Juliette Benzoni

Róża Yorku

Część pierwsza

Londyńskie mgły

Rozdział pierwszy

Spadkobiercy

Można by rzec, że był to prawie kraniec świata...

Górzyste ziemie Szkocji kończyły się tu w niebezpiecznych, spienionych i mętnych wodach, przez które przebiegał zdradziecki prąd Pentland Firth. Za ostatnim wałem, za którym rozpościerał się aż po biegun bezmiar wód arktycznych, kłębiły się gęste mgły spowijające wyspy Orkady, a jeszcze dalej Szetlandy.

Obie wyspy, które zamieszkiwali zachowujący prastare tradycje potomkowie wikingów, należały do Wielkiej Brytanii. Tutejsza ludność była wierna i lojalna, chociaż przez wiele wieków żyła pod protektoratem Norwegii.

Oparty o na wpół zburzony mur wieży strażniczej Aldo Morosini obserwował dziki i wspaniały pejzaż morski, starając się zapanować nad wzruszeniem; zakotwiczony pośrodku małej zatoczki „Robert-Bruce" żegnał się na zawsze ze swym panem, lordem Killrenanem, podstępnie zamordowanym kilka miesięcy wcześniej w Egipcie.

Jego doczesne szczątki przybyły właśnie na pokładzie jachtu do ziemi przodków.

Gwizdek dowódcy załogi żegnał kapitana, podczas gdy marynarze opuszczali ciężką trumnę do łodzi przymocowanej do długiego, czarnego kadłuba „Roberta-Bruce'a".

Kiedy trumna znalazła się już na pokładzie, na jachcie zawyła syrena. Wiosła zanurzyły się w wodzie i łódź skierowała się w stronę brzegu, gdzie wokół pastora i rodziny zgromadził się niewielki tłum. Rodzina nie była liczna - sześć osób pogrążonych w przepisowej żałobie z wymuszonym smutkiem na twarzach, po których nie spłynęła ani jedna łza. Trzej synowie z żonami jedynej siostry zmarłego. Żadne z nich nie odczuwało najmniejszego smutku z powodu śmierci wuja. Pozostawali tylko jego spadkobiercami - ot, i wszystko! Również i z tego powodu Morosini wolał trzymać się na uboczu. Postanowił podejść do tych osób możliwie jak najpóźniej, gdyż jego smutek był szczery; bardzo lubił starego marynarza, chociaż nie łączyły ich więzy krwi. Sir Andrew przez wiele lat darzył dyskretną i głęboką miłością księżnę Izabelę, zmarłą matkę Morosiniego.

Kiedy owdowiała, sir Andrew zdobył się na odwagę i poprosił ją o rękę, ale Izabela de Montlaure, księżna Morosini, pozostała wierna jednej miłości. Podobnie zresztą jak Killrenan, który nigdy się nie ożenił i wybrał los wiecznego tułacza przemierzającego oceany świata. Jednakże, od czasu do czasu, jego jacht rzucał kotwicę w Wenecji, w basenie św. Marka, a sir Andrew pojawiał się z wielkim bukietem kwiatów, rzadkimi przyprawami i wspaniałymi słodyczami przywiezionymi z dalekich krajów, aby złożyć hołd wybrance serca. Zawsze zadawał to samo pytanie i zawsze otrzymywał tę samą odpowiedź, więc odpływał, nie tracąc jednak nadziei. Pojawiał się znowu po dwóch lub trzech latach z coraz bardziej przerzedzoną czupryną, z coraz liczniejszymi zmarszczkami, ale ciągle z tą samą miłością w sercu.

Tylko jeden raz, w czasie ostatniej wizyty, wierny sługa Izabeli chciał jej ofiarować wspaniały dar, przedmiot niezwykły: bransoletę ze szmaragdów i szafirów, którą dawno temu władca Mogołów Szahdżahan podarował swej ukochanej małżonce Mumtaz Mahal i dla której zbudował później Tadż Mahal, najpiękniejszy grobowiec świata.

Sir Andrew sądził naiwnie, że księżna Izabela potraktuje ten wartościowy prezent jedynie jako hołd i symbol wierności, ale się pomylił: wdowa po Enrico Morosinim odmówiła przyjęcia bransolety. Trzy lata później Killrenan poprosił więc Aida, który w międzyczasie został antykwariuszem i znawcą starej biżuterii, aby sprzedał w jego imieniu bransoletę. Dołączył jednak do tej prośby pewne zastrzeżenie: klejnot nie mógł się znaleźć w rękach poddanego brytyjskiego - ani kobiety, ani mężczyzny... Zarządziwszy to, odpłynął na morza.

W tamtej chwili Morosini wziął tę prośbę za kaprys i nie zrozumiał, o co staremu Killrenanowi chodziło. Oświecenie przyszło po spotkaniu z krewną sir Andrew - czarującą, elegancką, lecz trochę niepokojącą Mary Saint Albans. Trawiła ją szalona namiętność do kamieni szlachetnych. W czasie jednej z prestiżowych aukcji w domu aukcyjnym Drouot w Paryżu widział, jak straciła panowanie nad sobą, gdy nie udało jej się przelicytować któregoś z Rothschildów. A kiedy odwiedziła Aida w Wenecji, błagała niemal na kolanach, aby sprzedał jej bransoletę Killrenana. Była bowiem pewna - i nie myliła się! - że wuj powierzył ją Morosiniemu. Prośby nie zdały się na nic. Aby pozbyć się natrętnej kobiety, książę antykwariusz wmówił jej, że lord nie zostawił mu bransolety, gdyż wołał mieć ten znak dawnej miłości blisko siebie. Zabrał go więc w podróż dookoła świata, nie określając daty powrotu. Być może zamierzał nawet zatrzymać się na stałe w Indiach, skąd klejnot pochodził.

Niestety, sir Andrew dopłynął jedynie do Port-Saidu, gdzie zginął z rąk złoczyńcy, który postanowił go okraść. Smutny i bezsensowny koniec dla tak wspaniałego i skromnego człowieka.

O tym wszystkim myślał Aldo, podczas gdy tuż przy brzegu czterech potężnych marynarzy z „Roberta-Bruce'a" wspomaganych przez czterech krzepkich tubylców, których kolana zasłaniały zielono-czerwono-czarne kilty, dźwigało na ramionach ciężką, cedrową trumnę, kierując się w stronę krypty. Znajdowała się ona w starym zamczysku. W tym momencie dwóch dudziarzy odzianych w tradycyjne stroje zaczęło grać na instrumentach, których przenikliwy dźwięk zagłuszył syrenę jachtu. Stanęli na czele orszaku, a wszyscy pozostali ruszyli za nimi. Aldo obserwował, jak nadchodzą. Stroma droga wiodąca w kierunku zamku doskonale się z nim komponowała. Tworzące ją kamienie gdzieniegdzie przypominały wytarte stopnie schodów i zdawały się tworzyć harmonijną całość z, również kamiennymi, murami budowli. Zamek Killrenanów wzniesiony w XII wieku miał kształt kwadratowej, imponującej, szturmującej niebo wieży, u której stóp rozciągały się, niczym odpoczywająca sfora, budynki gospodarcze i kaplica, miejscami otoczone jeszcze wałami. W tej chwili czekał on na ostatniego ze swych synów. Ci, którzy podążali za trumną zmarłego, nie zasługiwali na to, by objąć zamek w posiadanie. Tego Morosini był pewien.

W ten wrześniowy dzień pogoda była łaskawa. Przez nieregularne spiętrzenia chmur przesuwających się na zachód przenikały promienie słońca. Na ostatnią ziemską drogę Andrew Killrenana górzyste tereny przywdziały najpiękniejsze barwy, które wkrótce miały zniknąć w mgłach i śniegach srogiej zimy. Była to zadziwiająca symfonia kolorów: indygo, fioletu i szarości, wśród których połyskiwał niekiedy, niczym rzadki kwiat, złotawy lub rudawy liść.

Kiedy orszak dotarł do starego mostu zwodzonego i olbrzymiej bramy nabijanej stalowymi gwoździami, Aldo pomyślał, że najwyższy czas dołączyć do żałobników, aby wziąć udział w ceremonii. Pochylił się więc, aby podnieść leżący u jego stóp olbrzymi bukiet z niebieskich ostów przewiązanych wstęgą w barwach rodowych lorda, ale wtedy jakaś pomarszczona dłoń podała mu go i dał się słyszeć lekko zachrypnięty głos:

- To dobry pomysł, te osty. Symbol naszej krainy. Dobrze pasują do starego Andrew. Może trochę go pocieszą, bo chyba nie jest rad, iż zostawia nazwisko i zamek tym ludziom?

Odwróciwszy głowę, Morosini zobaczył człowieka o pergaminowej skórze i ziemistej cerze, którego z powodu niskiego wzrostu wziął w pierwszej chwili za skrzata z wrzosowisk. Przybysz miał na sobie kilt z tartanu, skórzaną torbę zwaną sporranem i beret w barwach klanu. Wszystko to mocno pachniało pieprzem z Jamajki, co oznaczało, że chodzi o strój galowy wyciągany ze skrzyni jedynie przy wielkich okazjach. Kichnąwszy trzy razy, Aldo odsunął się trochę, aby nie stać na linii wiatru.

- Sądzi pan, że Andrew potrzebuje pocieszenia?

- Nie mam co do tego wątpliwości! Powie mi pan, że w takim razie sam powinien postarać się o spadkobierców, zamiast pływać po morzach przez trzy czwarte życia. Gdyby poślubił Florę Mac Neil, nie byłby teraz w takiej sytuacji. - A któż to taki ta Flora Mac Neil?

- To właśnie ją wybrał mu na żonę stary Angus. Przyznaję, że może nie grzeszyła urodą, ale była zdrowa, miała dobry posag i wydałaby na świat zdrowe dzieci. No cóż, on jej nie chciał, zgoda. Ale nie powie mi pan, że w czasie podróży dookoła świata nie mógł znaleźć dziewczyny, która by mu odpowiadała.

- Znalazł taką, ale nie była wolna, a on, niestety, nigdy nie pokochał innej.

Niski mężczyzna przesunął beret z zagniewaną miną i podrapał się po siwej czuprynie.

- A to pech! Mimo wszystko powinien był pomyśleć o przychówku. To musi być dla niego wielka kara, jeśli widzi stamtąd, gdzie się obecnie znajduje, synów swej zmarłej, szalonej siostry Małgorzaty, którzy drepczą za trumną, żeby zgarnąć jego majątek.

- Jego siostra była szalona? - zapytał Morosini, który nie wiedział nawet, że Andrew miał tak bliską rodzinę.

- Nie tak szalona, żeby trzeba było ją zamknąć, ale prawie! Trzeba przecież nie mieć dobrze w głowie, żeby poślubić Anglika i do tego urzędnika sądowego, kiedy wokół kręciło się kilku rosłych chłopów z naszych stron... I teraz sam pan widzi, co z tego wynikło! Ten Desmond Saint Albans, który właśnie staje się dziesiątym hrabią Killrenan, przypomina z wyglądu gomółkę masła. Jest dobrze ubrany i to wszystko, co można o nim powiedzieć. Jego bracia są do niego podobni, ale jeszcze bardziej nijacy. Zona wydaje się dość ładna, lecz to nie jest dziewczyna stąd, to widać od razu. Proszę spojrzeć, jak idzie na tych wysokich obcasach po kamiennej ścieżce. Taka z pewnością pochodzi z miasta. Nigdy nie mieszkała na wsi. Jakie to wszystko żałosne...

Wenecjanin z trudem powstrzymał się od uśmiechu: ten człowiek miał rację! Zgrabne łydki lady Mary podkreślone jeszcze czarnymi pończochami z jedwabiu ryzykowały wiele, chociaż w jakiś cudowny sposób udawało się jej zachować równowagę. Uczepiła się ramienia „gomółki masła"; mężczyzna najwyraźniej nie był zadowolony, że musi ją podtrzymywać, i z pewnością wolałby iść sam za trumną, aby podkreślić swoją nową pozycję.

Aldo był zaskoczony odkryciem tej pary spadkobierców. Wiedział oczywiście od samej Mary, że jej mąż jest jednym z bratanków sir Andrew, ale nigdy nie wspominała, że najważniejszym. A więc to im będzie musiał złożyć kondolencje? Mało przyjemna perspektywa, której nie można uniknąć.

Wzdychając, mały człowieczek podał Morosiniemu bukiet.

- Musi pan już iść. Właśnie wchodzą...

- A pan nie pójdzie ze mną?

- Nie, przyszedłem tylko powitać Andrew na naszej ziemi, ale nie mam nic do roboty w zamku Killrenanów. Jeśli powiem, że nazywam się Malcolm Mac Neil, z pewnością pan zrozumie. Jestem bratem tej, której on nie chciał. A pan kim właściwie jest?

- Cudzoziemcem, wiernym przyjacielem... i synem tej, która nie chciała jego...

- Ach! Lepiej byłoby więc, żeby pan tam teraz nie szedł, tylko poczekał i pomodlił się w spokoju, kiedy wszyscy sobie pójdą. Ci ludzie to obcy, zaraz się stąd wyniosą. Pewnie pan się domyśla, że nie będzie żadnego draigie. Oni nie znają się na naszych obyczajach.

- Draigie? A cóż to takiego? Nie znam tego słowa.

- To stypa. Nazwa pochodzi z języka gaelickiego. Wypada, żeby żywi zjedli, a przede wszystkim napili się dobrej whisky, by uczcić pamięć tego, którego nie ma już wśród nich. No to żegnam pana!

Mały człowieczek odszedł szybkim krokiem w kierunku wrzosowisk, podczas gdy Aldo, nie słuchając jego rady, skierował się w stronę zamku.

Ceremonia w krypcie była prosta i krótka. Pastor wygłosił zwięzłe kazanie i zmówił kilka modlitw. Podczas gdy dudy grały Amazing Grace*, trumna spoczęła w pustej niszy.

* „Cudowna Boża laska" - XVIII-wieczna protestancka angielska pieśń religijna autorstwa Johna Newtona.

Następnie wszyscy opuścili kryptę w milczeniu. Jedynie Aldo zatrzymał się przez chwilę, aby położyć wiązankę z niebieskich ostów i wyszeptać słowa ostatniego pożegnania.

Wenecjanin miał wielką ochotę pozostać tu dłużej i poczekać, aż przyjaciele i rodzina rozejdą się, ale nie uczynił tego. Nie byłoby grzecznie nie złożyć kondolencji i chociaż jego stosunki z nową księżną nie należały do najlepszych, gdyby tak postąpił, dałby dowód pewnego rodzaju tchórzostwa.

Gdy tylko wszedł na dziedziniec, stwierdził, że podejrzenia małego człowieczka się sprawdziły. Było jasne, że świeżo upieczony lord nie ma najmniejszej ochoty podjąć kogokolwiek na zamku poczęstunkiem. On sam i jego bliscy stanęli przed kaplicą w równym szeregu, ściskając dłonie składającym kondolencje i odpowiadając na nie z poważnymi minami. Przyszła kolej i na Aida.

Kiedy przedstawiając się, uścisnął dłoń sir Desmonda, spostrzegł w jego posępnym do tej pory spojrzeniu iskierkę zainteresowania. W świecie wszelkiego rodzaju kolekcjonerów, a w szczególności kolekcjonerów biżuterii, książę wenecki, który z konieczności stał się antykwariuszem, a z zamiłowania znawcą starych klejnotów, był bardzo znany. Nowy lord Killrenan należał do tego świata i w lot wyczuł okazję.

- Czy zostanie pan jakiś czas w Szkocji? - zapytał.

- Nie. Natychmiast wyjeżdżam do Inverness, gdzie jestem oczekiwany, a jutro będę już w Londynie.

- Przypuszczam, że ta słynna aukcja zatrzyma tam pana przez kilka dni? Z przyjemnością się z panem spotkam, jeśli zechce mi pan poświęcić chwilę.

- Chętnie! - odpowiedział uprzejmie Morosini, myśląc jednak, że przyjemność nie będzie obustronna.

Nowy lord wcale mu się nie podobał. Jego twarz wyglądała na uformowaną z masła, jak stwierdził to już wcześniej mały człowieczek, i nie była ciekawa. A do tego ten posępny wzrok...

Aldo ukłonił się szybko jego dwóm braciom i stanął przed żoną Desmonda, zastanawiając się, jak taka ładna kobieta mogła się związać z osobą tak mało atrakcyjną. To prawda, że będąc zapalonym kolekcjonerem starych jaspisów, młody lord Killrenan musiał posiadać spory majątek i być może podzielał również pasję Mary do klejnotów.

Aldo mylił się, sądząc, że uda mu się odejść, pozdrowiwszy ją kilkoma zdawkowymi słowami. Nawet nie podając mu ręki, stwierdziła:

- Miałam nadzieję, że się pan tu pojawi. Musimy porozmawiać.

- Ale o czym, na miły Bóg?

- Dobrze pan wie: o bransolecie księżniczki Mumtaz Mahal.

- Nie jest to miejsce ani czas - rzekł Aldo z powagą w głosie. - A poza tym nie mam w tej sprawie nic więcej do powiedzenia...

- Jestem innego zdania. Chyba pan nie zaprzeczy, że mnie okłamał, mówiąc, że wuj nie zostawił jej u pana? Nasz notariusz otrzymał znaczną sumę pieniędzy pochodzącą ze sprzedaży przedmiotu, który powierzył panu lord Killrenan.

- No więc to prawda. Mój stary przyjaciel rzeczywiście zostawił u mnie ten przedmiot w depozycie, ale wcześniej złożył formalne zastrzeżenie. Nie wolno było mi go sprzedać żadnemu poddanemu brytyjskiemu.

Jej jasna twarz zaczerwieniła się.

- Tak zdecydował? I oczywiście ten przedmiot to była właśnie bransoleta.

Komu ją pan sprzedał?

- Dyskrecja to najważniejsza cecha w moim zawodzie.

- Ale ja muszę to wiedzieć.

- Najdroższa, nie zatrzymuj księcia Morosiniego - przerwał matowym głosem Desmond. - Jest oczekiwany, a my mamy przecież naradę rodzinną. Zobaczymy się jeszcze, nieprawdaż? - dorzucił, kierując w stronę Aida coś, co w ostateczności można by nazwać uśmiechem. - Przynajmniej w dniu aukcji, kiedy wszyscy się spotkamy.

Wenecjanin ukłonił się bez słowa i opuścił zamek, udając się w kierunku wynajętego auta, które czekało na niego tuż przy wrzosowisku. Nie spodobało mu się ostatnie zdanie wypowiedziane przez Desmonda. Pomimo pozornej uprzejmości wyczuł w nim coś w rodzaju pogróżki, ale natychmiast odrzucił to podejrzenie. Jeśli zacznie posądzać wszystkich o złe intencje i wszędzie widzieć nieprzyjaciół, nigdy nie dokończy zleconej mu misji. Nawet jeśli zamiłowanie do szlachetnych kamieni uczyniło lady Mary trochę szaloną, a sir Andrew nie przepadał za swoją rodziną, nie oznaczało to wcale, że składała się ona ze złoczyńców. Na szczęście zatrzymano w końcu zabójcę starego lorda - fanatycznego Hindusa, który następnie powiesił się w więzieniu, wykorzystując w tym celu materiał ze swego turbanu. Gdyby nie to, Aldo chętnie przypisałby ten mord spadkobiercom. Szczerze mówiąc, przyszło mu to już na myśl, mimo że wydarzenie miało miejsce daleko stąd...

Przed zajęciem miejsca w samochodzie Aldo rzucił ostatnie spojrzenie na starą, feudalną wieżę, na której szczycie trzepotała na przesyconym wilgocią wietrze flaga w barwach Killrenanów. Z całą pewnością jego stary przyjaciel mógł teraz liczyć wyłącznie na towarzystwo przodków.

Pogoda się zmieniała. Niebo stawało się coraz bardziej czarne, a kłębiące się mgły otulały Orkady. Poniżej, w małej zatoczce załoga „Roberta-Bruce'a" podnosiła kotwicę, żegnając swego pana ostatnim odgłosem syreny. Nadchodziła burza. Jacht musiał jak najszybciej znaleźć jakieś pewniejsze schronienie. Ruszył też samochód, wioząc Aida do stolicy Highlands*, Inverness, odległej o około sto czterdzieści mil.

* Angielska nazwa górzystego regionu Szkocji obejmującego Góry Kaledońskie i Grampiany.

W czasie podróży, która mogłaby być przyjemna, gdyby nie fatalna pogoda, Aldo starał się nie myśleć o zmarłym przyjacielu, natomiast zajął się myślami o aukcji wspomnianej wcześniej przez sir Desmonda, której przedmiotem miał być historyczny, bezcenny klejnot - Róża Yorku. Nazywano tak duży diament kaboszon, zajmujący dawniej centralne miejsce ozdoby, której pozostałe części zaginęły i która przedstawiała herb rodziny Yorków. Ozdoba ta nazwana była Białą Różą i została ofiarowana Karolowi Zuchwałemu, Księciu Burgundii, przez trzecią żonę, księżniczkę angielską Małgorzatę w czasie ceremonii zaślubin mającej miejsce w Damme w dniu 3 lipca 1468 roku. Róża zaginęła wraz z większością skarbu Burgundczyka po przegranej bitwie pod Grandson.

Ale historia diamentu nie zaczęła się wraz z dynastią angielską. Sięgała zamierzchłych czasów, gdyż kamień przywieziony z Indii przez karawany królowej Saby i ofiarowany jej przez króla Salomona został następnie na jego polecenie osadzony wraz z jedenastoma innymi klejnotami w dużej, złotej płytce zwanej pektorałem arcykapłana i przeznaczony dla Świątyni w Jerozolimie.

Mimo wielu historycznych zawirowań pektorał nie został zniszczony, choć kilka jego klejnotów zaginęło. Trafił do niezwykłego człowieka: kulawego, jednookiego Żyda, bardzo bogatego, ale przede wszystkim niezwykle tajemniczego i dysponującego olbrzymią wiedzą. Był to niejaki Szymon Aronow. Aldo Morosini spotkał go ostatniej wiosny w jego kryjówce, do której dotarł długimi podziemnymi korytarzami znajdującymi się pod dzielnicą żydowską w Warszawie. Szymon Aronow miał dla swego gościa zadanie. Chciał, aby Aldo, wybitny znawca starych kamieni szlachetnych, pomógł mu odszukać cztery brakujące klejnoty z pektorału. A wszystko to w bardzo szczytnym celu - zgodnie z tradycją lud Izraela odzyska ojczyznę i niezależność, kiedy zostanie mu zwrócony ów pektorał - symbol dwunastu żydowskich plemion. Należało jednak najpierw odnaleźć wszystkie kamienie.

Aronow nieprzypadkowo wybrał księcia antykwariusza. Jego rodzina ze strony matki posiadała od kilku wieków jeden z czterech brakujących kamieni, szafir zwany szafirem Wizygotów lub Błękitną Gwiazdą. Aronow miał nadzieję, że jego gość zgodzi się ów klejnot odsprzedać. Nie wiedział, że Izabela Morosini, ostatnia właścicielka, została zamordowana, a Błękitna Gwiazda skradziona.

Tamtej nocy Żyd i chrześcijański książę zawarli porozumienie. Było ono owocne, gdyż przed kilkoma miesiącami, na Wyspie Zmarłych - cmentarzu San Michele w Wenecji, Szymon Aronow odebrał z rąk emisariusza szafir, który trafił do niego po wielu niebezpiecznych przygodach.

Kamienie wykradzione z pektorału przynosiły ponoć nieszczęście.

Róża Yorku była drugim brakującym kamieniem i od tygodnia prasa brytyjska wspomagana przez główne dzienniki europejskie ogłaszała wszem wobec aukcję zaplanowaną na piątego października w domu ukcyjnym Sotheby's. Nikt oczywiście się nie domyślał, że była to doskonała kopia diamentu dopracowana w najdrobniejszych szczegółach dzięki umiejętnościom Szymona Aronowa.

Jego sposób myślenia był bardzo prosty. Zyskawszy przekonanie, że diament może znajdować się jedynie w Anglii, ukryty na dnie skrzyni jakiegoś dyskretnego kolekcjonera, zrobił ruch pokerzysty, bazując na głębokiej znajomości duszy ludzkiej, a przede wszystkim duszach wszelkiego rodzaju kolekcjonerów. Zgodnie z jego przypuszczeniami właściciel prawdziwego diamentu nie wytrzyma rozgłosu powstałego wokół fałszywego kamienia, gdyż rozgłos ten spowoduje u niego wątpliwości co do autentyczności klejnotu pozostającego w jego posiadaniu. Istniała też możliwość, że jego duma nie wytrzyma faktu, iż fałszywy kamień wzbudza tyle podziwu, a wręcz uwielbienia. W każdym razie kolekcjoner na pewno da o sobie znać, a na to tylko będzie czekał emisariusz Szymona Aronowa, Aldo Morosini. Po przyjeździe do Londynu zamierzał on udać się do niejakiego Harissona, jubilera uważanego za tego, który kamień odnalazł i planował wystawić na aukcji, z cichą nadzieją, że rząd Jej Królewskiej Mości go zakupi, by dołączyć do Skarbu Korony. I w ten sposób nie pozwoli, aby klejnot zajmujący ważne miejsce w historii Anglii opuścił ojczyznę. Prasa pisała również o kilku anonimowych listach, które dostał Harrison, a które go informowały, że diament jest fałszywy, i że jeśli nie odwoła aukcji, grozi mu publiczne zdemaskowanie. Tak więc istniało kilka dobrych powodów, aby Aldo odwiedził luksusowy sklep jubilerski przy New Bond Street.

Późnym wieczorem, w strugach deszczu zalewających ulice Inverness, samochód dowiózł pasażera przed hotel Caledonian - najlepszy w mieście. Zziębnięty, bo temperatura obniżyła się gwałtownie, Aldo zapłacił kierowcy i szybkim krokiem wszedł do budynku spragniony gorącej kąpieli. Marzył o szklaneczce miejscowego trunku. Przechodząc przez hol, dostrzegł przyjaciela, Adalberta Vidal.

- Pellicorne'a, siedzącego przy barze z gazetą na kolanach i szklaneczką whisky w ręce, błądzącego myślami gdzieś bardzo daleko, co mu się często nie zdarzało. Aldo postanowił przyłączyć się do niego. Chciał się dowiedzieć, co tak Adalberta zasępiło.

- No więc? - rzekł, siadając na sąsiednim stołku i prosząc barmana o taki sam trunek, jaki zamówił Vidal-Pelli-corne. - Jesteś na mnie obrażony?

Adalbert drgnął, ale natychmiast na jego twarzy pojawił się uśmiech, który gościł tam bardzo często. Nie można było sobie wymarzyć lepszego towarzysza: zawsze optymistycznie nastawiony do świata i zawsze w dobrym humorze. Aldo zaprzyjaźnił się z nim kilka miesięcy wcześniej, najpierw z konieczności, później z wyboru. Ich pierwsze spotkanie miało miejsce w dziwnych okolicznościach; nastąpiło na życzenie Szymona Aronowa. VidalPellicorne był jedną z nielicznych osób, które charyzmatyczny Żyd z Warszawy darzył absolutnym zaufaniem. I to pomimo dziwacznego wyglądu i zachowania Adalberta, które można by nawet nazwać ekscentrycznymi.

Był to mężczyzna mniej więcej czterdziestoletni, lecz wyglądał o dziesięć lat młodziej: wysoki i chudy jak szkielet, o twarzy cherubina, niebieskich oczach i łagodnym uśmiechu, z czupryną jasnych, kręconych i zawsze pozostających w dużym nieładzie włosów. Mimo tych anielskich cech Vidal-Pellicorne zręcznością dorównywał małpie, a twardością - skale. Wykazywał też duże zdolności manualne. Z zawodu był archeologiem, z zamiłowania egiptologiem, znał się też na szlachetnych kamieniach. Pisał ciekawie, ubierał się elegancko - słowem posiadał wszelkie cechy człowieka światowego. Był poza tym zręcznym prestidigitatorem i ślusarzem, czego mógłby mu pozazdrościć nawet sam duch króla Ludwika XVI*.

* Król Francji Ludwik XVI z zamiłowaniem zajmował się ślusarką.

To głównie dzięki różnorodnym talentom przyjaciela Morosiniemu udało się odzyskać szafir i oddać go Szymonowi Aronowowi. Aldo bardzo Adalberta lubił i cenił. Był zadowolony, że to właśnie on pomaga mu w niebezpiecznej przygodzie mającej na celu odzyskanie kamieni wykradzionych z pektorału.

Nie odpowiadając na pytanie przyjaciela, Vidal-Pelli-corne uśmiechnął się jeszcze szerzej.

- No i jak tam pogrzeb? - zapytał, odgarniając niesforny kosmyk, który opadał mu na brew. - Wszystko było jak należy?

- Mogłeś ze mną pojechać, to byś wiedział.

- Wiem, wiem. Ale nie możesz żądać ode mnie zbyt wiele, mój dobry człowieku! Nie przyjechałem do tego, jak by to powiedzieć, barbarzyńskiego kraju, tylko po to, by dotrzymywać ci towarzystwa. A poza tym, jak wiesz, nie cierpię pogrzebów.

- Na ten pogrzeb warto było się udać. Był prosty i wzniosły, pełen lokalnego kolorytu i do tego z niespodzianką.

- Dobrą czy złą?

- Taką sobie. Wiedziałem, że Saint Albansowie należą do rodziny sir Andrew, ale nie wiedziałem, że są jego bezpośrednimi spadkobiercami. Stali się teraz hrabiną i hrabią Killrenan. Tacy spadkobiercy chyba niezbyt uradowali mojego starego przyjaciela. Obydwoje są antypatyczni, chociaż muszę przyznać, że ona jest ładna.

- No to mógł sam pomyśleć wcześniej o spadkobiercach - zauważył Adalbert, wyrażając opinię, jaką Aldo usłyszał już wcześniej z ust małego człowieczka z wrzosowisk.

- Ktoś mi powiedział to samo dzisiaj rano. Zobaczysz ich na aukcji w Sotheby's. Może nawet wcześniej, bo lady Mary nie zapomniała jeszcze o bransolecie.

- Sądzisz, że będą się starali wylicytować Różę Yorku?

- Ona z całą pewnością. Wpada w trans na widok klejnotów. Co do niego nie mam pewności. To kolekcjoner rzadkich jaspisów, ale może jest w niej bardzo zakochany, a wygląda na bogatego. Ten adwokat...

- Należy do palestry?

- Podobno.

Podczas gdy Morosini podnosił do ust szklaneczkę, którą właśnie mu podano, Adalbert opróżnił swoją i znów popadł w zamyślenie. Po chwili podrapał się po nosie i westchnął.

- Apropos adwokata, ktoś, na kim ci zależy, będzie go pilnie potrzebował w najbliższych dniach.

- Któż taki?

- Anielka Ferrals. Została oskarżona o zamordowanie męża.

Z ręki Morosiniego o mało nie wypadła szklanka. Wypił całą jej zawartość jednym haustem.

- Skąd o tym wiesz? - wyszeptał. Archeolog podał mu gazetę.

- Stąd. Wahałem się, czy ci o tym powiedzieć, bo po pogrzebie nie chciałem jeszcze bardziej psuć ci nastroju, ale może lepiej, żebyś wiedział.

- No tak, chyba lepiej...

Aldo szybko przeczytał artykuł. Informacja była krótka, wręcz lakoniczna. Najwyraźniej Scotland Yard nie chciał niczego zdradzić dziennikarzom, aby nie przeszkadzali w dochodzeniu. Poszlaki mówiące o otruciu małżonka przez lady Ferrals były poważne. Młoda kobieta została doprowadzona na główny komisariat przy Canon Row, a następnie stanęła przed sędzią, który nie wyraził zgody na zwolnienie warunkowe. Została odwieziona do więzienia w Brixton.

To wszystko, co można było przeczytać na ten temat.

Vidal-Pellicorne obserwował czytającego przyjaciela, który wydawał się bardzo zatroskany. Na jego szczupłej twarzy nie było - jakże często tam goszczącego - wyrazu ironii. A kiedy Aldo spojrzał na Adalberta, ten spostrzegł w jego oczach cień bólu, który mógł świadczyć tylko o tym, że mimo strasznego rozczarowania, jakie Morosini przeżył z powodu Anielki, nadal ją kochał.

Vidal-Pellicorne nie powiedział jednak ani słowa na ten temat, wiedząc, że najdrobniejsza uwaga z jego strony zostałaby źle przyjęta.

- Nie rozumiem, jak mogło do tego dojść - stwierdził jedynie. - Niemożliwe, żeby była winna.

- Tak myślisz? Jej reakcje są takie nieprzewidywalne! Często wydawało mi się, że dla niej śmierć, jej własna lub kogoś innego, nie ma żadnego znaczenia. Myślę, że umie kochać, ale jestem pewien, że potrafi też nienawidzić. Przypomnij sobie jej ślub i dni, które po nim nastąpiły.

- Ale było kilka okoliczności łagodzących. Jej mąż potraktował ją jak zdobycz, nie poczekał nawet na ślub kościelny. Co do ciebie, była przekonana, że wraz z dawną kochanką - Dianorą Kledermann - zabawiliście się jej kosztem.

- Masz rację. Ale to chyba nie powód, żeby kogoś zabić. Zresztą, nie ma się o co sprzeczać. Wracamy jutro do Londynu, więc może dowiemy się czegoś więcej. Ale, ale... ty, który znasz wszystkich, masz może jakieś kontakty w Scotland Yardzie?

- Żadnych. Anglia nie jest moim ulubionym miejscem wypoczynku. Owszem, cenię tutejszych krawców, podziwiam ogrody, lubię tytoń i whisky, ale nienawidzę miejscowego klimatu, smrodu węgla, brudnej Tamizy, mgły, służby wywiadowczej, z którą miałem czasem do czynienia, a przede wszystkim kuchni. W tej dziurze podają paskudną potrawę zwaną haggis - specjał z owczych podrobów. Doprawdy jest to najgorsza rzecz, jaką kiedykolwiek jadłem.

W czasie kolacji Aldo nie wziął właściwie nic do ust. Cały czas myślał o Anielce. Świadomość, że ta cudowna, dziewiętnastoletnia kobieta, można by rzec jeszcze dziecko, znajdowała się teraz w ciemnościach więzienia, była dla niego nie do wytrzymania, chociaż od czterech miesięcy starał się wymazać ją z pamięci. Oczywiście bezskutecznie! W takich przypadkach tylko mijający czas mógł przynieść zapomnienie.

Anielka! Była jego obsesją od czasu pierwszego spotkania w parku wilanowskim pod Warszawą. Może dlatego, że pojawiła się w jego życiu w tym samym czasie, co Szymon Aronow i że ujrzał ją przez przypadek w pewien kwietniowy wieczór w Paryżu z szafirem zwanym Błękitną Gwiazdą na szyi, zaraz po tym, jak wraz z ojcem i bratem przybyła do stolicy Francji NordExpressem.

Morosini zdążył już dwukrotnie uratować jej życie, gdy chciała popełnić samobójstwo. Po raz pierwszy, z powodu Władysława, studenta-nihilisty, którego kochała, a z którym musiała się rozstać. Po raz drugi, gdy nie chciała wyjść za mąż za sir Eryka Ferralsa, handlarza bronią. A potem było jeszcze spotkanie w ogrodzie zoologicznym - uwielbiała parki! - gdzie wyznawszy, że kocha Aida, błagała go, aby nie dopuścił do niechcianego małżeństwa, które zostało zaaranżowane w celu uratowania rodzinnego majątku. Potem był jeszcze liścik, w którym pisała, że chociaż pogodziła się z tym małżeństwem, zawsze kochać będzie tylko Morosiniego. Jeszcze tego samego wieczora Aldo porwał liścik na drobne kawałki i wyrzucił przez okno pociągu jadącego do Wenecji. Czyżby popełniła zbrodnię z miłości do niego? Miał wielką ochotę w to wierzyć, gdyż takie romantyczne wytłumaczenie coraz bardziej pochlebiało jego próżności. Zaraz po powrocie do Londynu zamierzał udać się do więzienia, by się z nią zobaczyć. I żeby jakoś jej pomóc.

Ta myśl nie opuszczała go przez większą część nocy i podczas niekończącej się podróży pociągiem Great Northern Railway, który po dwóch dniach dowiózł go wraz z Adalbertem, wykończonych i brudnych od sadzy, na peron stacji King's Cross. Stąd taksówką udali się do hotelu Ritz, przejeżdżając przez mgłę tak gęstą, że można by ją kroić nożem.

Książę Morosini od dawna zatrzymywał się w tym znanym hotelu przy Piccadilly, podobnie zresztą jak w jego odpowiedniku przy placu Vendóme w Paryżu. Może dlatego, że jego architektura przypominająca piękne paryskie budynki na ulicy Rivoli bardzo mu się podobała. Przypadł mu również do gustu elegancki wystrój wnętrz, dbałość o szczegóły, kultura i wysoki poziom obsługi, a przede wszystkim nieporównywalny styl. Adalbert wolał raczej hotel Savoy, w którym zatrzymywali się klienci z Ameryki i hollywoodzkie gwiazdy, których Ritz nie przyjmował od czasu, kiedy Charlie Chaplin zachował się tam w sposób naganny. Jednak nie chcąc opuścić przyjaciela, Vidal-Pellicorne zdał się na jego wybór i wcale tego nie żałował.

Mężczyźni przybyli do hotelu w porze picia herbaty. Tłum eleganckich kobiet i szykownie ubranych mężczyzn kierował się w stronę dużego salonu, gdzie ta ważna ceremonia miała miejsce.

Adalbert skierował się prosto do windy, nie rozglądając się na prawo i lewo, gdyż pragnął czym prędzej odpocząć. Wtem Aldo chwycił go za rękaw.

- Zobacz, kto tutaj jest!

Przez hol przechodziły właśnie dwie damy, kierując się do salonu herbacianego. Za nimi kroczył służący. Starsza z kobiet wspierała się na ramieniu towarzyszki i to właśnie ona wzbudziła zainteresowanie Aida. Wysokiego wzrostu, na głowie miała toczek z fioletowego aksamitu na wzór tych, które nosiła królowa Maria. Jej twarz była poorana zmarszczkami, lecz zachowała ślady dawnej urody.

- Patrzcie państwo, księżna Danvers - szepnął Vidal-Pellicorne.

- Tak. Jeśli ktoś miałby wiedzieć, co wydarzyło się u państwa Ferrals, to z pewnością ona. Przypomnij sobie, że w czasie ślubu sir Eryk traktował ją jak bliską krewną.

- Tak, pamiętam. Więc już wiemy, co będziemy robić: idziemy szybko się przebrać i schodzimy na herbatę.

Kwadrans później Aldo i jego przyjaciel przedstawili się młodej kobiecie w czarno-białym stroju, która o tej porze dnia pełniła tutaj służbę. Nikt nie mógł rozkoszować się pyszną herbatą, nie meldując się wcześniej u niej.

- Jeśli panowie nie zarezerwowali stolika przynajmniej trzy tygodnie temu, nie uda mi się niczego znaleźć - powiedziała stanowczym głosem.

- Jesteśmy stałymi klientami hotelu - odrzekł Morosini z czarującym uśmiechem - i zarezerwowaliśmy pokoje ponad miesiąc temu. Czy to nie wystarczy?

- Dobrze, zobaczę, co da się zrobić. Proszę podać mi nazwiska.

Tytuł książęcy zrobił na niej wrażenie, więc Aldo postanowił załatwić coś więcej.

- Czy zechciałaby pani zrobić jeszcze jeden dobry uczynek i posadzić nas w pobliżu pewnej damy, którą mamy przyjemność znać i która przybyła tutaj przed chwilą?

Młoda kobieta zmarszczyła jasne brwi.

- Której damy? - zapytała z lekką pogardą w głosie, dając do zrozumienia, iż pewnie chodzi o kogoś nieznanego.

- Nie mamy w zwyczaju...

- Niech się pani nie zapomina - uciął sucho Morosini.

- Sądzę, że zwyczaje hotelu Ritz nie zabraniają nam złożyć uszanowania Jej Wysokości, księżnej Danvers. Zapewniam, że nie mamy żadnych złych intencji.

Pokrywszy się purpurą, dziewczyna wy dukała jakieś przeprosiny, a następnie dodała:

- Proszę za mną, Wasza Wysokość!

Szczęście obu przyjaciołom sprzyjało. Przemierzywszy połowę ukwieconej i połyskującej od srebrnej zastawy sali, w której roznosił się subtelny zapach herbaty i smakowitych ciasteczek, dziewczyna, być może, aby się upewnić, że nie została okłamana, podprowadziła mężczyzn do stolika sąsiadującego ze stolikiem księżnej. Przed zajęciem miejsc obaj pokłonili się z szacunkiem Jej Wysokości, która spojrzawszy na nich, wykrzyknęła wesoło:

- Panowie tutaj? Cóż za zbieg okoliczności. Nie dalej jak dwie minuty temu rozmawiałam o was z kuzynką, lady Windfield, opowiadając jej o tym dziwnym ślubie barona Eryka Ferralsa.

- Rzeczywiście był dziwny - rzekł Aldo. - A zakończył się jeszcze dziwniej, jeśli wierzyć dziennikarzom. Podobno zatrzymano lady Ferrals?

- Jakież to głupie! Przecież to jeszcze dziecko. Ale napijcie się panowie herbaty w naszym towarzystwie. Będzie nam łatwiej rozmawiać.

Ta propozycja wywołała uśmiech rozradowania na twarzach obu mężczyzn. Najwyraźniej niebiosa im sprzyjały. Kiedy dziewczyna wzywała kelnera, aby zsunął stoliki, dokończono prezentacji i wszyscy usiedli.

- Jeśli dobrze zrozumiałem pani myśl, księżno, nie wierzy pani w winę Anielki?

- Bywam raczej nieufna, kiedy zostaje obwiniony ktoś z wyższych sfer, a oskarżającym jest służący... lub ktoś niżej stojący w hierarchii.

- A więc był jakiś oskarżający?

- Tak, sekretarz sir Eryka, John Sutton. Również jeden ze służących potwierdza, że lady Ferrals podała mężowi aspirynę lub coś w tym rodzaju, bo narzekał na migrenę. Proszek wrzuciła do szklaneczki, w której znajdowała się whisky z wodą sodową... Kiedy to wypił, upadł. Autopsja wykazała obecność strychniny. Efekt był piorunujący.

- Niewątpliwie - stwierdził Aldo, który przypomniał sobie to, co przeczytał w gazetach - ale ani w whisky, ani w wodzie trucizny nie znaleziono. Mogła być więc na dnie szklaneczki.

- Ale historia! Ktoś wrzucił ją do szklanki wcześniej. Może służący? - zastanawiał się Vidal-Pellicorne. - A może John Sutton? Oskarżyciele zawsze wydają mi się podejrzani.

- To niemożliwe - stwierdziła księżna stanowczo. - W żadnym momencie sekretarz nie znajdował się ani w pobliżu sir Eryka, ani tacy, na której stała szklanka. Potwierdziłam to.

- Była więc pani wtedy z nimi?

- Ależ tak, piliśmy drinka w gabinecie naszego najdroższego przyjaciela przed kolacją, którą chcieliśmy spożyć w restauracji Trocadero. Inaczej nie mogłabym tego potwierdzić. Komisarz Warren prowadzący śledztwo zamknął się w sobie jak ostryga w muszli i nie chce nic powiedzieć.

- Tym bardziej chyba panowie są ci wdzięczni, kuzynko, że opowiedziałaś im to wszystko - stwierdziła lady Winfield, obserwująca obu mężczyzn z pewną rezerwą.

- Ależ, Penelopo, przecież jesteśmy wszyscy ludźmi z towarzystwa. Widzi pan, książę, to, co świadczy przeciw tej młodej, zbyt młodej dziewczynie, to fakt, że źle się u nich działo od kilku tygodni. Kłótnie były na porządku dziennym, a ostatnia miała miejsce tego fatalnego dnia, tuż przed moim przybyciem. Sutton słyszał, jak lady Ferrals krzyczała: „To się musi skończyć. Nie znoszę cię!". Eryk wyszedł, trzaskając drzwiami, a kiedy wszyscy znaleźliśmy się w jego gabinecie, zaczął się skarżyć na okropny ból głowy. To dlatego jego młoda żona zaproponowała mu, co wydaje się normalne, proszek od bólu głowy, po który wysłała do swojego pokoju lokaja. Myślę, że to był taki drobny gest dobrej woli. Może krok w kierunku pojednania?

- I zaraz po wypiciu sir Eryk padł martwy? Myślę, że gdyby lady Ferrals chciała się pozbyć małżonka, zrobiłaby to sprytniej i nie w towarzystwie innych osób - stwierdził Adalbert, który słuchał rozmowy z zainteresowaniem.

- Takie jest też moje zdanie oraz zdanie Jej Wysokości - wtrąciła się znowu lady Winfield. - Myślę, że to raczej któryś ze służących. A kto nalewał tę whisky?

- Lokaj, który od niedawna pracuje u Ferralsów. Jest to rodak Anielki, Polak o imieniu Stanisław, dawny służący jej ojca, którego spotkała przypadkiem, i aby mu pomóc, zatrudniła przy Grosvenor Square. Bardzo miły i spokojny chłopiec. Ale podobno zniknął tuż przed przyjazdem policji.

Morosini był tak zaskoczony, że o mało nie zakrztusił się herbatą.

- Zniknął? - spytał, gdy tylko przestał kaszleć. - A aresztowano Anielkę? Należało go ścigać.

- Może być pan pewien, że Scotland Yard już to robi. Niestety, wydaje się, że ten Stanisław jest bliższy sercu tej młodej damy, niżby wypadało. Kiedy inspektor powiedział jej, że nigdzie nie można go znaleźć, wybuchnęła płaczem i wyjąkała, że musiał się wystraszyć, ale z pewnością powróci, bo trudno jej uwierzyć, że maczał w tym palce. Nie pamiętam już dokładnie, co mówiła, ale nigdy nie zapomnę złości, z jaką na jej słowa zareagował sekretarz! Nie wahał się obrazić tej biedaczki stwierdzeniem, że nie dziwi się, iż broni kochanka! To było straszne. Nic więcej nie mogę na ten temat powiedzieć. Po złożeniu zeznań przed komisarzem, człowiekiem wielkiej kultury, odprowadzono mnie do domu i nie miałam już więcej kontaktów z policją - zakończyła z satysfakcją, pusząc się z dumy, że odegrała w tej tragedii tak ważną rolę. - Ależ pan zbladł, drogi książę - dorzuciła. - Można by rzec, że ta straszna historia leży panu na sercu.

Jej stwierdzenie nie oddawało w pełni stanu jego uczuć. Aldo był tak wstrząśnięty tym, co usłyszał, że przez chwilę zapomniał, gdzie się znajduje. Adalbert przyszedł mu z pomocą. Obawiał się, że włoska krew przyjaciela może pchnąć go do spowodowania jakiegoś skandalu. Dlatego też pośpiesznie zadał pytanie, które miało na celu rozładowanie atmosfery:

- Nic się o tym nie wspomina w gazetach, ale mam nadzieję, że hrabia Solmański służył córce pomocą. Taka wiadomość z pewnością nim wstrząsnęła jako ojcem.

- Jeszcze się nie pojawił, ale z pewnością wkrótce tu będzie. Kiedy to wszystko się wydarzyło, przebywał w Nowym Jorku, gdzie żenił syna z jakąś dziedziczką, której nazwisko wypadło mi z głowy. Teraz znajduje się z pewnością na pokładzie „Mauretanii", w drodze do Liverpoolu. Ale, proszę, zmieńmy temat, drodzy przyjaciele. Ta straszna historia bardzo mną wstrząsnęła, gdyż lubiłam Eryka Ferralsa. Żywiłam w stosunku do niego matczyne uczucia. Poznałam go, gdy był jeszcze bardzo młody. Mówmy o panu, książę. Przypuszczam, że przyjechał pan tutaj w związku z wystawieniem na aukcję diamentu, o którym tyle się pisze.

Wróciwszy nieco do siebie, Aldo powstrzymał westchnienie. Musiał prowadzić rozmowę i odsunąć obraz

Anielki stającej w obronie służącego, którego Sutton nie zawahał się nazwać jej kochankiem, kilka minut po śmierci jej męża, Anielki ubranej na czarno, siedzącej na pryczy w więziennej celi i być może rozmyślającej o Stanisławie, który pojawił się niewiadomo skąd i którego wprowadziła do domu Ferralsa z sobie tylko znanych powodów. Jeśli o niego chodziło, wcale nie wierzył w gest litości wobec rodaka w trudnej sytuacji. I nagle przyszła mu do głowy pewna myśl, być może absurdalna, ale tak natrętna, że przerwał księżnej, która prowadziła z Adalbertem pasjonującą rozmowę na temat klejnotów egipskich.

- Proszę wybaczyć, Wasza Wysokość! Jest pani pewna, że ten służący miał na imię Stanisław?

Spojrzała na niego zdumiona.

- Oczywiście! A cóż to za dziwne pytanie?

- To pytanie może mieć duże znaczenie. Czy służący nie miał na imię Władysław?

- Och, nie!... Wie pan, te polskie imiona są takie do siebie podobne, nawet te, które dadzą się wymówić, ale mogę przysiąc, że miał na imię Stanisław. Jakież to może mieć znaczenie w chwili obecnej?

Aby nie okazać się niegrzecznym wobec księżnej, Aldo zdecydował się odpowiedzieć na to pytanie, ale w lekkim tonie.

- Nie, to nie ma znaczenia. Przypomniałem sobie tylko, że kiedy ją spotkałem w Warszawie po raz pierwszy, hrabianka Solmańska widywała się często z niejakim Władysławem, którego darzyła uczuciem, a którego nazwiska nie pamiętam, bo było nie do wypowiedzenia.

- Drogi przyjacielu - rzekła lady Danvers, uderzając pobłażliwie binoklami po jego dłoni - niepotrzebnie zawraca pan sobie głowę takimi szczegółami. Ci Polacy to dziwni ludzie i mój biedny Eryk lepiej by zrobił, gdyby został kawalerem, co do niego w zupełności pasowało. Lepiej niech pan już zostawi tę herbatę, którą od piętnastu minut miesza pan łyżeczką. Ten napój nie jest już z pewnością zdatny do picia!

Miała rację. Aldo zamówił filiżankę świeżej herbaty, przepraszając za roztargnienie, i wszyscy powrócili do rozmowy na temat egipskiej biżuterii. W chwili pożegnania obaj przyjaciele otrzymali od starszej pani zaproszenie do częstych wizyt w jej siedzibie przy Portland Place.

- To nie do pogardzenia! - stwierdził Adalbert, odprowadziwszy uprzednio obie damy do wyjścia. - Spotkamy u niej wiele osób z towarzystwa. To może być interesujące... A tymczasem, co robimy dzisiaj wieczór?

- Ty rób, co chcesz. Ja chcę się wcześnie położyć. Podróż była wyczerpująca.

- No i pewnie nie masz ochoty na rozmowę? Jest o czym myśleć, prawda?

- Chyba tak. To, co usłyszałem od księżnej, nie zabrzmiało zbyt optymistycznie.

- Można by rzec, że nie znasz kobiet! Nie będziesz teraz miał mi za złe, jeśli cię opuszczę?

- Absolutnie nie. A ty co, idziesz na dziewczynki? - dodał z przekornym uśmieszkiem Aldo.

- Nie, bardziej pociągają mnie puby przy Fleet Street*.

* Przy Fleet Street w Londynie znajdują się redakcje wszystkich największych gazet.

Ich bywalcy zawsze mają duże pragnienie, a przyszło mi na myśl, że nie mamy żadnych znajomości w prasie. Może uda mi się odnaleźć jakiegoś „przyjaciela z dzieciństwa", który nie odmówi potrzebnych nam informacji. Wydaje się, że w ostatnim czasie gazety są zbyt dyskretne. Słyszałem o tych słynnych anonimowych listach dotyczących aukcji Róży Yorku, więc może dowiem się czegoś więcej.

- Gdybyś dowiedział się czegoś więcej także na temat śmierci Eryka Ferralsa, nie byłoby źle.

- Wyobraź sobie, że o tym także pomyślałem.

Rozdział drugi

Dziwne ptaszysko

Adalbert Vidal-Pellicorne zacisnął pasek płaszcza, jakby chciał przeciąć się na pół, podniósł kołnierz, wtulił głowę między ramiona i mruknął:

- Nigdy bym nie przypuszczał, że zostanie „przyjacielem z dzieciństwa" mało znanego dziennikarza będzie mnie tyle kosztowało. Obeszliśmy kilka pubów, aż wylądowaliśmy w Grenadierze, gdzie zaproponował, oczywiście na mój koszt, kolację, jaką książę Wellington zamawiał dla swych oficerów: wołowinę w sosie piwnym, ziemniaki w koszulkach, z masłem i chrzanem, a na koniec tarte z jabłkami, jeżynami i bitą śmietaną. Nie licząc hektolitrów piwa. Ileż ten zwierzak może wypić!

- Jeśli to jakiś interesujący człowiek, to mogę partycypować w kosztach - rzekł rozbawiony Morosini. - Tak będzie sprawiedliwie.

- No cóż, to człowiek pasjonujący, pod warunkiem że ktoś lubi Szekspira. Co trzydzieści sekund rzuca jakimś cytatem, ale można się przyzwyczaić. No i ma duże pragnienie.

Obaj mężczyźni szli przez Piccadilly w kierunku Old Bond Street, gdzie znajdował się sklep jubilera George'a Harrisona. Pozostały zaledwie dwie lub trzy godziny, aby obejrzeć diament, o którym tyle już napisano. Wczesnym popołudniem po klejnot miał przyjechać opancerzony samochód z eskortą policjantów i zawieźć go do domu aukcyjnego Sotheby's przy New Bond Street, to znaczy kilkaset metrów dalej, gdzie miał pozostać do czasu aukcji zaplanowanej za dwa dni.

Chociaż pogoda nie sprzyjała spacerom, na ulicach panował duży ruch; zwykła londyńska mżawka nie była w stanie powstrzymać ludzi przyzwyczajonych do niej od wieków. Wszyscy byli uzbrojeni w parasole. Ponieważ Aldo miał w pogardzie taki przedmiot jak parasol, uważając go za zbyt absorbujący, obaj przyjaciele założyli peleryny, a głowy nakryli kapeluszami.

- A co wie ten twój nowy przyjaciel z dzieciństwa? - zapytał Aldo. - No i jak się nazywa?

- Bertram Cootes. Jest reporterem w „Evening Mail". Przypomina nieco spaniela, ma długie uszy, które wtyka wszędzie, gdzie się da. Prawdę mówiąc, miałem szczęście, że trafiłem właśnie na niego.

- A jak to się stało?

- Przez przypadek. Sączyłem szklaneczkę whisky w pubie przy Fleet Street i przysłuchiwałem się rozmowie między właścicielem lokalu i Bertramem.

Dyskusja była nieco przydługa, bo mój przyjaciel był już podchmielony i wysławiał się z trudem. Potem przyszedł jeszcze jeden typek o imieniu Peter. Jak szybko się domyśliłem, on również pracuje w „Evening Mail". Ponieważ Bertram miał ochotę jeszcze coś wypić, poprosił go o pożyczenie kilku funtów, ale typek odmówił, nazywając Bertrama nieudacznikiem. Ten zaś stwierdził, że Peter jest w błędzie, nie chcąc mu pomóc, gdyż w sprawie Ferralsa na pewno go ubiegnie. Peter zaśmiał się tylko. Wychylił kieliszek i odszedł, a wtedy na scenie pojawiłem się ja. Przedstawiłem się jako dziennikarz z Francji, który przyjechał do Londynu zaciekawiony aukcją w Sotheby's i stwierdziłem, że chyba spotkałem go już kilka miesięcy wcześniej w Westminsterze na ślubie księżnej Mary z wicehrabią Lascelles. Jak się domyślasz, poczciwy Bertram nigdy nie opisywał, nawet z daleka, wydarzenia takiej rangi, ale poczuł się dowartościowany. Potem zaproponowałem mu wspólną kolację i tak wylądowaliśmy u Wellingtona. Ciąg dalszy już znasz.

- Nie znam ciągu dalszego. Czy ten dziennikarz wie coś na temat śmierci Ferralsa?

- Z pewnością, ale trudno to z niego wydobyć. Chociaż upił się jak bela, pilnował swego sekretu jak pies kości. Żeby coś z niego wydusić, obiecałem mu informacje na temat diamentu, co nie było mu obojętne. Tym bardziej że i do jego dziennika napłynęło sporo anonimowych listów dotyczących tego kamienia. Znajdowały się w nich nawet pogróżki w rodzaju: „jeśli klejnot nie zostanie wycofany z aukcji, poleje się krew".

- No, bardzo interesujące, ale...

Przerwał. Na eleganckiej, pełnej ludzi arterii zapanował dziwny zamęt. W centrum tego zamętu znajdował się sklep, którego surowy wystrój, w starym stylu na modłę brytyjską, uderzał przepychem: był to jeden z największych sklepów jubilerskich przy Old Bond Street.

Dały się słyszeć krzyki oraz gwizdki policji. Wszyscy oczywiście pobiegli w tamtym kierunku.

- Nie ma wątpliwości, to sklep Harrisona - stwierdził Morosini, który znał dobrze to miejsce, gdyż był tu kilka razy. - Musiało wydarzyć się coś poważnego.

Obaj mężczyźni rzucili się przed siebie, nie zważając na to, że miażdżą czyjeś stopy i wywołują okrzyki protestu. Ale rezultat był tego wart, gdyż znaleźli się tuż przed wejściem do sklepu, które zagradzała szeroka pierś policjanta.

- Jestem dziennikarzem! - krzyknął Adalbert, wyciągając legitymację prasową, która bardzo zdziwiła jego towarzysza.

- Przypomnij mi, żebym zapytał, skąd ją masz - Aldo szepnął prosto do ucha przyjaciela.

Ale prawdziwa czy też fałszywa, legitymacja na nic się nie zdała.

- Bardzo żałuję, ale nie może pan wejść do środka. Szefowie pojawią się tu za chwilę.

- Mogę zrozumieć, że przedstawiciele prasy nie mogą wejść - rzekł Aldo z rozbrajającym uśmiechem - ale ja jestem przyjacielem George'a Harrisona i miałem z nim umówione spotkanie. Też jestem jubilerem...

- Przykro mi, proszę pana. To niemożliwe.

- Czy mógłbym chociaż porozmawiać z panną Price, jego sekretarką?

- Niestety nie. Zaraz pojawi się tu Scotland Yard.

- Proszę mi przynajmniej powiedzieć, co się stało? - Twarz policjanta zastygła, jakby ktoś złożył mu nieuczciwą propozycję. Jego spojrzenie znieruchomiało ponad głową natręta i zastygło na nieokreślonym punkcie ruchliwej ulicy.

W tym momencie Morosini usłyszał jakiś szept za plecami.

- Ja coś widziałem, a ponieważ dałeś mi cynk, abym przyszedł do Harrisona około jedenastej, to powiem, co się wydarzyło.

Morosini odwrócił się i zobaczył, że Vidal-Pellicorne prowadzi poufną rozmowę z niskim mężczyzną w filcowym kapeluszu. Domyślił się, że to dziennikarz z „Evening Mail". Jegomość był nieco otyły, a dość długie włosy „na artystę" sprawiały, że przypominał smutnego spaniela. Jedyne, o czym Adalbert nie wspomniał, to fakt, że był to młody człowiek, a Aldo wyobrażał go sobie jako raczej podstarzałego bywalca barów.

- No i co takiego widziałeś, mój przyjacielu? - zapytał archeolog. - Możesz mówić bez obawy, to jest właśnie książę Morosini, o którym ci wspominałem.

Dziennikarz skierował żywe spojrzenie na dumną sylwetkę wenecjanina, mówiąc:

- Pomyśl, zanim coś powiesz, zastanów się, zanim zaczniesz dzialaćl - i unosząc uroczyście palec, sprecyzował: - Poloniusz, Hamlet, akt I, scena III. Ale sądzę, że rzeczywiście mogę zaryzykować.

- Mówiłem ci, że ciągle cytuje Szekspira - stwierdził Adalbert, zwracając się do Morosiniego. - No, powiesz w końcu, co widziałeś?

- Chodźcie trochę dalej - szepnął Bertram, prowadząc ich na ubocze, co wywołało zainteresowanie u innych zgromadzonych. - Kiedy się tutaj zjawiłem, zobaczyłem, że stoją dwa czarne samochody: szlachetny rolls-royce, trochę starszawy, lecz dobrze utrzymany, i olbrzymi, ale o wiele nowszy, daimler. Po chwili ujrzałem, jak ze sklepu wychodzi jakaś stara dama w głębokiej żałobie, podtrzymywana przez opiekunkę. Poruszała się tak szybko, jak tylko pozwalały jej na to stare nogi, i wydawała jakieś nieartykułowane okrzyki. Wyglądała na bardzo wystraszoną. Podobnie zresztą jak opiekunka, lecz ta zachowywała zimną krew. Kobieta praktycznie wepchnęła swoją panią do rolls-royce'a, zanim nawet szofer zdążył wyskoczyć i otworzyć drzwi, i kazała natychmiast odjeżdżać! Samochód ruszył z piskiem opon. Czekajcie, to jeszcze nie wszystko - dorzucił, widząc, jak przyjaciele wymieniają spojrzenia. - Kilka sekund później ze sklepu wybiegli dwaj mężczyźni. Dobrze ubrani Azjaci. Wskoczyli do daimlera, który odpalił jak rakieta, podczas gdy ze sklepu dochodziły straszne krzyki. To naturalnie zwróciło uwagę policjantów, którzy przechadzają się tutaj dniem i nocą. Wbiegli do sklepu. Ja też chciałem to zrobić, ale zostałem odepchnięty.

Nagły przyjazd dwóch samochodów policyjnych powstrzymał przez chwilę słowotok Bertranda, lecz już po chwili dziennikarz kontynuował:

- Patrzcie, przyjechała władza, i to nie byle kto. Główny komisarz Warren i jego popychadło, inspektor Pointer. Asy wydziału kryminalnego! Myślałem, że to kradzież, ale chyba polała się krew! No to lecę. Muszę trochę popracować! Zobaczymy się później. Na przykład w Black Friars. Chyba wiecie, gdzie to jest...

I zniknął w gęstym tłumie gapiów.

- Niech leci! - stwierdził Adalbert. - Wiem, gdzie to jest. Nawet jeśli sam nie pamięta, to przecież zaciągnął mnie tam poprzedniej nocy. Po tym, co nam powiedział, widzę, że wie znacznie więcej od swoich kolegów.

Morosini nie odpowiedział. Spoglądał na policjantów, którzy wchodzili do sklepu jubilerskiego. Wpaść w łapy takich typków nie było miłe, a to niestety przydarzyło się Anielce.

Fizycznie Gordon Warren przypominał prehistorycznego ptaka. Był wysoki, chudy i łysy. Jego okrągłe, żółtawe i nieruchome oczy spoglądały podejrzliwie. Stary prochowiec koloru brudnoszarego, który okrywał jego kościste ramiona przypominające skrzydła pterodaktyla, jeszcze bardziej podkreślał to podobieństwo. Dokładnie ogolona twarz i wąskie, zaciśnięte usta nie dawały nadziei nawet na odrobinę wyrozumiałości. Komisarz uważał, że jest stworzony na podobieństwo Prawa, które jest przecież przenikliwe i nieugięte.

W porównaniu z tą imponującą sylwetką inspektor Jim Pointer był prawie niezauważalny mimo barczystej postury. Jego twarz z cofniętym podbródkiem i usta, z których wystawały ostre siekacze, sprawiały, że przypominał królika. Kiedy tak kroczył za swoim szefem, miało się wrażenie, że ten ostatni wraca właśnie z polowania.

Gdy Warren wyszedł sam ze sklepu, gapiom nakazano się cofnąć. Doszło nawet do przepychanek między policjantami i dziennikarzami, ale Bertram Cootes trzymał się twardo w pierwszym rzędzie. Po chwili wszyscy, niczym sfora, rzucili się na komisarza, zasypując go gradem pytań, które powstrzymał szybko władczym gestem.

- Niewiele mam do powiedzenia, panowie dziennikarze, chyba tylko to, że nie chcę, abyście się mieszali w tę sprawę, być może delikatną.

- Niech pan nie przesadza! - wykrzyknął jakiś głos. - Już raz się pan wykręcił przy zabójstwie Eryka Ferralsa. Pan przecież nie prowadzi delikatnych spraw!

- Nie mam wyboru, panie Larke. Tutaj decydują okoliczności. Mogę powiedzieć jedynie, że pan Harrison zginął od ciosu noża i że diament, który miał być dzisiaj przewieziony do domu aukcyjnego, zniknął. Powiem więcej, jak tylko to będzie możliwe. A pan, czego chce?

Ostatnie zdanie było skierowane do Bertrama, który wykazując się dużą odwagą, pochwycił komisarza za rękaw.

- Ja ich widziałem... no, tych morderców! - wydusił z siebie podnieconym głosem.

- Doprawdy? A cóż pan tutaj robił?

- Nic, po prostu przechodziłem.

- To teraz pójdzie pan ze mną. I proszę spróbować wysławiać się jaśniej.

Zabierając Cootesa z grona rozmówców, którzy mieli nadzieję zasypać go pytaniami, komisarz wepchnął go do samochodu, który odjechał natychmiast na oczach zaskoczonego dziennikarza Petera Larke'a, człowieka, który dzień wcześniej okazał się tak bezlitosny dla swego kolegi po piórze.

- No, no - stwierdził Vidal-Pellicorne - jeśli Bertram przestanie tak dużo pić, to może jego kariera zacznie się rozwijać. A propos, chyba mi mówiłeś, że miałeś okazję poznać Harrisona.

- Poznać to zbyt wiele powiedziane. Dwukrotnie prowadziłem z nim interesy. Ale nie spotkałem go osobiście. Kontaktowaliśmy się za pośrednictwem jego sekretarki. Nawiasem mówiąc, przydałoby się z nią porozmawiać. Niestety nie wiem nawet, jak wygląda.

- W tej chwili to raczej niemożliwe. Chyba nie pozwolą nam tu dłużej zostać.

Rzeczywiście, policja kazała rozejść się gapiom, podczas gdy dwaj pracownicy zamykali sklep, jakby zakończył się dzień pracy.

- Szymon Aronow nie przewidział, że dojdzie do takiego dramatu, ani też, że pojawią się ci Azjaci. Zastawił sprytną pułapkę na prawdziwego właściciela diamentu, ale teraz nie wiem, jak uda się go odnaleźć. Aukcja się nie odbędzie i sprawa pójdzie w niepamięć - westchnął Vidal-Pellicorne z niespotykaną u niego melancholią.

- Chyba że to właściciel stoi za tym morderstwem i że opłacił tych ludzi, aby usunęli konkurenta, który mu stanął na drodze, jeśli wierzyć wszystkim anonimom wysłanym do gazet. Jeśli chcesz poznać moje zdanie, to myślę, że szukając fałszywego klejnotu, może natrafimy na prawdziwy.

- Może masz rację, ale jest w tej ohydnej zbrodni coś, co mi nie pasuje. Te anonimy.

- Przecież właśnie w nich napisano, że może polać się krew, jeśli aukcja nie zostanie odwołana. No i krew się polała!

- No tak, ale trochę za wcześnie! Te groźby dotyczyły ewentualnego kupca. To jego miały zniechęcić. Zastanawiam się, czy nie chodzi raczej o kogoś, kto wierzy w autentyczność klejnotu i kto zapragnął go zdobyć w ten radykalny sposób, nie otwierając sakiewki.

Tym razem Morosini nie odpowiedział. Któryś z nich z pewnością miał rację: albo Adalbert, albo on sam. W każdym razie znajdowali się w impasie, który bardzo utrudnił kontynuację wspólnej misji. Jeśli morderca Harrisona nie zostanie szybko schwytany, a kamień odnaleziony, trzeba będzie chyba porozumieć się z Kulawym, a nawet wyjechać, jak zapewne uczynią to ci wszyscy bogaci kolekcjonerzy zwabieni aukcją.

Ale Aldo wiedział, że nie może się poddać. Musiałby przyznać się do porażki, a taka myśl była dla niego nie do zniesienia. Nie mógłby też wrócić do Wenecji, pozostawiając na pastwę losu Anielkę, której z pewnością groziła szubienica. Zbyt ją kiedyś kochał, a może kocha nadal?

- Nie muszę chyba zgadywać, że nachodzą cię czarne myśli - mruknął Adalbert. - Widać to wyraźnie po twojej twarzy.

- Nie zaprzeczam. A teraz mów, co twój przyjaciel Bertram powiedział ci o sprawie Ferralsa?

- Opowiem przy kolacji. Jeśli nie masz nic przeciw najlepszym królikom walijskim z Anglii, zabieram cię do Black Friars. To przyjemne miejsce, więc upieczemy dwie pieczenie na jednym ogniu.

Mówiąc cały czas, przywołał taksówkę, która zawiozła ich do dzielnicy Tempie, gdzie między Fleet Street i wiecznie zatłoczonym rondem znajdowała się restauracja Black Friars. Umawiając się w tym miejscu, Bertram okazał zdrowy rozsądek, gdyż przychodzili tutaj zarówno prawnicy, jak i dziennikarze.

Aldo miał czas, aby docenić komfort tego miejsca, bo Adalbert dopiero po usadowieniu się w boksie wyłożonym czarną skórą zgodził się opowiedzieć przyjacielowi najnowsze wieści.

- Informacje nie będą przyjemne - zaczął.

Młody Cootes, chociaż sobie z tego nie zdawał sprawy i pił jak smok, aby zapomnieć o przykrościach, jakie go spotkały, miał bardzo dużo szczęścia. Kiedy kręcił się wokół rezydencji Ferralsów nazajutrz po zbrodni, spotkał Sally Penkowski, przyjaciółkę z czasów dzieciństwa, która pracowała tam jako pokojówka. Urodzili się przy tej samej ulicy w Cardiff. Pochodzili z rodzin górniczych. Ojciec Sally, emigrant z Polski, poślubił miejscową kobietę. Wraz z ojcem Bertrama uległ wypadkowi w kopalni. Młodego Cootesa całkowicie zniechęciło to do zawodu górnika. Wyjechał do Londynu z nadzieją, że zostanie dziennikarzem, co mu się w końcu udało po pokonaniu wielu przeszkód. Od lat nie utrzymywał kontaktów z Sally, aż do tego poranka, gdy przypadkiem spotkali się na ulicy. Dziewczyna, widząc przyjaciela z dzieciństwa, wylała przed nim cały swój żal. Nie opłakiwała jednak Ferralsa, lecz zniknięcie polskiego służącego, który rozpoczął pracę przy Grosvenor Square dwa miesiące wcześniej z polecenia pani domu. Nieszczęsna zakochała się w Stanisławie Rasockim od pierwszego wejrzenia, zdając sobie sprawę, że nie ma u niego żadnych szans. Ślepy by zauważył, że młodzieniec darzył uczuciem panią domu.

- Poznali się jeszcze w Polsce, przed ślubem pani - poinformowała Sally Bertrama. - Może nawet byli w sobie zakochani. Wielokrotnie słyszałam, jak coś między sobą szeptali, kiedy wydawało się im, że są sami, i oczywiście rozmawiali po polsku, więc ja wszystko rozumiałam. Prosiła go, aby uzbroił się w cierpliwość i żeby nie robił niczego, co mogłoby zaszkodzić jej oraz sprawie, której służył. Te rozmowy nie były długie i nie słyszałam wszystkiego, bo mówili bardzo cicho, ale Sally nie pojmowała, czemu pani zwraca się do młodego służącego imieniem Władysław.

Z ręki Aida wypadł nóż, głośno uderzając w posadzkę, lecz on tego nawet nie zauważył. Adalbert wezwał kelnera, aby przyniósł inny sztuciec. Wydawało się, że Morosini zamienił się w posąg. Aby przywołać przyjaciela do rzeczywistości, archeolog trącił go w ramię:

- Wiedziałem, że te rewelacje cię obezwładnią - powiedział z satysfakcją w głosie. - Miałeś całkowitą rację, kiedy zapytałeś lady Danvers, czy jest pewna imienia służącego.

- Nazwij to przeczuciem, jeśli chcesz, lecz coś mi mówiło, że chodzi o tego chłopca. Chciałbym się dowiedzieć, w jaki sposób Anielka go odnalazła i dlaczego ośmieliła się wprowadzić go pod dach swego męża. Zaczynam podejrzewać, że jest bardziej fałszywa, niż się tego spodziewałem...

Straciwszy apetyt, Aldo odsunął talerz i drżącą ręką zapalił papierosa.

- No, no, nie feruj od razu wyroków, których mógłbyś później żałować. Ale przypomnij, bo wyleciało mi z głowy, kim jest ten młody mężczyzna?

- To ten, z którego powodu chciała dwukrotnie popełnić samobójstwo: w Nord-Expressie i wcześniej w parku w Wilanowie. Tam gdzie zobaczyłem ją po raz pierwszy.

- Aha! Przypominam sobie. To ten biedny student i oczywiście nihilista, z którym chciała dzielić biedę... zanim zakochała się w czterdziestoletnim i raczej bogatym księciu weneckim...

- Głupia uwaga - wycedził Aldo.

- Może i tak, ale mniej więcej o to chodzi. O ile wiem, to w tobie była ostatnio zakochana. Napisała to przecież w liściku, który miała odwagę przekazać ci pod nosem męża. Więc jeśli przyjmiemy, że była szczera, nie rozumiem, czemu zawracała sobie głowę poprzednią miłością. Tym bardziej, że jesteśmy w Londynie, a nie w Warszawie. Sądzę, że to nie ona go tu sprowadziła...

Adalbert zamilkł, aby wypić duszkiem pół szklanki piwa.

- Mów dalej! - ponaglił go Aldo. - Sądzisz, że przybył tu z własnej woli, aby ją nagabywać?

- Oczywiście! Przypomnij sobie urywki rozmów, o których wspomniała Sally! Anielka błagała go, aby nie wystawiał na niebezpieczeństwo ani jej, ani sprawy! Pewnie przyjechał, aby prosić ją o pomoc. Może ją szantażował? Przecież nie wiesz, co się tam wydarzyło.

- Może masz rację, ale nie rozumiem, jak mógł włożyć liberię służącego. Ten typek jest piekielnie dumny.

- Tacy są ci rewolucjoniści. Depczą burżuazję nieprzejednaną ideologią, ale gdy trzeba służyć sprawie, są gotowi na wszystko. Mogą nawet pastować buty kapitalistom czy handlarzom broni, na przykład temu biednemu Erykowi.

- Sądzisz, że zmusił ją, aby wprowadziła go pod swój dach?

- Nie widzę żadnego innego wytłumaczenia. Musiał jej opowiedzieć Bóg wie jaką wzruszającą historyjkę, przywołać wspomnienia lub coś w tym stylu. A potem zabił jej męża, zwiał i zostawił ją z tym problemem.

W miarę wywodów Adalberta Aldo poczuł, jak wraca mu życie. Wszystko było teraz jasne! Z wyjątkiem jednego szczegółu.

- No, ale wytłumacz mi, dlaczego płakała, kiedy dowiedziała się, że uciekł? Co więcej, błagała policjantów, aby zostawili go w spokoju, bo on nie ma z tym nic wspólnego, i pozwoliła, żeby ją zamknęli. To się nie trzyma kupy.

- Mogą być dwa rozwiązania: albo się bała, że jeśli go obciąży, spotka ją coś jeszcze gorszego niż więzienie, albo ponownie uległa jego urokowi i chroni go, mając nadzieję, że sama się jakoś z tego wywinie. Ale wtedy to by oznaczało, wybacz mi te słowa, że w jej płochym serduszku zaszła zmiana i że ciebie już nie kocha. Chyba że, a to też jest przecież możliwe, nie kocha żadnego z was. Wydaje mi się, że już ci kiedyś mówiłem, iż po Słowiankach można się spodziewać wszystkiego!

- Rzeczywiście, już mi to mówiłeś, więc nie musisz powtarzać.

Morosini zamówił kawę i popatrzył na zegarek.

- Twój przyjaciel Bertram się spóźnia. Jeśli to nie sprawi ci kłopotu, poczekaj na niego sam. Nie musimy być obecni obaj, aby wysłuchać jego rewelacji, jeśli takowe w ogóle dla nas ma.

- A ty dokąd? Domyślam się, że masz jakiś plan.

- Oczywiście. Zamierzam udać się do Scotland Yardu i poprosić o spotkanie z komisarzem Warrenem.

- Masz nadzieję, że podzieli się z tobą ostatnimi informacjami z dochodzenia? Nie wygląda na człowieka, który lubi się zwierzać.

- Nie o to mi chodzi. Chcę go jedynie poprosić o zgodę na widzenie z Anielką.

Vidal-Pellicorne pomyślał przez chwilę i stwierdził:

- To nie jest głupi pomysł. Jedyne, czym ryzykujesz, to że ci odmówi. Jeśli mogę coś poradzić, to nie rozmawiaj z nim o sprawie Harrisona.

- Nie jestem głupi. Tę sprawę zostawiam tobie... przynajmniej na razie. Zobaczymy się w hotelu.

Wychodząc z restauracji Aldo stwierdził, że pogoda jest jeszcze bardziej paskudna niż wcześniej, mimo to postanowił się przejść. Pierwsza połowa dnia obfitowała w emocje, więc odczuwał potrzebę rozładowania napięcia. Nasunął kapelusz, ręce włożył do kieszeni i skierował się w stronę surowego budynku zwanego New Scotland Yard. Został on zbudowany około roku 1890 z ciemnego granitu wydobytego w okolicach Dartmoor przez skazańców z pobliskiego więzienia. Zaprojektowano go w stylu szkockim, miał kształt wieży z licznymi oknami. Przypominał stuokiego strażnika spoglądającego na miasto, port, kraj i królestwo. Widok ten powodował gęsią skórkę, szczególnie jeśli się wiedziało, że w murach Scotland Yardu znajdowało się muzeum okropności, zwane Black Museum*, gdzie zgromadzono bogatą kolekcję swoistych pamiątek po słynnych kryminalistach, na przykład narzędzia zbrodni, pośmiertne maski przestępców, ich listy, dowody przestępstw i wiele innych oryginalnych eksponatów.

* Obecna nazwa: Crime Museum.

Sierżant, który stał przy bramie, przyjął gościa i wysłuchał jego prośby dość grzecznie, po czym skorzystał z telefonu, aby zapytać przełożonego, czy może Morosiniego przepuścić. Następnie powierzył go jednemu ze swoich ludzi, który miał doprowadzić go do celu. Aldo miał wiele szczęścia: komisarz Warren nie tylko był obecny, ale również zgodził się go przyjąć.

Po zdjęciu płaszcza w stylu Sherlocka Holmesa Gordon Warren nie przypominał już tak bardzo pterodaktyla. W dobrze skrojonym stalowoszarym garniturze wyglądał znacznie lepiej i przypominał tego, kim był w rzeczywistości: wysokiego urzędnika państwowego świadomego swych obowiązków, który wiedział, jak powinien zachować się dżentelmen.

Odłożył na biurko wizytówkę, którą podał mu Aldo, i wskazał gościowi miejsce do siedzenia.

- Książę Morosini z Wenecji? Proszę mi wybaczyć, ale nie znam zbyt dobrze kontynentalnych zwyczajów. Jak mam pana nazywać? Jego Wysokość, Jego Ekscelencja?

- Ależ nie, nic z tych rzeczy, po prostu „książę", „proszę pana" lub „sir" - powiedział Aldo z nieznacznym uśmiechem. - Nie pozwoliłbym sobie panu przeszkadzać, komisarzu, aby roztrząsać zasady etykiety.

- Bardzo dziękuję. Jak mi powiedziano, chciałby pan porozmawiać o sprawie Ferralsa. Czy był pan przyjacielem sir Eryka?

- Biorąc pod uwagę, że zostałem zaproszony na jego ślub, można by tak to nazwać. Ale w istocie jestem przyjacielem lady Ferrals, którą poznałem jeszcze w Polsce, jako córkę hrabiego Solmańskiego.

Komisarz zaskoczył go bezpośrednim pytaniem zadanym spokojnym głosem:

- I oczywiście jest pan w niej zakochany?

Morosini nie dał po sobie poznać zaskoczenia; uśmiechnął się.

- Bardzo możliwe, że tak. Przyzna pan, że trudno być obojętnym wobec jej czaru i młodości. Szczególnie, jeśli jest się w połowie Włochem, a w połowie Francuzem jak ja.

- Brytyjczycy też są czuli na kobiece wdzięki... Pewnie przyszedł mi pan powiedzieć, że lady Ferrals jest niewinna i że mogę ponieść ciężar odpowiedzialności za błąd sądowy.

- Nic z tych rzeczy - przerwał mu Aldo. - Sądzę, że człowiek z takim doświadczeniem jak pańskie nie posłałby do więzienia kobiety w jej wieku - ma zaledwie dwadzieścia lat! - z powodu omyłki.

- Dziękuję - rzekł Warren z lekką dozą ironii. - W takim razie, czym mogę służyć?

- Proszę mi zezwolić na widzenie się z nią w więzieniu. Wydaje mi się, że dobrze ją znam i być może uda mi się uzyskać jakieś wyjaśnienia dotyczące tej strasznej zbrodni.

- No ale przecież wiemy wszystko: podała mężowi środek przeciwbólowy, który sir Eryk wsypał do szklaneczki whisky, a następnie go wypił i zmarł. Wiemy też, że wcześniej wywiązała się między małżonkami ostra sprzeczka. Zresztą w tym małżeństwie źle się działo już od kilku tygodni.

- Zdziwiłbym się, gdyby działo się dobrze, biorąc pod uwagę jego początki. Czy nie sądzi pan jednak, że to nieracjonalne uśmiercać kogoś na oczach tylu osób? A pani Ferrals nie jest ani głupia, ani pozbawiona rozsądku. Wydaje mi się, że zanim ją pan posłał do więzienia, należało porozmawiać z tym polskim służącym, który, o ile moje informacje są dokładne, podał whisky z wodą mineralną, a potem gdzieś zniknął.

- Właśnie go poszukujemy, chociaż nie znaleźliśmy śladów strychniny ani w butelce whisky, ani w wodzie...

- Jeśli jest choć odrobinę zręczny, mógł wsypać truciznę do szklanki, kiedy ją podawał. Musi mieć coś na sumieniu. Trzeba by się też dowiedzieć, jakich nacisków użył, by lady Ferrals zatrudniła go w pałacu. Proszę pamiętać, że Władysław jest nihilistą.

Żółte oczy pterodaktyla zaokrągliły się pod gęstymi brwiami.

- Władysław? Przecież nazywa się Stanisław Rasocki.

- Nie znam jego nazwiska, ale na imię z pewnością ma Władysław.

- Zaciekawia mnie pan, książę! Proszę powiedzieć, co pan jeszcze wie, a może zgodzę się na to widzenie.

Morosini opowiedział wszystko, co wiedział o minionych kontaktach Anielki z dawnym supirantem*.

