хеўру. Інакш…

— Паспрабую, — паабяцаў капітан. Следчы развязаў яму рукі, праўда, пакідаючы пры гэтым яго сам-насам з Падошвам, Жукоўскай і, хто ведае, з кім яшчэ. Ен, вядома, не баяўся іх, проста, маючы вопыт, лічыў, што ў некаторых выпадках няблага мець за спіной пракуратуру. — У цябе ўсё? То бывай!

Вайцулевіч зноў застаўся адзін са сваімі растрывожанымі думкамі. Лёгка Протчанку раіць, не ён адказвае за вынік. Калі што, перш спытаюць са следчага. Але для яго, Вайцулевіча, галоўнае — не тлумачэнні начальству. Яго следчы гонар пратэставаў нават супраць думкі аб памылцы. Ен, Вайцулевіч, упэўнены: доказы ёсць, павінны быць, іх трэба толькі здабыць!

У паведамленні Протчанкі пра Шурмеля адно добра — нарэшце стала вядома, як Людміла апынулася пад Верамейкамі. Напэўна, там у яе было спатканне, і муж, неяк даведаўшыся аб ім або западозрыўшы нешта такое, памчаўся на матацыкле ў Верамейкі. Сустрэча з нявернай жонкай наўрад ці была цёплай. А што адбылося потым, скажа калі не сам Антончык, дык той, на каго яна прамяняла мужа. Можа, гэта сам Шурмель, можа, яго пасажыр.

Пабудаваўшы больш-менш лагічную схему, Вайцулевіч акрыяў.

А Протчанка ў гэты час роздуму следчага знаёміўся з Эдуардам Цімафеевічам Шурмелем.

Шурмеля, безумоўна, папярэдзілі, што ім зацікавілася міліцыя. Бадай што, дарадчыкі здагадаліся на прычыну цікаўнасці, бо Протчанку гандлёвыя парушэнні не тычыліся, ён займаўся іншым. Натыкнуўшыся на капітанаў пільны позірк, Шурмель сумеўся.

— Эдуард Цімафеевіч, вы — сведка ў крымінальнай справе па факту смерці Людмілы Антончык.

— Я пры чым?

— Неўзабаве высветлім. Дзе працуеце?

— Калі гэта вам патрэбна, трэнерам у спартыўнай школе. Я майстар па вольнай барацьбе. — Ен дэманстратыўна паціснуў моцнымі плячамі і пайграў налітымі мускуламі.

— Вы былі знаёмы з Антончык?

— Каторая з універсама? Збольшага…

— Калі вы бачылі яе ў апошні раз?

— Вялікая падзея!

— Ну, падзея не такая ўжо звычайная.

— Вы на што намякаеце?

— Адказвайце на пытанне, не круціце.

— Далібог…

Протчанка насмешліва паглядзеў на яго:

— Скрываюць тое, што, мякка кажучы, нячыстае. Куды вы павезлі Людмілу Антончык?

Нахабства схлынула з твару Шурмеля, моцнае цела напружылася. Протчанка падумаў, што ён, мабыць, так загараўся, калі на барцоўскім дыване нарываўся на неспадзявана грознага праціўніка. Няўжо і зараз ён не чакаў пытання пра Антончык? Шурмель сядзеў у крэсле як уліты, пазіраў убок, на дзверы, быццам адтуль чакаў падмогі. Нарэшце ён без ахвоты працадзіў:

— Папрасіла, а мне што, Верамейкі амаль у межах горада.

Адказ быў не зусім дакладны, аднак наўрад ці Жукоўская пацвердзіць, што званіў тады па тэлефоне ён. Ды, па словах Дземяшкевіч, у машыне быў нехта яшчэ, ён таксама мог званіць. Таму Протчанка спытаў:

— Як вы згаварыліся з Антончык?

— Бегла па вуліцы, напэўна, таксі лавіла, падвярнуўся я. Не адмовіш.

Зноў недакладнасць. Рыта казала, што машына была на стаянцы. Больш таго, убачыўшы Людмілу, Шурмель расчыніў дзверцы. Гэта даказаць ужо было лягчэй, але капітан вырашыў не спяшацца, даць яму заблытацца больш.

— Чаго яна ехала?

— Цяпер можна сказаць, што па сваю пагібель, — ён ужо асвоіўся, пытанні оперупаўнаважанага не выдавалі небяспечнымі.— А тады мне і ў галаву не прыйшло.

— І вы нічога не западозрылі?

— Я і кажу, нармальная была…

— Пра што гаварыла?

— Хіба ўспомніш звычайную гамонку з не надта блізкай жанчынай? Мянцілі языкамі, смяяліся…

От тут Шурмель нарэшце дапусціў істотную памылку. Ці то пытанне прагучала знянацку, ці наогул ні ён, ні кансультанты не прадбачылі яго. А між тым жанчына, якая збіралася канчаць жыццё самагубствам, нармальна трымацца не будзе, тым болей смяяцца хай сабе і ад дасціпных анекдотаў. Каб потым Шурмель раптам не перайначыў паказанні, капітан запоўніў старонку пратакола і даў яму падпісаць. Перагарнуўшы яе на чысты бок, прадоўжыў:

— Прыехалі ў Верамейкі. Што было потым?

— Высадзіў, дзе папрасіла. Развіталіся. Я вярнуўся ў горад. Мне ў школу трэба было.

Школа была алібі Шурмеля. Тут, напэўна, ён не маніў. Значыць, на паляне з Людмілай сустракаўся нехта іншы.

— Эдуард Цімафеевіч, падзяліцеся, чаго вы стаялі паблізу універсама?

— Жанчыну пільнаваў. Падабаецца мне там адна. Шурмель меў жонку, сына. Ды ў тым асяроддзі, у якім ён аціраўся, сямейная вернасць цанілася не высока.

— Не прыйшла? Шурмель усміхнуўся:

— Нічым пацвердзіць не магу. Мая выбранніца не здагадвалася пра непрыемны сюрпрыз. Так што імя яе вам нічога не дасць.

— Вядома, вы ж не дачакаліся.

— Натуральна. З той у мяне ўзаемнасці няма, дык чаму было не закінуць наперад — Людка таксама прыгажуня, мужа падоўгу не бывае дома, — ён нібы нават засмуціўся, шкадуючы нябожчыцу, пачакаў хвілінку. — Хто ведаў…

— Так, уявіць, што чалавек едзе далёка толькі за тым, каб там пакласці шыю на рэйкі, сапраўды цяжка. Асабліва, калі яна і віду не паказвае… — Протчанка наўмысна расцягнуў фразу, вымавіў яе вяла. — Ваш другі пасажыр таксама нічога не падумаў?

Шурмель уздрыгнуў.

— Другі? Хто? — Зачасціў: — Не было, не было нікога…

Протчанка пашкадаваў, што не меў магнітафона. Інтанацыі, спалох пратаколам не захаваеш. Быў пасажыр. Капітан ужо не сумняваўся ў гэтым, як і ў тым, што сведка будзе ўпарта адмаўляць гэты факт. А ён пакуль абвергнуць ману не можа. Значыць, націскаць на Шурмеля яшчэ рана, хопіць неазначальнага:

— Мне казалі, што ззаду ў вас нехта сядзеў. Калі вы бралі Антончык у машыну.

Шурмель глядзеў на оперупаўнаважанага не здзіўлена, як вымагала яго адмаўленне другога чалавека ў салоне, а насцярожана і, здавалася, не мог адвесці вачэй. Гэта было незразумела — прысутнасць пасажыра для яго асабіста значэння не мела. Праўда, у тым выпадку, калі той пасажыр вярнуўся з ім у горад. Відаць, у Шурмеля былі нейкія прычыны і тут гаварыць няпраўду. Напрыклад, Людміле званіў па просьбе пасажыра, а потым іх абаіх высадзіў.

Пытанні ўзнікалі і заставаліся без адказу. Протчанка, вядома, мог крыху абвастрыць допыт, падлавіўшы сведку на хлусні. Аднак тое, што было пад рукамі, не гарантавала поспеху. Патрабавалася нешта мацнейшае.

— На сёння хопіць, — капітан падаў Шурмелю пратакол, даў ручку. — Калі ўсё запісана правільна, падпішыце і можаце быць свабодным.

— Дарэмна вы, таварыш оперупаўнаважаны, — пагадзіўшыся, што ў паказаннях скажэнняў няма, папракнуў сведка. — Я сказаў усё… Навошта мне маніць.

— Я не кажу, што вы нешта ад мяне ўтойвалі, проста могуць узнікнуць нейкія новыя абставіны, якія спатрэбіцца ўдакладніць.

Матывы, выкладзеныя капітанам, наўрад ці паказаліся Шурмелю пераканаўчымі. Зрэшты, Протчанка і хацеў гэтага. Гужы павінны быць нацягнутымі, выклікаць нервознасць і ў Шурмеля, і ў таго, каго ён не хоча называць.

Сведка ўжо ішоў да дзвярэй, як у Протчанкі мільганула ідэя.

— Хвіліначку, — спыніў ён Эдуарда Цімафеевіча. — Вы ў які бок? О, і мне туды. Падкінеце?

— Хочаце праверыць, ці няма каго ў машыне? — вырашыў пажартаваць Шурмель.

— Угадалі, а то і наступным разам будзеце адмаўляць, — казытнуў напружанага сведку оперупаўнаважаны.

Протчанка недарэмна затрымаў Шурмеля. Ледзь ён паспеў павітацца з Жукоўскай, якая чамусьці знаходзілася ў дырэктаравым кабінеце, а не на сваім рабочым месцы, як зазваніў тэлефон. Марыя Міхайлаўна ўскочыла, працягнула да апарата руку. Протчанка, нібы хацеў зрабіць паслугу, апярэдзіў:

— Дазвольце мне, — і зняў трубку. Патрымаўшы крыху яе перад разгубленай жанчынай, прыклаў да свайго вуха.

Голас, вельмі падобны на Шурмелеў, пытаўся Жукоўскую.

Капітан паглядзеў на Марыю Міхайлаўну, якая ўсё яшчэ стаяла пасярод пакоя, і сказаў:

— Пазваніце, калі ласка, пазней. Яна занятая. Толькі цяпер Жукоўская апамяталася, закрычала:

— Нахабнік! Што вы лезеце ў кожную дзірку! Гэта вам так не пройдзе!

— Супакойцеся, Марыя Міхайлаўна, — капітан азірнуўся, шукаючы графін з вадой. — Потым вы можаце паскардзіцца на мяне, ваша права. А зараз, зрабіце ласку, адкажыце на адно пытанне.

— Не буду.

— Будзеце! — ён таксама павысіў голас. — Не прымушайце ацэньваць вашу ўпартасць інакш…

Твар Жукоўскай пачырванеў. Яна абаперлася на стол, намацала ззаду сябе дырэктарава крэсла і ўпала ў яго.

Оперупаўнаважаны дастаў са скураной папкі чысты бланк пратакола, спакойна сказаў:

— Пакуль да вас адно пытанне: хто прасіў вас у дзень гібелі Антончык паклікаць яе да тэлефона?

Вочы ў Жукоўскай акругліліся.

— Не ўздумайце круціць, Антончык клікалі вы!

Марыя Міхайлаўна раптам увачавідкі пачала старэць. Спачатку згорбілася спіна, потым на гладкіх шчоках праявіліся маршчынкі. Цераз сілу, відаць, вырашыла, што Шурмель ужо гэта прызнаў, яна прашаптала:

— Эдзік…

21

Прызнанне Жукоўскай Вайцулевіч і Протчанка прынялі па-рознаму. На думку следчага, у яго версіі яно нічога не мяняла. Віктар Пятровіч ставіўся да гэтага факта інакш, робячы з яго вывад, што ў гібелі Антончык вінаваты невядомы пакуль пасажыр Шурмеля і што Жукоўская пра гэта таксама нешта ведае. Протчанка настаяў, што будзе працаваць у гэтым напрамку. Нешта падказвала яму, што пацягнуў ён не зусім звычайную нітачку — надта многа ўпартасці праяўлялі сведкі там, дзе ім, здавалася б, няма чаго баяцца.

Настрой у Протчанкі быў добры. Ён падштурхнуў падзеі, і цяпер можна было пачакаць натуральнага іх развіцця. А падзеі сапраўды пачалі раскручвацца з незвычайнай імклівасцю. Аднак зусім не так, як спадзяваўся Віктар Пятровіч.

У канцы наступнага пасля допыту Жукоўскай дня Протчанку выклікаў начальнік райаддзела.

Віктар Пятровіч, ідучы па доўгім калідоры, у думках прыкінуў, у якім стане знаходзяцца даручаныя яму справы. Усё быццам было нармальна.

Адчыніўшы дзверы начальнікавага кабінета, Протчанка спытаў дазволу зайсці.

Міранкоў коратка кіўнуў і, не спяшаючыся прапаноўваць сесці, з цікавасцю разглядаў падначаленага.

Пад пільным позіркам Віктару Пятровічу зрабілася ніякавата, ён нават пераступіў з нагі на нагу, чаго звычайна ніколі не дазваляў сабе.

Міранкоў паклаў руку на нейкія паперы, што ляжалі перад ім, і сказаў:

— Садзіцеся, оперупаўнаважаны, — паказаў на крэсла паблізу ад сябе, — вось сюды, — а сам усё разглядаў Протчанку, нібы бачыў упершыню.

У Віктара Пятровіча ёкнула сэрца: здарылася нешта непрыемнае.

Протчанка лічыў сябе не горшым за іншых, віны за сабой не адчуваў, аднак чым далей, тым болей хваляваўся.

— Як ідзе расследаванне гібелі прадаўшчыцы? Пытанне настолькі не вязалася з паводзінамі Міранкова, што Віктар Пятровіч упэўнена сказаў сабе: на цябе, шаноўны, паступіла папера. Ен паглядзеў начальніку ў вочы. Міранкоў не змяніў позірк, па-ранейшаму была ў ім не то цікаўнасць, не то насмешка. Протчанка, памарудзіўшы, адказаў:

— Днямі ўсё павінна высветліцца…

— Падрабязней, калі ласка.

Віктар Пятровіч расказаў пра сваю і следчага версіі, пра допыты Жукоўскай і Шурмеля.

Падпалкоўнік слухаў засяроджана, не перабіваючы і не ўдакладняючы, і толькі машынальна круціў у пальцах тоненькую шарыкавую ручку. Калі оперупаўнаважаны скончыў, ён некалькі хвілін прасядзеў моўчкі, потым, не адобрыўшы і не пакрытыкаваўшы, неазначальна працягнуў:

— Та-ак…

Паўза непрыемна падзейнічала на капітана, здалося, што начальнік засумняваўся ў яго вывадах.

— Я памыляюся, Леў Фёдаравіч?

Міранкоў падняўся, з шумам адсунуў масіўнае мяккае крэсла і, нахіліўшыся да Віктара Пятровіча, паклаў перад ім паперы, што дагэтуль ляжалі пад яго рукой на стале.

— Пазнаёмцеся…

У стосіку вырваных з вучнёўскага сшытка лісткоў Протчанка заўважыў некалькі фатаграфій і, упэўнены, што гэта нейкія дадатковыя матэрыялы да справы, задаволена прамовіў:

— От добра…

— Радавацца будзеце пазней, — незразумела і хмура сказаў Міранкоў.— Чытайце, я пакуль займуся сваім.

Протчанка ледзь стрымаўся, каб не паціснуць плячамі, і раптам яго працягнутая да здымкаў рука тузанулася і павісла ў паветры — на верхнім здымку быў ён сам. Здзіўлены Віктар Пятровіч рассыпаў картачкі веерам па стале. Ен глядзеў на іх і нічога не мог зразумець. Вось ён, Протчанка, прыязна пазірае на Аксану Барысаўну Васілоўскую, а яна ў адказ усміхаецца какетліва, радасна. У галаве Віктара Пятровіча нават мільганула: прычым тут універсамаўскі эканаміст? Але, скасіўшы вочы на суседні здымак, Віктар Пятровіч разгубіўся — ён ідзе па вуліцы, а побач, трымаючы яго пад руку, плыве ўсё тая ж Аксана Барысаўна, радасная, вясёлая, і бестурботна памахвае невялікім складзеным парасончыкам.

Прадчуваючы ўжо нядобрае, Протчанка схапіў адзін з прыкладзеных да фатаграфіі лісткоў і здрыгануўся. «Таварыш сакратар гаркома! Я не ананімшчык, я даю доказы. Супрацоўнік міліцыі Протчанка В. П. — чалавек з двайным дном, круціць любоў з незамужняй развядзёнкай. Маральна няўстойлівы чалавек не мае права вырашаць лёс людзей». Ашаломлены Віктар Пятровіч перагарнуў лісток, нібы там маглі быць тлумачэнні. Адваротны бок быў чысты, адно праступалі адбіткі радкоў, напісаныя цвёрдым алоўкам.

Два наступныя лісткі былі падобныя на першы, толькі ўжо мелі подпісы. Наталля Саўчанкава скардзілася: «Оперупаўнаважаны Протчанка ўварваўся ў маю кватэру і дабіваўся, каб я забрала заяву на яго знаёмую Равуцкую — махлярку з культмага, за што і была зволена. Протчанка пагражаў мне крымінальнай адказнасцю». Жукоўская ў сваю чаргу пісала, што капітан міліцыі Протчанка ўстанавіў за ёю нагляд — сочыць і на працы, і на дачы.

Як ні дзіўна, менавіта скарга Жукоўскай супакоіла Віктара Пятровіча. Не зусім, вядома, аднак ён яшчэ раз пераканаўся, што сапраўды разварушыў асінае гняздо, што смерць Антончык наўрад ці выпадковая. Капітан акуратна склаў паперкі і фотаздымкі ў канверты і павярнуўся да Міранкова:

— Брыдота… Глупства!.. Падпалкоўнік падняў галаву.

— Не скажыце, таварыш оперупаўнаважаны, — прамовіў ён суха. — Скаргі падпісаны канкрэтнымі людзьмі, з імі ўжо гутарылі, яны пацвердзілі напісанае. Акрамя Васілоўскай, якая заявіла: не лезьце ў маё жыццё! А гэта падобна на прызнанне.

Усё было настолькі неверагодным, што Протчанка ўскочыў. Ад абурэння ён не знаходзіў слоў.

Міранкоў падняў руку, прымусіў яго сесці на месца і слухаць.

— Што за яна, Васілоўская? — Леў Фёдаравіч торкнуў палец у здымак, дзе капітан стаяў з Аксанай Барысаўнай.

— Эканаміст універсама. Зачапіла мяне на вуліцы, дагэтуль я не ведаў пра яе існаванне, — Віктар Пятровіч гаварыў цераз сілу, быццам адбывалася нейкая недарэчная гульня, у якую яго цягнуць міжволі.

— Чаму зачапіла?

— Расказаць пра Антончык.

— Паказанні аформлены?

— Не, я ўжо гэта ведаў.

Міранкоў узяў другі здымак, чмыхнуў.

— Гэта лірычная сцэнка з якой нагоды?

— Зноў пераняла. Я ішоў у аддзел пасля сустрэчы з Равуцкай.

— Паказанні і на гэты раз не аформілі? Капітан збянтэжана развёў рукамі.

— Саўчанкава мае дачыненне да справы, якую вам даручана расследаваць?

— Не… Я хацеў праверыць, ці праўду казала Равуцкая…

— Та-ак — працягнуў сваё любімае падпалкоўнік. — Нагарадзілі…— Памаўчаў, даючы Протчанку асэнсаваць памылкі, і сурова сказаў: — Да высвятлення ўсіх абставін, оперупаўнаважаны, адхіляю вас ад удзелу ў расследаванні справы аб гібелі Антончык.

Не, гэта была не гульня. Віктар Пятровіч з адчаем выгукнуў:

— Яны ж, можа, гэтага і дабіваліся!

— Ты, Віктар Пятровіч, — начальнік аддзела, быццам ужо аддаў даніну афіцыйнасці, звярнуўся да капітана па-свойску, — крыміналіст і ведаеш, што эмоцый у дадзеным выпадку недастаткова.

— Як я дакажу што-небудзь, калі вы мяне адхіляеце? — ён яшчэ чапляўся за саломінку.

Міранкоў зразумеў гэта і сказаў:

— Ну, дапусцім, нада мною таксама кіраўніцтва маецца. Так што не будзем жаваць гуму.

Протчанку стала вельмі крыўдна. Няўжо дастаткова аднаго паклёпу, каб твая шматгадовая служба была адразу пастаўлена пад сумненне? Калі так, то яму няма чаго тут рабіць. Ен устаў.

— Дазвольце ісці?

— Не дазволю! — грукнуў па стале кулаком падпалкоўнік. — Ты сваю расхлябанасць на чужыя плечы не перакладай. Раней трэба было думаць!

— Не мне даручана, разбірайцеся, — Протчанка завёўся і не мог спыніцца.

— Ты красную дзеўку з сябе не строй. Па галоўцы гладзіць цябе няма за што. Скаргі невыпадкова пасыпаліся. Гэта і мне, як начальніку аддзела, мінус, — ён перавёў дыханне. — Разбірацца будзем. Але і ты варушы мазгамі, варушы!

Протчанка сумеўся — начальнік меў рацыю. Вінячыся, ён сказаў:

— Прабачце… Буду думаць…

— Дайшло? — уздыхнуў Міранкоў.— Вось цяпер можаш ісці. Заадно напішы заяву на водпуск.

22

Непрыемнасці не абмінулі і Вайцулевіча. Не такія, як у Протчанкі, не з таго боку, але ўсё роўна прыкрыя. Бо вымова, нават зробленая ў мяккай вуснай форме і сам-насам, знак аб сабе пакідае. Пачалося ўсё са званка начальніка аўтабазы, на якой працаваў Андрэй Антончык. Пазваніў ён памочніку пракурора і даволі пераканаўча абгрунтаваў сваю прэтэнзію:

— У нас гаспадарчы разлік, мы не можам плаціць шафёру за прыгожыя вочы. Вінаваты Андрэй — бярыце на сваё ўтрыманне, невінаваты — зніміце абмежаванні, каб можна было паслаць чалавека ў камандзіроўку.

Вядома, следчы не абавязаны даваць справаздачу па такіх пытаннях староннім людзям. Але Бабіцкі не толькі перадаў незадаволенасць кіраўніка базы. Ен прачытаў матэрыялы супраць Антончыка, затым папракнуў, праўда, не ў лоб, а ў сваёй вобразна квяцістай манеры:

— Як бы пад нашым з табой падмуркам, Тарас, не выявіўся замест цвёрдага грунту сыпучы пясок.

— Не разумею… — заўпарціўся следчы. Ен хмура паглядаў на Генадзія Юр’евіча і чакаў, што прагучыць далей. Бабіцкі быў рослы, са студэнцкіх гадоў захаваў выпраўку аднаго з лепшых універсітэцкіх валейбалістаў. Сядзеў ён зараз расслаблена, кранаючы насамі чаравікаў бліскучы паркет і свецячы стракатымі шкарпэткамі. Чамусьці яны, а не словы памочніка пракурора больш за ўсё раздражнялі Тараса Сцяпанавіча. Ен ледзь стрымліваўся, каб не абазваць таго піжонам. Хаця, напэўна, справа была ў іншым. Вайцулевіч заўсёды зайздросціў уменню Бабіцкага падкрэслена элегантна апранацца — і зараз на ім усё было да месца, у тон: ад вузканосых карычневых туфляў, да чырвонага з зялёнымі палоскамі гальштука. Гэта разам з завуаліраваным папрокам зусім сапсавала Вайцулевічу настрой.

Не пачуўшы ўдакладнення ад следчага, чаго той не разумее, Бабіцкі прадоўжыў сваю думку:

— Нацяжкі выпіраюць, — заўважыўшы цень на твары следчага, дадаў: — Мне так здаецца.

— У чым ты іх бачыш?

— Не даказана, што Андрэй Антончык быў на месцы здарэння ў дзень гібелі жонкі. Дык ці не будзе, — ён стараўся пазбегнуць катэгарычнасці,— больш правільным пераключыцца з Антончыка на Протчанкаву версію? Не дзеля забавы накінуліся на капітана так дружна магчымыя фігуранты ў справе. Можа, Шурмелеў пасажыр з універсамаўскага асяроддзя? Я прыгледзеўся б да тамашніх мужчын.

Вайцулевіч толькі соп, слухаючы разважанні Бабіцкага, падобныя на загад.

— Ну, ты з Антончыкам разбярэшся, — Генадзій Юр’евіч саскочыў з падаконніка. — Як Протчанка, не апусціў рукі?

— Такія ўдары, памножаныя на аргвывады, энтузіязму не садзейнічаюць. Але Віктар сам расцяпа. Панеслі яго чэрці да Саўчанкавай. Праўдалюбца!

