Robert Jordan

Rozstaje zmierzchu

A w dniach, kiedy ruszy Gon Czarnego i kiedy prawica się zachwieje, lewica zaś zbłądzi, zdarzy się, że ludzkość przyjdzie na Rozstaje Zmierzchu i wszystko, co jest, wszystko, co było i wszystko, co będzie, zrównoważy się na czubku miecza. I zerwą się wtedy wichry Cienia.

z Proroctw Smoka;

tłumaczenie dokonane prawdopodobnie

przez Jaina Charina (znanego jako Jain Farstrider),

wkrótce przed jego zniknięciem

Dla Harriet.

Kiedyś, teraz i zawsze

Prolog

Błyski wzoru

Rodel Ituralde nienawidził czekania, chociaż dobrze wiedział, że czekanie stanowi nieodłączną część żołnierskiej profesji. Każdy żołnierz czeka na następną bitwę, na ruch wroga, na jego pomyłkę. Ituralde obserwował zimowy las, pozostając równie nieruchomy jak drzewa, którym się przypatrywał. Słońce znajdowało się w połowie swej wspinaczki i nie dawało na razie żadnego ciepła. Z ust mężczyzny wydobywał się oddech w postaci białej pary, pokrywając szronem starannie przycięte wąsy żołnierza i czarne futro przy kapturze. Ituralde cieszył się, że jego hełm wisi na łęku siodła. Wystarczy, że pancerz nie chronił go przed zimnem, wręcz przeciwnie — przesyłał je głębiej, ku płaszczowi oraz kilku warstwom wełny, jedwabiu i lnu. Nawet siodło Strzałki wydawało się zimne, jakby białego wałacha utoczono z zamrożonego mleka. Hełm na głowie chyba zmroziłby Rodelowi mózg.

Zima przyszła do Arad Doman tego roku późno, bardzo późno, za to z całą mocą. Wprost z gorącego lata, nienaturalnie długo przeciągającego się w jesień, w niecały miesiąc przeskoczyli w samo serce zimy. Liście, które przetrwały suszę niezwykłego lata, zamarzły, zanim zdążyły zmienić kolor i błyszczały teraz w porannym słońcu niczym dziwne, pokryte lodem szmaragdy. Konie otaczających Ituralde’a dwudziestu kilku zbrojnych od czasu do czasu dreptały w wysokim po kolana śniegu. Żołnierze przejechali już spory dystans, a zanim dzień skończy się na dobre czy na złe, czekała ich jeszcze daleka droga. Na północy kłębiły się ciemne chmury. Ituralde i bez Mądrej wiedział, że przed zmrokiem temperatura znacznie spadnie. Do tej pory musieli znaleźć sobie schronienie.

— Ta zima nie jest tak ostra jak przedostatnia, prawda, mój panie? — spytał Jaalam. Wysoki młody oficer jakimś sposobem potrafił czytać Ituralde’owi w myślach. Zawsze przemawiał cichym, lecz wyraźnym i przez to dobrze słyszalnym głosem. — Mimo to przypuszczam, iż niektórym marzy się teraz wino grzane z korzeniami. Oczywiście, nie ma na to szans. Musimy zachować wstrzemięźliwość. Sądzę jednak, że wszyscy mogą się napić herbaty. Zimnej herbaty, ma się rozumieć. A gdyby mieli kilka brzozowych witek, mogliby się obnażyć i zakosztować śnieżnej kąpieli.

— Lepiej niech na razie pozostaną w ubraniach — odparł sucho Rodel Ituralde. — Ale przy odrobinie szczęścia może rzeczywiście dostaną dziś wieczorem trochę zimnej herbaty. — Stwierdzenie wywołało chichot tego i owego. Spokojny, niegłośny chichot. Ituralde wybrał tych ludzi starannie, wiedzieli zatem, cóż znaczy hałas w nieodpowiednim momencie.

Sam chętnie by przyjął parujący kubek przyprawionego korzeniami wina lub chociaż herbaty. Od dawna jednak nikt nie przywoził do Arad Doman herbaty. Minęło sporo czasu, odkąd zagraniczni kupcy przestali się zapuszczać za granicę z Saldaeą. A kiedy nowiny z zewnętrznego świata docierały do tego kraju, okazywały się już nieświeże niczym chleb sprzed miesiąca, o ile kiedykolwiek w ogóle były czymś więcej niż tylko pogłoską. Fakt ten nie miał zresztą zbytniego znaczenia. Jeżeli Białą Wieżę naprawdę podzielono albo jeżeli mężczyzn z umiejętnością przenoszenia Mocy w istocie wezwano do Caemlyn... cóż, świat będzie się musiał obejść bez Rodela Ituralde’a, aż Arad Doman stanie się znów całością. Na razie jego kraj mu wystarczał.

Ituralde jeszcze raz przejrzał rozkazy, które wysyłał. Najszybsi jeźdźcy, jakich miał, poniosą je do każdego szlachcica lojalnego wobec Króla. Choć poróżniły ich odwieczne waśnie i stare wojny, nadal sporo ich łączyło. Na otrzymane od Wilka rozkazy wszyscy zbiorą swoje armie i wyruszą; przynajmniej póki Ituralde cieszył się królewską łaską. Nawet ukryją się w górach, czekając na jego rozkazy. Och, na pewno wielu się zirytuje, a niektórzy wręcz przeklną jego imię, będą jednak posłuszni. Wiedzieli, że Wilk wygrywa bitwy. Co więcej, wiedzieli, że wygrywa wojny. Gdy sądzili, że ich nie słyszy, nazywali go wprawdzie Małym Wilkiem, jego jednak nie obchodziło, co myślą na temat jego postury — w każdym razie nie bardzo się tym przejmował — byleby tylko jechali, dokąd im kazał i kiedy im kazał.

Niedługo ruszą do galopu i pojadą zastawić pułapkę, która na uruchomienie poczeka jeszcze dobrych parę miesięcy. Podejmował spore ryzyko. Skomplikowane projekty mogły się nie udać z mnóstwa powodów, a ten plan składał się z wielu warstw. Jeśli Ituralde nie zdoła dostarczyć przynęty, coś może zniweczyć plan, zanim na dobre zacznie działać. Albo jeżeli ktoś zignoruje jego polecenie unikania królewskich kurierów. Wszyscy wszakże znali jego racje i nawet najbardziej uparci je podzielali, chociaż niewielu decydowało się mówić o nich na głos. On sam od otrzymania ostatniego rozkazu Alsalama kręcił się jak w ukropie. Złożony papier tkwił teraz w jego rękawie, ukryty pod jasną koronką przykrywającą żelazną część rękawicy. Mieli ostatnią szansę, ostatnią, bardzo małą szansę uratować Arad Doman. Może nawet zdołają ocalić Alsalama przed nim samym, zanim Rada Kupców zdecyduje się posadzić na tronie innego kandydata. Alsalam przez dwadzieścia lat był dobrym władcą. Oby Światłość pozwoliła przedłużyć jego doskonałe rządy.

Na odgłos głośnego trzasku gdzieś na południu ręka Ituralde’a natychmiast opadła na rękojeść miecza. Słychać było ciche skrzypienie skóry i metalu, gdyż inni także chwycili za broń. Poza tym panowała cisza. Las był równie martwy jak zamarznięty grobowiec. To tylko jakaś gałąź złamała się gdzieś pod ciężarem śniegu. Po chwili Ituralde pozwolił sobie na odprężenie — tak samo się odprężył, gdy usłyszał nowiny o pojawieniu się Smoka Odrodzonego na niebie w Palme. Być może ten mężczyzna naprawdę był Smokiem Odrodzonym, może naprawdę ukazał się na niebie, jednak niezależnie od prawdziwości opowieści, rozpaliły one Arad Doman.

Ituralde miał pewność, że potrafiłby ugasić ten ogień, jeśliby mu dano wolną rękę. I nie były to czcze przechwałki. Znał swoją wartość i wiedział, czego potrafi dokonać — w bitwie, kampanii czy całej wojnie. Jednak odkąd Rada zdecydowała, iż bezpieczniej będzie wywieźć Króla z Bandar Eban, Alsalam najwyraźniej wbił sobie do głowy, że jest wcieleniem Artura Jastrzębie Skrzydło. Od tego dnia jego podpis i pieczęć pojawiły się na dziesiątkach bitewnych rozkazów płynących z miejsca, w którym Rada go ukryła. Członkowie Rady nie chcieli zdradzić kryjówki nikomu, nawet samemu Ituralde’owi. Każda kobieta z Rady, z którą rozmawiał, reagowała obojętnie i odpowiadała wymijająco na byle wzmiankę dotyczącą Króla. Rodel niemal uwierzył, że rzeczywiście nie znają miejsca pobytu Alsalama. Tyle że myśl ta była oczywiście śmieszna. Rada ani na moment nie spuszczała z Króla oka. Ituralde zawsze uważał, że kupieckie Domy za bardzo się we wszystko mieszają, tym razem jednak brakowało mu ich wścibstwa. Ich milczenie pozostawało tajemnicą, ponieważ żaden król, który niszczy handel, nie przetrwa zbyt długo na tronie.

Ituralde dotrzymywał złożonych przysiąg, a poza tym Alsalam był jego przyjacielem, chociaż wysłane przez niego rozkazy mogły wywołać jedynie chaos. Niestety, nie można ich było zignorować, gdyż Alsalam był Królem. Polecił Rodelowi jak najszybciej pomaszerować na północ przeciw jakiemuś wielkiemu skupisku Wyznawców Smoka, o którym dowiedział się przypuszczalnie od tajnych szpiegów, a później — dokładnie dziesięć dni później — choć nie dostrzegli do tamtej pory ani jednego Wyznawcy Smoka, wysłał Rodelowi kolejny rozkaz, zgodnie z którym Wilk miał wyruszyć jak najprędzej na południe przeciw następnemu zgromadzeniu wrogów, które również nigdy się nie zmaterializowało. A Ituralde — zamiast pustoszyć ziemię, którą jego zdaniem Wyznawcy Smoka już opuścili i maszerować tam, gdzie podobno obozowali — powinien skoncentrować wszystkie siły do obrony Bandar Eban przed atakami z trzech stron, gdyż mogły one zmieść miasto z powierzchni ziemi. Co gorsza, rozkazy Alsalama często docierały bezpośrednio do potężnych panów wielkich rodów. Ludzie ci mieli podążyć za Ituralde’em, a Król wysyłał Machira w jednym kierunku, Teacala w drugim, Rahmana zaś w jeszcze innym. Czterokrotnie dochodziło do przypadkowych potyczek, kiedy armie wpadały na siebie w nocy, ruszając na wyraźne polecenie Alsalama i spodziewając się przed sobą wroga. A przez cały ten czas rosły szeregi Wyznawców Smoka, a także ich pewność siebie. Ituralde odniósł kilka triumfów (w Solanje i Maseen, nad Jeziorem Somal i w Kandelmarze), a Lordowie Kataru nauczyli się nie sprzedawać wytworów swoich kopalni i kuźni wrogom Arad Doman, Alsalam jednakże swymi sprzecznymi poleceniami stale zaprzepaszczał jego wysiłki.

Ostatni rozkaz wydawał się wszakże odmienny. Najpierw jakiś Szary Człowiek zabił Lady Tuvę, próbując nie dopuścić, by pismo w ogóle dotarło do Ituralde’a. Tajemnicą pozostawało, dlaczego Cień miałby się bać tego właśnie rozkazu bardziej niż innych, tym niemniej również z tego powodu należało jak najszybciej wyruszać. Zanim Alsalam wyśle do Ituralde’a kolejne polecenie. Rozkaz ów otwierał też liczne możliwości, może ostatnie. Wszystko co dobre pojawiało się tutaj i dzisiaj. Trzeba było wykorzystać nawet najmniejsze szanse na sukces.

Przenikliwy krzyk sójki śnieżnej zabrzmiał w oddali raz, potem drugi i trzeci. Ituralde ułożył dłonie w miseczkę, przyłożył je do ust, po czym powtórzył trzy zgrzytliwe dźwięki. Chwilę później kudłaty, łaciaty wałach wybiegł spośród drzew. Dosiadał go jeździec w białym, ubrudzonym ziemią płaszczu. Gdyby stali nieruchomo, i człowieka, i konia byłoby równie trudno dostrzec w ośnieżonym lesie. Przybysz zatrzymał wierzchowca obok konia Ituralde’a. Był to krępy mężczyzna uzbrojony w jeden tylko miecz o krótkim ostrzu oraz przymocowany do siodła hak w futerale i kołczan ze strzałami.

— Wygląda na to, że wszyscy przybyli, mój panie — zagaił niezmiennie zachrypłym głosem, odrzucając kaptur z głowy. Podobno ktoś spróbował powiesić Donjela za młodu, chociaż powody tego zdarzenia zaginęły gdzieś w odległej przeszłości. Resztki krótko przyciętych włosów mężczyzny były obecnie stalowosiwe. Ciemna, skórzana łata skrywająca pusty oczodół po prawym oku stanowiła pozostałość innych młodzieńczych tarapatów. Może jednooki, lecz był najlepszym zwiadowcą, jakiego Ituralde kiedykolwiek spotkał. — Większość, w każdym razie — ciągnął. — Postawili wokół domku myśliwskiego dwa kręgi strażników, jeden wewnątrz drugiego. Widać ich na milę, ale nikt nie podejdzie dostatecznie blisko, bo go w domku usłyszą. Szlakami sprowadzili mniej osobników, niż, panie, przewidziałeś, choć mimo to nie sposób ich policzyć. Oczywiście — dodał z wymuszonym uśmiechem — i tak was znacznie liczebnie przewyższają.

Ituralde kiwnął głową. Stworzył Białą Wstęgę, a ludzie, których spotkał, przyjęli jego propozycję i wstąpili w szeregi tej jednostki. Trzy dni temu ludzie ci ślubowali Światłości na swoje dusze i nadzieję zbawienia nie wyciągać broni przeciwko drugiemu ani nie przelewać niczyjej krwi. Białej Wstęgi nie przetestowano wszak w tej wojnie i obecnie niektóre osoby zaiste w osobliwym miejscu szukały zbawienia. Na przykład ci, którzy nazywali siebie Wyznawcami Smoka. Ituralde od zawsze miał opinię ryzykanta, chociaż wcale nim nie był. Najważniejsze to wiedzieć, jakie ryzyko można bezpiecznie ponieść. Czasami też liczyła się świadomość, jak wiele można zaryzykować.

Wyciągnął z cholewy buta owiniętą w jedwab paczuszkę i wręczył ją Donjelowi.

— Jeśli w przeciągu dwóch dni nie dotrę do Coron Ford, oddaj to mojej żonie.

Zwiadowca wsunął pakunek pod płaszcz, dotknął palcami skroni, po czym zawrócił konia na zachód. Miał już wcześniej kontakty z Ituralde’em, zwykle w przededniu jakiejś bitwy.

Niech Światłość nie dopuści, by Tamsin musiała otwierać tę paczuszkę. Poszłaby za nim — tak mu powiedziała — nawet w śmierć.

— Jaalamie — odezwał się Ituralde — sprawdźmy, co nas czeka w domku myśliwskim Lady Osany.

Uderzył obcasami Strzałkę i ruszył, a jego ludzie podążyli za nim.

Gdy jechali, słońce osiągnęło szczyt, a później zaczęło schodzić coraz niżej, kierując się ku zachodowi. Wiszące na północy ciemne chmury przybliżyły się i zrobiło się jeszcze chłodniej. Nie słychać było żadnych dźwięków z wyjątkiem tętentu kopyt wierzchowców przedzierających się przez śnieżną skorupę. Las wydawał się pusty, jakby żołnierze byli w nim kompletnie sami. Ituralde nie dostrzegał strażników, o których wspomniał Donjel. Zwiadowca sporo chyba przesadził, twierdząc, że można ich zobaczyć z odległości mili. Rzecz jasna, strażnicy spodziewali się Ituralde’a. I na pewno go wypatrywali — dla pewności, że nie towarzyszy mu armia: ta zwana Białą Wstęgą czy jakakolwiek inna. Prawdopodobnie wielu z nich miało dość powodów, żeby wycelować w jego kierunku łuki i przeszyć go dziesiątkami strzał. Każdy lord może kazać swoim ludziom przysięgać na Białą Wstęgę, ale nie wszyscy przystępowali do oddziałów; niektórzy woleli zaryzykować własną drogę.

W połowie popołudnia spomiędzy drzew wyłonił się nagle tak zwany myśliwski domek Lady Osany — masa jasnych wież i zgrabnych, spiczasto zakończonych kopuł, które bardziej pasowały do któregoś z pałaców Bandar Eban. Osana polowała zawsze na mężczyzn albo na władzę, jej trofea (mimo stosunkowo młodego wieku Lady) były liczne i godne uwagi, a tutejsze „polowania” szokowały nawet mieszkańców stolicy. Domek myśliwski wyglądał teraz na opuszczony. Rozbite okna ziały niczym usta pełne wyszczerbionych zębów. Nigdzie ani śladu migoczącego światła czy jakiegokolwiek ruchu. Tym niemniej śnieg pokrywający oczyszczony teren wokół domku został mocno udeptany przez konie, a ponieważ prowadzące na główny dziedziniec ozdobne mosiężne bramy stały otworem, Ituralde wjechał, nie zwalniając. Za nim zaś cwałowali jego ludzie. Końskie kopyta stukotały na kamiennej nawierzchni, gdzie śnieg rozdeptano aż do błota.

Żaden służący nie wyszedł mu na powitanie, ale Rodel nikogo nie oczekiwał. Osana zniknęła na samym początku zamieszek, które od jakiegoś czasu targały Arad Doman niczym pies potrząsający szczurem, a cała służba szybko uciekła do innych posiadłości Lady, wybierając je w sposób mniej lub bardziej przypadkowy. W obecnych czasach pozbawieni panów służący głodowali lub przyłączali do bandytów. Bądź też do Wyznawców Smoka. Ituralde zeskoczył z konia u stóp szerokich, marmurowych schodów na końcu dziedzińca, wręczył wodze Strzałki jednemu ze swoich zbrojnych, Jaalamowi zaś polecił znalezienie schronienia dla wszystkich ludzi i zwierząt. Żołnierze przypatrywali się bacznie marmurowym balkonom i wielkim oknom, wyraźnie się bowiem obawiali, że ktoś stamtąd celuje im z kuszy między łopatki. Drzwi prowadzące do jednej ze stajni były nieznacznie uchylone, jednak mimo zimna mężczyźni woleli się rozsiąść w narożnikach dziedzińca. Tu znajdowali się blisko swoich koni i mieli na oku cały teren. W razie niebezpieczeństwa na pewno któryś dostrzeże zagrożenie.

Ituralde zdjął rękawice i wsunął je za pas, po czym wygładził koronkę i wszedł wraz z Jaalamem po schodach. Pod butami chrzęścił mu zdeptany i ponownie zmrożony śnieg. Rodel odrzucił pokusę zerkania na boki, starając się patrzeć wyłącznie przed siebie. Musiał wyglądać na absolutnie pewnego swoich racji, gdyż tylko takie postępowanie może całkowicie uspokoić jego ludzi. Zachowywał się zatem, jakby nawet nie dopuszczał myśli o ewentualności jakichkolwiek zdarzeń z wyjątkiem oczekiwanych. Pewność siebie stanowiła wszak jedyny klucz do zwycięstwa. Wtedy także przeciwnik wierzy, że potrafisz nad wszystkim zapanować. Na szczycie schodków Jaalam otworzył jedną z części wysokich, rzeźbionych drzwi, ciągnąc je za pozłacaną kołatkę w postaci koła. Ituralde, zanim wszedł do środka, musnął palcem sztuczny pieprzyk, ponieważ na tym straszliwym zimnie nie czuł, czy aksamitna gwiazdka nadal przylega do jego policzka. Dotknięcie pieprzyka poprawiło mu zresztą humor.

W ogromnym korytarzu powietrze było równie lodowate jak na zewnątrz, toteż oddechy obu mężczyzn wydobywały się z ich ust w postaci pióropuszy mgły. Nieoświetlona przestrzeń wydawała się spowita mrokiem. Podłogę pokryto kolorową mozaiką przedstawiającą myśliwych i zwierzęta, jednak w niektórych miejscach kafle były wyszczerbione, jakby ktoś wlókł po nich ciężary albo coś na nie rzucał. Oprócz pojedynczego przewróconego postumentu, na którym kiedyś być może stała duża waza lub mały posąg, pomieszczenie było puste. To, czego służba nie zabrała podczas ucieczki, dawno temu zagrabili bandyci. Przybyłych oczekiwał jeden człowiek — siwowłosy i bardziej wychudzony niż podczas ostatniego spotkania. Napierśnik mężczyzny był mocno zniszczony, a jego kolczyk był tylko małym złotym kółkiem, lecz koronka stroju pozostawała nieskazitelnie czysta, widniejący zaś obok lewego oka błyszczący, czerwony księżyc w kwadrze w lepszych czasach prezentowałby się dobrze na każdym dworze.

— Na Światłość, bądź pozdrowiony pod Białą Wstęgą, Lordzie Ituralde — zagaił uroczyście starzec, dodając lekki ukłon.

— Na Światłość, przyszedłem pod Białą Wstęgę, Lordzie Shimron — odparł uprzejmie Rodel. Shimron należał do najbardziej zaufanych doradców Alsalama. Przynajmniej póki nie dołączył do Wyznawców Smoka. Teraz pełnił wysokie stanowisko w ich radach. — Mój zbrojny to Jaalam Nishur, związany honorem z Domem Ituralde, podobnie jak wszyscy, którzy ze mną przybyli.

Przed Rodelem nie istniała Dynastia Ituralde, jednak Shimron położył rękę na sercu i powitał Jaalama ukłonem.

— To dla mnie zaszczyt. Będziesz mi towarzyszył, Lordzie Ituralde? — spytał, gdy się wyprostował.

Prowadzące do sali balowej wielkie drzwi zniknęły, chociaż Rodel z trudem mógł sobie wyobrazić bandytów wyjmujących je z zawiasów i wynoszących z budynku. Teraz wejście zwieńczone wysokim ostrym łukiem zrobiło się wystarczająco szerokie dla dziesięciu mężczyzn. Wewnątrz pozbawionego okien owalnego pokoju cień rozpraszało pół setki lamp wszelkiej możliwej wielkości i typu, chociaż ich światło docierało zaledwie do sklepionego sufitu. Po dwóch stronach ogromnego pomieszczenia, pod malowanymi ścianami stały dwie grupy mężczyzn i choć obecność Białej Wstęgi skłoniła ich do zdjęcia hełmów, cała dwusetka — lub więcej — nosiła pełne zbroje i chyba żaden z wojowników nie odłożył miecza. Po jednej stronie Ituralde dostrzegł paru równie potężnych jak Shimron domańskich lordów: Rajabiego, Wakedę, Ankaera; każdego z nich otaczał orszak pomniejszych lordów i zaprzysiężonych przedstawicieli ludu. Stały tam też małe grupki (po dwóch, trzech mężczyzn), w których nie było żadnego pana wielkiego rodu. Tak, tak, Wyznawcy Smoka posiadali rady, lecz nie mieli dowódcy. Tym niemniej każdy z tych mężczyzn był swego rodzaju przywódcą, a niektórzy z nich liczyli swoich zwolenników w dziesiątkach, nieliczni w tysiącach. Żaden nie wydawał się cieszyć z uczestnictwa w spotkaniu, a ten czy ów posyłał piorunujące spojrzenia pod przeciwległą ścianę, gdzie tłoczyło się w jednej zbitej masie pięćdziesięciu czy sześćdziesięciu przeszywających ich wzrokiem Tarabonian. Może wszyscy oni należeli do Wyznawców Smoka, ale między tymi dwoma narodami nie było już sympatii. Ituralde o mało się jednak nie uśmiechnął na ich widok. Nawet się nie ośmielił marzyć, że na dzisiejsze zebranie przybędzie ich choć połowa.

— Pan Rodel Ituralde oddaje się pod Białą Wstęgę. — Głos Shimrona zadźwięczał w sali. — Niech każdy poszuka w sercu siły i rozważy swoją duszę.

Na tym kończyły się formalności.

— Dlaczego Lord Ituralde oferuje Białą Wstęgę? — spytał Wakeda. Jedną ręką trzymał rękojeść długiego miecza, drugą zacisnął w pięść przy boku. Chociaż wyższy niż Ituralde, nie był mężczyzną wysokim, lecz wyniosłym niczym zasiadający na tronie król. Kiedyś kobiety uważały go za przystojnego, teraz jednak ukośna czarna przepaska skrywała jego pozbawiony oka prawy oczodół, a pieprzyk miał postać czarnej strzałki wycelowanej w grubą bliznę biegnącą od policzka do czoła. — Czy zamierza do nas dołączyć? A może żąda naszego ustąpienia? Mamy się poddać? Wszyscy wiedzą, że Wilk jest zarówno śmiały, jak i przebiegły. Ale czy jest aż tak śmiały? — Gwar podniósł się wśród mężczyzn po jego stronie pomieszczenia: niektórzy się śmiali, inni reagowali gniewem.

Ituralde spiął palce za plecami, próbując się powstrzymać przed dotknięciem rubinu w lewym uchu. Gest ten był bowiem powszechnie znany jako objaw jego zdenerwowania. Czasami zresztą muskał klejnot celowo, teraz wszakże musiał pokazać zgromadzonym spokojne oblicze. Mimo słów tego człowieka! Tak, mimo tych słów, musiał zachować spokój. W złości dochodziło do pojedynków, a Rodel nie przybył tutaj walczyć. Doskonale pamiętał, że słowa mogą stanowić bardziej śmiercionośną broń niż miecze.

— Wszyscy tu zebrani wiedzą, że na południu mamy innego wroga — zaczął mocnym głosem. — Seanchanie połknęli Tarabon. — Przebiegł wzrokiem po Tarabonianach i napotkał obojętne spojrzenia. Nigdy nie umiał odczytać twarzy przedstawicieli tej nacji. Pod tymi niedorzecznymi wąsami, które wyglądały jak włochate kły (gorszymi niż u Saldaean) i śmiesznymi welonami równie dobrze mogliby nosić maski. A marne światło lamp nie pomagało Rodelowi w odgadnięciu ich myśli. Widział ich jednakże w zbroi i potrzebował ich. — Zalali Równinę Almoth — podjął — i wyruszyli na północ. Ich zamiary są jasne. Chcą przejąć także Arad Doman. Boję się, że chcą posiąść cały świat!

— Czy Lord Ituralde pragnie wiedzieć, kogo poprzemy, jeśli najadą na nas Seanchanie? — zapytał Wakeda.

— Szczerze wierzę, że będziesz walczył o Arad Doman, Lordzie Wakeda — odparł łagodnie.

Wakeda zrobił się purpurowy wobec tej bezpośredniej zniewagi, zaś ręce jego ludzi opadły na rękojeści mieczy.

— Uchodźcy powiadomili nas, że widzieli ostatnio na równinie Aielów — wtrącił pospiesznie Shimron, obawiał się bowiem, że Wakeda może zerwać Białą Wstęgę. Żaden z zaprzysiężonych Wakedzie ludzi nie wyciągnie ostrza, póki on sam tego nie zrobi lub póki nie wyda im takiego rozkazu. — Walczą dla Smoka Odrodzonego, tak mówią raporty... Pewnie ich wysłał, może nam na pomoc. Nikt nigdy nie pokonał armii Aielów, nawet Artur Jastrzębie Skrzydło. Pamiętasz z naszej młodości Bitwę Czerwonych Śniegów, Lordzie Ituralde? Sądzę, że zgodzisz się ze mną, iż wbrew niektórym opowieściom wcale ich tam nie pokonaliśmy. Nie potrafię też uwierzyć, że Seanchanie dysponują tak licznym wojskiem, jakie my wówczas mieliśmy. Osobiście słyszałem, że ruszyli na południe, oddalając się od granicy. Nie, podejrzewam, że wkrótce usłyszymy o ich wycofaniu się z równiny i rezygnacji z pomysłu zaatakowania nas. — Nie był złym dowódcą w polu, ale bywał zbyt pedantyczny.

Ituralde uśmiechnął się. Z południa nowiny docierały szybciej niż z innych stron, Rodel bał się jednak, że będzie musiał sprowadzić Aielów, którzy gotowi pomyśleć, iż próbuje ich oszukać. Ledwie mógł uwierzyć w ich obecność na Równinie Almoth i nawet nie brał pod uwagę, że Aielowie wysłani na pomoc Wyznawcom Smoka mogą się pojawić w samym Arad Doman.

— Ja również wypytałem uchodźców, a ci wspominali wprawdzie o atakach Aielów, lecz nie o ich armii. Zresztą sama obecność Aielów na równinie może spowolnić Seanchan, ale na pewno nie skłoni ich do odwrotu. Ich latające bestie zaczynają się rozglądać po naszej stronie granicy. Nie wygląda to na odwrót.

Zamaszystym gestem wyjął z rękawa papier i podniósł go, prezentując wszystkim Miecz i Rękę odciśnięte w zielono-niebieskim wosku. Jak zawsze ostatnio, użył gorącego ostrza do podważenia z jednego boku Królewskiej Pieczęci. W ten sposób odchodziła cała, więc wątpiącym mógł ją pokazać niezłamaną. A wielu wątpiło, gdy słyszeli niektóre polecenia Alsalama.

— Mam rozkazy od Króla Alsalama — oświadczył. — Muszę zewsząd, skąd zdołam, zebrać tylu ludzi, ilu mi się uda, a później jak najprędzej uderzyć na Seanchan. — Wziął głęboki wdech. Podejmował kolejne ryzyko i jeśli tym razem zawiedzie, Alsalam może zażądać jego głowy. — Proponuję rozejm. W imieniu Króla przyrzekam nie występować przeciwko wam w żaden sposób tak długo, jak Seanchanie stanowią zagrożenie dla Arad Doman, o ile zobowiążecie się do tego samego i będziecie walczyć obok mnie przeciwko wrogom, aż ich pobijemy.

Odpowiedziała mu pełna zdumienia cisza, Rajabi zaś — mężczyzna o charakterystycznej grubej, krótkiej szyi — wyglądał na wręcz ogłuszonego. Wakeda natomiast zagryzał wargę niczym zaskoczona dziewczyna.

Milczenie przerwał Shimron.

— Naprawdę można ich pobić, Lordzie Ituralde? Stawałem wobec nich... i wobec ich Aes Sedai, które ciągną za sobą na łańcuchach... na Równinie Almoth. Tak jak i ty.

Rozległy się niespokojne odgłosy szurania po podłodze, a twarze mężczyzn pociemniały w posępnym gniewie. Nikt nie lubi przypomnienia, że bywa bezradny wobec wroga, jednak wszyscy pamiętali z historii, jak potężny przeciwnik im się trafił.

— Można ich pokonać, Lordzie Shimron — zapewnił jego i pozostałych Ituralde. — Nawet gdy z ich strony zdarzają się... niespodzianki. — Takie na przykład jak wywołana sztucznie niespodziewana erupcja ziemi pod stopami albo pojawienie się zwiadowców, dosiadających stworzeń, które wyglądają na Pomiot Cienia... Tym niemniej Ituralde wypowiedział to zdanie z pełnym przekonaniem. Poza tym, dzięki znajomości potencjału wroga, człowiek jest w jakimś sensie przygotowany. Tak brzmiała jedna z podstawowych zasad działań wojennych. Sprawdzała się już na długo przed powstaniem narodu Seanchan. Ciemność pozbawiała zresztą tych ostatnich przewagi, podobnie jak burza, którą wiele Aes Sedai zawsze potrafiło przewidzieć. — Człowiek mądry przestaje gryźć, gdy dociera do kości — kontynuował obrazowo. — Jednak dotychczas Seanchanie, zanim sięgnęli po mięso, otrzymywali je pokrojone na cienkie plasterki. Ja natomiast zamierzam dać im twardą goleń. Mało tego, dzięki mojemu planowi rzucą się na nią tak szybko, że nim ugryzą kawałek mięsa, połamią sobie na tej kości wszystkie zęby. A zatem... Ja się zobowiązuję. Co z wami?

Trudno było nie wstrzymać oddechu. Wszyscy mężczyźni wyglądali na głęboko zadumanych. Ituralde niemal widział przetaczające im się przez głowy myśli. Wilk dysponował planem. Seanchanie mieli wprawdzie Aes Sedai na łańcuchach, latające bestie i Światłość jedna wie, co jeszcze, Wilk wszakże posiadał plan. Seanchanie czy Wilk. Trudny wybór.

— Jeśli jakiś człowiek potrafi pokonać Seanchan — przyznał w końcu Shimron — ty nim jesteś, Lordzie Ituralde. Więc, tak, złożę zobowiązanie i zawrę z tobą ów rozejm.

— I ja! — krzyknął Rajabi. — Odepchniemy ich z powrotem za ocean, skąd przyszli! — Miał nie tylko kark byka, lecz również byczy temperament.

Niespodziewanie Wakeda z równym entuzjazmem wyraził zgodę grzmiącym tonem, a chwilę później wszędzie wokół wybuchł prawdziwy tumult głosów. Mężczyźni krzyczeli, że odpowiedzą na rozkaz Króla i w pył rozbiją Seanchan. Niektórzy wołali, że wejdą za Wilkiem nawet w Szczelinę Zagłady. Ituralde poczuł satysfakcję, lecz nie tylko po nią tu przyszedł.

— Jeśli chcesz nas prosić, żebyśmy walczyli o Arad Doman — dał się słyszeć jeden głos ponad ogólnym szumem — w takim razie poproś nas o to!

Ci, którzy jeszcze przed chwilą zobowiązywali się udzielić pomocy, teraz zaczęli gniewnie mamrotać lub cicho przeklinać.

Skrywając radość pod uprzejmą miną, Ituralde obrócił się ku przeciwnej ścianie, by stawić czoło mówcy. Tarabonianin okazał się szczupłym mężczyzną o ostrym nosie widocznym pod przezroczystym welonem przesłaniającym mu twarz. Wzrok miał przenikliwy, patrzył twardo. Kilku spośród jego ziomków zmarszczyło brwi, jakby niezadowolonych, że się odezwał, więc Ituralde wywnioskował, że najwyraźniej w przeciwieństwie do Domańczyków nie mieli jednego przywódcy wyznaczonego do prowadzenia rozmów. Rodel miał nadzieję na obietnice i zobowiązania, nie były one wszakże konieczne dla jego planu. Byli dla niego natomiast niezbędni sami Tarabonianie. W każdym razie ich poparcie mogło znacząco zwiększyć prawdopodobieństwo powodzenia tego projektu.

Ituralde skłonił się uprzejmie mężczyźnie.

— Oferuję wam szansę walki za Tarabon, mój dobry panie. Mówili mi uchodźcy, że Aielowie wywołali zamęt na równinie. Powiedzcie, czy nieduży oddział waszych ludzi... stu, może dwustu żołnierzy... potrafiłby przemierzyć tę targaną niepokojami równinę i wejść do Tarabonu w zbrojach oznaczonych takimi paskami, jakie noszą Seanchanie?

Choć wydawało się to niemożliwe, na twarzy Tarabonianina pojawiło się jeszcze większe napięcie. Teraz z kolei jego rodacy zaczęli gniewnie mamrotać i przeklinać. Doszły do nich informacje, iż zarówno Król, jak i Panarch wstąpili na swe trony dzięki Seanchanom i przysięgali wierność lenniczą cesarzowej zza Oceanu Aryth. Na pewno nie chcieli, by im przypominać, jak wielu ich krajanów dla niej obecnie pracowało. Najwięcej „Seanchan” na Równinie Almoth okazywało się w istocie Tarabonianami.

— Cóż dobrego może uczynić taka jedna mała grupka? — odburknął pogardliwie szczupły rozmówca Ituralde’a.

— Zaiste, niewiele — odpowiedział mu Rodel. — A gdybyż tak wysłać pięćdziesiąt podobnych grup? Albo sto? — Tarabonianie na pewno mogli zorganizować tyle oddziałów. — Gdyby wszyscy wyruszyli tego samego dnia? Osobiście pojechałbym w jednej grupie i tylu moich ludzi, ilu zdołacie ubrać w taraboniańskie zbroje. Zrobię to choćby dla zapewnienia was, że nie szykuję żadnego podstępu i nie zamierzam się was w ten sposób pozbyć.

Stojący za nim Domańczycy zaczęli głośno protestować. Najgłośniej z nich krzyczał Wakeda, co Ituralde’a nieco zaskoczyło. Plan Wilka podobał im się, lecz chcieli też mieć Wilka na przywódcę. Większość Tarabonian poczęła się kłócić między sobą, szczególnie o to, czy tak wielu ludzi (nawet w małych zespołach) zdoła przejść równinę bez narażania się na rozpoznanie, rozważali również głośno, cóż dobrego zdołają te małe grupy uczynić dla Tarabonu. Zastanawiali się, czy zdecydują się założyć zbroje oznaczone seanchańskimi paskami. Tarabonianie sprzeczali się równie łatwo jak Saldaeanie i tak samo gorąco. Jednak rozmówca Ituralde’a milczał, patrząc na niego twardo. Po chwili lekko kiwnął Rodelowi głową. Gęste wąsy przesłaniały wargi mężczyzny, lecz Ituralde odniósł wrażenie, że Tarabonianin się uśmiechnął.

W tym momencie Domańczyk całkowicie się odprężył. Może jednak ów osobnik był taraboniańskim przywódcą. W przeciwnym razie, czy zgodziłby się z nim, skoro jego ziomkowie byli Ituralde’owi przeciwni? A jeśli był przywódcą, na pewno przekona do domańskich racji pozostałych. Później zaś pojadą wraz z Rodelem na południe, w samo serce krainy, którą Seanchanie uważali za własną. Pojadą i pobiją wroga. Tarabonianie bez wątpienia zechcą tam pozostać i kontynuować walkę we własnej ojczyźnie. Ituralde naprawdę nie mógł oczekiwać więcej. Wraz z kilkoma tysiącami swoich ludzi wróci wtedy na północ, przemierzając całą długą drogę przez Równinę Almoth. Światłość i wściekłość dodadzą mu siły.

Odpowiedział Tarabonianinowi uśmiechem. Przy odrobinie szczęścia rozjuszeni generałowie nie dostrzegą, dokąd ich prowadzi... aż będzie za późno. A jeżeli się domyślą... cóż, Ituralde miał na tę okoliczność drugi, alternatywny plan.

Brnąc wśród drzew przez głęboki śnieg, Eamon Valda owinął się szczelniej płaszczem. Zimny, mocny wiatr poruszał ciężkimi od śniegu gałęziami — odgłos brzmiał zwodniczo spokojnie w wilgotnej szarości świtu. Chłód przeciskał się przez grubą, białą wełnę stroju Valdy równie łatwo jak przez gazę i przenikał mężczyznę aż do kości. Obóz leżący wokół niego w lesie wydawał się także zbyt spokojny. Ruch nieco rozgrzewał, jednakże ludzie w obozowisku woleli podczas postoju trwać w miejscu, stłoczeni blisko siebie.

Nagle Eamon zatrzymał się w pół kroku, marszcząc nos na nagły smród — dławiący fetor przywodzący na myśl dwadzieścia kup gnoju rojących się od larw. Valda nie zakrył ust, a jedynie się skrzywił. W obozie nie panował porządek, który lubił. Namioty rozstawiono chaotycznie w miejscach, gdzie zwisały najgrubsze konary, konie spętano, zamiast tylko stosownie je uwiązać. Tego rodzaju niedbalstwo powodowało brud. Tacy ludzie po pewnym czasie zaczynają w pośpiechu przysypywać końskie łajno zaledwie kilkoma szuflami ziemi, a z powodu zimna kopią latryny jak najbliżej siebie. Każdego swojego oficera, który zezwoliłby na coś takiego, Valda natychmiast by zdymisjonował, po czym wręczyłby mu szuflę i polecił nauczyć się jej używać.

Uważnie rozejrzał się po obozie, szukając źródła zapachu, nagle jednak smród zniknął. Wiatr nie zmienił się, tym niemniej fetor w dziwny sposób się rozwiał. Zaskoczenie Eamona Valdy trwało zaledwie moment i sekundę później mężczyzna ruszył naprzód, nadal się krzywiąc. Smród musiał wszak skądś pochodzić! Szczególnie że Valda znalazł przecież ślady braku dyscypliny. A dyscyplina powinna być dla nich obecnie ważna, ważniejsza niż kiedykolwiek.

Ponownie zatrzymał się na brzegu rozległej polany. Śnieg był tu gładki i nienaruszony, mimo iż niemal całą przestrzeń zajmowało obozowisko. Po chwili Valda cofnął się z powrotem między drzewa, zadarł głowę i zapatrzył się w niebo. Mknące po nim szare chmury skrywały południowe słońce. Mężczyzna wstrzymał oddech, gdyż niespodziewanie coś mu mignęło przed oczyma, szybko jednak zrozumiał, że widział jedynie ptaka — jakąś małą, brązową ptaszynę, która latała nisko, starając się unikać jastrzębi. Valda zaśmiał się, lecz gorzko. Niewiele ponad miesiąc minął, odkąd przeklęta przez Światłość kraina Seanchan połknęła Amador i Fortecę Światłości w jednym, nieprawdopodobnym łyku, Eamon wszakże nauczył się od tego czasu nowych odruchów. Mądrzy ludzie zawsze się uczą, podczas gdy głupcy...

Ailron był takim właśnie głupcem, stale się puszącym i snującym opowieści o dawnej sławie, opromienionym przez wiek i nową nadzieję zdobycia prawdziwej władzy, która łączyła się z koroną. Człowiek ten nie chciał stawić czoła realiom i z tego powodu doszło do tak zwanej Klęski Ailrona. Valda słyszał także inną nazwę — Bitwa pod Jeramel — choć używała jej tylko garstka amadiciańskich szlachciców, którzy uciekli w stosownym momencie, oszołomieni niczym młode byczki, mimo iż wciąż bezwiednie próbowali robić dobrą minę do złej gry. Eamon zastanowił się, jakim mianem Ailron określał tę potyczkę, gdy „oswojone” seanchańskie wiedźmy zaczęły wycinać w pień jego zdyscyplinowane żołnierskie szeregi. Valda wciąż miał przed oczyma ziemię spływającą kaskadami ognia. Widywał też taki obraz w swoich snach. No cóż, Ailron już nie żył, zginął podczas próby odwrotu z pola, a jego głowę prezentowano na kopii jednego z Tarabonian. Była to odpowiednia śmierć dla głupca! Z drugiej strony, on sam zebrał wokół siebie dziewięć tysięcy Synów Światłości! W obecnych czasach człowiek z wizją wiele doprawdy mógł zdziałać.

Na przeciwnym krańcu polany stał wśród drzew barak należący niegdyś do węglarza — pojedyncze pomieszczenie z kamieni uszczelnionych zeschniętym zielskiem. Z pozoru ludzie opuścili tę siedzibę już jakiś czas temu; fragmenty strzechy zwisały niebezpiecznie, a zasłony w wąskich oknach dawno zniknęły i zostały zastąpione przez ciemne pledy. Źle dopasowanych, drewnianych drzwi pilnowało dwóch strażników, postawnych mężczyzn w płaszczach z wyhaftowanym godłem: krwistoczerwoną laską pastuszą za złotym, promienistym słońcem. Obaj spletli ręce za plecami i przestępowali w miejscu z nogi na nogę, tupaniem usiłując się rozgrzać na chłodzie. Gdyby Valda był wrogiem, żaden z wartowników nie zdołałby na czas chwycić za miecz. Śledczy lubili pracować we wnętrzach.

Obaj beznamiętnie popatrzyli na przybysza. Ich nieruchome twarze równie dobrze mogłyby być wyrzeźbione z kamienia. Żaden nie wysilił się na więcej niż chłodne pozdrowienie przeznaczone dla osoby bez pastuszego kija, nawet jeśli mieli do czynienia z samym Lordem Kapitanem Komandorem Synów Światłości. Jeden strażnik otworzył wprawdzie usta, jakby chciał spytać Valdę o powód przybycia, jednak nie zdążył, gdyż Eamon minął ich bez słowa i szybko pchnął prowizoryczne drzwi. Przynajmniej nie próbowali go zatrzymać. Gdyby spróbowali, zabiłby obu.

Asunawa na jego widok podniósł wzrok znad krzywego stołu, gdzie z uwagą czytał niewielką książeczkę, jedną kościstą dłonią otaczając parujący cynowy kubek, z którego dobywał się aromat przypraw. Krzesło mężczyzny, o prostym oparciu, jedyny poza stołem mebel w pomieszczeniu, wyglądało na rozklekotane, lecz ktoś je wzmocnił skórzanymi rzemieniami. Valda zacisnął usta, powstrzymując się przed szyderstwem. Czcigodny Inkwizytor Ręki Światłości zasługiwał nie na namiot, ale prawdziwy dach nad głową (nawet jeśli strzecha wymagała połatania) oraz grzane wino z korzeniami. A przecież nikt inny nie pił wina od tygodnia! Na kamiennym palenisku płonął też mały ogień dający wątłe ciepło. Jeszcze przed Klęską zakazano nawet gotować na ogniu, ponieważ dym mógł zdradzić miejsce ich pobytu. Tym niemniej, większość Synów Światłości — choć ogólnie rzecz biorąc, pogardzała Śledczymi — do Asunawy żywiła dziwny szacunek, jakby dzięki swej okolonej siwymi włosami wymizerowanej twarzy męczennika uosabiał wszystkie ich ideały. Na początku Valdę zaskoczyło to odkrycie; nie był pewien, czy sam Asunawa zdaje sobie sprawę, jakie wzbudza reakcje. Tak czy inaczej, dość było Śledczych, by mogli narobić kłopotów. Valda nie mógł nic na to poradzić, mógł tylko starać się tych kłopotów unikać. Przynajmniej na razie.

— Prawie pora — rzucił, zamykając za sobą drzwi. — Jesteś gotów?

Asunawa nie podniósł się i nie sięgnął po leżący obok niego na stole biały płaszcz, na którym nie wyhaftowano promienistego słońca, a jedynie krwistoczerwoną laskę. Zamiast tego mężczyzna złożył ręce na książce, zakrywając stronice. Valda podejrzewał, że Asunawa czyta Drogę Światłości Mantelara. Osobliwa lektura jak na Czcigodnego Inkwizytora, bardziej odpowiednia dla świeżo przyjętych, którzy po przysiędze mogli studiować słowa Mantelara.

— Posiadam sprawozdania na temat pobytu andorańskiej armii w Murandy, mój synu — odparł Asunawa. — Może głęboko w Murandy...

— Stąd do Murandy jest daleka droga — uciął Valda, udając, że nie rozpoznaje kolejnej próby rozpoczęcia starej kłótni. Kłótni, którą Asunawa już przegrał, o czym najwyraźniej często zapominał.

Ale co Andoranie robili w Murandy? O ile raporty były prawdziwe. Docierało tu tak wiele fantazji podróżnych i kłamstw. Andor! Sama nazwa wyzwalała w Eamonie gorycz. Morgase nie żyła lub służyła Seanchanom. A ci mieli niewielki szacunek dla tytułów innych niż ich własne. Martwa czy służąca, była dla niego stracona, podobnie — co zresztą było ważniejsze — jak jego plany wobec Andoru. Galadedrid mu się nie przyda, był obecnie tylko młodym oficerem, w dodatku niezbyt popularnym wśród prostych żołnierzy. Dobrzy oficerowie nigdy wszak nie bywają popularni. Jednak Valda był człowiekiem pragmatycznym. Przeszłość to przeszłość. Czas na nowe plany.

— Wcale nie tak daleka, jeśli ruszymy na wschód, przez Altarę, mój synu... przez północną część Altary. Seanchanie z pewnością nie oddalili się jeszcze zbytnio od Ebou Dar.

Wyciągnąwszy dłonie ku palenisku, ażeby złapać choć trochę ciepła, Valda westchnął. Seancheanie niczym zaraza rozprzestrzenili się w Tarabonie i tutaj, w Amadicii. Dlaczego ten mężczyzna uważa, iż w Altarze jest inaczej?

— Zapomniałeś, panie, o przebywających w Altarze wiedźmach? Mają własną armię, czy muszę ci o tym przypominać? Chyba że dotarły do tej pory do Murandy. — Wierzył w pogłoski o ruchach wiedźm. Wbrew sobie podniósł głos. — Może ta tak zwana andorańska armia, o której słyszałeś, to właśnie armia wiedźm! Dały al’Thorowi Caemlyn, pamiętasz? A także Illian i pół wschodu! Naprawdę wierzysz, że wśród wiedźm doszło do podziału? Naprawdę? — Powoli zrobił głęboki wdech, uspokajając się. A raczej próbując się uspokoić. Każda nowa opowieść na temat zdarzeń na wschodzie okazywała się gorsza od poprzedniej.

Podmuch wiatru w kominie wepchnął do pokoju iskry. Valda cofnął się z przekleństwem na ustach. Cholerna chłopska chata! Nawet komina nie umieli porządnie wykonać!

Asunawa zatrzasnął w dłoniach książeczkę. Jego ręce pozostały złożone jak w modlitwie, ale głęboko osadzone oczy zapłonęły nagle goręcej niż ogień.

— Sądzę, że wiedźmy trzeba powybijać! Właśnie tak uważam!

— Zadowoliłbym się znajomością seanchańskiej metody ich oswajania. — Z odpowiednio oswojonymi wiedźmami Valda mógłby wypędzić al’Thora z Andoru, Illian i wszystkich miejsc, w których nie osiadł jeszcze jako Cień. Mógłby prześcignąć nawet samego Artura Jastrzębie Skrzydło!

— Trzeba je zniszczyć — upierał się Asunawa.

— I nas wraz z nimi? — spytał Valda.

Rozległo się stukanie do drzwi. Na lakoniczne wezwanie Inkwizytora w wejściu ukazał się jeden ze strażników. Stanął sztywno wyprostowany i wykonał ręką krótki gest powitania.