* Z franc. (soupirant) - zalotnik.

Siedzący za biurkiem Warren uderzał końcem pióra w leżące przed nim dokumenty. W końcu stwierdził:

- Teraz rozumiem, czemu tak płakała i nie chciała obciążyć go zeznaniami. Mogła być jego wspólniczką lub nawet inspiratorką tego czynu. Została zresztą oskarżona o otrucie lub przyczynienie się do otrucia męża.

- Mam nadzieję, że przekona się pan po przeprowadzeniu śledztwa, iż lady Ferrals jest niewinna. Ale jak to się stało, że po wstępnym przesłuchaniu adwokat nie uzyskał dla niej warunkowego zwolnienia?

- Nie miała żadnych szans. Obrońcą był żółtodziób, którego jedynym zmartwieniem okazała się peruka i zagniecenia na todze. Zatrzasnął za nią bramy Brkton.

- Taki człowiek jak Eryk Ferrals miał chyba do dyspozycji jakiegoś adwokata z palestry?

- Tak, ale mecenas Geoffrey Arden poluje właśnie na tygrysy z maharadżą Patiałi. Podsunięto jej stażystę, który, jak mi się zdaje, ma więcej znajomości niż umiejętności. Kiedy się pan zobaczy z lady Ferrals, proszę jej poradzić, aby wzięła innego obrońcę. Z kimś takim jak ten czeka ją pewny stryczek.

- Kiedy będę mógł się z nią widzieć? Czy to oznacza, że pan się zgadza?

- Tak, może się pan jutro udać do więzienia. Oto przepustka - dodał Warren, podając mu dokument, na którym napisał kilka słów. - Ale mam nadzieję, że jeśli dowie się pan czegoś ważnego, a nawet mniej ważnego, zechce mi pan o tym opowiedzieć.

- Obiecuję, panie komisarzu. Wszystko, czego pragnę, to wyciągnąć ją stamtąd, bo mam pewność, że jest niewinna. A korzystając z okazji, czy mógłbym prosić o radę?

- Ależ oczywiście.

- Z powodu nieobecności sir Geoffreya Ardena, komu powierzyłby pan obronę osoby, na której by panu zależało?

Po raz pierwszy Morosini usłyszał śmiech pterodaktyla. Był to śmiech szczery i dźwięczny, który czynił go prawie sympatycznym.

- Nie jestem pewien - powiedział - czy mam prawo postawić naprzeciw adwokata Korony tak groźnego przeciwnika, ale sądzę, że zwróciłbym się do Desmonda Saint Albansa. Jest przebiegły jak lis. To prawdziwa łajza, ale zna się na prawie jak mało kto, a jego cięte polemiki przynoszą często lepszy rezultat niż najpiękniejsze, liryczne opowieści. Jeśli ktoś potrafi sterroryzować przysięgłych, to z pewnością on. Dodam, że jest bardzo drogi, ale przypuszczam, że wdowa po sir Eryku będzie miała czym zapłacić. Ten żółtodziób wprawdzie powiedział, że jego klientka jest w stanie zaoferować nawet bardzo wysoką kaucję, ale jedyne, co mu się udało, to wysłać ją do Brixton.

- Tak, znam sir Desmonda - westchnął Morosini, u którego to nazwisko wywołało lekki niesmak. - Uczestniczyłem kilka dni temu w pogrzebie jego wuja, hrabiego Killrenana, po którym odziedziczył tytuł.

- ...i majątek, co pewnie było powodem wielkiej radości. Jak wszyscy kolekcjonerzy wydaje dużo pieniędzy. Ale, a propos kolekcjonerów, chyba już pana gdzieś widziałem. Czy nie stał pan przed sklepem tego biednego Harrisona parę godzin temu?

Zdecydowanie ten człowiek ma dobre oko - pomyślał Aldo. Nie ryzykował niczym, udzielając odpowiedzi na to pytanie, chociaż w głosie komisarza wyczuł cień podejrzliwości. Pewnie było to skrzywienie zawodowe.

- Nie sądziłem, że zostanę tam zauważony - stwierdził z uśmiechem. - Rzeczywiście, przyszedłem do pana Harrisona wraz z przyjacielem, francuskim archeologiem, który interesuje się tak jak ja starymi kamieniami szlachetnymi. Tak się składa, że w tej dziedzinie jestem ekspertem. Chcieliśmy obejrzeć ten słynny diament, zanim trafi na aukcję. Niestety, kiedy przybyliśmy na miejsce, dowiedzieliśmy się o zbrodni, która miała miejsce chwilę wcześniej, więc nie pozostało nam nic innego, jak wmieszać się w tłum gapiów i spróbować dowiedzieć się czegoś więcej. Nie kryję, że ja też chciałbym zadać panu kilka pytań.

- Miał pan zamiar uczestniczyć w licytacji?

- Oczywiście... i może nawet licytować.

- Do licha! - wykrzyknął Warren. - Jest więc pan zamożny?

- Raczej tak, ale w granicach rozsądku. Poza tym mam bogatych klientów, którzy byliby gotowi dużo zapłacić za okaz tej wielkości.

- Ponieważ jest pan z branży, to pewnie pan wie, że chodziły słuchy, iż diament to fałszywka. Gazety zostały zasypane lawiną listów na ten temat...

- Z tego powodu chciałem go właśnie obejrzeć osobiście. Ze zwykłej ciekawości. Miałem już i tak wyrobioną opinię w tej sprawie, którą opieram na reputacji pana Harisona: jubiler tej rangi nie dałby się przecież nabrać na fałszywy klejnot.

Odczuwał niemal perwersyjną radość, okłamując tego wysokiego urzędnika policji na temat klejnotu, o którym Aldo doskonale wiedział, że jest fałszywy.

- Nie wątpiłem w to ani przez chwilę - rzeki komisarz łagodnym głosem. - Zabójcy też nie mieli co do tego żadnej wątpliwości. Mam nadzieję, że szybko ich złapiemy i aukcja odbędzie się niebawem. To byli Azjaci, a mamy ich tutaj wielu. Wydałem jasne rozkazy: żaden żółtek nie może opuścić kraju aż do odwołania.

- Zastosował pan poważne środki!

- A dlaczego nie, skoro mam takie uprawnienia? Sam król życzył sobie, aby sprawę szybko doprowadzić do końca. Przecież ten klejnot należał w XV wieku do Korony!

- Życzę panu jak najlepiej... Ale czy nie mógłby pan uchylić rąbka tajemnicy i powiedzieć, jak to się stało? Czy właśnie ci mężczyźni włamali się do sklepu jubilerskiego?

- To był nieszczęśliwy zbieg okoliczności! - westchnął komisarz. - Tego ranka Harrison miał się spotkać z wiekową lady Buckingham, która chciała zobaczyć ów klejnot, gdyż dawno temu należał on do jej przodka, słynnego i niepokornego hrabiego Buckingham. Jego miłość do francuskiej królowej kosztowała nas wojnę, nie licząc ciosu nożem zadanego przez Feltona*.

* John Felton (ok. 1595- I628), porucznik angielskiej marynarki, zamordował w roku 1628 pierwszego księcia Buckingham, faworyta króla Karola I Stuarta.

Jest to kobieta bardzo już leciwa, która niemal nie opuszcza swej rezydencji. Opiekują się nią służący niemal równie starzy jak ona. Nie można było odmówić takiej prośbie, więc Harrison odpowiedział, że przyjmie ją z radością. Właśnie gdy oglądała klejnot w biurze jubilera, wbiegło tam dwóch zamaskowanych i uzbrojonych osobników. Wypchnęli starszą damę na zewnątrz, zabili Harrisona i uciekli z łupem.

- I wierzy pan, że to zbieg okoliczności?

Teraz oczy komisarza zaokrągliły się do granic możliwości.

- Chyba nie podejrzewa pan, że lady Buckingham była wspólniczką tych złoczyńców? Oczywiście wysłałem do niej Pointera, aby złożyła zeznanie, ale była zupełnie roztrzęsiona. Natomiast zeznanie złożyła służąca, która jej towarzyszyła u Harrisona. To tyle, książę. Obawiam się, że nie mogę poświęcić panu więcej czasu. Prowadząc dwie sprawy tak dużej wagi, nie mam chwili do stracenia. Ale chętnie się z panem znów zobaczę, jeśli będzie pan miał dla mnie jakieś wiadomości.

- Mam taką nadzieję. Dziękuję, że zechciał mnie pan przyjąć.

Po wyjściu ze Scotland Yardu Morosini zaczął się zastanawiać, co ze sobą zrobić. Nie zamierzał wracać do hotelu. Adalberta jeszcze pewnie tam nie było.

Wezwał taksówkę i kazał się zawieźć na Grosvenor Square.

- Pod jaki numer? - zapytał szofer.

- Nie znam numeru, ale może pan wie, gdzie mieści się rezydencja Eryka Ferralsa?

- Oczywiście. Od czasu tej zbrodni ten dom stał się słynny. Na Grosvenor Square, znajdującym się w sercu elitarnej dzielnicy Mayfair, siedzibę miało wiele ambasad oraz rezydencji arystokratów, wybudowanych przeważnie w stylu gregoriańskim. Zostały one wzniesione w minionym wieku w pobliżu pałacu Buckingham przez osoby pozostające w służbie suwerena.

- No to jesteśmy! - stwierdził szofer, wskazując na jeden z najwspanialszych budynków, przed którym zatrzymywała się również jakaś inna taksówka. - Chee pan wysiąść czy też poczekać, aż tamten odjedzie.

- Poczekam...

Z taksówki wysiadł z impetem mężczyzna w stroju podróżnym i o mało nie potrącił jednego z dwóch policjantów, którzy pilnowali rezydencji, przechadzając się wolnym krokiem wzdłuż ulicy. Aldo rozpoznał w mężczyźnie hrabiego Solmańskiego. Zobaczył, że przez chwilę dyskutuje ze strażnikami, pokazując im coś, co mogło być paszportem, a następnie kieruje się w stronę schodów prowadzących do przedsionka. Drzwi otworzyły się prawie natychmiast, ale ponieważ taksówka, która go przywiozła, nie ruszyła z miejsca, Aldo zrozumiał, że chodzi tylko o krótką wizytę, i że stary Solmański nie spędzi tam dużo czasu. W tych okolicznościach byłoby bowiem nietaktem, gdyby ojciec domniemanej morderczyni zamieszkał w domu zamordowanego.

Uprzedzając pytanie szofera, Morosini oświadczył, że jeszcze poczeka. Trwało to jakieś dziesięć minut, po czym Solmański wybiegł z budynku. Aldo zauważył, że jest czerwony na twarzy i z trudem usiłuje zapanować nad sobą. Bez wątpienia został przed chwilą wyprowadzony z równowagi. Na moment przystanął na schodach, usiłując się uspokoić. W końcu założył monokl, poprawił kapelusz na głowie i skierował się do taksówki, która natychmiast ruszyła.

- Niech pan jedzie za tym samochodem! - polecił Morosini.

Jazda była krótka. Taksówka skręciła w Brook Street i zatrzymała się przed hotelem Claridge.

- Co teraz robimy? - zapytał szofer.

Morosini się zawahał. Miał ochotę wysiąść, by się upewnić, czy Solmański tu zamieszka, ale okazało się to niepotrzebne: bagażowi zaczęli wynosić z taksówki walizki.

Było oczywiste, że ten podejrzany osobnik zamierzał się tu zatrzymać, dopóki Anielka nie zostanie uniewinniona bądź osądzona. Tak, ten Rosjanin, który skradł tożsamość polskiemu szlachcicowi i przyczynił się do zesłania go na daleką Syberię, był z pewnością niebezpieczny. To na cmentarzu San Michele w Wenecji Szymon Aronow odkrył przed Morosinim straszną prawdę dotyczącą tego groźnego człowieka. Fiodor Orczakow, .gdyż tak brzmiało prawdziwe nazwisko „Solmańskiego", był zaprzysiężonym wrogiem synów Izraela, sadystycznym katem w czasie pogromu w Niżnim Nowogrodzie w roku 1882. Wszelkimi sposobami starał się odzyskać kamienie z pektorału, jak i sam pektorał; nie tylko z miłości do pieniędzy, ale również z nienawiści do Szymona Aronowa, człowieka, który ośmielił się prowadzić walkę przeciw niemu samemu, jak i przeciw jego niebezpiecznym przyjaciołom, których Kulawy nazywał Czarnym Zakonem. Do tej pory fałszywy Solmański nie wiedział jeszcze o roli, jaką w poszukiwaniu zaginionych kamieni odgrywał Morosini. Widział w nim jedynie ostatniego właściciela szafiru, poszukującego skradzionego klejnotu rodowego, i znawcę kamieni, trochę niebezpiecznego z powodu uczucia, jakim darzył Anielkę. Jednak Aronow przestrzegł Morosiniego, że jeśli stanie Solmańskiemu na drodze, interesując się pozostałymi, brakującymi kamieniami z pektorału, fałszywy hrabia nie zawaha się podkreślić na czerwono nazwiska Aida na liście osób, których należy się pozbyć.

Jednak taka perspektywa nie zniechęciła księcia antykwariusza, który nigdy się nie cofał przed niebezpieczeństwem. A teraz miał w dodatku pewność, że Solmański albo zlecił zabójstwo jego matki, księżnej Izabeli, albo sam się go dopuścił.

Na razie Aldo mógł się zająć obserwacją hrabiego i to go w zupełności satysfakcjonowało. Nie zamierzał pokazać się nieprzyjacielowi, z pewnością zaskoczonemu nieoczekiwanym zgonem zięcia.

Aldo zostawił Solmańskiego w hotelu, zapalił papierosa i kazał szoferowi zawieźć się do Ritza.

Rozdział trzeci

Trzy prawdy

Więzienie w Brixton wybudowano w roku 1830. Osadzano w nim oskarżonych oczekujących na proces. Nie było to miejsce przyjemne. Ze starych kamieni sączyły się smutek i wilgoć. Po przejściu wszystkich formalności Morosini zanurzył się w tej niepokojącej atmosferze aż do momentu, kiedy wprowadzono go do rozmównicy przypominającej oszkloną szafkę i kazano poczekać.

Kiedy pojawiła się lady Ferrals eskortowana przez kobietę, którą jedynie spódnica i brak wąsów różniły od żandarma, Aldo poczuł, że serce podskoczyło mu do gardła. W tej ponurej scenerii Anielka w skromnej, czarnej sukience, która podkreślała blask jej blond włosów, wyglądała jeszcze piękniej. Ale nie przypominała dawnej Anielki.

Wyglądała, jakby uleciało z niej życie. Z bladą twarzą, złocistymi włosami i oczami przypominała figurkę chryzelefantynową*, które z sukcesem tworzył rzeźbiarz Chiparus.

* Chryzelefantyna - technika rzeźbiarska z zastosowaniem kości słoniowej, złota i innych drogich materiałów, jak np. kamienie szlachetne (przyp. red.).

Była równie wyprostowana i równie chłodna. Widok odwiedzającego nie zapalił żadnej iskierki w jej spojrzeniu. Usiadła z drugiej strony stołu, podczas gdy strażniczka zatrzymała się za szybą.

- To pan? - zapytała. - Co pan tutaj robi? Jej ton wskazywał, że nie jest mile widziany.

- Chciałem się dowiedzieć, czy mógłbym jakoś pomóc.

- Źle mnie pan zrozumiał. Pytałam, skąd wziął się pan w Londynie.

- Chociaż dowiedziałem się o tragicznej śmierci pani męża, nie przyjechałem z tego powodu. Udałem się do Szkocji, aby uczestniczyć w pogrzebie starego przyjaciela, i to w Inverness przeczytałem w jednej z gazet...

- .. .że zabiłam Eryka. Niech się pan nie boi tych słów. Jest mi to obojętne.

Dała znak, aby usiadł na krześle stojącym przy stole naprzeciw niej.

- Nie boję się tych słów - powiedział, wykonując posłusznie jej polecenie. - Boję się tylko tego, co one oznaczają, i nie mogę w nie uwierzyć. Pani?

Morderczynią? Nie, to niemożliwe!

Uśmiechnęła się z lekką pogardą.

- Dlaczego nie? Wie pan doskonale, że go nie kochałam. A nawet, że go nienawidziłam. Moje dni z nim były usłane różami, lecz noce - przerażające.

- Ale chyba nie aż do tego stopnia, żeby go zabić. I to nie w taki głupi i oczywisty sposób: środek przeciwbólowy podany w obecności świadków, rozpuszczony w szklance whisky i to zaraz po kłótni. Jest pani na to zbyt inteligentna. Prędzej wyobraziłbym sobie panią z rewolwerem w ręku strzelającą do Eryka Ferralsa, niż podającą mu zatruty środek przeciwbólowy. To do pani nie pasuje.

- Dlaczego nie? U pana w Italii często serwowano gościowi truciznę, i to w dodatku z uśmiechem na ustach.

- To zwyczaj, którego nie praktykujemy już od dawna, a pani nie należy do rodziny Borgiów. Od momentu aresztowania nie przestaje pani mówić, że jest niewinna.

- Ale bez efektu, drogi książę. Zaczynam już być zmęczona tym powtarzaniem. Odpowiadają mi, nie bez racji, że strychnina sama nie znalazła się w szklance, a nie było jej ani w alkoholu, ani w wodzie... A przecież zbadano wszystkie pozostałe saszetki, które miałam u siebie w pokoju.

- Tylko ta jedna zawierała strychninę? Jak się domyślam, nie zbadano papierka, z którego była zrobiona saszetka.

- Poprosiłam o to, ale jej nie znaleziono. Eryk zmiął ją i zostawił na tacy, a potem ktoś spalił ją w kominku, w moim pokoju.

- Czy domyśla się pani, kto mógł to zrobić?

Z ust Anielki wydobył się dźwięk, którego Aldo się nie spodziewał: gwałtowny, lecz gorzki i pozbawiony radości śmiech.

- Może John Sutton, wspaniały i oddany sekretarz Eryka, który nie wahał się oskarżyć mnie o zbrodnię, gdy tylko zobaczył, że jego pan upadł na posadzkę.

On mnie nienawidzi.

- Z jakiego powodu? Co pani mu uczyniła?

- Spoliczkowałam go. Wydaje mi się, że jest to normalna reakcja uczciwej kobiety, kiedy mężczyzna maca jej piersi i całuje w szyję...

Aldo wiedział od dawna, że młoda Polka potrafi nazywać rzeczy po imieniu. Jednakże to wyznanie wywołało w nim niesmak. Wspomnienie sekretarza, zawsze tak układnego, nie odpowiadało temu opisowi, który przypominał raczej zachowanie satyra. Aldo wiedział jednak, że pod pozornym chłodem Brytyjczyków często skrywały się prawdziwe wulkany.

- Czy on jest w pani zakochany?

- Nie wiem, czy można to tak nazwać, ale wiem, że ma ochotę mnie zdobyć.

- Mówiła pani o tym mężowi?

- Tak, ale stwierdził, że jestem niespełna rozumu, i tylko się śmiał. Jego przywiązanie do tego... służącego przekraczało wszelkie granice. Sądzę, że prędzej dałby sobie odciąć rękę, niż się z nim rozstać. Myślę, że łączył ich jakiś trup ukryty głęboko w szafie...

- Jeśli chodzi o trupy, moja droga, to sir Eryk jako handlarz bronią miał ich zbyt wiele na sumieniu, aby przejmować się jakimś jednym, ukrytym w szafie. A może zechciałaby mi pani powiedzieć coś o tym polskim służącym, którego zatrudniła pani w domu?

Blada twarz młodej kobiety poczerwieniała.

- Skąd pan o tym wie?

Aldo uśmiechnął się uprzejmie.

- Widzę, że nie straciła pani tego dobrego zwyczaju odpowiadania pytaniem na pytanie. Po prostu wiem i już!

Ponieważ milczała, szukając może ciętej riposty, Aldo kontynuował:

- Niech pani opowie mi coś o tym Stanisławie lub może raczej...

Władysławie?

Oczy młodej kobiety zaokrągliły się.

- Jest pan diabłem wcielonym - wyszeptała.

- Nie do końca albo może dobrym diabłem do pani usług. No, Anielko, niech pani mi w końcu zaufa i opowie, jak udało się pani wprowadzić dawnego ukochanego pod dach męża.

Odwróciła głowę, lecz w nikłym świetle tego posępnego miejsca dostrzegł, że po jej rzęsach spłynęła łza.

- Ukochanego? Zastanawiam się teraz, czy nim kiedykolwiek był. Obecnie bardzo w to wątpię. Jak również w wielką miłość, o której pan mnie tak gorliwie zapewniał.

- Nie mówmy o tym w tej chwili - przerwał jej łagodnie Morosini. - To nie ja zdecydowałem się w domu w Vesinet wpaść w ramiona Eryka.

- Uratował mnie i nie miałam wyboru. Tak jak nie miałam wyboru, kiedy spotkałam Władysława w Hyde Parku, gdzie zresztą na mnie czekał...

- Skąd mógł wiedzieć, że tam panią spotka? Wszyscy wiedzą, że ma pani wielkie upodobanie do parków, ale dlaczego właśnie ten? W Londynie jest ich wiele.

- Każdego ranka jeździłam tam konno.

- Sama?

- Oczywiście, że sama. Nie lubię towarzystwa. Miałam wrażenie, że jestem pilnowana. Oczywiście często spotykałam tam znajomych, ale udawało mi się ich pozbyć.

- Ale nie udało się to pani z Władysławem. Może efekt zaskoczenia zadziałał na jego korzyść?

- Chyba tak. Tym bardziej, że wyszedł z krzaków wprost pod kopyta mojej klaczy, tak że o mało nie wypadłam ze strzemion.

- Była pani zadowolona, że go widzi?

- Wtedy tak. Przywołał wspomnienie mojego drogiego kraju i pierwszej miłości. Takie rzeczy są bardzo ważne dla każdej kobiety.

- Dla mężczyzny również. Ale powiedziała pani: wtedy tak. Więc nie trwało to długo?

- Nie. Szybko zrozumiałam, że mam do czynienia z przeciwnikiem, by nie powiedzieć: z wrogiem. Och, na początku był bardzo miły. Oczywiście na swój sposób. Mówił, że przyjechał do Anglii, by mnie odnaleźć, bo rozstaliśmy się tak niefortunnie.

- Chciał odnowić dawne relacje?

- Nie do końca. Domagał się, a nastąpiło to bardzo prędko, bym wprowadziła go pod dach mego męża. Mówił, że jest oburzony, iż zostałam żoną handlarza bronią, ale liczył, że posłuży się tym w swojej sprawie, jak to nazywał. W rzeczywistości przysłali go jego koledzy anarchiści. Miał fałszywe papiery i jeden cel: zdobyć pieniądze na potrzeby rewolucji. Myśl, że sfinansuje to handlarz bronią, wydawała im się bardzo zabawna. Potrzebowali także broni.

Aldo wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów i zanim sam zapalił, zaproponował to Anielce.

- To jakaś szalona historia! Chciał, żeby pani ukradła i dała mu...

- Nie, tego nie powiedziałam. Jedyne, czego chciał, to zostać służącym w domu Eryka. Miał nadzieję, że sam znajdzie to, czego potrzebował.

- Dlaczego pani się zgodziła, zamiast odjechać co koń wyskoczy.

- Bardzo chciałam to zrobić. Ale nie było to możliwe. Jak się pan domyśla, Władysław miał coś w zanadrzu.

- Chodzi o szantaż?

- Oczywiście. Kiedy jest się młodym i kocha się po raz pierwszy, popełnia się różne nieostrożności. Tak było i ze mną. Pisałam do niego listy...

- Głupi zwyczaj, który często wiele was kosztuje, drogie panie! Co chciał zrobić z tymi listami? Pokazać je Ferralsowi? Przecież mąż pani nie był głupcem i musiał się domyślać, że była już pani wcześniej zakochana, a poza tym w takich liścikach młodych panien nie ma przecież nic złego...

- Ale moje listy nie były takie niewinne. Ufałam Władysławowi i zwierzyłam mu się z planów ojca dotyczących moich zaślubin z Erykiem.

- To mi się nie podoba - jęknął Morosini.

- Było jeszcze coś gorszego. W tamtym czasie bardzo się zaangażowałam w pomysły Władysława i jego grupy. Chciałam też, aby został moim kochankiem.

- I tak się stało? - wykrztusił Aldo. Jej spojrzenie było w tej chwili poematem naiwnej czystości.

- Mniej więcej... tak. A ponieważ chciałam go zatrzymać, co udowodniłam dwukrotnie w pana obecności, obiecałam, że pomogę mu... jak to mówił Władysław i jego przyjaciele? Aha, już sobie przypominam: oskubać tego tłustego kapitalistycznego gołębia. Wyobraża pan sobie, co by się stało, gdyby mój mąż przeczytał te listy?

- Trudno sobie tego nie wyobrazić. Ciągu dalszego zresztą też: pewnie wzruszyła pani Ferralsa smutną historią o kuzynie, który popadł w biedę i którego pani cudem odnalazła...

- Prawie tak. Powiedziałam mu, że jest synem mojej niani, i od razu dostał pracę lokaja.

- Można by rzec, to historia rodem z powieści. Nianie zawsze mają w nich nieślubne dzieci, które stają komuś na drodze. To z pewnością on zabił sir Eryka.

- Oczywiście. Taki pewnie miał cel, ale nie powiedział mi o tym.

- Na Boga! Czemu nie opowiedziała pani tego wszystkiego policji, tylko dała się zatrzymać i uwięzić? Słowa sekretarza nie miałyby wtedy takiego znaczenia.

- To nie było możliwe. Gdybym tak zeznała, ryzykowałabym życie. Niech pan wreszcie zrozumie! Władysław nie przyjechał do Anglii sam. Są tu jego towarzysze, którzy mają za zadanie pilnować go, gromadzić przekazywane przez niego informacje i w przypadku niebezpieczeństwa pomóc mu w ucieczce. A mnie zapowiedzieli bardzo wyraźnie: nie wolno mi powiedzieć nic, co mogłoby skierować policję na jego trop, bo w przeciwnym razie...

- W przeciwnym razie nie będzie mogła się pani spodziewać od nich ani litości, ani łaski - powiedział Aldo. - Byłaby pani skazana na pewną śmierć.

- Właśnie tak. Więc uznałam, że w więzieniu nie muszę się ich obawiać. Jestem dobrze strzeżona.

- Oczywiście nie mówiąc o szubienicy. Nieszczęsna, niech pani w końcu zrozumie, że jeśli policja nie znajdzie prawdziwego mordercy, grozi pani śmierć przez powieszenie!...

- Nie wierzę w to. Mój ojciec wraca wkrótce z Ameryki. Będzie wiedział, jak mnie obronić. Znajdzie jakiegoś dobrego adwokata w miejsce tego młodego idioty, który mnie bronił w zastępstwie Geoffreya Ardena.

- Skoro pani o tym wspomina - rzekł Aldo, wyciągając z kieszeni złożoną na pół kartkę - polecono mi bardzo zręcznego i walecznego adwokata. Jego nazwisko i adres są tu zapisane.

- Kto go panu polecił?

- Może się to pani wydać dziwne, ale był to wysoki urzędnik policji. Tak się składa, że znam tego adwokata. Nazywa się Desmond Saint Albans. Nie pałam do niego zbytnią sympatią, ale podobno po włożeniu peruki staje się mistrzem, który broni sprawy jak pies kości. Muszę jeszcze dodać, że jest bardzo drogi, ale chyba warto zaryzykować.

- Dziękuję. Zwrócę się do niego. Pieniądze nie grają roli. W tym momencie weszła strażniczka.

- Czas widzenia upłynął, proszę pana...

- Jeszcze słówko - powiedział Morosini, podnosząc się z krzesła. - Kiedy spotka się pani z nowym obrońcą, proszę powiedzieć mu prawdę, całą prawdę.

Jak się nazywa ten pani Władysław?

- Wosiński. Czemu pan o to pyta?

- Nie sądzi pani, że on i jego banda powinni zostać schwytani? Nie musiałaby pani niczego się obawiać. Proszę nie tracić nadziei, Anielko. Postaram się panią wkrótce odwiedzić. Czy czegoś pani potrzebuje?

- Wanda ma mi przynieść jakieś drobiazgi - odparła i skierowała się posłusznie do strażniczki, która właśnie otwierała ciężkie drzwi.

Aldo nie chciał rozstać się z Anielką w ten sposób. Krzyknął w jej kierunku:

- Czy jest pani pewna, że już nie kocha tego człowieka, którego stara się pani tak chronić?

- Nie powinien mi pan zadawać takiego pytania. Odpowiedziałam na nie w liściku kilka miesięcy temu i od tamtego czasu nic się nie zmieniło...

Dzięki tym słowom, które tylko miłość mogła przywołać, Aldo odniósł wrażenie, że promień słońca rozświetlił i ogrzał ponure, szare mury, i z lżejszym sercem opuścił więzienie.

W momencie kiedy podchodził do czekającej na niego taksówki, inna taksówka zatrzymała się tuż obok. Wysiadła z niej kobieta w średnim wieku i solidnej postury. Zaczęła wyładowywać z samochodu walizkę, która zdawała się bardzo ciężka. Aldo rzucił się na pomoc.

- Proszę pozwolić... To jest zbyt ciężkie dla pani.

- Och, dziękuję! - odpowiedziała z obcym akcentem kobieta i natychmiast zaczęła szlochać.

Aldo zorientował się, że jest to Wanda, wierna pokojówka Anielki, która z pewnością przywiozła „drobiazgi" dla swojej pani.

- Jego Wysokość, książę Morosini! - wykrzyknęła, powstrzymując łzy. - Pan tutaj? Mój Boże, co za radość! Co za wielka radość!

I znowu zaszlochała.

- No, niechże się pani uspokoi! - zawołał Aldo, któremu niespodziewanie przyszedł do głowy pewien pomysł. - Dlaczego przyjechała pani taksówką? Gdzie się podziały samochody sir Eryka?

- Stoją w garażu, ale nie mogę z nich korzystać - odpowiedziała Wanda, która teraz zaczęła mówić po francusku z większą swobodą. - Ten straszny Sutton na to nie pozwala, twierdząc, że nie wolno nam pomagać tej, tej... morderczyni. To straszne!

- Ten człowiek, chociaż Anglik, słabo zna prawo swojego kraju. Każdy podejrzany jest uznawany za niewinnego aż do momentu udowodnienia mu winy...

- To czemu ten biedny aniołeczek jest w więzieniu?

- Nazywają to prewencją. Zaniesie jej pani tę walizkę?

- Tak, prosiła o parę rzeczy. Biedny aniołek, ona jest taka...

Ale Aldo przerwał peany pokojówki na cześć Anielki, które z pewnością trwałyby jeszcze długo, i odprowadził ją do bramy Brkton, a następnie zaproponował, że na nią zaczeka i odwiezie do domu.

- Jeden samochód wystarczy dla nas obojga, odeślę pani taksówkę.

Zaskoczona Wanda nieco się uspokoiła.

- Chce pan na mnie poczekać?

- Z chęcią. To pozwoli nam porozmawiać. Niech pani nie zostaje u niej zbyt długo.

Kilka minut później kobieta była już z powrotem i zajęła miejsce obok księcia Morosiniego, który nie tracił czasu, aby poruszyć nurtujący go temat.

- Dałem Anielce nazwisko i adres dobrego adwokata. Podobno do tej pory miała kiepskiego obrońcę.

- To prawda. Jak mógł dopuścić, że znalazła się w tym więzieniu? To wszystko przez te kłamstwa sekretarza...

- Wiem dobrze, co o nim myśleć - przerwał Morosini. - Chciałbym z panią porozmawiać o Władysławie Wosińskim, który nie tak dawno został u was zatrudniony pod fałszywym nazwiskiem. To mi się wydaje dziwne, że pan Eryk zgodził się na to, bo przecież nie znał go wcześniej.

- Sir Eryk nie miał nic przeciwko temu. Ale gdyby się o tym dowiedział ojciec mojej gołąbeczki, pewnie byłby wściekły i miałaby nie lada kłopoty.

- Sądzę, że został już o tym poinformowany. Widziałem wczoraj, jak przyjechał na Grosvenor Square. Nie zatrzymał się tam długo, a kiedy wychodził, wyglądał na wściekłego, chociaż starał się nad sobą zapanować.

Wanda podniosła oczy ku niebu i na wspomnienie tego, co się wydarzyło, złożyła ręce jak do modlitwy.

- Tak! Strasznie się kłócili z Suttonem z powodu tego, co zrobił, oraz z powodu polskiego służącego, ale, dzięki Bogu, sekretarz znał go jako Stanisława Rasockiego, więc książę się nie domyślił.

- Jak to: dzięki Bogu? Ten człowiek zmusił Anielkę, aby przyjęła go pod swój dach, zamordował jej męża i w końcu uciekł, zostawiając ją na pastwę losu, a pani zdaje się uważać, że wszystko jest w porządku?

- Oczywiście! Władysław Wosiński to patriota, człowiek o szlachetnym sercu i jeśli zabił, to tylko dlatego, żeby chronić ukochaną... bo kocha ją nadal wielką miłością. Pewnie był świadkiem tej strasznej awantury, którą wywołał mąż mojej pani jakiś czas wcześniej.

- Wiem, że się wtedy pokłócili, ale nie było to chyba po raz pierwszy.

- Po raz pierwszy kłótnia była tak gwałtowna. Od jakiegoś czasu mój mały aniołek nie chciał dzielić sypialni z sir Erykiem. Anielka miała straszne migreny i musiała brać środki przeciwbólowe.

Mimo powagi sytuacji Morosini nie mógł powstrzymać uśmiechu. Od dawien dawna migrena i inne drobne dolegliwości były ulubionym pretekstem dla kobiet, które nie chciały spełniać obowiązków małżeńskich.

- A tego dnia też miała migrenę? Przecież było jeszcze zbyt wcześnie, aby kłaść się do łóżka.

- Chyba tak, ale pani robiła przy toaletce makijaż przed kolacją. Miała na sobie piękną, wydekoltowaną suknię i wyglądała prześlicznie. Pan Eryk trochę wypił i miał ochotę na figle. Kazał mi wyjść, więc nic nie widziałam, ale to, co słyszałam, było straszne. Sir Eryk szybko wyszedł, był purpurowy, a wręcz rzekłabym - fioletowy, i jednym ruchem zerwał z szyi kołnierzyk, który wydawał się go dusić. Moja gołąbeczka siedziała na łóżku prawie naga i płakała. Jej sukienka była poszarpana. Po chwili sir Eryk wrócił, aby ją przeprosić, ale nie otworzyła mu drzwi.

Aldo był pewien, że to, co usłyszał, nie mijało się z prawdą. Wiedział już co nieco o stosunkach panujących pomiędzy Anielką i Ferralsem, a przede wszystkim o tym, co wydarzyło się wieczorem w dniu ślubu, więc uznał, że Wanda nie kłamie. Mógł sobie wyobrazić scenę, która rozegrała się później w gabinecie Ferralsa, w obecności księżnej Danvers: sir Eryk skarżył się na ból głowy, więc Anielka zaproponowała mu z nutą ironii w glosie saszetkę z lekarstwem, które zażywała w podobnych przypadkach...

- To ona poszła po aspirynę, czy może ktoś inny? - zapytał Aldo.

- Przysłała do mnie Władysława i to ja dałam mu lekarstwo.

- To dlaczego, do licha, została zatrzymana? Jakie oskarżenia mógł przedstawić Sutton? Saszetka była tylko w rękach pani i służącego, i jak się domyślam, wyciągnęła pani z pudełka pierwszą z brzegu?

- Oczywiście. I tak też zeznałam temu człowiekowi z policji. Ale potem Sutton poprosił policjanta o poufną rozmowę i nie wiem, co mu naopowiadał. Jedyne, co wiem, to to, że moja gołąbeczka jest teraz w więzieniu.

- Dobrze, że mi pani o tym przypomina! - stwierdził Morosini z sarkazmem. - A teraz może mi pani wytłumaczy swą radość z powodu ucieczki Władysława i pozostawienia przez niego pani gołąbeczki w tarapatach.

- Jestem pewna, że jej tak nie zostawi! Zbyt ją kocha.

- Czyżby? - mruknął Morosini, którego zaczęły drażnić natchnione wywody Wandy. - Nie sądzi pani, że zamiast dawać drapaka, powinien zgłosić się na policję i uratować Anielkę od więzienia?

- Nie, bo obydwoje pewnie wylądowaliby w więzieniu. Dopóki jest na wolności, istnieje jakaś nadzieja dla mojej pani. Jestem pewna, że on ma tutaj wielu przyjaciół, którzy pomogą w oswobodzeniu Anielki. Potem razem uciekną do naszego drogiego kraju, którego nigdy nie powinni byli opuszczać, i będą mogli cieszyć się miłością.

Morosini nie mógł już tego słuchać. To brzmiało jak urojenia chorej wyobraźni. Jednak raczej nie miał szansy nakłonić Wandy, by przestała bujać w obłokach. Jednego był pewien: między wersją młodej kobiety i wersją dzielnej pokojówki istniała głęboka i usłana przeszkodami przepaść.

- Tak się zastanawiam... - zmienił temat Morosini. - Może wie pani, gdzie mógłbym znaleźć Władysława Wosińskiego?

Brutalnie sprowadzona na ziemię pokojówka obrzuciła rozmówcę groźnym spojrzeniem.

- Czemu pan o to pyta? Chyba nie zamierza go pan oddać w ręce policji?

- Nigdy w życiu - odpowiedział Aldo, gryząc się w język, aby nie dodać, że już rozmawiał o tym wcześniej z komisarzem Warrenem. - Po prostu chciałbym wiedzieć, gdzie można by się z nim spotkać. Niech pani pomyśli, co by się stało, gdyby jednak zapomniał o swej wielkiej miłości do Anielki i myślał tylko o swym bezpieczeństwie, a ją zostawił w rękach angielskiego wymiaru sprawiedliwości?

- Gdyby pan go znał, nie pomyślałby o czymś tak ohydnym. Ma najszlachetniejsze z serc. To prawdziwy rycerz, który poświęcił życie walce o wolność ojczyzny i o wyzwolenie polskiego narodu z nędzy. Proszę mi wierzyć, zrobi wszystko, co należy, w odpowiednim czasie. Trzeba tylko uzbroić się w cierpliwość.

Morosini nie mógł uwierzyć własnym uszom. Doprawdy, trzeba być bardzo naiwnym, aby wierzyć w czyste intencje tego człowieka, którego Anielka przedstawiła jako szantażystę.

Stracił ochotę na kontynuowanie tej dyskusji.

Reszta podróży przebiegła w milczeniu. W ciszy słychać było jedynie szept Wandy odmawiającej pacierz. Kiedy zajechali pod rezydencję Ferralsa, Aldo powiedział:

- Zanim się pożegnamy, proszę zapamiętać jedno - bardzo mi zależy na uratowaniu Anielki. Po pierwsze dlatego, że wierzę, iż jest niewinna, po drugie dlatego, że ją kocham. Czy mogę na panią liczyć, gdybym potrzebował pomocy?

Wanda odrzekła skruszona:

- Och, proszę mi wybaczyć. Zapomniałam, że pan ją również kocha, więc mówiąc to wszystko, sprawiłam panu przykrość. Oczywiście, że panu pomogę. Jeśli będzie chciał pan ze mną porozmawiać, proszę przyjść do kościoła przy Muzeum Wiktorii i Alberta. Każdego ranka o godzinie dziewiątej jestem tam na mszy. To niedaleko od domu, a polski kościół jest na przedmieściach. Spodoba się panu, wydaje mi się, że to kościół włoski. Nie ma tam nigdy tłoku, więc będziemy mogli swobodnie porozmawiać. A poza tym w czasie mszy będziemy w rękach Opatrzności! - dorzuciła Wanda, wskazując uroczyście palcem w kierunku dachu samochodu.

- Doskonale, a jeśli pani będzie chciała mi coś powiedzieć, proszę zostawić wiadomość w hotelu Ritz. Tutaj jest numer telefonu - odparł Aldo, wyrywając kartkę z notatnika i zapisując

cyfry.

Taksówka się zatrzymała i Wanda chciała wysiąść, ale Morosini ją zatrzymał.

- Jeszcze słówko! Niech się pani nie zdziwi, jeśli za piętnaście minut stanę w drzwiach rezydencji. Chcę porozmawiać z panem Suttonem.

- Chce pan z nim rozmawiać? - jęknęła zaniepokojona kobieta. - Ale o czym?

- To, droga pani, jest moja sprawa. Chcę mu zadać kilka pytań.

- Nie przyjmie pana.

- To byłoby niegrzeczne z jego strony. W każdym razie niczym nie ryzykuję. Proszę iść do domu. Przejdę się i zaraz wracam.

Po piętnastu minutach lokaj z lodowatym wyrazem twarzy otworzył mu bramę rezydencji Ferralsa, a następnie zostawił go u dołu pięknych, krętych schodów i udał się na piętro, aby spytać, czy Sutton może przyjąć gościa. Aldo oczekiwał na spotkanie w towarzystwie kolekcji rzymskich rzeźb o niewidzących oczach, wazy bizantyjskiej i miski z brązu do mycia, która powstała w okolicach Pekinu. Londyńska siedziba handlarza bronią przypominała rezydencję znajdującą się w pobliżu parku Monceau, ale wyglądała, jeśli było to jeszcze możliwe, na bardziej posępną. Okazały i ciężki styl gregoriański, jaki tu panował, pogłębia! to wrażenie. Wystrój wnętrza, pełen weluru i lambrekinów koloru czekolady, bardzo przytłaczał. Małe biuro, do którego Aldo wszedł po kilku chwilach, wydawało się tylko trochę weselsze. Właściwie jedynie dzięki stercie papierów pokrywających biurko i lampie, która je oświetlała. Wzdłuż ścian piętrzyły się ciemnozielone segregatory. Stojąc pośrodku niczym strażnik w świątyni, odziany na czarno od stóp do głów, John Sutton czekał na gościa.

Cisza panująca w rezydencji była przejmująca. Nie dał się słyszeć najmniejszy hałas, skrzypnięcie czy szept. Nawet węgiel płonący w kominku czynił to bezszelestnie, jakby trzask lub iskierka były świętokradztwem.

Sekretarz ukłonił się wchodzącemu Morosiniemu i wyraził zadowolenie, że widzi go w dobrej formie - nie miał przyjemności, spotkać się z nim od czasu tej feralnej nocy, kiedy to Aldo pojawił się na ulicy Alfreda de Vigny, aby zabrać okup za Anielkę i zawieźć go porywaczom rolls-roycem. Dodał też, wskazując krzesło, że byłby to dla niego zaszczyt, gdyby mógł księciu w czymś pomóc.

Morosini usiadł i przez chwilę patrzył w milczeniu na młodego mężczyznę, wyciągając jednocześnie papierosa ze złotej papierośnicy.

- Przyszedłem zadać pytanie, panie Sutton - rzekł w końcu.

- Przez ostatnie kilka dni zadano mi już wiele pytań.

- Byłbym zdziwiony, gdyby zadano panu to, które ja mam na myśli. Proszę mi powiedzieć, dlaczego tak panu zależy na tym, aby lady Ferrals została powieszona?

Aldo przygotowywał się na wszelkie możliwe reakcje ze strony Suttona, ale tej jednej nie przewidział. John Sutton wytrzymał jego spojrzenie i nie okazując żadnych emocji, odpowiedział spokojnie:

- Ponieważ nie zasługuje na nic lepszego. To morderczyni najgorszego gatunku, która z zimną krwią zaplanowała ohydną zbrodnię.

I uśmiechnął się, co spowodowało, że w Morosinim zawrzała krew i z trudem zapanował nad gwałtowną reakcją. Aby jednak trochę się uspokoić, zapalił papierosa, zaciągnął się i wypuścił kłąb dymu w stronę sufitu.

- Skąd może pan mieć taką całkowitą pewność? - zapytał spokojnym głosem. - Czy jest pan w posiadaniu jakichś dowodów?

- Nie są to dowody namacalne. Jedyny taki dowód - papierowa saszetka, w której znajdowała się trucizna - zniknęła w niewyjaśnionych okolicznościach, wrzucona zapewne do ognia przez jakąś uczynną rękę. Ale ja wszystko widziałem i słyszałem, więc nie miałem cienia wątpliwości, czy wnieść oskarżenie. Domyślam się, książę, że jest panu z tego powodu bardzo przykro, ale proszę mi wierzyć, ona jest winna!

- Nie będę, w żadnym razie, osłabiał tego przekonania, jeśli powie mi pan, co widział i słyszał. Jak sądzę, był pan bardzo przywiązany do sir Eryka?

- To prawda. Po skończeniu Oksfordu zacząłem pracę jako jego sekretarz i cały czas wiernie mu służyłem.

- Jest pan młody. Chyba nie pracował pan tu zbyt długo?

- Trzy lata, ale przy tak wspaniałym człowieku kilka tygodni wystarczyło, żeby się do niego przywiązać.

- Być może. Nie miałem tego przywileju, żeby bywać u niego wcześniej, chociaż kontaktowaliśmy się w pewnej sprawie. Ale chciałbym powrócić do pytania: co pan widział i słyszał?

- Jeśli chce pan znać odpowiedź, muszę najpierw wyjaśnić, że jakieś dwa miesiące wcześniej zatrudniliśmy polskiego służącego...

- Zostawmy ten szczegół. Jej Wysokość księżna Danvers opowiadała mi o tym tragicznym wieczorze i o służącym, który gdzieś zniknął.

- Ten szczegół, jak pan go nazywa, jest bardzo ważny. Trudno być może w to uwierzyć, ale muszę wyznać, że przyłapałem lady Ferrals w jego ramionach.

- W jego ramionach?... Czy nie przesadza pan nieco?

- Niech pan osądzi sam. Było to jakieś trzy tygodnie temu. Tamtego wieczoru sir Eryk był na kolacji z Lordem Majorem, a ja udałem się do Covent Garden na spektakl baletowy. Ponieważ mam własny klucz, kiedy wróciłem, wszedłem po cichu i nawet nie zaświeciłem światła. Wchodziłem po schodach, gdy usłyszałem szepty i śmiechy. Dochodziły z apartamentu lady Ferrals. Zauważyłem, że drzwi są półprzymknięte. Światło nie było zbyt mocne, ale wystarczające, abym mógł dostrzec Stanisława, który stąpał na czubkach palców w kierunku drzwi. Kiedy się już znajdował blisko, lady Ferrals pobiegła za nim i wtedy wymienili namiętny pocałunek. Po chwili on popchnął ją delikatnie w głąb pokoju.

Sutton zatrzymał się, głęboko zaczerpnął powietrza i kontynuował głosem przepełnionym złością:

- Dodam, że ona była prawie naga. Jeśli w ogóle można nazwać ubraniem ten kawałek białego batystu, który miała na sobie. Oto, co zobaczyłem na własne oczy! Więc nie ukrywam, że po tym wszystkim zacząłem ich śledzić.

- A co pan słyszał? - spytał z trudem Aldo, któremu całkowicie zaschło w gardle.

- Rozmawiali, ale niestety nic z tego nie zrozumiałem, bo mówili w swoim ojczystym języku, którego nie znam. Z wyjątkiem jednego razu, kiedy mówili po angielsku. Ona powiedziała wtedy: „Jeśli chcesz, żebym ci pomogła, muszę być wolna. Najpierw pomóż mi ty". Było to cztery dni przed śmiercią Eryka.

- I opowiedział pan wszystko policji?

- Oczywiście. Ciężko mi było pogodzić się z faktem, że miała czelność wprowadzić kochanka do tego domu. Ale zdecydowałem się nie mówić o tym sir Erykowi, gdyż sądziłem, że on sam szybko się wszystkiego domyśli. Lecz kiedy zobaczyłem, jak umiera prawie u moich stóp, nie mogłem dłużej milczeć. Mógłbym ją zabić własnymi rękami!

Zapadła cisza. Morosini nie wiedział, co o tym wszystkim myśleć. Ta wersja zdarzeń była zbliżona do opowieści Wandy. Ale różniła się diametralnie od wersji Anielki. Aldo z doświadczenia wiedział, że dziewczyna miała duży talent do wymyślania kłamstw, ale trudno mu było uwierzyć, żeby posunęła się aż tak daleko. Postanowił skłonić Suttona do dalszych wynurzeń.

- Musiał pan bardzo kochać sir Eryka, skoro odczuwa pan teraz tyle złości. Albo może nienawiść do tej kobiety... - bo przecież pan ją nienawidzi, prawda? - wypływa z faktu, że był pan w niej zakochany, a ona to zignorowała?

Młody człowiek zaśmiał się krótko, a w jego ciemnych, głęboko osadzonych oczach błysnęła pogarda.

- Zakochany? W żadnym wypadku. Nie wzbudzała we mnie żadnej czułości. Pożądałem jej, to prawda. Wyznaję, że pożądałem jej i pożądam nadał. Jedyna nadzieja, że to pożądanie umrze wraz z nią!

Nie było już nic do dodania. Morosini dowiedział się wszystkiego, czego chciał, a nawet więcej. Podniósł się więc z krzesła.

- Dziękuję, że porozmawiał pan ze mną tak szczerze. Nadal nie jestem przekonany o winie lady Ferrals. Wydaje mi się, że dobrze zrozumiałem pana motywy, chociaż myślę, iż to zazdrość jest ich siłą napędową...

Słowo to zrobiło na Johnie Suttonie, który zdawał się pochłonięty swoimi myślami, nieoczekiwane wrażenie. Zadrżał i obrzucił gościa spojrzeniem, w którym błysnęły łzy.

- Zazdrość? Zgadzam się, to była zazdrość, ale nie taka, o jakiej pan myśli. Nie byłem zazdrosny dlatego, że odmawiała mi swojego ciała i zadawała się z tym łobuzem, ale z całkiem innego powodu, którego nie mogę wyjawić. Zegnam pana, książę Morosini!

- Ja również. Chciałbym móc jednocześnie życzyć panu spokoju duszy, ale wydaje mi się, że nie jest pan na dobrej drodze, aby to osiągnąć.

Mimo drobnego deszczu, który padał nieprzerwanie od dłuższego czasu, Aldo zdecydował się powrócić do hotelu na piechotę. Potrzebował chwili, aby uporządkować myśli, a przechadzka wydawała mu się najwłaściwsza do realizacji tego zamierzenia.

Wsunął ręce w kieszenie i ruszył szybkim krokiem przed siebie. Zapadał zmierzch. Z ciemności wyłaniała się od czasu do czasu sylwetka policjanta w pelerynie przypominająca piramidę. Pojawiali się również nieliczni przechodnie, chociaż w tej arystokratycznej dzielnicy poruszano się głównie samochodami.

Spotkanie z Suttonem wywołało w nim uczucie goryczy. Wszystko, co usłyszał dzisiejszego dnia, sprawiało, że czuł się zagubiony i niepewny. Miał wrażenie, że omotała go jakaś sieć utkana z kłamstw i półprawd, by nie pozwolić mu działać. Szczegółowe opowieści sekretarza zbulwersowały go tym bardziej, że tamten nie krył, iż szukał szczęścia u Anielki. Jaką kobietą była w rzeczywistości? Czy Władysław nią manipulował, czy może to ona manipulowała nim? A on, Aldo, w jakim stopniu mógł wierzyć jej słowom, kiedy mówiła o uczuciu, jakim podobno go darzyła? Czego od niego oczekiwała, do jakiego stopnia usiłowała nim kierować dla własnej korzyści? Wszystkie te pytania kołatały w jego głowie i złościły go tym bardziej, że nie mógł na nie znaleźć żadnej odpowiedzi. A przecież jeszcze niedawno, wychodząc z więzienia Brixton, był taki szczęśliwy, zdecydowany kruszyć kopie dla pięknych oczu swojej ukochanej i uczynić wszystko, żeby ją uratować.

Teraz nie wiedział, co powinien zrobić.

Przypomniał sobie zdanie Chateaubrianda, które jego nauczyciel, Hieronim Buteau, kładł mu łopatą do głowy za każdym razem, gdy Aldo miał problem z podjęciem jakiejś decyzji: „Idź do przodu, jeśli się nie boisz i nie chcesz przymykać oczu!". Przymykać? Nie mogło być o tym mowy, tym bardziej że czuł się niemal jak ślepiec. Iść do przodu? Lecz w którą stronę?

Nagle poczuł niemal fizyczny ból; ból, jaki odczuwa mężczyzna ogarnięty wątpliwościami, czy pokochał kobietę, która jest tego godna. Miał ochotę krzyczeć, więc musiał się zatrzymać i oprzeć o latarnię. Nigdy wcześniej nie dotknęło go takie uczucie beznadziejności i bezsilności. Nawet w chwili rozstania z Dianorą, kilka lat wcześniej. Gwałtownym ruchem zerwał z głowy kapelusz. Stał z zamkniętymi oczami i pozwalał, aby krople zimnego deszczu spadały mu na włosy i twarz. Mieszały się ze łzami, których nie potrafił powstrzymać.

Kobiecy głos tuż obok spowodował, że szybko otworzył oczy.

- Czy potrzebuje pan pomocy?

Nieznajoma była młoda, raczej ładna, a jej jasną głowę nakrytą aksamitnym toczkiem chronił przed deszczem duży parasol.

- Dziękuję pani. To minie... Stara rana wojenna, która czasem daje o sobie znać.

Ani jedno, ani drugie nie zdążyło powiedzieć nic więcej. Z ciemnozielonej limuzyny, która zatrzymała się tuż obok, wysiadł szofer w czarnej liberii i ujął Morosiniego pod ramię z taką pewnością siebie, że zaskoczony Aldo nie był w stanie zaprotestować.

- Książę nie powinien wychodzić w taką pogodę! Mówiłem to setki razy, ale pan mnie nie słucha. Na szczęście pana zauważyłem... - służący o mongolskim typie urody nie przestawał mówić.

Wydał się Morosiniemu znajomy.

Ledwo Aldo zdążył podziękować litościwej mieszkance Londynu, a już prowadzono go w stronę samochodu, gdzie ręka wysunięta z głębi auta, chwyciła go, wciągnęła do wozu i usadowiła na welurowych poduszkach obok jakiegoś mężczyzny. Jego twarz była ukryta do połowy pod eleganckim kapeluszem, ciemnymi okularami i podniesionym kołnierzem pelisy podbitej astrachanem*.

* Bardzo cenne futro owiec rasy karakułowej.

Ale wzrok Aida przyciągnęła przede wszystkim hebanowa laska ze złotą gałką, którą bawiła się dłoń w rękawiczce. Był tak zaskoczony, że chwilowo zapomniał o swoich strapieniach.

- Pan tutaj? - spytał z niedowierzaniem. - Cóż za nieoczekiwane spotkanie! Nie wierzę własnym oczom!

- Rzeczywiście. Przyjechałem z pańskiego powodu; śledzimy pana od samego hotelu.

- Ale... dlaczego?

- Dowiedziawszy się o śmierci Ferralsa, zacząłem się obawiać, że miłość do córki Solmańskiego stopniowo pana wyniszczy i jeżeli nie pospieszymy z pomocą, doprowadzi swoje niszczące dzieło do końca.

- Czy pan trochę nie przesadza? - zaprotestował Morosini. - Dlaczego miałaby mnie wyniszczyć?

- Jeśli tak się jeszcze nie stało, nastąpi to wkrótce. Niech pan sobie przypomni, że w ciągu kilku godzin z najszczęśliwszego człowieka pod słońcem stał się pan osobnikiem cierpiącym i wątpiącym. Bo pan cierpi. Jest to wypisane na pańskiej twarzy.

Morosini wzruszył ramionami.

- Takie rzeczy się zdarzają - westchnął. - W tej chwili wydaje mi się, że oszaleję. Nie wiem, komu wierzyć i co o tym wszystkim myśleć.

- A gdyby tak pomyślał pan o czymś zupełnie innym? Głęboki głos

Szymona Aronowa był pełen łagodności, jednak Aldo wyczuł w nim cień wyrzutu i poczuł się nieswojo.

- Daje mi pan do zrozumienia, że nie przyjechałem tutaj, aby zajmować się sprawami lady Ferrals, i muszę przyznać panu rację. Ale w międzyczasie coś się wydarzyło. Chyba słyszał pan o tym i przyzna, że śmierć Harrisona zmieniła wiele spraw. W sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy, Vidal-Pellicorne i ja, sądziłem, że wystarczy, by Adalbert zaangażował się w tamte sprawy, a ja mogę zająć się tą...

- .. .dla której już raz ryzykował pan życie. Jest pan gotów to powtórzyć i nie mogę mieć o to pretensji; to taka ludzka reakcja... I do tego w pana stylu. Ale proszę, żeby pan się w tę sprawę nie angażował, przynajmniej przez jakiś czas. To jest zbyt niebezpieczne.

- Niebezpieczne? Niech pan nie przesadza. Do tej pory działałem w porozumieniu z komisarzem Warrenem, któremu zresztą obiecałem zdać sprawę z tego, czego się dowiedziałem. Gdzie upatruje pan niebezpieczeństwa?

- W hotelu Claridge! Solmański powrócił z Ameryki.

- Wiem. Widziałem wczoraj, jak przyjechał pod dom zięcia, a po chwili wybiegł stamtąd bardzo wzburzony.

- Zgodzi się pan ze mną, że ma powody: wrócił, aby uczestniczyć w aukcji diamentu, z pewnością zadowolony ze śmierci zięcia, która pozwalała mu na odzyskanie szafiru uważanego przez niego za oryginał i która wiązała się z otrzymaniem niezłej fortunki. A tu pech; uwięziono jego córkę, a Róża Yorku zniknęła. Ten człowiek zaś nienawidzi przeszkód, które stają mu na drodze.

- W to nie wątpię, ale nie rozumiem, dlaczego miałbym się znaleźć w niebezpieczeństwie, próbując trafić na ślad prawdziwego mordercy.

- Niech pan sobie przypomni, o czym mówiłem w Wenecji: jak tylko stanie pan Solmańskiemu na drodze, nie będzie pan bezpieczny. Proszę zrozumieć, że jego córka to dla niego najważniejszy element w grze i nigdy nie pozwoli, aby ktoś ich poróżnił!

- Chcę stanąć jedynie między nią a szubienicą. Przecież zdaje pan sobie sprawę, że Anielka będzie zgubiona, jeśli nikt jej nie pomoże.

- Zgoda, ale może pozwoliłby pan Scotland Yardowi wykonywać pracę, która do nich należy? Ci ludzie są bardzo sprytni i na pewno uda im się położyć łapę na polskim uciekinierze. Może być pan pewien, że Solmański nie dopuści do tego, by powieszono czy nawet skazano jego piękną córeczkę. Proszę się w to nie mieszać. Zresztą, czy nie mówił mi pan przed chwilą, że nie wie, komu wierzyć?

- To prawda, tak powiedziałem, ale pan tego nie zrozumie!

- Więc proszę mi wytłumaczyć - westchnął Szymon Aronow. - Co do mnie, nie spieszy mi się i Wong może zrobić jeszcze ze dwie lub trzy rundki wokół Hyde Parku. Spotkał się pan dzisiaj z trzema osobami. Może pomogę panu rozjaśnić umysł, jeśli zgodzi się pan opowiedzieć, co one panu wyznały.

- Może to rzeczywiście dobry pomysł.

Aldo starał się wszystko wyjaśnić, nie wchodząc w zbędne szczegóły. Udało mu się zrelacjonować trzy spotkania bez popadania w przygnębienie, które wcześniej nim zawładnęło.

- No więc - rzekł w końcu - co pan o tym sądzi? Czyja wersja jest wiarygodna? Kto mówi prawdę?

- Jak zwykle nikt i wszyscy po trosze. Każdy przedstawia swoją prawdę. Sekretarz spełnia się w roli mściciela do tego stopnia, że nie jest w stanie ukryć frustracji seksualnych, ale skąd w nim aż taka zawziętość... Wierna służąca wspomina z nostalgią młodzieńczą miłość swojej pani. Co zaś się tyczy lady Ferrals, pana niespodziewana wizyta musiała jej się skojarzyć z cudownym objawieniem rycerza z łabędziem*.

* Rycerz łabędzia - starofrancuski poemat średniowieczny, którego bohaterem jest Lohengrin, syn Parsifala, rycerz Świętego Graala.

Przekonała się, że pan ją nadal kocha, więc jej opowieść musiała do tego nawiązywać. Może nawet nieświadomie; Anielka jest jeszcze taka młoda.

- Tak trudno uwierzyć, że mnie kocha?

- Ależ wprost przeciwnie, wierzę w to! Ale niech pan nie myśli tylko o tej sprawie. Straci pan duszę, a może i życie. Proszę mi zaufać! I skończyć, co pan zaczął. Pora opowiedzieć komisarzowi o wizycie w więzieniu, a potem wycofać się z tej sprawy. Przynajmniej na jakiś czas. Musi pan zająć się diamentem, dopóki ślady są jeszcze świeże.

- Ślady? Przecież nie ma żadnych śladów, bo kamień, dla którego zabito, był fałszywy!

- Może szukając fałszywego, trafi pan na ślad prawdziwego. Co robi teraz Adalbert?

- Spędza czas z pewnym marnym dziennikarzyną, który miał to szczęście, że widział bandytów wybiegających ze sklepu jubilera. Podobno byli to Chińczycy - dorzucił Aldo, puszczając oko w stronę szofera.

- Nie wszyscy Azjaci są Chińczykami, ale pana dziennikarz pewnie nie widzi różnicy. Wong pochodzi z Kraju Spokojnego Poranka. Jest Koreańczykiem. Wydaje mi się, że Adalbert ma rację, szukając nawet najdrobniejszych informacji.

- I może rzeczywiście lepiej, żebym ja również się tym zajął - stwierdził Aldo i po raz pierwszy na jego twarzy pojawił się cień uśmiechu. - Ale dlaczego pan sądzi, że idąc tropem fałszywego kamienia, uda nam się odnaleźć ten prawdziwy? Nie ma na to żadnego logicznego wytłumaczenia. Zabito Harrisona, aby wejść w posiadanie klejnotu, o którym sądzono, że jest tym, który należał do Burgundczyka, koniec kropka.

- Chyba że stwierdziwszy, iż kampania z anonimowymi listami nic nie dała, człowiek, którego szukamy, znalazł prosty i skuteczny sposób wycofania kamienia z obiegu, nie demaskując się.

- W tej sytuacji pewnie go już zniszczył, więc niczego nie znajdziemy.

Kulawy roześmiał się łagodnie i pobłażliwie.

- Czy aż tak słabo zna pan swoich klientów i kolegów po fachu? Skradziony klejnot to kopia, ale jakże piękna, jakże wspaniale wykonana! Jeśli zbrodnię zlecił właściciel prawdziwego diamentu, nie będzie niszczył falsyfikatu, lecz zachowa go jako ciekawostkę. Równie starannie jak oryginał.

- Powinienem wiedzieć, że pan ma odpowiedź na wszystko - stwierdził Aldo, nie starając się nawet ukryć złego humoru. - Jednak nie ma żadnych dowodów, że prawdziwy klejnot znajduje się jeszcze w Anglii. Nawet jeśli ten fałszywy wciąż tu jest. Korzystanie z pomocy Azjatów...

- .. .to rzecz bardzo prosta w Londynie, jeśli jest się wystarczająco bogatym, by im zapłacić. Pewne dzielnice wzdłuż Tamizy są pełne Chińczyków. W każdym razie droga, jaką przebył diament aż do naszych czasów, wskazuje, że Anglia była jednym z jego ulubionych kierunków...

- Czy może wie pan, jaką drogę pokonał ten kamień? Jeśli o mnie chodzi, nie mam na ten temat zadowalającej wiedzy; wiem tylko, że niegdyś stanowił centralny motyw dużej ozdoby przedstawiającej herb rodu Yorków, tak zwanej Białej Róży. Zaginął wraz z innymi klejnotami złupionymi w obozie Burgundczyka po bitwie pod Grandson w roku 1476. Miasto Bazylea zakupiło je potajemnie na podstawie porozumienia podpisanego z pozostałymi kantonami, które chciały zgromadzić cały skarb, po czym sprzedało go Fuggerom z Augsburga.

- Nie Fuggerom, tylko Jakubowi Fuggerowi, w tamtych czasach najbogatszemu mieszkańcowi Europy. Wtedy też diament, który sam miał kształt kwiatu, został wyjęty z Białej Róży. Był tak piękny, że Jakub nie chciał go sprzedać i dopiero po jego śmierci bratanek Fuggera, Mateusz, odstąpił go Henrykowi VIII Angielskiemu, wraz z rubinem należącym wcześniej do księcia Burgundii. Diament znajdował się wśród klejnotów Korony angielskiej aż do czasów Karola I, który ofiarował go swojemu faworytowi, George'owi Villiersowi, hrabiemu Buckingham, aby podziękować mu za owocne negocjacje dotyczące małżeństwa następcy tronu z francuską księżniczką Henriettą.

Róża Yorku - bo taką nazwę zaczął od tego czasu nosić diament - trafiła w ręce kolejnego hrabiego i wtedy ślad po niej zaginął. Dworskie plotki mówiły, że Buckingham przegrał ją w karty z aktorką Neli Gwyn, ówczesną faworytą króla Karola II.

- Dlaczego nie miałoby to być prawdą? Wszystko to brzmi bardzo prawdopodobnie. Czy wiadomo, co działo się potem?

- Cóż, kamień pojawił się dwa lub trzy razy u lichwiarzy, którzy, będąc Żydami, wiedzieli o tradycji związanej z pektorałem. Jedno jest pewne: od VII wieku Róża Yorku nigdy nie opuściła tej wyspy.

- Pewnie ma pan rację. Z pewnością wie pan również, jak przebiegła kradzież u Harrisona.

- Nie znam szczegółów. Byłem bardzo zaskoczony, gdy dowiedziałem się o napadzie.

- Prawdopodobnie bandyci wiedzieli, że starsza, wysoko urodzona dama chciała zobaczyć diament osobiście, zanim zostanie przewieziony do domu aukcyjnego Sotheby's. Weszli do sklepu, można by rzec, na palcach. Udało jej się uciec wraz ze służącą. Wróciła do domu i rozchorowała się. Co zwróciło moją uwagę w pana opowieści, to fakt, że owa dama nazywa się Buckingham.

- Lady Buckingham? Jest pan pewien?

- Nie ma żadnej wątpliwości. Harrison nie zgodziłby się przyjąć nieznanej mu osoby.

- Zaskakuje mnie pan bardzo, przyjacielu. Znam lady Buckingham i o ile sobie przypominam, to osoba bardzo leciwa i cierpiąca na niedowład nóg.

- Słyszałem, że właściwie nie szła o własnych siłach, tylko została przyniesiona. Często się też zdarza, że pod wpływem silnych emocji ciało odzyskuje siły witalne. A ona chciała zobaczyć kamień, który należał do jej przodka.

- No tak, lecz mimo wszystko wydaje mi się to dziwne. Wiem, że markiza wycofała się z czynnego życia, nikogo od dawna nie przyjmowała i nawet można by rzec, została przez wszystkich zapomniana. Ale oczywiście biorąc pod uwagę jej nazwisko, status społeczny i stan zdrowia, gdyby poprosiła Harrisona, ten z pewnością spełniłby jej życzenie i przywiózł diament do jej rezydencji.

- Ale przecież to byłoby wysoce nieostrożne! Potrzebna byłaby eskorta policji i takie zamieszanie ściągnęłoby dziennikarzy na próg jej domu. Więc jeśli ukrywa się przed światem...

- Pewnie ma pan rację - zgodził się Aronow - ale muszę spróbować dowiedzieć się czegoś więcej.

- Myśli pan, że to jakieś oszustwo? Wątpię. Był tam jej samochód i służący... - Nie przeczę, nie przeczę, ale trzeba wyjaśnić wszelkie wątpliwości. Porozmawiajmy jednak o panu. Czy mogę mieć nadzieję, że zajmie się pan poszukiwaniem Róży Yorku?

- Oczywiście, choć nie chciałbym porzucić sprawy lady Ferrals.

- Ale tak właśnie będzie musiał pan zrobić, książę! - Łagodny, aksamitny ton Aronowa stał się teraz twardszy, niemal rozkazujący. - Na wyspie San Michele w mauzoleum pana przodków zaproponowałem, że zwolnię pana z danej obietnicy. Odmówił pan z wielką szlachetnością, co mnie wcale nie zaskoczyło. Więc teraz nie może się pan wycofać z danego słowa.

- Ależ nie mam wcale takiego zamiaru! - wykrzyknął skruszony Aldo. - Może da się po prostu jakoś pogodzić obie sprawy.

- Nie. Przecież już powiedziałem, że byłoby niedobrze, gdyby znalazł się pan w polu widzenia Solmańskiego. W chwili obecnej jest on zajęty innymi sprawami i nie ma czasu na poszukiwanie diamentu, ryzykując, że będzie miał do czynienia z policją. Trzeba to wykorzystać. Czy pan mnie zrozumiał?

- Tak, wszystko jasne, proszę się nie niepokoić. Nie zawiodę. Jeśli jednak dowiem się czegoś, co mogłoby pomóc Anielce, pomogę jej i nawet pan mi w tym nie przeszkodzi. Ani pan, ani nikt inny! - zakrzyknął Aldo dobitnie.

I znów nieprzeniknioną twarz Kulawego rozjaśnił uśmiech zabarwiony odrobiną ironii.

- Przecież nie proszę, żeby wyrwał pan sobie serce! Ale ponieważ odczuwam wobec pana szacunek i przyjaźń, nie chciałbym, aby pan sam sobie wyrządził krzywdę. Próbuję pana bronić przed nim samym. A teraz muszę się już pożegnać. Czy podrzucić pana do hotelu?

Samochód objechał Hyde Park Corner i kierował się w stronę Piccadilly.

- Nie. Wysiądę tutaj. Jestem już prawie na miejscu, a może lepiej byłoby, gdyby ten samochód nie był widziany w światłach hotelu Ritz. Czy pozostanie pan w Londynie jeszcze jakiś czas?

- Nie, nigdy nie pozostaję w tym mieście dłużej. - Nagle Szymon Aronow wybuchnął śmiechem. - Drogi książę, widzę, że chciałby się pan mnie prędko pozbyć! Będzie więc pan zadowolony. Zatem do zobaczenia!

Mężczyźni uścisnęli sobie dłonie w całkowitym milczeniu. Chwilę później, już bez dodatkowego pasażera, daimler zrobił półobrót i odjechał po wilgotnym asfalcie. Stojąc na krawędzi chodnika biegnącego wzdłuż Green Park, Morosini patrzył, jak auto znika w ciemnościach nocy.

W hotelowym holu panowało niecodzienne ożywienie. Aukcja w Sotheby's odbyła się już i chociaż wystawiono na niej kilka wartościowych przedmiotów, raczej przyniosła rozczarowanie z powodu zniknięcia klejnotu, który miał odegrać główną rolę. Zagraniczni kolekcjonerzy, którzy zatrzymali się w Ritzu, wymieniali opinie, przygotowując się do odjazdu. Ogólna opinia była następująca: ponieważ nikt nie wiedział, kiedy diament pojawi się ponownie i czy w ogóle zostanie odnaleziony, lepiej niezwłocznie wrócić do siebie i stamtąd śledzić ewentualne wiadomości. Wszyscy się przekrzykiwali. Obszerna sala połyskująca od świateł i pięknie przyozdobiona kwiatami przypominała ogród zamieszkany przez setkę gadających ptaków.

Stojący pośrodku tego tłumu Adalbert Vidal-Pellicorne przypominał dyrygenta. Starał się przekonywać zgromadzonych wokół niego mężczyzn, by zaufali niezrównanemu Scotland Yardowi, który, zgodnie z jego wiedzą, nie tracił nadziei na odnalezienie skradzionego klejnotu. Przemawiał z dużą pewnością, co rozbawiło Morosiniego, ale ponieważ uznał, że jego przyjaciel traci czas, podszedł i odciągnął go na bok, przeprosiwszy najpierw zgromadzonych.

- Co cię napadło? Czemu przekonujesz tych ludzi, aby nie wyjeżdżali? Pilnujesz teraz interesów domu aukcyjnego Sotheby's?

- W żadnym razie! Pilnuję tylko naszych interesów. Jak długo właściciel prawdziwego klejnotu będzie wierzył, że ta sfora jest gotowa rzucić się na fałszywy kamień, nie będzie spokojny. Uzna, że prasa ukrywa jakieś informacje i zrobi fałszywy krok. Popełniasz błąd, odciągając mnie od tych ludzi.

- Nie opowiadaj głupot. Ci ludzie, chociaż bogaci, nie mają w tej sprawie żadnego znaczenia.

- Tak uważasz? To popatrz przez chwilę na człowieka, który idzie do windy. Taki wysoki, w szarym garniturze, mógłby uchodzić za duchownego, gdyby nie był taki elegancki. Wiesz, kto to jest?

- Skąd mam wiedzieć?

Adalbert wyjaśnił z szerokim uśmiechem na twarzy:

- To szwajcarski bankier, mieszkaniec Zurychu, którego żonę dobrze znasz.

Może nawet trochę za dobrze.

- A więc to jest Moritz Kledermann?

- We własnej osobie. Uważa za swój święty obowiązek przywiezienie na powrót do kraju kamienia, którego kantony zostały niesłusznie pozbawione na skutek chciwości Bazylei. Jak się domyślasz, jest gotów słono za niego zapłacić.

Morosini nie odpowiedział; przyglądał się uważnie osobie, która kilka kroków od niego oczekiwała spokojnie na windę. Zupełnie inaczej wyobrażał sobie tego pięćdziesięcioletniego mężczyznę o delikatnych, interesujących rysach twarzy i jasnych, lekko już siwiejących włosach, które okalały jego kształtną głowę. Nigdy wcześniej nie zastanawiał się, jak wygląda mąż jego byłej kochanki, ale sądził, że jest bardziej masywny, ciężki, bardziej... szwajcarski! W rzeczywistości, poślubiając go, Dianora wykazała się bardzo dobrym gustem. Ten mężczyzna prezentował się równie dobrze, jak większość zgromadzonych tu dżentelmenów. Jeśli nie lepiej.

- I pomyśleć, że mógł zostać moim teściem! - westchnął z rozbawieniem Aldo, przypominając sobie propozycję matrymonialną, którą przedstawił mu jego wenecki notariusz w dniu powrotu Morosiniego do domu po wojnie. - Jeśli córka jest do niego podobna, może powinienem był przynajmniej ją zobaczyć...

- Chcesz, żebym ci go przedstawił? - spytał Vidal-Pellicorne, który był zadowolony z niespodzianki, jaką zrobił przyjacielowi.

- W żadnym wypadku! Czy przebywa tu sam? — zapytał Morosini z nagłym niepokojem.

- Sam. Zastanów się przez chwilę: gdyby piękna Dianora była w Ritzu lub tylko w Londynie, wiedzielibyśmy o tym! Nie należy do tych, które przechodzą niezauważone. Ale teraz opowiedz mi, jak przebiegła wizyta w więzieniu.

- Raczej dobrze. Spotkałem więcej osób, niż mogłem się spodziewać. Po wizycie u Anielki natknąłem się na Wandę, jej pokojówkę, a potem odwiedziłem Johna Suttona. Każde z nich powiedziało mi coś innego, więc się trochę pogubiłem. Na koniec odbyłem przejażdżkę z Szymonem Aronowem.

- To on tutaj jest?

- Można tak powiedzieć. Uprowadził mnie swoim samochodem, jak stwierdził, dla mojego dobra. Potem dokumentnie zmył mi głowę, co oznacza, że muszę przestać zajmować się sprawą Ferralsa.

- Chłop ma rację! Nie możesz trzymać dwóch srok za ogon. Ale chodźmy do baru, napijemy się czegoś na pocieszenie i opowiesz mi wszystko. Jesteś przemoczony. Nie wyglądasz dobrze.

Niemal z ojcowską troskliwością Adalbert pomógł przyjacielowi zdjąć wilgotny płaszcz, który oddał służącemu, po czym udali się do spokojniejszego zakątka.

- Opowiadaj! - zwrócił się do Aida, złożywszy zamówienie. Kiedy już wszystkiego się dowiedział, popatrzył na Morosiniego bezradnie i zapytał:

- Co teraz czujesz?

Aldo, który z roztargnieniem pił whisky, wzruszył ramionami.

- Nie wiem, chyba tylko wielkie zmęczenie.

- No to ja też ci mówię: posłuchaj rad Szymona. Skoro wyszedł z ukrycia, to chyba bardzo go zaniepokoiłeś. Żresztą mnie również. Nie masz żadnych możliwości, aby pomóc pięknej więźniarce. Warren może znacznie więcej. Opowiedz mu o spotkaniu w więzieniu i pozwól poszukać tego Polaka. Jeśli będziesz się interesował sprawą, możesz zamieszać mu w śledztwie.

Te słowa nie były pozbawione zdrowego rozsądku. Morosini przyznał przyjacielowi rację i obiecał, że pozwoli policjantom prowadzić śledztwo, a sam nie będzie się do sprawy mieszał.

- Brawo! - krzyknął Adalbert, odzyskując uśmiech i stukając szklaneczką o szklankę Aida. - A żebyś zapomniał o smutkach, dostarczę ci rozrywki. Tej nocy pójdziemy wystawiać Szekspira w chińskiej dzielnicy.

- W chińskiej dzielnicy? Co to za pomysł? Czy to znowu robota Bertrama?

- Właśnie tak! Wydaje mu się, że wpadł na pewien trop, i chciałby, abyśmy pomogli mu to sprawdzić.

- Dlaczego? Boi się iść sam?

- Myślę, że tak. Spróbuj go zrozumieć. W zwykłych okolicznościach Cootes to chłopak raczej odważny, ale ma potwornego stracha przed Chińczykami. Sama myśl, że mógłby wpaść w ich łapy, wywołuje u niego mdłości. Oczyma wyobraźni widzi, jak poddają go tysiącom wymyślnych tortur, na przykład rzucają na pożarcie szczurom lub kroją żywcem na małe kawałeczki. Tak więc trudno byłoby go przekonać, aby włóczył się samotnie w nocy po ich dzielnicy. Aldo się roześmiał.

- Faktycznie, nie ma w tym nic zabawnego. To gdzie jesteśmy z nim umówieni?

- Tam, gdzie zwykle przesiaduje, w barze Stand. Ale na razie proponuję ci dobrą kolację, byśmy nabrali sił na naszą przygodę. Tutaj jedzenie jest smaczne, niczego nie ryzykujemy.

- To świetny pomysł! Chodźmy się przebrać,

- Jeśli już mowa o jedzeniu, to zostaliśmy zaproszeni do księżnej Danvers na pojutrze wieczór. Prawdę mówiąc, to ty zostałeś zaproszony. Pragnie cię przedstawić jakiejś amerykańskiej przyjaciółce, ale ponieważ jest dobrze wychowana, zaprosiła i mnie. Będę stanowił twoją świtę - zakończył wesoło Adalbert.

Morosini, który właśnie kończył whisky, skrzywił się.

- Amerykanka? Ten pomysł wcale mi się nie podoba. Większość Amerykanów ma wiele pieniędzy, ale za grosz nie ma smaku. Wszystko im się myli, kiedy rozmowa schodzi na stare, zabytkowe przedmioty.

- Niewiele ryzykujesz. To przecież kobieta. Z pewnością będzie chciała rozmawiać o klejnotach. Zdziwiłbym się, gdyby wolała pogadać o komodzie Ludwika XV. A ja będę zadowolony, jeśli spędzę wieczór w towarzystwie starej arystokracji angielskiej. Nie znam tego środowiska prawie wcale, a nawet można by rzec - w ogóle.

- Czyżbyś stał się snobem?

- Ależ nie, lecz muszę powiedzieć, że przebywanie w sąsiedztwie królewskiego pałacu, dworu, całej tej otoczki, która u nas już nie istnieje, powoduje u mnie dobry humor. To o wiele milsze dla oka niż nasi ministrowie zawsze wyglądający, jakby byli w żałobie. A i przyjęcia w Pałacu Elizejskim są przygnębiające.

- No, to nie mogę pozbawić cię tej przyjemności. Pójdziemy odwiedzić księżnę Danvers.

Rozdział czwarty

Chińska dzielnica

No i ten mały powiedział: „Jeśli da mi pan dziesięć funciaków, powiem, gdzie może pan znaleźć zabójców jubilera". Dziesięć funtów! Skąd miałbym wziąć tyle pieniędzy! Ale pomyślałem o panu Vidalu - reszty nazwiska nie był w stanie wymówić - i przyszedłem zobaczyć, czy nie ma go w hotelu. Na szczęście był. Ci z recepcji patrzą na człowieka jak na śmiecia zapomnianego przez sprzątaczkę. Ale dzieciak dostał swoje dziesięć funtów, a ja informacje.

Siedząc w taksówce między Adalbertem i Aldem, Bertram Cootes opowiadał, czego się dowiedział.

- Dziesięć funtów to niemała sumka - stwierdził Morosini. - Skąd pan wiedział, że dzieciak pana nie nabiera?

Dziennikarz wzruszył ramionami.

- Czyja wiem... Jego spojrzenie było szczere, kiedy mówił, że mogę mu zaufać. Zresztą zaraz wszystko opowiedział. Zabójcy to bracia Wu: Han i Yen. Pracują dorywczo w dokach West India i bywają w Czerwonej Chryzantemie, podłej herbaciarni znajdującej się przy końcu Limehouse Causeway.

- To już nie trzyma się kupy. Zgodnie z tym, co pan opowiedział, mężczyźni, którzy weszli do Harrisona, byli eleganccy, dobrze ubrani i przyjechali daimlerem z kierowcą.

- Chyba pan nie przypuszcza, że pracowali na własny rachunek - zaprotestował Bertram i natychmiast wyrecytował: - Ozdoba to pozór prawdy, w którą przywdziewa się wielu, by w sposób perfidny mamić największych mędrców.

- A cóż to takiego? - mruknął rozzłoszczony Morosini.

- No... Kupiec wenecki, rola Bassania, scena... chcę przez to powiedzieć, że liczą się tylko pozory. Jeśli ten, który ich przysłał, chciał, żeby wyglądali jak książęta, to właśnie tak wyglądali, mimo że pracują w dokach. Człowiek bogaty, właściciel domów gry i potajemnych palarni opium. Jest takich wielu na East Endzie. Krążą o nim legendy...

- Jeszcze jeden niewidzialny człowiek? - zapytał Aldo, pomyślawszy o Szymonie Aronowie.

- Wcale nie. Nazywa się Yuan Chang i prowadzi lombard oraz sklep z antykami w Pennyfields. Jak słyszałem, to starzec mądry, ostrożny i spokojny, który nie mówi zbyt wiele. Powiadają, że to człowiek wpływowy, że jego majątek jest olbrzymi i że policja się go nie czepia, bo czasem oddaje jej jakieś przysługi.

- Jeśli to właśnie on zlecił zabójstwo Harrisona i ukradł klejnot, policja nie powinna go chronić.

- Powiedziałem: policja, a nie: Scotland Yard. Domyślam się, że Warren dałby wiele, aby móc go złapać na gorącym uczynku, ale cudów nie ma, szybko się to nie zdarzy.