— Між іншым, не такая ўжо благая рыса, Тарас, — ён паправіў стрэлкі на штанах. — На жаль, мы звычайна вучымся на сваіх гузаках.

— Табе, Генадзь, у паэты-сатырыкі падацца — вялікіх вышынь дасягнуў бы.

— Выбірай, Тарас, хамут па шыі, муляць не будзе, — зірнуў на гадзіннік. — Ого, то-та мне есці захацелася. Абед ужо. Пойдзем?

— Віктар абяцаў быць, яму цяпер распарадак не пісаны.

— Некаторыя і чужой бядой сытыя бываюць. Прывецік!

— Балбатун ты, а не памочнік пракурора, — прамармытаў Вайцулевіч у зачыненыя дзверы, бо Бабіцкі паспяшаўся скрыцца раней, чым Тарас прыдумаў адказ.

А праз якую хвіліну ў дзверы пастукалі. Вайцулевіч нікога не чакаў, час быў абедзенны і рашыў, што гэта чарговы жарт Бабіцкага. Ен паглядзеў на дзверы і сярдзіта крыкнуў:

— Не замкнёна!

На парозе ўзнік Протчанка.

— Ну, ты даеш, Віктар Пятровіч, — засмяяўся следчы, — крадзешся, як сведка з боку абвінавачаных.

— А як ты думаў? Следчы павінен больш вушамі слухаць, чым рот адкрываць, — не надта весела пажартаваў капітан. — Не загаварвай мяне, я яшчэ жывы.

— Больш таго, з гэтай тваёй заявы раблю вывад: оперупаўнаважаны крымінальнага вышуку, патраціўшы бясцэнны адпускны час на затурканага следчага, прыйшоў не з пустым блакнотам.

— У мой блакнот, — Віктар Пятровіч паляпаў сябе па кішэні,— табе лепш не заглядаць. А то і цябе заадно адправяць у водпуск.

— Следчы — асоба незалежная, — Вайцулевіч расправіў плечы. — Перачытвай час ад часу крымінальна-працэсуальны кодэкс.

Протчанка паморшчыўся. Ен ведаў болей за Вайцулевіча. Сакратарка начальніка аддзела Міранкова па сакрэту сказала яму, што ў пісьме, якое было прыкладзена да скаргаў, намеснік старшыні гарвыканкома Заранок прыпісаў: «Да фактаў злоўжывання службовым становішчам з боку Протчанкі В. П. трэба паставіцца сур’ёзна. Каб выручыць махлярку Равуцкую, Протчанка звяртаўся да мяне». Прыпіска засмуціла Віктара Пятровіча, і зараз ён зноў успомніў пра яе. Тады, калі Віктар Пятровіч прыходзіў да Заранка, пра выручку і гаворкі не было. Больш таго, Заранок нават падкрэсліў яго сумленнасць. Дык што прымусіла яго павярнуцца на сто восемдзесят градусаў? Няўжо Аляксандр і тут, здраджваючы былой дружбе, дэманстраваў сваю ўяўную прынцыповасць? З яго магло стацца…

— Ты не слухаеш? — пільна паглядзеў на капітана Тарас Сцяпанавіч. — Не журыся, не такі страшны чорт, якім яго любяць маляваць.

— Незалежных таксама ламаюць, — вярнуўся Протчанка да пахвальбы следчага.

— Толькі не мяне! Але ты, мабыць, нешта хацеў?

— Паглядзець апошнія паказанні Антончыка.

— Круціць хлопец. Нібы, каб тваю думку пацвердзіць…

— Ну-у, — усміхнуўся Протчанка, — я цяпер чалавек старонні ў расследаванні, інтарэс у мяне іншы, — ён знайшоў патрэбны пратакол, здзіўлена падняў вочы. — Хто такая Наташа?

— Увогуле я не бачу патрэбы ўстанаўліваць яе, паверыў Андрэю, што проста зямлячка. Суседка з мухі слана зрабіла, ёсць такія маралісткі.

Протчанка пачухаў патыліцу.

— Шкада, што не папытаў прозвішча.

— Далося яно табе.

— Слухай, Тарас, — капітан памуляўся, — зрабі ласку, пазвані на аўтабазу, хай Антончык скажа адрас гэтай Наташы.

— Э-э, — падміргнуў Вайцулевіч. — Маімі рукамі хочаш жар загрэбсці. Так?

— Чаму на дурніцу не праехаць, — здагадлівасць следчага і наогул прыязны тон размовы крыху ўзнялі Протчанкаў настрой. — Нумар помніш ці падказаць?

— У следчага Вайцулевіча на плячах таксама не качан капусты, — Тарас Сцяпанавіч зняў трубку. Яму пашчасціла, Антончык быў непадалёку. Перагаварыўшы, звярнуўся да капітана: — Запісвай. Саўчанкава Наталля Барысаўна, жыве…

— Дзякую, Тарас, — перабіў яго Протчанка, — гэты адрас я, бадай, усё жыццё помніць буду.

Вайцулевіч падазрона пакасіўся на Віктара Пятровіча, аднак не папытаўся, адкуль той ведае выпадковую ў следстве фігуру.

— Даруй, што ўмешваюся… Я на тваім месцы, Тарас, пазнаёміўся б з гэтай дзяўчынай афіцыйна. Ці не праз яе прасочваліся некаторыя падрабязнасці допытаў Антончыка?

— Дзень бясплатных парад, — прабурчаў Вайцулевіч. — Спачатку памочнік пракурора тут накіроўваў, цяпер вось сышчык… А беднаму следчаму што?

— Не плачся, на цябе працуем…

— Я і кажу. Бо мне здаецца, вынікі будучага допыту Саўчанкавай капітана Протчанку асабліва не турбуюць.

— Люблю мець справу з разумнымі людзьмі,— Віктар Пятровіч акуратна завязаў матузкі на папцы і падаў яе следчаму. — Вынікі сапраўды табе патрэбны, а мне пакуль хопіць прозвішча.

— Скрытны ты чалавек, оперупаўнаважаны, — пасур’ёзнеў Вайцулевіч.

— Прыйдзе час — раскажу, — адказаў Протчанка, падумаўшы, што, можа, каб расказаў пра Васілоўскую раней, то не меў бы зараз і палавіны клопатаў.

23

Віктар Пятровіч пазваніў Антончыку, дамовіўся аб сустрэчы. Сустрэўшыся, папярэдзіў:

— Ты не думай, Андрэй, я не па службе. Проста нам абодвум зараз нясоладка, табе да гаркаты, і мне не меней…

— Дык што вы хочаце? Каб я таксама паплакаўся перад вамі? — на капітанаву шчырасць ён адрэагаваў калюча, крыўдна, — Слёзы, Андрэй, кажуць, ачышчаюць. Калі ёсць ад чаго ачышчацца. Я за табой віны не бачу, інакш бы не прыйшоў да цябе. А для гаманы ёсць іншая прычына.

Антончык маўчаў, і Віктар Пятровіч сярдзіта сказаў:

— Разумею тваё гора і не разумею тваёй апушчанасці. Жыццё не скончылася і для цябе, і асабліва для тваёй дачушкі,— ён скоса паглядзеў на Андрэя, чакаючы нейкай рэакцыі.

Аднак, калі чалавек і рэагаваў на суровыя словы, то вельмі запаволена — нібы сэнс іх даходзіў не адразу.

— Усё, што табе прад’явіў следчы, было, — Віктар Пятровіч гаварыў рэзка, не шкадуючы Андрэя. — За выключэннем аднаго. На месцы гібелі Людмілы ты пабываў назаўтра, а не ў той дзень. Дык растлумач мне, чаму ты не абараняешся?

— Люсі няма, можа, праз мяне…

— Лухта! Ты не хочаш прыняць праўду, хаваешся ад яе!

— Хто яе, праўду, ведае?

— І ты, і я збольшага, і нехта яшчэ, між іншым. Я не хачу кранаць вашы з Людмілай адносіны. Я хачу разам з табой аднавіць твае паводзіны ў той дзень. Толькі не паўтарай мне тое, што з твайго языка трапіла ў пратакол, пратакол я чытаў.

Андрэй не запярэчыў, калі Протчанка пачаў побач з ім паднімацца па вузкай лесвіцы, відаць, скарыўся перад яго настойлівасцю.

Паветра ў кватэры было застаялае. Віктар Пятровіч па-гаспадарску прайшоў у залу, адхінуў штору і адчыніў дзверы на балкон.

У пакоі пасвятлела, але свежасці не адчулася. Яе, напэўна, даў бы скразняк. Протчанка паглядзеў на Андрэя, які меў хваравіты выгляд, і толькі насунуў крэсла бліжэй да балкона.

— Уключыць тэлевізар? — спытаў Андрэй.

— Што перадаюць? — Віктар Пятровіч прыйшоў не на пасядзелкі, пацікавіўся, каб неяк узрушыць гаспадара.

— Можа, у якой газеце праграма ёсць, — Андрэй збянтэжана паглядаў вакол сябе. — А-а, яны ў паштовай скрынцы. Зараз…

— Сядзі, чалавеча, абыдземся без кіно, — капітан пачакаў, пакуль Антончык прыладзіцца на канапе. — Абыдземся і без святла. Нам важней чуць адзін аднаго. Дык вось, слухай. Я мог бы, бадай, расказаць, як ты сябе паводзіў, прыехаўшы ў горад. Не хачу. Трэба, каб гэта зрабіў ты. Для цябе трэба. А потым сам вырашыш — ці паўтарыць табе тое, што раскажаш мне, следчаму, ці пакінуць усё, як ёсць.

Андрэй памаргаў, нібы пачутае даходзіла да яго спакваля, цяжка, і, не адказаўшы, пайшоў на кухню. Неўзабаве там з крана палілася вада, потым чыркнула запалка і стукнуў па пліце чайнік. Гэта была добрая прыкмета. Андрэй адтайваў.

Чай яны пілі на кухні — у зале не было стала. Можа, сама кухня, непадобная на афіцыйны кабінет, можа, чай без прысмакаў, але густы і гарачы, а можа, наогул мінуў неабходны час — Андрэй стаў здольны разважаць пра сябе па-мужчынску, без ныцця.

Ен машынальна памешваў лыжачкай чорную вадкасць у залацістым кубачку і павольна расказваў:

— «Тэхнічку» паабяцалі паслаць к вечару, на той момант усе былі ў раз’ездзе. Я вырашыў падскочыць у горад. Дзесяць дзён не быў дома, каб яна згарэла тая камандзіроўка… — ён запнуўся, але рашуча матнуў галавой. — Люсі дома не было, я захваляваўся. Яна ведала, што я павінен прыехаць… Вы пра яе, мабыць, больш ведаеце…

Протчанка апусціў вочы. Размова рабілася надта асабістай, з зусім не абавязковымі падрабязнасцямі. Андрэя гэта магло зноў прыціснуць, засяродзіць на самым балючым.

Аднак хлопец ужо кінуўся ў вір, дзе шчырасць не мела мяжы, яму неабходна было выгаварыцца, тым болей, што Протчанка не ўяўляўся староннім, бо ведаў тое самае, што і ён.

— Пазваніў у магазін. Марыя Міхайлаўна сказала, што Люся не вярнулася з абеду. Я пазваніў праз паўгадзіны. Люсі не было. Марыя Міхайлаўна накрычала на мяне, нібы я быў вінаваты, што Люся недзе затрымалася. Я доўга чакаў каля універсама. Дарэмна. Мне трэба было вяртацца да рэфрыжэратара. Добра, што ёсць матацыкл. А Люся і ноччу не прыйшла. Я не ведаў, што яе ўжо няма, але заснуць не мог…

— Чаму ты гэта не расказаў следчаму?

— Ен мне не верыць.

— Эх, ты! — Зараз не было патрэбы далікатнічаць з Андрэем. — Распусціў нюні. Колькі часу праз цябе страчана, — Протчанка расхваляваўся, але ўзяў сябе ў рукі.— Што ты падумаў тады ўначы пра Людмілу? — Андрэй сам закрануў паводзіны жонкі і яго праўдзівы адказ многае мог праясніць.

— Горка стала. Як цяпер думаю, гэта было прадчуванне.

— Беспадстаўна яно не ўзнікае.

— Люся заўсёды начавала дома.

— Але ты не пазваніў ні ў бальніцу, ні ў міліцыю. Чаму?

— Тое, што мне думалася, не для міліцыі…

— Скажы, Андрэй, на службе ў Людмілы не было непрыемнасцей?

— Люся не вельмі дзялілася са мной.

— Ну, жывучы побач…

— Толькі што побач, — горыч як выбухнула з Андрэевых грудзей.

Протчанка адчуў сябе катам. Ен ніколі не дамагаўся прызнання ў людзей любой цаной, ён шкадаваў іх, іх пачуцці. І зараз Віктар Пятровіч хацеў ужо змяніць тэму. Аднак Андрэя ўсё яшчэ круціў вір, і ён адказаў:

— Аднойчы мне здалося, што званіў дырэктар. Падошва.

— Усё-такі дырэктар, можа, службовая неабходнасць.

— Я таксама думаў. А потым, я пайшоў у пакой, пачуў, як Люся, перагаварыўшы, буркнула: «Стары хрыч!»

— Ты не папытаў, чаго яна?

— Яна апошнім часам мяне ці не за дурня трымала. А як яшчэ? У вумных рогі не растуць.

— Не трэба так, Андрэй. Мы з табой не ведаем, як загінула твая жонка. Калі ты будзеш думаць толькі аб сабе, можам і не даведацца. Ты хочаш гэтага?

Антончык не адказаў, толькі скрыгатнуў зубамі, і Віктар Пятровіч працягваў:

— Ты сам мне ўспамінаў і добрыя хвіліны паміж вамі. Напэўна, Людміла і пра нешта расказвала, і на нешта скардзілася.

— Якія ў магазіне дзяржаўныя праблемы? Так, дробязь.

Протчанка насцярожыўся, менавіта дробязей ён і дабіваўся цэлы вечар. Ен падліў сабе свежага чаю, сказаў:

— Расказвай.

— Люся на працы была сумленная. Мне часам было дзіўна, як яе цярпелі. Там у іх быў рабочы. Гамбалеўскі. Ен кааператыўнае кафэ арганізаваў. Ведаеце яго?

— Бачыў.

— Жук! Па-мойму, ён у магазіне для кафэ прадукты бярэ, тушамі. Люся неяк прагаварылася, што ў сваю змену не прадала, Жукоўская потым сварылася.

— Калі гэта было?

— Месяцы два таму, а можа, болей…

— Дырэктар званіў да таго ці пазней?

— Успомніў,— ён чамусьці зноў занерваваўся, на канапе зарыпелі спружыны. — Пазней. Люся яшчэ сказала: «Ну і будзе мне ад Валерыя».

— Было?

— Напэўна, не. Люся расказала б, тады ў нас зноў усё добра было. А потым, — ён устаў, падышоў да расчыненага акна, закурыў цыгарэту. Доўга маўчаў і раптам нечакана для Протчанкі вымавіў: — Калі я вярнуўся пасля таго з камандзіроўкі, Люся ўжо змянілася: часта нервавалася, крычала…

Яны доўга маўчалі. Антончык паспеў выкурыць яшчэ адну цыгарэту. Нарэшце Віктар Пятровіч спытаў:

— Як, па-твойму, чаму Людміла перамянілася? Непрыемнасці?

— Баюся, наступным разам Люся прадала мяса Гамбалеўскаму.

Віктар Пятровіч не стаў удакладняць, адкуль гэта яму вядома. Што Людмілу прыручылі, ён і сам ведаў.

— Табе, Андрэй, заўтра рана ўставаць?

— Я цяпер амаль не сплю.

— Трэба, чалавеча, спаць, трэба. Што б там ні было. Ну, трымай, — Протчанка падаў руку. — Рабі як хочаш, але я раю расказаць следчаму тое, што расказаў мне.

Ідучы цёмнай начной вуліцай, Віктар Пятровіч думаў, што Антончык, бадай, не памыліўся адносна махлярскай сувязі кааператыўнага кафэ і універсама. Пра гэта варта паведаміць калегам. Можа, расследаванне гэтага даручаць Даманькову, ён ужо ведае некаторыя акалічнасці. Аднак ён, Протчанка, не прыватная асоба, а супрацоўнік міліцыі, і калі хоча паведаміць пра нейкі факт, павінен быць упэўнены ў ім на сто працэнтаў.

24

Нядаўна Протчанка знайшоў Шурмеля, нітачка ад якога пацягнулася да Падошвы, і Вайцулевіч нічога не меў супраць, каб капітан падкінуў яму што-небудзь яшчэ. Ен нават званіў Віктару Пятровічу. А сёння жыццё зрабіла нечаканы паварот. На стол следчага лягла непрыемная папера. Вайцулевіч здагадаўся, што яна моцна звязана з вынікамі вышукной дзейнасці оперупаўнаважанага, абураўся і разумеў, што гэту паперу не схаваеш у шуфлядку і не выкінеш у кошык для смецця, які стаіць побач з яго сталом. Напісана яна каравым почыркам і кепскім стылем, а змест даволі канкрэтны і сур’ёзны: «15 ліпеня міліцыянер Протчанка, прыйшоўшы ў маё кааператыўнае кафэ, абвінаваціў мяне ў несумленных учынках, нібыта я няправільна нарыхтоўваю прадукты. Я сапраўды два разы купіў мяса ва універсаме, я там работаў, усе мяне там ведаюць, у чым зараз вінюся, як і ў тым, што даў міліцыянеру Протчанку 200 (дзвесце) рублёў, каб не было шуму. Гэта бачыла афіцыянтка кафэ Трафімава Ніка. Пішу ў пракуратуру, бо ўсвядоміў, што зрабіў ганебную памылку. У чым і распісваюся. Гамбалеўскі В. Е.»

Прачытаўшы заяву другі раз, следчы ад прыкрасці крэкнуў. Толькі гэтай яўкі з павіннай яму не хапала. Праўда, факт гандлёвага парушэння можа спатрэбіцца. Протчанка дапускаў, што смерць прадаўшчыцы магла быць звязана і са справамі ў магазіне. Але што рабіць з самім Протчанкам? Лёгка Бабіцкаму даваць даручэнні, хай бы і правяраў, дык не, спіхнуў падначаленаму: ты, маўляў, добра ведаеш оперупаўнаважанага, табе і лейцы ў рукі. Знайшоў фурмана! Нават не намякнуў, што сам думае з гэтай прычыны.

Больш за ўсё не любіў Вайцулевіч самастойных рашэнняў у такіх далікатных выпадках, дзе, як кажуць, трэба праслізнуць паміж двух агнёў і не падпаліцца. Вядома, ён не верыць, што капітан стаў хабарнікам. Але маючы сведчанне дваіх людзей, якое вымагае ад следчага пэўных дзеянняў, не пашкодзіла б ведаць і пазіцыю кіраўніцтва. Абвергнуць паклёп будзе нялёгка, калі наогул магчыма. Дык, можа, не трэба і брацца? Вайцулевіч злосна зірнуў на кароткую рэзалюцыю памочніка пракурора і разгарнуў пустую папку. Ці не цэлую гадзіну сядзеў ён нерухома над фіялетавымі крымзолямі Гамбалеўскага. Ніяк не мог сабрацца з думкамі. І калі прагучаў тэлефонны званок, ён нават абрадаваўся.

Сакратарка аддзела сацыяльнага забеспячэння гарвыканкома нагадала, што запрошаная ім даведка гатова.

— Не пасылайце, — сказаў Вайцулевіч, — я зайду, зараз.

Званок быў дарэчы, на нейкі час можна было адкласці рашэнне, а там будзе відаць.

Узяўшы даведку, Вайцулевіч не паспяшаўся назад. Ен заходзіў да знаёмых супрацоўнікаў выканкома, гутарыў і ўсё паглядаў на гадзіннік — ці хутка скончыцца працоўны дзень.

З Заранком ён сутыкнуўся выпадкова; у калідоры.

— Тарас Сцяпанавіч? — гучна павітаў свайго былога падначаленага намеснік старшыні выканкома. — Зайдзі, зайдзі,— і пацягнуў яго ў кабінет.

— Ну, давай хваліся, што новага, як справы ў вас там? — засыпаў Аляксандр Іванавіч пытаннямі Вайцулевіча, калі той асцярожна, бянтэжачыся ад нечаканай увагі, прысеў на крайчык крэсла за сталом для нарад.

— Працуем, — усміхнуўся следчы, абыходлівасць Заранка яму спадабалася, было падобна, што высокая пасада не змяніла яго, ён трымаўся, як і даўней, дэмакратычна. — Яшчэ і над тымі справамі, што пры вас пачыналі. Мне дык дала клопату смерць прадаўшчыцы з універсама.

— Помню, помню. Што ж, ісціна патрабуе намаганняў,— Заранок сказаў гэта як чалавек, якому добра вядомы асаблівасці следчай працы: павучальна. — Хаця асабіста я ўпэўнены, што там няма крыміналу, — дапытліва паглядзеў на Вайцулевіча, нібы хацеў на ім праверыць сваю думку. — Але цябе, мне чамусьці здаецца, не прадаўшчыца грызе? Так?

Вайцулевіч не вельмі здзівіўся пытанню. Заява на Протчанку сапраўды сапсавала яму настрой, сядзела ў галаве, а Заранок заўсёды вылучаўся назіральнасцю. Павагаўшыся, Тарас Сцяпанавіч коратка расказаў нядаўняму пракурору пра пісьмо Гамбалеўскага.

— Чуў, чуў,— заківаў галавой Аляксандр Іванавіч. — Непрыглядная гісторыя… То жанчына, то спроба націснуць на сведку, цяпер гэта… — Ен пасуровеў.— Не чакаў я… Ды ты сам разбярэшся. А я цябе рады бачыць проста так, нямала ж разам працавалі. Ведаеш, мінулае, хаця і блізкае, бачыцца з замілаваннем. Старэю, напэўна… Як ты жывеш, як з кватэрай?

— Халасцякоў жытлом не надта цешаць, — уздыхнуў Вайцулевіч.

— Ажаніся, — засмяяўся Заранок.

— Не маючы свайго кута?

— На чарзе стаіш? Могуць і паскорыць, — ён прыжмурыўся, быццам прыкідваў, чаго цяпер варты гэты Вайцулевіч. — Наша шчасце, Тарас Сцяпанавіч, у нашых руках.

Заранок праводзіў яго да дзвярэй і, абняўшы за плечы, як паміж іншым параіў:

— Ты не зважай, што Протчанка мой друг, будзь прынцыповым. Закон — вышэй за ўсё! — І падштурхнуў да выхада. — А перад дробязямі быту не пасуй.

Азадачаны Вайцулевіч прыйшоў у пракуратуру і замкнуўся ў сваім кабінеце. Было яму над чым падумаць. У звычайную ўвогуле сітуацыю ўкліньвалася нешта лішняе, наноснае.

Вайцулевіч не быў такім наіўным, каб прыняць словы былога свайго начальніка за неабавязковую і звычайную ветлівасць. Будучы пракурорам, Заранок не раскідваўся суцяшэннямі і абяцаннямі. Наўрад ці паспеў ён змяніцца на новай пасадзе — месяц для гэтага тэрмін малы, калі толькі ў гарвыканкоме гэта не стыль, што ўвогуле малаверагодна. Дык што ў падтэксце?