— Mój panie Czcigodny Inkwizytorze — zagaił uroczystym tonem. — Jest tutaj Rada Namaszczonych.

Valda czekał. Czy ten stary głupiec będzie trwał w uporze wobec wszystkich dziesięciu ocalałych Lordów Kapitanów, siedzących na zewnątrz na koniach i gotowych do jazdy? Co się stało, to się nie odstanie. A stało się, co musiało.

— Jeśli w ten sposób unicestwimy Białą Wieżę — oświadczył w końcu Asunawa — mogę się przyłączyć. Pojadę na spotkanie.

Valda uśmiechnął się słabo.

— I mnie to zadowoli. Będziemy oglądać upadek wiedźm. — On na pewno będzie oglądał ich upadek! — Dodam, że twój koń, panie, jest przygotowany. Czeka nas długa jazda aż do zmroku.

Czy Asunawa będzie go oglądał wraz z Valdą — to już inna sprawa.

Gabrelle cieszyła się przejażdżką przez zimowy las w towarzystwie Logaina i Toveine. Logain zawsze pozwalał jej i Toveine podążać we własnym tempie, dając im pozory prywatności. O ile nie zostawały za bardzo z tyłu. Tym niemniej obie Aes Sedai nawet na osobności rzadko wymieniały więcej słów, niż było to absolutnie konieczne. Ich stosunkom daleko było do przyjaźni. Właściwie Gabrelle często żałowała, że Toveine nie odmawia, gdy Logain proponuje im obu te wycieczki, wolałaby bowiem jechać z nim sama.

Trzymając wodze w odzianej w zieloną rękawiczkę dłoni, drugą ręką zaś przyciskając do ciała obszyty lisem płaszcz, poddała się uczuciu zimna — tylko trochę, dla jego orzeźwiającej siły. Śnieg nie był tu głęboki, a poranne powietrze rześkie. Ciemnoszare chmury zapowiadały dalsze opady śniegu. Wkrótce. Wysoko w górze latał jakiś ptak o długich skrzydłach. Może orzeł; Gabrelle nie bardzo się znała na ptakach. Rośliny i minerały pozostają w jednym miejscu, gdy się je studiuje, podobnie jak książki i rękopisy, choć te mogą się skruszyć pod palcami, jeśli są bardzo stare. Lecącego na tej wysokości ptaka ledwie dostrzegała, jednak orzeł pasował do tego krajobrazu.

Otaczał ich las: drzewa rosnące tu i ówdzie, wśród niskich gęstych zarośli. Wielkie dęby, ogromne sosny i jodły zdusiły większość podszycia, chociaż gdzieniegdzie przylgnęły do głazów lub niskich występów szarego kamienia gęste, brązowe kępki odpornych na mróz pnączy, które czekały na wciąż odległą wiosnę. Gabrelle przyrównywała ten cechujący się chłodem i pustką teren do ćwiczenia nowicjuszki.

Ponieważ w zasięgu jej wzroku nie było nikogo oprócz dwojga towarzyszy, prawie wyobrażała sobie, że znalazła się w zupełnie innym miejscu, z dala od Czarnej Wieży. Ta straszna nazwa przyszła jej teraz do głowy niemal zbyt łatwo. Czarna Wieża stała się równie realna jak Biała, a o szeregu wielkich, kamiennych budynków koszarowych, w których ćwiczyły setki ludzi oraz wiosce wyrosłej wokół nich, już nie mówiono „tak zwana Czarna Wieża”. Gabrelle mieszkała w tej wsi od prawie dwóch tygodni, a istniały zakamarki Wieży, których nadal nie widziała. Posiadłość zajmowała całe mile, otoczone niskimi murami z czarnego kamienia. Tym niemniej tutaj, w lesie, kobieta niemalże o niej zapomniała.

Niemalże. Z wyjątkiem garści wrażeń i emocji, osoby Logaina Ablara, który nigdy nie znikał z jej myśli, stałego uczucia kontrolowanej ostrożności i ciągłego napięcia mięśni. W podobny sposób czuł się może polujący wilk albo lew. Głowa tego mężczyzny ciągle się poruszała; nawet w lesie obserwował otoczenie, jakby z każdej strony spodziewał się ataku.

Gabrelle nigdy nie miała Strażnika. Jej zdaniem dla Brązowych byli oni niepotrzebną ekstrawagancją, a byle najęty służący potrafił zrobić wszystko, czego kobieta potrzebowała. Poza tym czuła się osobliwie, będąc nie tylko częścią więzi, lecz także znajdując się na jej niewłaściwym końcu. Gorzej niż po prostu na niewłaściwym końcu, gdyż więź owa wymagała od Gabrelle posłuszeństwa i przestrzegania licznych zakazów. Z tego też względu ich więź nie przypominała w gruncie rzeczy tej, która łączy Aes Sedai ze Strażnikiem. Siostry nie zmuszały swoich Strażników do posłuszeństwa. Cóż, niezbyt często w każdym razie. Siostry od wieków nie wiązały mężczyzn wbrew ich woli. Tym niemniej badania były fascynujące. Gabrelle zajmowała się interpretacją swoich emocji. Czasami prawie potrafiła czytać temu mężczyźnie w myślach. Innymi razy odnosiła wrażenie, że kręci się bez lampy po głębokim wydobywczym szybie. Przypuszczała, że nie przerwałaby badań, nawet gdyby kazali jej położyć głowę na bloku kata. Brała zresztą taką ewentualność pod uwagę, gdyż Logain wyczuwał jej emocje dokładnie tak samo, jak ona jego.

Zawsze powinna o tym pamiętać. Być może niektórzy Asha’mani uważali, iż Aes Sedai są skazane na swoją niewolę, jednak tylko głupiec mógłby uwierzyć, że pięćdziesiąt jeden sióstr, które mężczyźni przymusowo związali, łatwo się pogodzi ze swoim losem. A Logain nie był głupcem. Poza tym wiedział, że kobiety przybyły zniszczyć Czarną Wieżę. Jeśli jednak podejrzewał, że nadal szukają sposobu pozbycia się zagrożenia w postaci setek umiejących przenosić Moc osobników płci przeciwnej... O Światłości, choć tak ograniczone, mógł je wszak powstrzymać jeden rozkaz! W żadnym razie nie niszczyć Czarnej Wieży! Gabrelle nie mogła zrozumieć, dlaczego od razu nie wydano tego rozkazu, choćby z prostej ostrożności. Muszą przecież odnieść sukces. Jeśli zawiodą, świat zginie.

Logain odwrócił się w siodle. Imponująca, barczysta postać w dobrze dopasowanym czarnym jak smoła płaszczu. Prawie całkowicie spowity był w czerń — z wyjątkiem srebrnego Miecza i czerwono-złotego Smoka na wysokim kołnierzu. Czarny płaszcz odrzucił, sugerując najwyraźniej, że zimno się go nie ima. Może i tak było; w każdym razie ci mężczyźni udawali, że potrafią zwalczyć wszystko, zawsze i wszędzie.

Teraz uśmiechnął się do niej (uspokajająco?), aż Gabrelle zamrugała. Czyżby dotarło do niego zbyt wiele jej niespokojnych myśli? Stale kontrolowała swoje emocje i starała się wysnuwać jedynie właściwe wnioski w związku z dręczącymi ją kwestiami. Czuła się jak w subtelnym tańcu lub podczas testu z szalem, gdy ani na chwilę nie wolno się rozproszyć, a każdy splot musi zostać utkany jak najdokładniej, bez najdrobniejszego nawet błędu. Tyle że ten taniec czy test trwały, trwały i nigdy się nie kończyły.

Logain przeniósł wzrok na Toveine, więc Gabrelle lekko odetchnęła. Najwyraźniej zatem posłał jej tylko zwyczajny uśmiech, okazał zwykłą uprzejmość. Logain bywał miły. Może Gabrelle obdarzyłaby go sympatią... gdyby był kimś innym.

Toveine z kolei rozpromieniła się pod wpływem jego spojrzenia, a Gabrelle — nie po raz pierwszy — powstrzymała się przed zdumionym potrząśnięciem głowy. Naciągnęła nieco do przodu swój kaptur, jakby ogarnęło ją nagłe zimno. Teraz, skryta pod kapturem, nie widziana przez Czerwoną siostrę, mogła ją do woli potajemnie obserwować.

Z tego, co widziała, Toveine niezbyt głęboko zakopała swoją nienawiść, o ile w ogóle. Niedawno jeszcze brzydziła się umiejącymi przenosić Moc mężczyznami — równie mocno, jak wszystkie inne Czerwone, jakie Gabrelle kiedykolwiek spotkała. Każda Czerwona powinna wszak gardzić Logainem Ablarem, skoro ów osobnik twierdził, iż to właśnie Czerwone Ajah kazały mu udawać fałszywego Smoka. Może teraz zachowywał na ten temat milczenie, lecz nie mógł cofnąć swoich wcześniejszych słów. Niektóre więzione — wraz z nimi dwiema — siostry wprost obwiniały za swój los Czerwone. A jednak Toveine niemal się do tego Logaina wdzięczyła! Zakłopotana Gabrelle zagryzła dolną wargę. To prawda, że Desandre i Lemai poleciły wszystkim utrzymywanie serdecznych relacji z Asha’manem, z którym łączyła je więź. Twierdziły, że trzeba uśpić czujność przenoszących Moc mężczyzn — do czasu, aż siostry otrzymają szansę dokonania czegoś istotnego... Toveine wszakże otwarcie się jeżyła na rozkazy każdej z sióstr. Nie cierpiała im ustępować i może nawet jawnie by odmówiła wykonania poleceń Lemai, gdyby ta nie należała również do Czerwonych Ajah. Nawet jeśli Toveine usiłowała zachować dla siebie swoje poglądy. I nawet jeśli nikt nie wiedział o autorytecie Lemai, gdy prowadziła pozostałe w niewolę. A niewoli Toveine także szczerze nienawidziła. Tym niemniej zaczęła się uśmiechać do Logaina!

Z drugiej strony, czyż tkwiący na drugim końcu więzi Logain mógł uznać ten uśmiech za szczery? Gabrelle zastanawiała się już wcześniej nad przyczynami postępowania Toveine, niestety nie doszła do żadnych konkretnych wniosków. Logain wiedział zbyt dużo o jej Czerwonej towarzyszce. A znajomość Ajah powinna wystarczyć. A jednak Gabrelle nie wyczuwała w patrzącym na Toveine mężczyźnie niemal żadnej podejrzliwości, dokładnie tak samo jak w samej Czerwonej siostrze. Tak, Logain wydawał się prawie wolny od jakichkolwiek wątpliwości. Prawie, gdyż ten mężczyzna podchodził nieufnie chyba do każdego, jednak mniej podejrzewał siostry niż innych Asha’manów. Fakt ten zresztą także nie miał najmniejszego sensu.

„A przecież Logain nie jest głupcem” — przypomniała sobie Gabrelle. „Dlaczego zatem tak reaguje? I co z Toveine? Co ta kobieta knuje? I w jaki sposób spiskuje?”.

Nagle Czerwona zerknęła na swą towarzyszkę z tym pozornie ciepłym uśmiechem i przemówiła, jakby odpowiadając głośno przynajmniej na jedno z pytań Gabrelle.

— Dzięki twojej bliskości — szepnęła bardzo cicho — on ledwie jest mnie świadom. Uczyniłaś go swoim jeńcem, siostro.

Zaskoczona Gabrelle mimowolnie się zarumieniła. Toveine nigdy nie zagajała rozmowy, a teraz ganiła towarzyszkę za sytuację z Logainem, przy czym słówko „ganić” wydawało się drastycznym niedopowiedzeniem. Uwodzenie go miało zapewne na celu poznanie jego planów i słabości. Ostatecznie, chociaż mężczyzna był Asha’manem, Toveine wszak została Aes Sedai na długo przed jego urodzeniem, a do teraz była niemal całkowicie niewinna, jeśli chodzi o związki z mężczyznami. Logain tak ogromnie się zdumiał, odkrywszy, co robi Czerwona, że Gabrelle o mało jego samego nie uznała za zupełnie niewinnego osobnika. Ależ była głupia! Życie wśród Domańczyków łączyło się przecież z ciągłym ukrywaniem zdziwienia i unikaniem najrozmaitszych pułapek. A najgorsza była ta pułapka, o której nigdy nikomu nie można powiedzieć. Gabrelle bała się jednak, że Toveine zna tę tajemnicę, przynajmniej częściowo. Zresztą... Nie ona jedna zapewne. Podejrzewała, że wiele sióstr ją zna. Żadna oczywiście nie rozmawiała z nią dotąd o tym problemie i żadna prawdopodobnie nie zechce o nim mówić. Logain potrafił maskować więź, dając Gabrelle do zrozumienia, że z łatwością można do niego dotrzeć. Dobrze skrywał emocje, jednak czasami, gdy dzielili poduszkę, pozwalał masce opaść. Skutki były wtedy — oględnie mówiąc — niszczycielskie. W takim momencie znikała możliwość spokojnej powściągliwości czy chłodnej obserwacji. Niemal nie było mowy o myśleniu.

Gabrelle znów pospiesznie przywołała obraz śnieżnego krajobrazu i skupiła się na nim. Drzewa, głazy i gładki, biały śnieg. Gładki, zimny śnieg.

Logain nie obejrzał się na nią ani nie dał żadnego wyraźnego znaku, jednak dzięki więzi zdawała sobie sprawę z jego świadomości, iż na chwilę straciła kontrolę. Odkryła, że mężczyznę przepełniło zadowolenie z siebie! I satysfakcja! Z całych sił starała się nie wybuchnąć. W dodatku Logain jawnie się spodziewał, że Gabrelle wybuchnie! Dokładnie znał wszystkie jej uczucia do niego. Jej gniew po prostu go rozbawił! I nawet nie próbował tego ukrywać!

Na twarzy Toveine dostrzegła lekki, zadowolony uśmieszek, miała jednakże zaledwie moment na zastanowienie się nad powodami wesołości swej towarzyszki.

Cały ranek spędzili jedynie we troje, teraz wszakże wśród drzew pojawił się kolejny jeździec — spowity w czerń mężczyzna, który na ich widok skierował ku nim konia, mimo głębokiego śniegu kopiąc obcasami boki zwierzęcia, by przyspieszyło. Logain ściągnął cugle i czekał na przybysza, wyglądając przy tym jak uosobienie spokoju, Gabrelle wszakże zesztywniała, zatrzymawszy obok niego swego wierzchowca. Emocje, które przenosiła więź, nagle się zmieniły i obecnie Logain skojarzył się kobiecie z wilkiem trwającym w napięciu na moment przed skokiem. Jego skrytej w rękawicy ręki prędzej spodziewałaby się na rękojeści miecza niż na wysokim łęku końskiego siodła.

Nowo przybyły niemal dorównywał wzrostem Logainowi, długie, złote loki sięgały mu do szerokich ramion, na twarzy miał triumfalny uśmiech. Gabrelle podejrzewała, że rozmyślnie zresztą przybrał taką minę. Mężczyzna był bowiem zbyt urodziwy, aby nie znać wartości swego uśmiechu; znacznie bardziej urodziwy od Logaina, na którego twardej twarzy widać było ślady wcześniejszego ciężkiego życia, lico młodzieńca zaś wciąż pozostawało gładkie. A jednak kołnierz płaszcza przybysza zdobiły Miecz i Smok. Mężczyzna przyglądał się przez chwilę obu siostrom jasnoniebieskimi oczyma.

— Sypiasz z nimi obiema, Logainie? — spytał głębokim głosem. — Pulchna patrzy na mnie zimno, ta druga wszakże wydaje się osóbką wystarczająco ciepłą.

Toveine syknęła gniewnie, Gabrelle natomiast zacisnęła tylko szczęki. Nie była powściągliwą Cairhienianką i nie musiała ukrywać uczucia wstydu, co jednak nie znaczyło, że każdy miał prawo z niej żartować. Co gorsza, ten mężczyzna mówił o nich obu jak o tawernianych ladacznicach!

— Nie chcę tego więcej słyszeć, Mishraile’u — odparł Logain cicho, a Gabrelle uprzytomniła sobie, że emocje płynące przez więź znów się zmieniają.

Dotarło do niej teraz zimno, zimno tak wielkie, że śnieg wydawał się przy nim ciepły. Nawet grób wydawał się przy nim ciepły. Gabrelle słyszała wcześniej nazwisko Atala Mishraile’a, teraz zaś odkryła nieufność Logaina i jego gniew — uczucia mocniejsze niż wszystkie, które okazywał jej czy Toveine. Myśl ta prawie ją rozbawiła. Mężczyzna więził ją, a jednak dla obrony jej reputacji był gotów posunąć się do przemocy?! Gabrelle o mało się nie roześmiała, na szczęście zdołała się powstrzymać, choć zapamiętała sobie ten szczegół na później. Każda informacja może się kiedyś przydać.

Mishraile w żaden sposób nie zareagował na upomnienie, jego uśmiech zaś ani na chwilę nie osłabł.

— M’Hael twierdzi, że możesz odejść, jeśli chcesz. Nie potrafi zrozumieć, dlaczego postanowiłeś się zająć naborem.

— Ktoś musi — odparł spokojnie Logain.

Gabrelle wymieniła zaintrygowane spojrzenia z Toveine. Dlaczego Logain miałby podjąć taką decyzję i skupić się na rekrutacji? Obie widziały już Asha’manów wracających z wypraw werbunkowych. Wszyscy zawsze byli zmęczeni Podróżowaniem, gdyż pokonywali w ten niezwykły sposób ogromne odległości, a poza tym wydawali się zwykle brudni i gniewni. Najwyraźniej ludzi szukających poparcia dla Smoka Odrodzonego nie wszędzie przyjmowano ciepło, może nawet zanim poznawano powody ich przybycia. A dlaczego ona i Toveine właśnie o tym słuchały? Gabrelle mogłaby teraz przysiąc, że Logain powiedział jej wszystko, gdy razem leżeli.

Przybysz wzruszył ramionami.

— Wielu Wezwanych i wielu Żołnierzy wykonuje tego rodzaju robotę. Rozumiem oczywiście, że ciągła opieka nad szkolonymi nudzi cię. Nauczasz głupców skradać się po lesie i wspinać na urwiska, jakby w ogóle nie potrafili przenosić Mocy. Nawet najmniejsza wioska może się zatem dla ciebie prezentować bardziej kusząco. — Jego uśmiech się zmienił, stał się nagle bardziej pogardliwy i już nie tak triumfalny. — Jeślibyś poprosił M’Haela, pewnie pozwoliłby ci się przyłączyć do jego grupy w pałacu. Wtedy przestałbyś się nudzić.

Logain zachował kamienne oblicze, jednakże Gabrelle poczuła poprzez więź, że ogarnęła go potężna wściekłość. Podsłuchała kiedyś wprawdzie kilka interesujących szczegółów na temat Mazrima Taima i jego prywatnych lekcji, wszystkie siostry wiedziały wszakże, iż Logain i jego kompani nie ufają Taimowi ani nikomu, kto brał udział w kursach, a Taim odwzajemniał się Logainowi podobną podejrzliwością. Niestety, siostry niewiele się właściwie mogły dowiedzieć o tych kursach, gdyż żadna nie była związana z mężczyzną z odłamu Taima. Niektóre znajdowały powód ich wzajemnej nieufności w fakcie, iż obaj podawali się za Smoka Odrodzonego lub obarczały winą za te emocje szaleństwo związane u mężczyzn z umiejętnością przenoszenia Mocy. Tyle że Gabrelle nie dostrzegała u Logaina żadnych dowodów obłąkania, a szukała ich w nim bardzo dokładnie. Stale go zresztą bacznie obserwowała, a szczególnie starannie wtedy, kiedy miał przenosić Moc. Jeśli zacząłby popadać w obłęd, będąc z nią związany, szaleństwo mogłoby jej się udzielić. Stale sobie jednak powtarzała, że należy wykorzystywać każdy rozłam w szeregach Asha’manów.

Logain ledwie spojrzał na Mishraile i uśmiech przybysza zbladł.

— Ciesz się więc swoimi podróżami — oświadczył w końcu młodszy mężczyzna, zawracając konia. Sekundę później uderzył lekko obcasami zwierzę, które natychmiast ruszyło przed siebie, zdążył jednak dorzucić przez ramię kilka słów. — Niektórych z nas czeka sława, Logainie.

— Może nie cieszyć się zbyt długo swoim Smokiem — mruknął Logain, przypatrując się odjeżdżającemu galopem Mishraile’owi. — Za dużo sobie pozwala i jest zbyt gadatliwy.

Gabrelle nie sądziła, by miał na myśli stwierdzenie na temat jej i Toveine. O czym zatem mówił? I dlaczego nagle się zmartwił? Ukrywał tę emocję bardzo dobrze, szczególnie jeśli wzięło się pod uwagę istnienie więzi, tym niemniej był wyraźnie zaniepokojony. O Światłości, czasami znajomość myśli i uczuć mężczyzny tylko pogłębia zmieszanie!

Niespodziewanie Logain zwrócił spojrzenie na nią i na Toveine. Przez chwilę bacznie im się przypatrywał. Nowa nić troski przemknęła przez więź. Niepokoił się o nie? Lub... dziwna myśl... martwił się z ich powodu?

— Boję się, że musimy skrócić naszą wycieczkę — rzucił. — Muszę poczynić przygotowania.

Nie przeszedł w galop, choć narzucił im nieco szybsze tempo, kierując się ku wiosce szkolonych mężczyzn prędzej, niż z niej wyjeżdżali. Gabrelle podejrzewała, że skoncentrował się teraz na czymś i myślał o tym intensywnie. Więź niemal szumiała od jego emocji. Jechał chyba instynktownie.

Zanim się znaczniej oddalili, Toveine podjechała bliżej swej towarzyszki i pochyliwszy się w siodle, usiłowała przyciągnąć jej uwagę zdecydowanym spojrzeniem, równocześnie co rusz zerkając na Logaina, jakby z lęku, że mężczyzna się odwróci i zauważy ich chęć rozmowy. Dotąd nigdy nie zdawała się zwracać uwagi na przesyłanie więzi. Aktualne zachowanie sprawiło natomiast, że stale obracała głowę, aż Gabrelle zaczęła się obawiać, iż Toveine spadnie za moment z konia.

— Musimy z nim pojechać — szepnęła. — Postaraj się zrobić w tym celu wszystko, co możliwe. Musimy mu towarzyszyć. — Gabrelle uniosła brwi, Czerwona zaś się zarumieniła, lecz nie przestała nalegać. — Nie możemy sobie pozwolić na pozostanie tutaj — dodała pospiesznie. — Ten mężczyzna na pewno nie porzuci swoich ambicji. Nie wiem, jaką niegodziwość planuje, lecz na pewno nie zdołamy go powstrzymać, jeżeli nie będzie nas wtedy przy nim.

— Widzę, co mam tuż pod swoim nosem — odburknęła Gabrelle złośliwie i odczuła ulgę, kiedy Toveine po prostu kiwnęła głową i zamilkła.

Tylko w ten sposób Gabrelle potrafiła zapanować nad rosnącym w niej strachem. Czy ta Czerwona nigdy nie bierze pod uwagę, jakie emocje przepływają przez więź? Determinacja Logaina wydała jej się nagle sprawą trudną i ostrą niczym czubeczek noża. Kobiecie przemknęło przez głowę, że tym razem wie, z czym ma do czynienia, i pod wpływem tej myśli aż zaschło jej w ustach. Nie miała pojęcia, przeciwko komu Logain zamierza walczyć, była jednak przekonana, że mężczyzna jedzie na wojnę.

Schodząc powoli jednym z licznych szerokich, nieco krętych korytarzy, które przecinały Białą Wieżę, Yukiri wydawała się poirytowana jak głodny kot. Ledwie potrafiła się zmusić do słuchania towarzyszącej jej siostry. Ranek nadal był mrocznawy, szczególnie że pierwsze światło świtu zaciemniał sypiący intensywnie na Tar Valon śnieg. Na średnich piętrach Wieży panowało zaś zimno tak lodowate jak na Ziemiach Granicznych o tej porze roku. „Och, no może nie aż takie” — poprawiła się po chwili Yukiri. Nie zapuszczała się tak daleko na północ od dobrych paru lat i pamięć ją zawodziła. Z tego też względu ważne było rejestrowanie wszystkiego na piśmie. Chyba że człowiek nie ośmieli się czegoś zapisać. Tak czy owak, panowało naprawdę nieznośne zimno. Mimo pomysłowości i umiejętności wszystkich starożytnych budowniczych gorąco buchające z wielkich pieców umieszczonych w podziemiach nigdy nie docierało na tak wysoki poziom. Pod wpływem przeciągu płomienie tańczyły na pozłacanych stojakach lamp, a niektóre — wystarczająco silne — podmuchy poruszały nawet zawieszonymi na białych ścianach ciężkimi gobelinami, które na przemian z wiosennymi kwiatami, leśnymi krajobrazami, egzotycznymi zwierzętami i ptakami przedstawiały sceny triumfów Wieży, nigdy nie pokazywane na niższych, publicznych piętrach. W wyposażonych w ciepłe kominki pokojach sióstr było znacznie przyjemniej.

Nowiny ze świata zewnętrznego wypełniały głowę Yukiri, choć starała się o nich nie myśleć. Właściwie częściej trapiła się brakiem stałych wiadomości. Przyniesione przez „oczy i uszy” informacje z Altary i Arad Doman okazywały się z sobą sprzeczne, a nieliczne sprawozdania, które zaczynały przeciekać z Tarabonu, również przerażające. Wedle plotek, władcy Ziem Granicznych znajdowali się wszędzie: od Ugoru, przez Andor i Amadicię aż po Pustkowie Aiel. Jedyny zaś potwierdzony raport głosił, że żaden z nich nie był tam, gdzie być powinien, czyli broniąc Granicy Ugoru. Aielowie z kolei przebywali niemal wszędzie i w końcu podobno uwolnili się od kontroli al’Thora, o ile w ogóle kiedykolwiek byli od niego zależni. A słysząc ostatnie nowiny z Murandy, Yukiri miała ochotę jednocześnie zgrzytać zębami i płakać, podczas gdy Cairhien...! Siostry były w całym Pałacu Słońca, jedne uważano za nielojalne, niektóre wręcz podejrzewano o bunt. Yukiri nie miała wiadomości od Coiren ani od przedstawicielek jej misji, odkąd opuściły miasto, chociaż powinny wrócić do Tar Valon już dawno temu. I jak gdyby to wszystko nie wystarczało, sam al’Thor znowu zniknął niczym mydlana bańka. Czy opowieści o zniszczeniu Pałacu Słońca mogły być prawdziwe? O Światłości, chyba ten człowiek przecież jeszcze nie oszalał! A może przestraszyła go głupia propozycja Elaidy i gdzieś się ukrył? Ale czy jego kiedykolwiek coś przerażało? To raczej on przerażał inne osoby — ją, pozostałe członkinie Komnaty Wieży — i zmuszał je do stawienia czoła własnym lękom.

Jedno było naprawdę pewne: że te wszystkie informacje nie mają praktycznie znaczenia wobec ogólnej nawałnicy. Wiedza na temat realiów w najmniejszym nawet stopniu nie poprawiała Yukiri nastroju. Mówiąc obrazowo, niepokój, że się wpadło między róże (nawet jeśli ciernie w końcu mogą zabić), stanowi właściwie luksus, jeśli równocześnie ma się przyciśnięty do żeber czubeczek noża.

— Ilekroć w ubiegłych dziesięciu latach opuszczała Wieżę, zawsze wyjeżdżała w sprawach prywatnych, więc nie istnieją żadne zapiski, które mogłybyśmy przejrzeć — mruknęła jej towarzyszka. — Bez... wścibstwa... trudno byłoby się dowiedzieć, kiedy dokładnie przebywała poza Wieżą. — Ciemnozłote włosy Meidani zdobiły grzebienie z kości słoniowej. Kobieta była wysoka i na tyle smukła, że zdawała się ją pozbawiać równowagi wydatna pierś podkreślona dodatkowo zarówno przez krój ciemnosrebrnego, haftowanego gorsetu, jak i przez przygarbioną postawę, którą przyjmowała, gdy odzywała się prosto do ucha niższej Yukiri. Szal osunął jej się na plecy i zatrzymał aż na nadgarstkach, toteż długie szare frędzle dotykały kaflowej podłogi.

— Wyprostuj się — warknęła cicho Yukiri. — Słyszę cię. Nie mam uszu zatkanych woskiem.

Druga kobieta od razu się wyprostowała, a na jej policzkach wykwitły słabe rumieńce. Zarzuciła szal wyżej na ramiona, po czym szybko zerknęła za siebie, na swojego Strażnika Leonina, który postępował za nimi w stosownej odległości. Skoro one obie ledwie słyszały słabe brzęczenie srebrnych dzwoneczków w czarnych warkoczach szczupłego mężczyzny, on na pewno nie mógł zrozumieć słów wypowiedzianych tak cichym głosem. Leonin wiedział nie więcej niż trzeba — czyli w gruncie rzeczy bardzo niewiele, tyle tylko, ile pragnęła jego Aes Sedai. Każdemu dobremu Strażnikowi taka wiedza całkowicie wystarczała, gdyż zbyt głęboka powodowała wyłącznie problemy. Siostry nie powinny jednakże szeptać, ponieważ każdy świadek szeptanej rozmowy zwykle chciał poznać sekret, którego dotyczyła.

Z tego właśnie powodu Meidani — druga Szara — drażniła Yukiri nie mniej niż świat zewnętrzny, nawet jeśli była jedynie kawką przystrojoną w łabędzie piórka. Nie przejmowała się nią jednak za bardzo. Choć buntowniczka udająca lojalność wydawała jej się osobą wstrętną, Yukiri była właściwie zadowolona, że Saerin i Pevara odwiodły ją na razie od wydania Meidani i jej sióstr buntowniczek prawu Wieży. Zmuszono je tylko do złożenia przysięgi, która w jakimś sensie „przycięła im skrzydła”, dzięki czemu kobiety te stały się pożyteczne. Może nawet zasłużą sobie na nieco łaski, gdy ostatecznie staną przed sądem. Z tej przysięgi wszakże Yukiri też nie była do końca zadowolona. Buntowniczki czy nie, Meidani i inne zostały ukarane w sposób obcy zasadom Wieży. Równie obcy, jak morderstwo czy zdrada. Przysięga osobistego posłuszeństwa, złożona przy użyciu samej Różdżki Przysiąg, lecz nie złożona dobrowolnie, mocno się kojarzyła z Przymusem, który — choć nie do końca zdefiniowany — został zakazany wyraźnie i jednoznacznie. A jednak czasem, gdy się pragnie wykurzyć szerszenie, nie sposób nie zapaćkać ściany... a Czarne Ajah można by nazwać właśnie szerszeniami o jadowitych żądłach. Yukiri wiedziała, że kary są potrzebne — bez prawa nie można nic osiągnąć — jednak mniej interesowało ją egzekwowanie kar, bardziej własny los. Trupa nie bardzo obchodzi, czy jego morderca poniesie karę.

Dała krótki znak Meidani, zachęcając ją do kontynuacji wypowiedzi, jednak w tym momencie, nim kobieta zdążyła się odezwać, z bocznego korytarza prosto na nie wyszły trzy Brązowe, popisując się swoimi szalami niczym Zielone. Yukiri słabo znała Marris Thornhill i Doraise Mesianos, tak słabo jak Zasiadające znały siostry z innych Ajah, które spędziły wiele lat w Wieży — czyli w praktyce potrafiła połączyć twarz z nazwiskiem i niewiele poza tym. Obie Zielone uważała za istoty łagodne i stale pochłonięte swoimi badaniami. Elin Warrel z kolei tak niedawno dostąpiła prawa noszenia szala, że nadal powinna instynktownie dygnąć na widok Yukiri. Tym niemniej żadna z Zielonych nie ukłoniła się Zasiadającej, w dodatku wszystkie wpatrzyły się w Yukiri i Meidani w sposób, w jaki koty gapią się na obce psy. A może psy na obce koty. Tak czy inaczej, popatrzyły niezbyt uprzejmie.

— Czy mogę spytać o pewien punkt z prawa arafeliańskiego, Zasiadająca? — spytała Meidani, jakby od początku tę właśnie kwestię pragnęła omówić.

Yukiri kiwnęła głową i Meidani zaczęła chaotyczną przemowę na temat praw rybackich na rzekach i jeziorach. Nie najlepiej chyba wybrała temat. Jakaś magistrat mogłaby poprosić Aes Sedai o przysłuchanie się sprawie związanej z prawami połowowymi, jednak tylko dla podparcia własnej opinii. Zwykle tego typu kwestie dotyczyły osób potężnych i magistrat wolała mieć za sobą najwyższą instancję.

Za Brązowymi wlókł się jeden Strażnik — Yukiri nie pamiętała, czy mężczyzna należy do Marris, czy do Doraise. Postawny osobnik o okrągłej, surowej twarzy i ciemnym czubie przypatrzył się Leoninowi i mieczom na jego plecach z niedowierzaniem, którego zapewne nauczył się od swej Aes Sedai. Zielone ruszyły dumnie w górę krętego korytarza. Starsze wysoko uniosły brody, chuda nowo przyjęta zaś niespokojnie podskakiwała, usiłując dotrzymać im kroku. Strażnik podążył za nimi wielkimi susami. Zachowywał się jak człowiek, który niespodziewanie znalazł się we wrogim kraju.

Obecnie zewsząd otaczała je zresztą wrogość. Niewidoczne ściany między siedzibami poszczególnych Ajah, kiedyś ledwie przesłony skrywające tajemnice każdej grupy, stwardniały teraz w kamienne wały obronne z fosami. Nie, nie były to fosy, raczej przepaście, głębokie i szerokie. Siostry nie opuszczały już same swoich kwater, często zabierały Strażników nawet do biblioteki czy jadalni i nigdy nie rozstawały się ze swoimi szalami, aby nikt nie miał wątpliwości, do których Ajah należą. Sama Yukiri nosiła swój najlepszy, haftowany srebrną i złotą nicią szal z sięgającymi aż do samych kostek jedwabnymi frędzlami. Najwyraźniej zatem również trochę się szczyciła swoją Ajah. A ostatnio zaczęła zadawać sobie pytanie, czy tuzin lat bez Strażnika nie jest okresem wystarczająco długim. Pomysł wydawał jej się straszny, gdyż przyszedł jej do głowy głównie ze strachu o własne bezpieczeństwo. A przecież żadna siostra nie powinna potrzebować ochrony Strażnika wewnątrz Białej Wieży!

Nie po raz pierwszy uderzyła ją myśl, że trzeba wprowadzić między Ajah jakiegoś mediatora i to jak najszybciej, w przeciwnym razie buntowniczki lada moment śmiało wtargną frontowymi drzwiami i jak złodziejki rozkradną wszystko, podczas gdy reszta będzie się sprzeczać o to, kto dostał naczynie cynowe cioci-babci Sumi. Na początek musiałaby jednakże skłonić Meidani i jej przyjaciółki do publicznego przyznania, że przysłały je do Wieży buntowniczki w celu rozpowszechniania pogłosek (co do których prawdziwości się upierały!), jakoby Czerwone Ajah namówiły Logaina, aby udawał fałszywego Smoka. Czyż mogła to być prawda?! Czy, w takim wypadku, Pevara nie wiedziałaby o tym ważnym zdarzeniu? Nie sposób wszak ogłupić Zasiadających, a zwłaszcza Pevary. Wokół tej plotki w każdym razie narosło tyleż różnych innych opowieści, że obecnie trudno było oddzielić prawdę od kłamstwa. Poza tym odrzucono pomoc dziesięciu z czternastu kobiet, które na pewno nie należały do Czarnych Ajah, nie wspominając o prawdopodobnym narażeniu działalności pozostałych.

Yukiri zadrżała i jej zachowanie nie miało nic wspólnego z podmuchami w korytarzu. Bez wątpienia zarówno ona, jak i każda inna kobieta, która mogłaby ujawnić prawdę, umrze, zanim nawałnica się przetoczy — w jakimś tak zwanym wypadku lub we własnym łóżku. A może Yukiri po prostu zniknie. Większość uzna, że zwyczajnie wyszła z Wieży i nikt już nigdy jej nie zobaczy. Była stuprocentowo pewna czekającego ją tragicznego losu. Później zaś ktoś schowa wszelkie ewentualne dowody tak głęboko, że nie wykopie ich choćby armia ludzi z szuflami. Zatuszowane zostaną nawet pogłoski. Tak już się wcześniej działo. Na przykład mnóstwo sióstr (i cała reszta świata) wciąż wierzyło, że Tamra Ospenya umarła w swoim łóżku. I Yukiri uwierzyła w to wyjaśnienie. Tak, tak, trzeba jak najszybciej wyłapać i zneutralizować Czarne Ajah, inaczej dojdzie do kolejnej tragedii.

Teraz, kiedy Brązowe znalazły się w bezpiecznej odległości, Meidani wróciła do swojego raportu. W następnej chwili jednak znów zamilkła, gdyż tuż przed nimi nagle odsunęła ścienny gobelin czyjaś duża, owłosiona ręka. Z wejścia ukrytego przez gobelin przedstawiający jaskrawe ptaki z Zatopionych Ziem buchnął lodowaty podmuch, po czym do korytarza wszedł mocno zbudowany mężczyzna w grubym, brązowym płaszczu roboczym. Ciągnął zarzucony po brzegi kawałkami orzechowego drewna wózek, który pchał inny służący w chałacie. Zwykli robotnicy nie nosili na piersiach białego Płomienia.

Na widok dwóch Aes Sedai mężczyźni pospiesznie opuścili gobelin i zepchnęli wózek z drogi pod ścianę, a ponieważ równocześnie usiłowali się siostrom ukłonić, o mało przy tym nie przewrócili ładunku i przez chwilę łapali zsuwające się szczapy opałowego drewna. Zapewne spodziewali się zakończyć pracę, nie napotkawszy żadnych sióstr. Yukiri zawsze czuła sympatię dla ludzi, którzy musieli wciągać z dołu drewno, wodę i wszystkie inne przedmioty rampami dla służby, tym razem jednak minęła robotników z nachmurzoną miną.

Rozmowy odbywanej podczas spaceru praktycznie nie sposób podsłuchać, a korytarze we wspólnej części wydały się Yukiri najbardziej odpowiednie na prywatną dyskusję z Meidani. Lepsze w każdym razie niż jej apartamenty, gdzie wszelkie sposoby zapobiegania podsłuchowi tylko powiadamiałyby inne osoby w kwaterach Szarych, że Zasiadająca omawia jakieś sekrety i — co gorsza — z kim je omawia. Obecnie w Wieży znajdowało się zaledwie około dwustu sióstr. Niewielka ilość jak na Białą Wieżę, która wydawała się prawie pusta. Tym bardziej więc opuszczone powinny być wspólne korytarze. Tak przynajmniej pomyślała Yukiri.

Wzięła pod uwagę służących w liberiach, którzy biegali po korytarzach, sprawdzając knoty lamp, poziom oleju i tuzin innych rzeczy oraz odzianych w jasne stroje pracowników noszących na plecach wiklinowe kosze wypełnione Światłość jedna wie, czym. Ci ludzie pojawiali się zawsze we wczesnych godzinach porannych, jako że przygotowywali Wieżę na cały dzień, jednak tylko szybko się kłaniali bądź dygali, po czym usiłowali jak najszybciej zejść z drogi Aes Sedai. Nie chcieli słyszeć ich rozmów. Służba Wieży potrafiła się zachowywać taktownie, zwłaszcza że każdemu podejrzewanemu o podsłuchiwanie sióstr groziło natychmiastowe zwolnienie. Biorąc pod uwagę obecny nastrój w Wieży, służący szczególnie szybko starali się znikać siostrom z pola widzenia, unikając w ten sposób wszelkich okazji do podsłuchania rozmowy, której słyszeć nie powinni.

Yukiri nie wiedziała natomiast, ile sióstr postanowi wyjść tego ranka poza własne kwatery. A było ich niestety — mimo wczesnej godziny i panującego zimna — sporo. Chodziły dwójkami i trójkami. Czerwone patrzyły z góry na wszystkie spotkane, z wyjątkiem innych reprezentantek swojej Ajah, Zielone i Żółte prześcigały się w hardości spojrzeń, Brązowe zaś z całych sił starały się jawnie pogardzać każdą z przedstawicielek tamtych Ajah. Kilka Białych, wszystkie poza jedną bez Strażników, próbowały udawać spokojne, choć podskakiwały na odgłos własnych kroków. Co parę minut pojawiała się w zasięgu wzroku jakaś grupka, więc Meidani zamiast skupiać się na raporcie, przez większą część czasu paplała o kwestiach prawnych.

Najgorsze, że dwukrotnie jakieś Szare uśmiechnęły się z czymś w rodzaju ulgi na widok dwóch sióstr ze swojej Ajah i dołączyły do nich, jak gdyby Yukiri nie dała im wyraźnego znaku, potrząsając głową. Straszliwie ją to rozwścieczyło, ponieważ teraz wszystkie Szare odkryją, że Yukiri ma szczególny powód do rozmowy z Meidani sam na sam. Nawet jeśli Czarne Ajah nie zwróciły na to uwagi, a Światłość sprawi, że nie będą miały powodu do podejrzeń, obecnie zbyt wiele sióstr szpiegowało członkinie innych Ajah i mimo że same złożyły Trzy Przysięgi, ich opowieści osobliwie się rozrastały. W dodatku Elaida wielokrotnie karała za te opowieści, brutalną siłą starając się zmusić do posłuszeństwa wszystkie Ajah. Trzeba było przyjąć karę i wmówić sobie, że jest zasłużona. Yukiri raz już tego doświadczyła, jednak nie miała ochoty tracić kolejnych dni na szorowanie podłóg, zwłaszcza teraz, gdy miała na głowie taką masę spraw, że nie wiedziała, za którą się zabrać. Z kolei drugie wyjście — czyli prywatna wizyta u Silviany — nie było lepsze, nawet jeśli oszczędzało czas! Elaida wydawała się sroższa niż kiedykolwiek, odkąd zaczęła wzywać Silvianę — przypuszczalnie odbywając w ten sposób prywatną pokutę. W całej Wieży ciągle szumiało od plotek na ten temat.

Choć Yukiri nie chciała się do tego przyznać, te liczne kwestie wyrobiły w niej ostrożność, z jaką teraz patrzyła na inne siostry. Żadnej wszakże nie przyglądała się zbyt długo, gdyż wtedy i ją któraś mogła uznać za szpiega. Z drugiej strony szybkie odwrócenie wzroku narażało ją na identyczne podejrzenia. Mimo tych niuansów miała ochotę po prostu zagapić się na dwie Żółte, które sunęły korytarzem krokiem królowych przemierzających wnętrze własnego pałacu.

Postępujący za nimi w zapewniającej im prywatność odległości ciemny, krępy Strażnik należał zapewne do zielonookiej Pritalle Nerbaijan, gdyż Atuan Larisett w ogóle nie posiadała Strażnika. Yukiri niewiele wiedziała o Pritalle, lecz wielu spraw się domyśliła, widząc ją pogrążoną w prywatnej rozmowie z Atuan. W szarej sukni z żółtymi wstawkami i wysokim kołnierzem oraz jedwabnym szalu z frędzlami Tarabonianka wyglądała niezwykle efektownie. Ciemne włosy, splecione w szereg cienkich, zdobionych jaskrawymi paciorkami warkoczy, opadały jej aż do talii, zdobiąc twarz, która jakimś sposobem wydawała się doskonała, choć kobieta bynajmniej nie była piękna. Pritalle była również dość skromna, przynajmniej jak na Żółtą Ajah. Tyle że należała do tych mieszkanek Wieży, którym Meidani i jej towarzyszki usiłowały się bacznie przyglądać, nie dając się oczywiście przyłapać podczas tej inwigilacji. Jej imię je przerażało i wypowiadane było na głos jedynie na osobności. Atuan Larisett była z kolei jedną z trzech Czarnych sióstr, które znała Talene. Czarne były zorganizowane w trójki — trzy kobiety tworzyły jedną grupę, w której każda znała jedynie dwie pozostałe. Talene poza swoimi dwiema towarzyszkami znała jeszcze Atuan, istniała zatem nadzieja, że Atuan doprowadzi ją do dwóch innych.

Zanim dwie Żółte zniknęły za zakrętem, Atuan zerknęła w spiralny korytarz. Zaledwie musnęła przy tym wzrokiem Yukiri, jednak pod wpływem spojrzenia Szarej serce Yukiri podskoczyło do gardła. Szła wszakże dalej, usiłując nie dać nic po sobie poznać, a po dotarciu do zakrętu zdobyła się na szybkie zerknięcie. Atuan i Pritalle były już w połowie korytarza, kierując się ku zewnętrznemu kręgowi. Strażnik podążał za nimi, ani razu nie odwracając się za siebie. Pritalle potrząsała głową. Czyżby reagowała w ten sposób na jakąś wypowiedź Atuan? Obie kobiety za bardzo się już oddaliły, Yukiri słyszała więc jedynie słabe odgłosy uderzających o kaflową podłogę obcasów ciemnego Strażnika. Pocieszyła się, że przecież Atuan tylko na nią spojrzała, nic więcej! Niemniej jednak przyspieszyła kroku, nie chciała bowiem, by któreś z tych trojga obejrzało się przez ramię i na nią popatrzyło. Gdy znalazła się za wejściem do korytarza, odsapnęła, choć wcześniej nie zdawała sobie sprawy, że wstrzymuje oddech. Meidani zrobiła to samo; jej ramiona opadły bezwładnie.

„Dziwne, jak na nas działają” — pomyślała Yukiri, prostując się.

Gdy siostry dowiedziały się, że Talene należy do Sprzymierzeńców Ciemności, Talene była już więźniem. „I mimo to straszliwie nas przerażała” — przyznała w duchu Yukiri. No cóż, to, co jej zrobiły wcześniej, skłaniając do wyznania prawdy, również straszliwie je przerażało, poznanie jej zaś kompletnie je zaszokowało. Teraz Talene dobrze tu pilnowano, a jej los był gorszy niż los Meidani, choć wydawała się mieć sporo swobody (nawet Saerin nie mogłaby uwięzić Zasiadającej tak, by nikt tego nie zauważył) i żałośnie podsuwała najbłahsze informacje lub podejrzenia w nadziei, że zdoła się uratować. Niestety, niewiele już od niej zależało. A jeśli chodziło o pozostałe...

Pevara sugerowała, że Talene pomyliła się co do Galiny Casban i wściekała się cały dzień, zanim w końcu uwierzyła, że jej Czerwona siostra faktycznie jest przedstawicielką Czarnych Ajah. Pevara nadal wspominała czasem o chęci uduszenia Galiny własnymi rękoma. Sama Yukiri poczuła natomiast zimną obojętność, gdy Talene wskazała Temaile Kinderode. Skoro w Wieży przebywali Sprzymierzeńcy Ciemności, na pewno można ich było znaleźć także wśród Szarych. Może zresztą Yukiri pomogła niechęć, którą zawsze żywiła dla Temaile. Zachowała spokój także po skojarzeniu z sobą wszystkich faktów, kiedy zrozumiała, że Temaile opuściła Wieżę akurat tego dnia, gdy odnaleziono zwłoki trzech zamordowanych sióstr. Zaczęto wtedy podejrzewać inne osoby, na przykład siostry, które zniknęły wraz z Galiną i Temaile, lecz skoro ich już w Wieży nie było, nie można było żadnej udowodnić związków z Ciemnością.

A Atuan, która bez wątpienia była Czarną Ajah, swobodnie przemierzała korytarze Wieży — przez nikogo nie powstrzymywana i nie związana Trzema Przysięgami. Do czasu aż Doesine zdoła ją przesłuchać na osobności (trudna sprawa, nawet dla Zasiadającej Ajah, ponieważ o przesłuchaniu nie mógł się dowiedzieć naprawdę nikt), Aes Sedai mogły jedynie czekać i obserwować. Obserwować z daleka, ostrożnie i rozważnie. Było to jak życie ze żmiją — człowiek nigdy nie wie, kiedy znajdzie się z nią oko w oko, nigdy nie wie, kiedy gad może ukąsić. Albo jak życie w kłębowisku żmij, choć widzi się tylko jedną...

Niespodziewanie Yukiri uświadomiła sobie, że szeroki, kręty korytarz kompletnie opustoszał. Przed sobą nie widziała nikogo, za sobą zaś jedynie Leonina. Jakby w Wieży nie znajdował się nikt z wyjątkiem ich trojga. W zasięgu jej wzroku nie poruszało się nic oprócz migoczących płomieni na stojakach lamp. I panowała zupełna cisza.

— Wybacz mi, Zasiadająca — zaczęła cicho Meidani. — Zdumiałam się na jej widok. Gdzie skończyłam? Ach tak, wiem. Wiem, że Celestin i Annharid próbują znaleźć wśród Żółtych jej bliskie przyjaciółki. — Celestin i Annharid były współkonspiratorkami Meidani, obie należały do Żółtych Ajah. Pożyteczne okazały się po dwie z każdej Ajah, oczywiście z wyjątkiem przedstawicielek Czerwonych i Błękitnych. — Boję się jednak, że niewiele osiągną. Atuan ma spory krąg przyjaciółek, a w każdym razie miała, zanim... doszło do aktualnej sytuacji wśród Ajah. — W jej głosie pojawiła się nutka satysfakcji, twarz kobiety pozostała wszakże bez wyrazu. Meidani, mimo dodatkowej przysięgi, pozostała buntowniczką. — Przesłuchanie ich wszystkich będzie trudne, jeśli w ogóle jest możliwe.