- A jeśli uda nam się schwytać braci Wu?

- Nic nie powiedzą. Woleliby zawisnąć na szubienicy, niż zdradzić szefa, bo dobrze wiedzą, że taka śmierć to raj w porównaniu z tym, co zgotowaliby im ludzie Yuan Changa, gdyby się okazało, że mają zbyt długie języki.

Aldo wyciągnął papierosa, zapalił i westchnął.

- Jeśli tak się sprawy mają, to właściwie po co jedziemy do Limehouse?

- To przecież jasne - mruknął Adalbert. - Chcemy dowiedzieć się czegoś o Róży Yorku.

- No to, moim zdaniem, tracimy czas. Jeśli kamień znalazł się w rękach Chińczyka, to na pewno został dobrze ukryty.

- Niekoniecznie! - wykrzyknął Bertram. - Przecież ten kamień nie ma dla Yuan Changa żadnego znaczenia. Mówi się, że ten człowiek posiada wiele ukrytych skarbów, ale interesują go wyłącznie przedmioty chińskie, mongolskie, mandżurskie! Burgundczyk, a nawet królowie angielscy, to dla niego tylko cudzoziemcy bez znaczenia. A co go może obchodzić Róża Yorku? Musiałby istnieć naprawdę jakiś wyjątkowy powód, aby zgodził się wykonać zlecenie dla kogoś innego, jakiegoś Europejczyka lub Amerykanina. Nawet klejnoty Korony nie skłoniłyby go do tego! Myślę, że bracia Wu zdecydowali się na wykonanie jakiegoś dodatkowego zlecenia.

- Ależ on gada jak nakręcony - mruknął Adalbert pod nosem i dodał: - No to zapowiada się ciekawy wieczór! Jutro zajmiemy się czymś innym...

Przy kolacji obaj przyjaciele opracowali nowy sposób działania. Musieli podzielić się nużącymi poszukiwaniami archiwów, w szczególności w Somerset House, gdzie administracja brytyjska przechowuje testamenty, otaczając szczególną ochroną testamenty Nelsona, Newtona i Szekspira, a może też w archiwum państwowym, w nadziei że znajdą ślad prawdziwego klejnotu. Ale nie robili sobie jakiejś szczególnej nadziei; to tak, jakby szukać igły w stogu siana.

Na wysokości Stepney zjechali z Commercial Road i skierowali się na południe. Taksówka podskakiwała teraz na kocich łbach wąskiej i ciemnej uliczki, aż dotarła do innej, nieco szerszej, która nazywała się Narrow Street. W tym momencie szofer wziął do ręki tubę, która pozwalała na kontakt z osobami zajmującymi tylne siedzenia w taksówce, i oświadczył:

- Panowie, ja bardzo nie lubię tej dzielnicy. Ile czasu zamierzacie tu spędzić? Nie jest to bezpieczne miejsce.

- Trudno przewidzieć - odpowiedział Bertram. - Czyżby pan się czegoś obawiał?

Pogardliwy ton nie zrobił na kierowcy większego wrażenia.

- Nie mam ochoty siedzieć sam w tej przeklętej dziurze. To już nie Anglia, to Chiny - dostać nożem w plecy to nic zabawnego. Właściwie już jesteśmy na miejscu.

- Zapłacimy potrójnie, jeśli trzeba, ale musi pan na nas poczekać - rzekł krótko Morosini. - Kiedy dojedziemy na miejsce, stanie pan gdzieś na uboczu, aby nie zwracać na siebie uwagi, i zaczeka na nas. To nie potrwa długo! - dodał, puszczając oko do Bertrama, który chuchał w dłonie i poruszał ramionami, jakby to był środek zimy. Aldo też stracił wcześniejszy animusz.

- Zgoda - odparł kierowca niechętnie - ale skoro jest was trzech, to niech jeden zostanie ze mną.

- No nie, proszę nie przesadzać - jęknął Adalbert. - Gdyby wszyscy Anglicy byli tacy jak pan, nigdy nie wygralibyśmy wojny!

Po przejechaniu mostu łączącego brzegi Regenfs Canal taksówka zatrzymała się w pobliżu Tamizy. Bertram wysiadł, aby się rozejrzeć. Deszcz już nie padał, ale para wodna gromadząca się nad rzeką mogła wkrótce zamienić się w mgłę. Z powodu przenikliwej wilgoci było niemal zimno. W powietrzu unosiła się wstrętna woń węgla, torfu i mułu. Zbliżał się przypływ i rzeka przypominała szerokie rozlewisko z płytką wodą, w której odbijały się latarnie zakotwiczonych statków, masywne kształty barek oraz kilka załadowanych statków handlowych. Syrena holownika przecięła właśnie ciszę nocy, kiedy pojawił się dziennikarz, informując swoich towarzyszy, że przed Czerwoną Chryzantemą jest ślepa uliczka, gdzie mogłaby się ukryć taksówka. Zaproponował, że poprowadzi taksówkarza, podczas gdy pozostali mężczyźni mieli wysiąść i pokonać na piechotę niewybrukowaną ulicę tonącą w błocie. Wzdłuż niej stały niskie, brzydkie zabudowania. Dach jednego z nich skonstruowany był na modłę azjatycką, na innych wisiały tablice z napisami w języku chińskim, które mimo swej elegancji nie dodawały uroku tej nędznej arterii.

Od czasu do czasu pojawiał się jakiś skulony cień odziany w długą, nieforemną tunikę, która zdawała się wyrastać z przemoczonej ziemi, i przemknąwszy chyłkiem drobnymi krokami, znikał we mgle niczym zjawa. Chwilami rozproszone światło latarni oświetlało żółtą twarz i łatwo było się domyślić, że jedynym siedliskiem nocnej rozrywki w tym zakazanym zaułku była tawerna z rozświetlonymi, lecz tak brudnymi oknami, że światło przenikało na zewnątrz z niemałym trudem. Postaci kobiet lub mężczyzn - trudno zgadnąć w takiej ciemności - wychodziły z niej lub wchodziły do środka. Ale zrobiło się późno i ulica pustoszała coraz bardziej.

Taksówka wjechała w ślepą uliczkę i kierowca zgasił światła. Aldo i Bertram wysiedli, podczas gdy Adalbert zgodził się dotrzymać towarzystwa bojaźliwemu mężczyźnie. Skierowali się w stronę niskich drzwi, nad którymi wisiała skrzypiąca i kołysząca się czerwona latarnia. Teraz na ulicy nie było już nikogo.

Przed wejściem do środka Morosini zajrzał do wewnątrz przez szybkę, która wydawała się najmniej brudna. Z wielkim zdziwieniem stwierdził, że niskie pomieszczenie wyposażone w kontuar oraz kilka drewnianych stolików i oświetlone naftowymi lampami jest prawie puste. W kącie przy stole, na którym stał czajnik i czarki, siedzieli dwaj mężczyźni. Za kontuarem drzemał jeszcze jeden Chińczyk z rękami ukrytymi w szerokich rękawach niebieskiej bawełnianej bluzy.

Aldo zrobił krok do tyłu, przywołał Bertrama Cootesa do okna, aby ten również mógł zajrzeć do środka, i szepnął:

- Widzieliśmy jakieś sześć osób wchodzących do środka. Gdzie się wszyscy podziali?

- Pewnie jest jeszcze inna sala za tą kotarą w głębi albo piwnica. A może palarnia lub sala gier. Lub jedno i drugie.

- Też o tym pomyślałem. Nie da się tego inaczej wytłumaczyć. Ta pańska Czerwona Chryzantema jest prawie równie atrakcyjna jak poczekalnia dworcowa...

- Jedno jest pewne. Mężczyźni pijący herbatę to nie bracia Wu! Co teraz zrobimy?

- Nic! Czekamy! To pewne, że nie ma stąd innego wyjścia?

- A bo ja wiem? To nie jest moje ulubione miejsce na spacery. Jeśli mamy tu stać, lepiej odsuńmy się na bok, bo ktoś może nadejść i zobaczy, że tu szpiegujemy.

- Niech pan wraca do samochodu - powiedział rozzłoszczony Morosini. - Ja zobaczę, czy tę budę da się obejść dookoła.

Nie czekając na odpowiedź, ruszył w stronę ciemnej uliczki, wypatrując z nadzieją, czy nie ma gdzieś przejścia. Nagle z trudem powstrzymał okrzyk zadowolenia. Kilka metrów od wejścia dostrzegł wąski przesmyk biegnący w stronę rzeki, której obecność sygnalizował niewielki odblask. W przesmyku panowały egipskie ciemności, ale oczy Aida szybko się do tego przyzwyczaiły.

Stąpając ostrożnie i jedną ręką macając ścianę, skierował się do rzeki. Wokół panowała cisza. Dał się słyszeć jedynie cichy szmer wody i dalekie odgłosy Londynu. Wkrótce Morosini dotarł do celu i stwierdził, że przejście zamyka barierka. Poruszył nią, ale nic to nie dało. Znalazł się na wąskim pomoście, z którego kamienne schodki prowadziły prosto do Tamizy. Teraz widoczność była znacznie lepsza, więc nie wahając się, zaczął schodzić po śliskich stopniach.

Miał ochotę zejść jak najniżej, aby stamtąd spojrzeć na budynek od strony rzeki. W połowie drogi odwrócił się i stwierdził, że żadne z pięter nie ma okien oprócz jednego, kwadratowego, w którym tkwiły jeszcze kawałki szyby, i dwóch dość dużych, zakratowanych okienek piwnicznych, usytuowanych po obu stronach okrągłego tunelu, do którego w czasie przypływu musiała wpadać woda. Obecnie nie sięgała ona wyżej niż trzydzieści centymetrów. Ogólnie wszystko to sprawiało posępne wrażenie, szczególnie teraz, nocą. Od strony rzeki tawerna przypominała ponurą fortecę.

Chciał dostać się do środka. Tylko jak?

Pomyślał, że pozwoliłby mu na to jedynie okrągły tunel, ale przydałaby się też mała łódka.

Właśnie miał wejść na górę, aby przeanalizować sytuację, kiedy usłyszał stłumiony głos dochodzący z bliższego okienka piwnicznego. Kilku ludzi mówiło coś jednocześnie. W jednej chwili Morosini zrozumiał, że chodzi o tajną szulernię. Zastanawiał się tylko, czy jest ona zarezerwowana wyłącznie dla skośnookich miłośników hazardu, czy też udałoby się mu jakoś do nich dołączyć.

Kiedy zamyślony powracał tą samą drogą, usłyszał hałas silnika, co bardzo go zaniepokoiło. Czyżby szofer postanowił odjechać, zostawiając ich na pastwę losu? Po takim tchórzu można się spodziewać wszystkiego.

Wychodząc z przesmyku, Aldo wpadł prosto na Adalberta, który właśnie udał się na poszukiwanie przyjaciela. Wrócili do taksówki, gdyż Pellicorne szepnął: „Chodź szybko!".

Dopiero w ślepej uliczce zaczął wyjaśniać sytuację.

- Wydarzyło się coś nowego. Nie słyszałeś hałasu silnika?

- Tak, ale...

- Na drugim końcu ulicy też stoi samochód ze zgaszonymi światłami.

Przyjechała nim kobieta i weszła do tawerny...

- A cóż w tym dziwnego? Pewnie nie pierwsza i nie ostatnia.

- Ale pierwsza, która tak wygląda! Widziałem jedynie czarne futro, zgrabne nogi i grubą woalkę zakrywającą twarz, ale przysiągłbym, że jest młoda i ładna. - Czego taka osoba może tutaj szukać?

- Właśnie tego chciałbym się dowiedzieć. Wietrzę zapach tajemnicy, który wprawia mnie w dobry nastrój. Proponuje Doczekać, aż kobieta widzie.

- Pod warunkiem że nie pozostanie tam zbyt długo! Znalazłem sposób, aby dostać się do środka tawerny od strony rzeki, ale potrzebna jest łódka. Jeśli mamy gdzieś szukać braci Wu, to z pewnością tutaj. Głowę daję, że to sala gier.

- Nie uda nam się dokonać tego wszystkiego jednej nocy. Jeśli chcesz poznać moje zdanie, to musimy sobie znaleźć jakiegoś odważniejszego szofera. Obecność takiego tchórza może sprowadzić niebezpieczeństwo. A teraz jest ich dwóch.

- No tak, ale ten Bertram jest nam potrzebny. Wie, jak wyglądają bracia Wu.

Oparci o maskę samochodu, który chronił ich trochę od chłodu, mężczyźni liczyli biegnące minuty. Zdenerwowany Aldo odpalał papierosa od papierosa, lecz nie udało mu się uspokoić. Dlaczego czaili się w tej ciemnej uliczce, oczekując na nieznajomą kobietę? Przecież były o wiele ciekawsze zajęcia. Morosini pocieszał się myślą, że po zakończeniu gry Chińczycy opuszczą Czerwoną Chryzantemę, a zwierzyna, którą tropili, być może będzie wśród nich. Wtedy zaczną ją spokojnie śledzić.

Po chwili Aldo poczuł, że sztywnieją mu nogi. Siedzący w taksówce kierowca i Bertram zachowywali się bardzo cicho. Może spali.

- Wychodzi - szepnął nagle Vidal-Pellicorne.

Drzwi tawerny otworzyły się i w ich świetle pojawiła się sylwetka kobiety opisanej wcześniej przez archeologa. Była to z pewnością osoba z wyższych sfer. Jej wygląd dobitnie o tym świadczył. Ruszyli za nią w pewnej odległości, starając się nie robić najmniejszego hałasu.

Nieznajoma szła powoli, z dużą ostrożnością, gdyż starała się nie zwichnąć nogi na kocich łbach uliczki, krocząc po nich w bardzo wysokich obcasach.

Nagle się przewróciła, a z jej ust wyrwał się krzyk.

Nie wiadomo skąd pojawiły się dwa cienie, które ją zaatakowały.

Aldo i Adalbert rzucili się na ratunek. Po kilku sekundach byli przy napastnikach i po krótkiej walce wyrwali ofiarę z ich rąk. Zaskoczeni bandyci, najwyraźniej nie chcąc wszczynać regularnej bitwy, czym prędzej czmychnęli, gdzie pieprz rośnie. W jednej sekundzie zniknęli z pola widzenia. Aldo ukląkł przy kobiecie leżącej nieruchomo na ziemi. Usiłował unieść woalkę zakrywającą jej twarz, nie ośmielił się jednak ciągnąć zbyt mocno materiału zawiniętego wokół szyi, która wydała mu się bardzo delikatna.

- Do licha - westchnął. - Strasznie tu ciemno. Nie masz jakiejś lampki, Adal?

Archeolog wrócił właśnie z nieudanego pościgu za złoczyńcami. Przykucnął i skierował wąski strumień światła z kieszonkowej latarki w stronę nieruchomej głowy kobiety.

- Samochód, którym przyjechała, nadal tu stoi. To też taksówka, a jej kierowca jest pewnie równie odważny, co nasz!... No, no, chyba miałem rację: to młoda i piękna kobieta.

Morosini, któremu w końcu udało się zsunąć z jej twarzy czarną woalkę, patrzył z osłupieniem na twarz Mary Saint Alb ans.

- A cóż ona tu robi? - wydusił w końcu. - Znasz ją?

- Oczywiście! To hrabina Killrenan. Pomóż mi ją podnieść. Zaniesiemy ją do jej taksówki.

- A dlaczego nie do naszej?

- Dowiemy się, skąd przyjechała i czy była tu po raz pierwszy. Nie ukrywam też, że nie chciałbym dzielić się tym odkryciem z Bertramem. Nie zapominajmy, że jest dziennikarzem, więc fakt znalezienia hrabiny w środku nocy w Limehouse mógłby zbyt pobudzić jego wyobraźnię...

- Nie ukrywam, że moja wyobraźnia jest już znacznie pobudzona!

Podnieśli nieprzytomną kobietę, która na szczęście upadając, nie runęła w błoto; Aldo postanowił zanieść ją do taksówki,

- Znasz jej adres? - zapytał Vidal-Pellicorne.

- Nie, ale mam nadzieję, że mi go poda, gdy tylko się ocknie. Zdziwiłbym się, gdyby kierowca taksówki znał adres. W tego typu sprawach ludzie zachowują się dyskretnie.

- Może pójdę z tobą?

- Nie, idź do naszej taksówki i odjeżdżajcie! Dzisiaj i tak nie dowiemy się już niczego więcej. Porozmawiam z nią, może coś interesującego mi powie.

Mary Saint Albans była cięższa, niż przypuszczał. Aldo zmęczył się bardzo, zanim dotarł do samochodu. Szofer pomógł mu ułożyć kobietę na poduszkach tylnego siedzenia.

- Czy coś się jej przydarzyło? - zaniepokoił się. - Nic nie słyszałem.

- Głupi wypadek. Chyba zwichnęła nogę na tej wyboistej uliczce i zemdlała. Pierwszy raz pan ją tutaj przywiózł?

- Tak. Nie byłem zbyt szczęśliwy, że muszę wieźć tę panią do takiej dzielnicy, ale dobrze zapłaciła, więc...

- Gdzie wsiadła?

- Przy Piccadilly Circus. Co prawda już nieraz woziłem towarzystwo do chińskiej dzielnicy, ale zawsze byli to dżentelmeni poszukujący egzotycznych uciech, a tu patrzcie...

Aldo, zajęty cuceniem lady Mary, postanowił uciąć ten potok słów.

- Czy nie ma pan może kropelki czegoś mocniejszego, co mógłbym jej zaaplikować? - zapytał.

- A tak, mam dżin. Zawsze wożę go ze sobą dla pokrzepienia serca, kiedy pogoda jest taka paskudna.

- Dziękuję! No to ruszajmy. Nie chciałbym, żeby zrobiło się tu jakieś zbiegowisko.

Rzeczywiście, w stronę taksówki zbliżały się ukradkiem jakieś sylwetki. Ciekawscy zainteresowani samochodem albo ktoś bardziej niebezpieczny.

Szofer wskoczył na siedzenie i włączył silnik. W świetle zapalonych reflektorów zobaczył dwóch mężczyzn o parszywych gębach, z których jeden trzymał w ręce nóż. Taksówka gwałtownie ruszyła, zakręciła z kontrolowanym poślizgiem i pomknęła w kierunku Linehouse Causeway.

Aldo powoli odzyskiwał wewnętrzną równowagę. Zachwycony zdolnościami mistrza kierownicy, postanowił poprosić go o dane, aby w przyszłości móc skorzystać z jego usług w innych wyprawach.

Trochę zaniepokojony przedłużającym się omdleniem lady Saint Albans, Aldo zaświecił małą lampkę przy suficie i usiłował zmusić Mary do przełknięcia kropelki alkoholu. Gdyby jej stan się nie poprawił, musiałby zawieźć ją do szpitala, a to mu się wcale nie uśmiechało. Na szczęście zaaplikowany środek zadziałał: młoda kobieta zadrżała i zaczęła kaszleć, a jej oczy wypełniły się łzami. Aldo uniósł ją i uderzył w plecy. Jego twarz znalazła się na wprost twarzy kobiety, która patrzyła na niego ze zdumieniem i złością zarazem. Dała temu wyraz w dwóch krótkich pytaniach:

- Pan tutaj? Skąd się pan przy mnie znalazł?

- Jeśli w taki sposób pani mi dziękuje, to bardzo osobliwie. Uratowałem panią z rąk dwóch złoczyńców. Jestem szczęśliwy, widząc, że nic poważnego się nie stało.

- Rzeczywiście, tylko głowa bardzo mnie boli. O Boże! Ci brutale mnie uderzyli! Proszę mi dać jeszcze trochę dżinu.

Kiedy ostrożnie przełykała alkohol, Aldo postanowił ją zapytać, co robiła w takim miejscu. - Mogło być jeszcze gorzej. Czego może szukać w nędznej, chińskiej dzielnicy kobieta taka jak pani?

- To moja sprawa! - oświadczyła, nawet nie starając się zachować pozorów grzeczności, i zaczęła gwałtownie szukać czegoś wokół siebie. - Moja torebka!

- krzyknęła. - Gdzie jest moja torebka?!

- Nie wiem. Prawdopodobnie została ukradziona. Kobieta rzuciła się w stronę szyby dzielącej ich od szofera, którą otworzyła, aby mu nakazać natychmiastowy powrót

- To nie ma sensu! Zapewne nie znajdziemy tam torebki. Była ona prawdopodobnie powodem napadu na panią.

- Muszę to sprawdzić. Nie zmuszam pana, by jechał ze mną. Może pan wysiąść w każdej chwili!

- Nie ma mowy! Skoro postanowiłem panią uratować, doprowadzę sprawę do końca. Niech pan zawraca - zwrócił się do szofera. - Tej pani bardzo na tym zależy.

Naturalnie poszukiwania nie przyniosły rezultatu. Lady Mary wróciła do samochodu i zaczęła szlochać z taką rozpaczą, że poruszyła współczujące serce Aida.

- Niech pani tak nie rozpacza - próbował ją pocieszyć. - Cóż cennego miała pani w tej torebce? Możemy pojechać na policję. Chociaż wydaje mi się, że na niewiele się to zda.

Słysząc te słowa, Mary nagle się uspokoiła i przestała płakać.

- Na policję? Policja nie ma tu nic do roboty. Napadli na mnie złodzieje, to wszystko! Po prostu wygrałam dzisiaj pewną sumkę w fan-tana!

- Pani jeździ tam, żeby grać? - szepnął Aldo, nie starając się nawet ukryć zdziwienia. - To jakieś szaleństwo!

W szarych oczach kobiety tliły się iskierki wściekłości.

- Może jestem szalona, ale lubię grę, a szczególnie fan-tana! Prawie całe dzieciństwo i wczesną młodość spędziłam w Hongkongu, gdzie pracował mój ojciec. Tam pokochałam hazard.

- Sądziłem, że to klejnoty są pani jedyną pasją. Kolekcjonerstwo i gra nie tworzą harmonijnego duetu, bo jedno zagraża drugiemu.

- Ale gra to nie żadna pasja, to po prostu przyjemność. Nie jeżdżę tam każdego wieczoru. W sumie byłam tu może trzy razy.

- Jeśli chce pani znać moje zdanie, to jest o trzy razy za dużo. Czy mąż o tym wie?

- Oczywiście, że nie. Nie interesuje się specjalnie tym, co robię, a mnie jest z tym wygodnie. Uznałby, że podważam jego wiarygodność.

- Domyślam się. Ale jak pani znalazła tę szulernię? Chyba nie przez przypadek?

- Nie. Spędziłam kiedyś wesoły wieczór w towarzystwie przyjaciół. Jeden z nich znał „Czerwoną Chryzantemę" i mnie do niej zaprowadził. Przychodzi tam więcej ludzi z towarzystwa, niżby pan przypuszczał, i zostawia tam dużo pieniędzy. Ale dzisiaj byłam tylko ja.

- I wygrała pani? Jaka to była suma?

Przerwał, bo szofer odsunął szybę, aby zapytać, dokąd ma jechać. Lady Mary nie dała Morosiniemu czasu na odpowiedź. Kazała zatrzymać się przy Piccadilly Circus.

- Tu pani mieszka? - zapytał Aldo.

- Niech pan nie będzie głupcem! - rzuciła kobieta, wzruszając ramionami. - Nie chcę, aby ktoś się dowiedział, gdzie mieszkam.

Aldo nie nalegał. Reszta drogi minęła w głębokim milczeniu.

Po przyjechaniu na miejsce Morosini poprosił szofera, aby chwilę na niego poczekał. Pomógł swej towarzyszce wysiąść, przywołał dla niej inną taksówkę, ucałował podaną dłoń, zamknął za młodą damą drzwi i powrócił do samochodu.

- To co, proszę pana, wracamy jeszcze do chińskiej dzielnicy? - zapytał szofer z błyskiem w oku.

- Nie w tej chwili. Jedziemy do Ritza. I chciałbym się dowiedzieć, jak można się z panem skontaktować, gdybym organizował kolejny wypad. Szofer, z którym pojechałem dzisiaj do Limehouse, nie należał do najodważniejszych.

- Nic prostszego! - odpowiedział kierowca, ciesząc się, że został doceniony, i z powodu banknotu, który podał mu klient. - Proszę zadzwonić do White Horse i poprosić Harry'ego Fincha. Melduję się tam rano, w południe i wieczorem. - Podał Morosiniemu kartkę z numerem telefonu. - Wie pan, po dziesięciu latach służby podczas wojny nic nie jest w stanie mnie przestraszyć. Proszę tylko powiedzieć, jak się pan nazywa.

Było około drugiej nad ranem, kiedy Harry Finch odwiózł klienta do hotelu. Ponieważ Vidal-Pellicorne jeszcze nie wrócił, zapewne z powodu popijawy w towarzystwie Bertrama w jakimś barze, Morosini zdecydował się nie czekać na niego. Dzień był długi i pełen wrażeń, sen wydawał się najlepszym wyborem.

Przygoda, którą przeżył, gnębiła księcia bardziej, niżby sobie tego życzył. Może dlatego, że w historyjce opowiedzianej przez Mary było coś dziwnego. Ta piękna kobieta wywoływała w nim raczej uczucie niepokoju niż sympatii. Odczuwał też pewną niechęć, która nie dałaby o sobie znać, gdyby kobieta nadal nazywała się Mary Saint Albans. Obecnie jednak nosiła nazwisko człowieka, którego Aldo zawsze kochał i szanował. Myśl, że jakiś Killrenan odwiedzał podejrzane szulernie, była mu wielce niemiła. Stary lord, miłośnik mórz i podróży, pozostawał pod urokiem krajów Dalekiego Wschodu, ale nie miało to nic wspólnego z zamiłowaniem dziedziczki jego nazwiska i fortuny do hazardu i podejrzanych praktyk.

Biedny sir Andrew nie przepadał za swoją rodziną - myślał Aldo, myjąc zęby. - Szkoda, że tak potoczyły się jego losy. Teraz chyba przewraca się w grobie...

Morosini położył się do łóżka, lecz mimo zmęczenia nie mógł zasnąć. Kiedy w końcu mu się to udało, jego snem zawładnęły koszmary, w których Anielka, lady Mary, Aronow, Chińczycy, a nawet polski student tańczyli jakąś wyczerpującą sarabandę.

Po przebudzeniu ucieszył się na widok śniadania stojącego na stoliku i zrozumiał, że Aronow ma rację. Jeśli będzie się zajmował zbyt wieloma sprawami, pogubi się w tym wszystkim. Chwilowo musi zapomnieć o problemach Anielki i Mary, by skoncentrować się na diamencie. Coś mu mówiło, że wyprawa do Czerwonej Chryzantemy byłaby bardziej opłacalna niż żmudne poszukiwania w archiwach. Muszą ustalić z Adalbertem jakiś plan działania i pomyśleć o zdobyciu łódki. Trzeba też będzie udać się do Pennyfields do lombardu i sklepu ze starociami Yuan Changa, którego opisano mu jako wpływowego i niebezpiecznego człowieka. Przecież w pewnym sensie byt jego kolegą po fachu, więc rozmowa z nim mogła być interesująca. Jak sądził Aldo, Róża Yorku mogła znajdować się w jego rękach. Przecież ktoś musiał przysłać tych zabójców...

Adalbert, któremu Aldo przedstawił całą sprawę, nie wykazał żadnego entuzjazmu wobec propozycji nowej wyprawy na chińską ziemię. Stwierdził, że to możliwe, iż Yuan Chang ma klejnot, ale z pewnością nie odda go nieznajomemu.

- A poza tym kamień jest fałszywy i jeśli, co bardziej prawdopodobne, kradzież była zlecona przez kogoś innego, to Chang musi się mieć na baczności. Co będzie, jeśli zleceniodawca się zorientuje, że otrzymał tylko piękny korek do karafki? Wolę nurzać się w kurzu Sommerset House i sprawdzać, czy czasem nie ma tam testamentu Neli Gwyn.

- Tylko stracisz czas! Szymon Aronow pewnie już to sprawdził.

- Nie wyobrażam sobie, żeby spędzał czas na przeszukiwaniu archiwów.

Może mnie się to uda!

- Cóż, wybiorę się więc tam sam...

Około trzeciej po południu przyjechał Harry Finch, z którym książę skontaktował się w południe, i zawiózł Aida do Pennyfields, gdzie zatrzymał się obok przysadzistej, dwupiętrowej budowli. Sklep zajmował połowę parteru, ale jego witryny były tak brudne, że nie dało się dostrzec, co dzieje się w środku. Dzielnica, która kilka godzin wcześniej była opustoszała i posępna, teraz tętniła życiem. Sprzedawcy zup i innych artykułów żywnościowych usadowili się wprost na ziemi. Sklepiki przypominające te z arabskich targowisk były przepełnione towarem, którego obfitość przyprawiała o zawrót głowy. Na ich progu królowali właściciele przypominający statuetki z przymkniętymi oczyma i rękoma ukrytymi w rękawach szerokich, bawełnianych bluz koloru czarnego lub białego. Wszystko to tworzyło barwny klimat Dalekiego Wschodu. Mogło się wydawać, że jest się na ulicach Pekinu.

Samochód natychmiast otoczyła grupka dzieci. Taksówka była rzadkością w tej dzielnicy, więc wzbudziła niemałą sensację.

W powietrzu unosił się zapach potraw zmieszany z odorem mułu i węgla.

Przestrzeń pozostawiona dla klientów była w lombardzie niewielka, gdyż kontuary odgrodzono kratami, poprzez które można było oglądać rozmaite przedmioty. Mimo że był dzień, w środku panował półmrok, rozświetlany płomieniem lampy gazowej. W pomieszczeniu znajdował się Chińczyk w średnim wieku, z nadąsaną miną, którego nie poruszył nawet dźwięk dzwoneczków przy drzwiach. Jednak na widok eleganckiego mężczyzny, który stanął w progu, zdecydował się zareagować. Podszedł i po serii ukłonów zapytał łamaną angielszczyzną, czym taki nędzny sklep może służyć tak szacownemu gościowi.

Morosini rozglądał się po zakurzonym wnętrzu z zakłopotaniem.

- Poinformowano mnie, że znajdę tutaj ciekawe antyki, a widzę, że to tylko lombard.

- Jeśli chce pan obejrzeć przedmioty, proszę tędy - powiedział pracownik, podnosząc klapę łączącą dwa kontuary, a drugą ręką odsuwając kotarę w rogu.

To, co Morosini ujrzał, mogło rzeczywiście przyprawić o zawrót głowy; był to sklep z antykami, jednak różniący się od jego sklepu. Zgromadzono tutaj hinduskie i dalekowschodnie cenne okazy, a między innymi liczne statuetki Buddy pochodzące z Chin lub Japonii, delikatną porcelanę, kominki zapachowe, z których wydobywała się jeszcze woń kadzidełek, kandelabry z brązu, olbrzymi gong, monstra o wykrzywionych twarzach, wizerunki strażników bram świątynnych, jedwabie, wachlarze i mnóstwo małych przedmiotów z kości słoniowej oraz kamienia. Nie były to przedmioty bardzo stare, co natychmiast dostrzegło wprawne oko księcia antykwariusza, a doki West i East India zapewne znacznie się przyczyniały do ich nagromadzenia w tym miejscu. Lecz były to rzeczy starannie wybrane i chociaż zostały z pewnością poddane procesowi postarzania, nie uczyniono tego w sposób nachalny czy przesadny. Poza tym niektóre wydawały się autentyczne.

Dał się słyszeć chropowaty, ale przyjemny dla ucha głos:

- Nie jest łatwo znaleźć mój sklep, a ja nie miałem zaszczytu spotkać pana wcześniej. Kto pana przysyła?

Aldo domyślił się, że to pytanie skierował do niego sam Yuan Chang. Rzeczywiście, jak twierdził Bertram, był to starzec nikłej postury, lecz z jego kruchej postaci odzianej w długą szatę z szarego atłasu, ozdobioną jedynie wąską, złotą krajką, emanowała wielka żywotność. Wyglądało to trochę tak, jakby wyrosło przed nim ostrze szpady, a nie stary człowiek z twarzą posiekaną licznymi zmarszczkami. Być może to wrażenie wiązało się z władczym spojrzeniem czarnych, błyszczących i nieruchomych oczu. Na atłasowej czapeczce okrywającej siwe włosy nie było żadnych ozdób, które mówiłyby o pozycji jej właściciela. Jednak Morosini mógłby przysiąc, że w swoim kraju Yuan Chang nie był zwykłym sprzedawcą, a człowiekiem wykształconym. Może nawet mandarynem.

- Ciekawość i miłość do starych przedmiotów. Sam jestem antykwariuszem i przybywam z Wenecji. Jestem książę Morosini - dodał Aldo z lekkim skinieniem głowy.

- Wielki to dla mnie zaszczyt, ale jeśli pan pozwoli, powtórzę moje pytanie: komu zawdzięczam pańską wizytę?

- Nikomu i wszystkim. Przypadkowo usłyszałem rozmowę w gronie znajomych z wyższych sfer. Jak sądzę, mam przyjemność z panem Yuan Changiem?

- Powinienem był się przedstawić, jak tylko pan to uczynił, książę. Proszę mi wybaczyć, bo uchybiłem dobrym obyczajom. Mogę zapytać, czego pan szuka w tym sklepie niegodnym pańskiego spojrzenia?

- Wszystkiego i niczego. Ależ, panie Chang, niech pan nie będzie zbyt skromny! Uchodzi pan za eksperta w dziedzinie azjatyckich antyków. A widzę tutaj, wśród przedmiotów średniej wartości, kilka sztuk naprawdę cennych i godnych innego otoczenia. Na przykład ta spinka z brązu ozdobiona złotem powstała w pana kraju między X i XII wiekiem - rzekł Morosini, pochylając się

nad małym skrzydlatym lwem ułożonym na kawałku aksamitu., Yuan Chang nie starał się nawet ukryć zdziwienia.

- Najszczersze gratulacje! Jest pan koneserem sztuki chińskiej?

- Nie do końca, ale interesuję się starymi klejnotami, niezależnie od ich pochodzenia. Dlatego dziwię się, że trzyma ją pan tutaj bez żadnego zabezpieczenia. Ktoś mógłby przecież ją ukraść.

Przez moment w oczach ukrytych pod siwymi brwiami pojawił się błysk.

- Nikt nie ośmieliłby się skraść niczego w moim sklepie. A wracając do tego lwa, gdyby miał pan ochotę go nabyć, to z żalem muszę poinformować, że jest już sprzedany. Ale może chciałby pan zobaczyć coś innego?

- Najbardziej interesują mnie kamienie. Specjalizuję się w starych klejnotach o znaczeniu historycznym. Czy znajdę tutaj coś takiego? Na przykład z jaspisu?

- Nie, uprzedzałem pana, wbrew temu, co pan mógł usłyszeć, mój sklep jest bardzo skromny i...

Nie skończył zdania, gdyż mimo okrzyków sprzeciwu sprzedawcy jakaś dłoń uniosła gwałtownie kotarę i w sklepie pojawił się komisarz Warren we własnej osobie, odziany w trencz i wyglądający jeszcze bardziej złowieszczo niż zwykle.

- Przykro mi, że pojawiam się bez uprzedzenia i zachowania odpowiednich form, ale muszę z panem porozmawiać, panie Chang.

Jeśli nawet Chińczyk się zirytował, głęboki ukłon, jakim obdarzył komisarza, ukrył wszelkie emocje. Gwałtowne wtargnięcie policjanta z pewnością Changa nie przestraszyło. To, co Aldo wyczuł w jego głosie, przypominało raczej ironię.

- Jakaż sprawa jest tak ważna, że słynny komisarz Warren raczył się pofatygować do mojego nędznego sklepiku?

- Nie mam czasu na kwieciste uprzejmości. Ma pan rację, przypuszczając, że sprowadza mnie tu ważna sprawa. Szanowny panie - zwrócił się następnie do Morosiniego, nie dając po sobie poznać, że go rozpoznaje - przypuszczam, że to pana taksówka stoi pod bramą. Czy mogę prosić, żeby pan w niej na mnie poczekał?

- Ale o czym będziemy rozmawiać? - zapytał Aldo z wyższością odpowiadającą jego obecnej roli. - Jestem tylko zwykłym klientem.

- Jestem z natury człowiekiem bardzo dociekliwym, a żaden z klientów szacownego pana Changa nie może pozostać mi obojętny.

Uchylił kotarę, tak by Morosini mógł udać się do wyjścia. Paliła go ciekawość. Na ulicy stał duży czarny samochód i drugi, trochę mniejszy. Wokół nich zgromadziła się grupka dzieci. Teraz jednak trzymały się w pewnej odległości pilnowane przez dwóch policjantów w cywilu. Jednym z nich był inspektor Pointer. Nie spiesząc się, Aldo wsiadł do swojej taksówki.

- To dokąd jedziemy? - zapytał Harry Finch.

- Donikąd, przyjacielu. Stoimy. Funkcjonariusz policji, który przed chwilą wszedł do sklepu, chce ze mną porozmawiać.

- To jest ważna persona, komisarz Warren, najlepszy nos Scotland Yardu. Z nim nie ma żartów!

- Doprawdy? Nie wiedziałem. Można by rzec, że ten Yuan Chang to też ważna osobistość.

- A jakże, to przecież król chińskiej dzielnicy. Jego dusza musi być równie czarna jak jego szata, ale jeszcze nikt nie złapał go na przestępstwie. Jest sprytniejszy od stada małp!

- Może chcą go aresztować. Tylu tu policjantów...

- No nie przesadzajmy! Jest ich najwyżej sześciu. Jak komisarz gdzieś się udaje, to nigdy nie przyjeżdża sam, ani też nie porusza się na rowerze. Chodzi przecież o prestiż! A w Limehouse prestiż bardzo się liczy!

Oczekiwanie trwało ponad piętnaście minut; w końcu komisarz Warren stanął w drzwiach, powiedział coś na ucho inspektorowi, wsiadł do taksówki Morosiniego, kazał taksówkarzowi jechać do Scotland Yardu, zasunął szybę oddzielającą pasażerów od szofera i usadowił się wygodnie w rogu samochodu.

- Porozmawiajmy. Mam nadzieję, że będzie pan bardziej elokwentny niż ten pekiński szczur o skośnych oczach...

- Naprawdę myślał pan, że on coś powie? A na jaki temat?

- Mógłbym odrzec, że to ja zadaję pytania, ale przyznam, że nie liczyłem na zbyt wiele. Chciałem tylko zobaczyć, jak zareaguje na moje informacje: dzisiaj o świcie brygada rzeczna w Wapping, ścigająca statek handlarzy opium, wyłowiła w okolicy Wyspy Psów zwłoki dwóch skrępowanych i uduszonych mężczyzn. Zostali zidentyfikowani jako bracia Wu, prawdopodobnie zabójcy jubilera Harrisona.

Wiadomość ta zaskoczyła Morosiniego do tego stopnia, że minęło kilka sekund, zanim dotarła do jego świadomości. W tym czasie komisarz wyciągnął z kieszeni fajkę i woreczek z tytoniem, nabił i zapalił, wypuszczając kłęby dymu.

Aldo zaczął kaszleć.

- Na wszystkich świętych z raju! Cóż pan włożył do tej fajki? Cuchnie jak krowie łajno!

Pterodaktyl wybuchnął śmiechem.

- Ależ jest pan delikatny! Przecież to francuski tytoń. Żołnierze w okopach nazywali go wielkim zadkiem. Polubiłem go nad Sommą. Rozjaśnia umysł prawie tak samo jak whisky.

- No dobrze już, dobrze! Ale jeśli wszystko rozumiem, zamyka pan sprawę, bo zabójcy ponieśli śmierć?

- Sprawa dopiero się zaczyna. Teraz mamy dowód - w co nigdy nie wątpiłem - że byli tylko wykonawcami działającymi na zlecenie.

- I sądzi pan, że to Yuan Chang mógł...

- Nic nie sądzę! - warknął nagle Warren. - Nie jestem tutaj po to, by składać panu raport. Sam chcę panu zadać kilka pytań, a przede wszystkim dowiedzieć się, po co pan poszedł do Yuan Changa?

- To proste, jest lichwiarzem, ale również antykwariuszem, jak ja. W tym zawodzie ciągle się na coś poluje... - odrzekł Morosini swobodnie.

- Doprawdy? A czy przypadkiem nie chciał się pan czegoś dowiedzieć o pewnym zaginionym diamencie? Proszę, książę, niech pan nie próbuje wyprowadzić mnie w pole! Ale przede wszystkim proszę mi powiedzieć, skąd się pan dowiedział o Yuan Chengu?

Morosini wahał się przez moment, który był mu potrzebny do wymyślenia jakiegoś wiarygodnego kłamstwa.

- No, wie pan, od śmierci Harrisona krążą różne plotki. W Ritzu mieszka mnóstwo ludzi, którzy przybyli do Londynu na aukcję. Są wśród nich dziennikarze, którzy twierdzili, że mordercy jubilera to Azjaci. Ktoś wymienił nazwisko Yuan Changa. To chyba normalne, że chciałem go poznać.

- No tak, widzę, że chwilowo muszę zadowolić się tą odpowiedzią, chociaż wcale mnie ona nie przekonuje. Powiem jedno: nie wiem, jaką grę pan prowadzi, ale jestem przekonany - mój nos mi to podpowiada - że chętnie położyłby pan rękę na Róży Yorku. Ale uprzedzam, nie chcę, żeby mieszał się pan do tego śledztwa. Czy wyrażam się jasno?

- Będę o tym pamiętał! - odpowiedział Morosini, który nagle poczuł się zmęczony.

Zycie nie jawiło się w optymistycznych barwach; Aronow przestrzegał przed zajmowaniem się sprawami Anielki, a ten policjant zakazywał mu szukania diamentu. Trzeba będzie działać bardzo ostrożnie...

- Proszę posłuchać, przyjechałem do Londynu z zamiarem zakupienia Róży Yorku dla pewnego bogatego klienta, którego nazwiska nie mogę wyjawić.

- Nie proszę o to.

- Cieszę się, że pan to szanuje. Proszę też zrozumieć, że nie mogę czekać z założonymi rękami, więc próbuję ten historyczny kamień odnaleźć.

- Jeśli się pan będzie upierał, może pan trafić do Tamizy ze sznurem na szyi jak bracia Wu lub z nożem w plecach. Jeśli to pana bawi... Ale zmieńmy temat! Miałem nadzieję, że odwiedzi mnie pan wczoraj po wizycie w Brkton. Jakieś wieści?

- Ależ tak, planowałem wizytę u pana w dniu dzisiejszym.

- Po wyprawie do chińskiej dzielnicy? - zapytał Warren sarkastycznie. - No to co panu powiedziała nasza piękna wdowa?

Morosini streścił opowieść Anielki. Sprawiło mu dużą satysfakcję to, że oczy pterodaktyla zaokrągliły się ze zdumienia, nim spytał:

- Więc ona uważa więzienie za miejsce schronienia przed tymi terrorystami, którzy chronią jednego z nich? A to mi dopiero wiadomość! To ma jakiś sens. Oczywiście pod warunkiem, że mówi prawdę.

Książę antykwariusz też nie był tego pewien. I właśnie to było jego największym strapieniem, ale ponieważ nie chciał wspominać o rozmowach z Wandą i Johnem Suttonem, postanowił nic więcej nie dodawać i zamilkł. Palący fajkę Warren zdawał się zatopiony w otchłani przemyśleń, aż w końcu mruknął przez zęby:

- Jeśli chce pan znać moje zdanie, to zastanawiam się, czy ta historyjka nie została wymyślona na pana użytek, drogi książę. Prawda jest być może o wiele mniej skomplikowana: lady Ferrals spotkała dawnego kochanka i żar miłości zapłonął od nowa. Nie wiem, co się wydarzyło przy Grosvenor Square, ale skłaniam się ku kłótni. A teraz piękna Anielka chciałaby uratować i siebie, i kochanka!

- Ale przecież bez wahania oskarżyła go o zabójstwo - rzucił sucho Morosini.

- To czemu nam tego wszystkiego nie opowiedziała? Z obawy przed jakimiś nieznanymi polskimi anarchistami? Po pierwsze: nic mi nie wiadomo, żeby działała tutaj jakaś polska grupa konspiracyjna. Gdyby chodziło o Rosjan, to co innego. Po drugie: mamy wszelkie środki, aby skutecznie ochronić lady Ferrals, łącznie z całkowitym usunięciem w cień tego Władysława i jego bandy. Po trzecie: myli się, sądząc, że ojciec, hrabia Solmański, w pojedynkę wyciągnie ją z bagna, w które wdepnęła.

- Będzie miała solidną pomoc. Poradziłem jej, aby skontaktowała się z Desmondem Saint Albansem.

- Mam nadzieję, że pana posłucha. Ale nie jestem tego do końca pewien, jeśli słyszała wcześniej o sir Desmondzie. Nie ukryłaby przed nim prawdy, bo Saint Albans dlatego tak dobrze radzi sobie ze świadkami, że najpierw przesiewa klienta przez sito pełne zasadzek. Czy jej się to będzie podobało, czy też nie, musi wyznać mu całą prawdę! - dodał Warren w chwili, kiedy taksówka podjeżdżała pod budynek Scotland Yardu. - Dziękuję, że zechciał mi pan przekazać te cenne informacje. Czy zamierza pan zostać w Londynie jeszcze przez jakiś czas? Czekanie na proces oznacza, że pana sprawy na tym ucierpią.

- W tej chwili jedyny problem, jaki mam, to zniknięcie Róży Yorku. Jak pan widzi, będę musiał pozostać tutaj jeszcze jakiś czas. Z nadzieją - dodał, uśmiechając się szyderczo - że będę obecny przy pana triumfie, kiedy odnajdzie pan kamień. A co do tego nie mam najmniejszej wątpliwości.

- Ja też nie! - odpowiedział komisarz. - Będziemy więc mieli okazję znowu się spotkać.

Grymas, który towarzyszył temu życzeniu, mógł w ostateczności zostać odebrany jako uśmiech. Jednak Aldo nie był co do tego przekonany.

W hotelu oczekiwał na niego liścik lub raczej bilecik, biorąc pod uwagę jego lakoniczność. Treść natychmiast wywołała w jego umyśle ciąg pytań.

Lady B. została przewieziona przed piętnastu dniami do sanatorium. Bardzo dyskretnie, gdyż rodzina nie życzyła sobie, aby ktokolwiek dowiedział się o jej pożałowania godnym stanie umysłowym. S.A.

W takim razie kim była leciwa dama, z którą ten nieszczęśnik Harrisem zgodził się spotkać? Kto miał obejrzeć rodzinny klejnot?...

Rozdział piąty

Goście księżnej

Kiedy, zaanonsowani przez lokaja, Aldo i Adalbert weszli do salonu, w którym księżna Danvers podejmowała przed kolacją gości, pierwszy z nich odczuł straszliwą ochotę odwrócenia się na pięcie i czmychnięcia, gdzie pieprz rośnie. Już samo przyjście tutaj nie sprawiało mu żadnej przyjemności: perspektywa spotkania z bardzo bogatą i nieznaną Amerykanką wcale mu się nie uśmiechało, ale kiedy dostrzegł od progu kobietę rozmawiającą z panią domu oraz lady Winfield, ogarnęła go panika. Vidal-Pellicorne zaniepokoił się, dostrzegając jego reakcję.

- Czy coś jest nie tak? Co się z tobą dzieje? - wyszeptał.

- Nie powinienem był tu przychodzić. Jest wysoce prawdopodobne, że będzie to jeden z najgorszych wieczorów w moim życiu.

- Przykro mi, ale już chyba nie uda się uciec. Rzeczywiście. Lokaj zaanonsował głośno ich przybycie, a stara księżna posłała im przez całą szerokość sali radosny uśmiech. Musieli więc do niej podejść. Po chwili, która Morosiniemu wydała się o wiele za krótka, pochylił się nad dłonią gospodyni, a ta oznajmiła radośnie:

- Oto ten, którego wizytę pani obiecałam, moja droga Avo! Lady Ribblesdale już mi powiedziała, że spotkaliście się przed wojną w Ameryce.

- Lady Ribblesdale? - zdziwił się Aldo, kłaniając się kobiecie. - Wydawało mi się, że nosiła pani inne nazwisko. Równie niezapomniane, co pani!

W istocie, jakieś dziesięć lat wcześniej, w trakcie letniego pobytu w Newport, miejscowości kąpieliskowej dla bogaczy z Nowego Yorku, Morosini został przedstawiony kobiecie, którą natychmiast uznał za najcudowniejszą przedstawicielkę płci pięknej w Stanach Zjednoczonych, choć przekroczyła już czterdziestkę. Była to Ava Lowle Wiłling, która choć dwa łata wcześniej rozwiodła się z Johnem Astorem IV nadal przedstawiała się jako pani Astor. Były mąż po rozwodzie natychmiast ożenił się ponownie. Wracając z podróży poślubnej po Europie, wpadł na nieszczęsny pomysł popłynięcia „Titanikiem", na którym znalazł śmierć godną wielkiego pana, nakłoniwszy uprzednio młodą żonę, aby zajęła miejsce w szalupie ratunkowej. Ava, matka dwójki jego dzieci, nie wiedziała o istnieniu młodej wdowy i kazała się nazywać jak dawniej: panią Astor. Choć czarująca i uwodzicielska, miała serce z lodu i nigdy nie kochała ani męża, ani dzieci, ani nawet swoich kochanków. Interesowała się tylko własną osobą. Poza tym i pomimo przynależności do jednej z najlepszych i najzamożniejszych rodzin z Filadelfii - Lowle Willingów utrzymywała, że jej rodzina wywodzi się od królów angielskich i suwerena francuskiego. Była też strasznie rozkapryszona i niestety, nic się w tej materii przez lata nie zmieniło. Wbiła sobie do głowy, że Aldo całymi godzinami pływa gondolą, grając na gitarze i śpiewając O sole miol Ciągle to powtarzała jako wspaniały żart, co niezwykle go irytowało. Jeśli Morosini przypuszczał, że ta kobieta przez dziesięć lat zmieniła się choć na jotę, to bardzo się mylił.

- Ależ to przecież mój mały książę gondolier! - zakrzyknęła na jego widok. - Mój drogi, tak się cieszę z naszego spotkania!

- Ja również, lady... Ribblesdale? Tak się chyba pani teraz nazywa? - odpowiedział, gdyż postanowił odpłacić jej pięknym za nadobne, mimo że jego reputacja człowieka wielce uprzejmego mogła na tym ucierpieć.

- Oczywiście! - potwierdziła z promiennym uśmiechem. - Mój mąż jest bardzo wytworny i bardzo bogaty. Żałuję, że nie będę miała tego szczęścia, by go panu przedstawić. Przed ślubem był najweselszym towarzyszem, organizował cudowne zabawy, a teraz nie mogę go wyrwać z tego jego ohydnego dworku Tudorów w Sussex, gdzie zamiast organizować bale, proponuje mi czytanie na głos klasyków. To dla mnie druzgoczące! Więc od czasu do czasu przyjeżdżam rozerwać się w Londynie. Rzadziej, niż bym sobie tego życzyła, ale on nie może się beze mnie obejść...

- Dobrze go rozumiem. Nie powinien pozwolić, aby opuściła go pani chociażby na chwilę! Czy mogę przedstawić mojego przyjaciela Adalberta Vidal-Pellicorne'a, bardzo znanego egiptologa rodem z Francji?

- Witam pana, witam! Egiptolog? To musi być coś zabawnego, nieprawdaż? Anglicy mają na tym polu większe osiągnięcia niż Francuzi.

- Powiedzmy, lady Ribblesdale, że mają większe środki do dyspozycji - odparł Adalbert. - Ale co do reszty, to o ile sobie przypominam, Champollion, który odczytał hieroglify, był Francuzem.

- No tak, ale to było tak dawno... Zresztą ten jego kamień z Rosetty jest tutaj, w British Museum... Skoro to pana zawód, co pan robi w tym salonie? Moja córka Alicja jest obecnie w Egipcie z naszym drogim przyjacielem, lordem Carnavonem, i ogląda wykopaliska w Dolinie Królów.

- Pani córka jest archeologiem?

- O Boże, nie! To dopiero byłoby nieszczęście! Czy może pan ją sobie wyobrazić grzebiącą w piasku? Oria darzy ten kraj wielkim zainteresowaniem, gdyż wierzy, że w którymś poprzednim życiu, jako córka arcykapłana Amona, była wyznawczynią kultu solarnego. Czasami nawet o tym śni, a sny te są niekiedy bardzo zabawne.

Potok słów płynąłby z pewnością jeszcze bardzo długo, gdyby księżna nie interweniowała ze stanowczą łagodnością, podnosząc się i wyrażając wolę przedstawienia nowo przybyłych innym gościom.

- Usadowiłam was przy stole obok siebie - powiedziała na pocieszenie. - Będziecie mieli wiele czasu, by porozmawiać.

Wzięła Aida pod ramię i zrobiła z nim rundkę wokół salonu. Przywitał w ten sposób, nie bardzo zdając sobie z tego sprawę, około dziesięciu osób, a świadomość powróciła do niego, kiedy spostrzegł, że ściska dłoń Moritza Kledermanna...

- Cieszę się, że pana spotykam - rzeki bankier bez odrobiny serdeczności w głosie. - To miła niespodzianka. Podobno mamy wspólnych znajomych.

- Rzeczywiście - odpowiedział Morosini, przypominając sobie, że na ślubie Anielki i Eryka Ferralsa księżna Danvers i Dianora Kledermann zajmowały uprzywilejowane miejsca. - Przypuszczam, że podobnie jak ja, ubolewa pan nad tragicznym losem Eryka Ferralsa... i jego młodej żony?

W spojrzeniu bankiera z Zurychu zapaliła się iskierka zainteresowania zabarwiona zaskoczeniem.

- Sądzi pan, że jest niewinna?

- Jestem o tym przekonany - odpowiedział Aldo stanowczo. - Nie ma nawet dwudziestu lat i w całej tej sprawie uważam ją za ofiarę.

Uśmiech nieco rozjaśnił groźną twarz bankiera.

- Moja żona nie zgodziłaby się z panem. Nie przestaje wysyłać żony naszego starego przyjaciela na szubienicę... O ile się nie mylę, zna pan moją małżonkę?

- Tak, mam zaszczyt i przyjemność znać panią Dianorę. Czy mogę spytać, co u niej słychać, bo chyba nie towarzyszy dzisiaj panu? - zapytał Aldo uprzejmie.

- Wszystko u niej w porządku, przynajmniej tak sądzę. Chciała ze mną przyjechać, ale gdy chodzi o poważne interesy, wolę podróżować sam. Jak widzę, miałem rację. Nie miałaby nic do roboty w tym klimacie ohydnej zbrodni, która dotknęła biednego Harrisona.

- Czy to diament Burgundczyka sprowadził pana tutaj?

- Oczywiście. Podobnie jak innych... no i pana, jak sądzę. Mam ochotę przedłużyć trochę pobyt z nadzieją, że klejnot szybko się odnajdzie.

- Ja też mam taki zamiar. Wierzę w siłę Scotland Yardu.

Zapowiedź kolacji zakończyła rozmowę. Zrezygnowany Morosini podał ramię strasznej lady Ribblesdale i zaprowadził ją do stołu.

Było jeszcze gorzej, niż sobie wyobrażał. Zaledwie usiedli naprzeciw archipelagu wykwintnej, angielskiej porcelany i połyskujących kryształów, jego towarzyszka bez cienia zażenowania zarzuciła go tysiącem pytań dotyczących pracy i życia prywatnego. Jakby tego było mało, wciśnięty między nią i panią domu musiał skosztować wszystkiego, co serwowano: cienkiej zupy, w której pływały jakieś bliżej nieokreślone warzywa, pieczeni baraniej zbyt spieczonej, z niewielką ilością ziemniaków, podanej w okropnym, miętowym sosie, którego nie cierpiał, pysznego, ale zbyt małego kawałka sera Stilton, którego chętnie zjadłby cały talerz, a następnie wyboru drgających galaretek ozdobionych kwiatkami z lukru, aż w końcu czegoś, co miało usunąć z ust smak słodyczy po deserach. Tego wieczoru były to tosty ze szpikiem tak ostro przyprawione, że powodowały łzawienie. Ale zanim to nastąpiło, pani Astor wytłumaczyła Morosiniemu przyczyny, dla których jej obecność była w Londynie konieczna i że ma to związek z Różą Yorku. Lady Ribblesdale chciała ją bowiem kupić i uznała za osobistą zniewagę brak szacunku, którego dowód dał biedny Harrison, pozwalając się zamordować i okraść.

- Przecież i tak nie ma pewności, że pani kupiłaby diament - zauważył Morosini. - Konkurencja była bardzo silna. Rothschildowie, Anglicy, Francuzi też czekali na tę okazję, a naprzeciw pani siedzi jeden z największych europejskich kolekcjonerów. W każdym razie największy w Szwajcarii.

- Phi! Co też pan opowiada! - stwierdziła dama, machając małą dłonią ozdobioną dużą ilością pierścionków. - Na pewno bym go kupiła, bo zawsze zdobywam to, czego pragnę, i dzisiaj wieczór połyskiwałby na mojej dłoni.

Z drugiej strony stołu dał się słyszeć głos Moritza Kledermanna:

- To nie jest egzemplarz, który można nosić. Bez wątpienia jest piękny, lecz nie tak połyskliwy, jak mogłaby pani sądzić. Czyżby go pani nie widziała?

- Nie, ale to nie ma znaczenia!

- Tak pani uważa? Jego wygląd prawdopodobnie by panią rozczarował. Przede wszystkim to kaboszon, co oznacza, że ma zaokrągloną powierzchnię, jest wypolerowany, bo to bardzo stary diament pochodzący z czasów, kiedy szlifowanie nie było znane.

- To prawda - potwierdził Aldo. - Róża Yorku nie odbija światła równie dobrze jak pani dzisiejsza biżuteria.

Amerykanka przyozdobiona w kolię, diadem i kilka bransolet mieniła się rzeczywiście tysiącem świateł niczym bożonarodzeniowa choinka. Były to ozdoby ładne, ale z pewnością zbyt liczne.

- A jakie to ma znaczenie? Kazałabym go wyszlifować - stwierdziła beztrosko dama.

Ekspert i kolekcjoner wymienili zdegustowane spojrzenie nad mahoniową taflą stołu, po czym Morosini powiedział:

- Nie szlifuje się klejnotów mających charakter historyczny. Szczególnie o takim znaczeniu.

- A dlaczegóżby nie, skoro byłby mój?

- Bo Korona Brytyjska, do której długo należał, mogłaby panią ukarać. W przypadku takiego okazu prawo jest nieubłagane. Zresztą każdej pamiątki o znaczeniu historycznym - stwierdził Aldo ze stanowczością w głosie. - Oszlifowana Róża Yorku straciłaby nie tylko dawny wygląd, ale również, w znacznym stopniu, wartość handlową. Doprawdy, nie rozumiem, dlaczego tak pani zależało, aby ten diament zdobyć.

Nieskazitelna cera lady Ribblesdale zaczerwieniła się nagle, a w pięknych czarnych oczach zabłysły iskierki wściekłości, której nie starała się nawet ukryć.

- Nie rozumie pan? - krzyknęła, nie przejmując się, że zwraca na siebie uwagę biesiadników. - Nie mogę znieść, że na dworze lub podczas wielkich przyjęć moja kuzynka, lady Astor*, ta zarozumiała Nancy, która uznała za stosowne dać się wybrać do Izby Gmin, nosi diadem, pośrodku którego błyszczy diament Sancy - jeden z najpiękniejszych klejnotów Korony Francuskiej. To dlatego chciałam nabyć Różę Yorku.

* Nancy Astor (1879- I964) - Amerykanka, pierwsza kobieta pełniąca funkcję deputowanej w Izbie Gmin brytyjskiego parlamentu. W swojej działalności koncentrowała się na problemach kobiet i rodziny. Zona polityka i magnata prasowego Williama Astora (przyp. red.).

- Nawet noszona przez panią nie przyćmiłaby diamentu Sancy. To jeden z najpiękniejszych klejnotów, jakie znam - powiedział Moritz Kledermann.

- W takim razie chciałabym mieć jakiś jego odpowiednik, ale oczywiście większy! Oto przyczyna naszego spotkania, drogi książę - dorzuciła. - Ponieważ sprzedaje pan klejnoty historyczne, proszę znaleźć jakiś dla mnie!

Morosini, który z trudem znosił jej wywody, wybuchnął śmiechem.

- W takim razie będzie pani musiała przekonać królową, by sprzedała pani któryś z klejnotów znajdujących się w Londyńskiej Wieży**, może któregoś Cullinana***. Może też pani zwrócić się do księcia Westminsteru, aby pozbył się Nasaka, którego ciężar wynosi osiemdziesiąt i pół karata, podczas gdy Sancy ma jedynie pięćdziesiąt trzy karaty.

** Tower of London - rozległa twierdza obejmująca zespół obiektów architektonicznych z XI-XIX w. Obecnie pełni m.in. funkcję muzeum, w którym znajdują się insygnia królewskie oraz trzy największe brylanty świata (przyp. red.).

*** Największy ze znanych historycznych diamentów. W 1908 r. firma braci Asscher dokonała podziału kamienia na 9 dużych i 96 mniejszych części oraz ich oszlifowania (przyp. red.).

- Nie, to mnie nie interesuje! - stwierdziła lady Ava ze zniecierpliwieniem. - Chcę mieć jakiś słynny klejnot, który był noszony przez kilka królowych. Tak jak w przypadku diamentu Sancy! Nancy opowiada tę historię każdemu. Słynna Maria Antonina podobno często się nim przyozdabiała.

- Więc - wtrącił się ponownie Kledermann ze słodko-kwaśną miną - musi się pani zainteresować Regentem, który znajduje się w Luwrze. Jego sto czterdzieści karatów połyskiwało na opasce korony w czasie koronacji Ludwika XV. Nosiła go również Maria Antonina i Napoleon.

- Niech mnie pan nie drażni! - rzuciła lady Ava, nie bawiąc się w uprzejmości. - Muszę zdobyć to, czego pragnę! A ponieważ to pana zawód, Morosini, proszę się postarać i spełnić moje oczekiwania!

W tym momencie księżna postanowiła interweniować. Chociaż nie cechowała ją szczególnie wielka finezja czy inteligencja, musiała poczuć, że atmosfera staje się coraz bardziej napięta, i nie spodobało się jej dziwne światełko, które zapłonęło w oczach Aida.

- Powinna się pani uspokoić, droga przyjaciółko! To, o co pani prosi, nie jest łatwe, ale ufam, że książę spełni pani prośbę. Proszę się jedynie uzbroić w cierpliwość.

Mówiąc to, powstała z miejsca, co zmusiło wszystkich obecnych do uczynienia tego samego. Mężczyźni pozostali sami, aby dopełnić rytuału picia porto.

- Co za miły zwyczaj - szepnął Aldo z westchnieniem ulgi do ucha Adalberta. - Nigdy wcześniej go nie doceniałem.

- To tylko chwila zwłoki. Nie wywiniesz się tak łatwo. To kobieta, która wie, czego chce. To prawda, że tym razem domaga się raczej rzeczy niemożliwej lub prawie niemożliwej...

- To nie takie pewne. Przyszedł mi do głowy pewien pomysł, który być może pomógłby w kłopotach finansowych pewnej starej przyjaciółki mojej matki. Jest ona w posiadaniu diademu, w którym osadzono diament trochę większy niż Sancy. Zawsze się zastanawiałem, czy to przypadkiem nie Portugal Mirror, zaginiony od czasu kradzieży klejnotów Korony Francuskiej ze skarbca przy placu Zgody w roku 1792. Nikt nie wie, co się z nim stało.

Aldo mówił cichym głosem, aby nie być usłyszanym przez Kledermanna, który rozmawiał z pułkownikiem armii indyjskiej.

- Ten twój pomysł chyba nie jest wiele wart. Ta dama z pewnością nie będzie chciała go sprzedać.

- Wprost przeciwnie! Wytłumaczę ci sprawę w dwóch słowach. Przyszła do mnie kilka dni przed moim wyjazdem do Szkocji i zapytała, czy nie pomógłbym jej się dyskretnie pozbyć przedmiotu - takich słów użyła! - którego nigdy nie lubiła. Czyniła go odpowiedzialnym za wszystkie nieszczęścia, jakie dotknęły ją od dnia ślubu, kiedy to przyozdobiła nim po raz pierwszy swoją fryzurę. Złamała sobie wówczas nogę, wychodząc z kościoła, i od tego czasu kuleje. Ale to nie wszystko: straciła męża, którego kochała, a następnie dwie córki, w bardzo dramatycznych okolicznościach, nad którymi nie będę się teraz rozwodził. Ma jeszcze jedną córkę. Wyszła za weneckiego szlachcica, bardzo przystojnego, ale raczej ubogiego, do tego strasznego skąpca. Dziewczyna nie jest ładna, ale szaleńczo zakochana w tym osobniku i mogła go zdobyć tylko dzięki posiadanemu majątkowi. Aby ten ślub mógł się odbyć, moja przyjaciółka pozbyła się wszystkich kosztowności z wyjątkiem tego przeklętego diademu. Ostatnio jej stan zdrowia znacznie się pogorszył i chciałaby zdobyć pieniądze na leczenie.

- Dlaczego więc go nie sprzeda?

- To nie jest takie łatwe. Zięć nie przestaje jej nagabywać, aby ofiarowała go córce. I oczywiście pilnuje jej na każdym kroku. Gdyby wystawiła klejnot na sprzedaż, byłby dramat.

- A cóż by się stało?

- Pewnie by jej nie zabił, bo przecież jest dobrym chrześcijaninem, ale mógłby ją uwięzić. Dlatego odwiedziła mnie dyskretnie pewnego poranka, kiedy jej zięć był jeszcze na mszy. Obiecałem, że zrobię, co w mojej mocy, aby znaleźć jakiegoś dobrego kupca, korzystając z tego, że Róża Yorku sprowadziła tutaj wielu bogatych ludzi. Muszę ze wstydem wyznać, że zapomniałem o tym i dopiero dzisiaj przypomniałem sobie o danej obietnicy.

- No, to masz tę swoją okazję! Chwytaj ją czym prędzej.

- Jest pewien drobny problem: to prawie pewne, że chodzi o Portugal Mirror, ale nie mam na to żadnego dowodu oprócz faktu, że klejnot przynosi nieszczęście.

- Ach tak! On również?

- Często tak bywa w przypadku kamieni historycznych. Sancy też nie jest wyjątkiem od reguły, więc lady Ribblesdale nie powinna tak zazdrościć swojej kuzynce. Co do Portugal Mirror, znalazł się w rękach Filipa II Hiszpańskiego, kiedy poślubił pierwszą żonę - Marię Portugalską. Zmarła po dwóch latach małżeństwa. Następnie klejnot był częścią skarbu Korony Brytyjskiej, aż do czasów Karola I, króla, któremu ścięto głowę. Jego żona, córka Henryka IV, uciekając do Francji wraz ze swoimi klejnotami, bardzo zubożała i prawdopodobnie sprzedała go Mazarinowi. Nosiła go też Maria Antonina. Zgadzam się, że dla Amerykanki to wielka okazja, ale ponieważ jest bardzo nieufna, nie będzie nim zainteresowana, jeśli nie pozna dokładnej historii diamentu. Nawet moja stara przyjaciółka nie zna jego historii począwszy od roku 1792. Mąż nigdy nie chciał jej powiedzieć, jak wszedł w jego posiadanie. Wolałbym, aby kupił go bardziej dyskretny kolekcjoner, jak na przykład Kledermann. Jest już w posiadaniu jednego z osiemnastu Mazarinów, wśród których znajdował się Mirror i Sancy.

Przerwali rozmowę. Lady Danvers uznała, że panowie wypili już wystarczająco dużo porto, i wysłała kamerdynera, aby przywołał do reszty towarzystwa jego męską część.

- Przerwa skończona - szepnął Vidal-Pellicorne. - Ale na twoim miejscu zbadałbym dokładnie sprawę diamentu. Ta wariatka jest gotowa dobrze za niego zapłacić.

- Mam ochotę szepnąć o nim słówko Kledermannowi. W końcu konkurencja nie uczyniła nikomu krzywdy, a jeśli on się zainteresuje diamentem, to ona może jeszcze podbić cenę.

Jednak musiał przenieść tę rozmowę na później. W jednym z salonów ustawiono stoliki do brydża i pojawili się nowi goście. Organizowały się grupki brydżowe i Aldo zauważył z pewnym niezadowoleniem, że bankier znalazł już chętnych do gry. On sam nie lubił brydża - uważał go za mało emocjonujący. Preferował raczej nerwową atmosferę związaną z pokerem. Zdarzało mu się być czwartym do brydża, ale tym razem stwierdziwszy z ulgą, że jego prześladowczym przygotowuje się do gry, zdecydował się przejść do innego salonu, gdzie zadowolił się rozmową o niczym z panią domu przy likierach.

Po jakimś czasie, wziąwszy do ręki filiżankę z kawą, ruszył na obchód salonu, w którego wystroju dominowały wiktoriańskie złocenia oraz kilka pięknych płócien: pejzaży i portretów. Jeden z obrazów szczególnie przyciągnął jego uwagę z powodu osoby, którą przedstawiał. Był to mężczyzna wysokiej rangi, być może nawet krwi królewskiej. Model przypominał króla Karola II*, ale burza rudych, kręconych włosów okalających twarz i pewna pospolitość w wyrazie twarzy świadczyły o tym, że to jednak nie ten monarcha. * Przez swoją matkę, Henrietę Francuską, był wnukiem Henryka IV.

Aldo pochylił się i usiłował odczytać podpis artysty, kiedy ktoś stojący za jego plecami poinformował go:

- Kellnerpiruitl... Był to, jak pan być może wie, ulubiony malarz króla Jerzego I. Oczywiście Niemiec, jak on sam**. Barwna postać w pełnym tego słowa znaczeniu, nieprawdaż?

** Prawo sukcesji umieściło Jerzego Hanowerskiego na tronie angielskim.

Tuż obok Aida, uzbrojony w filiżankę kawy, stał człowiek, w którym książę rozpoznał świeżo upieczonego lorda Killrenana. Jego ciężką i mało wyrazistą twarz ożywił lekki uśmiech.

- Cóż za nieoczekiwane spotkanie, lordzie Desmondzie. Jak to się stało, że nie zauważyłem pana przy kolacji?

- To dlatego, że mnie tam nie było. Zostałem zaproszony, ale zatrzymano mnie w Old Bailey w związku z ważną sprawą. Zainteresował pana ten portret?

- Trzeba czymś się zająć, będąc w salonie. Przyznaję, że trochę mnie zaintrygował. Ale wspomniał pan coś o barwnej postaci?

- Jego matka sprzedawała pomarańcze, następnie została aktorką, a w końcu faworytą naszego króla Karola. Jest synem Neli Gwyn, lecz jego ojciec uczynił go hrabią Saint Albans.

Morosini podniósł ironicznie brew.

- Czy to jakiś pański przodek?

- Niech mnie ręka boska broni! Nawet za tytuł hrabiowski nie chciałbym mieć tej zbyt słynnej Nellie w gronie moich przodków. Pochodzę od innego Saint Albansa, który był medykiem na dworze króla Francji w XII wieku, zanim powrócił do Anglii. Ale może usiądziemy? Będzie nam wygodniej rozmawiać. No i kawa stygnie.

Zanim poszli poszukać foteli, Aldo rzucił ostatnie spojrzenie na królewskiego bękarta. Przypomniał sobie słowa Szymona Aronowa, kiedy w taksówce rozmawiali o Róży Yorku: „Dworskie plotki mówią, że Buckingham przegrał ją w karty z aktorką Neli Gwyn, wówczas faworytą królewską, oczekującą jego syna...". Ten osobnik, o raczej pospolitej twarzy, którego nazwiska Kulawy nie wymienił, z pewnością miał kiedyś diament. Morosini nagle zrozumiał, że poszukiwania Adalberta w Somerset House nie były takie bezużyteczne.

Ale na razie pomyślał, że dobrze byłoby urobić trochę Saint Albansa, jeśli już znalazł się pod ręką, abstrahując od tego, czy był, czy też nie, potomkiem syna Karola II.

- Czy mogę spytać, co słychać u lady Mary, bo widzę, że dzisiaj nie towarzyszy panu? Mam nadzieję, że nie jest chora?

- Nie, ale nie przepada za tego typu spotkaniami ani za lady Danvers, z którą ja utrzymuję kontakty prawie rodzinne. Ponadto żywi chyba do pana jakąś urazę. Chodzi o tę bransoletę, której nie chciał pan jej sprzedać.

- Proszę mi wierzyć, było mi z tego powodu bardzo przykro, ale polecenie sprzedającego brzmiało wyraźnie: bransoleta nie mogła trafić w ręce Anglika ani Angielki.

- Nie rozumiem dlaczego. Morosini się roześmiał.

- Jestem związany tajemnicą zawodową, podobnie jak lekarz czy adwokat.

- Zgadzam się z tym oczywiście, ale biedna Mary nie ma szczęścia. Zaczęła zapominać o Mumtaz Mahal i związała swe nadzieje z Różą Yorku, a tu taki pech - klejnot znika! Wspomniał pan o moim zawodzie, więc muszę panu podziękować. Lady Ferrals dała mi do zrozumienia, że to właśnie pan jej mnie polecił. Nie sądziłem, że moje nazwisko jest znane aż w Wenecji!

- Pewien przyjaciel, którego nazwiska nie wyjawię, bardzo ceni pański talent i to on właśnie polecił mi pana jako obrońcę lady Ferrals, gdyż obecny nie nadaje się do niczego. Więc doprawdy nie zasłużyłem na żadne podziękowania.

Siedzący w fotelu z łokciami wspartymi na poręczach Saint Albans złączył dłonie opuszkami palców i wsparłszy na rękach podbródek, zamyślił się.

- Może ma pan rację. To sprawa prestiżowa i interesująca, ale czy wniesie coś nowego do mojej kariery? Ta młoda kobieta jest zdezorientowana i przyznaję, że w obecnej sytuacji trudno mi ustalić linię jej obrony. Wydaje się niewinna, ale słuchając jej, trudno wyrobić sobie opinię.

- Czy rozmawiał pan już z Wandą, jej pokojówką?

- Nie, zamierzam zrobić to jutro.

- Po tej rozmowie będzie panu jeszcze trudniej, ale według mnie trzeba zaufać lady Ferrals i spróbować odnaleźć zbiegłego Polaka.

- Bez wątpienia! Ale czy pan ją dobrze zna, książę?

- Któż może powiedzieć, że dobrze zna kobietę? Poznałem ją na kilka tygodni przed jej ślubem.

- Małżeństwo, w którym miłość nie odegrała żadnej roli. Nie ukrywam, że to jeden z elementów, który utrudnia mi obronę przed sądem, jeśli lady Ferrals nie zmieni postawy. Trudno jej ukryć niechęć do małżonka. Adwokat Korony będzie podkreślał te nieprzyjazne uczucia, wzmocnione jeszcze przez stosunki pozamałżeńskie z tym młodym Polakiem.

- Jej ojciec przybył do Londynu. Czy już się pan z nim spotkał?

- Jeszcze nie. Jesteśmy umówieni na jutro.

- Może on jakoś pomoże - stwierdził Aldo z ironicznym uśmiechem. - To człowiek, który wie, czego chce, i który zawsze narzucał córce swoją wolę.

- Doprawdy?

- Tak! Po kilku sekundach rozmowy wyrobi sobie pan o nim zdanie.

Zbliżył się do nich dżentelmen o siwoszarych włosach i wąsach, kuzyn księżnej, którego nazwiska Morosini nie pamiętał. Wyraził prośbę, by sir Desmond dołączył do grona brydżystów, którym potrzebny był czwarty rozgrywający. Adwokat podniósł się, przepraszając.

- Chciałbym z panem porozmawiać dłużej, książę, ale myślę, że wkrótce będziemy mieli taką okazję.

- Nie sądzę, żeby to spodobało się lady Mary.

- Jej niechęć nie potrwa długo. Jak wiele kobiet jest bardzo zmienna. Szybko zapomni o historii z bransoletą i będzie widziała w panu jedynie łowcę kamieni szlachetnych, a tacy ludzie ją fascynują.

- Gdyby to tylko było możliwe...

- Jest możliwe. Zajmę się tym. A może przyjechałby pan z przyjacielem noszącym to trudne do wymówienia nazwisko, aby spędzić z nami weekend na wsi w Kent? Pokazałbym panu moją kolekcję jaspisów.

Ta nagła serdeczność tonu, to pragnienie nawiązania głębszej znajomości, tak nieoczekiwane u tego niezbyt sympatycznego i trudnego do rozszyfrowania człowieka, przestały być zagadką w momencie, kiedy wymówił słowo „jaspis". Najwyraźniej sir Desmond należał do tej rasy kolekcjonerów, którzy lubią, by inni podziwiali ich zbiory. A ponieważ los Anielki zależał w dużej mierze od Saint Albansa, Aldo pomyślał, że nie może wzgardzić zaproszeniem.

- Z przyjemnością, jeśli pani domu nie potraktuje nas jak nieznośnych intruzów. Będziemy w Londynie jeszcze przez jakiś czas.

- Bardzo dobrze. Z pewnością zostanie pan zarzucony mnóstwem pytań dotyczących Róży Yorku, więc jeśli mogę sobie pozwolić na udzielenie rady, łatwo wywinie się pan od odpowiedzi, twierdząc, iż w pana opinii klejnot jest fałszywy. Mnie wydaje się to wysoce prawdopodobne. Idę, mój drogi, idę!

Ostatnie słowa skierowane były do wąsatego mężczyzny, który nie mogąc się doczekać, wrócił z prośbą raz jeszcze. Razem udali się do pierwszego salonu, pozostawiając Morosiniego w stanie pewnego zaskoczenia, szczególnie po usłyszeniu ostatniego zdania. Skąd sir Desmond miał taką pewność? Czy była to naturalna chęć zachowania spokoju we własnym domu, czy może... ?

- Czy może co? - mruknął Aldo przez zęby. - Mój chłopcze, najwyższy czas, abyś przestał sobie wyobrażać niestworzone historie i nie poddał się tej dusznej atmosferze. Przecież nawet jeśli żona tego nieszczęśnika jest niemal stuknięta, woli fan-tana od brydża, a nocami włóczy się po podejrzanych dzielnicach, to nie znaczy, że i on ukrywa jakieś straszne sekrety. Tak naprawdę jego największą wadą jest to, że ma paskudną gębę, ale przecież to nie jego wina.

Pozostawiwszy fotel i pustą filiżankę, Aldo powrócił przed portret syna Neli Gwyn. Ten obraz go przyciągał.

Może z powodu szyderczego spojrzenia modela, a może bezwstydnego uśmiechu, jakby ten Saint Albans rzucał mu wyzwanie: „Rozwiąż zagadkę!". W końcu, jeśli ktoś mógłby coś wiedzieć na temat drogi, jaką przebył diament, to tylko on, człowiek z obrazu, bo bez wątpienia był jednym z posiadaczy tego kamienia.

Tym razem wyrwał go z zadumy miły i rozbawiony głos lady Winfield.

- Można by rzec, że ten portret pana pasjonuje, drogi książę. To wcale nam nie pochlebia, męskie towarzystwo jest nieliczne. Przebywa z nami jedynie generał Elmsworth, który jednak zdążył już zasnąć.

Istotnie, niewielki krąg pań skupił się wokół księżnej i wspomnianego generała, który spał spokojnie w rogu kanapy. Aldo wybuchnął cichym śmiechem.

- To rzeczywiście smutne, lady Winfield, i jeśli uda mi się panie jakoś zabawić, będę zachwycony. Cóż to za pomysł, żeby rozkładać stoliki do brydża. To zabija ducha wszelkich spotkań.

- Ale to przyciąga ludzi. Ta gra zawładnęła wszystkimi.

Zaproszony do zajęcia miejsca na kanapie tuż obok pani domu, Aldo już po chwili zaczął tęsknić za towarzystwem hrabiego namalowanego na płótnie, a nawet zazdrościć generałowi, albowiem głównym zajęciem dam były londyńskie ploteczki krążące wokół Pałacu Buckingham.

Pytanie dzisiejszego wieczoru dotyczyło księcia Yorku*, drugiego syna Jerzego i królowej Marii, i można je było streścić w następujących słowach: „Czy ona go poślubi, czy nie?". „Ona" to Elizabeth Bowes-Lyon, czarująca, młoda dziewczyna ze szkockiej szlachty, córka hrabiego Strathmore, w której „Bertie** był zakochany od dwóch lat, ale która wydawała się nie doceniać należycie zaszczytu, jakiego dostąpiła.

* 26 kwietnia 1923 r. lady Elżbieta stalą się księżną Yorku, zaślubiając przyszłego Jerzego VI.

** Zanim został królem Jerzym VI, książę Yorku nosił imię Albert, a książę Walii, przyszły Edward VIII - Dawid.To nie ułatwiało zadania księciu, pełnemu uroku, ale nieśmiałemu, a w dodatku jąkającemu się. Ponadto leworęcznemu i od dzieciństwa cierpiącemu na dolegliwości żołądkowe. Te kłopoty sprawiały, że nieczęsto miewał powody do radości, podczas gdy jego ukochana była kwintesencją wdzięku, dobrego humoru i radości życia.

- On się jej nie podoba - stwierdziła lady Danvers. - Widzieliśmy ją w lutym na ślubie księżniczki Mary, gdzie była druhną. Nigdy nie widziałam jej tak smutnej.

- Ale ona mu się nie wymknie! - oświadczyła lady Airlie, bliska przyjaciółka królowej. - Jej Wysokość wybrała ją dla syna, a kiedy ona czegoś chce...

- Sądzi pani, że właściwe byłoby wymuszenie takiej zgody? Wiem, że mimo pozorów niedostępności książę to czarujący młody człowiek i że zrobi wszystko, by jego małżonka była szczęśliwa, ale taka młoda dziewczyna to istota bardzo delikatna...

- Nie, Elżbieto! - zaprotestowała lady Airlie. - Ona jest bardzo silna. Jej zdrowie psychiczne jest w równie idealnym stanie, co fizyczne, więc byłaby dla Alberta doskonałą towarzyszką.

- Nie przeczę i całkowicie zgodziłabym się z panią, gdyby chodziło o następcę tronu, ale przecież jest pewne, że to książę Walii wstąpi na tron. A ponieważ nie jest żonaty, w tych warunkach nie ma żadnych powodów, aby śpieszyć się z ożenkiem młodszego syna. Proszę mi wierzyć, ciągle mam przed oczyma to nieszczęście sprowokowane wydaniem dziewiętnastoletniej dziewczyny za mężczyznę, który nie był dla niej odpowiedni. A przecież ten biedny Eryk Ferrals naprawdę ją kochał!

Uwaga lady Klementyny spotkała się z burzą protestów. Nie można zrównywać związku mężczyzny już dojrzałego z młodą cudzoziemką, która wcześniej go nie znała, z planami ślubu dotyczącymi angielskiej rodziny królewskiej! Co sobie księżna wyobraża, czyniąc takie porównanie? Doprawdy, to niedopuszczalne! I większość pań podkreśliła, że wierzy w winę Anielki. Wszystko to spowodowało, że generał się obudził, a Morosini nie mógł zdzierżyć tych wypowiedzi. Z trudem opanował zdenerwowanie.