Тарас Сцяпанавіч мысленна аднавіў размову з Заранком. Але нават каб была яна запісана на магнітафонную стужку, і ў адценнях голасу паважанага Аляксандра Іванавіча не пачуўся бы нейкі другі, закамуфліраваны сэнс. Усё выдавала натуральным: і цяперашняя думка былога пракурора на справу Антончык, узбуджэнне якой ён у свой час санкцыяніраваў, і парада наконт Протчанкі, пра заяву на якога ён, аказваецца, ужо ведаў, і намёк на магчымасць атрымаць нарэшце кватэру — намеснік старшыні гарсавета і не павінен быў абяцаць прама…

За пяць гадоў службы ў гэтым горадзе Вайцулевіч мусіў змяніць тры прыватныя пакоі. Таму спадзяванне на ўласнае жыллё, якое раптам бліснула, хутка адсунула на другі план і нябожчыцу-прадаўшчыцу, і оперупаўнаважанага, абвінавачанага ў сур’ёзным злачынстве. Справы ўрэшце пачакаюць да заўтра, а сёння ён памарыць пра ўласную аднапакаёвую кватэру. Напрыклад, у тым доме-вежы, які неўзабаве пачнуць засяляць і міма якога ён штодня ездзіць на службу. Прычым мара, бадай, не беспадстаўная, сёння яна ўпершыню атрымала некаторую рэальнасць. Вайцулевіч паморшчыўся. У радасных мроях, калі па шчырасці, бачылася кропелька яду — не-не ды мільгала думка, што шчасце выпадае яму не за прыгожыя вочы. Ен, аднак, не хацеў на ёй засяроджвацца, пераконваў сябе, што залішне падазроны. Зрэшты, Заранок нічога не прасіў і ўсё, што гаварыў, было, можа, ад даўняй сімпатыі да былога супрацоўніка, бо яны сапраўды жылі мірна. Ды і не мог Заранок нічога патрабаваць, ведае ж, што ён, следчы Вайцулевіч, не з тых, хто парушае закон…

Назаўтра Тарас Сцяпанавіч прыйшоў на працу бадзёры, настроены на рашучыя дзеянні. Першым у плане на дзень значыўся допыт Шурмеля. Вынікі яго не вельмі трывожылі следчага, глеба была падрыхтавана, Протчанка пастараўся, праявіў знаходлівасць. Умее…

Успомніўшы Віктара Пятровіча, следчы скрывіўся. Заяве на яго трэба было даваць ход, а ён, Вайцулевіч, можа, упершыню не меў пэўнай думкі, як гэта зрабіць. Ен стрымаў, аднак, раздражненне і прымусіў сябе пераключыцца на Шурмеля. Асвяжыўшы ў галаве яго ранейшыя паказанні, Тарас Сцяпанавіч паклікаў сведку.

Настаўнік фізкультуры сёння трымаўся не надта ўпэўнена. Відаць, або дайшло да яго, што са следствам не жартуюць, або Жукоўская расказала яму аб сваёй прамашцы. Хаця магла і не расказаць. У такіх кампаніях сваё разуменне сяброўства, тут адзін аднаго не надта выручаюць, калі запахне паленым.

— Эдуард Цімафеевіч, — сказаў следчы, запісаўшы ўстановачныя дадзеныя сведкі ў пратакол. — Мінулы раз вы паказалі, што да універсама прыехалі не па Людмілу Антончык. Гэта так?

— Канешне…

— А між іншым, — следчы разгарнуў папку з крымінальнай справай на загадзя закладзенай старонцы, паклаў на яе руку, — тут запісана, што, пад’ехаўшы да універсама, вы пазванілі Людміле Антончык, і яна адразу выбегла на аўтастаянку. Не буду з вамі хітрыць, званілі вы ці не званілі вялікага значэння не мае. Насцярожвае хлусня, якая без прычыны не бывае. Чаму вы маніце?

Пытанне, аднак, не зрабіла належнага ўражання на Шурмеля, ён ці не прадбачыў яго і трымаў напагатове слушны адказ.

— Баяўся, што будзеце часта выклікаць. Даказвай потым у школе, што ты ні ў чым не вінаваты.

— Дапусцім, з гэтым я пагаджуся, — Вайцулевіч ссунуў бровы: не надта маскіруючыся, сведка надумаў абвесці яго вакол пальца. Гэта ўдарыла па самалюбству Тараса Сцяпанавіча. Ен перагарнуў старонку ў папцы, пагладзіў яе. — А як быць з другім? У машыне-такі вы былі не адзін, з пасажырам і ля Верамеек гэтага пасажыра разам з Антончык вы высадзілі,— ён гэтага не ведаў, аднак, раззлаваны, дазволіў сабе згуляць нашармака.

Майстар спорту, напэўна, прывык да вялікіх фізічных перагрузак, псіхалагічнага напружання ён не вытрымаў. Крэсла пад ім зарыпела, на Шурмелевым ілбе выступілі кропелькі поту.

Вайцулевіч насмешліва глядзеў на сведку.

— Што з вамі, Эдуард Цімафеевіч?

— А мне што, больш чым каму трэба! — у яго грудзях нешта забулькала: ці то смех, ці то адчай. — Завуч быў у машыне, завуч нашай школы.

— Ну! — падагнаў следчы, глушачы занепакоенасць у сабе. Завуч у гібель Антончык не ўпісваўся. — Не яго ж вы ў Верамейкі везлі.

— Ен дадому паехаў, я потым завёз. Антончык з Падошвам была, я яго па дарозе ўзяў, ля Палаца культуры, — Шурмель выклаў гэта адным махам і тады, як спахапіўшыся, што нагаварыў лішняга, пачаў апраўдвацца: — Вы ж завуча ўсё роўна знайшлі б, знайшлі б? Так?

— Без сумнення, — запэўніў Вайцулевіч, а сам чамусьці падумаў: не хапала мне толькі дырэктара універсама. І яшчэ мільганула: добра, што ўчора не абмяркоўваў гэту справу з Аляксандрам Іванавічам Заранком. Зараз, адпусціўшы Шурмеля, ён пойдзе да Бабіцкага, хопіць з яго самастойных крокаў. З такім фігурантам, як Падошва, за спіной начальства надзейней.

— Я магу ісці? — нагадаў аб сабе майстар спорту.

— Ідзіце і прыміце параду: не спяшайцеся расказваць сябрам пра гэты допыт.

— Пастараюся, — не надта ўпэўнена паабяцаў Шурмель.

Вайцулевіч яму не паверыў. А ўвогуле ён і сам не ведаў, як будзе лепей для яго, следчага. Ён пазваніў завучу спартыўнай школы і папрасіў тэрмінова прыехаць у пракуратуру. Калі той пацвердзіць Шурмелевы паказанні, Падошва будзе падатлівейшы. Гэта тое жалеза, якое трэба каваць як мага гарачэйшым.

25

Як звычайна Протчанка прачнуўся а сёмай гадзіне. Падхапіўся з ложка, адчыніў дзверы на балкон. Свежае паветра ўварвалася ў душны пакой, але бадзёрасці Віктару Пятровічу не прынесла. Вымушаны водпуск выбіў яго з прывычнага рытму і зараз нагадваў аб сабе незавершанай працай, за якой стаялі неспадзяваныя і незаслужаныя непрыемнасці.

Вяла памахаўшы рукамі і некалькі разоў прысеўшы, Віктар Пятровіч прыняў душ і пайшоў гатаваць сняданне. Апетыту не было, і ён толькі выпіў моцнага чаю. Гадзіннік паказваў палову дзевятай. Сёння, як учора і заўчора, яму не было куды спяшацца. Афіцыйна. А не афіцыйна? Віктар Пятровіч усё думаў над сваім начным рашэннем.

Раніцай усё ўспрымаецца больш цвяроза. Протчанка бачыў, што ставіць перад сабой складаную і незвычайную задачу. Афіцыйныя каналы збору фактаў для яго, па сутнасці, закрыты, у гэтых абставінах ён можа дзейнічаць толькі як прыватная асоба. Прыватны дэтэктыў! Будзе яму, калі аб гэтым даведаюцца Падошва і яго кампанія. Нішто, закон парушаць ён не збіраецца. З такім настроем Віктар Пятровіч і пайшоў з дому.

У Протчанкі не было яснага плана. Але ногі самі прынеслі яго да кааператыўнага кафэ. Не адважваючыся заходзіць, ён падышоў да дзвярэй. У рамцы пад шклом было меню, і Віктару Пятровічу кінулася ў вочы тлуста напісаная назва — «Шашлык з бараніны». Віктар Пятровіч любіў шашлыкі і пашкадаваў зараз, што гэта кафэ сёння не для яго. Ен пастаяў крыху і паплёўся на аўтобусны прыпынак. Трэба было ехаць у райаддзел.

Пасажыраў было многа. Трымаючыся за стойку, Віктар Пятровіч разам з усімі хістаўся, штурхаўся, пры паваротах валіўся на суседнія крэслы і бяздумна глядзеў у акно. І раптам напружыўся. Праз імгненне ён, рассоўваючы прыціснутых адзін да аднаго пасажыраў, рвануўся да выхада. У апошні момант ён паспеў прытрымаць гатовыя зачыніцца дзверы і вываліўся на тратуар. Аўтобус зароў за спіной і пакаціў далей.

Віктар Пятровіч адступіў за тоўстую таполю, ля якой ён нядаўна чакаў Рыту Дземяшкевіч, і асцярожна высунуў галаву. У час. З варот універсамаўскага гаспадарчага двара выехаў знаёмы «пікап» з Шурмелем за рулём. Побач сядзеў Гамбалеўскі.

Віктар Пятровіч задуменна праводзіў вачамі машыну, кінуў позірк на глухія створкі варот і, павагаўшыся, пайшоў да квартала пяціпавярховых панельных дамоў, у адным з якіх жыла сведка Ганна Станіславаўна Манцэвіч.

Жанчына была дома. Выціраючы фартухом мокрыя рукі, яна паведаміла:

— Во, гатую, маладыя хутка прыбягуць. А ў вас што?

— Я доўга не затрымаю, — павініўся Протчанка — яго ўсё-такі бянтэжыла неафіцыйнае становішча.

— Нічога, нічога. Цэлы дзень адна і адна, язык дзервянее. Праходзьце, калі ласка.

Протчанка застаўся ў калідорчыку.

— Ганна Станіславаўна, вы часта ва універсам ходзіце?

— Дзіва што, — адказала гаспадыня. — Хлеб, малако, калі мяса бывае… Ці мала чаго чалавеку трэба.

— Можа, гэтымі днямі бараніну куплялі?

— Што ты, мілок, — як неразумнаму немаўлятку ўсміхнулася старая. — Пасярод лета яе нават на базары не знойдзеш. А што гэта цябе на бараніну павяло?

— Па жонку ў вёску збіраюся, хацеў сваіх пловам пабалаваць.

— Во жыццё настала, — уздыхнула Ганна Станіславаўна. — У вёску са сваім мясам…

Манцэвіч, відаць, была не супраць абмеркаваць гэту харчовую праблему, і Протчанка ледзь выкруціўся ад гаваркой бабулі. Выйшаўшы з пад’езда, ён паглядзеў на белы прыземісты будынак універсама, вакол якога бясконца сновалі людзі, і падумаў: нехта разумны правільна сказаў, што перш чым рэзаць, мусіш сем разоў памераць… Не памераўшы і разу, ён, вопытны сышчык, выцягнуў пустышку…

— Капітан! — шчыра, але крыху больш натхнёна, чым вымагалі абставіны, узрадаваўся Протчанку лейтэнант Даманькоў.— Вось абжываю новы кабінет, — абвёў ён рукой вакол сябе. — Тлумней, чым у нас з вамі было, нас тут трое.

— Так, — пагадзіўся Протчанка, таксама адчуваючы ніякаватасць.

— А ведаеце што, — тым жа тонам працягваў Даманькоў,— я, я вам хацеў званіць.

— Нешта тэрміновае?

— Як сказаць, — заўсміхаўся Міхаіл. — Ідэя з’явілася, па-мойму, слушная. Шашлык…

— З бараніны, можа? — усміхнуўся Віктар Пятровіч. Шашлыкамі сёння ён ужо быў сыты па горла.

— Не верыце? Самы натуральны. Рыта ўжо нават мяса са спецыямі марынуе. Паедзем у нядзелю да бацькоў,— ён сумеўся. — Хоча пазнаёміць.

— Пазнаёміць — гэта правільна. А, дарэчы, дзе ты на бараніну расстараўся? Мне казалі, што яе зараз і на базары няма.

— Рыта купіла. У іхнім магазіне. Не то французскую, не то яшчэ чыю. З пячаткай, — Даманькоў паціснуў плячамі.

Протчанка нахмурыўся.

— Вы што, Віктар Пятровіч? — устрывожыўся Даманькоў.— Хіба гэта злоўжыванне?

— Я не пра тое. Бачыў ужо шашлык. Між іншым, таксама натуральны. У кааператыўным кафэ. Баюся, з той самай бараніны, якая ў адкрыты продаж не паступала. Хацеў, каб ты праверыў. Ды цяпер задумваюся, — прызнаўся капітан. — Табе не з рукі, паколькі ты і Рыта…

— Глупства! — усміхнуўся Міхаіл. — Мы яшчэ не муж з жонкай, і я нічога Рыце пра свае справы не расказваю.

— Не гарачыся, прыгадай мой урок, — прамовіў Віктар Пятровіч.

— Рыта будзе ўбаку.

— Усё-такі спачатку парайся з начальнікам аддзела. Лепш, каб ён быў у курсе.

— Не хвалюйцеся, Віктар Пятровіч, усё зраблю, як вымагае маральны кодэкс. А як з маёй прапановай?

— Паедзем. Але, прашу, угавары Рыту адкласці гэта на потым, калі ўсё вырашыцца.

26

Маючы не такі ўжо вялікі службовы стаж, Вайцулевіч, аднак, паспеў добра засвоіць два кодэксы, якія, на жаль, у жыцці часта дапаўняюць адзін аднаго. Пісаны, крымінальны — горш і няпісаны, умоўны — лепш.

Вядома, прымаючыся за тую або іншую справу, ён кіраваўся першым кодэксам. Але, здаралася, пры гэтым недзе на заднім плане трымаў у галаве артыкулы другога. Нават просты выпадак, сцвярджаў сам сабе Тарас Сцяпанавіч, — выпадак, дзе і варта, і можна паламаць і зламаць галаву.

Прызнанне Шурмеля, падмацаванае паказаннямі завуча спартыўнай школы, паставілі Вайцулевіча перад неабходнасцю дзейнічаць так, як вымагае закон. Якім бы аўтарытэтным у горадзе не быў Падошва, гібель чалавека — здарэнне надзвычайнае, і таму прама ў абарону дырэктара універсама наўрад ці рызыкне хто выступіць. Хаця, Вайцулевіч у гэтым не сумняваўся, незадаволеныя службовай стараннасцю следчага знойдуцца нават ва ўплывовых гарадскіх колах. Час цяпер не той, і яны не скарыстаюць так званае тэлефоннае права, але следчага запомняць. І гэта — кепска, у яго, Вайцулевіча, усё жыццё наперадзе. Праўда, ён таксама не лыкам шыты і пастараецца з гэтай сітуацыі выбрацца, не абламаўшы крылаў, на якіх яму ляцець яшчэ і ляцець.

Тарас Сцяпанавіч выпісаў Падошву павестку. Падпісаў стандартны бланк, пакруціў яго ў руках і кінуў на стол. Нешта ў гэтым невялікім разлінаваным папяровым лістку яму не спадабалася. Пакрывіўшыся на павестку, ён парваў яе на дробныя шматкі і выкінуў у плецены кошык. Тэлефон у гэтым выпадку, бадай, меў сур’ёзнейшую перавагу над паперай.

— Дзень добры, Валерый Васільевіч. Вайцулевіч з пракуратуры. Вы не маглі б зайсці да нас? Праз гадзіну? Дамовіліся.

Апарат дзынкнуў, даючы адбой. Аднак следчы не зняў рукі з трубкі. У галаве раптам замроіўся працяг. Ен мысленна пракруціў яго, адобрыў і тады набраў новы нумар.

— Як жыццё-быццё, капітан? Хе-хе, водпуск у такую пару — недасягальная мара крыміналіста. Ты вось што, праз гадзіну зайдзі. Чакаю, не спазняйся. Што? Пабачыш, пачуеш. Хе-хе…

Вайцулевіч некаторы час сядзеў нерухома, думаў. Нарэшце страсянуў галавой. Усё быццам бы правільна.

Падошва не прымусіў сябе чакаць. Ен увайшоў упэўнена, нібы ў свой дырэктарскі кабінет, падаў руку. Сеў не там, дзе звычайна сядзелі сведкі або падследныя, а побач са следчым і адразу паставіў кропку над «і»:

— Здагадваюся, Тарас Сцяпанавіч, чаго ты мяне выцягнуў.

Яны не былі знаёмыя, і хаця Падошва меў на пятнаццаць гадоў болей, панібрацтва разанула слых Вайцулевічу. Але ён прапусціў яго, быццам не заўважыў або прыняў як належнае. Выглянуў у калідор — там іншых наведвальнікаў не было, вярнуўся на сваё месца за сталом.

— Дык пра што вы здагадаліся, Валерый Васільевіч?

Перш чым Падошва адказаў, адчыніліся дзверы. Протчанка зрабіў крок у кабінет і спыніўся. Не чакаў, што ў Вайцулевіча нехта ёсць.

— Прабачце, Віктар Пятровіч, — суха сказаў следчы. — Я заняты, пачакайце ў калідоры.

Па вуснах Падошвы прабегла ўсмешка задавальнення. І хаця Вайцулевіч менавіта на падобную рэакцыю разлічваў, унутрана абурыўся: гэтаму хлюсту адчуць бы сваё становішча. Запытальна паглядзеў на Падошву, як прыспешваючы.

— Невінаваты я, дурніца сама кінулася.

— Хіба я вас…

Следчы не закончыў — зазваніў тэлефон. Прыемны жаночы голас паведаміў не менш прыемную навіну:

— Тарас Сцяпанавіч, з райвыканкома гавораць. Вам выдзелена кватэра. Паглядзіце, калі ласка, у пятым доме па вуліцы Чапаева дзевятнаццаты нумар. Спадабаецца, вынесем на чарговы выканком.

Вайцулевіч падзякаваў і зноў паглядзеў на Падошву, на гэты раз з цікаўнасцю. Потым схамянуўся:

— Валерый Васільевіч, раскажыце, як усё здарылася. А тады ўжо будзем або не будзем вызначаць чыю-небудзь віну.

— Да банальнага проста, — ахвотна адгукнуўся дырэктар універсама. — Нябожчыца была пікантнай жанчынай, у маім гусце. А паколькі я не манах…

— Але яна замужам, — быццам нічога пра Людмілу не ведаў, наіўна здзівіўся Вайцулевіч.

— Зайздрошчу людзям цвёрдых правіл. Яны вышэй маіх сіл. Я прытрымліваюся прынцыпу, што жыццё — не схема, — павучальна прамовіў Падошва. — Адкрыю вам сакрэт. Людміла мела палюбоўніка. Можа, не аднаго.

— Гэта я ведаю. Як і тое, што Саевіч і яна рассталіся. Дык вы захацелі заняць свабоднае месца?

— Каб ты пабачыў жывую Людмілу, то зразумеў бы мяне, — узнёсла сказаў Падошва.

— Але што ўсё-такі адбылося, Валерый Васільевіч? Там, на чыгунцы?

— Хто мог прадбачыць? Я сапраўды прапанаваў Людміле стаць маёй… каханай. А яна, як не ў сабе, падхапілася і… Я не паспеў затрымаць, я не мог нават падумаць… — На яго твары быў жаль, бадай, натуральны. Такія людзі не прывыклі, каб нешта імі ўпадабанае ўплывала з іх рук.

— Але яна паехала з вамі. Хіба не здагадвалася, што вы ёй скажаце?

— Я паабяцаў ёй паказаць Косцева пісьмо, ён папрасіў мяне перадаць Людміле, сам не адважваўся. У пісьме ён пісаў, што паміж імі ўсё кончана.

— Пісьмо, канешне, захавалася? — Вайцулевіч ледзь стрымаў іронію.

— Вось яно, — Падошва падаў крыху памяты незаклеены канверт. — Папярэджу, Косця Саевіч мой друг.

Вайцулевіч адчуў, што захапляецца гэтым прайдзісветам. Падошва абстаўляў усё так, што сур’ёзныя прэтэнзіі прад’явіць яму цяжка. Вядома, пісьмо хутчэй за ўсё напісана пасля смерці прадаўшчыцы, нядаўна, калі над галавой дырэктара універсама пачалі збірацца хмары. А як даказаць гэта і ці трэба даказваць? Адказу Вайцулевіч пакуль не меў, ён быў упэўнены толькі ў адным: сёння Падошва нічога істотнага не скажа, ён таксама ведае што да чаго.

— Валерый Васільевіч, паколькі вы сведка, вашы паказанні трэба зафіксаваць.

— А ўжо ж, а ўжо ж, — і ўсмешка задавальнення зноў прабегла па вуснах Падошвы.

Калі пратакол быў аформлены, Вайцулевіч вырашыў крыху паказытаць дырэктаравы нервы. Хай адчуе следчага за сваёй спіной.

— Валерый Васільевіч, яшчэ пытанне. Не, не, — ён схаваў пратакол. — Чаму вы адразу не расказалі, як усё здарылася? Калі да вас прыходзіў оперупаўнаважаны.

Падошва роблена збянтэжыўся. А Вайцулевічу здалося, што ён быў падрыхтаваны і да такога пытання. Памуляўшыся, Валерый Васільевіч даверліва адказаў:

— Выпадак надта далікатны. Я ў горадзе на віду, — ён стрэльнуў вачамі ў следчага, адвёў позірк. — А што гэта змяніла б у сутнасці самога выпадку?

— Вам было б лягчэй, — двухсэнсоўна зазначыў Вайцулевіч. — І нам…

Пайшоў Падошва, як і дамагаўся Тарас Сцяпанавіч, з меншым гонарам. Хай ведае, хто ёсць хто. І яму, следчаму, таксама не пашкодзіць мець варыянты для манеўру.

У калідоры чакаў Протчанка. Запрашаць яго Вайцулевіч не спяшаўся. Паміж іх нядаўна яшчэ таварыскімі адносінамі зараз маячыла заява аб хабарніцтве, і ў яго, следчага, уладзе, абавязку было даць ёй той або іншы ход. Тут таксама меліся варыянты. На якім ён спыніцца, Тарас Сцяпанавіч пакуль не вырашыў. Учора памочнік пракурора Бабіцкі, па сутнасці, ухіліўся ад парады: маўляў, дзейнічай, як патрабуе закон і твая следчая сумленнасць. Вайцулевіч быў узяўся за тэлефонную трубку, і ў гэты момант Протчанка зноў з’явіўся ў дзвярах.

— Цяпер, спадзяюся, можна?

Тон не спадабаўся Вайцулевічу, не тое становішча ў чалавека, каб трымацца са следчым на роўных.

— Заходзь, капітан, — апусціўшы галаву ў паперы, дазволіў Тарас Сцяпанавіч.

Протчанка здзіўлена зірнуў на яго і сеў.

— Што здарылася, Тарас?

— Есць размова, Віктар Пятровіч, раю паставіцца да яе з усёй сур’ёзнасцю.

Дасведчаны ў падобных адценнях голасу Вайцулевіча, капітан насцярожыўся. Вайцулевіч адзначыў гэта і падумаў, што можа не вагацца, — Протчанка міжволі прызнаў яго перавагу.

— Некаторыя факты, пра якія гаворка пойдзе ніжэй, даюць падставу ўзбудзіць крымінальную справу. Так што далейшае, Віктар Пятровіч, будзем лічыць допытам.

— Гатовы даваць паказанні,— найграна бадзёра пагадзіўся капітан, нават не папытаўшы ні пра справу, ні пра сваё дачыненне да яе.

— Тым лепш, — шматзначна прамовіў следчы, нічога не тлумачачы. Ен запісаў установачныя дадзеныя Протчанкі, перапытваючы і ўдакладняючы нават тое, што добра ведаў. Вымушаны шэрагам абставін заняць пэўную пазіцыю і незадаволены гэтым, Вайцулевіч злаваўся і пераносіў сваю злосць на Протчанку.

— Віктар Пятровіч… — ён запнуўся. — Пятнаццатага ліпеня ты быў у кааператыўным кафэ «Стары прыяцель»?

Капітан паціснуў плячамі, адчуваючы, як расце ў ім раздражненне ад віхляння следчага. Насмешліва адказаў:

— Быў, і гэты факт утрымліваецца ў матэрыялах следства — я распытваў былога рабочага універсама Гамбалеўскага.

— Вы раней былі знаёмы з Гамбалеўскім?

— Не меў гонару.

— Аб чым яшчэ гаварылі з Гамбалеўскім?

— Ні аб чым.

— А падумаўшы?

— Я не склеротык! — абурэнне прарвалася ў Протчанкі вонкі.— У чым урэшце справа, што ты гуляеш у схованкі!

— І людзі з добрай памяццю, бывае, лічаць за лепшае сёе-тое забыць, — Вайцулевіч абмінуў капітанаву ўспышку.

— Ты на што намякаеш?

— Віктар Пятровіч, Віктар Пятровіч, — паківаў галавой Вайцулевіч. — Крыміналісту няма патрэбы напамінаць, што такое допыт. Калі я задаю пытанні, значыць, за імі нешта ёсць. У мяне, напрыклад, іншыя звесткі аб вашай сустрэчы з Гамбалеўскім, — ён упарта пазбягаў звароту на ранейшае паміж імі свойскае «ты», — звесткі, якія, дарэчы, маюць юрыдычную сілу. Гамбалеўскі павініўся, што, — следчы паднёс да вачэй лісток са сшытка і зачытаў: — «Пятнаццатага ліпеня я даў міліцыянеру Протчанку дзвесце рублёў, каб не было шуму». Як?

