Манцэвіч Наста

Гэта ня лічыцца

Гэта ня лічыцца

Наста Манцэвіч

***

Вілейка. Дубаўка. Раніца.

Ён сказаў у нудзе: “Сэ ля ві”,

і мы селі ля Віліі.

Запалілі.

Каменьчыкі ў рэчку кідалі,

глядзелі, як распаўзаюцца

кругі ад іх па вадзе…

***

Сяджу каля тэлевізара

ем цукеркі

паперкі

сьлінай прымацоўваю

да сьценкі.

Адначасова

дакладна – у перапынках

калупаю пальцам

у шкарпэтках дзірку.

Размалёўваю “А4”

уздоўж і ўпоперак

упоперак і ўздоўж

Я

злосны калючы вож

іголкі растуць

на сьпіне.

Ты патэлефануеш

ці не?

***

Непазьбежна вясны наступства:

што ні дзеўчына, то распуста,

зь Менску, з Горкі, з-пад самай Ніцы

што ні дзеўчына, то ў спадніцы.

Захінула вясна мне вочы –

агаляюць паненкі грудзі

і з цырульні павольна крочыць

ці то дзеўчына, ці то пудзель.

***

Што мне рабіць з табою,

такой прыгожаю?

Калі ты стаіш на кухні

ў адных шкарпэтках

і варыш каву мне

ў маёй кватэры, –

Глядзець на цябе.

Што мне рабіць з табою,

такой разумнаю?

Калі ты расказваеш

мне з захапленьнем

пра фільм, які паглядзела,

пакуль я была на працы, —

Слухаць цябе.

Што мне рабіць з табою,

такой пяшчотнаю?

Калі ты ўсьміхаесься

і кратаеш мяне за руку

сваёю рукой

пяшчотнай, як ты ўся, —

Абдымаць цябе.

Што мне рабіць з табою,

такою дзікай?

Калі ты ператвараесься

у ваўчыцу, і я

імгненна

ператвараюся ў ваўка, —

Спаць з табой.

Што мне рабіць з табою,

такою зьменлівай?

Кожны дзень рознаю,

непасрэднаю,

пазбаўленай лёгікі, ды

нявечнаю, —

Быць з табой.

Мілан. Вечар

Частавалі нас кавай

ветліва і ласкава,

налівалі гарэлку…

ці то ангельскі ром?

Ля кавярні “Ла Скала”

лашчыла-мілавала,

абурыўшы суседзяў

справа,

каленку яе пад сталом.

***

Мы крочылі побач

рука ў руку

да пляча плячо

твар у твар

вочы ў вочы

у рот рот.

Так мы ступалі, крочылі

нага ў нагу,

пакуль ты ня збочыла.

І цяпер вока за вока,

цяпер – зуб за зуб.

Усё, што ты з сабою забрала,

я выскубу, адгрызу —

вярну сабе ўсё,

да сябе вярнуся…

Забяру сабе свае вочы,

з твару змыю твой твар,

адляплю ад вуснаў твае вусны,

вырву руку з рукі.

І калі сэрца сьцісьнецца ад адчаю,

я буду шаптаць, як мантру,

што ты – родная,

баючыся паверыць,

што ты чужая.

***

Я называў цябе заяц,

ты мяне называла лапка,

мы былі разам – заечая лапка.

Зая, чыя лапка

цяпер я?

***

Забяры мой боль

працягні далонь

я табе адсыплю

яго з гакам

а пасьля свой сум

ў скрутку прынясу

Забяры яго

бо я сам

ня ў стане

забяры мой цень

абдымі мяне

паглядзі як моцна

мяне хістае

Забяры мой цень

Забяры мой сум

Забяры мой боль

І мяне ня стане

***

Я ведаю, што так будзе

што я прачнуся 1-га студзеня

адзін дома

адзін у горадзе

адзін на дварэ

до рэ мі фа мі до рэ

сьпяваюць за вокнамі п’яныя

а я ныю ныю я завываю

а ты сьцябесься, зь цябе ж усё

роўна ўзяткі гладкі, усё-ткі

я сам вінаваты, што так

адбываецца з году ў год.

І гэта ня лечыцца, і ня лічыцца,

што быццам бы ёсьць нагода –

дзьве тысячы сем нагод!

Я і гарэлка “дзяржава”,

такое вось дэжа вю,

такі, бляха, Новы год.

***

Калі недасканаласьць сьвету

заб’е апошнія мары ў маёй галаве

і я прачнуся рана ад шуму

дажджу за вакном

Ну вось і ўсё, як кажуць,

Game is over. Капец. Гамон.

Вазьму тэлефонную слухаўку,

пазваню дамоў – я нармальна, мама,

нармальна…

усё ў мяне. А як там ты?

Глядзі, кладзіся спаць рана,

перад сном пагуляць схадзі.

Пакладу слухаўку.

Пагалюся.

Раздам даўгі.

Гэй! Дайце мне цыгарэту

І жоўты шалік даўгі.

***

Калі ў вачох цямнее,

мне хочацца проста ўкленчыць:

“О Божа, хачу да мамы!

да таты хачу на плечы…”

каб апынуцца ў дзяцінстве,

як колісь –

хавацца ў шафе

сярод кажухоў і шапак,

цукеркі цягаць з буфэту

ды красьці ў суседа сьлівы

…і быць маленькім і лёгкім,

і, ёб вашу маць,

шчасьлівым.

Хочацца жыць, нават калі ня хочацца жыць

Калі сьнег пачынае падаць

калі лепіцца ў горле ком

не таму што ты хочаш плакаць

а таму што зіма вакол

калі сьнег перастаў на вейках

таяць, людзі пад ліхтаром

танчаць рэгі на сьлізкіх рэйках

і дарма што зіма кругом

ты глядзіш з-за высокіх кратаў,

а ў вачох ўсё дрыжыць дрыжыць

не таму што ты ўжо заплакаў

а таму што жыцьцё імжыць

не ідзе, не вальсуе ў танцы,

не бурліць, не цячэ-бяжыць.

разумееш, што нават зараз

хочаш жыць

Content

Манцэвіч Наста Гэта ня лічыцца