Вісландэр Томас

Вісландэр Юя

Нурдквіст Свэн

Мама Му будуе дамок

Мама Му стаяла на пашы. “Якая цудоўная восень”, - думала яна.

“Лісце такое каляровае. А як прыгожа, калі сонца свеціць

скрозь галінкі дрэваў.” Раптам яна нешта ўбачыла.

- Пакажу Крумкачу, калі прыляціць, - сказала яна.

– Вось ужо ён узрадуецца!

ХЛОП-ХЛОП-БУМ. Гэта прыляцеў Крумкач!

- Прывітанне, Крумкач! – сказала Мама Му.

- Здароў, Мама Му, - павітаўся Крумкач.

- Хадзі, я табе нешта пакажу,

- паклікала яго Мама Му і пайшла да дрэваў,

што раслі за кароўнікам.

- Ды бачыў я ўжо гэта ўсё... - прабурчэў Крумкач.

– Што там у цябе ізноў?

- Му-у, гэта вельмі прыгожа, - сказала Мама Му.

– Вось пабачыш!

- Во! – сказала Мама Му і зірнула ўгару. – Глядзі!

- Во? – здзівіўся Крумкач. – Ты хацела

паказаць мне звычайнае дрэва?

У мяне шмат справаў! І няма ні

хвіліны, каб глядзець абы на што.

- Але зірні вунь туды, Крумкач.

Паглядзі ўважлівей і ты ўбачыш,

што там зрабілі дзеці.

- Што?! – спытаў Крумкач. – Куча дошак?

Навошта гэтыя дзеці зацягнулі

столькі дошак аж на самае дрэва?!

- Гэта ж дамок, Крумкач.

- Дамок вунь там?

- Так, - сказала Мама Му. – Дзеці такія разумныя.

Яны распілавалі дошкі ды збілі іх цвікамі.

І дамок гатовы! Му-у, які прыгожы.

- І нічога ён не прыгожы, - запярэчыў Крумкач.

- Але кар-р! – закрычаў Крумкач. – Яны сыходзяць!

Цяпер, калі дамок ужо збудаваны, яны не могуць сысці!

- А можа ім трэба дахаты? – разважліва сказала Мама Му.

- Дахаты! – абурыўся Крумкач. – Нельга вяртацца дахаты,

толькі збудаваўшы дамок. Трэба ім карыстацца!

Заўсёды будуюць, каб мець, а не проста, каб будаваць.

- А цяпер я хачу пабудаваць дамок, - сказала Мама Му.

Крумкач не паверыў сваім вушам:

- Дамок? – паўтарыў ён.

- Му-у, - сказала Мама Му. – Дамок. На дрэве.

- На дрэве? – перапытаў Крумкач. – Не, не, не!

Ён пачаў гаварыць вельмі павольна і выразна:

- Ты карова, Мама Му. Паўтарай за мной:

“Я – карова. Каровы не лазяць па дрэвах

і не будуюць дамкоў”. Паўтарай.

- Я хачу пабудаваць дамок.

Крумкач пачаў ізноў, яшчэ павольней:

- Не! Слухай уважліва і паўтарай:

“Каровы. Не. Будуюць. Дамкоў”. Давай.

- Зараз мне трэба знайсці малаток і цвікі.

- А дзе карова возьме дошкі? – спытаў Крумкач.

- Здаецца, дзеці пакінулі колькі дошак, - сказала Мама Му.

- А што гэта там!? – закрычаў Крумкач.

- Малаток, Крумкач. Трэба ўзяць малаток і …

- Але ж ты карова! Каровам не патрэбны малаток.

- Так, патрэбны, калі яны будуюць дамкі.

Крумкач схапіўся за галаву:

- Але ж каровы не будуюць дамкоў!

- Трэба біць пасярэдзіне, каб патрапіць

ў цвік, - сказала Мама Му.

- Але, паслухай! – закрычаў Крумкач.

– У цябе ж няма ніводнай рукі! У цябе чатыры нагі.

У цябе няма чым трымаць малаток.

Крумкач

заплюшчыў вочы:

- У яе атрымалася!

– прашаптаў ён.

Мама Му лупіла малатком

і выглядала

вельмі задаволенай.

Яна спявала:

- Па цвіку, па цвіку,

па цвіку ку-ку, ку-ку.

Яна азірнулася,

каб паглядзець,

ці атрымалася забіць цвік.

- Я больш не магу

гэтага бачыць, - сказаў Крумкач.

– У мяне алергія на кароў,

якія забіваюць цвікі.

Чырвань высыпала па ўсім целе.

Я захварэў. Я паляцеў дахаты.

- Ай-яй! – сказала Мама Му.

Крумкач ізноў узбадзёрыўся:

- Цвік загнуўся! – закрычаў ён

і паказаў дзе.

Мама Му асцярожненька

стукнула малатком.

- Ай-яй! – зноў сказала яна.

- Ты сапсавала і гэты цвік таксама!

– закрычаў Крумкач.