— Лухта! Які такі шум я ўзнімаў?

— Гамбалеўскі купіў для кафэ ва універсаме мяса.

— Але я гэтага не ведаў тады і не ўпэўнены ў гэтым зараз, — абурыўся Протчанка. — Дык як?

— Есць яшчэ сведка, афіцыянтка Ніка Трафімава. Ад здзіўлення ў Віктара Пятровіча адняўся язык.

Прайшла, напэўна, цэлая мінута, пакуль ён здолеў выціснуць з сябе:

— Жу-кі…

Ен наважыўся быў расказаць Вайцулевічу, што падазрэнне аб махінацыях у яго з’явілася толькі пасля нядаўняй размовы з Антончыкам, што сам ён, натуральна, не збіраўся правяраць падазрэнне, а паведаміў пра махінацыі, прычым, магчымыя, лейтэнанту Даманькову. Узяўшы ж хабар, ён, Протчанка, вядома не рабіў бы гэтага. Але не стаў расказваць. Зразумеў, што гэтым не паможа сабе і перашкодзіць Даманькову. Супраць яго, Протчанкі, арганізавана змова з мэтай схаваць нейкія злачынствы, да якіх ён, напэўна, дакрануўся. А чый бок возьме следчы Вайцулевіч — бабка варажыла надвое, надта незразумела ён сябе паводзіць. Усё гэта маланкай пранеслася ў Протчанкавай галаве.

— Жукі — не жукі,— Тарас Сцяпанавіч падкрэсліваў сваю аб’ектыўнасць, — а паколькі заява вамі пераканаўча не абвергнута, я мушу, думаю, тлумачыць гэта не трэба, узяць у оперупаўнаважанага Цэнтральнага райаддзела Протчанкі падпіску аб нявыездзе. — Ен падумаў і разважліва дадаў: — Пытанне аб адхіленні ад выканання службовых абавязкаў з прычыны водпуску пакуль можна не ставіць.

Протчанка падпісаў бланк. Закон сапраўды вымагаў ад следчага такіх дзеянняў, ён нават мог абысціся з ім больш жорстка. Зрэшты, Віктар Пятровіч і тады не крыўдаваў бы на Вайцулевіча. Як не крыўдаваў за не зусім тактоўны тон допыту, робячы скідку на характар следчай работы і тое незвычайнае становішча, у якім апынуўся Вайцулевіч. Толькі адно бянтэжыла Протчанку: асабіста ён на месцы следчага, перш чым узбудзіць крымінальную справу, усё-такі больш дэталёва праверыў бы заяву — узяў бы тлумачэнні ў Гамбалеўскага і Трафімавай, дамагаючыся падрабязнасцей, зрабіў бы вочную стаўку. Ды ён не на месцы следчага, а наадварот. Шчыльна абклалі яго Падошва і кампанія. Хабар не перавышэнне службовых паўнамоцтваў, хабар гэта злачынства.

Не паказваючы Вайцулевічу разгубленасці, якая з кожнай хвілінай усё больш агортвала яго, Віктар Пятровіч спытаў:

— Што яшчэ з мяне?

— На сёння — усё, — следчы не падняў вачэй ад пратакола, нібы шукаў там нешта паміж радкоў.

Протчанка моўчкі кіўнуў і пайшоў, з горыччу думаючы, як мала трэба, каб паміж нядаўнімі калегамі раптам узнікла неадольная сцяна.

27

Праверку кафэ «Стары прыяцель» даручылі групе Даманькова. Сумненні Протчанкі наконт яго кандыдатуры начальнік аддзела не прыняў.

Атрымаўшы заданне, Даманькоў яшчэ не ведаў, якая пагроза навісла над яго старэйшым таварышам, і, галоўнае, з чыёй падачы. Вайцулевіч, зыходзячы з нейкіх сваіх меркаванняў, не спяшаўся інфармаваць райаддзел. А Віктар Пятровіч ніколі не любіў плакацца. Ен лічыў, што чалавек сваю бяду найперш сам павінен адводзіць.

Знешні выгляд кафэ Даманькову, як нядаўна і Протчанку, спадабаўся. Яго і памочнікаў сустрэў Гамбалеўскі. Трымаўся ён з годнасцю, толькі вочы мітусліва бегалі па тварах супрацоўнікаў міліцыі.

У паперах усё было быццам бы нармальна. Колішні рабочы магазіна ўмеў складаць і справаздачы не горш за бухгалтара.

— А дзе вы трымаеце прадукты? — Даманькоў дапытліва паглядзеў на Гамбалеўскага і яму здалося, што загадчык кафэ ўпершыню адчуў сябе ў родных сценах няўтульна.

— Есць, ёсць у нас склад, — адказаў Гамбалеўскі, не спяшаючыся, аднак, весці туды.

— Ну то паглядзім, — падштурхнуў яго лейтэнант Даманькоў.

Невялікі і добра абсталяваны склад уражваў і асартыментам і колькасцю дэфіцытных прадуктаў. Такога запасу, падумалася лейтэнанту, бадай, не ўбачыш у першакласным рэстаране для іншаземцаў. На стэлажы ляжалі мяшкі з кавай у зернях, батоны сухой каўбасы, стаялі скрыні з бляшанкамі растварымай кавы, чырвонай і чорнай ікрой, імпартнымі мяснымі кансервамі. У шафе захоўваліся бутэлькі гарэлкі і каньяку, хаця афіцыйна кафэ не мела права прадаваць спіртное. У халадзільніку марозіліся тушы бараноў і цялят, свіныя выразкі.

— Дзе вы так разжыліся, Васілій Еўдакімавіч? — здзіўлена пацікавіўся Даманькоў.— Толькі не кажыце, што на базары або ў сваёй падсобнай гаспадарцы, якой у вас няма.

— У нашым становішчы мусіш круціцца. Падвярнуўся выпадак… Так, Ніка? — звярнуўся ён па падтрымку да Трафімавай, якая з выпадку ранняга часу не была занята абслугоўваннем наведвальнікаў і хадзіла следам за рэвізорамі і загадчыкам кафэ.

— Ага, ага, — заківала яна галавой. — Васілій Еўдакімавіч усё рупіць, рупіць.

— Хто ж ён, гэты ваш дабрадзей?

— Вінаваты, разумею, — замуляўся Гамбалеўскі, але надта збянтэжаным ён не выдаваў.— Купіў у незнаёмага…

— Пад пахай ён вам прынёс? — усміхнуўся лейтэнант. — Вам не прыйшло ў галаву, што ён, можа, украў гэтыя прадукты?

— Бажыўся, што не. Казаў, зайшлі сям’ёй у магазін, у Мінску і неспадзявана нарваліся. Я, каюся, пераплаціў, а як інакш? Чалавек купіў, я перакупіў. А што, нельга? У нас не картачная сістэма, — ён увачавідкі здзекаваўся з Даманькова і яго таварышаў.— Што гэта крадзенае, трэба даказаць. Так?

— Пашэнціла вам, — прамовіў Даманькоў, абдумваючы, як яму быць далей.

— Не вельмі,— старшыня кааператыва, ён жа загадчык кафэ, трымаўся ўпэўнена. — Дорага садраў нягоднік. Ды ваша праўда, больш прыстойным шляхам нас пакуль не забяспечваюць. Аднак будзе, будзе, цяпер дзяржава да нас, кааператараў, павярнулася тварам, — заадно ён вырашыў паказаць зубы.

Даманькоў слухаў гэтыя казкі з сур’ёзным выглядам. Ен ужо не сумняваўся, з якой крыніцы чэрпае дэфіцытныя прадукты кафэ «Стары прыяцель», а яго загадчык — упэўненасць. Значыць, трэба быць удвая пільным, не даць поваду для скаргаў, якія могуць засланіць сутнасць справы. Урэшце, як бы Гамбалеўскі ні ўпіраўся, прызнацца ён мусіць. Прамаўчыць сёння ён, заўтра скажа Шурмель. Майстру спорту не з рукі браць на сябе махлярства, ён тут не галоўная фігура. Не галоўная… А хто галоўная? Думка бліснула і ледзь не прапала, затуманеная вылузваннем не надта самавітага Васіля Еўдакімавіча. Даманькоў ухапіў яе літаральна за кончык, але ўтрымаў і спытаў:

— Колькі вас у кафэ, членаў кааператыва?

На ўвогуле простае пытанне Гамбалеўскі чамусьці прамарудзіў з адказам, і на дапамогу яму паспяшалася Ніка Трафімава:

— Пяць, Васілій Еўдакімавіч…

Даманькоў ведаў чатырох, яны былі зараз на месцы — загадчык, афіцыянтка, повар, падсобніца на кухні. Па мерках дзяржаўных прадпрыемстваў такога маштабу, штат невялікі, але тут, калі патрабавалася, з працай не лічыліся. Ды гэта да справы не адносілася, і Даманькоў удакладніў сваё пытанне:

— А хто пяты?

— Ды гэты, ёсць такі… Шурмель, — нарэшце пацвердзіў Гамбалеўскі.— Ен у нас на падхваце, калі куды з’ездзіць…

Напэўна, так яно і было. Даманькоў наўрад ці ўсумніўся б, каб Гамбалеўскі не кінуў злосны позірк на Трафімаву за падказку. А што, калі і са штатам не ўсё ў парадку? Значыць, неадкладна трэба сустрэцца з Шурмелем. Не выключана, што Гамбалеўскі, ён жа з адной кампаніі з Жукоўскай, захоча папярэдзіць свайго фурмана, і, каб гэтага не здарылася, Даманькоў даручыў памочнікам працягваць праверку у кафэ, а сам адправіўся ў спартыўную школу.

Шурмель толькі што прыйшоў з заняткаў. Расчырванелы, распараны, ён разваліўся ў глыбокім крэсле і сонна паглядаў перад сабой. На Даманькова спачатку нават не звярнуў увагі. А калі лейтэнант адрэкамендаваўся, насцярожыўся, запратэставаў:

— Я ўсё рассказаў следчаму, адвяжыцеся! — Ен не мяняў позы і толькі нервова пагладжваў кароткія мокрыя валасы.

— Мяне прывяло да вас іншае, пагамонім!

— Зараз будзе ўрок.

— Навошта вы, Эдуард Цімафеевіч? — мякка папракнуў лейтэнант. — У раскладзе ў вас «акно».

Лагоднасць супрацоўніка міліцыі падманула Шурмеля. Ен набычыўся — вось-вось пакажа Даманькову на дзверы. Вайцулевіч і Протчанка лічылі Шурмеля баязлівым, ва ўсякім разе ў следчым кабінеце ён не здолеў схітрыць. Дык адкуль узялася яго сённяшняя смеласць. Як і ў Гамбалеўскага. Ці не з адной крыніцы яны чэрпаюць яе?

— Я на службе, Эдуард Цімафеевіч, і прывяло мяне сюды не жаданне пазнаёміцца з некалі вядомым у вобласці спартсменам. Дарэчы, калі не сакрэт, чаму вы рана сышлі з барцоўскага дывана?

— Люблю жыццё, — раптам з выклікам прамовіў Шурмель.

— Разумею, — кіўнуў Даманькоў.— Спорт патрабуе перш за ўсё не парушаць рэжым.

— За свае гуляю.

— От пра гэта я і хацеў пагаварыць. Вы ў кафэ «Стары прыяцель» як, па сумяшчальніцтву?

— Аніяк. Я тут нядрэнна маю. Даманькоў недаверліва гмыкнуў.

— Можаце паглядзець у дырэкцыі школы, ці браў я дазвол на сумяшчальніцтва.

— Ну, дазвол на гэта не патрабуецца, — лейтэнант адразу паверыў Шурмелю, але чаму загадчык кафэ спасылаўся на яго, не разумеў.— А ўсё-такі, Эдуард Цімафеевіч, няўжо за так возіце?

— Часам падрабляю, — паціснуў плячамі Шурмель. — Мне што. Папросяць — з’езджу, бяру не грашамі — натурай, што-небудзь дэфіцытнае. Так што тут у мяне ўсё чыста.

— Значыць, у штаце кафэ вас няма?

— А пра што я вам таўку?

— І куды вы ездзіце з Гамбалеўскім?

— Больш па гаспадарчых справах, ну і так калі куды…

Напэўна, і Гамбалеўскі, і той жа Падошва вучылі Шурмеля, каб не вельмі распускаў язык. Ды не яго стрыманасць спыніла Даманькова ад далейшых роспытаў. Яму трэба было, каб трэнер рамізнік без асаблівага падштурхоўвання сказаў, што вазіў і адкуль. А каб не нахлусіў, яму, Даманькову, неабходна перш пазнаёміцца з вынікамі праверкі, якую зараз рабілі калегі ў кафэ.

— Эдуард Цімафеевіч, — сурова звярнуўся ён да майстра спорту. — Было, што вы не паслухалі папярэджання і расказалі аб выкліку ў міліцыю. Спадзяюся, на гэты раз вы будзеце больш абачлівым. Я вас не палохаю, але мушу сказаць, што на гэты раз ваша становішча горшае. Падумайце і вырашыце: будзеце нам памагаць або перашкаджаць, — ён выпісаў павестку. — Чакаю вас заўтра а дванаццатай гадзіне, у раскладзе вашых урокаў няма, я праверыў. Гамбалеўскі пацерпіць без машыны.

Пакуль усё ішло нібыта добра. Ды хто можа ведаць, дзе і калі спатыкнецца?

Першы аддалены грукат грому пачуўся назаўтра раніцай. Даманькова паклікаў падпалкоўнік Міранкоў. Быў ён вельмі заклапочаны, усхваляваны, і ў лейтэнанта ёкнула сэрца. Успомнілася ўласная трывога, якая не пакідала яго ўсю сённяшнюю ноч. Праўда, раніцай ён ужо атрымаў у рукі дакументы, якія з вялікай доляй верагоднасці сведчылі, што дэфіцытныя прадукты ў кафэ «Стары прыяцель» цяклі з універсама Падошвы. Ды гэта яшчэ не былі доказы, у ланцугу магло быць і прамежкавае, і іншае звяно.

— Пазнаёмся, Міхаіл, — зусім не па-начальніцку сказаў Міранкоў,— з пракуратуры…

У Даманькова раптам пацямнела ў вачах. Ен працёр іх сагнутымі пальцамі і нейкі час няўцямна ўглядаўся ў надрукаваны на машынцы поўны страшнага сэнсу афіцыйны тэкст. Нарэшце падняў галаву, разгублена спытаў:

— Ен што, здурэў?

— Не, Вайцулевіч у сваім розуме, у яго яўка з павіннай. Хаця… — падпалкоўнік не дагаварыў і махнуў рукой.

— Правакацыя! — усклікнуў Даманькоў.

— Гэта трэба яшчэ даказаць. Спадзяюся, Вайцулевіч гэта зробіць.

Няўпэўненасць у голасе начальніка аддзела яшчэ больш засмуціла лейтэнанта. Яму здалося, што начальнік нешта ад яго ўтойвае.

— Як у цябе? — спытаў падпалкоўнік, падводзячы рысу пад хвіліннай слабасцю.

— Следчы ўзбудзіў крымінальную справу. Хутка прыйдзе, бадай, галоўны сведка — Шурмель.

— Справішся з ім ці, можа, лепш следчаму за яго адразу брацца, усё-такі ты навічок…

— Усё выцягну, я цяпер злы!

— А вось гэта, Міхаіл, лішняе. Трэба трымацца ў строгіх рамках. Ад такога народца, — ён памахаў у паветры пісьмом Вайцулевіча, — чакаць усяго можна. Так што злосць пакінь у маім кабінеце.

Даманькоў устаў. Не дайшоўшы да дзвярэй, нерашуча прыпыніўся.

— Што яшчэ? — Міранкоў зняў акуляры, стомлена паглядзеў на лейтэнанта.

— Дазвольце пытанне, Леў Фёдаравіч.

— Слухаю…

— Падошва не азваўся? Падпалкоўнік усміхнуўся:

— Той самы. Думаеш, я проста так папярэджваю цябе? Быў званок, быў. Падошва зноў да вярхоў кінуўся. На гэты раз Заранка выставілі наперад. Спрытна так. Заранок не прама біў, з падтэкстам. Маўляў, мы ўвесь гарадскі гандаль растрывожылі, не грэх было спачатку з ім параіцца-пакансультавацца.

— От гэты Падошва, і да яго падыход знайшоў.

— Наўрад ці, хутчэй праз дружкоў на Заранка націснулі.

— А вы іх ведаеце? — вырвалася ў лейтэнанта.

— Магу толькі здагадвацца, — усміхнуўся Міранкоў.— А дакладней, можа, неўзабаве ты мне скажаш.

Шурмель ужо сядзеў у калідоры. Ен прыйшоў раней, і гэта была добрая прыкмета. Даманькоў запрасіў яго ў кабінет.

— За суткі, Эдуард Цімафеевіч, пасля нашай з вамі сустрэчы з’явілася пэўная яснасць. Узбуджана крымінальная справа па факце злоўжыванняў у Цэнтральным універсаме і кафэ «Стары прыяцель». Следчы даручыў мне дапытаць вас як асобу, якая мае некаторае дачыненне да гэтага. Вам зразумела?

Шурмель правёў языком па асмяглых вуснах і згодна матнуў галавой. Усё-такі ён сапраўды быў не з тых, хто ахвяруе сабой.

— Скажыце, якая ваша роля пры Падошву і Гамбалеўскім?

Шурмель пакасіўся на магнітафон, потым на пратакол.

— Пасля ўчарашняй размовы з вамі я доўга думаў…

Трэнер надта прамалінейна ліслівіў, і гэта азначала, што, выгароджваючы сябе, ён плюне на сяброў. Бо, напэўна, даўно здагадваўся, што Падошва шукае сабе прыяцеляў у іншым асяроддзі, што ён, Шурмель, патрэбны Падошву не сам, а толькі з машынай.

— Вы былі побач з Падошвам і на дачы ў Жукоўскіх, і на чыгунцы, калі загінула Антончык, і, бадай, тады, калі з Гамбалеўскім заязджалі ў двор універсама.

— Дык што з таго?

— Не заўсёды і не ўсё адбывалася сумленна ў вашай прысутнасці, і я зараз павінен вызначыць ступень вашага, так сказаць, удзелу ў гэтым.

— Я ні ў чым не ўдзельнічаў,— закруціўся Шурмель. — Нават не піў, калі ў Марыі Міхайлаўны збіраліся госці.

— Вядома, вам належала іх развезці,— не ўтрымаўся ад рэплікі лейтэнант. — Але тым лепей. На чыстую галаву больш бачыцца і запамінаецца. От і падзяліцеся сваімі назіраннямі.

— Гм, падзяліся. Сам сабе пятлю на шыю, так? — ён ужо гатовы быў здацца і толькі, прызнаючы, што мае нешта расказаць, вытаргоўваў да сябе паблажлівасць.

— Ну, Эдуард Цімафеевіч, мы з вамі не дзеці. Пераконваць вас я не буду. Пакуль вы — сведка, а што будзе потым — не ведаю.

Шурмель прыкметна павесялеў:

— Не разумею, што цікавіць міліцыю. Я дагэтуль з аўтаінспекцыяй і то не надта канфліктаваў. Пытайцеся.

Даманькоў бачыў, што ён, паказваючы шчырасць, хацеў бы не сказаць пра тое, што следству невядома. Але бачыў і тое, што на канкрэтныя пытанні ён адкажа таксама канкрэтна.

— Тады пачнем. Нагадваю: магнітафон уключаны, — зноў папярэдзіў лейтэнант і задаў першае пытанне…

28

За дырэктара універсама следчы з Даманьковым вырашылі ўзяцца ў апошнюю чаргу, калі на руках будуць неабвержныя доказы. Падошва, безумоўна, пастараецца прыняць адпаведныя захады, каб адвесці ад сябе або зменшыць сілу ўдару. Але да гэтага яны будуць гатовы.

Са згоды следчага Гомана лейтэнант выклікаў Гамбалеўскага.

— Вернемся, Васілій Еўдакімавіч, да перарванай нашай з вамі размовы. На гэты раз яна — афіцыяльны допыт, бо супраць вас узбуджана крымінальная справа. Вось пастанова, азнаёмцеся.

— І што мне вешаеце? — выскаліўся загадчык кафэ. Начапіў на нос акуляры ў замежнай аправе, патрымаў перад вачамі пастанову следчага і вярнуў яе Даманькову. — Слухаю.

— Прачыталі?

— Гэта? — ён паказаў рукой на паперу. — З пальца высасалі. Кааператары што, не маюць права набываць прадукты ў дзяржаўных магазінах?

— Чаму? — лейтэнант з цікавасцю разглядаў гэтага напышлівага дзялка. Другі нерваваўся б, непакоіўся, а яму хоць бы што. Напэўна, за Падошвам адчувае сябе, як за каменнай сцяной. Значыць, трэба паказаць, што і дырэктар універсама не пазбегне ўвагі следства. — Купляць можна, але не ўсё і не з чорнага ходу.

— Вы на што намякаеце?

— Які намёк, Васілій Еўдакімавіч? Факты. На вашым складзе прадукты, якія, па-першае, чамусьці меў толькі Цэнтральны універсам; па-другое, яны ў адкрыты продаж не паступалі… Па-трэцяе, у нас ёсць сведчанні, дзе, калі і як вы бралі гэтыя дэфіцыты. Больш таго, некаторыя з іх вы не прапускалі цераз кухню, прадавалі па завышаных цэнах. Напрыклад, тую ж ікру… А гэта ўжо натуральная спекуляцыя. Так?

— Шурмель, сабака, накляпаў? — неадпаведныя невысокаму росту працавітыя і моцныя кулакі Гамбалеўскага сціснуліся.

— Разумеем, Васілій Еўдакімавіч, аднаго Шурмеля вы адмялі б, таму паклапаціліся пра сведак, — Даманькоў гаварыў і з прыкрасцю думаў, што вось жыў-працаваў чалавек, як усе людзі, а потым штосьці з ім здарылася, і спакусіўся ён дурной капейкай. Сам? Падштурхнуў нехта, здагадваючыся, што насенне зла ўпадзе тут на ўрадлівую глебу? Раптам людзі звычайна не мяняюцца. Калі не сакрэт, чым вас прывабіла кааперацыя?

Пытанне пацешыла самалюбства Гамбалеўскага, ён сказаў:

— Захацелася самастойнасці.

Гучала. Але Даманькоў не паверыў. Нават у тым махлярстве, якое ўжо выявілася, загадчык кафэ, адчувалася, не быў самастойным. У мінулым ён ніколі не вызначаўся ініцыятыўнасцю, не замахваўся на вялікае. Напэўна, і цяпер за ім нехта стаяў. А што, калі?..

— Хто ў кафэ пяты работнік?

— Я казаў ужо…

— Васілій Еўдакімавіч, — падкрэслена расчаравана сказаў Даманькоў.— Па райвыканкомаўскіх паперах так, Шурмель. Але ён катэгарычна адмаўляе сваю штатную працу ў вашым кафэ. Чаму? Маўчыце? Думаеце, не ўстановім, у чым тут загваздка?

— Вось і ўстанаўлівайце!

— Натуральна. Аднак вернемся да прадуктаў. Хацелася б пачуць менавіта ад вас, дзе вы ўсё-такі іх узялі?

Гамбалеўскі адвёў позірк.

— І пра гэта я ўжо казаў.

— У такія казкі нават вашы калегі-кааператары не павераць.

— Я не лічу сябе вінаватым і не збіраюся прызнаваць вашы прыдумкі,— адрэзаў загадчык кафэ. — Можаце запісаць гэта ў пратакол ці яшчэ куды…

— Ваша права, — лейтэнант не збіраўся да канца выкрываць Гамбалеўскага, у яго задачу ўваходзіла падрыхтаваць плацдарм для следчага. Ен выключыў магнітафон. — Не хочаце — на гэтым скончым. Але, калі не пярэчыце, у мяне ёсць яшчэ адно пытанне. Яно выклікана больш маёй цікаўнасцю, чым следчай неабходнасцю.

Загадчык кафэ пакасіўся на магнітафон і працадзіў:

— Валяйце…

— Ужо на цяперашнім этапе ясна, што вы дзейнічаеце, скажам пакуль так, не надта прытрымліваючыся правілаў. Няўжо вы, сталы чалавек, не задумваліся пра маральны бок сваіх паводзін?

— Нешта новае… — ён яхіднічаў, аднак не спяшаўся пайсці. Спадзяваўся пачуць тое-сёе карыснае для сябе.