— Zapomnij o niej na razie. — Yukiri z całych sił musiała się powstrzymywać przed ciągłym rozglądaniem się na boki. Gobelin przedstawiający białe kwiaty zmarszczył się nieznacznie i Yukiri się zawahała, nie miała bowiem pewności, czy poruszenie spowodował podmuch wiatru, czy też kolejny służący wychodzący z rampy. Nigdy nie pamiętała, gdzie się te rampy znajdowały. Nowy temat, który zamierzała podjąć w rozmowie z Meidani, był na swój sposób równie niebezpieczny jak dyskusja o Atuan. — Ubiegłej nocy — zaczęła w końcu — przypomniałam sobie, że odbywałaś nowicjat wraz z Elaidą i jej bliskimi przyjaciółkami. Dobrym pomysłem wydaje mi się odnowienie obecnie tej przyjaźni.

— Było to kilka lat temu — odparła wysoka Meidani sztywno, podnosząc szal z ramion i owijając się nim szczelnie, jakby nagle poczuła zimno. — Elaida bardzo słusznie zerwała naszą znajomość, gdy została Przyjętą. Jeślibym się znalazła w jej klasie, mogłaby zostać oskarżona o faworyzowanie.

— Tobie za to nie byłoby przyjemnie, gdybyś w takiej sytuacji nie została jej faworytką — odparła cierpko Yukiri. Aktualna srogość Elaidy była czymś zupełnie nowym. Zanim ta kobieta wyjechała przed laty do Andoru, protegowała swoje wybranki tak często, jawnie i jednoznacznie, że siostry niejednokrotnie musiały interweniować. Do tych faworytek należała Siuan Sanche, co zaskoczyło Yukiri, gdyż Siuan zawsze wydawała jej się osobą samodzielną. Dziwne, że zapamiętała ten szczegół. Dziwne i smutne. — Mimo to, zrobisz wszystko, co w twojej mocy, aby tę przyjaźń odnowić.

Meidani przeszła dwa tuziny kroków korytarzem, bezgłośnie otwierając i zamykając usta, przesuwając i wygładzając szal, machając rękoma niczym ktoś, kto się broni przed natrętną końską muchą, popatrując przy tym wszędzie, byle nie na Yukiri. Jakim sposobem tak mało opanowana kobieta mogła funkcjonować jako Szara Ajah?

— Próbowałam — odparła w końcu, lekko chrypliwie. Nadal unikała wzroku swej towarzyszki. — Kilka razy. Opiekunka... Alviarin zawsze mnie zbywała. „Amyrlin jest zajęta, ma spotkanie, musi odpocząć”. Stale miała jakąś wymówkę. Myślę, że Elaida po prostu nie chce wrócić do przyjaźni, którą zerwała ponad trzydzieści lat temu.

A więc buntowniczki także o tej przyjaźni pamiętały. Do czego zamierzały ją wykorzystać? Najprawdopodobniej do szpiegowania. Yukiri musi się dowiedzieć, w jaki sposób Meidani miała przekazać zdobyte informacje. Buntowniczki bez wątpienia dostarczyły jakiegoś narzędzia, które Yukiri będzie umiała wykorzystać.

— Alviarin zeszła ci już z drogi — oznajmiła drugiej Szarej. — Opuściła Wieżę wczoraj czy może przedwczoraj... Nikt nie ma co do tego pewności, jej służebne twierdzą jednak, że zabrała zapasowe ubranie, więc przypuszczalnie wróci dopiero za kilka dni. Najprędzej za kilka dni...

— Dokąd mogłaby się udać w taką pogodę? — przerwała jej Meidani, marszcząc brwi. — Sypie od wczoraj rana, a już wcześniej zbierało się na śnieżycę.

Yukiri zatrzymała się, chwyciła drugą kobietę za ramiona i obróciła ją ku sobie.

— Ciebie, Meidani, powinno interesować jedynie, że wyjechała — oświadczyła ostro. „Dokąd właściwie ta Alviarin pojechała?” — zastanowiła się. — Masz prostą drogę do Elaidy i skorzystasz z niej. Sprawdzisz przy okazji, czy możesz dotrzeć do papierów Elaidy. Chcemy mieć pewność, że nikt cię nie obserwuje. — Talene twierdziła, że Czarne Ajah znają wszystkie wnioski wypływające ze studiów Amyrlin, zanim zostaną one ogłoszone, toteż Yukiri potrzebowała kogoś, kto zbliży się do Elaidy i odkryje ich szpiegowskie metody. Było jasne, że każdy dokument przed podpisaniem go przez Elaidę ogląda Alviarin, która posiadała większą władzę niż jakakolwiek Opiekunka Kronik przed nią, nie istniały wszakże żadne dowody na poparcie ewentualnej tezy, że Alviarin jest Sprzymierzeńcem Ciemności. Oczywiście, nie było też żadnych argumentów poświadczających jej potencjalną niewinność, chociaż dokładnie zbadały jej przeszłość. — Będziesz się musiała strzec Opiekunki, gdy powróci, jednak wierz mi, że papiery Elaidy są dla nas bardzo ważne.

Meidani westchnęła i niechętnie kiwnęła głową. Wiedziała, że musi okazać posłuszeństwo, miała jednak także świadomość, jak wielkie grozi jej niebezpieczeństwo, jeżeli Alviarin okaże się Sprzymierzeńcem Ciemności. W dodatku sama Elaida mogła być Czarną, przy czym upierały się Saerin i Pevara. Sprzymierzeniec Ciemności jako Zasiadająca na Tronie Amyrlin! Od tej myśli aż przestawało bić serce.

— Yukiri! — rozległ się kobiecy głos w górze korytarza.

Yukiri, Zasiadająca w Komnacie Wieży, o mało nie podskoczyła niczym przerażony kozioł na odgłos swojego imienia. Gdyby nie przytrzymała się Meidani, pewnie by upadła, na szczęście obie zatoczyły się jedynie jak pijani rolnicy w tańcu żniwnym.

Yukiri szybko się otrząsnęła z zaskoczenia, wygładziła szal i przybrała nachmurzoną minę. Kiedy zobaczyła, kto do niej spieszy, jej rysy bynajmniej nie złagodniały. Seaine nie powinna się zbytnio oddalać od własnych pokojów, podobnie jak wiele innych Białych, chyba że znajdowały się właśnie w otoczeniu Yukiri lub jednej z innych Zasiadających, które wiedziały o Talene i Czarnych Ajah, ta jednak pędziła korytarzem jedynie w towarzystwie krępej Tarabonianki nazwiskiem Bernaile Gelbarn i innych „kawek” Meidani. Leonin odsunął się na bok, kłaniając się formalnie Seaine i dotykając koniuszkami palców piersi w okolicy serca. Meidani i Bernaile okazały się na tyle głupie, że wymieniły uśmiechy. Były przyjaciółkami, lecz w miejscach publicznych nie należało się tak jawnie przyznawać do pewnych znajomości.

Yukiri z pewnością nie była w nastroju do uśmiechów.

— Wyszłaś zaczerpnąć powietrza, Seaine? — spytała cierpko. — Saerin będzie niezadowolona, kiedy jej o tym powiem. Bardzo niezadowolona! I mnie się to nie podoba, Seaine.

Meidani jęknęła cicho, a Bernaile szarpnęła głową tak gwałtownie, aż zagrzechotały liczne paciorki wplecione w jej wąskie warkoczyki. Obie kobiety zaczęły pilnie studiować gobelin, który najprawdopodobniej pokazywał poniżenie Królowej Rhiannon. Mimo obojętnych obliczy Meidani i Bernaile wyraźnie żałowały, że nie mogą się nagle znaleźć gdzieś daleko stąd, w jakimś zupełnie innym miejscu. Przypuszczalnie w ich opinii wszystkie Zasiadające powinny być sobie równe. Zresztą, były sobie równe... Tyle że w normalnej sytuacji. Mniej więcej równe. Leonin chyba nie słyszał ich rozmowy, wyczuł jednakże nastrój Meidani i odsunął się od nich jeszcze o krok. A równocześnie nie przestawał się uważnie rozglądać po korytarzu. Dobry człowiek. Mądry człowiek.

Seaine wykazała się bystrością i natychmiast się speszyła. Nieświadomie wygładziła obszytą śnieżnym haftem wzdłuż brzegu i na staniku sukienkę, ale prawie od razu złapała w obie ręce szal i gniewnie zmarszczyła czoło. Seaine znano z uporu — od dnia, w którym przybyła do Wieży. Była córką wytwórcy mebli z Lugard, która namówiła swego ojca na opłacenie przejścia dla niej i jej matki. Dla obu w górę rzeki lub dla jednej w dół. Miała silną wolę i była kobietą śmiałą. Na nieszczęście często jednak bywała równie ślepa na zdarzenia świata zewnętrznego jak Brązowe. Białym często się to zresztą zdarzało — duża doza logiki i zero rozsądku.

— Ja nie muszę się ukrywać przed Czarnymi Ajah, Yukiri — rzuciła.

Yukiri skrzywiła się. Cóż za głupota, żeby w takim miejscu mówić na głos o Czarnych. Korytarz był wprawdzie nadal pusty aż do zakrętów, jednak taka beztroska czasami naprawdę źle się kończyła. Seaine powinna się lepiej zastanowić, gdzie się znajduje. Najwyraźniej wszakże nie miała więcej rozumu niż gęś. Yukiri już miała skrytykować tę kobietę, ostro skrytykować, ale Seaine ją uprzedziła.

— Saerin powiedziała mi, że mogę cię tu znaleźć. — Powiedziawszy to, zacisnęła usta i rumieńce zapłonęły na jej policzkach. Zmuszona do pytania o cokolwiek lub proszenia o pozwolenie nie czuła się dobrze i, rzecz jasna, zdawała sobie sprawę ze swojej niezręcznej sytuacji. Jakże niemądre było takie niepogodzenie się z faktami. — Muszę z tobą porozmawiać sam na sam, Yukiri. O drugiej tajemnicy.

Przez chwilę Szara Yukiri wyglądała na równie zaintrygowaną jak Meidani i Bernaile. Może udawały, że nie słuchają, jednak stwierdzenie na pewno nie umknęło ich uwadze. Druga tajemnica? Co Seaine miała na myśli? Chyba że... Mówiła może o pierwotnych przyczynach, dla których Yukiri w ogóle rozpoczęła polowanie na Czarne Ajah? Rozważała wówczas powody, dla których wysoko postawione Ajah spotykają się potajemnie. Zepchnęła jednak tę sprawę na dalszy plan, gdyż pilniejsze okazało się znalezienie wśród sióstr Sprzymierzeńców Ciemności.

— No dobrze, Seaine — odparła Yukiri z pozornym opanowaniem. — Meidani, przejdź z Leoninem w dół korytarza. Stańcie na zakręcie, ale tak, abyście widzieli mnie i Seaine. Bacznie sprawdzajcie, czy nikt nie nadchodzi. Bernaile, ty się przesuń w górę korytarza. — Cała trójka odeszła, zanim Yukiri skończyła wydawać polecenia, a gdy miała pewność, że jej nie usłyszą, zwróciła się do Seaine. — A więc?

Ku jej zaskoczeniu Białą Zasiadającą i ją samą otoczyła poświata saidara, który w tym przypadku dawał wprawdzie ochronę przed podsłuchem, lecz jednocześnie stanowił jawny dowód potajemnej rozmowy dla każdego, kto je zobaczy. Temat był najwyraźniej bardzo ważny.

— Pomyśl logicznie. — Seaine przemawiała spokojnym tonem, lecz w dłoniach wciąż miętosiła szal. Stała całkowicie wyprostowana, górując nad Yukiri, choć ta była kobietą ponadprzeciętnie wysoką. — Minął już z górą miesiąc, prawie dwa, od czasu, kiedy Elaida do mnie przyszła, a prawie dwa tygodnie, odkąd odkryłaś Pevarę i mnie. Gdyby Czarne Ajah o mnie wiedziały, już bym nie żyła. Obie z Pevarą byłybyśmy martwe, zanim ty, Doesine i Saerin zdążyłybyście się w ogóle do nas zbliżyć. Wnioskuję z tego zatem, że Czarne o nas nie wiedzą. O żadnej z nas. Przyznaję, że najpierw się bałam, teraz jednak całkowicie nad sobą panuję. Reszta sióstr nie ma już powodu ciągle mnie traktować jak nowicjuszkę... — podniosła, spokojny dotąd, głos. — ...albo idiotkę.

— Będziesz musiała porozmawiać o tej kwestii z Saerin — odrzekła zwięźle Yukiri. Saerin od początku przejęła kontrolę nad sprawą (po czterdziestu latach reprezentowania Brązowych w Komnacie Wieży Saerin nieźle to potrafiła), a Yukiri, jak długo mogła, nie miała zamiaru jej się przeciwstawiać, szczególnie gdyby musiała do tego wykorzystać przywilej Zasiadającej. Zgodnie z przysłowiem: „Dopóki się da, trzeba usiłować złapać toczący się kamień”. Jeśli Seaine zdoła przekonać Saerin, Pevara i Doesine także dadzą jej szansę, a wtedy Yukiri na pewno nie stanie Białej na drodze. — No więc, o co chodzi z tą „drugą tajemnicą”? Masz na myśli zebrania Ajah?

Seaine popatrzyła tępo. Yukiri niemal oczekiwała, że kobieta rozdziawi usta. Wreszcie Seaine sapnęła.

— Czy przywódczyni twoich Ajah przyłożyła rękę do wyboru Andayi do Komnaty? Chodzi mi o to, że... bardziej niż zwykle?

— Rzeczywiście — odpowiedziała ostrożnie Yukiri.

Wszyscy byli pewni, że Andaya któregoś dnia wejdzie do Komnaty Wieży, może za jakieś czterdzieści czy pięćdziesiąt lat, jednak Serancha już ją prawie namaściła, gdy dotychczasową metodę nagle poddano dyskusji, a później tajnemu głosowaniu. Były to jednak wyłącznie sprawy Ajah, równie sekretne jak imię i tytuł Seranchy.

— Wiedziałam o tym. — Seaine kiwnęła głową. Obecne podniecenie zupełnie nie pasowało do jej normalnego zachowania. — Saerin twierdzi, że Juilaine również nie została wybrana reprezentantką Brązowych w zwyczajny sposób, a Doesine to samo opowiada o Suanie, chociaż nie wprost. Sądzę, że Suana jest przywódczynią Żółtych. Była w każdym razie ich Zasiadającą przez czterdzieści lat, co, jak sama wiesz, stanowi długi okres. Z kolei Ferane ustąpiła ze stanowiska Zasiadającej Białych niecałe dziesięć lat temu. Nikt tak szybko nie wszedł powtórnie do Komnaty. Talene dodaje, że Zielone mianują kandydatki, z których jedną wybiera ich Kapitan-Generał, lecz Adelorna wybrała Rinę bez nominacji.

Yukiri z trudem zdołała powstrzymać się przed grymasem. Cała Wieża miała podejrzenia co do przywódczyń poszczególnych Ajah, chociaż nikt nie był świadkiem ich potajemnych spotkań. Yukiri pomyślała, że wypowiadanie na głos tych wszystkich imion jest co najmniej niegrzeczne. Nawet Zasiadające nie powinny rozprawiać o takich detalach. Oczywiście, obie z Seaine pamiętały o sprawie Adelorny. Talene, starając się im przypochlebić, przez nikogo nie pytana wydała wszelkie sekrety Zielonych. Wszystkie czuły się wtedy zażenowane, to znaczy... wszystkie oprócz samej Talene. Jej opowieść wyjaśniła wszakże, dlaczego Zielone tak się wściekły, gdy Adelornę wychłostano. Tym niemniej pozostała ona Kapitan-Generał. Śmieszny tytuł, nawet jeśli nazywały się Bojowymi Ajah... Przynajmniej Główna Urzędniczka naprawdę szczerze opisała, co zrobiła Serancha.

Stojący w dole korytarza Meidani i jej Strażnik wyraźnie o czymś cicho rozmawiali. Mimo to jedno lub drugie stale zerkało za zakręt. Bernaile znajdowała się także w zasięgu wzroku Yukiri, chociaż na przeciwległym krańcu korytarza. Kobieta stale obracała głowę, usiłując nie spuszczać oczu z Yukiri i Seaine, a równocześnie sprawdzać, czy ktoś nie nadchodzi. Poza tym przestępowała z nogi na nogę w sposób, który mógł przyciągnąć uwagę innych, jednak obecnie każda kręcąca się samotnie poza kwaterami swojej Ajah siostra aż się prosiła o kłopoty, a Bernaile o tym wiedziała i stąd wynikało jej zdenerwowanie. Tę rozmowę trzeba było jak najszybciej zakończyć.

Yukiri podniosła pięść i odgięła kciuk.

— Po pierwsze pięć Ajah musiało wybrać nowe Zasiadające, ponieważ ich dotychczasowe przedstawicielki w Komnacie przyłączyły się do buntowniczek. — Seaine skinęła głową, toteż Yukiri odgięła palec wskazujący. — Po drugie każda z tych Ajah wybrała Zasiadającą, która nie była... wyborem... logicznym. — Seaine kiwnęła głową. Środkowy palec dołączył do wskazującego. — Po trzecie Brązowe zostały zmuszone wybrać dwie nowe Zasiadające, a jednak nie wspomniałaś o Shevan. Jest w niej coś... — Yukiri przybrała wymuszony uśmiech — ...dziwnego?

— Nie. Saerin mówi, że prawdopodobnie sama wskazałaby Shevan, gdyby zdecydowała się wycofać, ale...

— Seaine, jeśli rzeczywiście sugerujesz, że przywódczynie Ajah spiskowały podczas podejmowania decyzji, kto ma objąć stanowisko w Komnacie Wieży... Zresztą, nigdy nie słyszałam dziwaczniejszego pomysłu! Jeśli jest tak, jak twierdzisz, dlaczego wybrały pięć podejrzanych kobiet i jedną zwyczajną?

— Właśnie coś takiego sugeruję — upierała się Seaine. — A ponieważ trzymacie mnie praktycznie pod kluczem, miałam więcej czasu na myślenie, niż mi potrzeba. Juilaine, Rina i Andaya dały mi wskazówki, Ferane zaś skłoniła mnie do sprawdzenia faktów. — Jakie wskazówki ze strony Andayi i innych miała na myśli Seaine? Och, no tak, jasne. W tak młodym wieku Rina i Andaya nie powinny jeszcze wstąpić do Komnaty Wieży. Zwyczaj nieporuszania kwestii wieku dość szybko sprawił, że przestano się nad nim również zastanawiać. — W przypadku tych dwóch mógł się zdarzyć zbieg okoliczności — ciągnęła Seaine. — Nawet w przypadku trzech, choć trudno w to uwierzyć, ale jeśli mamy do czynienia z pięcioma?! Poza Błękitnymi, tylko z Brązowych Ajah dwie Zasiadające dołączyły do buntowniczek. Może dlatego wybrały jedną zwyczajną siostrę. Jednak ta grupa jest dziwna, Yukiri. Zagadkowa. Nie wiem, czy myślę racjonalnie, coś mi jednak mówi, że lepiej rozwiązać radę, zanim do Wieży dostaną się buntowniczki. Stale odnoszę wrażenie, że ktoś kładzie mi rękę na ramieniu, a kiedy się oglądam, oczywiście nikogo tam nie ma.

Niewiarygodny był przede wszystkim sam pomysł, że przywódczynie Ajah spiskują. „Niemniej jednak — zadumała się Yukiri — konspiracja Zasiadających to wcale nie sprawa naciągana. Sama przecież biorę w czymś udział”. Istniała też zasada, że poza daną Ajah nikt nie zna przywódczyni, tyle że żadna przywódczyni Ajah nie przestrzegała tej zasady.

— Jeśli masz do czynienia z zagadką, zostało ci sporo czasu na jej rozwiązanie — odparła znużonym głosem. — Cokolwiek buntowniczki powiedziały ludziom, nie będą mogły opuścić Murandy przed wiosną, a marsz w górę rzeki zajmie im miesiące, o ile w ogóle tak długo utrzymają armię. — Nie wątpiła, że utrzymają ją przez jakiś czas, choć z pewnością nie bez końca. — Wróć do swoich pokojów, zanim ktoś zobaczy nas i nasze straże. Tam możesz myśleć o swojej łamigłówce — dodała, siląc się na uprzejmość, po czym położyła dłoń na ramieniu Seaine. — Będziesz musiała znieść jeszcze nieco opieki... do czasu, aż wszyscy się upewnimy, że jesteś całkowicie bezpieczna.

Gdyby Seaine nie była Zasiadającą, jej minę można by nazwać ponurą.

— Porozmawiam jeszcze raz z Saerin — oświadczyła, a otaczająca ją poświata saidara zniknęła.

Patrząc, jak Seaine dołącza do Bernaile, a później obie odchodzą krętym korytarzem ku kwaterom Ajah (obie ostrożne jak obawiające się wilków jelonki), Yukiri czuła ciężar na sercu. Szkoda, że buntowniczkom nie uda się dotrzeć przed latem. Może przynajmniej Ajah by się zjednoczyły i siostry nie musiałyby się przemykać do Białej Wieży. „Och, to jakbym pragnęła skrzydeł” — pomyślała ze smutkiem.

Zdecydowana panować nad nastrojem, ruszyła do Meidani i Leonina. Musiała przesłuchać Czarną siostrę, na szczęście śledztwo należało do zadań, z którymi dobrze sobie radziła.

Gawyn wytrzeszczył oczy w ciemnościach, gdy nowa fala zimna podniosła się aż do stryszku na siano. Grube, kamienne ściany pomieszczenia zazwyczaj chroniły nawet przed najgorszym chłodem nocy. Pod sobą Gawyn słyszał mamroczące głosy; wydawały się podekscytowane. Zdjął rękę z leżącego obok niego miecza i mocniej naciągnął rękawice. Tak jak cała reszta Młodych, spał w pełnym stroju. Prawdopodobnie nadeszła już pora na zmianę warty, więc powinien obudzić kilku ludzi wokół siebie, sam był jednak w tej chwili zupełnie rozbudzony i wątpił, czy szybko odnajdzie znów sen. Właściwie zawsze sypiał nerwowo, niepokojony przez mroczne sny i nawiedzany przez kobietę, którą kochał. Nie wiedział, gdzie jest Egwene, czy w ogóle żyje. I czy potrafi mu wybaczyć. Wstał, otrzepał się z drobinek siana, które przyczepiły mu się do płaszcza, po czym przypiął do pasa miecz.

Gdy ruszył między ciemne sylwetki mężczyzn śpiących na ułożonych w sterty belach siana, ciche szuranie butów na drewnianych szczeblach uprzytomniło mu, że ktoś wchodzi po drabinie na stryszek. Po chwili niewyraźna postać ukazała się na szczycie drabiny i tu się zatrzymała.

— Lordzie Gawynie? — spytał cicho Rajar głębokim głosem z domańskim akcentem, którego nie utracił mimo sześcioletniego szkolenia w Tar Valon. Dudniący głos Pierwszego Porucznika zawsze wszystkich zaskakiwał, jako że dobywał się z ust drobnego mężczyzny, sięgającemu Gawynowi niewiele wyżej niż do ramienia. Jednakże w innych czasach Rajar — mimo swej lichej postury — pewnie do tej pory zostałby już Strażnikiem. — Sądziłem, że będę cię musiał zbudzić. Właśnie przybyła jakaś siostra. Przyszła piechotą. Przyniosła wieści z Wieży. Ma tutaj dowodzić. Kazałem Tomilowi i jego bratu, zanim się położą, zabrać ją do domu Burmistrza.

Gawyn westchnął. Powinien pójść do domu, gdy wrócił do Tar Valon i odkrył, że Młodych wygnano z miasta, niestety zamiast tego utknął tu z powodu zimy. Szczególnie że miał już pewność, iż Elaida pragnie śmierci ich wszystkich. Jego siostra Elayne pojechała w końcu do Caemlyn, może już tam dotarła. Na pewno jakaś Aes Sedai zauważy, że Dziedziczka Tronu Andor zjawia się w Caemlyn w odpowiednim momencie, by zażądać tronu przed wszystkimi innymi. Biała Wieża na pewno postara się wykorzystać okazję i zapragnie mieć królową, która jest równocześnie Aes Sedai. Z drugiej strony Elayne mogła w tym momencie równie dobrze podążać do Tar Valon lub przebywać w Białej Wieży. Gawyn nie wiedział, w jaki sposób ani jak bardzo zbliżyła się z Siuan Sanche (Elayne zawsze skakała do wody, nie sprawdzając jej głębokości), ale Elaida i Komnata Wieży zapewne zechcą ją o to dokładnie wypytać, niezależnie od jej statusu — Dziedziczki Tronu czy nawet Królowej. Gawyn żywił jednak przekonanie, że nie obarczą jej odpowiedzialnością. Była przecież tylko jedną z Przyjętych. Tyle że... Musiał to sobie często powtarzać.

Najnowszy problem stanowiła armia, która rozbiła się na terenach pomiędzy nim i Tar Valon. Co najmniej dwadzieścia pięć tysięcy żołnierzy po tej stronie rzeki Erinin i prawdopodobnie tyleż samo na zachodnim brzegu. Popierali zapewne te Aes Sedai, które Elaida nazywała buntowniczkami. Któż inny bowiem ośmieliłby się oblegać wielki Tar Valon? Jednakże armia zjawiła się w sposób osobliwy i niezwykły, zdając się materializować z pustki w samym środku śnieżycy. Na myśl o tym zdarzeniu Gawyn czuł na plecach ciarki. Pogłoski i alarmy zawsze wyprzedzały każdą maszerującą większą siłę zbrojną. Zawsze! Ci żołnierze zaś przybyli niczym duchy, w kompletnej ciszy. Armia była wszakże równie prawdziwa jak otaczające skały, toteż Gawyn ani nie mógł wejść do Tar Valon i sprawdzić, czy Elayne przebywa w Wieży, ani odjechać na południe. W każdej armii znajdzie się przecież osobnik, który zwróci uwagę na poruszającą się grupę ponad trzystu mężczyzn. A buntowniczki na pewno nie miałyby litości dla Młodych. Zresztą, nawet gdyby Gawyn wyruszył sam, ze względu na zimowe utrudnienia podróżowałby bardzo powoli i może nie dotarłby do Caemlyn wcale wcześniej, niż jeśli przeczeka tu do wiosny. Nie miał też nadziei na rejs statkiem. Z powodu oblężenia ruch rzeczny zamierał w beznadziejnych zatorach. A Gawyn i tak już beznadziejnie utknął.

W dodatku teraz, w środku nocy zjawiła się jakaś Aes Sedai. Jej wizyta bez wątpienia nie uprości tych wszystkich kłopotliwych spraw.

— Dowiedzmy się, jakie wieści przyniosła — powiedział cicho, wyciągając rękę i wskazując Rajarowi drabinę.

Dwadzieścia koni i ich ułożone w stos siodła zajmowały niemal całą ciemną stodołę, a raczej tę część, której nie blokowały przegrody wraz z mniej więcej dwoma tuzinami mlecznych krów pani Millin, więc do szerokich drzwi on i Rajar musieli się przeciskać wśród zwierząt. W stodole było zimno, ciepło biło jedynie od śpiących stworzeń. Dwaj ludzie pilnujący koni wyglądali jak milczące cienie, jednak Gawyn czuł, że patrzą na niego i Rajara wychodzących w lodowatą noc. Na pewno słyszeli o przysłanej Aes Sedai i też zadawali sobie pytania związane z jej przybyciem.

Niebo było jasne, a ubywający księżyc nadal dawał dość światła. Wieś Dorlan połyskiwała od śniegu. Otuliwszy się szczelniej płaszczami, dwaj mężczyźni z trudem brnęli w głębokim po kolana śniegu przez pogrążoną w milczeniu wieś, drogą prowadzącą do Tar Valon z miasta, które nie istniało od setek lat. Obecnie nikt nie podróżował w tym kierunku z Tar Valon, chyba że do Dorlan, tu jednak tylko nieliczni mieli powód przychodzić w zimie. Wedle tradycji wieś dostarczała sery Białej Wieży i tylko tam. Osada była mała, składało się na nią zaledwie piętnaście szarych kamiennych domów krytych łupkowym dachem i zasypanych teraz śniegiem aż do pierwszych okien. W niewielkiej odległości za każdym domem stały obory i stodoły, wszystkie pełne nie tylko krów, lecz także ludzi i koni. Większość mieszkańców Tar Valon z pewnością w ogóle nie pamiętała o istnieniu Dorlan. Któż by się zastanawiał nad pochodzeniem jadanego sera? Wioska wydawała się więc idealnym miejscem na kryjówkę. Do tej pory.

Wszystkie domy, poza jednym, były ciemne. Z budynku pana Burlowa światło przeciekało przez okiennice na kilku oknach: na piętrze i na parterze. Garon Burlow — oprócz stanowiska Burmistrza — miał nieszczęście posiadać największy dom w Dorlan, wieśniacy umieścili tam zatem Aes Sedai, przesuwając sprzęty, aby przygotować jej posłanie. Wcześniej dwa pokoje w domu pana Burlowa i tak stały puste.

Na kamiennym progu Gawyn tupnął kilkakrotnie, starając się otrząsnąć śnieg z butów, po czym pięścią w rękawicy zastukał w masywne drzwi Burmistrza. Nikt mu nie odpowiedział, mimo to mężczyzna po chwili otworzył drzwi i wprowadził Rajara.

Frontowe pomieszczenie z belkowym stropem było — jak na taki dom — dość duże. Dominowało w nim kilka wysokich, otwartych kredensów z półkami wypełnionymi naczyniami cynowymi oraz z emaliowanej gliny, a także długi, wypolerowany stół i krzesła z wysokimi oparciami. Wszystkie olejne lampy zapalono, co w zimie równało się straszliwej rozrzutności, gdyż wystarczyłoby parę łojowych świec, płomienie w kominku zaś ani nie oświetlały, ani nie ogrzewały pomieszczenia. Mimo to, dwie siostry, które zajmowały pokoje na piętrze, stały boso na gołej drewnianej podłodze, jedynie w obszytych futrem płaszczach narzuconych pospiesznie na lniane koszule nocne. Katerine Alruddin i Tarna Feir obserwowały niską kobietę w ciemnej, podróżnej sukni z żółtymi wstawkami i płaszczu aż do bioder białym od śniegu. Nowo przybyła stanęła najbliżej, jak tylko mogła, obszernego paleniska, znużonym ruchem ogrzewając ręce i drżąc. Przebijając się pieszo przez śnieg, nie mogła pokonać podróży z Tar Valon w mniej niż dwa, trzy dni, a po tak długim czasie nawet Aes Sedai zaczynają w końcu odczuwać zimno. Zapewne właśnie o niej wspominał Rajar, chociaż jej twarz różniła się od gładkich lic, które zachowywała większość sióstr, bowiem w jej rysach można było dostrzec ślad przeżytych lat. W porównaniu z pozostałymi dwiema wydawała się też dziwnie nijaka.

Nie widząc Burmistrza i jego żony, Gawyn poczuł dodatkowy ucisk w żołądku, choć właściwie spodziewał się, że ich nie zastanie. Zapewne oboje, niezależnie od godziny, obsługiwali Aes Sedai, oferując im gorące jadło i napitki, póki Katerine i Tarna nie odesłały ich do łóżka, pragnąc zostać same z nowo przybyłą Narenwin. Co prawdopodobnie oznaczało, że ze strony Gawyna głupotą była nadzieja na poznanie przyniesionych wiadomości. Wiedział o tym wszakże, już zanim opuścił stodołę.

— ...przewoźnik zapewnił mnie wprawdzie, że aż do końca oblężenia pozostanie na łodzi w miejscu, w którym wysiadłam — ciągnęła jakąś wypowiedź zmęczonym głosem niska nowo przybyła — ale tak bardzo był przestraszony, że w chwili obecnej może się równie dobrze znajdować daleko w dole rzeki. — Gdy uderzyło ją zimno z otwartych drzwi, rozejrzała się i jej kwadratowa twarz nieco się ożywiła. — Lordzie Gawynie Trakand — powiedziała. — Mam dla ciebie rozkazy od Zasiadającej na Tronie Amyrlin.

— Rozkazy? — spytał Gawyn. By zyskać na czasie, zdjął rękawice i wcisnął je za pas. Pomyślał, że tym razem wraz z rozkazem może poznać gorzką prawdę. — Dlaczego Elaida przysyła mi rozkazy? Dlaczego mam być jej posłuszny? Wyparła się mnie i Młodych.

Rajar, który, złożywszy ręce za plecami, przybrał postawę pełną szacunku dla Aes Sedai, posłał teraz Trakandowi szybkie spojrzenie z ukosa. Nie odezwałby się nie w porę, obojętnie co by Gawyn powiedział, jednak Młodzi nie podzielali ufności Gawyna. Siostry postępowały, jak chciały, i żaden mężczyzna nie potrafił zrozumieć ich intencji, póki jakaś Aes Sedai mu ich nie wyjaśniła. Młodzi całym sercem, na dobre i na złe, związali wszak swój los z Białą Wieżą.

— To może poczekać, Narenwin — wtrąciła oschle Katerine, otulając się ściślej płaszczem. Rozczochrane, czarne włosy rozsypały jej się na ramionach w nieładzie, jakby zdążyła tylko kilkakrotnie pospiesznie przeczesać je grzebieniem, po czym zrezygnowała. Była w niej siła, która skojarzyła się Gawynowi z polującym rysiem. A może z rysiem, który stara się unikać zastawionych na niego pułapek. Na Gawyna i Rajara siostra zaledwie zerknęła, tylko tyle. — Mam pilną sprawę w Wieży. Powiedz mi, jak znaleźć tę bezimienną rybacką wieś. Jeśli twojego przewoźnika nie ma na brzegu, znajdę kogoś, kto mnie zawiezie.

— I mnie — rzuciła krótko Tarna i uparcie zacisnęła mocne szczęki. Jej niebieskie oczy ciskały pioruny. W przeciwieństwie do Katerine, długie, jasnozłote włosy Tarny wyglądały tak schludnie, że wydawały się uczesane przez jakąś służącą tuż przed zejściem kobiety z piętra. Tarna była tak samo zdeterminowana jak jej towarzyszka, lecz bardziej nad sobą panowała. — Też mam pilne powody, żeby bez dalszej zwłoki dotrzeć do Wieży. — Kiwnęła Gawynowi głową, po czym nieco słabiej Rajarowi.

Jej gesty były zimne niczym marmur, z którego niemal wydawała się wyrzeźbiona. A jednak na nich obu patrzyła przyjaźniej niż na Katerine, która zresztą odwzajemniała jej się identycznym chłodem. Stosunki tych dwóch kobiet zawsze pozostawały nieco sztywne, mimo iż obie pochodziły z tej samej Ajah. Nie przepadały chyba wszakże za sobą, może nawet wcale się nie lubiły. W przypadku Aes Sedai trudno jednak było o pewność.

Gdyby odeszły, Gawyn nie tęskniłby za żadną z nich. Tarna przyjechała do Dorlan zaledwie dzień po przybyciu tajemniczej armii i jakkolwiek Aes Sedai ustalały takie sprawy, Tarna natychmiast usunęła Lusonię Cole z jej pokoju na piętrze, a Covarli Baldene odebrała dowództwo nad jedenastoma innymi siostrami, wcześniej przebywającymi w wiosce. Patrząc, jak energicznie się wszystkim od razu zajęła, można by ją wziąć za przedstawicielkę Zielonych. Wypytała inne siostry o sytuację i codziennie dokładnie kontrolowała Młodych, może szukając wśród nich potencjalnych Strażników. Gdy Czerwona ich tak studiowała, mężczyźni zaczynali się oglądać przez ramię. Co gorsza, niezależnie od pogody, Tarna spędzała długie godziny w siodle; jeździła, próbując znaleźć miejscowego, który pokaże jej drogę do Tar Valon, pragnęła się bowiem przemknąć obok oblegających miasto. Gawyn obawiał się, że swoim zachowaniem kobieta prędzej czy później przyciągnie do Dorlan zwiadowców. Katerine z kolei zjawiła się zaledwie wczoraj, wściekła z powodu blokady Drogi Tar Valon i z miejsca odebrała Tarnie dowództwo, a Covarli kwaterę. Choć nie korzystała ze swojej władzy w ten sam sposób, co wcześniej Tarna. Unikała innych sióstr, nikomu nie chciała powiedzieć, dlaczego zniknęła w Studniach Dumai ani gdzie przebywała. Jednak i ona przypatrywała się Młodym wzrokiem kobiety oglądającej siekierę, której zamierza użyć, nie dbając o to, ile przy tym popłynie krwi. Gawyna nie zaskoczyłoby, gdyby próbowała go zmusić do pomocy w dotarciu do miasta. Tak, tak, Gawyn będzie bardziej niż szczęśliwy, gdy obie odejdą. Tyle że kiedy odejdą, będzie się musiał zająć Narenwin. I wypełnić rozkazy Elaidy.

— To maleńka wioska, Katerine — stwierdziła Narenwin, nie przestając drżeć na całym ciele. — Zaledwie trzy czy cztery nędzne, zapuszczone chatki rybackie, położone o pełny dzień drogą lądową wzdłuż rzeki. Dalej niż stąd. — Wzięła w dłonie fałdy wilgotnych spódnic i przysunęła się bliżej ognia. — Może zdołamy znaleźć sposób wysłania wiadomości do miasta, jednak wy dwie jesteście potrzebne tutaj. Wiecie, co powstrzymało Elaidę przed przysłaniem pięćdziesięciu lub więcej sióstr zamiast mnie jednej? Trudność zdobycia choćby jednej małej łodzi, która niewidoczna przepłynęłaby tę rzekę, także w ciemnościach. Muszę powiedzieć, że zdumiało mnie odkrycie, iż tak blisko Tar Valon są jakieś siostry. W tych okolicznościach każda przebywająca poza murami Aes Sedai musi...

Tarna pospiesznie zamachała podniesioną dłonią.

— Och, Elaida nawet nie może się dowiedzieć, że tu jestem.

Katerine zacisnęła usta, zmarszczyła brwi i uniosła podbródek, jednak pozwoliła kontynuować drugiej Czerwonej.

— A jakie ci dała rozkazy dotyczące sióstr w Dorlan, Narenwin?

Rajar zaczął się z uwagą wpatrywać w swoje buty i w deski podłogowe przed sobą. Mężczyzna bez wahania poszedłby w każdą bitwę, a jednak tylko głupiec chciał być świadkiem sprzeczek Aes Sedai.

Nowo przybyła poruszała w milczeniu rozciętymi spódnicami.

— Polecono mi dowództwo nad siostrami, które tu znajdę — odparła w końcu wyniośle. — Mam zrobić wszystko, co się da. — Po chwili westchnęła i niechętnie się poprawiła: — To znaczy, nad siostrami, które dotąd podlegały Covarli. Choć zapewne...

— Nigdy nie podlegałam Covarli, Narenwin — przerwała jej tym razem Katerine. — A więc te rozkazy nie mogą się odnosić do mnie. Rano wyruszam na poszukiwanie tych trzech czy czterech rybackich chat.

— Ale...

— Wystarczy, Narenwin — oznajmiła lodowatym tonem Katerine. — Idź, pozałatwiaj swoje sprawy z Covarlą. — Czarnowłosa Katerine kątem oka posłała niewysokiej Narenwin spojrzenie. — Przypuszczam, że możesz mi towarzyszyć, Tarno. Na łodzi rybackiej powinno się znaleźć dość miejsca dla nas dwóch.

Tarna leciutko pochyliła głowę, prawdopodobnie w podzięce.

Obie Czerwone uznały rozmowę za skończoną. Otuliły się szczelniej płaszczami i ruszyły do drzwi prowadzących głębiej do wnętrza domu. Narenwin popatrzyła za nimi z irytacją, po czym z pozornie spokojną twarzą zwróciła uwagę na Gawyna.

— Masz jakieś wiadomości od mojej siostry? — spytał, zanim zdążyła otworzyć usta. — Wiesz, gdzie jest?

Kobieta była naprawdę zmęczona. Zamrugała, a Gawyn niemal widział, jak wymyślała odpowiedź, która nic mu nie powie.

Tarna zatrzymała się w połowie drogi do drzwi.

— Gdy widziałam ostatnio Elayne, była w towarzystwie buntowniczek. — Głowy wszystkich gwałtownie obróciły się w jej stronę. — Na szczęście twojej siostrze nie grozi zemsta — kontynuowała spokojnie. — Nie musisz więc się o nią martwić. Przecież Przyjęte nie mogą same decydować, której siostrze okazać posłuszeństwo. Zgodnie z prawem, Elayne na pewno nie doświadczy żadnej trwałej szkody, daję ci na to moje słowo. — Wydawała się nieświadoma intensywnego spojrzenia Katerine i wybałuszonych oczu Narenwin.

— Mogłaś mi o tym powiedzieć wcześniej — mruknął Trakand szorstkim tonem.

Nikt nie przemawiał w taki sposób do Aes Sedai, przynajmniej nie więcej niż raz, jednak Gawyna to w tym momencie nie obchodziło. Czy pozostałe dwie siostry zdziwił fakt, że Tarna zna odpowiedź na jego pytanie? A może zdumiały się, że mu jej udzieliła?

— Co masz na myśli przez określenie „żadnej trwałej szkody”?

Jasnowłosa Tarna parsknęła śmiechem.

— Nie mogę ci obiecać, że twoja siostra nie wyrządzi sobie jakiejś krzywdy, jeśli posunie się za daleko. Elayne jest tylko Przyjętą, a nie Aes Sedai. A jednak fakt ten chroni ją przed większą szkodą. Skoro na złą drogę sprowadziła ją jakaś siostra, należy ukarać tę siostrę. Poza tym, Elayne nie trzeba ratować, nawet gdybyś to potrafił. Dziewczyna przebywa wszak z Aes Sedai. Teraz wiesz tyle, ile mogę ci o niej powiedzieć. Zamierzam przespać kilka godzin przed świtem, a ciebie zostawiam Narenwin.

Katerine przypatrywała się odejściu Tarny z obojętną miną, tylko oczy błyszczały jej niczym dzikiemu kotu podczas polowania. W końcu wyszła z pomieszczenia tak szybko, że aż zatrzepotały za nią poły płaszcza.

— Tarna ma rację — oświadczyła Narenwin, gdy tylko za Katerine zamknęły się drzwi. Niska Aes Sedai przy dwóch innych siostrach nie wyglądała może na uosobienie spokoju i tajemniczości, bez nich jednakże bardziej przypominała Aes Sedai, prezentowała się całkiem statecznie i nieźle sobie radziła. — Elayne należy do Białej Wieży. Tak jak i ty, mimo swoich słów o wyparciu się was przez Elaidę. Historia Andoru nierozerwalnie połączyła cię z Wieżą.

— My, Młodzi, wszyscy należymy do Wieży z własnego wyboru, Narenwin Sedai — wtrącił Rajar, składając oficjalny ukłon.

Narenwin nie spuściła jednak wzroku z Trakanda.

Gawyn zamknął oczy i przez moment zmagał się z ochotą przetarcia ich grzbietem dłoni. Młodzi rzeczywiście przynależeli do Białej Wieży. Nikt nigdy nie zapomni, że walczyli na terenach Wieży, powstrzymując odsiecz usuniętej Amyrlin. Na dobre czy na złe, opowieść ta podąży za nimi do grobu. On sam również był nią napiętnowany, naznaczyły go też własne sekrety. Mimo całego tego rozlewu krwi pozwolił wszak Siuan Sanche odejść wolno. Co ważniejsze jednak, z Białą Wieżą wiązała go zarówno Elayne, jak i Egwene al’Vere, a Gawyn nie wiedział, który związek był silniejszy — miłość do siostry czy miłość do wybranki swego serca. Opuścić jedną oznaczało opuścić wszystkie i drugą, i Wieżę, a póki żył, nie zamierzał porzucać ani Elayne, ani Egwene.

— Masz moje słowo, że zrobię wszystko, co w mojej mocy — stwierdził znużonym tonem. — Czego chce ode mnie Elaida?

Niebo nad Caemlyn było bezchmurne, a słońce w postaci jasnozłotej kuli dotarło już niemal do najwyższego punktu. Promienie cudownie oświetlały śnieżny kobierzec pokrywający okolicę, lecz w ogóle nie dawały ciepła. A jednak powietrze było cieplejsze niż Davram Bashere mógł oczekiwać po rodzinnej Saldaei, chociaż wcale nie żałował, że jego nowy płaszcz obszyty jest futrem kuny. Pod wpływem lodowatego oddechu Bashere’a szron osiadał na jego gęstych, przedwcześnie posiwiałych wąsach. Stojąc w głębokim po kostki śniegu, wśród pozbawionych liści drzew, na wzgórzu oddalonym może ligę na północ od Caemlyn, mężczyzna przyłożył do oka długą, pozłacaną tubę ze szkłem powiększającym i studiował ruchy odbywające się poniżej, w odległości mniej więcej mili na południe od niego. Kręcący się za jego plecami Śmigły co rusz trącał go niecierpliwie pyskiem w ramię. Śmigły nie lubił bezruchu, niestety nie zawsze dostajemy to, czego pragniemy.

Rozbity obóz zajmował sporo miejsca w dole, pośród rozproszonych drzew, po obu stronach Drogi Tar Valon. Żołnierze rozładowywali wozy z zapasami, kopali latryny, stawiali namioty i konstruowali z gałęzi oraz konarów różnej wielkości szałasy i przybudówki; wszyscy lordowie i lady trzymali się blisko swoich ludzi. Zamierzali tu pomieszkać przez pewien czas. Po liczbie koni przywiązanych do palików i ogólnej rozległości obozu Bashere ocenił, że ma przed sobą około pięć tysięcy osób, może nieco więcej lub nieco mniej. Żołnierzom towarzyszyli grotarze, kowale, zbrojmistrze, praczki, woźnice i inni cywile, którzy — jak zwykle w takich sytuacjach — rozbili własny obóz na obrzeżach wojskowego. Większość cywilów zamiast pracować, spędzała coraz więcej czasu na wypatrywaniu ku wzgórzu, gdzie stał Bashere. Tu i ówdzie któryś z żołnierzy przerywał wykonywane zajęcie i także zerkał w górę, jednak chorążowie i dowódcy oddziałów szybko kazali takiemu wracać do pracy. Davram nie zauważył, aby panowie wielkich rodów czy oficerowie, jeżdżący po stale rosnącym obozie, spoglądali na północ. Zagłębienie między wzgórzami skrywało obóz przed miastem, chociaż Bashere ze swej wysokości dostrzegał poprzecinane pasmami srebra szare mury. Ludzie w mieście oczywiście zdawali sobie sprawę z obecności wojska, które rano obwieszczało swoją obecność hejnałami, a w miejscach widocznych z murów wywieszono sztandary. Obóz leżał jednak dalej niż o strzał z łuku.

Obleganie miasta otoczonego wysokimi, mocnymi murami, których obwód przekraczał sześć lig, nie było sprawą łatwą, a w tym przypadku sprawę dodatkowo komplikowało leżące poza miejskimi murami Dolne Caemlyn — labirynt ceglanych i kamiennych domów oraz sklepów, pozbawionych okien magazynów i długich rynków. Wokół miasta rozmieszczono jeszcze siedem takich obozów jak ten, starając się zablokować każdą drogę i każdą bramę, które pozwalałyby na wypad większej grupy. Mimo to z miasta wypuszczały się patrole, a wartownicy prawdopodobnie czaili się w opuszczonych obecnie budynkach Dolnego Caemlyn. Małe grupki mogłyby się przedostać do miasta pod osłoną nocy, może nawet udałoby się wprowadzić kilka zwierząt jucznych, nie sposób jednak byłoby wykarmić to miasto, które należało do największych na świecie. W przeszłości więcej oblężeń wykańczał głód i choroby niż miecze czy machiny oblężnicze. Pytanie tylko, kto wcześniej ulegnie — oblegani czy oblegający.

Plan wydawał się niezły, jednak Davrama Bashere’a wprawiały w zakłopotanie sztandary w obozie poniżej. Skonstruowana przez Cairhienianina imieniem Tovere luneta, prezent od Randa al’Thora, silnie powiększała oglądane widoki, toteż Bashere całkiem dokładnie widział większość sztandarów, ilekroć rozprostował je wietrzyk. Dostrzegał sporo andorańskich godeł, Dąb i Topór Dawlina Armaghna, pięć Srebrnych Gwiazd Daerilly Raened i wiele sztandarów pomniejszych szlachciców, którzy poparli żądanie Naean Arawn do Tronu Lwa i Różanego Wieńca Andoru. Jednakże kreskowany Czerwony Mur Jailina Marana też był tam na dole, a także dwa Białe Lamparty Carlys Ankerin i złota Skrzydlata Ręka Erama Talkenda. Wedle wszelkich pogłosek złożyli oni przysięgę rywalce Naean, Elenii Sarand. Widząc ich wśród innych, Bashere odniósł wrażenie, że patrzy na pożywiające się razem wilki i wilczury. Albo wrogów przy otwartej na tę okazję beczce dobrego wina.

Prezentowały się tu również dwa inne sztandary, przybrane złotymi frędzlami i co najmniej dwa razy większe od pozostałych, toteż zbyt ciężkie, żeby mocniej poruszyły je sporadyczne podmuchy wiatru. Oba lśniły blaskiem grubego jedwabiu. Davram zobaczył je wyraźnie już wcześniej, łopoczące nad głowami galopujących chorążych, którzy to wjeżdżali na skrywające obóz wzgórza, to z nich zjeżdżali. Jednym ze sztandarów był Lew Andoru, biały na czerwonym tle, ten sam, który powiewał z wysokich, okrągłych wież znaczących miejskie mury. W obu przypadkach stanowił deklarację czyjegoś prawa do tronu i korony. Drugi wielki sztandar w dole kojarzył się z kobietą jawnie rzucającą wyzwanie Elayne Trakand. Cztery srebrne księżyce na granatowym polu, znak Dynastii Marne. Czy wszyscy oni zamierzali poprzeć Arymillę Marne? Miesiąc temu ta kobieta byłaby szczęśliwa, gdyby ktoś spoza jej Domu lub ten półgłówek Nasin Caeren udzielił jej noclegu!

