Альберт Корнелис Баантье

De Cock en het lijk in de kerstnacht

1

De agent die in de kerstnacht zijn ronde deed, was een overtuigd katholiek. Zijn geloofsovertuiging heeft met dit verhaal niets te maken. Ik vertel het u ook alleen maar, omdat het een van de redenen was dat hij met een zekere afgunst naar de mensen keek die na de nachtmis in de Posthoorn, zoals de kerk aan de Haarlemmerstraat gewoonlijk wordt genoemd, haastig naar huis stapten; het hoofd in de kraag van hun jas, de handen in de zakken, want het was koud die kerstnacht, vinnig koud.

De agent had daar graag de nachtmis bijgewoond en zou dan net als de anderen naar huis zijn gegaan, naar Marie, zijn vrouw, niet mooi, niet handig, maar een kachel in bed.

Hij keek op zijn horloge en berekende zuchtend dat hij nog minstens zes uur dienst voor de boeg had. Zes uur kou.

Nog huiverend bij die gedachte sloeg hij vanaf de Haarlemmerstraat linksaf en liep langs het voormalige bolwerk van de Westindische Compagnie naar de Herenmarkt. Wanneer hij goed had opgelet, had hij aan de overkant, op de Brouwersgracht, Handige Henkie langs de geveltjes zien schuiven.

Via de brug over de Brouwersgracht schuifelde hij, in de zo typische politiesurveillancestap, naar de even zijde van de Herengracht. Hij neuriede in zichzelf: ‘Stille nacht, heilige nacht.’ Het was niet wrang en ook niet spottend bedoeld. Hij deed het alleen omdat hij zich op die eenzame gracht wat verloren voelde. De voetstappen van de late kerkgangers waren allang verwaaid. Wat bleef was de stilte. De knisperende stilte van een heldere vriesnacht. Wat verderop scharrelde een eenzame rat. Plotseling bleef hij staan. Hij hoorde gestommel aan de overkant van de gracht. Onmiddellijk ontwaakte in hem de gezagsdrager, de beschermer van have en goed, en in zijn met wetten en voorschriften bezwangerde brein doemde een ingehamerde tekst: ‘Diefstal door middel van braak in de voor de nachtrust bestemde tijd.’

Voorzichtig stapte hij van het trottoir en liep naar de walkant. Tussen twee geparkeerde auto’s was daar nog een ruimte vrij. Vanuit de schaduw van een boom tuurde hij naar de overzijde. Langs de huizen slofte een eenzame nachtwaker, steeds voelend of de deuren goed waren gesloten. De agent grijnsde om zijn ontdekking en bromde zijn teleurstelling weg. Weer niets. Hij bleef nog wat aan de walkant staan, diepte uit zijn zak een pepermuntje op en stak het in zijn mond. Vrijwel onmiddellijk spuwde hij het weer uit. Er zat tabak aan. Inwendig knorrend op zijn vrouw, die de zakken van zijn uniformjas nooit uitborstelde, staarde hij naar de kringen van kleine golfjes, zich uitdijend van het punt waar het pepermuntje de stille waterspiegel had doorbroken.

Toen ontdekte hij het lijk. Het lag voorover in het water, bijna aan de kant. De mantel bolde hoog op de rug. Slierten blond haar deinden als zeewier langs de kruin. Slechts heel even bleef de agent besluiteloos staan. Toen kwam hij in actie.

De jonge rechercheur Vledder was er niet blij mee. Rillend in zijn winterjas keek hij vanaf de walkant toe. Het bericht had hem geschokt. Een lijk in de kerstnacht was wel het laatste wat hij had verwacht.

De broeders van de Geneeskundige Dienst manipuleerden met een net en lange touwen. Het viel niet mee. Het water was te ondiep. Het net raakte voortdurend vast aan de rommelrijke bodem van de gracht. De agent holde naar de dichtstbijzijnde brug en kwam terug met een haak. Voorzichtig trok hij het lichaam in het net. De broeders sjorden de vangst langs de stenen beschoeiing omhoog.

De agent kwam naast rechercheur Vledder staan. De natte haak nog in zijn hand. ‘Ik hoorde gestommel,’ meldde hij, ‘aan de overkant van de gracht. Het was niets. Slechts een nachtwaker die aan de deuren voelde. Vanaf deze plek stond ik te kijken. Ik wilde juist weggaan, toen ik het lijk zag drijven.’

Vledder knikte wat afwezig. Hij voelde zich niet prettig. Als rechercheur hield hij niet van lijken. Hij was nog te jong om er onbewogen tegenover te staan. Bovendien kon er van alles uit voortkomen. De ellendigste zaken begonnen met een lijk. In normale omstandigheden had hij het nog niet zo erg gevonden. Dan was er altijd nog De Cock op wie hij terug kon vallen. De Cock, zijn oude leermeester, voor wie hij een grote bewondering had. Maar De Cock was er niet. Hij zou dit karweitje alleen moeten opknappen.

De broeders tilden het druipende lijk uit het net en legden het op een brancard. ‘Het is nog een jong wijfie,’ merkte een van hen op. De agent grijnsde breed. ‘Ik dacht,’ zei hij schamper, ‘dat het badseizoen al was gesloten.’

Vledder vond het een misplaatste grap, maar hij had niet de moed er iets van te zeggen. Hij stapte wat schoorvoetend naderbij. Het licht van de koplampen van de politiewagen streek over een bleek gezichtje. Een rode sjaal was om de hals geknoopt en bedekte een gedeelte van de kin.

Een lichte make-up — wat rouge op de wangen, iets aangezette lippen — kon de dood niet maskeren.

De broeders namen de brancard op en schoven hem in de drenkelingenwagen. Ook het net namen ze mee. Ze hadden haast. Ze klapten de deuren dicht en reden weg. Vledder stapte in de politiewagen. ‘Rapporteer het maar aan de wachtcommandant,’ zei hij tegen de agent, ‘en zeg hem dat ik straks wel met nadere gegevens kom.’

Vledder startte de auto en reed de drenkelingenwagen na. Onderweg bepeinsde hij of hij via de mobilofoon De Cock zou laten oproepen. Maar waarom? Het zou wel een gewone zelfmoord zijn. Het gebeurde wel meer dat men zich uit zielennood in het water stortte, vooral tijdens feestdagen, wanneer eenzaamheid een extra accentje kreeg. En voor een eenvoudige zelfmoord had hij De Cock niet nodig. Een klein onderzoekje naar de achtergronden en de familie kon voor de begrafenis zorgen. Toch jammer van zo’n jong kind. Ze had, als ze toch eenzaam was, de kerstdagen beter bij hem kunnen doorbrengen. Tussen zijn diensturen door had ze hem gezelschap kunnen houden. Ze zag er wel aardig uit.

Lang niet gek. Tenminste… Hij schrok van zijn eigen gedachten. De drenkelingenwagen reed de poort van het Wilhelmina Gasthuis binnen en stopte voor het houten gebouwtje van de opname. De broeders stapten uit en droegen de brancard naar binnen.

Na een paar minuten kwam de dokter van de dienst. Hij wreef de slaap uit zijn ogen, knikte tegen de broeders en keek de jonge Vledder vragend aan.

‘Ik ben een rechercheur van het politiebureau aan de Warmoesstraat,’ zei Vledder. ‘Deze jonge vrouw is uit het water van de Herengracht gevist.’

‘Zelfmoord?’

Vledder haalde zijn schouders op. ‘Ik… ik weet nog niets,’ zei hij aarzelend. ‘Ik weet zelfs nog niet eens wie zij is.’

De dokter liep op de brancard toe en opende even de ogen van het meisje. Daarna maakte hij de sjaal om haar hals los. Vledder keek nauwlettend toe. De dokter trok voorzichtig de sjaal weg en boog het hoofd van het slachtoffer iets naar achteren. Vledder schrok. De adem stokte in zijn keel. Hij boog zich iets voorover om het beter te kunnen zien. Er was geen twijfel aan. Aan de hals zaten rode striemen, onmiskenbare tekenen van strangulatie.

Hij richtte zijn hoofd op en keek de dokter verbijsterd aan. ‘Ma… ar’, stamelde hij hees, ‘dat… dat is moord.’

De dokter knikte traag. ‘Inderdaad rechercheur, verwurging.’ De onaandoenlijke broeders stonden er zwijgend bij.

In de kale, witbetegelde kelder van de afdeling Anatomie van het Wilhelmina Gasthuis stond de nog licht bevende rechercheur Vledder met de hoorn van de telefoon in zijn hand. Hij had de bel al driemaal horen overgaan en vroeg zich af hoe lang het nog kon duren voordat De Cock wakker werd.

Op nog geen twee meter van hem vandaan, op een brancard met wieltjes, lag het lichaam van de jonge vrouw. De rode sjaal lag op haar borst. Uit een neerhangende slip van haar mantel drupte vuil grachtwater in een reeds gevormd plasje op de vloer. Hij kon het tikken van de druppels duidelijk horen. Het geluid was nog sterker, nog doordringender dan het geluid van de overgaande telefoon aan zijn oor.

‘De Cock.’

Het klonk slaperig.

Vledder veranderde van houding. ‘Ja, De Cock,’ zei hij, ‘met Vledder. Sorry, dat ik je wakker heb moeten maken.’

‘Ik ben nog niet wakker,’ klonk het knorrig.

Vledder slikte. ‘Luister eens, De Cock. Ik… ik ben op het ogenblik in de kelder van de anatomie in het Wilhelmientje. We hebben het lichaam van een jonge vrouw uit de Herengracht gevist en…’

‘Moet je me daarvoor wakker maken?’

‘Nee, toe, luister eens,’ riep Vledder wanhopig, bang dat De Cock de verbinding zou verbreken. ‘Het is geen gewone drenkeling. Ze werd gewurgd.’

Het was even stil aan de andere kant van de lijn. ‘Weet je al wie zij is?’ hoorde hij na een poosje. ‘Nee, zie je, ik weet nog helemaal niets. Ik…’ Hij hoorde een diepe zucht.

‘Goed, goed, m’n jong. Ik kom al. Binnen tien minuten ben ik bij je. Heb je de Dactyloscopische Dienst al gewaarschuwd? En de fotograaf?’

‘Nee.’

‘Doe dat dan. Ik wil foto’s en vingerafdrukken van het lijk.’

‘Goed, De Cock, zeker. Ik zal ze onmiddellijk waarschuwen. En, weet je, bedankt.’

Hij hoorde brommen.

‘Daar heb ik al een zak vol van.’

Vledder glimlachte. ‘Doe dit er dan nog maar bij.’ Hij hoorde nog een paar onverstaanbare klanken. Toen werd de verbinding verbroken. Vledder legde zuchtend de hoorn op het toestel.

Het speet hem dat hij zijn oude leermeester had moeten waarschuwen. Het speet hem oprecht. Hij had hem graag met rust gelaten, maar hij durfde het alleen niet aan. Het was moord. En als hij de zaak verknoeide…

Hij stelde zich voor hoe De Cock nu bezig was zijn altijd pijnlijke voeten in zijn schoenen te wringen, onderwijl vloekend op hem, Vledder, omdat hij hem had geroepen, waardoor De Cocks vrije kerstdagen naar de knoppen waren.

Hij had er zich zo op verheugd nu eens vrij te zijn. Vrij van dienst, vrij van misdaad, en weg van het aloude politiebureau aan de Warmoesstraat, waaraan hij al zo’n twintig jaar onafgebroken was verbonden. Vledder bande zijn leermeester uit zijn gedachten en staarde naar het dode meisje voor hem op de brancard. Het beeld drong zich fel aan hem op; de gesloten ogen, het wasbleke gelaat, de halfopen mond. Opnieuw trof hem het geluid van de vallende druppels. Het weerkaatste tegen de kale muren van de kelder. Hij zag nu ook een plasje aan de andere kant van de brancard. De druppels vielen om beurten.

2

Hij was er nog eerder dan Kreuger van de Dactyloscopische Dienst en Bram, de fotograaf. Half slenterend, gekleed in een ouderwetse winterjas, stapte hij de sombere kelder binnen. Zijn oude, haast vormloze hoed achter op zijn hoofd.

Vledder liep haastig op hem toe. ‘Het spijt me, De Cock,’ zei hij. ‘Ik had je graag in bed gelaten, maar zie je…’

De Cock gebaarde. ‘Het is al goed, m’n jong. Waar is ze?’

Vledder wees naar de brancard op wieltjes. ‘Ik heb haar nog niet laten ontkleden. Ze ligt er nog precies zoals we haar uit het water hebben opgevist. Alleen die sjaal. Die zat om haar hals.’ De Cock slenterde naar de brancard en boog zich over het lichaam van de jonge vrouw. Hij monsterde de loop van de strangulatiestriemen aan de hals. Ze verliepen bijna horizontaal. Onder de kin zag hij een kleine verticale aftekening van een onderhuidse bloeding, vermoedelijk ontstaan door beklemming van de huid in de knoop van de sjaal, toen deze met kracht werd aangetrokken.

De Cock richtte zich weer op. Zijn gezicht stond ernstig, haast grimmig. Zijn blik tastte de zachte gelaatstrekken van het dode meisje af. Het gezichtje beviel hem. Hij wist niet precies hoe het kwam. Misschien omdat het gezicht zelfs in de dood een milde uitdrukking had. Misschien ook, omdat het hem ergens aan herinnerde, onbewust, aan een vervlogen liefde, een vriendinnetje, langgeleden. Hij wist het niet. De Cock kende gezichten: mooie, lelijke, sluwe, argeloze, wrede, achterdochtige, berekenende en brute gezichten, ontmoet in zijn jarenlange praktijk. Dit gezicht beviel hem.

Het is vaak moeilijk de redenen van onze innerlijke, onuitgesproken besluiten te analyseren. Welke verstandelijke motieven wij daarvoor ook mogen aanvoeren, het is meestal een kwestie van gevoel. Zeker negentig procent van onze besluiten wordt nu eenmaal emotioneel genomen. De Cock was geen emotioneel mens, althans niet in de normale zin van het woord. Hij had zich leren beheersen. Maar het aanschouwen van het ontzielde lichaam van het jonge meisje riep iets in hem wakker. Het was een gevoel van bitterheid, vermengd met haat. Daarom besloot hij grimmig de dader van deze laffe, en in zijn ogen zinloze moord te ontmaskeren. Hoe dan ook.

Kreuger liet zijn zware tas op de vloer vallen en kwam naast hem staan. ‘Is dat ’r?’

‘Ja.’

‘Een jong kind.’

‘Ja.’

‘Gewurgd?’

‘Ja.’

‘Je bent niet erg spraakzaam.’

‘Nee.’

Kreuger haalde zijn schouders op. ‘Als je denkt,’ zei hij verongelijkt, ‘dat ik hier voor mijn plezier ben, heb je het mis.’

De Cock draaide langzaam zijn gezicht naar hem toe. ‘Ik ook niet,’ zei hij traag. ‘Ik ook niet.’ In zijn stem klonk een licht sarcasme. ‘Er is alleen een groot verschil. Als jij straks je vingertjes hebt, hoef jij je niet meer met haar te bemoeien. Maar ik wel. Wil ik de dader ooit vinden, dan zal ik moeten gaan wroeten in haar verleden. Mensen zullen mij gaan vertellen hoe ze was, hoe ze dacht. En op den duur zal ze voor mij gaan leven. Ze wordt iemand, een mens, met alles wat daar zo bij hoort aan liefde en leed, vreugde en verdriet. Voor jou wordt ze nooit meer dan een stel papillairlijnen op een plaatje. Dat is het verschil, Kreuger. En vergeef mij nu maar dat ik niet erg spraakzaam was.’

Hij draaide zich abrupt om en pakte een meetlat en een houten spateltje. ‘Ben je zo ver?’

Vledder, die wat achteraf met Bram had staan luisteren, pakte haastig zijn notitieblok. Kreuger nam zijn tas van de vloer en begon zwijgend zijn spulletjes klaar te maken. Zijn gezicht zag rood.

De Cock drentelde om de brancard. ‘Schrijf op,’ brulde hij. ‘Signalement: vrouw, ongeveer achttien à twintig jaar, middelgroot, lang plusminus een meter vijfenzestig, slank postuur, blanke huid, ovaal gezicht, symmetrisch, lang blond haar, niet geverfd, enigszins gewelfd voorhoofd, wenkbrauwen: boogmodel, blond, niet weggeschoren of geëpileerd, lichtblauwe ogen, rechte neusrug, smalle neusbasis, ronde neustop, volle lippen, oplopende mondhoeken.’

Hij zuchtte. ‘Heb je dat?’

‘Ja,’ riep Vledder, ‘dat heb ik.’

De Cock stak het houten spateltje in de halfgeopende mond en tilde de bovenlip op. ‘Gaaf, regelmatig gebit, witte tanden, geen vullingen.’

Hij legde het spateltje weer weg en schoof het hoofdhaar iets opzij. ‘Kleine ovale oren. Oorlelletjes doorboord.’

Daarna tilde hij de armen één voor één op. ‘Kleine handen, brede handrug. Rechter wijs- en middelvinger lichtgele nicotineverkleuringen. Geen sieraden. Aan de linkerringvinger een vage indruk van het dragen van een smalle ring. Zo te zien geen nagelvuil. De nagels zijn gelakt. Kleur nagellak…’

Hij stokte even. ‘Vledder… kom eens hier.’ Vledder kwam schoorvoetend naderbij. ‘Wat is dat voor een kleur nagellak?’

‘Dat is cerise.’

‘Wat?’

‘Cerise.’

De Cock snoof. ‘Goed, schrijf dan maar op, cerise.’

Hij pakte de kille handen van het slachtoffer en streek met zijn vingertoppen over de binnenzijde. ‘Ze heeft niet zo lang geleden flink gewerkt. Nog sporen van eeltruggetjes. Handen verder goed verzorgd.’ Hij keek op. ‘Heb je dat ook?’

Vledder knikte.

‘Mooi, dan kan vriend Kreuger nu haar vingertjes nemen en Bram zijn plaatjes schieten. Als de broeders haar hebben ontkleed, kunnen we het lichaam aan de buitenzijde nog eens bezien. Dr. Rusteloos zal haar straks wel aan de binnenkant bekijken.’

‘Sectie?’ vroeg Vledder.

De Cock knikte. ‘Zeker. Ik zal de commissaris even bellen. Hij moet dr. Rusteloos maar waarschuwen.’

Hij slenterde naar de telefoon en Kreuger toog aan het werk. Nog wat namokkend over de woorden van De Cock, nam hij met een halfrond beugeltje, waarin steeds opnieuw een blanco kaartje werd geklemd, van elke vinger het nooit veranderend papillairlijnenbeeld. Vingerafdrukken, het enige betrouwbare identificatiemiddel.

Daarna schoot Bram zijn plaatjes. ‘Wat is er met De Cock aan de hand?’ vroeg hij tussen de bedrijven door aan Vledder.

‘Zenuwachtig?’ Hij snoof. ‘Niks voor hem. Hoeveel moorden heeft hij al behandeld. Series. Hij is toch wel de laatste om er nerveus van te worden.’

Vledder haalde zijn schouders op. ‘Ik heb hem uit bed gebeld. Hij had vrij met de kerstdagen. Ik geloof, voor het eerst in tien jaar. Misschien zit hem dat dwars.’

Bram zuchtte. ‘Dat is natuurlijk rottig.’

Hij maakte nog een paar opnamen en begon langzaam zijn spulletjes op te bergen. ‘Je durfde het zeker niet aan, hè? Je dacht: laat ik De Cock maar uit zijn bed bellen. Die ouwe knapt het wel weer op. Je dacht: waarom zou ik het risico nemen fouten te maken, terwijl ik eenvoudigweg de ouwe kan bellen. Nietwaar? Zo dacht je.’

Vledder keek hem onderzoekend aan. Was het een verwijt? Klonk het als een verwijt? Hij wist het niet. De uitdrukking op het gezicht van de oude plaatjesschieter gaf geen uitsluitsel. Vledder zuchtte. Had hij het alleen moeten doen? Was dat wat Bram bedoelde? Had hij De Cock niet moeten bellen en deze kans om zijn eigen kunnen te tonen moeten aangrijpen?

Bram slenterde van hem weg en de broeders begonnen het lijk te ontkleden, snel en handig.

Vledder verzamelde de natte kleren in een linnen zak. De Cock kwam terug van het bellen en bekeek het naakte lichaam. Zijn voor het detail geoefende oog speurde naar de geringste afwijking. Hij had tientallen secties meegemaakt en wist waarop hij moest letten. Een poosje bleef hij in gepeins staan. ‘Wat denkt u?’ zei hij tegen een van de broeders. ‘De onderbuik lijkt iets gezwollen. Zou ze zwanger zijn?’

De broeder liet zijn onderlip zakken. ‘Dat is moeilijk te zeggen.’

De Cock streek met zijn vingers door zijn stugge haar. ‘Enfin,’ zuchtte hij, ‘dat moet dr. Rusteloos maar bekijken. De sectie is al om negen uur. De broeders zorgen voor transport naar het sectielokaal?’

De broeders knikten eenparig. ‘Mooi, dan gaan we maar.’

Hij wierp nog een laatste blik op het lijk en liep weg. Vledder schuifelde achter hem aan. De zak met natte kleren op zijn rug. ‘Wanneer moet je de foto’s hebben?’ riep Bram.

De Cock draaide zich half om. ‘Over twee uur.’

Bram begon te sputteren. ‘Maar,’ riep hij wanhopig, ‘het is kerst.’ De Cock knikte. ‘Ik weet het,’ zei hij gelaten. ‘Prettig kerstfeest.’ Het klonk als een dissonant.

Vledder zuchtte diep. ‘Het wordt moeilijk,’ zei hij somber. ‘Ik heb alles zorgvuldig nagekeken. De kleding biedt geen enkel houvast. Geen exclusieve modellen, geen bijzondere merken. Ik heb ook geen wasnummers kunnen ontdekken. De kleding is over het algemeen nogal degelijk. Alleen haar bustehoudertje zou je wat frivool kunnen noemen.’ Over zijn gezicht gleed een matte glimlach. ‘Een zwart gevalletje met een kanten garnering.’

De Cock zat wat lui achter zijn bureau en bekeek de foto’s die Bram van het meisje had gemaakt.

‘Zal ik de lijst van vermiste personen nog eens doornemen?’ vroeg Vledder.

De Cock schudde zijn hoofd. ‘Dat heeft weinig zin,’ zei hij. ‘Volgens mij was ze nog maar enkele uren dood. Haar vermissing zal nog wel niet zijn gemeld. Ze kan op die lijst dus nog niet voorkomen.’

Hij trommelde met zijn vingers op het bureau. ‘De moordenaar heeft er blijkbaar niet aan gedacht dat de meeste grachten in Amsterdam aan de kanten nogal ondiep zijn. In normale gevallen komen lijken eerst na een paar dagen boven water. Ik denk ook dat de moordenaar daarop heeft gerekend. Anders had hij haar niet in het water hoeven te gooien. Hij wilde zich van het lijk ontdoen en de ontdekking een paar dagen opschuiven. Ik ben blij dat die agent het lichaam zo snel heeft ontdekt. Het kan voor ons een voordeel zijn. Het ellendige is, dat wij nog niet weten wie zij is.’ Hij zuchtte. ‘Geef in ieder geval een telexbericht aan alle posten met een zo duidelijk mogelijk signalement. Misschien dat een bezorgde vader of echtgenoot zich meldt.’

Vledder knikte en verliet de recherchekamer om de opdracht uit te voeren.

De Cock boog zich peinzend over de foto’s. Bram had zijn werk goed gedaan. Duidelijke opnamen van details en scherpe closeups.

De Cock bekeek het gezichtje aandachtig. Opnieuw appelleerde het aan zijn gemoed. Hij had dat nooit meer. Al jaren niet. Maar dit gezichtje. Dit… dit lieve gezichtje deed hem iets. Het drong dwars door het stalen pantser van onaantastbaarheid dat hij zich door de jaren heen had aangemeten. Een pantser van zelfbehoud, dat hem beschermde tegen al het leed waarmee hij in zijn beroep werd geconfronteerd. Hij speelde met de foto in zijn hand. ‘Arm kind,’ mompelde hij in zichzelf. ‘Hoe kom je uitgerekend in de kerstnacht in het koude water van een gracht terecht? Waarom zocht men jouw dood. Wie had daar belang bij?’ Hij kneep zijn lippen samen en schudde zijn hoofd. Een gewoon, lief meisje. Niets bijzonders. Geen type van een vamp, geen verleidster. Een gewoon, doodgewoon meisje. Doodgewoon…? Gewoon dood. De woordspeling trof hem en zette het raderwerk van zijn meditatieve geest in werking. De religieuze basis van zijn opvoeding, halfvergeten vermaningen uit zijn jeugd, flarden van bijbelteksten, latere eigen ervaringen, ze zochten hun plaats in een bonte mengeling van gedachten.

Plotseling stond hij op en begon door de kamer te stappen. ‘Dwaas,’ schold hij tegen zichzelf. ‘Al die gedachten door een lief gezichtje van een onbekende dode? Of was er meer?’ Voor de spiegel boven het fonteintje bleef hij staan. Een gezicht met de diepe plooien van een boxer. Hij probeerde tegen zijn eigen spiegelbeeld te glimlachen, maar het werd niet meer dan een wat verwrongen grijns. ‘Vrede op aarde,’ mompelde hij, ‘in de mensen een welbehagen.’

Hij slenterde naar het raam en keek naar buiten. Het morgengrauw meldde de eerste kerstdag.