— Вы абіраеце людзей, так, так, абіраеце — і тых, якія з-за вашых заграбушчых рук не маглі купіць у магазіне той жа бараніны, і тых, якія ў вашым кафэ плоцяць у некалькі разоў болей сабекошту кавы або шашлыкоў…

— А вы лічылі нашы выдаткі? — перабіў Гамбалеўскі.

— Давялося, — кіўнуў Даманькоў.— Але, паўтараю, пытанне неафіцыйнае.

— А ўжо ж, у пратаколе я не падпішу таго, што скажу, — ён паклаў нагу на нагу, выцягнуў пачак цыгарэт, закурыў, не папытаўшы дазволу. Няйначай, убачыў у пытанні нейкую залежнасць лейтэнанта ад сябе. — Я не райсабес, мне да фенькі, будзе што пакупніку на прылаўку магазіна або не будзе, усім усё роўна не хопіць і без мяне. А мне — абы мне было.

Чулі: свая кашуля бліжэйшая? Мудра сказана. І ў кафэ я нікога сілком не цягну, у кішэню нахабна не лезу. Усё ветліва, прыгожа. Можа, мне за гэта плоцяць, га? Чытайце газеты, лейтэнант, там дэкларуюць, што цэны зніжае канкурэнцыя. Во! — ён узняў палец. — А не міліцыя. Задаволены?

— На шчырасць адкажу шчырасцю, — Даманькоў таксама закурыў, праводзіў позіркам шызае колца тытунёвага дыму, нібы вагаўся: гаварыць ці не. — Было ў мяне спадзяванне, што вас, Васілій Еўдакімавіч, хоць кропельку, ды казыча сумленне.

— З вашага сумлення я машыну не куплю, а мне яе вельмі хочацца, — Гамбалеўскі разумеў, што губляць яму няма чаго, і не хаваў сваіх прынцыпаў, назаляўся, не тоячыся.

Даманькоў паставіўся да яго маленькай дэманстрацыі паблажліва. Хай пацешыцца, можа, не атрымаўшы адпору зараз, потым хутчэй адыдзе, адумаецца, асэнсуе і яго словы і сваё становішча. Даманькоў толькі спытаў:

— Так і расстанемся, ні да чаго не прыйшоўшы?

— Пад вашу дудку скакаць не буду!

— Хацеў бы я ведаць, хто вам грае, Васілій Еўдакімавіч, — раздумліва прамовіў лейтэнант.

Гамбалеўскі толькі крутнуў галавой.

Застаўшыся адзін, Даманькоў нейкі час тупа глядзеў на кароценькі пратакол допыту загадчыка кафэ «Стары прыяцель». Дырэктар універсама, несумненна, падрыхтуецца. І возьме кансультацыю, і ўплывовых заступнікаў пастараецца падключыць. Вядома, цяпер «тэлефоннае права» не вельмі дзейнічае. Але, каб яно не спрацавала, яны з Гоманам павінны ўзброіцца фактамі дакладнымі і важкімі.

Зазваніў тэлефон.

Даманькоў неахвотна ўзяў трубку, ён апошнім часам чамусьці не чакаў прыемных навін — неяк усё пайшло, пачаўшыся з Протчанкі, наўскасяк.

— Я, Сцяпанавіч, я…

— Якое павуцінне пляцеш, ахоўнік сацыялістычнай уласнасці?

— На наш з табой век і дробных несуноў, і буйных камбінатараў стане, — наўрад ці следчага пракуратуры цікавіла, чым канкрэтна заняты лейтэнант Даманькоў, і Міхаіл падтрымаў легкадумны ўступ да, няйначай, нечага больш важнага.

— То, можа, схаваеш акты-ведамасці ў сейф і наведаеш мяне?

— Пільна?

— Увогуле так, думаю закрываць справу аб гібелі Атончык. Што? Не, гэта не тэлефонная размова…

— Дык што такога сакрэтнага ты маеш мне паведаміць? — з парога папытаў Даманькоў, адчуваючы трывогу: якая новая бяда навісла над Віктарам Пятровічам?

— Сядай, скакун, спачатку вырашым з самагубкай. Вось што паказаў дырэктар універсама, — і ён расказаў пра допыт Падошвы.

Даманькоў выслухаў уважліва, здзівіўся:

— Але Падошва не адмаўляе, што менавіта пасля яго прапановы жанчына кінулася пад поезд. Ен яе начальнік, службовае…

— Не загінай. Ты хочаш убачыць тое, чаго не было. Прапанова — не гвалтаванне, хочаш згаджайся, хочаш паказвай дулю.

— Ты грунтуешся толькі на яго сцвярджэнні.

— Падмацаваным, дарэчы, пісьмом Саевіча. А іншага ў нас няма. І вы з Протчанкам не знайшлі,— падпусціў следчы шпільку. — Такім чынам, у дзеянне ўступае прэзумпцыя невіноўнасці.

Даманькоў ужо крыху вывучыў асобу дырэктара універсама і таму не вельмі паверыў яго апраўданням у кабінеце следчага. Але Вайцулевіч увогуле меў рацыю — доказаў, што Антончык давялі да самагубства і тым болей штурхнулі пад колы, не было.

— Фармальна…

— Так і адзначым, былы вышукнік Даманькоў думку следчага не аспрэчвае, — стоячы, Вайцулевіч нешта запісаў, потым сеў.— Шкада жанчыны, ды сама вінавата, — ён гаварыў і гаварыў, быццам пераконваў у першую чаргу сябе.

— Гэта і ёсць твая «не тэлефонная размова»?

— Не маю прывычкі дзелавыя пытанні абмяркоўваць па тэлефоне. Асабліва сур’ёзныя, — Вайцулевіч памацаў падлакотнікі, лацвей уладкаваўся. Дапытліва паглядзеў на Даманькова, памарудзіў, падкрэсліваючы тым самым, што новае пытанне сапраўды важнае. — Учора адбыўся гарадскі актыў. Гаспадарчы. І нам, праваахоўнікам, дасталося. Лічы, у мой гарод каменьчыкі кідалі.

— Зацягваеш гаспадарчыя справы?

— Каб то, за Протчанку…

— Ты вядзеш расследаванне, што яшчэ трэба?

— Следства, Паўлавіч, следства. А сэнс папрокаў такі: рука руку мые, хабарнік па волі ходзіць, спрабуе сведак падбухторыць. Сячэш падтэкст? Ізалятара для Протчанкі дабіваюцца.

— Бязглуздзіца! — абурыўся Даманькоў.— Хто яе наплёў?

— Начальнік гаргандлю. Між іншым, не вельмі беспадстаўна. Як мне стала вядома, Протчанку бачылі ля кафэ. Чаго яго туды панесла?

— Можа, міма ішоў? — лейтэнант не хацеў выдаваць прычыну, якая прывяла Віктара Пятровіча да кафэ. Не адчуў ён у следчым добразычлівасці да Протчанкі.— Ды ўрэшце сказаць усё можна, важна, як ты ставішся да гэтага?

— Баюся, мая пазіцыя не надта цікавіць кіраўніцтва. Ужо быў званок з абласной пракуратуры. Абазвалі лібералам…

— М-да, — прамармытаў Даманькоў. Трывога за Віктара Пятровіча ўспыхнула ў ім з новай сілай. — Есць жа незалежнасць следчага…

— У падручніках, шаноўны. А ў жыцці ўсе мы пад богам ходзім. Адбяруць справу ў мяне, Протчанку горш будзе.

Быў у гэтым апраўданні нейкі штучны пафас, прыбядненне, і Даманькоў засмуціўся яшчэ больш.

— Вось так ваюем, — заключыў Вайцулевіч. — Прабач, мне да начальства.

Даманькоў так і не зразумеў, што хацеў ад яго Вайцулевіч. Ці то сапраўды параіцца, ці то ўскосна папярэдзіць праз яго Віктара Пятровіча, ці то сябе абяліць. Адно засталося ўражанне, што Тарас сёння быў не такі, як звычайна, больш упэўнены. Можа, акрамя крытыкі на актыве прагучала і пахвала? Але ў любым выпадку Віктару Пятровічу не пазайздросціш.

29

Шурмель упарта паўтараў:

— Не быў я ў штаце, не быў!

Пытанне гэта ўвогуле значэння не мела б, каб не адмаўляўся Шурмель ад сваёй прыналежнасці да кааператараў. Даманькова гэта дзівіла.

— Эдуард Цімафеевіч, — разгарнуў ён перад спартыўным трэнерам ведамасць на зарплату работнікаў кафэ. — Паглядзіце. Вось ваша прозвішча, а вось ваш подпіс.

— Пакажыце, пакажыце, — недаверліва папрасіў Шурмель. — Та-ак, я, — няўцямна працягнуў ён. — Ага! Падробка! Я не так распісваюся, — схапіў са стала ручку і на газеце, якую трымаў у руках, распісаўся. — Вось! Ну, фокуснікі!

І без графалагічнай экспертызы Даманькоў бачыў, што подпісы, хаця і падобныя, усё-такі адрозніваюцца адзін ад аднаго. Для пэўнасці ён параўнаў іх з тымі, што былі на пратаколе. Так, падробка. Каго ж хаваў Гамбалеўскі? Сябе, іншага? Менавіта хаваў, бо Шурмель, напэўна, не адмовіўся б, каб яго папрасілі даць для прыкрыцця сваё імя. Ды Гамбалеўскі, відаць, не хацеў чамусьці мець лішняга сведку нячыстай гульні. Чаму? Праца ў кааператыве, у тым ліку і па сумяшчальніцтву, не абмяжоўваецца. Наўрад ці Гамбалеўскі пайшоў на дробную афёру дзеля сябе — па ўсім, ён зарабляў намнога болей. Хаця дзе мяжа чалавечай прагнасці, асабліва такога, як ён? Гамбалеўскі можа абабраць і чужых, і сваіх. Амаль упэўнены, што так яно і ёсць, Даманькоў на ўсякі выпадак спытаў:

— Як вы думаеце, каму прызначаліся гэтыя грошы? Пытанне толькі падагрэла Шурмеля. Ен на вачах наліваўся злосцю, распаляўся і нарэшце панёс на Гамбалеўскага:

— Жмот! Мяне за дурня трымаць! Гэта ж… — ён тыкаў пальцам у сколатыя ведамасці за некалькі апошніх месяцаў і ад крыўды, абурэння, зайздрасці аж захліпаўся.

Даманькоў з цікавасцю глядзеў на сведку. Не, Шурмель за так не згадзіўся б даць прозвішча падстаўной асобе, ён бы запатрабаваў і сабе тое-сёе.

Ці не таму загадчык кафэ і вырашыў абысціся без яго? І памыліўся.

Пакрысе Шурмель справіўся са сваім узбуджэннем і паабяцаў:

— Ну, я ім пакажу!

— Ім? Каму? — падхапіў лейтэнант.

— Як каму? Гамбалеўскаму з Падошвам! Тарбахваты, увесь свет гатовыя заграбсці.

— Лічыце, замест вас грошы Падошва палучаў? Шурмель зноў захваляваўся:

— Валерый чысцюля, ён заўсёды ўбаку.

— Вы пра гэта ведаеце?

— У Нікі папытайце. Дзеўка прыгожая і пустая, схлусіць мазгоў не хопіць.

Падошва — не Гамбалеўскі, і лейтэнант пайшоў да Гомана.

— Жмі, Міхаіл, у кафэ, пакуль Шурмель там не нарабіў перапалоху, — параіў Алег Ануфрыевіч. — Я крыху затрымаю трэнера.

Нягледзячы на зробленае міліцыяй прадстаўленне ў райвыканком, кафэ «Стары прыяцель» не было закрыта. Нехта моцна падтрымліваў Гамбалеўскага.

Ніку Трафімаву лейтэнант знайшоў на кухні, яна памагала повару. Гамбалеўскага на месцы не было, і повар не адважыўся запярэчыць, калі Даманькоў паклікаў афіцыянтку. Ен толькі буркнуў услед:

— Не затрымлівайся…

Мінулы раз Даманькоў не надта прыглядаўся да Трафімавай. Тады ён не ведаў, што яна выступае сведкай у абвінавачанні Протчанкі. Цяпер ён глядзеў на дзяўчыну з падазрэннем, прыдзірліва.

Майстар спорту бадай не памыліўся ў адным — Ніка была прыгожая. Сучасная — высокая і танклявая. Пастава — манекеншчыцы, паходка кручаная. Вочы вялікія і наіўныя. На шчоках штучны румянец. Яна сапраўды не выдавала інтэлектуалкай. Але чым не намажашся, каб не адстаць ад моды.

Ніка трымалася перад Даманьковым вольна, нібы лейтэнант штодня піў у яе каву. Ен дапускаў, што гэта магло быць у дзяўчыны прафесійным, прывычкай знаходзіцца на людзях, і разам з тым не мог назваць Ніку пустышкай. Пасля яе першых адказаў, яму пачало здавацца, што яна многае ведае і пра многае мае сваю думку. Напэўна, гэта думка не зусім адпавядала прынятаму ў кафэ. Аднак Ніка наўрад ці выказвала яе. У васемнаццаць гадоў не кожны можа быць самастойным побач са знешне прыстойнымі і нават рэспектабельнымі дарослымі. Але што прымусіла дзяўчыну сведчыць супраць Протчанкі няпраўду? Гэта пытанне пякло Даманькова.

— Мы заўсёды бяром прадукты ў магазіне, — спакойна расказвала Трафімава. — Шэф кажа, на базары дорага. А ў нас усё роўна дорага.

— А танней можна?

— Шэф кажа, мы меней палучым, — яна прывычна называла загадчыка кафэ шэфам, відаць, сам Гамбалеўскі ўвёў гэта слова ў абыходак тут.

— Што вы, Ніка, усё на Васілія Еўдакімавіча спасылаецеся. Самі вы што думаеце?

— Падружка таксама ў кааператыўным кафэ працуе. Яны прадукты на базары бяруць. А яна не меней, чым я, палучае. Бухгалтэрыя! — дзяўчына зняважліва зморшчыла акуратны маленькі носік.

— Можа, там, дзе ваша сяброўка, работнікаў паменей.

— Ага, у іх сямейнае кафэ. Чацвёра спраўляюцца. А што? Калі зволіць у нас Валерыя Васільевіча, таксама чацвёра будзе.

Даманькоў ашаломлена глядзеў на Трафімаву. Ен рыхтаваўся да цяжкай размовы, а дзяўчына мімаходам выдала тое, да чаго збіраўся падступаць спакваля. Не паказваючы, што вельмі зацікаўлены менавіта гэтымі яе словамі, лейтэнант сказаў:

— Зволіць можна, а дэфіцыт дзе возьмеце? У вас яго вунь колькі,— паказаў ён на апячатаны склад.

— Людзі недзе бяруць, і мы возьмем, — гэта пытанне яе не клапаціла.

Што было патрэбна, Даманькоў высветліў. Цяпер карцела папытаць пра дзвесце рублёў, якія нібыта на яе вачах Гамбалеўскі даў Протчанку, ды было нельга.

Усю дарогу назад Даманькоў думаў, што нечага не разумее. Не паказалася яму Трафімава здольнай на хлусню, пра кафэ яна расказвала шчыра. А што прымусіла яе наплясці на Протчанку? І яшчэ ён не мог даўмецца, навошта Падошву членства ў кааператыве?

Гоман адсутнічаў, і Даманькоў, якога мучылі незразумелыя паводзіны дырэктара універсама і афіцыянткі кафэ, вырашыў зайсці да начальніка аддзела.

Міранкоў быў адзін. Хмуры, раздражнёны, ён сустрэў лейтэнанта стоячы пасярод кабінета.

— Садзіся, Міхаіл, расказвай. На мяне на зважай. Трафімава пацвердзіла?

— Не тоячыся, — Даманькоў далажыў пра паказанні афіцыянткі, пра свае сумненні.

— Ты з Вайцулевічам не дзяліўся?

— Не, — павагаўшыся, Даманькоў прызнаўся: — Нешта стрымлівае.

Міранкоў, не ўдакладняючы, быццам гэта не мела значэння, кіўнуў і зноў пачаў мераць крокамі кабінет. Ен маўчаў, і лейтэнант толькі паварочваў за ім галаву.

Спыніўся падпалкоўнік неспадзявана, жорстка сказаў:

— Хай Гоман возьме ў Бабіцкага санкцыю на Падошву і Гамбалеўскага, падстаў хапае. А то, знаходзячыся на свабодзе, яны не адну палку вам у колы ўставяць. — Некаторы час раздумліва глядзеў на падначаленага і нечакана з той жа жорсткасцю паведаміў: — З райкома званілі. Прапанавалі разгледзець пытанне аб партыйнасці оперупаўнаважанага Протчанкі.

— Але следства не скончылася… — здзівіўся Даманькоў.— Віну толькі суд даказвае. Няўжо нічога нельга зрабіць?

— Не нам пракуратуру кантраляваць, — Міранкоў пакружыў па кабінеце, зноў навіс над лейтэнантам. — А службовае расследаванне папярэдняга абвінавачання Протчанкі правядзем. З кафэ цяпер Гоман сам справіцца, а ты вазьміся за культмаг.

З начальствам, нават калі яно трымаецца з табой не надта афіцыйна, не паспрачаешся. Перакананы, што падпалкоўнік даў яму не тое даручэнне, што абвяргаць зараз трэба Не службовую правіннасць Протчанкі, а больш сур’ёзнае абвінавачанне, Даманькоў пайшоў ад Міранкова моўчкі. Але загад ёсць загад. Ен сеў за свой стол і пачаў думаць. Напрошваліся тры напрамкі праверкі: хвароба прадаўшчыцы аддзела спорттавараў, з’яўленне ў культмагу інспектара Касабуцкага, загадчыца магазіна на спорттавары паставіла недасведчанага чалавека, без інструктажу.

План увогуле выглядаў правільным. Аднак Даманькова бянтэжыла, што і Протчанка спрабаваў некалі дзейнічаць прыкладна так і нічога не здабыў, акрамя шышак. Адзіны, хто мог. бы прыадкрыцць заслону над гэтай гісторыяй, калі, вядома, выпадак падстроены, быў гандлёвы інспектар Касабуцкі. Яго пазіцыя ў гэтай справе слабейшая за іншыя. Медыкі пацвердзяць правільнасць выдачы лістка па часовай непрацаздольнасці незалежна ад таго, была хвароба ў прадаўшчыцы або не было. Гэта ў іх адпрацавана. Чычкіна скажа, што выпадак быў для яе нечаканым. Касабуцкі ж не раз’яздны інспектар, ідучы куды-небудзь, ён дакладвае начальству адрас і мэту.

Даманькоў зірнуў на гадзіннік. Без дваццаці сем. Ен набраў хатні нумар Андрэя.

— Можна я зайду?

На тым канцы проваду ўзнікла паўза. Нарэшце гаспадар спытаў:

— Гэта важна?

— Так? — нецярпліва адказаў лейтэнант. — Не мне, не табе. Важна Віктару Пятровічу.

Трубка яшчэ памаўчала, а тады ў ёй прагучала:

— Ну…

Думка сустрэцца з Антончыкам прыйшла Даманькову ў апошні момант. Успомніў, што адна са сведак супраць Протчанкі — Саўчанкава была зямлячкай або нават сваячкай Андрэя, блізка прыняла яго бяду. Можа, Андрэю яна раскажа праўду і пра тыя дэфіцытныя зорачкі, і пра наведанне яе Протчанкам.

У Антончыка аказалася госця, дзяўчына. Недарэчы, ды што паробіш. Прыйшоўшы, ад задумы не рэзон адступаць. Праходзячы ў пакой, Даманькоў акінуў хуткім позіркам дзяўчыну. Прыкладна Андрэевага ўзросту. Мілавідная, хаця маленькія вочы крыху падвялі, не пасуюць да круглага вялікаватага твару, да таго ж, глядзяць калюча, недаверліва. Няўжо меціць на месца Людмілы? Але гэта Даманькова не тычылася, і ён павітаўся.

— Знаёмцеся, — сказаў Андрэй, — мая даўняя сяброўка.

Дзяўчына ўстала, падала руку:

— Наталля Барысаўна…

Была яна невысокая, налітая целам, яе позірк пацяплеў, як пазнаёміліся. Але Даманькову патрэбна была не яна, а Андрэева зямлячка.

— Ну, як вы тут? — пры старонняй дзяўчыне Міхаіл не хацеў адкрываць мэту свайго прыходу.

Адказала дзяўчына, як паскардзілася:

— Палюбуйцеся, на сябе не падобны. Цень, а не чалавек. Але я прымушу яго, жывы аб жывым павінен думаць.

Яна гаварыла рашуча, і Даманькоў паверыў, што яна не адступіцца. Каб не даць завесці сябе ў іх, відаць, не першую дыскусію аб жыцці жывых, ён вырашыў спытаць напрасткі:

— Слухай, Андрэй, ты даўно бачыў Наталлю Саўчанкаву?

Андрэй здзіўлена адкрыў рот, не паспеўшы сесці, застаўся стаяць слупам пасярод пакоя. А дзяўчына зарагатала:

— Дык гэта я!

Здараецца ж! Даманькоў, не падрыхтаваны да такой сустрэчы, пачаў выкручвацца:

— От добра, што вы наведваеце Андрэя…

— Вам бы такое, — не надта ветліва выпаліла дзяўчына.

Даманькоў збянтэжана сказаў:

— Не крыўдуйце, мне казалі, што вы вельмі падтрымліваеце Андрэя.

— А як інакш? Ох, Люда, Люда, — пляснула рукамі Наталля. — Трэба ж такое зрабіць…

І тут у галаве Даманькова мільганула новая ідэя:

— Андрэй, ты ведаеш, што я дапамагаў Віктару Пятровічу? Ен устанавіў, як загінула Людміла.

— А мне следчы падрабязнасцей не сказаў, сказаў, што самагубства, і ўсё.

— Напэўна, не падумаў, што табе неабходна знаць усё, — Даманькоў не быў упэўнены, што Вайцулевіч зрабіў правільна, засакрэціўшы ад мужа некаторыя акалічнасці смерці жонкі, але не яму было папраўляць гэта. — Галоўнае, Андрэй, з цябе падазрэнне знята і знята, дзякуючы Віктару Пятровічу.

— Гэта які Віктар Пятровіч? — зацікавілася дзяўчына.

Пытанне прагучала своечасова, і Даманькоў скарыстаў магчымасць.

— Той самы, на якога вы напаклёпнічалі. Цень прабег па белым твары дзяўчыны, яна разгубілася і, не апраўдваючыся, адвяла вочы.

— Наталля, гэта праўда? — Антончык здзіўлена пераводзіў позірк з Даманькова на дзяўчыну.

— А я знаю? — нарэшце агрызнулася Саўчанкава.

— Ен да вас прыходзіў па скарзе ў культмагу, — растлумачыў лейтэнант. — Помніце?

— Адкуль я ведала, хто ён такі?

— Значыць, пісалі, не ведаючы? — паківаў галавой лейтэнант.

— Вазьмі, Наталля, скаргу назад! — патрабаваў Андрэй.

Даманькоў паклаў Андрэю на плячо руку:

— Не гарачыся, хлопец, тут трэба разабрацца. Наталля Барысаўна раскажа, а тады будзе відаць. Раскажаце? — звярнуўся ён да дзяўчыны.

— Кепска атрымалася, — уздыхнула Саўчанкава. — Аксана папрасіла, я не магла адмовіць.

— Аксана — яе сястра, — удакладніў Андрэй. Хто такая Аксана, лейтэнант ужо здагадаўся, сказаў дзяўчыне:

— Вы не падумайце, я не караць вас прыйшоў, хаця, прызнаюся, вы заслугоўваеце добрай папружкі. Хвіліначку, — прыпыніў ён пярэчанні Саўчанкавай. — Вы — дарослы чалавек, а паглядзіце, як лёгка, бяздумна нанеслі шкоду дваім незнаёмым і добрым людзям… Ладна, — абарваў ён сябе. — Не мая справа чытаць вам мараль.

— А я не паверыў Віктару Пятровічу, — прызнаўся Андрэй. — У яго сапраўды вялікія непрыемнасці?

— Есць такое…

— Што трэба зрабіць? — Андрэй пытаўся ў Даманькова, а сам глядзеў на Саўчанкаву.

Лейтэнант паціснуў плячамі. Хай яны самі прыдумаюць, а то потым возьме гэта Наталля Барысаўна і накатае скаргу і на яго.

— Можа, Наталлі трэба напісаць новую заяву? — не адставаў Андрэй.

— А паможа? — дзяўчына нерашуча зірнула на лейтэнанта. — Нас з Аксанай судзіць не будуць?

— Усё залежыць ад вас, — Даманькову было і горка, і смешна. — Шчырасць яшчэ нікому шкоды не прыносіла. Пазней вы гэта самі зразумееце — вас не будзе мучыць віна. Але падумайце, каб потым не шкадавалі і не папракалі нас з Андрэем, бо выступіце супраць сястры.