- Szanowne panie, szanowne panie! Popatrzcie na sprawę, angażując w to mniej emocji! To prawda, że Jej Wysokość nawiązała do ekstremalnego przypadku, który mógłby szokować, gdyby lady Ferrals rzeczywiście zamordowała małżonka, ale jestem przekonany, że nie jest to prawdą.

- No wie pan! - zaperzyła się lady Winfield. - Zaprzecza pan oczywistym faktom! Nasza droga księżna widziała, jak ta nieszczęśnica podaje mężowi saszetkę ze środkiem przeciw bólowi głowy, który on wsypał do swej szklanki i padł martwy. Czegóż można chcieć więcej?

- Prawdziwego winnego, lady Winfield! Jestem przekonany, że w tej saszetce nie było żadnej szkodliwej substancji. Natomiast moje podejrzenia kierują się raczej w stronę lokaja, który podał szklankę. Nikt go nie pilnował, więc mógł do niej wsypać, co tylko chciał. Przy odrobinie zręczności to bardzo łatwe.

- Zgadzam się z panem całkowicie, drogi Aldo - podjęła temat księżna - i zastanawiam się, czy to nie ten nawyk, który miał biedny Eryk, dodawania lodu do napojów, nie sprowadził na niego tego nieszczęścia. Osobiście nie miałabym najmniejszego zaufania do tego urządzenia, które sprowadził z Ameryki, ustawił za biblioteką i traktował z takim uszanowaniem, jakby to był sejf.

- Nie opowiadaj bzdur, Klementyno - oburzyła się lady Airlie. - Kostka lodu nikogo jeszcze nie zabiła, a w szklance znaleziono przecież strychninę.

- O jakim urządzeniu pani mówi, księżno? - spytał zaintrygowany Morosini.

- O urządzeniu do robienia kostek lodu. To nowość, nawet w Stanach Zjednoczonych. A to u Eryka jest z pewnością jedyne w Anglii. Był z niego bardzo dumny i twierdził, że lód wyprodukowany w tej maszynie jest lepszy od jakiegokolwiek innego, a whisky nabiera szczególnego smaku. A ponieważ my, Anglicy, nie lubimy pić bardzo zimnych napojów, uważałam to urządzenie za zabawkę dla dziecka. Eryk miewał czasem bardzo dziwny gust!

- Czy wspomniała pani o tym policji?

- Ależ nie! Zresztą nikt o tym nie pomyślał. Eryk nie pozwalał nikomu majstrować przy tym urządzeniu. Zamykał je na klucz i sam wrzucał lód do szklanki podanej przez lokaja, a następnie wlewał alkohol. W całym zamieszaniu zapomniałam o tym szczególe, ale później zadałam sobie pytanie, czy ten produkowany sztucznie lód nie jest szkodliwy.

- Ale chyba nie do tego stopnia, by zabić - stwierdziła lady Winfield. - I ma pani rację, nie wspominając o tym policji. Ci panowie ze Scotland Yardu i tak już uważają większość kobiet za stuknięte.

Ta historia nie dawała Morosiniemu spokoju. Może dlatego, że ani Anielka, ani księżna, ani sekretarz nie uznali za stosowne, aby opowiedzieć o tym policji. Ale właściwie dlaczego mieliby to zrobić? Nie lubiąc angielskiego zwyczaju picia ciepłego piwa, sir Eryk zafundował sobie oryginalną zabawkę i sam się nią posługiwał. Nie wyglądało to na nic istotnego. Można by sobie tylko zadać pytanie, czy to urządzenie nie miało jakichś usterek, jak to się często dzieje z wynalazkami po skierowaniu ich na rynek. Być może księżna się nie myliła...

No tak, ale skąd ta strychnina?!

Pozwoliwszy paniom na kontynuację rozmowy, która zakończyła się zakładami dotyczącymi ewentualnego małżeństwa księcia Yorku, Morosini znalazł jakąś wymówkę, której właściwie nikt nie słuchał, bo dyskusja była wciąż zażarta, i udał się na poszukiwanie Adalberta.

Znalazł go stojącego za krzesłem brydżowej partnerki, którą okazała się lady Ribblesdale odgrywająca rolę „dziadka" i nadzorująca grę. Odciągnął go na bok.

- Dowiedziałem się czegoś, co nie daje mi spokoju - powiedział Aldo i zrelacjonował fakt istnienia urządzenia do produkcji lodu. - Nie sądzisz, że to dziwne, iż nikt nie wspomniał o tym po śmierci Ferralsa? - zakończył pytaniem swą opowieść.

- Czy ja wiem? Nie widzę nic dziwnego w tym, że wolał sam produkować dla siebie lód, zamiast codziennie go zamawiać, jak czynią to inni zamożni londyńczycy. Bardzo dbał o zdrowie i może uważał, że takie kostki z zewnątrz mogą zawierać zanieczyszczenia. Nie rozumiem, czemu cię to niepokoi.

- Ja też nie wiem. Jakieś przeczucie. Mam ochotę wrócić do rezydencji Ferralsa i obejrzeć tę maszynę.

- Nic prostszego, idź do Suttona i poproś go, żeby ci to cudo pokazał.

- Nigdy w życiu! Wyobraź sobie, i nie krzycz na mnie, bo to tylko zwykłe przypuszczenie, że trucizna znajdowała się w kostkach lodu.

Brwi Adalberta wysoko się uniosły w wyrazie zdziwienia.

- Co ty opowiadasz? Przecież w takim przypadku mógłby zginąć ktokolwiek. Wyobraź sobie, że na przykład księżna poprosiłaby o kostkę lodu. Mimo wszystko to mało prawdopodobne!

- Tak myślisz? Jeśli ktoś jest zdecydowany zabić, nie myśli o takich szczegółach. Nie chcę więc zwracać się w tej sprawie do sekretarza, na wypadek gdyby to on okazał się zabójcą.

- Co ty opowiadasz! Nie miał żadnego motywu, aby zabijać człowieka, którego szanował i któremu zawdzięczał taką dobrą posadę. Nawet jeśli to on, z pewnością już dawno wymienił wodę. Już bardziej wydaje mi się prawdopodobne, że zrobił to ten Polak. A w ogóle to są jakieś szalone pomysły! Przecież tylko Ferrals miał klucz.

- Zobaczymy. Mam ochotę tam wrócić. Z tobą lub bez ciebie. Ale porozmawiamy o tym później. Twoja partnerka cię wzywa, a wygląda na raczej niezadowoloną.

- Do licha! Przegraliśmy. Licytuje jak szalona, a potem ma pretensje, że kiepsko nam idzie.

- Słuchaj, chyba wrócę już do hotelu. Zobaczymy się później. Zaczynam się nudzić i...

Nie dokończył zdania. Coś działo się przy stole i Adalbert ruszył w tamtą stronę. W salonie, w którym wcześniej panowała cisza, jak to bywa podczas gry w brydża, dał się słyszeć wściekły głos Avy Ribblesdale. Najwyraźniej protestowała przeciw poniesionej porażce. Miała za złe zarówno przeciwnikom: Moritzowi Kledermannowi i młodemu deputowanemu konserwatyście, jak i partnerowi, którego oskarżała o to, że „zostawił ją przy partii niemożliwej do obronienia" i że „licytował wbrew zdrowemu rozsądkowi".

- Odmawiam kontynuowania gry w takich warunkach! - wykrzyknęła, podnosząc się z miejsca. - Mam zwyczaj grać może zbyt ostro, ale inteligentnie. Kończymy, panowie!

Aldo, który poszedł za przyjacielem, zdał sobie sprawę, że znalazł się w strefie zagrożenia. Opuściwszy swych towarzyszy, lady Ribblesdale zbliżała się w jego stronę w szumie białego atłasu i czarnych koronek. Chwyciła go za ramię stanowczym gestem i zmuszając do półobrotu, zawróciła z drogi.

- Nie powinnam oddawać się mojej pasji, gdyż mamy jeszcze wiele spraw do omówienia - westchnęła, posyłając w stronę księcia promienny uśmiech. - Przepraszam, że dałam się panu przedtem we znaki. Przecież jesteśmy przyjaciółmi, nieprawdaż? Bardzo mi na tym zależy.

Zaczęła nagle mówić poufałym tonem, łagodnym i przekonującym, jakby ta przyjaźń, o którą prosiła, miała dla niej kluczowe znaczenie. Morosini zrozumiał, jak wielki urok posiadała ta nieprzewidywalna kobieta, kiedy chciała coś uzyskać.

- Jakże mógłbym nie odpowiedzieć na tak czarujące zaproszenie? Rzeczywiście nie ma żadnych przeszkód, abyśmy byli przyjaciółmi.

- To prawda! A znajdzie pan dla mnie to, czego tak bardzo pragnę? Zdaję sobie sprawę, drogi książę, że oczekuję małego cudu i że nie jest to łatwe, ale popycha mnie do tego jakiś silny impuls. Oczywiście nie brak mi diamentów - dodała, unosząc w lekceważącym geście połyskującą kaskadę, która ozdabiała jej dekolt - ale to są kamienie współczesne, a chciałabym wejść w posiadanie chociaż jednego, który miałby duszę... i jakąś historię.

- Nie wiem, czy to słuszne. Kamienie z dawnych wieków noszą często znamiona krwi, łez i nieszczęść, których były powodem, i jeśli...

Zatrzymała go gestem dłoni.

- Wiele osób uważa, że mam liczne wady, ale nikt nie zarzuca mi braku odwagi. Nie boję się niczego, a już najmniej tego rzekomego przekleństwa związanego z historycznymi kamieniami, które istnieje jedynie w wyobraźni. Moja kuzynka dostała Sancy'ego od teścia i żadne nieszczęście jej nie spotkało. Wprost przeciwnie, więc...?

- Cóż mogę na to odpowiedzieć? Słyszałem o starym diamencie, nieco większym niż ten, który nie daje pani spać. Podobno należał do Korony Angielskiej, zanim dostał się w ręce kardynała Mazarina. Powiedziałem: podobno, bo nie mogę dać pani żadnej gwarancji, że to właśnie on. A jeśli to on, to nie wiadomo, co się z nim działo po roku 1792.

- Czy nosiła go Maria Antonina?

- Sądzę, że tak, ale nie mam pewności.

- Proszę nie powtarzać ciągle tego samego. Gdzie on się teraz znajduje?

- W Wenecji, u pewnej leciwej damy, mojej przyjaciółki.

- No to jedziemy jutro do Wenecji.

Aldo uśmiechnął się, patrząc na wyraz twarzy swojej towarzyszki: jej czarne oczy błyszczały, a nozdrza drżały; od czasu do czasu zwilżała wargi koniuszkiem języka.

- To niemożliwe - odparł. - Właścicielka chce go sprzedać z zachowaniem jak największej dyskrecji. Pani obecność nie byłaby wskazana.

- No to proszę po niego jechać! Lub go sprowadzić! Niech pan jakoś to załatwi, żebym mogła zobaczyć go jak najprędzej! A jaką nosi nazwę?

- Portugal Mirror. Droga łady Avo, spróbuję sprowadzić go tutaj za pośrednictwem mojego pełnomocnika, ale proszę uzbroić się w cierpliwość. Nie można przewieźć przez Europę tak wartościowej rzeczy, nie podejmując odpowiednich środków ostrożności. No i, co najważniejsze, proszę o tym nikomu nie wspominać. W przeciwnym razie nie będę w stanie pani pomóc. Nie chciałbym narażać wysłannika na najmniejsze ryzyko. Czy dobrze się rozumiemy?

Lady Ribblesdale spojrzała prosto w jasne oczy Morosiniego, podając mu dłoń, której silny uścisk zaskoczył księcia.

- Ma pan moje słowo! Prześlę panu do Ritza liścik z informacją, jak będzie można się ze mną skontaktować. Dziękuję z góry, że zgodził się pan spełnić moją zachciankę. A teraz napijmy się czegoś mocniejszego! Po tych emocjach odczuwam taką potrzebę.

Rozmawiając, przeszli do ogrodu zimowego połączonego z salonem, w którym siedziała księżna w towarzystwie innych dam. Oddalili się, dyskutując o błahostkach. Dopiero wtedy Moritz Kledermann wyszedł zza gąszczu wysokich roślin, wśród których znalazł schronienie. Usiadł w fotelu obrotowym pokrytym kwiecistym obiciem, wyciągnął cygaro z wewnętrznej kieszonki smokingu i je zapalił.

Na jego twarzy pojawił się uśmiech.

* * *

Jadąc taksówką do hotelu, Aldo i Adalbert powrócili do poprzedniej rozmowy.

- Powiedz mi wreszcie, ale szczerze, co miałeś na myśli, mówiąc, że dostaniesz się do Ferralsów z moją pomocą lub bez niej?

- Nie rozumiem, czemu to zdanie wymaga wyjaśnienia. Wydaje mi się, że to jasne - mruknął Morosini. - Dodam jednak, że wolałbym, abyś mi pomógł. Niestety nie posiadam umiejętności ślusarza.

- Tego się właśnie spodziewałem. Nie brak ci tupetu. Czemu nie zwrócisz się do Wandy?

- Nie chciałbym sprawiać jej kłopotu. A ponadto to jej oddanie wzbudza we mnie ograniczone zaufanie. Nigdy nie wiadomo, czego się spodziewać po tym typie kobiet. Jeśli coś znajdziemy, gotowa paść na kolana, by dziękować niebiosom, i zaalarmuje cały dom. Myślałem też o Sally, tej pokojówce i znajomej Bertrama Cootesa, ale wtedy musielibyśmy ją we wszystko wtajemniczyć, a tego nie chciałbym robić. Więc, jak widzisz, pozostajesz tylko ty - podsumował Aldo radośnie swój wywód.

- Nie masz czasem gorączki? Jak miałbym otworzyć drzwi, z pewnością dobrze zaryglowane, i to w samym centrum Grosvenor Square?

- A nie wiesz, że drzwi kuchenne są o wiele mniej pilnowane?

Zamiast odpowiedzi Vidal-Pellicorne mruknął coś niezrozumiałego i nieuprzejmego, i odwróciwszy głowę w drugą stronę, zajął się obserwowaniem londyńskich ulic pogrążonych w ciemnościach i mgle. Morosini dłużej nie nalegał, uważając, że będzie lepiej, jeśli jego pomysł spokojnie zagnieździ się w głowie przyjaciela. Był pewien wygranej: Adal nie potrafił się oprzeć perspektywie niebezpiecznej przygody.

Kiedy już zbliżali się do hotelu, archeolog, wyrwawszy się z zamyślenia, w nadziei że Aldo odstąpi od swego pomysłu, przypomniał:

- Wydawało mi się, że mieliśmy urządzić sobie przejażdżkę po Tamizie, aby z pomocą rzeki odsłonić tajemnice „Czerwonej Chryzantemy"?

- Jedno nie wyklucza drugiego. Na wszystko będzie czas. Nie rzucimy się na rezydencję Ferralsa bez przygotowania. Musimy rozejrzeć się po okolicy. Ale najpierw trzeba zdobyć jakąś łódkę na jutrzejszy wieczór. Czy taki plan ci odpowiada?

- Czy mi odpowiada? Zamiast jednej, dwie wspaniałe okazje, aby złapała nas policja! O niczym więcej nie marzyłem!

Przed położeniem się do łóżka Morosini napisał długi list do dawnego wychowawcy i przyjaciela, Hieronima Buteau, który pomagał mu w zarządzaniu antykwariatem w Wenecji. Hieronim, wielki znawca starych kamieni i człowiek całkowicie oddany Morosiniemu, był idealną osobą do przeprowadzenia dyskretnej operacji z leciwą markizą Soranzo i do dostarczenia cennego klejnotu do Anglii. Co więcej, uwielbiał podróże.

Rozdział szósty

Na wojennej ścieżce

Wiatr wiejący od bieguna wymiótł znad Tamizy całą mgłę, dzięki czemu noc była bardzo mroźna i niespotykanie jasna, chociaż nad samą wodą kłębiły się od czasu do czasu, opary przywodzące na myśl tytoniowy dym. Wyglądało to tak, jakby chwilami Tamiza zaciągała się papierosem. Tym razem, podnosząc głowę, można było dostrzec gwiazdy, które jarzyły się nad Londynem - rzadkie zjawisko o tej porze roku. Ale żaden z trzech mężczyzn siedzących w łódce nawet o tym nie pomyślał.

Morosini i Vidal-Pellicorne energicznie wiosłowali. Natomiast Bertram Cootes siedzący na dziobie łodzi obserwował czarne brzegi, na których pojawiało się od czasu do czasu bladawe światło sygnalizujące obecność latarni.

Towarzystwo dziennikarza okazało się niezbędne. Pojechać dokądś taksówką nie jest rzeczą skomplikowaną, ale udać się do tego samego miejsca rzeką i to w ciemnościach, to już zupełnie co innego.

- Jak się tylko minie Tower Bridge i dopłynie do doków, brzegi wydają się identyczne. Nawet jeśli uda nam się rozpoznać budynek, nie poradzimy sobie bez pomocy kogoś miejscowego. Już w ciągu dnia nie byłoby to łatwe, a co dopiero o północy...

Aldo przyznał, że takie podejście do sprawy jest bardzo roztropne, więc mieli właśnie dzwonić do kwatery głównej dziennikarza, kiedy ten pojawił się we własnej osobie, aby wziąć udział w wyprawie organizowanej przez nowych znajomych. Doszedł do wniosku, że jeśli chce kontynuować śledztwo dotyczące diamentu, który zniknął w dzielnicy cieszącej się złą sławą, powinien skorzystać z cennego towarzystwa tych dwóch mężczyzn, którzy wydawali się nie lękać niczego. Tak więc Bertram pojawił się nieco wystraszony, lecz pełen dobrej woli, przedstawiając się jako wybitny znawca miasta i przysięgając, że nigdy więcej „nie będzie odczuwał strachu przed swoim strachem".

Tak przywrócony do łask, dał wzruszający dowód dobrej woli, znajdując małą łódkę o płaskim dnie, po którą udali się do doku Świętej Katarzyny sąsiadującego z Londyńską Wieżą, gdzie cumowały wielkie statki wypełnione herbatą, perfumami, cennym drewnem, chmielem, macicą perłową i marmurem. Był to, bez wątpienia, najprzyjemniejszy dok na Tamizie, gdzie można było wynająć łódź, nie narażając się na duży wydatek.

Wiosłowanie przychodziło im z łatwością. Zbliżał się odpływ, który w tym pomagał.

- Po co tam płyniemy? - mruknął Adalbert, machając dziarsko wiosłami. - Masz ochotę odwiedzić potajemną szulernię lub może sprawdzić, czy jest tam palarnia opium?

- Nie wiem, ale coś mi mówi, że przeszukując podziemną kryjówkę Yuan Changa, nie stracimy czasu. Czy to jeszcze daleko? - rzucił w stronę Bertrama.

- Niezbyt. Widać ogromne schody w Wapping. Kilka minut później łódka zacumowała przy brzegu na wprost okrągłego tunelu, który poprzednio tak Aida zaintrygował. Woda sięgała tu mniej więcej do progu. Aldo i Adalbert stanęli na nim i zostawiwszy Bertrama w łodzi na straży, weszli do tunelu. Panowała w nim całkowita ciemność, ale dzięki latarce, którą Adalbert zapalał od czasu do czasu, mogli się poruszać bez obawy. Musieli znajdować się na wysokości sali do gry w fan-tana, bo słyszeli podniecone okrzyki graczy. Tunel nie był długi. Lekko pochyły, kończył się kilkoma schodami prowadzącymi do drzwi wykonanych z surowego drewna, spod których sączyło się żółte światło. Drzwi były zamknięte na klucz. Adalbert wyciągnął coś z kieszeni, przykucnął i zaczął delikatnie piłować coś w zamku. Nie trwało to długo. Po kilku sekundach mogli iść dalej. Za drzwiami znajdował się korytarz, słabo oświetlony lampą przymocowaną do sufitu. Morosini gwizdnął lekko z niekłamanym podziwem.

- Co za talent! Jaka zręczność! - szepnął.

- To dziecinnie proste - odrzekł zadowolony Adalbert. - Ten zamek nie był skomplikowany.

- A poradziłbyś sobie z kasą pancerną?

- Nie wiem, ale cicho sza! Nie przyszliśmy tutaj, aby ucinać sobie pogawędkę.

W korytarzu znaleźli tylko jedne, osadzone w brudnej ścianie, drzwi. Za nimi znajdowała się sala gier. Dobiegał stamtąd czyjś głos i chociaż Aldo niczego nie rozumiał, wydawało mu się, że rozpoznaje Yuan Changa. Nagle dał się słyszeć jeszcze inny głos. Zniekształcony, kobiecy, w którym pobrzmiewała złość:

- Nie żartuj sobie ze mnie, stary człowieku! Zapłaciłam za usługę, a nie dostałam nic w zamian. Chcę to, co mi pan obiecał.

- Zbyt się pani spieszy, milady. Taka impulsywność jest bardzo niebezpieczna. Pojawiła się pani tutaj, nie czekając na mój znak.

- Czy pan nie rozumie mojego zniecierpliwienia?

- Niecierpliwość nie jest dobrym doradcą. Proszę do mnie nie przychodzić na skargę, jeśli po wyjściu stąd zostanie pani znowu zaatakowana.

- Jest pan pewien, że nie miał z tym napadem nic wspólnego?

Nastąpiła cisza, która wydała się Morosiniemu bardziej niepokojąca niż krzyki. Nie było wątpliwości - to Mary Saint Albans. Aldo poczuł się trochę zaskoczony jej śmiałością. Sprawa musiała być bardzo ważna, skoro ta kobieta ośmieliła się potraktować w ten sposób Chińczyka bardziej niebezpiecznego niż wąż dusiciel. Aldo machinalnie dotknął rewolweru w kieszeni. Nie zawahałby się go użyć, gdyby trzeba było biec Mary na pomoc.

Nagle dał się słyszeć odgłos przesuwanego krzesła i skrzypienie podłogi. Bez wątpienia Yuan Chang zbliżył się do kobiety, gdyż jego głos był teraz lepiej słyszalny.

- Czy mogę zapytać, co pani przez to rozumie?

- To jasne, mogłam się domyślić, że wystawi mnie pan do wiatru. Nie zapłaciłam wystarczająco dużo, nieprawdaż?

- To ja podałem cenę. W istocie była umiarkowana...

- Była umiarkowana, bo pan nieźle sobie to wszystko zaplanował. To takie proste! Przyniosłam pieniądze, pan dał mi to, po co przyszłam, a następnie nasłał na mnie swoich ludzi, aby odzyskali diament.

Dwaj podsłuchujący mężczyźni o mało nie krzyknęli z zaskoczenia.

Yuan Chang się roześmiał.

- Jak na kobietę jest pani dość inteligentna. No i bardzo zachłanna - dodał z pogardą. - Ale proszę się nie cieszyć, bo zrobiła pani dokładnie to, czego oczekiwałem.

- A więc przyznaje się pan?

- Czemu miałbym sobie zadawać trud, aby zaprzeczyć? Czy nie zrozumiała pani, że suma, o którą prosiłem, była niewystarczająca jak na zapłatę za śmierć człowieka?

- Nie było mowy o zabijaniu. Sądziłam...

- Pani zupełnie nie panuje nad sobą, jeśli chodzi o klejnoty. A teraz nie tylko jubiler, ale jeszcze dwie inne osoby straciły życie. Musiałem zlecić egzekucję braci Wu, moich wiernych sług, bo po odebraniu pani klejnotu nie dostarczyli go mnie. Pokusa okazała się zbyt wielka. Na szczęście moi ludzie ich pilnowali i dopadli w chwili, kiedy ci głupcy chcieli wsiąść na statek, by odpłynąć na kontynent. Niedorzeczny pomysł, który bardzo drogo ich kosztował. Policja rzeczna znalazła ciała w Tamizie.

- Czytałam o tym w gazecie i powinnam była się domyślić, że to pana sprawka, ale to mnie nie interesuje. Proszę oddać mi diament.

- Chce pani przeżyć kolejny napad? Chciałbym zachować ten kamień jeszcze przez jakiś czas i jestem nawet gotów oddać pani pieniądze.

- Czy to oznacza, że chce pan czegoś innego? Ale czego?

- Ach! Nareszcie pani zrozumiała. Rzeczywiście zna mnie pani na tyle, by się domyślić, że nie zależy mi na przetrzymywaniu diamentu, na który ma pani taką ochotę. Te zachodnie świecidełka nic dla mnie nie znaczą.

- Do diabła! - szepnął Adalbert. - Śmiało sobie poczyna!

- Natomiast - kontynuował Chińczyk - celem mojego nędznego żywota jest odnajdywanie skarbów naszych wielkich przodków. Część klejnotów znajduje się u pani. W zamian za tę błyskotkę chcę otrzymać kolekcję jaspisów będących w posiadaniu szanownego małżonka.

Cios musiał być równie okrutny, co nieoczekiwany. Zapadła cisza, a po chwili lady Mary coś wyjąkała; w jej głosie po raz pierwszy zabrzmiał strach.

- Chce pan, abym okradła męża? Ależ to niemożliwe...

- Ukraść diament pod nosem Scotland Yardu było równie niemożliwe.

- Zgadzam się. Ale nigdy to by się nie udało bez mojej pomocy.

- Nikt temu nie zaprzecza. Bardzo dobrze odegrała pani swoją rolę, więc nie mam wcale zamiaru dokonać tego pani rękami. Proszę nam tylko ułatwić zadanie, informując, gdzie znajduje się kolekcja.

- W naszym zamku w Kent. W Exton Manor.

- Dobrze, ale taka wiadomość nie jest wystarczająca. Muszę dostać wskazówki i plany, które pozwolą mi skutecznie przeprowadzić całą akcję odzyskania skarbów skradzionych nam dawno temu. Kiedy odzyskam cesarskie jaspisy, oddam pani ten kamień.

- Czemu wcześniej mi pan o tym nie powiedział?

- Jestem biegły w sztuce wędkarskiej; aby złapać rybę, trzeba mieć dobrą przynętę, a zanim się zdobycz wyciągnie z wody, trzeba zadać sobie trud i trochę ją pomęczyć. I właśnie tak postąpiłem, bo znam panią, lady Mary, i to od wielu lat, więc wydawało mi się, że być może nie zgodzi się pani na taki układ. Musiała pani dojrzeć jak owoc, który nie daje się zerwać, gdy jest jeszcze zielony, ale gdy dojrzeje, sam wpada do ręki. Ale, ale... zamyśliła się pani. Czyżby mój plan nie był dość dobry?

- Jak mógłby mi się spodobać, skoro namawia mnie pan do okradzenia człowieka, którego...

- ...którego nigdy pani nie kochała. Jedynym, który poruszył pani twarde serce, był chyba ten młody oficer marynarki spotkany na balu u gubernatora Hongkongu. Była pani w nim szaleńczo zakochana, ale pani ojciec nie chciał o nim słyszeć i nie dopuścił, zresztą bardzo słusznie, do waszego związku.

- Skąd pan wie o tym wszystkim? - wyszeptała kobieta.

- Nie ma w tym nic dziwnego, Hongkong to mała wyspa i bez trudu można się dowiedzieć wszystkiego o wysoko postawionych osobach. A pani już wtedy interesowała się hazardem, więc ja zainteresowałem się panią. Później zgodziła się pani wyjść za Saint Albansa ze względu na jego majątek. Dzięki temu mogła się pani oddać swej pasji kupowania kamieni szlachetnych. Teraz jako żona jednego z najbogatszych mężczyzn w Anglii może mieć pani wszystko, czego zapragnie.

- Myli się pan! Nie jestem nawet pewna, czy Desmond mnie kocha. Jest ze mnie dumny, bo jestem piękna. Jeśli zaś chodzi o moją pasję, jak pan to nazwał, nie przeszkadza mu to, ale sam wydaje o wiele więcej na uzupełnienie swoich zbiorów. Sądzę, że na jaspisach zależy mu najbardziej na świecie.

- Tym gorzej dla niego! Czy zgadza się pani mi pomóc? Tym razem Mary odpowiedziała natychmiast zdecydowanym głosem:

- Tak. O ile będę w stanie coś zrobić.

- Kiedy chce się coś osiągnąć, trzeba sobie zadać nieco trudu. Czyż chrześcijanie nie mówią, że wiara czyni cuda? Więc zadam pytanie inaczej:

Czy nadal chce pani mieć ten diament?

Odpowiedź była natychmiastowa i stanowcza:

- Tak. Ponad wszystko, i pan o tym dobrze wie. Ale proszę zostawić mi trochę czasu, abym mogła to przemyśleć i się przygotować. Co będzie panu potrzebne?

- Dokładny plan domu, liczba służących i zakres ich obowiązków, informacja o zwyczajach panujących w posiadłości, opis jej otoczenia i wszystko, co dotyczy ochrony. W tego typu przedsięwzięciach trzeba być bardzo dokładnym. Liczę, że z pani pomocą wszystko się uda.

- Zrobię, co będę mogła. Niestety nie znam kombinacji cyfr, które otwierają drzwi do pomieszczenia z jaspisami.

- A więc to nie kasa pancerna?

- Nie. Mój mąż umieścił je w piwnicy, której mury pochodzą z XIII wieku i mają kilka cali* grubości.

* Cal to 2,54 centymetra.

Opatrzona jest w specjalne drzwi pancerne wykonane przez fachowców. Bez znajomości cyfr nie da się ich otworzyć.

- To zła wiadomość, ale sprawę da się jakoś rozwiązać. Jeśli nie uda się zdobyć szyfru, spróbuję załatwić sprawę inaczej. Nawet najbardziej dyskretny człowiek może stać się gadatliwy, jeżeli użyje się odpowiednich sposobów.

Lady Mary krzyknęła, a w jej głosie pojawiła się trwoga.

- Chciałby pan zmusić go do mówienia?

- Wszystkie środki są dobre, aby osiągnąć cel, ale nie chciałbym tego czynić. Osobie tak inteligentnej jak pani powinno się to udać. Aha, byłbym zapomniał: niech pani sobie nie wyobraża, że złapie mnie w pułapkę, informując policję. Wiem, jak się zabezpieczyć, a wtedy już nigdy nie zobaczy pani Róży Yorku.

- Po tym, co już zrobiłam, nie mam najmniejszej ochoty informowania Scotland Yardu o naszych sprawach... nawet by uratować męża! Jak mam przekazać informacje?

- Nie ma pośpiechu! Za jakiś czas pojawi się u pani kobieta i zaproponuje francuską bieliznę. Niech się pani nie obawia, będzie to Europejka. Proszę jej przekazać zapieczętowaną kopertę. Następnie poinformuję panią, na kiedy planuję akcję, bo oczywiście musi pani być wtedy w domu, żeby nas wpuścić. A teraz proszę już iść i więcej tu nie przychodzić. Nie lubię niepotrzebnego ryzyka.

- Oczywiście. Ale zanim pójdę, czy może mi pan go jeszcze pokazać?

- Diament?

- Tak, wydaje mi się, że jego widok dodałby mi odwagi.

- Dlaczego nie? Zawsze trzymam go w pobliżu.

Stojący w korytarzu Aldo odwrócił głowę. Jego spojrzenie spotkało się ze spojrzeniem przyjaciela. Ten sam pomysł przyszedł im do głowy: dlaczego nie skorzystać z okazji? Mogliby wedrzeć się do pomieszczenia i zabrać kamień, obezwładniając wcześniej Chińczyka i lady Mary. Wydawało się to niewiarygodnie łatwe.

Aldo wyciągał już broń i kładł dłoń na miedzianej rękojeści, kiedy Adalbert go powstrzymał i dał znak, że pora się wycofać, gdyż dały się słyszeć czyjeś kroki. Oddalili się więc dyskretnie, starannie zamykając za sobą wielkie drewniane drzwi. Chwilę później podeszli do Bertrama leżącego na dnie łódki, aby nikt nie mógł go dostrzec, gdyby przypadkiem przepływała w pobliżu jakaś inna jednostka. Gdy ich dostrzegł, z jego ust wyrwało się westchnienie ulgi, ale nic nie powiedział. Wsiedli do łodzi i zaczęli energicznie wiosłować, aby oddalić się od „Czerwonej Chryzantemy" na bezpieczną odległość. Milczeli, więc dziennikarza zżerała ciekawość.

- Ale was długo nie było! - wyrzucił w końcu z siebie, pocierając dłonie, by je rozgrzać. - Czy przynajmniej dowiedzieliście się czegoś?

- Mogę tylko powiedzieć, że było warto zaryzykować - stwierdził Morosini. - Podsłuchaliśmy rozmowę Yuan Changa z jakąś nieznaną osobą i to dało nam pewność, że diament jest w rękach Chińczyka. Yuan Chang pokazywał go nawet swojemu gościowi... ,

- ...a my z trudem powstrzymaliśmy się, aby tam nie wpaść i nie zabrać Chińczykowi diamentu - dorzucił Vidal-Pellicorne.

- Boże! Dobrze zrobiliście, bo na pewno nie udałby się wam ten atak i pewnie już pływalibyście w Tamizie. Jeśli wierzyć temu, co się mówi o domach Chińczyków, są tam zapadnie, które pozwalają pozbyć się nieproszonych gości w sposób pewny i prosty.

- Nie przesadzajmy - mruknął Morosini. - To pewnie tylko bajki.

- Jeśli chodzi o Azjatów, to nawet bajki okazują się często prawdą - stwierdził Bertram ze strachem w głosie. - Wiele słyszałem o Yuan Chengu. To dlatego tak się boję i jego, i jego otoczenia. - I zmieniwszy nagle ton, spytał: - To co teraz zrobicie? Opowiecie wszystko komisarzowi Warrenowi?

- Zastanowimy się.

- Lepiej mu powiedzcie, bo inaczej zaraz na mnie napadnie, jeśli tylko zamieszczę na ten temat jakąś wzmiankę w gazecie.

- O niczym nie pisz, mój dobry człowieku! Przynajmniej na razie - zaprotestował Adalbert. - Wydaje mi się, że zawarliśmy układ. O niczym teraz nie piszesz, tylko nam pomagasz. W zamian będziesz miał historię na wyłączność. Czy już zmieniłeś zdanie?

- Ależ nie! Tylko że cierpliwość nie jest moją mocną stroną.

- To duża wada u dziennikarza! Cierpliwość, mój drogi, to sztuka nadziei. Nie napisał tego Szekspir, ale pewien Francuz o nazwisku Vauvenargues. Proszę cię, żebyś to sobie przemyślał.

Dźwięk syreny parowca, który oświetlał rzekę, przerwał tę dyskusję, gdyż mężczyźni musieli zająć się utrzymaniem stabilności łodzi wstrząsanej przez fale powstające za statkiem. Aldo jako prawdziwy Włoch, który chętnie ustawiłby na piedestale każdą piękną kobietę, odczuwał coś w rodzaju smutku z powodu niedawnego odkrycia: lady Mary przyczyniła się do tej strasznej zbrodni i bez wątpienia brała w niej udział. Zdanie, które usłyszał, ciągle powracało: „Po tym wszystkim, co zrobiłam, nie mam ochoty informowania Scotland Yardu o naszych sprawach". Jaką więc rolę odegrała w zabójstwie Harrisona ta czarująca istota, której anielska twarz nie zdradzała istnienia tak czarnej duszy?

Nagle prawda stała się dla niego oczywista. Odegrała rolę lady Buckingham, gdyż ta prawdziwa, z przyczyn zdrowotnych, nie była w stanie udać się do sklepu przy Old Bond Street! Oczywiście był tam samochód oraz kobieta, która ją podtrzymywała. Może pielęgniarka starej damy, ta, która nie pozwoliła Warrenowi wejść do jej pokoju, informując, że jest zbyt wzburzona, aby odpowiedzieć na pytania. Czy można podejrzewać, że została wspólniczką lady Mary? Taka wersja wydarzeń wyjaśniała wiele spraw. Za jakiś czas, kiedy pozbędą się już ciekawskich uszu dziennikarza, planowali zastanowić się nad pewną kwestią: czy nie należało poinformować o tym wszystkim policji. To rozwiązanie wydawało się rozsądne; pozwoliłoby ochronić lorda Desmonda, którego życie było bardzo cenne. W obecnej sytuacji jedynie jego talent mógł uratować Anielkę od szubienicy. Lord nie może się znaleźć w centrum straszliwego skandalu, bo straciłby prawo do obrony młodej klientki. Tak więc lepiej poczekać jeszcze trochę, ponieważ planowany napad miał nastąpić dopiero za jakiś czas.

Jednak tego wieczoru Aldo nie miał możliwości podjęcia jakiejkolwiek decyzji. W momencie kiedy łódź dopłynęła do nabrzeża przy doku Świętej Katarzyny, u szczytu schodów, przy których zamierzali przycumować, pojawiła się dobrze im znana sylwetka.

- Witam panów! Czy przejażdżka była udana? Noc raczej zimna, ale na niebie jest tyle gwiazd, że pewnie chcieliście je poobserwować.

W drwiącym głosie pterodaktyla czaiły się jakieś pogróżki, które jednak nie zepsuły dobrego humoru Vidal-Pellicorne'a.

- Było wspaniale. Gwiazdy są tutaj taką rzadkością, że nie mogliśmy się powstrzymać. Wy, Anglicy, znacie słońce tylko z opowieści przodków. A więc niech będą chociaż gwiazdy!

- Och, wy, Francuzi, zawsze coś kombinujecie! No to gdzie byliście?

- I tu, i tam!

- I dopłynęliście do urokliwych brzegów Limehouse? Rozumiem was, ten ohydny zakątek działa stymuluj ąco na umysł! Ale skończmy te żarty, panowie. Myślę, że musimy przeprowadzić szczerą rozmowę. Proszę za mną.

- Jesteśmy aresztowani? - zainteresował się Morosini. - Nie ma pan do tego żadnych podstaw.

- Rzeczywiście, żadnych! Zapraszam do mojego biura w Scotland Yardzie, gdzie poczęstuję panów grogiem lub kawą. Pewnie z przyjemnością napijecie się czegoś ciepłego.

- Chętnie, ale nie chcielibyśmy panu przeszkadzać.

- Ależ skąd. Chciałbym porozmawiać z wami obydwoma - rzekł Warren, wskazując palcem na Morosiniego i jego przyjaciela. - Nie zmuszajcie mnie, abym wzywał eskortę. Działajmy w prosty sposób.

- A ja nie zostałem zaproszony? - wydusił Bertram, wahając się między uczuciem ulgi i rozczarowania.

- Nie. Pan może zmykać, ale niezbyt daleko. Poproszę pana do siebie trochę później.

- Ale nie zamknie ich pan?

Aldo sądził, że prehistoryczne ptaszysko odleci gdzieś w siną dal, gdyż rękawy jego płaszcza zatrzepotały niczym skrzydła.

- A mógłby pan nie wtrącać się do spraw, które pana nie dotyczą? - warknął. - Niech pan zmyka, mówię raz jeszcze, bo inaczej założę panu kajdanki! I proszę się stawić, kiedy dostanie pan wezwanie!

Po takiej reprymendzie Bertram Cootes rozpłynął się w czeluściach nocy niczym dżin, pozostawiając swych towarzyszy z komisarzem. Po chwili pozostali ruszyli do Scotland Yardu.

Za dnia biura Scotland Yardu nie robiły dobrego wrażenia, ale nocą były naprawdę ponure. Nieprzyjazną atmosferę potęgowały wielkie brązowo-czarne segregatory i zielone lampy z matowymi abażurami. Goście usiedli na krzesłach, a komisarz rozsiadł się w fotelu, zamówiwszy wcześniej, jak to obiecał, u policjanta dyżurnego dymiący grog. Pomieszczenie wypełnił zapach rumu i cytryny.

- No dobrze - powiedział Warren, wypiwszy pół szklanki grogu. - Który z was będzie mówił? Ale najpierw jeszcze pytanie: czy Cootes brał udział w tych dyskretnych odwiedzinach w Czerwonej Chryzantemie?

- Nie - stwierdził Aldo, który wymieniwszy z Adalbertem porozumiewawcze spojrzenie, postanowił być na tyle szczery, na ile to będzie możliwe. - Strasznie się boi Chińczyków, więc zostawiliśmy go na straży w łódce.

- To po co zabieraliście go ze sobą?

- Żeby pomógł nam zorientować się na rzece. Ale zanim będę kontynuował, proszę mi powiedzieć, skąd pan wie o naszej eskapadzie.

- Nie ma w tym niczego tajemniczego. Przypuszczałem, że nie skorzysta pan z moich rad, więc kazałem pana śledzić. Kiedy zobaczyliśmy, że wsiadacie do łodzi przy dokach, wszystko stało się jasne. Jeśli sądzić po pańskiej zatroskanej minie, wydarzyło się coś, o czym wcale nie ma pan ochoty mi opowiedzieć.

Ponieważ nie było możliwości ustalenia wspólnej linii obrony, VidalPellicorne uznał za stosowne przyjść przyjacielowi z pomocą.

- Ależ wprost przeciwnie. Jesteśmy pod wrażeniem tego, co odkryliśmy, i musieliśmy się zastanowić, czy należy zawiadamiać policję, biorąc pod uwagę konsekwencje, jakie będzie to miało dla osób trzecich.

- Hm! Niezbyt jasno się pan wyraża panie... Vidal-Pellicorne. Czy dobrze wymawiam pańskie nazwisko?

Wymowa była niezwykle karkołomna, ale czy to po angielsku, czy po francusku, ludzie zawsze mieli kłopot z wymówieniem tego nazwiska, więc Adalbert zdążył się już do tego przyzwyczaić.

- Prawie dobrze. I tak jestem zaszczycony, że je pan zapamiętał.

- Słucham pana, książę.

Aldo streścił rozmowę między Yuan Changiem i damą, której twarzy nie udało im się dostrzec. A jej głos, młody i melodyjny, był z pewnością głosem osoby wykształconej. W tym momencie opowiadania Warren przerwał mu w pół słowa.

- Proszę nie wciskać mi takich rzeczy! Jestem pewien, że rozpoznaliście tę osobę. Czy się pomylę, jeśli powiem, że z pewnością była to lady Killrenan? Oczy Adalberta i Aida zaokrągliły się ze zdumienia.

- Skąd pan o tym wie?

- Że przychodzi czasem na Narrow Street? Często się zdarza, że ludzie z wyższych sfer zaglądają do szulerni Yuan Changa, ale najczęściej są to mężczyźni. Jeśli jest to samotna kobieta, otaczamy ją pewnym nadzorem.

- Niezbyt skutecznym! Kilka dni temu została zaatakowana.

- To prawda - stwierdził niewzruszony Warren - ale dwóch dżentelmenów przyszło jej z natychmiastową pomocą, więc interwencja z naszej strony była zbędna. Teraz może pan kontynuować swoją opowieść. Może teraz stanie się ona jaśniejsza.

- No cóż - stwierdził Adalbert - chyba musimy powiedzieć wszystko, co wiemy.

Relacjonując całe zdarzenie, Aldo starał się obserwować wyraz twarzy rozmówcy, ale nie był w stanie nic z niej wyczytać. Niewzruszone oblicze komisarza było jak wyrzeźbione z granitu.

- No dobrze! - powiedział w końcu policjant, wzdychając. - Nie wiem, czy mam bardziej dziękować panom, czy może szczęściu, ale jestem pewien, że przekazaliście ważne szczegóły dotyczące śledztwa. Teraz powiedzcie mi, proszę, skąd to wahanie, czy mi o wszystkim opowiedzieć?

- Z powodu strachu, że lady Ferrals może stracić obrońcę, którego tak bardzo potrzebuje. A tak mogłoby się zdarzyć, gdyby działalność Mary Saint Albans została nagłośniona.

- Byłby skandal, gdybym teraz oskarżył naszą przedsiębiorczą damę, ale nie mam ani takiego zamiaru, ani takiego prawa.

- Jak to nie ma pan prawa? Powiedziałem panu przed chwilą, że jest wspólniczką zbrodni, że być może przygotowuje się do popełnienia kolejnej, i to panu nie wystarcza? - wykrzyknął poruszony Morosini.

- Taki dowód jest niewystarczający. Na razie opieram się jedynie na tym, co usłyszeliście - na rozmowie, to wszystko. Dla sądu muszę mieć mocne argumenty. Tym bardziej, że jesteście cudzoziemcami. Potrzebuję solidnych dowodów, a uzyskam je, pozwalając lady Killrenan działać. Jeśli ma zostać zatrzymana, musi się to stać w Exton i powinna zostać schwytana na gorącym uczynku.

- Jeśli ma zostać zatrzymana? - zdziwił się Aldo, któremu nie spodobała się uwaga dotycząca stosunku sądów brytyjskich do zeznań cudzoziemców. - Wydaje się, że nie jest pan tego pewien. Czy przypadkiem nie planuje pan ją oszczędzić, podczas gdy nie zawahał się posłać lady Ferrals do więzienia jedynie na podstawie jednego zeznania... Anglika?

Warren uderzył ręką w stół z taką złością, że piętrzące się na nim akta podskoczyły.

- Proszę mi nie mówić, co mam robić, panie Morosini! Winny to winny, niezależnie od jego pozycji. Ale dopóki nie będę miał oczywistych dowodów, nie podniosę ręki na małżonkę para Anglii i będę działał z konieczną ostrożnością, gdyż sprawa dotyczy otoczenia rodziny królewskiej. Proszę nie zapominać, że Saint Albansowie są przyjaciółmi księcia Walii.

- Ależ wielkie słowa! Osobistości z Buckingham Pałace! Niech pan posłucha, komisarzu Warren! Powiedzieliśmy panu wszystko, co wiedzieliśmy, ale mam już dość służenia za królika doświadczalnego... i to królika źle traktowanego. Za pozwoleniem, idę się położyć. Niech pan radzi sobie sam z tymi pańskimi Saint Albansami, Chińczykami, diamentami i całą rodziną królewską. Dziękuję za grog! Idziesz, Adal?

I nie pozostawiając komisarzowi czasu na złapanie oddechu, Morosini opuścił biuro, zamykając za sobą drzwi, które o mało nie przytrzasnęły VidalPellicorne'owi ręki. Adalbert wydukał kilka słów przeprosin skierowanych do pterodaktyla, który wyglądał, jakby dopiero co wyszedł z rąk wypychacza zwierząt. Następnie rzucił się w ślad za przyjacielem, którego wzburzenie niosło z taką prędkością, że Adalbert dogonił go dopiero w pobliżu strażnicy.

Morosini był tak wściekły, że Pellicorne uznał, iż lepiej wezwać taksówkę, niż próbować go uspokoić. Nie byłoby to łatwe, gdyż Aldo wyrzucał z siebie taki potok słów, jak to potrafią tylko Włosi, biorąc sobie za cel wątpliwe pochodzenie wszystkich Anglików, a w szczególności komisarza Warrena.

Kiedy w końcu zatrzymał się na chwilę, aby złapać oddech, Adalbert, który cierpliwie czekał na finał burzy, zapytał łagodnie:

- Skończyłeś?

- Jeszcze nie! I mógłbym tak kontynuować przez całą noc! To jest niegodziwe, to jest skandaliczne, to jest...

Zamierzał mówić dalej, ale Vidal-Pellicorne powstrzymał go gromkim stwierdzeniem:

- To jest normalne, ty uparty włoski ośle! Ten człowiek jest policjantem i do tego wysokiej rangi! Służy swojemu krajowi i musi przestrzegać prawa.

- I ty to nazywasz przestrzeganiem prawa? Pozostawić na wolności brytyjską kryminalistkę, a zamknąć w więzieniu niewinną i nieszczęsną dziewczynę, której jedyną winą okazuje się fakt, że jest Polką, jak ty jesteś Francuzem, a ja Włochem! Nawet jeśli wykrzyczymy mu całą prawdę, nie będzie nas słuchał. Tacy właśnie są Anglicy!

- Śledztwo policyjne toczy się tak samo w Paryżu, Rzymie czy Wenecji, powinieneś to wiedzieć. Więc przestań się rzucać!

- Nie rzucam się, tylko jestem wstrząśnięty, że zostaliśmy potraktowani w taki sposób. A chciałeś, żebym mu opowiedział o maszynie do lodu. Wziąłby mnie za szaleńca.

- Wcale nie chciałem, abyś mu o tym opowiadał. Wiesz, że ta historia wydaje mi się nieprawdopodobna.

- Nie taka nieprawdopodobna. Udowodnię ci to!

- Boże, litości!

Tej nocy Aldo nie wyrzekł już żadnego słowa. Chyba po raz pierwszy w życiu obraził się, ale ponieważ zbliżała się już godzina trzecia, Adalbert nie przejął się tym zbytnio, gdyż chciało mu się spać, a nie rozmyślać o złym humorze przyjaciela. Był tylko zaskoczony, że Aldo tak szybko powrócił do przemyśleń na temat lady Ferrals. Włosi, kiedy kierowali się sercem, stawali się nieprzewidywalni! * * *

Było parę minut po dziewiątej, kiedy następnego ranka taksówka zawiozła Morosiniego przed Muzeum Wiktorii i Alberta. Otwierało swoje podwoje dopiero o dziesiątej, ale książę uznał, że miejsce to będzie doskonałym alibi, jeśli ten zbir ze Scotland Yardu zamierzał deptać mu po piętach. Cóż bardziej naturalnego dla wykształconego wenecjanina niż wizyta w muzeum i podziwianie włoskich rzeźb?

Naturalnie nie udało mu się tam wejść, więc odegrawszy rolę zniecierpliwionego turysty, nerwowo spoglądającego na zegarek, krokiem spacerowym skierował się do pobliskiego kościoła w stylu włoskiego renesansu, gdzie spodziewał się spotkać Wandę.

Ponieważ nigdy wcześniej tutaj nie był, przepych panujący wewnątrz bardzo go zaskoczył; całe wnętrze wyłożono różnokolorowymi marmurami. A że kościółek należał do niewielkich, a o tej porze także pustawych, szybko dostrzegł tę, której szukał: klęczała i przyjmowała komunię. Zmówił więc krótką modlitwę, a następnie usiadł przy marmurowej figurze apostoła, oczekując na zakończenie mszy, co wkrótce nastąpiło. Aldo musiał jednak uzbroić się w cierpliwość, gdyż Wanda, pochylona nad modlitewnikiem, odmawiała pacierz za pacierzem. W końcu podniosła się i udała po świecę, którą zapaliła przed Pietą, w pobliżu miejsca, gdzie czekał na nią Morosini. Dostrzegł, że kobieta płacze, a ponieważ nikt inny nie modlił się przed szacowną kopią dzieła Francesca Francii, podszedł bliżej. Kolejna msza rozpoczynała się w drugiej części kościoła, więc było to idealne miejsce do przeprowadzenia rozmowy.

Na widok Aida Wanda wydała okrzyk zaskoczenia i skierowała w jego stronę twarz zalaną łzami. Poczuł, że ogarnia go niepokój.

- Co się dzieje, pani Wando? - spytał z troską w głosie. - Czy ma pani jakieś złe wieści o lady Ferrals? Niech pani tutaj usiądzie - dodał, wskazując na ławeczkę między murem i konfesjonałem. - Tu możemy spokojnie porozmawiać.

Pozwoliła się poprowadzić, być może w głębi duszy zadowolona, że spotkała życzliwą osobę. Zycie w domu zmarłego pana Eryka, i to w obecności przepełnionego nienawiścią sekretarza, nie było chyba zbyt różowe. Kiedy usiadła, chwycił ją za rękę, czując jej chłód poprzez rękawiczkę.

- Proszę mi wszystko opowiedzieć. Wie pani przecież, że może mi zaufać i że chciałbym pomóc Anielce.

- Wiem o tym, książę, i cieszę się, że pana spotkałam. Mój biedny aniołek! Jest taka nieszczęśliwa! Coraz gorzej znosi to wstrętne więzienie, a kiedy wczoraj poszłam ją odwiedzić, była bardzo blada, jej piękne oczy były zaczerwienione od łez, a jej biednym, drobnym ciałkiem wstrząsały dreszcze. Popada w jakąś chorobę, jestem tego pewna! Niech pan tylko pomyśli: zamknięta w czterech ścianach, za strasznymi kratami, zza których może dostrzec jedynie kawałek szarego nieba, ona, która nie może żyć bez powietrza i zieleni! Ona ginie, książę, ona ginie i być może umrze, zanim zostanie osądzona!

I Wanda ponownie zaczęła płakać, przerywając szlochy inwokacjami do Najświętszej Panienki i do jakichś polskich świętych. Domyślając się, że ten potok słów i łzy przynoszą jej ulgę, Aldo postanowił przeczekać burzę. Dobrze wiedział, że Anielka dokonała niewłaściwego wyboru, wyobrażając sobie, że więzienie może być dla niej schronieniem. Była zbyt młoda, aby wiedzieć, że tego rodzaju pułapka raz zamknięta, nie otwiera się tak łatwo.

- Nie sądzi pani, że czas najwyższy, aby Władysław Wosiński się ujawnił? I odegrał rolę bohatera? Na co czeka? Czy na to, by sędziowie założyli peruki i włożyli czerwone togi, aby zdecydować, czy Anielka ma być powieszona, czy nie? Jeśli pani ją kocha i ma chociaż cień przypuszczenia, gdzie ukrywa się Władysław, proszę mi to powiedzieć, bo wkrótce może być za późno!

- Ale ja nie wiem, gdzie on jest. Przysięgam na Najświętszą Panienkę. Dlatego bardzo się boję. Gdybym wiedziała, zaraz poszłabym do niego i opowiedziała, jak mój mały aniołek cierpi, bo on się tego chyba nie domyśla. Gazety przestały o tym pisać i Władysław pewnie myśli, że policja kontynuuje śledztwo. Więc woli pozostać w ukryciu.

- Przecież to bzdura! Chyba rozumie, że jeśli policja ma już jakiegoś domniemanego winowajcę, zadaje sobie znacznie mniej trudu, aby szukać innego! A tak a propos, lady Ferrals spotkała się już chyba ze swoim nowym obrońcą? Czy jest z niego zadowolona?

- Mówiła, że jest bardzo zręczny, ale i surowy. Zarzuca ją gradem pytań.

- A co robi książę Solmański? Czy on również czeka na pomoc z niebios? Mówiono mi, że długo się modlił po porwaniu córki w dniu jej ślubu.

- Jest wściekły! Ale w niczym nie pomógł mojemu biednemu aniołkowi. Tylko raz odwiedził ją w Brkton i bardzo źle ją potraktował. Obrzucił ją stekiem obelg, zarzucając, że zachowała się jak głupia. Zadawał wiele pytań. Chciał się dowiedzieć, gdzie jest jej ukochany.

Znając pochodzenie tego fałszywego polskiego księcia i powód, dla którego wydał córkę za Ferralsa, Morosini nie wątpił ani przez chwilę w to, co opowiadała Wanda. Solmański musiał być wściekły, że powrót studenta rewolucjonisty pokrzyżował jego pokrętne, ale misterne plany. W czasie spotkania w Wenecji Szymon Aronow przepowiedział śmierć Ferralsa, która była konieczna, aby Solmański mógł położyć łapę na majątku zięcia. Ale nie przyszło mu na myśl, że Anielka mogłaby być z tego powodu podejrzana.

- Ma rację, że o to pytał. Przecież musi ratować córkę. Pozwólmy mu więc działać i zastanówmy się, co my możemy zrobić.

Wanda podniosła w stronę Piety zapłakane oczy i złożyła dłonie w błagalnym geście.

- Jakie to wszystko straszne! Przenajświętsza Panienko, nie możemy nic zrobić.

- Ależ możemy! Właśnie po to przyszedłem tutaj dziś rano. Musi mi pani pomóc wejść do domu Ferralsów. Chcę przeszukać gabinet sir Eryka.

- Chce pan wejść do domu? - szepnęła przestraszona Wanda. - To niemożliwe! Sutton nigdy się na to nie zgodzi!

- Nie będziemy go pytać o zgodę. No, przecież to nie jest takie trudne. Wszystko, o co proszę, to żeby następnej nocy drzwi kuchenne nie zostały zamknięte. Musi mi pani również powiedzieć, gdzie znajduje się gabinet i pokój Suttona. Muszę poznać zwyczaje służby i jej rozkład zajęć, aby nie natknąć się na nikogo. Dodam, że życie Anielki zależy być może od tego, co znajdę.

Wanda nic nie odpowiedziała, oniemiała ze strachu, który mógł wyczytać z jej bladoniebieskich oczu. Aldo tymczasem nalegał dalej:

- Proszę mi uwierzyć! Czas najwyższy, aby odłożyła pani na bok mrzonki o romantycznej miłości i stanęła twarzą w twarz z rzeczywistością. To, o co proszę, nie wiąże się z jakimś wielkim ryzykiem. Kiedy wszyscy położą się spać, zejdzie pani do kuchni i otworzy drzwi. Następnie wróci pani do swojego pokoju. Ja zajmę się całą resztą. O której zamykacie bramę wejściową?

- O godzinie jedenastej, chyba że pan Sutton wraca później. Wtedy odźwierny czeka na niego.

- Zawsze jest na swoim miejscu?

- Prawie zawsze. Jest strażnikiem rezydencji do czasu procesu i pełni tę funkcję z dużą powagą.

- W każdym razie nie potrzebuję dużo czasu, jakieś piętnaście minut do pół godziny, nie więcej. Pomoże mi pani. Będę u pani około wpół do pierwszej.

- A jeśli pan Sutton wyjdzie?

- Zadzwoni pani do Ritza. Jeśli mnie nie będzie, proszę zostawić swoje nazwisko jako znak dla mnie, a wówczas przeniesiemy akcję na następną noc. Odwagi, Wando! Naprawdę chciałbym pomóc pani małemu aniołkowi. Niech pani zapyta Najświętszą Panienkę, co o tym sądzi.

Wanda nie potrzebowała do tego zachęty; uklękła przed Pietą i zagłębiła w modlitwie, której żarliwość była równie wielka, jak strach. Następnie przekazała księciu dokładny opis wnętrza domu.

Kierując się zdrowym rozsądkiem, Aldo udał się do muzeum i zadumał przez chwilę przed Żalem nad śmiercią Chrystusa Donatellego, udając, że przyszedł właśnie po to, po czym wyszedł z budynku. Ponieważ była ładna pogoda, postanowił wrócić na piechotę. Miał nadzieję, że spacer ostudzi jego wielkie pragnienie udania się do więzienia Brkton w celu zobaczenia Anielki. Pomysł był niedorzeczny, gdyż Aldo nie miał przecież zgody na widzenie, ale świadomość, że młoda kobieta była cierpiąca i wyczerpana, sprawiła, iż ponownie odczuł poryw serca i chciał zapomnieć o wszystkich kłamstwach, którymi go karmiła od czasu pierwszego spotkania. Kiedy dotarł do celu, miał ochotę kontynuować drogę do Scotland Yardu, aby poprosić Warrena o przepustkę. Nie był to najlepszy pomysł, zważywszy na sposób, w jaki rozstał się z komisarzem ostatniej nocy. Nagły przypływ miłości własnej uchronił go przed śmiesznością. Morosini pomyślał, że tego wieczoru będzie pracował na rzecz odzyskania przez Anielkę dobrego imienia i to musiało na razie wystarczyć. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, a taką miał nadzieję, już wkrótce uda się do komisarza w aureoli triumfatora. A wtedy z pewnością dostanie kolejną przepustkę, by zanieść dobrą wiadomość ukochanej.

* * *

Nieliczni spóźnieni przechodnie przechodzący przez Grosvenor Square nie zwracali najmniejszej uwagi na mężczyznę w stroju wieczorowym, kapeluszu, czarnej pelerynie i w białym szalu, z laską w ręce, który przechadzał się powoli, wdychając świeże, nocne powietrze. Taki nocny marek nie był niczym wyjątkowym w tej eleganckiej dzielnicy, gdzie dżentelmeni chętnie wracali na piechotę z nocnych klubów, o ile pozwalała na to pogoda. Ale nikomu, nawet policjantowi, który na jego widok podniósł palec do kasku, nie przyszłoby na myśl, że ów człowiek ma zamiar wkraść się do cudzego domu. Wykwintny strój był wspaniałym alibi i aby je uwiarygodnić, Morosini spędził cały wieczór w Covent Garden na przedstawieniu baletowym Giselle. Vidal-Pellicorne, który zabawił gdzieś z kolegą z British Muzeum, nie pojawił się, więc Aldo zjadł kolację samotnie w hotelowej restauracji.

Było trochę po północy, kiedy został na ulicy sam. Pchnął furtkę i wszedł na niewielkie schodki prowadzące do drzwi kuchennych. Najwyraźniej Wanda dobrze się wywiązała z zadania.

Wchodząc do domu, Aldo westchnął głęboko. W tej chwili nie złamał jeszcze prawa, ale kiedy stanie w tych drzwiach, przekroczy granicę dzielącą łudzi uczciwych od kryminalistów. Mógł zostać zatrzymany, wtrącony do więzienia, jednym słowem bliski był zniweczenia przyjemnego i pasjonującego życia... ale myśl o więzieniu przywołała obraz drogiej mu osoby, która być może właśnie teraz umierała.

- Nie możesz się wycofać, stary! - powiedział do siebie.

Popchnął drzwi z nadzieją, że nie zaskrzypią. Tak jak mu zapowiedziano, znajdował się w korytarzu łączącym kuchnię i pokoje służących. W głębi znajdowały się schody prowadzące na wysoki parter.

Zdjął buty i wsadził je do kieszeni. Prawie po omacku odnalazł schody i przeszedłszy kilka kroków, zapalił latarkę, którą zabrał na wszelki wypadek. Chwilę później znalazł się w wielkim holu i wyłączył światełko. Wpadający przez okna blask ulicznych lamp gazowych wystarczył, by Aldo mógł swobodnie poruszać się po domu. Zobaczył piękne, elipsowate schody prowadzące na piętro.

Z łatwością odnalazł gabinet Ferralsa. Sąsiadował z małym pomieszczeniem, w którym Sutton przyjął go kilka dni wcześniej. Musiał ponownie zapalić latarkę, bo gęste zasłony przysłaniały okna. W pewnym sensie było to nawet korzystne: nikt z zewnątrz nie mógł go dostrzec. Musiał teraz odnaleźć słynną maszynę do lodu, która, jak twierdziła księżna, stała obok biurka, za biblioteczką. Ale pomieszczenie wyłożone perskimi dywanami było bardzo duże i pełne książek na regałach sięgających do sufitu.

- Zastanówmy się przez chwilę... Mury nie są aż tak grube. Gdzieś tutaj musi być fałszywa półka z atrapami książek.

Zdjąwszy pelerynę i kapelusz, i położywszy je na jednym z foteli, Aldo rozpoczął przeszukiwanie olbrzymiej biblioteki, rozpoczynając od miejsca w pobliżu biurka. Odzianymi w rękawiczki dłońmi przesuwał po grzbietach woluminów, od czasu do czasu wyciągając do połowy któryś z nich na każdej półce. Zabrało mu to sporo czasu. W pewnym momencie, kiedy książka, którą chciał wysunąć, ani drgnęła, gdyż była trwale połączona z sąsiednimi tomami, zdecydował się pociągnąć za grzbiet bardziej zdecydowanie. Fałszywa półka się odchyliła, obracając na niewidocznych zawiasach. Za nią Aldo zauważył stalowe drzwi pomalowane na brązowo. Nie miały klamki, jedynie zamek i dziurkę od klucza. Trzeba było tylko ów klucz odnaleźć. Przywróciwszy wszystko do stanu pierwotnego, Aldo zaczął go szukać w szufladach biurka.

Wtem drzwi do pokoju otworzyły się i ktoś krzyknął od progu przejmującym głosem:

- Ręce do góry i nie ruszać się!

Aldo westchnął, rozczarowany i zirytowany, i pomyślał, że ten typek ma chyba uszy psa myśliwskiego.

John Sutton w jedwabnym, bordowym szlafroku i ze zjeżonym włosem, mierzył do niego z rewolweru.

- Może pan opuścić broń, nie jestem uzbrojony - powiedział Aldo spokojnie.

- Nie muszę panu wierzyć, więc niech zostanie tak, jak jest. No więc, książę - dodał Sutton, z pogardą kładąc nacisk na tytuł - teraz grzebiemy w cudzych szufladach? Co chciałby pan tam znaleźć? To nie kasa pancerna...

- Wiem, że to nie jest kasa pancerna, ale lodówka elektryczna. W Ameryce nazywają to urządzenie, o ile się nie mylę, frigidaire. To jedyny powód mojej obecności tutaj.

Aldo starał się zachowywać nonszalancko, co nie przychodziło mu z łatwością i to z bardzo prozaicznego powodu: trudno jest zachowywać się wyniośle, kiedy stoi się w skarpetkach, nawet, jeśli są jedwabne, przed człowiekiem, który spogląda na ten szczegół garderoby.

- Doprawdy? I sądzi pan, że dam się na to nabrać? - zapytał Sutton.

- Powinien pan. Dodam, że gdyby miał pan klucz, aby otworzyć drzwi, ułatwiłoby mi to sprawę. Chciałbym też zrozumieć, dlaczego nikt, nawet pan, nie wspomniał o tej maszynie policji.

- Dlaczego mielibyśmy o tym mówić? To była zabawka sir Eryka. Sam wlewał do niej wodę, sam ją obsługiwał. Pańskim zdaniem znajdowała się tam trucizna, którą mój pan się otruł? Proszę wymyślić coś innego, jeśli chce pan się z tego wywinąć.

- Ale ja wcale nie chcę się wywinąć. Byłbym bardzo zadowolony, gdyby pan zadzwonił do komisarza Warrena i poprosił go, aby dołączył do naszej wesołej kompanii. Tylko trzeba będzie znaleźć klucz.

- Sądzi pan, że opuszczę broń, żeby zająć się telefonowaniem? Proszę być pewnym, że zadzwonię do komisarza, jak tylko poda mi pan prawdziwy powód swojej obecności.

- Skąd ten upór? Czy jest pan Irlandczykiem lub Szkotem? Dobrze, sam zadzwonię do ptero... do komisarza, który z pewnością zainteresuje się tym małym urządzeniem. A na razie, jeśli pan pozwoli, opuszczę ręce i włożę buty. Niech pan strzela, jeśli chce, ale jest mi zimno w nogi.

Co powiedziawszy, Aldo się pochylił. Sekretarz wydawał się zaskoczony i mruknął pod nosem:

- To jakaś głupia historia. Sądziłem raczej, że nadal poszukuje pan tego słynnego klejnotu...

- W maszynie do lodu?

- Któż, do diabła, powiedział panu o niej?

- Będzie pan zaskoczony: księżna Danvers. Sądzi, że lód produkowany w tym urządzeniu może być szkodliwy. Ale ona nie ma na myśli trucizny; uważa, że proces produkcyjny nie jest właściwy. Ja wyciągnąłem inne wnioski.

- Jakie?

- To proste. Urządzenie nie jest zamykane na jakiś specjalny zamek, tylko na zwykły klucz, który wystarczy odnaleźć. Chyba że otworzy się go jakimś innym narzędziem. Wtedy wystarczy opróżnić zbiornik z wodą i napełnić go wodą z dodatkiem strychniny.

- To śmieszne! Sir Eryk zawsze nosił klucz przy sobie.

- I zabrał go do grobu? Przypuszczam, że przed autopsją zdjęto z nieboszczyka ubranie i oddano je rodzinie, w tym przypadku właśnie panu, bo jego żona znajdowała się już w więzieniu.

- Nie. Nie zajmowałem się tą sprawą. Jego rzeczy zabrał chyba lokaj.

- Możemy go o to zapytać.

Obserwując Suttona, który wydawał się zdezorientowany, Aldo podniósł słuchawkę telefonu i wykręcił numer Scotland Yardu. Jak się obawiał, Warrena nie zastał, ale inspektor Pointer obiecał, że przyjedzie tak szybko, jak to możliwe.

- Za pięć minut - powiedział Morosini - dowiemy się, co policja sądzi o naszej różnicy zdań. A może nie chciałby pan, aby przyjeżdżali?

- Co pan sugeruje?

- Wydaje mi się, że to jasne. Gdyby tak przypadkiem to pan dodał do wody truciznę...

Oczy Suttona zaokrągliły się, a jego twarz poczerwieniała od gwałtownego przypływu złości.

- Ja? Miałbym zabijać człowieka, którego darzyłem wielkim szacunkiem? Mam ochotę walnąć pana w gębę, książę!

Z zaciśniętymi mocno pięściami Sutton rzucił się w stronę Aida, lecz powodowany emocjami źle wyliczył skok. Morosini przesunął się w bok jak torreador, który chce uniknąć ataku byka, i sekretarz uderzył głową w drzwi lodówki. To go uspokoiło. Podnosząc się, rzucił na księcia spojrzenie pełne nienawiści.

- Pańska historyjka dla naiwnych rozpadnie się jak domek z kart i zostanie pan zatrzymany za włamanie. A teraz pokażę panu, czy ten lód jest zatruty!

Pospiesznie i niezgrabnie zaczął przerzucać zawartość szuflady i pudełek na listy, aż w końcu z czegoś, co przypominało piórnik, wyciągnął mały przedmiot.

- Oto on! - wykrzyknął.

- Co pan chce zrobić?

- Zobaczy pan.

Z niskiego stoliczka wziął butelkę whisky i szklankę, napełnił ją do połowy, a potem skierował się do maszyny, którą otworzył odnalezionym kluczem. W lodówce znajdowały się dwie lub trzy butelki piwa i zbiornik do połowy wypełniony wodą. W kryształowej czarce leżało kilka topniejących kostek lodu. Sutton zamierzał wziąć do ręki jedną z nich, ale Morosini odepchnął go, zamknął drzwi i oparł się o nie plecami.

- Proszę się nie wygłupiać, trzeba poczekać na przybycie Pointera! Nie mam ochoty, aby znalazł mnie tutaj w towarzystwie trupa.

W tym momencie dał się słyszeć dźwięk syreny policyjnej. Wystraszony Sutton usiadł i jednym haustem opróżnił szklankę whisky, podczas gdy Aldo wyjął papierosa, zapalił i zaciągnął się.

- Myśli pan, że tam naprawdę jest trucizna? - zapytał sekretarz słabym głosem.

- Nie mogę tego stwierdzić z całą pewnością, ale zgodzi się pan, że warto sprawdzić tę hipotezę. Ta historia z saszetką i środkiem przeciwbólowym wydaje mi się trochę naciągana.

- Zrobi pan wszystko, aby pomóc tej małej ladacznicy...

- Staram się tylko dociec prawdy. Jeśli mam rację, nie będzie już żadnych powodów do przetrzymywania jej w więzieniu.

- Chyba pan w to nie wierzy. Fakty są takie, że sprowadziła tutaj kochanka i oboje uknuli spisek, w którego efekcie sir Eryk zmarł. A klucz można ukraść lub dorobić. Niech pan też nie zapomina o tym, co słyszałem, i o tym, że wspólnik zbiegł. A ją zatrzymano, bo została oskarżona o morderstwo i o podżeganie do morderstwa. Z pewnością nie zostanie uniewinniona.

- I pan się z tego cieszy! - rzekł Aldo, zaczynając się obawiać, że Sutton ma rację.

- Ależ oczywiście! Może pan myśleć, co pan chce! Nigdy nie ukrywałem, że jej nienawidzę. Zabiła lub kazała zabić cudownego, hojnego i dobrego człowieka...

- Biorąc pod uwagę pochodzenie jego majątku, mam pewne wątpliwości.

- Niech pan sobie myśli, co chce! Nie ma to dla mnie najmniejszego znaczenia! O, są już nasi goście.

- Ucieszy się pan, jak mnie zatrzymają.

- Wcale nie. Pan mnie nie interesuje. Powiem im o wątpliwościach księżnej Danvers i o tym, że przyszedł pan tak późno z wizytą, aby podzielić się ze mną swoimi podejrzeniami.

- Jaka wielkoduszność! Nie jestem jednak skłonny za nią podziękować.

Inspektor Pointer, poinformowany o całej sprawie, wyraził ubolewanie, że nie pomyślano o zbadaniu tak interesującego przedmiotu należącego do ofiary i pochwalił obu mężczyzn za inicjatywę w dążeniu do prawdy. Potem razem z towarzyszącym mu sierżantem wzięli się do pracy.

Zbiornik i czarka z lodem zostały wyciągnięte z dużą ostrożnością i włożone do miedniczki, którą owinięto w dwa ręczniki i zabrano do laboratorium Scotland Yardu.

Ulubiony asystent Warrena oświadczył z szerokim uśmiechem, który odsłonił królicze zęby, że jeśli o niego chodzi, to nie wierzy w obecność trucizny w lodzie, gdyż tylko sir Eryk miał do niego dostęp.

- Nie wiem, co na to powie komisarz Warren - podsumował przed wyjściem - ale jestem raczej pewien, że cała ta sprawa go ubawi.

Morosini nie brał pod uwagę zabawnej strony całej sprawy. Ale odzyskał trochę nadziei, kiedy nazajutrz odebrał telefon wzywający go do siedziby policji, a dokładnie do Warrena. Udał się tam czym prędzej.

- To ciekawy pomysł - stwierdził komisarz, ściskając mu dłoń. - Jak pan na to wpadł?

- Nigdy bym o tym nie pomyślał, gdyby nie poddała mi go księżna Danvers. Tylko że ona nie miała na myśli trucizny. Dziwi mnie też, że nikt nie wspomniał o tym w odpowiednim czasie, jakby istniała jakaś zmowa milczenia. Zastanawiam się, czy Pointer nie uznał mnie wczoraj za wariata.

- Czego pan teraz oczekuje? Przeprosin? - warknął Warren. - To pewne, że były zaniedbania. Być może zamierzone ze strony świadków...

- Muszę stanąć w obronie lady Danvers. Nie zrobiła niczego z rozmysłem.

- Nie sądzę, aby jej inteligencja pozwoliła na zrobienie czegoś z rozmysłem, a wracając do zaniedbań, trudno je wybaczyć moim ludziom. Z przykrością to mówię, lecz miał pan rację: w tym urządzeniu było tyle strychniny, że zabiłaby konia. Albo wszystkich domowników, gdyby mieli dostęp do kostek lodu sir Eryka.

Gdyby nad Morosinim wziął górę włoski temperament, zacząłby krzyczeć ze szczęścia. Już dawno nie odczuwał takiej radości.

- To wspaniale! - wykrzyknął. - Będzie więc pan mógł uwolnić lady Ferrals? Och, błagam, proszę mi pozwolić zanieść jej tę dobrą nowinę!

- Najpierw muszę poinformować adwokata Korony i sir Desmonda, więc proszę, żeby się pan uspokoił. W tej chwili nie może być mowy o uwolnieniu. Zarzuty, które na niej ciążą, są bardzo poważne.

- Ale przecież ma pan już dowód, że to nie ta nieszczęsna saszetka z lekarstwem go zabiła.

- Bez wątpienia, co nie znaczy, że to nie lady Ferrals jest morderczynią lub wspólniczką. Zresztą pan Sutton podtrzymuje oskarżenie, opierając się na rozmowie, której był świadkiem.

- Sądziłem - stwierdził Aldo z goryczą - że zgodnie z angielskim prawem każdy podejrzany uznawany jest za niewinnego, dopóki nie udowodni mu się winy.

- Bez wątpienia, ale dopóki nie znajdziemy Polaka, lady Ferrals pozostanie w więzieniu. Pozwalam panu ją odwiedzić. Proszę spróbować dowiedzieć się o tym człowieku czegoś więcej. Jestem przekonany - dorzucił Warren łagodniejszym tonem - że to on jest mordercą, ale dopóki go nie złapiemy...

- Niech pan posłucha, komisarzu, to niesprawiedliwe i nieludzkie! Dowiedziałem się, że lady Ferrals jest chora, że coraz gorzej znosi więzienie... nie ma przecież nawet dwudziestu lat! Czy nie może wyjść na wolność za kaucją?

- To nie leży w mojej gestii. Niech pan porozmawia z jej adwokatem... no i niech ją pan odwiedzi.

Ale kiedy Aldo pojawił się w Brkton, nie udało mu się zobaczyć z Anielką.

Rozchorowała się i została przeniesiona do szpitala więziennego.

Aldo odszedł więc sprzed bramy więzienia z rozpaczą w duszy.

Rozdział siódmy

Liza

Kolejne trzy dni Aldo Morosini przeżył w niewesołym nastroju graniczącym z depresją. Zrobiwszy wszystko, co było w jego mocy, aby pomóc Anielce, powinien, zgodnie z radą Szymona Aronowa, zaufać talentom Scotland Yardu, sędziom, a nawet samemu Panu Bogu. Ale nie było to możliwe. Obawiał się o los młodej kobiety, a jego strach był dowodem na to, że ciągle jeszcze miała nad nim wielką władzę. Nie wierzył już w miłość, którą, jak twierdziła, żywiła do niego, bo ponownie została kochanką Wosińskiego. Ale jego szlachetna dusza pragnęła z całych sił, aby Anielka odzyskała wolność. Wielki ciężar spadłby mu z serca i mógłby spokojnie, wraz z Vidal-Pellicorne'em oddać się poszukiwaniom Róży Yorku. Jednak w obecnej sytuacji było to niemożliwe: Anielka zawładnęła jego umysłem i stawał się coraz bardziej nieszczęśliwy.

Dwa spotkania z Desmondem nie popchnęły sprawy do przodu i dały Morosiniemu jedynie gorzką satysfakcję z możliwości rozmowy o Anielce, chociaż adwokat zdawał się bardziej zatroskany stanem psychicznym swej klientki niż stanem jej zdrowia. Według niego znacznie lepiej by się czuła, gdyby więcej jadła.

- Odmawia jedzenia? - zaniepokoił się Morosini.

- Niezupełnie, ale je bardzo mało. Wydaje się jej, że jak będzie osłabiona, to wszyscy dadzą jej spokój. Dopóki jest w szpitalu, nikt nie może jej odwiedzać oprócz mnie. Mogę panu powiedzieć, że gdy tylko wspomnę imię Władysława, zamyka się w sobie jak ostryga.

- Czy kocha go do tego stopnia?

- Sądzę raczej, że się go obawia. .Strażniczka znalazła w jej łóżku bilecik napisany po polsku, w którym grożono jej śmiercią, jeśli zacznie mówić.

- A jej ojciec? Czy coś robi? Czy coś mówi?

- Jest wściekły. To głównie z jego powodu, jak sądzę, zdecydowała się uciec w chorobę, aby nie mógł jej odwiedzać. Jak tylko ją widział, brał ją na spytki. Jest przekonany, że córka wie, gdzie ukrywa się Wosiński. Zadręczał ją pytaniami.

- A pan? Co pan o tym myśli?

- Że Solmański się nie myli. Ona coś ukrywa.

Tego samego zdania był Adalbert, z tą jednak różnicą, że według niego nie należało Anielki ponaglać. Powinno się zaufać Scotland Yardowi i Warrenowi, którzy z pewnością, wcześniej czy później, złapią Polaka,

- Gdyby dopadli całą grupę terrorystów, byłoby jeszcze lepiej, twoja przyjaciółeczka mogłaby odetchnąć z ulgą. Ale odradzam działania na własną rękę.

Od czasu sprawy z lodówką archeolog traktował przyjaciela z respektem. Morosiniemu przypadło to bardzo do gustu, więc spoglądając na Adalberta przenikliwie, szepnął:

- Miałbyś sumienie mnie zostawić? Zawsze uważałem, że tworzymy zespół.

- W sprawie dotyczącej diamentu - tak, ale przecież nie znajduję się w gronie rycerzy służących czarującej Anielce.

- Przyznaję, że w ostatnich dniach trochę cię zaniedbałem, ale, chociaż nie wiem dlaczego, wydaje mi się, że te dwie sprawy jakoś się łączą. A ty na jakim jesteś etapie?

- Działam, działam! Sądzę, że Szymon Aronow ma rację, twierdząc, iż Róża Yorku nigdy nie opuściła Anglii. Książę de Saint Albans odziedziczył ją po matce, ale nie przekazał swojemu następcy. W jakiś cudowny sposób, dzięki mojemu przyjacielowi, archeologowi Barclayowi, odnalazłem jej ślad w XIX wieku. Książę Regent ofiarował ją swej ulubionej kochance, pani Fitzherbert. A potem znowu nic nie wiadomo. Lecz to odkrycie dodało mi energii i mam nadzieję, że uda mi się jeszcze czegoś dowiedzieć. To ciekawe, że ten królewski klejnot trafiał zwykle w ręce faworyt. A tak już zupełnie z innej beczki: czy nie chciałbyś się przeprowadzić? Mam dość tego hotelowego życia. A poza tym, biorąc pod uwagę naszą działalność mniej lub bardziej... legalną, czulibyśmy się swobodniej.

Propozycja przeprowadzki nie zachwyciła Morosiniego. Oprócz tego, że zawsze lubił wspaniałą atmosferę hoteli Ritz, nie znajdował żadnego ważnego powodu, aby się przenieść do jakiegoś nieznanego domu, który z pewnością nie byłby w jego guście, z koniecznością szukania służby i innymi niedogodnościami, które niewątpliwie by się pojawiły.

- To miałoby jakiś sens, gdybyśmy zamierzali zostać w Anglii przez kilka miesięcy, ale jeśli o mnie chodzi, wkrótce wracam do Wenecji. Mam tam przecież antykwariat, którego muszę doglądać. Co do fałszywego diamentu, Warren zajmuje się tym osobiście. Powiedzieliśmy mu wszystko, co wiemy, teraz musi chronić lorda Desmonda i unieszkodliwić piękną Mary i Yuan Changa. Natomiast my szukamy prawdziwego diamentu, fałszywy nas nie interesuje.

- Chcesz wyjechać przed rozpoczęciem procesu? Przecież możesz zostać powołany na świadka.

- Nie wyjadę przed procesem. Jak sądzisz, kiedy może się rozpocząć?

- Poinformowano mnie, że prawdopodobnie nie wcześniej niż w styczniu. I tak możemy mówić o szczęściu. Gdyby chodziło o żonę para angielskiego, zabrałoby to o wiele więcej czasu, gdyż musiałby się zebrać parlament. W przypadku zwykłego baroneta, nawet bardzo znanego, odbywa się to znacznie szybciej. Co do poszukiwań Róży Yorku obawiam się, że to jeszcze trochę potrwa, bo petarda przygotowana przez Aronowa wystrzeliła nam w twarz. Więc ja jednak szukam mieszkania i sprowadzam wiernego Teobalda, którego dodatkowo może wspomóc brat bliźniak. W przypadku problemów w dwójkę stanowią siłę nie do pogardzenia.

Aldo zastanawiał się nad tym pomysłem przez kilka chwil. Nie był on taki zły, gdyż znacznie zredukowałby wydatki, a dałby większą swobodę działania.