Vledder kwam opgetogen de recherchekamer binnenstormen. Hij hield een wit damestasje aan het hengsel omhoog. Zijn gezicht straalde. ‘Kijk eens, De Cock,’ riep hij opgewonden. ‘Ik was juist beneden bij de wachtcommandant om dat telexbericht te verzenden, toen er een man aan de balie verscheen om dit tasje te deponeren. Hij had het gevonden, zei hij, in het portiek van zijn huis aan de Brouwersgracht. Hij ging naar buiten om zijn hondje uit te laten en toen zag hij het staan.’

‘Wanneer?’

‘Vanmorgen, net, nog geen halfuur geleden.’

‘Heb je het al bekeken?’

‘Nee, ik ben er direct mee naar boven gekomen. Misschien is het tasje van het meisje. De Brouwersgracht is niet ver van de plek waar het lijk gevonden werd. Hemelsbreed maar een paar honderd meter.’ Vledder zette het tasje op het bureau. Er was aan de buitenkant niet veel te zien. Een goedkoop plastic tasje met een eenvoudige knipsluiting.

‘Zo heb je er dertien in een dozijn,’ merkte De Cock op. ‘Het is alleen vreemd dat het tasje droog is, kurkdroog. Het heeft kennelijk niet in het water gelegen.’

Hij nam een stuk pakpapier uit de kast en schudde de inhoud van het tasje daarop uit. Een klein flesje nagellak rolde haast op de grond. Vledder greep het en bekeek het etiket. ‘Zie je wel,’ zei hij, ‘cerise.’

De Cock keek hem glimlachend aan. ‘Sinds wanneer,’ zei hij met een zweem van achterdocht, ‘ben je zo goed op de hoogte met vrouwenkleurtjes? Heb je onderricht gehad?’

Vledder grijnsde hem vriendelijk toe.

Ze doorzochten de inhoud van het tasje. Het waren meest spulletjes die men in ieder damestasje kan aantreffen: een spiegeltje, een kammetje, een poederdoos, een flesje parfum, een lipstick, nagelgarnituur, een ring met sleutels. Er was ook een postlegitimatiebewijs. Dit was het eerste waar De Cock naar greep. Zijn gezicht klaarde op toen hij de foto zag. ‘Ik moet me al heel sterk vergissen,’ zei hij voorzichtig, ‘maar volgens mij is dit ’r.’

Vledder keek over zijn schouder mee. ‘Ja, waarachtig,’ riep hij enthousiast, ‘dat is ’r. Het kan niet missen.’

Ze vergeleken de foto van het legitimatiebewijs met de opnamen die Bram van het dode meisje had gemaakt. Het leed geen twijfel. Het was hetzelfde meisje.

De Cock nam een vel papier en schreef de naam en het adres van het legitimatiebewijs over: Helena Maria de Vries, oud negentien jaar, adres Zocherstraat 213 in Amsterdam. ‘We zullen van het fotootje een stel reprodukties laten maken. Misschien hebben we ze nodig.’

Vledder sorteerde de inhoud van het tasje naar belangrijkheid. Er was een ongebruikt treinkaartje, enkele reis, tweede klasse Bilthoven, gedateerd 24 december; een rittenkaart van de gemeentetram, waarop drie afgestempelde ritten met lijn 1, namelijk te 8.15, te 13.15 en te 18.15 uur. Verder een envelop met een liefdesbrief, geschreven door een zekere Tom van Wijk met een militair adres in La Courtine, Frankrijk. De brief was van 5 oktober. Er zat geen geld in het tasje, wel een gladde gouden ring met een inscriptie: Ellen 1 mei 19… Wat Vledder echter het meest verbaasde was het aantreffen van een zwart lederen portefeuille, waarin een aantal papieren ten name van ene Joost Hofman uit Alkmaar.

Hij hield de portefeuille omhoog. ‘Hoe komt die in haar tasje?’ De Cock nam de portefeuille en rook eraan. ‘Het heeft een andere geur,’ zei hij, ‘een andere geur dan de overige inhoud van het tasje.’ Vledder rook aan de brief van Tom van Wijk. ‘Dit ruikt naar poeder en parfum.’

De Cock knikte. ‘Die brief heeft ze steeds bij zich gehad. De portefeuille hoort niet in het tasje thuis. In ieder geval heeft het de geur van parfum nog niet aangenomen. Dit duidt erop dat de portefeuille niet lang in het tasje heeft gehuisd.’

‘Maar,’ riep Vledder wat ongedurig, ‘hoe komt ze eraan? Hoe komt ze in het bezit van een portefeuille van een meneer Hofman uit Alkmaar. Gestolen?’

De Cock schudde zijn hoofd. ‘Dat geloof ik niet. In de eerste plaats is zij daarvoor niet het type. In de tweede plaats hebben wij bij haar geen geld gevonden, noch in de portefeuille, noch in haar tasje. Het lijkt er veel meer op dat zij werd beroofd.’

‘Door de dader?’

De Cock streek met zijn hand door het haar. ‘Men zou tot die conclusie kunnen komen,’ zei hij. ‘Het zou een redelijke verklaring kunnen zijn voor het feit dat haar tasje droog en wel in een portiek op de Brouwersgracht werd gevonden, terwijl zij zelf in het water van de Herengracht dreef.’

‘Hoe dan?’

‘Wel, laten we stellen dat de dader het op haar tasje had voorzien. Als hij probeert het haar af te nemen, begint ze te schreeuwen. Hij houdt haar eerst een hand voor de mond en wurgt haar nadien met de sjaal die ze droeg. Daarna neemt hij het tasje en gooit het lichaam in de gracht. Hij loopt vandaar naar de Brouwersgracht, haalt het geld uit het tasje en werpt het in een portiek. Daar wordt het tasje dan droog en wel, maar zonder geld gevonden.’

Vledder knikte. ‘Het klinkt simpel,’ zei hij, ‘maar het verklaart niets ten aanzien van de portefeuille van die meneer Hofman.’ De Cock schudde zijn hoofd. ‘Nee, er blijven nog tal van vragen over. Bijvoorbeeld: hoe kwam ze op die gracht? Wat had ze daar te zoeken? De meeste grachten zijn ’s avonds, en vooral op de avond voor kerst, bijna uitgestorven. Bovendien was het haar plan niet.’

‘Wat bedoel je?’

‘Denk aan het treinkaartje. Ze wilde naar Bilthoven. Vermoedelijk wilde ze daar de kerstdagen doorbrengen.’

Vledder ging zuchtend zitten en bekeek nog eens de inhoud van het tasje. ‘Stille getuigen,’ mompelde hij, ‘ze zouden ons heel veel moeten vertellen.’

‘Dat doen ze ook,’ zei De Cock.

‘Ja, maar nog lang niet genoeg.’

Hij nam uit de schaarse bezittingen van het meisje de gladde gouden ring en woog hem op zijn hand. ‘Wat denk je hiervan?’ De Cock haalde zijn schouders op. ‘Een verbroken verloving.’

‘Een verbroken verloving?’

‘Ja.’

‘Maar wie is dan Ellen? Je hebt de inscriptie gelezen. Er staat Ellen 1 mei 19…’

De Cock schonk hem een droeve glimlach. ‘Ik denk,’ zei hij, ‘dat onze blonde Helena zich Ellen liet noemen. Het had natuurlijk ook Lenie kunnen zijn, of Leentje. Maar Lenie of Leentje is tegenwoordig een tikkeltje ouderwets. Vandaar Ellen.’

Vledder keek naar de ring in zijn hand. ‘Waarom verbreekt men een verloving,’ zei hij peinzend.

De Cock grijnsde. ‘Och,’ zei hij, ‘daarop zijn tientallen antwoorden mogelijk. Bijvoorbeeld ontrouw.’

Vledder knikte traag en paste de ring aan zijn eigen vingers. Hij was hem veel te groot. ‘Het moet een man zijn met dikke vingers,’ mompelde hij, ‘dikke, sterke vingers.’ Hij keek De Cock aan. ‘Zou… zou een verbroken verloving een motief kunnen zijn voor een moord?’

De Cock glimlachte. ‘Heb je al een theorie?’

Vledder wierp de ring terug in het tasje. ‘Ach nee,’ zuchtte hij. ‘Ik dacht zo. Iemand moet toch een reden hebben gehad om het arme kind om zeep te helpen. Dat doe je toch niet zomaar?’

De Cock knikte. ‘Natuurlijk, m’n jong. Iemand had een motief. Maar het is nog veel te vroeg om daarover te piekeren. We weten nog zo weinig.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Kom, trek je jas aan. Het is bijna negen uur. We mogen dr. Rusteloos niet laten wachten.’

3

De Cock trok de gordijnen van het sectielokaal open. Het nog vale daglicht kroop wat traag naar binnen en verdreef het geheimzinnige duister. De broeders hadden het lichaam al klaargelegd, uitgestrekt op het koude graniet van de snijtafel.

De Cock begroette dr. Rusteloos. ‘Het spijt me,’ riep hij. Dr. Rusteloos boog zich iets naar hem toe.

‘Het spijt me,’ herhaalde De Cock nog luider. ‘Ik had u met het oog op de kerst graag met rust gelaten.’

De hardhorende dokter knikte. ‘U kunt er toch ook niets aan doen,’ zei hij vriendelijk glimlachend. ‘We hebben nu eenmaal zelden rust. Ik vind het alleen jammer voor mijn vrouw.’

De Cock knikte nadrukkelijk. Hij dacht aan zijn eigen vrouw, aan het kerstcadeau dat hij voor haar had gekocht en ergens in huis had verstopt: de peignoir, waarmee hij haar vanmorgen een verrassing had willen bereiden.

Dr. Rusteloos maakte zich klaar voor de sectie. In zijn lange witte jas zag hij er indrukwekkend uit. Zijn onafscheidelijke assistent legde de ontleedmessen in slagorde. De Cock verwijlde met zijn gedachten thuis. Hij dacht aan de duivekater, de kerstkrans, en aan al die andere lekkernijen die zijn vrouw had gekocht en voelde plotseling dat zijn maag knorde. ‘Blijf jij maar bij de sectie,’ zei hij tegen Vledder. ‘Dr. Rusteloos zal er wel vaart achter zetten. Om elf uur ben ik hier terug. Ik schat zo, dat het tegen die tijd wel is gebeurd.’

‘Waar ga jij dan heen?’

De Cock grijnsde breed. ‘Ik ga naar huis, naar mijn vrouw om haar een prettig kerstfeest te wensen.’

Vledder proefde de wrange toon. Hij wist dat De Cock niet graag meer aan moordzaken werkte. Hij had zijn sporen al dubbel en dwars verdiend. Hij was van mening dat de jongere generatie van speurders zo langzamerhand zijn taak maar moest overnemen. Hij wilde ze nog wel bijstaan, zeker, ze mochten putten uit zijn rijke ervaring, maar zelf bleef hij liever wat op de achtergrond. Hij had genoeg succes geproefd. Het lokte hem niet meer.

Vledder keek hem onderzoekend aan. ‘Je komt toch terug?’ Het klonk een beetje benauwd.

De Cock keek op. ‘Natuurlijk, m’n jong. Hoezo?’

Vledder beet op zijn onderlip en maakte een triest gebaartje. ‘Och,’ zei hij wat treurig, ‘laat maar. Ik zou het je niet eens kwalijk nemen, wanneer je thuis je pantoffels aantrok.’

De Cock fronste zijn wenkbrauwen. ‘Wroeging,’ vroeg hij met zijn hoofd een beetje schuin, ‘wroeging, dat je mij in deze zaak betrokken hebt?’

Vledder zuchtte diep. ‘Geloof me, De Cock,’ zei hij timide. ‘Ik had je graag met rust gelaten. Denk niet dat ik het leuk vond. Die paar vrije dagen kwamen je toe, echt, ik weet het. Maar zie je, ik ben nog niet zover. Ik voel mij nog te onzeker. Ik…’

De Cock glimlachte. ‘Je staat te bazelen als een schooljongen. Natuurlijk kom ik terug. Ik laat je niet in de steek.’

Vledder slikte en zei: ‘Wil je in ieder geval de hartelijke groeten aan je vrouw doen?’

Hij draaide zich abrupt om en liep naar de snijtafel. Dr. Rusteloos had zijn eerste snede al gemaakt.

Twee uur later liep Vledder met gebogen hoofd op de Overtoom voor het sectielokaal heen en weer. Dr. Rusteloos had zijn werk gedaan en was met zijn assistent vertrokken. Vledder had hun wagen met gemengde gevoelens nagestaard.

De sectie had hem sterk aangegrepen. Hij was nog niet hard genoeg. Nog zo kwetsbaar. Het lugubere snijwerk dat dr. Rusteloos zo zonder enige emotie verrichtte, had hem koude rillingen bezorgd. Zijn maag had opstandig gereageerd en slechts met inspanning van al zijn krachten had hij de sectie tot het einde toe kunnen volgen.

Hij ademde diep. De buitenlucht deed hem goed. Hij keek op zijn horloge. Het was bijna elf uur.

Even later kwam De Cock aanrijden. Hij stopte aan de rand van het trottoir en hield het portier voor hem open. ‘Kom binnen, m’n jong,’ riep hij opgewekt. Hij zag er monter en fris uit. Hij had thuis snel een douche genomen, de stoppels van zijn gezicht geschoren, wat gegeten en zijn vrouw bewonderd in haar nieuwe peignoir. ‘Hoe was de sectie?’

Vledder bromde. ‘Verschrikkelijk, zoals altijd.’

De Cock schoof hem een zakje toe. ‘Dit heeft mijn vrouw voor je meegegeven. Een stuk kerstkrans of zoiets.’

Vledder trok een vies gezicht. ‘Het spijt me, De Cock, echt. Het is heel lief van je vrouw. Maar ik heb echt geen trek.’

De Cock haalde zijn schouders op en reed verder de Overtoom af. ‘Wat zei dr. Rusteloos van de doodsoorzaak?’

‘Een duidelijk geval van strangulatie. Vermoedelijk met een sjaal.’

‘En verder?’

Vledder keek hem van terzijde aan. ‘Je had gelijk.’

‘Wat?’

‘Ze was zwanger.’

De Cock floot tussen zijn tanden. ‘Dus toch.’

Vledder knikte. ‘Dr. Rusteloos heeft de foetus uit het lichaam verwijderd. Je kon al duidelijk zien dat het een jongetje zou zijn geworden.’ Plotseling verborg hij zijn gezicht achter zijn handen. ‘Het was verschrikkelijk,’ zuchtte hij, ‘gewoon verschrikkelijk. Wees blij dat je de sectie niet hebt meegemaakt. Geloof me, het was echt niet prettig om naar te kijken.’

De Cock loodste de wagen behendig uit de verkeersstroom en parkeerde in een zijstraat. ‘Het was in ieder geval een pijnloze bevalling,’ zei hij toonloos.

Vledder draaide zich met een ruk naar hem toe. ‘Wat een opmerking,’ siste hij, ‘wat een verrekt rottige opmerking. Hoe kun je zoiets zeggen. Je bent soms zo akelig cynisch.’

De Cock draaide het contact af. ‘Het is niet cynisch,’ zei hij kalm. ‘En ik bedoel het ook niet cynisch. Ik stel alleen een feit vast. Zie je, we weten nog te weinig van onze Heleentje af, maar ik vermoed zo, dat zij met angst de geboorte van haar kind tegemoet zag.’ Hij maakte een klein handgebaar. ‘Angst is een nare pijn, m’n jong. Die pijn is haar in ieder geval bespaard.’

Het gezicht van de jonge Vledder kreeg een verbeten uitdrukking. Hij perste zijn lippen op elkaar. ‘Gore moordenaars,’ siste hij. ‘Ze moesten ze als bijkomende straf de sectie van hun eigen slachtoffers laten bijwonen.’ Hij beukte uit woede op het dashboard. ‘Ik zou ze er met hun neus bovenop drukken. Dan konden ze het eens zien. Dan…’ Zijn stem sloeg over. ‘Dan…’

De Cock liet hem rustig uitrazen. ‘Hoe groot was de foetus?’ vroeg hij na een poosje.

‘Negen centimeter. Dr. Rusteloos heeft het gemeten. Een onvoldragen vrucht van precies negen centimeter.’

‘Negen centimeter,’ herhaalde De Cock peinzend. ‘Negen centimeter, dat is…’

Vledder keek wat verstrooid om zich heen. ‘Wat… wat doen we hier eigenlijk?’ riep hij verwonderd. ‘Waarom ben je hier gestopt?’

De Cock wees door de voorruit. ‘De Zocherstraat,’ zei hij glimlachend. ‘Herinner je je nog? Het adres van het legitimatiebewijs.’

Vledder keek langs de eentonige gevels omhoog. ‘Wat een sombere huizen,’ mompelde hij. ‘Ik zou hier voor geen geld willen wonen.’ Hij stootte De Cock aan. ‘Heb je het gezien? De gordijntjes. We worden van alle kanten begluurd.’

De Cock grijnsde. ‘Zondagsvermaak.’

Hij diepte uit de zak van zijn winterjas een bosje sleutels en probeerde de buitendeur.

Vledder keek gespannen toe. ‘De sleutels uit haar tasje?’

‘Ja, ik heb ze maar meegenomen.’

Een van de sleutels paste en De Cock duwde de deur open. Voor hen lag een smalle trap met een kokosloper en keurig gepoetste koperen roetjes. Aan de witgekalkte muren hingen stemmige platen achter glas.

‘Welke verdieping?’ vroeg Vledder.

‘Laten we maar bovenaan beginnen,’ antwoordde De Cock, ‘het zal wel een zolderkamertje zijn.’

Voorzichtig trokken ze zich langs de leuning omhoog. De Cock hijgde. Hij werd de laatste jaren wat gezetter. Het trappenlopen kostte hem meer inspanning dan vroeger. De trap kraakte onder zijn voeten.

Op de eerste verdieping ging een deur open en een nieuwsgierig vrouwenhoofd stak naar buiten. Een muffe huislucht walmde hun tegemoet.

‘Bij wie moeten de heren zijn?’ vroeg het hoofd.

‘Juffrouw De Vries.’

De vrouw werd nu geheel zichtbaar. ‘Oh,’ zei ze, ‘dat is helemaal boven. Zal ik even met u meelopen?’

De Cock maakte een afwerend gebaartje. ‘Nee, nee,’ zei hij. ‘Dank u. We vinden het zelf wel.’ Hij had geen pottenkijkers nodig.

De vrouw trok zich mokkend terug.

Vledder en De Cock liepen verder naar boven.

De zolderverdieping was wat provisorisch met latten en hardboard in vijf, zes kamertjes verdeeld. De deuren hadden geen aanduiding. De Cock en Vledder schuifelden wat besluiteloos rond. Ze wisten niet welke deur. Ze voelden er ook niets voor om iedereen te alarmeren. Tot hun opluchting vonden zij aan het einde van een smalle gang een gammel deurtje, waarop met potlood De Vries was gekrast.

De Cock haalde opnieuw de sleutelbos tevoorschijn en morrelde aan het hangslot. Na een paar minuten stonden ze in een kil, onverwarmd zolderkamertje. Het enige licht kwam van een klein raam tussen twee schuin aflopende wanden. Rechts stond een eenpersoonsbed met daarboven een boekenplank. Op die boekenplank stond een lijstje met een foto, een foto van Heleentje. De Cock ging op de rand van het bed zitten en keek het kamertje rond. Een rotan zitje, een elektrisch kacheltje, een oude luifelkast en een kabinetje. Het was een mengeling van oude, afgedankte meubels en nieuwe, frisse, moderne spulletjes, die Heleentje vermoedelijk in de loop van de tijd had bijgekocht. Vledder snoof. ‘Hier woonde ze dus.’

De Cock knikte traag. ‘Niet bepaald gezellig, als je het mij vraagt. Wat heeft dat kind in godsnaam bezield om naar Amsterdam te trekken. Ik denk dat ze bij haar ouders thuis een betere kamer had. Enfin, laten we maar eens zoeken. Misschien vinden we iets dat ons verder helpt. Aantekeningen, brieven, papieren. Alles wat maar van belang lijkt. Kijk vooral goed uit naar adressen.’

Vledder knikte en begon aan het kabinetje.

Hij had juist de gehele inhoud over de vloer verspreid, toen plotseling, zonder kloppen, een jonge vrouw het kamertje binnenstapte. Ze keek de beide mannen met grote ogen verwonderd aan. Ze was duidelijk verrast. ‘Wat… wat moet u hier,’ stamelde ze. ‘Wat bent u aan het doen? Wie bent u?’

De Cock zat nog steeds op de rand van het bed. Hij schoof zijn hoed iets naar achteren en monsterde de gestalte van de jonge vrouw. Hij schatte haar op vijfentwintig jaar.

Ze leek hem het type van een pientere secretaresse. Niet uitgesproken knap, maar toch wel aantrekkelijk op een wat vreemde manier. Zijn blik gleed langs haar gezicht. Intelligent, stelde hij vast. Achter haar bril met hoornen montuur schitterden een paar heldere ogen. Hij schonk haar zijn innemendste glimlach. ‘Dat,’ antwoordde hij laconiek, ‘waren drie vragen achter elkaar.’ Hij kwam langzaam overeind en liep op haar toe. ‘Om met uw laatste vraag te beginnen,’ sprak hij vriendelijk. ‘Mijn naam is De Cock. De Cock met ceeooceekaa. En dat is mijn collega Vledder. We zijn rechercheurs van het bueau Warmoesstraat.’

Ze keek de beide mannen wat achterdochtig aan. ‘Rechercheurs?’ De Cock knikte. ‘Rechercheurs van politie.’

Het duurde enige seconden voordat het goed tot haar doordrong. ‘Politie, politie,’ herhaalde ze. ‘Maar wat is er dan? Wat zoekt u hier?’

De Cock gebaarde. ‘Voordat ik op al uw vragen antwoord geef,’ zei hij rustig, ‘zou ik toch eerst wel willen weten met wie ik het genoegen heb.’

Ze wreef met haar hand langs haar zwarte haren. ‘Ja, ja,’ zuchtte ze, ‘u hebt gelijk. Ik was even geschrokken.’ Ze zuchtte opnieuw.

‘Ik ben een vriendin van Ellen. We werken op hetzelfde kantoor.’

‘En uw naam?’

‘Femmy van Wijngaarden. Ik woon hier op dezelfde zolder. Ik heb Ellen aan deze kamer geholpen.’

‘Hoe lang woonde Ellen hier?’

Ze keek hem plotseling scherp aan. Een dwarse denkrimpel in haar voorhoofd.

De Cock voelde dat hij een fout had gemaakt. Hij had zijn vraag verkeerd geformuleerd.

‘U… zegt… woonde?’

De Cock knikte traag. ‘U hebt goed geluisterd,’ zei hij ernstig. Ze greep naar haar hoofd. Het was een wild gebaar van wanhoop. ‘Wat… is er gebeurd?’

De Cock pakte haar bij de arm en leidde haar naar een van de rotanstoeltjes. Hij zag de verschrikte blik in haar ogen en zuchtte. ‘Ellen,’ zei hij zacht, ‘Ellen is dood.’

4

‘De dood van Ellen heeft een aantal vragen opgeroepen. Indringende vragen. Het behoort tot onze taak om op die vragen de juiste antwoorden te vinden. U zou ons daarbij van dienst kunnen zijn.’

Ze had een poosje zitten huilen. De bril op haar schoot. Grote tranen rolden nog over haar wangen. De Cock nam een schone zakdoek uit zijn zak en veegde de tranen weg. Zonder die grote eigenwijze bril zag ze er anders uit, zachter, liever, niet zo alwetend.

‘Wat is er gebeurd?’

De Cock zuchtte. ‘We hebben haar lichaam vannacht uit het water van een gracht opgehaald.’

‘Is… is ze erin gesprongen?’

De Cock antwoordde niet. Hij ging tegenover haar in een rotanstoeltje zitten en bood haar een sigaret aan. Ze accepteerde gretig met trillende vingers.

‘Waren jullie goede vriendinnen?’ Hij boog iets voorover en gaf haar een vuurtje. ‘Ik bedoel, was ze nogal openhartig?’

Ze inhaleerde diep en liet daarna de rook langzaam uit haar longen ontsnappen. De manier waarop ze het deed, getuigde van routine. Het had iets geraffineerds en paste eigenlijk niet bij het overige beeld dat zij toonde. De Cock vroeg zich af of haar tranen echt waren geweest. Of ze werkelijk verdriet had. ‘Praatte ze nogal vrijuit?’

‘Och ja,’ zei ze wat terughoudend, ‘het ging wel.’

‘Dus niet,’ stelde hij vast.

Ze maakte een ongeduldige beweging. ‘Nou ja,’ antwoordde ze kribbig, ‘zulke goede vriendinnen waren we nu ook weer niet. Ze zal me beslist niet alles hebben verteld. Welke vrouw doet dat?’ De Cock grijnsde om de vraag. Hij had daar zo zijn eigen gedachten over. Maar die openbaarde hij haar niet. ‘Ze was verloofd?’

‘Niet meer. Het was uit. Ze droeg nog wel haar verlovingsring, maar dat was camouflage. Ik wist dat ze haar verloving had uitgemaakt.’

‘Wanneer?’

‘O, vrij kort nadat ze bij ons op kantoor was komen werken. Na de vakantie, ik meen op 1 september, is ze begonnen. Ongeveer een maand of twee daarna verbrak ze de verloving.’

‘Een bijzondere reden?’

Ze trok haar schouders op. ‘Niet dat ik weet.’