Саўчанкава доўга разглядала свае дагледжаныя далоні, быццам лініі і рысачкі маглі падказаць правільнае рашэнне. Потым зірнула на хмурага Андрэя і рашуча заверыла:

— Напішу! А Аксана… Яна мне казала, што і яе прымусілі…

Напэўна, ініцыятарам сапраўды была не Васілоўская. Аднак толькі пад прымусам такі спектакль не арганізуеш, відаць, у акружэнні Падошвы яна займала рад не ззаду. Даманькоў не сумняваўся, што Аксана Барысаўна змагалася і за сваё месца пад сонцам. Не паказваючы, што рады, ён прапанаваў:

— Наталля Барысаўна, калі не перадумаеце, прыходзьце заўтра ў райаддзел.

— Разам будзем, — паабяцаў за яе Андрэй.

30

Гандлёвы інспектар Касабуцкі нерваваўся, хаця справа ў яго падачы выглядала натуральнай, бездакорнай. Быццам зайшоў у культмаг купіць унучцы цацку і пачуў у суседняй секцыі шум. Мусіў умяшацца. Ен глядзеў Даманькову ў вочы і паўтараў:

— Вы мне не верыце? Вы мне не верыце? Лейтэнант, вядома, не верыў. Цацку ён не купіў.

І хаця Падрабляўся пад прасцячка, быў, як казалі яго калегі, старым шакалам. Аднак дзеянні Касабуцкага непасрэдна з Протчанкам не стасаваліся, і Даманькову не было падставы капацца ў іх глыбей. Канфлікт з Равуцкай меў працоўны характар.

Яшчэ меншыя вынікі дала сустрэча з загадчыцай культмага Чычкінай. Яна выказала здзіўленне, што міліцыя зацікавілася выпадкам, якому не далі разрасціся і па якім прыняты неабходныя і суровыя меры. Чычкіна нібы зрабіла ласку і растлумачыла:

— Для мяне гэта было патрасеннем, мне так хораша рэкамендавалі Равуцкую.

Яна таксама хлусіла. І зноў Даманькоў мусіў прымаць тлумачэнне, не спрабуючы выявіць неадпаведнасць слоў і падзей.

— Што за норавы ў гандлі! — абураўся ён, дакладваючы падпалкоўніку пра свае здабыткі.

— Ну, мы не прафсаюз і не суд, кады павінна звяртацца Равуцкая, — усміхнуўся з яго гарачнасці Міранкоў.— А твая сфера — сацыялістычная ўласнасць, і тут ты яшчэ не з такім сустрэнешся. А пакуль можаш задаволіцца дасягнутым, ёсць пра што пагаварыць з капітанавай спакусніцай.

— Я з ёю пагавару! — сярдзіта паабяцаў Даманькоў.

— З Васілоўскай гаварыць буду я, Міхаіл. Мне здаецца, Аксана Барысаўна добрая артыстка. На што Протчанка цёрты калач, а і ён не раскусіў гульню.

З начальствам не спрачаюцца, хаця пратэст можна выказаць у маўклівай форме — незадаволеным тварам. Што Даманькоў і зрабіў.

— Не задзіраў бы ты носа, лейтэнант, я ўсё-такі вопытнейшы. І гонар майго падначаленага закрануты, а не твайго.

У райаддзел унутраных спраў Васілоўская з’явілася быццам на вячэрні баль. Чорная трыкацінавая спадніца, белая блузка, ажурныя панчохі-павуцінкі, ярка нафарбаваныя вусны ў тон фіялетавым валасам.

Міранкоў толькі чмыхнуў у вусы: не кожны дзень цешаць міліцыю такія расфранчаныя жанчыны.

Васілоўская заўважыла, што зрабіла патрэбнае ўражанне, шырока ўсміхнулася і села, закінуўшы нагу на нагу, а тады падняла вочы на падпалкоўніка.

— Чакаю пытання, Леў Фёдаравіч, — яна паводзіла сябе быццам бесклапотна, толькі вось гэта «Леў Фёдаравіч» сведчыла, што Аксана Барысаўна пэўным чынам падрыхтавалася да сустрэчы.

— Вы хаця б разумееце, што капітан Протчанка можа падаць на вас у суд? — Міранкоў парушыў намечаны план гутаркі: і прыгожым жанчынам, якія пераступілі мяжу дазволенага, у міліцыі належала трымацца без фанабэрыі.

— Сястрычка накляпала? Дура бязмозглая. А я адстойвала аўтарытэт калектыву, які чарніла былая наша работніца Равуцкая.

— Своеасаблівы спосаб, — Міранкоў дзівіўся з гэтай жанчыны. Яна зусім не была такой легкадумнай, як старалася сябе выставіць. — А капітан Протчанка дзе вам насаліў? Толькі не паўтарайце казку пра жаночую радасць.

Яна з той жа бестурботнасцю прызналася:

— Ен нешта вышукваў у нас.

— Вы самі да гэтага дадумаліся ці Валерый Васільевіч навучыў?

— Дазвольце мне не адказваць на гэта пытанне.

— Ваша права, Аксана Барысаўна. Між іншым, і ў Протчанкі, я сур’ёзна папярэджваю, ёсць права падаць на вас у суд. Вы не проста напаклёпнічалі, вы яшчэ і тое-сёе арганізавалі.

— Хай капітан спачатку сам выкруціцца, — яна перайшла ў наступленне, не хаваючы сваю дасведчанасць.

Протчанку сапраўды зараз было не да суда з Васілоўскай, і Міранкоў зрабіў наступны ход:

— Есць яшчэ Равуцкая. Аксана Барысаўна рассмяялася:

— Касабуцкаму з Чычкінай я не ўказчыца. А Равуцкая… Не пікне, — яна звяла чорныя бровы, і ў яе вачах заскакалі маланкі.— Не замахвайцеся, таварыш падпалкоўнік, не ўсё вы можаце!

Васілоўская паводзіла сябе нахабна, нехта, відаць, растлумачыў ёй, што міліцыя паклёпамі не займаецца. Міранкоў вырашыў ахаладзіць яе запал. Ен пасунуў тэлефон.

— Гоман? У Бабіцкага былі? Пагадзіўся? Потым, потым, — не зводзячы позірку з Васілоўскай, павольна апусціў на рычагі трубку, пераставіў на круглы тэлефонны столік апарат. — Не разлічвайце на Падошву, Аксана Барысаўна, пракурор дазволіў затрымаць яго.

— Як затрымаць? — кроў схлынула з твару жанчыны, пакінуўшы на ім касметычныя палоскі. Яна адразу нібы паліняла. — Арыштавалі?

— Калі вам больш падабаецца гэта слова… Навіна ўразіла Васілоўскую. Падзенне Падошвы ёй здалося здрадай, за якой маячыў і яе крах. Гэтага Аксана Барысаўна дараваць не магла:

— Давалацужыўся, паскуднік, — грубая лаянка прывычна злятала з прыгожа акрэсленых вуснаў.— Мала яму Машкі Жукоўскай, свежанькую захацеў. За Людку ўзялі? — ёй і ў галаву, напэўна, не прыходзіла, што дырэктару універсама могуць прад’явіць іншыя прэтэнзіі.— За Людку?

Міранкову здалося, што Васілоўскай вельмі хочацца пачуць пацвярджэнне гэтай яе здагадкі. Ці не таму, што і сама была павязана гандлёвымі парушэннямі? Ды Гоман з Даманьковым з гэтым неўзабаве разбяруцца. А пакуль трэба, каб яна задумалася. Падпалкоўнік растлумачыў:

— Выпадкам з Антончык займаецца пракуратура.

— Вось як? — Васілоўская нерашуча паглядзела на Міранкова. — Я магу пайсці?

— Вядома. Але мы з вамі яшчэ сустрэнемся. Адпусціўшы Аксану Барысаўну, начальнік аддзела паклікаў Даманькова.

— Які рэжысёр загінуў у асобе універсамаўскага эканаміста, — сказаў ён лейтэнанту.

— Здагадваюся…

— Ну-у, мабыць, не пра ўсё, — Міранкоў быў задаволены размовай з Васілоўскай. — Такія спектаклі арганізаваць без ценю збянтэжанасці.

— Толькі таго? Я пра гэта ад яе сястрыцы чуў.

— Ты можаш выслухаць да канца? — паморшчыўся падпалкоўнік. — Галоўнае не ў спектаклях. Наша прыгажуня ўпэўнена, што Падошва пацярпеў за прадаўшчыцу. Як табе гэта падабаецца?

— Ого…

— Вось табе і ого, баюся, прайшлі вы з Вайцулевічам міма нечага такога, што інакш высвечвае гэта здарэнне. Сыр-бор загарэўся не сам па сабе. Яго падпалілі, калі Віктар Пятровіч паспрабаваў паглыбіцца ў прычыну гібелі Антончык.

— Як яна загінула, ніхто не бачыў.

— Усё роўна праінфармуй Тараса Сцяпанавіча. А наступным разам, думаю, Аксана Барысаўна і на цябе папрацуе. Ты не згодны? — улавіў ён цень на лейтэнантавым твары.

— Падошву мы схапілі за руку. А што з гэтага Віктару Пятровічу? Гамбалеўскаму цяпер няма чаго губляць, будзе яшчэ больш злосна стаяць на сваім.

— Ты працуй, працуй, лейтэнант Даманькоў,— падпалкоўнік нібы не чуў пытання. — Было б добра, каб менавіты ты правёў першы допыт дырэктара універсама, парайся са следчым.

— Падошва — не Васілоўская…

— Падрыхтуйся. Трэба, каб ён хоць частку сваіх козыраў кінуў на стол. З табой ён будзе трымацца больш раскавана, чым з Гоманам, на гэтым і сыграй.

— Козыры… — лейтэнант не хаваў няўпэўненасці.— Яны ў яго высокія…

— Пляваць на закон і з вышыні нікому не дазволена, кіруйся гэтым. Хто б перад табой ні сядзеў.

31

Жонка Протчанкі не ведала тых сур’ёзных пагроз, якія навіслі над мужам. Віктар Пятровіч толькі расказаў чаму яго выправілі ў водпуск. Не хацеў трывожыць. Кацярына Іванаўна гэту прычыну слушнай не палічыла і таму дзівілася з незвычайнай мужавай прыгнечанасці. Каб неяк усцешыць яго, развеяць, яна нарэшце выбрала момант і рашуча заявіла:

— Сёння ідзем у кіно, Віця, хопіць кіснуць! Протчанкі не часта выбіраліся з дому, і кожны паход заўсёды быў для іх маленькім святам.

Настрой у Віктара Пятровіча быў далёка не святочны, аднак ён не стаў працівіцца — хай хоць Каця парадуецца, адпачне. Ен раптам выразна адчуў, што такі выпадак яшчэ раз у яе можа надарыцца не хутка.

Вечар быў хмуры, як і думкі Протчанкі. Здавалася, лета насуперак календару вырашыла дачасна павярнуць на восень. Шэрыя, гатовыя высеяцца дробным занудлівым дожджыкам хмары зацягнулі неба. З ракі дзьмуў насычаны вільгаццю моцны вецер. Ен гнуў долу маладыя клёнікі і каштанікі, высаджаныя на газонах перад доўгімі шматпавярховымі гмахамі. Гадоў праз колькі тут, у мікрараёне, напэўна, зашуміць зялёны і цяністы сквер, усё навокал зменіцца, папрыгажэе, стане абжытым. Протчанку раптам захацелася апынуцца зараз у тым будучым часе, з якога ён зможа паглядзець на свае цяперашнія нягоды, як на даўнія, з усмешкай. Але адразу сумна падумалася: калі будзе да смеху.

— Што маркоцішся, Віця? — Кацярына Іванаўна заклапочана павярнулася да маўклівага мужа. — Усё крыўдзішся на сваё начальства?

— На пагоду, — ён прымусіў сябе ўсміхнуцца і падхапіў Кацярыну Іванаўну пад руку.

— Так, ажно сумна робіцца, — жонка зрабіла выгляд, што задаволена тлумачэннем, і рассмяялася.

Віктар Пятровіч адчуў сябе вінаватым — трэба было падзяліцца сваімі бедамі. Асабіста яму гэта, бадай, прынесла б некаторую палёгку. А Каці? Ен у гэтым не быў упэўнены, і разам з тым грызла думка, што ёй, можа, потым, калі даведацца пра ўсё, будзе яшчэ больш горка. Ен жа тоіцца ад самага блізкага чалавека, паводзіць сябе так, быццам яна не жонка, а чужая.

Гэтага ў яго ніколі раней не было. Праўда, нічога падобнага раней з ім і не здаралася. Гэта ён спачатку адмахнуўся ад абвінавачання ў хабарніцтве — надта нерэальна яно прагучала. Цяпер, добра ўзважыўшы абставіны, усвядоміў, што адбіцца будзе цяжка. Не дзеля жарту накінулі на яго, оперупаўнаважанага, тугую пятлю. І ў райаддзеле, паколькі пракуратура ўзбудзіла крымінальную справу, мусяць лічыцца з гэтым фактам. А менавіта ў паводзінах следчага яму шмат што не зразумела. Нібы ён нешта цямніць. Ды не пойдзеш, не падкажаш: рабі так і гэтак. Ні гонар, ні становішча падследнага не дазваляюць…

— Віця, ну не хмурся, — Кацярына Іванаўна правяла шчакой па мужавым плячы. — Перамелецца.

— Абавязкова, — адазваўся на ласку Віктар Пятровіч. Прытуліўшы жончыну руку да сябе мацней, упарта прамовіў: — А ўсё-такі добра…

Кацярына Іванаўна непрыкметна ўздыхнула. Да добрага, яна адчувала сэрцам, было далёка. Падладзіўшыся пад яго размашысты крок, павярнула гаворку на дзяцей. Звычайна, як бы ні быў заклапочаны муж, гэта заўсёды было яму цікава, важна.

— Заходзіла ва універмаг, — бадзёра зашчабятала Кацярына Іванаўна, — такі модны плашчык Настачцы нагледзела… Напэўна, вазьму заўтра, без прымеркі, а то разбяруць. Ведаеш, у нас нішто не залежваецца.

— Бяры, восень вунь скора…

Протчанка здагадаўся на яе хітрыкі і быў за іх удзячны. Ен, падтрымліваючы гаману паварочваў да жонкі галаву, падтакваў і любаваўся ёю. Амаль дзесяць гадоў яны разам, жывуць у згодзе і ладзе. Каця, на яго погляд, зусім не змянілася. Ні характарам, ні знешнасцю. Такая ж спагадлівая, чулая, такая ж прыгожая. Вось толькі вакол вачэй з’явіліся першыя і дачасныя маршчынкі. Калі? Нядаўна іх не было. Няўжо гэта ён сваімі нягодамі прынёс Каці гора? Віктару Пятровічу раптам захацелася пацалаваць і вочы, і маршчынкі вакол іх. Ен нават прыпыніўся. Каця зразумела і шчасліва засмяялася.

— Які ты дарослы, дарослы хлопчык, Віцька!

Кацярына была маладзейшая за Віктара Пятровіча на два гады. Аднак і калі кявесцілася, і потым, стаўшы жонкай, часцяком кпіла з мужавай жыццёвай непрактычнасці, з юначай парывістасці, якая захавалася ў ім са студэнцкай пары.

— Што я рабіў бы без цябе, Каця? — Протчанка хацеў сказаць гэта жартам, прагучала па-сапраўднаму — сур’ёзна і шчыра. Скупы на словы, калі гэта датычылася пачуццяў, ён сумеўся.

Кацярына Іванаўна зноў рассмяялася.

У аўтобусе яны маўчалі — побач тоўпіліся людзі.

Прыпынак быў ля самага кінатэатра. Віктар Пятровіч паглядзеў на чаргу, хвост якой пачынаўся на вуліцы, і з прыкрасцю паківаў галавой:

— Схадзілі…

— З абачлівай жонкай не прападзеш, любы, — і Кацярына Іванаўна вывудзіла з перапоўненай рознымі патрэбнымі і непатрэбнымі рэчамі жаночай сумачкі два білеты. — Загадзя паклапацілася! Цані.

Яны зайшлі ў фае. Да пачатку сеанса было яшчэ хвілін пятнаццаць, але тут было ўжо людна і тлумна. Непагадзь гнала гледачоў у памяшканне.

— Хачу марожанага, — заявіла Кацярына Іванаўна і пацягнула Протчанку да буфетнай стойкі.

— Нажывеш ангіну, — не надта настойліва дакараў ён, ідучы следам за жонкай. Яна заўсёды любіла салодкае. — Можа, ліманаду?

Лепш бы Кацярыне Іванаўне не захацелася ласунку, тады, можа, не сутыкнуліся б яны нос у нос з Заранкамі.

Жанчыны, добра знаёмыя яшчэ з часу вучобы ў інстытуце, заўсміхаліся адна адной, завойкалі:

— Люба!

— Каця!

І пасыпаліся пытанні:

— Як жывеш? Як дзеці? Што чутна?

Яны не слухалі адказаў, у такіх выпадках адказы не абавязковыя — галоўнае, пытацца, гаварыць…

Мужчыны павіталіся стрымана, суха. Протчанка, помнячы сваё становішча падследнага, не падаў рукі, а Заранок, відаць, таксама звязаны гэтай акалічнасцю, не працягнуў сваю. Так яны і стаялі моўчкі, хмурыя, падкрэслена ўважліва слухаючы жанок. Нарэшце Аляксандр Іванавіч выціснуў:

— Рашылі, значыць, наблізіцца да культуры… Кацярына Іванаўна пачула і паскардзілася:

— Віця за працай хутка мяне забудзе, не тое што кіно. Каб не водпуск…

— А ты на што? — Заранок з палёгкай павярнуўся да яе. — Як у народзе кажуць? Муж — галава, а шыя? Жонка! Рабі вывады, кабета, — ён нібы баяўся спыніцца.

— Можна падумаць! — уклінілася ў размову жонка Заранка Люба.

А Кацярына Іванаўна насцярожана перавяла позірк з Заранка на мужа. Яны абодва сёння ёй не падабаліся, былі нейкія напружаныя. Папытала:

— Вы дзе сядзіце?

— Пятнаццаты рад, — адказаў Аляксандр Іванавіч і нават выцягнуў з верхняй кішэнькі пінжака сіненькія білецікі.— А месцы…

— Па брані ўзялі,— паспяшалася растлумачыць яго жонка. — Знаць бы, і вам побач узялі б. Можа, памяняецеся з кім, — яна павяла позіркам навокал.

— Дзякую, — адмовілася Кацярына Іванаўна. — Мы на дваццаць трэцім, таксама добра.

— Ага, недалёка, — пацвердзіў Заранок. — Вы яшчэ ж без акуляраў,— пакехкаў ён, — убачыце, што там на экране. — Зірнуў на гадзіннік, які вісеў над буфетнымі паліцамі, занепакоіўся: — Хутка пачнуць пускаць, а нашы месцы ў сярэдзіне…

— Што з ім? — Кацярына Іванаўна разгублена паглядзела ўслед Заранкам. Потым строга спытала ў мужа: — Вы пасварыліся?

— З начальствам, мая любая, не сварацца.

— Дык якая кошка паміж вас прабегла? Ты ад мяне нічога не скрываеш, Віця?

— Ну вось, адразу крыўда, — Віктар Пятровіч узяў у буфетчыцы вафельны стаканчык з марожаным, падаў жонцы. — Асвяжыся. Нашы месцы з краю, паспеем.

Кацярына Іванаўна падзякавала і асцярожна дакранулася рукой да сэрца — яно раптам зашчымела.

Віктар Пятровіч у гэты момант не глядзеў на жонку. Ен думаў аб сваім. Наўрад ці выпадкова Заранок, убачыўшы іх, занерваваўся, павёў сябе не вельмі тактоўна. Сам Віктар Пятровіч не пакрыўдзіўся, перад Кацяй было сорамна — яна ж лічыла іх добрымі сябрамі…

Сеўшы на месца ў зале, Заранок таксама думаў пра колішняга аднакашніка. Ен быў незадаволены сабой. Не трэба было наогул затрымлівацца з Протчанкамі. Вакол поўна людзей. Не хапае, каб заўтра пайшлі па горадзе плёткі, што ён, намеснік старшыні гарсавета, падтрымлівае прыяцельскія адносіны са злачынцам, разам у кіно ходзіць. Тады таму-сяму можа прыпомніцца, што яшчэ нядаўна былі яны даволі блізія. У яго ж, Заранка, безумоўна, ёсць зайздроснікі, гатовыя, толькі дай повад, падставіць падножку.

Заранок падаграваў сябе, злаваўся і ўрэшце перанёс незадаволенасць на жонку:

— Табе абы пакрасавацца!

— Ладна, не бурчы, нелюдзім! — не саступіла яна. У яе папроку таксама была праўда. Чым вышэй узнімаўся Аляксандр Іванавіч па службовай лесвіцы, тым болей пазбягаў месц, дзе было шмат народу, дзе да яго мог звярнуцца кожны, хто захоча. Але спрачацца з жонкай не стаў, адклаў на потым, калі вернуцца дадому.

— Як там у Віцькі? — яна не вытрымала, здагадаўшыся, чаго злуецца муж.

— Фільм глядзі, пачынаецца, — абарваў яе Аляксандр Іванавіч і нават адсунуўся.

32

Суткі, праведзеныя Падошвам у следчым ізалятары, адбіліся на яго знешнім выглядзе мала. Хіба толькі не свяцілася на твары колішняя звычайная добразычлівасць. У камеры Падошва маску скінуў, цяпер ён глядзеў зло, адчужана. Даманькоў адзначыў сабе, што дырэктар універсама не выпадкова меў рэпутацыю валявога чалавека. Разумее, што выкрыты, а трымаецца фанабэрыста, нібы гэта ён сам выклікаў супрацоўніка міліцыі, каб спытаць з яго па ўсёй строгасці. Значыць, без бою не здасца і наўрад ці спадзяецца толькі на сябе. Ля Падошвы карміліся, як ужо стала вядома следству, розныя, так званыя, патрэбныя людзі. Той-сёй з іх будзе вымушаны стаць на яго абарону. Не сёння, нават не заўтра — пазней, калі стане ясна, што пятля моцна зацягваецца на шыі карміцеля і кончыкамі пагражае закруціць і іх. Бо Падошва, не атрымаўшы падтрымкі, не змоўчыць, загаворыць…

— Што вы мяне разглядаеце, малады чалавек? — нервы ў Падошвы ўсё-такі дрогнулі.— Мне знаходзіцца ў вас патрэбы няма.

— Давайце на будучае дамовімся: для вас я або оперупаўнаважаны, або Міхаіл Паўлавіч — я вам ужо называўся. Вам следчы прад’явіў абвінавачанне, вызначыў меру стрымання. Так што знаходзіцеся вы тут у адпаведнасці з законам.

— Я буду скардзіцца пракурору!

— Пракурор даў санкцыю, вы з ёю знаёміліся.

— Не пракурор, памочнік. Гэта і яму, і міліцыі дарма не мінецца. Я буду скардзіцца абласному пракурору! Дарэчы, вы паведамілі пра мой арышт кіраўніцтву горада?

— Вам дадуць паперу, — спакойна паабяцаў Даманькоў.— А наконт паведамлення — асабіста я гэтага не рабіў. І не будзем траціць час і сілы на неістотнае. Зоймемся справай. Ваша імя, прозвішча?..

Падошву перакасіла. Але ён стрымаўся, роблена ўсміхнуўся:

— Калі вам так хочацца, — і пачаў адказваць падкрэслена паблажліва.

— Што вы маеце заявіць з поваду прад’яўленага вам абвінавачання?

— На правакацыю я не збіраюся адказваць. Можаце запісаць, што я адмаўляюся ад паказанняў.

— Рашэнне прынцыповае, — Даманькоў па-ранейшаму трымаўся роўна, спакойна. — Аднак перш чым прымаць яго, вам не лішне пазнаёміцца з гэтым, — лейтэнант разгарнуў перад ім ужо даволі пухлую папку.

— Навошта?

— Хаця б з цікаўнасці, ды і, можа, раней ці пазней спатрэбіцца. Нам з вамі яшчэ доўга высвятляць цёмныя плямы ў вашай дзейнасці. Папярэджваю: доказаў хапае і без вашага прызнання, Валерый Васільевіч. Зыходзьце з гэтага, выбіраючы лінію паводзін.