- Zgoda! - oświadczył w końcu. - Ale zostanę w hotelu jeszcze przez kilka dni, bo czekam na Hieronima Buteau, który ma przywieźć kamień, o którym wspomniałem lady Ribblesdale. Nie ukrywam też, że bardzo intryguje mnie Kledermann. Bankier rangi międzynarodowej prowadzący wielkie sprawy jest nadal w Londynie, chociaż zdaje się nie mieć tutaj nic do roboty. Jaki może być tego powód?

- Przecież ci powiedział: czeka, aż wypłynie Róża Yorku, by ją kupić. Lepiej niż ja znasz pasje wielkich kolekcjonerów.

- Możliwe. Jednak mam dziwne wrażenie, że on mnie obserwuje.

Vidal-Pellicorne wybuchnął śmiechem.

- Ma po temu kilka powodów: chciał, żebyś poślubił jego córkę, a ty zostałeś kochankiem jego żony. Ciekawe, która sprawa interesuje go bardziej.

- Mam nadzieję, że żadna, a już na pewno nie ta druga. Interesuje się mną jako ekspertem od kamieni szlachetnych. Kiedy jesteśmy razem, nie mówimy o niczym innym.

- To wszystko tłumaczy. Napiszę do Teobalda i zajmę się poszukiwaniem odpowiedniego mieszkania.

Kiedy Adalbert opuszczał lekkim krokiem hotel, gwiżdżąc melodię z operetki Fi Fi, która robiła w Paryżu furorę od końca wojny, Aldo udał się do hotelu. Zbliżała się uświęcona godzina spotkań przy herbacie.

Spostrzegłszy w ostatniej chwili księżnę Danvers i lady Ribblesdale, Aldo skrył się za pierwszą z brzegu rośliną w donicy i odczekał, aż weszły do herbaciarni, a następnie ruszył do windy. Nie miał ochoty na pogaduszki. Poza tym lady Astor zaczynała go denerwować, wydzwaniała do niego pod byle pretekstem. Tak więc Aldo z jednej strony niecierpliwie oczekiwał przyjazdu pana Buteau, -  z drugiej żałował, że opowiedział księżnej o diademie swej zacnej przyjaciółki, pani Soranzo.

Jeśli miał nadzieję na odpoczynek w małym salonie, który dzielił z Adalbertem, to się niestety mylił. Jeszcze nie zdążył usadowić się przy oknie wychodzącym na zrudziałe drzewa Green Parku, kiedy zadzwonił telefon. Pełen namaszczenia głos szefa recepcji poinformował go, że pojawiła się jakaś młoda dama i pyta o księcia. Nazywa się van Zelden.

- Już idę! - wykrzyknął Aldo i odłożywszy słuchawkę, wybiegł z pokoju gnany niepokojem, który dałby się streścić w jednym pytaniu: dlaczego do Londynu przyjechała sekretarka, skoro oczekiwał Hieronima Buteau? Oby nic mu się nie przydarzyło! Od czasu gdy Aldo odnalazł go w Paryżu w stanie graniczącym z nędzą, czuwał nad swoim byłym nauczycielem z niemalże synowskim oddaniem.

Tak, to była Mina. Kiedy znalazł się w holu, dostrzegł ją natychmiast. Odziana była bowiem w groteskowo staromodny strój, który uparcie nosiła. Był to szary, nijaki kostium (nieco rozjaśniony przez białą bluzkę z piki), płaskie buty i filcowy kapelusz nasunięty na czoło aż po same okulary. Ruda czupryna ściągnięta w koński ogon z pewnością dodałaby jej wdzięku, gdyby została bardziej starannie ułożona. Całości dopełniał szeroki prochowiec.

Pełne rezygnacji westchnienie, które wydał z siebie Morosini, zmieniło się nagle w zdumienie: przed Miną stał zgięty wpół i śmiejący się do rozpuku Moritz Kledermann. Przerażona Mina usiłowała go uspokoić, ale bez skutku. Czegoś takiego Aldo nie mógł tolerować! Rzucił się w stronę bankiera i chwycił go za ramię.

- Czy panu nie wstyd kpić sobie z tej biednej dziewczyny? Uważałem pana za człowieka światowego, a pan zachowuje się w sposób niegodny! A pani, czemu tak stoi? Proszę mi powiedzieć, co się tu dzieje? Spodziewałem się pana Buteau.

- Trafił do szpitala San Zanipolo, bo mial zapalenie wyrostka robaczkowego. Teraz już wszystko jest w porządku, ale nie mógł udać się w tak daleką podróż...

Bliska łez kobieta usiadła w fotelu, ale Kledermann, którego krótka rozmowa Aida i Miny nieco ostudziła, natychmiast wtrącił się do rozmowy:

- Chwileczkę! Oczekuję wyjaśnień.

- Pan chyba żartuje? - rzekł Aldo pogardliwie. - Jeśli ktoś może żądać wyjaśnień, to właśnie ja! Naigrywa się pan z mojej sekretarki, więc powinien być pan zadowolony, że nie stłukłem mu gęby, ale dojdzie do tego, jeśli nie zostawi nas pan w spokoju! Mina ma za sobą długą podróż i musi odpocząć.

- Mina? A jak brzmi jej nazwisko, jeśli łaska? - zapytał bankier szyderczo.

- Nie wiem, czemu to pana interesuje, ale nazywa się Mina van Zelden i jest Holenderką. Czy to panu wystarczy?

Sytuacja była rzeczywiście surrealistyczna, bo Kledermann wydał się tą wiadomością bardzo zasmucony.

- Mogę zrozumieć, że występujesz pod innym nazwiskiem - zwrócił się do kobiety - ale to, że wyparłaś się swojego kraju, jest niewybaczalne. Wstydzisz się, że jesteś Szwajcarką? No i zdejmij te śmieszne okulary. Chcę ci spojrzeć w oczy.

Dziewczyna posłusznie zdjęła szkła i spuściła głowę.

- Tak już lepiej, ale popatrz na mnie i wytłumacz, co robisz u boku tego człowieka, któremu kiedyś chcieliśmy zrobić zaszczyt i ofiarować mu twoją rękę. Nie chciał się z tobą nawet spotkać, pamiętasz?

Nagle Mina zhardziała.

- To właśnie dlatego chciałam go poznać. Troszkę się przebrałam, żeby się nie domyślił, kim jestem. Poza tym zawsze ci mówiłam, że uwielbiam Wenecję i że chciałabym tam zamieszkać. Więc zrobiłam wszystko, by poznać księcia, tym bardziej że wykonuje taki pasjonujący zawód.

- I czego się spodziewałaś? Ze go oczarujesz? W takim dziwacznym stroju? Chyba kpisz?

- Wybrałam taki strój, bo wcale nie miałam zamiaru go oczarować. A już na pewno nie po tym, jak zobaczyłam, że kobiety uganiają się za nim.

- W takim razie, czemu nie wyjechałaś?

- Nie wiem. Najpierw bardzo chciałam go poznać i zostałam ukarana, bo się zakochałam. Ale nie w nim! W jego domu i w ludziach, którzy z nim mieszkają, bo są naprawdę cudowni. Czemu miałam takiego pecha, ojcze, że musiałam cię dzisiaj spotkać?

- No chyba teraz ja muszę się wtrącić! - krzyknął Morosini, który przez chwilę był tak zaskoczony, że nie mógł wymówić słowa. - Rozmawiacie sobie tutaj o rzeczach dla mnie niepojętych, a ja stoję jak głupiec i słucham. Żądam wyjaśnień. Siądźmy tam, wśród tych roślin, i porozmawiajmy, bo mam wrażenie, że jestem w domu wariatów. Lub że zaraz się tam znajdę.

Usiedli przy stoliku, do którego natychmiast zbliżył się kelner z pytaniem, czy chcieliby coś zamówić.

- To dobry pomysł! - zgodził się Morosini. - Proszę małą wódkę. A pani, Mino? Czekoladę?

- Mam na imię Liza.

- Nie przyjmuję tego do wiadomości. Podaj pani czekoladę, przyjacielu.

Macie tutaj bardzo dobrą, a panienka uwielbia czekoladę.

- Przynajmniej w tej sprawie jesteś nadal Szwajcarką. To pocieszające! Ja poproszę o to samo, co książę! - rzekł Kledermann.

- Doskonale! To podsumujmy! Jeśli dobrze zrozumiałem waszą wymianę zdań, jest pani, droga Mino...

- Już panu powiedziałam, że mam na imię Liza!

- Ale ja nie mam ochoty nazywać pani tym imieniem. Panna Kledermann to dla mnie ktoś całkiem obcy. Natomiast miałem wiele szacunku i przyjaźni dla Miny van Zelden. Moje otoczenie również. Niech pani jeszcze wytrzyma przez jakiś czas. Bądźmy dla siebie tym, czym byliśmy jeszcze dziesięć minut temu: szefem i idealną sekretarką. Powinien ją pan zatrudnić, Kledermann! Trudno jej nie chwalić. Jest może trochę krnąbrna, ale jakże operatywna!

Oczy dziewczyny wypełniły się łzami i chociaż starała się odwrócić głowę, Morosini zauważył, że są piękne. Na Boga! Ich kolor był fiołkowy! Dwa ciemne i aksamitne jeziora otoczone rzęsami gęstymi niczym trzcina. W głębi pamięci usłyszał nagle głos pani de Sommieres, mądrej i przenikliwej ciotki. Powiedziała mu: „Nawet, jeśli nie chcesz dostrzec w niej kobiety, ona jest kobietą! Mając dwadzieścia dwa lata, ma prawo do marzeń!". Ciotka Amelia sugerowała, że Mina jest prawdopodobnie w nim zakochana, ale tu się myliła: właśnie się dowiedział, co trzymało przy jego boku córkę bogatego bankiera z Zurychu: urok książęcego domu, jego służących oraz samej Wenecji...

- No, niech pani przestanie płakać. To nie jest przecież wielka zbrodnia podawać się za kogoś innego. Nawet jeśli mi trochę przykro.

- Powiedział pan, że darzy mnie szacunkiem i przyjaźnią. Czy to oznacza, że teraz, kiedy poznał pan prawdę, te uczucia uległy zmianie?

- Jaką prawdę? Chciała się pani dowiedzieć, jakim jestem człowiekiem, i stwierdziwszy z satysfakcją, że ma do czynienia z pożeraczem niewieścich serc, uważała pani za zabawne obserwowanie moich poczynań. Jakbym był jakimś rzadkim gatunkiem owada! A ja tymczasem obdarzyłem panią zaufaniem. Więc nie wiem, co mam teraz pani odpowiedzieć. Potrzebna mi przynajmniej jedna noc na przemyślenia. Ale nim się pożegnamy, załatwmy sprawy zawodowe. Czy ma pani dla mnie to, co miał przywieźć pan Buteau?

Mina skinęła głową i schyliła się, aby podnieść leżący u jej stóp skórzany neseser.

- Proszę go tutaj nie otwierać! Muszę pani podziękować, że odbyła tę podróż w tak niebezpiecznym towarzystwie. Pewnie się pani domyśla, że gdybym wiedział o chorobie mojego przyjaciela Hieronima, nigdy bym się nie zgodził, by pani go zastąpiła. Taka eskapada jest zbyt niebezpieczna dla młodej dziewczyny.

- Dlaczego nie miałabym tego zrobić? - spytała Mina, odzyskując pewność siebie. - Nie tak dawno przewoziłam z Paryża do Wenecji klejnot równie cenny, jeśli nie cenniejszy.

- Co to było? - Kledermann nie mógł się powstrzymać od zadania tego pytania, gdyż ta część dyskusji interesowała go coraz bardziej. - Jakiś inny królewski kamień?

- Po pierwsze, to nie pana sprawa - syknął Morosini - a po drugie, nikt tutaj nie mówi o klejnocie królewskim.

- Dobrze, dobrze! - przerwał bankier. - Sądzi pan, że nie wiem, co tam się znajduje? - dodał, wskazując neseser córki. - Chce pan sprzedać klejnot tej na wpół szalonej kreaturze, u której na pewno będzie się źle czuł. Czy pan się nad tym poważnie zastanowił? Portugal Mirror na głowie kobiety od befsztyków, orzeszków ziemnych lub innych równie okropnych produktów amerykańskich?

- Nie do wiary! - wykrzyknął Morosini. - Gdzie się pan, do diabła, o tym wszystkim dowiedział?

Kledermann zmrużył oczy.

- W ogrodzie zimowym księżnej, mój drogi panie! Ukryty za krzewem gardenii, gdzie znalazłem się w celu wypalenia cygara, dostąpiłem przywileju przysłuchania się pańskiej rozmowie z tą okropną Avą. Przysięgam, że nie zrobiłem tego specjalnie!

- Tak jak pańska córka nie zadomowiła się u mnie specjalnie, żeby mnie szpiegować? Czy to jakaś cecha rodzinna?

- Powiedzmy, że jest to zbieg okoliczności. No, panie Morosini, niech mi pan pokaże Portugal Mirror!

- Niech go pan tak nie nazywa, nie jestem pewien, czy to on!

- Będę umiał to ocenić. Proszę nie zapominać, że mam już u siebie dwóch z jego braci. A dla tego klejnotu jestem gotów na wszelkie szaleństwa i nie pytając o cenę, z góry ją podwajam.

- Czy pan oszalał?

- Zawsze, jeśli chodzi o klejnoty. A poza tym uniknie pan trudnych rozmów. Ci Amerykanie mają ohydny zwyczaj targowania się jak lichwiarze. Ta kreatura na pewno zmusi pana do obniżenia ceny. Niech pan pomyśli o swojej starej przyjaciółce!

- Przecież pan mnie nie zna.

- Być może, ale jest pan szlachcicem, a pana klientka nie. Poza tym mogę obiecać, że dochowam tajemnicy, co jest wątpliwe u tej kobiety... no i diament znajdzie u mnie odpowiednią oprawę. No więc, pokaże mi go pan?

- W każdym razie nie tutaj! Mina...

Nie zdążył skończyć zdania. Czerwona ze złości młoda kobieta poderwała się gwałtownie z miejsca, odsuwając tacę i nie przejmując się ewentualnymi szkodami, jakie mogła wyrządzić. Następnie położyła neseser na stole, otworzyła go i wyciągnęła z niego paczuszkę owiniętą w zwykły papier, starannie zawiązaną sznurkiem. Rzuciła ją na kolana Morosiniego.

- Macie tu te wasze klejnoty!... Tylko to się dla was liczy, prawda? Więc zostawiam was w ich towarzystwie i żegnam.

Zanim mężczyźni zdążyli zareagować, zamknęła neseser i szybko odeszła od stolika, trzepocząc obszernym prochowcem. Aldo chciał za nią pobiec, ale Kledermann go powstrzymał.

- To się na nic nie zda! Nawet jeśli pan ją dogoni - co by mnie zdziwiło, bo biega jak Atalanta, już pewnie wsiada do taksówki! - nie zmusi jej pan do zmiany zdania. Wiem, co mówię, to przecież moja córka i jest równie uparta jak ja!

- Więc mamy jej pozwolić tak odejść, nie wiedząc, w jakim kierunku się uda w mieście, którego nie zna?

- Liza zna Londyn jak własną kieszeń! Ma tutaj przyjaciół. Trudno będzie zgadnąć, gdzie przebywa. Jedno jest pewne: ani pan, ani ja prędko jej nie zobaczymy - podsumował bankier ze szwajcarskim spokojem, który wydał się Morosiniemu trudny do zrozumienia.

- Tylko tyle ma pan do powiedzenia? To straszne! To biedne dziecko może nie mieć pieniędzy, a ja czuję się za nią odpowiedzialny! Ponadto jestem jej winien zapłatę...

Kledermann poklepał swego towarzysza po dłoni.

- Proszę się o to nie martwić! Moja córka posiada majątek osobisty, od kiedy jest pełnoletnia. Odziedziczyła go po matce, austriackiej księżniczce, która była cudowną kobietą, lecz, niestety, bardzo słabego zdrowia.

- Księżniczka austriacka i do tego bogata? Trudno w to uwierzyć; ten kraj jest zniszczony od czasów wojny, podobnie jak Niemcy.

- Kraj jest zniszczony, ale żyją tam przecież bogaci ludzie. Można do nich zaliczyć rodzinę Adlersteinów. Więc niech się pan o Lizę nie martwi!

- Dziwny z pana ojciec. Pana córka pracuje u mnie około półtora roku i jeśli się nie mylę, nie wyjeżdżała z Wenecji w tym czasie. Nigdy się nie spotykacie?

Jedna lub dwie drobne zmarszczki, które pojawiły się na czole Kledermanna, zdradziły Morosiniemu, że być może martwi się on o córkę bardziej, niż chce przyznać. Jednak jego głos był nadal spokojny.

- Nie. Nie przyjeżdża do domu od czasu, kiedy po pańskiej odmowie poślubienia jej, którą rozumiem, chciałem przedstawić jej innego kandydata.

Również wenecjanina, bo ona szaleje za tym miastem, który był nią zainteresowany. Ale Liza go nie chciała i wyniosła się z domu. Ten incydent zdarzył się zresztą w tym samym czasie, co awantura z moją drugą żoną. Nigdy nie znalazły wspólnego języka i chyba się nienawidzą.

Aldo nie miał co do tego żadnej wątpliwości. Dobrze znał Dianorę i mógł sobie ją wyobrazić w roli pani domu: z pewnością nie próbowała dogadać się z córką męża, której obecność w domu tylko ją postarzała.

- Ale, ale - podjął temat Kledermann - chciałbym, żeby mi pan opowiedział, w jaki sposób Liza znalazła u pana pracę.

Morosini opowiedział więc, jak poznali się nad rio dei Mendicanti, do której dziewczyna wpadła, robiąc nieopatrznie krok w tył, aby lepiej przyjrzeć się posągowi kondotiera Colleoniego na koniu, podczas gdy Aldo wychodził z mszy ślubnej jednego z przyjaciół, odprawionej w pobliskim kościele.

- To był zwykły przypadek - podsumował.

- Niech pan w to nie wierzy! - stwierdził bankier, śmiejąc się. - Kiedy Liza czegoś chce, zrobi wszystko, żeby to osiągnąć. Jeśli pragnęła, jak pan mógł to usłyszeć, poznać człowieka, który ją odtrącił, najpierw przeprowadziła dokładny wywiad. Proszę być pewnym, że nie mówimy o przypadku. Był on całkowicie zaplanowany.

- No, ale mogła się utopić, przecież nie umie pływać!

- Pływa lepiej niż pstrąg! W wieku piętnastu lat przepływała już jezioro w Zurychu. Mówię panu, ona wszystko zaplanowała. Nieprawdziwe dane, fałszywe papiery. Stracił pan bardzo wykwalifikowaną asystentkę. Może teraz wróci do domu?

- Bardzo bym się zdziwił. W każdym razie nie mogę jej już dłużej zatrudniać. Jak każdy dobry wenecjanin lubię maskarady, ale nie u siebie w domu. Muszę mieć absolutne zaufanie do współpracowników. Oczywiście będzie mi jej brakowało... Wróćmy teraz do sprawy kamienia - dodał Aldo, biorąc do ręki paczuszkę pozostawioną przez sekretarkę.

- Z przyjemnością!

Po chwili Aldo Morosini zapomniał o nękających go kłopotach. Zawsze tak było, kiedy mógł podziwiać cudowne klejnoty. Diadem księżnej Soranzo był przepiękny. Składały się na niego grupy diamentów ułożone harmonijnie wokół wspaniałego kamienia stanowiącego środek margerytki z pereł i diamentów. Kledermann wpadł w euforię.

- Wspaniały! Cudowny! Królewska ozdoba! Z pewnością zdobił słynne czoła. Daję sobie głowę uciąć, że jest to Portugal Mirror! Musi mi pan go sprzedać!

- Ale co powiem lady Ribblesdale?

- Na przykład, że pana przyjaciółka już go nie ma lub że jednak postanowiła nie rozstawać się z nim. Coś pan wymyśli. Nasza Amerykanka nigdy się nie dowie, że on jest u mnie. Nie powiem o tym nawet żonie. To najlepszy sposób, żeby mieć spokój - dodał z uśmiechem. - Gdybym jej się przyznał, chciałaby go włożyć. A ja, na moje nieszczęście, zbyt łatwo jej ulegam. Czy może mi pan teraz podać cenę?

Od czasu kiedy znaleźli się w pokoju hotelowym, Aldo myślał intensywnie. Gwałtowne rozstanie z Miną - czy uda mu się nazywać ją Lizą? - stawiało go w trudnej sytuacji, ponieważ Hieronim Buteau nadal przebywał w szpitalu. Morosini wiedział, że będzie musiał wrócić do Wenecji, by zająć się antykwariatem i bieżącymi sprawami. Dzięki Bogu jego sekretarka nie była bałaganiarą, więc wszystko na pewno pozostawiła w całkowitym porządku. I czekało go uczestniczenie w dwóch aukcjach zapowiedzianych na koniec miesiąca w Mediolanie i Florencji. To wszystko da mu trochę czasu na przygotowanie się do rozmowy z lady Ribblesdale. Myśl, że diadem może znaleźć się w jednym z największych zbiorów europejskich, nie była mu niemiła. A nawet wydawała się bardziej pocieszająca niż perspektywa oglądania go w ondulowanych włosach nieco już trąconej rydwanem czasu piękności. Wydawało mu się, że podejmuje właściwą decyzję.

Sprawa została załatwiona bardzo szybko. Kledermann nie tylko nie dyskutował o zaproponowanej cenie, ale tak jak wcześniej powiedział, podwoił ją. Rzeczywiście Dianora nie przesadzała, mówiąc, że Moritz ma gest. Dał tego dowód. Aldo widział oczyma wyobraźni radość Marii Soranzo, więc myśl o rychłym wyjeździe nie była już tak przykra.

Bo po raz pierwszy Aida nie cieszył powrót do domu. Kochał swoje miasto, dom i jego mieszkańców, atmosferę Wenecji i jej hałaśliwych, a jednak pełnych godności obywateli. Żadnego podobieństwa z Londynem, za którym nie przepadał, a jednak...

Kledermann również miał wyjechać, lecz w zupełnie odmiennym stanie ducha: dostał to, czego pragnął, a krótkim spotkaniem z córką, której nie widział od dwóch lat, zdawał się wcale nie przejmować. Podsumował to wydarzenie dwoma lakonicznymi zdaniami: „Liza właśnie taka już jest. Nie należy stawać na drodze, którą obrała". Dla tego spokojnego i zrównoważonego Szwajcara najważniejsze było to, że córka jest zdrowa i zadowolona.

Mężczyźni rozstali się w dobrej komitywie. Aldo został zaproszony do wielkiej posiadłości Kledermannów w Zurychu.

- Moja małżonka, którą pewnie pan poznał, kiedy mieszkała w Wenecji, będzie niezmiernie zadowolona z odwiedzin i chętnie powspomina z panem dawne czasy - zapewnił bankier z niewinnością męża, który nie zna dobrze swojej żony.

Oczywiście Aldo obiecał, że przyjedzie, ale nie miał najmniejszego zamiaru tego uczynić. Nie wątpił ani przez chwilę, że Dianora przyjęłaby go z otwartymi ramionami, ale postanowił, że będzie się trzymał od niej z daleka.

Po wyjściu bankiera napisał do łady Ribblesdale liścik zawierający kilka kłamstw, które jak wiadomo stanowią podstawę funkcjonowania społeczeństwa cywilizowanego. Wyjaśnił w nim, że pojawiły się niespodziewane trudności ze strony sprzedającej diadem, więc musi udać się do Wenecji, żeby sprawę wyjaśnić. Do listu dodał kilka zgrabnych komplementów i ucieszył się, że właśnie zakończył tę niefortunną sprawę i że przy odrobinie szczęścia nie usłyszy już więcej o byłej pani Astor.

Kończył właśnie to minidzieło, kiedy pojawił się ożywiony i zaróżowiony na twarzy Adalbert, wnosząc ze sobą zapach panującej na zewnątrz wilgoci. Archeolog był w doskonałym humorze. Znalazł w Chelsea, przy Cheyenne Walk, stary, uroczy dom, w którym mieszkał aż do śmierci malarz Dante Gabriel Rossetti.

- Wydaje mi się, że dobrze się będziesz czuł w tych murach, które zamieszkiwał artysta włoskiego pochodzenia, i zobaczysz, jak zadba o nas wierny Teobald, kiedy tylko się tu pojawi!

- Nie mam co do tego wątpliwości. Ale zamieszkasz tam sam, bo ja wracam do Wenecji.

I opowiedział przyjacielowi, dlaczego zmienił plany.

- No i do tego - westchnął Vidal-Pellicorne - musisz znaleźć sobie nową sekretarkę. Czy to będzie łatwe?

- Chyba nie! Chciałbym kogoś takiego jak Mina, ale to raczej niemożliwe. Mina mówi czterema językami, zna historię sztuki równie dobrze jak ja i potrafi odróżnić turmalin od ametystu. Jest poza tym dobrze zorganizowana, zabawna i pełna poczucia humoru, mimo że może wydawać się trochę szorstka w obejściu. Ale było przyjemnie posłuchać, jak się śmieje. Może dlatego, że nie zdarzało się to zbyt często. Gdzie znajdę podobną perłę?

Aldo mówił, a Adalbert spoglądał na niego z lekkim uśmiechem.

- To może być trudne. Nie lepiej spróbować odnaleźć Minę? - powiedział. - Zapewne pojechała do Wenecji, bo podobno z miłości do niej znalazła się u ciebie. Chyba zostawiła tam jakieś rzeczy, na których jej zależy i które będzie chciała odzyskać. Skoro też wyjeżdżasz, może będziesz miał szczęście i...

- Nie wiem tylko, czy to rzeczywiście będzie szczęście. Teraz, kiedy się dowiedziałem, kim naprawdę jest, nasze relacje nie będą już takie same. Gra skończona i może lepiej, jeśli każde z nas pójdzie w swoją stronę. Jedyne, co mnie teraz martwi, to fakt, że nie mogę powiedzieć, kiedy tutaj wrócę.

- Zaraz jak ten twój Buteau dojdzie do siebie. Przecież nie kierujesz fabryką, więc z sekretarką czy bez niej, z pewnością sobie poradzisz. Za kilka tygodni będziesz mógł przybyć z powrotem. Na razie poradzę sobie sam w prowadzeniu poszukiwań.

- Wiem, że mogę na tobie polegać, ale martwię się, że nie dotrzymam słowa danego Szymonowi Aronowowi.

- Na razie nie ma jeszcze powodu, byś czynił sobie wyrzuty. Sądzę, że tym, co ci sprawia przykrość, jest myśl, że musisz oddalić się od więzienia Brixton.

- To prawda. W końcu zrozumiałem, że nie mogę się wiele spodziewać po Anielce i że nigdy się nie dowiem, czy mnie naprawdę kocha, ale bardzo chciałbym pomóc jej wyjść na wolność.

- Postaram się zastąpić cię również w tej sprawie. Spróbuję nawiązać dobry kontakt z jej adwokatem i będę cię informował na bieżąco o postępie sprawy.

- Dziękuję. Ale nawet gdyby ten przeklęty Władysław stanął na twej drodze, nie rozpoznasz go, bo przecież nigdy go nie widziałeś. Ja poznałbym go natychmiast. Poza tym jest jeszcze ta sprawa dotycząca Yuan Changa i lady Mary, której nie chciałbym spuszczać z oczu...

- To może zająłbyś się wszystkimi śledztwami prowadzonymi przez Scotland Yard? Zrozum, człowieku, że to już nas nie dotyczy! Co do Anielki, proces nie rozpocznie się z pewnością w przyszłym tygodniu. Więc zacznij się pakować. A ja tymczasem zadzwonię do recepcji, żeby zrobili ci rezerwację na statek i pociąg. Im szybciej znajdziesz się w domu, tym lepiej.

Adalbert włożył tyle zapału w przemowę, że rozzłoszczony Morosini nie mógł powstrzymać się od stwierdzenia:

- Słowo daję, jak tak dalej pójdzie, to chyba uwierzę, że jesteś zadowolony z mojego wyjazdu!

- Co też opowiadasz! Jeśli chcesz znać prawdę, jedyne, co mnie cieszy, to świadomość, że nie będę już musiał słuchać twoich bezpodstawnych narzekań. Poza tym, jeśli się pospieszysz, to może spotkasz Minę na statku lub w pociągu. Bo myślę, że najbardziej boli cię fakt, iż od ciebie odeszła...

- Chyba całkiem zgłupiałeś.

- Wcale nie. Czy tego chcesz, czy nie, zależy ci na niej. Więc jeśli uda ci się ją odnaleźć, schowaj dumę do kieszeni i spróbuj się z nią dogadać. Bo to najlepszy sposób, abyś mógł tu szybko wrócić.

Nazajutrz Aldo wsiadł na statek, aby przez Dover dostać się do Calais, a następnie pociągiem do Paryża, gdzie miał w planie krótki postój przed przesiadką na Simplon-Orient-Express*. Martwił się, że nie będzie mógł nawet zjeść obiadu u ciotki Amelii. O tej porze roku i tak z pewnością podróżowała po Europie...

* W1919 r. został otwarty, najdłuższy w tamtych czasach, kolejowy tunel Simplon wydrążony w masywie Monte Leone.

Nie chciał, aby Adalbert odprowadzał go na dworzec. Nie cierpiał pożegnań na peronach, gdzie kilka minut czasami wydawało się zbyt krótkie, a czasem dłużyło się w nieskończoność. Poza tym pożegnanie z mężczyzną uważał za śmieszne, a widok Vidal-Pellicorne'a machającego mu chusteczką nie poprawiłby wisielczego humoru Aida. Do tego ta okropna pogoda: deszcz i wiatr zapowiadały, że na kanale la Manche żołądki pasażerów zostaną poddane wstrząsom.

Udało się jednak przepłynąć bez większych sensacji. Dotarłszy do Paryża, Morosini nadał bagaż, a następnie, mając wolny czas i wolne ręce, wezwał taksówkę i kazał się zawieźć na ulicę Alfred-de-Vigny, gdzie, jak przypuszczał, zastanie tylko starszego lokaja Cypriana, gdyż markiza i panna du Plan-Crepin podróżowały po Italii.

Dzięki niemu podróż Orient Expressem, skrócona do 56 godzin, przebiegała m.in. przez Lozannę i Wenecję. Pociąg kursujący tą południową linią zwany był Simplon-Orient-Express i stał się najważniejszym połączeniem ParyżStambuł.

- Przy odrobinie szczęścia pojawią się u mnie - stwierdził pocieszony tą myślą.

Korzystając z okazji, trochę się odświeżył, zadzwonił do przyjaciela Gilles'a Vauxbruna, antykwariusza z placu Vandóme, i umówił się z nim na obiad. Mieli się spotkać o wpół do pierwszej w restauracji U Alberta, jednej z najlepszych w Paryżu, która mieściła się na Polach Elizejskich naprzeciwko hotelu Claridge.

Ponieważ paryska jesień zwykle była o wiele cieplejsza od londyńskiej, Aldo dojechawszy do placu Zgody, zamierzał przejść się najpiękniejszą aleją na świecie. Miał nadzieję nacieszyć się łagodnymi promieniami słońca prześwitującymi przez zrudziałe liście drzew. Planował też zatrzymać się na chwilę przy karuzelach, na których dzieci na drewnianych konikach usiłowały złapać za pomocą prętów, przypominających dratwę szewca, metalowe pierścienie. To dziecko, które złapało po kilku okrążeniach najwięcej kół, w nagrodę otrzymywało cukrową watę.

Ale tego ranka nie było tam prawie nikogo. Można by rzec, że szarówka przypłynęła z Morosinim tym samym statkiem, bo niebo pokryło się nagle chmurami, zaczął wiać silny wiatr i w końcu lunął deszcz. W tej sytuacji Aldo pospiesznie udał się do restauracji, gdzie przybył przed umówionym czasem. Sala była jeszcze pusta, ale usłużny kelner poprowadził go do zarezerwowanego stolika, informując jednocześnie, że pan Albert przyjdzie za chwilę. Morosini był znany w tym miejscu, gdyż jadał tu wielokrotnie w czasie pobytów w Paryżu. Pan Albert zaś, który stał się słynnym szefem hotelu U Maksima, był Szwajcarem z Hun. Zdobywał zawodowe szlify w różnych arystokratycznych domach i luksusowych restauracjach, po czym otworzył hotel i stał się najsłynniejszym hotelarzem w Paryżu.

Właśnie pojawił się na horyzoncie i zmierzał w stronę stolika, przy którym Morosini, dla zabicia czasu, czytał gazetę.

Wtem w drzwiach stanęła wysoka, szczupła i bardzo elegancka młoda kobieta w aksamitnym ciemnozielonym płaszczu podbitym lisem równie rudym jak burza jej włosów, na których tkwiła zawadiacko mała, trójkątna czapeczka z takiego samego materiału.

- Albercie! - wykrzyknęła dama. - Mam nadzieję, że nie odmówi mi pan gościny! To takie prostackie pojawić się przed czasem, ale kiedy wychodziłam od Guerlaina, zaskoczył mnie deszcz, więc pomyślałam, że poczekam tutaj na mojego kuzyna Gasparda.

- Panienka Liza? - wykrzyknął Albert Blazer, ruszając w stronę przybyłej, aby zabrać od niej stertę pakunków. - Cóż za rzadka przyjemność! Nie widziałem pani chyba dwa lata! Czy mogę spytać, co się z panią działo?

- Och, nic takiego. Podróżowałam trochę tu i ówdzie. Jestem w Paryżu tylko przejazdem, bo chciałam zrobić zakupy.

- Czy wyszła pani za mąż?

- Och nie, niech mnie ręka boska broni! Mam nadzieję, że znajdzie pan dla mnie jakieś spokojne miejsce. Zawsze roi się u pana od gości..,

- Ależ oczywiście. Proszę za mną! Usadowię panią w rotundzie. Tam gdzie moich ulubionych klientów.

I skierował się w stronę stolika stojącego blisko miejsca, które zajmował Morosini. Mężczyzna zastanawiał się właśnie, jak ma postąpić: czy ukryć się za gazetą, czy podejść do swej byłej sekretarki.

Gdyby Albert nie nazwał jej po imieniu, Aldo mógłby nie rozpoznać Miny w tej pięknej kobiecie. Jej twarz była taka sama, a jednak inna. Na małym nosku ciągle tkwiły te same piegi, ale szkła okularów nie przysłaniały już blasku oczu otoczonych gęstymi rzęsami podkreślonymi makijażem równie delikatnym jak ten, który wydobywał kontur roześmianych ust. Dekolt odsłaniał długą i delikatną szyję, do tej pory zawsze ukrytą w bluzkach z wysokim kołnierzem. Nie mógł uwierzyć własnym oczom! Z jakiego powodu ta czarująca istota ubierała się tak dziwacznie prawie przez dwa lata?

Zdecydował się powstać i przywitać. Zobaczywszy go, zbladła i zrobiła krok do tyłu.

- Albercie, proszę znaleźć mi stolik gdzie indziej! Może bliżej drzwi...

Już miała odejść, kiedy Aldo do niej podszedł.

- Proszę zostać! To ja zmienię miejsce, ale porozmawiajmy przez chwilę. Wydaje mi się, że to konieczne. Kilka słów wyjaśnienia dobrze nam zrobi. Albercie, czy może nas pan na moment zostawić samych? Odprowadzę pannę Kledermann do jej stolika - rzucił w stronę Szwajcara zaskoczonego takim rozwojem sytuacji.

- Oczywiście, książę, jeśli tylko panna Kledermann na to się zgadza.

Młoda kobieta wahała się przez dwie, trzy sekundy.

- Dlaczego nie? Możemy porozmawiać, skoro chwilowo jesteśmy sami. Nie ma też żadnego powodu, by nie mógł pan zjeść tutaj obiadu. Wystarczy tylko, żeby Albert zmienił nam stoliki.

Usiadła, rozchylając szerzej futrzany kołnierz płaszcza i rozsiewając zapach perfum, świeży i lekki, które wrażliwy nos Aida natychmiast rozpoznał - Po ulewie, więc biorąc pod uwagę okoliczności... Przez dobrą chwilę Aldo milczał, przyglądając się Lizie.

- No więc? - rzuciła niecierpliwie. - Co chce mi pan powiedzieć?

- W tej chwili nic takiego. Patrzę na panią i próbuję zrozumieć. ..

- Co zrozumieć?

- Skąd miała pani tyle odwagi, żeby zakopać się żywcem w te dziwaczne łachmany, w których kazała nam się pani oglądać.

- To było konieczne, aby osiągnąć cel, który sobie założyłam: chciałam poznać pana i wejść do tego wspaniałego domu, jednego z najpiękniejszych w Wenecji. To pociągało mnie najbardziej. Chciałam tam zamieszkać, a także poznać człowieka, który, straciwszy wszystko, wolał pracować, niż zawrzeć korzystne małżeństwo. To nie zdarza się często.

- Rozumiem, ale czemu się pani przebierała? Czemu po prostu nie podała pani tylko fałszywego nazwiska. Miała pani wszystkie atuty, żeby mnie oczarować - dodał ze słodyczą w głosie.

Ale ta słodycz jej się nie spodobała.

- Po co miałabym pana oczarowywać? Żeby zostać jedną z pana kochanek?

- A czy było ich tak wiele?

- Nie wiem, ale słyszałam o kilku. Była jakaś kobieta w Wenecji i inna w Mediolanie. Fakt, te przygody nie trwały długo i żadna z kochanek nie zamieszkała w pana domu. A ja właśnie tego chciałam: zamieszkać w starych, pełnych historii murach i chłonąć ich atmosferę, słuchać tego, co mówią. Było to możliwe dzięki temu, kim się stałam: nijaką, lecz inteligentną i skuteczną sekretarką, taką, z którą trudno się rozstać. Mogłam tam poznać wspaniałych ludzi - Cecinę, pełną ciepła i dobroci, wulkan energii i róg obfitości, majestatycznego Zachariasza, gondoliera Ziana i pokojówki bliźniaczki, pana kuzynkę z jej zamiłowaniem do muzyki i pięknych przedmiotów... Powinnam panu podziękować. Byłam szczęśliwa.

- To proszę wrócić do pracy. Nie musi pani przecież rezygnować. Zmieniła się pani, ale...

Szybkim ruchem Morosini pochwycił ją za rękę, ale kobieta wyrwała ją natychmiast.

- Nie. To już nie jest możliwe. Wszyscy by ze mnie kpili, a tego bym nie zniosła. Zresztą... nie wiem, czy i tak zostałabym u pana dłużej.

- Dlaczego? Miała pani już dość tego przebrania?

- Nie, ale pracować u kawalera, to co innego, niż pracować u mężczyzny żonatego.

- A kto pani powiedział, że zamierzam się żenić?

- A nie myślał pan o tym na wiosnę, podczas pobytu u pani de Sommieres?

Był pan bardzo zakochany w tej polskiej hrabiance.

- Przecież byłem gościem na jej weselu.

- Tak, ale miał pan po temu swoje powody. A dzisiaj przecież to małżeństwo już nie istnieje!

- To prawda. Lady Ferrals jest w więzieniu.

- Wiem, może zostać skazana na śmierć za morderstwo. Po pana wyjeździe z Wenecji czytałam angielskie gazety. Zapewne jest pan bardzo nieszczęśliwy? Rozumiem, czemu chce mnie pan przekonać, żebym wróciła. Moje odejście zmusiło pana, wbrew woli i chęci, do wyjazdu z Anglii. Czyż nie mam racji?

- Przyznaję, ma pani rację. Ale poza sprawą pani Ferrals zatrzymywały mnie tam również inne ważne sprawy.

Panna Kledermann po raz pierwszy uśmiechnęła się do Aida, ale był to uśmiech pełen ironii.

- Ważne sprawy? Fałszywy diament Burgundczyka, który sprzątnięto panu sprzed nosa, niestety za cenę ludzkiego życia? Proszę tylko nie mówić, że on znów pojawi się na rynku.

- Dlaczego nie? Wierzą w to również w Scotland Yardzie. Mają nawet jakiś ślad. Więc nie wolno tracić nadziei. Mój przyjaciel Vidal-Pellicorne został w Londynie. Będzie mnie informował na bieżąco.

- No to wszystko jest jak należy. Sądzę, że musimy się już pożegnać. Domyślam się, że czeka pan na pana Vauxbruna.

- To prawda. A pani?

- Czekam na kuzyna Gasparda Grindela. Kieruje tutaj francuską filią banku Kledermanna. To dobry przyjaciel.

Liza się odwróciła, dając w ten sposób do zrozumienia, że rozmowa jest zakończona. Ale Morosini nie umiał odejść. Nie jest tak łatwo wymazać dwa lata wspólnego życia i owocnej współpracy. Chciał porozmawiać jeszcze przez kilka minut.

- Nie będę niedyskretny, jeśli zapytam, jakie ma pani teraz plany?

- Nie mam żadnych.

- I będzie pani mogła zapomnieć o Wenecji?

Zaśmiała się lekko z wyraźną kpiną.

- Czyżby w tak zawoalowany sposób pytał pan, czy będę mogła zapomnieć o panu? Sądzę, że tak! Gorzej z Wenecją. Na razie jadę do Wiednia, do mojej babci. Ach! Właśnie nadchodzi Gaspard!

W drzwiach stanął ktoś przypominający nordyckiego bożka o blond włosach i szerokim uśmiechu, który Aldo uznał za niesympatyczny.

Widząc kuzynkę rozmawiającą z nieznajomym, mężczyzna zatrzymał się, ale Liza przywołała go ruchem dłoni. Dokonała prezentacji, przedstawiając Morosiniego jako „przyjaciela poznanego w Wenecji" w czasie ostatniego jej tam pobytu, po czym wyciągnęła do niego rękę na pożegnanie, więc Aldo się ukłonił i odszedł do swojego stolika.

Zresztą w tej samej chwili na wprost niego pojawił się Gilles Vauxbrun, uścisnąwszy po drodze dłoń Alberta Blazera. Ale wzrok przybysza wlepiony był w Lizę, której stolik oddzielała od stolika Aida donica z kwitnącym krzewem.

- Czy to jakaś paryżanka, której nie miałem jeszcze okazji poznać? - spytał ożywiony. - Jest czarująca. Powinieneś mnie przedstawić.

- Po pierwsze jest Szwajcarką, a po drugie już ją poznałeś.

- Jesteś pewien? Pamiętałbym o tym.

- Nazywała się Mina van Zelden i była moją sekretarką. - Co?

- Dobrze usłyszałeś. To właśnie Mina, w stroju od Madeleine Vionnet lub Jeana Patou. Jej prawdziwe nazwisko to Kledermann, Liza Kledermann, i jest córką...

- Bankiera kolekcjonera?

- Właśnie! A teraz, jeśli chcesz, żebym opowiedział ci całą historię, zamów szybko coś do picia, bo bardzo tego potrzebuję.

Podczas gdy Aldo relacjonował przyjacielowi wydarzenia z ostatnich czterdziestu ośmiu godzin, sala wypełniała się gośćmi. Pojawili się politycy witający się z przewodniczącym rady, Raymondem Poincare, który usiadł przy stoliku z dwoma sekretarzami stanu, znane damy, jak śpiewaczka Marta Chenal i poetka Anna de Noailles, otoczona wianuszkiem wielbicieli jej talentu, poeta Paul Geraldy i jeszcze wielu innych mniej znanych gości, z radosnym wyrazem twarzy oczekujących na dobry obiad. Wszechobecny gwar nie pozwolił Morosiniemu przysłuchiwać się rozmowie, którą Mina prowadziła z kuzynem.

Zresztą nie przebywali w restauracji zbyt długo. Wkrótce odeszli, żegnani przez Alberta i ścigani wzrokiem Aida, który poczuł lekki ucisk w sercu, kiedy obrotowe drzwi zagarnęły piękną dziewczynę. Nie dokończywszy posiłku, zapalił papierosa. Vauxbrun zjadł swoją porcję i spytał:

- Nadal jesteś zakochany w tej Polce?

- Tak mi się wydaje - odpowiedział Aldo z roztargnieniem i gestem kazał kelnerowi napełnić kieliszki.

Jednakże, kiedy wieczorem, kilka minut przed ósmą trzydzieści, Aldo znalazł się na peronie siódmym i wsiadł do Orient-Expressu, który miał go zawieźć do Wenecji, nadal nie mógł wymazać z myśli tej, która już nigdy nie będzie Miną. Czuł, że stracił coś bezpowrotnie.

Część druga

Krew Róży

Jesień 1922

Rozdział ósmy

Wołanie o pomoc

Miły zapach kawy przygotowanej przez Cecinę wypełniał salon, w którym Aldo kończył obiad w towarzystwie kuzynki Adriany. Jak zwykle posiłek był udany. Kucharka Morosiniego znalazła sobie do pomocy młodego kuchcika, o którym mówiła „mój mały", i pozwalała mu eksperymentować, a on robił to tak zręcznie i pomysłowo, że zarówno posiłki, jak i kawa były szczytem doskonałości. Jednakże Morosini nie odczuwał radości, jaką zwykle sprawiało mu dobre jedzenie. Mieszając smakowity napój w niewielkiej filiżance z francuskiej porcelany, spoglądał na kuzynkę wściekłym wzrokiem. Adriana po raz pierwszy odmówiła mu pomocy.

W przeddzień udał się do szpitala San Zanipolo z nadzieją, że przywiezie do domu Hieronima Buteau operowanego dziesięć dni wcześniej, ale chirurg zdecydował, że zatrzyma jeszcze chorego na czterdzieści osiem godzin w celu wykonania dodatkowych badań. Wszystko wydawało się w porządku, jednak dawny nauczyciel Morosiniego dosta! od lekarza surowe polecenie wykazania się rozsądkiem i poddania trzytygodniowej rekonwalescencji przed powrotem do aktywnego życia.

Taka sytuacja była niezwykle dla Morosiniego kłopotliwa; musiał zamknąć antykwariat, gdyż wybierał się na dwie ważne aukcje w Mediolanie i Florencji. Oczywiście niczego nie dał po sobie poznać podczas wizyty u Hieronima, który i tak wydawał się wystarczająco zmartwiony. Odejście Miny było dla niego ciosem, a wiedząc z doświadczenia, jakiego ogromu pracy wymaga prowadzenie jednego z najsłynniejszych w Europie antykwariatów, odczuwał niepokój.

- Jak sobie z tym wszystkim poradzisz, Aldo? Będą dwa posiedzenia sądowe, w których miałem wziąć udział, i jakby tego nie dosyć, z Kartaginy przyjeżdża pan Montaldo w sprawie orientalnej ozdoby, którą kupiliśmy trzy miesiące temu...

- Nic się nie martw! Poproszę o pomoc kuzynkę Adrianę. Przecież już pomagała mi w antykwariacie, więc zajmie się panem Montaldo. Na pewno go oczaruje i być może uda się jej sprzedać mu dodatkowo inne przedmioty.

Jego optymizm nie trwał jednak zbyt długo, a mianowicie tylko do czasu, kiedy usiedli z kuzynką przy stole. Adriana przerwała kuzynowi zaraz po jego pierwszych słowach.

- Przykro mi, Aldo, ale pojutrze wyjeżdżam do Rzymu.

- Do Rzymu? Nie mów, że chcesz się przyłączyć do grupy popleczników Mussoliniego?

W ostatnich dniach października roku 1922 w Italii miały miejsce olbrzymie zmiany przeprowadzone z powodu narastającej anarchii, w którą popadał kraj od czasu wojny, a z którą król Wiktor Emanuel III nie zdołał się uporać. Byli kombatanci dotknięci nędzą i bezrobociem, drobne mieszczaństwo podupadłe z powodu spadku wartości pieniądza, coraz większe wrzenie wśród robotników - wszystko to sprawiało, że widmo bolszewizmu stawało się coraz bardziej realne. Pojawił się wówczas pewien człowiek: Benito Mussolini - nauczyciel, syn wieśniaków z regionu Emilia-Romania, dziennikarz, były kombatant. Dał się porwać wizji, że kraj zmilitaryzowany będzie najlepszą formą społeczeństwa demokratycznego. I tak 23 marca 1919 roku stworzył w Mediolanie pierwsze bojówki złożone z byłych żołnierzy, hołdujące nacjonalizmowi i republikańskiemu socjalizmowi. Faszyści ubierali się w czarne koszule i czarne furażerki, a ich ulubioną formą aktywności była przemoc. Jednak obywatele, od dawna spragnieni porządku i ożywieni pragnieniem, by osłabione Włochy podniosły się i odzyskały blask i siłę starożytnego Rzymu, akceptowali takie metody bez zastrzeżeń.

Na kongresie w Neapolu ten, który kazał nazywać siebie Duce, poczuł się wystarczająco silny, aby wezwać do rozwiązania Izby i oddania mu władzy. Następnie zorganizował marsz na Rzym (27-29 października 1922). Być może król mógłby powstrzymać tych szalonych populistów, ale trzeba by było postawić na nogi armię i ogłosić stan wojenny. Wiktor Emanuel nie zgodził się na to. 30 października poprosił Mussoliniego o uformowanie nowego rządu i w ten sposób Duce zamienił czarną koszulę na kamizelkę, prążkowane spodnie i cylinder.

Intelektualiści lewicowi i prawicowi, wolnomyśliciele, Kościół i wyższe klasy społeczne przyjmowali z niepokojem fakt, że władza znalazła się w rękach ludzi, którzy mieli zamiar wprowadzić dyktaturę równie bezlitosną, jak w kraju sowietów. Chociaż było też wielu takich, którzy z pobudek patriotycznych i żalu za minioną świetnością postanowili Mussoliniemu zaufać. Jego milicja udawała się w orszaku do Kwirynału, aby złożyć hołd królowi, następnie składała wieńce przy Grobie Nieznanego Żołnierza, wraz z nowym rządem uczestniczyła w mszy w kościele Świętej Marii od Aniołów, której przewodniczyli król i królowa. Tak, to wszystko wydawało się piękne, szlachetne, pompatyczne, nawet górnolotne, a książę Morosini nie lubił zadęcia. Podobnie jak nie lubił brutalnej, aroganckiej i pospolitej facjaty nowego szefa rządu. Zewsząd dochodziły głosy mówiące o krwawo tłumionych zamieszkach, o aresztowaniach i złym traktowaniu studentów, o nalotach przeświadczonej o swej bezkarności milicji, która sporządzała listy i kartoteki, aby lepiej nadzorować tych, którzy mieli ochotę żyć inaczej.

Poza tym Aldo przypomniał sobie, co mówił pełnym powagi głosem Szymon Aronow, kiedy spotkali się po raz pierwszy w podziemiach żydowskiej dzielnicy w Warszawie: „Już niedługo czarny zakon zaleje Europę, antyrycerstwo, całkowite zaprzeczenie najszlachetniejszych wartości ludzkich. Będzie on, a właściwie już jest, zaprzysięgłym wrogiem mego ludu, który powinien mieć się na baczności, chyba że Izrael odrodzi się na czas, by tego uniknąć...". Jakże nie wierzyć w dziwne przeczucie strażnika pektorału? Tak więc Aldo nienawidził tego Mussoliniego, bo instynkt podpowiadał mu, że należy się go obawiać.

Sarkazm zawarty w ostatnim zdaniu Morosiniego sprawił, że księżna Orseolo szeroko otworzyła oczy.

- Nie mów mi, Aldo, że teraz, kiedy Mussolini dźwiga kraj z upadku, jesteś do niego wrogo nastawiony. Trzeba docenić cel, do którego dąży. Ten człowiek chce przywrócić Italii jej wielkość. To patriota, tak jak ty. Walczył na wojnie jak ty.

- Ja walczyłem z nudą w austriackim więzieniu. Zgadzam się, że Italia była w rozsypce, że wszystko się rozpadało na skutek korupcji i komunistycznych apetytów, i czas był najwyższy, by znalazł się człowiek, który spróbuje uporządkować ten bałagan. Ale wydaje mi się, że nie dokonaliśmy najlepszego wyboru. Jego metody nie wzbudzają mojego zaufania.

- Wierz mi, przekonasz się do niego! Mam przyjaciół, którzy mówią, że to geniusz. Ale nie jadę do Rzymu, aby go zobaczyć. Jadę tam z powodu Spiridiona.

- Twojego lokaja?

- Powiedziałabym raczej - majordomusa. Nie wiem, czy ci mówiłam, że ma przepiękny głos, ale trzeba nad nim popracować, aby doprowadzić go do perfekcji. Ma przed sobą wspaniałą przyszłość i chciałabym mu w tym dopomóc. Sam maestro Scarpini zgodził się go przesłuchać, więc muszę go zawieźć do Rzymu. Jeśli spodoba się Scarpiniemu, będzie miał szansę śpiewać na największych scenach, a ja będę miała satysfakcję, że odkryłam nową gwiazdę.

Przesadny entuzjazm kuzynki nie spodobał się Morosiniemu, który nie mógł odmówić sobie ostudzenia nieco jej zapału.

- A kto zapłaci za lekcje? Przecież ten twój Scarpini nie będzie chyba uczył go za darmo?

- Oczywiście, że nie. Ja będę płaciła za te lekcje.

- A masz na to środki?

- O to się nie martw. Dzięki tobie i... pewnym lokatom, nie mam już kłopotów finansowych. Mogę więc pomóc Spiridionowi, a on spłaci mnie potem co do grosza.

- Pod warunkiem, że wszystko się uda! Wielkie głosy to rzadkość, nawet u nas. Możesz wpaść w finansowe tarapaty, dlatego radzę ci, żebyś się jeszcze zastanowiła nad moją propozycją objęcia posady asystentki. Zaplanowana podróż nie stanowi przeszkody nie do pokonania: zawieziesz tego Greka do Rzymu. Jeśli się nim zainteresują, zostawisz go tam, a jeśli nie, przywieziesz z powrotem i zaczekasz na inną okazję. Zapłacę ci za pomoc.

Adriana poprawiła woalkę otaczającą malutki kapelusik, wygładziła rękawiczki, skrzyżowała piękne nogi i uśmiechnęła się z lekkim zażenowaniem.

- Nie mam co do tego wątpliwości i bardzo chciałabym ci pomóc, ale na razie nie jest to możliwe. Nie mogę zostawić Spiridiona samego w Rzymie. Nie zna tam nikogo, więc mógłby się czuć zagubiony.

- Przecież nie jest małym chłopcem i wygląda na całkiem rozgarniętego! - stwierdził Morosini, przywołując w pamięci arogancką minę i muskularną sylwetkę Greka. - Czy aby zbyt się dla niego nie poświęcasz?

- Nie sądzę. Chociaż go nie znasz, zawsze miałeś o nim złe zdanie. Faktem jest, że gdy tylko spuszczę go z oka, robi głupstwa jak dziecko. A ponieważ jestem pewna oceny Scarpiniego, myślę, że zabawimy w Rzymie miesiąc lub dwa.

Morosiniego ogarnęła nagła wściekłość.

- Nie mów mi, że z nim zamieszkasz! Chyba że całkiem straciłaś dla niego głowę. Jesteś moją kuzynką. Płynie w nas ta sama krew ze strony ojców, a ty chcesz związać się ze służącym? Chyba sobie nie wyobrażasz, że zgodzę się na to. Mylił się, jeśli sądził, że ją zrani. Zaśmiała się tylko.

- Nie bądź głupi, Aldo! Nie będę z nim mieszkała, chociaż nie widziałabym w tym nic szokującego. Od kilku lat przebywa przecież pod moim dachem i nikomu to nie przeszkadza. To byłby absurd, gdybyśmy musieli kwaterować służących dwa lub trzy kilometry od naszych domów. Ale zdaję sobie sprawę, że skoro nie będziemy w domu, trzeba zachować pozory. Jeśli nie zamieszka u Scarpiniego, znajdę mu jakiś pensjonat, a ja liczę na gościnę u kuzynek Torlonia, które są miłośniczkami muzyki, a w szczególności bel canta i...

Kontynuowała trochę jak ktoś, kto recytuje wyuczoną lekcję, której Aldo właściwie nie słuchał. Zdawał sobie sprawę, co oznaczało to całe jej rozradowanie: rozsądna hrabina Orseolo cieszyła się na myśl szczęśliwych dni, które będzie wiodła w Rzymie u boku tego młodzieńca, zbyt pięknego i zbyt młodego. Morosini mógłby przysiąc, że przepełniało ją uczucie zupełnie inne niż miłość do muzyki...

Nadal rozgniewany, przerwał rozmowę, wymawiając się spotkaniem u notariusza. Wstał i odprowadził kuzynkę do czekającej na nią gondoli, po czym życzył udanej podróży.

- Prześlij jakąś wiadomość od czasu do czasu - poprosił.

Wrócił do siebie bardziej niezadowolony, niż chciał się do tego przyznać. Na Boga, której kobiecie mógł zawierzyć, jeśli wzór do naśladowania pośród weneckich wdów, Adriana o surowej urodzie zamyślonej madonny, zbliżająca się do pięćdziesiątki, uganiała się za lokajem jak jakaś pierwsza lepsza.

Ponieważ bardzo lubił kuzynkę, szybko zaczął sobie wyrzucać śmiały osąd i natknąwszy się w holu na pytający wzrok wiernego Zachariasza, wzruszył ramionami, wykrzywił twarz w uśmiechu i westchnął:

- No tak! Będę musiał poradzić sobie inaczej i poszukać kogoś do pomocy dla pana Buteau, kiedy już będzie mógł wrócić do pracy. Nasza hrabina wyjeżdża do Rzymu, gdzie zostanie ponad miesiąc.

Nie zdążył dorzucić już nic więcej,.gdyż w rozległym pomieszczeniu dał się słyszeć wściekły głos:

- Najświętsza Panienko! Nie uwierzyłabym, że dożyję takiego skandalu! Pani Adriana chyba postradała zmysły! Trudno uwierzyć, że taka wielka dama może tak niecnie się prowadzić!

Niczym przystrojona flagami fregata wpływająca do portu, Cecina w kolorowej, szerokiej spódnicy podtrzymywanej przez biały, wykrochmalony fartuch, który opinał jej potężną sylwetkę, i w czepku, którego wstążki trzepotały na wietrze, wkroczyła prosto z ogródka do kuchni. Jej mąż Zachariasz usiłował ją zatrzymać, ale odepchnęła go mocną ręką i stanęła przed Aldem, wybuchając:

- I ty, jej kuzyn, pozwalasz na to?

Nie warto było pytać, co oznacza „to". Cecina uznawana za najlepszą kucharkę w Wenecji miała wielu informatorów, którzy donosili jej o wszystkim, co dzieje się w mieście.

- Uspokój się, moja droga Cecino - powiedział Aldo, zmuszając się do swobodnego tonu. - No i nie słuchaj tych wszystkich plotkarek. Wymyślają niestworzone rzeczy, a prawda jest całkiem inna: pani Adriana wyjeżdża na kilka dni do Rzymu, aby zawieźć swojego służącego na przesłuchanie do słynnego mistrza śpiewu...

- Swojego służącego? - zapytała neapolitanka z sarkazmem w głosie. - Chyba chciałeś powiedzieć: kochanka!

- Cecino! - zbeształ kucharkę Morosini. - Wiem, że jesteś gadatliwa, ale nie wiedziałem, że lubisz obgadywać innych. Gdzie złowiłaś taką wiadomość?

- Nie musiałam jej nigdzie łowić. Cała Wenecja o tym huczy. Jeśli ci mówię, że ona zadaje się z tym Spiridionem, to tylko dlatego, że biedna stara Ginewra przyszła dzisiaj rano, aby wypłakać mi się w fartuch. Wiedząc, że pani Adriana je dzisiaj z tobą obiad, miała nadzieję, że przynajmniej ty zdołasz przemówić jej do rozsądku! A ty życzyłeś jej dobrej podróży i nie zrobiłeś nic, aby ją powstrzymać!

- A niby jak miałem ją powstrzymać? Przecież jest wolna i do tego pełnoletnia.

- Pełnoletnia? No tak... i to od dawna! Jestem pewna, że twoja matka, nasza biedna księżna Izabela, wiedziałaby, co jej powiedzieć, i brzmiałoby to tak:

pięćdziesięcioletnia kobieta i trzydziestoletni młokos. To się nie godzi...

- Nie powinnaś wierzyć w opowieści starych dewotek - stwierdził Morosini. - Ginewra, nie pierwszej młodości, jest zazdrosna o wpływy tego chłopaka, ale to wcale nie oznacza, że jest on kochankiem pani Adriany.

- Ale ona ich widziała! - wykrzyknęła Cecina dramatycznym tonem. - Widziała tę, którą nazywa swoją małą madonną, w ramionach tego, jak go nazywa, Amalekity. To było tej nocy, kiedy reumatyzm nie dał jej zasnąć. Zeszła do kuchni, żeby zagrzać sobie mleka. Było bardzo późno i Ginewra myślała, że wszyscy już śpią. Przechodząc obok niedomkniętych drzwi sypialni donny Adriany, zobaczyła, że pali się tam światło, i usłyszała jakiś dziwny hałas. Westchnienia, jęki. Trochę zaniepokojona, bo przecież księżna mogła poczuć się źle, popchnęła drzwi...

- ...i zajrzała do środka? - spytał Aldo drwiącym tonem. - Pewnie z czystej ciekawości, bo nie wierzę, że się niepokoiła. Jeśli hałas, który usłyszała, był tym, czego się domyślam, nie miał nic wspólnego z bólem, i ty o tym dobrze wiesz.

- No pewnie, że wiem. Ona też od razu się domyśliła, co oni tam wyprawiają. To ją tak wyprowadziło z równowagi, że szybko stamtąd uciekła.

- Pomimo reumatyzmu? To chyba można mówić o cudownym uzdrowieniu! - stwierdził ironicznie Morosini, z trudem hamując złość, bo ani przez chwilę nie wątpił w prawdziwość słów Ginewry, należącej do grupy wiernych sług starej daty, oddanych ciałem i duszą tym, którym służą.

- Nie ma się z czego śmiać! - zaprotestowała Cecina. - Biedaczka nie ośmieliła się wrócić do swego pokoju. Została w kuchni aż do pierwszej mszy w Santa Maria Formosa, gdzie poszła się wypłakać. A teraz zostawiają ją samą w tym wielkim domu, gdzie z pewnością będzie umierała ze strachu i myślała o tym, że jej droga pani szlaja się w Rzymie.

- A nie ma tam kogoś innego do pilnowania? Ta biedaczka nie nadaje się już przecież do wykonywania prac domowych.

- Codziennie rano przychodziła kobieta do sprzątania, ale teraz pani Adriana z niej zrezygnowała. Wszędzie założono pokrowce i zamknięto salon. Ginewra i tak będzie musiała sprzątać kuchnię i swój pokój...

Aldo nie mógł już dłużej tego słuchać. Odwrócił się na pięcie i poszedł do swojego gabinetu. Podniósł słuchawkę telefonu i kazał połączyć się z kuzynką, mając nadzieję, że nie trafi na Amalekitę. Na szczęście odebrała Adriana. Była lekko zdyszana, gdyż z pewnością biegła po schodach.

- Powiedz, Adriano, kiedy wyjeżdżasz?

- Przecież ci mówiłam. Pojutrze.

- I zostawiasz dom pod opieką tej nieszczęsnej Ginewry, która ledwo trzyma się na nogach? Nie poradzi sobie z takim zadaniem. Przecież masz w domu jeszcze mnóstwo cennych przedmiotów.

Nastała cisza, a po chwili usłyszał lekko wzburzony głos:

- Nie mam pieniędzy na zatrudnienie dodatkowego personelu. Muszę się zadowolić zamknięciem tego wszystkiego i liczyć, że Bóg będzie nad nami czuwał.

- To nie takie proste. Szkoda, że nie powiedziałaś mi prawdy. Ten twój Spiridion drogo cię kosztuje. Nie podoba mi się to.

- Bo go nie znasz. To dobry człowiek i zapewniam cię, że zwróci mi wszystkie pieniądze.

- Do ostatniego grosza. Już mi to mówiłaś. Ale jeśli nie zdoła zwrócić tych pieniędzy, będziesz zrujnowana. Spróbuj więc przynajmniej dobrze zabezpieczyć to, co ci pozostało. W Wenecji nie brak złodziei.

- No ale co mogę zrobić? Wyjeżdżam za kilkanaście godzin i nie zdążę już niczego zmienić. Poproszę Ginewrę, by spróbowała sprowadzić jakiegoś krewnego z Mestre, ale jeśli mu nie zapłacę...

- Nie będziesz płaciła. Poinformuj Ginewrę, że po twoim wyjeździe wyślę Ziana, aby nocował u ciebie. Poproszę też Zachariasza, żeby znalazł kogoś do towarzystwa dla tej biednej staruszki. A pieniędzmi się nie przejmuj. Zwrócisz mi je, kiedy Spiridion Wspaniały obsypie cię górą złota. I nie dziękuj, bo usłyszysz kilka niemiłych słów.

Cecina, która poszła za A Idem, stała w progu i przysłuchiwała się rozmowie. Rzucił jej ponure spojrzenie. - I co, jesteś teraz zadowolona?

- Tak. Teraz czuję się lepiej, bo nie muszę zamartwiać się o Ginewrę. Ale czy mówiłeś poważnie?

- Nie wiem, o co ci chodzi.

- Rzeczywiście pojedziesz po nią do Rzymu, jeśli jej nieobecność będzie się przedłużała?

- Oczywiście! Muszę przecież dbać o honor rodziny. Nie pozwolę, żeby ten Grek zamiatał nim sceny, na których ma podobno zatriumfować, ani też żeby moja szalona kuzynka zrujnowała się dla niego!

- Ale to już chyba się stało! Jutro, kiedy Zian pójdzie do domu hrabiny, idź z nim. Jeśli wierzyć w to, co mówi Ginewra, będziesz niemile zaskoczony...

- Nie mam zwyczaju myszkować u ludzi podczas ich nieobecności. Co to, to nie! Nie namówisz mnie na to. Teraz idę do mecenasa Masarii. Może zdoła mi znaleźć jakąś odpowiednią sekretarkę.

- A dlaczego nie sekretarza? Zazwyczaj chłopcy pracują lepiej niż dziewczyny i nigdy nie robią słodkich oczu do szefów.

- Mina nigdy się do mnie nie wdzięczyła.

- Oczywiście, i to był jej błąd. Powinieneś był poprosić ją o rękę!

Zamiast odpowiedzi Morosini zadowolił się wzruszeniem ramion. Jak mógł poślubić Minę noszącą te fatalne kostiumy przypominające papierowe rożki na łakocie, z jej wyglądem ni to kwakierki, ni to nauczycielki, w wielkich okularach i z włosami tak mocno upiętymi, że wydawały się namalowane na głowie. To śmieszne! Ale gdyby wyglądała inaczej, pewnie by jej nie zatrudnił i byłaby to wielka strata. Okazała się przecież wspaniałą współpracownicą. Nigdy nie przestanie jej żałować...

Prawie natychmiast obraz niegustownej Holenderki zastąpił inny: olśniewającej, młodej kobiety w zielonym aksamicie, której oczy przypominały fiołki rosnące w świeżej trawie. Tak, taką istotę mógłby poślubić. Tylko że ona go nie chciała. Surowy osąd, jaki wydała w Londynie, nie pozostawiał w tym względzie żadnej wątpliwości. Uważała Aida za niepoprawnego Casanovę i nic nie mogło zmienić jej zdania. A bardzo chciał, żeby było inaczej...

- Nic z tego nie będzie! - powiedział głośno, wkładając trencz. - Najwyższy czas, żeby zamknąć tę sprawę i zająć się czymś innym!

Z tym mocnym postanowieniem wyszedł na wiatr i deszcz, które od kilku dni atakowały Wenecję, zalewając różowe dachy i dzwonnice z uporem godnym jesieni w Londynie. Rezygnując z popłynięcia motorówką lub gondolą, które stały przykryte plandekami, doszedł uliczkami do mostu Rialto, w którego pobliżu znajdowało się biuro jego notariusza, mecenasa Massarii. Tego samego, który w dniu jego powrotu z wojny przyszedł do pałacu Morosinich z pomysłem uratowania Aida od bankructwa, proponując mu ślub z nieznajomą mieszkanką Zurychu, córką bankiera kolekcjonera, pragnącą zamieszkać w Wenecji z tego prostego powodu, że kochała to miasto.

Ale duma i honor nie pozwoliły Morosiniemu zdecydować się na małżeństwo dla pieniędzy, więc stanowczo odmówił. I nie żałował tego, ponieważ ta decyzja spowodowała, że Liza przeobraziła się w Minę. Na tyle, na ile zdążył ją poznać, z pewnością gardziłaby nim, gdyby przyjął propozycję ożenku. Jakie byłoby to małżeństwo?

Wszystko to zrelacjonował po chwili swemu staremu przyjacielowi, który słuchał go z łokciami wspartymi na fotelu z czarnej skóry i z poważną miną, chociaż w głębi jego oczu dało się dostrzec iskierki rozbawienia, jakby za chwilę miał się roześmiać.

- No więc przyszedłem spytać pana o dwie rzeczy - zakończył z westchnieniem Morosini. - Przede wszystkim, czy wiedział pan o maskaradzie, którą przygotowała panna Kledermann?

Notariusz aż podskoczył w fotelu.

- Nie! Znam dość dobrze Moritza Kledermanna, więc mając na względzie pańskie zalety i ówczesną sytuację finansową, wymyśliliśmy taki plan, nie zagłębiając się zbytnio w szczegóły. Przyjął pańską odmowę tak, jak powinien:

z szacunkiem i zrozumieniem. I tak się ta sprawa zakończyła.

- A jej nigdy pan nie widział?

- Nie miałem takiej okazji, w przeciwnym razie na pewno bym ją poznał, nawet w przebraniu. Czy ma pan do mnie jeszcze jakieś inne pytania?

- To nie pytanie, tylko prośba o wyświadczenie przysługi. Potrzebuję kogoś na jej miejsce i mam nadzieję, że będzie pan mógł mi kogoś polecić. Oczywiście musi to być osoba godna zaufania...

- W pańskim zawodzie nie jest to takie proste. Chociaż, kiedy pan Buteau dojdzie do siebie, będzie mógł przeszkolić nową współpracownicę.

- To może być mężczyzna. Zastanawiam się nawet, czy takie rozwiązanie nie byłoby lepsze.

- Dobry pomysł. Mam tutaj młodego urzędnika, który interesuje się historią i sztuką nawet bardziej niż prawem. Może byłby odpowiednim kandydatem? Tylko nie ma go teraz, wyjechał na Sycylię w sprawach rodzinnych.

- Sycylijczyk? To straszne! Miałbym współpracować z jakimś mafioso? - zapytał ze śmiechem Morosini.

- Niech się pan nie obawia! Pojechał w sprawie spadku po ciotce, która mieszkała w Palermo, ale to wenecjanin z krwi i kości. Trudniej chyba będzie przekonać jego ojca, również prawnika, który chciałby, aby syn kontynuował tradycję rodzinną. No, ale przecież to sprawa chwilowa, a pańska reputacja zawodowa byłaby dla niego gwarancją. Chce pan spróbować? Sadzę, że on wróci za jakieś dziesięć dni.

Aldo z trudem powstrzymał grymas. Dziesięć dni to była cała wieczność! Za dwa miał przecież wyjechać do Mediolanu.

- Zobaczymy po powrocie chłopaka. Przepraszam, że zabrałem panu tyle czasu - dodał, słysząc, że telefon dzwonił przynajmniej trzy razy, a mecenas Massaria nie podniósł słuchawki.

- Nic nie szkodzi! Bardzo lubię rozmawiać z panem. Przypomina mi to czasy, kiedy nasza droga księżna Izabela prowadziła ze mną dysputy. To były szczęśliwe czasy... - dodał z westchnieniem.

- Również i dla niej - zapewnił Aldo uprzejmie. - Wiem, że bardzo ceniła sobie chwile spędzone w pańskim towarzystwie.

Te słowa zdziałały cuda. Sympatyczna twarz mecenasa, na którego nosie spoczywały binokle, rozjaśniła się, jakby niespodziewany blask oświetlił ją od środka. Stary i wierny wielbiciel Izabeli Morosini będzie teraz szczęśliwy przez całe tygodnie, a nawet miesiące, dzięki tym słowom. Zadowolony z siebie Aldo wstał, aby się pożegnać, ale w chwili, gdy miał opuścić gabinet, mecenas Massaria zatrzymał go, kładąc mu dłoń na ramieniu.

- Proszę mi wybaczyć ciekawość, ale chciałbym to wiedzieć. Znałem dość dobrze pańską sekretarkę i zastanawiam się, jak ona wygląda naprawdę. Czy jest duża różnica?

W jego pytaniu było tyle przyjacielskiego zaciekawienia, że Aldo odpowiedział z szerokim uśmiechem:

- Różnica jest olbrzymia! Zacząłem nawet trochę żałować, jeśli chce pan wiedzieć, ale jest już dla nas za późno. Do zobaczenia!

Wbrew temu, co Aldo powiedział Cecinie, nazajutrz udał się z Zianem do domu kuzynki. Chociaż zadanie Ziana było tymczasowe - miał tam spędzać noce - gondolier Morosiniego nie chciał przebywać w pałacu hrabiny Orseolo bez czegoś w rodzaju uprzedniej inwentaryzacji przeprowadzonej w obecności Ginewry i swojego pana.

Okazało się to konieczne. Salon muzyczny, w którym zwykle przyjmowała Adriana, tak przytulny dzięki naściennym jedwabiom w kolorze jesiennych liści i obrusom z turkusowego aksamitu, nie zmienił wyglądu od ostatniej wizyty Aida.

Po wejściu do sąsiedniego małego saloniku Ginewra wskazała oskarżycielskim ruchem, zupełnie w stylu Ceciny, na wielkie, owalne lustro w złoconej, trochę wyblakłej ramie, bez wątpienia ładne, ale raczej pospolite, które zajęło miejsce wspaniałego lustra weneckiego z XVI wieku. Nie było również starej latarni z galery, przy której ojciec Adriany zwykł był pisać, kiedy znajdował się w tym pomieszczeniu, służącym jednocześnie za biuro i bibliotekę.

Widząc to, Aldo poczuł, że ogarnia go wściekłość.

- Czy te przedmioty dawno znikły?

- Jakieś dwa miesiące temu - odpowiedziała stara służąca. - Potrzebne były pieniądze na wyjazd pani do Rzymu i na lekcje tego chłoptasia! On ją doprowadzi do ruiny, ekscelencjo, a kiedy tego dokona, rzuci ją jak parę zużytych skarpet. .. - dodała, spluwając na podłogę jak wściekła kotka.

- Będę się starał temu zapobiec. Czy po te rzeczy przyjechał ten jej antykwariusz z Mediolanu? Ten... Sylvio Brusconi?

- Tak. Cała akcja miała miejsce w nocy!

Morosini poczuł rosnący niepokój. Skoro Adriana działała w ten sposób, to z pewnością czuła się winna. Do tej pory, jeśli chciała coś sprzedać, zawsze zwracała się do niego i Aldo starał się jej pomóc, więc w przypadku przedmiotów o tak dużej wartości powinna zrobić tak samo. To, że poszła z tym do Brusconiego, który w czasie wojny pomagał jej zdobyć pieniądze na życie, było bardziej niż znamienne: liczył się tylko Spiridion. Musiała być w nim szaleńczo zakochana.

Ponieważ Ginewra zaczęła szlochać, opadając na brzeg krzesła, Aldo objął ją mocno i serdecznie.

- Żałuję, że wcześniej o tym nie wiedziałem, ale niech się pani uspokoi. Wieczorem wyjeżdżam do Mediolanu. Jutro udam się do Brusconiego. Może zdołam odkupić lustro i lampę.

- Szkoda pana trudu! Jeśli odda pan jej te przedmioty, w ciągu ośmiu dni sprzeda je ponownie.

- Nie będę jej ich zwracał. Przynajmniej do czasu, kiedy odzyska rozum. Niech mi pani zaufa, Ginewro! I niech pani dobrze traktuje Ziana. To miły chłopak... * * *

Trzy dni później Morosini powrócił z Mediolanu raczej zadowolony. Nie dość, że udało mu się wylicytować interesujące go przedmioty, to jeszcze wyrwał spuściznę Adriany od kolegi po fachu, Brusconiego, którego nie lubił, ale musiał przyznać, że był to człowiek raczej uczciwy, a do tego sprytny i umiejący wspaniale manipulować ludźmi, którym brakowało pieniędzy. Nigdy ich jednak nie oszukiwał. Brusconi wiedział, że nie wygra z osobą pokroju Morosiniego, który znał się na rzeczy. Ponadto wenecjanin miał poważne atuty: wyniosłość, urok osobisty i tytuł książęcy. Brusconi musiał zadowolić się niewielkim zyskiem i pozostać w nadziei, że przedmioty te jeszcze do niego powrócą w jakimś bliżej nieokreślonym czasie.

Aldo był więc bardzo zadowolony, ale ucieszył się jeszcze bardziej na wieść o niespodziance, która na niego czekała: jego ciotka, markiza de Sommieres, pojawiła się dzień wcześniej z nieodłączną Marią Andżełiną du Plan-Crepin u boku. A Cecina z radości zawodziła arię z Normy, która unosiła się nad Canale Grandę.

Odnalazł ciotkę i jej towarzyszkę w salonie, gdzie Zachariasz nalewał im usłużnie szampana, chociaż zbliżała się dopiero piąta po południu. Ten królewski napój był jedynym, który ceniła markiza, naturalnie oprócz porannej kawy.

- A, w końcu jesteś? - powiedziała, przyciskając go do szerokiej piersi, na której połyskiwały długie wstążki ozdobione złotem, perłami i kamieniami szlachetnymi. - Już traciłyśmy nadzieję, że się pojawisz!

- No wiesz, ciociu Amelio, nie odwracaj kota ogonem! Kiedy przybyłem do ciebie, będąc przejazdem w Paryżu, Cyprian powiedział, że podróżujesz po Italii, ale nie był w stanie zgadnąć, gdzie się znajdujesz.

- Rzeczywiście, nie byłby w stanie, bo odwiedziłyśmy wiele miejsc. Ponieważ mówiłeś, że we wrześniu pojawisz się w Anglii, najpierw udałyśmy się właśnie tam. Zajrzałyśmy do lady Winchester, ale nudziłyśmy się przeokropnie, a ciebie nie było ani w Ritzu, ani nigdzie indziej. No to zebrałyśmy się i pojechałyśmy do Wenecji, gdzie się dowiedziałyśmy, że wyjechałeś do Anglii. Ponieważ, według Miny i pana Buteau, miałeś tam zostać najwyżej dwa lub trzy tygodnie, spędziłyśmy noc w hotelu Danieli, a potem wyruszyłyśmy na objazd po półwyspie. Byłyśmy we Florencji, w Sienie, Perugii i w końcu wylądowałyśmy w Rzymie zalanym przez hordy tych wstrętnych, czarnych mrówek. Miały one czelność skontrolować nasze paszporty pod pretekstem, że jesteśmy cudzoziemkami. Wyobrażasz sobie coś takiego! Wszyscy klienci hotelu Kwiryna! byli tym zaszokowani i zastanawiali się, czym kierował się król, zawierzając temu Mussoliniemu.

- Chyba nie miał innego wyboru - westchnął Aldo. - W Italii od czasów wojny panuje wielki chaos i zagrożenie bolszewizmem, ale zastanawiam się, czy ten nowy porządek jeszcze długo będzie mu się podobał.

- Spodoba się tym, którzy się na nim wzbogacą! I uwierz mi, będzie ich wielu. Ale wracając do mnie i Marii Andżeliny, w tej sytuacji zdecydowałyśmy się opuścić czym prędzej Rzym i wsiadłyśmy do pierwszego pociągu jadącego do Wenecji, gdzie znowu cię nie zastałyśmy.

- Na szczęście tym razem miałyście dobry pomysł, aby na mnie poczekać. Nawet nie wiesz, ciociu, jak się cieszę z waszej wizyty! Mam nadzieję, że zostaniecie tutaj jakiś czas, chociaż listopad nie jest najprzyjemniejszym miesiącem, bo często przypływ sprowadza do nas powódź.

Maria Andżelina, która do tej pory się nie odzywała, westchnęła z zachwytem:

- Uważam, że przechodzenie przez plac św. Marka po prowizorycznych kładkach z desek to bardzo zabawne doświadczenie. Chętnie tego spróbuję.

- Zawsze uważałam, droga Plan-Crepin, że drzemie w tobie perwersyjny gust - westchnęła markiza. - Ale, ale, Aldo, twój przyjaciel Hieronim Buteau został dzisiaj przywieziony ze szpitala. Nie wygląda najlepiej, ale myślę, że za kilka dni dojdzie do siebie. Cecina bardzo się o niego troszczy.

- Pójdę się przebrać, a wcześniej zajrzę do niego.

Nie było mu jednak dane dojść do pokoju od razu. Przechodził właśnie przez hol, kierując się w stronę schodów, kiedy na horyzoncie pojawił się gondolier Zian. Wydawał się czymś bardzo wzburzony, a wieści, które przynosił, rzeczywiście usprawiedliwiały jego poruszenie.

- Pałac Orseolo został okradziony! - wyrzucił z siebie bez żadnego wstępu. - Kiedy tam przyjechałem, aby objąć nocną wartę, zastałem Ginewrę całą we łzach, w towarzystwie trzech lub czterech lamentujących kumoszek z dzielnicy. Było również dwóch karabinierów, którzy usiłowali się czegoś dowiedzieć od zawodzących kobiet, aleja dostrzegłem od razu, że rozbito szyby w kredensie, gdzie znajdowały się srebra i jakaś biżuteria. Ekscelencjo, proszę udać się tam ze mną! Ci policjanci gotowi jeszcze mnie zatrzymać.

- No to chodźmy! Kiedy to się mogło stać według ciebie?

- W ciągu dnia. W czasie kiedy Ginewra była w kościele. Chodzi tam ze trzy razy dziennie.

- I nikt nic nie widział?

- Jak pan wie, naprzeciw pałacu znajduje się mur ogrodu. W każdym razie jedno jest pewne: nie wyłamano żadnych zamków z wyjątkiem tych w meblach. Można by powiedzieć, że złodzieje mieli klucze.

Zian w niczym nie przesadzał. W domu Adriany panowała taka atmosfera, jakby właśnie nastąpił koniec świata. Komisarz Salvati usiłował uspokoić zgromadzone osoby. Nadejście Morosiniego przyjął z widoczną ulgą, tym bardziej że jego pojawienie się ściągnęło uwagę płaczących kobiet. Ginewra, wylewająca fontanny łez, padła na kolana i chwyciła dłoń księcia, błagając, aby ukrócił występki Amalekity. Inne kumoszki poparły ją zgodnym chórem.

- Cieszę się, że pana widzę, książę! - wyrzucił z siebie Salvati. - Może panu uda się coś wydobyć z tych wariatek. I może mi pan powie, kim jest ten Amalekita.

- Zaraz wszystko wytłumaczę, ale radzę wysłać Ginewrę i jej znajome do kuchni, by napiły się kawy, a przy okazji, żeby i nam podesłały odrobinę.