De Cock leunde achterover. ‘Ze droeg dus nog wel haar verlovingsring?’

Ze knikte. ‘Ze heeft hem nooit afgedaan. Ze had hem ook gisteren nog om. Ze zei altijd dat de ring haar beschermde tegen de toenadering van al te opdringerige vereerders.’ Ze glimlachte zwakjes. ‘Ellen was wat mannen een aantrekkelijk type noemen.’

‘Heb je haar verloofde wel eens ontmoet?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, ik heb hem nog nooit ontmoet. Ik heb hem wel eens gezien. Hij stond toen na kantoortijd buiten op haar te wachten. Hij was militair. Een grote, flinke, blonde jongen, zoon van een grossier uit Bilthoven. Ze kwam uit Bilthoven, weet u. Haar ouders hebben daar een supermarkt. Voordat Ellen bij ons op kantoor kwam, stond ze bij haar ouders in de zaak.’ ‘Waarom kwam ze naar Amsterdam?’

Ze schonk hem een wrange glimlach. ‘Och, ze wilde eens wat anders.’

De Cock knikte peinzend. Hij dacht over het antwoord na. Het klonk wat cynisch, vond hij. ‘Hoe kwam ze bij jullie op kantoor terecht?’ vroeg hij verder. ‘Heeft ze normaal gesolliciteerd?’

Voor het eerst bemerkte hij bij haar een oprechte reactie. Een niet bestudeerde korte aarzeling in haar antwoord.

‘Dat… dat weet ik niet,’ zei ze, ‘dat weet ik echt niet. Daar is nooit over gesproken.’

De Cock wist dat ze loog. ‘Was ze een goede kracht?’

Haar lippen krulden zich tot een glimlach. ‘Och nee,’ zei ze met een zweem van medelijden in haar stem. ‘Ellen kon haar werk eigenlijk helemaal niet aan. Ik heb haar dikwijls moeten bijspringen. Ze had geen enkele kantoorervaring.’

‘Toch werd ze gehandhaafd?’

Opnieuw die kleine aarzeling. ‘Ja.’

‘Haar onbekwaamheid moest toch opvallen?’

‘Ja.’

Hij keek haar strak aan. ‘Nou… en?’ Ze ontweek zijn blik.

De Cock streek met zijn hand langs zijn gezicht. De reacties van Femmy van Wijngaarden bevielen hem niet. Het was alsof hij tegen een muur botste, een veste waarin hij niet kon binnendringen. Ze verborg haar ware gezicht en toonde hem een masker. Ze leek voortdurend op haar hoede. Bang dat ze zich versprak. Bang dat ze iets zou zeggen dat ze niet wilde zeggen. Alsof ze een geheim angstvallig verborg.

De Cock zuchtte. ‘Had ze buiten haar verloofde nog relaties met andere mannen?’

‘Dat weet ik niet,’ antwoordde ze stug. ‘Het ging me trouwens niet aan.’

‘Kom kom,’ zei De Cock, ‘ze was toch uw vriendin. Ontving ze wel eens mannen op haar kamer?’

‘Nee, dat mag niet van de kamerverhuurster.’

‘Bleef ze wel eens een nachtje weg?’

Ze verschoof onrustig in haar stoel, frommelde met haar vingers aan haar rok, maar antwoordde niet.

‘Juffrouw van Wijngaarden,’ drong De Cock vriendelijk aan, ‘ik heb u wat gevraagd.’

Ze knikte traag. ‘Ik heb u gehoord,’ zei ze kalm.

‘En?’

‘Ze… ze kwam wel eens een nacht niet thuis.’

‘Waar was ze dan?’

Ze haalde zuchtend haar schouders op. ‘Dat weet ik niet. Ik heb wel eens zachtjes geïnformeerd, u weet wel, vrouwelijke nieuwsgierigheid.’

‘En?’

‘Ze ontweek altijd mijn vragen en lachte wat geheimzinnig. Ik ben er nooit achtergekomen.’

‘Maar u heeft wel een vermoeden.’

Ze haalde van tussen haar rok een minuscuul zakdoekje en begon zorgvuldig haar brillenglazen op te poetsen. Ze gebruikte het kennelijk als een rustpauze om haar antwoord te overwegen. ‘Nee, ik… eh, ik heb geen vermoeden.’

De Cock beluisterde de intonatie. Er was een lichte trilling in haar stem, die hem waarschuwde. Hij wist nog niet precies waarvoor. ‘Geen vermoeden,’ herhaalde hij.

‘Nee… nee.’

Met een hand onder zijn kin keek hij haar een tijdje onafgebroken aan. Je hebt een vermoeden, dacht hij. Natuurlijk heb je een vermoeden. Wanneer ze weg was, wanneer je haar niet in dit kamertje vond, wanneer ’s morgens haar bed niet was beslapen, dan wist je bij wie ze de nacht had doorgebracht. Hij kneep zijn ogen half dicht. Waarom, dacht hij, waarom noem je zijn naam niet. Hij kwam langzaam uit zijn stoel overeind. ‘Bij wie werkt u?’

‘Bij de firma Dolmen en Van Vliet aan de Keizersgracht. Ik werk daar al vijf jaar.’

Hij schuifelde wat traag door het kamertje. Schuin achter haar bleef hij staan en lette op haar reacties. ‘Wist u,’ zei hij achteloos, ‘dat ze zwanger was?’

Hij zag dat haar lichaam schokte. Ze draaide haar gezicht met een ruk naar hem toe. In haar ogen las hij verbijstering. ‘Zwanger?’

‘Ja, juffrouw van Wijngaarden. Ellen was zwanger.’

Ze bracht haar hand voor haar ogen en begon opnieuw te huilen. Zachtjes, zonder snikken.

De Cock liet haar even begaan. ‘U wist het dus niet?’

Ze schudde langzaam haar hoofd. ‘Nee, ik wist het niet. Het arme kind. Ze was wel steeds niet lekker de laatste tijd. Ik dacht wel eens, wat zie je er slecht uit. Maar… ik heb er helemaal niet bij stilgestaan. Ik heb er niet bij doorgedacht… zwanger.’ Ze keek hem met betraande ogen aan. ‘Van wie?’

De Cock fronste zijn wenkbrauwen. ‘Weet u dat niet? Weet u dat werkelijk niet?’

De wedervraag overviel haar. Haar ogen vernauwden zich. Ineens was ze weer op haar hoede. ‘Hoe kan ik dat weten?’ antwoordde ze fel. ‘Daar heeft ze mij niet bij geroepen.’

De Cock grijnsde. ‘Nee,’ zuchtte hij, ‘dat… eh, dat is inderdaad niet de gewoonte. Maar ik dacht zo, dat u mij zou kunnen helpen. U was tenslotte haar vriendin.’

Ze scheen hem niet te horen. Ze staarde recht voor zich uit. De lippen samengeperst tot een strakke lijn. ‘Schoften!’ riep ze plotseling. ‘Schoften. Ze hebben haar natuurlijk in de steek gelaten. Dat is het. Het arme kind heeft niet meer geweten wat ze doen moest. Ze hebben haar laten zitten, zoals altijd. Ze…’

De Cock onderbrak haar. ‘Vertel me iets over gisteren,’ zei hij. ‘Was ze op kantoor?’

Ze veegde met de mouw van haar trui over haar gezicht en knikte. Tot één uur. We hebben gisteren allemaal tot één uur gewerkt. In verband met de kerst mochten we om één uur al naar huis.’

‘Juist. Bent u samen met haar weggegaan?’

‘Nee, ze moest eerst naar het station. Ze ging vast een treinkaartje halen. Ze verwachtte dat het erg druk zou worden met de treinen. Daarom. Ze zou namelijk met de kerstdagen naar haar ouders in Bilthoven gaan.’

‘Is ze van het station weer naar huis gekomen?’

‘Ja, ze heeft haar koffer gepakt.’

‘Hoe laat ging ze weg?’

‘Om een uur of zes.’

‘Met haar koffertje?’

‘Ja.’

‘Zou ze direct naar het station gaan?’

‘Nee, ze had nog een afspraak.’

‘Een afspraak?’

‘Ja.’

‘Met wie?’

‘Dat weet ik niet precies. Ze zei dat ze nog een afspraak had. Ik dacht met haar verloofde.’

‘En de verloving was uit?’

‘Ja, maar ze onderhield nog regelmatig contact met hem. Hij belde haar vaak op. Gisterenmorgen ook nog. Ziet u, ik zit op kantoor pal tegenover haar. Onwillekeurig luister je mee.’

‘Ze maakten dus een afspraak voor ’s avonds?’

Ze knikte. ‘Dat heb ik tenminste uit het gesprek begrepen.’

‘Waarom? Ik bedoel, waarom die afspraak?’

‘Hij wilde, geloof ik, nog eens met haar praten.’

‘Hoe verliep het gesprek?’

‘O, heel vriendelijk. Ze lachte zelfs een paar keer. Vermoedelijk om een of andere opmerking die hij maakte. Ik kon natuurlijk niet horen wat hij zei.’

De Cock liep naar het raam en keek naar de sombere huizen aan de overkant van de straat. Zijn hersenen werkten op volle toeren, maar hij kon geen lijn vinden. Er was geen enkel aanknopingspunt. Het was allemaal nog zo duister, zo onbegrijpelijk.

Hij draaide zich langzaam om en keek naar Femmy van Wijngaarden, de vriendin van Ellen. Ze had haar bril weer opgezet. De tranen waren verdwenen. Bij haar linkerwenkbrauw zat een zwarte veeg van toen ze met de mouw van haar trui langs haar make-up had gewreven. Verder kon men niet meer aan haar zien dat ze had gehuild. Ze had zich weer volkomen in bedwang. Ze zat daar rustig. De handen in haar schoot. De Cock keek naar haar kleding, de hooggesloten trui, de stijve rok, de zwarte kousen en lage stevige schoenen. Sober, degelijk, eigenlijk te degelijk voor een nog zo jonge vrouw.

Een vreemd type, vond hij, moeilijk te peilen. Hij begreep haar niet helemaal. Het leek hem toe dat ze iets achterhield, iets verborg. Maar wat? Hield het verband met Ellen? Of was er nog iets anders? ‘U bent nog niet getrouwd?’ vroeg hij aarzelend.

‘Nee, ik ben ongehuwd.’

‘Geen… eh, geen vrienden?’

In een kort fel gebaar wierp ze het hoofd in de nek en snoof. Haar lange haren zwiepten naar achteren. ‘Mannen,’ zei ze minachtend, ‘mannen zijn nietsnutten, ijdele opgeblazen nietsnutten. Mannen genoeg, als je ze hun pleziertjes maar gunt. Maar vraag niet verder.’ Ze grijnsde breed. ‘Dan zijn ze niet thuis.’

De Cock keek haar enige tijd onderzoekend aan. Haar felle reactie had hem niet verrast. Hij had het min of meer verwacht. ‘Hoe oud is uw kind nu?’ vroeg hij meelevend. Zijn vraag leek een schot in de ruimte, maar was in feite een logisch gevolg van haar reactie. Hij zag een lichte zenuwtrek bij haar mond en wist dat zijn vermoeden juist was.

‘Hansje…’ zei ze, ‘Hansje is nu twee jaar.’ Ze frommelde met haar vingers aan haar trui. ‘Ik ben een ongehuwde moeder. Ziet u, ze hebben mij ook laten zitten. Daarom begrijp ik zo goed hoe Ellen zich moet hebben gevoeld. Mannen zijn schoften, geloof me, alle mannen zijn schoften.’

De Cock krabde zich eens achter in de nek. Het was niet voor het eerst dat hij een minder vleiende analyse van zijn seksegenoten te horen kreeg. Hij had genoeg vrouwen ontmoet die een wrok tegen de mannen koesterden. En vaak met reden.

‘Ik heb Ellen nog zo gewaarschuwd,’ ging ze verder. ‘Ik heb haar verteld wat er met mij was gebeurd. Ik heb haar gezegd voorzichtig te zijn.’ Ze haalde achteloos haar schouders op. ‘Maar och, ze luisteren toch niet.’

De Cock schonk haar een wrange glimlach. ‘Hebt u destijds geluisterd?’ vroeg hij zacht. ‘We luisteren niet graag als we jong zijn.’ Hij liet zich weer in de stoel tegenover haar zakken. ‘Waar is Hansje nu?’

Ze zuchtte. ‘Bij mijn ouders in Hoorn. Ik kan hem hier niet bij mij hebben. Hij is te klein. Bovendien… ik moet werken.’

Er viel een lange stilte. De Cock keek naar Vledder, die zijn onderzoek in het kamertje had beëindigd en rustig, leunend tegen de muur, stond te wachten.

Femmy staarde nadenkend voor zich uit. ‘Arme Ellen,’ zuchtte ze, ‘ze verheugde zich toch zo op de kerst. Ze vertelde me wat ze allemaal ging doen in Bilthoven. Ze zou met haar jongere broertjes gaan wandelen. Ze zou op bezoek gaan bij een oude tante, bij wie ze als kind veel kwam. Ze zou…’

Plotseling hield ze op. Haar gezicht kreeg een peinzende uitdrukking. Het was alsof ze ineens een gedachte had, een verschrikkelijke gedachte die langzaam vorm kreeg. Ze keek verward op: ‘Ellen…’ zei ze onthutst, ‘Ellen zag er helemaal niet naar uit. Ik bedoel, het leek er niet op. Ze… ze was helemaal niet van plan om zelfmoord te plegen.’

De Cock zuchtte. ‘Wie…’ zei hij zacht, ‘wie sprak er over zelfmoord?’

Ze slikte. ‘Ikke… ziet u, ik… eh, dacht…’

Haar ogen werden groot en angstig. ‘Was het dan geen…’

De Cock schudde zijn hoofd. ‘Ellen werd vermoord.’

5

De Cock zat lui, onderuit gezakt in zijn stoel. De hakken van zijn schoenen rustten op het bureau. Hij was niet tevreden met de gang van zaken. Hij woelde met zijn dikke vingers door zijn stugge haar en staarde wat somber voor zich uit. ‘Ik weet het niet,’ zei hij kriegel. ‘Er was iets in haar houding dat mij niet beviel. Ze was te gesloten. Soms. Vooral over de relaties die Ellen met mannen onderhield.’

‘Misschien onderhield Ellen geen relaties met mannen.’

De Cock grijnsde. ‘Och kom, denk eens aan de verbroken verloving en de nachten die ze niet op haar kamer doorbracht. Nee Vledder, er waren buiten haar verloofde nog andere mannen die in het leven van Ellen een rol speelden. En Femmy weet meer dan ze ons vertellen wil. Toen ik haar zei dat Ellen was vermoord, zag ik haar denken. Het was alsof ze wist wie de dader was.’

Vledder haalde nonchalant zijn schouders op. ‘Ik heb niets bijzonders aan haar gemerkt. Ze was geschrokken. Maar wat wil je? Dat is toch een normale reactie. Het was haar vriendin.’

De Cock staarde naar de nagels van zijn vingers. ‘Misschien heb je wel gelijk,’ zei hij na een poosje. ‘Het kan verbeelding zijn geweest. Vrouwen zijn nu eenmaal moeilijk te doorgronden. Maar toch… zie je, ik heb een heilig ontzag voor hun intuitie. Vrouwen weten vaak veel door hun gevoel. Ze zijn in die dingen scherper dan wij. Bovendien is zij in het voordeel. Zij heeft Ellen in leven gekend. Wij niet. Dat is altijd het beroerde bij het oplossen van een moord. Je begint altijd met het lijk van een man of een vrouw van wie je niets weet. Je bent afhankelijk van hetgeen anderen van de vermoorde zeggen. Een objectief oordeel krijg je nooit. Wat weten we bijvoorbeeld van Ellen? We hebben haar lichaam gezien. Een mooi meisje, zo aan de buitenkant, en dr. Rusteloos zal zeggen dat ze er ook van binnen, anatomisch gezien, heel behoorlijk uitzag, maar verder…?’ Het rinkelen van de telefoon onderbrak hem. Vledder nam de hoorn op en luisterde. Na een paar seconden keek hij op. Zijn hand tegen de spreekkant. ‘Ik heb hier de wachtcommandant aan de lijn,’ zei hij wat verbaasd. ‘Beneden aan de balie zijn twee marechaussees met Tom van Wijk.’

De Cock knikt. ‘Laten ze hem naar boven brengen.’

Vledder gaf de opdracht door en legde de hoorn neer. ‘Hoe… komt die Tom van Wijk hier?’ vroeg hij verwonderd.

De Cock grijnsde. ‘Terwijl jij vanmorgen bij de sectie was, heb ik van huis uit de marechaussee gebeld en gevraagd hem hier te brengen. Heel simpel. Gewoon een kwestie van organisatie. Ik heb ook vriend Hofman uit Alkmaar op laten halen. Hij zal in de loop van de middag wel verschijnen. Ik ben benieuwd of hij ons kan verklaren hoe zijn portefeuille in het tasje van Ellen kwam.’

Vledder schudde mistroostig het hoofd. ‘Eigenlijk had ik eraan moeten denken,’ zei hij timide. ‘Tenslotte is het mijn zaak.’

De Cock lachte hem vriendelijk toe. ‘Pieker er maar niet over. Je leert het wel. Je laat je alleen nog te veel door de gebeurtenissen overrompelen. Dat moet je niet doen.’

Vledder zuchtte. ‘Dat kan jij makkelijk zeggen. Het is voor jou routine. Voor mij niet. Toen ik vannacht ontdekte dat het kind was gewurgd, stond ik te trillen op mijn benen. Ik ben er nog kapot van. Je moet het mij maar niet kwalijk nemen, De Cock, maar vanaf dat moment heb ik niet meer normaal kunnen denken. Dat kind beheerst mijn gedachten. Het lijkt wel of ik niet meer in staat ben tot nuchter en koel overleg.’

De Cock nam zuchtend zijn benen van het bureau en stond langzaam op. Met de handen diep in zijn broekzakken gestoken keek hij Vledder rustig aan. Zijn gezicht had geen uitdrukking. Vledder werd nerveus. Zijn mondhoeken trilden. Hij kon die blik niet goed verdragen. ‘Ja, ja!’ schreeuwde hij wat onbeheerst. ‘Ik weet wat je zeggen wilt. Ik weet het best. Maar ik kan niet. Ik niet. Zie je, ik ben geen machine.’

De Cock fronste zijn wenkbrauwen. ‘Ik wel?’ Het klonk scherp. ‘Nu moet je eens goed naar mij luisteren, beste vriend, je moet geen dokter worden als je geen bloed kunt zien. Met andere woorden: als je gaat staan janken bij een lijk, deug je niet voor de recherche. Er loopt nog ergens een moordenaar vrij rond, de man die Ellen haar keel heeft dichtgesnoerd. Richt daar je aandacht op. Als je hem ooit wilt ontmaskeren, zul je er al je hersenen bij nodig hebben.’

Er werd geklopt.

De Cock slenterde naar het einde van de kamer en deed de deur open. Voor hem stonden twee stoere marechaussees. Tussen hen in hadden ze een jongeman in een uniform zonder enige uitmonstering. ‘We hebben hem uit de kazerne gehaald en op uw verzoek zo snel mogelijk hier gebracht. Verwacht u nog een proces-verbaal van onze bevindingen?’

De Cock glimlachte vriendelijk. ‘Nee, voorlopig nog niet. In ieder geval mijn hartelijke dank voor jullie hulp. Ik zal verder wel voor onze jonge vriend zorgen.’

De marechaussees salueerden correct en vertrokken.

De Cock bleef enige ogenblikken voor de jongeman staan. Zijn blik gleed langs het gezicht en de handen. Het duurde maar kort. Een kleine impressie. Toen stak hij hem de hand toe. ‘Mijn naam is De Cock,’ zei hij vriendelijk. ‘De Cock met ceeooceekaa. En u bent Tom van Wijk?’

De jongeman knikte.

‘Mooi… Tom. Kom maar mee.’ Hij liep voor hem uit en wees naar de stoel voor zijn bureau. ‘Ga zitten en maak het je gemakkelijk.’

De jongeman nam wat aarzelend plaats. Hij keek van Vledder naar De Cock en van De Cock naar Vledder. Hij voelde zich onzeker. Zijn gezicht zag rood. Nerveus plukten zijn vingers aan de baret op zijn knie.

De Cock boog zich enigszins naar hem toe, zodat zijn gezicht vlakbij was. Hij zag zijn gelaat weerspiegeld in de blauwe ogen en proefde de angst. Bij de linkerslaap klopte een blauw adertje op het onstuimige ritme van zijn hart.

‘Je hoeft niet bang te zijn,’ fluisterde De Cock. ‘Je moet ons alleen de waarheid vertellen. Meer niet. Het heeft trouwens geen zin om te liegen. Nu niet. Daarvoor is de zaak te ernstig.’

‘Ma… ar…’ stotterde de jongeman. ‘Ik…’

De Cock stond weer op en wees naar Vledder. ‘Dat is mijn collega. Zijn naam is Vledder. Hij zal je een aantal vragen stellen.’ Zonder verder nog iets te zeggen, draaide hij zich om, slenterde traag naar het raam en staarde naar buiten. De aanwezigheid van de jonge militair scheen hem niet meer te interesseren.

Vledder schrok. Dit was nog nooit gebeurd. De Cock leidde de verhoren altijd zelf. Hij liet dat nooit aan anderen over. Zolang hij hem kende, had hij nog nooit het initiatief uit handen gegeven.

Vledder staarde naar de rug van De Cock. Zijn silhouet tekende zich scherp af tegen het grauwe licht dat door het hoge raam naar binnen viel. Plotseling begreep hij de bedoeling. De ouwe wilde hem dwingen zijn volledige aandacht bij het onderzoek te bepalen.

Hij ging wat onzeker in de stoel van De Cock zitten en keek de jonge militair aan. Hij wist niet goed hoe te beginnen. Welke vragen zou hij stellen? Was de jongeman tegenover hem de moordenaar? Had hij zijn verloofde gewurgd? Het motief? Vledder voelde dat hij begon te transpireren. Het kriebelde op zijn rug. Hij pakte een zakdoek en wiste het zweet van zijn voorhoofd. ‘Waar,’ zo begon hij, ‘waar was u gisterenavond na zes uur?’

Tom van Wijk monsterde het gezicht van de jonge Vledder. ‘Ik begrijp niet goed wat u van mij wilt,’ zei hij. ‘Wat moet ik hier doen? Ik word zo van mijn brits gelicht en hiernaartoe gebracht. Wat heeft dat te betekenen?’ Hij grinnikte wat verlegen. ‘U… u bent toch van de recherche, is het niet?’

Vledder knikte.

De jongeman gebaarde. ‘Nou, ik heb niets gedaan.’

‘Dat zullen we zien.’

De jongeman verschoof iets op zijn stoel. ‘Dat zullen we zien,’ herhaalde hij geërgerd, ‘dat zullen we zien. Het is dwaas. Ik weet toch zelf wel of ik iets gedaan heb, ja of nee.’

Vledder boog zich iets naar voren. ‘Waar,’ herhaalde hij zijn vraag, ‘was u gisterenavond na zes uur?’

De jongeman trok een vreemde grijns. ‘In de kazerne. Waar anders?’

Vledder haalde zijn schouders op. ‘Had u geen avondpermissie of verlof?’

‘Nee, zo scheutig zijn ze daar niet mee.’

‘U bent verloofd?’

‘Ik was verloofd.’

‘Met wie?’

‘Ellen, Ellen de Vries.’

‘Hoe lang bent u met haar verloofd geweest?’

‘Een paar maanden.’

‘Hebt u… eh, hebt u wel eens gemeenschap met haar gehad?’

De jongeman keek verwonderd op. ‘Wat zegt u?’

Vledder slikte. Hij voelde zich een beetje met zijn figuur verlegen. ‘Dat is geen vies woord,’ zei hij wat feller dan zijn bedoeling was. ‘Het staat in de wet.’

De jongeman bleef hem aanstaren.

Vledder beet op zijn onderlip. Hij vond het een akelig onderwerp, maar hij had het nodig, meende hij, voor zijn onderzoek. ‘Ik vraag het niet,’ zei hij halfverontschuldigend, ‘omdat ik een vies mannetje ben. Ik vraag het alleen omdat ik het wil weten. Nou, had u gemeenschap met haar ja of nee?’

De jonge militair knikte. ‘Ja,’ zei hij timide, ‘dat gebeurde wel eens.’

Vledder slikte opnieuw. ‘Enne… gebruikte u daarbij condooms, preservatieven, gummies of hoe ze die dingen ook noemen?’ De jongeman schudde zijn hoofd. ‘Nee, het ging zo.’

‘Heeft dat nooit gevolgen gehad?’

‘Wat bedoelt u?’

Vledder zuchtte. ‘Was ze zwanger?’

‘Zwanger?’

‘Ja, verwachtte ze een kind?’

De jongeman grinnikte een beetje. ‘Nee,’ antwoordde hij, ‘niet dat ik weet. Ik heb er nooit iets van gehoord. Ik bedoel, ze heeft er mij niets van gezegd.’ Hij grinnikte opnieuw. ‘Een kind.’ Het leek hem een vreemde gedachte.

Vledder keek hem een tijdje aan. Hij wist niet wat hij van de jonge militair moest denken. Speelde Tom van Wijk komedie? Wist hij echt niet dat Ellen zwanger was? Het lag toch voor de hand dat hij de eerste was aan wie zij het zou vertellen. ‘De verloving werd dus verbroken,’ stelde hij vast.

‘Ja.’