— Ignorują nas — warknął Bael. — Mógłbym ich przed zachodem słońca rozbić w drobny mak i ani jeden nie dożyłby wschodu, a jednak oni nas ignorują.

Bashere posłał Aielowi spojrzenie z ukosa. Z ukosa i z dołu, gdyż mężczyzna przewyższał Davrama dobrze ponad stopę. Nad czarną zasłoną skrywającą twarz Baela widać było jego szare oczy i pas pociemniałej od słońca skóry. Bashere miał nadzieję, że Aiel jedynie ochrania usta i nos przed zimnem. Bael nosił swoje krótkie włócznie i puklerz z byczej skóry, miał też łuk w futerale na plecach i kołczan przy biodrze, lecz tylko woal się w tej chwili liczył. Wszak jeszcze nie przyszła pora na zabijanie. Dwadzieścia kroków w dół stoku w stronę obozowiska trzydziestu innych Aielów, kucając na piętach, trzymało swobodnie broń. Jeden na trzech nie miał zasłoniętej twarzy, więc może rzeczywiście chodziło jedynie o zimno. Tyle że z Aielami nigdy nic nie wiadomo.

Bashere rozważył szybko kilka możliwości.

— Elayne Trakand nie pochwaliłaby cię za takie posunięcie, Baelu, a na wypadek gdybyś zapomniał, co czują młodzi mężczyźni, dodam, że i Randowi al’Thorowi by się coś takiego nie spodobało.

Bael szorstko chrząknął.

— Melaine powtórzyła mi słowa Elayne Trakand. Nie musimy stale jej zadowalać. Czasem mogłaby nas uznać za naiwnych lub głupich. Gdy wróg staje naprzeciwko ciebie, wszelkimi sposobami jednasz sobie sojuszników. Czy oni postępują podczas wojny identycznie jak w swojej Grze Domów?

— Jesteśmy cudzoziemcami, Baelu. Fakt ten ma znaczenie tu, w Andorze.

Potężny Aiel znów chrząknął.

Bashere uznał, że moment nie jest odpowiedni na wyjaśnianie kwestii politycznych. Zagraniczna pomoc mogłaby dużo kosztować Elayne — może wszystko, co usiłowała zyskać. Jej wrogowie zdawali sobie zresztą z tego sprawę; wiedzieli też, że ona ma tego świadomość. Z tego też powodu nie obawiali się ani Bashere’a, ani Baela, ani nawet Legionu Smoka, niezależnie od jego liczebności. Właściwie, mimo oblężenia, obie strony wkładały sporo wysiłku w unikanie zażartego boju. Trwała wojna, jednak osobliwa: bez manewrów i potyczek, chyba że ktoś wpadł na kogoś przypadkiem, zwycięzcą zaś miał zostać człowiek, który zyska jakąś nienaruszalną pozycję lub zmusi drugiego do zajęcia niemożliwego do obrony stanowiska. Bael prawdopodobnie nie zauważał różnicy między tą wojną a Daes Dae’mar. Po prawdzie sam Bashere dostrzegał między nimi sporo podobieństw. Ze względu na bliskość Ugoru, Saldaea nie mogła sobie pozwolić na rywalizację o tron. Tyranię można jakoś znieść, a Ugór szybko zabijał głupich i chciwych, lecz nawet ten szczególny rodzaj wojny domowej pozwoliłby Ugorowi zmiażdżyć Saldaeę.

Bashere podjął studiowanie obozu przez lunetę, usiłując odgadnąć, w jaki sposób ktoś tak głupi jak Arymilla Marne mógł zyskać poparcie Naean Arawn i Elenii Sarand. Obie były chciwe i ambitne, a każda z nich żywiła absolutne przeświadczenie, iż posiada prawo do tronu, w dodatku — jeśli Davram dobrze rozumiał poplątaną sieć intryg, której Andoranie używali do decydowania w tych kwestiach — każda z tych dwóch kobiet miała znacznie większe szansę do Tronu Lwa niż Arymilla. To nie była sprawa wilków i wilczurów; można by raczej powiedzieć, że w tej sytuacji wilki postanowiły podążyć za pieskiem salonowym. Być może Elayne znała ich motywację, jednak go o niej nie powiadomiła, zwłaszcza że przesyłała mu tylko krótkie i pozbawione ważniejszych treści notki. Istniało wszak spore ryzyko, że ktoś je przeczyta i zacznie ją podejrzewać o spiskowanie z Bashere’em. I znowu w tym momencie kojarzyła się andorańska Gra Domów.

— Zdaje mi się, że ktoś się pali do tańca z włóczniami — oświadczył Bael i Davram opuścił ozdobną tubę niżej, starając się ustalić, na co wskazuje Aiel.

Od kilku dni widać było nieprzerwany strumień ludzi uciekających z miasta przed oblężeniem, ale niektórzy opuszczali je chyba zbyt późno. Pośrodku Drogi Tar Valon, tuż za rogatkami Dolnego Caemlyn, stało pół tuzina przykrytych płótnem wozów otoczonych przez pięćdziesięciu jeźdźców pod sztandarem, który na tle czterech naprzemiennych kwadratów błękitnych i białych przedstawiał prawdopodobnie biegnącego niedźwiedzia lub może jakiegoś wielkiego psa myśliwskiego; zwierzę mignęło Davramowi, gdy sztandar rozprostował się pod wpływem nagłego podmuchu wiatru. Przygnębieni ludzie stłoczyli się z jednej strony, zaciskając płaszcze wokół ciał; mężczyźni opuścili głowy, dzieci trzymały się kurczowo kobiecych spódnic. Niektórzy jeźdźcy zsiedli i zaczęli przeszukiwać wozy, otwierać skrzynie i pudła, podnosić ubrania nieco już osypane śniegiem. Bez wątpienia szukali pieniędzy lub napitków, choć w zasadzie brali wszystko, co wyglądało na wartościowe. Dość szybko zapewne ktoś odetnie jeden czy drugi zaprzęg, a może żołnierze przejmą również wozy. Wozy i konie zawsze przydawały się armii, zwłaszcza że zasady tej bardzo osobliwej andorańskiej wojny domowej nie bardzo chroniły osoby, które znalazły się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze. Po chwili przez miejskie bramy pod wysokim na dwadzieścia stóp łukiem wyjechali galopem lansjerzy w czerwonych strojach. Słońce błyskało na czubeczkach ich lanc, na pancerzach i hełmach, odbijało się od długich, pustych straganów na rynku. Wychodzili Gwardziści Królowej. Spora ich grupa. Bashere przesunął lunetę z powrotem na wozy.

Najwidoczniej oficer pod sztandarem z niedźwiedziem (o ile to był niedźwiedź) zebrał już odpowiednią sumkę. Pięćdziesięciu przeciwko dwóm setkom dawało bardzo nikłe szanse powodzenia, zwłaszcza że w grę wchodziło kilka wozów. Mężczyźni, którzy wcześniej zsiedli z koni, teraz byli już ponownie w siodłach. Mało tego, kiedy Bashere ich wyszukał, odkrył, że wielu z nich pędzi na północ, prosto ku niemu. Za nimi płynął błękitno-biały sztandar. Większość osób stłoczonych przy drodze znieruchomiała i w zmieszaniu gapiła się na odjeżdżających żołnierzy, niektórzy jednak natychmiast wrócili i zaczęli zbierać rozrzucone na śniegu przedmioty, które ładowali z powrotem na wozy.

Pakowaniu położyło kres przybycie Gwardzistów, którzy nadjechali kilka minut później. Zatrzymali się przy wozach i szybko spędzili do nich ludzi. Kilku mieszczan próbowało ratować najcenniejszy dobytek, a jeden mężczyzna machał rękoma w proteście, zwracając się do oficera Gwardzistów — osobnika w hełmie z białym pióropuszem i czerwoną szarfą na napierśniku — który wychylił się tylko z siodła i spoliczkował buntownika. Mężczyzna od razu upadł na plecy, a po jednej minucie szoku wszyscy mieszkańcy miasta, którzy jeszcze nie wspięli się na wozy, popędzili ku nim. Wyjątkiem było dwóch śmiałków, którzy zatrzymali się, by podnieść leżącego za ręce i nogi, po czym najszybciej, jak potrafili, ruszyli z bezwładnym ciężarem. Jakaś kobieta na ostatnim wozie w rzędzie już zacięła konie, zawracając wóz i kierując się z powrotem do miasta.

Bashere opuścił lunetę, przez moment studiował obóz gołym okiem, po czym znowu przycisnął do niego przedmiot, pragnąc się lepiej przyjrzeć. Mężczyźni nadal kopali szuflami i oskardami, inni zaś ściągali worki i beczki z wozów. Arystokraci i oficerowie jeździli konno po obozie, doglądając pracy. Panowała cisza, nikt nie rozmawiał. W końcu ktoś wskazał na wzgórze między obozem i Caemlyn, potem w jego ślad podążyli inni, a ludzie na koniach przyspieszywszy, zaczęli wykrzykiwać rozkazy. Z obozu dostrzec już można było sztandar z niedźwiedziem.

Bashere wetknął lunetę pod pachę i zmarszczył brwi. Obozujący nie mieli straży, więc nikt nie ostrzeże ich, czego powinni się spodziewać. Chociaż bez wątpienia nikt nie zdecyduje się rozpocząć bitwy, która wydawała się nonsensem. Davram uznał, że warto ten drobiazg zapamiętać, gdyż zapewne w innych obozach tak samo brakuje ostrożności; o ile nikt nie naprawi tego błędu. Sapnął z irytacją pod wąsem. „I o ile oczywiście będę walczył z oblegającymi” — dodał w myślach.

Rzucił okiem ku Caemlyn. Eskortowane przez Gwardzistów wozy znajdowały się już w połowie drogi do Bramy Tar Valon. Woźnice zawzięcie uderzali konie. Może uciekali tylko przed oficerem z szarfą, który z jakiegoś powodu wymachiwał mieczem nad głową...

— Nie szykuj się dziś na żaden taniec — powiedział Aielowi.

— Zatem mam lepsze zajęcia na dzień dzisiejszy, niż gapić się na ludzi z bagien, którzy kopią dziury — odparował Bael. — Zawsze można znaleźć wodę i cień, Davramie Bashere.

— W chwili obecnej wolałbym mieć suche stopy i ciepły ogień — mruknął Bashere bezmyślnie, po czym pożałował, że się wcześniej nie zastanowił. Jeśli się naruszy czyjeś zasady, ten ktoś może cię zabić, a Aielowie przestrzegali swoich zasad i byli, w dodatku, bardzo dziwni.

Bael wszakże odrzucił jedynie w tył głowę i gromko się roześmiał.

— Bagna wszystkich ogłupiają, Davramie Bashere. — Wykonał osobliwy gest prawą ręką, którym wezwał swoich rodaków do powstania z ziemi. Po chwili cała grupka pobiegła na wschód wielkimi, długimi, lekkimi susami. Śnieg w istocie nie stanowił dla nich żadnej przeszkody.

Bashere wsunął lunetę w skórzany futerał wiszący w jukach siodła Śmigłego, po czym dosiadł gniadosza i skierował go ku zachodowi. Żołnierze z jego eskorty czekali na przeciwległym zboczu i teraz cicho uformowali się za nim w szereg; słychać było jedynie słabe skrzypienie skóry, lecz ani razu nie zabrzęczał metal. Eskorta Davrama była mniej liczna niż Baela, ale składała się z twardych ludzi pochodzących z jego posiadłości w Tyrze, których Bashere osobiście wielokrotnie prowadził do Ugoru, zanim przywiózł ich tutaj, na południe. Każdy żołnierz obserwował wyznaczoną część szlaku — przed sobą lub za sobą, z lewej bądź z prawej, w górze albo w dole, toteż stale obracali głowy. Bashere bardzo liczył na ich uwagę. Las wprawdzie był tu rzadki, gałęzie wszystkich drzew z wyjątkiem dębów, sosen, jodeł i mahoniowców po zimowemu ogołocone, ośnieżony teren zaś tak falisty, że skrywał setkę konnych na pięćdziesiąt kroków. Bashere nie spodziewał się niby żadnego szczególnego niebezpieczeństwa, z drugiej jednak strony człowieka zwykle zabijało coś nieoczekiwanego. Na tę myśl mimowolnie odpiął zatrzask skrywającej miecz pochwy. Trzeba być gotowym na nieoczekiwane.

Eskortą dowodził Tumad, tak jak zazwyczaj, kiedy Bashere nie przydzielał temu młodemu porucznikowi ważniejszego zadania. Wciąż go wszak przyuczał. Tumad potrafił logicznie myśleć i przewidywać zagrożenie; zajdzie wysoko, o ile pożyje wystarczająco długo. Był też rosły, chociaż kilka dłoni niższy od Baela. Dziś jego twarz wyrażała jednoznaczne niezadowolenie.

— Co cię niepokoi, Tumadzie?

— Ten Aiel ma rację, mój panie. — Młokos szarpnął gniewnie za gęstą czarną brodę spowitą w rękawicę ręką. — Andoranie w ogóle nas nie poważają. Nie podoba mi się, że musimy odjeżdżać, choć grają nam na nosie.

Tak, tak, Tumad nadal był bardzo młody.

— Uważasz może naszą sytuację za nudną? — spytał, po czym się roześmiał. — Potrzebujesz więcej ekscytacji? Tenobia znajduje się zaledwie pięćdziesiąt lig od nas i, jeśli wierzyć pogłoskom, towarzyszy jej Ethenielle z Kandoru i Paitar z Arafel, a nawet Easar z Shienaru. Cała siła Ziem Granicznych nas szuka, Tumadzie. Andoranom przebywającym w Murandy również nie podoba się nasz pobyt w ich kraju. Tak słyszałem. A jeśli armia Aes Sedai, wobec której stają, nie posieka ich na kawałki... co może już się zdarzyło... i oni mogą nas szukać. Podobnie zresztą jak same siostry, prędzej czy później. Przyjechaliśmy dla Smoka Odrodzonego, o czym na pewno żadna Aes Sedai nie zapomni. No i są jeszcze Seanchanie, Tumadzie. Naprawdę sądzisz, że widzieliśmy już ostatnich? Przyjdą do nas lub my będziemy musieli pójść do nich. Stanie się jedno bądź drugie, wierz mi. Wy, młodzi, nie dostrzegacie ekscytujących sytuacji, mimo iż tkwicie w nich po uszy!

Cichy chichot przeszedł przez szeregi jego ludzi, którzy przeważnie byli w wieku Bashere’a, a i sam Tumad błysnął nad brodą białymi zębami w szerokim uśmiechu. Już wcześniej brali razem udział w kampanii, nigdy jednak tak dziwacznej jak ta. Davram wyprostował się w siodle i rozejrzał po lesie, chociaż tylko w połowie skupiał się na otoczeniu.

Po prawdzie, Tenobia naprawdę go martwiła. Światłość jedna wie, dlaczego Easar i inni zdecydowali się wspólnie opuścić Granicę Ugoru i tak liczną gromadą przybyć na południe. Nawet w plotkach wymieniano jedynie połowę ich liczby. Niewątpliwie ludzie ci mieli powody, które uważali za dobre i dostateczne, powody, które niewątpliwie dzieliła z nimi Tenobia. Ale Bashere znał Królową. Uczył ją jeździć konno, obserwował, jak dorastała, a gdy obejmowała tron, wręczał jej Pękniętą Koronę. Tenobia była dobrą władczynią — ani zbyt okrutną, ani zbyt słabą, inteligentną, jeśli nie zawsze mądrą, kobietą odważną, a nie ryzykantką. Bywała jednak nieco porywcza, mówiąc oględnie. Czasami nawet idealnie pasowało do niej określenie „w gorącej wodzie kąpana”. Znał ją więc i teraz podejrzewał, że oprócz wspólnych z innymi celów, miała też własny. Pragnęła być może zdobyć głowę Davrama Bashere’a, jego głowę! A jeśli chciała jego głowy, na pewno nie zadowoli się jego wygnaniem. Im dłużej się Tenobia przy czymś upierała, tym trudniej było ją odwieść od raz podjętej decyzji. Na tym polegał problem. Tenobia powinna przebywać w Saldaei, strzegąc Granicy Ugoru, ale i on powinien tam być. Mogłaby go skazać za zdradę — przynajmniej dwukrotnie za to, co zrobił, odkąd wyruszył na południe, tym niemniej nie potrafił się zachować inaczej. Rebelia (tego słowa użyła zapewne Tenobia) była czymś strasznym, ale tylko w ten sposób Bashere mógł zachować głowę. Problem, cholerny problem.

Obozowisko rozbito dla ponad ośmiu tysięcy przedstawicieli lekkiej kawalerii, których Bashere opuścił za Illian. Obóz zajmował większy teren niż ten przy Drodze Tar Valon, prezentował się jednak znacznie porządniej. Konie stały tu w równych rzędach, przywiązane do palików wbitych między kuźnią kowala i równoległymi szeregami dużych, szarych lub kremowych, choć dość mocno już połatanych, namiotów. Każdy żołnierz potrafiłby dosiąść konia i ruszyć do walki w przeciągu pięćdziesięciu sekund od sygnału trąbki. Wartownicy Davrama przestrzegali zresztą tego czasu. Nawet namioty i wozy rzemieślników, położone sto kroków na południe od żołnierskich, za saldaeańskim przykładem ustawiono staranniej niż w obozie oblegających miasto. Przynajmniej stosunkowo staranniej.

Kiedy Bashere wjechał wraz ze swoją eskortą, ludzie wśród końskich szeregów zaczęli się ruszać szybko i ponuro, niemal jakby wydał im sygnał do akcji. Niejeden żołnierz wyciągnął miecz. Ludzie wołali do Davrama, lecz na widok sporego tłumu mężczyzn i kobiet (głównie kobiet), zebranych w środku obozu, Bashere poczuł nagłe odrętwienie. Uderzył piętami boki Śmigłego i wierzchowiec przeszedł w galop. Davram nie wiedział, czy ktoś za nim jedzie. Nie słyszał nic poza tętnieniem własnej krwi w uszach, nie widział też niczego oprócz tłumu stojącego przed jego spiczastym namiotem. Namiotem, który dzielił z Deirą.

Przed wejściem nie ściągnął cugli, po prostu zeskoczył z siodła i ruszył przed siebie biegiem. Słyszał, że ludzie rozmawiają, ale nie rozumiał słów. Tłum rozstąpił się przed nim, robiąc mu przejście, w przeciwnym razie nie wahałby się potrącić wielu gapiów.

Wszedł do wielkiego namiotu i zatrzymał się w progu. Namiot, wystarczająco duży dla dwudziestu żołnierzy, był zatłoczony od ściany do ściany kobietami — małżonkami panów wielkich rodów i oficerów — jednak oczy Davrama szybko odszukały wśród nich żonę, Deirę, która siedziała na składanym krześle pośrodku służących za podłogę dywanów. Na szczęście żyła, toteż Bashere poczuł, jak odrętwienie ustępuje. Wiedział, że pewnego dnia Deira umrze — oboje przecież kiedyś umrą — i bał się tylko jednej jedynej rzeczy: życia bez niej. Potem zrozumiał, iż kilka kobiet właśnie pomaga jej opuścić do talii górę sukienki. Inna przyciskała do lewej ręki Deiry złożony materiał, a szmatka robiła się coraz czerwieńsza, nasączając się krwią, która wyciekała z ramienia i skapywała po palcach do ustawionej na dywanie miski. W misce znajdowało się już sporo ciemnej krwi.

W tej samej chwili ranna dostrzegła męża i jej oczy zaiskrzyły się na zbyt mocno pobladłej twarzy.

— Tak się kończy wynajmowanie cudzoziemców, mężu — oświadczyła wściekle, potrząsając ku niemu prawą ręką, w której zaciskała długi sztylet. Równie wysoka jak większość mężczyzn, kilka cali wyższa niż Davram i piękna, o obliczu obramowanym kruczoczarnymi włosami przetykanymi bielą, rozgniewana Deira prezentowała się niebezpiecznie i władczo. Nawet gdy z trudem siedziała prosto. Większość kobiet obnażonych do pasa w obecności tak wielu innych osób i własnego męża na pewno by się zarumieniła. Ale nie ona. — Gdybyś stale nie pędził jak wiatr, mogliśmy mieć dobrych ludzi z naszych majątków. Zrobiliby wszystko, co trzeba.

— Wdałaś się w spór ze służącymi, Deiro? — spytał, unosząc brwi. — Nigdy bym nie przypuszczał, że rzucisz się na nich z nożem. — Prawie wszystkie przebywające w namiocie kobiety posłały mu chłodne spojrzenia z ukosa. Nie każdy mąż i żona tak dobrze się rozumieli jak oni. Niektórzy wręcz uważali ich za dziwaków, ponieważ rzadko podnosili na siebie głos.

Małżonka popatrzyła na niego groźnie, po czym wbrew swej woli krótko się zaśmiała.

— Zacznę od początku, Davramie. Będę mówić powoli, żebyś mnie dobrze zrozumiał — dodała z lekkim uśmieszkiem. Na moment zwróciła się do kobiet, które owijały lnem jej nagi tors, i podziękowała im. — Wróciłam z przejażdżki i zastałam w naszym namiocie dwóch obcych mężczyzn. Przeszukiwali go. Na mój widok natychmiast naturalnym ruchem wyjęli sztylety, więc jednego trzasnęłam krzesłem, a drugiego dźgnęłam. — Spojrzała z grymasem na przeciętą rękę. — Nie byłam dość szybka, toteż zdołał mnie zranić. Na szczęście w tym momencie wbiegły Zavion i inne, a dwaj rabusie uciekli przez rozcięcie, które zrobili na tylnej ścianie namiotu. — Wiele kobiet ponuro pokiwało głowami. Ręce trzymały na rękojeściach sztyletów, swej jedynej broni. — Kazałam im ruszyć w pogoń — podjęła Deira. — Niestety, postanowiły zająć się moim draśnięciem.

Ręce puściły rękojeści ostrzy, a twarze się zaczerwieniły, chociaż ani jedna z kobiet bynajmniej nie wyglądała na skruszoną z powodu nieposłuszeństwa, jakiego się dopuściły. Kobiety znalazły się wszak w trudnej sytuacji. Deira była ich lenną panią (a on ich suzerenem), więc powinny wykonywać jej rozkazy, lecz gdyby ją zostawiły i udały się w pościg za złodziejami, od rany, którą Deira nazwała draśnięciem, mogła się wykrwawić i umrzeć.

— W każdym razie — dodała — zarządziłam poszukiwania. Nie będzie trudno znaleźć tych dwóch złodziei. Jeden ma wielkiego guza, drugi krwawi. — Z satysfakcją zawzięcie pokiwała głową.

Zavion, żylasta, rudowłosa Lady Gahaur, podniosła igłę z nawleczoną nicią.

— Na pewno nie interesuje cię moja robota, panie — zasugerowała chłodno — więc może się wycofasz?

Bashere przytaknął, lekko skłaniając głowę. Deira nigdy nie lubiła, gdy się przyglądał, jak ktoś zszywa jej ranę. A i on nie lubił tego widoku.

Przed namiotem zatrzymał się i krzyknął głośno, że jego pani żona jest zdrowa i znajduje się pod dobrą opieką, zatem ludzie mają się zająć swoimi sprawami. Mężczyźni rozeszli się, życząc Deirze powrotu do zdrowia, jednak żadna z kobiet nawet się nie ruszyła. Nie naciskał na nie. Niezależnie od jego poleceń i tak pozostaną w miejscu do momentu pojawienia się samej Deiry. A mądry człowiek stara się unikać bitew, w których jest z góry skazany na przegraną, w dodatku kiedy ta przegrana go ośmiesza.

Tumad czekał na skraju tłumu. Podszedł do Bashere’a, który kroczył z rękoma ciasno splecionymi za plecami. Davram od dawna spodziewał się takiego lub podobnego zdarzenia, jednak od pewnego czasu zaczął z wolna wierzyć, że nigdy do niego nie dojdzie. A już na pewno nie podejrzewał, że Deira może prawie umrzeć.

— Odszukano tych dwóch mężczyzn — powiadomił go Tumad. — W każdym razie odpowiadają rysopisowi Lady Deiry. — Bashere rozejrzał się gwałtownie z morderczą miną na twarzy, więc młodzieniec szybko dodał: — Obaj nie żyją, mój panie, zginęli tuż za granicą obozu. Każdy otrzymał jedno pchnięcie wąskim ostrzem. — Dotknął palcem miejsca tuż za uchem, u podstawy czaszki. — Napastnik nie mógł być jeden, chyba że działał szybciej niż skalna żmija.

Bashere skinął głową. Niepowodzenie często równało się śmierci. Wysłano dwóch, a iluż trzeba było dla uciszenia ich? Ilu jeszcze pozostało? Ile czasu upłynie, zanim znów spróbują? I najtrudniejsze pytanie: kto ich wysyłał? Biała Wieża? Przeklęci? Czy zdąży się tego dowiedzieć?

Nikt prócz Tumada nie stał na tyle blisko, by go usłyszeć, lecz Davram, tak czy owak, odezwał się cicho, ostrożnie dobierając słowa. Czasami beztroska także równała się śmierci.

— Wiesz, gdzie znaleźć mężczyznę, który był u mnie wczoraj? Odszukaj go i przekaż, że się zgadzam, choć będzie trochę więcej, niż się umówiliśmy.

Lekki, miękki niczym puch śnieg spadający na miasto Cairhien nieco przymroczył światło poranka, tłumiąc jasność. Z wąskiego, wysokiego, pałacowego okna złożonego ze złotych, chroniących przed zimnem szybek Samitsu dokładnie widziała zarówno drewniane rusztowanie wzniesione wokół zrujnowanej części Pałacu Słońca, jak i popękane kostki z ciemnego kamienia nadal usiane gruzem, a także schodkowe wieże niemal dorównujące strzelistością reszcie pałacowych iglic. Jedna z nich — Wieża Wschodzącego Słońca — po prostu już nie istniała. Spośród spadających płatków wynurzały się liczne sławne cairhieniańskie wieże „bez szczytów” — ogromne kwadratowe iglice na wielkich podstawach, dużo wyższe do tej pory niż jakakolwiek wieża pałacu, mimo jego usytuowania na najwyższym wzgórzu w mieście wzgórz. Od chwili, gdy przed dwudziestu laty spalili je Aielowie, nie odbudowano ich w pełni, toteż nadal otaczały je rusztowania. Prawdopodobnie remonty te nie zostaną ukończone jeszcze przez następne dwie dekady. Na rusztowania nie wspinali się dziś robotnicy, co przy tej pogodzie było zrozumiałe. Samitsu Tamagowa pożałowała, że jej także śnieg nie daje powodu do wytchnienia.

Kiedy w ubiegłym tygodniu wyjechała Cadsuane, pozostawiając jej dowództwo, zadanie wydawało się łatwe. Dopilnować, żeby w Cairhien nie zaczęło znów wrzeć. Tak, wtedy zadanie wydawało się proste, mimo iż Samitsu rzadko się zajmowała polityką. Tylko jedna duża grupa zbrojna szlachciców, a Dobraine był przeważnie pomocny, wyraźnie pragnąc spokoju. Chociaż przyjął oczywiście to głupie stanowisko „Cairhieniańskiego Zarządcy Smoka Odrodzonego”. Młokos al’Thor mianował też „Zarządcą” w Łzie człowieka, który zbuntował się przeciwko niemu miesiąc temu! Gdybyż tak samo postąpił w Illian... Wydawało się to zresztą także całkiem prawdopodobne. Te stanowiska sprawią siostrom nieskończone kłopoty, zanim sytuacja się wyjaśni... Zanim wszystko zostanie powiedziane i zrobione! Tak, tak, młokos przynosił wyłącznie kłopoty! Na szczęście Dobraine dotychczas używał swej nowej pozycji jedynie do rządzenia miastem. I do potajemnego szukania wśród arystokracji poparcia dla Elayne Trakand, na wypadek gdyby wysunęła roszczenia do Tronu Słońca. Samą Samitsu fakt ten wyraźnie uspokajał, zwłaszcza że właściwie jej nie obchodziło, kto zasiada na cairhieniańskim tronie. Cairhien w ogóle nieszczególnie ją obchodziło.

Padający za oknem śnieg wirował w porywach wiatru niczym w białym kalejdoskopie. Jakżeż tu było... cicho. Czy wcześniej Samitsu doceniała ciszę i spokój? Jeśli tak, na pewno tego nie pamiętała.

Poza tym ani możliwość, że Elayne Trakand przejmie tron, ani nowy tytuł Dobraine’a nie konsternował jej tak bardzo jak śmieszne i śmiesznie liczne pogłoski o młokosie al’Thorze, który jakoby kierował się do Tar Valon z zamiarem poddania się Elaidzie. Nie powiedziała wszakże choćby słowa, aby je stłumić... Ta plotka przerażała i mroziła wszystkich — od panów wielkich rodów po prostych stajennych — lecz dla utrzymania spokoju strach wcale nie był taki zły. Gra Domów zabrnęła w ślepy zaułek... to znaczy w porównaniu z normalnym stanem spraw w Cairhien. Aielowie, którzy weszli do miasta, przybywszy ze swego ogromnego, położonego kilka mil na wschód obozu, prawdopodobnie bardzo się przydali, niestety większość mieszkańców odczuwała do nich nienawiść. Wszyscy wiedzieli, że Aielowie podążają za Smokiem Odrodzonym i nikt nie chciał ryzykować znalezienia się na niewłaściwym końcu tysięcy ich włóczni. Młody al’Thor był najwidoczniej znacznie przydatniejszy nieobecny niż obecny. Docierające z zachodu pogłoski, mówiące o Aielach atakujących zewsząd: grabiących, palących, zabijających wszystkich bez wyboru (tak twierdzili kupcy), skłoniły ludzi do ostrożności w traktowaniu przebywających tutaj przedstawicieli tej nacji.

Właściwie nic nie wyrywało Cairhien ze spokoju — poza może sporadycznymi ulicznymi bijatykami między ludźmi z Podgrodzia i mieszkańcami miasta, którzy uważali hałaśliwych, jaskrawo odzianych Podgrodzian za równie obcych jak Aielowie, choć tutejsi wydawali im się znacznie mniej od tamtych groźni. Cairhien było aż po strychy zatłoczone mężczyznami i kobietami, którzy sypiali wszędzie, gdzie tylko zdołali znaleźć schronienie przed zimnem, jednakże zapasy jedzenia były bardziej niż wystarczające, jeśli nie nadmierne, a handel rozwijał się lepiej, niż można by się spodziewać w zimie. Ogólnie rzecz biorąc, Samitsu powinna być zadowolona. Wypełniała wskazówki Cadsuane, tak jak Zielona sobie życzyła przed odejściem. Chociaż... Cadsuane na pewno oczekiwała czegoś więcej. Zawsze tak było.

— Słuchasz mnie, Samitsu?

Z westchnieniem odwróciła się od pięknego, sennego widoku za oknem, nie zadając sobie w ogóle trudu wygładzenia spódnic z żółtymi wstawkami. Słabo brzęknęły srebrne dzwoneczki z Jakandy w jej włosach, dziś wszakże dźwięk ten nie zadziałał kojąco. Nawet w najlepszych czasach Samitsu nie czuła się w pełni dobrze w swoich apartamentach pałacowych, choć ogień płonący w dużym, marmurowym kominku dawał przyjemne ciepło, a łóżko w sąsiedniej komnacie wyposażone zostało w materac z pierza najlepszej jakości i gęsie poduszki. Wszystkie jej trzy pokoje były przesadnie ozdobne na bezduszną cairhieniańską modę: otynkowany na biało sufit miał postać splecionych kwadratów, rozległe gzymsy były intensywnie złocone, a drewniane panele ścienne wypolerowane do lekkiego połysku, mimo to pozostając ciemne. Sprzęty w pomieszczeniach zdawały się jeszcze ciemniejsze, chociaż bez wątpienia solidnie skonstruowane, ozdobione cienkimi, złoconymi liśćmi i inkrustowane kością słoniową. Kwiecisty taireniański dywan wyglądał w tym pokoju zbyt krzykliwie w porównaniu z resztą otoczenia i jeszcze bardziej podkreślał surowość sprzętów. Ostatnio Samitsu czuła się tu jak w klatce.

Najbardziej ją denerwowała kobieta z lokami do ramion, stojąca teraz pośrodku dywanu z pięściami na biodrach, buntowniczo zaciśniętymi ustami i zmarszczonymi brwiami zwężającymi jej niebieskie oczy. Na prawej ręce Sashalle nosiła oczywiście pierścień w kształcie Wielkiego Węża, lecz włożyła także naszyjniki i bransoletkę Aielów — duże paciorki ze srebra i kości słoniowej zawile rzeźbione, prezentujące się niezwykle zbytkownie na tle wełnianej sukni z wysokim kołnierzem, która była nijako brązowa, choć dobrze skrojona i ładnie uszyta. Biżuteria nie wyglądała oczywiście surowo, raczej wręcz... ekstrawagancko i mało która siostra zdecydowałaby się ją włożyć. Osobliwość tych błyskotek byłaby najprawdopodobniej wiele mówiąca, gdyby Samitsu usiłowała się czegoś doszukać. Mądre, zwłaszcza Sorilea, uważały ją za głupią, ponieważ nie wiedziała mnóstwa doskonale im znanych rzeczy, chyba że uprzednio o nie zapytała. Zresztą kobiety często usiłowały ją rozdrażnić odpowiedziami. Celowała w tym Sorilea. Samitsu nie była przyzwyczajona do takiego traktowania i bardzo go nie lubiła.

Nie po raz pierwszy trudno jej było znieść spojrzenie Sashalle. Siostra ta psuła jej humor, nawet jeśli sytuacja wokół wydawała się idealna. Najbardziej irytowało Samitsu, że Sashalle — choć Czerwona — wbrew swojej Ajah złożyła przysięgę wierności młodemu al’Thorowi. Wszak żadna Aes Sedai nie powinna przysięgać nikomu i niczemu innemu niż Biała Wieża! Jak, w dodatku, na Światłość, członkini Czerwonych Ajah mogła przysięgać mężczyźnie, który potrafił przenosić Moc?! Może Verin miała rację, kiedy mówiła o posiadanej przez tego ta’veren umiejętności zniekształcania losu. Samitsu nie potrafiła wymyślić żadnej innej przyczyny, dla której trzydzieści jeden sióstr (w tym pięć Czerwonych) złożyło mu taką przysięgę wierności.

— Do Lady Ailil przyszli panowie i panie, reprezentujący większą część siły Domu Riatin — rzekła, udając cierpliwszą, niż była. — Sugerują jej objęcie Wysokiego Tronu Dynastii Riatin, a ona pragnie aprobaty Białej Wieży. A przynajmniej aprobaty ze strony Aes Sedai.

Starając się uniknąć dalszej wymiany spojrzeń, podczas której czuła się bardzo nieswojo, ruszyła do stołu z ciemnego drewna, gdzie stojący na srebrnej tacy, ozdobiony złotem srebrny dzban nadal wydzielał słaby zapach przypraw. Napełnienie kubka grzanym winem dało jej usprawiedliwienie dla przelotnego kontaktu wzrokowego. Potrzeba usprawiedliwienia sprawiła jednak, że Samitsu odstawiła dzban na tacę tak gwałtownie, że w zetknięciu z podłożem aż zabrzęczał. Odkryła, że zbyt często unika wzroku Sashalle. Zdała sobie sprawę, że nawet teraz patrzy na nią jakoś z ukosa. Ku własnej frustracji nie mogła się zmusić do odwrócenia i wytrzymania spojrzenia tamtej.

— Odmów jej, Sashalle. Jej brat, gdy go ostatnio widziano, wciąż żył, a rebelia przeciwko Smokowi Odrodzonemu w żaden sposób nie musi dotyczyć Wieży. Na pewno nie teraz. — Podobno widziano Torama Riatina, jak biegł w dziwną, odporną na Jedyną Moc mgłę, która mogła przyjąć stałą formę i zabić. Tego dnia Cień wyszedł poza mury Cairhien. Samitsu przemawiała z wysiłkiem, przez ściśnięte gardło, starając się powstrzymać drżenie. Nie czuła strachu, lecz gniew. Tego właśnie dnia nie udało jej się Uzdrowić młodego al’Thora. Zawiodła. Nienawidziła niepowodzeń i nie cierpiała ich pamiętać. Wiedziała wszakże, iż nie musi się z nich tłumaczyć. — Większość siły Domu Riatin to jednak nie wszyscy. Osoby nadal powiązane z Toramem w razie potrzeby stawią jej opór, zresztą wspieranie przewrotów wewnątrz samych Dynastii nie jest odpowiednią metodą, jeżeli chce się utrzymać pokój. Obecnie równowaga w Cairhien została zachwiana, Sashalle, ale wciąż mamy do czynienia z jako taką i nie wolno nam tej nawet pozornej równowagi zakłócać.

Zdołała się powstrzymać przed stwierdzeniem, że Cadsuane nie spodobałoby się takie posunięcie. Zwłaszcza że Sashalle nie bardzo liczyła się z poglądami Cadsuane.

— Do przewrotu dojdzie, niezależnie od naszego poparcia czy też jego braku — odparowała stanowczo druga siostra. Na widok skoncentrowanej miny Samitsu jej marsowe oblicze nieco złagodniało, choć kobieta nadal mocno zaciskała szczęki. Może był to raczej objaw uporu niż agresji, zresztą uczucia Sashalle nie miały w tym momencie specjalnego znaczenia. Czerwona nie sprzeczała się ani nie próbowała przekonać Samitsu, po prostu stała twardo przy swoim stanowisku. A najbardziej drażniąca była jej pozorna uprzejmość. — Wiesz przecież, że Smok Odrodzony jest zwiastunem przewrotu i zmiany. Zwiastunem z przepowiedni! A jeżeli nie on, w jakimś sensie jest nim Cairhien. Sądzisz, że tutejsi naprawdę przerwali grę w Daes Dae’mar? Powierzchnia wody może się czasem wydawać niezmącona, jednak ryby nigdy nie przestają pływać.

Czerwona niczym uliczny demagog wychwalająca Smoka Odrodzonego! O Światłości!

— A jeśli się mylisz? — odgryzła się Samitsu, wbrew sobie.

Sashalle, niech sczeźnie, zachowała idealny spokój.

— Ailil odstąpiła od wszelkich żądań do Tronu Słońca na korzyść Elayne Trakand, a tego właśnie pragnie Smok Odrodzony. Gdy ją poproszę, chętnie złoży mu hołd lenny. Toram natomiast poprowadził armię przeciw Randowi al’Thorowi. Twierdzę, że warto dokonać zmian i podjąć ryzyko. I tak też odpowiem Lady Ailil.

Samitsu nerwowo potrząsnęła głową, aż zabrzęczały dzwoneczki w jej włosach. Ledwie zdołała się powstrzymać przed ponownym westchnieniem. W Cairhien pozostało jeszcze osiemnaście ze związanych z Wyznawcami Smoka sióstr — Cadsuane zabrała kilka z sobą, potem po kolejne przysłała Alannę. Pozycja pozostałej osiemnastki (poza Sashalle) była wyższa, lecz Mądre Aielów trzymały je z dala od niej. Samitsu nie podobały się te metody — wszak Aes Sedai nie powinny być uczennicami, u nikogo nie mogły terminować! To było oburzające... choć w praktyce ułatwiało jej pracę, dzięki takiemu układowi nie mogły się bowiem w nic wtrącać ani starać się wraz z Mądrymi bez przerwy kontrolować ich życie tutaj. Niestety, z jakiegoś powodu Samitsu nie potrafiła się dowiedzieć, dlaczego Mądre inaczej patrzą na Sashalle i dwie inne siostry, które zostały ujarzmione pod Studniami Dumai. Ujarzmione! Samitsu przeszedł słaby dreszcz na tę myśl. Wolałaby jednak wiedzieć, w jaki sposób Damer Flinn Uzdrowił to, czego dotąd nie można było Uzdrowić. Dobrze, że ktoś potrafił Uzdrawiać ujarzmione, nawet jeśli był mężczyzną. Mężczyzną z umiejętnością przenoszenia Mocy. O Światłości, jakże łatwo — kiedy człowiek się już przyzwyczai — wczorajsza groza dziś zmieniała się zaledwie w niepewność.

Samitsu była przekonana, że Cadsuane przed wyjazdem ułożyła sprawy z Mądrymi i poznała wszystkie szczegóły dotyczące Sashalle, Irgain i Ronaille. W każdym razie Samitsu się wydawało, że ma tę pewność. Nie po raz pierwszy legendarna Zielona wciągała ją w swój projekt. Cadsuane potrafiła być przebieglejsza niż Błękitne, umiała konstruować plany wewnątrz planów, łączyła je z fortelami, a całość starannie ukrywała przed wszystkimi wokół. Pomniejsze spiski z góry skazane były na klęskę, zapewniając w jakiś sposób powodzenie innym i jedynie Cadsuane wiedziała, które są które, co Samitsu bynajmniej nie pocieszało. Tak czy inaczej, te trzy siostry mogły przyjeżdżać i odjeżdżać, kiedy zapragnęły, i robić, co chciały. Na pewno też nie czuły żadnej potrzeby przestrzegania rad pozostawionych przez Cadsuane czy stosowania się do poleceń siostry, której przywództwo Cadsuane powierzyła. Ich postępowaniem kierowała tylko ich szalona przysięga wobec al’Thora i jedynie ona ograniczała je w działaniach.

Samitsu nigdy w życiu nie czuła się słaba czy nieskuteczna — chyba że zawiódł ją jakiś własny Talent — a jednak teraz nie mogła się wręcz doczekać powrotu Cadsuane, która natychmiast wzięłaby wszystkie sprawy we własne ręce. Kilka mądrych słów wyszeptanych w ucho Ailil zgasiłoby oczywiście wszelkie pragnienia lady związane z objęciem Wysokiego Tronu, jednak na niewiele się taki gest zda, jeśli Samitsu równocześnie nie wybije z głowy Sashalle jej celu. Chociaż Ailil bała się, iż jej głupie sekrety wymkną się poza granice, sprzeczne oświadczenia Aes Sedai mogłyby równie dobrze skłonić ją do wycofania się z gry — wolałaby zapewne wyjechać do swych wiejskich posiadłości, niż ryzykować obrazę którejś z sióstr. Cadsuane bez wątpienia przejęłaby się utratą Ailil. Podobnie zresztą jak sama Samitsu. Z faktu, że Ailil wplątała się w połowę spisków, które knuła arystokracja, jasno wynikało jedno: intrygi te były zupełnie niegroźne i przypuszczalnie nie zaowocują żadnymi poważniejszymi zajściami. O czym ta przeklęta Czerwona na pewno doskonale wiedziała. A jeśli Sashalle udzieli Ailil swego poparcia, lady za każdym razem będzie biegła z informacjami do niej, nie zaś do Samitsu Tamagowy.

Podczas gdy tak trwała pogrążona w rozterce, niespodziewanie otworzyły się drzwi do korytarza i w progu stanęła o dłoń niższa od Aes Sedai Cairhienianka, o bladej, surowej twarzy. Kobieta miała włosy ułożone na karku w gruby, siwy kok, nosiła gładką sukienkę w tak ciemnym odcieniu szarości, że niemal wydawała się czarna. Był to aktualny strój służby Pałacu Słońca. Służący naturalnie nigdy się tu nie zapowiadali ani nie prosili o pozwolenie wejścia, zresztą Corgaide Marendevin nie była zwyczajną służącą. O jej pozycji świadczyło zawieszone przy pasie ciężkie, srebrnawe kółko z drugimi kluczami. Opiekunka Kluczy bez wątpienia rządziła Pałacem Słońca, dlatego w zachowaniu Corgaide nigdy nie sposób się było dopatrzyć najmniejszych oznak pokory. Tak i teraz jedynie minimalnie dygnęła, wpatrując się gdzieś pomiędzy Samitsu i Sashalle.

— Poproszono mnie, żebym informowała o niezwykłych zdarzeniach — rzuciła w powietrze, chociaż właśnie Samitsu poprosiła ją kiedyś o to wprost. Bardzo prawdopodobne, że Opiekunka Kluczy widziała walkę o władzę między nimi dwiema równie często, jak one same. Niewiele dziejących się w pałacu spraw jej umykało. — Przekazuję więc, co mi powiedziano. W kuchni jest jakiś ogir. On i pewien młody człowiek podobno zawiadują murarką, ja jednak nigdy nie słyszałam o współpracy ludzi i ogirów. A Stedding Tsofu również nie powiadomił o murarzach z żadnych stedding w najbliższej przyszłości, gdy zapytywaliśmy po tamtym... zajściu. — Pauza była zaledwie dostrzegalna, a poważna mina Corgaide nie zmieniła się, jednak połowa plotek o ataku na Pałac Słońca wskazywała na al’Thora, druga połowa zaś na Aes Sedai. Niektórzy wspominali o współudziale Przeklętych, zawsze wszakże łączono ich albo z Randem, albo z siostrami.

Wydąwszy wargi w zadumie, Samitsu porzuciła rozważania na temat Cairhienian, którzy gmatwali wszystko, czego się tknęli. Zaprzeczenia Aes Sedai na niewiele się zdawały. W tym dziwnym mieście Trzy Przysięgi dawały powód do sześciu sprzecznych z sobą pogłosek. Ale... ogir...? Pałacowe kuchnie rzadko przyjmowały zabłąkanego przechodnia, chociaż kucharze mogliby dać ogirowi gorący posiłek przynajmniej z powodu jego osobliwego wyglądu. W ostatnim roku ogirowie stali się dla ludzi rasą jeszcze bardziej niezwykłą niż wcześniej. Nieliczni nadal pojawiali się tu i ówdzie, lecz przemieszczali się tak szybko, jak tylko ogirowie potrafią; nieczęsto też zatrzymywali się w jednym miejscu dłużej niż tylko na kilka godzin snu. Jeszcze rzadziej podróżowali z ludźmi, a niemal nigdy z nimi nie pracowali. Myśl o takiej współpracy z czymś jej się jednak skojarzyła, choć Samitsu nie wiedziała dokładnie, z czym. Usiłując wyjaśnić sobie tę kwestię, otworzyła usta, ażeby zadać kilka pytań...

— Dziękujemy, Corgaide — uprzedziła ją Sashalle z uśmiechem. — Byłaś bardzo pomocna. Teraz jednak zostaw nas same, dobrze?

Obcesowość wobec Opiekunki Kluczy była świetnym posunięciem, jeżeli ktoś pragnął stale znajdować brudne pościele we własnym łóżku, nieopróżnione nocniki pod nim bądź też marnie przyprawione posiłki na stole; czasami w takiej sytuacji zawieruszały się również listy. Osobie, która „podpadła”, przydarzały się zresztą tysiące niemiłych rzeczy uprzykrzających życie i zmuszających do wiecznego marnowania energii na porządkowanie najbliższego otoczenia. Sashalle jawnie liczyła na to, że jej uśmiech złagodzi wypowiedziane do Corgaide surowe słowa. Siwowłosa służąca pochyliła nieznacznie głowę i ponownie wykonała niemal niezauważalne dygnięcie, tym razem wszakże wyłącznie dla Czerwonej siostry.

Ledwie za Cairhienianką zamknęły się drzwi, Samitsu odstawiła srebrny kubek na tacę ruchem tak zamaszystym, że rozlała sobie ciepłe wino na przegub, po czym odwróciła się do Sashalle. Nie dość że prawie całkowicie straciła kontrolę nad Lady Ailil, najwyraźniej nawet władza w Pałacu Słońca powoli wymykała jej się z rąk! Prawdopodobieństwo, że Corgaide zachowa dla siebie zasłyszaną tu rozmowę, było równie nikłe jak możliwość, że nagle wyrosną jej skrzydła i odleci. A wszystko, co ta kobieta powie, natychmiast obiegnie pałac, docierając do każdego służącego aż po mężczyzn czyszczących stajnie. Końcowy ukłon niedwuznacznie sugerował opinię Opiekunki Kluczy na temat Aes Sedai. O Światłości, ależ Samitsu nienawidziła tego Cairhien! Wśród sióstr grzeczność była głęboko zakorzeniona, a jednak Sashalle nie potrafiła się odpowiednio zachować. Samitsu czuła, że Czerwoną spotka za to kara.

Spojrzała z marsową miną na swoją towarzyszkę — naprawdę spojrzała jej w twarz, być może pierwszy raz — i nagle zrozumiała powody, dla których Sashalle tak ją drażniła. Tak, tak, wiedziała już, dlaczego trudno jej było wytrzymać wzrok Czerwonej siostry. Nie było to już bowiem typowe dla Aes Sedai, ponadczasowe i pozbawione śladów przeżytych lat oblicze. Większość ludzi nie zauważyłaby może w tej twarzy niczego niezwykłego, lecz zmiany nie umknęły uwadze Samitsu. Sashalle wydawała się wprawdzie piękniejsza niż w rzeczywistości, co stanowiło niewątpliwą cechę Aes Sedai, jednak wyglądała równocześnie na osobę w średnim wieku! Konstatacja ta zaszokowała Samitsu.