Павагаўшыся, Падошва падсунуў папку да сябе. Як бы ні храбрыўся перад лейтэнантам, ён разумеў, што без дай прычыны за яго не ўзяліся б. Чытаў ён уважліва, доўга, затрымліваючыся нават на кароценькіх даведках, і, забываючыся, раз-пораз ляпаў сябе па кішэнях, шукаючы аловак. Быццам хацеў нешта запісаць або паправіць у тэксце дакументаў. Закончыўшы, напышліва сказаў:

— Я магу разбіць усё, што вы тут назбіралі,— ён ужо не паказваў злосці, ён ушчуваў.— Няма неабходнасці. Заўтра-паслязаўтра вы, не, ваша начальства афіцыйна папросіце ў мяне прабачэння, — і тут, было схаваная, раз’юшанасць прарвалася вонкі.— Тады вас… оперупаўнаважаны, маці родная не пазнае.

— Вы не адказалі на пытанне пра абвінавачанне, — нагадаў Даманькоў. Ен мала працаваў у міліцыі, але паспеў ужо наслухацца і адкрытых, і прыкрытых пагроз.

Тое, што лейтэнант не стаў спрачацца, даказваць, а працягваў трымацца адной лініі, падзейнічала на Валерыя Васільевіча, як чырвоная ануча на быка. Ен раскрыў рот, хапаючы паветра, а яно нібы засядала ў горле, не праходзіла, душыла. Нарэшце Падошва справіўся з камяком, праглынуў і тады выгукнуў:

— Усё!

— Што ж, час церпіць, падумайце, — раўнадушна сказаў Даманькоў і папрасіў забраць падследнага.

Даманькоў не быў каменны, у яго ўнутры ўсё кіпела. Падошва не браў нашармака, ён верыў, што будзе менавіта так. Протчанка толькі дакрануўся да яго і паплаціўся. А тут Падошву пагражаюць не шэпты за спіной, тут калонія свеціць, і ён, і яго дружбакі без бою, у якім усе сродкі будуць добрыя, не здадуцца. Ды нічога ў іх не выйдзе. Нават маючы перад сабой прыклад Віктара Пятровіча, Міхаіл не баяўся за сябе. І яму Падошвавы хаўруснікі нічога не зробяць, і крымінальную справу не замнуць.

Даманькоў аднёс кароценькі пратакол Гоману, расказаў, як паводзіў сябе Падошва, і пайшоў да Вайцулевіча.

Тарас Сцяпанавіч стаяў над сталом і ліхаманкава перабіраў паперы, адчыняў і зачыняў шуфлядкі, тасаваў папкі і ўздыхаў.

— Згубіў што? — спытаў лейтэнант.

— Мне б твае турботы, ахоўнік сацыялістычнай уласнасці,— заклапочана адказаў Вайцулевіч і вываліў на стол з чарговай шуфлядкі груду папак.

— Ага, — Міхаіл пакрыўдзіўся на няўвагу следчага пракуратуры, — у цябе праблемы нават не дзяржаўнага маштабу, міжнароднага…

Вайцулевіч уставіў скрынку на месца, кінуў туды папкі, паскардзіўся:

— Палаяўся з Бабіцкім. Кажуць, ужо назначаны сапраўдны пракурор, а ён строіць з сябе начальніка.

Службовы канфлікт у пракуратуры быў яе ўнутранай справай, і Даманькоў далікатна прамаўчаў.

— Чуў? — зірнуў на яго Вайцулевіч. — Твайго Протчанку сёння на бюро райкома выключылі з партыі. Навіна, га?

Даманькоў ашаломлена ўчалопіў вочы ў Вайцулевіча.

— Так, так, — паўтарыў Тарас Сцяпанавіч. — І не глядзі на мяне воўкам, я — не бюро.

— Але ты — следчы, — сіпла прамовіў Міхаіл, яму раптам падумалася, што да гэтага нейкім чынам прыклаў руку і Вайцулевіч.

— Я! Я! — ускінуўся Тарас Сцяпанавіч. — Між іншым, я дапытваў і Гамбалеўскага, і Трафімаву. Вось іх паказанні! Загадаеш выкінуць? — Ен стукнуў кулаком па танюткай папцы, якая ляжала перад ім на стале. — А ты не думаў, што я павінен быў змясціць Протчанку ў следчы ізалятар? Змясціў? То-та ж! А не цябе, мяне скланяюць на актывах на ўсе лады…

Шматслоўныя апраўданні следчага, на думку Даманькова, не кампенсавалі хісткасці довадаў. І наогул, здавалася яму, Тарасу не варта было б крычаць аб нейкіх сваіх заслугах. З іроніяй Міхаіл сказаў:

— Медаль атрымаеш, бульбяны.

— Цябе б у маю скуру, — следчы не ўзлаваўся, толькі паскардзіўся.

— Мне і мая не муліць.

— Дык не выступай. З чым прыйшоў? Даманькоў не адразу астыў пасля гэтай сутычкі. Можа, таму і не вельмі пераканаўча выклаў падазрэнні, якія датычыліся гібелі Людмілы Антончык.

— З ёю ўсё ясна, — адрэзаў Вайцулевіч. — Нервы бабу падвялі. Я закрываю справу.

— Маё дзела паведаміць, — Даманькову было не да Антончык, яго гняло выключэнне Віктара Пятровіча з партыі.

— Парадак. Будзем лічыць пытанне вычарпаным. Разгублены Міхаіл вярнуўся ў райаддзел і адразу пайшоў у прыёмную Міранкова. Падсвядома ён шукаў у начальніка аддзела падтрымку і сабе, і Протчанку. У падпалкоўніка быў наведвальнік, і сакратарка папрасіла лейтэнанта пачакаць.

Даманькоў прыстроіўся ля акна, якое выходзіла ў двор. Там у гэты пасляпоўдневы час было пуста, ціха. Толькі пад адной патрульнай машынай корпаўся шафёр. Міхаіл глядзеў на яго высунутыя з-пад кузава нерухомыя ногі і зайздросціў. Ніякіх службовых праблем у гэтага шафёра — бачыць паломку, ведае, як яе ліквідаваць, не зможа сам — перадасць рамонтнікам у майстэрню. А каму перадасць свае клопаты ён, Даманькоў? Ды, каб і прапанавалі, не аддаў бы. Нельга. У яго цяпер свой рахунак і да Падошвы, і да тых, хто з ім і за ім.

Шафёр нарэшце вылез з-пад колаў, забраўся ў кабіну, паторгаў стартэр. Рухавік стрэліў раз, другі, як прымерваючыся, і завуркатаў, рассыпаючы па агароджаным двары рэха. Там усё было ў парадку. А тут?

Дзверы з кабінета Міранкова адчыніліся, і ў іх з’явіўся палкоўнік з аддзела кадраў абласнога ўпраўлення ўнутраных спраў.

Міранкоў праводзіў начальства, заклапочана паглядзеў на Даманькова:

— Ну што ты хацеў?

— Вайцулевіч казаў, што Віктара Пятровіча выключылі з партыі.

— Так. І з міліцыі звольнілі,— падпалкоўнік кіўнуў на дзверы, праз якія нядаўна праводзіў кадравіка з упраўлення.

— Адчынілі вароты для расправы?

— Абвінавацілі да суда… — Міранкоў пакусаў вусны. — Цяпер усё залежыць ад прафесіяналізму следчага, — ён пабарабаніў пальцамі па стале, — або… Увогуле цяпер слова за пракуратурай… — Ты чым зараз заняты?

— Усё тым жа.

— Зайдзі да Віктара Пятровіча. Мы, вядома, не будзем назіраць збоку, але, можа, і ў яго меркаванні ёсць.

33

З цяжкім сэрцам брыў Міхаіл да Протчанкі. Яму і хацелася наведаць таварыша, які зараз застаўся адзін са сваёй бядой, і разам з тым было не па сабе — словы спачування, падтрымкі, якія ён нёс Протчанку, здаваліся пустымі, нікчэмнымі.

— О, каго я бачу! — сустрэў Міхаіла бадзёрым воклічам Віктар Пятровіч. Але бадзёрасць не падманула Даманькова. Вочы гаспадара глядзелі сумна, усмешка была вінаватай.

— Быў недалёка… — прамямліў Міхаіл, чамусьці не адважваючыся прызнацца, што прыйшоў спецыяльна.

— Малайчына! — Протчанка павёў яго ў пакой, пасадзіў у крэсла ля журнальнага століка, падсунуў цыгарэты, попельніцу і тады жорстка сказаў: — Вядома, ты чуў пра мяне?

Міхаіл матнуў галавой і выцягнуў з пачка цыгарэціну.

— Дамовімся адразу: спачуванні мне не патрэбны. Давай проста пагамонім аб тым, аб сім.

Не адказваючы, Міхаіл пакруціў у пальцах цыгарэту і сунуў яе назад у пачак.

— Смалі, смалі. Я прывычны да вас, смалакураў,— крыху весялей пажартаваў Протчанка. — Правентыліруем.

Міхаіл закурыў, усё яшчэ не пазбавіўшыся няёмкасці, пакруціў галавой, быццам прыйшоў пазнаёміцца з убранствам кватэры. Натыкнуўшыся на іранічны погляд гаспадара, сумеўся.

— Ясна, — нечакана Віктар Пятровіч загаварыў дзелавіта, — хворых і няшчасных прынята наведваць. Будзем лічыць, што першую частку гэтага ты выканаў, і з сентыментамі пакончым. Пасядзі, прэсу пачытай, а я тым часам што-небудзь прыгатую. Лацвей гамана пацячэ.

Протчанка быў някепскі псіхолаг. Расставіўшы кропкі над «і», ён тым самым даў Даманькову магчымасць сабрацца з духам. Слухаючы, як у кухні Віктар Пятровіч грыміць чайнікам, Міхаіл радаваўся яго самавалоданню. Гэта вельмі добра, што ён трывае перад ударамі. Значыць, будзе за сябе біцца, за праўду. Ен, Даманькоў, так не здолеў бы. Не хапіла б ні сілы, ні цярпення, адвагі, нарэшце, жыць з нацэленай на шыю сякерай, якая ў любы момант можа секануць. Віктар Пятровіч і тут быў яму прыкладам. Сапраўды, ныць і охаць — толькі на адкрытую рану соль сыпаць…

Віктар Пятровіч паставіў на столік кубак, цукар, пячэнне.

— Перакусі, лейтэнант, у інтэрнаце, мабыць, і гэта цябе не чакае. Як справы?

— У мяне нармальна, Віктар Пятровіч, — ні чаю, ні пячэння Міхаілу не хацелася. Аднак, каб не крыўдзіць гаспадара, не паказваць яму сваю разгубленасць, глытнуў пахучага пітва. — Індыйскі?

— Краснадарскі,— усміхнуўся гаспадар. — Жончына сяброўка з Сочы прывезла. А ты не дыпламатнічай, бачу карціць нешта спытаць.

— Ну, калі так, — Даманькоў не стаў адмаўляцца. — Віктар Пятровіч, вы думалі, як можна абвергнуць паклёп на вас? Мы ў аддзеле не ўсе падрабязнасці ведаем…

— От і добра, што не ведаеце. Няма чаго дубліраваць пракуратуру і блытацца ў гэту гісторыю. Так лепш, потым зразумееш. І я таксама не буду сёння цікавіцца тваімі службовымі справамі. Я цяпер старонні чалавек, у лепшым выпадку за сведку магу сыйсці. От і буду. Паслухай мяне, можа, што спатрэбіцца. Так, так!

Галавой Даманькоў разумеў, што Протчанка мае рацыю. А ў душы ўсё пратэставала, не прымала яна Віктара Пятровіча чужым. Ен свой, свой!

Адчуўшы яго маўклівую нязгоду, Протчанка паўтарыў:

— Так, Міхась, так. Не варта, каб нас нехта яшчэ і ў працэсуальных парушэннях абвінаваціў. А сваё меркаванне, — ён зрабіў націск на слове «сваё», — выказваць мне не забаронена, асабліва супрацоўніку міліцыі. І пытанні на тэму твайго расследавання задаваць мне ты маеш права, нават абавязаны. Згодны?

— Што мне застаецца…

— Не хмурся, не хмурся. Усё правільна, — гаспадар узяў кубак з чаем, але піць не стаў, трымаў на вісу. — Здагадваюся, што ні Васілоўская, ні тым болей Падошва з Гамбалеўскім перад табой з Гоманам не шчыруюць. Іх на сумленне не возьмеш, яны нават відавочнае адмаўляць будуць. Значыць, факты павінны быць моцнымі, доказнымі. Дакументы дакументамі, але там ёсць не ўсё. Думаю, некаторыя моманты можа раскрыць мая, — ён іранічна ўсміхнуўся, — мая Аксана Барысаўна. Не па ўласнай ініцыятыве, вядома. Дык вось, маецца за гэтай грамадзянкай грашок, ад якога не вельмі проста адкараскацца…

— Васілоўская — хітрая ліса.

— Сляды і хітруны пакідаюць. Андрэй Антончык расказваў мне, што яго некалькі разоў каралі «даішнікі» за парушэнні, якіх ён не рабіў. Мне ўдалося ўстанавіць прозвішчы двух інспектараў. Яны сцвярджалі, што дзейнічалі правільна. Але пры нашай размове прысутнічаў капітан Лабацкі. Ен потым выйшаў за мной і расказаў, што аднойчы яго выклікаў начальнік гарадскога аддзела ДАІ і пазнаёміў, з кім ты думаеш? Га?

— З Васілоўскай?

— Так, з ёю. І загадаў разабрацца з яе скаргай на шафёра Антончыка і прыняць суровыя меры. Каб Васілоўская неяк абгрунтавала свае прэтэнзіі, Лабацкі, можа, і даў бы скарзе ход — усё-такі загад начальніка. Яна ж пляла лухту, відаць, не чакала, што начальнік, з якім яе нехта, напэўна, звязаў, спіхне справу падначаленаму. На гэты раз нешта не спрацавала. Калі Лабацкі пачаў выводзіць Аксану Барысаўну на чыстую ваду, яна, не бянтэжачыся, прапанавала: «Вы адбярыце ў Антончыка правы, а я аддзячу». Сведак пры гэтым не было, і Лабацкі выправадзіў Васілоўскую вон. Асабіста Аксане Барысаўне, думаю, шафёр Антончык ні з якога боку не патрэбны, тут праглядаецца рука Падошвы. Напэўна, Антончыкава жонка ўпарцілася, вось ён і вырашыў зайсці ззаду. Іншага тлумачэння не бачу…

— Васілоўская на правакацыі майстрыха.

— Нягледзячы на асечку, гэты выпадак для яе больш небяспечны, чым са мной або Равуцкай. Тут спасылка на гонар калектыву не прагучыць.

— Калі гэта было?

— Незадоўга да гібелі Людмілы Антончык.

— Кіно… Пагутару з Лабацкім. Гэта ж трэба! Службовыя пытанні былі вычарпаны, і Даманькоў зноў адчуў сябе няўтульна. Трэба было сказаць нешта такое, што ўсцешыла б Віктара Пятровіча, бо туга бачылася і ў яго вачах, і ў крыху мітуслівых паводзінах.

Протчанка здагадаўся пра сяброўскія мукі лейтэнанта, усміхнуўся:

— Лічы, Міхась, што ўсё ў падобных выпадках патрэбнае ты выказаў сваім прыходам і прывітаннямі ад калег.

Даманькоў вырашыў перавесці гаману на іншае:

— Я вось з чаго дзіўлюся. Ну, крадуць, у злачынныя групы аб’ядноўваюцца — гэта мне ўвогуле зразумела. Падошва не першы злодзей і не апошні. Але гарэм… Ен жа там у магазіне колькі жанчын перабраў. Гэта адбывалася ў замкнёным коле, дзе кожны пра кожнага ведае. Што гэта?

— Своеасаблівая кругавая парука, хаця, магчыма, і пір у час чумы. Прадаўшы душу д’яблу, і цела не шкадуюць, спадзяюцца мацней прывязаць адно да аднаго. Краў не адзін Падошва, перападала і хаўрусніцам з хаўруснікамі, ты хутка ў гэтым пераканаешся, перападала і «патрэбным людзям». А-а… Давай яшчэ чаю. Калі цяпер вось так пасядзім…

— Віктар Пятровіч, надта песімістычна вы настроены. Праўда абавязкова праб’е дарогу, — словы былі банальныя, Міхаілу стала няёмка за іх, і ён паспяшаўся паправіцца і зноў не вельмі ўдала: — Леў Фёдаравіч вам верыць…

— Так, так… А што гэта ты на гадзіннік паглядаеш. Рыта?

— Але, дамовіліся…

— Супраць спаткання не запярэчыш, — развёў рукамі Протчанка. — Ідзі. І прымі параду: не марудзьце з Падошвам. За яго, дай час, пачнуць хадайнічаць не толькі тыя, хто з ім звязаны. Амбіцыі могуць разыграцца і ў тых, хто за кадры адказвае, хто ставіў на Падошву, як на маяка. Яны памыляцца не любяць.

34

У прыёмную Міранкова зайшла дзяўчына і рашуча патрабавала:

— Пусціце да начальніка!

Сакратарцы не спадабаўся настойлівы тон, і яна сярдзіта спытала:

— З якой нагоды?

Дзяўчыне сакратарка, відаць, таксама не спадабалася, і яна адрэзала:

— Гэта я скажу самому.

Абедзве заўпарціліся, галасы загучалі на высокіх нотах, і Міранкоў выглянуў на шум.

— У чым справа?

— Грамадзянка рвецца да вас, — абурана паскардзілася сакратарка. — І не кажа чаго?

Сярдзіты твар падпалкоўніка памякчэў — дзяўчына, якая дабівалася да яго, зусім не выдавала настырнай. Проста яна трымалася з годнасцю, упэўнена.

— Ну, што ж, паслухаем, — Леў Фёдаравіч расчыніў перад наведвальніцай дзверы. — Як вас велічаць? Бліжэй, бліжэй садзіцеся. Дык што з вамі здарылася?

— Рыта. Рыта Дземяшкевіч. Асабіста са мной нічога не здарылася. Я пра магазін хацела.

— Дык што здарылася ў магазіне? Аблічваюць, махлююць?

— Я сама там працую, у Цэнтральным універсаме. Бровы Міранкова скокнулі ўгору.

— Я прыйшла пагаварыць з Віктарам Пятровічам. Пытаюся ў дзяжурнага, там, на першым паверсе, а ён пакрывіўся, быццам я што кіслае дала, і пачаў дапытвацца, як тая, — махнула яна рукой у бок прыёмнай, — што мне трэба…

— А сапраўды, што вам, Маргарыта Дземяшкевіч, трэба ад капітана Протчанкі? — Міранкоў зацікавіўся не на жарт — супадзенне было і нечаканае, і незвычайнае. — Яго зараз на службе няма. Калі ў вас не асабістае, раскажыце мне, можа, я дам рады.

— Чаго б я да вас ішла! Вы ведаеце, што нашага дырэктара пасадзілі? Валерыя Васільевіча.

Пытанне было такое нечаканае і наіўнае, што Леў Фёдаравіч не ўтрымаўся, перапытаў:

— Падошву? Канешне, ведаю.

— А мы на рабоце дык толькі ўчора пачулі,— яна перасмыкнула плечыкамі,— выпадкова. Лідка Шчэрба ў абед прынесла навіну. Жукоўская, ёсць у нас такая прымадона, накрычала на Лідку, каб язык не распускала. Падпольшчыкі. Праўда?

— Вядзецца следства, у калектыве гэта павінны былі сказаць.

— І я так думаю. Але што потым было! Рабочы не выйшаў на працу, з ім часцяком бывае, і мяне паслалі памагчы, усё роўна маю скумбрыю са стаўрыдай нават пасля ўцэнкі не бяруць. Стаю на складзе, гружу кантэйнеры з макаронамі і раптам чую галасы. Жукоўская з Васілоўскай, эканаміст наш, фіфа, скажу вам, больш няма куды, шэпчуцца. Каб хто іншы, адышлася бы, не люблю чужых сакрэтаў. А гэтыя дырэктарскія падпявалы, адчуваю, нешта задумалі. Прыслухалася. Васілоўская кажа: «Ужо языкі чэшуць!» Жукоўская ёй у адказ: «Свінні». Гэты мы, значыць. Васілоўская згадзілася і пытаецца: «Не ведаеш, чаму Валерыя дагэтуль не выручылі?» «А ты была ў самога?» Гэта Жукоўская так спытала. «Яшчэ ў першы дзень. Абяцаў. Балбатун. Як пасвіцца, дык знаюць дарогу, а як памагчы — дрыжаць». Кажучы гэта, Васілоўская аж сіпела ад злосці. Жукоўская яе вучыць пачала: «Ты не мітусіся, спакайней трымайся. Гэта ў цябе?» Я не зразумела, што азначае «гэта», але, відаць, нешта важнае, бо Васілоўская пацвердзіла, што ў яе і што, калі не памогуць, у ход пусціць. Тут яны пачалі раіцца, як перадачу дырэктару занесці, і я, каб не заўважылі, задам, задам і выбралася. Доўга думала, што такое Аксана хавае, можа, што ад міліцыі? Нічога не прыдумала і вырашыла з Віктарам Пятровічам пагаварыць. Ен нядаўна да мяне прыходзіў, пра магазін пытаўся. Я правільна зрабіла?

— Вы малайчына, Маргарыта. Зараз падумаем, што рабіць з вашым паведамленнем, — Міранкоў памасажыраваў скроні, яны ў яго заўсёды пачыналі ныць, варта было расхвалявацца. Падсвядома Міранкоў даўно чакаў нечага падобнага на пачутае Дземяшкевіч. У час вобыску ў Падошвы не знайшлі ні грошай або каштоўнасцей, ні якіх-небудзь запісаў, дакументаў. А між тым ён не быў бессярэбранікам і не меў ён такога хобі, як крадзеж дзеля крадзяжу. Дык няўжо тайнік у Васілоўскай? Гэта трэба было праверыць. Падпалкоўнік сказаў Рыце: — Зараз я вас звяжу з лейтэнантам Даманьковым…

— З кім? — напалохана перабіла Міранкова дзяўчына, пачырванела. — Толькі не з ім…

— Вы што, ведаеце яго? — здзівіўся падпалкоўнік. Рыта памулялася, але прызналася:

— Мы… Мы сябруем… Мы ўчора бачыліся, і я Мішу нічога не сказала. Яшчэ падумае што…

— Задача, — Міранкоў усміхнуўся ў вусы і затрымаў руку над селектарным клавішам. — Ну, то, можа, следчаму Гоману раскажаце? Так трэба, Маргарыта.

— Калі трэба… — уздыхнула дзяўчына. Рашучасць, з якой яна прарывалася да падпалкоўніка, растала.

Паведамленне Рыты для следства сапраўды аказалася важным. На яго падставе Бабіцкі даў санкцыю на вобыск у Васілоўскай. На кватэру да Васілоўскай Даманькоў не ездзіў. З Гоманам яны вырашылі, што допыт па выніках вобыску правядзе ён, і, можа, Васілоўская, не бачыўшы яго ў сябе дома, не прыме на допыце ў штыкі. Больш таго, захоча або што ўтаіць, або падаць скажона. На гэтым можна сыграць.

План выдаваў добрым, аднак у самы апошні момант у Даманькова раптам узнікла новая думка.

— Алег Ануфрыевіч, — сказаў ён Гоману, — табе не здаецца, што допыт Падошвы больш перспектыўны, чым Васілоўскай? Гэты раскошны блакноцік, — лейтэнант пагладзіў тоўсты ў скураной вокладцы «штотыднёвік», — прымусіць яго нешта сказаць у адрас нядбайнай хавальніцы махлярскіх сакрэтаў. От і сутыкнем іх.

Гоман быў старэйшы за Даманькова. Шматгадовая праца над справамі, звязанымі з раскраданнем дзяржаўнай маёмасці і сродкаў, прывучыла яго да акуратнасці, падобнай на педантызм. Ен не любіў на хаду мяняць планы, прыдумваць новыя павароты, якія яшчэ невядома што прынясуць. І да прапановы лейтэнанта ён паставіўся з неахвотай.

— Ускладнім сабе задачу, — не згаджаючыся і не адмаўляючы, прамовіў Гоман. Ен зняў акуляры, старанна працёр шкельцы насоўкай, праверыў чысціню на святло і сказаў: — Што ў лоб, што па лбе.

— Не пераканаў? — загарачыўся Даманькоў.— Дазволь мне яшчэ раз з Падошвам сустрэцца, га?

— Гм… Увогуле я не супраць. Твая ідэя, табе выконваць, — у голасе следчага пачулася палёгка. — А што не ўдасца, я дараблю.

— Цяпер я маю што спытаць, не турбуйся, — заверыў Даманькоў.— Прадчуваю, Падошва будзе ўпарціцца, а я яго фактамі, фактамі!