‘Wanneer?’

‘Toen ik uit La Courtine terugkwam.’

‘Hoe lang bent u daar geweest?’

‘De hele maand oktober.’

‘Waarom werd de verloving verbroken?’

‘Weet ik veel. Ze wilde niet meer.’

‘En hoe vond u dat?’

‘Hoe ik dat vond? Ellendig, gewoon ellendig. Ik ben er een paar dagen kapot van geweest. Later werd ik woest. Ze had geen recht… er was niets geweest. Ik…’

Plotseling stokte hij. Het was alsof er een verandering in hem plaatsgreep. Hij keek Vledder met samengeknepen ogen aan. ‘Waarom… waarom al die vragen. Wat gaat u eigenlijk mijn privé-leven aan? U hebt niet het recht mij naar dergelijke dingen te vragen. Dat is privé. Daar hebt u niets mee te maken.’

Vledder zuchtte. ‘Wanneer hebt u Ellen voor het laatst gezien?’ De militair stond geagiteerd op. Om zijn mond lag een verbeten trek. ‘Ik beantwoord geen enkele vraag meer voordat u mij zegt wat dat alles te betekenen heeft.’

‘Ellen is vermoord.’

Tom van Wijk verbleekte. Zijn mond viel open. Hij zakte langzaam terug in zijn stoel en staarde wezenloos voor zich uit. ‘Ver… moord,’ stamelde hij. Hij scheen het niet te vatten. ‘Ellen is vermoord.’

Vledder stond op. ‘Ja,’ zei hij fel. ‘Ellen is vermoord.’ Hij strekte zijn arm beschuldigend naar hem uit. ‘En u hebt dat op uw geweten. U was woest, omdat ze de verloving had verbroken. Gisterenavond had u met haar een afspraak. U wilde haar dwingen de verloving voort te zetten. Toen ze weigerde, hebt u haar in woede aangegrepen en gewurgd.’ Zijn stem klonk hard. Hij scheen zelfs te menen wat hij zei.

Tom van Wijk keek hem met grote verschrikte ogen aan en schudde vertwijfeld zijn hoofd. ‘Nee,’ gilde hij, ‘nee, dat is niet waar! Ik niet. Ik heb Ellen niet vermoord. Ik zou het niet…’

Het gezicht van de jonge Vledder werd rood. Zijn lippen trilden. ‘Jawel,’ schreeuwde hij. ‘Je hebt haar gewurgd en haar lichaam in de gracht gegooid.’

Met een ruk kwam de jongeman overeind. Zijn stoel viel achter hem neer. ‘Je liegt,’ brulde hij. ‘Ik… Ellen vermoorden? Je bent gek, stapelgek.’

Vledder beheerste zich niet langer. Zijn bloed kookte. Van over het bureau greep hij Tom van Wijk aan zijn uniform vast. ‘Jij,’ beet hij hem toe. ‘Met die dikke vingers heb je de sjaal om haar nek vastgetrokken. Ik heb de striemen aan haar hals gezien. Jij, ellendeling.’ Het beeld van het dode meisje drong zich weer aan hem op. In een tomeloze woede trok hij de jongeman naar zich toe en sleurde hem half over het bureau. Zijn handen trilden onder het geweld. Heel zijn opgekropte gemoed, al zijn woede over de zinloze moord ontlaadde zich. Hij had zichzelf opgezweept tot de overtuiging dat hij de moordenaar voor zich had en hij had hem kunnen wurgen, nu, uit vergelding, zonder berouw, zonder wroeging.

‘Vledder!’

De Cock kwam met grote stappen bij het raam vandaan. Hij had de ontwikkeling van het verhoor gevolgd en de intonatie beluisterd. Hij wist iets van de menselijke emotie en kende het gevaar van een opgezwiept verhoor. ‘Laat die jongen los,’ brulde hij, ‘en verdwijn.’ Zijn ogen flikkerden boosaardig.

Vledder schudde krachtig zijn hoofd om de rode mist voor zijn ogen te verdrijven. De stem van De Cock had hem tot de orde geroepen. Zijn greep verslapte. Hij liet de jongeman los. Zijn armen vielen langs zijn lichaam. Ineens voelde hij zich moe, loom, leeg, uitgeput. ‘Ga naar beneden en kijk de telexberichten na.’ Vledder knikte traag. Nog even bleef hij wezenloos staan en keek naar zijn tegenstander. ‘Sorry,’ mompelde hij geslagen, ‘sorry.’ Toen verliet hij de recherchekamer met gebogen hoofd. De Cock keek hem na en zuchtte. Hij mocht de jongen graag. Hij had in hem zijn opvolger gezien, maar betwijfelde of zijn keuze wel juist was geweest. Te emotioneel. Te veel gevoel.

Hij draaide zich langzaam om naar de totaal ontredderde militair. ‘Ik heb je nog zo gewaarschuwd,’ zei hij hoofdschuddend. ‘Het is ook je eigen schuld. Je had hem de waarheid moeten vertellen.’ Hij liep naar het fonteintje en schonk een glas water in. ‘Hier,’ zei hij vriendelijk, ‘drink wat. En breng je uniform in orde. Je ziet er een beetje verkreukeld uit.’

De jongeman was zichtbaar ontdaan. Zijn tanden klapperden tegen het glas. Zijn handen beefden.

De Cock ging tegenover hem zitten en wachtte gelaten tot de jongeman zich weer enigszins had hersteld.

Het duurde niet lang. Na een paar minuten kwam er weer wat kleur op zijn gezicht. Hij zuchtte een paar maal diep, zette het glas op het bureau en trok zijn uniform recht. De Cock keek naar het jonge gezicht van de militair. Tom van Wijk was een knappe jongen. Regelmatige trekken, blond haar en sprekende blauwe ogen. Hij zou — zo overdacht hij — met Ellen een aardig paar hebben gevormd. Een knap stel jonge mensen. Maar Ellen was dood. ’Waarom vertelde je niet de waarheid?’

Hij boog zich voorover en steunde met zijn ellebogen op het bureau. ‘Kom eens wat dichterbij,’ zei hij vriendelijk. ‘Ik wil eens vertrouwelijk met je praten. Ik heb geen hekel aan je. Ook mijn collega Vledder niet. Hij is alleen wat jong, net als jij. En jonge mensen zijn soms wat heetgebakerd.’ Hij glimlachte. ‘Dat hoort bij de jeugd.’

Tom van Wijk schoof zijn stoel iets dichter bij het bureau. Het goedmoedige gezicht voor hem, boezemde hem vertrouwen in. Het nam zijn argwaan weg.

‘Waarom vertelde je niet de waarheid?’ herhaalde De Cock op vaderlijke toon. ‘Je begon met een leugen. Je was gisteravond niet in de kazerne.’

De jongeman liet zijn hoofd iets zakken. ‘Is… is Ellen echt dood?’ vroeg hij zacht.

De Cock knikte. ‘We hebben haar in de gracht gevonden.’

Toms ogen vulden zich met tranen. ‘Ik begrijp het niet,’ zei hij hoofdschuddend. ’Ze was… ze was… Wie doet zoiets?’ Hij wreef met zijn hand langs zijn ogen. ’Zou… zou ik haar nog eens mogen zien?’

‘Het is niet gebruikelijk. Het is ook geen prettig gezicht. Maar ik zou het voor je kunnen arrangeren. Als je dat graag wilt.’

De jongeman zuchtte. ‘Graag, meneer. Ik… ik…’

‘Ja.’

De jongen slikte. ‘Ziet u, ik hield erg veel van Ellen. Ze had de verloving wel uitgemaakt, maar ik heb nooit geloofd dat ze het meende. Ze wist dat ik gek op haar was enne… daar plaagde ze mij wel mee.’

‘Het verbreken van een verloving is anders wel een vérgaand plagerijtje, vind je niet?’

‘Dat is wel zo. Maar toch… ziet u, het was een bevlieging. Van de zomer heeft ze de heer Dolmen leren kennen, of eigenlijk, ze kende hem al heel lang. De familie Dolmen komt elk jaar met vakantie naar Bilthoven. Ze huren daar dan een villa.

Ellen bezorgde altijd de boodschappen. Haar ouders hebben in Bilthoven een kruidenierszaak.’

‘Een supermarkt.’

‘Nou ja, dat is van de laatste tijd. Vroeger hadden ze een gewoon kruidenierszaakje. Vorig jaar zijn ze gaan verbouwen. Mijn vader en de oude De Vries, Ellens vader, doen al jaren zaken met elkaar. We hebben thuis een grossierderij. Ik leverde wel eens spullen bij hen af. Zo heb ik Ellen leren kennen.’

‘Je sprak van een bevlieging.’

Tom van Wijk zuchtte. ‘Ja,’ zei hij, ‘zo kun je het wel noemen. Van de zomer kreeg ze het plotseling in haar hoofd om in Amsterdam te gaan werken. Die Dolmen had haar gek gemaakt. Hij heeft een zaak aan de Keizersgracht en zei dat ze op zijn kantoor kon komen.’

‘Jij vond dat niet prettig?’

‘Nee, het beviel mij helemaal niet. Ik had liever dat ze in Bilthoven bleef. Een meisje alleen in een grote stad is niets. Ik heb haar dat ook onomwonden gezegd, maar ze lachte me uit en vroeg of ik ergens bang voor was. Ik zei u al, ze plaagde graag.’

‘Ze ging dus toch?’

‘Ja, begin september is ze begonnen. Och, ik had mij er algauw mee verzoend. We zouden volgend jaar toch trouwen. Zo gauw ik uit de dienst kwam. In oktober moest ik met mijn onderdeel voor oefeningen naar La Courtine in Frankrijk.’ Hij grijnsde. ‘Ik was er nog geen veertien dagen of ze schreef mij een kort briefje, waarin ze zomaar vertelde dat ze de verloving verbrak.’

‘Plotseling?’

‘Ja, plotseling. Er was niets voorgevallen.’

‘Hoe lang was je ook weer in La Courtine?’

‘De hele maand oktober.’

‘Ik kan dat natuurlijk verifiëren, Tom. Ik bedoel of je werkelijk de hele maand oktober in La Courtine was.’

De jongen keek hem verbaasd aan. ‘Ja natuurlijk. Dat is heel eenvoudig.’

De Cock knikte peinzend. ‘En gisterenavond heb je geprobeerd om alles weer goed te maken tussen Ellen en jou.’ Hij zei het op een halfvragende, halfbevestigende toon.

De jongeman verstijfde. ‘U denkt dat ik haar heb vermoord?’ De Cock negeerde de vraag. ‘Je hebt haar gisteren op kantoor gebeld,’ zei hij, ‘en een afspraak met haar gemaakt. Is ze die afspraak nagekomen?’

De uitdrukking op het gezicht van Tom van Wijk veranderde. ‘U verdenkt mij van moord,’ antwoordde hij plotseling fel. ‘U denkt dat ik Ellen heb vermoord, omdat ze de verloving had verbroken.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, meneer, ik heb Ellen niet vermoord. Ik heb haar gisteren niet gebeld en ik had geen afspraak met haar.’

De Cock zuchtte. ‘Zo komen we niet verder, Tom,’ zei hij gelaten. ‘Ga maar eens rechtop staan en haal alles uit je zakken.’

‘Waarom?’

‘Omdat ik het zeg.’

De jongeman stond wat loom op en begon zijn zakken leeg te halen: een kammetje, een zakdoek, een boekje en wat los geld. Hij legde het voor De Cock neer.

‘Is dat alles?’

‘Dat is alles.’

De Cock keek hem strak aan. ‘Tom,’ zei hij vriendelijk, ‘beste jongen, je wilt toch niet dat ik je ga fouilleren? Je wilt toch niet dat ik je zakken ga napluizen? Ik weet toch dat je hem bij je hebt. Gisteravond droeg ze hem nog.’

‘Ik weet niet wat u bedoelt?’

Het was een stuntelige poging. Een zwakke uitvlucht.

De Cock haalde zijn schouders op. ‘Zoals je wilt,’ zei hij gelaten en maakte aanstalten om op te staan.

De jongeman keek hem even aan, graaide toen in zijn borstzak en wierp hem de ring toe.

De Cock ving hem op en las de inscriptie: Tom, 1 mei 19…

6

‘Je hebt het goed begrepen?’

‘Ja, meneer De Cock.’

‘Geen woord dat je hier bij de recherche bent geweest en met mij hebt gesproken.’

‘Nee, meneer De Cock, ik kom geheel uit mij zelf.’

‘Juist, je hebt van de politie bericht ontvangen dat Ellen is vermoord. Meer niet. Daarna ben je op pad gegaan om de zaak te onderzoeken.’

Tom van Wijk knikte. ‘Ik zal mijn best doen. Als ze iets bijzonders zegt, bel ik u.’

De Cock glimlachte. ‘Mooi, ga nu maar.’

Toen Tom van Wijk de deur van de recherchekamer achter zich had gesloten, greep De Cock de telefoon en belde de wachtcommandant. ‘Er komt direct een jonge militair naar beneden. Je weet wel, die door de marechaussee werd gebracht. Ik had graag dat je hem in een wagen stopte en naar de Overtoom liet brengen. Bij de J.P. Heijestraat kunnen ze hem laten uitstappen. Hij vindt dan verder zijn weg wel.’

‘Verder niets?’

‘Nee, verder niets. Je hoeft hem ook niet in het dagelijks rapport op te nemen. Hij is voorlopig niet meer dan een getuige.’ ‘Het komt in orde.’

‘Oh ja, stuur Vledder naar boven.’

Met een wat loom gebaar legde hij de hoorn op het toestel en begon door de recherchekamer te stappen. Voor het raam bleef hij staan, wijdbeens, in zijn geliefkoosde houding, met de handen op de rug, zachtjes wippend op de ballen van zijn voeten. Hij keek naar het gewriemel van daken aan de overkant van de aloude Warmoesstraat. Hij kende het beeld op elk uur van de dag, op elke dag van de week, in elke maand van het jaar. Hoeveel uren had hij hier gestaan, verzonken in gepeins, trachtend een uitweg te vinden in het warnet van de menselijke hartstocht, emotie. Hij was er grijs bij geworden en de trekken in zijn gezicht hadden zich verscherpt. Hij bedacht het, niet met bitterheid, maar kalm en nuchter, zoals zijn gewoonte was de dingen van het leven te bezien.

Hij diende nu al meer dan twintig jaar het recht. Het recht waarin hij niet eens geloofde. Hij werkte ook niet vanuit een rechtsgevoel, maar veel meer uit liefde voor zijn medemens. Een eenvoudig begrip van naastenliefde zonder franje. Hij had dat eigenlijk nooit beredeneerd, maar er simpelweg naar geleefd, omdat hij in ieder mens iets van zichzelf ontdekte. Er bestond niet veel verschil, bedacht hij, tussen een moordenaar, een dief en hemzelf. Het was te verwaarlozen. Het waren mensen met alles wat daar zo bij hoorde. Sommigen konden zich echter minder beheersen. Dat was het. Daarom stond hij hier, op de eerste kerstdag, terwijl thuis zijn vrouw mokte bij de gebraden haas, waarop ze haar best had gedaan, voor hem, omdat hij zo van haas hield.

Vledder stormde de kamer binnen. ‘Je hebt hem weggestuurd!’

De Cock draaide zich langzaam om. ‘Ja,’ zei hij kalm, ‘ik heb hem weggestuurd.’

Vledder staarde hem verbaasd aan. ‘Maa… r,’ stamelde hij nietbegrijpend, ‘hij had toch op de avond van de moord een afspraak met Ellen. We weten dat van Femmy.’

De Cock knikte. ‘Dat klopt. Hij heeft dat ook toegegeven. Hij had een afspraak met haar om zeven uur onder de overkapping van het Centraal Station. Ze zijn naar de stationsrestauratie gegaan op het eerste perron. Daar hebben ze met elkaar gesproken. Het was nogal een heftig onderhoud met veel koppen koffie. Ellen vertelde hem dat ze bij haar standpunt bleef. Het was haar onmogelijk de verloving voort te zetten. Onder tranen hebben ze elkaar de ringen teruggegeven. Ze zei dat ze ondanks alles, altijd van hem zou blijven houden. Enfin, het was een dramatische scène. Om ongeveer negen uur zijn ze uit elkaar gegaan.’

‘En dat geloof je?’

‘Wat?’

‘Dat hij om negen uur bij haar vandaan is gegaan.’

‘Waarom niet?’

‘Maar, De Cock!’ riep hij verbijsterd. ‘Die Tom van Wijk is de laatste man die haar in leven zag. Hij kan haar hebben vermoord. Zijn verhaal hoeft toch niet te kloppen. Noch de Herengracht, noch de Brouwersgracht ligt ver van het station. Te voet hoogstens vijf minuten. Hij kan wel met haar zijn gaan wandelen. Bovendien had hij een redelijk motief. Hij geeft zelf toe dat het onderhoud nogal heftig was.’

De Cock knikte. ‘Je hebt gelijk,’ zei hij kalm. ‘Tom van Wijk kon zijn verloofde hebben vermoord. Hij heeft er de tijd voor gehad. Hij kwam eerst kort na middernacht in de kazerne terug. Vledder wond zich steeds meer op. ‘Maar je liet hem gaan!’

De Cock liet zich lui in zijn stoel achter het bureau zakken en geeuwde. Hij bedacht dat hij veel te weinig slaap had gekregen. Hij trok de la van zijn bureau open en nam een pepermuntje. Met de rol in zijn hand keek hij zijn jonge collega vriendelijk aan. ‘Ook één?’

Het gezicht van Vledder leek een donderwolk. ‘Je liet hem gaan, De Cock. Je liet hem zelfs keurig wegbrengen met een politiewagentje. Waarom?’

De Cock grijnsde vriendelijk. ‘Omdat Tom van Wijk in de maand oktober in La Courtine was.’

Vledder grinnikte. ‘Wat heeft dat er nu mee te maken?’

‘Zoveel, dat hij niet onze enige verdachte is.’

‘Wat?’

De Cock zuchtte. ‘Spreek ik niet duidelijk genoeg, m’n jong? Tom-van-Wijk-is-niet-onze-enige-verdachte. Er moet nog iemand zijn.’

‘Nog iemand?’

De Cock keek z’n jonge collega hoofdschuddend aan. ‘Je bent vandaag veel te ongedurig,’ zei hij met een licht verwijt. ‘Dat verhoor was ook geen succes.’ Hij gebaarde naar de stoel voor zijn bureau. ‘Ga nu eens rustig tegenover mij zitten, dan zal ik je eens een aardig rekensommetje voorleggen. Kun je het geduld opbrengen om naar mij te luisteren?’

Vledder voelde de terechtwijzing. Hij was er zich van bewust dat zijn optreden tot nu nogal onbesuisd was geweest. De Cock had gelijk, hij was veel te ongedurig, eigenlijk al vanaf het moment dat de broeders het lijk van Ellen uit het water hadden gevist. Hij wist ook hoe het kwam. Innerlijk kende hij de oorzaak. Het was dat gevoel van onbekwaamheid, angst, gebrek aan zelfvertrouwen, waardoor hij de zaak niet alleen had aangedurfd. Bij De Cock ging het altijd zo gemakkelijk, zo simpel en vanzelfsprekend, dat hij zich later slechts kon verwijten dat hij de oplossing niet zelf had gevonden. Hij had dat al dikwijls meegemaakt. Daarom trachtte hij zijn oude leermeester te imiteren in woord en gebaar, maar begreep dat hij nooit een tweede De Cock zou worden.

Zuchtend wreef hij met zijn hand langs zijn gezicht en besefte tegelijk dat ook dit een gebaar was dat hij van De Cock had overgenomen. ‘Een rekensommetje?’ vroeg hij wat afwezig.

De Cock knikte. ‘Er bestaat,’ zo begon hij, ‘een aardig rekensommetje, waarbij men aan de hand van de lengte van een onvoldragen vrucht de duur van de zwangerschap kan bepalen. Is de zwangerschap namelijk één maand gevorderd, dan is de vrucht éénmaal één is één centimeter lang. Is de zwangerschap twee maanden gevorderd, dan is de vrucht tweemaal twee, dus vier centimeter lang. Drie maanden: driemaal drie is negen centimeter. Enzovoort, tot aan de vijfde maand. Vanaf de vijfde maand vermenigvuldigt men eenvoudig met vijf. Een vrucht van acht maanden is dus, achtmaal vijf is veertig centimeter groot. Begrepen?’

Vledder knikte.

‘Bij die berekening gaat men uit van de eerste dag van de laatste menstruatie en de maanden zijn geen gewone kalendermaanden, maar zogenaamde maanmaanden van achtentwintig dagen.’

Vledder nam een vel papier en begon ijverig aantekeningen te maken.

‘Heb je dat?’

‘Ja.’

‘Bezien we nu eens,’ zo ging De Cock docerend verder, ‘de zwangerschap van Ellen. Dr. Rusteloos heeft bij de sectie de vrucht gemeten en de uitkomst was precies negen centimeter, dus driemaal drie. Uitgaande van onze berekening was Ellen de Vries op de dag van haar overlijden drie maanden van achtentwintig dagen zwanger. Kan je dat nog allemaal volgen of wordt het nu te ingewikkeld voor je?’

Vledder glimlachte. ‘Het is nogal vrij simpel.’ De Cock bracht zijn wijsvinger voor zijn neus. ‘Stellen we nu de dag van Ellens overlijden op de vijfentwintigste december, dat is de eerste kerstdag, en we rekenen vierentachtig dagen terug, dan komen we terecht op twee oktober. Bedenk nu verder dat de cyclus van de vrouw oftewel de tijd tussen twee menstruaties zo gemiddeld op achtentwintig dagen wordt gesteld, wat is dan de uiteindelijke conclusie?’

Vledder keek van zijn aantekeningen op. ‘Dat ze — en dat is dan wel heel ruim genomen — tussen de tweede en de dertigste oktober zwanger is geraakt.’

De Cock knikte. ‘Heel juist. De knappe Ellen had tussen twee en dertig oktober — zoals onze wet het zo netjes zegt — vleselijke gemeenschap.’

Vledder keek hem peinzend aan. ‘Maar als…’

De Cock knikte hem toe. ‘Ja,’ zei hij bemoedigend, ‘ga door.’

‘Maar als… als ze in oktober zwanger raakte, was het niet van haar verloofde.’

‘Precies m’n jong,’ grijnsde De Cock, ‘want die was de hele maand oktober in Frankrijk, in La Courtine, en dat is te ver om even een uitstapje te maken. Bovendien heb ik dat gecontroleerd.’

Vledder zuchtte. ‘Dus nog een man.’

De Cock knikte. ‘Ja, nog een man. Een man van wie wij nog niets weten. Een onbekende.’ Hij stak zijn onderlip vooruit. Zijn hand streek langs zijn kin. ‘En omdat de relatie zo intiem was als onze berekeningen hebben aangetoond, zou ik graag eens kennis met hem maken.’

‘Persoonlijk,’ meesmuilde Vledder.

‘Ja, persoonlijk.’

Op dat moment rinkelde de telefoon. De Cock greep de hoorn. ‘Ja.’ Het was de wachtcommandant. ‘Hier beneden is ene Joost Hofman uit Alkmaar.’

7

Femmy van Wijngaarden wist.

Niet dat haar wetenschap zou kunnen worden vastgelegd in ambtelijke stukken, dat niet. Daarvoor was het te subtiel. Geen enkele openbare aanklager zou het bij een eventuele rechtszitting ter sprake durven brengen. Hij zou worden weggehoond, want rechters beschouwen intuïtie als een wat wazig fenomeen, waarop geen staat valt te maken. Hun liefde gaat uit naar solide bewijzen. En bewijzen had Femmy niet. Toch wist ze. Ze wist zelfs met volkomen zekerheid. Intuïtief.

Op hetzelfde moment dat die rechercheur haar had gezegd dat Ellen was vermoord, kende zij de moordenaar. Het was een gedachteflits geweest, een plotseling opdoemen van een beeld, een bonte warreling van kleuren met druipende zwarte vlekken en felle rode stippen, als een surrealistisch schilderij, waarvan zij alleen de betekenis kende. Het had haar geschokt, diep geschokt.

Ze had de peinzende, haast vragende uitdrukking in de ogen van de oudere rechercheur wel gezien en gevoeld dat hij haar reactie niet kon peilen, niet begreep. Maar ze had het hem niet durven zeggen, bang dat hij verder zou vragen, naar bewijzen, tastbare bewijzen. En die had ze niet. Het was alleen dat zij hem kende, de man die Ellen had vermoord. Ze had steelse blikken opgevangen, vage uitlatingen verwerkt. Het lag allemaal verankerd in haar geheugen.

Ze ging op het smalle krukje voor haar toiletspiegel zitten en bekeek haar gezicht van drie kanten. Ze zag bleek en huiverde. Instinctief trok ze de kraag van haar trui iets omhoog. De spiegels weerkaatsten angst.

Zeker, ze voelde verdriet om de dood van Ellen, maar dat beheerste niet haar gedachten; evenmin de daad, hoe afschrikwekkend haar die ook voorkwam. Dat vervaagde, vervaagde bij de gedachte aan de man die blijk had gegeven zoiets afschuwelijks te kunnen doen. Het beangstigde haar. En om meer dan één reden.

Ze besefte ineens dat ze het eigenlijk altijd al had geweten, onbewust, en herinnerde zich een grauwe regenachtige avond in augustus, nu enige jaren geleden.

