Анохін Кірыла

АсцярожнА, дрэвы зАчыняюццА

Кірыла Анохін

АсцярожнА, дрэвы зАчыняюццА

Аўтар гэтай кнігі нешматслоўны — ён піша не толькі вершы, але і маўчанне, у якім яны гучаць. Кірыла Анохін ведае, чым і як трэба пацерці старое, пакрытае іржой слова, каб яно ажыло і само здзівілася свайму новаму існаванню. «Асцярожна, дрэвы зачыняюцца» — гэта хутчэй заклік да ўваходу, чым перасцярога, бо нават сезонныя змены надвор’я тут робяцца цудам, які варта перажыць разам з аўтарам.

***

на небе няма вёдраў

яно проста лье

як з вядра

і між намі не ноч

а проста цёмна як

ноччу

і мы не адны

мы проста цэлае

як адно

пакуль не стала светла пакуль

не скончыўся дождж і мы

ляжым тут удваіх

давай спадзявацца што

нас ніхто не заб’е

мы проста будзем спаць

як забітыя

***

там звонку

на кожнай вуліцы

халодна, мокра і брудна —

ты нікуды не выходзіш

з галавы

***

заўтра

каб паспець сустрэцца

з табой

трэба прачнуцца

а лепшай гадзіне

хаця

і гэта запозна

***

раней

кожны ўчынак

патрабаваў тваёй ацэнкі

цяпер

ён проста

патрабуе

цябе

***

твой узрост

вагаецца

на грані голасу

краі броваў

у якім няма выхаду

да мора

дык колькі табе?

усе даюць столькі

колькі ты й маеш

а я б аддаў усё

***

штоночы

танчачы голым у полі

я буду выклікаць дождж

каб ён даваў табе расці

каб кожную раніцу

бачыць

як

распускаюцца

твае вочы

***

калі я буду тануць

у наступным возеры

вазьмі свае рукі

і зачапіўшы мяне за жывое

выцягні яго

***

табе бракуе моцы

каб стрымаць сваё слова

яно ўцякае й гучна селіцца ў маім вуху

ты абхопліваеш мочку вуснамі

праводзіш языком па ракавіне

і

забіраеш сваё слова назад

***

хацеў выбіць шыбы

а там вясна

хацеў разбіць голаў

а там ты

***

раскажы мне

пад сакрэтам

пад коўдрай

толькі між намі

казку

пра ноч

і яна здзейсніцца

пад сакрэтам

пад коўдрай

толькі між намі

***

хто калі не я

каго

калі не цябе

***

вось і ўсё

а я чакаў усяго толькі

толькі і ўсяго

ну вось

і ўсё

***

знікла без вестак

гады таму раніцай

выйшла з пены марской

і не вярнулася

***

люблю

калі ты

любіш

калі я

***

тут няўтульна

голая сцяна

прыкрывае сорам гадзіннікам

як і я

паказваючы

што час ісці

***

падчас сеансу пытанняў

лёгкія лунаюць вакол нас

цяжкія падаюць мне ў лоб

а тыя

на якія я не магу адказаць

віснуць у паветры

ўтвараючы пятлю

прызначаную

для маўчання

***

мне дваццаць тры

а табе трынаццаць

разам нам 36

значыць

кожнаму па 18

калі мы разам

мы адчуваем сваё паўналецце

і робім

як паўналетнія

***

— дабранач —

трымаючы ў вільготных руках

гэтае слова

я перадаю ў твае

пакладзі яго побач

каб яно лашчыла

калі й не цябе

то хаця б

твой слых

***

мой мерны ложак

не далічваецца

тваёй паловы

інгрэдыентаў

для прыгатавання

добрага сну

***

мой ход канём:

з я1

знікае твая фігура

***

а помніш

мы з табой

вызвалілі

дваіх вязняў

сумнення?