— Не кажы гоп… На тым і пагадзіліся.

І на гэты раз змен у знешнім выглядзе Падошвы лейтэнант заўважыў мала. Першы неспадзяваны ўдар — арышт ён перажыў ужо і асвоіўся нават са сваім новым становішчам, набраўся цярпення і, відаць, не страціў надзеі на сяброў. З Даманьковым ён адразу павёў сябе ваяўніча:

— Я папярэджваў, што з вамі размаўляць не жадаю.

— Падследны, грамадзянін Падошва, — Даманькоў вырашыў не цацкацца з ім, — не выбірае следчага. Не ваша кампетэнцыя. І я не гаманіць прыйшоў сюды, а дапытваць. Вам знаёмая гэта рэч? — ён дастаў з партфеля «штотыднёвік», знойдзены ў Васілоўскай.

Падошва міжволі падаўся да лейтэнанта, і твар яго стаў шэрым. Ен па інерцыі прамармытаў:

— Не ведаю… — і асекся. А позірк, які ён старанна адводзіў убок, усё роўна скіроўваўся да карычневай скураной вокладкі з залатым цісненнем «Для запісаў».

— Пазнаеце?

Заўсёдная рэспектабельнасць, якая яшчэ імгненне назад патыхала ад Падошвы, раптам паказала свой адваротны бок. Валерый Васільевіч груба вылаяўся:

— Прадала сука!

— Трымайцеся ў рамках, грамадзянін Падошва, — зрабіў яму заўвагу Даманькоў.— Цікавы блакнот, праўда? Тут вы пунктуальна адзначалі, калі і за што плацілі — за спісаныя на псаванне якасную гародніну, садавіну, заморскія бананы і апельсіны, за ўключэнне ў план выручкі продаж гарэлкі і віна, за дэфіцыт…

— Ну і што? — выскаліўся падследны. — Прозвішчаў там няма.

— У блакноце няма, так. Установім, нескладана, — Даманькоў пільна паглядзеў на Падошву і наўздагад дадаў: — І Васілоўская паможа.

Гэты ўдар неспадзявана аказаўся мацнейшым нават за той, які атрымаў Валерый Васільевіч, убачыўшы ў руках лейтэнанта «штотыднёвік». Ен ускочыў і затрос кулакамі:

— Мяне падстаўляе! Не выйдзе! Не выйдзе!

— Сядзьце, сядзьце.

Падошва паслухаўся, але не супакоіўся:

— Ну, Аксана, ну, гадаўка… Перамятнулася! Запішыце, лейтэнант, гэта я вам скажу, каб ведалі, хто вас падпірае. Патаскуха. Не мне вешайце хабар. За тыя, як вы кажаце, патуранні расплачвалася Аксана, сама, натурай. З кім — мне невядома, не цікавіўся, — пасля такой энергічнай прамовы Падошва звяў, цераз сілу сказаў: — Усё, следчы, адпраўляй у камеру.

Толькі цяпер Даманькоў супакоіўся — яго задума дала плён. У гневе Падошва страціў над сабой кантроль. Падставіўшы Васілоўскую, ён у яшчэ большай меры падставіў сябе. Наўрад ці стане яна выгароджваць няўдзячнага хаўрусніка…

І на гэты раз Аксана Барысаўна не здрадзіла сабе — выглядала яна эфектна, сядзела вольна, расслаблена. Адно самаўпэўненасці паменшала: увесь час лавіла позірк Даманькова, быццам хацела прачытаць у ім, што яе чакае. Зразумела, што знойдзены «штотыднёвік» робіць яе саўдзельніцай махінацый, якія адбываліся ва універсаме.

Паўза зацягнулася. Аксана Барысаўна ўздыхнула.

Яе дзейная натура не цярпела няпэўнасці. А лейтэнант маўчаў, як не ведаў, што з ёй рабіць. Гэта крыху абнадзеіла Васілоўскую. Яна яшчэ раз уздыхнула, жаласліва, працяжна і закінула нагу на нагу. Вузкая кароткая спадніца паднялася вышэй. Даманькоў апусціў вочы. Васілоўская варухнулася, гулліва нагадала:

— Я ўжо даўно сяджу.

Даманькоў нахмурыўся. Не паказваючы збянтэжанасці, сказаў:

— Вось і сядзьце нармальна, — а сам ламаў галаву, як бы падалікатней скарыстаць паказанні Падошвы. Паводзіны Васілоўскай і яму, як некалі Міранкову, унеслі карэктывы ў загадзя падрыхтаваны план допыту.

— Калі ласка, — Аксана Барысаўна паціснула плячамі, паставіла ногі роўна, аднак калені не прыкрыла. Умела яна дэманстраваць сябе.

Даманькоў падумаў, што, бадай, самым лепшым будзе не рэагаваць на яе захады. Трэба, каб яна адчула марнасць сваіх намаганняў, што тут яе чары не дзейнічаюць. А для гэтага лепш за ўсё — узяць быка за рогі.

— Што вы можаце паказаць пра знойдзены ў вас блакнот?

— Нічога.

— Ен ваш?

— Яшчэ чаго? Відаць, нехта забыўся.

— Падошва часта ў вас бываў?

— Вы, мабыць, хацелі спытаць, ці часта ён начаваў у мяне? Дык не саромейцеся, мяне гэта не бянтэжыць, — Васілоўская акрыяла, назіраючы, як Даманькоў старанна адводзіць вочы ад яе аголеных каленяў. Разбэшчанасць здавалася ёй яе адзінай зброяй.

— Што яго ў вас прываблівала, мяне не цікавіць, — лейтэнант узлаваўся на сябе, ён жа не красная дзеўка. — Пытаюся я таму, што блакнот належыць вашаму дырэктару, гэта пацвердзілі і экспертыза, і ён сам. Вы гарталі блакнот?

— Аднойчы… Думала, Валерый туды сваіх баб запісвае. Ведаеце, жаночая рэўнасць.

— Ну, калі пра рэўнасць, то хутчэй для яе падставы былі ў Падошвы.

— Вы на што намякаеце? — Васілоўская зноў закінула нагу на нагу, абшчапіла рукамі пухленькае калена.

— Пра гэта крыху пазней. Пакуль я хацеў бы ўстанавіць, чые прозвішчы там прапушчаны?

— Мне яны да ліхтара, — Васілоўская адказала без запінкі.

— Ці так, Аксана Барысаўна? — красаванне жанчыны ўжо не дзейнічала на Даманькова. — Падошва сцвярджае адваротнае.

— Хлусіце! — нечакана крыкнула жанчына, а вочы па-здрадніцку забегалі — відаць, яна ведала цану свайму дырэктару.

— Вось яго ўласнаручны подпіс, — лейтэнант паказаў пратакол. — Тэкст я лепш вам зачытаю, прабачце, з пропускамі. Няёмка паўтараць усё, што ён нагаварыў.

Васілоўская сціснулася.

Даманькоў прачытаў некалькі фраз з пратакола допыту Падошвы і спытаў:

— Як вы расплачваліся, Аксана Барысаўна, для мяне значэння не мае. Мяне цікавіць — з кім?

Вочы ў Васілоўскай пачырванелі, вусны задрыжалі. Даманькову здалося, што яна вось-вось заплача, уголас, наўзрыд, і ён схапіўся за графін з вадой.

— Пакіньце, — Аксана Барысаўна справілася з хвіліннай слабасцю. — Валерый заўсёды быў падонкам, — яна прыпынілася, але ганарліва падняла галаву і прадоўжыла: — Гэта ён мне казаў, з кім быць паласкавей. А за што — хай сам скажа, мне было ўсё роўна! — фанабэрыста паглядзела на маладога лейтэнанта, адчула, напэўна, на міг сябе той прыгажуняй, якой уплывовыя гарадскія асобы цалавалі ручкі.— У каго была? У многіх, — яе прызнанні ўсё больш нагадвалі істэрыку, і Даманькоў зноў пакасіўся на графін. — У начальніка гаргандлю, намесніка старшыні аблвыканкома… На дачы Машы Жукоўскай… Задаволены?

— Шчыра сказаць — пакрыўджаны, — вымавіў Даманькоў з жалем. — Спадзяваўся, што вы абвергнеце свайго дырэктара.

Нервовая ўспышка пагасла. Васілоўская замаўчала, і па яе прыгожым твары прабег боль, пакінуўшы бледнасць і маршчынкі. Трыццаць пяць гадоў нават калі жыццё ў радасць — узрост не юначы. А ў Аксаны Барысаўны яно наўрад ці поўнілася шчасцем… Тым не меней яна не хацела здавацца.

— Вы не шкадуйце мяне, вы, прабачце, хлапчук, вам яшчэ шмат што спасцігаць і спасцігаць. Хаця, дай бог, каб гэта вас абмінула. Не разумееце? Люда Антончык таксама не разумела…

— Растлумачце.

Васілоўская пакрывіла вусны, нібы стрымліваючы ўсмешку:

— Рэбус! Хіба трудна даўмецца, што Люда не пераняла мой вопыт, калі Валерый захацеў, як ён любіў казаць у такіх выпадках, амаладзіць кадры. У Люды, аказваецца, былі прынцыпы, — не то насміхаючыся, не то, наадварот, ухваляючы, паківала галавой Аксана Барысаўна. — Абразілася і прыгразіла. Ведала нямала…

— Бывае, — неазначальна прамовіў лейтэнант, узважваючы ў думках, як не даць згаснуць гэтай шчырасці Васілоўскай. Не знайшоўшы нічога трапнага, спытаў: — У Людзінага мужа шафёрскія правы дзеля гэтага хацелі адабраць?

— Раскапалі? — дасведчанасць лейтэнанта яна, аднак, сустрэла абыякава. — Паспяшаўся Валерый, забыўся, што ў кожнай жанчыны свая кнопачка ёсць. Каб не пацярпеў муж, думаю, Люда ўрэшце здалася б, не ўпершыню. Тож мне чысцюля!

35

Даманькоў страсянуў галавой. Голас Васілоўскай заглух, растварыўся ў прасторы, пакінуўшы, аднак, страшны сэнс сказанага ёю. Міхаіл дапускаў, што ўзлаваная на Падошву Аксана Барысаўна кіравалася помстай і таму ў сваіх прызнаннях магла нагаварыць і тое, чаго не было або было крыху не так. Але ў галоўным яна ў любым выпадку была праўдзівай. Цяпер Падошву не памогуць і ўплывовыя апекуны, калі нават памкнуцца памагаць, у чым Даманькоў ужо сумняваўся. Яны хутчэй за ўсё будуць адхрэшчвацца ад Валерыя Васільевіча. Ды гэта вялікага значэння не мае — роля і віна кожнага ўрэшце будзе вызначана. У раскраданні. А ў смерці Людмілы Антончык? Даманькоў зразумеў, што, пакуль не пагаворыць з Вайцулевічам, не супакоіцца. Не меў ён права трымаць новыя факты ў пратаколе…

— Кінь ты трэсці старыя лахманы, — следчы пракуратуры сустрэў лейтэнанта незадаволена. — Засвой нарэшце — я рашаю раз і назаўсёды.

— Не памыляецца той, хто нічога не робіць, — памяркоўна сказаў Даманькоў, хаця пахвальба Вайцулевіча была агіднай — гаворка ішла аб смерці чалавека.

— Ты глядзі, каб Падошва вам з Гоманам бокам не вылез, — хваравіта адрэагаваў Тарас Сцяпанавіч на заўвагу. — Баюся, не па зубах вам гэты зубр, вакол яго існуе запаведная зона.

— Ці не гэта цябе палохае?

— Я вашаму Падошву таксама не прыяцель. Здагадваюся, не ўсё было проста ў яго з Антончык. А паспрабуй дакажы.

— Васілоўская…

— Што Васілоўская, што? Бабскіх плётак я вось так наслухаўся, — правёў ён рабром далоні па горлу. — Ты мне відавочніка дай. Не можаш? Ну то і не чапляй мне хамут на шыю, строіць версіі я і сам мастак.

Гарачая прамова следчага не пераканала Даманькова. Ен з прыкрасцю думаў, што Вайцулевіч не палічыў патрэбным капнуць глыбей і надта хутка вырашыў далёка не простую справу. Ці то ад ленасці, ці то ад самаўпэўненасці, ці то з якіх іншых меркаванняў…

Не дачакаўшыся пярэчанняў лейтэнанта, Тарас Сцяпанавіч сціпла пахваліўся:

— Мне абласная пракуратура свеціць…

— Віншую, — Даманькоў пастараўся, каб гэта прагучала шчыра, па-сапраўднаму, каб Вайцулевіч не заўважыў ягоных нядаўніх думак. Толькі сам сабе падзівіўся: за якія такія заслугі? Але вылучэнні на вышэйшыя пасады часцяком былі яму незразумелыя, дык навошта ламаць галаву.

Вайцулевіч палагоднеў і нечакана паабяцаў:

— Схаджу да Бабіцкага са справай Протчанкі, тады раскажу.

Міхаіл у яго нічога пра Віктара Пятровіча не пытаў, і абяцанне следчага яму не спадабалася. Спыніць справу Вайцулевіч мог і сваёй уладай.

Тарас Сцяпанавіч у адным не падманваў Даманькова, да Бабіцкага ён звярнуўся. Не паведамі знаёмы пра павышэнне, ён бы не спяшаўся фарсіраваць падзеі. Перавод вырашаў для яго галоўнае: з’явілася магчымасць захаваць, як кажуць, авечак і накарміць ваўкоў, падставіўшы замест сябе Бабіцкага. А што будзе потым — не яго клопат.

Бабіцкі таксама чакаў службовых перамен. Ен даўно зразумеў, што пракурорава крэсла яму заказана. Маючы прынцыповы і ўпарты характар, ён не заўсёды ладзіў з кіраўнікамі раёна. Учора Бабіцкі нарэшце даведаўся, што ў яго, Цэнтральны, раён назначаны новы пракурор, і заняўся навядзеннем парадку ў дакументах.

Абвінаваўчае заключэнне па справе Протчанкі не ўзрадавала Бабіцкага. Былі ў ім сур’ёзныя пралікі, якія Вайцулевіч ужо не паспее выправіць. Бабіцкі добра ведаў Протчанку і дапускаў, што капітан стаў ахвярай нейкай нячыстай гульні. Але дапушчэнне — не доказ, і Генадзій Юр’евіч мусіў сам заняцца праверкай.

Галоўным сведкам абвінавачвання быў Гамбалеўскі, з яго і пачаў памочнік пракурора. Загадчык кафэ слова ў слова паўтарыў сваю заяву, паказанні на папярэднім допыце. Расказваў так, быццам загадзя вывучыў на памяць кожную дробязь. Увогуле ў гэтым нічога незвычайнага не было — паўтараў ён не першы раз. Не спадабалася Бабіцкаму іншае — злараднасць, з якой Гамбалеўскі напіраў на тое, што хабар узяў супрацоўнік міліцыі. Так і чулася: там усе такія, ім веры няма.

Пасля Гамбалеўскага Бабіцкі запрасіў афіцыянтку Ніку Трафімаву. Яна таксама не збілася ў сваіх паказаннях. Генадзій Юр’евіч выслухаў дзяўчыну, падумаў і папрасіў прыйсці заўтра. Ен не ведаў сумненняў Даманькова, яго ацэнкі Трафімавай, ён павінен быў зрабіць тое, што чамусьці не зрабіў следчы.

Калі назаўтра Трафімава зайшла ў кабінет памочніка пракурора, то разгублена прыпынілася, а потым падалася назад. У кабінеце было поўна людзей.

— Праходзьце, Ніка, праходзьце, — Бабіцкі высунуў з-пад стала крэсла. — Будзе невялікае следчае дзеянне, называецца яно апазнанне. Чулі пра такое?

Дзяўчына кіўнула. Тлумачэнне супакоіла, яна пачала азірацца з цікаўнасцю.

— Вось гэтыя жанчыны — панятыя, — Бабіцкі паказаў на дзвюх маладзіц, якія сядзелі ля акна. — А вось гэтыя грамадзяне, — сказаў ён пра трох мужчын злева ад сябе, — прадстаўлены вам на апазнанне. Паглядзіце ўважліва і скажыце, каго вы з іх ведаеце і як?

Дзяўчына прыкусіла вусны, паглядзела на мужчын і заўсміхалася:

— Ну і што? Бачыла таварыша, ён пасяродку. Бабіцкі насцярожыўся, хрыпла спытаў:

— Калі вы яго бачылі і пры якіх абставінах?

— У кафэ. А абставіны… Якія ў нас абставіны, — яна падалася да Протчанкі.— Вам тады вельмі спадабалася кава. — Ніка павярнулася да панятых, пахвалілася: — Я каву сама гатую.

— А больш нічога вы не скажаце пра гэтага грамадзяніна?

— Не!

Бабіцкі выканаў неабходныя ў працэсе апазнання фармальнасці і адпусціў яго ўдзельнікаў, а Трафімаву папрасіў затрымацца.

Яна паглядзела на гадзіннік:

— Мы хутка адкрываем…

— Мусяць сёння абысціся без вас, у мяне ёсць некалькі пытанняў. Няўвязка атрымліваецца, Ніка, трэба разабрацца.

— Як гэта? — занепакоілася дзяўчына. — Я праўду сказала.

— На гэты раз — так. А мінулы раз следчаму? Мужчына, якога вы паілі кавай, і ёсць той самы оперупаўнаважаны Протчанка.

Трафімава адкрыла рот.

— Хвіліначку, — спыніў яе памочнік пракурора. — Вось пратакол, дзе вы паказалі, што оперупаўнаважаны Протчанка браў у вашага загадчыка дзвесце рублёў. Пры вас.

— Чаму пры мне? Я гэтага не казала, — запратэставала дзяўчына.

— Гэта ваш подпіс?

— А чый жа? Мой. Але я не бачыла…

— Не бачылі, то, можа, чулі?

— Не-е… Не чула…

— Не бачылі, не чулі, а падпісалі ману. Вам не сорамна? — Бабіцкаму стала крыўдна за гэту бяздумную дзяўчыну.

— Васіль Еўдакімавіч папрасіў пацвердзіць, сказаў, што заплаціў міліцыянеру дзвесце рублёў. З нашай касы. Скажыце, гэта правільна? Па-мойму, агідна.

— Але ж вы не бачылі.

— А чаму я не павінна верыць Васілію Еўдакімавічу? — довад ёй паказаўся пераканаўчым, і Ніка пасмялела. — Ен нас не падманвае, у нас усё на даверы.

Калі Трафімава пайшла, Бабіцкі паклікаў Вайцулевіча.

— Прачытай! — даў ён следчаму пратакол з паказаннямі Трафімавай і, калі той вярнуў яго, размашыста наклаў рэзалюцыю на абвінаваўчым заключэнні па справе Протчанкі: «Спыніць за недаказанасцю віны».

Вайцулевіч паціснуў плячамі:

— На маю згоду, Генадзь Юр’евіч, не разлічвай.

— Я так і думаў,— усміхнуўся памочнік пракурора. Праўда, яму было зусім не да смеху, ён ведаў, што на практыцы азначае нязгода следчага…

Даманькоў быў у Міранкова, калі пазваніў Бабіцкі і сказаў пра сваё рашэнне.

— Ты не мне, хаця за вестку дзякую, ты ў райком паведамі, у кадры! — патрабаваў Міранкоў.— Не марудзь! — Ен паклаў трубку, праверыў, ці шчыльна лягла яна на рычагі, і хмура паглядзеў на Міхаіла.

— Вы не рады, таварыш падпалкоўнік? — здзівіўся Даманькоў.

— Баюся сурочыць, — задумліва прамовіў Міранкоў.— Есць крымінальныя справы, якія маюць уласцівасць цягнуцца бясконца…

— Але рашэнне пракурора, таварыш падпалкоўнік, яно апраўдвае Віктара Пятровіча.

Міранкоў паглядзеў на лейтэнанта і загадным тонам параіў:

— Вы там з Гоманам не нарабіце праколаў у справе Падошвы і Гамбалеўскага.

36

На гадзінніку было роўна васемнаццаць нуль-нуль. Не часта, але здараецца, што нічога тэрміновага на табе не вісіць, нікуды табе не трэба бегчы, спяшацца, няма над чым ламаць галаву. І на перспектыву не папрацуеш — не можаш прадбачыць, што зваліцца на цябе заўтра або паслязаўтра. Адным словам, карыстайся момантам. Даманькоў патузаў ручкі сейфа, шуфлядак, акінуў прыдзірлівым позіркам сталы суседзяў па кабінеце і пазваніў Рыце: чаму б не схадзіць на апошні сеанс у кіно? Рыта паабяцала чакаць.

На вуліцы Міхаіл спыніўся, у яго было яшчэ вольных гадзіны тры, і гэты час трэба было чымсьці заняць.

Думкі ў Міхаіла цяклі павольна, перакідаліся з аднаго на другое, ні на чым не засяроджваючыся, і раптам як натыкнуліся на перашкоду. Міхаіл нават сам прыпыніўся. Надоечы Гоман закончыў абвінаваўчае заключэнне па справе дырэктара універсама і загадчыка кааператыўнага кафэ. Быццам усё было ў ім на месцы, але ў яго, Даманькова, на сэрцы застаўся непакой, і зараз ён успыхнуў з новай сілай. Не поўна правялі яны расследаванне, не выявілі ўсіх сувязей Падошвы, і ў выніку ўбаку засталіся тыя, хто пэўным чынам садзейнічаў махлярству…

— Куды брыдзеш, чалавеча? — ляпнуў нехта яго па плячы.

Даманькоў азірнуўся і заўсміхаўся: затрымаў яго ніхто іншы, як памочнік пракурора Бабіцкі.

— Гуляеш? — Бабіцкі быў рады сустрэчы. Хаця яны не сябравалі і не працавалі сумесна, сімпатыя іх была ўзаемнай.

— Іду, куды вочы глядзяць, — ахвотна адказаў Міхаіл.

— То пойдзем разам і ў мяне сёння перадых.

— Так, у нас гэта, як свята.

— То, можа, зойдзем, адзначым?

— А што, ідэя, — засмяяўся Міхаіл, — я, вядома, не вячэраў і кавы пап’ю са здавальненнем.

У гэты ранні вячэрні час у кафэ было яшчэ мала народу, і Бабіцкі з Даманьковым выбралі ўтульны куток побач з заштораным акном.

Пакуль афіцыянтка з іх заказам завіхалася на кухні, яны разгаварыліся.

— Пракурор зацвердзіў ваша абвінавачанне, — паведаміў Бабіцкі.

— Шкада, — нечакана для Генадзія Юр’евіча адрэагаваў на гэту навіну Даманькоў і іранічна паўтарыў спадзяванні Гомана: маўляў, памылімся мы — суд паправіць.

— Не крытыкуй Алега Ануфрыевіча, — папракнуў Бабіцкі.— Тыя, каго ты, мабыць, хацеў бачыць на лаве падсудных у кампаніі з Падошвам і Гамбалеўскім, па гэтай справе не пройдуць. Не яны падпісвалі акты на спісанне гародніны або садавіны, напрыклад. І пікнікі ў Жукоўскай, нават прыпраўленыя Васілоўскай, крыміналам не з’яўляюцца… Гоман гэта ўлавіў.

— Што, на іх управы не будзе? — абурыўся лейтэнант.

— Дойдзе чарга і да іх. У гэтым я ўпэўнены. Горш з іншым.

— Людміла Антончык?.. Здагадаўся Міхаіл і насцярожыўся.

— Так, — Бабіцкі памаўчаў, потым раздумліва сказаў:— На жаль, няма тут поўнай яснасці. Пакуль, калі і зможам даказаць што, дык гэта давядзенне да самагубства. Хаця, баюся, не так было. Я чытаў справу, паказанні сведак. Не той чалавек была Антончык, каб паддацца пагрозам, — ён зноў памаўчаў.— Ну што ж, будзем паціху працаваць, мой новы начальнік згодзен. — Патрымаў кубачак з кавай, зазірнуў у гушчу і, пасуровеўшы раптам, няпэўна прамовіў:— Над кожным пракурорам, акрамя, вядома, генеральнага, таксама пракурор ёсць.

Даманькоў падзівіўся мудрагелістаму адказу. Але дапытвацца, што гэта азначае, пасаромеўся.

Чаму пасуровеў Бабіцкі, лейтэнант зразумеў назаўтра. У аддзеле яму сказалі, што абласная пракуратура аднавіла спыненую Бабіцкім справу Протчанкі і назначыла па ёй новага следчага.

Жыццё працягвалася…

1987–1988

Content

Уладзімір Шыцік
Падстаўка

ПАДСТАЎКА

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

ДВАЙНАЯ БУХГАЛТЭРЫЯ

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36