Ze had toen op zijn aanraden en zonder dat iemand het wist voor een maand een kleine villa gehuurd in Bergen aan Zee. Het was die avond slecht weer en donker op een te vroeg uur. Zwarte wolken joegen langs de hemel en felle regenslagen zwiepten tegen het raam. Ze had voorgesteld om thuis te blijven, gezellig, genietend van elkaars aanwezigheid, maar hij had aangedrongen op een avondwandeling langs het strand. Ze had toegestemd, zoals ze had toegestemd in alles, omdat ze van hem hield. Onderweg had hij haar aangekeken, vreemd, met een blik die zij niet kende. De trieste verlatenheid van het strand, de regen, het oorverdovend geraas van de branding; het stond haar weer helder voor de geest. Het was een onderdeel geweest van die plotselinge gedachteflits, een zwarte vlek op het surrealistisch schilderij. Ze voelde nog zijn sterke arm om haar hals en zag weer zijn nerveus plukkende vingers aan haar sjaal.

Opnieuw overviel haar een huivering.

Ze had geroepen, niet om hulp — het zou verwaaid zijn in de storm — maar een leugen. ‘Moeder weet het, ze weet dat ik hier ben met jou!’ had ze hem toegeschreeuwd, angstig, boven het geloei van de branding uit.

De spieren van zijn arm hadden zich ontspannen en de plukkende vingers waren weggetrokken, langzaam, in een aarzelend gebaar.

Later had ze erover nagedacht. Waarom die leugen? Moeder wist niets. Die tastende vingers aan haar sjaal. Het behoefde niets te betekenen. Het kon een streling zijn geweest, een liefkozing.

Ze knikte haar spiegelbeeld toe.

Die leugen had destijds haar leven gered. Ze wist het, nu, met een glasheldere zekerheid.

Plotseling draaide zij zich met een ruk om. Er werd op haar deur geklopt. Eerst zacht, daarna harder. Ze antwoordde niet. Het kloppen hield aan, werd dwingender. Toen hield het op. Verstijfd van schrik bleef ze zitten en keek angstig toe hoe de kruk bewoog. Langzaam ging de deur open.

In de deuropening stond een jongeman. Om zijn mond speelde een verlegen lachje. ‘Femmy?’

‘Heb je de telexberichten nagekeken?’

‘Ja.’

‘Iets gelezen van een koffertje?’

‘Koffertje?’

De Cock zuchtte.

‘Waar zitten vandaag je hersenen? Ellen is vanaf haar kamer met een koffertje vertrokken. Dat koffertje moet ergens zijn gebleven. Ik zou graag willen weten waar. Het kan een aanwijzing zijn. Stuur een telexbericht aan alle posten met de vraag of het als gevonden werd gedeponeerd. Bel ook het bagagedepot van het Centraal Station. Misschien heeft ze het in bewaring gegeven. En vergeet niet de kluizen op de perrons. Volgens Tom had ze het koffertje nog bij zich toen hij haar om negen uur verliet.’ ‘Had ze haar handtasje toen nog?’

De Cock hief zijn armen omhoog. ‘Wanneer leer je eens denken,’ riep hij in wanhoop. ‘Natuurlijk had ze haar handtasje toen nog. Hoe konden we anders die verlovingsring hebben gevonden. Die zat in haar tasje, herinner je je nog?’

Vledder knikte beschaamd. ‘Je hebt gelijk,’ zei hij timide. ‘Ze hadden elkaar de ringen teruggegeven. Stom. Daar had ik niet meer aan gedacht.’ Hij zuchtte. ‘En wat doen we met Hofman? Hij zit nog steeds beneden op ons te wachten.’

De Cock knikte met een nors gezicht. ‘Zorg voor het koffertje en stuur Hofman naar boven. Ik zal hem hier wel opvangen.’

De Cock stond in de open deur van de recherchekamer, aan het einde van de lange gang, en keek naar de man die vanaf de trap naderde. Vanonder zijn borstelige wenkbrauwen namen zijn scherpe ogen hem nauwkeurig op. Hij had daartoe niet veel nodig. Een enkele blik was genoeg. Korte, driftige passen, felrode gelaatskleur, klein, corpulent, opdringerige das, suède schoenen. De Cock wist wat voor een man hij op bezoek kreeg en bepaalde zijn houding.

De heer Hofman opende de aanval nog voor hij bij hem was. ‘Bent u rechercheur De Cock?’

‘Ja, ik ben rechercheur De Cock. De Cock met ceeooceekaa. Dit… voor het geval u een klacht over mij wilt schrijven. Ik had dan graag dat u mijn naam goed spelde.’

De heer Hofman leek even van zijn stuk gebracht. ‘Ja, ja,’ zei hij, ‘precies, een klacht.’

De Cock knikte. ‘Dat vermoedde ik al,’ antwoordde hij gelaten. ‘Maar komt u binnen, misschien dat ik u nog meer stof tot klagen kan geven.’

Hij bood hem de stoel aan die voor zijn bureau stond.

De man ging puffend zitten. Het antwoord had hem verward. Bovendien had het klimmen van de steile trappen het ritme van zijn ademhaling verstoord. ‘Waarvoor…’ hijgde hij, ‘waarvoor laat u mij op kerstdag van huis halen? En op wat voor een manier. Ik kreeg niet eens de tijd om mij behoorlijk te kleden. Onmiddellijk, onmiddellijk, werd er gezegd. Alsof ik een moord op mijn geweten had.’

De Cock tuitte zijn lippen. ‘En… meneer Hoffman, hebt u dat niet?’

‘Wat?’

De Cock grijnsde vriendelijk. ‘Een moord op uw geweten.’ Een paar seconden was de heer Hofman niet in staat te spreken, toen barstte hij los als een lawine.

De Cock hoorde de stortvloed gelaten aan en wachtte rustig af tot hij was uitgeraasd. ‘Ik begrijp uw woede,’ zei hij kalm, ‘maar ik heb u echt niet voor niets laten komen. In alle redelijkheid: ik verdenk u ernstig van moord op een negentienjarig meisje.’

De heer Hofman staarde hem aan. Uit zijn gezicht was alle kleur en intelligentie verdwenen. Hij zag plotseling bleek en grinnikte als een dwaas. ‘Het… is absurd,’ stamelde hij, ‘gewoon absurd.’ De Cock streek met zijn hand langs zijn kin. ‘Mogelijk,’ zei hij rustig, ‘mogelijk dat het u absurd in de oren klinkt. Maar u kent mijn standpunt en weet waarvoor ik u heb laten ophalen. Beschouw uzelf als verdachte.’

De laconieke, haast nonchalante manier waarop De Cock sprak, miste haar uitwerking niet. De heer Hofman greep een zakdoek en wiste het zweet van zijn voorhoofd. ‘Ik… ik heb geen meisje vermoord!’

De Cock keek hem aan. Er was nog maar weinig overgebleven van het arrogante mannetje dat nog maar een paar minuten geleden driftig door de lange gang was komen stappen. Een dik puffend kereltje, snakkend naar adem. Het speet De Cock dat hij hem zo snel had moeten ontluisteren. Maar hij wilde de waarheid, de naakte waarheid. Het ging tenslotte om een moord. Bovendien gunde hij zich weinig tijd. Hij was niet van plan om al zijn vrije dagen aan deze zaak op te offeren. ‘U ontkent dus?’

De heer Hofman knikte heftig. ‘Natuurlijk ontken ik. Ik heb niemand vermoord.’

De Cock zuchtte. ‘Mooi,’ zei hij, ‘heel mooi. Maar u kunt echt niet van mij verwachten dat ik dit zo maar voetstoots van u aanneem. U zult toch met sterke argumenten moeten komen, voordat ik van inzicht verander. Voorlopig houd ik u nog voor de moordenaar van Ellen de Vries.’

‘Ellen de Vries? Heb ik nooit van gehoord.’

De Cock trok zijn wenkbrauwen op. ‘Dat is vreemd,’ zei hij laconiek, ‘uiterst vreemd. Hoe komt uw portefeuille dan in haar handtasje?’

‘Wat?’

De Cock knikte. Hij trok de lade van zijn bureau open en pakte daaruit de zwartlederen portefeuille. Voorzichtig, als gold het een kostbare relikwie, legde hij het bewijsstuk voor zich op het bureau.

De mond van de heer Hofman viel open van verbazing. In een impuls reikte zijn arm naar de portefeuille. Maar nog voordat hij haar had aangeraakt, trok hij zijn hand terug, verschrikt, geschrokken, als lag daar een brokje gloeiend heet metaal, waaraan hij bijna zijn uitgestrekte vingers had verbrand.

‘Uw portefeuille?’

De heer Joost Hofman slikte. Zijn adamsappel wipte op en neer. ‘Ja, ja,’ zei hij hees, ‘dat is mijn portefeuille.’

‘Mooi,’ zei De Cock. Hij bukte zich naar zijn la en pakte het handtasje van Ellen. Hij hield het aan het hengsel omhoog. ‘En dit is het tasje van het vermoorde meisje. In dit tasje hebben wij uw portefeuille aangetroffen.’ Hij ademde diep, als een zucht. ‘U begrijpt, meneer Hofman, dat u mij toch echt wel een verklaring schuldig bent.’

Hofman wipte op zijn stoel. ‘Mijn portefeuille,’ riep hij ongelovig, ‘in dat tasje? Maar dat kan niet. Ik heb dat tasje nooit gezien. Dat… dat kan niet. Ik ben ook helemaal niet met een meisje uitgeweest. Ik ben een getrouwd man. Ik heb een vrouw en drie lieve kinderen. Ik werk hard… ik heb geen tijd. Ik zou… ik…’

Hij stond geëmotioneerd op en ging achter zijn stoel staan. Zijn mollige handjes omklemden de leuning in een vaste greep. Het was alsof hij steun zocht in die kale recherchekamer, waarin alles om hem heen scheen te draaien als in een mallemolen op de kermis. Zijn enige houvast was de leuning van die stoel en dat gezicht voor hem, dat koele, zakelijke gezicht, dat halfgeamuseerd de vreselijkste beschuldigingen uitsprak. ‘Ik kan het u niet verklaren,’ stamelde hij. ‘Ik kan u niet verklaren hoe mijn portefeuille in dat tasje is terechtgekomen. Ik weet het niet. Ik kan u alleen zeggen dat ik mijn portefeuille op een of andere manier ben kwijtgeraakt, gisterenavond.’

‘Waar?’

‘Ook dat weet ik niet. Ik denk dat iemand mijn portefeuille heeft gerold. Of misschien heb ik hem wel verloren. Ik weet het niet.’

De Cock zuchtte. ‘Uw kerstinkopen hebben blijkbaar nogal een flinke bres in uw financiën geslagen. We hebben geen geld meer in uw portefeuille gevonden.’

‘Maar dat moet. Er moet geld in zitten. Ik schat minstens tweehonderd gulden.’

De Cock gunde zich even rustig de tijd om na te denken. Hij wreef met zijn hand langs zijn kin en overdacht de mogelijkheden. ‘Gaat u weer zitten, meneer Hofman,’ zei hij na een poosje. Zijn toon was veel vriendelijker. ‘We moeten dit eens rustig met elkaar bepraten.’ De telefoon rinkelde. De Cock greep de hoorn.

‘Met Vledder,’ klonk het opgewonden. ‘Het wordt hoe langer hoe gekker. Ik kreeg zojuist antwoord op mijn telexbericht. Er is een koffertje met dameskleding gedeponeerd bij de politie te Amstelveen. En waar denk je dat het werd gevonden? In het Amsterdamse bos.’

‘Dat is wel een heel eind van de Herengracht.’

‘Ja, is dat niet vreemd?’

De Cock zuchtte. ‘Voor ons nog wel. Ga er in ieder geval zo snel mogelijk heen. Bekijk het koffertje. Probeer vast te stellen of het inderdaad het koffertje van Ellen is. Stel je daarna in verbinding met de vinder en laat je heel nauwkeurig de vindplaats aanwijzen. Let op banden en andere sporen. En neem een fotograaf mee. De politie in Amstelveen heeft er misschien wel eentje voor je te leen.’

‘En dan nog wat. Mocht je eventuele aanwijzingen vinden, handel dan niet op eigen houtje, maar kom eerst hierheen. Begrepen?’

‘Ja.’

‘Mooi, doe je best.’

De Cock legde de hoorn weer op het toestel en keek naar de heer Hofman. ‘Waar waren we gebleven?’ Hij kneep zijn ogen even dicht om zich te concentreren. ‘Oh ja, we zouden eens rustig over de portefeuille gaan praten.’

De heer Hofman knikte. Het kleine intermezzo van het telefoongesprek had hem de gelegenheid gegeven weer wat op verhaal te komen. Hij zag niet zo bleek meer en zijn ogen stonden helder.

‘Ik heb erover nagedacht,’ zei hij. ‘Ik moet de portefeuille in Amsterdam zijn kwijtgeraakt.’

‘Hoezo?’

‘Wel, ik was gisteren zowat de hele dag in Amsterdam. In de namiddag had ik een bespreking met een zakenrelatie. Het werd nogal laat. Later dan mijn bedoeling was. Het was ongeveer half tien toen ik bij hem vandaan reed. Onderweg bemerkte ik dat ik bijna geen benzine meer had en stopte bij een pomp aan de Nieuwe Zijds Voorburgwal. De verwarming van mijn wagen heeft soms kuren. Ik vertelde dit tijdens het tanken aan de pompbediende. Hij zei dat hij wel begreep wat eraan haperde. Het was maar een kleine reparatie, zei hij, waarvoor hij maar een halfuurtje nodig zou hebben. Omdat ik toch laat was, liet ik hem de reparatie uitvoeren. Ik vroeg hem wat het alles bij elkaar kostte en betaalde vooruit, met een flinke fooi.’

‘U had toen uw portefeuille nog?’

‘Ja, ik heb hem uit mijn portefeuille betaald. Ik weet het bedrag niet precies, maar de pompbediende zal het zich zeker herinneren.’

‘En verder?’

‘Het was nogal koud en ik voelde er weinig voor om dat halfuur in die kale garage te blijven rondhangen. Ik besloot een borreltje te pakken. Via een smal straatje liep ik naar de Nieuwendijk en stapte daar een café binnen. Ik ben er niet lang geweest, hoogstens twintig minuten. Daarna ben ik teruggegaan naar mijn wagen.’

De Cock knikte. ‘En in dat café heeft u voor uw verteringen betaald.’

Er verscheen een glimlach op het ronde gezicht van de heer Hofman. ‘Nee, ik heb daar niet betaald.’

‘Niet betaald?’

‘Nee, ziet u, er was daar een man met wie ik in gesprek raakte.’ Hij glimlachte opnieuw. ‘Een dronken man. O, een aardige kerel, maar ontzettend sentimenteel. U weet hoe dronken mensen zijn. Hij kwam naast mij aan de bar zitten en vertelde mij een treurig verhaal over zijn moeder, die in de kerstnacht was gestorven. Hij zat er compleet bij te janken. Ik heb zelf niet veel gezegd. Ik heb hem alleen maar aangehoord. Toen ik opstond en wilde betalen, drong hij erop aan dat mijn verteringen op zijn rekening werden gezet. Ik was erop tegen, maar hij wilde van geen weigering horen. Hij zei dat hij nog nooit zo’n vriendelijk mens had ontmoet. Wat moest ik doen? Ik ben tenslotte maar vertrokken zonder te betalen. Hij bracht me tot de deur en wuifde mij na.’

De Cock knikte peinzend. ‘Die man,’ zei hij traag, ‘die man in dat café, had hij van dat korte stoppelige haar, zo’n borstelkop?’

‘Ja.’

‘En legde hij zo nu en dan vertrouwelijk zijn arm om uw schouders?’

De heer Hofman keek hem verbaasd aan. ‘Inderdaad.’

De Cock grijnsde. ‘Weet u waarom u niet mocht betalen?’

‘Hij vond mij een aardige kerel.’

De Cock schudde zijn hoofd. ‘Nee, meneer Hofman, dan zou u onmiddellijk al hebben gemerkt dat u uw portefeuille kwijt was. Daarom.’

‘Die man…?’

‘Ja, mijn vriend Handige Henkie, ex-inbreker, maar de laatste jaren een bekend zakkenroller en tasjesdief. Hij heeft driehonderdvijfenzestig moeders gehad.’

‘Wat?’

De Cock maakte een grimas. ‘Ja, op iedere dag van het jaar is er één gestorven. Hij gebruikt namelijk altijd hetzelfde verhaaltje om in contact te komen met zijn slachtoffers. Steeds is juist op die dag zijn moeder gestorven en drinkt hij zijn verdriet weg.’ De Cock zuchtte. ‘Hij moest eens van repertoire veranderen. Het wordt eentonig.’

‘Dus die Henkie heeft mijn portefeuille gerold.’

‘Ja, ik zou mij sterk vergissen als het niet zo was.’

‘Maar hoe komt mijn portefeuille dan in dat tasje?’

De Cock slenterde naar de kapstok. ‘Dat zullen we hem samen gaan vragen.’

‘Samen?’

De Cock wrong zich in zijn overjas. ‘Inderdaad, meneer Hofman, samen.’

8

‘Kunt u een verlies van tweehonderd gulden gemakkelijk dragen?’

‘Ik ga er niet failliet van, als u dat bedoelt.’

‘Dat bedoel ik.’

Met zijn oude, haast vormloze hoed achter op zijn hoofd en zijn handen diep in de zakken van zijn dikke winterjas, slenterde De Cock over de oude Walletjes van Amsterdam. De heer Joost Hofman liep met keurige kleine pasjes wat onwennig naast hem.

‘Och, meneer De Cock, die tweehonderd gulden interesseren mij eigenlijk niet zoveel. Ik kan ze wel missen. Ik hoop alleen dat u het raadsel van mijn portefeuille oplost. Ik vind dat wel belangrijker.’

De Cock knikte. ‘Trek in een borrel?’

De heer Hofman grinnikte. ‘Om van de schrik te bekomen. Allemensen, u hebt mij wel te pakken gehad. Ik dacht echt dat u het meende, toen u mij van moord beschuldigde.’

De Cock keek hem van terzijde aan. ‘Ik neem er voorlopig nog geen woord van terug.’

De heer Hofman, opnieuw geschrokken, zweeg.

Op de hoek van de Achterburgwal en de Barndesteeg glipte De Cock een cafeetje binnen.

De heer Hofman volgde schoorvoetend.

Met een gebaar dat van zeer grote routine getuigde, hees De Cock zijn zware bovenlijf op een barkruk.

Het was stil in de zaak. Achterin zaten een paar typische logementgasten bijeen en legden een kaartje. Links van de bar, hangend over een tafeltje, sliep een dronken sloeber zijn roes uit. Verder was er niemand. Zelfs de penose vierde kerstfeest thuis. Smalle Lowietje greep van onder de tapkast de fles Franse cognac, die speciaal voor De Cock stond gereserveerd.

‘Het oude recept.’

Smalle Lowietje schonk in en wierp een vragende blik naar Hofman. ‘Een vreempie, zeker nieuw in de buurt?’

De Cock keek hem aan. ‘Een collega van mij,’ loog hij, ‘uit Den Haag. Dat moest jij toch direct zien. De man is keurig gekleed.’

Smalle Lowietje knikte wat afwezig en monsterde de gestalte van de heer Hofman. ‘Een beetje klein van stuk,’ zei hij wat wantrouwend. ‘Ik bedoel, voor een rechercheur.’

De Cock grinnikte. ‘Bij de politie in Den Haag letten ze daar niet zo op. Als ze maar keurig gekleed zijn.’

‘Ja, ja,’ bromde Lowietje, nog lang niet overtuigd, ‘dat zal wel.’ Hij keek Hofman wat achterdochtig aan. ‘En wat wenst meneer?’

‘Geeft u mij maar een citroentje met suiker,’ antwoordde Hofman met een onvervalst Noord-Hollands accent.

Het accent ontging Lowietje niet. Hij pakte de fles en snoof. ‘Den Haag, hè,’ zei hij smalend, ‘zeker import.’

De Cock lachte hartelijk. ‘Luister eens, Lowietje,’ zei hij. ‘Ik ben op zoek naar Handige Henkie.’

Het gezicht van Lowietje betrok. ‘Ach nee.’

‘Beslist.’

‘Ach, meneer De Cock,’ zei hij bijna smekend, ‘laat die jongen toch even uitblazen. Hij heeft pas een jaar lik opgeknapt. Hij is net vrij. Je moet zo’n jongen toch even op adem laten komen.’

Hij zweeg en keek in de richting van Hofman. ‘Zeker de portefeuille van meneer?’ De Cock antwoordde niet.

Lowietje richtte zich tot Hofman. ‘Dat moet u niet doen,’ zei hij halfbestraffend, ‘dat moet u niet doen. Ik weet niet hoeveel er in die portefeuille zat. Misschien een paar tientjes en wat maken een paar tientjes voor u uit. Niks toch. Voor die jongen is het een hoop geld. Toe meneer, geef Henkie nog een kans en trek uw aangifte in. Het is toch kerst. U weet wel, vrede op aarde… en van dat spul…’

De Cock kwam tussenbeide. ‘Een meesterlijk pleidooi, Lowietje,’ zei hij bewonderend. ‘En zo gloedvol gebracht. Ik heb er gewoon tranen van in mijn ogen.’

Smalle Lowietje trok zijn magere schouders op. ‘Ik kan het toch proberen,’ zei hij verongelijkt.

‘Natuurlijk,’ antwoordde De Cock. ‘Ik kan het zelfs in je waarderen. Maar het helpt niet. Ik moet even met Henkie babbelen. Daar helpt geen lieve vader of moeder aan.’

Lowietje trok zijn schouders op. ‘En ik weet niet waar hij is.’

‘Dat is jammer,’ zuchtte De Cock. ‘Ik had zo gehoopt dat je mij zou helpen. Ik heb laatst nog wel zoveel goeds van je gezegd.’ Hij boog zich naar hem toe. ‘Weet je wat ze laatst in mijn oor fluisterden? Ze fluisterden dat jij wel eens gestolen spulletjes kocht. Als je wat hebt, zeiden ze, ga naar Lowietje, die weet er wel weg mee.’ De Cock gebaarde. ‘Ik heb het natuurlijk direct van de hand gewezen.’ In zijn stem trilde pure verontwaardiging. ‘Ik zei: “met zulke verhaaltjes moet je bij mij niet aankomen. Daar geloof ik geen steek van. Ik ken Lowietje. Lowietje is geen snees.” Zie je, dat heb ik gezegd.’

Lowietje grijnsde. ‘U kunt van die mooie dingen zeggen,’ meesmuilde hij. ‘Van die echte mooie dingen.’

De Cock haalde nonchalant zijn schouders op. ‘Och, het zal aan mij niet liggen. Je weet hoe ik op je gesteld ben, maar je zou mij toch niet moeten dwingen een onderzoek in te stellen.’

Hij keek Smalle Lowietje een tijdje glimlachend aan. ‘Is… eh, is…’ zei hij aarzelend, ‘is Henkie bij Rooie Bertus of kan ik hem in het pandje van Kromme Miep vinden?’

Lowietje stond in tweestrijd. Even maar. ‘Manke Miep.’

De Cock dronk zijn glaasje leeg en liet zich van de kruk glijden. ‘Je bent een brave ziel,’ zei hij.

Lowietje maakte een grimas. ‘Koop er een brood voor.’

‘U zult zich vermoedelijk hebben afgevraagd waarvoor ik u heb meegenomen. Maar ik heb daarvoor een goede reden. U moet mij helpen.’

‘Helpen?’

‘Ja, meneer Hofman. Ziet u, ik heb geen zin om met Henkie lange sermoenen te houden, hoe plezierig die in het verleden ook zijn geweest. Ik heb daar nu geen tijd voor. Henkie moet snel door de knieën. En u kunt mij daarbij helpen.’

‘Hoe?’

‘O, dat is heel eenvoudig. U geeft straks in het bijzijn van Henkie alleen maar antwoord op mijn vragen. U behoeft zich geen zorgen te maken. Ik leg u het antwoord wel in de mond. Het is niet bepaald legaal wat ik u voorstel, maar ik heb geen keus. Henkie moet zo snel mogelijk tot het inzicht komen dat hij klem zit. Het gaat mij niet om die zakkenrollerij, dat begrijpt u wel. Ik wil de moordenaar van Ellen de Vries. Ik heb mezelf dat beloofd, als kerstcadeau.’

De heer Hofman knikte. ‘Ik zal u helpen,’ zei hij ernstig. ‘Het is tenslotte ook mijn belang.’

Handige Henkie keek op toen hij De Cock onaangediend zag binnenstappen, de heer Hofman in zijn kielzog. Heel even was hij sprakeloos, toen trok hij zijn gezicht in een vreemde grijns. ‘Zet de kip maar af,’ riep hij naar achteren, ‘mijn eetlust is al bedorven.’

Uit de keuken stapte een vrij jong hoertje, met een vork in haar hand. Ze droeg niet veel meer dan een huiselijk schortje, wat een komische indruk maakte. Toen ze De Cock in het oog kreeg, zei ze ‘O.’ In die ene letter lag meer uitdrukking dan in twintig versregels van Vondel. De Cock keek het tweetal geamuseerd aan.

Het hoertje liep op hem toe. ‘Had je nou niet kunnen wachten,’ zei ze geërgerd, ‘tot na nieuwjaar? Verdomme nog an toe. Het is voor ons toch zeker ook kerst.’

Henkie stond snel op. ‘Hou je mond,’ beet hij haar toe. ‘Meneer De Cock komt ons gewoon een prettig kerstfeest wensen.’ Zijn toon veranderde, werd bijna vleiend. ‘Nietwaar, meneer De Cock. Zo is het toch?’