Powszechna wiedza na temat ujarzmionych kobiet niewiele wykraczała poza pogłoski. Zwykle przez resztę życia nieszczęsne uciekały i ukrywały się przed innymi siostrami, aż w końcu umierały. Zazwyczaj śmierć przychodziła w dość krótkim okresie po ujarzmieniu. Większość z tych kobiet nie potrafiła przez dłuższy czas znosić życia bez utraconego saidara. Wszystkie te informacje pochodziły wszakże z domysłów, zresztą — z tego, co Samitsu wiedziała — od dawna nikt nie miał odwagi studiować szerzej tego zagadnienia. Każdą Aes Sedai przed zbytnią ciekawością powstrzymywał skrywany w najgłębszej części umysłu lęk, iż ten sam los może jej się przydarzyć któregoś dnia, w jednym momencie braku ostrożności. Nawet siostry potrafiły udawać, że czegoś nie widzą, jeśli tego widzieć nie chciały. Plotki krążyły zawsze, choć rzadko się o nich opowiadało, a były tak osobliwie nieuchwytne, że nikt nie pamiętał, gdzie i kiedy jakąś zasłyszał. Zgodnie z jedną jedyną, którą Samitsu pamiętała (ledwie pamiętała), ujarzmiona kobieta młodniała, o ile oczywiście przeżyła dostatecznie długo. Do tej pory myśl ta wydawała jej się po prostu śmieszna. Odzyskanie zdolności do przenoszenia Mocy nie zwróciło wszak Sashalle wszystkiego, co utraciła. Aby inne Aes Sedai zaczęły ją postrzegać jako pełnoprawną siostrę, znowu musiałaby latami używać Mocy. Ale... czy odzyskałaby dawną twarz? Najprawdopodobniej tak, było to zapewne nieuniknione, choć nikt jeszcze takiej sytuacji nie opisał. Poza tym... skoro jej oblicze się zmieniło, czy w samej Sashalle zaszły jeszcze inne zmiany? Samitsu zadrżała, bardziej niż przed chwilą, kiedy pomyślała o ujarzmieniu. Może lepiej nie zastanawiać się, w jaki sposób Damer potrafił Uzdrawiać ujarzmione.

Sashalle w zamyśleniu dotykała swojego naszyjnika Aielów i wydawała się nieświadoma, że Samitsu ma do niej o coś pretensje i że bacznie jej się w tej chwili przygląda.

— Może nie chodzi o nic ważnego — odezwała się w końcu Czerwona. — Sądzę jednak, że trzeba sprawdzić tę informację. Corgaide przekazała jedynie tyle, ile usłyszała, toteż jeśli chcemy się czegoś dowiedzieć, musimy pójść i zobaczyć na własne oczy tego ogira. — Z tymi słowy zgarnęła spódnice i wyszła z pomieszczenia. Samitsu mogła albo zostać, albo za nią podążyć! Ta alternatywa była dla niej nieznośna! Tym niemniej pozostanie wydało jej się wręcz nie do pomyślenia.

Sashalle nie była wyższa od niej, w każdym razie bez wątpienia niewiele, lecz Samitsu musiała się bardzo spieszyć, aby dotrzymać kroku Czerwonej, sunącej szerokimi korytarzami o prostych sklepieniach. Wyprzedzić drugiej siostry nie zdołałaby, chyba że zaczęłaby biec. Wściekała się w milczeniu, zgrzytając po cichu zębami. Publiczna sprzeczka z inną Aes Sedai była zachowaniem — w najlepszym wypadku — niewłaściwym. Co gorsza wysiłkiem, bez dwóch zdań, daremnym. Wszczynając kłótnię, Samitsu pogrążyłaby się jeszcze bardziej. Sfrustrowana, miała ochotę krzyczeć.

Stojące w regularnych odstępach lampy intensywnie oświetlały nawet najciemniejsze odcinki korytarza, w którym niewiele było partii kolorowych, a z ozdób można było jedynie sporadycznie dostrzec gobelin przedstawiający zwierzęta ścigane na polowaniu lub postaci panów wielkich rodów, dzielnie walczących w bitwach; w niektórych ściennych niszach stały przedmioty ze złota lub porcelany Ludu Morza, a korytarzowe gzymsy udekorowano fryzami, zazwyczaj niepomalowanymi. I tyle. Cairhienianie nie wystawiali swojego bogactwa na widok publiczny. Spieszący korytarzami jeden za drugim — niczym szeregi pracowitych mrówek — przedstawiciele służby nosili liberie w odcieniu antracytowym, z wyjątkiem osób pracujących dla mieszkającej w pałacu arystokracji, których ubrania były jaskrawsze i miały na piersiach wyhaftowane godło danego Domu, a kołnierze i (czasem) rękawy oznaczone w jego barwach. Ten czy ów nosił nawet płaszcz lub cały strój w kolorach Dynastii swojego pana, wyróżniając się na tle pozostałych prawie jak cudzoziemiec. Wszyscy służący trzymali wszakże oczy spuszczone i przystawali przed dwiema siostrami ledwie na szybki ukłon bądź dygnięcie. Pałac Słońca wymagał niezliczonych setek służących i Samitsu odnosiła wrażenie, że dzisiejszego ranka wszyscy oni pędzą tymi korytarzami, wypełniając swoje obowiązki.

Korytarzami spacerowali także panowie wielkich rodów, kurtuazyjnie kłaniając się dwóm Aes Sedai, jakby byli im równi, choć na widok Czerwonej i Zielonej wyraźnie ściszali głosy. Potwierdzali stare powiedzenie, że dziwne czasy rodzą dziwnych towarzyszy podróży. Wobec nowych niebezpieczeństw należało odłożyć na bok starą wrogość. Na jakiś czas. Toteż gdzieniegdzie bladzi cairhieniańscy lordowie, niektórzy z czołami wysoko podgolonymi i upudrowanymi na sposób żołnierski, ubrani w płaszcze z ciemnego jedwabiu, rozjaśnione kolorowymi paskami na przedzie, przechadzali się obok grupek ciemnych Tairenian, wyższych, odzianych w jasne płaszcze o szerokich, pasiastych rękawach. Tu taireniańska szlachcianka w ciepłej, obszytej perłami czapce i barwnej brokatowej sukni z jasną koronkową krezą towarzyszyła niższej Cairhieniance, której włosy ułożono w wysoki, skomplikowany kok i której strój stanowiła ciemna, jedwabna suknia z szarą koronką pod brodą i wąskimi, spływającymi na przedzie szerokiej spódnicy, pasami kolorów Domu kobiety. Wszyscy sprawiali wrażenie dobrych przyjaciół i zaufanych powierników.

Pewne grupki wyglądały wszakże bardziej osobliwie niż inne. Niektóre kobiety zaczęły się ostatnio nosić po cudzoziemsku, wyraźnie nie zauważając, że przyciągają swoim ubiorem męskie spojrzenia; nawet służący musieli ostro nad sobą panować, żeby się na nie nie gapić. Opięte spodnie i płaszcze ledwie przykrywające biodra nie stanowiły odpowiedniego stroju dla kobiety, niezależnie od ilości bogatych haftów czy zdobiących płaszcze szlachetnych kamieni. Nabijane klejnotami naszyjniki, bransoletki i brosze z wiązkami kolorowych piór tylko zresztą podkreślały dziwaczność i obcość tego stroju. Podobnie jak barwione na jasno buty na obcasach, które zwiększały wzrost kobiet o dobrą dłoń, lecz sprawiały też, że każdy kołyszący krok idącej mógł się dla niej skończyć upadkiem.

— To skandal — szepnęła Sashalle, przypatrując się dwóm kobietom w takich strojach i w niezadowoleniu szarpiąc spódnice.

— Skandal — mruknęła Samitsu, zanim zdążyła się opanować, po czym zamknęła usta tak mocno, że jej zęby głośno o siebie trzasnęły. Wiedziała, że musi panować nad językiem. Nie mogła sobie pozwolić na przytakiwanie Czerwonej siostrze, nawet jeśli się z nią w danej chwili akurat zgadzała.

Niemniej jednak nie potrafiła się powstrzymać przed zerkaniem na dwie kobiety z dezaprobatą. Ale i ze zdumieniem. Rok temu Alaine Chuliandred i Fionnda Annariz szczerze się nienawidziły i chętnie wydrapałyby sobie oczy lub wysłały przeciwko sobie swoich zbrojnych. Albo któż mógłby się jakiś czas temu spodziewać, że Bertom Saighan będzie szedł spokojnie obok Weiramona Saniago i żaden z nich nie wyciągnie zza paska sztyletu? Zaiste dziwne nadeszły czasy, które zrodziły dziwnych towarzyszy podróży. Niewątpliwie nadal grali w Grę Domów, jak zawsze manewrując dla przyszłych korzyści, tym niemniej z łatwością pokonywali nieprzekraczalne niegdyś granice, które stały się obecnie ledwie widoczne. Tak, Samitsu doczekała dziwnych czasów.

Kuchnie mieściły się na najniższym poziomie części nadziemnej Pałacu Słońca, na tyłach. Były to ciągi pomieszczeń o kamiennych ścianach i belkowych powałach, zebrane wokół długiej, pozbawionej okien sali zapełnionej żelaznymi piecami, ceglanymi piekarnikami i kamiennymi kominkami. Bijące z nich wszystkich gorąco pozwalało szybko zapomnieć o zimie i śniegu na dworze. W normalnej sytuacji kucharze i podkuchenni o spoconych twarzach, pod białymi fartuchami ubrani równie ciemno jak inni pałacowi służący, uwijaliby się niczym w ukropie, przygotowując południowy posiłek, gniotąc bochenki chleba na posypanych mąką marmurowych blatach długich stołów, polewając tłuszczem pieczenie i ptactwo obracające się na rożnach w kominkach. Teraz wszakże biegały tu tylko pałacowe psy, czekając na jakiś kawałek pieczeni. Wszędzie wokół stały kosze nieobranych i niepokrojonych rzep i marchwi, a słodkie i pikantne zapachy pochodziły z zapomnianych sosjerek. Nawet kuchciki, chłopcy i dziewczęta, ukradkiem wycierający sobie oblicza w fartuchy, stali przy grupce kobiet skupionych dokoła jednego ze stołów. Z wejścia Samitsu widziała tył głowy ogira górującego nad ludźmi, choć osobnik ów siedział przy stole, a większość ludzi stała. Cairhienianie byli, rzecz jasna, raczej niscy. Samitsu położyła rękę na ramieniu Sashalle i Czerwona dziwnym trafem zatrzymała się bez słowa protestu.

— ...zniknął, nie zostawiwszy nawet wskazówki, dokąd idzie? — zahuczał ogir tak głębokim głosem, że o mało nie zatrzęsła się ziemia. Jego długie, włochate uszy, sterczące wśród ciemnych włosów, zwisających mu aż do wysokiego kołnierza, poruszały się niespokojnie to w przód, to w tył.

— Och, proszę przestać o nim mówić, panie Ledar — odparowała jakaś kobieta z wyraźnie wystudiowanym drżeniem w głosie. — Niegodziwy, taki był! Rozdarł pół pałacu Jedyną Mocą, tak zrobił! Potrafił samym spojrzeniem zmrażać krew człowieka i samym spojrzeniem zabijać. Z jego ręki zginęły tysiące. Dziesiątki tysięcy! Och, nigdy nie lubiłam o nim rozmawiać.

— Jak na osobę, która nie lubi o czymś rozprawiać, Eldrid Methin, za dużo gadasz o tej sprawie — przerwała jej ostro inna kobieta, korpulentna i całkiem wysoka jak na Cairhieniankę, niemal tak rosła jak Samitsu, z kosmykami siwych włosów wymykających się spod białej koronki czapeczki. Była najprawdopodobniej główną dyżurną kucharką, ponieważ wszyscy wokół zaczęli po jej słowach kiwać z aprobatą głowami, wesoło dyskutować między sobą lub mówić wyjątkowo pochlebnym tonem coś w rodzaju: „Tak, tak, ma pani rację, pani Beldair”. Służba przestrzegała własnych hierarchii, równie sztywnych jak te w Białej Wieży. — Jednakże, widzi pan, panie Ledar, w gruncie rzeczy na tego typu tematy nie powinniśmy plotkować — kontynuowała Beldair. — To są sprawy dla Aes Sedai, a nie dla takich jak pan czy my. Lepiej niech pan nam opowie więcej o Ziemiach Granicznych. Naprawdę widzieliście trolloki?

— Aes Sedai — mruknął człowiek zasłonięty przez tłum. Był prawdopodobnie towarzyszem ogira Ledara, bowiem Samitsu nie dostrzegała dziś żadnych innych dorosłych mężczyzn pomiędzy pracownikami kuchni. — Powiedzcie mi, czy naprawdę sądzicie, że wiążą one mężczyzn, o których mówiłyście, tych... Asha’manów? Jako Strażników? A ten, który zmarł? Nie wspomniałyście mi, w jaki sposób...

— Bo to Smok Odrodzony go zabił — pisnęła Eldrid. — I kogo innego miałyby Aes Sedai wiązać? Och, oni byli straszni, ci Asha’mani. Potrafili wzrokiem zmieniać człowieka w kamień. Wystarczy na takiego spojrzeć i wiesz. Mają takie okropne, gorejące oczy.

— Bądź cicho, Eldrid — poleciła szybko pani Beldair. — Panie Underbill, może to byli Asha’mani, a może nie. Może byli połączeni więzią, a może nie byli. Ja... lub ktokolwiek inny możemy powiedzieć z całym przekonaniem tylko jedno: że ci mężczyźni towarzyszyli jemu! — Nacisk na ostatnie słowo poinformował wszystkich, o kim kobieta mówi. Rand al’Thor jawnie przerażał Eldrid Methin, pani Beldair zaś wyraźnie unikała jego imienia. — A tuż po jego zniknięciu — podjęła — nagle Aes Sedai poczęły im mówić, co mają zrobić, a oni wypełniali polecenia sióstr. Choć każdy głupiec oczywiście wie, że trzeba postępować zgodnie z zaleceniami Aes Sedai. Tak czy owak, wszyscy ci ludzie już odeszli. Dlaczego pan jesteś nimi tak zainteresowany, panie Underbill? I czy pańskie nazwisko jest andorańskie?

Ledar odrzucił głowę w tył i roześmiał się. Grzmiący odgłos wypełnił pokój, a uszy ogira raptownie się zatrzęsły.

— Och, chcemy wszystko wiedzieć o miejscach, które odwiedzamy, pani Beldair. Ziemie Graniczne, mówi pani? Pewnie uważacie, że tutaj jest zimno, my jednak widzieliśmy na Ziemiach Granicznych drzewa pękające z zimna z trzaskiem, niczym orzechy otwierające się w ogniu. Waszą rzeką spływają lodowe kry, my zaś zobaczyliśmy szerokie jak Alguenya rzeki kompletnie zamrożone. Kupcy podróżowali po nich wyładowanymi po brzegi wozami, a ludzie łowili ryby w przeręblach, gdzie lód miał grubość prawie piędzi. Nocami niebo wypełniają tam zorze świetlne, które zdają się trzeszczeć, a swą jasnością przyćmiewają gwiazdy...

Nawet pani Beldair pochyliła się ku ogirowi, porwana opowieścią, lecz jeden z młodych kuchcików, zbyt niski, by dostrzec coś obok wyższych dorosłych, odwrócił się, zerknął za siebie i szeroko otworzył oczy, gdyż zobaczył Samitsu i Sashalle. Utkwił w nich wzrok, jakby oczu nie mógł oderwać, równocześnie jednak przez chwilę szukał dłonią czegoś w powietrzu, aż dotknął rękawa pani Beldair i go pociągnął. Początkowo kobieta zbyła młokosa, nawet się na niego nie obejrzawszy, przy drugim wszakże szarpnięciu odwróciła głowę z nachmurzoną miną, która w mgnieniu oka na widok sióstr złagodniała.

— Oby łaska miała was w swojej opiece, Aes Sedai — powiedziała, pospiesznie chowając niesforny kosmyk z powrotem pod czapkę i jednocześnie dygając. — Czym wam mogę służyć?

Gdy Ledar przerwał w pół zdania, zesztywniały mu uszy i od tamtej chwili pozostawały w tym nieruchomym stanie. Ogir nawet nie spojrzał ku wejściu.

— Chcemy rozmawiać z waszymi gośćmi — oświadczyła Sashalle, wchodząc do kuchni. — Nie zabawimy tu długo.

— Oczywiście, Aes Sedai. — Jeśli korpulentną Beldair zaskoczyło, że dwie siostry pragną porozmawiać z kuchennymi gośćmi, nijak tego nie okazała. Rozejrzała się na wszystkie strony, obejmując spojrzeniem wszystkich zgromadzonych, po czym klasnęła w pulchne ręce i zaczęła wydawać rozkazy: — Eldrid, te rzepy na pewno się same nie obiorą. A kto dogląda sosu figowego? Suszone figi trudno przygotować! Gdzie twoja łyżka do polewania pieczeni, Kasi? Andil, biegnij, przynieś trochę...

I tak dalej.

Kucharki i kuchciki rozproszyli się we wszystkich kierunkach, a stukot naczyń i łyżek szybko wypełnił kuchnię, chociaż wszyscy wyraźnie próbowali zachowywać się jak najciszej, usiłując nie przeszkadzać Aes Sedai. Jawnie starali się nawet nie patrzeć w kierunku dwóch sióstr, choć czasami musieli się w tym celu mocno nagimnastykować.

Ogir podniósł się gładko, głową niemal dotykając grubych belek sufitu. Jego strój przypomniał Samitsu inne spotkane wcześniej ogiry — podobnie jak one, nosił długi, ciemny płaszcz i buty z wywiniętymi cholewami. Plamy na jego płaszczu sugerowały, że sporo podróżował; ogirowie byli bowiem osobnikami wybrednymi. Ledar jedynie na wpół się obrócił ku Samitsu i Sashalle, nawet gdy się im kłaniał, po czym częściowo skrywając dużą twarz, potarł szeroki nos, jakby go swędział. Wydawał się dość młody — oczywiście jak na ogira.

— Wybaczcie nam, Aes Sedai, ale naprawdę musimy już ruszać dalej — mruknął i schylił się po wypchaną mnóstwem kwadratowych przedmiotów ogromną skórzaną torbę z wielkim, zwiniętym kocem przywiązanym na wierzchu i zarzucił sobie na ramię jeden szeroki rzemień. Obszerne kieszenie jego płaszcza również wydymały się od jakichś kanciastych kształtów. — Przed zmrokiem musimy sporo przejść.

Jego towarzysz nadal jednak siedział przy stole z rękoma położonymi na blacie. Był to młody, jasnowłosy mężczyzna z ponadtygodniowym zarostem i w zmiętoszonym, brązowym płaszczu, w którym przespał z pewnością więcej niż jedną noc. Ostrożnie przyglądał się Aes Sedai ciemnymi oczyma, wzrokiem przypartego do muru lisa.

— Dokąd idziecie, że zdołacie tam dotrzeć do zmroku? — Sashalle nie zatrzymała się, póki nie stanęła przed młodym ogirem, na tyle blisko, że musiała zadzierać głowę, aby na niego spojrzeć, chociaż robiła to z wdziękiem, a nie niezdarnie. — Zmierzacie może na spotkanie, o którym słyszałyśmy? W Stedding Shangtai? Czy tak, panie... Ledar?

Ogir zastrzygł gwałtownie dużymi uszami, jego oczy wielkości filiżanek do herbaty zwęziły się, wyrażając niemal równą ostrożność, co oczy młodego mężczyzny, a zwisające koniuszki jego brwi dotknęły policzków.

— Ledar, syn Shandina syna Koimala, Aes Sedai — odparł niechętnie. — Ale na pewno nie idziemy na Wielkie Zgromadzenie. Cóż, Starsi nie pozwoliliby mi się zbliżyć i słuchać, o czym prawią. — Wydał głęboki, basowy chichot, który wydawał się wymuszony. — Tam, dokąd idziemy, nie zdołamy dotrzeć dzisiejszego wieczoru, Aes Sedai, lecz lig, które przejdziemy dziś, nie będziemy musieli przejść jutro. Na nas zatem czas. — Nieogolony młodzieniec wstał, przesunął nerwowo dłonią po długiej rękojeści miecza przypasanego do talii, jednak nie wyciągnął ręki po leżącą przy jego stopach torbę z kocem i nie ruszył za ogirem do drzwi prowadzących na ulicę, nawet kiedy Ledar rzucił mu przez ramię: — Musimy już iść, Karldinie.

Sashalle spokojnie zaszła ogirowi drogę, chociaż na jego jeden zwykły krok przypadały jej trzy wielkie.

— Chciałeś się zatrudnić jako murarz, panie Ledar, a jednak rąk nie masz stwardniałych jak znani mi murarze — oznajmiła tonem nie znoszącym sprzeciwu. — Najlepiej zrobisz, gdy odpowiesz na moje pytanie.

Powstrzymując się przed uśmiechem triumfu, Samitsu podeszła do Czerwonej siostry. Sashalle sądziła więc, że może ją po prostu zepchnąć na boczny tor i sama poprowadzić przesłuchanie? Ależ się zdziwi!

— Naprawdę powinniście pozostać nieco dłużej — powiedziała do ogira półgłosem. Hałas w kuchni zapewne chronił ich przed podsłuchaniem, po co jednak miała ryzykować? — Jeszcze zanim przybyłam do Pałacu Słońca, słyszałam o młodym ogirze, przyjacielu Randa al’Thora, który opuścił Cairhien kilka miesięcy wcześniej w towarzystwie młodego człowieka imieniem Karldin. Czyż nie tak, Loialu?

Ogirowi w jednej chwili opadły uszy.

Młody mężczyzna jawnie przełknął ordynarne przekleństwo, gdyż wiedział, że lepiej go nie wypowiadać w obecności sióstr.

— Odejdę, kiedy zechcę odejść, Aes Sedai — oświadczył szorstko, lecz półgłosem. Stale patrzył albo na Samitsu, albo na Sashalle, zerkał jednakże również na boki i sprawdzał, czy nie zbliżają się pracownicy kuchni. I on nie chciał, by ich podsłuchano. — Zanim odejdę, pragnę uzyskać odpowiedź. Co zdarzyło się... moim przyjaciołom? Im i jemu. Czy on... oszalał?

Loial westchnął ciężko i zrobił jedną ogromną ręką łagodzący gest.

— Uspokój się, Karldinie — mruknął. — Randowi nie spodoba się, jeśli pokłócisz się z Aes Sedai. Spokojnie.

Ponura mina młodzieńca po tych słowach nabrała jeszcze więcej posępności.

Nagle Samitsu przyszło na myśl, że mogłaby lepiej wykorzystać tę sytuację. Te oczy bardziej niż z przypartym do muru lisem kojarzyły się z wilkiem. Za mocno przyzwyczaiła się do Damera, Jahara i Ebena, bezpiecznych dzięki więzi i oswojonych. Może to przesada, chociaż Merise próbowała z Jaharem... jak to Merise. A jednak wczorajsza okropność dziś może przynieść zadowolenie. Karldin Manfor także był Asha’manem, lecz nie był ani związany, ani oswojony. Czy obejmował męską połowę Mocy? O mało się nie roześmiała. A czy ptaki latają?

Sashalle ze zmarszczonym czołem bacznie przypatrywała się młodzieńcowi, jej ręce zastygły na spódnicach. Samitsu cieszyła się, że nie widzi wokół Czerwonej poświaty saidara. Asha’mani potrafili wyczuć, kiedy kobieta dzierży Moc i Karldin Manfor mógłby z tego powodu zadziałać... zbyt pochopnie. Z pomocą Samitsu Czerwona pewnie by sobie z nim poradziła... chociaż czy aby na pewno? A gdyby mężczyzna dzierżył Moc? Oczywiście, że zdołają go pokonać. Oczywiście... chociaż lepiej byłoby nie walczyć.

Ponieważ Sashalle nie usiłowała w żaden sposób przejąć kontroli nad sytuacją, Samitsu położyła lekko rękę na lewym ramieniu młodzieńca. Ramię pod rękawem płaszcza było twarde niczym żelazna sztaba. Więc Manfor był równie zdenerwowany jak ona. Równie zdenerwowany? O Światłości, najwyraźniej przez Damera i pozostałych dwóch zatraciła instynkt!

— Kiedy go ostatnio widziałam, wydawał się nie bardziej szalony niż większość mężczyzn — odrzekła cicho, jedynie z minimalnym naciskiem. Żaden z pracowników kuchni nie znajdował się w pobliżu, niektórzy jednak zaczęli ciekawie zerkać ku ich stołowi. Loial sapnął głośno z ulgą; dźwięk przypominał szum wiatru wpadającego w wejście do jaskini, jednak Samitsu nie odwróciła oczu od Karldina. — Nie wiem, gdzie jest teraz, na pewno wszakże żył jeszcze kilka dni temu. — Alanna zachowała niezwykłą powściągliwość, patrząc z wyniosłą miną na trzymaną w pięści notkę Cadsuane. — A Fedwin Morr zmarł od trucizny, obawiam się, ale nie mam pojęcia, kto mu ją podał.

Ku jej zaskoczeniu Karldin tylko ledwie potrząsnął głową, zrobił smutny grymas i wymamrotał coś niezrozumiałego o kielichu z winem.

— Co do innych — ciągnęła — zostali Strażnikami z własnej i nieprzymuszonej woli. — O ile mężczyzna może coś zrobić z własnej woli. Jej Roshan z pewnością nie chciał być Strażnikiem, póki Samitsu nie zdecydowała, że pragnie go w tej roli mieć. Nawet kobieta, która nie jest Aes Sedai, zwykle potrafi skłonić mężczyznę do wypełniania poleceń. — Sądzili, że dokonują najlepszego możliwego wyboru, bezpieczniejszego niż powrót do... innych... jak ty. Widzisz, przy pomocy saidina dokonano tu szkód. Wiesz, kto je wyrządził? Doszło do próby zabicia tego, o którego stan umysłu się boisz.

I to nie wydawało się dziwić młodzieńca. Jakiego rodzaju ludźmi są ci Asha’mani? Czy ich tak zwana Czarna Wieża była czymś w rodzaju symbolicznego grobowca? Nagle Karldin przestał napinać mięśnie i zmienił się w zwyczajnego, zmęczonego drogą młodego człowieka z zapuszczonym zarostem.

— O Światłości! — wysapał. — Co teraz robimy, Loialu? Dokąd pójdziemy?

— Ja... nie wiem — odparł ogir. Jego ramiona pochyliły się ze znużenia, długie uszy opadły. — Ale... musimy go znaleźć, Karldinie. Jakoś trzeba będzie go znaleźć. Nie możemy się teraz poddać. Musimy go poinformować, że zrobiliśmy to, o co nas prosił. Że zrobiliśmy tyle, ile mogliśmy.

Samitsu zastanowiła się, o co al’Thor ich poprosił. Może przy odrobinie szczęścia dużo się dowie od tej dziwnej pary. Zmęczeni mężczyźni lub zmęczeni ogirowie, zagubieni i samotni, bardziej są skłonni do udzielania odpowiedzi na pytania.

W tym momencie Karldin nieoczekiwanie się zerwał, zaciskając jednocześnie dłoń na rękojeści miecza. Tym razem to Samitsu zmełła w ustach przekleństwo, bowiem do pomieszczenia wpadła pałacowa służąca, podwijając spódnice niemal do kolan.

— Pan Dobraine został zamordowany! — zapiszczała. — Wszyscy zginiemy w swoich łóżkach! Na własne oczy widziałam chodzącą śmierć, samego starego Maringila, a moja mama twierdzi, że jeśli dokonano morderstwa, duchy nas zabiją! Oni... — Zamknęła usta, gdy dostrzegła dwie Aes Sedai i natychmiast się zatrzymała, wciąż miętosząc fałdy spódnic. Wszyscy pracownicy kuchenni wyglądali na identycznie zaszokowanych. Trwali nieruchomo, zerkając spod oczu na Aes Sedai i czekając, co siostry zrobią.

— Och, nie Dobraine — jęknął Loial, kładąc po sobie uszy. — Nie on. — Wydawał się równie rozzłoszczony, co posmutniały, a jego twarz przybrała barwę kamienia. Samitsu nie przypuszczała, że kiedykolwiek w swoim życiu zobaczy rozgniewanego ogira.

— Jak brzmi twoje imię? — spytała kobietę Sashalle, zanim Samitsu zdołała choćby otworzyć usta. — Skąd wiesz, że został zamordowany? Skąd w ogóle wiesz, że ten człowiek nie żyje?

Służąca przełknęła ślinę. Nie potrafiła odwrócić wzroku od Czerwonej siostry, jakby chłodne oczy Sashalle trzymały ją w straszliwym uścisku.

— Cera, Aes Sedai — oświadczyła z wahaniem, uginając kolana w lekkim ukłonie i dopiero w tym momencie zdając sobie sprawę z zebranych w górze spódnic. Pospiesznie wygładziła fałdy stroju i zarumieniła się jeszcze bardziej. — Nazywam się Cera Doinal. Wszyscy mówią... Wszyscy twierdzą, że Lord Dobraine jest... to znaczy był... to znaczy został... — Znów ciężko przełknęła ślinę. — Wszyscy mówią, że jego komnaty pokrywa krew. Znaleziono go, jak leżał w wielkiej kałuży krwi. Z uciętą głową... tak mówią.

— Wiele rzeczy ludzie gadają — odparowała srogo Sashalle. — I zwykle się mylą. Samitsu, pójdziesz ze mną. Jeśli Lord Dobraine został ranny, może zdołasz coś dla niego uczynić. Loialu, Karldinie, będziecie nam towarzyszyć. Nie zamierzam was spuścić z oczu, póki nie zadam wam kilku pytań.

— Nie dbam o twoje pytania! — warknął młody Asha’man, zarzucając na ramię torbę z dobytkiem. — Odchodzę!

— Nie, Karldinie — stwierdził Loial łagodnie, kładąc ogromną rękę na ramieniu przyjaciela. — Nie możemy odejść, zanim poznamy prawdę na temat Dobraine’a. To nasz druh, Randa i mój. Nie możemy odejść. Zresztą, dokąd się mamy spieszyć?

Karldin odwrócił się. Nie znajdował odpowiedzi.

Samitsu zamknęła oczy i wzięła głęboki wdech, jednak nic nie wymyśliła, wyszła więc za Sashalle z kuchni. Znowu stawiała wielkie kroki, starając się nadążyć za Czerwoną siostrą. W pewnym momencie odkryła nawet, że na wpół biegnie. Sashalle narzuciła jeszcze szybsze tempo niż wcześniej.

Gdy tylko znalazły się za drzwiami, uderzył je gwar podnoszących się za nimi głosów. Przedstawiciele ludu kuchennego zaczęli prawdopodobnie wypytywać kobietę służebną o szczegóły, a ta bez wątpienia powie im, co wie, a zmyśli to, czego nie wie. Z kuchni wyjdzie potem dziesięć różnych wersji tego zdarzenia, jeśli nie tyle, ile jest tam osób. A później kuchenne wersje zmieszają się z pogłoskami, które Corgaide Marendevin z pewnością zaczęła już rozpowszechniać. Samitsu nie potrafiła przypomnieć sobie tak złego dnia, w dodatku paskudne wydarzenia nawarstwiały się dziś, a ona odnosiła wrażenie, że uciekając z jednej śliskiej kry, odkrywa pod swoimi stopami kolejną. Cadsuane na pewno by jej nie pochwaliła za to wszystko!

Przynajmniej Loial i Karldin także szli za Sashalle. Wszystkie informacje, które Samitsu od nich uzyska, mogą być korzystne i zasugerować jakiś sposób ocalenia. Pędząc u boku Czerwonej siostry, Samitsu zerkała przez ramię, szybko oceniając mężczyznę i ogira. Ogir sunął wielkimi krokami, usiłując nadążyć za Aes Sedai. Marszczył brwi w zmartwieniu. Dumał prawdopodobnie o Lordzie Dobraine, ale też zapewne o „jak najlepszym” wypełnieniu swego tajemniczego zadania. Ten sekret Samitsu zamierzała z niego wydobyć. Młody Asha’man z kolei bez trudu dotrzymywał im kroku, chociaż jego twarz stale krzywiła się w upartej niechęci, a ręka nie przestawała pieścić rękojeści miecza. Zagrożenie z jego strony nie tkwiło jednakże w jego stali. Mężczyzna wpatrywał się podejrzliwie w plecy idących przed nim sióstr, toteż Samitsu raz napotkała jego gniewne spojrzenie. Karldin miał wszakże dość rozumu, by trzymać język za zębami. Samitsu wiedziała, że później musi jakoś przełamać jego niechęć, w przeciwnym razie niczego się od niego nie dowie.

Sashalle ani razu się nie odwróciła, nie sprawdziła więc, czy dziwna para idzie za nią, zapewne słyszała jednak głuchy stukot butów ogira na kaflach podłogi. Czerwona miała zadumaną twarz i Samitsu dużo by dała za poznanie jej myśli. Nawet jeśli Sashalle złożyła przysięgę Randowi al’Thorowi, jaką ochronę zyskiwał dzięki niej Asha’man? Mimo wszystko Sashalle pochodziła z Czerwonych Ajah. Samitsu nie mogła zinterpretować wyrazu twarzy swej towarzyszki. O Światłości, ta „kra” była chyba najgorsza!

Odbywali długą, żmudną wspinaczkę z kuchni do apartamentów Lorda Dobraine’a położonych w Wieży Pełnego Księżyca, zwykle zarezerwowanej dla arystokratycznych gości. Przez całą drogę Samitsu dostrzegała dowody, że Cera nie była pierwszą osobą, która usłyszała związane z morderstwem plotki. Teraz bowiem korytarzami nie sunęły już niekończące się strumienie służących, raczej stali oni w małych grupkach i wyraźnie podekscytowani, szeptali między sobą zaniepokojonymi głosami. Na widok Aes Sedai rozpraszali się i rozbiegali. Niektórzy rozdziawiali usta i wpatrywali się w ogira przemierzającego wielkimi krokami pałacowy korytarz, jednak przeważnie w końcu i ci uciekali. Panów wielkich rodów siostry spotykały niewielu, zapewne wycofali się do własnych komnat, gdzie dumali nad korzyściami i niebezpieczeństwami płynącymi dla nich ze śmierci Dobraine’a. Może Sashalle nie wierzyła w zgon lorda, Samitsu jednak nie miała już co do tego wątpliwości. Gdyby Dobraine żył, jego służba dawno już ukróciłaby pogłoski.

Podejrzenia potwierdził obraz korytarza przed komnatami lorda — stało tu mnóstwo pobladłych służących w uniformach, których rękawy aż do łokci zdobiły błękitno-białe znaki Domu Taborwin. Niektórzy płakali, inni wyglądali na zagubionych, jakby nagle usunęła im się spod stóp ziemia. Na polecenie Sashalle rozstąpili się, robiąc miejsce dla obu Aes Sedai, choć poruszali się albo mechanicznie, albo chwiejnie. Ich oszołomione oczy przesuwały się po ciele ogira, jednak prawdopodobnie wcale nie rejestrowali, kogo przed sobą widzą. Mało który pamiętał o choćby wymuszonym ukłonie.

W przedsionku było prawie równie wielu przedstawicieli służby Dobraine’a. Większość osób wyglądała na zupełnie ogłuszonych. Lord Dobraine leżał bez ruchu na noszach pośrodku dużego pokoju. Głowa wprawdzie tkwiła na karku, lecz oczy miał zamknięte, a od czaszki przez całą twarz biegło przecięcie, z którego częściowo tylko zaschnięta strużka ciemnej krwi ściekała między rozchylone wargi mężczyzny. Dwaj służący z mokrymi od łez policzkami, widząc wchodzące Aes Sedai, znieruchomieli w trakcie przykrywania twarzy swego pana białym płótnem. Dobraine wyraźnie nie oddychał, miał też głębokie, krwawe rozcięcia w okolicach piersi na długim do kolan płaszczu ozdobionym cienkimi, kolorowymi paskami. Zielono-żółty taireniański dywan z frędzlami, leżący obok noszy, szpeciła większa niż ciało ludzkie plama. Osoba, która straciła tak dużo krwi, po prostu musiała być martwa. Na podłodze leżało też dwóch innych mężczyzn. Szkliste oczy jednego z nich wpatrywały się martwo w sufit, drugi zaś spoczywał na boku, a spomiędzy żeber wystawał mu wykonany z kości słoniowej nóż wbity po rękojeść; ostrze zapewne sięgnęło serca. Obaj byli niskimi, bladoskórymi Cairhienianami ubranymi w pałacową liberię, choć tutejsi służący nigdy nie nosili długich sztyletów z drewnianymi rękojeściami, a takie leżały obok każdego trupa. Jakiś mężczyzna reprezentujący Dom Taborwin właśnie zamachnął się z zamiarem kopnięcia jednych zwłok, zawahał się wszakże na widok dwóch sióstr, po czym — tak czy inaczej — uderzył mocno żebra nieżyjącego mężczyzny.

— Zabierzcie to płótno — poleciła Sashalle ludziom przy noszach. — Samitsu, sprawdź, czy można jeszcze pomóc Lordowi Dobraine’owi.

Samitsu uważała, że nie można, tym niemniej już wcześniej instynktownie ruszyła ku lordowi, jednak ten rozkaz — a wyraźnie był to rozkaz! — zatrzymał ją w pół kroku. Zgrzytając zębami, ruszyła dalej, aż ostrożnie klęknęła obok noszy, przy nadal wilgotnej plamie i położyła dłonie na okrwawionej głowie Lorda Dobraine’a. Nigdy nie przeszkadzała jej krew na własnych rękach, jednak plam krwi nie sposób usunąć z jedwabiu, chyba że za pomocą Mocy, a Samitsu miała wyrzuty sumienia, gdy z powodów tak doczesnych marnowała Moc.

Potrzebne sploty stanowiły właściwie jej drugą naturę, toteż niemal bezwiednie objęła teraz Źródło i badała cairhieniańskiego lorda. Aż zamrugała z zaskoczenia. Sądziła, że w pokoju znajdują się trzy trupy, tym niemniej wyczuła w ciele Dobraine’a nadal migoczące życie. Był to maleńki, migoczący płomyk, który mógłby zagasić szok Uzdrowienia. Przynajmniej Uzdrowienia dokonywanego znanymi jej metodami.

Odszukała wzrokiem jasnowłosego Asha’mana. Mężczyzna kucał obok jednego z martwych służących i spokojnie go obszukiwał, niepomny na zaszokowane spojrzenia pozostałych przy życiu przedstawicieli służby. Jedna z kobiet zauważyła nagle Loiala, który stał w progu i wytrzeszczał oczy, jak gdyby zjawił się nieoczekiwanie nie wiadomo skąd. Z rękoma założonymi na piersi i srogą miną na obszernym pysku ogir wyglądał jak strażnik.

— Karldinie, znasz ten rodzaj Uzdrawiania, którego używa Damer Flinn? — spytała Samitsu. — Ten, który wymaga wszystkich Pięciu Mocy?

Mężczyzna przerwał i spojrzał na nią, marszcząc czoło.

— Flinn? Nie wiem nawet, o kim mówisz. Ja sam zaś nie mam szczególnego Talentu do Uzdrawiania. — Przypatrzył się Dobraine’owi. — Mnie się wydaje martwy — dodał — lecz spodziewam się, że ty potrafisz go uratować. Był w Studniach. — Po tych słowach pochylił się i wrócił do przetrząsania płaszcza martwego służącego.

Samitsu oblizała usta. Dreszcz związany z uczuciem wypełnienia saidarem w sytuacjach podobnych tej zawsze wydawał się jej osobliwie umniejszony. W sytuacjach, kiedy każdy wybór był zły. Ostrożnie zebrała przepływy Powietrza, Ducha i Wody, tkając je w splot jak przy podstawowym Uzdrawianiu, które zna każda siostra. Nikt z żyjących nie posiadał tak silnego Talentu do Uzdrawiania jak ona. Większość sióstr mogła Uzdrawiać najwyżej niegroźne stłuczenia, Samitsu natomiast sama potrafiła osiągnąć niemal tyle, co połączony okrąg. Wiele Aes Sedai prawie wcale nie umiało regulować splotu, spora ich część nawet nie próbowała się tego uczyć, Samitsu zaś posiadała tę umiejętność od samego początku. Och, nie umiała Uzdrowić jednego konkretnego problemu, zostawiając resztę w dotychczasowym stanie; tak mógł postępować jedynie Damer. Niemniej jednak potrafiła się zająć wszystkimi kłopotami leżącego przed nią mężczyzny — od ran kłutych po zapchany nos, który również doskwierał Dobraine’owi. Przeprowadziła Sondowanie i poznała wszystkie dolegliwości nieszczęsnego lorda. Często „zmywała” najgorsze nawet rany, po których nie zostawał choćby ślad lub Uzdrawiała chorego tak skutecznie, że czuł się jak po długiej rekonwalescencji bądź odpoczynku. „Kuracje” wymagały sporo siły od niej i dużo mniej od pacjenta. Im mniejsza część ciała była zmieniona, tym mniej sił tracił ranny. Tyle że wszystkie rany Lorda Dobraine’a, oprócz cięcia w skórze czaszki, były naprawdę poważne: cztery głębokie, kłute w płucach, z których dwie musnęły serce. Bardzo silne Uzdrowienie zabije go, zanim rany skończą się zasklepiać, natomiast podczas Uzdrawiania słabego mężczyzna utonie we własnej krwi. Samitsu musiała wybrać sposób pośredni i mieć nadzieję, że wybrała odpowiednio.

„Jestem najlepszą Uzdrowicielką, jaka kiedykolwiek istniała” — wmawiała sobie z całych sił. Tak przecież powiedziała jej Cadsuane. „Jestem najlepsza!”. Zmieniła nieznacznie splot i pozwoliła mu wejść w leżące bez ruchu męskie ciało.

Kiedy Dobraine zadygotał, kilku służących krzyknęło w trwodze. Ranny na wpół usiadł, szeroko otworzył głęboko osadzone oczy, a z jego ust popłynął długi dźwięk przypominający agonalne rzężenie. Później powieki mu opadły, a mężczyzna wyśliznął się z uścisku Samitsu i zaczął ponownie opadać na nosze. Kobieta pospiesznie dopasowała splot i po raz kolejny zbadała rannego, wstrzymując oddech. Żył. Znajdował się na krawędzi śmierci i był tak słaby, że w każdej chwili mógł umrzeć, jednak nie rany kłute go zabijały, przynajmniej nie bezpośrednio. Nawet przez schnącą krew, która splątała mu włosy opadające na podgolone czoło, Zielona dostrzegła pomarszczoną, różową linię świeżej, miękkiej blizny biegnącej przez jego skalp. Zostanie mu taka sama pod płaszczem i może mu skracać oddech podczas wysiłku, jeśli się w końcu wyliże z ran, ale w tej chwili najważniejsze, że żył. Na razie. Istniało jeszcze oczywiście pytanie, kto chciał jego śmierci i dlaczego.

Uwalniając Moc, Samitsu zrobiła się niespokojna. Wypływający z niej saidar zawsze ją męczył. Jeden ze służących, rozdziawiwszy usta, z wahaniem wręczył jej płótno, które wcześniej zamierzał położyć na twarz swego pana, a Samitsu użyła materiału do wytarcia rąk.

— Zabierzcie go do łóżka — poleciła. — Podawajcie duże ilości miodu rozcieńczonego wodą. Lord Dobraine musi szybko odzyskać siły. I znajdźcie Mądrą... Wieszczkę? Tak, Wieszczkę. Jej również będzie potrzebował.

Teraz, po Uzdrowieniu, powinny mu pomóc zioła. Przynajmniej na pewno mu nie zaszkodzą, a może kobieta dopilnuje też, by służba nie przesadziła z miodem.

Po licznych ukłonach i wymamrotanych podziękowaniach czterech służących chwyciło nosze i zaniosło Dobraine’a głębiej do komnat. Większość pozostałych przedstawicieli służby z minami wyrażającymi ulgę ruszyła za nimi pospiesznie, reszta natomiast wybiegła do korytarza. Chwilę później rozległy się okrzyki zadowolenia i wiwaty, a Samitsu słyszała swoje imię niemal tak samo często jak imię Lorda Dobraine’a. Było jej bardzo przyjemnie. Satysfakcję umniejszył jednakże protekcjonalny uśmiech Sashalle i pełne aprobaty kiwnięcie głową. Aprobaty! Och, dlaczego nie posunęła się jeszcze dalej i nie poklepała jej po głowie?

Karldin w ogóle nie zwrócił uwagi na proces Uzdrowienia, tak w każdym razie sądziła Samitsu. Gdy obszukał trupa, podniósł się, przeszedł pokój i dotarł do Loiala, któremu usiłował coś pokazać, własnym ciałem zasłaniając przedmiot przed Aes Sedai. Ogir wyrwał Asha’manowi z ręki ów przedmiot, który okazał się arkuszem kremowego papieru z wyraźnymi liniami powstałymi po złożeniu w czworo, po czym — ignorując nachmurzoną minę mężczyzny — trzymając papier w grubych palcach, rozłożył go sobie przed oczyma.

— Ale to nie ma żadnego sensu — mruknął Loial, czytając i marszcząc brwi. — Kompletnie żadnego sensu. No chyba, że... — Uciął nagle, poruszając długimi uszami, a następnie nerwowo wymienił spojrzenie z jasnowłosym Asha’manem, który odpowiedział lakonicznym gestem potwierdzenia. — Och, to bardzo źle — zauważył ogir. — Jeżeli ich było więcej niż dwóch, Karldinie... Jeśli znaleźli... — Umilkł na widok szaleńczego potrząsania głową młodzieńca.

— Proszę mi to pokazać — oświadczyła Sashalle, wyciągając rękę. Niezależnie od użytego słowa, wcale nie występowała z prośbą.

Asha’man usiłował odebrać papier Loialowi, jednak ogir spokojnie wręczył pismo Sashalle, która obejrzała je z chłodną miną, a potem podała Samitsu. Papier był gruby, gładki, kosztowny i wyglądał na nowy. Czytając, Zielona starała się panować nad pragnieniem uniesienia brwi.

Zgodnie z moją wolą posiadacze tego pisma mają usunąć z moich apartamentów pewne znane im przedmioty i wynieść je z Pałacu Słońca. Należy dać tym ludziom dostęp do moich pokojów, udzielić wszelkiej potrzebnej pomocy i zachować w tajemnicy całą sprawę — w imię Smoka Odrodzonego i pod groźbą jego niezadowolenia.

Dobraine Taborwin

Samitsu wystarczająco często widziała charakter pisma Lorda Dobraine’a, by rozpoznać jego zaokrąglone litery.

— Najwidoczniej ktoś zatrudnia bardzo dobrego fałszerza — oznajmiła, otrzymując za to szybkie, pogardliwe spojrzenie Sashalle.

— Wydawało mi się nieprawdopodobne, że lord sam to napisał i przez pomyłkę został skłuty nożem przez własnych ludzi — powiedziała Czerwona kąśliwym tonem. Przenosiła wzrok od Loiala do Asha’mana. — Co mogliby tu znaleźć? — spytała. — Obawiacie się, że coś tu znaleźli?

Karldin popatrzył na nią beznamiętnie.

— Zamierzałem jedynie powiedzieć — tłumaczył się Lojal — że jeśli czegoś szukali, musieli tu wejść, ażeby to ukraść. — Jego włochate uszy zadrżały jednakże tak mocno, że niemal wibrowały, zanim zdołał nad nimi zapanować. Większość ogirów marnie kłamała, przynajmniej w młodym wieku.

Loki Sashalle zawirowały, gdyż Czerwona w zadumie potrząsała głową.

— To, co wiecie, jest naprawdę ważne. Żaden z was nie odejdzie, póki się wszystkiego nie dowiem.

— A jak nas zatrzymasz? — Wypowiedziane niezwykle opanowanym tonem pytanie Karldina dodało jego słowom zabarwienia pogróżki. Spokojnie wytrzymał spojrzenie Sashalle, jakby o nic w świecie się teraz nie martwił. Tak, tak, znacznie więcej miał w sobie z wilka niż z lisa.

— Już myślałam, że nigdy was nie znajdę — oświadczyła Rosara Medrano, wkraczając w tym momencie niebezpiecznego milczenia. Kobieta nadal nosiła czerwone rękawiczki i obszyty futrem płaszcz; odrzucony kaptur ujawniał w jej czarnych włosach rzeźbione grzebienie z kości słoniowej. Na ramionach płaszcza widniały wilgotne plamy po stopniałym śniegu. Rosara była wysoka, a jej cera tak brązowa jak ogorzałych od słońca Aielów. O pierwszym świetle kobieta wyszła na poszukiwanie przypraw do rybnego gulaszu, który zamierzała przyrządzić według przepisu z jej rodzimej Łzy. Zaledwie zerknęła na Loiala i Karldina, nawet nie spytała o Dobraine’a. — Grupa sióstr wjechała do miasta, Samitsu. Pędziłam jak wariatka, starając się tu dotrzeć przed nimi, zjawią się wszakże zapewne lada chwila. Są z nimi Asha’mani, a jeden z nich to Logain!

Karldin zaśmiał się ostro i nagle Samitsu zadała sobie pytanie, czy w ogóle uda jej się dożyć do spotkania z Cadsuane.

1

Czas wyruszać

Koło Czasu obraca się, a Wieki nadchodzą i mijają, pozostawiając wspomnienia, które stają się legendą. Legenda staje się mitem, ale nawet mit jest już dawno zapomniany, kiedy nadchodzi Wiek, który go zrodził. W jednym z Wieków, zwanym przez niektórych Trzecim Wiekiem, Wiekiem, który dopiero nadejdzie, Wiekiem dawno już minionym, w Górach Przeznaczenia podniósł się wiatr. Wiatr ten nie był prawdziwym początkiem. W obrotach Koła Czasu nie istnieją początki ani zakończenia. Niemniej był to jakiś początek.