– Ты пагнеш усе цвікі, Мама Му.

Трэба біць пасярэдзіне!

- Я ведаю, - адказала Мама Му.

– Але гэта вельмі цяжка,

калі трымаеш малаток хвастом. Часам я не магу патрапіць па цвіку.

- Па цвіку?! – бурчэў Крумкач. – Часам ты не трапляеш нават па дошцы.

- Паслухай, Мама Му. Пілу ты дакладна не зможаш

трымаць хвастом! – закрычаў Крумкач.

- Му-у, Крумкач, - адказала Мама Му і пачала пілаваць.

– Калі ў цябе ёсць хвост, ім можна трымаць нават пілу.

Але не ўсе маюць хвост, таму калі яго няма,

то сапраўды цяжкавата ім трымаць пілу.

- Але ж ты пілуеш крыва!

- Му-у, Крумкач. Мне і так добра.

- Кар-р! Калі пілаваць крыва, атрымаецца кепскі дамок!

- Му-у, “крыва” зусім не значыць “кепска”.

- Не! – абурыўся Крумкач. – Кепска значыць кепска, а крыва значыць крыва!

Мама Му амаль скончыла пілаваць, але правесці пілой апошні раз было

вельмі цяжка. Тады Мама Му злёгку стукнула па дошцы. І яна адламалася!

- Ура-а-а! – узрадавалася Мама Му. – У мяне атрымалася!

- Ну вось,

цяпер дамок гатовы,

- сказала Мама Му.

- Але кар-р,

- запярэчыў Крумкач.

– Нельга ўсё што

заўгодна называць дамком.

- Я спускаюся ўніз, - задаволена

адказала Мама Му.

- Уніз! – абурыўся Крумкач. – Калі дамок

ты павінна быць збудаваны, там! Жыць!

Гуляцца! Нельга проста пабудаваць

дамок на дрэве, а потым

залезці на іншае дрэва і

пабудаваць яшчэ адзін.

Толькі ўяві сабе, што ўсе

будуць так рабіць!

Тады на кожным дрэве ў

лесе з’явіцца па дамку.

Як гэта будзе выглядаць?!

- Напэўна, весела, - сказала Мама Му.

- Весела?! – закрычаў Крумкач.

– У мяне зараз адымуцца крылы!

Кожны раз, калі дзяцел будзе

стукаць па дрэве, ён будзе

стукацца галавой аб дамок.

Ты лічыш, гэта вельмі весела?!

- Калі дамкі будуць такія ж прыгожыя, то …

- Прыгожыя?! – закрычаў Крумкач.

– Ты называеш гэтую крывую гару

дошак прыгожай?! Ты нават не ўяўляеш,

як мусіць выглядаць сапраўдны дамок!

- Але ты дакладна ведаеш, як, - спакойна

сказала Мама Му.

- Ведаю! Кар-р! Так, гэта я

ведаю дакладна!

Зараз я пакажу табе, як трэба будаваць.

Толькі спачатку прынясу мае адмысловыя інструменты!

І Крумкач пачаў будаваць.

У яго быў малаток і цвікі, і піла, і дошкі.

А таксама шрубкі, і адкрутка, і лінейка,

і рулетка, і іголка, і нітка, і швейная машынка,

і сок, і тэрмас, і бутэрброды, і бінокль, і сцяг.

Ён працаваў вельмі хутка.

Ён карыстаўся амаль усімі сваімі рэчамі адначасова.

Ён забіў усе цвікі і завінціў усе шрубкі.

Ён увесь час нешта вымяраў ды ўзважваў.

Але ўрэшце дамок быў збудаваны.

- Атрымаўся крумкачыны

замак! – сказала

Мама Му.

- Цяпер мне

няма чаго

рабіць,

- адказаў Крумкач.

- Але ж ты

пабудаваў дамок. І ён

такі прыгожы, Крумкач!

- Але ж ён ужо збудаваны, - сказаў Крумкач.

– Што рабіць далей? Што б такое прыдумаць?

Што звычайна робяць, калі пабудуюць дамок?

- А ты заходзіў унутр?

Хіба ты не хочаш туды зазірнуць?

- Зазірні ды зазірні... Навошта абавязкова заходзіць

ва ўсе дамкі, якія будуеш?! У мяне шмат іншых спраў,

я не магу ад відна да відна зазіраць у розныя дамкі.

Я паляцеў дахаты. Бывай!

ХЛОП-ХЛОП-ХЛОП.

Крумкач паляцеў дахаты.

- Пакуль, Крумкач, - сказала Мама Му.

– Ты збудаваў вельмі прыгожы дамок.

Але Крумкач гэтага не пачуў, бо быў

ужо далёка ў сваім Крумкачыным лесе.

- Крумкач будаваў сапраўды

хутка, - сказала Мама Му.

– Вельмі шмат цвікоў

пагнулася... Але му-у.

Можна адзін, а можна два

цвікі скрывіць. Усё адно

дамок стаіць.

Content

Вісландэр Томас, et al Мама Му будуе дамок