De Cock lachte inwendig, maar liet daar uiterlijk niets van blijken. ‘Ik vrees,’ zei hij, ‘dat je je vergist. Ik kwam hier om je de heer Hofman voor te stellen.’

Hij wendde zich tot de heer Hofman en wees naar Henkie. ‘U herkent deze man?’

‘Ja.’

‘U hebt hem gisterenavond ontmoet in een café op de Nieuwendijk.’

‘Ja.’

‘Voor u hem ontmoette, had u uw portefeuille nog?’

‘Ja.’

‘U droeg hem in uw binnenzak?’

‘Ja.’

‘En u hebt gevoeld hoe deze man uw portefeuille vastpakte en uit uw jasje wegnam?’

‘Ja.’

‘U durfde er niets van te zeggen, omdat u bang was voor herrie in dat café, waar u niemand kende?’

‘Ja.’

‘Maar het is absoluut zeker dat deze man uw portefeuille rolde.’

‘Ja.’

‘U bent bereid dit voor de rechtbank onder ede te verklaren?’

‘Ja.’

Handige Henkie hoorde de nogal eenzijdige conversatie met stijgende verbazing aan. ‘Hee, hee,’ riep hij verbijsterd, ‘wat is dat? Zeg, hee, De Cock, zo’n spelletje kan je met mij niet spelen. Dat is gewoon rechtsverkrachting. Maar dat gaat niet. Dat is…’

De Cock toonde hem een effen gezicht. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg hij onnozel. ‘Je hebt op een handige manier die man zijn portefeuille gerold. Dat is alles.’

Henkie keek hem achterdochtig aan. Hij kende De Cock al vele jaren. Dit was niet de eerste keer dat hij met hem te maken had. Zijn hersenen werkten snel. De bijnaam Handige Henkie had de penose hem niet voor niets gegeven.

Hij voelde dat De Cock ergens op aan stuurde. Er was nog nooit iemand geweest die had gevoeld dat hij hem zijn portefeuille afnam. Hij kende zijn vak. Die vent stond te liegen. Je kon het gewoon aan hem zien. De Cock liet hem ook alleen maar ‘ja’ zeggen.

Henkie vernauwde zijn ogen tot spleetjes. ‘En als ik nou eens ontken?’

De Cock maakte een gebaartje. ‘Dan stop ik je gewoon in de bak. Kerst of geen kerst.’

Henkie verzonk in gepeins. ‘En…’ zei hij na een poosje, ‘als ik beken?’

De Cock grijnsde vriendelijk. ‘Dan… eh, dan zouden we er nog eens over kunnen praten.’

Henkie liet zijn sluwe ogen over De Cock en Hofman gaan. ‘Er valt dan niets te praten,’ zei hij. ‘Ik heb de portefeuille van meneer niet gerold.’

Hij peilde de reactie.

De Cock zuchtte. ‘Het is jammer van de kip,’ zei hij. ‘Ik zou best een boutje hebben gelust. Ik heb van vanmorgen af niet gegeten. Bovendien wilde de heer Hofman graag naar huis. Als ik eerst nog zijn verklaring in een proces-verbaal moet vastleggen, dan wordt het wel wat laat…’

Henkie proefde de toespeling. Hij was volkomen op de hoogte van de werkwijze van de recherche. Hij begreep wat De Cock bedoelde. Die meneer Hofman had geen officiële aangifte van zakkenrollerij ondertekend.

‘Van die tweehonderd gulden,’ zei Henkie aarzelend, ‘heb ik niet veel meer over.’ Er verscheen een grijns op zijn gezicht. ‘Een gedeelte ligt in de braadpan: drie malse kippetjes.’

De Cock knikte. ‘Ik geloof dat we elkaar begrijpen,’ zei hij. ‘Waar heb je die portefeuille gelaten?’

‘Weggegooid.’

‘Zomaar?’

‘Nadat ik het geld eruit had gehaald.’

‘Dat snap ik. Maar heb je de portefeuille zomaar los weggegooid. Ik bedoel, was er niets bij?’

Het gezicht van Henkie betrok. ‘Het is een slechte tijd, meneer De Cock. Ik ben nog niet zo lang vrij. Ik heb nog niet zoveel kans gekregen om wat te verdienen. En met de kerstdagen voor de deur.’

‘Je hebt dus nog iets gejat?’

Henkie antwoordde niet. ‘Haal een stuk kip voor de heren,’ zei hij tegen het vrouwtje. ‘Je hebt het toch gehoord. Meneer De Cock heeft vanaf vanmorgen niets meer gegeten.’

Het hoertje haastte zich naar de keuken.

‘Ga toch zitten, heren,’ nodigde hij uit, ‘ga toch zitten. U wordt zo bediend.’

De Cock nam aan tafel plaats. Meneer Hofman volgde.

‘Je hebt nog steeds geen antwoord gegeven op mijn vraag,’ zei De Cock met effen stem.

Henkie trok een vies gezicht. ‘Moet dat nou. Ik heb al ellende genoeg.’

De Cock streek met zijn hand over zijn gezicht. Hij wist dat hij met Henkie geduld moest hebben. Het had geen zin om de zaak te forceren. Als Henkie dichtklapte en geen woord meer zou zeggen, was hij verder van huis.

‘Luister eens Henkie,’ zei hij vriendelijk, ‘ik ben er niet op uit om jou in de bajes te helpen en ook meneer Hofman heeft er dit keer geen bezwaar tegen dat je van zijn centen kippetjes eet. Maar ik verwacht dan ook van jou alle medewerking. Hoe ben je aan dat damestasje gekomen?’

Henkie zuchtte. ‘U hebt de portefeuille natuurlijk samen met het tasje gevonden. Ik begrijp het wel. En nu wil je weten waar ik dat tasje vandaan had.’

‘Precies.’

‘Gewoon gejat uit een wagen.’

‘Waar?’

‘Op de Keizersgracht.’ Hij zuchtte opnieuw. ‘Kijk, meneer De Cock, nadat ik de portefeuille van meneer had gerold, ben ik naar mijn ouwetje gegaan in de Herenstraat.’

‘Ik dacht dat je moeder al honderd keer dood was.’

Henkie maakte een gebaartje. ‘Ach meneer De Cock, dat is business. Zonder dollen. Ik ben gek op mijn ouwetje en ben blij dat ze nog leeft. In die platvink van meneer zaten tweehonderd gulden. Het was lang niet gek. Ik dacht, kom, laat ik dat ouwe mens ook wat brengen. Dat heb ik ook gedaan. Ik ben een paar uur bij haar gebleven. Op weg naar huis, op de Keizersgracht, struinde ik nog wat langs de auto’s. Je kan toch nooit weten, nietwaar? Afijn, in een van de wagens zag ik een tasje staan, op de achterbank. Ik voelde eens aan de kruk. De wagen was niet afgesloten. Wat kon ik anders doen dan het tasje meenemen.’

‘Juist, en verder?’

‘Nou, toen heb ik het geld uit het tasje genomen. Het was niet veel. Een paar gulden maar. De portefeuille van meneer had ik nog steeds bij mij. Die heb ik maar in het tasje gedaan en toen ik op weg naar huis langs de Brouwersgracht kwam, heb ik het tasje met portefeuille en al in het portiek geslingerd. Ik dacht, dat vinden ze wel. Waarom zou ik die rommel in de gracht gooien? Voor de mensen zitten er soms nog waardevolle papieren in.’

‘Hoe edelmoedig,’ grijnsde De Cock.

‘Nou ja,’ zei Henkie verongelijkt, ‘het is toch zo. Wat heb ik nou aan die papieren.’

De Cock dacht even na. ‘Zou je mij nog kunnen aanwijzen waar die wagen stond?’

‘Welke wagen?’

‘Waar je dat tasje uit gehaald hebt.’

‘Natuurlijk. Ik weet het nog precies.’

‘Mooi, dan moet je straks maar even met mij meegaan.’

Het vrouwtje kwam uit de keuken. Ze droeg een ronde witemaille schaal met een paar prachtig bruin gebraden kippen. ‘Zet maar neer, meid,’ zei Henkie opgewekt. ‘Mijn eetlust is teruggekomen.’

Het werd een geanimeerde maaltijd in een vreemd decor: een peuterig kamertje op de derde verdieping van het gammele pandje van Manke Miep, de oude hoerenwaardin en toevluchtsoord voor pas ontslagen bajesklanten.

Een schemerlamp zonder kap wierp een schel licht op het wiebelende tafeltje en toverde grote zwarte koppen op de muur. Serviesgoed was er niet. Alleen de schaal waarin de kippetjes waren opgediend. Een stuk doorschijnend plastic diende als gemeenschappelijk bord. Henkie smakte vergenoegd.

Het hoertje, met haar blote rug naar een roodgloeiend salamandertje, peuterde met paarsgelakte nagels het witte vlees van de botjes. De Cock prees het vrouwtje om haar kookkunst. ‘Je moest er maar bij blijven,’ zei hij. ‘Je bent er goed in.’

Henkie grinnikte met volle mond. Zijn glimmend vette hand gleed achter het schortje, waaronder ze niets droeg. ‘Ze is overal goed in,’ zei hij met glinsterende oogjes.

Meneer Hofman bloosde en het hoertje lachte.

De Cock bedacht dat hij bezig was een misdrijf te plegen. Hij at kippenboutjes van gestolen geld. Het idee amuseerde hem kostelijk. Zijn gemoed werd er niet door bezwaard.

9

De Cock stond met Hofman bij de deur te wachten. Het hoertje bracht de schaal naar de keuken en ruimde de botjes op. Henkie draalde. Hij liep wat onrustig heen en weer, kon zijn stropdas niet in de juiste knoop krijgen en trok bij het aantrekken van zijn schoenen de veters stuk. Het ging allemaal wat onhandig, te onhandig voor Handige Henkie.

De Cock zag het. ‘Schiet toch wat op,’ maande hij.

Henkie stopte zijn stuntelige activiteiten en liep aarzelend op hem toe. Hij hield zijn hoofd een beetje schuin. Zijn kin glom nog van het vet van de kippen. ‘Ik ga liever niet direct met u mee,’ zei hij. ‘Ik kom straks wel op m’n eentje naar het bureau.’ De Cock trok vragend zijn wenkbrauwen op.

Henkie lachte wat verlegen. ‘Kijk,’ zei hij verontschuldigend, ‘ik loop eigenlijk niet graag met u door de buurt. Begrijp me goed, meneer De Cock, ik heb niks tegen u, hoor, nee, dat is het niet. Ik zal u ook wijzen waar die wagen stond. Echt, dat doe ik. Maar…’ hij aarzelde even, ‘ziet u, ik ben nog maar zo kort uit de lik, en als ze me in de buurt met u samen zien, dan denken ze vast dat u me nou alweer te grazen hebt.’ Hij trok een mistroostig gezicht. ‘Dat… dat is wat vernederend, hè, vindt u niet? Ik moet toch ook een beetje aan mijn reputatie denken.’

‘Ik begrijp het,’ zei De Cock doodernstig, ‘kom straks dan maar. Ik verwacht je over een halfuurtje.’

Henkie lachte opgelucht. ‘U ken op me rekenen.’

‘Ik weet het,’ zei De Cock. ‘Dat kan ik.’

Hij groette het hoertje beleefd en liet zich met Hofman langs het donkere trapje zakken. Buiten namen ze afscheid.

‘Ik heb nog nooit in mijn leven zo’n kerstdag meegemaakt,’ lachte Hofman. ‘Wat een ervaring. Wilt u geloven, dat dat mij best die tweehonderd gulden waard was.’ Er glommen pretlichtjes in zijn ogen. ‘Ik zou eigenlijk graag willen weten hoe uw onderzoek verder afloopt. Ik ben er gewoon nieuwsgierig naar. Kan ik ook verder niet meedoen?’

De Cock glimlachte. ‘Gaat u maar fijn terug naar huis, naar uw vrouw en kinderen. U leest het allemaal wel in de krant. In ieder geval bedankt voor uw hulp. Uw portefeuille houd ik nog even. Over een paar dagen kunt u hem bij mij komen ophalen. Ik stuur u nog wel een berichtje.’

De heer Hofman drukte hem hartelijk de hand. ‘Het was mij heel aangenaam,’ zei hij plotseling vormelijk. Hij stapte weg met korte, driftige pasjes.

De Cock keek hem na. ‘Toch geen onaardig kereltje,’ mompelde hij. Toen draaide hij zich om en slenterde naar de Warmoesstraat. Het begon al te schemeren.

Brigadier Wensdorp, de oude wachtcommandant, keek op van zijn dienstboek toen De Cock het bureau binnenstapte. ‘Gut,’ zei hij verwonderd, ‘nog steeds in touw?’

De Cock schoof zijn hoed iets naar achteren. ‘Wat moet ik?’ zei hij met een gebaar van wanhoop. ‘Ik kan er toch moeilijk halverwege mee stoppen.’

De oude Wensdorp keek hem onderzoekend aan. ‘Ik geloof,’ zei hij grijnzend, ‘dat je het best zou willen.’

De Cock haalde zijn schouders op. ‘Het is een moord, anders was ik allang naar huis gegaan. Maar ik kan die jongen toch niet alleen laten modderen. Hij is nog zo onervaren.’

‘Vledder?’

De Cock knikte. ‘Heb je al wat van hem gehoord?’

‘Nee, niks. Er is wel tweemaal voor je gebeld. Een zekere Tom van Wijk wilde je spreken. Ik heb nog gevraagd of ik de boodschap kon aannemen, maar hij zei dat hij je nog wel zou terugbellen.’

‘Mooi,’ zei De Cock peinzend, ‘mooi, dan wachten we maar af. Heb je nog een mannetje in burger beschikbaar?’

De brigges snuffelde in zijn dienstboek. ‘Ja, ik heb Klaas Pieper voor je.’

De Cock knikte. ‘Die is wel geschikt. Stuur hem maar naar boven. O ja, als je Handige Henkie ziet binnenstuiven, laat hem dan ongehinderd passeren. Ik heb hem nodig.’

Hij liet de oude Wensdorp alleen en liep wat steunend de trap op. Boven, op de recherchekamer, deed hij het licht aan, smeet zijn hoed op een bureau en deed zijn jas uit. Hij voelde zich wat loom. Thuis ging hij na de maaltijd meestal wat zitten suffen in een fauteuil. Dat kon hij zich nu moeilijk veroorloven. Hij moest verder en bedacht dat het al meer dan vijftien uur geleden was dat Vledder hem uit bed had gebeld. Al die tijd was hij onafgebroken met de zaak bezig geweest. Hij had zich moeizaam door een stel getuigen geworsteld en was in feite nog geen steek opgeschoten.

Hij liet zich in zijn stoel zakken en hees zijn benen op het bureau. Hij voelde zijn voeten. Het was een slecht teken, vond hij. Als hij volop in de running was, voelde hij zijn voeten niet. Alleen als het slecht ging, als hij de gedachte had in een labyrint te dolen, dan gaven zijn voeten pijnlijk acte de présence. Klaas Pieper kwam de kamer binnen. Een vriendelijke lach op zijn gezicht, een kop koffie in zijn hand. Hij zette de koffie omslachtig voor De Cock neer. ‘Voor een groot speurder,’ spotte hij, ‘als huldeblijk van een stille bewonderaar.’ Hij stak zijn vinger omhoog. ‘En die bewonderaar ben ik.’

De Cock keek in de grijnzende snuit en lachte. Klaas Pieper stond bekend als een grappenmaker, die het leven en de politiedienst niet al te ernstig opvatte. Misschien was hij wel juist daarom een goed politieman, die het publiek met kwinkslagen makkelijk naar zijn hand wist te zetten. Veel superieuren konden zijn grapjes echter maar matig waarderen. Daarom zat hij vaak in het verdomhoekje. Van zijn bevordering kwam niet veel terecht.

‘De grote speurder,’ spotte De Cock terug, ‘zit met een akelig raadseltje.’

‘Vertel op,’ riep Klaas enthousiast, ‘raadseltjes, daar ben ik goed in.’

De Cock vergat even dat hij voeten had. ‘Wat denk je,’ zei hij, ‘van een lijk in het water van de Herengracht, een tasje in een portiek op de Brouwersgracht, een auto op de Keizersgracht en een koffertje in het Amsterdamse bos.’

‘Strooiavondje,’ antwoordde Klaas prompt.

De Cock schoot in de lach. ‘Ja,’ zei hij, ‘daar lijkt het op. Maar we hebben kerst, geen Sinterklaas. En als je nu even ernstig wilt zijn, zal ik je zeggen wat je moet doen.’

Klaas trok een strak gezicht. ‘Oké, baas.’

De Cock glimlachte. ‘Mooi,’ zei hij. ‘Ga naar de stationsrestauratie op het eerste perron en scharrel de kelner op die gisterenavond zo tussen zeven en negen uur dienst had.’ Hij trok de la van zijn bureau open en gaf hem de foto van Ellen. ‘Vraag of hij zich dit meisje herinnert. Als het goed is, was ze in gezelschap van een blonde militair. Misschien heeft de kelner iets opgevangen van een gesprek. Probeer erachter te komen hoe laat ze weggingen en of ze samen vertrokken, of zij of hij alleen. Enfin alles wat je maar over dat meisje en de militair te weten kunt komen.’

‘Is dat alles?’

‘Nee, ik heb nog wat. Als je in het station klaar bent, ga je naar de garage op de Nieuwe Zijds Voorburgwal. Probeer de pompbediende te pakken te krijgen die gisterenavond zo om de klok van half tien, tien uur, de verwarming van een auto heeft nagekeken. Vraag hem wat hij zich van de bestuurder van die auto herinnert, of hij een bon voor hem heeft uitgeschreven en hoe de bestuurder heeft betaald. Bijvoorbeeld uit zijn portefeuille of los uit zijn zak. Heb je dat allemaal begrepen?’

‘Volkomen.’

‘Daarna kom je naar het bureau. Ben ik er niet, dan blijf je hier wachten, misschien heb ik je nog nodig.’

‘Oké, baas.’

‘Enne… bedankt voor je koffie.’

Klaas vertrok grijnzend.

Hij had nog maar juist de recherchekamer verlaten, toen de telefoon ging. De Cock nam de hoorn op. Hij herkende de stem direct. Het was Tom van Wijk.

‘Ik heb gedaan wat u gezegd hebt,’ begon hij. ‘Ik ben bij die juffrouw Van Wijngaarden geweest. Zeker wel een paar uur.’

‘En?’

‘Het ging nogal stroef. Ze was eerst niet erg spraakzaam. Ze zei dat ze niets wist van de mannen met wie Ellen omgang had. Maar ik bleef aandringen en zei dat Ellen de verloving met mij toch niet voor niets had verbroken.’

‘Nou en?’

‘Ten slotte vertelde ze mij een heel lang verhaal over haarzelf. Hoe ze als jong onervaren meisje naar Amsterdam was gekomen. Hoe ze een betrekking had gekregen op een kantoor. Hoe ze in contact was gekomen met mannen die zich heel lief hadden voorgedaan. Hoe ze…’

‘Ja, ja,’ onderbrak De Cock ongeduldig, ‘maar waar liep het op uit?’

Het was even stil aan de andere kant van de lijn.

‘Weet u,’ hoorde hij na een poosje, ‘dat Femmy van Wijngaarden een kind heeft?’

‘Ja, dat weet ik.’

‘Maar weet u ook van wie?’

‘Nee.’

Er was weer een korte stilte. ‘Van de heer Dolmen.’

‘Wat?’ De Cock nam met een ruk zijn benen van het bureau.

‘Van de heer Dolmen. Ze heeft jaren omgang met hem gehad. Stiekem natuurlijk, want die Dolmen is getrouwd en heeft een stel kinderen.’

‘Wat zei ze van Ellen?’

‘Niets.’

‘Had Ellen omgang met Dolmen?’

‘Dat heeft ze niet gezegd.’

‘Heb je het gevraagd?’

‘Ja.’

‘En?’

‘Ze… ze zei dat ik nu genoeg wist.’

De Cock beet op zijn onderlip. Het raderwerk van zijn gedachten kwam plotseling weer in volle gang. Hij voelde alle loomheid uit zich wegzakken. ‘Waar ben je op het ogenblik?’ ‘In een café op de Overtoom.’

‘Hoe lang is het geleden dat je bij haar vandaan ging?’

‘Ongeveer een halfuurtje. Ik heb u al een paar keer gebeld, maar u was er niet.’

‘Ja, ja,’ zei De Cock en dacht na. ‘Luister Tom, ga terug naar Femmy, onmiddellijk. Ik hoop dat ze nog thuis is. Als ze nog thuis is, blijf je bij haar tot er iemand van ons komt.’

‘En als ze niet meer thuis is?’

‘Dan bel je ons direct op. Begrepen?’

‘Ja, meneer De Cock.’

‘Mooi.’

Hij verbrak de verbinding en streek met zijn hand over zijn gezicht. Het was een goed idee geweest, bedacht hij, om die jongen op haar af te sturen. Een heel goed idee. Hij had direct al gevoeld dat die juffrouw Van Wijngaarden iets achterhield. Ze was te gesloten. Eigenlijk wist hij nog verrekt weinig. Hij zou haar nog eens aan de tand voelen. Maar dan hier in de recherchekamer, in zijn eigen omgeving, en niet zo zachtzinnig. Wat dacht dat juffie wel? Hij had geen tijd om verstoppertje te spelen. Het was een moord.

Het rinkelen van de telefoon verstoorde zijn overpeinzingen. Het was Wensdorp.

‘Henkie is op weg naar boven.’

‘Prachtig. Is Klaas al weg?’

‘Nee, die staat nog voor de balie.’

‘Hou hem vast. Ik kom zo naar beneden.’

Hij smeet de hoorn op de haak, zette zijn hoed op en greep zijn jas. In de gang botste hij bijna tegen Henkie.

‘Wat een haast?’

De Cock grijnsde. ‘Ik ben doodsbenieuwd naar die wagen van jou.’

Henkie trok zijn schouders op en snoof. ‘Er was niks aan te zien.’

10

De Cock loodste het wagentje door de nauwe straatjes van de Amsterdamse binnenstad. Het ging langzaam, want het hart van Amsterdam is nog gebouwd voor snelle handkarren en een enkele vigilante.

De Cock speelde met het lichtsignaal; prikte gaatjes in het duister. Henkie zat naast hem en bestudeerde de knopjes en schakelaars van de mobilofoon. Hij deed het met kinderlijke interesse. ‘Weet je,’ zei hij, ‘dat ik in een politiewagen nog nooit voorin heb gezeten? Altijd achterin, met van die dingetjes om mijn polsen.’

De Cock glimlachte. ‘Je gaat vooruit,’ spotte hij.

Bij de St. Olofsteeg stopte De Cock en wachtte gelaten tot een eenzame dronkeman eindelijk de rijweg verliet. Pas toen reed hij verder. ‘Ik vraag me af,’ zei hij, ‘wanneer je eens normaal werk gaat zoeken?’

Henkie grijnsde. ‘Voor werken staan mijn handen verkeerd.’ De Cock trok zijn schouders op. ‘Ik meen me te herinneren,’ zei hij, ‘dat je eigenlijk van beroep bankwerker bent. Er is voor jou werk genoeg. Goed loon, vakantietoeslag, en weet ik veel. Zoek een nette vrouw en zet een familie op poten. Als straks je ouwetje doodgaat, heb je niets meer.’

Henkie grijnsde opnieuw een beetje droevig. ‘Ach, meneer De Cock,’ zei hij meewarig, ‘zeg nou zelf, daar ben ik toch geen man voor. Ik hou nu eenmaal van avontuur.’

‘Avontuur?’ meesmuilde De Cock. ‘In de bak, uit de bak. En daartussen een beetje hokken op een stinkend krot met een tweedehands vrouwtje.’

Henkie keek verontwaardigd op. ‘Kom nou, meneer De Cock,’ zei hij met een lichte hoofdbeweging. ‘Je hebt ’r nou zelf gezien. Zo slecht is ze nou ook weer niet.’ Hij snoof. ‘Tweedehands…’

De Cock grijnsde. ‘Je kan toch moeilijk beweren,’ zei hij, ‘dat ze zo van haar moeder komt.’

Henkie wond zich een beetje op. ‘Nou… en wat zou dat? Er zijn genoeg momenten dat je daar helemaal niet bij denkt.’

De Cock reageerde niet. Hij bepeinsde of hij aan alles had gedacht. Hij had Klaas Pieper de opdracht gegeven om de kelner en de pompbediende voorlopig maar even te vergeten. Dat kon later nog wel. Hij moest eerst de politie in Amstelveen bellen en Vledder berichten dat hij op de terugweg Femmy en de militair oppikte en naar het bureau bracht. Hij had Klaas ook gevraagd om contact op te nemen met de politie te Hoorn. Misschien wisten ze daar iets van de familie Van Wijngaarden. Je kon nooit weten. Femmy leek hem de sleutel tot de oplossing.

De Cock parkeerde het wagentje op de Keizersgracht, niet ver van de Herenstraat. Daar stapten ze uit. Het was er stil.

De Cock nam de zaklantaarn uit de wagen en sloot de portieren af. Henkie liep al vooruit. Een goede dertig meter vanaf de Herenstraat bleef hij staan en wees naar een plek aan de walkant tussen de bomen. ‘Hier was het,’ zei hij. ‘Hier stond die wagen waar ik het tasje uit gapte. Ik dacht dat het een Amerikaanse wagen was.’