Jak postanowiono, tak zrobiono. Pozbywszy się kobiet, mężczyźni przeszli przez wszystkie pomieszczenia pałacu, przed którym stali teraz dwaj karabinierzy. W kilku słowach Aldo streścił sytuację, wyjaśnił, że tajemniczym Amalekita jest utalentowany lokaj, a tłumacząc nieobecność kuzynki, podkreślał pobudki altruistyczne, którymi się kierowała. Zamiłowanie hrabiny Orseolo do muzyki było znane w całej Wenecji i pozwalało spuścić zasłonę milczenia na prawdziwy charakter jej stosunków z czarującym lokajem.

Aldo wytłumaczył również, że zobowiązał Ziana do czuwania nad spokojnym snem starej służącej i bezpieczeństwem domu, nie biorąc ani przez chwilę pod uwagę, że kradzież mogłaby mieć miejsce w biały dzień.

- Kto mógł to przewidzieć? Ginewra wychodziła kilka razy dziennie, głównie do kościoła...

- O stałych godzinach?

- Raczej tak. Rytm jej dnia określały kolejne obrządki: msza poranna, msza południowa, nieszpory i pewnie coś jeszcze. Nie jestem zbyt mocny w liturgii - dodał Aldo z przepraszającym uśmiechem.

- Ja też nie - powiedział komisarz - ale takie regularne wyjścia mogą zostać łatwo zaobserwowane. Przypuszczam, że zabierała ze sobą klucze?

- Tak, Zian zawsze czekał na jej powrót z mszy, a potem zajmował się swoimi obowiązkami. Ponieważ nie zatrudniam go na pełny etat, służy również klientom hotelu Danieli. Ma własną gondolę.

- Mieszka u pana?

- Tak, od wielu lat. Nie jest żonaty. Polegam na nim jak na samym sobie. W przeciwnym razie nigdy nie zaproponowałbym jego usług pani Adrianie.

- Jestem tego pewien. Co mnie jednak dziwi, to fakt, że złodzieje weszli bez żadnych problemów. Nie przeskakiwali muru, bo to byłoby w ciągu dnia zbyt widoczne, nie zniszczyli też zamków. Można by przypuszczać, że mieli klucze.

- I nikt nic nie widział?

- Około szesnastej sąsiadka wieszająca pranie dostrzegła mały wózek węglarzy stojący przed pałacem. Kiedy wchodziła do domu, widziała dwóch mężczyzn wychodzących ze środka. Na plecach mieli worki po węglu i drewnie, które musieli przed chwilą wypróżnić.

- Lub raczej napełnić! Domyślam się, że kiedy wchodzili, w jednym worku było drewno, a w drugim inne puste worki. Trzeba sprawdzić w kuchni. Następnie wzięli się do dzieła. Przecież gdyby wychodzili z pustymi workami z juty, to nie nieśliby ich na plecach, tylko by je złożyli. Ci dwaj to właśnie złodzieje.

- Sprawdzimy to, ale zdziwiłbym się, gdybyśmy coś znaleźli. Znam handlarzy węglem, to zacni ludzie...

- Najzacniejszy przedsiębiorca może zatrudnić podejrzane typy. Tym bardziej, że mogli przybyć z Mestre. Poza tym, jeśli mogę coś poradzić, panie komisarzu, proszę spróbować dowiedzieć się czegoś więcej na temat tego, którego Ginewra nazywa Amalekitą: to Spiridion Melas z Korfu, uciekinier z tureckiego więzienia. Podobno był umierający z głodu, gdy został znaleziony na plaży w Lido. To wszystko, co o nim wiem.

- Sądzi pan, że hrabina Orseolo, powodowana dobrocią serca i miłością do muzyki, przyjęła pod swój dach nędznika najgorszego gatunku?

- Jestem o tym przekonany! - odparł żywo Aldo. - Cieszę się, że zostałem tak dobrze zrozumiany.

Sałvati napuszył się z dumy, że docenił go ktoś taki jak książę Morosini.

- Dziękuję. Może być pan pewien, książę, że poprowadzę śledztwo aż do skutku. Może pójdziemy jeszcze na pierwsze piętro?

- Z przyjemnością. Wątpię, że moja kuzynka była tak szalona, by zostawiać tam jakieś klejnoty, pewnie schowała je do skarbca w banku, ale na górze było wiele pięknych i cennych rzeczy.

Pokój Adriany, bardzo kobiecy i można by nawet rzec dziewiczy, z draperiami w kolorach białym i niebieskim, również stał się celem włamywaczy. Toaletka była pusta: brakowało srebrnych szczotek, emaliowanych świeczników, starych, koronkowych serwetek i tysiąca różnych cennych drobiazgów, które zdobiły pokój. Małe, wykładane kością słoniową szufladki leżały na dywanie, a na ścianach ziały pustką miejsca po obrazach przedstawiających głowy aniołów pędzla Tycjana, które do tej pory wisiały po obu stronach łoża.

Jednak coś innego zaintrygowało Morosiniego: najpiękniejszym meblem w pomieszczeniu była sekretera z XVI wieku w stylu florenckim, wykonana z hebanu, kości słoniowej, macicy perłowej i wykończona złotem. Aldo znal ją dobrze; pochodziła z pałacu Morosinich. Adriana, która otrzymała ją od księcia Enrica, ojca Aida, w prezencie ślubnym, zabrała ją do swojej siedziby. Nie zamykała się na klucz, lecz za pomocą pewnego sekretu, o którym książę antykwariusz wiedział. Otóż ten wspaniały mebel pozostał nienaruszony. Nie było na nim żadnego śladu wskazującego na to, że usiłowano go otworzyć. Jakby złodzieje otrzymali polecenie: nie należy go dotykać ani robić nic, co obniżyłoby jego wartość!

Korzystając z faktu, że Salvati sprawdzał dokładnie toaletkę stojącą między oknami, a następnie zajął się komodą, Aldo włożył rękawiczki i pochyliwszy się nad sekreterą, nacisnął na listek z kości słoniowej. Natychmiast otworzyły się dwa skrzydła małych drzwiczek, ukazując dużą liczbę szufladek i złoconą framugę stanowiącą oprawę dla posążku Minerwy z kości słoniowej, w złotym kasku, którą Adriana uważała za swój herb. Wspomnienie o tym wywołało na twarzy jej kuzyna ironiczny uśmiech. Ta wariatka w sidłach demona z Południa chyba niezbyt często spoglądała na statuetkę i pewnie zamykała drzwiczki sekretery, kiedy przyjmowała kochanka, zdradzając ich sekretny mechanizm... Co za głupota! Sam dobrze wiedział, że człowiek zakochany często popełnia głupstwa, ale przecież nie do tego stopnia!

Zapominając o dyskrecji, otwierał szufladki jedną po drugiej. Były w nich różne drobiazgi: różaniec od pierwszej komunii świętej, medaliki, pieczęcie z herbem, stare listy związane wyblakłymi wstążkami. Na niektórych kartkach rozpoznał swoje pismo. Było też kilka dokumentów rodzinnych. Całość nie wydawała się raczej interesująca. Chciał więc już zamknąć sekreterę, kiedy jego bystry wzrok dostrzegł, pod samym cokołem statuetki, wystający rąbek pożółkłego papieru.

Rzut oka w stronę komisarza upewnił go, że nie ma już zbyt wiele czasu. Właśnie podszedł do policjanta inny funkcjonariusz wyposażony w sprzęt do zdejmowania odcisków palców. Pchany nieodpartą ciekawością Aldo wyjął Minerwę i pchnął deszczułkę, na której stała, a która nie była dokładnie domknięta. Włożył rękę w powstały otwór i wyciągnął paczuszkę listów, które szybko schował do kieszeni płaszcza. Następnie doprowadził wszystko do porządku, ale nie zamknął mebla: Salvati szedł już w tę stronę i z pewnością chciał zobaczyć, co jest w środku.

- Co za wspaniała rzecz! - westchnął. - Jak się panu udało go otworzyć?

- To przecież mój zawód - zaśmiał się Morosini. - Jako antykwariusz oglądałem wiele mebli tego typu, które dawniej przyniosły w Europie sławę naszym stolarzom. Zresztą ten pochodzi z kolekcji należącej do mojej rodziny - był to prezent ślubny ofiarowany kuzynce przez moich rodziców.

Poczekał, aż Salvati zbada zawartość szufladek; okazał też wielką uprzejmość, pokazując komisarzowi skrytkę, do której dostępu broniła Minerwa. Nie znaleziono nic istotnego, a policjant nawet nie dotknął listów związanych niebieskimi, satynowymi wstążkami.

Po powrocie Morosini obiecał domownikom, że przy kolacji opowie wszystko, co się wydarzyło, i udał się do swojego pokoju, aby wziąć kąpiel, którą przygotował mu Zachariasz. Nie zabawił w niej zbyt długo. Włożył płaszcz kąpielowy i udał się do pokoju, gdzie służący przygotował mu już na łóżku koszulę i smoking na wieczór.

Kiedy Hieronim Buteau był w szpitalu, a Mina wyjechała, kilka salonów i wielka jadalnia nadająca się na bankiety wydawały mu się zbyt duże. Aldo odczuwał gwałtowną potrzebę ciepła, a to ciepło, jak nikt inny, umiała mu dać właśnie Cecina.

Rzut oka na zegar ścienny uświadomił mu, że ma jeszcze trzy kwadranse do kolacji z gośćmi.

- Możesz mnie zostawić - powiedział do Zachariasza. - Ubiorę się za chwilę. Chcę trochę odpocząć.

- Nie pójdzie pan odwiedzić pana Buteau? Czekał na pański powrót z taką niecierpliwością!

- O Boże!

Z powodu całej tej historii zapomniał o przyjacielu!

- Idź i powiedz mu, że jak tylko będę gotowy, wpadnę do niego przed kolacją. Jak długo musi jeszcze pozostawać w łóżku?

- Doktor Licci mówi, że pod koniec tygodnia będzie już mógł zejść po schodach, mimo że może odczuwać lekki ból.

- Pomożemy mu, a jak będzie trzeba, to go zniesiemy na dół. Chyba strasznie się nudzi. Idź teraz do niego i powiedz, że zaraz przyjdę.

Gdy tylko Zachariasz wyszedł, Aldo wziął do rąk małą paczuszkę, którą, wchodząc do pokoju, wrzucił do swojego dawnego biurka. Potem usiadł w fotelu i zaczął czytać. Chciał poprzestać na kilku linijkach; były to listy miłosne z dwóch pierwszych lat wojny. Uważał, że nie ma prawa naruszać w ten sposób prywatności kuzynki. A jednak przeczytał je w całości, powodowany czymś innym niż zwykła ciekawość i przeżywając coś w rodzaju niezwykłej fascynacji...

Miało to związek z tonem listów. Pisane były dużym, zamaszystym pismem i pochodziły zapewne od namiętnego kochanka, lecz i apodyktycznego człowieka. W miarę czytania kolejnych zdań Aldo odnosił dziwne wrażenie, że ich ton staje się coraz bardziej rozkazujący. Tajemniczy R. - nie było żadnego innego podpisu - nawiązywał do pewnej sprawy, której był oddany.

Chociaż nie zachowała się żadna koperta, w treści wymienione były różne szwajcarskie miasta: Genewa, Lozanna, Interlaken, a przede wszystkim Locarno, gdzie prawdopodobnie miłość Adriany i tajemniczego R. się zaczęła. Ostatni list pochodzący z sierpnia 1918 roku nadszedł właśnie stamtąd. Był jeszcze bardziej tajemniczy, jeszcze bardziej autorytarny:

Już nadszedł czas; wojna skończy się wkrótce i on powróci. Musisz zrobić to dla sprawy. Wiedz, że jesteś dla mnie całym życiem i że od Ciebie zależy nawet więcej niż ode mnie. Spiridion Ci pomoże. Jest przy Tobie tylko po to... R.

Morosiniemu wydało się nagłe, że sufit z kasetonami spadnie mu na głowę. Przez kilka minut Aldo siedział nieruchomo, trzymając list w opuszczonej dłoni. Miał wrażenie, że jeden z piekielnych kręgów Dantego otworzył przed nim swą czeluść. Odkrył właśnie, że Adriana, którą kochał jak starszą siostrę, a nawet przez pewien czas podkochiwał się w niej, prowadzi podwójne, tajemne życie, które zalatuje siarką. Co to była za sprawa, której miała się oddać, a w zamian otrzymać gorące zadośćuczynienie? I jakie zadanie miała wykonać? Kim był ów R.?... Skąd się wziął piękny Spiridion, który - jak się okazuje - wcale nie zosta! znaleziony na plaży w Lido?... Przysłał go tajemniczy kochanek i wydaje się, że to on zajął teraz miejsce w łożu Adriany. Może na polecenie swojego pana?... Może R. posłużył się nim, aby wymusić na hrabinie spełnienie życzenia i aby pozbyć się kochanki, która stała się dla niego ciężarem? To było raczej dziwne, że ostatni list pochodził sprzed czterech lat.

Pytania napływały, ale pozostawały bez odpowiedzi. Morosiniemu coraz mniej podobała się zbieżność w czasie między tak podejrzanymi rzymskimi lekcjami Greka a wybuchem faszyzmu w wydaniu Mussoliniego, do którego Adriana nie wydawała się wrogo nastawiona. Czy to możliwe, żeby ta słynna „sprawa", to było właśnie to, a w takim razie, na czym polegało zadanie, którego oczekiwano od hrabiny Orseolo? Najważniejszą rzeczą było odkrycie, kim jest tajemniczy R., człowiek, do którego Adriana zdawała się należeć ciałem i duszą...

Z samym tylko inicjałem trudno by było znaleźć rozwiązanie zagadki, ale osoba tak mocno kochająca Szwajcarię zapewne należała do jakiejś komórki rewolucyjnej, którą rozruchy we własnym kraju zmusiły do szukania schronienia za granicą.

Dźwięk dzwonka wzywającego na kolację wyrwał Morosiniego z gorzkiej zadumy. Pochwycił koszulę i strój wieczorowy, niezbyt starannie zawiązując krawat. Czas upłynął mu tak szybko, że staremu Hieronimowi Aldo mógł teraz poświęcić zaledwie minutę.

Wkładając lakierki niemal w biegu, co było niezwykle trudnym zadaniem, wyskoczył z sypialni i udał się w stronę pokoju dawnego nauczyciela, który stał w progu wsparty na lasce, trochę blady i elegancko ubrany.

- Hieronimie! - wykrzyknął Aldo. - Czy pan oszalał? Powinien pan być w łóżku.

- Mam już dość łóżka, drogi Aldo! A poza tym - dodał z miłym i trochę nieśmiałym uśmiechem, przypominającym Morosiniemu młodego, świeżo upieczonego nauczyciela z Burgundii, któremu oddano pod opiekę małego chłopca - coś mi mówiło, że mnie potrzebujesz.

- Przede wszystkim potrzebuję, żeby pan wyzdrowiał! Jak się panu udało wstać i włożyć ubranie?

- Trochę pomógł mi Zachariasz. Poprosiłem go również, aby nakryto dla mnie w jadalni. W obecności markizy de Sommieres, panny Marii Andżeliny, no i oczywiście twojej, mój chłopcze, z pewnością szybciej wrócę do zdrowia. A jeśli jeszcze na stole stanie jakaś butelczyna dobrego, starego wina z Beaune...!

- Jeśli będzie trzeba, wyciągnę wszystkie butelki, które mam w piwnicy. Tak bardzo się cieszę, że pana widzę! - wykrzyknął rozradowany Morosini. - Proszę wesprzeć się na moim ramieniu.

I ręka w rękę obaj mężczyźni udali się do salonu, gdzie oczekiwała na nich pani de Sommieres w sukni koloru biskupiego, Maria Andżelina w skromnym, szarym kostiumie z krepdeszynu i... butelka szampana, którego korek wystrzelił z hukiem.

Pomimo trosk Aldo uczestniczył z przyjemnością w tej rodzinnej kolacji ożywionej uszczypliwościami ciotki Amelii. Tym bardziej że nagromadziło się wiele tematów do rozmowy. Dyskutowali oczywiście o zabójstwie sir Eryka Ferralsa, o oskarżeniach ciążących na jego żonie i o zadziwiającej transformacji Miny van Zelden, surowej Holenderki, a w rzeczywistości córki szwajcarskiego miliardera.

- Przyznasz, że miałam przeczucie - powiedziała markiza. - Czyż nie mówiłam, że na twoim miejscu starałabym się zobaczyć, co siedzi pod tą jej surową skorupą?

- Ale nie powiedziała mi ciocia dokładnie, co ma na myśli - westchnął Aldo.

- Nie wiem, co mogłabym jeszcze dodać. Powinieneś był się wykazać większą przenikliwością, gdy tylko przekazałam ci moje odczucia...

- Ja też czuję się częściowo winny - zmartwił się pan Buteau. - Przyznaję, że Mina mnie bardzo intrygowała, bo patrząc na nią, doszedłem do wniosku, że pod tym śmiesznym ubiorem kryje się piękna kobieta, i nie mogłem zrozumieć, dlaczego się tak oszpeca. Podczas gdy tyle brzydkich dziewcząt chciałoby wypięknieć, Mina... pozwólcie mi, państwo, że będę ją nadal tak nazywał... robiła wszystko, żeby być bezbarwna, niewidoczna.

- I udało się jej mnie nabrać! Kiedy zrozumiałem, że się nie zmieni pomimo moich rad, przestałem ją dostrzegać. Ale była diabelnie skuteczna i miałem do niej całkowite zaufanie. Nie licząc jej głębokiej wiedzy w dziedzinie sztuki i antyków. Nigdy nie znajdę kogoś równie dobrego na jej miejsce. Umiała określić, z jakiego okresu pochodzi klejnot, i nie pomyliła nigdy porcelany z Rouen z deseniem w pagody z prawdziwą chińską porcelaną...

Panna du Plan-Crepin zaprzestała w rym momencie zeskrobywać łyżeczką z talerza jajecznicę z białymi truflami i podnosząc długi, haczykowaty nos, roześmiała się w głos.

- No tak, to się nazywa wychowanie ze sztuką. Trzeba poznać kształty, kolory, tworzywa. Kiedy byłam dzieckiem, mój drogi papa, miłośnik antyków, zabierał mnie na aukcje. Dbał o moje wykształcenie i podsuwał wiele książek. Mogę teraz wyznać, że gdyby to było wówczas dopuszczalne, by dziewczyna z mojego środowiska otworzyła antykwariat, i gdybym, oczywiście, posiadała potrzebne środki, chętnie zostałabym antykwariuszem.

Oświadczenie panny Marii Andżeliny przerwał niespodziewany brzęk sztućca odkładanego przez markizę na talerz i wszystkie głowy skierowały się w jej stronę.

Spoglądała na swą damę do towarzystwa z zaskoczeniem.

- I nic mi o tym nie wspominałaś, Mario Andżelino. Dlaczego?

- Nie sądziłam, że taki szczegół mógłby nas zainteresować - odparła stara panna, która nie zwracała się do swej kuzynki i pracodawczyni inaczej niż w pierwszej osobie liczby mnogiej. - To tylko takie hobby, ale nie ukrywam, że dużą przyjemność sprawia mi zwiedzanie muzeów...

- A mnie nie! Zawsze uważałam takie miejsca za nudne.

- Szkoda, że spędzi pani tutaj tylko kilka dni, Mario Andżelino - powiedział Aldo z uśmiechem. - Może poprosiłbym panią o pomoc. To prawda, że nie jest pani sekretarką...

- U mnie pełni też rolę sekretarki - mruknęła pani de Sommieres. - Nie cierpię pisać listów, więc mnie w tym zastępuje. Dobrze ją wyszkolono w klasztorze. Nauczono ją również angielskiego i włoskiego...

- Jeżeli dodać do tego pani zdolności do chodzenia po dachach, można rzec, że otrzymała pani kompletne wykształcenie - stwierdził Aldo ze śmiechem. - Nabieram ochoty, aby poprosić panią o pomoc - dodał już poważnie, odsuwając krzesło, by lepiej się jej przyjrzeć. - Mecenas Massaria chce mi przedstawić jakiegoś kandydata, ale będzie to możliwe dopiero za jakieś trzy tygodnie. Ciociu Amelio, czy musisz szybko stąd wyjechać?

- Ależ skąd. Wiesz przecież, że uwielbiam Wenecję, ten dom i ludzi, którzy w nim mieszkają. Możesz skorzystać z pomocy Marii Andżeliny. To pozwoli drogiemu panu Buteau odpocząć jeszcze jakiś czas.

- Nie chcę już odpoczywać - zaprotestował były nauczyciel. - Mogę przecież przyjmować klientów, bo to nie wymaga zbytniego wysiłku. A więc jeśli panna Maria Andżelina zechce mi pomóc pod kierunkiem Aida w zawiłościach pracy sekretarskiej, z pewnością sobie poradzimy.

- Tym bardziej że z wyjątkiem aukcji we Florencji nie planuję innych wyjazdów. Napiszę do kuzynki, żeby poinformować ją o kradzieży. Sama będzie musiała podjąć decyzję, czy chce wrócić, czy nie.

- A nie miałeś w planie powrotu do Londynu? - zapytała ciotka Amelia.

Zasępiwszy się nieco, Aldo poprosił Zachariasza, aby napełnił kieliszki.

- Muszę tam pojechać, ale nie ma pośpiechu. Nie jestem tam potrzebny - dodał z odrobiną goryczy.

* * *

Następnego dnia przyszedł list. Został wysłany z Londynu. Na kopercie widniało kilka słów napisanych nieznanym charakterem pisma: Książę Aldo Morosini, Wenecja, Italia. W środku książę znalazł parę zdań skreślonych ręką Anielki:

Powierzam ten liścik Wandzie, aby go Panu przesłała. Musi Pan przyjechać czym prędzej, Aldo! Musi Pan przyjechać, aby mi pomóc, bo się boję. Bardzo się boję! Boję się ojca, bo wydaje mi się, że traci rozum. Czuję się opuszczona przede wszystkim przez Władysława, którego nie udało się odnaleźć. Mecenas Saint Albans opowiedział mi o wszystkim, co Pan dla mnie zrobił, ale to nie zdało się na nic. A potem Pan wyjechał. Tylko Pan może mnie uratować od strasznej alternatywy: szubienicy lub zemsty ze strony towarzyszy Władysława. Przecież jeszcze nie tak dawno mówił Pan, że mnie kocha...

Aldo bez słowa podał bilecik ciotce Amelii. Oddała mu go z uśmiechem, wzruszając ramionami.

- Sądzę, że Maria Andżelina i ja będziemy zmuszone tutaj przezimować, bo nie wiem, jak mogłabym ci przeszkodzić w pędzeniu na ratunek pięknpści w niebezpieczeństwie. Tylko nie bardzo widzę, co mógłbyś dla niej zrobić.

- Zobaczymy. Może w końcu coś powie. Jej adwokat i ja jesteśmy przekonani, że nie wyjawiła do tej pory całej prawdy.

- A poza tym, jaka to przyjemność móc wezwać na pomoc takiego błędnego rycerza, jak ty! Bądź ostrożny, mój chłopcze. Nie lubiłam tego nieszczęsnego Ferralsa i przyznaję, że nie lubię również jego czarującej, młodej żony, ale gdyby spotkało ją coś złego, a ty nawet nie spróbowałbyś jej pomóc, wyrzucałbyś to sobie przez całe życie i nigdy nie zaznałbyś spokoju. Więc jedź! Maria Andżelina i ja zostaniemy tutaj, aby ci pomóc. Może te antyki są nawet zabawne...

Zamiast odpowiedzi Aldo wziął ją w ramiona i uściskał z największą czułością. Ten rodzaj błogosławieństwa, którego mu udzieliła, miał dla niego takie znaczenie, jakby zrobiła to jego własna matka.

Dzięki Bogu był czwartek, jeden z trzech dni, kiedy Orient-Express dojeżdżał do Wenecji i kierował się do Paryża, a nawet do Calais. Aldo miał tylko tyle czasu, żeby posłać Zachariasza w celu rezerwacji miejsca w wagonie sypialnym, załatwić kilka spraw z Hieronimem i przygotować bagaże.

Dalszą lekturę tajemniczych listów Adriany odłożył na inny termin i schował je do kasy pancernej z wyjątkiem ostatniego, najbardziej intrygującego, który wsunął do portfela.

Punktualnie o godzinie piętnastej transeuropejski pociąg ekspresowy opuścił dworzec Santa Lucia.

Rozdział dziewiąty

W półmroku

Wysiadając na dworcu w Londynie, Morosini żałował bardzo, że nie może się udać do ulubionego hotelu Ritz, którego atmosferę i komfort tak bardzo sobie cenił. Chociaż był godnym potomkiem wielkich marynarzy i mógł się pochwalić dużym marynarskim doświadczeniem, kanał La Manche dał mu się tak bardzo we znaki, że po raz pierwszy w życiu musiał uznać wyższość morskiego żywiołu. Stając na lądzie, był jak z krzyża zdjęty i miał miękkie nogi. Z pewnym żalem dostrzegł Teobalda czekającego na niego na dworcowym peronie. Wierny lokaj Adalberta przybył, aby zawieźć go do nowego mieszkania w Chelsea. Morosini nie mógł się już od tego wymigać. Ale żal mógł mieć tylko i wyłącznie do siebie, bo przecież wysłał telegram anonsujący przyjazd. Prawdą było również i to, że Vidal-Pellicorne byłby bardzo niezadowolony, gdyby Aldo tego nie uczynił.

- Książę pan nie wygląda najlepiej - zauważył Teobald, podnosząc walizki. - Jak sądzę, to choroba morska? I ten paskudny klimat! Co za kraj, ta Anglia!

- Pan to nazywa klimatem? - jęknął Morosini, podnosząc kołnierz palta.

Londyn tonął w lodowatej mgle, w której rozpływały się kształty budynków, a mocno świecące latarnie zamieniały w małe, nikłe żółte światełka przypominające skąpy blask świeczek.

- Książę pan poczuje się znacznie lepiej, kiedy dojedziemy do domu. Udało się nam stworzyć przytulne gniazdko. Jestem z tego bardzo zadowolony, chociaż pan Adalbert jest ostatnio w nie najlepszym nastroju.

- Czy coś się stało? - zapytał Morosini, usiłując ulokować nogi w wynajętym samochodzie.

- Czy książę nie czytał gazet?

- Ostatni raz czytałem je w Wenecji. W podróży zabijałem czas, śpiąc lub walcząc z chorobą morską.

- No przecież piszą o wielkim odkryciu! O niewiarygodnym odkryciu, którego dokonał w Egipcie, w Dolinie Królów, pan Howard Carter. Odnalazł grobowiec faraona z osiemnastej dynastii wraz z całym nienaruszonym skarbcem! To niesłychane, cudowne! Odkrycie wieku!

- I to zmartwiło pana Adalberta? Jako zapalony egiptolog powinien być raczej zadowolony. Osiemnasta dynastia to jego konik, jeśli się nie mylę?

- Tak, ale pan Carter jest Brytyjczykiem.

Z powodu trudności w ruchu spowodowanych mgłą Morosini przestał zadawać pytania i reszta podróży przeszła w milczeniu, aż do momentu, kiedy Teobald zatrzymał pojazd przed starym i urokliwym domem z czerwonej cegły, otoczonym starym ogrodzeniem z kutej stali.

- Gdyby niebo ofiarowało nam jakiś dzień godny swojego miana, w co powoli przestaję już wierzyć, książę pan mógłby zobaczyć, że Chelsea jest malowniczą, przyjemną, arystokratyczną dzielnicą, która z czasem stała się czymś w rodzaju naszego Montparnasse. Znajduje się tutaj wiele pracowni malarzy i rzeźbiarzy. Mieszka tu też sporo studentów sztuk pięknych. Wszyscy oni tworzą klimat cyganerii i...

- Pańska prezentacja jest niezwykle interesująca - stwierdził Morosini, ucinając krótko liryczne zapędy Teobalda - ale znam tę dzielnicę. I z tego powodu mam pewne obawy...

Ale nie było po temu najmniejszych powodów. Dawna siedziba Dantego Gabriela Rossettiego, niegdyś zwana Domem Królowej na cześć Katarzyny Bragance, była nie tylko bardzo piękna, ale i przytulna. Aldo zastał przyjaciela siedzącego przy trzaskającym ogniu, otoczonego prawdziwą górą gazet, które gorączkowo przeglądał. Salon, w którym miała miejsce ta scenka, ocieplony grubymi, aksamitnymi zasłonami i niezliczoną ilością kolorowych dywaników, wydał się Morosiniemu tym bardziej przyjemny, że w pobliżu marmurowego kominka dostrzegł zastawiony stół.

- W samą porę! - wykrzyknął Adalbert, podnosząc się i poprawiając kanty spodni. - Szybko dotarliście mimo tej mgły. Miałeś dobrą podróż?... Nie, nie miałeś dobrej podróży - poprawił się natychmiast. - Wyglądasz, jakbyś był zatroskany. Masz straszną minę. Chodź, pokażę ci twój pokój.

I tu również Teobald dokonał cudu: w pobliżu wygodnego fotela płonął ogień, a bukiet jesiennych margerytek łagodził surowość mebli i tapety z zielonego aksamitu.

- Ty też jesteś zatroskany - rzekł Aldo z półuśmiechem. - Czy to za sprawą grobowca odkrytego przez pana Cartera w Dolinie Królów?

- Miał niesłychane szczęście! - westchnął Vidal-Pellicorne z oczami utkwionymi w suficie. - To grobowiec Tutenhamona, niewiele znaczącego faraona, który był u władzy zaledwie osiem lat, ale w tym czasie zgromadził wielki skarb pogrzebowy. Płakać mi się chce, kiedy myślę o moim drogim mistrzu, panu Loret, który usiłuje tam coś odkryć, ale bez żadnych rezultatów! To prawda, że my, Francuzi, nie mamy tak hojnego mecenasa, jakim jest lord Carnavon. Chciałbym to wszystko zobaczyć z bliska!

- A co stoi na przeszkodzie? Zrobiłeś jakiś postęp w sprawie Róży Yorku?

- Raczej nie. Zbadałem dwie ślepe uliczki, ale bez większego rezultatu. Napisałem nawet do Szymona z zapytaniem, czy nie wie nic o jakichś nowych śladach... Przyznaję, że zaczynam tracić nadzieję.

- A w sprawie Exton Manor nie ma nic nowego?

- Nie. Małżeństwo Killrenanów zdaje się żyć w doskonałej zgodzie. Słyszałem, że Yuan Chang miał jakieś drobne kłopoty, które pewnie opóźniły jego plany. Ale wszystko opowie ci sam pterodaktyl, bo zaprosiłem go na kolację. Ale właściwie dlaczego wróciłeś tak szybko?

Za całą odpowiedź Aldo podał mu list Anielki.

- No tak! - stwierdził Adalbert, oddając mu go po przeczytaniu. - Jej sprawy nie wyglądają najlepiej. Stanie przed sądem za jakieś dziesięć dni. Najpierw trochę żałowałem, że zaprosiłem Warrena, ale teraz myślę, że dobrze zrobiłem.

- Bardzo dobrze. Będę pilnie potrzebował przepustki do Brkton.

- Domyślam się. A teraz się rozpakuj, umyj i trochę odpocznij. Kolację podadzą o ósmej. * * *

Będąc policjantem, można być jednocześnie człowiekiem światowym, dlatego smoking komisarza w niczym nie ustępował smokingom gospodarzy.

- Cieszę się, że pana widzę! - powiedział Warren, ściskając dłoń Morosiniego. - Gdy dowiedziałem się, że przyjeżdża pan dzisiaj wieczór, zgodziłem się przyjąć zaproszenie na kolację. Lady Ferrals sprawia nam olbrzymie problemy.

- Sądziłem, że dowody na jej niewinność, które przedstawiłem, wyraźnie pokazywały, w jaki sposób jej małżonek został otruty.

- Wie pan dobrze, że te dowody nie są wystarczające. Jesteśmy prawie pewni, że była wspólniczką zabójcy, jeśli taki rzeczywiście istnieje. Poza tym jeden ze służących przysiągł, że kilkakrotnie widział lady Ferrals samą w biurze małżonka.

- Sądzę, że we własnym domu miała prawo wchodzić do wszystkich pomieszczeń.

- To dlaczego ciągle nam odmawia, ojcu, adwokatowi i policji, udzielenia pomocy w znalezieniu tego przeklętego Polaka?

- Może mnie zdecyduje się coś powiedzieć? Przyjechałem tu z powodu tego listu, proszę zobaczyć... .

Warren przeczytał go pospiesznie, a następnie zwrócił właścicielowi.

- Jutro otrzyma pan przepustkę. Przyniesie ją ordynans. Muszę wyznać, że pani Ferrals wpadła w depresję, kiedy dowiedziała się o pana wyjeździe do Wenecji.

- Wpadła w depresję?

- Niech pan spyta mecenasa Saint Albansa, z pewnością to potwierdzi. Dziękuję za szampana - dodał, zwracając się do Vidal-Pellicorne'a, który chciał podać mu kieliszek z trunkiem. - Przy jedzeniu piję tylko wino i to nie codziennie.

W rzeczywistości pił o wiele więcej, niż jadł. Aldo, który przez większość posiłku prawie się nie odzywał, dostrzegł, że w czasie jego nieobecności archeolog i policjant zaprzyjaźnili się. Ten fakt mógł okazać się bardzo użyteczny. Obaj mężczyźni rozmawiali o sprawie egipskiego grobowca, który, jak łatwo można było zauważyć, zawładnął umysłami Anglików. W obecności komisarza Aldo starał się nie okazywać frustracji.

Konwersacja była miła, uprzejma i fachowa nawet wtedy, gdy głos zabierał policjant, ale po jakimś czasie Aldo miał dość. Korzystając z okazji, że komisarz zaczął pastwić się nad pieczenia wołową, bez której nie mógłby się obejść posiłek żadnego Anglika, zapytał:

- Czy udało się panu odebrać Yuan Changowi diament Burgundczyka?

- Nie, pomimo dokładnej rewizji przeprowadzonej przez moich ludzi w Czerwonej Chryzantemie i w jego sklepie. Ale udało nam się zatrzymać Yuan Changa. Dzięki zeznaniom pewnej kobiety, przyjaciółki jednego z braci Wu, zdołaliśmy zastawić na niego pułapkę. Schwytaliśmy go na statku w czasie przejmowania dużej ilości opium i kokainy. Stracił zimną krew i dwóch policjantów zostało rannych. Zatrzymano go z grupą jego ludzi.

- A lady Mary?

- Grzeczna jak aniołek. Osobiście przesłuchałem Chińczyka i nie wchodząc w szczegóły, powiedziałem, iż wiem, że diament jest w jego posiadaniu, ale nie udało mi się go zmusić, by sypnął wspólniczkę. To człowiek bardzo cierpliwy i nie chce stracić atutu, który ukrywa w rękawie.

- W jakim stopniu lady Mary jest zamieszana w morderstwo Harrisona?

- Myślę, że odegrała rolę starej księżnej. Jest jej kuzynką i często ją odwiedzała, więc może znalazła sprzymierzeńców wśród ludzi, którzy usługiwali tej znanej ze skąpstwa staruszce; stąd kobieta, która jej towarzyszyła, i samochód. Chyba że był wynajęty. Pointer starał się coś ustalić, ale bez skutku. Tak więc nasza czarująca lady Mary wiedzie światowe życie, korzystając z rozgłosu, jaki przyniósł jej mężowi proces lady Ferrals. Prawie w każdy weekend organizuje przyjęcia w Exton Manor, który my nadal otaczamy dyskretnym nadzorem.

- A sir Desmond wciąż o niczym nie wie?

- Na temat działalności żony? Nie. Już panu mówiłem, że chciałbym ją złapać na gorącym uczynku. Ale o niebezpieczeństwie, jakie mu groziło ze strony Yuan Changa, tak. Po aresztowaniu Chińczyka powiedziałem mu, że według informacji, jakie posiadam, Chang ma chrapkę na kolekcję cesarskich jaspisów. Sir Desmond został więc ostrzeżony i powinien podjąć konieczne środki ostrożności.

- Nie przydadzą się na nic, jeśli nie podejrzewa żony, gdyż to na nią liczył Yuan Chang.

- Nie podejrzewa również, że jego dom jest nadzorowany. Szef bandy siedzi wprawdzie w więzieniu, ale to nie wystarczy. Wcześniej czy później przecież wyjdzie. Nie wiemy też, ilu ludzi zatrudnia. Obawiam się, że wielu. Więc...

- Wydaje się, że w tych warunkach pozostaje nam tylko czekać.

- Tym bardziej - dodał Vidal-Pellicorne, kiedy komisarz już sobie poszedł - że jest nam obojętne, czy znajdą ten fałszywy diament. Nas interesuje prawdziwy i zadaję sobie pytanie, czy któregoś dnia wpadniemy na jego ślad.

- Skoro pisałeś w tej sprawie do Aronowa, to poczekaj na odpowiedź. Może będzie miał jakiś pomysł, bo przecież zawsze wie o wszystkim najlepiej - odparł Aldo z lekką urazą, przypominając sobie spacer wokół Hyde Parku, kiedy to Szymon kazał mu obiecać, że zostawi sprawę Anielki w rękach Solmańskiego i adwokatów. - A teraz chciałbym już położyć się spać. Ciężka przeprawa przez kanał La Manche i zaniepokojony policjant to zbyt wiele dla takiego starego, zmęczonego człowieka jak ja...

Wsunąwszy się głęboko w fotel, Adalbert wyciągnął nogi w stronę ognia buzującego w kominku i zaczął szarpać niesforny kosmyk, który po raz kolejny spadł mu na brew.

- Jeszcze jedno małe pytanko, które cię nie zmęczy: co czujesz do lady Ferrals? Nadal ją kochasz, czy też może, przybywając jej na ratunek, jesteś jedynie posłuszny swemu słynnemu instynktowi rycerskiemu?

- Mój dobry człowieku, odpowiem ci na to pytanie po wizycie u niej.

* * *

Następnego dnia Aldo znalazł się ponownie w małym, szarym i źle oświetlonym pomieszczeniu, przy drewnianym stole, przy którym stały dwa krzesła. Drzwi się otworzyły, stanęła w nich strażniczka w uniformie i przepuściła przed sobą młodą wdowę. Aldo ukłonił się, tłumiąc westchnienie ulgi.

Przez całą drogę bardzo się obawiał tego, tak upragnionego, spotkania. Obawiał się, gdyż wiedział, że Anielka jest chora, i spodziewał się zobaczyć cień tej czarującej istoty.

Lękał się, że zobaczy bladą twarz naznaczoną trwogą i cierpieniem, podkrążone i zmęczone oczy. Ale Anielka wyglądała podobnie jak wtedy, gdy widział ją po raz ostatni: ta sama czarna sukienka opinała drobne i wdzięczne ciało, włosy kręciły się, tworząc aureolę wokół delikatnej twarzy o jasnej cerze, ale przede wszystkim w jej złocistych źrenicach dostrzegł iskierkę radości. Na jego widok uśmiechnęła się może niezbyt wyraźnie, ale jednak.

- Więc przyjechał pan? - szepnęła, jakby jeszcze w to nie wierząc.

- Czyż nie wezwała mnie pani?

- Tak... ale nie wierzyłam, że pan przyjedzie. Wanda mogła się pomylić, pisząc adres, list mógł nie dojść, a przede wszystkim mógł pan być nieobecny... Dlaczego pan wyjechał?

- Z banalnego powodu, byłem potrzebny w domu, ale jak pani widzi, nie wahałem się, aby przyjechać na wezwanie. Jak się pani czuje? Kiedy liczyłem na spotkanie ostatnim razem, leżała pani chora w więziennym szpitalu.

- Tak. Przez chwilę myślałam nawet, że umrę, i byłam z tego powodu zadowolona, ale teraz czuję się już lepiej, bo pan mi pomoże, nieprawdaż?

- Od dawna chcę pani pomóc - powiedział łagodnie z lekkim wyrzutem - i przyzna pani, że to nie z mojej winy nie jestem w stanie tego uczynić.

W nagłym porywie rzucił się w stronę jej wyciągniętych dłoni. Ujął je i przycisnął do siebie, zatroskany, że są takie chłodne.

- Mój Boże! Pani jest zimno!

Chciał wziąć ją w ramiona, ale przeszkodził mu w tym głos strażniczki:

- Musicie siedzieć po przeciwnych stronach stołu. Taki jest przepis.

- Cóż za głupi przepis! - jęknął Morosini i nie wypuszczając jej rąk, usadowił Anielkę na krześle, a sam usiadł naprzeciw niej. - No dobrze! Spróbujmy teraz popracować - powiedział z uśmiechem tak sugestywnym, że musiała mu odpowiedzieć tym samym.

Jednak był bardzo zaniepokojony. Czuł, że jest poruszona i zdenerwowana. Jej rozbiegane spojrzenie było spojrzeniem istoty wystraszonej, a wręcz zaszczutej. Czy w takiej sytuacji uda się mu skłonić ją do wyznań?

- Sądzę - niemal szepnął - że chce mi pani coś powiedzieć.

- Tak, i wydaje mi się, że jest pan jedyną osobą, której mogę to powiedzieć bez ryzyka i to z prostego powodu: Władysław nigdy pana nie widział i nie zna. Podobnie jak jego przyjaciele.

- Ale ja go znam - odparł Aldo, przywołując w pamięci obraz młodego człowieka w czerni, widzianego w parku w Wilanowie. - Jeśli ktoś mnie zainteresuje, nie zapominam jego twarzy. Może wie pani, gdzie można go znaleźć?

- Prawdopodobnie. Przypuszczam jedynie, gdzie może być, i wiem, że jego odnalezienie to jedyna szansa na moje uwolnienie.

- Czemu nie powiedziała pani o tym wcześniej? Jeśli nie policji, to przynajmniej ojcu?

- Ojcu? On uznaje jedynie rozwiązania siłowe. Gdyby znalazł Władysława, zabiłby go natychmiast, nie dając mu nawet czasu na wzięcie oddechu. Kieruje się wyłącznie nienawiścią.

- A może czasem kieruje się jednak miłością? Jest pani przecież jego córką, a jedynym sposobem, by panią uratować, jest doprowadzenie tego Polaka przed sąd...

- Może ma pan rację... Ale jeśli nawet to prawda, nie chcę ryzykować. Zbyt wiele złego mnie już spotkało.

- Jednego nie rozumiem. Po śmierci męża mogła pani oskarżyć Władysława i poprosić policję o ochronę. A pani pozwoliła się zaaresztować, zamknąć w więzieniu i zadawała się jedynie twierdzeniem, że jest niewinna. To jest bardzo głupie!

- Może zbyt uwierzyłam w reputację Scotland Yardu. Miałam nadzieję, że go odnajdą bez mojej pomocy. No i wierzyłam także jemu: „Bądź spokojna - mówił. - Gdyby nasze sprawy źle się potoczyły, będziemy wiedzieli, ja i moi przyjaciele, jak cię stamtąd wyciągnąć".

- I pani mu uwierzyła? Już chyba najwyższy czas, Anielko, żeby wyznała mi pani prawdę!

- Jaką prawdę?

- Co właściwie was łączy? Powiedziała mi pani, że był jej kochankiem, ale Wanda jest przekonana, że łączy was miłość taka, jaką opisują w romansach, że pani go kocha, a on panią wielbi.

Śmiech Anielki byłby uroczy, gdyby nie zabrzmiał tak smutno.

- Łatwo zgadnąć, jaka to miłość, skoro mnie opuścił. Biedna Wanda! Nigdy nie przestanie być dzieckiem wierzącym w bajki o bohaterach, które wszyscy tak chętnie powtarzają w mej drogiej Polsce!

- To, co myśli Wanda, to jedna sprawa, a co myśli pani, to druga. Proszę mi powiedzieć, czy kocha pani tego młodzieńca, bo mnie się wydaje, że tak.

Spojrzała z rozpaczą w dumną twarz tego, który siedział naprzeciw. Wpatrywała się w jego oczy, jakby się chciała w nich utopić.

- Wydaje mi się, że już mówiłam kilka razy: kocham pana i chcę do pana należeć. Zapomniał pan o naszym spotkaniu w ogrodzie zoologicznym? Chciałam zostać pańską kochanką nawet przed ślubem z Erykiem. Napisałam też o tym w liście...

- Trudno mi w to wszystko uwierzyć, Anielko. John Sutton twierdzi, że Władysław ponownie został pani kochankiem i że widział go wychodzącego z pani pokoju.

Znużona kobieta osunęła się na oparcie krzesła, cofnęła ręce z dłoni Aida i zamknęła oczy.

- Jeśli woli pan wierzyć temu podłemu kłamcy, to proszę bardzo. W takim razie sądzę, że nie mamy o czym rozmawiać... Proszę mnie zostawić losowi, jakikolwiek by miał być, i więcej o tym nie rozmawiajmy!

Wykonała ruch, jakby chciała wstać, ale Aldo, pochylając się w jej stronę, powstrzymał ją mocnym uściskiem dłoni.

- Ależ nie, będziemy rozmawiać! Nie sądzi pani chyba, że przebyłem taki szmat drogi, aby odejść z niczym? Gdyby nawet istniała tylko niewielka szansa, też spróbuję pani pomóc. A po odzyskaniu wolności zrobi pani z niej dowolny użytek. Czy jest takie miejsce, w którym, jak pani przypuszcza, mógłbym znaleźć Władysława? Może wrócił do Polski?

- Nie. Jestem pewna, że nadal jest w Anglii, gdyż uśmiercenie mego małżonka nie kończyło jego misji. Ale jeśli dam panu pewien adres, czy przysięgnie mi pan, że nie powie o tym ani mojemu ojcu, ani nikomu z policji, ani nawet mojemu adwokatowi?

- Nic nikomu nie powiem. Ma pani na to moje słowo.

- Czy będzie pan działać sam?

- Niekoniecznie. Ma pani coś przeciw Adalbertowi Vidal-Pellicorne'owi? Przecież już pani pomagał.

- Ten trochę postrzelony egiptolog? To on też jest tutaj?... - Uśmiechnęła się. - Jeśli chce panu pomóc, tym lepiej; okazał się dobrym przyjacielem w czasie tego okropnego ślubu, a Władysław go nie zna. Najlepiej by było, gdyby udało się panu uprowadzić Władysława, tak aby się wydawało, że ma pan z nim jakieś osobiste porachunki. Może wtedy uniknęłabym zemsty ze strony jego przyjaciół.

- Najlepiej by było, gdyby schwytała go policja, nawet przy udziale sir Desmonda. Ale proszę się nie niepokoić. Rozumiem, o co pani chodzi. Będę działał w taki sposób, aby nie znalazła się pani w niebezpieczeństwie. Dokąd mam się udać?

- Do Shadwell. To są przedmieścia Londynu. Przy Mercer Street jest polski kościół. Zakrystianinem jest tam przyjaciel Władysława. Jedyny, o którym mi wspominał. Z pewnością również jedyny, którego Scotland Yard nigdy by nie podejrzewał, bo to święty człowiek. Władysław powiedział mi o nim na wypadek, gdybym musiała się pilnie skontaktować lub znalazła, się w niebezpieczeństwie.

- Myślał o tym, aby zapewnić pani schronienie? - powiedział Aldo z nieukrywaną pogardą.

- Nawet wtedy, gdy mnie szantażował, nie przestawał powtarzać, że mnie kocha i chce być ze mną.

- Ale nie chciał umrzeć zamiast pani!... Cudownie! Cóż za wielkie serce! A według pani, na co teraz czeka, zamiast ruszyć z pomocą? Na proces? Nawet nie wpadł na pomysł, aby wysłać na policję list, choćby anonimowy, z informacją, że jest pani niewinna. Zbyt się obawiał, że nadawca zostanie odnaleziony? Nie tylko jest mordercą, ale i tchórzem!

Trzask otwieranych drzwi powiedział im, że nadchodzi strażniczka. Czas widzenia minął. Morosini musiał odejść. Nie próbował przedłużać spotkania.

Podniósł się i ucałował dłoń kobiety.

- Poruszę niebo i ziemię, żeby pani pomóc. Proszę się nie niepokoić.

- Niech mi pan tylko powie, że mnie kocha.

- Czyż pani tego nie wie? Kocham panią, Anielko, i uratuję! A jak nazywa się ten zakrystianin?

- Dąbrowski, Stefan Dąbrowski.

* * *

Shadwell stanowiło, w pewnym stopniu, pamiątkę po morskim imperium Anglii. Można się było cieszyć wspaniałym widokiem na ruch rzeczny, a poza tym otwarto tutaj, kilka miesięcy wcześniej, King Edward Memoriał Park, w którym znajdował się pomnik poświęcony wielkim marynarzom, takim jak sir Martin Frobisher, sir Hugh Willoughby i wielu innych, przemierzającym w XVI wieku morza i oceany ku chwale swojego kraju. Wszystko to dodawało pewnej szlachetności tej raczej spokojnej dzielnicy.

Mercer Street była krótka, a polski kościół raczej niewielki. Po wejściu do niego Morosini zmówił modlitwę, co pozwoliło mu rozejrzeć się po wnętrzu. Na szczęście było pusto. Znajdował się tu jedynie jasnowłosy, tęgi mężczyzna w zniszczonym, czarnym ubraniu, który zbierał resztki świec i kawałki wosku z jednej z tac przed figurką Najświętszej Panienki.

Domyślając się, że właśnie jego szuka, Aldo wyposażony w największą świecę, jaką udało mu się znaleźć, zbliżył się do ołtarza. Zapalił knot, nabił świecę na środkowe ostrze i przez chwilę milczał. Zakrystianin, odwrócony plecami, nie zwracał na Morosiniego najmniejszej uwagi, kontynuując pracę.

W końcu Aldo go zagadnął.

- Czy pan Stefan Dąbrowski? - zapytał po francusku.

Mężczyzna się odwrócił. Aldo przyglądał się jego potężnej posturze.

Spojrzenie brązowych oczu było dumne, szczere i spokojne.

Odpowiedział w tym samym języku.

- Tak, to ja. A kim pan jest?

- Moje nazwisko nic panu nie powie. Nazywam się Aldo Morosini, jestem wenecjaninem i antykwariuszem. Chciałbym z panem porozmawiać na osobności, aby nikt nie mógł nas usłyszeć.

- Możemy zostać tutaj. Nie ma tu nikogo z wyjątkiem tej, która może usłyszeć wszystko, ale niczego nie powtórzy - dodał, kłaniając się w stronę figury.

- Ma pan rację, szczególnie że w takiej obecności liczy się tylko szczerość. Powiem więc prosto z mostu: chciałbym zobaczyć się ze Stanisławem Rasockim, którego prawdziwe nazwisko brzmi Władysław Wosiński. Powiedziano mi, że pan go zna, więc proszę nie zaprzeczać, bo byłoby to kłamstwem.

- Rzeczywiście, znam go. Czego pan od niego chce?

- Chcę z nim tylko porozmawiać.

- A o czym?

- Jeśli pan pozwoli, ta sprawa dotyczy tylko nas obu.

- Kto pana do mnie skierował?

Pytania i odpowiedzi następowały z dużą prędkością. Aldo pomyślał, że ten młody człowiek wyglądający na bardzo spokojnego, był twardszy, niż można by go o to podejrzewać. Zerknąwszy szybko w stronę Madonny, jakby chciał ją przeprosić za kłamstwa, które będzie musiał wypowiedzieć, Aldo uśmiechnął się do Dąbrowskiego jak grzeczne dziecko.

- Pewien Polak, który pracuje w biurze poselstwa przy Portland Place. Ale równie dobrze mogłem się zwrócić do kogokolwiek z tej dzielnicy. Wszyscy pańscy rodacy z Londynu, a nie ma ich zbyt wielu, znają ten kościół, wikariusza i zakrystianina, bo to jedyny polski kościół. Jeśli się kogoś szuka, to z pewnością najlepsze miejsce, by o niego tutaj zapytać. Czy więc powie mi pan, gdzie znajdę Władysława?

- Czy jest pan jednym z jego przyjaciół?

- Powiedzmy, że mamy wspólnych przyjaciół, ale spotkałem go ostatniej wiosny w Wilanowie. Czy mam go opisać?

- Nie ma takiej potrzeby. Jeśli chce pan się z nim spotkać, musi pan pojechać do Warszawy. Wyjechał do Polski. Dobranoc!

Zdumiony Morosini uniósł brew, gdyż nie spodziewał się takiej odpowiedzi. - To wszystko?

- Tak. Jeśli pan pozwoli, muszę przygotować następną mszę.

- Tak po prostu wyjechał? A kiedy wraca?

- Z całym szacunkiem, proszę pana, niech pan nie zadaje głupich pytań. Dlaczego miałby wracać?

Odwrócił się i chciał się oddalić w stronę zakrystii, ale Aldo powstrzymał go mocnym uściskiem dłoni. Miał zamiar zakończyć te gierki słowne. Trzeba było działać stanowczo.

- Ano może dlatego, żeby uratować życie młodej kobiety, która w niego wierzyła, która dała mu schronienie pod swoim dachem, a którą zostawił jak ostatni tchórz.

Zakrystianin zbladł i zagryzł wargi. Jego źrenice zwęziły się w małe punkciki.

- Jest pan z policji? Byli już tutaj pańscy koledzy, więc powinienem był się domyślić, chociaż nie jest pan do tamtych podobny...

- Z tego prostego powodu, że nie jestem jednym z nich. Przysięgam na Madonnę! Chce pan zobaczyć mój paszport? - dodał, wyciągając dokument z wewnętrznej kieszonki.

Dąbrowski wziął go i zaczął oglądać, podczas gdy Aldo dodał:

- Jestem księciem i chrześcijaninem, i przysięgam na honor, że nikt mnie nie przysłał: ani Scotland Yard, ani hrabia Solmański, ani adwokat więźniarki, ani sama uwięziona. Ona przekazała mi tylko pana nazwisko, które dał jej Władysław na wypadek, gdyby z jakiegoś ważnego powodu musiał być powiadomiony. A powód jest bardzo ważny. Kiedy kocha się kobietę...

- On kochał ją zbyt mocno! Tymczasem ona bawiła się nim, jak kilkoma innymi, pośród których, jak mi się wydaje, pan również się znajduje. Gdyby jej pomógł, zawisłby na stryczku, a my, jego bracia, nigdy na to nie pozwolimy. Niech sama wybrnie z pułapki, w którą go wciągnęła! Zresztą powiedziałem panu: nie ma go tu, ale może pan pojechać do Warszawy i spróbować go przekonać. Zdziwiłbym się, gdyby to się panu udało.

- A ja zdziwiłbym się, gdyby on rzeczywiście opuścił ten kraj. Policja szuka go od wielu tygodni i wiedziałbym o tym. Nie wierzę w ten wyjazd.

- Nikt pana do tego nie zmusza. A teraz już pójdę, nadchodzą pierwsi wierni.

- Niezależnie od tego, gdzie się ukrywa, znajdę go, ale gdyby udało się panu go spotkać, proszę mu przekazać, że jestem gotów zapłacić poważną sumę pieniędzy za pisemne zeznanie, które uratuje lady Ferrals. Pomogę mu nawet uciec z Anglii, podając go za mojego sługę. Daję na to słowo honoru. Ale jeśli nie zrobi dla niej nic i pozwoli, aby ją skazano, przysięgam, że ją pomszczę!

- Jak pan sobie życzy. Nie mam już nic więcej do dodania Aldo nie nalegał. Kościółek zaczynał napełniać się wiernymi. Przeżegnał się przed ołtarzem, zginając szybko jedno kolano, i skierował się do wyjścia, przechodząc tuż obok Teobalda, który wszedł dyskretnie chwilę wcześniej i skorzystawszy z klęcznika, zagłębił się w modlitwie.

- Teraz pana kolej.

Morosini wiedział, że może Teobaldowi zaufać i że z pewnością uczepiwszy się zakrystianina, nie odpuści jak pies, który nie zostawia ulubionej kości.

Z rękami w kieszeniach płaszcza i w czapce nasuniętej aż na oczy Aldo miał właśnie opuścić kościół, kiedy przed wejściem zatrzymała się taksówka. Odwrócił głowę z powodu zwykłej ciekawości i rozpoznał hrabiego Solmańskiego, który poprosił kierowcę, aby na niego poczekał, i szybkim krokiem wszedł do kościoła. Zaniepokojony Aldo postanowił również wrócić do świątyni. Czy to możliwe, by Anielka powiedziała o wszystkim ojcu pomimo strachu, jaki przed nim czuła? W takim razie po co wzywałaby go na ratunek.

Msza już się zaczęła. Ksiądz odprawiał nabożeństwo wspomagany przez zakrystianina, który przywdział białą komżę. Ponieważ Solmański ukląkł w pierwszym rzędzie, Aldo wybrał miejsce przy Teobaldzie, który skierował ku niemu zdziwiony wzrok.

- Co się dzieje? - szepnął.

Ruchem głowy Morosini wskazał człowieka w eleganckim czarnym płaszczu.

- To Solmański. Zastanawiam się, po co tu przyszedł. Następnie, korzystając z tego, że około trzydziestu gardeł zaintonowało Tantum ergo, dodał:

- Długo tutaj nie pobędzie. Na zewnątrz czeka na niego taksówka. Jeśli podejdzie do zakrystianina, proszę zbliżyć się do nich dyskretnie.

Powiedziawszy to, odsunął się od Adalberta na odległość kilku krzeseł. Pozostało im tylko wysłuchanie mszy do końca.

Kiedy nabożeństwo się zakończyło, ksiądz i jego pomocnik udali się do zakrystii. Część osób pozostała jeszcze w kościele, inni wychodzili. Hrabia Solmański siedział przez chwilę, a następnie wstał i ruszył w stronę zakrystii. Aldo ani drgnął, a Teobald przesiadł się bliżej ołtarza.

Po chwili hrabia pojawił się w towarzystwie księdza, który odprawiał mszę. Wikary miał teraz na sobie czarną kurtkę, spod której wystawała sutanna, a na głowie czarny kapelusz. Rozmawiając po cichu, obaj mężczyźni wyszli z kościoła. Morosini ruszył w ślad za nimi. Ukryty w przedsionku zobaczył, jak wsiadają do taksówki, która natychmiast odjechała. Ponieważ nigdzie nie dostrzegł żadnego innego środka lokomocji, musiał zrezygnować ze śledzenia ich i ponownie wszedł do środka, gdzie Dąbrowski właśnie gasił wszystkie światła.

Teobalda nigdzie nie było. Z pewnością poszedł zobaczyć, czy z zakrystii nie ma wyjścia. Pojawił się po kilku sekundach i zobaczywszy Morosiniego, podszedł do niego.

- Nie ma żadnego innego wyjścia oprócz bramy głównej i małych drzwi tuż obok - szepnął. - Chodźmy stąd. Poczekam na niego za zewnątrz. Nie mam ochoty zostać zamknięty w środku.

- Chce pan, żebym był w pobliżu?

- To nie jest konieczne. Zostanę i zobaczę, czy nasz człowiek nie wyjdzie. Proszę wracać do domu, książę. Gdybym potrzebował pomocy, zadzwonię. Na rogu jest cukiernia, z pewnością mają tam telefon.

- Polska cukiernia? Odwiedziłem kilka takich w czasie wizyty w Warszawie. Zwykle mają bardzo dobre ciastka.

- Dobrze wiedzieć. A teraz proszę już iść, książę. Lepiej, żeby nie widziano nas razem.

Morosini przytaknął i rozpłynął się w wieczornej mgle. Po chwili złapał taksówkę, która odwiozła go do Chelsea, gdzie zastał pusty dom. Zamiast Adalberta czekał tylko liścik od niego, w którym przyjaciel napisał, iż udaje się do Whitechapl gdzie, bardzo możliwe, będzie coś do skoszenia.

Whitechapel! Dzielnica żydowska, która nie cieszyła się najlepszą sławą od czasu krwawych wyczynów Kuby Rozpruwacza. Cóż takiego Vidal-Pellicorne mógł tam „skosić". Morosiniemu nie spodobał się pomysł przyjaciela i fakt, że będzie się tam wałęsał samotnie o tak późnej porze. Wiedział jednak, że Adalbert jest ostrożny i przyzwyczajony do różnych dziwacznych wypraw, a pracując, nigdy nie wychodził z domu nieuzbrojony. W końcu Róża Yorku, którą tak trudno było odnaleźć, mogła w jakimś momencie swej burzliwej historii trafić w ręce panów lichwiarzy, którzy są przecież synami Izraela. Ale z drugiej strony, gdyby tak rzeczywiście było, jak to możliwe, że Szymon Aronow nic o tym nie wiedział?

- Ależ jestem głupi! - wykrzyknął po chwili zadumy. - Przecież Adalbert mówił, że pisał do Aronowa. Pewnie dostał odpowiedź.

Już nieco spokojniejszy, Aldo poszedł się wykąpać, a chwilę później, ponieważ nikt się nie pojawił, udał się do kuchni, skąd zabrał udko kurczaka na zimno, kawałek sera oraz kieliszek wina i zaniósł to wszystko do palarni, gdzie postanowił czekać na dalszy rozwój wydarzeń. Właśnie kończył posiłek, kiedy zadzwonił telefon. Podniósł słuchawkę i usłyszał lekko zdyszany głos Teobalda:

- Jestem na dworcu przy London Bridge. Nasz przyjaciel wybiera się do Eastbourne. Też tam pojadę i będę go śledził.

- Eastbourne? Co on tam zamierza robić?

- Właśnie tego chcę się dowiedzieć.

- Ja też. Jadę z panem.

- Nie ma już na to czasu. Pociąg odjeżdża za siedem minut. - To przyjadę następnym pociągiem. Zna pan Eastbourne?

- Nic a nic!

- Ja też nie, ale przypuszczam, że tuż przy dworcu są jakieś hotele. To jest bardzo popularne uzdrowisko. Spotkamy się w tym, który będzie się znajdował na wprost wyjścia z dworca... - A jeśli będą dwa?

- To w tym bardziej na prawo. Zarezerwuję tam dwa pokoje na moje nazwisko. Jeśli będzie pan w hotelu przede mną, proszę zrobić to samo. O której jest następny pociąg?

- O dwudziestej dwanaście. Na miejscu będzie około dwudziestej drugiej.

- Dobrze. Powodzenia, Teobaldzie, ale proszę nie podejmować żadnych działań beze mnie! Niezależnie od tego, co pan zobaczy, proszę najpierw spotkać się ze mną i wspólnie ustalimy, co robić dalej... Jeśli to jest to, co podejrzewam, ci ludzie mogą okazać się bardzo niebezpieczni. Ma pan broń?

- Zawsze, gdy kogoś śledzę.

- Dobrze, niech pan już idzie, bo spóźni się pan na pociąg.

Odłożywszy słuchawkę, Aldo włożył przybory toaletowe i trochę bielizny do walizeczki, ubrał się, napisał do Adalberta krótki, lecz wystarczająco jasny liścik, sprawdził, czyjego browning jest naładowany, wziął dodatkowe naboje, upewnił się, że ma wystarczającą ilość papierosów, pogasił światła, zamknął drzwi wejściowe na klucz i opuścił dom. Złapał taksówkę, która zawiozła go na dworzec przy London Bridge, gdzie wsiadł do pociągu, aby odbyć stukilometrową podróż.

Nie mógł zrozumieć, co ten polski, raczej biedny zakrystianin, miałby robić w Eastbourne. Sam nigdy tam nie był, ale to uzdrowisko powstałe w połowie minionego wieku z inicjatywy księcia Devonshire, aby zrobić konkurencję Brighton, cieszyło się wśród zamożnej arystokracji bardzo dobrą reputacją. Było to prawdopodobnie najbardziej zbytkowne miasteczko wzniesione między Portsmouth i Dover i nawet jeśli w chłodniejszych porach roku pustoszało, gdyż większość eleganckich mieszkańców je opuszczała, to zawsze pozostawało ulubionym miejscem wypoczynku bogatych warstw społecznych.

Dotarłszy około godziny dwudziestej drugiej piętnaście do Eastbourne, Morosini od razu odnalazł upragniony hotel, prawie na wprost wyjścia. Był to Terminus. Skromny przystanek dla podróżnych będących przejazdem lub w podróży służbowej nie mógł się równać z okazałymi pałacami wzniesionymi nad brzegiem morza, ale ten rodzaj hoteli był bardzo wygodny, ponieważ nikt nie zwracał szczególnej uwagi na wchodzących i wychodzących klientów. Aldo zaanonsował się jako pan Morosini i zarezerwował dwa pokoje, za które zapłacił z góry: jeden dla siebie, drugi, tuż obok, dla służącego Adalberta, który z powodu spraw rodzinnych miał do niego dołączyć dopiero w godzinach nocnych. Zaspany portier, który stał się głuchy i ślepy po otrzymaniu szczodrego napiwku w wysokości jednego funta, podał Morosiniemu dwa klucze, informując, że pokoje są na trzecim piętrze, a winda jest, niestety, popsuta. Obiecał też, iż za chwilę przyniesie osobiście do pokoju butelkę whisky, wodę sodową i dwie szklanki, o które poprosił Morosini.

Zainstalowawszy się w pokoju, Aldo przygotowywał się na długie oczekiwanie, które okazało się krótsze, niż się spodziewał. Tuż po północy dało się słyszeć pukanie do drzwi i do pokoju wszedł Teobald.

Morosini podał mu napełnioną szklaneczkę, którą mężczyzna przyjął z wdzięcznością i opróżnił jednym haustem.

- Czy śledził pan przez cały czas naszego przyjaciela?

- Nie - odparł Teobald - chyba że życzy pan sobie, abym teraz pojechał za nim do Londynu. Zostawiłem go na dworcu, gdzie oczekuje na pierwszy poranny pociąg. W domu, do którego się skierował, przebywał około godziny. Chociaż nazwanie tego miejsca domem nie jest do końca właściwe, bo wszedł do pięknej willi. I to nie kuchennymi drzwiami! Trudno uwierzyć.

- Może mi pan opisać tę willę i powiedzieć, gdzie ona się znajduje?

- Przy Grand Paradę, alei spacerowej, która biegnie wzdłuż morza. Stoją przy niej najpiękniejsze hotele. Najprościej będzie, jeśli zaprowadzę tam pana, książę.

- Już i tak bardzo się pan natrudził. Proszę mi wytłumaczyć, jak tam dojść, i zostać w hotelu.

- Dziękuję bardzo za tę propozycję, książę, ale nie znam wystarczająco dobrze miasta, aby opisać panu drogę. Wolę tam pana zaprowadzić, to nie jest daleko. Tym bardziej, że ta szklaneczka postawiła mnie na nogi!

- W takim razie idziemy!

Opuścili hotel niezauważeni przez nikogo; portier spał snem sprawiedliwego, pochrapując.

Jak powiedział Teobald, droga nie była daleka. Po chwili mężczyźni dotarli na Grand Paradę: zadziwiające skupisko budynków z epoki wiktoriańskiej. Tutaj nawet latem musiał panować błogi spokój, ceniony ponad wszystko przez arystokrację, która tolerowała jedynie towarzystwo morza. O tej późnej porze to właśnie morze było u władzy. Jedynie szum morskiej kipieli zakłócał ciszę ciemnej i przepełnionej zimnem i wilgocią nocy.

Willa, przed którą się zatrzymali, nie zyskała uznania w oczach wenecjanina. Był zbyt przesiąknięty czystym pięknem Wenecji, aby mógł mu się spodobać ten przedziwny zbiór wieżyczek, kopułek, dzwonnic, pilastrów, tarasów i kolumn, gdzie można było dostrzec rękę Paxtona* i jego kolegów po fachu.

* Joseph Paxton (1803- I865) - angielski ogrodnik i architekt. Zaprojektował między innymi londyński Crystal Palące.

- Prawdziwy tort weselny! - mruknął. - To tutaj?

- Tak, to tutaj! Nie ma zbyt wielu innych narożnych budynków.

- Nigdy nie przekonam się do angielskich gustów. Gdzie się wchodzi?

- Jeśli chce pan zadzwonić do drzwi, to tutaj - powiedział Teobald, wskazując na olbrzymie, łukowate wejście osłonięte daszkiem, do którego prowadziło kilka stopni. Cztery olbrzymie okna wychodziły bezpośrednio na nadmorski bulwar. - Drzwi dla służby znajdują się od strony drugiej ulicy.

Aldo nie odpowiedział. Szacował wzrokiem wysokość piętra, gdzie przez dwa okna podkreślone gotyckim balkonem przenikało trochę światła. Mimo wszystko wiktoriański styl miał również pozytywne strony, gdyż jego chropowatość mogła okazać się bardzo użyteczna dla kogoś, kto chciałby spróbować wdrapać się po murze.

Ten pomysł podobał mu się coraz bardziej.

Rozejrzał się szybko po okolicy i ocenił swoje szanse, które wydawały się duże. Noc była ciemna, tylko gdzieniegdzie tlił się skąpy płomyk lamp gazowych. W lecie wszystkie domy i hotele były z pewnością skąpane w świetle.

Zdjąwszy płaszcz, aby nie krępował mu ruchów, rzucił go w ramiona Teobalda.

- Proszę tu na mnie poczekać, ale tak, żeby nikt pana nie widział. Proszę też uważać, jak będzie obchód, ale jeśli nie wrócę za godzinę, niech pan powiadomi policję.

Wierny lokaj przytaknął, nie komentując poleceń Morosiniego. Był zbyt przyzwyczajony do ekstrawagancji swego pana, by dziwić się poleceniom.

Tym bardziej, że podobnie jak Romuald, jego brat bliźniak lubił odrobinę niebezpieczny styl życia. Mruknął tylko:

- Książę nie chce, bym mu towarzyszył?

- Nie, dziękuję. W tego typu sprawach osoba stojąca na czatach to bardzo cenna pomoc. Proszę tylko życzyć mi szczęścia.

- Książę pan nie powinien w to wątpić!

Aldo zaczął wspinać się po olbrzymich, narożnych kamieniach, nad którymi znajdował się gzyms, tym bardziej interesujący, że Morosiniemu się wydało, iż dostrzegł na tym poziomie lekko uchylone okno. Po raz pierwszy w życiu miał wejść do kogoś przez okno, ale nie odczuwał z tego powodu najmniejszych wyrzutów sumienia. Raczej radosne podniecenie, które przywołało na myśl Adalberta. Nagle zrozumiał trochę perwersyjną radość, jaką odczuwał jego przyjaciel, kiedy odkładając na bok swe oficjalne zajęcia archeologa, wykonywał dla najwyższego dobra Francji zadania balansujące na granicy prawa. Aldo robił to teraz dla dobra drogiej jego sercu kobiety. Było to przecież prawie to samo...

Skoczywszy bezszelestnie przez uchylone okno, znalazł się w ciemnościach, wplątany w fałdy jedwabnych zasłon, które starannie za sobą zasunął, kiedy tylko udało mu się z nich wymotać. Na małą chwilę zapalił kieszonkową latarkę, by zobaczyć, gdzie się znajduje. Stwierdził, że jest to pokój zamieszkany z pewnością przez kobietę, dość zagracony, w którym nie było nikogo. Na toaletce znajdowało się mnóstwo przedmiotów, wszędzie leżały porozrzucane elementy garderoby, a zapach perfum mieszał się z zapachem cygar. Pokój należał zapewne do małżeństwa, a ponieważ nie położyło się ono jeszcze spać mimo tak późnej pory, zapewne przebywało gdzieś w pobliżu. Może w sąsiednim pomieszczeniu, w którym świeciła się lampa.

Aldo zbliżył się do drzwi obok, ostrożnie, lecz stanowczo chwycił za klamkę i uchylił je nieco. Tylko na tyle, by dostrzec męskie stopy spoczywające na pufie z brązowego aksamitu. Chciał właśnie rozewrzeć drzwi nieco szerzej, gdy nagle, coś wzmogło jego czujność, drugie wejście otworzyło się gwałtownie i prawie natychmiast dał się słyszeć męski głos:

- Nie ma pan zamiaru iść spać? Jest odpływ, tej nocy nic z tego nie będzie.

- Jestem ciekaw, czy w ogóle kiedyś to nastąpi. Czekam już kilka tygodni! - mruknął inny męski głos, z wyraźnym akcentem środkowoeuropejskim. - Najwyższy czas, żeby się pospieszyć. Dzisiejsza wieczorna wizyta bardzo mnie zaniepokoiła.

- Masz rację. Muszę jutro rano pojechać do Londynu i zbadać, jak się sprawy mają... Mieliśmy pecha, że teraz wydarzyła się ta historia z handlem opium i to zabójstwo jubilera, którym Pałac Buckingham bardzo się interesuje. Cała policja została postawiona na nogi, więc moment nie jest najlepszy na handel bronią.

- Możliwe, ale nie chcę już się tutaj ukrywać. Szuka mnie ten Włoch i jeśli znalazł Dąbrowskiego, to może również trafić do mnie.

- Dąbrowski wie, co robi, i jest pewien, że nie był śledzony.

Ukryty w ciemnym kącie Aldo pogratulował w myślach Teobaldowi, który tak dobrze się spisał.

- Jednak - kontynuował głos po angielsku - trzeba podjąć środki ostrożności. Porozmawiam z panem Simpsonem, aby znalazł nową kryjówkę do czasu pańskiego wyjazdu. Nie wiem, czy będzie równie pewna jak ta tutaj, ale zrobimy, co w naszej mocy. A teraz niech pan kładzie się spać. Ja też idę się położyć.

Po wyjściu rozmówcy człowiek, co do którego Morosini miał prawie całkowitą pewność, że jest Władysławem, westchnął głęboko, wstał, zgasił lampę i ruszył w kierunku Aida, który cofnął się w stronę okna, ale nie miał czasu, by schować się za zasłonę. Pokój zalało światło. Szybkim ruchem Aldo wyciągnął rewolwer i wycelował go w stronę zbliżającej się postaci, którą rzeczywiście okazał się Władysław.

- Dobry wieczór - powiedział tak spokojnie, jakby spotkał znajomego na rogu ulicy.

Młody człowiek drgnął, spoglądając z zaskoczeniem na wysoką postać nieznajomego, którego jasnoniebieskie oczy zdawały się przygważdżać go na miejscu.

- Kim pan jest?

- Włochem, o którym panu przed chwilą wspomniano. Ten pański zakrystianin był jednak śledzony, chociaż się tego nie domyślił.

Mówiąc to wszystko, Aldo myślał jednocześnie, że student anarchista nie zmienił się tak bardzo od czasu, gdy widział go w parku w Wilanowie: nadal był śniady, miał marzycielski wyraz twarzy, nieco zwichrzone włosy i ślad kilkudniowego zarostu. Nie było w nim niczego takiego, co mogłoby wytłumaczyć miłość, która skłoniła tę uroczą dziewczynę do popełnienia morderstwa.

- Czego pan chce? - zapytał Władysław.

- Chyba się pan domyśla. Żeby wyciągnął pan Anielkę z tej sytuacji, w której znalazła się z pana powodu. Jestem gotów ofiarować za to pieniądze i pomóc wrócić panu do Polski.

- Na niczym nie zależy mi bardziej, jak na wyjeździe. Ale kto twierdzi, że to z mojego powodu Anielka jest w tej trudnej sytuacji? Sama się w to wpakowała!

- Czyżby? To co pan robił u niej w domu? O ile wiem, to nie ona sprowadziła pana z Polski!

- To prawda. Prosiłem ją tylko, by pomogła mi w pewnych sprawach... Ale, czy nie mógłby pan opuścić pistoletu? Chyba nie chce mnie pan zabić?

- Chwilowo tego nie planuję, bo jest pan więcej wart żywy niż martwy. Niech więc zostanie tak, jak jest. Proszę mi opowiedzieć o tych pewnych sprawach, w których zgodziła się panu pomóc, gdyż pan ją podobno szantażował, czyż nie?

- Trochę... Cel uświęca środki, a my potrzebujemy pieniędzy i broni. Okazja była wprost wymarzona: moja piękna przyjaciółka wychodząca za mąż za najpotężniejszego w Europie handlarza bronią.

- Po co, u diabła, tak bardzo potrzebujecie tej broni? O ile wiem, Polska to wolny kraj!

- Tak pan uważa? Od razu widać, że nie zna pan sławnego marszałka Piłsudskiego, naszego bohatera narodowego. Zastanawiam się, co Włoch może wiedzieć o polskich sprawach.

- Wystarczająco, aby wiedzieć, że wspomniany przez pana Piłsudski nie jest już u władzy...

- Ale powróci, bo wszystkie sprawy kręcą się wokół niego. Pan powiada, że Polska jest wolna! Niech pan sobie wbije do głowy, że Piłsudski to nikt inny tylko dyktator, a my nie chcemy dyktatora. Nawet jeśli jest Polakiem!

- To czego chcecie, pan i pana przyjaciele anarchiści? Rewolucji jak w Rosji?

- To nie pana sprawa. W każdym razie, co do lady Ferrals, nie zamierzam brać na siebie odpowiedzialności za śmierć jej męża. Nie mam z tym nic wspólnego!

- I pewnie dlatego uciekł pan z domu, gdy tylko on osunął się na ziemię?

- Proszę postawić się na moim miejscu! Domyśliłem się, że zaraz zjawi się policja i zostanę aresztowany.

- Ale nie zapomniał pan zabrać ze sobą klejnotów lady Ferrals?

- Niczego nie ukradłem. Sama mi je dała, abym je spieniężył.

Morosiniego zaczęło mdlić od tych opowieści, lecz nie mógł się powstrzymać od szyderczego śmiechu, myśląc o tym, że Wanda uważała tego chłopaka niemal za świętego. Rycerz! Legendarny wielbiciel! Cóż za groteska!

- Trudno uwierzyć, że Anielka była tak głupia, myśląc, że ją pan kocha.

Spięta twarz chłopaka złagodniała.

- Ale to prawda. Kochałem ją do szaleństwa i sądzę, że nadal ją kocham. Ale nie aż tak, abym dał się za nią powiesić.

- Woli pan zatem, żeby to ona została powieszona? Sądzi pan, że zabiła?

Władysław przeciągnął drżącą ręką po zwichrzonych włosach.

- Może. Nie wiem. Brytyjski sąd musi jej to udowodnić.

- A ja sądzę, że brytyjski sąd z większą łatwością udowodniłby pańską winę. Jeśli chce pan znać moją opinię, to uważam pana za tchórza.

- Zabraniam panu mnie obrażać. Gdybym miał choć jedną szansę, by ją uratować, nie narażając życia, zrobiłbym to.

- Właśnie chcę dać panu taką szansę! W zamian za pewną sumę pieniędzy spisze pan swoje zeznanie, które zostanie przekazane policji po naszym wyjeździe. Wywiozę pana z Anglii, zapewniając fałszywą tożsamość, a później powrócę.

- Ale co miałbym zeznać? Że go otrułem?

- Oczywiście. Jestem o tym święcie przekonany.

- Chyba pan zwariował! Tak jak ja zwariowałem, gdy zdecydowałem się wejść do tego przeklętego domu przy Grosvenor Square. Nie wyobraża pan sobie, jaka atmosfera tam panowała! W powietrzu wisiała nienawiść. Było nas trzech, pragnęliśmy tej samej kobiety, a ona bawiła się nami...

- Ale, o ile mi wiadomo, to właśnie pana obdarzyła swoimi względami? - powiedział Morosini lodowatym tonem, któremu odpowiedział gorzki śmiech Władysława.

- To prawda. Przez jakiś czas uprawialiśmy nasze gierki jak za warszawskich czasów, ale czułem, że się zmieniła. Tam mnie kochała. Tutaj chciała, abym uwolnił ją od człowieka, którego nienawidziła. Ale to nie ja to uczyniłem.

- Czyżby? No to przekonamy się o tym, jeśli nie zechce pan zaakceptować mojej propozycji - westchnął Aldo. - Pójdzie pan ze mną i powie pan wszystko policji. Proszę tędy - dodał, wskazując okno lufą pistoletu.

- Mam wyjść tędy?

- Ja przez nie wszedłem, a pan jest przecież młodszy. Bez obaw.

Chciał dodać: „Ktoś czeka na pana na dole", ale nie zdążył. Uderzony w skroń jakimś przedmiotem, Morosini wydał krótki okrzyk, po czym, wypuszczając rewolwer z dłoni, runął jak długi na posadzkę.

Rozdział dziesiąty

W którym dokonuje się kilku szczególnych odkryć

Kiedy Morosini odzyskał przytomność, stwierdził, że znajduje się w głębokich ciemnościach. Czuł się wyjątkowo kiepsko. Głowa bolała go coraz bardziej. W ustach miał knebel. Ciało ułożone w bardzo niewygodnej pozycji, całe obwiązane sznurem, co chwila przesuwało się i uderzało o jakąś skrzynkę. Działo się tak za sprawą ruchu samochodu, w którym się znalazł, a który podskakiwał na drodze pełnej kolein.

Zebrawszy myśli, doszedł do wniosku, że jego sytuacja nie jest godna pozazdroszczenia. Całkiem możliwe, że czekało go najgorsze. Dokąd go wieziono? Domyślił się, że wyjechali z miasta. Ale w jakim kierunku? Bardzo szybko otrzymał odpowiedź, kiedy, poprzez hałas silnika, rozpoznał głos Władysława:

- Nie jedźmy zbyt daleko! Wie pan przecież, że te skaliste brzegi są niebezpieczne.

- Znam je lepiej niż pan - mruknął człowiek, który niedawno zapowiadał, że idzie spać. - Wiem, gdzie się zatrzymać, żebyśmy nie musieli nieść go zbyt daleko. Ten drab jest ciężki!

Masz ci los - pomyślał Morosini posępnie. - Jeśli te dwa typki wrzucą mnie do morza z takiej wysokości, to się nie uratuję.

Nigdy nie obawiał się śmierci, o którą nieraz otarł się w czasie wojny, i obojętne mu było, w jaki sposób umrze, ale koniec, który miał go spotkać, wydawał mu się nieelegancki: nie podobało mu się, że zostanie wrzucony do morza jak wór śmieci i że będzie musiał tak nagle zakończyć swoje pasjonujące życie.

- Tutaj - powiedział kierowca. - Znalazłem odpowiednie miejsce! Pospieszmy się, żeby nie wpaść na patrol celników.

Kiedy otworzyli tylne drzwi furgonetki, by wyciągnąć Morosiniego na zewnątrz, ten dostrzegł, że noc jest jaśniejsza. Było teraz znacznie mniej mgły; odpływ oczyścił nieco skaliste wybrzeże. Od czasu do czasu białe światło latarni morskiej omiatało chmury. Anioł Stróż Władysława chwycił za sznury, którymi książę był związany, i bez skrupułów rzucił go na ziemię. Morosini jęknął z bólu. Ku jego zdziwieniu Władysław zaprotestował.

- Chyba nie musi pan narażać go na takie cierpienie?

- Za chwilę przestanie cierpieć. No, panie wrażliwe serce, niech pan go chwyci za nogi!

Mężczyźni podnieśli go z ziemi i ruszyli w drogę. Czując, że jego życie dobiega kresu, Aldo zmówił w myślach modlitwę i otworzył oczy, by popatrzeć na niebo, w którym miał nadzieję znaleźć się wkrótce. Było ciemne i bezgwiezdne. Dumne, angielskie niebo, tak mało przyjazne! Jakże pięknie byłoby umrzeć pod niebem weneckim, aksamitnym i łagodnym. Jedynym pocieszeniem dla księcia była myśl, że wkrótce z pewnością spotka matkę...