Zrodzony wśród zagajników i winnic, które porastały większą część urwistych wzgórz, pośród oliwkowych drzew rosnących w wiecznie zielonych rzędach i uporządkowanych winorośli bezlistnych aż do wiosny, zimny wiatr wiał na zachód i północ przez dobrze prosperujące farmy, znaczące ziemię między wzgórzami i wielkim portem Ebou Dar. Ziemia wciąż jeszcze po zimowemu leżała odłogiem, lecz mężczyźni i kobiety już smarowali lemiesze i sprawdzali uprzęże, przygotowując się do wyjścia na siew. Nie zwracali zbytniej uwagi na kolumny jadących na wschód brudnymi drogami wozów ciężko obładowanych przedmiotami i ludźmi, którzy nosili dziwne stroje i mówili z dziwnym akcentem. Wielu obcych również wyglądało na farmerów, a na wozach widniały znajome narzędzia przywiązane do pudeł i nieznane młode drzewka z korzeniami zawiniętymi w zwykłe płótno, jednakże uciekinierzy zdążali ku odleglejszym terenom. Tu i teraz nie mogli żyć. Seanchańska ręka lekko uciskała tych, którzy nie podważali zasad Seanchan i rolnicy z Gór Przeznaczenia nie dostrzegali żadnych zmian w swoim życiu. Dla nich prawdziwym władcą zawsze był deszcz lub jego brak.

Północno-zachodni wiatr wiał nad rozległymi błękitnozielonymi wodami portu, w którym na kotwicach na lekko wzburzonych falach kołysały się setki ogromnych statków i okrętów: jedne miały prostopadłe dzioby i żebrowane żagle, inne były wydłużone, o ostrych dziobach i pokładach wypełnionych ludźmi usiłującymi dopasować do szerszych statków żagle i takielunek. Jednostek było wszakże znacznie mniej niż kilka dni temu. Wiele ich utknęło obecnie na mieliznach, gdzie zwęglone wraki leżały na burtach, a spalone konstrukcje osiadły w głębokim szarym mule, przywodząc na myśl poczerniałe szkielety. Mniejsze statki, pochylone pod trójkątnymi żaglami, muskały wodę portowych wód lub zbliżały się dzięki wiosłom, które nadawały im kształt wielonożnych żuków wodnych; wszystkie transportowały robotników i zapasy na większe jednostki. Niewielkie łodzie i barki płynęły przywiązane do osobliwych tratew, które wyglądały jak pozbawione konarów pnie drzew, wyrastające z błękitnozielonej wody. Z nich skakali do wody ludzie dzierżący kamienie, aby jak najszybciej opaść niżej, do zatopionych wraków i tam przywiązywali liny do wszystkiego, co można było wyciągnąć na powierzchnię i ocalić. Sześć nocy temu przez ten obszar przeszła śmierć: Jedyna Moc pozabijała wówczas mężczyzn i kobiety, rozdarła w ciemnościach statki i okręty srebrnymi błyskawicami oraz ognistymi kulami. Teraz ten port na wzgórzach, choć ruchliwy i wypełniony szaleńczą działalnością, w porównaniu z tamtym okresem wydawał się oazą spokoju; tylko mokry wiatr wiał na północny zachód przez ujście, w którym rzeka Eldar rozszerzała się w portową zatokę, na północny zachód i w głąb lądu.

Siedząc po turecku na głazie pokrytym brązowym mchem, nad porośniętym trzcinami brzegiem rzeki, Mat Cauthon zgarbił ramiona przed silnym wiatrem i cicho zaklął. W Ebou Dar nie było ani złota, ani kobiet, tańców czy zabawy. Za to sporo niewygód. Krótko mówiąc, miejsce należało do ostatnich, w jakim w normalnej sytuacji pragnąłby spędzać czas. Słońce stało ledwie nad horyzontem, niebo nad głową mężczyzny było jasnoszare, a nadpływające od morza ciężkie, sine chmury zapowiadały deszcz. Krajobraz nie bardzo wyglądał na zimowy z powodu braku śniegu — Mat nie widział tu jeszcze nawet płatka — jednak zimny, wilgotny, poranny, przenikający do kości wiatr od wody gorzej niż śnieg przypominał człowiekowi o niskiej temperaturze. Minęło sześć nocy, odkąd Cauthon wyjechał z tego miasta podczas burzy, a jednak rwanie w biodrze stale przywoływało w nim wspomnienia chwil moknięcia w siodle. To nie była ani pogoda, ani pora dnia, którą człowiek wybrałby z własnej woli. Mat żałował, że nie pomyślał o wzięciu dodatkowej peleryny. Żałował, że nie został we własnym łóżku.

Odległe zaledwie o milę na południe od Ebou Dar wzgórza, które skrywały miasto przed światem, skrywały równocześnie Mata przed miastem, jednak w zasięgu wzroku mężczyzna nie miał nawet drzew; poza niewielkimi krzewami niewiele widział. Pobyt na otwartym i tak pustym terenie przyprawiał go o dziwne mrowienie na całym ciele — jakby mrówki pełzały mu tuż pod skórą. Był chyba jednak bezpieczny. Prosty, brązowy, wełniany płaszcz i czapka nie składały się na strój, w którym Mata znano w tym porcie. Bliznę na szyi zakrył szalem nie z czarnego jedwabiu, lecz z szarej wełny; postawił też kołnierz płaszcza. Jego ubrania nie zdobił ani jeden kawałek koronki, ani jedna nitka haftu. Mężczyzna wyglądał bezbarwnie niczym dojący krowy rolnik. Jeśli zobaczą go ludzie, których musiał unikać, na pewno go nie rozpoznają. Chyba że podejdą bardzo blisko. Niemniej jednak na tę myśl Cauthon nerwowo naciągnął czapkę trochę niżej na uszy.

— Długo tu jeszcze zamierzasz zostać, Mat? — Obdarty granatowy płaszcz Noala miał już najlepszy okres za sobą, podobnie zresztą jak jego właściciel. Zgarbiony i siwowłosy starzec, którego twarz szpecił złamany nos, kucał obecnie na piętach pod głazem, łowiąc na brzegu rzeki bambusową wędką ryby. Był tak stary, że stracił już większość zębów, a co jakiś czas niespodziewanie odkrywał językiem nowe ubytki. — Na wypadek gdybyś nie zauważył, jest zimno. Powszechnie uważa się klimat Ebou Dar za ciepły, jednak zimą wszędzie panuje chłód i nawet w miejscach typu Ebou Dar można się poczuć jak w Shienarze. Moje stare kości błagają o bliskość ogniska. Albo chociaż o jakiś koc. Człowiek może się zadowolić kocem, o ile schroni się przed wiatrem. Zrobisz coś poza gapieniem się na rzekę?

Mat tylko na niego zerknął, więc Noal wzruszył ramionami i wrócił do oglądania tratwy ze smołowanego drewna, która huśtała się wśród rzadkich trzcin. Co jakiś czas starzec poruszał sękatą ręką, jak gdyby jego zdeformowane palce szczególnie odczuwały chłód, jeśli jednak tak było w istocie, Noal sam był sobie winien. Stary głupiec chodził niedawno po mieliznach i wybierał małe strzeble na przynętę koszem, który stał teraz na wpół zanurzony i przywiązany do gładkiego kamienia na brzegu. Mimo narzekań na pogodę Noal schodził do rzeki bez zbędnej zachęty czy ponagleń. Z tego, co mówił, wynikało, że od lat nie żyli już wszyscy, którzy go obchodzili, toteż niemal desperacko szukał wszelkiego ludzkiego towarzystwa. Doprawdy desperacko, skoro wybrał towarzystwo Mata, zamiast się oddalić od Ebou Dar już pięć dni temu. A przez pięć dni człowiek potrafi przemierzyć sporą odległość, szczególnie gdy ma dobre powody i niezłego konia. Mat sam często rozmyślał o odjeździe.

Po drugiej stronie Eldar, na wpół skryta przez jedną z bagnistych wysp, które cętkowały rzekę, cumowała łódź wiosłowa z szeroką pokładnicą. Wioślarze pochowali wiosła, a jeden z członków załogi stał, dźgając w trzcinach długim bosakiem. Po chwili drugi wioślarz pomógł mu wciągnąć do łodzi złowione trofeum, które z tej odległości wyglądało na duży worek. Mat skrzywił się i przeniósł spojrzenie dalej w dół rzeki. Nadal znajdowano ciała, a on ponosił odpowiedzialność za panoszącą się śmierć. Niewinni umierali wraz z winnymi. Jeśli jednak człowiek pozostawał bierny i nic nie robił... wtedy umierali tylko niewinni. Albo przytrafiało im się coś równie paskudnego jak śmierć. Równie paskudnego lub gorszego — zależy, jak na to spojrzeć.

Nachmurzył się poirytowany. Na krew i popioły, zmieniał się w cholernego filozofa! Odpowiedzialność odbierała mężczyźnie całą radość z życia i wysuszała go na wiór. Zapragnął nagle wielkiego dzbana wypełnionego grzanym winem, krzesła i stołu w wygodnej, pełnej muzyki głównej sali gospody i pulchnej dziewczyny służebnej na swoich kolanach. W dodatku najlepiej w gospodzie stojącej gdzieś daleko od Ebou Dar. Gdzieś bardzo daleko stąd. Nie mógł opuścić tej okolicy, tu miał bowiem zobowiązania i tu czekała go przyszłość, której nawet sobie nie wyobrażał. Najwyraźniej bycie ta’veren zupełnie w niczym człowiekowi nie pomagało, w każdym razie nie wtedy, gdy wokół danego osobnika już się ukształtował Wzór. Mat i tak miał zresztą szczęście. Przynajmniej żył i był wolny, a nie tkwił w celi, uwięziony i przykuty łańcuchem. W obecnych okolicznościach musiał swój aktualny los nazwać szczęściem.

Ze swojego miejsca dość dobrze widział ostatnie niskie, bagniste wysepki rzeczne. Wiatr wraz z drobinkami wody przesuwał się nad portem niczym wały delikatnej mgły, tak przezroczystej, że nie przesłaniała widoku, który Mat musiał zobaczyć. Cauthon próbował dokonać w głowie obliczeń, dodając do siebie liczbę wraków i statków nadal unoszących się na wodzie. Pogubił się jednak, sądząc, że niektóre policzył dwukrotnie, więc zaczął od nowa. Jego spokój zakłócały również myśli o nieszczęsnych przedstawicielach Ludu Morza. Mat słyszał, że na szubienicach w Rahad po drugiej stronie portu wisi ponad sto trupów osób skazanych za morderstwo i bunt. Normalnie Seanchanie używali kata z siekierą lub karali wbiciem na pal, członkowie Krwi stosowali wszakże sznur, toteż większość „przestępców” trafiła na szubienicę.

„Niech sczeznę, jeśli nie zrobiłem wszystkiego, co w mojej mocy” — zapewnił się gorzko w myślach. Nie powinien czuć się winny za każdą śmierć. To nie miało sensu, żadnego sensu. Żadnego! Mat musiał się raczej skoncentrować na ludziach, którzy uciekli.

Atha’an Miere, którzy odpłynęli, wzięli statki z portu, a przejęte jednostki niemożebnie obładowali pasażerami, ponieważ pragnęli na każdej zmieścić jak największą ilość uciekinierów. A jako że tysiące ich pracowało jako więźniowie w Rahad, wybrali wielkie statki Seanchan. Ich własne na pewno były wystarczająco pojemne, lecz wszystkie dotychczas odarto już z żagli i takielunku, dopasowując do seanchańskiego stylu. Gdyby Mat umiał obliczyć, ile zostało wielkich statków, wiedziałby mniej więcej, jak wielu przedstawicieli Ludu Morza naprawdę wydostanie się na wolność. Uwolnienie Poszukiwaczek Wiatru Atha’an Miere było rzeczą właściwą i praktycznie jedyną, jakiej mógł dokonać, jednak oprócz szubienic, obarczał się też winą za setki ciał wyławianych poza portem w ostatnich pięciu dniach, a Światłość jedna wie, ile ich zniósł do morza odpływ. Grabarze pracowali od wschodu do zachodu słońca, a wszystkie cmentarzyska stale wypełniały odgłosy łkania kobiet i dzieci. I mężczyzn. Zginęło naprawdę sporo przedstawicieli Ludu Morza, po których nikt nie płakał, gdy ich zwłoki wrzucano do masowych grobów, tym niemniej Mat pragnął choć w przybliżeniu wiedzieć, jak wielu ocalił, dzięki czemu mógłby nie myśleć wyłącznie o tym, ile osób zabił.

Ocena liczby statków, które wypłynęły na Morze Sztormów, była jednak trudna, nawet jeśli Mat nie tracił rachuby. W przeciwieństwie do Aes Sedai, Poszukiwaczki Wiatru bez ograniczeń mogły używać Mocy jako broni, szczególnie kiedy wchodziło w grę bezpieczeństwo ich ludu, a na pewno chciały powstrzymać pościg, zanim ten w ogóle na dobre się zacznie, wychodziły bowiem z założenia, że nikt nie rusza w pogoń płonącym statkiem. Dzięki swoim damane Seanchanie odwzajemniali się bez skrupułów.

Przez deszcz trzaskały pioruny, tak liczne jak źdźbła traw, a niebo rysowały ogniste kule, niektóre wielkości koni. Port wydawał się płonąć od jednego końca aż po drugi i wobec tej nocy wyglądałby marnie pokaz każdego Iluminatora.

Nie odwracając głowy, Mat potrafiłby wskazać tuzin miejsc, w których z płytkiej wody sterczały zwęglone wręgi wielkich statków albo ogromne kadłuby statków o prostopadłym dziobie leżące na boku; portowe fale lizały przechylone pokłady i znacznie liczniejsze poczerniałe szczątki drewnianych rakerów Ludu Morza. Najwyraźniej Atha’an Miere nie lubili zostawiać swoich statków ludziom, którzy mieli zwyczaj zakuwać ich w łańcuchy. Mat tuż przed sobą dostrzegł trzy tuziny, a nie liczył zatopionych wraków, przy których kręciły się łodzie ratownicze. Może prawdziwy żeglarz umiałby po samych wystających znad wody wierzchołkach masztów odróżnić wielki statek od rakera, jednak Cauthona takie zadanie przerastało.

Nagle ogarnęło go stare wspomnienie związane z załadunkiem statków na wypadek ataku z morza. Przypomniał sobie liczbę ludzi, których można było stłoczyć na jakiś czas na pewnej przestrzeni. To wspomnienie ze starożytnej wojny między Ferganseą i Moreiną nie należało właściwie do Mata, choć było niesamowicie rzeczywiste i wydawało mu się własnym. Wiecznie go zaskakiwało odkrycie, że tak naprawdę nie żył życiem tych starożytnych mężczyzn, mimo iż tyle szczegółów tkwiło w jego głowie, więc może jednak nimi żył... w jakimś sensie. Na pewno „pamiętał” je dokładniej niż wiele fragmentów własnego życia. Pływające jednostki, które przywoływał w pamięci, były mniejsze niż większość w porcie, a jednak zasady pozostawały te same.

— Nie mają dość statków — szepnął. Seanchanie mieli ich więcej w Tanchico niż tutaj, jednak tu straty były bez wątpienia ogromne.

— Dość statków na co? — spytał Noal. — Nigdy wcześniej nie widziałem tak wielu w jednym miejscu. — W ustach starca stwierdzenie zabrzmiało poważnie. Gdy Noal wypowiadał takie słowa, Cauthon zawsze widział wszystko dokładniej i lepiej. W jego rodzinnej miejscowości mawiano, że niektóre osoby po prostu wyraźniej dostrzegają prawdę.

Mat potrząsnął głową.

— Nie zostawili dość statków, aby wszyscy mogli wrócić do domu — wyjaśnił.

— Nie musimy nigdzie wracać — wycedziła za nim jakaś kobieta. — Przybyliśmy do domu.

O mało nie podskoczył na odgłos bełkotliwej, seanchańskiej mowy, na szczęście rozpoznał osobę, która się do niego odezwała.

Egeanin popatrzyła groźnie ostrymi niczym sztylety niebieskimi oczyma. Jej gniew nie był skierowany przeciwko niemu, przynajmniej Mat tak sądził. Egeanin była wysoka i szczupła, miała surową twarz o bladej, mimo życia na morzu, cerze. Jej zielona sukienka byłaby wystarczająco jaskrawa dla przedstawicielki Druciarzy (lub prawie) i ozdobiona masą małych, haftowanych żółtych i białych kwiatków przy wysokim kołnierzu i na rękawach. Kwiecisty szal, przewiązany ciasno pod podbródkiem, przytrzymywał jej długą, bo sięgającą aż do połowy pleców czarną perukę. Kobieta nienawidziła zarówno szala, jak i sukni, która nie całkiem na nią pasowała, jednak co minutę sprawdzała, czy nie przekrzywiła jej się peruka. Peruka interesowała ją bardziej niż ubranie, a w dodatku określenie „zainteresowanie” wydawało się wręcz niedopowiedzeniem.

Egeanin tylko westchnęła, gdy kazał jej obciąć długie paznokcie, lecz polecenie kompletnego ogolenia głowy przyprawiło ją niemal o atak apopleksji — zrobiła się czerwona na twarzy, a oczy o mało nie wyskoczyły jej z orbit. Wcześniej goliła włosy jedynie nad uszami, zostawiając czubek oraz szeroki, długi do ramion koński ogon. Fryzura ta sugerowała, że Seanchanka należy do Krwi i jest pomniejszą arystokratką. Nawet osoby, które nigdy nie spotkały Seanchan, zapamiętałyby ją. Niechętnie zgodziła się ogolić głowę, potem wszakże prawie wpadła w histerię, aż Mat pozwolił jej zakryć czaszkę peruką. Jednak nie do końca chodziło jej o wygląd, raczej o to, że wśród Seanchan tylko przedstawiciele rodziny cesarskiej całkowicie golili głowy. Zwyczajni mężczyźni, gdy zaczynali znacząco łysieć, natychmiast zakładali peruki. Egeanin umarłaby ze wstydu, gdyby ktoś zaczął ją podejrzewać o udawanie przynależności do rodziny cesarskiej. Za takie podszywanie się Seanchanie karali zresztą śmiercią, choć Mat nie wierzył, aby Egeanin właśnie się tego obawiała. Czymże by była dla niej jeszcze jedna kara śmierci, jeśli jej szyi już groził topór? A może raczej sznur. Pętla czekała wszak i na Cauthona...

Wsuwając w połowie obnażony nóż z powrotem w lewy rękaw, Mat zsunął się z głazu. Wylądował dość nieszczęśliwie i o mało nie upadł, ledwie powstrzymując grymas z powodu bolesnego ukłucia w biodrze. Udało mu się jednak zachować kamienną twarz. Egeanin była seanchańską arystokratką oraz kapitanem statku i nie bardzo go poważała, nawet gdy nie okazywał słabości. Stale usiłowała też przejąć kontrolę. Przyszła do niego po pomoc, nie miała innego wyjścia, lecz fakt ten niczego nie ułatwiał. Oparłszy się o głaz, Cauthon założył ręce na piersi i wiercił się przez chwilę. Udając, że rozpiera się wygodnie, kopał bezradnie nogą kępy wyschłej trawy i czekał, aż przeminie ból, który okazał się na tyle ostry, że mimo zimy i lodowatego wiatru Matowi na czoło wystąpiły krople potu. Ucieczka w tamtej burzy kosztowała go sporo zdrowia i jego organizm jeszcze się nie zregenerował.

— Masz pewność w kwestii Ludu Morza? — spytał ją. Nie było sensu ponownie wzmiankować o braku statków. I tak zbyt wielu seanchańskich osadników opuściło Ebou Dar, a pewnie jeszcze więcej wyjechało z Tanchico. Jednak niezależnie od liczby posiadanych statków, żadna siła na ziemi nie przegoniłaby w tym momencie Seanchan.

Egeanin sięgnęła znów do peruki, zawahała się, marszcząc brwi na widok swoich krótkich paznokci i natychmiast schowała ręce, wsuwając je pod pachy.

— Ale o co ci dokładnie chodzi? — odpowiedziała pytaniem. Wiedziała, że Mat jest zwolennikiem uwolnienia Poszukiwaczek Wiatru, lecz żadne z nich dwojga o tym teraz nie wspomniało. Egeanin zawsze starała się unikać rozmów o Atha’an Miere. Uwalnianie damane było w opinii Seanchan podobnym przestępstwem jak zatapianie statków i zabijanie ludzi. Karali je śmiercią i uważali za zbrodnię niewiele mniej odrażającą od gwałtu czy molestowania dzieci. Egeanin wprawdzie sama pomogła uwolnić kilka damane, ale nie szczyciła się tymi czynami i zaliczała je do swoich występków. Zresztą i tego tematu unikała. Było też kilka innych, których wolałaby nie poruszać.

— Jesteś pewna, że nie mylisz się co do losu tamtych złapanych Poszukiwaczek Wiatru? Podsłuchałem rozmowę o odcinaniu rąk czy stóp... — Mat ciężko przełknął ślinę. Widział, jak umierali ludzie, a niektórym odbierał życie własnymi rękoma. Oby Światłość się nad nim ulitowała, raz zabił kobietę! Żadne, nawet najmroczniejsze z dręczących go wspomnień innych mężczyzn nie parzyło go tak straszliwie jak to, choć wśród tych obrazów były takie, które musiał topić w winie, ilekroć nim zawładnęły. Jednak na myśl o odcięciu komuś dłoni aż skręcił mu się żołądek.

Egeanin wykonała nagły ruch głową i przez moment Mat sądził, że kobieta zignoruje jego pytanie.

— Mówiła o tym Renna, założę się — odparła jednak w końcu, lekceważąco machając ręką. — Nonsensowna gadka niektórych sul’dam, która ma przestraszyć oporne damane, świeżo brane na smycz. Tej kary nie wykonuje się od... och... sześciuset czy siedmiuset lat. A i wtedy rzadko ją stosowano, ponieważ osoby, które nie potrafią kontrolować swojej własności bez... okaleczania jej... są od razu sei’mosiev. — Wydęła usta z obrzydzenia, Mat nie miał wszakże jasności, czy jest to reakcja na okaleczenia, czy na sei’mosiev.

— Zawstydzone czy nie, robią to — warknął. Dla Seanchan określenie sei’mosiev wykraczało poza pojęcie wstydu, Cauthon wszakże wątpił, czy osoba, która umyślnie utnie jakiejś kobiecie rękę, poczuje się tak ogromnie upokorzona, że zada sobie śmierć. — Suroth należy do tych rzadkich przypadków?

Seanchanka obrzuciła go nienawistnym spojrzeniem, wytrzymując przez moment jego wzrok, po czym oparła zaciśnięte pięści na biodrach, pochyliła się do przodu i rozstawiła nogi, jakby stała na pokładzie statku i zamierzała akurat zwymyślać opieszałego marynarza.

— Wysoka Lady Suroth nie posiada tych damane, tępy farmerze! One są własnością Cesarzowej, niech nam żyje wiecznie. Gdyby Suroth wydała taki rozkaz w sprawie cesarskich damane, mogłaby równie dobrze od razu podciąć sobie przeguby. Bo taka właśnie kara by ją za to spotkała. Nigdy nie słyszałam, by sama źle traktowała własne damane. Spróbuję ci wyjaśnić tę sprawę poprzez porównanie, które zrozumiesz. Jeśli twój pies ucieknie, nie okaleczasz go, lecz pouczasz surowo i przywiązujesz na powrót w zagrodzie. Poza tym, damane są zbyt... po prostu...

— Zbyt wartościowe — dokończył za nią oschle Mat. Słyszał to określenie tak często, że miał go już dość.

Egeanin zlekceważyła jego sarkazm, a może go nie zauważyła. Wiedział z doświadczenia, że jeśli kobieta nie chce czegoś słyszeć, potrafi tak skutecznie ignorować stwierdzenie mężczyzny, aż ten sam poczyna wątpić, czy w ogóle coś powiedział.

— W końcu zacząłeś rozumieć — wycedziła, kiwając głową. — Tym damane, o które tak bardzo się martwisz, prawdopodobnie do tej pory nie zostały nawet siniaki. — Przeniosła wzrok na statki w porcie i powoli jej oblicze wypełnił smutek, który wyglądał na głębszy z powodu jej surowych rysów. Przesunęła kciukami po koniuszkach pozostałych palców. — Nie uwierzyłbyś, ile mnie kosztuje moja damane — oświadczyła cicho. — Ona i wynajęta dla niej sul’dam. Och, oczywiście warta jest każdego tronu, który zapłaciłam. Ma na imię Serrisa. Jest świetnie wyszkolona, wrażliwa. Obje się słodkimi orzechami, jeśli jej pozwolisz, ale nigdy nie dostanie ataku choroby morskiej i nigdy się nie dąsa jak inne. Szkoda, że musiałam ją zostawić w Cantorin. Przypuszczam, że nigdy już jej nie zobaczę. — Westchnęła z żalem.

— Jestem pewien, że tęskni za tobą tak samo jak ty za nią — powiedział Noal, posyłając im szczerbaty uśmiech. Brzmiał absolutnie szczerze i być może był szczery. Twierdził, że widział gorsze rzeczy niż damane i da’covale.

Egeanin wyprostowała się, zmarszczyła brwi i znieruchomiała w tej pozie. Chyba nie wierzyła w jego współczucie. A może po prostu właśnie uprzytomniła sobie, że patrzy na statki w porcie. Tak czy owak, jednoznacznym ruchem odwróciła się od wody.

— Wydałam rozkazy, żeby nikt nie zostawiał wozów — oświadczyła twardo. Prawdopodobnie załoga na jej statkach aż podskakiwała, słysząc ten ton. Kobieta ostro szarpnęła głowę w stronę Mata i Noala, jakby oczekiwała, że również chętnie wypełnią każde jej polecenie.

— Naprawdę? Teraz? — Mat uśmiechnął się, szczerząc zęby. Zdołał zapanować nad bezczelnym uśmieszkiem, który nadętych głupców doprowadzał do apopleksji. Egeanin z pewnością nie była głupia, choć zbyt często się puszyła. Kapitan statku i arystokratka! Cauthon nie wiedział, która z tych funkcji była gorsza. Nie podobała mu się ani jedna, ani druga. — No cóż, byłem niemal gotowy wyruszyć w tamtym kierunku. Chyba że nie skończyłeś łowić, Noalu. W takim wypadku możemy tu chwilę poczekać.

Jednakże starzec już wyrzucał do wody pozostałe w koszu srebrnoszare strzeble. Jego ręce były kiedyś paskudnie połamane, sądząc po ich niekształtnym wyglądzie, może nawet więcej niż raz, jednak całkiem zręcznie owijał bambusową wędkę sznurkiem. Chociaż łowił krótko, złapał prawie tuzin ryb, które — największe z nich miały niemal stopę długości — powiesił wcześniej za skrzela na trzcinie, a teraz zaczął je przekładać do kosza, po czym go podniósł. Mówił, że jeśli zdoła znaleźć odpowiednie przyprawy, przyrządzi gulasz rybny — z Shary, akurat stamtąd! Równie dobrze mógłby serwować gulasz z księżyca, byle tylko Mat zapomniał o bólu w biodrze. Gdy Noal mówił o przyprawach, Cauthon zaczął podejrzewać, że będzie musiał zdobyć sporo piwa ale, by popić tak ostrą potrawę.

Egeanin czekała niecierpliwie, nie zwracając najmniejszej uwagi na szeroki uśmiech Mata, więc otoczył ją ramieniem. Skoro wracali z powrotem, chyba powinni zacząć już udawać. Jednak Egeanin odepchnęła jego rękę. Przy tej kobiecie niektóre znane mu oschłe stare panny zachowywały się jak dziewczyny z tawerny.

— Mają nas uważać za kochanków, ciebie i mnie — przypomniał jej.

— Ale tu nikt nas nie widzi — odburknęła.

— Ile razy muszę ci powtarzać, Leilwin? — Tego imienia używała obecnie. Twierdziła, że jest taraboniańskie. W każdym razie nie brzmiało po seanchańsku. — Jeśli będziemy się chwytać za ręce, dopiero gdy kogoś ujrzymy, ci, których nie dostrzeżemy, mogą nas uznać za dość dziwną parę kochanków.

Parsknęła drwiąco, tym niemniej pozwoliła mu się otoczyć ramieniem, a i sama go objęła. Jednocześnie posłała mu wszakże ostrzegawcze spojrzenie.

Mat potrząsnął głową. Egeanin była kompletnie stuknięta, skoro sądziła, że dotykanie jej sprawia mu przyjemność. Większość kobiet miała choćby trochę tłuszczyku na mięśniach, przynajmniej kobiety, w których Cauthon gustował, natomiast tę ściskało się jak palik ogrodzenia. Jej ramię było prawie tak twarde i równie sztywne jak kawał drewna. Mat nie potrafił pojąć, co Domon widzi w tej Seanchance. Może po prostu nie dała Illiańczykowi wyboru. Kupiła go przecież niczym konia. „Bodajbym sczezł, nigdy nie zrozumiem tych Seanchan” — pomyślał gniewnie. Nie żeby chciał ich zrozumieć. Tyle że... niestety musiał.

Gdy się obracali, rzucił ostatnie spojrzenie na port i o mało tego nie pożałował. Dwa małe statki żaglowe przedarły się akurat przez wielką ścianę mgły, która powoli opadała nad wodą. Płynęły pod wiatr. Tak, tak, pora wyruszać.

Od rzeki do Wielkiej Drogi Północnej szło się ponad dwie mile po falistym terenie porośniętym pobrązowiałą od zimy trawą i zielskiem oraz kępami krzewów o splątanych gałęziach tak gęstych, że choć straciły większość liści, nie sposób się było przez nie przebić. Wzgórza ledwie zasługiwały na swoje miano, szczególnie dla mężczyzny, który jako chłopiec wspiął się na Piaskowe Wzgórza i Góry Mgły (Mat miał sporo luk w pamięci, lecz te wspomnienia nadal pozostawały w nim żywe), jednak wkrótce Cauthon zaczął się cieszyć, że może się wesprzeć na czyimś ramieniu. Zbyt długo siedział bez ruchu na tej cholernej skale. Wprawdzie rwanie w biodrze osłabło do tępego bólu, Mat nadal wszakże lekko kulał i bez pomocy drugiej osoby słaniałby się na zboczach. Oczywiście, nie opierał się na Egeanin, ale dzięki niej zachowywał równowagę. Kobieta popatrywała na niego z niezadowoloną miną, wyraźnie się zastanawiając, czy jej towarzysz próbuje ją jakoś wykorzystać.

— Gdybyś robił, jak ci powiedziano, nie musiałabym cię teraz nieść — warknęła.

Znów wyszczerzył zęby, tym razem nie starając się ukryć szyderstwa pod uprzejmym śmiechem. Noal sunął obok nich z niezwykłą lekkością, ani na chwilę nie myląc kroku, mimo iż jedną ręką przytrzymywał przy biodrze kosz z rybami, w drugiej zaś dzierżył wędkę. Widok starca kłopotał Cauthona. Chociaż wyglądał na zniszczonego życiem, Noal okazał się człowiekiem całkiem dziarskim. Czasami znacznie zbyt dziarskim.

Ich trasa biegła na północ od Niebiańskiego Okręgu, z jego długimi, otwartymi rzędami wypolerowanych, kamiennych siedzeń, gdzie kiedyś bogaci bywalcy siadywali w cieplejsze dni na poduszkach pod kolorowymi płóciennymi markizami i oglądali wyścigi swoich koni. Obecnie markizy i słupki zabrano, konie, których nie zarekwirowali Seanchanie, stały w swoich wiejskich stajniach, a siedzenia były prawie puste — jedynie garstka małych chłopców bawiła się w nieznaną Matowi odmianę ciuciubabki. Cauthon lubił konie i wyścigi, teraz jednak obojętnie przesunął spojrzeniem obok Niebiańskiego Okręgu i spojrzał na Ebou Dar. Ilekroć wspinał się na wzgórze, widział za sobą solidne, białe wały obronne miasta, a wśród nich drogę otaczającą stolicę i widok ten dawał mu wymówkę do zatrzymania się na moment i patrzenia. Głupia kobieta! Trochę utykał, a ona twierdzi, że go niesie! Zdołał zachować spokój, przyjmując trudny okres gładko i bez żalu. Dlaczego ona nie mogła?

Wewnątrz miasta błyszczały w szarym świetle poranka białe dachy i ściany, białe kopuły i iglice ozdobione cienkimi paskami koloru, razem tworząc obraz spokoju. Z tej odległości Mat nie potrafił dostrzec pustych miejsc po budynkach, które całkowicie spłonęły. Długa kolejka ciągnionych przez woły wozów na wysokich kołach przesuwała się przez szeroką, zwieńczoną łukiem bramę, która otwierała się na Wielką Drogę Północną — mężczyźni i kobiety udawali się na miejskie rynki z zamiarem sprzedania pozostałych im do zimy produktów, a wśród nich toczyły się duże, okryte płótnem, zaprzężone w szóstkę lub ósemkę koni, kupieckie wozy wiozące towary zdobyte w — Światłość jedna wie — jakich miejscach. Siedem innych grup, złożonych z różnej liczby wozów — od czterech do dziesięciu — stało w rzędzie z boku drogi i czekało, aż wartownicy przy bramie skończą inspekcję. Stale, póki świeciło słońce, uprawiano tu handel, niezależnie od tego, kto rządził miastem; ustawał jedynie podczas walk, choć i wtedy nie zawsze całkowicie. Z drugiej strony nadciągali inni ludzie — głównie Seanchanie w równych szeregach, żołnierze ubrani w złożoną z segmentów zbroję pomalowaną w pasy oraz w hełmy, które przywodziły na myśl głowy ogromnych owadów. Jedni maszerowali, inni dosiadali koni; arystokraci zawsze jechali konno, kobiety spowite w ozdobne peleryny, plisowane jeździeckie suknie i koronkowe woale, mężczyźni w obszernych spodniach i długich płaszczach. Seanchańscy osadnicy także nadal opuszczali miasto, toteż wóz za wozem wypełniali rolnicy, rzemieślnicy i charakterystyczne dla danego fachu narzędzia. Osadnicy zaczęli wyjeżdżać natychmiast, gdy zeszli ze statków, miną wszakże tygodnie, zanim wszyscy odjadą. Mat miał przed sobą spokojną scenkę, obraz na pozór zwyczajnego, typowego dnia pracy, jednak za każdym razem, kiedy jakaś grupka docierała do bram, bezwiednie przypominał sobie zdarzenia sprzed sześciu nocy i myślami był tam, przy tych samych bramach.

Wtedy, gdy przeszli miasto od Pałacu Tarasin, burza jeszcze bardziej się wzmogła. Deszcz lał jak z cebra, łomocząc w ciemne miejskie budowle, kopyta koni ślizgały się na mokrych kamieniach brukowych, ostry wiatr od Morza Sztormów wył, niosąc krople deszczu i uderzając nimi niczym wysyłanymi z procy kamieniami, szarpiąc połami płaszczy, tak że nikt nie pozostawał całkowicie suchy. Chmury zakryły księżyc, a ulewa zdawała się wchłaniać światło lamp na tyczkach, które nieśli Blaeric i Fen, idący piechotą przed resztą. Potem wszyscy weszli w długi korytarz wiodący przez miejską ścianę, gdzie zyskali jako taką ochronę, przynajmniej przed deszczem. W tym swego rodzaju tunelu o wysokim stropie łkała wichura, przywodząc na myśl grę na flecie. Wartownicy bram czekali na drugim końcu korytarza — czterech mężczyzn, również z lampami na tyczkach. Kolejny tuzin, w połowie złożony z Seanchan, niósł halabardy, którymi można było trafić człowieka w siodle lub go z niego ściągnąć. Dwóch Seanchan bez hełmów wypatrywało z oświetlonego wejścia do wartowni wbudowanej w otynkowaną na biało ścianę, przesuwające się za nimi cienie sugerowały zaś obecność innych osób wewnątrz. Zbyt wielu osób, ażeby pokonać je po cichu, może w ogóle zbyt wielu dla nich. Mat musiałby postawić wszystko na jedną kartę.

Wartownicy nie stanowili zagrożenia, w każdym razie nie byli głównym zagrożeniem. Wysoka kobieta o okrągłej twarzy, ubrana w granatową suknię o podzielonych, długich do kostek spódnicach z czerwonymi wstawkami, na które naszyto srebrne błyskawice, przeszła obok stojących w drzwiach wartowni mężczyzn. W lewej ręce sul’dam trzymała zwiniętą długą, srebrzystą, metalową smycz, której drugi koniec połączony był z obrożą na szyi spowitej w ciemnoszary strój siwiejącej kobiety — damane szła za swoją panią, błyskając szerokim, gorliwym uśmiechem. Mat spodziewał się ich tutaj. Seanchanie mieli teraz sul’dam i damane przy wszystkich bramach. Przypuszczalnie wewnątrz też spotka jedną czy dwie pary. Seanchanie wyraźnie nie zamierzali pozwolić wymknąć się z ich sieci choćby jednej kobiecie posiadającej umiejętność przenoszenia Mocy. Mat poczuł na piersi pod koszulą zimny dotyk srebrnego medalionu z godłem lisiego łba. Zimno to nie sygnalizowało tym razem wcale, że ktoś w pobliżu obejmuje Źródło, sugerowało po prostu jedynie zimno nocy i chłód ciała Cauthona — tak lodowatego, że nie mogło ogrzać srebra. A jednak wbrew sobie czekał na jakiś ślad Mocy. O Światłości, doprawdy dużo dziś ryzykował!

Wartowników pewnie zaintrygowałaby arystokratka opuszczająca Ebou Dar w środku nocy i w taką pogodę, szczególnie że kobiecie towarzyszyło kilkunastu służących i konie juczne, których obecność wskazywała na planowaną daleką podróż, jednak Egeanin należała do Krwi, o czym świadczył płaszcz zdobiony haftem w kształcie orła z rozpostartymi czarno-białymi skrzydłami i wydłużone palce czerwonych rękawiczek podróżnych, skrywające długie paznokcie. Zwykli żołnierze nie pytali, co robią członkowie Krwi, nie pytali nawet jej najmarniejszych przedstawicieli... Choć oczywiście i dla nich istniały pewne formalności. Każdy mógł opuścić miasto, jednak Seanchanie rejestrowali ruch damane, a w grupie Egeanin szły trzy — z opuszczonymi głowami i niewidocznymi pod kapturami szarych płaszczów twarzami — każda przywiązana długą srebrzystą a’dam do jadącej konno sul’dam.

Sul’dam o okrągłej twarzy przeszła obok i ledwie na nich zerkając, skierowała się w dół korytarza. Jej damane przyglądała się jednak uważnie każdej mijanej kobiecie, sprawdzając, czy ta potrafi przenosić Moc. Mat aż wstrzymał oddech, kiedy, lekko marszcząc brwi, zatrzymała się obok ostatniej damane. Mimo swego szczęścia nie postawiłby nawet monety na to, że Seanchanie nie rozpoznają wiecznie młodego oblicza Aes Sedai, jeśli tylko zajrzą pod kaptur. Siostry trzymano wprawdzie jako damane, ale jaka była szansa, że wszystkie trzy damane Egeanin będą Aes Sedai? O Światłości, a jaka była szansa, że jedna z niższych przedstawicielek Krwi posiada ich aż trzy?

Kobieta o okrągłej twarzy wydała mlaśnięcie, którego używa się, przywołując ulubionego psa, po czym szarpnęła a’dam i wraz z damane odeszły. Najwyraźniej nie szukali damane, lecz próbujących ucieczki marath’damane. Mat nadal odnosił wrażenie, że lada chwila się udusi. Dźwięk toczącej się kości wypełnił ponownie jego głowę i był wystarczająco głośny, by rywalizować ze sporadycznym dudnieniem odległego grzmotu. Coś złego się stanie, wiedział to.

Oficer straży, tęgi Seanchanin z saldaeańskimi, nakrapianymi oczyma, lecz bladą, miodowobrązową cerą, skłonił się grzecznie i zaprosił Egeanin do wartowni na kubek grzanego z przyprawami wina, podczas gdy urzędnik zapisywał informacje na temat damane. Wszystkie wartownie, jakie Mat kiedykolwiek widział, były miejscami surowymi, jednak dzięki światłu lamp jarzących się w szczelinach łuczniczych ta prezentowała się niemal kusząco. Chociaż rosiczka prawdopodobnie również wygląda zachęcająco dla muchy. Cauthon cieszył się z kropel deszczu, które skapywały mu z kaptura płaszcza i spływały po twarzy, gdyż zalewały wywołany zdenerwowaniem pot. Mat wziął jeden ze swoich noży do rzucania i ułożył go płasko na szczycie długiego pakunku z przodu siodła. Leżącego w ten sposób nie powinien zauważyć żaden z żołnierzy. Cauthon wyczuł poruszenie kobiety oddychającej w tobołku pod jego dłońmi i napiął mięśnie ramion, bojąc się, że zacznie ona wzywać pomocy. Selucia trzymała swojego wierzchowca blisko jego konia, zerkając na niego spod skrywającego twarz i złoty warkocz kaptura, ani na chwilę nie popatrując jednak na boki, kiedy przechodziły sul’dam i damane. Zresztą krzyk Selucii wydawał mu się równie niebezpieczny jak krzyk Tuon. Mat sądził, że groźba w postaci noża skutecznie uciszy obie kobiety, które przypuszczalnie uważały go za człowieka naprawdę zdesperowanego lub pomylonego, więc na pewno wierzyły, że użyje ostrza. Nie miał jednak oczywiście pewności, czy nóż wystarczy; tej nocy działy się tak osobliwe rzeczy, że Cauthon niczego już nie był pewien.

Pamiętał, iż wstrzymał oddech, dumając, kiedy ktoś zauważy, że wieziony przez niego pakunek jest niezwykle bogato haftowany, a później zapyta, dlaczego Mat pozwala czemuś tak pięknemu moknąć na deszczu. Przeklinał moment, w którym podkusiło go zerwać kilim ze ściany, ponieważ był pod ręką. We wspomnieniach wszystkie wypadki rozgrywały się wolniej. Egeanin zsiadła i rzuciła wodze Domonowi, który wziął je, kłaniając się w siodle. Kaptur Illiańczyka częściowo opadł, ukazując głowę wygoloną z jednego boku i pozostałe włosy zebrane w sięgający mężczyźnie do ramienia warkocz. Krople deszczu kapały na krótką brodę krępego Domona, jednak ten znosił je z upartą arogancją typową dla so’jhin, czyli dziedzicznych wyższych służących przedstawicieli Krwi, a zatem osób prawie równych członkom Krwi. Bez wątpienia Illiańczyk ten znajdował się wyżej w hierarchii niż przeciętni żołnierze. Egeanin znów zerknęła na Mata i jego ładunek; jej twarz przypominała zmrożoną maskę i minę tę mógłby uznać za dumę ktoś niewiedzący, że kobieta jest przerażona ich obecnymi posunięciami. Wysoka sul’dam i jej damane po skończonej inspekcji szybko zawróciły do korytarza. Vanin, prowadzący tuż za Matem jedno ze zwierząt jucznych i jak zawsze zwisający ze swego konia niczym worek łoju, wychylił się z siodła i splunął. Cauthon nie miał pojęcia, dlaczego zapamiętał ten szczegół, tak jednak było. Vanin splunął i równocześnie zagrały trąbki — ich cienkie i ostre dźwięki rozległy się w oddali za nimi, najprawdopodobniej w południowej części miasta, gdzie ludzie planowali spalić zgromadzone wzdłuż Drogi do Zatoki zapasy Seanchan.

Na odgłos trąbek oficer straży się zawahał, nagle jednak zabrzmiał głośno także dzwon w samym centrum, potem drugi i kolejny, aż zaczęli odnosić wrażenie, że rozdzwoniły się na alarm ich setki. Po chwili czerń nocy przecinało już więcej błyskawic, niż zrodziła jakakolwiek burza, srebrzyście niebieskie smugi cięły powietrze wewnątrz murów. Całą grupką stali w tym tunelu, skąpani migoczącym światłem. Wtedy zaczęły się krzyki, krzyki wśród co rusz rozlegających się w mieście eksplozji.

Przez chwilę Mat przeklinał Poszukiwaczki Wiatru za to, że ruszyły prędzej, niż obiecały. Ale uświadomił sobie, że nieprzyjemny łoskot toczących się w jego głowie kości ustał. Dlaczego? Znów miał ochotę zakląć, chociaż nawet na to nie było dość czasu. W następnej chwili oficer pospiesznie popędził Egeanin z powrotem na siodło i kazał ruszać w drogę, po czym wrzaskliwie zaczął rozkazywać ludziom, którzy gwałtownie wybiegali z wartowni: jednym polecił biec do miasta i sprawdzić przyczynę alarmu, pozostałych zaś ustawiał w szyk na wypadek zagrożenia z wewnątrz bądź z zewnątrz. Zjawiła się kobieta o okrągłej twarzy, z wartowni wybiegła też jej damane wraz z żołnierzami i inną parą kobiet połączonych przez a’dam. Mat i reszta grupy popędziła w burzę, zabierając z sobą trzy Aes Sedai: dwie zbiegłe damane i porwaną spadkobierczynię seanchańskiego Kryształowego Tronu. Za nimi zaś, przez Ebou Dar przetaczała się znacznie gorsza burza.

Pioruny liczniejsze niż źdźbła traw...

Drżąc na całym ciele, Mat wrócił myślami do chwili obecnej. Egeanin patrzyła na niego spode łba i przesadnie mocno szarpała go za rękaw.

— Kochankowie przechadzają się niespiesznie — szepnął. — Raczej... spacerują, niż idą.

Uśmiechnęła się szyderczo. Mat nie miał już żadnych wątpliwości. Domona bez dwóch zdań oślepiła miłość. Miłość albo zbyt wiele ciosów w głowę.

W jakimś sensie najgorsze mieli za sobą. Cauthon żywił w każdym razie nadzieję, że najtrudniej będzie im opuścić miasto. Od tej pory nie łomotało mu w głowie. Wszak łomotanie zawsze oznaczało coś złego. Przeszłość Mata była maksymalnie poplątana i był pewien, że tylko człowiek o takim szczęściu jak on potrafi oddzielić ziarna od plew. Poszukujący jeszcze przed nocą złapią trop Egeanin, którą teraz mogliby oskarżyć dodatkowo o kradzież damane, jednak przedstawiciele władz pomyślą prawdopodobnie, że kobieta odjechała szybko i znajduje się obecnie wiele lig od Ebou Dar. Nikomu zapewne nie przyjdzie do głowy, że tkwiła tuż za rogatkami. Tylko zbiegiem okoliczności mogliby ją skojarzyć z Tuon albo z Matem i to się liczyło. Tylin na pewno dodałaby własne zarzuty przeciwko niemu — żadna kobieta nie wybaczy mężczyźnie, że ją związał i niczym tobołek wepchnął pod łóżko, nawet jeśli sama mu to sugerowała — tym niemniej przy odrobinie szczęścia nikt nie powinien go połączyć z innymi zdarzeniami tamtej nocy. Tak, tak, nikt poza Tylin nie domyśli się jego udziału. Związanie królowej niczym świni na rynku wystarczy oczywiście, by skazać człowieka na śmierć, czymże jednak był ten czyn wobec porwania Córki Dziewięciu Księżyców? I co on, Zabawka Tylin, miał na to poradzić? Ciągle go irytowało, że uważano go za niepoprawnego pochlebcę... gorzej, za coś w rodzaju ulubionego zwierzęcia domowego! Istniały jednak korzyści...

Sądził, że jest bezpieczny (przynajmniej nic mu chyba nie groziło ze strony Seanchan), a jednak pewna kwestia uwierała go niczym cierń w pięcie. Właściwie sporo spraw go niepokoiło — większość z nich wiązała się z samą Tuon — jedna wszakże szczególnie. Zniknięcie Tuon powinno wstrząsnąć ludźmi równie mocno jak pełne zaćmienie słońca w południe, lecz nikt nie podniósł alarmu. I nic się nie zdarzyło! Nic! Nie wyznaczono nagrody ani oferty wykupu, Mat nigdzie nie widział uważnych żołnierzy starannie przeszukujących wozy i furmanki w zasięgu wielu mil, żadne oddziały nie galopowały po okolicy i nie przeszukiwały każdego zakątka i niszy, w której ktoś mógłby ukryć kobietę. Cauthon posiadał w swej zmęczonej głowie jakieś stare wspomnienia o tropieniu porwanego członka królewskiej rodziny, a jednak — z wyjątkiem szubienic i spalonych statków w porcie — Ebou Dar prezentowało się z zewnątrz identycznie jak na dzień przed porwaniem. Egeanin twierdziła, że poszukiwania będą prowadzone w całkowitej tajemnicy, a wielu samych Seanchan ciągle nie dowiedziało się o zaginięciu Tuon. Tłumaczyła to potencjalnym szokiem dla Imperium, złymi omenami dla Powrotu i stratą sei’taer. Mówiła o całej sprawie tonem sugerującym wiarę w każde słowo, ale Mat nie dał jej się zwieść. Seanchanie byli dziwnym ludem, nikt jednak nie mógł być aż tak dziwny. Od ciszy panującej w Ebou Dar sam dostawał gęsiej skórki. Węszył w tym milczeniu pułapkę. Gdy dotarli do Wielkiej Drogi Północnej, był wdzięczny, że miasto skryło się już za niskimi wzgórzami.