De Cock bukte zich en liet het licht van de zaklantaarn langs de straat schijnen. Tussen de bomen, in de half bevroren brij van verrotte bladeren, waren wel bandensporen zichtbaar. Maar het was een haast onontwarbaar geheel. De Cock telde wel zes verschillende profielen en begreep dat er maar weinig bewijskracht uit viel te putten. Hij richtte zich langzaam op en keek schuin omhoog. Door de kale takken van de bomen schemerden de gevels van een rijtje statige herenhuizen. Geen van die huizen was nog bewoond. Ze waren alle omgebouwd tot kantoren. Het was jammer. Maar wie was er nog in staat om zo’n grachtenhuis in zijn geheel te bewonen?

Henkie stak een sigaret op. ‘Nou,’ zei hij verveeld, ‘waar wachten we op? Je hebt het gezien. Laten we gaan.’ Hij grijnsde breed. ‘Dat tweedehandsie van me zit te wachten.’ De opmerking van De Cock van zo-even zat hem nog dwars. ‘Wat moet je hier nog langer zoeken?’ De Cock zuchtte. Hij had het gevoel dat hij nog niet weg moest gaan. Er was iets dat hem tegenhield. Hij keek nog eens omhoog en werd getroffen door het grillige lijnenspel dat de kale takken en twijgen tegen het grauw van de hemel toverden. ‘Dat tasje lag toch op de achterbank?’

‘Ja, gewoon los op de achterbank.’

De Cock stelde zich de situatie voor: Henkie scharrelend langs geparkeerde wagens, op zoek naar buit. ‘Was de wagen nog warm?’

Henkie trok een denkrimpel in zijn voorhoofd en streek met zijn hand over zijn borstelige kruin. ‘Nou u het zegt, ja, de ruiten waren wat beslagen. Ik herinner me nog dat ik eerst dacht dat er een paartje in zat te vrijen. Maar toen ik dichtbij kwam, zag ik dat er niemand in zat. Er was alleen dat tasje.’

De Cock knikte en gebaarde voor zich uit. ‘Brandde er nog ergens licht in een van die huizen?’

‘Daar… eh, daar heb ik niet zo op gelet. Ik heb dat tasje gepakt en ben ’m gesmeerd.’

‘Heb je nog iemand op de gracht gezien?’

Henkie snoof. ‘Ik hou niet van getuigen.’

‘Er was dus niemand?’

‘Nee.’

De Cock slenterde naar het trottoir. Het licht van zijn zaklantaarn speelde over de statige bordessen en de naamplaten naast de deur. Hij had het nummer niet in zijn hoofd, maar voelde dat hij dichtbij was. Plotseling ving hij in het ovaaltje van licht de naam die hij zocht: Dolmen en Van Vliet, assuradeuren op een glimmend gepoetste koperen plaat in zwarte letters.

Handige Henkie was hem gevolgd en kwam naast hem staan. Beiden keken ze omhoog. De Cock hield de zaklantaarn nog steeds op de plaat gericht.

‘Een mooi pandje,’ zei Henkie bewonderend. ‘Je zou zo denken dat er heel wat te halen viel, maar in de regel valt het bar tegen. Als je pas begint… dan laat je je nog wel eens door zo’n plaat verleiden. Assuradeuren, denk je dan, daar zit poen. Nop, gewoon nop. Ja… ze hebben wel poen, maar dat staat op de bank.’ Hij wierp zijn peukje op de straat en trapte het uit. ‘Ik zag eens,’ zo babbelde hij verder, ‘ook zo’n plaat, weet je, zo’n rijke koperen plaat en daar stond ‘kas’ op. Gewoon Kaa, Aa, eS. Het was zo aan de buitenkant geen moeilijk pandje en ik dacht: kom, laat ik eens kijken of ze hier beter bij kas zijn dan ik.’ Hij snoof verachtelijk. ‘En wat denk je? Geen stuiver. Nou… en sindsdien…’

De Cock luisterde naar de ervaringen van Henkie. Hij deed het met een half oor, want zijn gedachten verwijlden intussen bij Ellen. Hij vroeg zich af wat ze in de laatste uren van haar leven had gedaan. Hoe kwam haar tasje op de achterbank van die wagen terecht, en dat nog wel zo dicht bij het kantoor waar ze werkte? Er moest verband bestaan. Ze bezat vermoedelijk zelf geen sleutel van het kantoor. Daarvoor was ze nog te kort in dienst. Maar gezien het tasje was ze er waarschijnlijk wel geweest. Wie had haar dan binnengelaten? Wat verborg dit oude grachtenhuis?

Hij liet het licht op de deur schijnen. Er was niets bijzonders aan te zien. Geen sporen van braak of verbreking. Hij keek langs de gevel omhoog. Het pand zag er ongenaakbaar uit. Henkie babbelde maar door. Zijn ervaringen als inbreker waren legio. Hij vertelde met smaak.

De Cock keek hem aan. ‘Zou… eh, zou jij,’ onderbrak hij hem, ‘de boel hier open kunnen maken, zonder een ravage aan te richten?’

Handige Henkie liet zijn kennersblik langs de deuren en ramen zweven. Hij knikte vaag. Zijn lippen in een tuitje. ‘Ja,’ zei hij traag, ‘dat zou wel gaan. Als ik mijn spulletjes bij mij had, was het zo bekeken. Hoogstens een paar minuten werk.’

De Cock streek met zijn hand langs zijn kin. ‘Waar heb je je spulletjes?’

Henkie kreeg plotseling berouw van zijn openhartigheid. Hij besefte dat hij eigenlijk te veel had verteld. De Cock was en bleef tenslotte een rechercheur. En rechercheurs… op een of andere manier waren ze nooit te vertrouwen. In zijn gemoed ontwaakte weer de achterdocht. In zijn oogjes blonk wantrouwen.

‘Ik gebruik mijn spulletjes niet meer, De Cock,’ zei hij verdedigend, als gold het een verhoor, ‘echt niet. Ze liggen bij mijn ouwetje op zolder. Er zit dik het vet op. Na die laatste kraak, weet u wel, heb ik ze niet meer gebruikt.’

De Cock slikte wat moeilijk een stapeltje ambtelijke voorschriften weg en zuchtte. ‘Zou je ze nog eens uit het vet willen halen?’

‘Wat?’

De Cock zuchtte opnieuw. ‘Voor één keertje. Ik wil hier naar binnen.’

Henkie begon wat schaapachtig te lachen. ‘Bedoel je…?’ De Cock knikte met een ernstig gezicht. ‘Dat bedoel ik.’ Henkie lachte opnieuw, een vreemd zenuwachtig lachje. Hij kon het niet vatten. Het idee leek hem te absurd. Het was nog nooit vertoond. Zijn scherpe blik gleed langs de gelaatstrekken van De Cock. Hij kende dat gezicht. Het was hem vertrouwd uit vele verhoren. De diepe rimpels in het voorhoofd, de wat borstelige wenkbrauwen, de vriendelijke grijze ogen, de scherpe plooien in de wangen… het was er allemaal. Alleen die halfgeamuseerde trek om de mond, die was er nu niet. ‘Wilt u echt naar binnen?’

‘Ja.’

‘Enne… kan ik er geen kwaad mee?’

De Cock grijnsde. ‘Als er narigheid van komt, neem ik alle verantwoording.’

Henkie knikte peinzend. Met zijn onderlip naar voren gestoken keek hij De Cock een tijdje aan. Langs zijn wangen trilde een zenuwtrek. Hij stond kennelijk in tweestrijd. Niet lang. Hij schoof zijn onderlip terug en plooide zijn mond tot een vriendelijke glimlach. Zelfs zijn ogen lachten mee. ‘Eigenlijk,’ gebaarde hij, ‘eigenlijk bent u ook nooit rot voor mij geweest.’

Het klonk als een eindconclusie van een overpeinzing. Hij wierp nog een blik op de ramen en de deuren van het pand en schatte wat hij nodig had. Toen beende hij weg om zijn spulletjes te halen.

11

Handige Henkie werkte snel en volkomen in stijl met handschoenen aan. Hij was in de ban van het ‘karwei’ en hanteerde zijn spulletjes met meesterhand.

De Cock keek vanaf een afstand toe, geboeid door Henkies handigheid. Hij diende in feite als uitkijk, maar deed dat zo slecht, dat ze bijna door een eenzame wandelaar werden overlopen. Gelukkig lette de man niet op. Hij slenterde, zonder hen op te merken, rakelings voorbij. Toen hij uit het gehoor was, vloekte Henkie. ‘Lelijke klo…’ Hij herinnerde zich bijtijds dat hij een wat vreemde maat had. ‘Neem me niet kwalijk,’ zei hij verontschuldigend. ‘Ik was effe geschrokken.’

De Cock knikte. ‘Het is goed,’ zei hij, ‘het was mijn schuld.’ Henkie morrelde verder. Na een paar minuten had hij de deur van het souterrain opengepeuterd. Mooi vakwerk. De deur had van de behandeling bijna niet geleden. Er was zo oppervlakkig niets aan te zien.

De Cock klopte hem goedkeurend op de schouder. ‘Ga maar mee naar binnen,’ zei hij, ‘misschien ontmoet ik nog meer obstakels.’

Ze deden de deur van het souterrain achter zich dicht en begonnen hun tocht door het pand. De Cock wist eigenlijk niet waarnaar hij moest zoeken. Hij volgde meer een impuls. Ellen was op de avond dat zij werd vermoord vermoedelijk hier geweest. Hij zocht naar het waarom en hoopte sporen te vinden die hem het antwoord zouden verschaffen.

Met Henkie op zijn hielen liep hij door de lange marmeren gangen, ging het ene bureau in, het andere uit. Het licht van hun zaklantaarns danste langs stalen kasten en schrijfmachines onder hoezen.

Henkie stootte hem aan. ‘Zie je wel, niets te halen. Aan die schrijfmachines,’ doceerde hij, ‘heb je niets. Allemaal genummerd. Loop je zo mee stuk.’

De Cock glimlachte om het onderricht. ‘Ik kom hier niet om wat te halen,’ zei hij.

Plotseling bleef Henkie staan. ‘Ja, zeg, hee,’ riep hij halffluisterend, ‘waarvoor wou u eigenlijk naar binnen?’

De Cock zuchtte. ‘Omdat er een meisje is vermoord.’

‘Waar? Hier?’ Het klonk een beetje angstig.

‘Dat…’ zei De Cock, ‘wil ik onderzoeken.’

Henkie keek om zich heen. ‘Verdomme,’ zei hij wat benepen. ‘Dat had u me wel eens kunnen zeggen.’

Het licht van zijn zaklantaarn dwaalde in het rond, belichtte een schilderij aan de muur en ontdekte in het plafond een engeltje met een bazuin. Henkie bleef er even naar kijken. ‘Hoe oud was ze?’ De Cock was al een eindje vooruit. ‘Negentien,’ riep hij.

‘Waarom?’

Henkie liet zijn zaklantaarn zakken en schuifelde achter hem aan. ‘Nee, niks,’ zei hij somber. ‘Het gaat over.’

Op de eerste etage ontdekte De Cock het privé-kantoor. Het kreeg zijn speciale belangstelling. Hij zag dat de zware overgordijnen waren gesloten en waagde het het licht te ontsteken. ‘Blijf bij de deur staan,’ zei hij tegen Henkie, ‘en kom nergens aan.’

Henkie gehoorzaamde met knipperende ogen.

De Cock stak zijn handen in zijn zak en keek rond. De kamer was sober gemeubileerd: een donker bureau van bijzondere afmetingen, zware leren fauteuils, eikenhouten lambrizering. Het ademde een geest van betrouwbare degelijkheid. De Cock nam het beeld in zich op en zocht naar een dissonant, een verstoring van het geheel. Hij had daarvoor een scherpe blik, met een liefde voor het detail. Het was een natuurlijke eigenschap, in zijn beroep verder ontwikkeld. Ineens ontdekte hij een doffe, haast wit uitgebeten plek op de verder zo glanzende parketvloer. De aftekening vormde een grillige lijn, die kronkelend achter een poot van een van de fauteuils verdween. De Cock was onmiddellijk geïnteresseerd. Hij liet zich op zijn knieën zakken en knipte zijn zaklantaarn aan. Hij zag hoe de lijn zich onder de fauteuil voortzette en zich ten slotte sloot in een kring.

Henkie keek gespannen toe. ‘Daar heeft iemand iets gemorst,’ zei hij. De Cock richtte zich weer op. Zijn gezicht had een peinzende uitdrukking. ‘Wat doe je als je iets morst?’ zei hij. Henkie grijnsde. ‘Dan dweil je het op.’

De Cock knikte. ‘Precies,’ zei hij, ‘dan dweil je het op.’

Hij streek met zijn hand langs zijn gezicht en dacht even na. Daarna liep hij de kamer uit. Henkie achter hem aan. Op de gang opende hij een deur. Het was een diepe kast. Hij zag een stel stoffige ordners en deed de deur weer dicht. De volgende deur bracht wat hij zocht. De kast van de werkster. Er stonden een paar bezems, een stofzuiger, een boenblok en een stel in elkaar geschoven emmers. Op de bodem van de bovenste emmer lag een halfnatte, ineengeknoedelde dweil. De Cock tilde hem aan duim en wijsvinger omhoog en rook eraan. De geur van de dweil bevestigde onmiddellijk zijn vermoeden.

Hij bepeinsde hoe hij het zou doen. De dweil leek hem een te kostbaar bewijsstuk om als lokaas te gebruiken. Het risico was te groot. Als de dweil verloren ging, was hij zijn bewijskracht kwijt en dat leek hem minder vergeeflijk dan een inbraak op zijn gezag. ‘Houd eens even vast,’ zei hij.

Henkie nam de dweil van hem over. ‘Gatverdamme,’ zei hij met een vies gezicht. ‘Die dweil stinkt.’

De Cock knikte. ‘Ik verwachtte niet anders.’

Hij pakte van een spijker aan de binnenkant van de kastdeur een andere dweil en ging daarmee op zoek naar een fonteintje. Toen hij dat gevonden had, maakte hij de dweil nat en legde hem net zo verknoedeld op de bodem van de emmer neer. ‘Zo, dat is dat,’ zei hij. ‘En wat doe ik met deze dweil?’ Henkie hield hem zo ver mogelijk van zich vandaan.

‘Nog even vasthouden,’ glunderde De Cock. ‘Ik zal je er zo van verlossen.’

Hij liep naar het privé-kantoor, deed het licht uit en sloot de deur. In de kast met stoffige ordners vond hij een grote gele enveloppe. Daar pakte hij de dweil in.

Henkie keek hem aan. ‘Wat moet je met die vieze dweil?’

De Cock antwoordde niet. Hij keek nog eens rond en overzag de situatie. Die leek hem gunstig. De kast van de werkster lag pal naast de trap naar boven. Hij liep de trap op. Bovenaan bleef hij staan en keek naar beneden. ‘Schijn eens op de kastdeur.’ Henkie gehoorzaamde gewillig.

‘Mooi,’ mompelde De Cock, ‘heel mooi.’ Hij kwam langzaam de trap af. Een tevreden trek op zijn gezicht.

‘En verder?’ vroeg Henkie.

‘Verder niks, we gaan eruit.’

‘Bedoel je,’ zei Henkie verbaasd, ‘dat we alleen hebben ingebroken voor die gore dweil?’

‘Zo is het.’

Henkie schudde verbijsterd het hoofd. Hij had er geen woorden voor. Ze kwamen ongezien naar buiten, deden de deur van het souterrain weer dicht en liepen de gracht af. Op de hoek van de Herenstraat bleef De Cock staan. ‘Ik blijf hier wel even op je wachten,’ zei hij, ‘tot je je spulletjes weer naar de zolder hebt gebracht.’

Henkie wierp hem een halfspottende blik toe en wandelde met zijn aktetas onder zijn arm naar het huis van zijn oudje. Na een paar minuten was hij terug. ‘Moet je het nog controleren?’ vroeg hij sarcastisch.

De Cock haalde zijn schouders op. ‘Waarom? Ik ver trouw je toch? ’ Henkie leek wat verbolgen. ‘Luister eens, De Cock,’ zei hij geprikkeld, ‘dat ik die deur voor je openpeuterde was een vriendendienst op grond van onze relaties. Je moet er niets bij denken. Ik kraak niet meer, al jaren niet, en als je er bang voor bent dat ik de smaak weer te pakken krijg, ga je mijn spulletjes maar halen. Je weet nou waar ze liggen.’

De Cock zuchtte. ‘Ik bedoelde het niet slecht. Ik heb je toch gezegd dat ik je vertrouwde. En dat meende ik. Dacht je dat ik anders zo’n kunststukje met je had uitgehaald?’

Het gezicht van Henkie klaarde op. ‘Dat had je met een ander nooit geflikt, hè?’

De Cock glimlachte. ‘Vast niet. Ik was dan bang geweest dat ze er later misbruik van hadden gemaakt. Misbruik van vertrouwen, weet je.’

Henkie knikte peinzend. ‘Dat is schofterig.’ Het kwam uit de grond van zijn hart.

‘Precies,’ zei De Cock, ‘dat is schofterig.’ Hij klopte hem vertrouwelijk op de schouder. ‘Kom, Henkie, ik heb nog een hoop werk voor de boeg. Ik zal je thuisbrengen.’

‘Naar m’n tweedehandsie?’ Henkie lachte olijk.

De Cock schonk hem een knipoogje. ‘Het is een moordgriet,’ zei hij, ‘geloof me.’

En met die lof was Henkie dik tevreden.

De kerst in ogenschouw genomen, was de recherchekamer nogal druk bezet. Klaas Pieper, Vledder, Femmy van Wijngaarden en Tom van Wijk. Ze zaten wat verspreid, met grote onderlinge tussenruimten, en spraken niet. Klaas zat achter het bureau van De Cock, alsof hij daar thuishoorde. Vledder zat op een stoel bij het raam, zijn armen rustend op de leuning. Tom van Wijk speelde met een perforator en Femmy van Wijngaarden staarde wat somber voor zich uit. Er heerste een sfeer van gespannen afwachting.

Klaas Pieper had het minst van die sfeer te lijden. Hij had zijn plicht gedaan. Nadat hij Vledder had gewaarschuwd en deze met het vrouwtje en de militair was verschenen, was hij op zoek gegaan naar de kelner van de stationsrestauratie. Hij had hem direct gevonden. De kelner kon zich het meisje van de foto nog wel herinneren. Ze was in gezelschap geweest van een militair, precies zoals De Cock had gezegd. De militair was het eerst vertrokken. Daarna had het meisje naar de telefoon gevraagd. Dat was alles wat de kelner kon vertellen. Klaas wist niet of het belangrijk was. Het kon hem eigenlijk ook niet zoveel schelen. Hij had nu eenmaal een grenzeloze bewondering voor De Cock, een bewondering die hij nooit onder stoelen of banken stak, maar waarvan hij meestal luidruchtig getuigde. De Cock zou zelf wel uitmaken of het belangrijk was en zijn eigen conclusies trekken. Waarom zou hij erover piekeren.

Vanaf het station was hij naar de garage gegaan. De pompbediende wist nog alles van de reparatie aan de verwarming af. Hij kon zich ook de man van de auto nog heel goed herinneren. Hij had uit zijn portefeuille betaald en een flinke fooi gegeven. Er was geen bon uitgeschreven. Waarom? Klaas begreep wel waarom. De reparatie was voor de pompbediende natuurlijk een schnabbeltje geweest, waarvan zijn baas niets mocht weten. Enfin, dat was zijn zaak.

Het telefoontje met de politie in Hoorn had niet veel opgeleverd. Zeker, men kende daar de familie Van Wijngaarden wel. Een gewone nette familie met een dochter die in Amsterdam werkte. Dat was alles.

Klaas Pieper had het allemaal keurig op papier gezet. Hij zou het De Cock straks geven.

Vledder voelde zich niet prettig. Hij had weer dat gevoel buiten de zaak te staan. Het was de schuld van De Cock, vond hij. Die scharrelde maar wat. Hij kon er nooit een lijn in ontdekken. Waarom, zo vroeg hij zich af, dat vrouwtje naar het bureau gehaald? Wat wilde De Cock van die Femmy? Hij had haar toch al verhoord. En hoe kwam die Tom van Wijk bij haar? De Cock wist blijkbaar dat hij die jongen bij haar kon vinden. Had hij Tom naar haar toegestuurd? Het was mogelijk. Je kon van De Cock tenslotte alles verwachten. Hij stond zuchtend op en begon door de kamer te stappen.

‘Hoe lang moet ik hier nog blijven zitten,’ vroeg Femmy ongeduldig.

‘Tot mijn collega terugkomt.’

‘En hoe lang kan dat nog duren?’

‘Weet ik veel,’ antwoordde Vledder geprikkeld. ‘Hij zal zo wel komen.’

‘Ik ben anders niet van plan,’ zei ze opstandig, ‘om nog veel langer te wachten.’

Klaas kwam vanachter het bureau vandaan. ‘Hoor eens, juffie,’ zei hij dreigend, ‘als De Cock je laat ophalen, heeft hij daar een bedoeling mee. En denk nu niet,’ ging hij hoofdschuddend verder, ‘dat wij je dan zonder zijn toestemming laten gaan.’

Het gezicht van Femmy werd rood en achter de glazen van haar hoornen bril begonnen haar ogen vervaarlijk te flikkeren. Ze kwam met een ruk overeind. ‘Ik zou wel eens willen zien,’ zei ze vastberaden, ‘wie mij hier tegenhoudt.’

Nog voordat Klaas en Vledder haar hadden kunnen vastpakken, was ze al op weg naar de deur. Ze liep bijna in de armen van De Cock, die juist kwam binnenstappen. ‘Dag juffrouw Van Wijngaarden,’ zei hij vriendelijk. ‘U wilde ons toch nu al niet verlaten? Ik heb straks nog wel zo’n aardige verrassing voor u.’

12

‘Was het haar koffertje?’

‘Ja, ik heb het nog aan Femmy laten zien. Ze herkende het direct als het koffertje van Ellen.’

‘Nog bijzonderheden?’

‘Nee, niets. Het lag aan de kant van de weg langs de bosbaan. Vermoedelijk uit een auto geslingerd. Ik had nogal wat moeite om de vinder op te sporen. Daarom heeft het zo lang geduurd.’ De Cock knikte. ‘Sommige dingen kosten tijd,’ zei hij wijsgerig. Vledder geeuwde. ‘Ik begin honger te krijgen.’

‘In het dashboardkastje ligt nog dat stuk kerstkrans dat mijn vrouw voor je heeft meegegeven. Misschien heb je er nu trek in.’ Vledder pakte het zakje en hapte gretig. ‘Wat verwacht je van het bezoek aan Dolmen,’ vroeg hij met volle mond. ‘Hij zal ons niet veel meer kunnen vertellen dan Femmy.’

De Cock antwoordde niet direct. Hij klemde zijn vingers wat vaster om het stuur en bedacht hoe hij het onderhoud met Dolmen zou laten verlopen. ‘Hij was haar werkgever,’ zei hij na een poosje. ‘Hij heeft het recht te weten wat er met zijn personeel gebeurt.’

Vledder keek hem verwonderd aan. ‘En haar ouders hebben we nog niet eens gewaarschuwd.’

‘Je hebt gelijk,’ zuchtte De Cock. ‘Dat moet jij morgen maar doen. Je kan dan rustig voor de herkenning zorgen. Doe het voorzichtig, neem er de tijd voor. Het zal een grote slag voor ze zijn. Voor zover ik weet, was Ellen hun enige dochter.’ Vledder draaide zich naar hem toe. ‘Waarom doe jij het niet? Jij kan dat veel beter dan ik. Jij hebt er zo’n handje van om de mensen op hun gemak te stellen.’

‘Ik hoop er morgen niet te zijn.’

‘Wat?’

‘Nee, één kerstdag vind ik meer dan genoeg.’

Vledder was sprakeloos.

‘Dat is verschrikkelijk, meer dan verschrikkelijk.’

Meneer Dolmen had de rechercheurs minzaam ontvangen — een beetje geërgerd over de storing — en naar een ruim vertrek geleid, waar hij ze met een simpel handgebaar een stoel aanbood. De Cock had het bericht over de dood van Ellen laten ontploffen alsof het een bom was.

‘Dat is verschrikkelijk, meer dan verschrikkelijk,’ herhaalde Dolmen en steeg uit zijn fauteuil. ‘Wie had dat kunnen denken.’ Hij liep handenwringend heen en weer en leek waarlijk geschokt. ‘Vermoord, het arme kind. Haar ouders zullen radeloos zijn. Ik voel een diep medeleven. Het zijn zulke keurige mensen.’ Hij schudde vertwijfeld het hoofd. ‘Ik durf ze niet meer onder ogen te komen.’

‘Kom, kom,’ zei De Cock, ‘het is toch niet uw schuld.’

‘U begrijpt het niet,’ riep hij wanhopig. ‘Ik voel mij verantwoordelijk. Ellen wilde zo graag in Amsterdam werken. Ik heb haar toen een betrekking op mijn kantoor aangeboden. Haar ouders hadden geen bezwaar, omdat ze mij kenden. En nu dit.’ Hij zuchtte diep en drukte zijn handpalmen tegen zijn slapen.

De Cock zat geheel vooruitgeschoven op het randje van de imposante stoel, zijn hoed op zijn knieën. Hij zat niet prettig. Zijn knieën drukten tegen zijn buik. Hij had een wat gemakkelijker houding kunnen aannemen, maar dat wilde hij niet. Hij wilde vooral de indruk vestigen dat hij zich niet op zijn gemak voelde, dat hij geïmponeerd was door de rijke stoffering van de kamer en de vlot acterende heer Dolmen.