Nagle jego wniebowstąpienie zostało gwałtownie przerwane. Ktoś krzyknął:

- Połóżcie go ostrożnie na ziemi i ręce do góry! Jeden podejrzany ruch i strzelam. A strzelam celnie!

Teobald! Bóg jeden wie, jakim cudem udało mu się pojechać za porywaczami. Aldo mógł znowu zacząć cieszyć się z życia. Kontakt z ziemią był nieco gwałtowny, bo zamiast położyć go ostrożnie, dwaj nicponie po prostu wypuścili księcia z rąk. Na szczęście trawa była gęsta i miękka, więc wylądował, nie robiąc sobie większej krzywdy.

Któryś z porywaczy zaczął strzelać, ale Teobald nie pozostał dłużny. Dał się słyszeć wystraszony głos Władysława:

- Uciekajmy!

Porywacze wzięli nogi za pas. W świetle latarni morskiej Morosini dostrzegł, jak rzucili się w stronę samochodu. Władysław usiadł za kierownicą. Drugi z mężczyzn trzymał się za zranione ramię. Aldo nigdzie nie dostrzegł Teobalda. Samochód gwałtownie się cofnął i wykonał półobrót. Reflektory się zapaliły i wkrótce można było dostrzec tylko tylne czerwone światła pojazdu, który miał stać się karawanem dla Morosiniego. Wkrótce i one zniknęły w czeluściach nocy.

Po chwili Aldo mógł przestać niepokoić się o los wiernego sługi. Na skałach dostrzegł ślizgającą się wiązkę światła jego latarki. Aby zwrócić na siebie uwagę, książę zaczął jęczeć i już po kilku sekundach Teobald klęczał obok niego.

- Bardzo boli? Morosini jęknął.

Wierny sługa wyciągnął mu szybko knebel z ust. Aldo mógł wreszcie zaczerpnąć świeżego powietrza.

- Zawdzięczam panu życie, mój stary! - westchnął, podczas gdy Teobald usiłował rozetrzeć jego obolałe członki. - Jak to się panu udało?

- Usłyszałem krzyk i pomyślałem, że coś się stało. Więc wspiąłem się po murze, jak wcześniej pan to uczynił, i zobaczyłem, że ci dwaj ludzie wiążą pana i kneblują. Jeden z nich mówił o skalistym wybrzeżu przy Beachy Head, więc pomyślałem, że na pewno nie będą tam pana nieśli na plecach. Zszedłem do garażu i zobaczyłem, jak wyjeżdża z niego furgonetka, więc uczepiłem się tyłu.

- To było raczej ryzykowne.

- Robiłem to już parę razy. Gdyby mi się nie udało, przestrzeliłbym opony, ale to byłoby jeszcze bardziej ryzykowne. Nie wiedziałem, ilu ich jest w tym domu, więc gdyby mnie osaczyli, moglibyśmy obaj zginąć.

- Widziałem tylko tych dwóch. Aj! Czuję się jak kupa zardzewiałego złomu... - dodał Aldo, usiłując rozprostować ręce i nogi.

- Uda się panu dojść do miasta?

- Nie mamy innego wyjścia. Idziemy!

Morosini wraz ze swym wybawcą, na którym się wsparł, ruszyli w stronę Eastbourne. Jego luksusowe, białe budynki zaczynały się wyłaniać w świetle wstającego dnia. Kiedy doszli do pierwszych domów, księciu zaczęło kręcić się w głowie i musiał na chwilę przysiąść na murku.

- Nie ma pan, przez przypadek, czegoś mocniejszego? - spytał.

- Niestety nie. I bardzo żałuję, boby się nam obu bardzo przydało. Ale zapukam do któregoś z tych domów i poproszę o pomoc.

Teobald nie skończył jeszcze mówić, gdy drzwi jednego z budynków się otworzyły i stanął w nich policjant poprawiający kask na głowie. Dostrzegł mężczyzn i podszedł do nich.

- Panowie, mogę jakoś pomóc? Nie wyglądacie najlepiej.

- Chętnie skorzystamy z pomocy - westchnął Aldo, rzuciwszy przedtem ostrzegawcze spojrzenie w stronę Teobalda. - Wczoraj wieczorem spacerowałem po tym uroczym skalistym wybrzeżu i miałem wypadek. Wpadłem w skalną szczelinę. Straciłem przytomność i znalazł mnie dopiero mój sekretarz, który, zaniepokoiwszy się moją nieobecnością, wyruszył na poszukiwanie.

- To prawda, nasze skaliste wybrzeże jest piękne, ale to duża nieostrożność spacerować tam wieczorem - powiedział policjant poważnym tonem, który utwierdził Morosiniego w przekonaniu, że lepiej nie wspominać o tym, co się wydarzyło. Policjant dodał zresztą z nutą podejrzliwości w głosie: - Cóż za dziwaczny pomysł, żeby spacerować nad morzem wczorajszego wieczora. Przecież było brzydko. Poza tym wygląda pan na cudzoziemca.

- Bo nim jestem. Książę Morosini z Wenecji, do usług. Jestem nieuleczalnym romantykiem. Uwielbiam spacerować o zmierzchu w miejscach leżących na krańcu świata. To koi moje zranione serce...

Przypuszczał, że policjant go zrozumie. I rzeczywiście zapytał natychmiast:

- Ale nie miał pan czasem zamiaru popełnić samobójstwa?

- Gdybym miał taki zamiar, z pewnością nie byłoby mnie dziś tutaj. Skaliste wybrzeże idealnie się do tego nadaje. Proszę posłuchać, sierżancie, wszystko, czego teraz pragnę, to napić się czegoś ciepłego lub czegoś mocniejszego, a potem pójść do hotelu i przebrać się przed podróżą do Londynu.

- Dobrze. Zapraszam do siebie. Pani Potter, moja żona, zaparzy wam dobrej herbaty, a ja sprowadzę samochód. W jakim hotelu jesteście panowie zakwaterowani?

- W Terminusie. Ulokowaliśmy się w pierwszym lepszym, jaki się trafił po wyjściu z dworca.

- Książę powinien był sobie znaleźć coś lepszego. Mamy tutaj najlepsze hotele w kraju: Cavendish, Grand, Burlington...

Domyślając się, że będzie musiał wysłuchać nazw wszystkich hoteli oraz zapoznać się ze szczegółowym opisem uroków Eastbourne, Aldo zaczął udawać, że źle się czuje. Otrzymał kilka cucących klepnięć w policzki, a następnie obaj mężczyźni poprowadzili go pod rękę do domu sierżanta Pottera, gdzie młoda kobieta, jego żona, przypominająca dorodne jabłuszko, zaparzyła gościom herbaty. Książę nie omieszkał zwracać się do niej jak do prawdziwej damy.

Mimo nieco ociężałego wyglądu jej małżonek nie był aż tak głupi, na jakiego wyglądał. Kiedy samochód policyjny wiózł ich z powrotem do hotelu, zadał kolejne pytanie wskazujące na to, że wyjaśnienia Aida nie przekonały go do końca.

- Jeśli dobrze zrozumiałem, przyjechał pan z sekretarzem tylko po to, aby pospacerować po skalistym wybrzeżu, i teraz pan wyjeżdża do Londynu?

- Wiem, że to może wydawać się dziwne, ale miałem ochotę na taką romantyczną przechadzkę. Wprawdzie jestem cudzoziemcem, lecz angielski styl życia bardzo mi odpowiada i wiele słyszałem o urokach Eastbourne. Chciałem się o nich przekonać osobiście. Zastanawiam się, czy w przyszłym sezonie letnim czegoś tu nie kupić lub nie wynająć...

- Rozumiem. O jaki rodzaj domu panu chodzi? O wiejski domek, taki jak mój?

Samochód jechał przez Grand Paradę. Aldo wpadł na pewien pomysł i zwlekał z odpowiedzią, dopóki nie dostrzegł fasady domu, który trudno byłoby mu zapomnieć.

- Pański domek jest czarujący - powiedział w końcu - ale potrzebowałbym czegoś większego, gdzie mógłbym zapraszać przyjaciół. Lubię gości, więc odpowiedni dla mnie byłby... proszę popatrzeć! Taki dom jak ten! Wydaje się doskonały.

Początkowo nieco zaskoczony, sierżant Potter wybuchnął gromkim śmiechem.

- No, no, rzeczywiście! Nie jest pan wcale wybredny! Tylko że ten dom nie jest ani na sprzedaż, ani do wynajęcia.

- Jest pan pewien? - zapytał Morosini. - Może gdybym zaproponował wysoką cenę?

- Może pan proponować miliony, to niemożliwe! Pragnę pana poinformować, sir, że willa ta należy do Jej Wysokości księżnej Danvers...

- No tak, oczywiście! - rzekł Aldo, drapiąc się po brodzie, aby ukryć zaskoczenie. - W tej sytuacji muszę poszukać czegoś innego. * * *

Kilka godzin później, siedząc tuż przy kominku w wygodnym fotelu z czarnej skóry w salonie w Chelsea, Adalbert przysłuchiwał się opowieści przyjaciela o jego zadziwiającej wyprawie i nawet przez chwilę nie starał się ukryć zaskoczenia.

- Dom księżnej służy za schronienie dla domniemanego zabójcy Ferralsa? Przecież wiadomo, że ona bardzo go lubiła, a on wspomagał ją finansowo, aby mogła prowadzić życie na poziomie godnym jej rangi. To jakaś szalona historia.

- Zastanawiałem się nad tym w drodze powrotnej do Londynu i doszedłem do wniosku, że nie jest to, być może, całkiem pozbawione sensu. Jeśli dobrze zrozumiałem rozmowę mężczyzn, którzy o mało mnie nie zabili, Władysław czeka na statek, którym popłynie do Polski z dostawą broni. Nadążasz?

- To pewne, taka rezydencja jest idealnym miejscem na prowadzenie potajemnego handlu, nawet jeśli wydaje się to trudne do wyobrażenia.

- No właśnie. Sir Eryk sprzedawał broń oficjalnie. Przynajmniej tak się wydawało. Ale może to był jedynie czubek góry lodowej, jeśli mogę tak powiedzieć. Jestem jednak przekonany, że duża część jego działalności była prowadzona nielegalnie i że księżna mu w tym pomagała, prawdopodobnie nieświadomie...

- Co chcesz przez to powiedzieć?

- Ze wydaje mi się zbyt głupia na to, aby zajmować się tak delikatnymi sprawami. Ale o czymś sobie przypomniałem. Ci dwaj mężczyźni rozmawiali o jakimś Simpsonie, z którym mieli się skontaktować możliwie jak najszybciej.

- Znasz go?

- Powiedzmy, że go już spotkałem, właśnie u lady Danvers. To jej majordomus.

Odświeżony, jakby nie spędził nocy na skalnym urwisku, lecz we własnym łóżku, do salonu wkroczył Teobald, niosąc tacę z kawą. Usłyszawszy ostatnie zdanie, powiedział:

- Za przeproszeniem, po tym, co książę opowiedział mi w pociągu, ośmielam się przypuszczać, że Jej Wysokość nie ma pojęcia, co dzieje się w jej domu.

- Przecież nie może być aż tak naiwna! - stwierdził Vidal-Pellicorne, rozkoszując się zapachem kawy. - Chyba musiała zdawać sobie sprawę, skąd pochodzą pieniądze, które otrzymywała?

- Pewnie tak. Może Simpson kontynuuje ten lukratywny proceder nawet teraz, po śmierci sir Eryka.

- Podzielam zdanie Teobalda - stwierdził Morosini. - Trzeba się dowiedzieć, u kogo zaopatrują się nasi spiskowcy.

- Może Sutton coś wie na ten temat. Mechanizm takiej sprawy jak ta musi być bardzo złożony i skomplikowany. W każdym razie jedno jest pewne - podsumował Adalbert - musisz powiedzieć wszystko Warrenowi!

- Wiem. Myślę o tym od rana, ale nie mam do tego prawa. Obiecałem Anielce, że nic nie powiem policji.

- Dobre sobie! A co zrobiłbyś z Władysławem, gdyby ci się udało zabrać go z willi?

- Mówi, że nie ma nic wspólnego z zabójstwem.

- Może to prawda. Ale musisz się zdecydować, komu chcesz wierzyć: jej czy jemu, i przede wszystkim, kogo chcesz uratować. Przecież Anielka musi sobie zdawać sprawę, że jeśli uda ci się złapać tego chłopaka, oddasz go w ręce policji.

- Pod warunkiem, że to właśnie ja go złapię, a nie policja.

- Aby nie mógł się domyślić, że został przez nią wydany? Tak, to subtelna różnica! - mruknął Adalbert. - Tylko że teraz, kiedy w sprawę zamieszana jest też księżna, wszystko zaszło za daleko! Pomyśl, że zachowując milczenie, możesz zostać uznany za wspólnika w sprawie dotyczącej handlu bronią. Wiesz, gdzie to cię może zaprowadzić. Kilkadziesiąt lat w Pentomdlle lub w Dartmoor, czy to by ci się spodobało?

Aldo zastanawiał się przez chwilę, a następnie postanowił zmienić temat rozmowy, aby jeszcze raz wszystko przemyśleć.

- No a ty? Czy ten wypad do Whitechapel przyniósł jakieś rezultaty?

- Nie zmieniaj tematu! To, co mam ci do powiedzenia, może poczekać do wieczora... Idziesz do komisarza, czy ja mam to zrobić?

- Nie - westchnął Aldo - zaraz tam pójdę. Muszę go odwiedzić osobiście, opiszę napastników. Mam jedynie nadzieję, że komisarz obieca, iż będzie działał dyskretnie i wezwie mnie, gdy uda mu się zatrzymać tego Polaka. Chyba może mi wyświadczyć taką przysługę. Sądzę, że ucieszy się z tego, o czym mu opowiem.

Ale takie podejście do sprawy było bardzo naiwne i nadzieje Morosiniego, kiedy znalazł się w Scotland Yardzie, runęły szybciej niż mury Jerycha na dźwięk trąb. Pterodaktył nie okazał zbyt wielkiej radości na widok księcia, a kiedy ten zaczął mu opowiadać o swojej nadmorskiej przygodzie, porzucił uprzejmą obojętność.

- Jak to! - wrzasnął. - Ma pan informacje tak wielkiej wagi i przychodzi z nimi dopiero teraz, kiedy zdążył już pan wszystko popsuć? Czy pan wie, że mogę pana zatrzymać za utrudnianie działań policji?

- A w czym to panu pomoże? - zapytał Aldo, nawet się nie oburzając. - Pragnę przypomnieć, że informacje te powierzyła mi w tajemnicy lady Ferrals, a ja obiecałem jej pojmać - czy tak się to mówi? - byłego kochanka, w taki sposób, aby się nie domyślił...

- .. .że go wydała i żeby nie ryzykowała zemsty ze strony jego towarzyszy anarchistów - wyrecytował Warren znużonym tonem. - Znam tę śpiewkę. A teraz pozbył się pan wszystkich skrupułów?

- Nie do końca, lecz sprawa wiąże się z handlem bronią i może wpłynąć na bezpieczeństwo państwa, a także dotyka osobistości blisko związanej z rodziną królewską, więc uznałem, że nie mam prawa dłużej milczeć.

- No to miałem szczęście!

Komisarz usiadł ponownie za biurkiem, wziął notes i odkręcił pióro.

- No to zaczynamy jeszcze raz od początku. Ze wszystkimi szczegółami!

- Nie wezwie pan sekretarki, by spisała moje zeznania?

- Musimy działać dyskretnie, czyż nie? - warknął Warren. - Więc spiszę wszystko osobiście, a potem zastanowię się, jak zachować ten idiotyczny sekret, który wymogła na panu ta młoda idiotka!

Aldo, który poczuł wielką ulgę, podjął opowieść, starając się być tak precyzyjnym, jak to tylko możliwe.

Przez dłuższy czas dał się słyszeć jedynie jego przytłumiony głos i skrzypienie pióra na papierze...

Kiedy już złożył zeznanie i Warren jeszcze raz odczytał protokół, Morosini zapytał po krótkim wahaniu:

- Czy zgodzi się pan wyświadczyć mi pewną łaskę?

- Co takiego?

- Proszę, żeby mnie pan powiadomił, kiedy będzie już wiadome, gdzie ukrywa się Wosiński, abym mógł pojmać go osobiście. Będzie pan mógł zabezpieczać tyły, ale chciałbym móc zakończyć to, co rozpocząłem w Eastbourne.

Okrągłe oczy pterodaktyla spoczęły na twarzy gościa.

- Teraz, kiedy wie, kim pan jest, byłaby to wielka nieostrożność. Nie omieszka strzelić do pana. Ma pan ochotę ryzykować życie?

- Bez najmniejszego wahania. Muszę spełnić misję, która została mi powierzona. Nawet za tę cenę. Od tej chwili jestem do pana dyspozycji.

Policjant nie odpowiedział, tylko spojrzał na siedzącego na wprost niego księcia. W końcu zakręcił pióro i rzucił je na stos papierów.

- Nigdy nie wątpiłem, że ma pan szlachetne serce i rozumiem pański dylemat. Mogę obiecać, że uczynię wszystko, aby pańska prośba mogła zostać spełniona, ale oczywiście pod warunkiem, że pozwalając panu działać, nie skażemy całej akcji na niepowodzenie. Naturalnie będzie pan musiał wykonywać dokładnie wszystkie polecenia, które wydam - dodał jeszcze z naciskiem.

- Ma pan na to moje słowo.

Ktoś zapukał do drzwi. Nie czekając na odpowiedź, inspektor Pointer wszedł do biura szefa, pochylił się do jego ucha i zaczął coś szeptać. Chodziło bez wątpienia o jakąś ważną informację, bo komisarz zmienił się na twarzy.

- Powrócimy do tego później. Zaraz skończę rozmowę z księciem - powiedział.

Pointer się wyprostował.

- Nie rozumiem, jak to się mogło stać, sir. Ochrona działała bez zarzutu, a jednak...

- Proszę dać mi jeszcze chwilę, Pointer! Wezwę pana wkrótce.

Inspektor odszedł. Morosini chciał pójść w jego ślady. Warren siedział bez ruchu, jakby wpadł w głęboką zadumę, a jego długie palce wykonywały na oparciu fotela ruchy imitujące grę na pianinie. Nagle powiedział:

- I tak nie będziemy mogli zachować tej sprawy długo w tajemnicy, więc chyba mogę panu powiedzieć: Yuan Chang powiesił się w więzieniu na sznurze splecionym z żółtego jedwabiu.

- Powiesił się? - spytał oniemiały Morosini. - Ale przecież mówił mi pan ostatnio, że i tak będziecie musieli go wkrótce wypuścić. To dlaczego się zabił?

Przecież nie groziła mu kara śmierci.

- A jednak sam ją sobie wymierzył. Lub nie...

- Co pan chce przez to powiedzieć? Czy nie zabił się z własnej woli?

- Powiedziałbym, że było to samobójstwo na wyraźne polecenie. Czy pan zna Chiny, książę?

- Nie. Znam ich sztukę, kulturę, ale nigdy tam nie byłem.

- Kulturę, powiada pan. Więc słyszał pan zapewne także o dawnych zwyczajach? W szczególności o tym, który określano mianem cennego upominku? Nie?... Zaraz panu wytłumaczę: kiedy cesarz nie był zadowolony z któregoś z poddanych wyższego szczebla lub dygnitarzy, a z powodu ich zasług nie chciał oddawać tych ludzi w ręce kata, przesyłał im coś, co nazywano cennym upominkiem. Był to sznur z żółtego jedwabiu - to barwy cesarskie - oraz jedwabny woreczek zawierający truciznę i sztylet. Oznaczało to, że obdarowany może wybrać rodzaj śmierci.

- A jeśli wybrałby życie?

- Niemożliwe! Wtedy następowała natychmiastowa egzekucja. Yuan Chang nie miał wyboru. Został mu przekazany sznur. Może włożyli go do miąższu chleba, trudno powiedzieć. Chang musiał wykonać polecenie... Każdy mandaryn zrobiłby tak na jego miejscu.

- Proszę poczekać! - zaprotestował Morosini. - Mówi pan, że posłuchał. Ale kogo? Cesarski obyczaj? Przecież w Chinach od paru lat trwa rewolucja. Teraz rządzi tam Sun Yat Sen i nie sądzę, aby bawił się we wskrzeszanie mandżurskich cesarzy!

- Jeśli chodzi o Chiny, to można tam się spodziewać wszystkiego: niemożliwego, niezrozumiałego, nieznanego, szaleńczego, ale przede wszystkim można znaleźć tradycję sięgającą tak głęboko w minione wieki, że pomimo zakazów i zmian pewne zwyczaje przetrwały do dziś. Kraj jest w stanie rewolucji, to prawda! Jednak młody cesarz Pu Yi, choć został usunięty, nadal mieszka w pałacu w Zakazanym Mieście. Można się więc domyślać, że ma jeszcze pewną liczbę wiernych poddanych. Yuan Chang musiał być jednym z nich. Mimo że od wielu lat mieszkał w Londynie, pochodzi przecież z Hongkongu, gdzie konspiracja kwitnie jak kwiaty w słońcu...

- Czy jego „samobójstwo" zmienia coś w pana poszukiwaniach, prócz faktu, że szanse na odzyskanie diamentu Harrisona zmalały?

Warren wziął ze stołu piękną fajkę, którą napełnił tytoniem, a następnie zapalił i zaciągnął się, co wydawało się go uspokajać.

- Oczywiście! - powiedział w końcu. - Oznacza to, że popełniliśmy błąd, sądząc, iż działał sam. Teraz muszę stwierdzić, że jego władza była pozorna, i że był tylko jedną z głów hydry, ulokowaną w Anglii. Owe hydry zwą się triadami. Aby osiągnąć zamierzony cel, ich członkowie nie wahają się przed żadną zbrodnią. Nie gardzą żadną działalnością: handlem kobietami, niewolnikami, dziećmi, a także bronią. Jeśli chce pan wiedzieć, to nawet żal mi tego Yuan Changa. Gdy żył, przynajmniej wiedzieliśmy, czego się trzymać. A teraz będziemy błądzić po omacku...

- A łady Mary? Czy ona też będzie błądziła po omacku?

- Tego nie wiem. Jeśli przyjmie do wiadomości, że diament wymknął się jej z rąk, może da za wygraną.

- Bardzo w to wątpię. Pomimo ujmuj ącego wyglądu j est jak buldog, któremu zabrano kość. Będzie chciała spełnić swoją zachciankę.

- W każdym razie będziemy ją mieć na oku i ucieszę się, jeśli któregoś dnia uda mi się postawić ją przed sądem - rzekł Warren tak zaciętym tonem, że Morosini poczuł na plecach gęsią skórkę.

- Traktuje pan to jak osobiste wyzwanie? - zapytał ze zdziwieniem.

- W tym przypadku tak! Jest winna śmierci George'a Harrisona, nawet jeśli nie strzelała osobiście. Gdyby nie jej chciwość, ten człowiek cieszyłby się nadal życiem.

Poważny ton Warrena dawał wyraźnie do zrozumienia, że inspektor wydał już wyrok skazujący, a Aldo również nie odczuwał najmniejszej ochoty, aby stanąć w obronie nowej hrabiny Killrenan. Tym bardziej że w chwilach zadumy często zadawał sobie pytanie, czy nie była również odpowiedzialna za śmierć sir Andrew. Dla kobiety mającej takie znajomości, wynajęcie w Port-Saidzie złodzieja-mordercy nie stanowiło z pewnością dużej trudności. A po nieudanej wizycie w antykwariacie Morosiniego planowała udać się w ślad za statkiem lorda Killrenana...

Zachował te przemyślenia dla siebie. Zresztą, czas był najwyższy udać się do domu. Wziął kapelusz i rękawiczki leżące na krześle.

- W tej sprawie całkowicie podzielam pana opinię i przyznaję, że bardzo panu współczuję. Można by rzec, że ludzie z wyższych sfer uwzięli się na pana - po lady Mary księżna Danvers...

- Ma pan rację, to duży problem. Chociaż, jak sądzę, ta druga jest zbyt głupia, żeby coś knuć. Chciałbym pana prosić o zachowanie w tajemnicy tego, co tu powiedziałem.

- Oczywiście. Chyba pan w to nie wątpi.

- Nie, ale trzeba uważać na tego dziennikarza z „Evening Mail", z którym nasz przyjaciel archeolog spotyka się tak często.

Aldo wybuchnął śmiechem.

- Musi pan wiedzieć, że Vidal-Pellicorne ma teraz wzrok skierowany na Dolinę Królów i odkrycia pana Cartera. Dzięki Bertramowi Cootesowi zdobywa najświeższe wiadomości. Księżna nie interesuje żadnego z nich.

- I niech tak zostanie!... Do zobaczenia wkrótce...

Stało się tak, jak w przysłowiu: o wilku mowa, a on tuż. Wracając do Chelsea, Aldo wpadł prosto w ramiona Bertrama, który zbiegał szybko po schodach, nucąc starą walijską pieśń. Rozpoznawszy Aida, zaczął przepraszać go z promiennym uśmiechem i chwyciwszy jego dłonie, uścisnął je z niespodziewaną serdecznością, a następnie pobiegł w rozwianym, zniszczonym płaszczu przeciwdeszczowym odsłaniającym nieforemne ubranie. Na pożegnanie krzyknął tylko:

- Zycie jest piękne! Nie może pan sobie nawet wyobrazić, jak życie może być czasem piękne!

Aldo nie usiłował nawet zgadnąć, czy cytuje Szekspira, czy może samego siebie. Zobaczywszy, jak dziennikarz znika w wieczornej mgle, książę udał się do salonu, gdzie zastał Vidal-Pellicorne'a. Na widok przyjaciela Adalbert podniósł wzrok znad kart.

- No i jak? Pterodaktyl cię nie pożarł?

- Usiłował, ale w końcu doszliśmy do porozumienia. Ale, ale, spotkałem wychodzącego stąd rozradowanego Bertrama. Co mu się przydarzyło? Jakiś spadek?

- Można tak powiedzieć. Ofiarowałem mu pięćdziesiąt książek tytułem gratyfikacji, podziękowania i zachęty do zachowania milczenia. Przynajmniej jeszcze przez jakiś czas...

- Pięćdziesiąt książek! Jesteś bardzo hojny.

- Wierz mi, jest ich wart! Dzięki niemu udało mi się wpaść na nowy ślad Róży Yorku. I to o wiele nam bliższy, bo kończy się w pierwszych latach naszego stulecia.

- Ten ślad też się kończy? Zdziwiłbym się, gdyby było inaczej. No, ale powiedz, nie wyjawiłeś czasem temu dziennikarzowi, że kamień ukradziony u Harrisona był fałszywy?

- Za kogo ty mnie masz? Nadal wierzy w wersję oficjalną, ale ponieważ nie ma teraz za bardzo o czym pisać, bo wpadają mu w ręce tylko jakieś błahe tematy, postanowił zebrać materiały i może skrobnie książkę o historii tajemniczych kamieni, a wszystko, oczywiście, miałoby się kręcić wokół Róży Yorku. Przyszedł więc, aby mnie wypytać, czego się dowiedziałem w trakcie mojego długiego żywota archeologa, o dziwnych kamieniach, które pojawiały się znienacka, w różnych, nieoczekiwanych miejscach. Jego pomysł nie jest głupi, więc zapytałem, jak na niego wpadł. Wtedy opowiedział mi o swym znajomym noszącym nazwisko Levi, żydowskim krawcu z Whitechapel, u którego szyje sobie ubrania.

Na wspomnienie bezkształtnego przyodziewku dziennikarza, Aldo nie mógł się powstrzymać i wybuchnął śmiechem.

- Bertram Cootes szyje sobie ubrania u krawca? Przysiągłbym, że je kupuje w jakiejś szmaciarni.

Vidal-Pellicorne obrzucił przyjaciela surowym spojrzeniem.

- Człowiek tak elegancki jak ty powinien być bardziej wyrozumiały dla innych. Bertram radzi sobie, jak może. Natomiast ta historia, którą mi opowiedzieli, on i jego krawiec, wcale nie skłania do śmiechu. Bez wątpienia jest ekscytująca, ale i przerażająca.

- Chyba trochę przesadzasz! Przerażające historie zdarzały się w Whitechapel jakieś czterdzieści lat temu, za czasów Kuby Rozpruwacza...

Niebieskie oczy Adalberta nagle spoważniały. Spojrzał na przyjaciela, podczas gdy jego ręce przesuwały karty leżące na stole.

- Będziesz zaskoczony, podobnie jak ja byłem, ale ten słynny diament, ten królewski kamień, którego dotykało tylu słynnych ludzi, trafił w końcu do krwawych rynsztoków, gdzie monstrum bez twarzy wrzucało swoje ofiary.

Jestem tego pewien!

- Czy ty czasem nie bredzisz?

- Nie. Ale osądź sam. Wczoraj wieczorem nakłoniłem Bertrama, aby zabrał mnie do Whitechapel, obiecując mu szczodrą gratyfikację, jeśli przekona znajomego, by podzielił się ze mną swoimi wspomnieniami na temat „żydowskiego kamienia".

- Żydowski kamień? I to miałby być...

- Posłuchaj uważnie! 29 września 1888 roku, około pierwszej nad ranem, kurier polskiego pochodzenia, a może też żydowskiego, nie jestem pewien, wsiadł do bryczki na dziedzińcu klubu szkoleniowego dla pracowników zagranicznych, który znajdował się przy Berner Street. Nagle jego koń uskoczył w bok, a światło latarni oświetliło ziemię, na której kurier dostrzegł ciało kobiety z podciętym gardłem. W tej samej chwili, w ciemnościach dziedzińca ujrzał jakąś uciekającą postać. Sparaliżowany strachem chciał krzyknąć, ale nie udało mu się wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Ukląkł więc przy zwłokach kobiety, które były jeszcze ciepłe. To wtedy właśnie dostrzegł obok jej dłoni jakiś połyskujący przedmiot, coś jakby kamień pobrudzony błotem. Zabrał go, włożył do kieszeni i w końcu udało mu się wezwać pomoc. Po kilku sekundach nadbiegły osoby, które były jeszcze w klubie, a po chwili pojawiła się policja. Poinformowano kuriera, na wpół żywego ze strachu, że ta zbrodnia była trzecią z kolei popełnioną przez Kubę Rozpruwacza. Ofiara nie miała rozprutego brzucha, bo pojawienie się bryczki wystraszyło mordercę, który rzucił się do ucieczki. Kolejna zabita nazywała się Elżbieta Stride. Była to czterdziestoletnia wdowa, która zajęła się prostytucją po aresztowaniu męża. Ten w więzieniu wyzionął ducha. Wcześniej kobieta prowadziła zwyczajne życie... Ale nie mówmy o niej! Powróciwszy do domu po krótkim pobycie na posterunku policji, kurier przypomniał sobie o znalezisku, wyciągnął je z kieszeni i postanowił oczyścić. Chociaż nigdy wcześniej nie widział ani polerowanego, ani szlifowanego diamentu, a jego wykształcenie było zaledwie podstawowe, zrozumiał, że ten kamień różni się od innych. Wpadł na pomysł, aby odnieść go na policję, ale ponieważ nie zrobił tego od razu, obawiał się konsekwencji i dlatego też postanowił przedstawić ten problem sąsiadowi, rabinowi Elifasowi Leviemu, którego traktował jak członka rodziny. Był to człowiek pobożny, mądry i ostrożny, więc kurier mógł mu całkowicie zaufać. Rabin od razu pochwalił swego gościa za to, że ten zwrócił się właśnie do niego. Ponieważ kurier popełnił nieostrożność, zabierając coś z miejsca zbrodni i nie zgłaszając tego policji, lepiej było zachować ten fakt w tajemnicy. Od czasu, kiedy Whitechapel nawiedził koszmar, policja często działała brutalnie i bez zastanowienia. Tylko dlatego, że zbiorowa wyobraźnia ludzi z dzielnicy, przy okazji jednej z wcześniejszych zbrodni, rzekomo dostrzegła niewyraźną sylwetkę człowieka w skórzanym fartuchu, zatrzymany został pewien nieszczęśnik polsko-żydowskiego pochodzenia, Jan Pizer, z zawodu szewc, a jego bliscy o mało nie stali się ofiarami pogromu. Na szczęście miał alibi i został wypuszczony. Ełifas Levi, który czuł pismo nosem, nie chciał, aby historia się powtórzyła. Milczenie było więc najlepszym rozwiązaniem, ale, żeby sąsiad nie czuł się pokrzywdzony, zaproponował mu, że weźmie kamień do zbadania, a w zamian dali mu trochę pieniędzy.

Zostawszy sam, rabin dokładnie kamień obejrzał. Od zawsze interesował się mineralogią i miał odpowiedni do badań sprzęt, wśród którego znajdowała się lupa. Bardzo szybko dostrzegł maleńką gwiazdę Dawida na płaskiej powierzchni kaboszonu. Od tej chwili wiedział, że trzyma w ręku święty przedmiot, tym bardziej że znał legendę o zaginionym pektorale. Traktował go jak najcenniejszy skarb, nie troszcząc się wcale o jego wartość handlową, gdyż był przekonany, że pochodzi z dawnych wieków. Będąc jednak ostrożnym, zamknął kamień w solidnej skrzynce, nie mówiąc o nim nikomu, tylko dwóm synom, kiedy osiągnęli wiek, gdy mogli to wszystko zrozumieć. Jednym z nich jest ten krawiec, Ebenezer...

- Cudownie! - krzyknął entuzjastycznie Morosini. - Musimy tylko przekonać tego poczciwca, aby nam kamień sprzedał. Przyznaję, to może być trudne, ale jeśli powiemy mu, że pektorał nadal istnieje i że brak w nim kilku elementów... - Może dasz mi skończyć? - mruknął archeolog. - Gdyby diament był nadal w Whitechapel, zacząłbym od tego. Ale już go tam nie ma. Jakieś dziesięć lat temu rabin i jeden z jego synów zostali zamordowani pewnej ciemnej zimowej nocy. A skrzynka zniknęła...

- O nie! - jęknął zrozpaczony Aldo. - Zaczynam wierzyć, że nigdy nie uda się nam odnaleźć tego piekielnego diamentu! Jest w rękach szatana!

- Ja też mam takie wrażenie. Cóż mam ci jeszcze powiedzieć? Jeśli uda się go nam odnaleźć, oddamy go Szymonowi, aby umieścił kamień w pektorale. Ten diament wywołuje we mnie niesmak i strach: jest na nim zbyt wiele krwi!

- Ale nie rozumiem, w jaki sposób znalazł się w rękach takiej trzeciorzędnej prostytutki.

- Skąd mogę wiedzieć? Jej mąż był złodziejem. Może go ukradł?

- Posiadając taki skarb, Elżbieta Stride wolała rynsztok od wygodnego życia? Mogła go przecież sprzedać.

- To nie takie proste! Pewnie domyślała się, że jej mąż nie znalazł go, przechadzając się po Hyde Parku. Poza tym ten stary polerowany diament nie ma w sobie nic uwodzicielskiego. Zapewne nie znała jego wartości i może traktowała go jedynie jak pamiątkę, którą nosiła przy sobie. Morderca zdążył podciąć jej gardło i rozerwać sukienkę. Kamień wypadł, ot i wszystko.

- To pewne, że najprostsze wyjaśnienia są często najlepsze - westchnął Aldo. - Ale można przecież pomarzyć. A jeśli Rozpruwacz szukał właśnie tego klejnotu?

- To już nie marzenie, to delirium! - stwierdził Adalbert, wzruszając ramionami.

- Nie wiem, czy słyszałeś, że tym zbrodniarzem okazał się książę Clarence, wnuk królowej Wiktorii, zmarły podobno w roku 1892, ale plotki mówią, że nadal żyje zamknięty w domu dla obłąkanych, w którym leczą go z syfilisu.

- Skąd masz takie wiadomości?

- Lord Killrenan opowiedział kiedyś o tym mojej matce. On w to święcie wierzył. Wydawało mu się dziwne, że najpierw chciano tymi zbrodniami obciążyć Żydów, a potem sprawa nagle ucichła i zaprzestano poszukiwań.

Wszedł Teobald, aby poinformować, że podano do stołu.

Morosini milczał przez cały czas, gdy jedli zupę z homara, ale kiedy tylko wyczyścił talerz do dna, powrócił do sprawy morderstw z Whitechapel.

- Krawiec Bertrama nie ma żadnych podejrzeń, kto mógł być mordercą jego ojca i brata?

- Być może, ale kiedy zadałem mu to pytanie, zamknął się w sobie jak ostryga w muszli. Wydaje mi się, że czegoś się boi.

- Ale czego?

- Policji. Kiedy odkryto ciała mężczyzn, nie odważył się wysunąć żadnych oskarżeń. Musiałby wtedy powiedzieć o „żydowskim kamieniu" i mógłby zostać oskarżony o paserstwo lub kradzież. Policja, z jaką my mamy do czynienia, ci dzielni ludzie ze Scotland Yardu, nie ma nic wspólnego z policjantami, którzy działają w ubogich dzielnicach, tam, gdzie cudzoziemcy, a Żydzi w szczególności, stanowią większość.

- Wosiński pewnie już czmychnął z Eastbourne, więc musi ukrywać się gdzie indziej.

- Jeśli czeka na statek, to jest gdzieś na wybrzeżu. Po co miałby się pakować w to bagno w Whitechapel?

- Twoje słowa, bracie, są pełne mądrości - oświadczył Morosini. - Ale chętnie bym tam poszedł, żeby się trochę rozejrzeć. Czy trafiłbyś do tego krawca, Ebenezera Ixviego?

- Oczywiście, że tak, ale czy ty czasem zbyt nie kombinujesz?

- W żadnym wypadku. Do kamienia mogą prowadzić różne tropy. Jeśli się zgadzasz, udamy się tam jutro, bo dziś wieczór...

Zapomniawszy o dobrych obyczajach, Aldo ziewnął. Od wydarzeń na skalistym wybrzeżu Beachy Head minęło już sporo czasu, a i z wyjątkiem dwóch krótkich godzin w pociągu książę od ostatniego wieczoru nie zmrużył oka. Zaczął więc odczuwać ciężar zmęczenia.

- Zdecydowanie się starzeję! - stwierdził. - Przed wojną mogłem nie spać przez trzy noce z rzędu, a byłem świeży jak poranek. Trzeba się nad tym zastanowić, zanim się okaże zainteresowanie dwudziestoletniej dziewczynie...

- No ale przecież, jak na razie, marsz weselny ci nie grozi. Wyśpij się dobrze i nie zawracaj już sobie tym głowy! - powiedział Adalbert z szyderczym półuśmieszkiem. - Pójdziemy tam jutro w ciągu dnia, będzie to wyglądało bardziej naturalnie. * * *

Pogoda nie miała żadnego wpływu na działalność handlową w Whitechapel. Taksówka wioząca obu mężczyzn ostrożnie torowała sobie drogę wśród tłumu zalewającego ulicę, zastawioną przez stragany i przenośne półki przylegające do sklepików. Żydowscy kupcy z podwiniętymi rękawami przekrzykiwali się jeden przez drugiego, zachwalając towary. Sprzedawali wszystko, co się dało: lichą pościel, używane ubrania, obuwie, kapelusze, czapki, fantazyjne kamizelki i tkaniny. Kobiety przystrojone w męskie czapki i otulone dziurawymi szalami targowały się w języku jidysz, przerywając jedynie po to, by przywołać do porządku czarne od brudu dzieci.

Pracownia krawca znajdowała się na wprost małej synagogi, ale taksówkarz nie zatrzymał się przed nią. Adalbert pokazał mu miejsce oddalone o jakieś sto metrów. Zapłaciwszy za pół kursu, polecił szoferowi, aby na nich czekał, i obiecał solidny napiwek.

Kiedy mężczyźni podeszli pod pracownię, stwierdzili, że jest zamknięta na kłódkę, a za przeszkloną witryną nie można było dostrzec żadnego znaku życia. Podobnie było na piętrze, gdzie krawiec miał mieszkanie.

- Dokąd mógł pójść? - mruknął Vidal-Pellicorne. Wkrótce pojawiła się kobieta potężnej postury, powracająca z targu z ciężkim koszem pełnym porów i kapusty.

- Czekacie panowie na krawca? - zapytała z szerokim uśmiechem.

- Tak - odpowiedział Aldo. - Ktoś nam go polecił. Kobieta oceniła wzrokiem odzienie mężczyzn.

- Nie wiem, czy jego ubrania przypadną panom do gustu - stwierdziła - ale sami musicie to ocenić. No, ale dzisiaj nie macie na co czekać, bo Ebenezera Leviego nie ma. Jestem jego sąsiadką i widziałam, jak rano wychodził.

- Skoro jest pani jego sąsiadką, to nic pani nie powiedział?

- Nic a nic. Nie jest zbyt gadatliwy. Dawniej sprzątałam u niego, ale pokłóciliśmy się, więc teraz radzi sobie sam.

- A dokąd mógł się udać?

- Nie wiem. Rzadko opuszcza to miejsce. . - Może ma jakiś wiejski domek? Kobieta omal się nie zakrztusiła ze śmiechu.

- Sądzicie panowie, że mieszkańcy Whitechapel mają na coś takiego pieniądze? Nie, nic więcej nie potrafię powiedzieć. Aha, wyglądał, jakby się spieszył.

- No to wrócimy za parę dni - westchnął Morosini, wyciągając kilka drobnych z kieszeni i podając kobiecie, która przyjęła je z wdzięcznością.

- Powinien wkrótce wrócić - dodała jeszcze. - Jeśli zostawicie mi panowie adres, to was zawiadomię, jak tylko się pojawi.

- Nie ma takiej potrzeby. Pojawimy się tutaj za jakiś czas. Pożegnawszy się z kobietą, wrócili do czekającej na nich taksówki.

- To dziwne - stwierdził Vidal-Pellicorne. - Wygląda na to, że nasz człowiek się czegoś wystraszył.

- Tak, to mi wygląda na ucieczkę. A wtedy, gdy się z nim widziałeś, opowiedział ci historię kamienia żydowskiego bez żadnych oporów?

- Tak. Wyglądał nawet na zadowolonego, że może się nią podzielić. Trochę jak dziecko, które zna piękną legendę i chce ją komuś powtórzyć.

- Piękną legendę z podwójnym morderstwem w tle?

- Ach, wiesz, Żydzi są przyzwyczajeni do spadających na nich nieszczęść. Wydawał się trochę zaniepokojony, kiedy próbowałem go przycisnąć do muru, aby się dowiedzieć, czy kogoś podejrzewa...

- To wydaje mi się dziwne! Sprawa sprzed dziesięciu lat! W tej sytuacji, po co opowiadał to wszystko Bertramowi Cootesowi?

- Nie tarza się w złocie, więc trochę pieniędzy pewnie mu się przydało. Co teraz robimy?

- Może Scotland Yard pomógłby nam w poszukiwaniu krawca? - zaproponował Aldo.

- Ten biedny człowiek miał już wystarczająco dużo kłopotów, a i Warren ma teraz wiele spraw na barkach: fałszywy diament i sprawę Ferralsa. Musimy uzbroić się w cierpliwość, może w końcu Ebenezer wróci.

Taksówka ruszyła w drogę powrotną przez zatłoczone ulice, co zmuszało kierowcę do bardzo powolnej jazdy. W pewnej chwili Aldo chwycił przyjaciela za ramię.

- Popatrz na tych dwóch mężczyzn, którzy stoją przed sklepem z towarami kolonialnymi.

- Tego w czarnym płaszczu i drugiego w szarym i czapce naciągniętej na uszy?

- Tak, spójrz na ten szary płaszcz. Przecież go znasz. Kłótnia między dwoma handlarzami spowodowała, że samochód musiał się zatrzymać, co pozwoliło Adalbertowi przyjrzeć się uważnie mężczyznom zatopionym w ożywionej rozmowie.

- Można by rzec, że to twój stary przyjaciel, hrabia Solmański. Ale ten drugi...

- Też go już widziałem niedawno, to proboszcz z polskiego kościoła w Shadwell. Zastanawiam się, co robią w tej dzielnicy. Co powiesz na to, abyśmy trochę rozprostowali nogi?

Aldo chciał zapłacić za taksówkę, ale Adalbert powstrzymał go ruchem dłoni. Solmański i jego towarzysz skierowali się w stronę samochodu zaparkowanego w bocznej uliczce. Wsiedli do niego i ruszyli. Również i taksówka mogła jechać dalej, bo handlarze zakończyli kłótnię i przestali blokować ulicę.

- Proszę podążać w ślad za tym samochodem, ale tak, aby nas nie zauważono - polecił archeolog.

Ale śledzenie samochodu nie przyniosło spodziewanych efektów: Polak odwiózł swego rodaka do kościoła, a następnie udał się do hotelu Claridge.

Aldo i Adalbert wrócili do domu i postanowili spróbować dowiedzieć się czegoś więcej na temat aktywności ojca Anielki.

W domu czekała na nich nieprzyjemna niespodzianka: w kilku krótkich słowach komisarz Warren poinformował ich, że proces lady Ferrals został wyznaczony na poniedziałek dziesiątego grudnia i że pojawiły się nowe dowody obciążające młodą kobietę.

Rozdział jedenasty

Proces

Proces Anielki rozpoczął się w piękny słoneczny dzień. Aldo i Adalbert zdecydowali się przejść brzegiem Tamizy do miejsca, gdzie miał się rozegrać dramat: Głównego Trybunału do Spraw Kryminalnych, bardziej znanego pod nazwą Old Bailey. Chcieli wykorzystać tę wyjątkową chwilę ładnej pogody, zanim zanurzą się w czeluściach sprawy, która wyglądała coraz gorzej.

Pomimo dokładnych poszukiwań policji nie udało się schwytać Władysława Wosińskiego, który w chwili obecnej prawdopodobnie już opuścił Anglię. Obaj przyjaciele śledzili zarówno hrabiego Solmańskiego, jak i polskiego księdza, ale nie dało to żadnych efektów: proboszcz prowadził surowe i bardzo uregulowane życie, zaś ojciec oskarżonej spędzał czas głównie w kilku kościołach katolickich w Londynie, gdzie modlił się godzinami i wydawał majątek na świece. Ale nigdy więcej nie powrócił do Shadwell. Był też w więzieniu, w polskiej ambasadzie, u księżnej Danvers i oczywiście u sir Desmonda. Zawsze ubrany na czarno, wyglądał na zrozpaczonego ojca.

Pogoda była wspaniała: chłodny wiatr przeganiał białe obłoki na błękitnym niebie, a mewy krążyły wokół Tempie Garden. Taki widok radował serce, ale przyszedł moment, kiedy należało zwrócić wzrok w innym kierunku.

Old Bailey był olbrzymim budynkiem pochodzącym z początku wieku, który z powodu wieży i kopuły przypominał trochę katedrę Świętego Pawła. Z tą różnicą, że na kopule Trybunału królował olbrzymi posąg Sprawiedliwości. Aldo zmierzył go nieufnym spojrzeniem: sądy brytyjskie ze swoim przestarzałym aparatem nie wydawały mu się godne zaufania.

Wnętrze budynku nie było bardziej zachęcające. Wysokie okna, za którymi błękit nieba zachęcał do uśmiechu, oświetlały dużą salę wyłożoną ciemnymi boazeriami, której punktem kulminacyjnym był fotel sędziego umieszczony pod płaskorzeźbą przedstawiającą miecz sprawiedliwości przebijający godło Anglii. Miał tu zasiąść sędzia, sir Edward Collins, nadzorujący walkę oskarżycieli z obrońcami.

Zwyczaje i obyczaj e brytyjskiego systemu sądowego różniły się bardzo od kontynentalnych. W Wielkiej Brytanii proces nie miał charakteru dochodzenia, którego celem było wyjaśnienie, co się wydarzyło, i gdzie sędzia był kimś w rodzaju inkwizytora, a rola adwokata pozostawała dość ograniczona. Tutaj proces stawał się konfrontacją, rodzajem meczu między adwokatem Korony będącym przedstawicielem prokuratury, i obroną, w którym sędzia miał być niepodzielnym i niewzruszonym arbitrem. Problem nie polegał na tym, żeby się dowiedzieć, czy oskarżony jest rzeczywiście winny, tylko by adwokat potrafił udowodnić, że tak nie jest. Obrońca musiał okazać się bardziej przekonujący w oczach dwunastu przysięgłych. Również podział miejsc na sali znacznie się różnił od europejskiego: na wprost sędziego znajdowała się swego rodzaju kabina dla oskarżonego, do której wchodziło się schodkami wiodącymi z podziemia. Na prawo, prostopadle do niej siedzieli w kilku rzędach adwokaci w czarnych togach i małych białych perukach umieszczonych na czubkach głów. Oskarżenie i obrona zajmowali miejsca w pierwszym rzędzie, a jej przedstawiciele musieli wstać, kiedy chcieli coś powiedzieć. Z drugiej strony sali, na tej samej wysokości, gdzie stało coś w rodzaju mównicy, do której podchodzili świadkowie, zasiadała ława przysięgłych, której w czasie obrad nie towarzyszył żaden sędzia. Jej członkowie musieli orzekać o winie lub niewinności zgodnie z sumieniem. Publiczność mogła zajmować miejsca na górnych galeriach, natomiast świadkowie oraz znajomi obu stron siadali za oskarżonym.

Ponieważ w tym przypadku nie chodziło o zwykły proces, lecz sprawę, która interesowała wyższe sfery, publiczność była wpuszczana jedynie na podstawie biletów wydawanych przez „szeryfów" odpowiedzialnych za porządek.

Aldo i Adalbert dostrzegli ze zdziwieniem Bertrama Cootesa siedzącego w ławach dla prasy, tym razem schludnie ubranego i z wyrazem triumfu na twarzy.

Lord Desmond Killrenan uprzedził Morosiniego, że prawdopodobnie zostanie wezwany przez niego na świadka, dlatego też usiadł wraz z Adalbertem w miejscu dla uprzywilejowanych, w pobliżu księżnej Danvers, która w dniu dzisiejszym miała na głowie toczek z tiulu i czarnego aksamitu przypominający nieco bocianie gniazdo, co z pewnością przeszkadzało osobom siedzącym z tyłu. Na widok obu mężczyzn księżna poczuła ulgę.

- Trwoga ściska mi gardło - zwierzyła się Morosiniemu - ale czuję się trochę pewniej, wiedząc, że jesteście obok mnie. Składanie zeznań to okropne doświadczenie...

- Nie powinna się pani tak denerwować, sędzia i adwokaci będą się odnosić do pani z szacunkiem. Przecież lord Desmond jest pani przyjacielem...

- Niewątpliwie, ale sir John Dixon, adwokat Korony, nie lubi mnie. Nie podobała mu się moja przyjaźń z tym biednym Erykiem. Wiem, że nasze sądy zobowiązują adwokatów do uprzejmości, a nawet kurtuazji, ale znam takich przedstawicieli prawa, którzy pod płaszczykiem pozornych grzeczności potrafią ukryć bardzo nieprzyjemne aluzje!

- Proszę się nie obawiać! Jestem pewien, że wszystko dobrze pójdzie.

- Niech Bóg pana wysłucha! Sądzi pan, że sir Desmond powoła Anielkę na świadka?

To również było częścią specyfiki angielskiego wymiaru sprawiedliwości: oskarżony mógł być przesłuchany jako świadek, co pozwalało obrońcy zadać kilka pytań. Taki rodzaj przesłuchania, w zależności od przypadku, mógł się okazać zbawienny lub katastrofalny dla oskarżonego.

- Mam nadzieję! - szepnął Morosini, myśląc o młodości i urodzie Anielki. - Jeśli ława przysięgłych okazałaby się wrażliwa i wyrozumiała, takie przesłuchanie mogłoby nastawić ją do Anielki pozytywnie.

Wejście sędziego poderwało wszystkich na nogi. Przyodziany w purpurę i gronostaje sir Edward Collins, którego pociągłą twarz okalała siedemnastowieczna peruka przypominająca kędzierzawy szal, wkroczył do sali, gdzie panowała nabożna cisza, i skierował swe kroki do fotela stojącego na podwyższeniu. Gdy tylko się w nim usadowił, jeden z prawników ogłosił rozpoczęcie procesu noszącego nazwę „Król przeciw iady Ferrals".

Można by rzec, że ta przedziwna formuła nawiązywała do formuły pojedynku, z tym tylko wyjątkiem, że jeden z adwersarzy nie stawiał się osobiście. Natychmiast po tym dało się słyszeć:

- Wprowadzić oskarżoną!

Wszystkie głowy się podniosły, a siedząca na galerii publiczność wychylała się, aby lepiej widzieć wprowadzaną. Aldo poczuł, jak ściska mu się serce z obawy, że za dwa lub trzy dni sędzia może przyodziać czarną togę, jak to nakazywał zwyczaj, kiedy miał ogłosić karę śmierci.

Kiedy Anielka w otoczeniu dwóch strażniczek wyłoniła się z cienia, wchodząc po schodach, i stanęła w świetle przenikającym przez wysokie okna, po sali przeszedł szmer, a sir Edward poprawił binokle na nosie, żeby lepiej się jej przyjrzeć. Nigdy, nawet w dniu okazałego ślubu, młoda Polka nie była równie czarująca, delikatna i wzruszająca, jak w tym kostiumie z czarnej krepy, bez żadnych innych ozdób, oprócz lśniących włosów i blasku świeżej cery, które upodabniały jej wiotką postać do czarnej łodygi kwiatu...

- Jaka szkoda - mruknęła księżna. - Skończyła zaledwie dwadzieścia lat i niech pan patrzy, gdzie się teraz znalazła...

Aldo nie odpowiedział. Adwokat Korony zaczął czytać akt oskarżenia.

- Anielo Mario Jadwigo Ferrals, jest pani oskarżona o zamordowanie małżonka, sir Eryka Ferralsa, wieczorem w dniu 15 września 1922 roku. Czy przyznaje się pani do winy?

- Nie, nie przyznaję się do winy.

Głos młodej kobiety, spokojny, wyraźny i stanowczy, doskonale harmonizował z jej pełnym skromności i godności zachowaniem. Patrzyła oskarżycielowi prosto w oczy nie w sposób zuchwały, lecz z pewnością, która musiała mu się spodobać, gdyż cień uśmiechu pojawił się na jego wargach.

Trudno byłoby sobie wyobrazić osoby bardziej różniące się od siebie jak sir John Dixon i sir Desmond Killrenan. Jeden wysoki i szczupły z toporną twarzą, jakby wyciosaną nożem ogrodniczym, którą ożywiało bystre spojrzenie brązowych oczu, drugi - przysadzisty i sprawiający wrażenie bardzo silnego. W mało twarzowej peruce przypominał buldoga, ale patrząc na jego wyblakłe, szare, lecz twarde jak granit spojrzenie, czuło się, że kiedy wbił kły w przeciwnika, trudno było się z nich uwolnić. W chwili obecnej głos należał do pierwszego z mężczyzn.

Sir John Dixon przedstawił sprawę, opisując w skrócie stosunki panujące między zmarłym a jego młodą żoną od początku małżeństwa, kładąc nacisk na dużą różnicę wieku, która nie wpłynęła korzystnie na rozwój uczuć u dziewiętnastoletniej dziewczyny. Natychmiast zabrał głos sir Desmond.

- Mój szanowny kolega posiada takie doświadczenie, że powinien wiedzieć, iż w małżeństwie duża różnica wieku nie stanowi żadnej przeszkody do rozkwitu miłości. Osobowość sir Eryka Ferralsa... ośmielam się powiedzieć: jego urok, mogły oczarować młodą kobietę.

- Wkrótce zapytamy lady Ferrals o charakter jej uczuć względem małżonka. W tej chwili chciałbym powrócić do tego wieczoru, kiedy rozegrał się dramat, gdy po wypiciu whisky z wodą mineralną, w której rozpuścił proszek przeciw migrenie podany mu przez żonę, sir Eryk zmarł po kilku sekundach...

Krótko opisał ten ostatni wieczór, nie wchodząc w szczegóły, i aby uzupełnić informacje, poprosił „Jej Wysokość, księżnę Danvers" o zajęcie miejsca dla świadków.

- Mój Boże - jęknęła księżna. - To już moja kolej? Nie był to, niestety, udany występ. Lady Danvers, która zajęła miejsce dla świadków z całym swoim majestatem, zrobiła duże wrażenie na publiczności, zastanawiającej się przez chwilę, czy oto nie pojawiła się w sądzie sama królowa Maria, ale później było już tylko gorzej. Zdenerwowana i bliska łez szlachetna dama z dużym trudem odczytała formułę przysięgi.

- Wasza Wysokość, proszę się uspokoić - rzekł sędzia. - Rozumiem bardzo dobrze pani zdenerwowanie z powodu konieczności złożenia zeznań, więc może będzie lepiej nie niepokoić pani teraz. Chyba - dodał, spoglądając surowo w stronę adwokata Korony - będziemy musieli przenieść to przesłuchanie na później, kiedy Jej Wysokość poczuje się lepiej...

Wdzięczność nieszczęsnej była wzruszająca.

- Och, dziękuję, milordzie! - wykrzyknęła, wycierając oczy poprzez siatkę woalki, podczas gdy sir John skłonił się jej w milczeniu, co obrońca przyjął z sardonicznym półuśmiechem oznaczającym satysfakcję. Jego przeciwnik chciał zagrać na wyobraźni ławy przysięgłych, powołując na świadka tak wielką damę, ale ponieważ pomysł okazał się wielkim niewypałem, bardzo to adwokata ucieszyło. W tej sytuacji wejście inspektora Pointera, który zaczął składać pierwsze wyjaśnienia, przyjął pogodnie.

Jako człowiek przywykły do tego typu spraw, inspektor złożył krótkie i precyzyjne zeznanie na temat tego, co zastał nocą piętnastego września, kiedy przybył do rezydencji Ferralsów: wystraszony personel, łzy obu dam i gniew sekretarza, który nie wahał się oskarżyć o zbrodnię żonę chlebodawcy. Ponieważ przedstawił coś w rodzaju raportu, sir Desmond nie uznał za konieczne, aby go przesłuchać. Ostrzył sobie zęby na następnego świadka, którego właśnie wzywał sir John Dixon. Był nim John Sutton.

W czarnym garniturze rozjaśnionym jedynie białą koszulą, sekretarz wydawał się wyższy i szczuplejszy niż w rzeczywistości. Strój podkreślał jego żałobę, która Morosiniemu wydała się zbyt ostentacyjna. Pod wybrylantynowanymi włosami kryła się blada twarz.

- Jeśli chciał wyglądać jak posąg Komandora, to mu się udało - szepnął Vidal-Pellicorne. - Już bardziej ponuro chybaby nie mógł!

- Przyszedł tutaj, aby żądać głowy Anielki, więc chyba nie wyobrażałeś sobie, że będzie uśmiechnięty...

Morosini przerwał. Z Biblią w ręku Sutton, nie patrząc na tekst, składał przysięgę z oczyma utkwionymi przed siebie: musiał znać jej słowa na pamięć.

- Przysięgam na Boga Wszechmogącego, że złożę dokładne zeznanie i że powiem prawdę, tylko prawdę i całą prawdę...

Dał się słyszeć spokojny głos sir Johna Dixona:

- Pan John Thomas Sutton, urodzony w Exeter dnia 17 maja 1899 roku. Od trzech lat pełni pan obowiązki prywatnego sekretarza sir Eryka Ferralsa.

- W rzeczy samej.

- Wieczorem, w dniu jego śmierci znajdował się pan w gabinecie w towarzystwie chlebodawcy, jego małżonki i Jej Wysokości, księżnej Danvers. Z jakiej okazji było to spotkanie?

- Z żadnej szczególnej okazji. Chodziło jedynie o napicie się czegoś przed kolacją. Sir Eryk prosił, abym zarezerwował mu stolik w Trocadero. Bardzo lubił kuchnię i atmosferę tej restauracji i często tam jadał posiłki wraz z lady Ferrals. Czasem zapraszał również Jej Wysokość.

- A pan? Nigdy mu pan nie towarzyszył?

- Ależ tak, lecz wolałem iść z nim, gdy szedł sam lub w jakimś męskim towarzystwie.

- Dlaczego?

- Lady Ferrals nie darzyła mnie sympatią, a ja również nie przepadałem za nią. Sir Eryk o tym wiedział.

- Wiedział o tym... a jednak nie miał zamiaru wymówić panu pracy?

- Dlaczego miałby to robić? Znałem go wcześniej, jeszcze przed jego ślubem z hrabianką Solmańską. Byliśmy w dobrych stosunkach, a on bardzo cenił sobie moją pracę. Sądzę, iż mogę twierdzić, że mi ufał.

- Nie wątpię w to ani przez chwilę. Ale czy niechęć między panem i jego małżonką nie przeszkadzała mu?

- Czasami nawet wydawało mi się, że go to bawi. „Mój mały Johnie, jesteś po prostu zazdrosny - zwykł niekiedy mówić - ale z czasem to minie".

- A czy to była prawda?

- Czy byłem zazdrosny? Tak, proszę pana. Zawsze uważałem, że popełnił błąd, żeniąc się z nią, bo to mu przeszkadzało. Nawet w interesach. Mózg sir Eryka nie był już precyzyjnie działającą maszyną, którą podziwiali wszyscy jego konkurenci. Zaczął też więcej pić.

- I to pana niepokoiło?

- Przyznaję, że trochę tak. Byłem i nadal jestem bardzo przywiązany do sir Eryka, bo wiele mu zawdzięczam.

- I to z tego powodu, kiedy tylko Scotland Yard pojawił się na miejscu zbrodni, nie zawahał się pan rzucić oskarżenia na lady Ferrals?

- Po części tak, ale nie jest to jedyny powód. Kilka tygodni wcześniej lady Ferrals przekonała męża, aby zatrudnili jako służącego jednego z jej rodaków.

- Miał być lokajem?

- Nie, zwykłym służącym. Było takich czterech. Podawali do stołu i wykonywali inne prace domowe.

- I on się panu nie spodobał?

- Na początku nie było żadnego powodu: wykonywał pracę sumiennie i dyskretnie. Jego zachowanie było bez zarzutu i doskonale mówił w naszym języku. Z pewnością nie nabrałbym żadnych podejrzeń, gdyby nie przypadek, który ujawnił mi brutalną rzeczywistość. Tamtego wieczoru sir Eryk jadł kolację u Lorda Majora, a ja poszedłem do teatru. Lady Ferrals została sama w domu... tak przynajmniej sądziłem. Wracając późno, starałem się nie czynić hałasu, i wtedy zobaczyłem tego Stanisława...

- Chwileczkę. To jak on się właściwie nazywa?

- Kiedy przyjmowaliśmy go do pracy, podał nazwisko Stanisław Rasocki, ale potem dowiedziałem się, że nie jest to jego prawdziwe nazwisko. Nazywa się...

- Władysław Wosiński - powiedział adwokat Korony, rzuciwszy okiem na notatki. - Proszę kontynuować!

- Niech się nazywa, jak chce, to przecież nie jest istotne. Istotne jest to, że wymykał się z pokoju lady Ferrals, a ona go żegnała w stroju, w którym nikt nie powinien jej oglądać. A tym bardziej służący...

- Dobrze pan wie, że dla damy służący nie jest mężczyzną - rzekł sir John z półuśmieszkiem na ustach.

- Namiętny pocałunek, jakim się żegnali, świadczy o tym, że traktowała go jak mężczyznę. Ale wkrótce wydarzyło się coś więcej...

Wrzawa, która wypełniła salę, zagłuszyła jego słowa, więc sędzia uderzył młotkiem w stół.

- Nie jesteśmy w teatrze. Proszę, aby na sali zapanował spokój! Niech pan kontynuuje, panie Sutton. Co jeszcze chciał nam pan powiedzieć?

- Już mówię, milordzie: cztery dni przed śmiercią sir Eryka usłyszałem, jak lady Ferrals mówi do tego człowieka: „Jeśli chcesz, żebym ci pomogła, muszę najpierw odzyskać wolność. Ty pierwszy musisz mi pomóc...".

- To rzeczywiście dziwne - powiedział sir John - ale jeszcze bardziej dziwny wydaje mi się fakt, że lady Ferrals rozmawiała ze służącym po angielsku. Rozmowa w języku ojczystym byłaby dla niej bardziej bezpieczna.

- To prawda. Sam byłem zaskoczony, że rozmawiają po angielsku. Od tamtej chwili byłem pewien, że sir Erykowi grozi niebezpieczeństwo, ale wiedząc, jaką miłością darzył tę kobietę, wolałem nie mówić mu o niczym. Miałem nadzieję, że uda mi się go ostrzec w jakiś inny sposób. Kiedy zobaczyłem, jak upada, nie wątpiłem ani przez chwilę: kochankowie zabili go na moich oczach. - Dlaczego? Dlatego, że lady Ferrals podała mężowi lekarstwo? - Oczywiście...

- Taka opinia nie jest uzasadniona. Przecież najpierw trzeba było zbadać saszetkę.

- Ale nie udało się jej odnaleźć. Jakaś wprawna ręka musiała ją wrzucić do ognia palącego się w kominku. Pewnie zrobił to ten polski służący, który zresztą uciekł przed przyjściem policji.

- Rozumiem. Rozumiem. Ale nawet jeśli nie udało się zbadać zawartości saszetki, to przecież truciznę znaleziono w kostkach lodu znajdujących się w lodówce, którą sir Eryk zamontował w swoim biurze. Taki kaprys... Ponieważ chciał być pewien, że kostki lodu są wytwarzane z czystej wody, zamykał ją na klucz i tylko on z niej korzystał...

- Wiem. Byłem obecny, kiedy znaleziono ten nowy ślad. Można sądzić, że komuś udało się zdobyć klucz lub dorobić sobie taki sam.

- Komuś? Kogo ma pan na myśli? Lady Ferrals?

- Ją albo jej wspólnika. W każdym razie, jeśli to nawet nie ona popełniła tę zbrodnię osobiście, z pewnością ją zleciła. Jest morderczynią.

- To właśnie musimy ustalić i chciałbym, aby w tym celu sąd przesłuchał teraz...

Sir Desmond poderwał się z siedzenia.

- Chwileczkę, sir Johnie! Jeśli skończył pan przesłuchiwanie tego świadka... to teraz należy on do mnie. A może odbiera mi pan to prawo?

- W żadnym wypadku, ale... Wtedy włączył się sędzia.

- Nie ma żadnego ale, sir Johnie! Czy cnce pan podważyć zwyczaje i obyczaje tego sądu? Świadek należy do pana, sir Desmondzie!

- Dziękuję, milordzie! Panie Sutton, wyznał pan przed chwilą, że był pan zazdrosny. Czy tylko z powodu wpływu lady Ferrals na małżonka, który uważał pan za zgubny, czy też może z innych, bardziej mętnych pobudek?

- Po prostu nie cierpiałem jej i trudno mi powiedzieć, czy moje pobudki były mętne, czy też nie.

- Proszę nie dawać wymijających odpowiedzi! Lady Ferrals jest bardzo młoda. Jeśli dobrze wyliczyłem, jest od pana młodsza o trzy lata. Trudno też zaprzeczyć, że jest piękna. Nawet tu, na sali sądowej, wszyscy się z rym zgodzą. Jest pan pewien, że nie jest w niej zakochany? Bo w takim przypadku pana zazdrość nabrałaby całkiem innej barwy.

- Nie. Nigdy nie byłem w niej zakochany, ale przyznaję, że jej pragnąłem...

- Do tego stopnia, że zachował się pan wobec niej jak żołdak wobec prostytutki, zaciągając w ciemny kąt i usiłując zgwałcić?

- To, co pan mi wmawia, nie ma najmniejszego sensu! Ciemne kąty w domu sir Eryka są zbyt wystawione na widok publiczny, aby ryzykować gwałt. Takie przedsięwzięcie byłoby zbyt niebezpieczne i raczej niemożliwe do wykonania, chyba żebym ją zakneblował...

- Wiem, że do tego nie doszło, ale lady Ferrals skarżyła się kilkakrotnie, że usiłował pan ją obmacywać i całować...

- To prawda. Dlaczego miałbym nie próbować - dodał bezczelnie młody mężczyzna - skoro nie odmawiała swoich wdzięków służącemu?

- To pana zdanie, nie moje. Jedyna rzecz jest pewna: w ostatnich miesiącach spędził pan wiele czasu na śledzeniu lady Ferrals pomimo licznych obowiązków, jakie na panu ciążyły. Czy praca na tym nie ucierpiała?

- W żadnym wypadku. Pilnowałem lady Ferrals i jej służącego, ale przecież nie śledziłem ich przez cały czas. Tak jak już powiedziałem, chciałem, żeby sir Eryk sam się zorientował, jaką kobietę poślubił. Ixcz w ostatnim czasie ona i jej kochanek stali się bardzo ostrożni.

- Dobrze. A teraz, panie Sutton, przyjrzymy się innemu aspektowi pańskiej pracy u sir Eryka. Pracował pan dobrze, on darzył pana zaufaniem, a pan otoczył go czymś w rodzaju kultu. Takie uczucie przekracza bardzo zwykły stosunek pracownika do pracodawcy...

- To prawda. Bardzo kochałem sir Eryka. Czy prawo na to nie pozwala?

- Wprost przeciwnie! Wydaje mi się, że było to uczucie odwzajemnione. W ostatnim testamencie, w którym główną spadkobierczynią jest jego żona, sir Eryk zapisał panu okrągłą sumkę... stu tysięcy funtów! Sądząc po reakcji publiczności, jest to olbrzymia kwota...

W istocie zdumiona publiczność wydała okrzyk zaskoczenia.

- Chyba już mówiłem, że sir Eryk doceniał moją pracę - powiedział spokojnie Sutton - i czasem wydawało mi się, że darzy mnie sympatią.

- Sympatią? Ależ on musiał pana uwielbiać, skoro zrobił panu taki prezent, który, muszę to odnotować, wcale pana nie zaskoczył! No i tak się zastanawiam: miał pan bez wątpienia dobrą pracę, ale wiedząc, jaki majątek wpadnie panu w ręce po jego śmierci, czy nie czuł pan pokusy, aby przyspieszyć jej nadejście? Przecież to pan najczęściej znajdował się w jego biurze. Chyba nie było trudno, przy jakiejś okazji, zrobić odcisk tego kluczyka...

Teraz wtrącił się sir John.

- Protestuję, milordzie! Mój szanowny kolega kreśli tutaj powieść i usiłuje wpłynąć na świadka...

Ale sędzia nie zdążył nawet otworzyć ust.

- Za pozwoleniem, milordzie, sam odpowiem sir Desmondowi. Przysięgałem mówić prawdę, więc teraz powiem wszystko. Tak, kochałem sir Eryka i on również mnie kochał. Ale to normalne. Był moim ojcem.

Przez salę znów przebiegł szmer, a adwokat wyglądał przez chwilę na zbitego z tropu. Jego oczy zwęziły się tak, że widać było tylko szare, wąskie szparki. Prasa również bardzo się uaktywniła.

- Pańskim ojcem?... Kto panu o tym powiedział?

- On sam. A nawet lepiej, on mi o tym napisał. Więc mogę to udowodnić...

- Więc jak to się stało, że pana nie uznał?

- Ze względu na reputację mojej matki i szacunek dla tego, który został moim przybranym ojcem. W tej chwili żadne z nich już nie żyje... a ja przysięgałem, że będę mówił prawdę. Teraz pan rozumie, dlaczego go kochałem? Nie dał mi nazwiska, ale nigdy mnie nie porzucił. Czuwał nade mną z daleka. Posłał mnie do najlepszych szkół: do Eton i Oksfordu... Kiedy je skończyłem, zatrudnił mnie u siebie.

Sir Desmond wyciągnął z kieszeni dużą białą chustkę i wytarł krople potu spływające spod peruki. Oczywiście, nie był przygotowany na tę informację, która zelektryzowała publiczność, i szukał riposty. Aby mieć czas do namysłu, zapytał:

- Może pan powiedzieć nam coś więcej na ten temat?

- Sir Desmondzie - przywołał go stanowczo do porządku sędzia - proszę nie pytać świadka o rzeczy niezwiązane ze sprawą. Powody, dla których narodziny tego młodego człowieka były owiane tajemnicą, nie powinny nikogo interesować. Sądzę, że rozwijanie tematu w tym miejscu byłoby niezgodne z wolą sir Eryka Ferralsa. A teraz proszę kontynuować.

- W tej chwili nie mam więcej pytań, milordzie.

John Sutton pożegnał sąd oraz ławę przysięgłych i wyszedł. Ani razu nie spojrzał w stronę jasnej głowy oskarżonej.

- No, no - szepnął Adalbert - ale rewelacyjne nowiny! Co za ciekawa rodzinka!

- Obawiam się, że to nie pomoże w sprawie Anielki - odpowiedział Aldo. - Rozżalony, zgorzkniały, pałający nienawiścią sekretarz mógłby coś kombinować, ale przecież nie syn! To wyznanie musiało zrobić duże wrażenie na ławie przysięgłych...

- Zobaczymy.

Następnie przesłuchano kamerdynera i Wandę. Kamerdyner okazał się wzorem dyskretnego służącego, który nie zniża się do plotek rodem z kuchni. Nie wiedział nic na temat relacji między lady Ferrals i polskim służącym.

- Ten człowiek dobrze pracował, był uprzejmy i dyskretny. Nie miałem mu nic "do zarzucenia. Nie znam języka polskiego, więc nie wiem, co mówiła mu pani, kiedy się do niego zwracała.

Zapytany na temat stosunków, jakie panowały między panem a panią Ferrals, ograniczył się do stwierdzenia, że były jakieś utarczki czy momenty napięcia, ale nie ma w tym nic dziwnego w przypadku takiej różnicy charakterów. Nie wiedział nic na temat gwałtownej kłótni, jaka miała miejsce feralnego wieczoru.

- To, co się dzieje w pokojach, mnie nie dotyczy. To sprawa pokojowych.

- Wzorowy służący! - mruknął Morosini. - Nic nie widzi, nic nie słyszy, nic nie mówi. Właściwie można by się bez niego obejść...

- Wanda będzie z pewnością bardziej wylewna.

Ale Wanda miała zostać przesłuchana później.

Popatrzywszy na zegarek wyciągnięty ze zwojów purpury i gronostajów, sir Edward Collins oświadczył, że nadeszła pora lunchu i dobrze byłoby zrobić przerwę w przesłuchaniach. Proces miał rozpocząć się ponownie o godzinie czternastej trzydzieści.

Obaj przyjaciele uszczęśliwieni, że na pewien czas udało im się opuścić ciężką atmosferę sądu, postanowili posilić się w hotelu Savoy. Uprzejmy jak zawsze Aldo zaproponował lady Danvers, aby im towarzyszyła, ale ta po swoim nieudanym wystąpieniu postanowiła udać się do hotelu na krótki odpoczynek.

W zamian za to, przy wyjściu dla publiczności czekała na nich niespodzianka, bez której chętnie by się obeszli. W olbrzymim holu dopadła ich lady Ribblesdale, która bez żadnego wstępu uczepiła się ramienia Aida.

- Byłam mile zaskoczona, gdy dostrzegłam pana w sali sądu, mój mały książę! - wykrzyknęła. - Nie wiedziałam, że już pan powrócił. Jak to możliwe, że jeszcze mnie pan nie odwiedził? Mam nadzieję, że przywiózł mi książę to, co obiecał.

- Niczego nie obiecywałem, lady Ribblesdale - odrzekł Aldo, starając się ukryć niechęć, jaką wywołało w nim to spotkanie i mania kobiety do nazywania go „swoim małym księciem". - Niestety moja misja się nie powiodła. Miałem zresztą zamiar napisać do pani w tej sprawie.

Kobieta zatrzymała się gwałtownie i puściła jego ramię, aby spiorunować go ponurym spojrzeniem.

- Co pan chce przez to powiedzieć? Nie dostanę mojego historycznego diamentu?

- Nie. Proszę mi wierzyć, mówię to z wielkim ubolewaniem, ale kiedy dotarłem do Wenecji, okazało się, że jego właścicielka właśnie zmarła, a spadkobiercy nie chcą się rozstać z klejnotem za żadną cenę. Trzeba ich zrozumieć: od lat czekali, żeby ten kamień wpadł im do rąk. Przykro mi, ale z tego powodu wróciłem z pustymi rękami. Czuję się jak myśliwy, który wrócił z polowania bez zwierzyny. Nie pozostaje pani nic innego, jak mieć nadzieję, że policja odnajdzie Różę Yorku.

- Ci nieudacznicy! W tego rodzaju sprawach to kobiety powinny prowadzić poszukiwania. Mamy szczególny zmysł do tropienia klejnotów. Myje... jakby to powiedzieć? Myje czujemy. Tak, właśnie tak, czujemy.

- Tak jak świnie czują trufle? - mruknął Vidal-Pellicorne cicho, żeby nie zostać usłyszanym.

Zresztą Ava rozpoczęła długi monolog dotyczący zadziwiających kobiecych zdolności, bez których mężczyźni nie znaczyliby nic.

- Popatrzcie na moją córkę! Nadal przebywa w Egipcie i jestem pewna, że jeśli ten Carter odkrył grobowiec, no tego, jak mu tam, Tuten... no tego faraona, to dlatego, że Alicja była w pobliżu. Takie fluidy, rozumiecie?

Boże! - przestraszył się Aldo. - Jeśli zacznie rozprawiać o egiptologii, Adal jest gotów zaprosić ją na obiad!

Szybko jednak odetchnął z ulgą. Archeolog wprawdzie pogratulował szczęśliwej matce tak genialnej córki, ale poprosił o wybaczenie, bo ktoś oczekiwał ich na lunchu.

- Nie ma problemu! Zobaczymy się później! Mam zamiar uczestniczyć w procesie aż do końca. Jeszcze nigdy nie słyszałam, jak ogłaszają karę śmierci. To musi być bardzo ekscytujące...

- Co za okropna kobieta! - jęknął Aldo, kiedy trochę się oddalili. - Ta sprawa jest już wystarczająco trudna do wytrzymania, a jeszcze trzeba znosić tę salonową hienę, która węszy śmierć!

- Mam nadzieję, że ona i jej podobni będą rozczarowani.

- Wierzysz w to? Sprawy nie idą w dobrym kierunku...

- To dopiero pierwsze posiedzenie. Jeszcze nic nie zostało zdecydowane.

Jednak w miarę upływu czasu nadzieja na pomyślne zakończenie sprawy była coraz mniejsza. Przesłuchano kilku służących. Żaden z nich nie obciążył Anielki, ale każdy mówił o nieporozumieniach istniejących między obojgiem małżonków i atmosfera stawała się coraz bardziej napięta mimo wysiłków sir Desmonda, który tryskał nadzwyczajną energią.

Zrobiło się jeszcze gorzej, gdy na świadka wezwano Sally Penkowski, przyjaciółkę z dziecięcych lat Bertrama Cootesa. Aldo zrozumiał, że to właśnie ona dostarczyła nowe dowody obciążające Anielkę.

To, co Sally miała do powiedzenia, zawierało się w kilku słowach: około tygodnia przed śmiercią sir Eryka zaskoczyła swoją panią w gabinecie, gdy ta, odsunąwszy atrapę ścianki bibliotecznej, pochylała się nad drzwiami do lodówki.

- Czy je otworzyła... lub próbowała je otworzyć? - zapytał sir Dixon.

- Tak mi się wydawało, ale kiedy mnie zobaczyła, wyprostowała się i zasunęła ściankę, wzruszając ramionami, a następnie wyszła.

- Wyglądała na zaskoczoną?

- Niezupełnie. Nawet się uśmiechnęła.

- Do licha! - jęknął Aldo. - Cóż mogła tam robić? Przejmując świadka, sir Desmond udzielił mu odpowiedzi.

- Nie wiem, dlaczego przywiązuje się taką wagę do tego zeznania. Lady Ferrals była u siebie, więc mogła wchodzić do wszystkich pomieszczeń i nie ma nic nadzwyczajnego w fakcie, że ciekawość spowodowała, iż próbowała otworzyć ulubioną zabawkę męża. Tak więc nie widzę nic dziwnego w jej obecności w biurze. Ale dziwi mnie, co robiła tam panna Sally Penkowski? Jest pani jedną z pokojówek przy Gros-venor Square. Jak sama nazwa wskazuje, ma pani zajmować się pokojami i obsługiwaniem lady Ferrals. Jestem więc ciekaw, co pani robiła w biurze sir Eryka. To pole działalności lokaja.

Pod brązowym kapeluszem nasuniętym aż po same oczy Sally się zaczerwieniła. Gniotła w dłoniach rękawiczki i zwlekała z odpowiedzią.

- No więc? - nalegał adwokat. - Czy mam wyciągnąć wniosek, że szpiegowała pani lady Ferrals, a jeśli tak, będzie nam pani musiała wytłumaczyć dlaczego.

- Nie szpiegowałam jej, przysięgam!

- Już raz składała pani przysięgę. To co pani robiła w gabinecie?

- Szukałam Stanisława...

- A przynajmniej tego, którego pani znała pod tym imieniem. Ale po co?

Sally znów się zawahała, lecz w końcu stwierdziła:

- No więc... przyznaję, że darzyłam go ogromną sympatią, można by nawet rzec przyjaźnią...

- A może nawet czymś więcej?

- Nie wiem, ale proszę zrozumieć, on jest Polakiem podobnie jak ja...

- Nie jest pani Polką. Pani matka jest przecież Walijką.

- U nas w domu to nie miało znaczenia. Liczył się tylko ojciec, który nauczył nas miłości do Polski i języka polskiego. Och, Stanisław nie zwracał na mnie uwagi. Od razu dostrzegłam, że wykonuje pracę poniżej swojego wykształcenia... Ale to prawda, ciągle szukałam okazji, aby go spotkać.

- Jeśli tylko po to, aby porozmawiać po polsku, to była przecież Wanda, prywatna pokojówka lady Ferrals?

- Och, ale z nią nie było łatwo. Pani Wanda nie lubiła tego i była raczej surowa. Co innego Stanisław.

- Domyślam się, to mężczyzna i do tego młody. Czy mam rozumieć, że wchodząc tamtego dnia do gabinetu sir Eryka, miała pani nadzieję go tam spotkać? To raczej dziwne.

- Wcale nie! - zaprotestowała nieco rozzłoszczona Sally. - Szłam z kuchni, gdzie odniosłam tacę i napiłam się herbaty, kiedy zobaczyłam, że drzwi do gabinetu są otwarte. Usłyszałam hałas... wydawało mi się, że widzę sylwetkę Stanisława. Więc weszłam... nie mam nic więcej do powiedzenia!

- Muszę zatem się tym zadowolić. Dziękuję pani. Młoda Penkowski właśnie miała wyjść, kiedy dał się słyszeć spokojny głos Anielki.

- Ta dziewczyna kłamie. Nie wiem, z jakiego powodu. Nigdy nie spotkałyśmy się w gabinecie mojego męża.

Sędzia zabrał głos:

- Podważa pani to oświadczenie?

- Całkowicie. Przecież to oczywiste, że to, co ona zeznała, jest nieprawdopodobne.

- Jak to?