Drogę stanowił szeroki trakt. Była to główna aleja handlowa, na której z łatwością zmieściłoby się obok siebie pięć czy sześć wozów. Nawierzchnia składała się z ziemi i gliny, które w trakcie minionych setek lat używania zostały ubite niemal do twardości starożytnego kamienia brukowego pozostałego po dawnych czasach i wystającego w niektórych miejscach kilka cali nad ziemię. Mat i Egeanin pospiesznie przeszli na pobocze po drugiej stronie; Noal niemal deptał im po piętach. Unikali strzeżonej przez kobietę z bliznami na twarzy, dziesięciu mężczyzn o bystrych oczach i w skórzanych kaftanach przykrytych metalowymi dyskami, kolumny kupców, ich toczących się do miasta furmanek oraz rzędu dziwacznie ukształtowanych osadniczych wozów ze spiczastymi czubkami, zmierzających na północ i ciągnionych przez konie, muły lub woły. Między wozami biegali bosi chłopcy, poganiając witkami rogate kozły o długim czarnym włosiu oraz duże białe krowy o wydatnych podgardlach. W tylnej grupie wozów jeden mężczyzna w workowatych, niebieskich spodniach i czerwonej czapce z okrągłym daszkiem prowadził masywnego, garbatego byka na grubym sznurze przywiązanym do kółka w nosie. Gdyby nie strój, osobnik mógłby zupełnie dobrze pochodzić z Dwu Rzek. Przyjrzał się Matowi i jego towarzyszom, jakby pragnął coś powiedzieć, potem jednak potrząsnął głową i mozolił się dalej, nie patrząc już na nikogo. Ze względu na kuśtykanie Cauthona nie poruszali się zbyt szybko i osadnicy mijali ich powoli, lecz nieprzerwanie.

Przygarbiona Egeanin wolną ręką przytrzymywała sobie szal pod brodą. Nagle wypuściła powietrze i rozluźniła palce drugiej dłoni, która niemal boleśnie wbijała się Matowi w bok. Po chwili kobieta wyprostowała się i przeszyła pełnym nienawiści wzrokiem plecy idącego przed nią farmera; wydawała się mieć ochotę dopaść go i wytargać za uszy najpierw mężczyznę, a później jego byka. Kiedy farmer oddalił się dobre dwadzieścia kroków, obrzuciła gniewnym spojrzeniem spory oddział seanchańskich żołnierzy — mniej więcej dwie setki ich maszerowały czwórkami środkiem drogi w tak szybkim tempie, że wkrótce dogonili osadników oraz ich przykryte mocno naprężonym płótnem, zaprzężone w muły wozy. Osadnicy rozstąpili się, pozostawiając dla wojska pusty środek drogi. Na czele kolumny jechało konno pół tuzina oficerów w hełmach z pióropuszami skrywającymi im całe twarze z wyjątkiem oczu. Oficerowie nie rozglądali się na boki, czerwone płaszcze starannie rozłożyli na zadach swoich wierzchowców. Na sztandarze Seanchan znajdował się przekreślony długą strzałą i postrzępioną złotą błyskawicą znak przypominający wyszczerbiony srebrny grot lub może kotwicę, pod nim natomiast mieścił się jakiś napis i liczby, których Mat nie mógł wyraźnie dojrzeć z powodu podmuchów wiatru szarpiących sztandarem we wszystkie strony. Ludzie na wozach z zapasami nosili granatowe płaszcze i spodnie oraz czapki w czerwono-niebieską kratę, żołnierze byli zaś ubrani bardziej krzykliwie niż większość Seanchan: w złożone z segmentów zbroje poprzecinane na dole błękitnymi i srebrzyście białymi pasami, natomiast wyżej pasami czerwonymi i złociście żółtymi; ich hełmy z kolei zostały pomalowane na wszystkie cztery kolory i wyglądali w nich jak straszne pająki. Na przedzie każdego hełmu przymocowano dużą odznakę z kotwicą — Mat uważał, że emblemat jest jednak kotwicą — a także strzałą i błyskawicą. Chyba każdy żołnierz (z wyjątkiem oficerów) niósł przy boku zakrzywiony łuk, a przy pasie najeżony strzałami kołczan i krótki miecz.

— Łucznicy statku — mruknęła Egeanin, zerkając na żołnierzy spode łba. Puściła szal, nadal wszakże zaciskała tę rękę w pięść. — Tawerniani awanturnicy. Gdy zbyt długo przebywają na lądzie, zawsze sprawiają kłopoty.

Matowi wydawali się przede wszystkim dobrze wyszkoleni. Nigdy w każdym razie nie słyszał o żołnierzach, którzy od czasu do czasu nie wpakowaliby się w jakąś burdę, szczególnie kiedy sobie popili lub po prostu się nudzili, a znudzeni żołnierze lubią się napić. Cauthon mimowolnie zadał sobie pytanie, jak daleko niosą ich łuki. Myśl była jednakże tylko teoretyczna, ponieważ nie chciał mieć nic wspólnego z żadnymi seanchańskimi wojakami. Gdyby mógł wybierać, nie chciałby mieć już nigdy nic wspólnego w ogóle z żadnymi żołnierzami. Nie miał wszakże takiego szczęścia. Los i szczęście to, niestety, dwie różne sprawy. Po chwili krótkiej zadumy zdecydował, że w najlepszym razie niosą na dwieście kroków. Z dobrej kuszy można było strzelać dalej, podobnie jak z łuków używanych w Dwu Rzekach.

— Nie jesteśmy w tawernie — wysyczał przez zaciśnięte zęby. — A oni wcale się w tej chwili nie awanturują. I nie kłóćmy się jedynie z powodu twojego strachu, iż jakiś farmer zechce z tobą pomówić.

Zacisnęła szczęki i posłała mu spojrzenie tak twarde, że gdyby wzrok potrafił zabijać, Mat leżałby teraz na ziemi z roztrzaskaną czaszką. Oboje wiedzieli jednak, że miał rację. Egeanin bała się, iż jeśli się odezwie, ktoś natychmiast rozpozna jej akcent. W jego przekonaniu wykazywała się mądrą ostrożnością, jednak tę kobietę jawnie wszystko denerwowało.

— Jak będziesz się w nich tak wgapiała, za chwilę podejdzie do nas chorąży. Eboudarianki słyną ze skromności — skłamał. Cóż mogła wiedzieć o miejscowych zwyczajach?

Tym razem posłała mu marsowe spojrzenie z ukosa — może próbowała zrozumieć, co w tym przypadku oznacza skromność — przestała się wszakże krzywić, kiedy patrzyła na łuczników. Teraz wyglądała raczej na gotową ukąsić, niż uderzyć.

— Ten mężczyzna ma tak ciemną cerę jak Atha’an Miere — szepnął Noal, popatrując na mijających ich żołnierzy. — Tak ciemną jak Sharanie. Przysiągłbym wszak, iż jego oczy są niebieskie. Widziałem wcześniej podobne... ale gdzie? — Usiłując otrzeć sobie skronie, o mało nie uderzył się w głowę bambusową wędką, po czym zrobił krok w stronę mężczyzny, jakby pragnął go wypytać, gdzie się urodził.

Cauthon przechylił się na bok i szybko złapał starego za rękaw.

— Musimy wracać do siedziby widowiska, Noalu. Nuże! Właściwie ani na moment nie powinniśmy się stamtąd oddalać.

— Mówiłam ci to — powiedziała Egeanin, ostro kiwając głową.

Mat jęknął, lecz nie pozostało mu nic innego, jak iść dalej. Tak, tak, nadeszła pora do odejścia. Miał jedynie nadzieję, że nie było zbyt późno.

2

Dwóch kapitanów

Mniej więcej dwie mile na północ od miasta marszczył się na wietrze wielki, niebieski transparent rozwieszony między dwiema wysokimi tyczkami, ogłaszając Wielkie Wędrowne Widowisko i Wspaniałą Wystawę Cudów oraz Dziwów Świata Valana Luki jaskrawoczerwonymi literami, tak wielkimi, iż można je było odczytać z drogi położonej około stu kroków na wschód. Nawet analfabetom piękny napis sugerował istnienie w tym miejscu czegoś niezwykłego. Z transparentu wynikało też, że reklamuje największe wędrowne widowisko na świecie. Luca miał o sobie wprawdzie ogromne mniemanie, Mat znajdował jednakże w jego słowach ziarno prawdy. Płócienne ściany namiotu, stanowiącego siedzibę widowiska, wysokie na dziesięć stóp i starannie przymocowane do podłoża, zajmowały tak dużą połać ziemi, że zmieściłaby się tu spora wioska.

Ludzie przechodzący obok zerkali na transparent z ciekawością, lecz farmerzy i kupcy mieli do wykonania swoją robotę, osadnicy zaś byli zapatrzeni w przyszłość, więc nikt się nie odwracał. Dzięki grubym linom przymocowanym do wbitych w ziemię słupków tłumy czasem zbierały się przed szerokim, zwieńczonym łukiem wejściem tuż za transparentem, jednak o tej porze nikt tutaj nie czekał. Ostatnio zresztą w ogóle rzadko kto zaglądał do siedziby widowiska. Już po upadku Ebou Dar ludzie zaczęli przychodzić coraz rzadziej. Wprawdzie szybko zrozumieli, że miasto nie zostanie ograbione i nie będą musieli z niego uciekać, by zachować życie, jednak z powodu Powrotu, z powodu tych licznych statków i osadników, wzrosła zapobiegliwość i mieszkańcy woleli wydawać pieniądze na pilniejsze potrzeby. Pod transparentem pełnili dyżur jedynie dwaj potężni mężczyźni w bardzo zniszczonych płaszczach. Starali się nie wpuścić nikogo, kto chciałby się rozejrzeć bez kupowania biletu, ale nawet tacy rzadko obecnie przychodzili. Jeden z mężczyzn miał krzywy nos nad gęstymi wąsiskami, drugi wodził wokół tęsknym wzrokiem. Obaj kucali, grając na ziemi w kości.

Co zaskakujące, tutejszy siłacz nazwiskiem Petra Anhill stał z założonymi na piersi ramionami — szerszymi niż uda większości mężczyzn — i przypatrywał się dwóm treserom ujeżdżającym konie. Anhill — niższy od Mata, lecz przynajmniej dwa razy szerszy — nosił ciężki, niebieski płaszcz, który uszyła mu żona na wypadek zimna. Petra lubił się przyglądać ludziom grającym w gry hazardowe, sam jednak nie grał. Z oszczędności, gdyż wraz z żoną, Clarine, treserką psów, odkładali każdego pensa, a gdy ktoś ich pytał o powody, siłacz potrafił długo i szczegółowo opowiadać o zajeździe, który zamierzali kupić pewnego dnia. Cauthona jeszcze bardziej zaskoczył widok Clarine stojącej u boku męża, owiniętej w ciemny płaszcz i równie skupionej na realizacji zakładu przez ujeżdżaczy, co Anhill.

Petra zobaczył zbliżających się ramię w ramię Mata i Egeanin, po czym łypnął ostrożnie na obóz. Na widok zachowania siłacza Cauthon zmarszczył brwi. Nie lubił ludzi, którzy stale zerkają przez ramię. Pulchną, brązową twarz Clarine rozjaśnił jednakże ciepły uśmiech. Jak większość kobiet tutejszego widowiska, żona Petry uważała jego i Egeanin za parę. Tairenianin imieniem Col — treser koni, mający zakrzywiony nos i mocne ramiona — z pazernym uśmieszkiem zgarnął wygraną, kilka miedziaków. Nikt z wyjątkiem Domona nie dostrzegał urody Egeanin, choć dla wielu głupców arystokratyczne urodzenie równa się pięknu. Arystokratyczne pochodzenie lub pieniądze, bo przecież pani wielkiego rodu powinna być majętna. Nieliczni tylko sądzili, że szlachcianka, która opuściła męża dla kogoś takiego jak Mat Cauthon, chętnie zostawi i jego, zabierając z sobą swoje pieniądze. W każdym razie taką historię Mat i jego towarzysze opowiadali, gdy musieli wyjaśnić powody, dla których ukrywali się przed Seanchanami: okrutny mąż i ucieczka kochanków. Wszyscy słyszeli tego rodzaju opowieści — jeśli nie od uczestników takich ucieczek, to przynajmniej z ust bardów bądź z książek — więc z łatwością przyjmowali je do wiadomości i w nie wierzyli. Col wszakże wcale nie podniósł głowy. Egeanin (czyli Leilwin) już raz wyciągnęła nóż zza pasa przeciwko jakiemuś przystojnemu żonglerowi, czarusiowi, który długo usiłował ją przekonać do wypicia z nim w jego wozie kubka wina. Mat nie wątpił, że gdyby mężczyzna naciskał dłużej, kobieta użyłaby przeciwko niemu ostrza.

Skoro tylko Cauthon dotarł do siłacza, Petra odezwał się cicho:

— Z Lucą rozmawiają seanchańscy żołnierze, jest ich około dwudziestki. Przynajmniej oficer z nim rozmawia. — Nie wydawał się przestraszony, jednak zmartwienie zmarszczyło mu czoło i obronnym gestem obejmował żonę. Uśmiech Clarine znikł. Kobieta podniósłszy rękę, położyła ją na ramieniu Petry. Wierzyli w bystrość Luki, w każdym razie do pewnego stopnia, jednak znali ryzyko, na które się narażali. Albo tak sądzili. Zresztą, nie byli zachwyceni tą niebezpieczną sytuacją i własnym strachem.

— Czego chcą? — spytała Egeanin, odpychając Mata, zanim zdążył zareagować. Właściwie nikt nie czekał na jego reakcję.

— Trzymajcie ich dla mnie — wtrącił Noal, wręczając wędkę i kosz jednookiemu, który bezmyślnie się na niego zagapił. Starzec wyprostował się, przesunął sękatą dłonią pod płaszczem w miejscu, gdzie trzymał dwa noże o długich ostrzach. — Możemy dotrzeć do naszych koni? — spytał Petrę.

Siłacz przypatrzył mu się z powątpiewaniem. Nie tylko Mat się zatem obawiał, czy Noal nadal jest przy zdrowych zmysłach.

— Nie wygląda na to, żeby kogoś szukali — wtrąciła pospiesznie Clarine, składając Egeanin lekki ukłon. Wszyscy mieli udawać, że Cauthon i jego towarzysze są członkami widowiska, jednak do Egeanin większość osób odczuwała respekt. — Oficer siedział w wozie Luki dobre pół godziny, jego żołnierze wszakże przez cały ten czas stali przy koniach.

— Chyba nie przybyli tu w waszej sprawie — dodał Petra poważnym tonem. I on zwracał się do Egeanin. Dlaczego zresztą miałby się w swych emocjach różnić od pozostałych? Poza tym, prawdopodobnie zawczasu uczył się obcować z arystokracją, która później będzie odwiedzać jego gospodę. — Po prostu uprzedzamy, by nie zaskoczył was ich widok. Moglibyście się niepotrzebnie zaniepokoić. Jestem pewien, że Luca bez problemów pozbędzie się tych żołnierzy. — Mimo lekkiego tonu wciąż marszczył czoło. Większość mężczyzn dostaje szału, gdy opuszcza ich żona, a pan wielkiego rodu w takiej sytuacji mógł zareagować naprawdę ostro. Wędrowne widowisko wydawało się dla takiego rozsierdzonego męża-arystokraty szczególnie łatwym celem. — Niech się pani nie trapi, nikt nie wspomni o was nawet słowem. — Zerknąwszy na treserów, Petra dorzucił: — Zgadza się, Col?

Mężczyzna o zakrzywionym nosie potrząsnął głową, choć wzrok ciągle skupiał na przesuwanych w palcach jednej ręki kościach do gry. Col był duży i postawny, ale nie tak potężny jak siłacz Petra, który nagimi rękoma potrafił prostować podkowy.

— Wszyscy lubią od czasu do czasu napluć jakiemuś arystokracie na buty — mruknął jednooki, zerkając do kosza z rybami. Był niemal tak wysoki i barczysty jak Col, lecz skórę na twarzy miał twardą i bardzo pomarszczoną, zębów zaś nawet mniej niż Noal. Zerkając na Egeanin, mężczyzna schylił głowę. — Błagam o wybaczenie, pani — dodał. — Poza tym, w ten sposób zarobimy trochę, bo ostatnio nie najlepiej nam się wiedzie. Prawda, Col? Podobno ci Seanchanie wyłapią nas wszystkich i może powieszą... tak jak zrobili z przedstawicielami Ludu Morza. Albo każą nam oczyścić dla nich kanały i tamtą część portu.

Opiekunowie koni wykonywali wprawdzie w widowisku wszystkie niezbędne prace związane z oporządzaniem zwierząt: od czyszczenia pastwisk z gnoju oraz sprzątania klatek i boksów aż po stawianie i demontaż namiotu, tym niemniej na samą myśl o poleceniu przekopania zamulonego kanału w Rahad mężczyzna zadrżał, gdyż była to dla niego najwidoczniej perspektywa gorsza od zawiśnięcia na szubienicy.

— Wspomniałem coś o rozmowie z kimś? — zaprotestował Col, rozkładając ręce. — Pytałem tylko, jak długo mamy tu siedzieć, nic więcej. I spytałem, kiedy zobaczymy trochę obiecanych monet.

— Będziemy tu siedzieć tak długo, jak każę. — Nadzwyczajne, że Egeanin bez podnoszenia głosu i mimo typowego dla Seanchan cedzenia słów potrafiła przemawiać twardo, a polecenia wydawała tonem, który słuchaczom kojarzył się z odgłosem wysuwanego z pochwy ostrza. — Zobaczycie swoje pieniądze, kiedy dotrzemy do celu. Najwierniejsi otrzymają dodatkową premię, zamyślających zdradę zaś czeka zimny grób!

Col otoczył się szczelniej mocno połatanym płaszczem i szerzej otworzył oczy. Wyraźnie starał się wyglądać na oburzonego lub może niewinnego, ale prawdopodobnie myślał jedynie o tym, by Egeanin podeszła do niego bliżej, dzięki czemu mógłby jej skraść sakiewkę.

Mat zazgrzytał zębami. Przede wszystkim złoto, którym kobieta tak chętnie szafowała, należało do niego, nie do niej. Egeanin posiadała co nieco, lecz nawet w przybliżeniu nie tak dużo. Co ważniejsze, znów usiłowała przejąć kontrolę. O Światłości, gdyby nie on, nadal wszak tkwiłaby w Ebou Dar, starając się unikać Poszukujących... a może nawet wpadłaby już w ich łapy. Tak, tak, gdyby nie on, nigdy by też nie pomyślała o kryjówce tak blisko Ebou Dar, dzięki której jakże łatwo zmylić pościg. I bez wątpienia nie trafiłaby do widowiska Luki. Skąd jednak wzięli się tu żołnierze? Seanchanie, choćby podejrzewając obecność Tuon, wysłaliby stu ludzi albo i tysiąc. Jeśliby natomiast sądzili, że gdzieś niedaleko przebywa Aes Sedai... Nie, nie. Petra i Clarine nie wiedzieli przecież, że pomagają w ukryciu Aes Sedai, mogliby jednak wspomnieć o sul’dam i damane, co żołnierzom bez wątpienia dałoby do myślenia. Mat dotknął tkwiącego pod płaszczem medalionu z godłem lisiego łba. Nosił go i we śnie, i na jawie, licząc na to, że medalion w odpowiednim momencie go ostrzeże.

Nigdy nie brał pod uwagi ucieczki konno i to nie tylko dlatego, że Col i tuzin jemu podobnych powiadomiłoby w takim przypadku Seanchan, zanim jeszcze zniknąłby im z pola widzenia. Ludzie, których znał, nie żywili szczególnej animozji ani do niego, ani do Egeanin — nawet żonglujący mieczami Rumann czy związana z nim akrobatka imieniem Adria — jednak niektórym na pewno trudno było się oprzeć pokusie zarobienia dodatkowej garści złota. Na szczęście w chwili obecnej nie słyszał we własnej głowie żadnego ostrzegawczego łomotu. A w tym namiocie znajdowali się ludzie, których nie mógł zostawić.

— Jeśli nie przeszukują terenów, nie mamy się czym martwić — oświadczył stanowczo. — Ale dzięki za ostrzeżenie, Petra. Nigdy nie lubiłem być zaskakiwany.

Siłacz wykonał krótki gest, sugerujący, że nie zrobił niczego wielkiego, jednak Egeanin i Clarine spojrzały na Mata przerażone, jakby wcześniej kompletnie o jego osobie zapomniały. Nawet Col i jednooki gbur po słowach Cauthona zamrugali gwałtownie. Rozgniewany Mat zacisnął zęby, starając się znów nimi nie zgrzytać.

— Przejdę się może w pobliżu wozu Luki i rozejrzę wokół. Leilwin, ty i Noal odszukacie Olvera i zostaniecie z nim — dodał.

Wszyscy lubili tego chłopca, Mat wolałby mieć oboje z głowy, samotnie się wyprawić na zwiad i może co nieco podsłuchać. A w razie konieczności natychmiastowej ucieczki Egeanin i Noal mogliby pomóc wydostać się stąd także chłopcu. Oby Światłość do tego nie dopuściła! Nagła konieczność ucieczki stanowiłaby z pewnością nie lada katastrofę.

— No cóż, przypuszczam, że nikt nie żyje wiecznie — westchnął Noal, odbierając od jednookiego wędkę i kosz.

Ten stary diabeł, niech sczeźnie, potrafiłby rozbawić nawet umarłego! Marsowa mina Petry wyraźnie się jednak pogłębiła. Żonaci mężczyźni stale się czymś trapią. Między innymi dlatego Mat nie palił się do ożenku. Noal zniknął już za rogiem, jednooki zaś popatrzył tęsknie za rybami. Cauthon pomyślał, że i on nie ma chyba wszystkich klepek w porządku. I ten prawdopodobnie miał gdzieś żonę.

Mat naciągnął sobie czapkę niemal na oczy. Nadal nic mu w głowie nie grzechotało. Starał się nie myśleć, ile razy — mimo braku ostrzegawczego alarmu — cudem uniknął podcięcia gardła lub śmiertelnego ciosu w głowę. W przypadku prawdziwego niebezpieczeństwa na pewno otrzymałby ostrzeżenie. Na pewno i bez wątpienia!

Nie zrobił nawet trzech kroków ku wozowi Luki, gdy Egeanin podbiegła do niego i otoczyła go ramieniem w talii. Zatrzymał się w pół kroku, przypatrując jej się złowrogo. Egeanin opierała się jego rozkazom niczym złowiony pstrąg walczący z wędką, tym razem jednak chodziło o coś więcej niż o opór.

— Co twoim zdaniem robisz?! A jeśli ten seanchański oficer cię rozpozna? — Coś takiego wydawało się równie mało prawdopodobne jak pojawienie się w namiocie samej Tylin, Mat wszakże ze wszystkich sił starał się w tej chwili pozbyć Egeanin.

— Jak duże jest ryzyko, że znam tego człowieka? — zadrwiła. — Nie mam... — skrzywiła się na moment — ...nie miałam... wielu przyjaciół po tej stronie oceanu i ani jednego w Ebou Dar. — Dotknęła opadającego na piersi warkocza czarnej peruki. — Zresztą — dodała posępnie — w tym przebraniu nawet własna matka by mnie nie poznała.

Uprzytomnił sobie, że jeśli nie przestanie zaciskać zębów, w końcu je sobie połamie. Sprzeczka z Egeanin w tym miejscu i w tym momencie była bardziej niż bezużyteczna, jednak w umyśle Cauthona wciąż świeże pozostało spojrzenie, jakim ta kobieta obrzucała seanchańskich żołnierzy.

— Nie możesz patrzeć na ludzi z furią — ostrzegł ją. — Najlepiej w ogóle na nich nie patrz.

— Jestem poważną eboudarianką — obruszyła się wyzywającym tonem. — Umówmy się, że ty poprowadzisz całą rozmowę. — Najwyraźniej go przestrzegała.

O Światłości, te kobiety! Często utrudniają najnormalniejsze nawet sprawy, a Egeanin chyba zawsze i wobec wszystkiego się buntowała. Za chwilę Mat naprawdę połamie sobie zęby!

Za wejściem główna ulica widowiska wiła się wśród wozów przypominających te używane przez Druciarzy — wozy z dyszlami umieszczonymi przy siedzeniach woźniców tkwiły pod ścianami namiotu niczym spore domy na kółkach. Większość tych wozów pomalowano jaskrawo: na różne intensywne odcienie czerwieni, zieleni, żółci lub błękitu; płócienne budy również były barwne, niektóre pasiaste. Tu i ówdzie, często przy uliczkach, stały drewniane estrady, na których mogli występować mieszkańcy wozów, czyli członkowie widowiska. Kolorowy materiał zaczynał już wyglądać na nieco brudny. Szeroki trakt, liczący blisko trzydzieści stóp i ubity przez tysiące nóg twardo niczym droga, przecinał zajmowany przez widowisko obszar. Wiatr pędził jasnoszare wstęgi dymu wznoszącego się z cynowych kominów umieszczonych na dachach wozów lub plandekach namiotów. Większość mieszkańców wyszła teraz prawdopodobnie na śniadanie lub nadal leżała w łóżkach. Z reguły — którą Cauthon pochwalał — wstawali późno, a w tym chłodzie nikt nie miał ochoty jeść na dworze przy ognisku kucharza. Mat zobaczył więc tylko jedną osobę — Aludrę, która zawinąwszy nad łokcie rękawy ciemnozielonej sukienki, rozcierała coś, tłukąc tłuczkiem w brązowym moździerzu na stole rozłożonym przy jej intensywnie niebieskim wozie, tuż za rogiem, na jednej z węższych bocznych uliczek.

Skupiona na pracy, smukła Tarabonianka w ogóle nie dostrzegła Egeanin i Mata. On nie mógł jednak oderwać od niej wzroku. Z ciemnymi włosami splecionymi w sięgające talii cienkie, zdobione paciorkami warkocze, Aludra była prawdopodobnie najbardziej egzotycznym z dziwów Luki. Reklamował ją jako Iluminatorkę i w przeciwieństwie do wielu innych wykonawców i cudów naprawdę była tym, za kogo się podawała, choć sam Luca przypuszczalnie w to nie wierzył. Cauthon zastanowił się, co ucierała. I czy to, co ucierała, mogło nagle eksplodować? Obiecała mu ujawnić sekret fajerwerków, o ile Mat zdoła rozwiązać pewną łamigłówkę, niestety do tej pory mu się to nie udało. Miał jednak nadzieję, że w końcu zgadnie. Tak czy inaczej.

Egeanin dźgnęła go mocno palcem w żebra.

— Mamy udawać kochanków, czego nie przestajesz mi przypominać — warknęła. — Kto w to uwierzy, jeśli zobaczy, że z takim głodem gapisz się na inną kobietę?

Cauthon uśmiechnął się lubieżnie.

— Zawsze spoglądam na ładne kobiety. Nie zauważyłaś?

Egeanin poprawiła szal na głowie trochę gwałtowniej niż zwykle i wydała lekceważące chrząknięcie. Mat poczuł zadowolenie. Jej pruderyjność czasami się przydawała. Egeanin uciekała, by zachować życie, a jednak nadal pozostała w każdym calu Seanchanką i już wiedziała o nim więcej, niż pragnął. Nie ufał jej i nie chciał powierzać swoich sekretów. Nawet tych, których... jeszcze nie znał.

Wóz Luki stał w samym środku obozu widowiska, w najbardziej uprzywilejowanym miejscu, jak najdalej od zapachów ze zwierzęcych klatek i wbitych wzdłuż płóciennych ścian namiotu palików dla koni. Wóz był jeszcze bardziej jaskrawy niż pozostałe, czerwono-błękitny, błyszczał pięknie niczym polakierowany, a każda jego powierzchnia przyciągała spojrzenie malowanymi złotymi kometami i gwiazdami. Tuż pod linią dachu wyrysowano wszędzie srebrną farbką księżyc w poszczególnych fazach. Nawet cynowy komin pokryto czerwonymi i niebieskimi kręgami. Druciarze na widok tego wozu zarumieniliby się ze wstydu. Obok jednego jego boku stały sztywno przy koniach dwa szeregi seanchańskich żołnierzy w hełmach; każdy wojownik trzymał zdobioną zielonym chwostem lancę ustawioną pod identycznym kątem jak pozostałe. Jeden z mężczyzn dzierżył w dłoni wodze dodatkowego luzaka, pięknego, ciemnobrązowego wierzchowca o silnych pośladkach i świetnych kostkach. Błękitno-zielone zbroje żołnierzy wydawały się przy czarownym wozie Luki wręcz brudne.

Mat nie zdziwił się, widząc, że nie jego jednego interesują Seanchanie. Bayle Domon, w ciemnej wełnianej czapce przykrywającej jego ogoloną głowę, kucał na piętach, oparty plecami o koło oddalonego od żołnierzy o jakieś trzydzieści stóp zielonego wozu należącego do Petry i Clarine. Pod wozem leżały psy Clarine — zbieranina rozmaitych małych zwierząt, które spały stłoczone i przylepione do siebie. Potężny Illiańczyk udawał, że coś struga, jednak efektem jego pracy był tylko stosik wiórów piętrzący się przy jego stopach. Mat żałował, że mężczyzna nie zapuścił wąsów, które ukryłyby jego górną wargę; mógł też całkowicie ogolić brodę. Ktoś może skojarzyć Illiańczyka z Egeanin. Wysoki Blaeric Negina, który opierał się obok o wóz, dotrzymując prawdopodobnie Domonowi towarzystwa, nie zawahał się zgolić typowej dla Shienarian kępki włosów na czubku, dzięki czemu nie przyciągał uwagi Seanchan, choć tak samo często jak Egeanin dotykała peruki, przesuwał palcami po czarnym jeżyku na głowie. Może i on powinien włożyć czapkę.

W ciemnych płaszczach z postrzępionymi mankietami i mocno zużytych butach obaj mężczyźni mogliby uchodzić za tutejszych cyrkowców, na przykład treserów koni. Obserwowali Seanchan potajemnie i spod oka, choć Blaericowi udawanie przychodziło łatwiej, czego zresztą można się było spodziewać po Strażniku. Z pozoru maksimum uwagi poświęcał Domonowi, a tylko sporadycznie zerkał na żołnierzy, w dodatku najswobodniej, jak to jest możliwe. Z kolei jego towarzysz groźnie łypał na Seanchan, o ile nie obrzucał piorunującymi spojrzeniami kawałka drewna, który trzymał w dłoni, wydawał się więc dumać, jak zmienić kloc w ładną rzeźbę. Domon bez wątpienia za bardzo wziął sobie do serca pozycję so’jhin Egeanin.

Cauthon zastanawiał się akurat, w jaki sposób niewidziany przez żołnierzy ma się podkraść blisko wozu Luki i podsłuchać odbywającą się tam rozmowę, gdy drzwiczki z tyłu wozu nagle się otworzyły i po schodkach zszedł jasnowłosy Seanchanin. Kiedy jego stopy dotknęły ziemi, nasadził sobie na głowę hełm z rzadkim niebieskim pióropuszem. Za oficerem ukazał się Luca, spowity w oszałamiający szkarłat haftowany złotymi promienistymi słońcami. Idąc za Seanchaninem, kłaniał się wyszukanie i z rozmachem. Luca posiadał co najmniej dwa tuziny płaszczy, większość z nich była w odcieniach czerwieni, a jeden bardziej krzykliwy od drugiego. Dobrze, że miał największy wóz w widowisku, w przeciwnym razie nie pomieściłby wszystkich swoich strojów.

Ignorując Lucę, seanchański oficer zbliżył się do swojego wałacha, poprawił miecz i wykrzyczał rozkazy. Jego ludzie natychmiast dosiedli koni i ustawili się w kolumnie dwójek, które ruszyły powoli ku wyjściu. Luca znieruchomiał i przyglądał im się ze sztucznym uśmieszkiem na twarzy. Ilekroć któryś z konnych się odwracał, Luca od razu mu się kłaniał.

Mat pozostał z boku uliczki, robiąc z siebie głupka, który z otwartymi ustami śledzi cud w postaci seanchańskiej kawalerii. Niewielu wojów zresztą na niego zerkało i na pewno żaden go nie zapamięta. Któżby zwracał uwagę na wiejskiego kmiotka czy też zaprzątał sobie uwagę jego osobą.

Ku zaskoczeniu Cauthona Egeanin aż do odjazdu ostatniego jeźdźca wpatrywała się twardo w ziemię u swoich stóp, kurczowo zaciskając przy tym zawiązany pod brodą szal. Gdy w końcu uniosła głowę i zerknęła za żołnierzami, na moment wydęła wargi.

— Wydaje mi się, że znam tego chłopca — wycedziła cicho. — Wiozłam go do Palme na „Nieustraszonym”. Jego służący zmarł w połowie podróży i młodzieniec pomyślał, że mógłby użyć kogoś z mojej załogi. Musiałam go wyprowadzić z błędu. Obserwując zamieszanie, jakie wywołał, można by pomyśleć, że pochodzi z Krwi.

— Na krew i cholerne popioły — sapnął Mat. Iluż innych zdenerwowała w swoim życiu lub w taki sposób „wyprowadziła z błędu”? Znając Egeanin, prawdopodobnie dobrą setkę osób. A on pozwalał jej się kręcić wśród ludzi, chociaż całe jej przebranie składało się z peruki i nieco odmiennego od seanchańskich stroju! Setki?! Tysiące były bardziej prawdopodobne. Ta kobieta potrafiłaby zirytować nawet cegłę.

W każdym razie oficer już odjechał. Mat z wolna wypuścił powietrze. Naprawdę wciąż towarzyszyło mu szczęście. Czasami sądził, że jedynie dzięki swemu szczęściu nie rozpłakał się jak dziecko. Ruszył do Luki. Zamierzał się dowiedzieć, czego chcieli od niego żołnierze.

Domon i Blaeric dotarli do właściciela widowiska równie szybko jak Cauthon, podobnie Egeanin. Okrągła twarz Domona skrzywiła się z niesmakiem, gdy mężczyzna zobaczył, że Mat otacza ramieniem jego panią. Illiańczyk rozumiał konieczność symulacji — tak w każdym razie twierdził — jednak wyraźnie sądził, że ci dwoje nie powinni się dotykać. Cauthon cofnął rękę. Tutaj nie musiał niczego udawać, gdyż Luca znał prawdę. Egeanin jednakże była istotą przekorną, toteż — choć również zaczęła się od niego odsuwać — na widok spojrzenia Domona od razu objęła Mata mocniej w talii, czyniąc to zresztą bez mrugnięcia okiem. Domon nadal patrzył gniewnie, lecz teraz w ziemię. Mat uznał, że nawet Seanchan rozumie znacznie lepiej niż kobiety. Seanchan czy też — jak w tym wypadku — Illiańczyków.

— Konie — warknął Luca, niemal zanim Mat stanął przed nim. Swoim niezadowoleniem obejmował wszystkich, chociaż jego gniew jawnie skupiał się na Cauthonie. Choć niewiele wyższy, wyraźnie patrzył na Mata z góry. — Właśnie tego chcieli. Pokazałem oficerowi pismo zwalniające moje konie z loterii i podpisane przez samą Wysoką Lady Suroth, ale myślisz, że zrobiło ono na nim wrażenie? Nie miał dla niego najmniejszego znaczenia fakt, że uratowałem wysokiej rangi Seanchankę. — Kobieta nie była wysokiej rangi, a on wcale tak bardzo jej nie uratował, każąc jej podróżować jako artystce na etacie, jednak Luca zawsze przesadzał, gdy chodziło o jego korzyści. — Nie wiem zresztą, jak długo jeszcze to pismo utrzyma się w mocy. Seanchanie rozpaczliwie potrzebują koni. Każdego dnia mogą mi odebrać zwierzęta! — Jego twarz zarumieniła się, przybierając niemal odcień równie intensywny jak płaszcz mężczyzny. Luca pogroził Matowi palcem. — Będziesz odpowiedzialny, jeśli zabiorą mi konie! Jak ruszę bez nich w trasę? Odpowiedzże mi, jeśli potrafisz. Byłem gotowy wyruszać, natychmiast gdy zobaczyłem to szaleństwo w porcie, ty jednak mnie wtedy zatrzymałeś. Ciebie obarczę odpowiedzialnością, jeśli zechcą uciąć mi głowę! Mogłem być teraz sto mil stąd, gdybyś nie przyjechał w środku nocy i nie wciągnął mnie w swoje zwariowane plany! Nie zarabiam tu ani pensa! Od trzech dni widownia zawodzi, a zwierzęta muszę karmić co dzień! A właściwie co pół dnia! Powinienem odejść stąd przed miesiącem! Albo dawniej! Tak, wówczas trzeba było stąd wiać!

Luca zaczął bełkotać, a Cauthon o mało się nie roześmiał. Konie. Więc chodziło tylko o konie! Poza tym stwierdzenie, że ciężko obciążone wozy widowiska potrafiłyby przejechać sto mil w pięć dni, było równie śmieszne jak wóz Luki. W dodatku, Luca może odjechałby miesiąc czy dwa temu, lecz chciał opróżnić do ostatniego miedziaka kieszenie zarówno eboudarian, jak i seanchańskich zdobywców. Mat rzeczywiście wciągnął go do swojego planu sześć nocy temu, przyszło mu to wszakże z identyczną łatwością jak wstawanie z łóżka.

Nie roześmiał się jednak, lecz otoczył właściciela widowiska ramieniem. Luca był próżny jak paw i niewyobrażalnie chciwy, po co jednak wzmagać jego gniew?

— Sądzisz, przyjacielu, że jeśli odjedziesz dziś w nocy, nie wzbudzisz niczyich podejrzeń? Seanchanie przeszukaliby twoje wozy, zanim byś ujechał ligę. Można by powiedzieć, że cię przed nimi uratowałem. — Luca popatrzył na niego groźnie. Niektórzy widzą jedynie czubek własnego nosa. — Tak czy owak, możesz się przestać martwić. Kiedy tylko Thom wróci z miasta, możemy od razu wyruszyć i przejechać tyle mil, ile zechcesz.

Luca podskoczył tak nagle, że zaniepokojony Mat aż się cofnął, jednak mężczyzna kręcił się jedynie przez chwilę w kółko i rechotał. Domon wytrzeszczył na niego oczy; nawet Blaeric się zagapił. Luca zachowywał się czasem jak skończony głupiec.

Ledwie zresztą zaczął swój taniec, Egeanin odciągnęła Mata na bok.

— Wyruszamy natychmiast, gdy wróci Merrilin? — spytała. — Wydałam wszak rozkazy, by nikt się nie oddalał od terenu widowiska! — Obrzucała piorunującymi spojrzeniami to jego, to Lucę, a oczy jej płonęły, równocześnie uosabiając lodowatą furię. — Oczekuję, że będziecie przestrzegać moich poleceń!

Właściciel widowiska zatrzymał się nagle i przypatrywał się kobiecie z ukosa, po czym złożył jej ukłon tak nieoczekiwany i tak wymyślny, że aż mu zawirował płaszcz. Na pewno zawirowały wszystkie hafty na płaszczu! Ten dziwaczny osobnik najwyraźniej myślał, że potrafi sobie radzić z kobietami.

— Ty wydajesz rozkazy, moja słodka lady, a ja skaczę i od razu je wypełniam. — Wyprostował się do pionu i przepraszająco wzruszył ramionami. — Tyle że to pan Cauthon posiada złoto, więc się obawiam, że posłuszny będę przede wszystkim jego poleceniom.

Pełen złotych monet kufer Mata wystarczył, by przekonać Lucę. Mat był ta’veren i fakt ten może również mu pomagał, lecz za odpowiednią kupkę złota Valan Luca wziąłby udział nawet w porwaniu Czarnego.

Egeanin zaczerpnęła wielki haust powietrza, gotowa nawymyślać właścicielowi widowiska, na szczęście ten odwrócił się do niej tyłem i wbiegł po schodkach prowadzących do jego wozu.

— Latelle! Latelle! — krzyczał. — Trzeba zaraz wszystkich pobudzić! Nareszcie wyruszamy! Czekamy jedynie na powrót Merrilina! Chwała niech będzie Światłości!

Chwilę później zjawił się ponownie, zbiegając po krótkich schodkach i ciągnąc za sobą żonę, która pospiesznie otaczała się czarnym aksamitnym płaszczem obszytym lśniącymi błyskotkami. Ta kobieta o surowym obliczu zmarszczyła nos na widok Cauthona, jakby źle pachniał, Egeanin zaś posłała spojrzenie, po którym tresowane przez nią niedźwiedzie przypuszczalnie wspinały się na drzewa. Latelle nie lubiła kobiet uciekających od mężów, nawet jeśli w tym przypadku znała prawdę. Szczęśliwym trafem, najwyraźniej z jakiegoś powodu czciła Lucę, a złoto lubiła niemal równie mocno jak on. Właściciel widowiska pobiegł już do najbliższego wozu i zaczął walić w drzwi, a Latelle szybko poszła w jego ślady i zastukała w kolejny.

Nie czekając na nikogo, Cauthon ruszył w dół jednej z bocznych uliczek. Będąca bardziej alejką, w porównaniu z główną ulicą, droga wiła się wśród wozów i namiotów tego samego rodzaju; wszystkie zamknięto z powodu panującego na dworze zimna, z metalowych kominów zaś dobywał się dym. Tutaj nie stały żadne estrady dla wykonawców, natomiast między wozami wisiały sznury do suszenia prania, a tu i ówdzie leżały na ziemi drewniane zabawki. Przy tej alejce wyłącznie się mieszkało, a jej wąskość miała zapewne odstraszyć osoby postronne.

Mat szedł szybko mimo bólu biodra — który podczas ruchu zwykle stopniowo mijał — nie uszedł jednak nawet dziesięciu kroków, kiedy zrównali się z nim Egeanin i Domon. Blaeric zniknął, prawdopodobnie pobiegł przekazać Aes Sedai, że nadal są bezpieczne i że w końcu mogą się zbierać do odejścia. Siostry, przebrane za przerażone służące, zamartwiające się, że mąż ich pani je złapie i ukarze, nie ruszały się ze swojego wozu. W dodatku jadać musiały wraz z sul’dam. Tak polecił im Mat. Dzięki temu mogły się przypatrywać sul’dam, które jawnie starały się trzymać z dala od Aes Sedai. Tak czy owak, teraz Cauthon ucieszył się, iż Blaeric wybrał się do wozu sióstr zamiast niego. Od momentu ucieczki z miasta jedna lub druga Aes Sedai wzywała Mata nawet cztery czy pięć razy dziennie. Za każdym razem zjawiał się w ich wozie — rzadko udawało mu się tego uniknąć — spotkań z nimi nie uważał wszakże za mile spędzone chwile.

Tym razem Egeanin go nie objęła. Szła obok niego, sadząc wielkie kroki i wpatrując się prosto przed siebie, co nie przeszkadzało jej raz po raz poprawiać peruki. Domon sunął za nimi, stawiając niedźwiedzie kroki i mrucząc coś pod nosem z ciężkim illiańskim akcentem. Wełniana czapka podkreślała fakt, że zarost mężczyzny kończy się w połowie ucha, powyżej zaś miał jedynie krótkiego jeżyka. Domon wyglądał z tego powodu na nieco... niedokończonego.

— Dwaj kapitanowie na jednym statku bez dwóch zdań doprowadzą statek do katastrofy — wycedziła Egeanin z przesadną powolnością. Wyrozumiały uśmiech wydawał się ranić jej twarz.

— Nie jesteśmy na statku — odparował Mat.

— Wszędzie jest taka sama zasada, Cauthon! Jesteś farmerem. Wiem, że dobry z ciebie człowiek i nieźle sobie radzisz w tych trudnych momentach. — Zerknęła przez ramię na Domona. To on połączył ją z Matem, gdy już zaczęła się obawiać, że będzie musiała kogoś nająć. — Jednak ta sytuacja wymaga rozsądku i wielkiego doświadczenia. Pływamy na niebezpiecznych wodach, a ty nie masz pojęcia o dowodzeniu.

— Mam większe pojęcie, niż sądzisz — odciął się cierpko. Mógłby przedstawić jej listę bitew, w których zdawało mu się, że dowodził, ale o większości z nich słyszeli jedynie historycy i to prawdopodobnie nie wszyscy. Zresztą i tak nikt by mu nie uwierzył. Sam Mat również nie dałby wiary, gdyby ktoś opowiedział mu tę historię jako swoją. — Ty i Domon nie powinniście się przypadkiem przygotować do drogi? Chyba nie chcesz tu czegoś zostawić.

Całe jej mienie leżało już w wozie, który Egeanin i Mat dzielili z Domonem (układ ten nie był zbyt wygodny), jednak Cauthon przyśpieszył kroku, mając nadzieję, że kobieta pojmie aluzję. Poza tym, widział już przed sobą cel.

Jasnoniebieski namiot, wtłoczony między dwa wozy: jadowicie żółty i szmaragdowozielony, był tak mały, że mieścił zaledwie trzy składane łóżka, dostarczał wszakże schronienia wszystkim, których Mat wyprowadził z Ebou Dar, choć oczywiście zarówno ich uratowanie, jak i przechowanie, wymagało wręczenia sowitej łapówki. Wynajął namiot, który przeznaczył mu właściciel, w dodatku za cenę pięknego pokoju w dobrym zajeździe. Teraz przed namiotem siedział na ziemi po turecku Juilin, ciemny, nabity mężczyzna o krótkich, czarnych włosach oraz Olver, chłopiec chudy (choć już nie tak chudy jak podczas jego i Mata pierwszego spotkania), lecz niski jak na dziesięć lat, do których się przyznawał. Obaj byli bez płaszczy mimo wiatru i grali w Węże i Lisy na planszy, którą ojciec chłopca przed śmiercią wyrysował dla niego na kawałku czerwonej szmatki. Olver rzucił kostką, policzył starannie kropki, po czym zastanowił się nad potencjalnym ruchem wzdłuż pajęczyny czarnych linii i strzał. Taireniański łowca złodziei zwracał mniejszą uwagę na grę, a na widok Mata usiadł prosto.

Nagle z tyłu namiotu zjawił się Noal, sapiąc ciężko jak po biegu. Juilin podniósł na niego zaskoczony wzrok, a Cauthon zmarszczył brwi. Kazał staremu przyjść od razu tutaj. Gdzie zabawił po drodze? Noal spojrzał na niego wyczekująco, nie z poczuciem winy czy zakłopotaniem; wydawał się po prostu chętny wysłuchać, co Mat ma do powiedzenia.

— Wiecie o Seanchanach? — spytał Juilin, zwracając uwagę także na Cauthona.

Jakiś cień poruszył się wewnątrz namiotu tuż za frontowymi klapami i po chwili wysunęła się spomiędzy nich ciemnowłosa kobieca głowa. Kobieta siedziała na końcu jednego z łóżek, owinięta starym szarym płaszczem. Teraz pochyliła się do przodu i położyła dłoń na ramieniu Juilina, na Mata zaś zerknęła ostrożnie. Thera była ładna, jeśli lubi się kobiece usta o niemal zawsze wydętych wargach. Juilin najwidoczniej bardzo takie usta lubił, tak przynamniej Cauthon wnosił z uspokajającego sposobu, w jaki mężczyzna się uśmiechnął i poklepał Therę po ręce. Pełne nazwisko i tytuł kobiety brzmiały Amathera Aelfdene Casmir Lounault, Panarch Tarabonu i dysponowała ona władzą niemal równą królowej. W każdym razie kiedyś. Juilin wiedział o tym, podobnie Thom, jednak Mata postanowił o tym poinformować, dopiero gdy znaleźli się na terenach widowiska. Cauthon przypuszczał jednak, że fakt ten nie ma szczególnego znaczenia. Kobieta reagowała prędzej na imię Thera niż na Amatherę, nie wysuwała żadnych żądań, chciała tylko przebywać z Juilinem, a ryzyko, że ktoś ją tu rozpozna, nie wydawało się zbyt duże. Tak czy inaczej, Mat miał nadzieję, że Thera czuje do Juilina coś więcej niż tylko wdzięczność za ratunek, ponieważ mężczyzna na pewno mocno się w niej zadurzył. A któż śmie twierdzić, że zdetronizowana panarch nie może się zakochać w łowcy złodziei? Dziwniejsze rzeczy już się zdarzały, chociaż Cauthon nie potrafił oczywiście wymienić ich ot tak, od ręki.

— Chcieli tylko zobaczyć pismo zwalniające konie Luki z loterii — oświadczył, a Juilin kiwnął głową. Wyraźnie, choć lekko się odprężył.

— Nawet nie policzyli palików ani koni. — W piśmie wpisana była dokładna liczba koni, które Luce pozwolono trzymać. Seanchanie czasem hojnie szafowali uprzejmościami, jednak wobec obecnej potrzeby koni wierzchowych i zaprzęgowych niechętnie wręczali pozwolenia na handel tymi zwierzętami. — W najlepszym wypadku wzięliby zapasowe. W najgorszym zaś... — Łowca złodziei wzruszył ramionami. Kolejna wesoła duszyczka.

Westchnąwszy, Thera niespodziewanie otoczyła się szczelniej płaszczem i wycofała do wnętrza namiotu. Juilin spojrzał gdzieś za Mata, jego wzrok stwardniał i Tairenianin wyglądał teraz niemal na srogiego Strażnika. Egeanin wyraźnie nie pojęła, o co chodzi i bezmyślnie wytrzeszczyła oczy na namiot. Domon stał obok niej ze złożonymi rękoma, cmokając w zadumie lub z powodu narzuconej mu cierpliwości.

— Spakuj swój namiot, Sandarze — poleciła Egeanin. — Całe widowisko wyrusza natychmiast po powrocie Merrilina. — Zacisnęła szczęki i obrzuciła Mata prawie nienawistnym spojrzeniem. Prawie. — Dopilnuj swojej... kobiety... żeby nie sprawiła nam kłopotów. — Ostatnio Thera była służącą, da’covale, własnością Wysokiej Lady Suroth, której Juilin ją wykradł. Egeanin uważała kradzież da’covale za przestępstwo niemal równe uwolnieniu damane.

— Mogę jechać na Wietrze? — krzyknął Olver, zrywając się na równe nogi. — Mogę, Mat? Mogę, Leilwin?

Egeanin uśmiechnęła się do niego. Cauthon uprzytomnił sobie, że chyba nigdy jeszcze nie widział jej uśmiechu, nawet do Domona.

— Jeszcze nie — odparł chłopcu. Pozwoli mu dopiero, kiedy znajdą się wystarczająco daleko od Ebou Dar, gdzie nikt nie zapamięta siwego wierzchowca z dzieckiem na grzbiecie. — Może za kilka dni. Juilin, przekażesz innym? Blaeric już wie, więc powiadomi siostry.