‘Wij meenden,’ sprak hij onderdanig, ‘dat het onze plicht was om u van het gebeurde op de hoogte te brengen. Het was niet onze bedoeling u van streek te maken. Ziet u, ze was bij u in dienst en als ze na de kerstdagen niet bij u op kantoor verscheen, zou u zich misschien afvragen…’

Er verscheen een glimlach op het beslist knappe gezicht van de heer Dolmen. Hij stak zijn duimen in de zakjes van zijn opvallende vest van Schotse ruit. ‘Ik neem de heren niets kwalijk,’ zei hij vriendelijk. ‘Ik apprecieer zelfs uw goede bedoeling, maar u begrijpt dat ik even was geschokt.’

De Cock knikte. ‘Ik begrijp het,’ zei hij, ‘het zal niet dagelijks gebeuren dat een lid van uw personeel wordt vermoord.’

De heer Dolmen stak zijn beide armen omhoog. ‘Nee, nee, hemeltje nee. Gelukkig niet.’

De Cock lachte wat schaapachtig. ‘Dat was een domme opmerking van mij,’ zei hij verontschuldigend. ‘Heel dom.’

De heer Dolmen leek de schok te boven. Hij was weer rustig in zijn fauteuil gaan zitten. Hij scheen zelfs iets geamuseerd. ‘Maken de heren al vorderingen?’ vroeg hij.

‘Niet erg,’ bekende Vledder. ‘We…’ Hij stokte even. In de ogen van De Cock blonk een waarschuwing… ‘doen ons best.’

‘Ja,’ vulde De Cock aan, ‘dat spreekt. Maar het is een vrij hopeloze zaak. Het meisje schijnt gewurgd te zijn en bij wurgmoorden treft men in de regel weinig sporen aan.’

De heer Dolmen trok een ernstig gezicht. ‘Ik benijd de heren niet,’ zei hij. ‘Het lijkt mij een hele opgave.’

‘Dat is het,’ zuchtte De Cock. Hij speelde wat verlegen met zijn hoed. ‘Er zijn zo weinig aanknopingspunten.’

‘Is er dan niets dat u nader tot de oplossing kan brengen?’

De Cock haalde zijn schouders op. ‘We hebben nog een klein kansje. Een heel klein kansje.’

‘En dat is?’

De Cock glimlachte droevig. ‘Het heeft niet veel te betekenen en het zal u ook weinig interesseren.’

De heer Dolmen schoof iets naar voren. ‘Integendeel, ik ben zeer geïnteresseerd. Ik lees nog wel eens detectiveromans.’ Hij maakte een wat verontschuldigend gebaar. ‘Ik heb altijd grote bewondering voor een speurder. Wat voor een kans heeft u nog?’

De Cock zuchtte. ‘Wurging,’ zei hij met enige tegenzin, ‘is een verstikkingsdood. Het slachtoffer krijgt het benauwd en in negen van de tien gevallen volgt er een urinelozing. Vooral als de blaas goed gevuld is, wil dat nog wel eens een flinke plas opleveren. We weten dat Ellen niet lang voor haar dood een paar koppen koffie heeft gedronken. De mogelijkheid is dus groot dat er een urinelozing heeft plaatsgehad. Wanneer ze op straat is gewurgd, vinden we daar natuurlijk nooit meer iets van terug. Maar is ze in een huis vermoord, dan hebben we nog een vrij redelijke kans om de zaak tot een oplossing te brengen.’

‘Hoezo?’

‘Wel, de dader zal de sporen natuurlijk zorgvuldig verwijderen. Dat spreekt voor zich. Maar in de regel vergeet hij de doek of de dweil waarmee hij de plas heeft opgenomen. Die gooit hij achteloos weg.’

De heer Dolmen lachte wat nerveus. ‘Wat heeft u aan zo’n dweil?’

De Cock frommelde aan zijn hoed. ‘O,’ zei hij, ‘daar moet u niet te gering over denken. De luitjes van het laboratorium zijn tegenwoordig erg knap en beschikken over een uitgebreide apparatuur. Zo’n dweil kan heel wat vertellen. Urine is namelijk opgebouwd uit een complex van stoffen. De samenstelling wil bij de mensen onderling nogal sterk verschillen.’

‘Verbazingwekkend.’

De Cock knikte. ‘Het is natuurlijk heel mooi,’ zei hij somber, ‘maar dan zullen we toch eerst die dweil moeten vinden. En zoals de situatie op het ogenblik is…’ Hij maakte een wanhoopsgebaartje en stond op. ‘U neemt het ons niet kwalijk dat we weer verder gaan?’

‘Nee, nee,’ antwoordde de heer Dolmen verward. ‘Ik wil u niet ophouden.’ Hij kwam haastig overeind en bracht ze tot aan de buitendeur. ‘Ik… eh, ik hoop dat de heren succes hebben.’

‘Dank u,’ zei De Cock simpel, ‘dank u.’

Hij stapte met Vledder naar buiten, maar nog voor de heer Dolmen de deur achter hen had gesloten, draaide hij zich om.

‘O ja,’ zei hij, ‘morgenochtend wilde ik graag een kijkje nemen in het kantoor. Misschien had Ellen in haar bureautje nog wat persoonlijke bezittingen.’

‘Morgenochtend?’

De Cock knikte. ‘Als het u schikt?’

De heer Dolmen leek geschrokken. ‘Ja, ja,’ zei hij weifelend, ‘zeker, dat schikt wel.’

De Cock lichtte beleefd zijn hoed. ‘Mooi, tot morgen dan, meneer Dolmen.’

Eenmaal buiten het gezicht van het huis van Dolmen, ontwikkelde De Cock een opmerkelijke activiteit. Hij beende zo snel hij kon de laan af naar de zijstraat waar de politiewagen stond geparkeerd.

De Cock liep eigenlijk nooit hard. Hij had er ook het postuur niet voor. Zijn bovenlijf was te zwaar en in verhouding daarmee waren zijn benen te kort.

De Cock in draf was een koddig gezicht.

Maar nu draafde hij toch. Zijn hand aan zijn hoed en zijn jaspanden fladderend achter hem aan. Voor zijn doen kwam hij nog aardig uit de voeten.

De jonge Vledder begreep er niets van! Hij trok een kort sprintje en haalde De Cock in. ‘Wat heb je?’ riep hij onder het lopen. ‘Haast,’ antwoordde De Cock.

‘Ja, dat zie ik.’

‘Wat vraag je dan. Je denkt toch niet dat ik train voor de Olympische Spelen?’

Vledder zweeg.

Bij de wagen gekomen gaf De Cock hem het contactsleuteltje. ‘Hier m’n jong,’ hijgde hij, ‘rij jij maar. Je bent een beter chauffeur dan ik.’

Ze stapten in en Vledder startte de motor. ‘Waarheen?’ ‘Naar de Keizersgracht en wel zo hard als die oude rammelkast van een Volkswagen maar wil lopen.’

Vledder gaf gas en trok de wagen, soms met gierende banden, langs de stille lanen en straten van Amstelveen, Amsterdams voorstad, waar Dolmen woonde.

Hij was inderdaad een kundig chauffeur en na een paar minuten hadden ze de rand van de oude stad alweer bereikt. Vledder vroeg zich onder het rijden af wat de oude in zijn schild voerde. Hij vond dat De Cock zich bij Dolmen thuis maar sullig had gedragen. Akelig onderdanig, tegen zijn gewoonte in. Even was er door zijn hoofd geflitst: De Cock wordt oud, maar hij had die gedachte onmiddellijk weer laten varen, toen hij uit zijn grijze ogen die blik opving, die waarschuwende blik om zich er niet mee te bemoeien. Dat had hij ook wijselijk niet gedaan. Hij had hem rustig laten kletsen over een dweil en urinelozing. Eigenlijk vreemd, bedacht hij plotseling, het was nog helemaal niet ter sprake gekomen. Voor zover hij wist, kwam er in het hele stuk geen dweil voor. Hij fronste zijn wenkbrauwen en keek opzij.

De Cock zat wat onderuit gezakt naast hem. Zijn gezicht stond ernstig. Het groene licht van het controlelampje van de mobilofoon streek langs zijn kin omhoog en gaf aan zijn anders zo goedmoedige uiterlijk een wat spookachtig aanzien.

‘Wat… eh,’ vroeg Vledder met de nodige achterdocht, ‘bedoelde je eigenlijk met die dweil?’

De Cock zuchtte. ‘Precies wat ik heb gezegd.’

‘Bedoel je dat Ellen tijdens de wurging een urinelozing heeft gehad?’

‘Ja, dat bedoel ik. En als jij mij vanmorgen een nauwkeurig verslag van de sectie had gegeven, was ik misschien eerder op dit idee gekomen.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Maar je was vanmorgen zo in de war…’

Vledder keek strak voor zich uit naar het verkeer. Het was vrij druk in de binnenstad. Het ging niet zo snel meer. Verkeerslichten en pure zondagsrijders belemmerden hun vaart. Vledder had al zijn aandacht nodig. ‘Haar blaas was inderdaad leeg,’ zei hij na een poosje. ‘Dr. Rusteloos heeft mij er tijdens de sectie nog op gewezen. Maar ik dacht niet dat het zo belangrijk was, anders had ik het je wel verteld.’ Hij draaide vanaf de Raadhuisstraat de Keizersgracht op. ‘Ik begrijp ook eerlijk gezegd niet wat je er in deze zaak aan hebt.’

De Cock grijnsde. ‘Ik dacht anders dat mijn uiteenzetting duidelijk genoeg was geweest. Ik hoop in ieder geval dat de heer Dolmen het wel begrijpt.’ Hij hees zich iets overeind. ‘Ik zal het je straks allemaal wel uitleggen. Parkeer de wagen maar op de Herengracht bij de Herenstraat. Zoek een plaatsje onder de bomen en schuif zo ver mogelijk naar de wallenkant. Ik zou niet graag willen dat de heer Dolmen onze wagen in de gaten kreeg. Hij mocht eens van gedachten veranderen.’

Vijf minuten later zaten ze beiden op de bovenste trede van de trap naar de tweede etage. Ze waren binnengekomen langs de weg die Henkie een paar uur tevoren had vrijgemaakt, namelijk via de deur van het souterrain. De Cock had die deur weer zorgvuldig achter zich gesloten en was Vledder voorgegaan naar de trap, die hij om zijn gunstige ligging als uitkijkpost had gekozen.

Hij had Vledder verteld van zijn vriend Handige Henkie, van de inbraak op zijn gezag, van de uitgebeten plek op de parketvloer en van de dweil die onder aan de trap in de kast van de werkster lag.

Vledder had met stijgende verbazing geluisterd. ‘En denk je dat hij komt?’

De Cock streek met zijn hand langs zijn gezicht. ‘Als hij haar vermoord heeft, bestaat er een kans.’ Hij zweeg even. ‘Tenminste…’

‘Tenminste… wat?’

De Cock zuchtte. ‘Hij moet er niet te lang over nadenken.’

‘Wat dan?’

De Cock snoof. ‘Als hij nadenkt, blijft hij thuis.’

Vledder werd ongeduldig. ‘Maar die dweil?’

De Cock schudde zijn hoofd. ‘Die dweil, m’n jong, die dweil heeft niet veel te betekenen. Het enige dat de knappe luitjes van het laboratorium ons kunnen zeggen, is dat de dweil spoortjes van menselijke urine bevat. En als we veel geluk hebben, zullen ze zelfs kunnen vertellen welke bloedgroepeigenschappen die urine heeft. Maar dat is dan ook wel zo wat alles. Veel meer is er niet uit te putten.’

‘Je bedoelt dat met die dweil nooit een afdoend bewijs van moord is te leveren?’

‘Nee… het kan eventueel bijdragen tot het bewijs. Maar alleen die dweil…’ De Cock zuchtte. ‘Denk nu eens even na, m’n jong. Zo’n dweil wordt nooit gewassen, hoogstens uitgespoeld. De werkster gebruikt zo’n dweil overal voor. Voor de gangen, de portalen, en ook voor de wc.’s. Ik wed dat je aan iedere gebruikte dweil spoortjes van urine vindt. Een advocaat van een beetje allure veegt je met zo’n bewijsstuk onder tafel. Je blijft nergens.’

‘En toch verwacht je dat hij komt?’

‘Ja, toch verwacht ik dat hij komt.’

Vledder zuchtte. ‘Hij lijkt mij geen domme man.’

‘Nee, dat is hij ook niet. Zakenmensen zijn nooit dom… in zaken doen. Maar hun interessesfeer is in de regel beperkt. Ze lezen niet veel. Hoogstens zo nu en dan een detectiveromannetje van een superspeurder, die met de geringste middelen een moord oplost.’ Hij streek met zijn hand langs zijn kin. ‘Ik hoop dat hij heel veel van die romannetjes heeft gelezen.’

Vledder lachte. ‘Je bent een gokker, De Cock, een onverbetelijke gokker.’

De Cock grijnsde. ‘Ik heb toch tegen Dolmen gezegd dat we nog een kansje hebben… wel, hij heeft het lot in eigen handen.’

De tijd vergleed langzaam.

Ze waren wat dichter tegen elkaar gekropen voor de warmte, want het was kil en tochtig boven aan die trap. Ze spraken niet, allang niet meer, maar luisterden in het pikkedonker naar de geluiden van het huis. Zo nu en dan klonken er trippelende potjes in de marmeren gangen. Geen grachtenhuis is nu eenmaal vrij van ratten. Soms kraakten de sponningen van een raam.

De Cock vroeg zich af of het Klaas Pieper zou gelukken Femmy van Wijngaarden al die tijd op het bureau te houden. Wettige middelen had hij niet. Als Femmy er per se op stond weg te gaan, kon hij haar niet vasthouden. Hij speculeerde op de handigheid van Klaas en hoopte dat het lukte. Hij had haar nodig voor de finishing touch, een soort dramatische finale. Dit niet terwille van de dramatiek, maar als een psychologisch stuntje om de dader alle illusies te ontnemen.

Plotseling klonk het klikken van een slot, gevolgd door voetstappen in de gang beneden. Vledder en De Cock luisterden intensief met ingehouden adem en hoorden het kraken van de trap naar de eerste etage.

De Cock voelde hoe Vledder naast hem zijn spieren spande. Op de eerste etage werd het licht ontstoken en de voetstappen kwamen naderbij. Een vreemde spanning maakte zich van hen meester. Alle kilte trok uit hun lichamen weg.

Voor de kast van de werkster hielden de voeten stil. Van boven aan de trap keken De Cock en Vledder neer op de lange slanke gestalte van een man. Zijn gelaatstrekken waren nog niet te onderscheiden. Hij opende de kastdeur en bukte zich. Ze hoorden het lichte rammelen van de emmers. Nog even hield De Cock Vledder tegen, toen stormden ze de trap af.

Totaal verbluft keek de man omhoog. Zijn gezicht zag grauw en zijn mond viel open. Hij deinsde terug tegen de muur en staarde met grote angstige ogen naar de rechercheurs. De natte dweil gleed langzaam uit zijn hand.

Met zijn hoofd een beetje schuin keek De Cock hem wat treurig aan. ‘Goedenavond, meneer Dolmen,’ zei hij zacht, ‘ik dacht dat wij pas een afspraak hadden voor morgenochtend.’

Meneer Dolmen verzette zich niet. Hij voelde dat hij was verslagen, verslagen door die wat burgerlijke man met het niet onvriendelijk uiterlijk van een goedaardige boxer. ‘Rechercheur De Cock, met ceeooceekaa,’ zo had hij zich aan hem voorgesteld. Hij zou die naam nooit meer vergeten. Gewillig liet hij zich wegvoeren. Geflankeerd door de beide rechercheurs liep hij losjes mee naar de politiewagen. Het was koud buiten, vinnig koud. De grachten waren verlaten. De mensen hadden zich in de warme beslotenheid van hun woningen teruggetrokken. Niemand was getuige van het schouwspel. In de Herenstraat glinsterden achter de ramen van enkele huisjes kaarsjes van de kerstboom. Dolmen keek ernaar en liet het hoofd zakken.

Op het moment dat Vledder en De Cock met Dolmen de recherchekamer binnenstapten, sprong Femmy op. Het leek alsof ze op dit moment had gewacht. Zonder zich om iemand of iets te bekommeren, liep ze driftig op hem toe. Met haar kleine vuistjes roffelde ze op zijn borst. Heel haar opgekropt gemoed scheen zich te ontladen. ‘Moordenaar,’ gilde ze, ‘moordenaar. Jij hebt haar vermoord, vermoord…’

Klaas en Vledder wilden tussenbeide komen, maar De Cock hield ze tegen. Van een afstandje keek hij toe, gelaten, onbewogen. Zijn gezicht was een effen masker. Hij zag dat Dolmn zich niet verzette. Er lag een wat pijnlijke uitdrukking op zijn gelaat. Femmy schold, schreeuwde en sloeg. De Cock liet haar rustig begaan. Eerst na een poosje vatte hij haar bij de arm en leidde haar naar een ander kamertje. ‘We moeten straks eens kalm met elkaar praten.’ Hij pakte zijn tweede schone zakdoek en droogde haar tranen. Daarna slenterde hij terug naar Dolmen.

‘Hoe oud bent u?’ vroeg hij loom.

‘Vijfenveertig.’

‘En hoe oud was Ellen?’

‘Negentien.’

De Cock zuchtte. ‘Als ik goed ben ingelicht, hebt u zelf ook een dochter van omstreeks negentien jaar. U zult zich dus de gevoelens van haar ouders wel kunnen indenken.’ De heer Dolmen knikte vaag.

De Cock zweeg geruime tijd, zijn hand aan zijn kin. ‘Hebt u wel eens gehoord,’ zei hij peinzend, ‘van oog om oog en tand om tand?’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Een afschuwelijk rechtsbeginsel, vindt u niet? Gelukkig dat het wat is verouderd.’

13

‘Wat ging die Femmy tegen hem tekeer.’ Vledder schudde zijn hoofd bij de herinnering. ‘Het leek alsof ze hem wilde verscheuren.’

‘Je hebt haar toch veilig naar Hoorn gebracht?’

‘Ja, haar ouders keken wel wat vreemd op toen ik midden in de nacht met haar aankwam. Maar je had gelijk. Het was de beste oplossing. We konden haar toch moeilijk in die toestand alleen in Amsterdam laten.’

‘Nee,’ zuchtte De Cock, ‘dat ging niet.’

Ze zaten in zijn gezellige huiskamer om de haard bijeen. De Cock had zijn beste fles cognac opengetrokken, omdat het nog kerst was, maar meer nog omdat hij zich tevreden voelde. Hij zat lui in zijn fauteuil, zijn voeten in ruime pantoffels.

Zijn vrouw kwam uit de keuken.

‘Ik heb het niet helemaal gevolgd,’ zei ze, ‘maar wat had die Femmy eigenlijk met de moord uitstaande?’

De Cock nam een slok van zijn cognac. ‘Femmy,’ zei hij, ‘Femmy is wel de meest trieste figuur in deze tragedie. Ook wel een wat vreemde figuur, moeilijk te begrijpen. Een jaar of vijf geleden was ze een lief bevallig meisje, vol dagdromen van een grote liefde. Ze kwam in Hoorn tijdens zeilwedstrijden in contact met Dolmen, die zich vurig als een welgesteld vrijgezel presenteerde. Femmy werd verliefd. Dolmen leek een vervulling van alles wat zij zich altijd had gedroomd.

Toen ze erachter kwam dat hij al jaren was getrouwd en hem ter verantwoording riep, beloofde Dolmen te zullen scheiden. Het zou natuurlijk nog wel enige tijd vergen voordat hij met haar kon trouwen, maar daar kon ze toch op rekenen. Er volgden de gebruikelijke uitvluchten. Toen de verhouding twee jaar had geduurd, raakte ze zwanger. Ze drong op een bespoediging van de scheiding aan, maar Dolmen maakte haar duidelijk dat hij er niet aan dacht bij zijn wettige vrouw weg te gaan. Hij bood haar een overeenkomst. Ze kon op zijn kantoor blijven tegen een verhoogd salaris, zodat ze voor haar kind kon zorgen. Dit natuurlijk onder voorwaarde dat zij geen verdere aanspraken maakte en mogelijke geruchten tegensprak.

Femmy stemde daar mee in. Noodgedwongen. Wat kon ze anders? Vanaf die tijd dateert haar wrok, niet alleen tegen Dolmen, maar in feite tegen alle mannen. Ze verdrong haar vrouwelijke ijdelheid en verborg haar uiterlijke schoonheid achter lange slobbertruien, zwarte gebreide kousen en ruwe lage schoenen. Ze maskeerde zelfs haar knap gezichtje met een afschuwelijke bril, hoewel ze die eigenlijk niet nodig had. Het was een afweerreactie, een inkapselen om zich te beschermen tegen de andere sekse.

Toen Ellen op het kantoor verscheen en vertelde op welke wijze zij aan de betrekking was gekomen, begreep Femmy direct de achtergronden. Ze nam haar in bescherming, bezorgde haar een kamertje en vertelde van haar eigen ervaringen. Ze waarschuwde haar ook telkenmale.

Toen Ellen na een maand haar verloving verbrak, onderging Femmy dat als een schok. Ze was bang dat Ellen, net als zij, ongelukkig zou worden door een uitzichtloze verhouding met Dolmen, die zich toch nooit van zijn wettige vrouw zou laten scheiden. Femmy wist dat uit eigen ervaring. Misschien merkte ze de zwangerschap van Ellen nog wel eerder op dan Ellen zelf. Toen ze zekerheid had, stapte ze naar Dolmen en zei hem onomwonden dat hij zijn verhouding met Ellen moest verbreken en dat hij ervoor moest zorgen dat aan de zwangerschap van Ellen een eind kwam.

Begrijp me goed, ze deed dat niet uit jaloezie. Haar liefde voor Dolmen was allang bekoeld. Ze deed het uit pure genegenheid voor Ellen. Ze besefte dat Ellen als ongehuwde moeder net zo’n leven tegemoet ging als zij. En dat wilde ze haar besparen.

Ze wilde voor Ellen de weg vrij houden voor een eventueel huwelijk met Tom van Wijk. In die geest heeft ze ook met Ellen gesproken. Ellen stemde tenslotte toe. Ze zou de verloving weer voortzetten zo gauw haar zwangerschap ongedaan was gemaakt. We weten nu dat dit, na haar onderhoud met Tom in de stationsrestauratie, resulteerde in een telefoongesprek met Dolmen, het directe voorspel tot haar dood.

Dolmen heeft dit telefoongesprek met Ellen namelijk toegegeven. Ze zei hem dat hij nu eindelijk voor de abortus moest zorgen. De zwangerschap was al drie maanden gevorderd; een langer uitstel was niet mogelijk.

Dolmen stond voor een moeilijke beslissing. Eerst Femmy, maar later ook Ellen, hadden gedreigd dat zij alles openbaar zouden maken, als hij niet voor een ingreep zorgde. Dolmen had die bedreigingen ernstig genomen. Hij had zitting in diverse commissies, was lid van de kerkenraad en stond in het algemeen als een gedegen huisvader te boek. Hij had voorzichtige pogingen gedaan om iemand te vinden die bereid was Ellen in behandeling te nemen, maar hij bezat daarvoor niet de juiste relaties. Bovendien durfde hij het niet goed aan. Na het telefoongesprek haalde hij Ellen met zijn wagen van het station af. Vermoedelijk heeft hij haar voorgespiegeld dat hij eindelijk iemand had gevonden. Zeker weten we dat niet. Dolmen zegt zelf dat hij de zaak nog eens met haar wilde bepraten. Hoe het ook zij, hij bracht Ellen van het station rechtstreeks naar het kantoor en wurgde haar. Hij heeft, zo zegt hij, een tijdlang bij het lijk zitten huilen en pas later overdacht hoe hij zich van het lichaam kon ontdoen. Hij durfde het niet zo dichtbij in de Keizersgracht te laten zakken. Het leek hem te pal bij het kantoor. Maar het was hem ook te riskant om lang met een dode in zijn wagen rond te rijden. Daarom deponeerde hij het lijk in de Herengracht. Een relatie met het kantoor lag dan niet zo voor de hand.

Nadat hij zich van het lijk had ontdaan, reed hij terug naar de Keizersgracht om de sporen van de wurging te verwijderen. Hij vergat echter Ellens tasje, dat in de wagen was achtergebleven. Het werd een prooi van Henkie.’

De vrouw van De Cock zat met haar handen in haar schoot. ‘Met de eigenlijke moord,’ zei ze, ‘had Femmy dus niets uitstaande.’

De Cock staarde in zijn glas. ‘Niet direct,’ zei hij peinzend. ‘Toch vraag ik mij af of de motieven van Femmy wel zo zuiver waren. Ze vertelde mij gisterenavond van een voorval op het strand bij Bergen aan Zee. Dolmen zou daar hebben geprobeerd haar te wurgen. Het trof me, niet zozeer het feit, maar veel meer de manier waarop zij het vertelde. Ze gaf daarbij duidelijk blijk van een zekere gespletenheid en ik dacht onmiddellijk aan haar wat vreemde genegenheid voor Ellen. Het bezorgde mij een akelig gevoel. Zie je, Femmy wist dus dat Dolmen tot een moord in staat was.’

Content

Альберт Корнелис Баантье
De Cock en het lijk in de kerstnacht

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13