- Każda pani domu uzna to za bezsensowne. Będąc w gabinecie, na widok tej dziewczyny miałabym wyjść... i jak to ona powiedziała?... z uśmiechem na ustach? To śmieszne: to ona powinna była wyjść po tym, jak zapytałabym ją, czego tam szuka. Tak postąpiłaby wobec służącej każda kobieta z moją pozycją...

Po sali przebiegł szmer aprobaty. Przed zabraniem głosu sędzia uciszył publiczność.

- Co się wydarzyło potem?

- Nic, milordzie. Przecież to nie mnie tam zobaczyła... tylko tego, którego chciała spotkać.

- I którego nie ma wśród nas, by mógł wyjaśnić tę sprawę - stwierdził sir John.

- To nie moja wina - powiedziała Anielka.

- Jest pani pewna? Od czasu aresztowania nie przestała pani zapewniać, że wierzy w niewinność rodaka, nawet po tej jego wielce podejrzanej ucieczce.

- Ten człowiek posiada fałszywe dokumenty. To normalne, że boi się przesłuchania. Przecież w tej chwili nie chodzi o to, aby ustalić jego winę, ale dowiedzieć się, kogo Sally Penkowski zobaczyła w gabinecie. Bo to nie byłam ja!

Za zgodą sędziego młoda pokojówka została przesłuchana przez sir Desmonda, ale nie udało mu się zmusić jej do zmiany zeznań.

- Przysięgałam na Biblię - powiedziała - i nie chcę iść do piekła z powodu kłamstwa! Powiedziałam prawdę.

Było to ostatnie przesłuchanie w tym dniu. Po wyjściu Sally sir Desmond dostrzegł bladość na twarzy swojej klientki i poprosił o odroczenie dalszych przesłuchań. Sędzia zgodził się chętnie na jego prośbę. Ciąg dalszy procesu miał nastąpić nazajutrz o godzinie dziesiątej. Oskarżona opuściła swoje miejsce i udała się do więzienia. Sala powoli pustoszała.

Przypuszczając, że miła atmosfera ich domu dobrze wpłynie na Morosiniego po tym ciężkim dniu, Adalbert zaproponował mu szybkie wyjście z sali, ale Aldo zaprotestował.

- Chwileczkę! Chciałbym zamienić słówko z Bertramem...

- Na co liczysz?

- Chciałbym, żeby opowiedział mi co nieco o swej przyjaciółce Sally. Przecież znają od dzieciństwa?

- Tak, ale co z tego?

- Zobaczymy!

Nie było łatwo zawrócić Bertrama opuszczającego sąd z prędkością żaglowca, który nabrał wiatru w żagle, ale Morosini wiedział, jakich argumentów należy użyć.

- Niech pan przyjdzie do nas na kolację, drogi przyjacielu - powiedział do dziennikarza, chwytając go za ramię palcami jak ze stali. - Jeśli będę z pana zadowolony, to pan będzie zadowolony ze mnie. Chyba że perspektywa dwudziestu funtów w kieszeni jest panu obojętna?

- Bardzo chciałbym, ale... muszę zadzwonić i przesłać informacje do mojej redakcji... Proszę zrozumieć, Peter Larke jest chory i ja go zastępuję. Takie miałem szczęście!

- Mamy w domu telefon... i papier do pisania! A dodatkowo jeszcze szlachetną whisky!

- Dobrze, przekonał mnie pan! „Nadzieja na radość jest prawie równa radości, którą daje...". Ryszard II, akt... Ale proszę mi obiecać, że nie przeszkodzicie mi w napisaniu artykułu. Chcę napisać jeszcze kolejne!

- Jeśli będzie pan rozsądny, nic panu nie przeszkodzi! W czasie podróży samochodem Aldo nie otworzył ust, ale kiedy tylko usiedli w salonie, podczas gdy Adalbert napełniał szklaneczki, zwrócił się do Bertrama z pytaniem:

- A ta Sally Penkowski jest pana przyjaciółką?

- Znamy się od dzieciństwa, ale...

- Czy ona lubi pieniądze?

- Jak wszyscy, ale wie pan „złoto jest dla duszy ludzkiej jak..."

- Niechże pan wreszcie zostawi Szekspira w spokoju, bo nie dostanie pan ani pensa! Pańskim zdaniem, ile trzeba by jej dać, aby zgodziła się zmienić zeznanie?

- Zmienić zeznanie?! - wykrzyknął Adalbert. - Przecież to niemożliwe! Chyba oszalałeś!

- Wcale nie! Nie wiem, do jakiego celu ona zmierza, ale jestem przekonany, że ta dziewczyna kłamie, a lady Ferrals mówi prawdę. Przecież zmiana zeznań to nic trudnego dla kobiety: wyrazi skruchę, szczery żal, a jako wytłumaczenie poda chęć uwolnienia od podejrzeń tego, którego kocha. Bo przecież to oczywiste, że kocha Władysława. I nie jestem daleki od przypuszczenia, że jest to prawdziwa przyczyna tych jej karkołomnych zeznań.

- Może masz rację - westchnął Vidal-Pellicorne - ale jeśli to prawda, nie da się przekonać.

- Nawet za tysiąc funtów?

Wysokość sumy sprawiła, że obaj mężczyźni słuchający wywodów Morosiniego aż podskoczyli ze zdziwienia. Następnie Adalbert zaprotestował.

- Dobrze mówiłem: jesteś szaleńcem!

- Może, ale chcę ją uratować, rozumiesz? Chcę ją uratować za wszelką cenę. A więc, mój poczciwy Bertramie, niech pan idzie przekonywać swoją przyjaciółkę. Tutaj są pańskie pieniądze. A jeśli się panu uda, dostanie pan jeszcze...

Ale kiedy po godzinie dziennikarz powrócił, był całkowicie zbity z tropu.

- Nie da rady! - stwierdził ponuro. - Sally nie cierpi lady Ferrals, bo widzi w niej rywalkę. Byłaby szczęśliwa, gdyby jej pani została skazana.

- A ty - mruknął Adalbert, wskazując na przyjaciela oskarżycielskim palcem - możesz teraz wylądować w więzieniu za usiłowanie przekupienia świadka...

- Nie ma obawy - uciął krótko Bertram - i to z dwóch powodów. Nie powiedziałem Sally, kto mnie do niej przysłał, i sprezentowałem jej te dwadzieścia funtów.

- Dobrze pan postąpił! Muszę więc je panu zwrócić...

- Bardzo dziękuję! A teraz zmykam, bo muszę zająć się artykułem. Do zobaczenia jutro!

Przez całą noc Aldo nie zmrużył oka. Pełen obaw, które cisza nocna jeszcze wzmogła, pozostał w salonie, paląc papierosa za papierosem i przechadzając się nerwowo z kąta w kąt. Dopiero kiedy Big Ben wybił drugą, zdecydował się położyć.

Natomiast Adalbert przespał noc spokojnie.

Następnego dnia, idąc do pałacu sprawiedliwości po wypiciu kilku filiżanek kawy, Aldo był w kiepskim humorze, więc Adalbert na wszelki wypadek się nie odzywał. Jednak po chwili nie mógł już wytrzymać.

- Czy nie zauważyłeś wczoraj czegoś dziwnego?

- Gdzie? Na rozprawie?

- Tak. Nie było hrabiego Solmańskiego. Jak to możliwe, że nie uczestniczy w procesie córki?

- To musi być trudne doświadczenie dla tak wrażliwego człowieka - stwierdził Morosini z ironią w głosie. - Woli zapalać świeczki i modlić się... Chyba że los córki, która nie posłuchała jego wskazówek, tylko działała sama, przestał go interesować.

- Może. Zobaczymy, czy będzie obecny w sądzie dzisiaj. Ale na próżno obserwowali salę po zamknięciu drzwi.

Nie dostrzegli na niej groźnej twarzy i monokla wypatrywanej osoby.

Anielka chyba też nie spała zbyt dobrze. Jej twarz wydawała się jeszcze bledsza niż poprzedniego dnia, a piękne oczy były podkrążone. Wrażenie jej kruchości spowodowało, że Aldo zadrżał.

Jako pierwsza na świadka została powołana Wanda. Jej widok nie dodawał otuchy. Ubrana na czarno i trzymająca na wszelki wypadek w dłoni olbrzymią białą chustkę przypominającą flagę parlamentariusza podczas działań wojennych, wyglądała jak sama rozpacz. Kiedy tylko otworzyła usta, zaczęła wygłaszać peany na cześć swej „małej gołąbeczki", stawiając w nie najlepszym świetle osobę zmarłego Eryka Ferralsa. Była to oczywiście ostatnia rzecz, jaką winna zrobić.

- Boże - mruknął Aldo przez zęby - chroń mnie od przyjaciół, bo z wrogami sam sobie poradzę...

- No właśnie - szepnął Adalbert. - Popatrz na sir Desmonda! Nigdy nie przypuszczałbym, że człowiek może się pocić do tego stopnia!

Atmosfera na sali stała się jeszcze bardziej groteskowa, kiedy adwokat Korony nawiązał do sprawy Władysława. Wanda zamieniła się wówczas w poetkę: opowiedziała o wzruszeniach i panieńskiej miłości swej pani do tego polskiego bohatera narodowego, jak gdyby żywcem wyciągniętego z jej wyobraźni. Opisała jego gniew i rozczarowanie, gdy się dowiedział, że poślubiła mężczyznę, który zbił majątek na śmierci innych, opowiedziała o jego potrzebie pomagania Anielce i chronienia jej...

- Bardzo chciałbym w to wierzyć - przerwał jej wywody sir John - ale proszę nam powiedzieć, czy Władysław był jej kochankiem?

- Nigdy w życiu! - stwierdziła Wanda kategorycznie. - Kiedy to miałoby się stać? Byłam przy niej całymi dniami!

- A nocą? Czy śpi pani dobrze?

Błogi uśmiech rozlał się na jej szerokiej twarzy.

- O tak, Wysoki Sądzie, bardzo dobrze! Z całym szacunkiem, śpię jak niemowlę!

Sala wybuchnęła śmiechem i nawet sam sędzia pozwolił sobie na lekki uśmieszek. Sir John zadowolił się jedynie wzruszeniem ramion.

- A więc kontynuujmy! Jeśli dobrze panią rozumiem, Władysław nienawidził sir Eryka, który zgodnie z tym, co pani nam tu powiedziała, unieszczęśliwiał swoją młodą żonę. Czy wie pani, w jaki sposób chciał ją chronić?

- Myślę, że planował ją porwać i zawieźć do Polski, ale sprawy potoczyły się nie po jego myśli, co zmusiło go do zabicia tego niedobrego męża!

- ...po czym zniknął, pozostawiając tę, którą podobno kochał, w rękach wymiaru sprawiedliwości? Czy to się pani nie wydaje dziwne?

- Tak. Nie przestaję się modlić do Boga i Najświętszej Panienki z Częstochowy, aby powrócił, złożył wyjaśnienia i uwolnił tę, którą tak kocha! Ale może jest chory? Może coś mu się przytrafiło? Władysławie Wosiński, gdziekolwiek jesteś, posłuchaj mnie! Ta, którą kochasz, jest w wielkim niebezpieczeństwie, więc jeśli się nie pojawisz, postąpisz wbrew zasadom rycerskim, wbrew miłości, wbrew prawości. Obrazisz Boga wszechmogącego...

W tej sytuacji trzeba było spowodować, aby zamilkła. Zniechęcony sir Desmond zrezygnował z przesłuchania Wandy i poprosił, aby wezwać jako świadka jego klientkę.

Pomimo widocznego zmęczenia Anielka złożyła przysięgę stanowczym głosem i obrzuciła tych, którzy mieli ją przesłuchiwać, spojrzeniem, w którym czaił się wyraz lekkiego rozbawienia.

- Pani Ferrals - zaczął jej adwokat - czy potwierdza pani zeznanie, które właśnie usłyszeliśmy?

- Może się to wydać dziwne, ale częściowo je potwierdzam. Chcę powiedzieć, że w tym, co powiedziała Wanda, jest wiele prawdy, chociaż opowiedziała to na swój sposób...

- Co pani przez to rozumie?

- Wanda nigdy się nie zmieni. Do ostatnich dni jej serce będzie przywiązane do naszej ojczystej ziemi i do marzeń. Kiedy mówi, że kochałam Władysława Wosińskiego przed ślubem, jest to prawdą. Bardzo cierpiałam, kiedy ojciec zmusił mnie do poślubienia Eryka. Ale nie kochałam go już, kiedy podszedł do mnie w Hyde Parku, gdzie byłam na codziennej konnej przejażdżce.

- Czy to oznacza, że nie było już mowy o miłości?

- Sądzi pan, że może być o tym mowa, kiedy ten, którego się kochało, zmienia się w szantażystę? Władysław zażądał, abym załatwiła mu pracę u mojego małżonka, grożąc mi, że jeśli tego nie uczynię, przekaże mu listy, które miałam nieostrożność pisać do niego, gdy byliśmy jeszcze w Warszawie. - Czy były aż tak kompromitujące?

- Bardzo, jeśli wziąć pod uwagę gwałtowny charakter mego zmarłego męża i jego zazdrość. Z tych listów łatwo mógł się dowiedzieć, że przed ślubem byłam kochanką Władysława. Wanda nie miała o tym pojęcia. Nie jest w stanie zrozumieć, że młodość ma swoje prawa, że jej „mała gołąbeczka" mogłaby popełnić jakieś szaleństwo.

- Więc świeżo poślubiony małżonek musiał zorientować się, że...

- .. .że nie byłam dziewicą? - rzuciła młoda kobieta, nazywając rzeczy po imieniu. - Nie, nie zorientował się, bo małżeństwo zostało skonsumowane w przeddzień ślubu kościelnego i był to zwyczajny gwałt. Sir Erykowi tak bardzo się spieszyło, by mnie posiąść, że zrobił to mimo oporu z mojej strony. Nie podejrzewał mnie zatem o nic, dlatego te listy miałyby fatalny wpływ na naszą wspólną przyszłość.

- Więc chciała pani z nim pozostać, mimo tego brutalnego zachowania?

- Tak. Odkupił swe winy, ryzykując życiem, by wyzwolić mnie z rąk porywaczy tuż po uroczystościach weselnych. Chyba nie muszę o tym opowiadać?

- Nie. Wiele o tym pisano w prasie francuskiej i brytyjskiej. Więc nie nienawidziła pani sir Eryka?

- W żadnym wypadku. Umiał być czarujący i uwielbiał mnie.

- Zechce więc pani w takim razie wyjaśnić słowa, które usłyszał pan Sutton?

Obrońca wziął leżące przed nim papiery i przeczytał: „Jeśli chcesz, abym ci pomogła, najpierw muszę być wolna. Pomóż mi najpierw ty.

- Nie mam nic do wyjaśnienia. Pan Sutton zmyślił te słowa, jak również moje cudzołożne kontakty z Władysławem.

- Wszystko to kłamstwo?

- Tak, wszystko. Jakże mogłabym oddać się mężczyźnie, który mi groził, który zmusił mnie, abym dała mu część klejnotów i który nawet zagroził mi śmiercią, gdyby wydarzyło mu się coś złego w czasie pobytu w naszym domu lub później? Mówił o swych towarzyszach, q ich bezlitosnej determinacji. Bałam się go, to wszystko. Zresztą Władysław nie ośmieliłby się tego uczynić.

Byłam pilnowana i mój mąż zabiłby go bez wahania. Pan Sutton wszystko wymyślił i teraz rozumiem dlaczego. Wiadomość, że jest moim pasierbem, nie cieszy mnie w najmniejszym stopniu, ale dzięki temu, co usłyszeliśmy wczoraj, wiele rzeczy dotyczących śmierci mego męża staje się jasne, zaczynając od zniknięcia saszetki, która rzekomo zawierała strychninę...

W tym momencie wtrącił się sędzia:

- Pragnę przypomnieć, lady Ferrals, że pan Sutton składał zeznanie pod przysięgą. Podobnie jak pani.

- To oczywiste, że jedno z nich kłamie - pospieszył z odpowiedzią sir Desmond. - I nawet wiem które. Od samego początku tej sprawy ten nadmierny ból okazywany przez pana Suttona wydawał mi się podejrzany.

- Protestuję, milordzie! - krzyknął adwokat Korony. - Mój szanowny kolega nie ma prawa...

- Miałem właśnie poinformować go o tym, sir Johnie. Ostatnie słowa sir Desmonda zostaną wykreślone z protokołu, a ława przysięgłych nie będzie brała ich pod uwagę! Powróćmy zatem do lady Ferrals. Utrzymuje pani, że od przyjazdu na Grosvenor Square nie miała pani intymnych stosunków z Władysławem Wosińskim?

- Nigdy, milordzie! Powtarzam, nie kochałam go już i zatrudniłam w naszym domu jedynie ze strachu.

- Dobrze. Proszę kontynuować, sir Desmondzie!

- Dziękuję, milordzie! Pani Ferrals, proszę nam opowiedzieć, co Wosiński miał nadzieję uzyskać, przywdziewając strój służącego? Sądzę, że mówił pani o tym.

- To prawda. Chciał pieniędzy, ale przede wszystkim potrzebował broni. Oczywiście nie mogłam mu jej dać, ale on miał nadzieję, że pracując u nas, zdoła zdobyć jakieś informacje dotyczące dostawców, z którymi współpracował mój mąż. Proszę mi wybaczyć, ale nic nie wiem na temat interesów, które prowadził, ani też o żadnych innych sprawach. Dałam Władysławowi trochę klejnotów, bo miałam nadzieję, że go to usatysfakcjonuje i że sam odejdzie. Miałam ich wiele, bo mój małżonek był bardzo hojny...

- Bardzo chciałbym w to wierzyć, ale czy tak postępując, nie ryzykowała pani zbyt wiele? Jak wytłumaczyłaby pani sir Erykowi zniknięcie biżuterii, która z pewnością była wiele warta?

- Przyznaję, że wcale o tym nie pomyślałam. Bardzo się bałam Władysława...

- A Sutton? Jego się pani nie bała?

- Nie. Umiałam sobie z nim radzić. Ponieważ nie wiedziałam, kim jest, miałam nadzieję, że któregoś dnia uda mi się go pozbyć.

- A gdyby pani wiedziała, kim jest, co by pani zrobiła?

Oczy Anielki wypełniły się łzami i zaczęła skręcać w dłoniach chusteczkę, którą chwilę wcześniej wyciągnęła z kieszeni.

- Nie wiem... może zdecydowałabym się na ucieczkę. Już wcześniej o tym myślałam. Mój ojciec i brat byli w Ameryce. Tuż przed śmiercią męża zamierzałam prosić go o zgodę na wyjazd na ślub brata. Dusiłam się w domu z powodu pogróżek Władysława, zaczepek ze strony Johna Suttona... i... muszę to powiedzieć... ciągłych utarczek z mężem, który czasami zachowywał się jak szaleniec.

- Może zbyt panią kochał?

- Można tak powiedzieć.

- Czy zwierzyła się pani komuś ze swej chęci ucieczki?

- Nie. Nikomu. Nie powiedziałam o tym nawet Wandzie, która jest mi przecież bardzo oddana. Ale w ten wieczór, kiedy zdarzył się dramat, miałam zamiar porozmawiać o tym z mężem po powrocie z restauracji Trocadero. Wcześniej miała miejsce ta straszna awantura, którą słyszał pan Sutton i na której oparł swoje oskarżenie.

- To prawda. Słyszał, jak pani mówi: „To się musi skończyć. Nie znoszę cię!".

- Nie wiem, jak mógłby coś takiego usłyszeć, chyba że schował się pod łóżkiem lub za zasłonami. To zdarzenie miało miejsce przy zamkniętych drzwiach, a mój pokój jest duży. Poza tym, wcale nic takiego nie mówiłam...

- Sir Desmondzie - wtrącił się sędzia - czy nie sądzi pan, że warto byłoby przesłuchać ponownie pana Suttona? Coraz trudniej jest stwierdzić, kto kłamie, lady Ferrals czy jej oskarżyciel.

- Tak będzie najlepiej, milordzie. Chociaż nie wiem, czy przedstawi on jakieś nowe fakty tytułem wyjaśnienia.

- Jeśli sir John również się na to zgadza, przesłuchamy go ponownie... Ale co się tam dzieje?

Jeden ze strażników wszedł na salę bardzo poruszony. Skierował się do adwokata Korony, ale słysząc pytanie, zatrzyma! się na środku sali.

- Za pozwoleniem, milordzie, komisarz Warren chciałby złożyć zeznanie. Natychmiast!

- Natychmiast? Do licha! To musi być coś pilnego. Proszę powiedzieć komisarzowi, aby wszedł na salę.

Warren, bardziej podobny do pterodaktyla niż kiedykolwiek wcześniej, ze złowieszczą miną wszedł na salę z takim impetem, że publiczność zerwała się na równe nogi. Najpierw przeprosił Wysoki Sąd za takie mało protokolarne wtargnięcie, ale informacja, z którą przybył, nie mogła czekać.

- Policja z Whitechapel poinformowała mnie, że po otrzymaniu anonimowego telefonu odnaleziono zwłoki Władysława Wosińskiego, który zakończył żywot, wieszając się.

Salę wypełniła wrzawa, ponad którą wzbił się okrzyk kobiety:

- Nie, och, nie! To niemożliwe!

Musiano wyprowadzić Sally Penkowski, która dostała ataku nerwowego, co jeszcze zwiększyło ogólny zamęt. Ale w końcu sędziemu udało się zapanować nad sytuacją i zaległa kompletna cisza. Na miejscu dla świadków Anielka, bledsza niż zwykle, przypominała woskową figurę. Wszyscy wstrzymali oddech. W końcu sir Edward Collins zadał pytanie:

- Czy to było samobójstwo?

- Wszystko na to wskazuje, milordzie. Znaleziono ten list w pokoju na stole.

Jest zaadresowany do Scotland Yardu.

- Czy mogę się z nim zapoznać?

Sędzia włożył okulary i w kompletnej ciszy, jaka panowała na sali, przebiegi oczami treść wiadomości. Następnie oświadczył:

- Panie i panowie z ławy przysięgłych, zapoznam was z tym listem, wnoszącym do procesu element wielkiej wagi. Zatem posłuchajcie: został napisany w języku angielskim:

Zanim pożegnam się z tym światem, gdyż zawiodłem tę, którą kocham, jak również moich towarzyszy broni, pragnę oświadczyć, że śmierć sir Eryka Ferralsa, która miała miejsce wieczorem piętnastego września, obciąża jedynie mnie. To ja wrzuciłem strychninę do pojemnika lodówki, w którym formują się kostki lodu. Klucz do lodówki dorobiłem z łatwością, wykonując wcześniej jego odcisk w wosku. Wpadłem we własne sidła, bo nie potrafiłem pogodzić się z cierpieniem lady Ferrals wywołanym postawą jej męża, a także moimi żądaniami. Nie żałuję, że zabiłem sir Eryka, gdyż nie zasługiwał na to, by żyć, ani tego, że odchodzę z tego padołu łez i rozpaczy. Odchodząc, jestem przynajmniej pewien, że skończył się koszmar mojej ukochanej. Niech Bóg i ona zechcą mi wybaczyć.

Po przeczytaniu listu sędzia zwrócił się do Warrena:

- Czy są jakieś powody, dla których mógłby pan przypuszczać, że list nie został napisany ręką zmarłego?

- Nie ma żadnych, milordzie. Znaleźliśmy kilka listów pisanych po polsku, które oddaliśmy zaraz do tłumaczenia. Są skreślone tą samą ręką...

- Nie ma żadnych poszlak, które wskazywałyby, że ktoś mógł... pomóc temu człowiekowi w popełnieniu samobójstwa?

- Nie stwierdziliśmy na ciele żadnych śladów przemocy. – W tej sytuacji...

- No, no! - mruknął Vidal-Pellicorne. - Co za historia! Co o tym wszystkim myślisz?

- Nic! Jestem zaskoczony. To zupełnie nie pasuje do tego człowieka. Co mogło spowodować tę nagłą przemianę?

- Można by powiedzieć, że niezbadane są wyroki boskie. Hrabia Solmański uzna to z pewnością za cud spowodowany jego modlitwami.

- Chyba raczej nie - powiedział Morosini. - Jest tutaj, siedzi w czwartym rzędzie od lewej strony.

- Jest tutaj? Nie widziałem, kiedy przyszedł.

- Skorzystał z zamieszania na sali tuż przed wejściem Warrena.

Hrabia siedział wyprostowany i wyblakłymi oczyma wpatrywał się w córkę, która płakała bez opamiętania. Na polecenie sędziego jedna ze strażniczek podeszła do niej i zaprowadziła na miejsce dla oskarżonych, gdzie wraz z koleżanką usiłowały uspokoić Anielkę.

Przesłuchanie skończyło się tak, jak powinno. Sir Desmond poprosił, aby oskarżenie wycofało sprawę. John Dixon zgodził się na to po konsultacji z członkami ławy przysięgłych, której przewodniczący przychylił się do ogólnego zdania.

Sędziemu pozostało jedynie ogłosić, że lady Ferrals jest wolna. Została wyprowadzona do podziemia wśród ogólnej wrzawy. Pół godziny później, wsparta na ramieniu ojca, wsiadła do czarnego rollsa, którego kierowca czynił wszystko, co możliwe, aby przebić się przez tłum kłębiący się przy wejściu do budynku sądu.

Morosini i Vidal-Pellicorne, wmieszani w tłum gapiów i fotografów prasowych, przyglądali się temu odjazdowi, który nie wyglądał raczej na triumfalny. Może tylko dla Solmańskiego, którego wyniosły profil był przez chwilę widoczny zza szyb samochodu.

- Wygląda na zadowolonego! - zauważył Adalbert. - Teraz wreszcie spełni się jego sen o bogactwie! Jego córka odziedziczy niezły spadek...

- Zapewniam was, panowie, że nie dostaną go tak łatwo - dał się słyszeć tuż obok głos Johna Suttona. - Nadal prowadzę sprawy ojca... Będą musieli liczyć się ze mną!

- Ale może przyzna pan w końcu, że się mylił, oskarżając lady Ferrals - powiedział Aldo.

- Nigdy w życiu. Mówiłem prawdę, opowiadając o tym, co widziałem i co słyszałem. Jestem pewien, że to ona jest morderczynią. I udowodnię to któregoś dnia.

Zniknął w tłumie śledzony wzrokiem Adalberta.

- Jestem podobnego zdania, co on - stwierdził w końcu. - To samobójstwo w samą porę jakoś do mnie nie przemawia. A ty, co o tym sądzisz?

- Grzebanie na cmentarzach to twoja specjalność - stwierdził Aldo, odzyskując dobry humor. - Przestań szukać dziury w całym! Zawsze wierzyłem, że Anielka jest niewinna, a teraz jest wolna. Chodź! Pójdziemy to uczcić.

Obaj mężczyźni zaczęli się oddalać. Tłum wokół nich stawał się coraz rzadszy.

Rozdział dwunasty

Dramat w Exton Manor

Kilka dni przed końcem roku Aldo i Adalbert udali się do hrabstwa Kent na zaproszenie Desmonda Killrenana. Hrabia pragnął odpocząć przez kilka dni w swej posiadłości w Exton Manor, aby uciec od wrzawy, którą wywołał proces lady Ferrals. Wiedząc, że Morosini zamierza udać się do Wenecji, by spędzić święta Bożego Narodzenia u siebie, zaprosił obu mężczyzn na krótką, dwudniową wizytę.

- Będziemy sami - wyjaśnił. - Tydzień przed świętami żona wyjeżdża zwykle do Londynu, aby robić zakupy na Regent Street, Bond Street i wszędzie, gdzie się tylko da. Chciałbym więc przed waszym wyjazdem pochwalić się moją cenną kolekcją, jak już wcześniej obiecałem.

Obaj przyjaciele zaakceptowali zaproszenie. Jeśli chodzi o Aida, perspektywa podziwiania rzadkich dzieł sztuki z dala od oka pięknej Mary była tym bardziej pociągająca, że miał nadzieję, iż uda mu się w jakiś sposób poinformować kolekcjonera o niebezpiecznej działalności jego małżonki.

Przyszedł mu na myśl pewien pomysł, który chciał zrealizować. Poza tym miał nadzieję, że ta zmiana pozwoli mu zapomnieć o przeżytym gorzkim rozczarowaniu.

W całej swojej dobrotliwej naiwności wyobrażał sobie, że następnego dnia po uwolnieniu Anielka skontaktuje się z nim. Chociażby po to, by podziękować mu za starania i radować się razem z nim przyszłością otwierającą możliwość nowych marzeń i nadziei. Ale nic takiego się nie wydarzyło. Od Bertrama Cootesa, który wraz z kolegami oblegał hotel przy Grosvenor Square, dowiedział się, że lady Ferrals i jej ojciec opuścili Londyn, aby udać się do zamku w Devon, gdzie Anielka spędziła wcześniej miodowy miesiąc. Pozostawiała londyńską siedzibę, która zresztą była jedynie wynajmowana, Suttonowi, cieniowi męża, i prawnikom ojca, którzy mieli przeprowadzać formalności spadkowe...

Plany Aida były mniej precyzyjne z wyjątkiem tego, że namówił Adalberta na przyjazd do Wenecji, by mogli wspólnie zakończyć tak bogaty w wydarzenia rok 1922. Perspektywa świąt Bożego Narodzenia spędzanych w towarzystwie ciotki Amelii, Marii Andżeliny, Hieronima Buteau, Ceciny i Zachariasza była bardzo zachęcająca, a rozczarowany Aldo odczuwał wielką potrzebę rodzinnego ciepła. Następnie, jeśli sprawy zawodowe na to pozwolą, może wraz z przyjacielem wróci do Londynu, aby kontynuować poszukiwania Róży Yorku, która po raz ostatni zniknęła jak kamień w wodę przed dziesięcioma laty. Dziesięć krótkich lat, które wydawały się zupełnie nic nieznaczące w porównaniu z dekadami mroków historii. Niestety, ostatni ważny wątek został przerwany. Krawiec Ebenezer Levi nie powrócił do zakładu w Whitechapel, co bardzo niepokoiło jego sąsiadkę.

- Zaczynam wierzyć, że coś złego mu się przytrafiło - wyznała obu mężczyznom w czasie ich ostatniej wizyty.

Im również tak się zaczęło wydawać i powoli ogarniało ich zniechęcenie. Tym razem Adalbert pozostawił swój adres sąsiadce i poparłszy to banknotem, dał jej do zrozumienia, aby w razie powrotu Ebenezera nie informowała go, pod żadnym pozorem, że ktoś go szuka.

- Wracam do Francji na święta - dodał - ale w styczniu, jeśli pani wcześniej się ze mną nie skontaktuje, pojawię się tutaj. Chodzi o sprawę o wiele poważniejszą niż ta, o której wspomnieliśmy w czasie naszej pierwszej wizyty, proszę więc o zachowanie dyskrecji, która być może pozwoli nam doprowadzić ją do końca...

Zachęcona perspektywą okrągłej sumki, która miała wynagrodzić gorliwość, sąsiadka obiecała wszystko, o co została poproszona.

- A jeśli on nie wróci? - zapytał Aldo. - Co wtedy zrobimy? Przecież nie możemy spędzić tutaj całego życia!

- Zapytamy Szymona Aronowa i jeśli się zgodzi, powiemy słówko o tym zniknięciu naszemu przyjacielowi, Warrenowi. Dysponuje różnymi możliwościami, których my nie mamy.

- Ale w takim przypadku trzeba będzie powiedzieć prawdę.

- No, może nie całą... Zobaczymy.

Ale na razie, szarym popołudniem, samochód prowadzony przez pełnego godności Teobalda przejechał przez ponure i surowe przedmieścia południowowschodniej części Londynu i skręcił na drogę w kierunku Dover, która, biegnąc przez Rochester i Canterbury, przecinała całe hrabstwo Kent. Wiejska posiadłość Saint Albansów znajdowała się w okolicach Ashford, na południe od głównej angielskiej siedziby episkopatu.

Było wilgotno, chwilami nawet deszczowo, lecz pogoda wydawała się raczej łagodna, jak to często zdarzało się w hrabstwie Kent zwanym Ogrodem Anglii, podobnie jak Turenia zwana jest Ogrodem Francji. Była to ulubiona kraina Dickensa: „Kent, proszę pana" - rzekł niezapomniany pan Single w Klubie Pickwicka. - „Wszyscy znają Kent: jabłka, czereśnie, chmiel i kobiety!".

Nawet jeśli z powodu brzydkiej pogody nie można dostrzec zbyt wielu kobiet, a na drzewach z racji zimowej pory brakuje jabłek i czereśni, okolica pozostawała czarująca i obfitowała w stare szlacheckie domostwa, śliczne wioski i przyciągające wzrok „wieże dla chmielu" - stożkowate budowle przypominające olbrzymie kapturki do gaszenia świec.

- Powinniśmy byli przyjechać tutaj na wiosnę - stwierdził Adalbert. - Kiedy drzewa pokryte są kwieciem, widok musi być wspaniały!

- Nic nie stoi na przeszkodzie, abyś przyjechał ponownie - mruknął Aldo. - Co do mnie, chciałbym jak najszybciej opuścić Wyspy Brytyjskie i jechać w moje słoneczne strony!

Adalbert westchnął.

- Nawet jeśli w końcu odnajdziemy ten piekielny, ociekający krwią diament, będzie to dopiero połowa naszej misji. Pozostanie nam odnaleźć jeszcze opal i rubin, o którym nasz Szymon prawie nic nie wie...

- Wszystko w swoim czasie. Przecież Aronow zdaje sobie sprawę, że w ciągu pięciu minut nie uda nam się odnaleźć klejnotów zaginionych przed wiekami. W tym roku znaleźliśmy szafir. To już duży sukces... A co będzie dalej? Pożyjemy, zobaczymy!

- Ależ jesteś dzisiaj markotny! A przecież powinieneś się radować. Zobaczymy wspaniałą kolekcję... A teraz popatrz na ten dom. Jest wspaniały!

Gdy wyjechali z lasku, na horyzoncie pojawił się w pełnej krasie Exton Manor. Zbudowany na dawnych fosach, których część się rozszerzała, tworząc staw otoczony wierzbami płaczącymi, stary dwór łączył pozostałości feudalne z dwoma bliźniaczymi budynkami w najczystszym stylu elżbietańskim, połączonymi galerią i oddzielonymi ogrodem tarasowym, jaki tylko Anglicy potrafią stworzyć. Całość przedstawiała bardzo romantyczny widok. Budowlę otaczał piękny i dobrze utrzymany park, tak że bardziej przypominała zamek niż dwór.

- Lord Killrenan musi być bardzo bogaty - stwierdził Vidal-Pellicorne z podziwem w głosie. - Żeby to wszystko utrzymać, trzeba zatrudniać wielu ludzi!

Jednak świeżo upieczony lord nie przypominał wcale milionera, kiedy wyszedł przywitać gości u wejścia przy moście zwodzonym przerzuconym przez fosę. Stara kurtka łowiecka i ubrudzone, obcisłe spodnie nadawały mu raczej wygląd wieśniaka niż szacownego adwokata. Ale każdy znawca tematu szybko by się zorientował, że strzelba firmy Purdey na jego ramieniu warta jest fortunę. Gospodarz przywitał gości z niekłamaną radością, a uśmiech zadowolenia rozjaśnił jego toporną twarz.

- Mam nadzieję, że wybaczycie mi panowie, iż nikogo więcej nie zaprosiłem. Zrobiłem to z egoistycznych pobudek: od dawna chciałem porozmawiać o kolekcji, która jest przedmiotem mojej dumy. A i was pewnie zainteresuje!

- Proszę nas nie przepraszać - powiedział Aldo. - Tak będzie o wiele lepiej. Sądzę, że niektóre tematy nie są przeznaczone dla postronnych uszu...

- Szczególnie dla uszu kobiecych! - dodał Adalbert z prostodusznym uśmiechem.

W holu wyłożonym boazerią z ciemnego dębu, gdzie w wielkim kominku zwieńczonym łukiem w stylu Tudorów wesoło trzaskał ogień, czekał na nich kamerdyner i dwóch służących: ten pierwszy, aby zaprowadzić ich do pokoi, ci drudzy, aby zająć się ich bagażami oraz Teobaldem.

- Sądzę - rzekł sir Desmond - że potrzebujecie panowie chwili wytchnienia. O tej porze roku nasze drogi są w opłakanym stanie. Kolacja będzie o godzinie dwudziestej, ale o dziewiętnastej trzydzieści oczekuję was w salonie gobelinowym, pierwsze drzwi na prawo w holu za schodami.

Nie można było niczego zarzucić gościnności adwokata: pokoje, mimo że zapełnione meblami w stylu epoki, miały bardzo komfortowe i nowoczesne łazienki, w których ciepła woda płynęła strumieniami, a ręczniki pachniały lawendą. W małych szafkach w renesansowym stylu stojących przy oknach z witrażowymi szybkami osadzonymi w ołowiu, znajdował się solidny zapas przeróżnych trunków oraz papierosów i cygar.

Obaj goście podziękowali gospodarzowi, kiedy należycie odziani w przepisowe smokingi dołączyli do niego w salonie, gdzie w kominku płonął sosnowy pień, rozsiewając przyjemny zapach wrzosowisk.

- Tym bardziej żałujemy, że nie dane nam jest pokłonić się lady Mary - powiedział Morosini. - To rzadkość móc spotkać tak doskonałą panią domu.

- To dlatego, że jest perfekcjonistką. Zresztą we wszystkich sprawach, wszystko musi być u niej najlepsze, najpiękniejsze lub najrzadziej spotykane. Niech pan sobie przypomni, książę, swoje wcześniejsze z nią kontakty! Oczywiście, biorąc pod uwagę to wszystko, można zadać sobie pytanie, czemu wybrała na męża właśnie mnie? Przecież trudno mnie nazwać pięknym.

Morosiniemu przemknęła przez głowę myśl, że być może sir Desmond cierpi z tego powodu, ale natychmiast znalazł odpowiedź.

- Czyż nie jest pan najlepszym adwokatem i najbardziej znającym się na rzeczy kolekcjonerem? Proszę mi wybaczyć, iż nie potrafię wymienić pana innych pozytywnych cech, ale przecież znamy się od niedawna - dodał z niedbałym uśmiechem, który tak dobrze do niego pasował.

Ponieważ był taktowny, pominął milczeniem, że wśród członków palestry sir Desmond był z pewnością najbogatszy.

- Chciałbym, żebyśmy zostali przyjaciółmi. A teraz zapraszam panów do stołu.

Kolacja była wyśmienita i stanowiła mieszankę kuchni francuskiej i angielskiej. Podano pstrągi w szarym sosie oraz bardzo delikatną pieczeń wołową z ziemniakami, które zamiast gotować w wodzie, opieczono w maśle. Wina doskonale dobrano: burgund, chablis i romanee-saint-vivant, do którego, jak się wydawało, lord Desmond miał największą słabość. Jadł bardzo dużo, pił jeszcze więcej, lecz nie wywoływało to u niego żadnych skutków ubocznych. Jedyne, co dało się zauważyć, to fakt, że wstając od stołu, był weselszy niż przed posiłkiem. Ten stan wzmocniły jeszcze jedna lub dwie szklaneczki wyśmienitego porto o nazwie „Powrót z Indii".

Tocząca się rozmowa była niezwykle interesująca. Dyskutowano głównie o Chinach i ich skarbach, ale również o słynnych kamieniach i o archeologii. Pasjonująca konwersacja doprowadziła sir Desmonda do najwyższego stopnia entuzjazmu i około godziny dwudziestej trzeciej, kiedy służący już odeszli, zaproponował gościom, że pokaże im swoją kolekcję. Propozycja została przyjęta z entuzjazmem. Wszyscy skierowali się więc w stronę galerii łączącej dwa budynki dworu i znajdującej się przy starszej części rezydencji.

Galeria była dość szeroka, jej posadzkę wyłożono kamiennymi płytami, a strop drewnianymi belkami. Wysokie, gotyckie okna wychodziły na ogród wewnętrzny przypominający claustrum* z tą tylko różnicą, że wzdłuż ścian wisiały naprzemiennie portrety przodków i stara broń.

* Z łaciny - miejsce zamknięte, klasztor.

Pośrodku znajdowały się rzeźbione, dębowe drzwi umocowane na żelaznych zawiasach, wyposażone w stylowy zamek, który sir Desmond otworzył ozdobnym kluczem bez najmniejszego trudu. Za drzwiami znajdował się niewielki korytarz prowadzący do krętych, opadających w dół, schodów.

Znaleźli się w innym stuleciu. Wystarczyło popatrzeć na grubość murów i krętość schodów. Dyskretna obecność światła elektrycznego nie zmniejszała uczucia wyobcowania.

Stali w niskim, sklepionym pomieszczeniu, które pierwotnie musiało być o wiele dłuższe, ale obecnie w sposób znaczący zostało skrócone przez wybudowanie cementowej ściany, której wypolerowana powierzchnia miała czarny kolor. Przypominając sobie to, co usłyszał w podziemiach Czerwonej Chryzantemy, Aldo pomyślał, że lady Mary nie skłamała, rozmawiając z Yuan Chengiem; jej małżonek rzeczywiście stworzył w dawnej piwnicy coś w rodzaju skarbca.

Pan domu wystukał kombinację cyfr i olbrzymie, stalowe skrzydło obróciło się na zawiasach, odsłaniając pomieszczenie, w którym natychmiast zapaliło się światło. Obaj goście wydali okrzyk podziwu: znajdował się tam prawdziwy skarb usprawiedliwiający ostrożność właściciela... i pożądanie zmarłego Yuan Changa. W oświetlonych witrynach pyszniła się najpiękniejsza kolekcja zielonych i białych jaspisów, jaką kiedykolwiek obu przyjaciołom dane było widzieć: przedmioty rytualne przedstawiające Niebo i Ziemię, które mogły pochodzić z 1500 roku przed Chrystusem, przezroczyste smoki z rozpostartymi skrzydłami, zadziwiający pancerz ze złota i jaspisu z epoki Han, rzeźbione cuda obrazujące żywot antycznych bohaterów oraz wspaniała biżuteria oprawiona w złoto, a wśród niej trzy cesarskie diademy.

- Jak się panu udało zgromadzić to wszystko? - wykrzyknął z zachwytem Morosini, którego podziw do starych przedmiotów sięgnął zenitu.

- To zasługa mojego ojca. Ja tylko kontynuowałem jego dzieło z największym entuzjazmem. Proszę jednak nie wymagać, abym wyjawił, w jaki sposób wszedłem w posiadanie niektórych z tych przedmiotów. Czasami musiałem wiele za nie płacić, a czasem miałem trochę szczęścia. Ponieważ sami macie sekrety zawodowe, łatwo zrozumiecie, że kolekcjoner nie zdradza łatwo swoich źródeł.

- Rozumiem i nie będę pytał. Proszę również o wybaczenie mojego okrzyku spowodowanego zaskoczeniem, podziwem. .. a może nawet zazdrością!

- Oczywiście, że panu wybaczam. A pan, panie Vidal-Pellicorne, czy uważa te przedmioty za godne księżniczek egipskich?

- Nie interesuję się wyłącznie Egiptem i uważam tę kolekcję za bajkową! Jest pan mistrzem, drogi lordzie Desmondzie!

Brzydką twarz lorda rozjaśnił płomień dumy. Po chwili zastanowienia powiedział:

- Jeśli dacie mi, panowie, słowo, że nigdy nikomu nie powiecie o rym, co mam ochotę wam pokazać, sądzę, że tego nie pożałujecie!

- To jest jeszcze coś innego? - zdziwił się Aldo.

- Tak. Jest jeszcze jedna rzecz.

- W takim razie daję słowo!

- Ja również - dodał Adalbert. - Zatem idźcie za mną.

Lord Desmond poprowadził gości w głąb pomieszczenia, pośrodku którego stała witryna mieszcząca broń z brązu o ostrzach z jaspisu. Wyciągnął rękę i nacisnął coś, co znajdowało się w pobliżu witryny. Ściana odwróciła się na niewidzialnych zawiasach, ukazując mebel, który był do niej przymocowany.

- Proszę chwilę poczekać. Poświecę tu trochę - powiedział sir Desmond, wyciągając zapalniczkę.

Tym razem rzeczywiście nie chodziło o elektryczność. Adalbert i Aldo wymienili spojrzenia, podczas gdy gospodarz zniknął w mroku. Po chwili łagodne światło świec rozjaśniło ciemności i dał się słyszeć głos lorda:

- Możecie już wejść.

To, co dwaj mężczyźni zobaczyli, przygwoździło ich w miejscu. Stali na progu małego, Wyłożonego brązowym aksamitem pomieszczenia, przypominającego nieco kaplicę. Dwa kandelabry płonęły przed portretem, który Morosini rozpoznał natychmiast: był to portret księcia Saint Albansa, bękarta króla Karola II i Neli Gwyn. Mniejszy niż ten, który widział u księżnej Danvers, ale o wiele bardziej interesujący: w koronkach jego krawata błyszczał duży, polerowany diament o mlecznej poświacie...

Nad portalem znajdowało się coś w rodzaju ołtarza zwieńczonego małym tabernakulum, którego rzeźbione i złocone drzwiczki otwierał właśnie lord Desmond. I stał się cud: na aksamitnej podstawie połyskiwał kamień przedstawiony na portrecie.

- Oto i on! - westchnął lord Desmond, opadając na wielki, dębowy fotel służący mu do długich samotnych kontemplacji. - Możecie teraz stwierdzić osobiście: ci, którzy twierdzili, że diament Harrisona jest fałszywy, mieli rację.

- Róża Yorku... - szepnął Morosini ogarnięty falą podejrzeń. - Jest pan jej właścicielem?

- Tak, jestem - oświadczył lord triumfalnie i arogancko. - To ja pisałem te anonimowe listy do gazet. Nie mogłem znieść myśli, że ktoś inny stroi się w pawie pióra i podrzuca tę byle jaką fałszywkę.

- Byle jaką fałszywkę? - mruknął Adalbert. - Przecież diament oglądało kilku ekspertów i co, dali się nabrać? No chyba, że to pański kamień jest fałszywy?

- Raczy pan żartować! Znam jego historię... wydaje mi się, że prawie całą. Zacząłem ją badać, kiedy jakieś piętnaście lat temu kupiłem ten portret u handlarza starzyzną w Edynburgu.

- Wydaje mi się, iż mówił pan, że nie wywodzicie się z tej samej rodziny? - stwierdził Aldo, wskazując na ognistą czuprynę postaci z portretu.

- To prawda, ale czasami myślę o tym podobieństwie nazwisk, kiedy przychodzę tutaj i wyobrażam sobie, że ja również jestem odległym owocem królewskich miłostek, że krew Stuartów płynie w moich żyłach... Czuję się wtedy taki szczęśliwy! To takie boskie doznanie! Tym bardziej że nikt nie wie o tej kryjówce i o tym, co ona zawiera!

- Nawet pańska żona?

- Przede wszystkim ona! Znacie panowie jej zamiłowanie do starych, słynnych klejnotów. Ja jestem przywiązany tylko do tego jednego. Przyznacie, że jest tego wart!

Nie odpowiadając, Morosini pochylił się, ujął diament delikatnie dwoma palcami i zbliżył do płomienia świecy. Serce biło mu coraz szybciej. Ponieważ nigdy wcześniej nie widział diamentu Burgundczyka, ani nawet jego kopii, poczuł gwałtowne podniecenie, które starał się ukryć pod płaszczykiem nonszalancji. Tak więc miał w końcu okazję dotknąć tego złowieszczego kamienia, którego biały odblask krył strumienie krwi!

- Na co pan liczył, pisząc te listy? Ze aukcja diamentu się nie odbędzie?

- Oczywiście. I przyznaję, że nie rozumiem Harrisona. Przecież to był znany jubiler, można powiedzieć ekspert. Jak mógł się dać tak nabrać?

- Mój przyjaciel już panu na to odpowiedział: inni też dali się nabrać. Kiedy ten nieszczęśnik został zabity, właśnie byliśmy w drodze do jego sklepu, który znam od dawna, aby poprosić o pokazanie nam Róży Yorku. Pewnie również powiedziałbym to samo, co inni. Ale proszę mi coś wyjaśnić: aukcja miała się przecież wkrótce odbyć. Kamień zostałby sprzedany. Co by pan zrobił w takim przypadku? Chciał pan ujawnić prawdziwy diament zgromadzonym, czy też...

- .. .czy też wolałem zakończyć tę komedię, zlecając kradzież kamienia i...

zabójstwo Harrisona?

- Nie. Przyznaję, że przedtem miałem wątpliwości, ale teraz jestem pewien...

- I co daje panu tę pewność?

- Fakt, że lady Mary nie ma pojęcia, iż jest pan posiadaczem Róży Yorku...

- Przyznaję, że nie rozumiem, co chce pan przez to powiedzieć.

- W tej chwili nie ma to znaczenia. Ale nie odpowiedział pan na moje pytanie: co miał pan zamiar zrobić, gdyby aukcja doszła do skutku?

- Nic! Oczywiście przyszedłbym na aukcję, żeby zobaczyć, czy ktoś inny przedstawi wątpliwości, bo przecież nie tylko ja pisałem te listy. Ale jak sądzę niczego bym nie powiedział. Ja, adwokat, byłbym skłonny zachować milczenie, aby móc nadal doświadczać w spokoju tej przyjemności: siadam w tym fotelu i biorę Różę Yorku do ręki tak, jak teraz czyni to pan.

- Powiedział nam pan, że udało mu się odtworzyć prawie całą historię kamienia - przeciął jego dywagacje Vidal-Pellicorne. - Książę Morosini i ja również zajmowaliśmy się tymi badaniami... oczywiście z czystej ciekawości. Umiałby może pan powiedzieć, czy książę Regent ofiarował go swej kochance, pani Fitzherbert*, jak nam mówiono?

- Tak rzeczywiście było. Ale słowo „kochanka", którego pan użył, nie jest właściwe. Maria Fitzherbert była żoną morganatyczną** księcia, który z tego powodu stał się bigamistą, gdy poślubił tę biedną Karolinę Brunszwicką.

* Maria Fitzherbert - katoliczka, dwukrotna wdowa, którą poślubił 21-letni następca tronu, późniejszy Jerzy IV, hazardzista i kobieciarz (1762- I830). Prawo zabraniało dziedziczenia korony osobom, które poślubiły katolików. Król nigdy nie uznał tego małżeństwa.

** Małżeństwo morganatyczne - związek zawarty między członkiem arystokracji lub dynastii a osobą niższego stanu.Niewątpliwie bardzo kochał Marię i ofiarował jej Różę Yorku wśród licznych prezentów, którymi ją obsypywał w czasie trwania tego związku. Fakt, że nigdy go jej nie odebrał, nawet wtedy, gdy ją porzucił, świadczy o stałości jego uczuć.

- Jako dobry Anglik podkreśla pan zalety swego władcy. Ale to Maria Fitzherbert od niego odeszła w roku 1811, nie mogąc dłużej znosić zniewag. Opuściła nawet Anglię i nie miała zamiaru wracać. Sądziłbym raczej, że Georgie nie ośmielił się jej ścigać, aby odzyskać diament.

- Chyba że całkowicie o nim zapomniał, wchodząc w posiadanie innych, wspaniałych klejnotów Korony. Tak więc, pani Fitzherbert udała się na kontynent, zabierając ze sobą małą dziewczynkę, do której była bardzo przywiązana: Minney Seymour. To ona, po ślubie, przywiozła kamień z powrotem do kraju i zachowała prawie do samej śmierci. Klejnot został skradziony w czasie włamania do jej domu przy Brook Street. Tutaj jest luka w historii, ale dowiedziałem się po jakimś czasie, że w roku 1888 znalazł się w rękach pewnego rabina z Whitechapel. Bóg jeden wie, dlaczego uznał go za przedmiot kultu i nazwał kamieniem żydowskim. Przechowywał go u siebie dość długo, ale dziesięć lat temu dowiedziałem się, że jest u niego.

- Kto panu o tym powiedział? - spytał Aldo.

- Pewien człowiek, którego darzyłem pełnym zaufaniem, służący wcześniej mojemu ojcu, miłośnik starych przedmiotów. Miał węch psa myśliwskiego, jeśli idzie o ich tropienie. To on opowiedział mi któregoś dnia o żydowskim kamieniu. Jego opis odpowiadał.całkowicie klejnotowi, którego poszukiwałem, więc nie szczędziłem środków na jego zdobycie i w końcu udało mu się tego dokonać...

- Nie wydało się panu dziwne, że rabin zgodził się sprzedać przedmiot kultu? - wtrącił się Adalbert.

- Tak, przyznaję, że było to dla mnie zaskakujące. Tym bardziej, że rabin i jego starszy syn zostali wkrótce zamordowani. Ale nie przyłożyłem do tego ręki - dodał, widząc, że jego goście marszczą brwi. - Mój wysłannik negocjował z młodszym synem rabina, niejakim Ebenezerem. Mówił mi potem, że nigdy nie spotkał kogoś bardziej chciwego niż ten człowiek, który był z zawodu krawcem i bardzo kochał pieniądze. Przyznaję, że zadawałem sobie pytanie, czy czasem nie stoi on za ojcobójstwem i bratobójstwem, ale policja nie postawiła mu żadnych zarzutów.

Morosini i Vidal-Pellicorne wymienili szybkie spojrzenie, gdyż przez ich głowy przemknęła, jak to często się zdarzało, taka sama myśl: syn mógł bardzo łatwo zaangażować płatnego mordercę, korzystając z pieniędzy otrzymanych od lorda Desmonda. Po upływie dziesięciu lat, nadal żądny bogactwa, postanowił opowiedzieć historię żydowskiego kamienia cudzoziemcom, którzy chcieli mu za to zapłacić. Ponieważ była to stara historia, a on sam nie został nigdy o nic oskarżony, nie widział przeszkód, aby jeszcze na tej sprawie zarobić. Ale czegoś się wystraszył i uciekł. Można było iść o zakład, że więcej się go nie zobaczy.

Rozdarty między chęcią odrzucenia daleko od siebie klejnotu wielokrotnie splamionego krwią a pragnieniem ukrycia go w kieszeni, Aldo odłożył go delikatnie na aksamitny postument.

- Wiedząc o tym wszystkim, czy nie boi się pan tego diamentu? - zapytał. - Nie wydaje się panu, że on przynosi nieszczęście?

Lord Desmond wzruszył ramionami.

- Wy, południowcy, jesteście przesądni. Ja nigdy nie wierzyłem w takie rzeczy. Za murami wielu naszych zamków kryją się krwawe historie, zbrodnie, zbłąkane dusze i upiory. Poza tym, z powodu wykonywanego zawodu często mam do czynienia ze zbrodnią. Wierzcie mi, panowie, to uodparnia!

- Jednak gdybym był na pana miejscu, miałbym się na baczności - podjął wątek Aldo, wpatrując się nadal w diament i błądząc myślami wokół niepokojącej małżonki lorda. - Może czas najwyższy, aby pan poznał prawdę?

- Mój Boże, jaką prawdę? A co zrobiłby pan na moim miejscu?

- Sprzedałbym ten klejnot. Oczywiście nie na aukcji, by nie wzniecać ponownie zamieszania, ale na przykład mnie.

- Panu? Czy zdaje sobie pan sprawę, ile on jest wart?

- Zapłaciłbym tyle, ile pan zażąda. Cena nie gra roli! Niech pan nie zapomina, że ja również zamierzałem licytować w czasie aukcji.

- Wiem o tym, ale nie sprzedam panu diamentu. Jeśli wyznałem mój sekret, to z czystej sympatii i aby nie tracił pan czasu, oczekując na pojawienie się fałszywego klejnotu. Musi pan wiedzieć, że z pewnością nie...

Nie było mu dane dokończyć zdania. Okrzyk Adalberta skierował wzrok Aida na tajne drzwi, które pozostały otwarte. W drzwiach stała lady Mary i z zaskoczeniem obserwowała scenę, której stała się świadkiem. Jej jasne spojrzenie pomknęło nad głowami zebranych i zatrzymało się na klejnocie. Do tego stopnia przypominała zjawę, że nikt nie ośmielił się powiedzieć ani słowa. Ona również milczała, uporczywie wpatrując się w Różę Yorku.

Sztywnym krokiem podeszła do kamienia, w którym płomień świec zapalał połyskujący blask, a następnie gestem, który przypominał modlitwę lub błaganie, wzniosła odziane w rękawiczki dłonie, aby go pochwycić, upuszczając przy tym na posadzkę małą, zamszową torebkę. Adalbert pochylił się odruchowo, aby ją podnieść i zatrzymał ją przy sobie. Mary chciała wziąć diament do ręki, ale usłyszała głos jej męża:

- Nie ruszaj go! Zakazuję ci go dotykać!

Zwróciła ku niemu nieobecny wzrok i ponownie skierowała twarz ku obiektowi pożądania.

- Róża... Róża Yorku tutaj? Czy to możliwe?

Nagle przestraszyła się, a jej wzrok zaczął poszukiwać torebki, którą Adalbert ukrył w kieszeni, domyśliwszy się, co zawiera.

Lady Mary nie miała czasu, aby rozejrzeć się po ciemnych zakamarkach posadzki: otwarte skrzydło ściany zaczęło się zamykać z głuchym szczęknięciem. Ktoś musiał popchnąć je od zewnątrz.

- Co to znaczy? - warknął lord Desmond. - Kto tam jest? Kogo przyprowadziłaś ze sobą? A przede wszystkim, co tu robisz? Miałaś przecież zostać w Londynie do soboty...

Chwycił żonę za ramiona i zaczął nią potrząsać, co znosiła bez najmniejszego sprzeciwu. Aldo rzucił się w ich stronę, zmuszając sir Desmonda do opamiętania, gdyż kobieta wydawała się całkiem zagubiona, jakby znajdowała się w transie.

- Sądzę, że to rodzinne nieporozumienie może poczekać - stwierdził. - Przynajmniej do czasu, kiedy stąd wyjdziemy. O ile będzie to możliwe - dodał, odprowadzając lady Mary do fotela, w którym usiadła, nie stawiając najmniejszego oporu.

- To jest możliwe! - rzekł lord Desmond. - Mechanizm działa w dwie strony. Przecież nie postradałem zmysłów...

Chwilami Morosini trochę w to wątpił. Na przykład kilka chwil wcześniej, gdy Mary chciała dotknąć kamienia, jego wściekłe spojrzenie było spojrzeniem szaleńca. Kiedy więc podniósł rękę, aby spróbować otworzyć drzwi, Aldo go powstrzymał.

- Nie tak szybko! W tej sytuacji raczej się zastanówmy, co dzieje się z drugiej strony. Sam pan stwierdził, że tam ktoś jest. Drzwi nie zamknęły się same... Może jest tam nawet więcej osób, niż przypuszczamy. Jeśli pan wyjdzie, mogą pana zastrzelić j ak królika...

- To prawda, dlatego musimy ją zmusić do mówienia! - krzyknął Desmond, zwracając się w stronę żony nadal siedzącej nieruchomo w fotelu ze wzrokiem skierowanym na diament. - Kto z tobą tutaj przyszedł, Mary? Kim są ci ludzie?

- W stanie osłabienia, w jakim się znajduje, nie uda się z niej niczego wydobyć, ale może ja będę umiał odpowiedzieć na to pytanie...

- Co pan chce przez to powiedzieć? Chyba nie jest pan z nią w zmowie?

- Czy jakiś czas temu komisarz Warren nie ostrzegał pana przed działalnością niejakiego Yuan Changa, pragnącego pozbawić pana kolekcji jaspisów, które, jak sądził, zostały zrabowane w jego kraju?

- Ale ten Yuan Chang zmarł przecież w więzieniu. Poza tym nie wiem, jak mógł przypuszczać, że uda mu się okraść mój skarbiec.

- To proste: miał władzę nad pańską małżonką. Z jakiego powodu? To zbyt długa historia, aby ją teraz opowiadać - dodał Morosini, rzucając spojrzenie w stronę łady Mary, przy której czuwał Adalbert.

- Wierzę panu, ale powtarzam, ten człowiek powiesił się w więzieniu.

- Bez wątpienia, ale na czyjś rozkaz, i jestem pewien, że zostawił przynajmniej jednego następcę... A ten następca zmusił lady Mary, aby doprowadziła go aż tutaj.

W tej chwili dał się słyszeć brzęk tłuczonego szkła, następnie kolejny i jeszcze jeden.

- Boże wszechmogący! - krzyknął lord Desmond. - Rozbijają moje witryny!... Nie mogę do tego dopuścić...

Rzucił się w stronę muru i przycisnął niewidoczny punkt. Dało się słyszeć kliknięcie, ale drzwi tylko lekko się uchyliły. Coś lub ktoś stanął na przeszkodzie w ich otwarciu. Jednocześnie usłyszeli gardłowy głos wydający rozkazy w języku chińskim.

- Pomóżcie mi! - krzyknął Desmond. - Nie możemy pozwolić, aby zablokowali drzwi, inaczej wszyscy zginiemy. Nikt w zamku nie zna tego mechanizmu.

- Nawet ja! - stwierdziła lady Mary, której po kilku policzkach w wykonaniu Adalberta, wróciła przytomność. - Jak pan mógł mnie tak potraktować?

Ale nikt jej nie odpowiedział. Zrozumiawszy, że ryzyko uduszenia się w tym pomieszczeniu jest poważne, Aldo i Adalbert zaczęli pomagać sir Desmondowi w odpychaniu ściany.

- Oczywiście nie ma pan przy sobie broni? - zapytał Morosini.

- Ależ tak! Zawsze ją noszę, kiedy tutaj schodzę...

- My także - stwierdził przeciągłym głosem Adalbert. Sir Desmond się obruszył.

- Przyjechaliście w odwiedziny uzbrojeni?

- Oczywiście - potwierdził Aldo, nie przestając napierać na drzwi. - Od czasu kiedy komisarz Warren uprzedził nas, że Azjaci bardzo interesują się pańską posiadłością, uznaliśmy, że będzie lepiej, jeśli podejmiemy pewne środki ostrożności. Chyba mieliśmy rację... Do diabła, niech pan pcha mocniej.

To nie jest najlepszy moment do dyskusji! Hałas chyba słabnie.

- Pewnie już skończyli! - jęknął kolekcjoner. - Trzeba ich zatrzymać!

Silniejsze pchnięcie pokonało opór drzwi podpartych stosem żelastwa i rozbitego szkła. Otworzyły się tak gwałtownie, że trzej mężczyźni zostali wyrzuceni do przodu. W tym samym momencie dały się słyszeć dwa wystrzały, ale na szczęście kule nie dosięgły nikogo. Zastawiono na nich pułapkę, ale ani Aldo, ani Desmond, którzy wypadli jako pierwsi, nie ucierpieli.

Kiedy tylko padli na podłogę, wyciągnęli rewolwery i zaczęli strzelać. W pomieszczeniu, gdzie znajdowały się chińskie skarby, panował trudny do opisania nieporządek. Wszędzie pełno rozbitego szkła, powywracane witryny leżały na posadzce, a szóstka ludzi ubranych na czarno z wypełnionymi workami na plecach zmierzała ku wyjściu ochraniana ogniem najwyższego z nich, który prawdopodobnie był szefem. Najwyraźniej chcieli przejść przez pancerne drzwi wszyscy naraz. Rozumiejąc, że to stanowi szansę, Aldo wycelował starannie i powalił jednego z bandytów. Druga kula, wystrzelona przez lorda Killrenana, trafiła w ramię przywódcę grupy, który cofnął się w stronę drzwi, rzucił jakimś niezrozumiałym przekleństwem i strzelił. Z tyłu dał się słyszeć krzyk, lecz Aldo się nie odwrócił. Biegnąc, wpadł na mężczyznę zbliżającego się do wyjścia. Wywiązała się krótka, lecz brutalna walka, gdyż obaj byli równie silni. Jednak Chińczykowi udało się wyślizgnąć z rąk przeciwnika. Oszołomiony Aldo dostrzegł tylko, jak sir Desmond przeskakuje nad jego głową ze zręcznością, której trudno było się po nim spodziewać, i rzuca się w pogoń za złodziejami. Aldo zrezygnował z kontynuowania pościgu. Najważniejsze było to, że drzwi skarbca nie zatrzasnęły się za nimi. Zresztą wkrótce usłyszał strzały i rozkaz podniesienia rąk do góry, wydany doskonałą angielszczyzną. Westchnął więc z ulgą i pozwolił sobie na uśmiech.

Trzeba powiedzieć, że mieliśmy wspaniały pomysł, informując komisarza Warrena o naszym wyjeździe i okolicznościach zaproszenia do domu sir Desmonda - pomyślał.

Po tej chwili rozluźnienia jego sercem zawładnął nagły niepokój. Adalbert!...

Czemu go tutaj nie ma? Przypomniał sobie gardłowy krzyk, który usłyszał w momencie, gdy usiłował pochwycić przywódcę bandy, i ścisnęło mu się serce. Gdyby jego przyjaciela spotkało nieszczęście... Ale gdy wszedł ponownie do pomieszczenia, zauważył, że Adalbert klęczy przy czymś, czego nie mógł dostrzec z powodu sterty żelastwa i szkła.

- Jesteś ranny? - krzyknął, torując sobie drogę. - Nie, chodź tutaj!

Krzyk, który wcześniej usłyszał, był ostatnim odgłosem, jaki wydała lady Mary. Leżała na rozpostartym, czarnym futrze, w pozie pełnej gracji, z wymykającymi się spod toczka blond włosami okalającymi jej twarz. Kula trafiła ją w czoło, tworząc mały, czerwony punkcik. Nawet po śmierci na jej twarzy błąkał się lekki uśmiech. Być może dlatego, że we wgłębieniu rozwartej dłoni połyskiwał diament, dla którego zdobycia była gotowa poświęcić wszystko...

Aldo przyklęknął przy zwłokach i pochylił się, aby zabrać kamień, który przyniósł śmierć po raz kolejny.

- Nie dotykaj go! - powiedział Adalbert, kładąc delikatnie dłoń na jeszcze szeroko otwartych, szarych oczach zmarłej. - Już dokonałem zamiany... Ten kamień jest fałszywy...

Na zewnątrz policja lokalna, dowodzona przez pułkownika Courtneya upoważnionego przez komisarza Warrena, i służba zamkowa zatrzymały bandytów oraz ich przywódcę, niejakiego Yuan Yena, syna zmarłego Yuan Changa, podczas gdy w pobliżu, tuż koło samochodu lord Desmond Killrenan zbierał gorączkowo worki ze swoimi skarbami, na przemian śmiejąc się i płacząc, i nie zwracając najmniejszej uwagi na to, co dzieje się wokół niego. Nie przerwał pracy nawet wtedy, gdy pojawił się Morosini, aby powiedzieć, że jego żona została zabita... Dla niego liczyły się tylko cenne jaspisy, których o mało nie utracił.

Rezygnując więc z wyrwania go ze stanu szczęśliwości, Aldo zwrócił się do Warrena:

- Czyżby oszalał?

- Moim zdaniem, jeśli jeszcze nie oszalał, to jest już na dobrej drodze...

* * *

Dzień przed wyjazdem do Wenecji obaj przyjaciele zaprosili Warrena na kolację do restauracji Trocadero, ale on oświadczył bez ogródek, że wolałby zjeść w spokoju jakieś dania przygotowane przez Teobalda, niż być przez cały wieczór pod ostrzałem ciekawskich spojrzeń klientów restauracji. Tak więc zasiedli przy pysznym pasztecie z truflami i kurze Valee d'Auge, aby porozmawiać o ostatnich wydarzeniach.

Tragiczna śmierć lady Mary skłoniła Scotland Yard, po konsultacjach z wyższymi władzami, do utajnienia roli, którą odegrała w zabójstwie jubilera Harrisona. Skradziony kamień został przy niej znaleziony i nie zadano sobie trudu, aby zastanawiać się, w jakich okolicznościach się tam znalazł. Ważne, że honor policji został uratowany, a o wszystkim poinformowany król nie wyraził zgody, aby klejnot został ponownie wystawiony na aukcję; był przyczyną zbyt wielu dramatów i skandali. Odkupił Różę Yorku od spadkobierców Harrisona i znalazła się ona w Londyńskiej Wieży wśród klejnotów Korony. Dzięki przezorności Adalberta, który zamknął sekretne pomieszczenie lorda Desmonda, zanim pojawiła się policja, o istnieniu prawdziwego i fałszywego diamentu wiedzieli tylko Morosini, Vidal-Pellicorne oraz oczywiście Szymon Aronow. Nie trzeba było obawiać się prawowitego właściciela prawdziwego klejnotu, gdyż z powodu obłędu musiał zostać umieszczony w jednej z luksusowych klinik psychiatrycznych, bardzo drogich i mało znanych szerszej publiczności, gdzie mógł mieszkać w otoczeniu ukochanych jaspisów aż do powrotu do zdrowia - co wydawało się raczej mało prawdopodobne - lub do czasu, gdy Bóg wezwie go do siebie. Jego majątek znalazł się pod zarządem sądowym.

- Old Bailey traci w nim wyśmienitego adwokata - podsumował Gordon Warren, ogrzewając w dłoniach kryształową szklaneczkę, w której znajdował się wyśmienity trunek w kolorze karmelu. - Mam nadzieję, że przed wyjazdem lady Ferrals pomyślała, by uregulować jego wysokie honorarium.

- Przecież nie wyjechała daleko - stwierdził Aldo, napełniając szkło. - Devon nie znajduje się na końcu świata...

Oczy pterodaktyla zwęziły się.

- To prawda, Devon nie jest daleko, ale kiedy przepłynie się Ocean Atlantycki, można już mówić o dużej odległości.

- Ocean Atlantycki? Czyżby wybierała się do Ameryki?

- Jedzie, aby poznać bratową. Niech mi pan nie mówi, że nie zadzwoniła do pana lub przynajmniej nie skreśliła paru słów? To nie byłoby eleganckie, zważywszy na to, co pan dla niej zrobił.

Aldo zapalił papierosa, a jego towarzysze mogli stwierdzić, że jego ręka lekko drży, chociaż głos pozostał chłodny i opanowany.

- Dowiaduję się o tym od pana... Oczywiście jest mi z tego powodu przykro, ale proszę być pewnym, że nie spodziewałem się żadnych dowodów wdzięczności...

- Nawet zwyczajnego podziękowania? Cóż za wielkopańskie maniery! To rzadkość, aby służyć damie jak dawni rycerze, jedynie dla pięknego gestu.

- Niech pan sobie ze mnie nie kpi, komisarzu Warren! Jedna rzecz mnie zastanawia: ten pośpiech w opuszczeniu Anglii. To dobrze, że chce poznać świeżo upieczoną bratową, ale podróż morska w grudniu nie ma w sobie niczego przyjemnego. Czy nie mogłaby poczekać do wiosny?

- Zdarza się, że huragany wiosenne są silniejsze niż zimowe - zauważył Adalbert - ale może ten pośpiech narzuca jej hrabia Solmański? Może Devon leży, według niego, zbyt blisko Londynu? Szczególnie po samobójstwie Sally?

W istocie, nazajutrz po wypuszczeniu z więzienia jej pani, Sally Penkowski otruła się weronalem. W liście, który pozostawiła, młoda pokojówka informowała, iż nie może żyć bez Władysława Wosińskiego, którego bardzo kochała. Wyznała również, że złożyła fałszywe zeznania w nadziei, że uwolni go od podejrzeń policji, i prosiła Boga o wybaczenie. Wywołało to duże poruszenie, tym bardziej że gazety jeszcze podsycały tę gorącą atmosferę. Oczywiście lady Ferrals została uznana za niewinną, ale zaczęto ją postrzegać, jako kobietę fatalną, która przynosi śmierć. Nawet Aldo był pod wrażeniem tej historii.

- Jest pan bliski prawdy - powiedział komisarz, uśmiechając się lekko do archeologa - ale ja raczej sądzę, że chce oddalić córkę od spraw związanych z samobójstwem tego Polaka.

- Czyżby Wanda miała rację? Ona przez cały czas go kochała? - zapytał Aldo, czując nieprzyjemne ukłucie w sercu.

- Trudno mi coś na ten temat powiedzieć, ale nie kryję, że jego śmierć mnie zastanawia. Na pozór wszystko było w porządku: nie znaleziono żadnych śladów w pokoju w Whitechapel i spowiedź była napisana jego ręką. Przecież sprawdziliśmy charakter jego pisma. Poza tym na jego ciele nie było żadnych oznak przemocy, a jednak...

- Jeśli miał pan wątpliwości - powiedział Adalbert - to czemu nie przedstawił ich pan w sądzie?

- Wtedy nie miałem jeszcze żadnych wątpliwości. Ogarnęły mnie dopiero, gdy zacząłem się nad tym wszystkim zastanawiać. Poinformowano mnie również, że hrabia Solmański pojawił się wcześniej dwa lub trzy razy w Whitechapel.

- My też go tam widzieliśmy, ale był w towarzystwie księdza, więc nie wydało nam się to niepokojące. W każdym razie trudno mi sobie wyobrazić, jakby można powiesić młodego, silnego chłopaka bez wcześniejszego zabicia go lub chociaż ogłuszenia.

- Jeszcze nie wiem, ale muszę to wyjaśnić. Jestem jak angielski buldog. Jeśli coś raz chwycę, to już nie wypuszczę.

- Przede wszystkim trzeba by znaleźć dowody winy Solmańskiego - stwierdził Aldo. - Chociaż człowiek, który brał udział w pogromie Żydów w Niżnym Nowogrodzie w roku 1882, jest zdolny do wszystkiego.

- Skąd pan o tym wie?

Morosini zrobił wymijający gest, jakby zakazując zadawania mu dalszych pytań na ten temat, ale po chwili dodał:

- Wtedy nie nazywał się jeszcze Solmański, lecz Orczakow...

- Bardzo interesująca informacja, która może być przydatna w naszych dalszych poszukiwaniach w dzielnicy żydowskiej! Wie pan może jeszcze coś więcej?

- Niestety nie, ale jeśli uda się panu któregoś dnia go unieszkodliwić, nie będę go opłakiwał, podobnie jak niektórzy z moich przyjaciół! - dorzucił, mając na myśli Szymona Aronowa.

- Do których i ja się zaliczam - dodał Vidal-Pellicorne. Komisarz dokończył drinka i nie chciał kolejnego. Zerknął na zegarek i wstał.

- Najwyższy czas, bym pozwolił panom odpocząć. Wyjeżdżacie jutro rano?

- Tak. Jutro wieczorem będziemy już we Francji, w drodze do Wenecji.

- Planujecie powrót do Anglii? - zapytał Warren po chwili wahania.

- Dlaczego nie? - stwierdził Adalbert. - Bardzo lubię ten dom i jestem ciekaw, co się wkrótce będzie działo w British Museum. Wcześniej wybiorę się może do Egiptu, ale zdziwiłbym się, gdyby mnie pan tu nie zobaczył za jakiś czas. A tam, gdzie jestem ja, pojawia się również Morosini!

Surowe rysy pterodaktyla rozjaśnił szeroki uśmiech.

- Wracajcie szybko! - powiedział. - Będzie mi miło znowu was zobaczyć.

I wyszedł, wymieniwszy wcześniej mocny uścisk dłoni z tymi, którym udało się zostać jego przyjaciółmi.

- Czy trochę się nie zagalopowałem, mówiąc mu o Solmańskim? - zapytał Aldo, który rozchylił zasłony i patrzył za odchodzącym komisarzem.

- Nie, postąpiłeś słusznie, bo wyeliminowanie tak niebezpiecznego wroga będzie dobre dla Szymona i dla misji, którą mamy do spełnienia. Podoba mi się pomysł zainteresowania tym typkiem osoby tak nieugiętej i upartej, jak Warren... To może nam bardzo ułatwić życie w przyszłości.

- Niewątpliwie, ale co pomyślałaby o tym Anielka?

- Jeśli o nią chodzi, to im szybciej o niej zapomnisz, tym lepiej będzie dla nas wszystkich!

Po tych mocnych słowach Adalbert nalał sobie nową porcyjkę wyśmienitego Napoleona, uzupełniwszy wcześniej szklaneczkę przyjaciela.

- Napijmy się za sukces! Jak tylko znajdziemy się we Francji, wyślemy ten przeklęty diament do szwajcarskiego banku Aronowa.

R óża Yorku

Kankiem dwudziestego czwartego grudnia Morosini i Vidal-Pellicorne przybyli na dworzec Santa Lucia po podróży, która przebiegła bez przeszkód. Tym razem kanał La Manche okazał się przyjazny, a komfort międzynarodowej Kompanii Wagonów Sypialnych jak zwykle bez zarzutu.

Adalbertowi dopisywał wyśmienity humor. Perspektywa spędzenia świąt w Wenecji, której nie widział od dłuższego czasu, zachwycała go, ale być może jeszcze bardziej zachwycała go możliwość zamieszkania w jednym z tych starych pałaców, których splendor go pociągał, gdy był młokosem. Myśl, że jeden z nich należy do jego przyjaciela, napełniała go szczęściem.

- Jak długo się znamy? - zapytał, kiedy po postoju w Mestre pociąg jechał wolno po grobli łączącej Wenecję ze stałym lądem.

- Od ostatniej wiosny. Chyba od kwietnia.

- To ciekawe! A mnie się wydaje, że znamy się o wiele dłużej, że razem się wychowywaliśmy lub studiowaliśmy, a nawet, że należymy do tej samej rodziny. Minęło dopiero kilka miesięcy, a jesteś dla mnie jak brat!

Wiedząc, że wzruszenie przyjaciela nie trwa zbyt długo i że czasem nawet żałuje swych uniesień, Aldo położył dłoń na jego ramieniu.

- I ja odczuwam to samo! - mruknął, ale szybko zmienił temat. - Popatrz, kopuły San Marco przypominają bańki mydlane leżące na wodzie! Będziemy mieć piękny dzień.

Po opuszczeniu wagonu sypialnego przyjaciele.skierowali się szybko ku wyjściu.

- Poprosiłem, żeby przypłynęła po nas gondola - powiedział Morosini. - Myślę, że spodoba ci się to bardziej niż przejazd motorówką.

- Z pewnością! Bardzo ci dziękuję!

Na nabrzeżu Canale Grandę, podobnie jak i na dworcu, kłębił się tłum. O tej godzinie tłoczyli się tutaj podróżni przyjeżdżający z Paryża, a także ci, którzy udawali się ekspresem do Wiednia. Powodowało to lekki zamęt i obaj mężczyźni z trudem przecisnęli się na brzeg, gdzie Zachariasz, wierny tradycjom gościnności, czekał na nich przy gondoli ozdobionej dwoma skrzydlatymi lwami z brązu, przycumowanej w pobliżu przystani vaporetta*.

*Yaporetto (wł.) - tramwaj wodny.

Ale zamiast obserwować tłum, by wypatrywać tych, których oczekiwał, majordomus był odwrócony plecami, więc pierwszy dostrzegł ich Zian wystrojony w piękny kapelusz ze wstążkami.

- No, Zachariaszu? - zapytał Morosini. - Nie interesujesz się nami?

Małżonek Ceciny odwrócił się, ale tylko po to, by wskazać na zbliżającą się łódź, która należała do hotelu Danieli.

- Proszę popatrzeć! - powiedział.

Na pokładzie była tylko jedna pasażerka: młoda, wiotka jak lilia dziewczyna, rudowłosa jak płomień, w kostiumie z zielonego aksamitu obszytym lisem. Morosini natychmiast ją rozpoznał. Tylko jedna głowa mogła nosić z taką zuchwałą elegancją zabawną, trójrożną czapeczkę, która zsuwała się na jedną brew.

Nie zajmując się dłużej otaczającymi go osobami, Aldo rzucił się w stronę pasażerki i wyciągnął dłoń, pomagając młodej kobiecie wysiąść z łodzi. Uśmiechnęła się bez najmniejszego zaskoczenia.

- Dowiedziałam się, że wraca pan dzisiaj, ale nie wiedziałam, o której godzinie.

- Gdyby pani wiedziała, zrobiłaby wszystko, żeby się ze mną nie spotkać?

- Nie ma powodu, żebym musiała tak postąpić... Wczoraj byłam w pałacu, żeby zabrać parę rzeczy i pożegnać się z Ceciną. Z przyjemnością zobaczyłam, że jest tam pani de Sommieres i Maria Andżelina, która, jak się wydaje, radzi sobie bardzo dobrze...

- Jest pani tutaj od dawna?

- Nie. Od dwóch dni. Jak pan widzi, nie mam wielu bagaży - dodała MinaLiza, wskazując na płaską walizkę i torbę ze skóry krokodyla, które pracownik hotelu Danieli wyciągnął z łodzi.

- Już pani wyjeżdża? Wraca pani do Zurychu?

- Och, nie! Jadę do Wiednia, aby spędzić święta Bożego Narodzenia z babcią... Chyba muszę się pospieszyć, aby nie wsiadać do pociągu w ostatniej chwili - dodała, patrząc na zegarek.

- Odprowadzę panią! - zdecydował Aldo, biorąc jej bagaże, ale zaprotestowała.

- Nigdy w życiu! To bardzo miło z pana strony, książę, ale przecież musi się pan zająć swoim towarzyszem i nie kazać czekać tym, którzy z niecierpliwością wyglądają pana w domu! Mam nadzieję, że spędzi pan miłe święta, a rok 1923 będzie spokojniejszy niż obecny.

Podała mu drobną dłoń w rękawiczce.

- Czy... zobaczymy panią jeszcze w Wenecji? - Aldo zapytał głosem, który wydał mu się ochrypły.

- Nie wiem... och, z pewnością! Nie zapomina się tak łatwo dawnej miłości... Czy może pan puścić moją rękę? Trudno byłoby mi się bez niej obejść - dodała z uśmiechem, który łagodził trochę poważny ton. - Do widzenia... - powiedziała, biorąc torbę podróżną, podczas gdy bagażowy zabrał jej walizkę. Potem ruszyła w kierunku dworca.

- Lizo!

Zatrzymała się, odwróciła i pomachała wolną ręką.

- Nie mam już czasu! Wesołych Świąt!

Chwilę później zniknęła w tłumie. Aldo stał nieruchomo, nieco zamyślony. Głos Adalberta sprowadził go na ziemię.

- Co powiedziała?

- Nie słyszałeś? Wesołych Świąt.

- To dobre życzenia! Trzeba spróbować je spełnić. Nie wiedząc właściwie dlaczego, Aldo pomyślał, że to może być trudne do wykonania.

Saint-Mande, marzec 1995

Content

Juliette Benzoni
Róża Yorku

Część pierwsza Londyńskie mgły

Rozdział pierwszy Spadkobiercy

Rozdział drugi Dziwne ptaszysko

Rozdział trzeci Trzy prawdy

Rozdział czwarty Chińska dzielnica

Rozdział piąty Goście księżnej

Rozdział szósty Na wojennej ścieżce

Rozdział siódmy Liza

Część druga Krew Róży

Rozdział ósmy Wołanie o pomoc

Rozdział dziewiąty W półmroku

Rozdział dziesiąty W którym dokonuje się kilku szczególnych odkryć

Rozdział jedenasty Proces

Rozdział dwunasty Dramat w Exton Manor