гімнастыка

глыбокае дыханне

ногі разам

рукі на шырыні

тваіх

плеч

***

адклаў заўтра

на чорны дзень

каб яно ўсё ж такі настала

калі што

***

апусціцца яшчэ

ніжэй

няма куды

нагружаюся сорамам

каб скрозь зямлю

праваліцца

***

заблукалым дзіцём

шукаючы выйсце

са свайго лядашчага

лесу

ўжо чую

як асцярожна

зачыняюцца

дрэвы

***

вось і дажыў да вясны

перажыць бы

***

тэорыя

новае

магілы

у аснову

пакладзены

я

***

адзінота разліваецца па зямлі

растуць хвалі новага

сусветнага патопу

сыходзячы пад ваду

бласлаўляю ўсіх

хто збудаваў свой каўчэг

і знайшоў сабе пару

***

ноч выпівае

бутэльку белага святла — і становіцца днём

я выпіваю

бутэльку чырвонага

і ванітую

***

хвароба

запаленая галава

круціцца

вакол сваёй восені

зрываецца на плячо

падае пад ногі

згарае ад чакання

тваіх зімных рук

якія вернуць

усё

на свае месцы

***

на ўваходзе ў маё становішча

вытры аб мяне ногі

я толькі што вымыў падлогу

***

ніводная

сістэма мераў і вагі

не прадугледжвае

вымярэнне майго

стану —

каму патрэбныя

мае

цяжкасці?

***

згубіў

лагічны ланцуг

жыцця

больш

нішто

не трымае

Хайку

1.

Верасень. Тыя,

што не лятуць у вырай,

ідуць у школу.

2.

Спыніўся сярод

восені. Засыпала

лісцем дарогу.

3.

Лістапад. Вецер

вырывае ў мяне з рук

твой апошні ліст.

4.

Гнуцца дрэвы. Ім

нельга пайсці ні з ветрам,

ні супраць яго.

5.

Выпаў першы снег.

Сусед пабег з дываном

хутаць немаўля.

6.

Вярнулася на

дзень сонца. Паглядзець, як

мы тут без яго.

7.

АДЛІГА

Зіма спускае

за сабой ваду ва ўні-

тазе горада.

8.

Вясна. На дрэвах

лопнулі пупышкі ад

такога шчасця.

9.

На шашы затор.

Побач — адзін камбайн на

цэлае поле.

10.

Хрыстос прызямліўся

між тваіх грудзей.

Вас дваіх цалую.

***

вецер падымае фіранку

нібы спадніцу

пад ёй бачна неба

***

гісторыя неба

багатая на маштабныя буры

і гучныя навальніцы

якія змяняліся перыядамі суцэльнай

або пераменнай

воблачнасці

але з-пад увагі даследчыкаў

часта выпадалі этапы

калі на небе абсалютна нічога не адбывалася

і гэта нягледзячы на тое

што менавіта ў такія моманты

ясна бачна

што

за ўсім гэтым стаіць

пераймаючы Канта

на што ты спадзяешся

калі робіш

немаведама што?

***

усё сышло на нішто

— і што было нічым

стала ўсім

***

дзякуй

я сам

прабач

я сам

калі ласка

я сам

ды сам я!

ды сам ты!

***

паглядзі на зіму

і ніколі

так

не рабі

***

у гэтай яме

ўсё сваё жыццё

граў

сумны аркестр

таму што яму не хапіла нот

выбрацца

***

пасля ўсяго

што між намі

***

каб пазбегнуць

выпадку падзення

паважаныя пасажыры

трымайцеся

вы

спецыяльна для гэтага

прадугледжаныя

***

звесткі

пра самых шчаслівых

людзей

да нас

не дайшлі

мы

мусім дайсці

да іх

самі

***

M.

мой мяккі баранчык

часта засынае

скруціўшыся ў мяне на каленях

яму сняцца

ружжы

яму сніцца

як ён з’ядае

лішнюю літару «ж»

каб можна было спаць

спакойна

***

усіх пералічаных

прашу

не лічыць мяне

***

на зломе эраў

наша стане не нашай

гады — нягодамі

знакі — нязначнымі

мы — нямымі

***

няма

ні бога

ні зданяў

ні прыхадняў з космасу

нікому

мы

не патрэбныя

Content

Анохін Кірыла АсцярожнА, дрэвы зАчыняюццА

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

гімнастыка

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

Хайку

***

***

пераймаючы Канта

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***