Juilin nie tracił czasu, jedynie zajrzał do namiotu, by uspokoić Therę. Najwyraźniej często ją trzeba było uspokajać. Kiedy mężczyzna wyszedł w ciemnym taireniańskim płaszczu, który powoli zaczynał wyglądać na znoszony, kazał Olverowi odłożyć grę i do swojego powrotu pomóc Therze w pakowaniu, po czym włożył na głowę stożkowy, czerwony kapelusz z płaskim denkiem i odszedł, wzruszając ramionami pod płaszczem. Nigdy właściwie nie patrzył na Egeanin. Kobieta uważała go za złodzieja, co stanowiło wielką obrazę dla łowcy złodziei, a i Tairenianin za nią nie przepadał.

Mat chciał wypytać Noala, gdzie był, jednak zanim zdążył się odezwać, starzec rzucił się zwinnie za Juilinem, wołając przez ramię, że poinformuje tutejszych o planowanym odjeździe. No cóż, dwie osoby szybciej przekażą nowinę niż jedna — Vanin i czterech ocalałych Czerwonorękich dzieliło zatłoczony namiot na jednym końcu terenu widowiska, sam Noal zaś mieszkał wraz z Thomem i dwoma służącymi, Lopinem i Nerimem, na przeciwnym krańcu — a pytanie mogło poczekać. Stary spóźnił się przypuszczalnie, bo odkładał gdzieś swoje cenne ryby. W każdym razie odpytanie go nagle wydało się Cauthonowi nieważne.

Tu i ówdzie ludzie zaczęli krzyczeć na treserów, każąc im zaprzęgać konie, inni wrzeszczeli co sił w płucach, pragnąc się dowiedzieć, co się właściwie dzieje. Coraz głośniejszy rwetes wypełniał obóz. Adria, smukła w zielonej, kwiecistej szacie, przybiegła boso i zniknęła w żółtym wozie, w którym mieszkała czwórka akrobatek. Ktoś w zielonym wozie ryknął ochryple, że artyści próbują spać. Przebiegła obok nich garstka dzieci wykonawców widowiska i kilkoro dorosłych. Olver podniósł na nich oczy znad składanej gry. Plansza stanowiła jego najcenniejsze mienie i gdyby nie ona, na pewno pobiegłby za gromadką. Minie wszakże trochę czasu, zanim widowisko przygotuje się do podróży, jednak nie z powodu opóźnienia Mat jęknął. Usłyszał właśnie ponownie w swojej głowie grzechot cholernych kości.

3

Wachlarz kolorów

Cauthon nie wiedział, czy przeklinać, czy płakać. Skoro żołnierze odeszli, a Ebou Dar za moment zostanie daleko za nimi, nie widział powodu do niepokoju, z drugiej strony wiedział, że przyczyny owego ostrzegawczego grzechotu kości w jego głowie zazwyczaj wyjaśniały się dopiero wtedy, gdy było już niemal zbyt późno na ratunek. Do zdarzenia, przed którym przestrzegały, mogło dość dopiero za wiele dni lub zaledwie za parę godzin, a Mat nigdy przed czasem nie potrafił go sobie nawet wyobrazić. Miał jedynie pewność, że coś ważnego bądź strasznego się zdarzy, on zaś nie może tego uniknąć. Czasami, jak tej nocy przy bramie, nie rozumiał, dlaczego kości grzechoczą, nawet potem, kiedy w jego głowie już zapanował spokój. W jakimś sensie nie chciał tego spokoju, gdyż — choć łomot denerwował go i skręcał jego ciało niczym dotkniętego świerzbem kozła — grzechotanie oddalało nieuchronny incydent. Jednakże oczywiście w końcu ustawało. Zawsze, prędzej czy później, ustawało.

— W porządku, Mat? — spytał Olver. — Ci Seanchanie nie mogą nas złapać. — Miało to być burkliwe stwierdzenie, lecz drugiemu zdaniu w głosie chłopca towarzyszyła pytająca nutka.

Nagle Cauthon zrozumiał, że od jakiegoś czasu wpatruje się przed siebie. Egeanin z roztargnieniem i bezmyślnie przebierała palcami w peruce, jawnie bocząc się na niego i gniewając za to, że ją ignoruje. Domon pogrążył się w zadumie. Najwyraźniej nie zdecydował jeszcze, czy stanąć po stronie Egeanin, a z pewnością nie chciał robić sobie wroga z Mata. Nawet Thera zerkała na niego z wejścia do namiotu, choć zwykle starała się schodzić Egeanin z oczu. Cauthon nie mógł im niczego wyjaśnić. Tylko człowiek z sieczką zamiast mózgu uwierzyłby, że dostaje przestrogi od niewidocznych, chociaż głośno hałasujących kości. Albo może człowiek napiętnowany przez Moc. Lub przez Czarnego. Mat nie obawiał się, że ktoś może go o coś takiego podejrzewać. Może noc przy bramie w kółko się powtarzała. Nie, tego sekretu nie potrafił nikomu ujawnić. Gdyby go zresztą ujawnił, i tak nic by mu to nie dało.

— Nigdy nas nie złapią, Olverze, ani ciebie, ani mnie. — Zmierzwił chłopcu włosy, a dziesięciolatek odwzajemnił się wielkim uśmiechem, sugerującym łatwy powrót zaufania. — Nie złapią nas, póki trzymamy oczy szeroko otwarte i bacznie się rozglądamy wokół. Pamiętaj, że zawsze można znaleźć drogę wyjścia, jeśli odpowiednio się koncentrujesz, jeżeli zaś się nie skupisz, możesz się potknąć nawet o własne stopy.

Olver poważnie pokiwał głową, jednak przygana Mata odnosiła się raczej do innych towarzyszy podróży. A może do niego samego. O Światłości, nie mogli być chyba czujniejsi. Wszyscy z wyjątkiem chłopca, który uważał ich ucieczkę za wspaniałą przygodę, przed opuszczeniem miasta prawie wychodzili ze skóry.

— Idź pomóc Therze, tak jak ci kazał Juilin — dodał Mat. Ostry poryw wiatru szarpnął jego płaszczem, przyprawiając mężczyznę o drżenie. — I ubierzże się, przecież jest zimno — rzucił, gdy chłopiec wsuwał się obok Thery do namiotu.

Dochodzące ze środka szelesty i skrobanie szybko uprzytomniły Matowi, że Olver, w płaszczu czy bez płaszcza, zabrał się do pracy, jednak Thera wciąż kucała w wejściu do namiotu, wpatrując się w Cauthona. Wszyscy szczególnie troszczyli się o bezpieczeństwo chłopca. Skoro tylko Olver zniknął, Egeanin zbliżyła się do Mata z rękoma na biodrach. Mat cicho zaklął pod nosem.

— Teraz wyjaśnimy sobie wszelkie kwestie, Cauthon — oświadczyła twardo kobieta. — Tak, teraz. Nie pozwolę, żebyś odwoływał moje rozkazy i rujnował w ten sposób naszą podróż!

— Nie ma tu nic do wyjaśniania — odparł. — Nigdy nie byłem najętym przez ciebie pomocnikiem i powinnaś o tym pamiętać.

Jej rysy jeszcze bardziej stwardniały, jawnie wskazując, że Egeanin bynajmniej się z nim w tej kwestii nie zgadza. Ta kobieta była równie agresywna jak żółw jaszczurowaty, ale musiał przecież istnieć jakiś sposób, by Mat mógł oderwać od swojej nogi głodne szczęki stworzenia. Niech sczeźnie, jeśli chciał pozostać sam z kośćmi grzechoczącymi w jego głowie, a jednak wolał już słuchać ich łomotu niż odbywać sprzeczkę z Egeanin.

— Przed odjazdem zamierzam się spotkać z Tuon — oznajmił, wypowiadając te słowa, zanim zdążył się zastanowić. Zrozumiał, że od dawna chodził mu ten pomysł po głowie, powoli tężejąc, aż ujawnił się w postaci jasnego zdania.

Na odgłos rzuconego przez Mata imienia cała krew spłynęła z policzków jego rozmówczyni. Cauthon usłyszał też pisk Thery, która natychmiast odgarnęła klapy namiotu i skryła się w środku. Dawna panarch, będąc własnością Lady Suroth, przyswoiła sobie mnóstwo typowych dla Seanchan reakcji i przejęła sporo ich tabu. Egeanin jednakże nie dała się zastraszyć.

— Po co? — spytała ostro, a następnie dodała prędko głosem równocześnie niespokojnym i wściekłym: — Nie wolno ci jej tak nazywać. Musisz jej okazywać szacunek. — Dziwnym trafem jej głos z każdym zdaniem twardniał jeszcze bardziej.

Cauthon uśmiechnął się, lecz Egeanin najwidoczniej nie dostrzegała żartu. Szacunek? Niewiele respektu dostrzegał we wpychaniu knebla w czyjeś usta i zawijaniu ciała tej osoby w dywan. I niczego nie zmieni nazwanie tej istoty Wysoką Lady Tuon czy jeszcze inaczej. Egeanin wolała oczywiście mówić o uwolnieniu damane niż o Tuon. Gdyby mogła udawać, że do porwania nigdy nie doszło, na pewno skorzystałaby z okazji. Zresztą próbowała. O Światłości, ta kobieta usiłowała ignorować przeszłe zdarzenia! Potrafiła wypchnąć z umysłu także wszelkie inne popełnione zbrodnie.

— Ponieważ chcę z nią rozmawiać — odrzekł. A dlaczego niby nie? Musiał pomówić z Tuon, prędzej czy później.

Ludzie zaczęli już przemierzać pospiesznie wąską uliczkę, jedni w górę, drudzy w dół. Większość mężczyzn była na wpół ubrana, koszule wysuwały im się ze spodni, kobiety nadal miały na głowach nocne chusty; niektórzy prowadzili konie, inni — o ile Mat dobrze widział — chyba tylko kręcili się po terenie. Muskularny chłopiec, niewiele wyższy od Olvera, wykonywał kilka przerzutów przez biodro, jeśli tylko znajdował dość miejsca w tłumie; może ćwiczył, może się popisywał. Ospały osobnik z intensywnie zielonego wozu wciąż się nie pojawiał. Wielkie Wędrowne Widowisko Luki nigdzie nie wyruszy jeszcze przez dobre kilka godzin. Mieli sporo czasu.

— Możesz pójść ze mną — zaproponował tonem najniewinniejszym z możliwych. Och, powinien się najpierw zastanowić.

Słysząc propozycję, Egeanin zastygła, a jej twarz w niektórych miejscach pobladła, w innych poczerwieniała.

— Okaż jej stosowny szacunek — wychrypiała w końcu kobieta. Szarpała obiema rękoma zawiązany pod brodą szal, jakby usiłowała wcisnąć jeszcze głębiej na głowę i tak ściśle przylegającą czarną perukę. — Chodź, Bayle. Chcę się upewnić, że moje rzeczy są odpowiednio ładowane.

Domon zawahał się, lecz Egeanin już się obróciła i, nie oglądając się za siebie, ruszyła spiesznie w tłum. Mat przyjrzał się z uwagą mężczyźnie. Miał niewyraźne niegdysiejsze wspomnienia rejsu na pokładzie rzecznego statku Domona, tyle że nawet określenie tych wspomnień słowem „niewyraźny” było nieco na wyrost. Thom przyjaźnił się z Domonem, co stanowiło punkt na korzyść Illiańczyka, jednak Bayle był obrońcą Egeanin, gotowym wspierać ją we wszystkim, łącznie z niechęcią do Juilina, toteż Cauthon ufał mu nie bardziej niż jej. Czyli, ma się rozumieć, nie za bardzo. Egeanin i Domon trzymali się własnych celów i właściwie ich nie interesowało, czy Mat Cauthon przeżyje tę wyprawę. Wątpił, czy ten mężczyzna obdarza go większym zaufaniem, jednak tak naprawdę żaden z nich nie miał w tym momencie wyboru.

— Los mnie nie rozpieszcza — szepnął Illiańczyk, drapiąc się po krótkich włoskach rosnących nad jego lewym uchem. — Cokolwiek planujesz, uważaj. Jest moim zdaniem twardsza, niż sądzisz.

— Egeanin? — spytał Mat z niedowierzaniem. Prędko rozejrzał się wokół, sprawdzając, czy ktoś w alei nie słyszał imienia, które mu się wymknęło. Jedynie nieliczne przechodzące osoby w ogóle zerkały na niego i Domona, nikt też nie spojrzał powtórnie. Nie jeden Luca palił się do opuszczenia miasta, w którym przychodziło na widowisko coraz mniej gości, a wszyscy świeżo w pamięci mieli błyskawice rozpalające niebo nad pogrążonym w nocy portem. Gdyby Luca ich nie przekonał do pozostania, pewnie uciekliby tej pierwszej nocy, pozbawiając Mata kryjówki. A Luca był przekonujący dzięki obiecanemu przez Cauthona złotu. — Wiem, że jest twardsza niż stare buty, Domonie, jednak stare buty niewiele mnie obchodzą. Nie płyniemy żadnym cholernym statkiem, nie pozwolę jej na przejęcie kontroli i zrujnowanie wszystkich naszych planów.

Domon skrzywił się, jakby miał do czynienia z człowiekiem niespełna rozumu.

— Mówię o dziewczynie. Sądzisz, że potrafiłbyś zachować taki spokój, gdyby cię wyniesiono w nocy w dywanie? Cokolwiek planujesz, uważaj, gdy gadasz głupoty o małżeństwie albo będziesz się miał z pyszna.

— Tylko żartowałem — odrzekł cicho Mat. — Ile razy mam to powtarzać? Przez moment byłem zaskoczony. — Tak, na pewno był przez chwilę wytrącony z równowagi. Gdyby na jego miejscu znajdował się jakiś cholerny trollok, nawet jego wytrąciłaby z równowagi informacja, kim jest Tuon.

Domon chrząknął nieufnie. No cóż, nie była to najlepsza z wymyślonych przez Mata historyjek. A jednak poza Domonem wszyscy, którym ją opowiadał, szczerze w nią wierzyli. Tak przynajmniej zdawało się Cauthonowi. Może Egeanin na samą myśl o Tuon język stawał kołkiem, jednak na pewno miałaby sporo do powiedzenia, gdyby sądziła, że Mat mówi poważnie. Prawdopodobnie wbiłaby mu nawet nóż w pierś.

Illiańczyk potrząsnął głową, zerkając w kierunku, w którym poszła Egeanin.

— Od tej pory staraj się bardziej panować nad słowami. Egea... To znaczy Leilwin... niemal dostaje szału, ilekroć przypomni sobie twoje oświadczenie. Słyszałem, jak mamrotała coś pod nosem i mogę się założyć, że nawet dziewczyna, o której mówimy, nie przyjęłaby tego lżej. Zażartowałeś sobie z niej i przez ciebie mogą nas wszystkich skrócić o... — Wyraziście przesunął sobie palcem po gardle i krótko kiwnął głową za przepychającą się przez tłum Egeanin.

Obserwując, jak Domon odchodzi, Mat potrząsnął głową. Tuon twarda? To prawda, że dziewczyna była Córką Dziewięciu Księżyców i zalazła mu za skórę już w Pałacu Tarasin, kiedy uważał ją za zwykłą zarozumiałą, seanchańską arystokratkę, która pojawia się w miejscach, gdzie jej zupełnie nie oczekiwał. I tyle. Twarda? Wyglądała jak lalka wykonana z kruchej, czarnej porcelany. Jak bardzo mogła być twarda?

A jednak postanowił, że będzie się starał jej nie prowokować.

Wiedział, że nie powinien powtarzać tego, co Bayle nazwał „głupotami”, jednak prawda była taka, iż rzeczywiście zamierzał poślubić Tuon. Na tę myśl westchnął. Czuł, że to się zdarzy, że było to jak proroctwo. I może w jakimś sensie było. Tyle że Mat nie mógł sobie wyobrazić, jak mogłoby dojść do takiego małżeństwa. Na pierwszy rzut oka nie wydawało się ono możliwe, a Cauthon nie będzie płakał, jeśli się takie okaże. Wiedział jednak, że nie powinien na to liczyć. Dlaczego stale trafiały mu się przeklęte kobiety, które wyciągały na niego nóż lub atakowały w inny sposób? Uważał, że to nie w porządku.

Zamierzał pójść prosto do wozu, w którym Setalle Anan — twarda karczmarka, przy której kamień wydawał się miękki — pilnowała Tuon i Selucii. Rozpieszczona arystokratka i jej służąca nie sprawiały żadnych kłopotów, szczególnie że na zewnątrz dyżur pełnili Czerwonoręcy. Nie sprawiały ich przynajmniej do tej pory, w przeciwnym razie Mat na pewno by o tym usłyszał. Wbrew jego zamiarowi wszakże, nogi poniosły go na kręte uliczki przecinające tereny widowiska. Krzątanina wypełniała je wszystkie, zarówno te szerokie, jak i te najwęższe. Cauthona mijali mężczyźni prowadzący konie, które zbyt długo nie ćwiczone co rusz podskakiwały i płoszyły się. Inni składali namioty i pakowali wozy towarowe lub wyciągali owinięte w płótno tobołki, okute mosiądzem kufry, beczki i wszelakiej wielkości pojemniki z wozów mieszkalnych, które stały tu od miesięcy, częściowo tylko rozładowane, aby w każdej chwili można było w miarę szybko wyruszyć w drogę. Do wozów dołączano końskie zaprzęgi. Nieprzerwanie panował hałas: konie rżały, kobiety krzyczały na dzieci, dzieci płakały za zagubionymi zabawkami lub darły się w niebogłosy z powodu ogólnego rwetesu i nerwowości, mężczyźni głośno pytali, kto pożyczył ich uprząż bądź takie czy inne narzędzie. Jednego z treserów otaczała grupka akrobatek: szczupłych, lecz umięśnionych kobiet, które występowały na linach zawieszonych na wysokich słupkach. Wszystkie machały rękoma i krzyczały z całych sił; żadna nie słuchała drugiej. Mat zatrzymał się na chwilę, usiłując zrozumieć, o co się sprzeczają, w końcu jednak zrezygnował, uznał bowiem, że prawdopodobnie same nie są tego pewne. Dwóch mężczyzn bez płaszczy walczyło i tarzało się po ziemi na oczach prawdopodobnej „przyczyny” bijatyki — ładnej, smukłej szwaczki imieniem Jameine — na szczęście w tym momencie zjawił się Petra i rozdzielił ich, zanim Cauthon zdążył się choćby zastanowić, który z nich ma większe szanse.

Mat nie bał się zobaczyć ponownie Tuon. Oczywiście, że nie! Trzymał się od niej z dala, odkąd umieścił ją w tym wozie, dając jej czas na urządzenie się i uspokojenie. I tyle. No tak, ale... Domon nazwał ją uosobieniem spokoju i miał rację. Porwana w środku nocy, zabrana w burzę przez ludzi, którzy z łatwością i w każdej chwili mogli jej podciąć gardło, patrząc jej przy tym w oczy, z czego zdawała sobie sprawę... A jak dotąd wydawała się najspokojniejsza z całej grupy. O Światłości, była tak opanowana, jakby sama zaplanowała własne porwanie! Na ten pomysł już wcześniej poczuł osobliwe swędzenie między łopatkami, a i teraz odniósł wrażenie, że ktoś kłuje go w tym miejscu nożem. I wyimaginowane kości znów zagrzechotały mu w czaszce.

„Ta kobieta raczej nie zaproponuje mi tu i teraz wymiany przysiąg” — pomyślał z chichotem, który nawet dla niego zabrzmiał wymuszenie. Tym niemniej nie istniał żaden pod słońcem powód do lęku. Mat był po prostu ostrożny, nie przestraszony.

Na rozległym terenie widowiska można by pobudować sporą wioskę, niemniej jednak przestrzeń okazała się nie dość duża dla ociągającego się Cauthona. Z tego też względu szybko, o wiele za szybko, stanął przed pomalowanym na jasno-purpurowo, pozbawionym okien wozem otoczonym przez zwieńczone płóciennymi budami wozy towarowe oraz paliki dla koni wbite na najbardziej południowym krańcu. Łajna dziś rano nie wywieziono, toteż fetor był silny. Wiatr przyniósł tutaj także intensywne zapachy z najbliższych klatek ze zwierzętami: piżmowy odór dużych kotów, niedźwiedzi i Światłość jedna wie, czego jeszcze. Za wozami towarowymi i szeregami koni część ściany namiotu opadała i zaczynała drżeć, gdyż mężczyźni poluźniali linki przymocowane do słupków. Słońce, częściowo obecnie schowane za ciemnymi chmurami, przemierzyło już połowę drogi do południowego szczytu — a może nawet wyżej, choć pora była jeszcze stosunkowo wczesna.

Harnan i Metwyn, dwaj Czerwonoręcy, zdążyli przywiązać pierwszą parę koni do dyszla purpurowego wozu i niemal skończyli z drugą parą. Żołnierze ci, dobrze wyszkoleni w Legionie Czerwonej Ręki, będą w pełni gotowi wyruszać, podczas gdy artyści widowiska nadal się będą zastanawiać, w jaką stronę ustawić konie. Mat nauczył przedstawicieli Legionu szybkiego reagowania w potrzebie. Sam wlókł się powoli, jakby brnął w błocie.

Pierwszy dostrzegł go Harnan, mężczyzna z głupim tatuażem w postaci jastrzębia na policzku. Mocując postronek, dowódca roty o wydatnych szczękach wymienił spojrzenia z Metwynem, Cairhienianinem o chłopięcej twarzy, którego wygląd zaprzeczał zarówno wiekowi, jak i jego słabości do burd w tawernach. Obaj nie wyglądali na zaskoczonych.

— Wszystko idzie gładko? Chcę wyruszyć w odpowiednim czasie. — Zacierając ręce z zimna, Cauthon niespokojnie przypatrzył się purpurowemu wozowi. Powinien przynieść Tuon prezent, biżuterię lub kwiaty. Któryś z tych przedmiotów działał na większość kobiet.

— Całkiem gładko, mój panie — odparł Harnan roztropnie. — Żadnych krzyków, wrzasków czy płaczu. — Zerknął na wóz, jakby sam sobie nie wierzył.

— Spokój mi pasuje — powiedział Metwyn, przywiązując jedne z cugli do pierścienia w chomącie. — Gdy kobieta zaczyna krzyczeć, można zrobić tylko jedno: odejść, o ile cenisz swoją skórę. A tych nawet nie możemy wysadzić gdzieś na pobocze. — Tym niemniej również zerknął na wóz i z niedowierzaniem potrząsnął głową.

Mat nie miał tu w istocie nic do roboty, mógł jedynie wejść do środka. Wszedł więc. Przywołał na twarz uśmiech i w dwóch krokach pokonał niskie, malowane drewniane schodki na tyłach wozu. Nie czuł strachu, co najwyżej lekkie zdenerwowanie.

Mimo braku okien w wozie było bardzo jasno, gdyż paliły się tu cztery lampy z odblaśnicami. Olej w lampach był świeży, w każdym razie Mat nie poczuł smrodu jełczenia. Chociaż wziąwszy pod uwagę panujący na zewnątrz fetor, nie miał pewności. Następnym razem będzie musiał znaleźć lepsze miejsce postojowe dla wozu Tuon. Mały, ceglany piecyk z żelaznymi drzwiami i żelazną płytą do gotowania dodawał pomieszczeniu ciepła, szczególnie w porównaniu z dworem. Wóz nie był duży, więc niemal każdy wolny cal ściany zastawiono szafkami, obwieszono półkami bądź zajmowały go kołki, na których wisiała odzież, ręczniki i inne rzeczy, stolik zaś zwisał na sznurach z sufitu. Trzy kobiety ledwie się mieściły w wozie.

Te trzy nie mogłyby się chyba bardziej od siebie różnić. Pani Anan — kobieta majestatyczna, o włosach dotkniętych siwizną — siedziała na jednym z dwóch wąskich łóżek wbudowanych w ścianę i, pozornie skupiona na tamborku, zupełnie nie wyglądała na strażniczkę. W uszach miała duże złote koła, zaś jej małżeński nóż z rękojeścią wysadzaną czerwonymi i białymi kamieniami wisiał na dopasowanym srebrnym naszyjniku przylegającym do skóry w wąskim, przepastnym dekolcie eboudariańskiej sukienki, której jeden bok podszyto, by ujawniał żółtą halkę pod spodem. Setalle Anan nosiła też zgodnie ze zwyczajem Ebou Dar schowany za pasem drugi nóż o długim, zakrzywionym ostrzu. Nie zgodziła się na żadne przebranie, co zresztą nie wydawało się konieczne. Nikt nie miał powodów, by ją ścigać, a znalezienie ubrań dla wszystkich innych osób i tak stanowiło wystarczająco duży problem. Selucia, ładna kobieta o kremowej skórze, siedziała ze skrzyżowanymi nogami na podłodze między łóżkami, z ciemnym szalem przykrywającym wygoloną głowę i ponurym wyrazem twarzy, chociaż zazwyczaj prezentowała się tak dostojnie, że pani Anan wyglądała przy niej niemal na trzpiotkę. Selucia miała oczy równie niebieskie jak Egeanin i podobnie przenikliwe, a z powodu utraty włosów zamieszanie zrobiła nawet większe niż tamta. Nie spodobała jej się także granatowa, eboudariańska suknia, którą dostała. Twierdziła, że głęboki dekolt jest nieprzyzwoity, jednak strój ten ukrył ją tak skutecznie jak maska. Niewielu zresztą mężczyzn, którzy choć w przelocie dostrzegli imponującą pierś Selucii, mogło skupić się dłużej na jej twarzy. Mat chętnie sam ucieszyłby oko tym widokiem przez chwilę czy dwie, tyle że na jedynym stołku w wozie siedziała Tuon z oprawną w skórę, otwartą książką na kolanach, toteż nie potrafił patrzeć na nikogo innego. Jego potencjalna żona. O Światłości!

Tuon była nieduża — nie tylko niska, lecz szczupła prawie jak chłopiec — i w luźnej sukni z brązowej wełny, nabytej od jednej z artystek, wydawała się dzieckiem odzianym w ubranie starszej siostry. Nie była kobietą w typie, jaki Mat lubił, szczególnie z tym zaledwie kilkudniowym czarnym jeżykiem na głowie. Jeśli się wszakże przymknęło oko na nieszczęsną „fryzurę”, Tuon nie sposób było nie nazwać ładną, o ile komuś odpowiadała sercowata twarz, pełne wargi i oczy w postaci dużych ciemnych płynnych sadzawek — uosobienia spokoju. Ten idealny spokój o mało nie wytrącił zresztą Mata z równowagi. Nawet Aes Sedai nie zachowałaby pogody ducha w takich okolicznościach. A cholerne, grzechoczące w jego głowie kości w niczym mu nie pomagały.

— Setalle o wszystkim mnie informuje — oświadczyła chłodnym tonem, wolno cedząc słowa, gdy Cauthon zamknął za sobą drzwi. Zaczął rozróżniać niuanse seanchańskiego akcentu. Przy Tuon wymowa Egeanin brzmiała, jakby kobieta mówiła z ustami pełnymi jakiejś papki, jednak wszyscy Seanchanie wypowiadali się powoli i niewyraźnie. — Opowiedziała mi historię, którą rozgadałeś o mnie, Zabawko. — Jeszcze w Pałacu Tarasin Tuon uparła się, by go tak nazywać. Wtedy o to nie dbał. No cóż, w każdym razie nie tak bardzo jak teraz.

— Mam na imię Mat — zaczął. Nie wiedział, skąd się wzięła w jej dłoni ceramiczna filiżanka, zdołał wszakże paść na podłogę na tyle szybko, że naczynie roztrzaskało się o drzwi zamiast o jego głowę.

— Czy ja jestem służącą, Zabawko? — Jeśli wcześniej ton Tuon był chłodny, teraz stał się lodowaty, niczym gruby zimowy lód. Ledwie podniosła głos, ale był on obecnie też twardy jak lód. Jej mina przyprawiłaby o zawroty głowy nawet sędziego wymierzającego najwyższy wymiar kary. — Służąca złodziejka? — Książka zsunęła jej się z kolan, kiedy dziewczyna wstała i schyliła się po biały nocnik z przykrywką. — Niewierna służąca?!

— Będziemy tego potrzebowały — powiedziała Selucia z szacunkiem, zabierając baniaste naczynie z rąk Tuon. Ustawiła nocnik ostrożnie z boku, po czym kucnęła przy jej stopach, niemal gotowa rzucić się na Mata. Może dla osoby postronnej wyglądała śmiesznie, lecz na pewno nie dla Cauthona.

Pani Anan sięgnęła w górę i z półki nad głową zdjęła inną filiżankę, którą wręczyła Tuon.

— Mamy ich dużo — mruknęła.

Mat posłał jej oburzone spojrzenie, dostrzegł jednak, że jej leszczynowe oczy migoczą wesoło. Kobieta była rozbawiona! A przecież miała pilnować tych dwóch!

Ktoś głucho zastukał w drzwi.

— Potrzebujesz pomocy? — zawołał przepojonym niepewnością głosem Harnan. Cauthon zastanowił się, kogo dowódca roty pyta.

— Nad wszystkim panujemy — odkrzyknęła Setalle, spokojnie wbijając igłę w rozciągnięty na tamborku materiał. Można by pomyśleć, że ta robótka jest dla niej najważniejsza. — Kontynuujcie swoją pracę. Nie guzdrajcie się. — Nie była eboudarianką, lecz bez wątpienia przyswoiła sobie zachowanie tutejszych kobiet.

Po chwili na zewnątrz dał się słyszeć głuchy odgłos schodzących po schodkach i oddalających się od wozu butów. Najwyraźniej Harnan również zbyt długo przebywał już w Ebou Dar.

Tuon obracała w dłoniach nową filiżankę, jakby przypatrywała się wymalowanym na naczyniu kwiatom, a jej usta wykrzywiły się w uśmiechu tak nikłym, że Mat nie miał całkowitej pewności, czy przypadkiem go sobie nie wyobraził. Była więcej niż ładna, gdy się uśmiechała, jednak obecny wyraz twarzy sugerował, że dziewczyna wie o rzeczach, z których Cauthon nawet nie zdaje sobie sprawy. Poczuł, że wybuchnie, jeśli Tuon nie zmieni tej miny.

— Nie będę znana jako służąca, Zabawko.

— Nazywam się Mat, nie... tak, jak powiedziałaś — oświadczył, wstając i ostrożnie badając sobie biodro. Ku jego zaskoczeniu, nie bolało go bardziej mimo kontaktu z deskami podłogowymi. Tuon uniosła w zdziwieniu brwi i zważyła w jednej ręce filiżankę. — Mógłbym po prostu powiadomić artystów widowiska, że porwałem Córkę Dziewięciu Księżyców — dodał tonem rozdrażnienia.

— Wysoka Lady Tuon chłopką! — stwierdziła Selucia rzeczowo. — Chłopką skrytą pod woalem!

„Pod woalem?” — zastanowił się Mat. Tuon rzeczywiście w pałacu nosiła woal, od tej pory jednakże ani razu go nie założyła.

Mała kobietka wykonała sugerujący łaskawość gest — niczym zezwalająca na coś królowa.

— To nie jest ważne, Selucio. Ten człowiek jest jeszcze ciemny i my musimy mu uświadomić kilka kwestii. Zmienisz tę historię na inną, Zabawko. Nie będę udawać służącej.

— Za późno, by coś zmieniać — odburknął Cauthon, nie spuszczając oka z filiżanki. Ręce Tuon wyglądały krucho, szczególnie z obciętymi paznokciami, jednak mężczyzna pamiętał, jakie są szybkie. — Nikt ci nie każe pełnić roli służącej.

Luca i jego żona znali prawdę, trzeba było wszakże znaleźć jakiś powód, tłumaczący pozostałym, dlaczego Mat trzyma Tuon i Selucię zamknięte w wozie i strzeżone. Doskonałą wymówką wydawało się nazwanie ich parą dziewczyn służebnych, które miały zostać odprawione za kradzież, ale wiedziały o ucieczce ich pani z kochankiem. W każdym razie Mat uznał tę historyjkę za doskonałą. Natomiast artystom pasowała do romansu. Kiedy Cauthon opowiadał ją Luce, Egeanin o mało nie połknęła własnego języka. Może podejrzewała straszliwą reakcję Tuon. O Światłości, jak bardzo Mat pragnął, by grzechoczące mu w głowie kości zatrzymały się! Jak ma człowiek myśleć, gdy przeszkadza mu coś takiego?!

— Nie mogłem cię zostawić bez wywołania alarmu — ciągnął cierpliwie. Była to w zasadzie prawda. — Wiem, że pani Anan ci to wyjaśniła. — Znów sobie przypomniał, że z nerwów nazwał Tuon swoją przyszłą żoną... Pewnie uznała go za kompletnie stukniętego! Tak czy owak, wolał nie podnosić ponownie tego tematu. Jeśli i Tuon pominie go milczeniem, tym lepiej. — Wiem, że ci już wszystko powiedziała — podkreślił — i obiecuję, że nikt cię tu nie skrzywdzi. Nie porwaliśmy cię dla okupu, chcieliśmy jedynie zachować własne głowy na karkach. Kiedy wymyślę sposób bezpiecznego odesłania cię do domu całą i zdrową, natychmiast to zrobię. Przyrzekam! Do tej pory zaś postaram ci się zapewnić wszelkie wygody. Tyle że musisz mieszkać z innymi.

Duże, ciemne oczy dziewczyny ciskały gorące błyskawice w jego stronę, jednak Tuon odezwała się ze spokojem:

— Zobaczymy, ile warte są twoje obietnice, Zabawko.

Kucająca u jej stóp Selucia syknęła niczym oblany wrzątkiem kot i zaczęła powoli obracać głowę, jakby zamierzała się sprzeciwić, jednak jej młoda pani poruszyła lewą ręką, a niebieskooka służąca zarumieniła się i pozostała milcząca. Przedstawiciele Krwi używali w kontaktach ze służbą wyższej rangi szczególnych gestów. Mat żałował, że nie rozumie przesyłanych sygnałów.

— Odpowiedz mi na pytanie, Tuon — polecił.

Zdało mu się, że słyszy z ust Setalle mruknięcie: „Głupiec”.

Selucia zacisnęła szczęki, jej pani zaś przybrała groźną minę. Cauthon uważał wszakże, że skoro Tuon nazywa go „Zabawką”, okazałby się tchórzem, gdyby zwracał się do niej inaczej niż po imieniu.

— Ile masz lat? — spytał. Słyszał, że dziewczyna jest od niego młodsza zaledwie kilka wiosen, jednak w tej workowatej sukni naprawdę wyglądała jak dziecko.

Ku jego zaskoczeniu ta niebezpieczna iskra wybuchła płomieniem. Nie powinien jej prowokować, powinien dać jej spokój. Tuon wyprostowała ramiona i wstała. Wątpił, czy mierzyła choćby pięć stóp bez butów, a jednak wyglądała majestatycznie.

— Czternasty rok, odkąd nadano mi prawdziwe imię, przypada za pięć miesięcy — odrzekła głosem, który z pewnością nie sposób było nazwać zimnym. Wręcz przeciwnie, wydawał się tak gorący, że mógłby ogrzać wóz lepiej niż piec. Na moment Mata ogarnął promyczek nadziei, niestety dziewczyna nie skończyła. — Ale ty pytasz, kiedy się urodziłam. W tym roku mija więc od tego dnia dwadzieścia lat. Zadowolonyś, Zabawko? Bałeś się, że porwałeś... dziecko? — ostatnie słowo niemal wysyczała.

Cauthon zamachał przed sobą rękoma, szaleńczo zaprzeczając jej sugestii. Gdy kobieta zaczyna na mężczyznę syczeć niczym imbryk, rozumny osobnik powinien szybko znaleźć sposób ostudzenia jej. Tuon trzymała filiżankę tak mocno, że widać było wszystkie ścięgna na grzbiecie dziecięcej rączki. Mat nie chciał ryzykować bólu biodra, gdyby znów musiał się rzucić na podłogę. W dodatku nie był pewien, jak dotkliwie chciała go zranić, rzucając w niego za pierwszym razem. Pamiętał wszak, że była szybka.

— Chciałem po prostu wiedzieć. I tyle — rzekł pospiesznie. — Byłem ciekawy, więc spytałem. Sam nie jestem wiele starszy. — Dwadzieścia lat. A miał nadzieję, że jeszcze przez trzy, cztery lata będzie zbyt młoda na zamążpójście. Mile widziane wydawało się Cauthonowi wszystko, co odsuwało dzień jego ożenku.

Tuon przyglądała mu się podejrzliwie, pochyliwszy głowę, w końcu rzuciła filiżankę lekko na łóżko obok pani Anan i znowu siadła na stołku, wygładzając obszerne, wełniane spódnice, niczym warstwy jedwabnej sukni. Wciąż jednak z uwagą patrzyła spod długich rzęs na Mata.

— Gdzie jest twój sygnet? — spytała.

Bezwiednie dotknął kciukiem palca lewej ręki, gdzie zwykle tkwił wydłużony pierścień.

— Nie noszę go przez cały czas.

Zwłaszcza odkąd wszyscy w Pałacu Tarasin dowiedzieli się o istnieniu tej błyskotki. Zresztą na tle szorstkiego stroju obiboka przedmiot przyciągałby zbyt wiele ludzkich spojrzeń. Poza tym sygnet, choć wyraźnie wykonany na czyjeś zamówienie, był jedynie pokazem sztuki jubilerskiej. Dziwne, jakże zauważalnie lżejsza wydawała mu się bez niego dłoń. Wręcz zbyt lekka. Niesamowite, że Tuon także go zauważyła. Ale właściwie dlaczego nie? O Światłości, te grzechoczące kości sprawiały, że Mat płoszył się na byle cień i podskakiwał na zwykłe westchnienie. Choć może — myśl była krępująca — wszystko to działo się z powodu Tuon.

Zrobił krok w stronę pustego łóżka, zamierzając na nim usiąść, jednak Selucia — z szybkością, której mogliby jej pozazdrościć wszyscy tutejsi akrobaci — rzuciła się w tym samym kierunku i wyciągnęła na łóżku, podpierając ręką głowę. Podczas tego skoku przekrzywił jej się na moment szal, lecz szybko go poprawiła. Przez cały czas gapiła się na niego dumnie i lodowato niczym królowa. Mat spojrzał na drugie łóżko, lecz pani Anan położyła haft i wygładziła rozłożyste spódnice, dając mężczyźnie do zrozumienia, że nie zamierza się z nim dzielić miejscem. Bodajby sczezła, ta kobieta zachowywała się, jakby chroniła przed nim Tuon! Kobiety chyba zawsze się konsolidowały z sobą, stając przeciwko mężczyźnie. No cóż, Cauthon zdołał do tej pory powstrzymać Egeanin przed przejęciem kontroli, więc nie zamierzał dać się tyranizować ani Setalle Anan, ani służącej o pełnej piersi, ani potężnej Wysokiej Lady, która jest dodatkowo Córką cholernych Dziewięciu Księżyców! Och, musiał tylko przesunąć z drogi jedną z nich i znaleźć sobie miejsce, na którym mógłby usiąść.

Oparłszy się o niewielką komódkę stojącą przy łóżku nadal zajmowanym przez panią Anan, Mat spróbował się zastanowić, co powiedzieć. Rozmowy z kobietami nigdy nie sprawiały mu kłopotów, ale ostatnio własny umysł wydawał mu się przeraźliwie ogłuszony grzechotem toczących się w nim wyobrażonych kości. Wszystkie trzy kobiety posyłały Cauthonowi niechętne i przepełnione dezaprobatą spojrzenia — na pewno chciały się go pozbyć — toteż... uśmiechnął się do nich. Wszak wiele znanych mu kobiet uważało jego uśmiech za ujmujący!

Tuon wydała długie gniewne sapnięcie, które bynajmniej nie potwierdziło tej teorii.

— Pamiętasz oblicze Jastrzębiego Skrzydła, Zabawko? — spytała.

Pani Anan zamrugała w zdumieniu, a Selucia usiadła prosto na łóżku, zmarszczyła czoło i zapatrzyła się na niego. Na niego! Dlaczego marszczyła czoło, patrząc na niego?! Nie przestawała mu się także przyglądać Tuon, złożywszy ręce na podołku. Ta dziewczyna była równie chłodna i opanowana jak Mądre w Niedzielę.

Matowi uśmiech zamarł na twarzy. O Światłości, co ta dziewczyna wie? Skąd mogła cokolwiek wiedzieć?

Leżał pod płonącym słońcem, trzymając się obiema rękoma za bok, starając się powstrzymać uchodzące z niego życie i dumając, czy warto dalej żyć. Aldeshar przestał już istnieć. Jakiś cień przesłonił na moment słońce, a później kucnął tuż obok niego wysoki mężczyzna w zbroi, z hełmem wciśniętym pod pachę i o ciemnych, głęboko osadzonych oczach nad haczykowatym nosem.

— Dobrze walczyłeś przeciwko mnie, Culainie, i dziś, i w dniach przeszłych — powiedział ten pamiętny głos. — Będziesz żył ze mną w pokoju?

Roześmiał się wydającemu ostatnie tchnienie Arturowi Jastrzębie Skrzydło w twarz.

Mat nienawidził wspomnień związanych z umieraniem. Jego umysł zresztą dręczyło również kilkanaście innych starożytnych wspomnień, które należały teraz do niego. Już przed rozpoczęciem wojen Artur Paendrag był człowiekiem trudnym we współpracy.

Wziąwszy głęboki wdech, przez chwilę starannie dobierał słowa. Pora nie była odpowiednia na bluzganie w Dawnej Mowie.

— Oczywiście, że nie! — skłamał. Kobiety łatwo się rozprawiały z mężczyzną, który nie potrafił przekonująco kłamać. — O Światłości, Jastrzębie Skrzydło umarł wszak tysiąc lat temu! Co to za pytanie?

Tuon otworzyła powoli usta i przez sekundę Cauthon był pewien, że dziewczyna mu coś buntowniczo odburknie.

— Głupie pytanie, Zabawko — przyznała jednak w końcu. — Nie wiem, skąd mi coś takiego przyszło do głowy.

Usztywniające mu ramiona napięcie opadło i Mat nieco się odprężył. Oczywiście! Był ta’veren, toteż ludzie w jego otoczeniu robili rzeczy i mówili słowa, które nie zdarzały im się nigdzie indziej. Rozmaite nonsensy znajdowały zatem usprawiedliwienie. Tym niemniej tego typu stwierdzenia bywały niewygodne, szczególnie gdy były bliskie prawdy.

— Nazywam się Mat. Mat Cauthon — powiedział, choć wcale nie musiał nic mówić.

— Nie umiem ci powiedzieć, Zabawko, jak postąpię po powrocie do Ebou Dar. Jeszcze nie zdecydowałam. Może zrobię z ciebie da’covale. Nie jesteś dość dobry na podczaszego, istnieje wszakże możliwość, że zechcę cię do tej roli. Tak czy inaczej, poczyniłeś wobec mnie pewne obietnice, toteż i ja mam ochotę ci coś przyrzec. Póki będziesz dotrzymywał swoich obietnic, zobowiązuję się, że nie ucieknę, w żaden sposób cię nie zdradzę ani nie doprowadzę do tarć między twoimi zwolennikami. Sądzę, że wymieniłam wszystkie ewentualności.

Tym razem pani Anan zagapiła się na nią, a Selucia wydała gardłowy dźwięk, Tuon wszakże jawnie zignorowała obie. Patrzyła tylko na Cauthona wyczekująco, domagając się odpowiedzi.

Mat również mimowolnie wydał gardłowy dźwięk. Nie jęknięcie, po prostu dźwięk. Twarz Tuon pozostała równie gładka jak sroga maska z ciemnego szkła. Jej spokój wzbudzał w nim wściekłość i przyprawiał go o szaleństwo! Jednocześnie Cauthon pomyślał, że ta dziewczyna jest chyba obłąkana, skoro uważa, że on uwierzy w jej obietnicę. No, chyba że o to jej chodziło. Może potrafiła kłamać lepiej od niego, lepiej niż jemu kiedykolwiek się uda. Znów ogarnęło go straszliwie przeczucie, że Tuon wie więcej niż on. Myśl ta była oczywiście absurdalna, lecz nie potrafił się jej pozbyć. Przełknął grudę w gardle. Twardą grudę.

— No cóż, doceniam twoją obietnicę — odrzekł, starając się zyskać na czasie — ale co z Selucią? — Zyskiwał na czasie, ale do czego zużyje ten czas? I tak nie mógł się skupić, gdy w czaszce grzechotały mu wyobrażone kości do gry.

— Selucia zrobi to, co jej każę, Zabawko — odparła dziewczyna niecierpliwie.

Niebieskooka służąca wyprostowała się i zagapiła na Mata. Wydawała się oburzona, że wątpił w słowa jej pani. Jak na służącą potrafiła wyglądać niezwykle dziko, jeśli tylko chciała.

Cauthon nie wiedział, co powiedzieć czy zrobić. Bezwiednie splunął na dłoń, po czym wyciągnął ją do Tuon, jak gdyby zamierzał przypieczętować umowę na zakup konia.

— Twoje zwyczaje są... prymitywne — oceniła Tuon oschle, tym niemniej również splunęła sobie na rękę i uściskała mu dłoń. — W ten sposób podpisaliśmy nasz traktat. Czyli że zawarliśmy porozumienie. Co znaczy napis na twojej włóczni, Zabawko?

Tym razem Mat jęknął, ponieważ dziewczyna przeczytała inskrypcję w Dawnej Mowie na jego ashandarei. W takiej sytuacji nawet cholerny kamień by zajęczał. W dodatku gdy dotknął ręki Tuon, kości w jego głowie znieruchomiały. O Światłości, co się stało?

Znów ktoś zastukał kłykciami w drzwi. Cauthon był tak zdenerwowany, że bezwiednie się obrócił i spuścił z rękawa nóż w dłoń, gotów rzucić się na tego, kto wejdzie.

— Stań za mną — warknął.

Drzwi się otworzyły i do środka zajrzał Thom. Nie zrzucił kaptura płaszcza z głowy, z czego Mat wywnioskował, że na dworze pada. Skupiony na Tuon i grzechoczących kościach, przeoczył odgłosy deszczu uderzającego w dach wozu.

— Mam nadzieję, że w niczym nie przeszkodziłem? — spytał Thom, gładząc długie, białe wąsy.

Mata paliła twarz. Setalle zamarła nad haftem z niebieską nicią nawleczoną na grubą igłę, a jej brwi uniosły się tak wysoko, jakby próbowały wyskoczyć kobiecie przez czubek głowy. Siedząca w napięciu na krawędzi drugiego łóżka Selucia z wielkim zainteresowaniem obserwowała, jak Cauthon wsuwa na powrót nóż w rękaw. Dotąd Mat nie podejrzewał, że Selucia należy do kobiet, które lubią niebezpiecznych mężczyzn. Sam wolał takich kobiet unikać, gdyż w jakiś sposób potrafiły one skłonić mężczyzn do ponoszenia jeszcze większego ryzyka. Oparł się pokusie spojrzenia za siebie, na Tuon, która prawdopodobnie gapiła się na niego, jak na kogoś, kto wydziwia niczym Luca. Fakt, że nie chciał się ożenić, nie dawał przyszłej żonie prawa do nazwania go głupcem.

— Co odkryłeś, Thom? — spytał obcesowo. Coś musiało się zdarzyć, w przeciwnym razie kości nadal by mu dokuczały. Na tę myśl stanęły mu na karku wszystkie włoski. Kości już po raz drugi zatrzymały się w obecności Tuon. A właściwie po raz trzeci, jeśli liczyć incydent przy bramie wiodącej z Ebou Dar. Trzy cholerne zdarzenia, wszystkie związane z tą dziewczyną.

Nieznacznie kulejąc, białowłosy mężczyzna wszedł głębiej, po czym odrzucił kaptur i zamknął za sobą drzwi. Kuśtykał z powodu starej rany, a nie kłopotów w mieście. Wysoki i szczupły, o twardej skórze, przenikliwych, niebieskich oczach i śnieżnobiałych wąsach, które zwisały mu aż pod podbródek, Thom wydawał się przyciągać ludzką uwagę, gdziekolwiek szedł, potrafił jednakże ukryć się przed wzrokiem innych, zaś jego ciemnobrązowa kurtka i płaszcz z brązowej wełny sugerowały mężczyznę, który chce wydać trochę pieniędzy, choć nie ma ich zbyt wiele.

— Ulice pełne są pogłosek o niej — oświadczył, kiwając głową ku Tuon. — Nic się wszakże nie mówi o jej zniknięciu. Postawiłem po drinku kilku seanchańskim oficerom i dowiedziałem się, że w ich opinii dziewczyna jest bezpieczna w Pałacu Tarasin albo wyprawiła się gdzieś na inspekcję. Moim zdaniem żaden z moich rozmówców niczego nie udawał. Oni nie mają pojęcia o porwaniu, Mat.

— Oczekiwałeś publicznych komunikatów, Zabawko? — spytała Tuon z niedowierzaniem w głosie. — Zresztą może Suroth się zastanawia, czy nie odebrać sobie ze wstydu życia. W dodatku spodziewasz się, że rozpowszechni ona taki zły omen dla Powrotu?

A więc Egeanin miała rację. To wciąż wydawało się niemożliwe, a w porównaniu ze znieruchomieniem kości także niezbyt ważne. Co zatem się zdarzyło? Potrząsnął ręką Tuon, nic więcej. Wymienili uścisk dłoni i zawarli ugodę. Mat zamierzał dotrzymać swojej części umowy... lecz co mówiły mu kości? Że dziewczyna dotrzyma swojej części paktu? Albo... że nie dotrzyma? Z tego, co wiedział, seanchańskie arystokratki miały w zwyczaju wychodzić za mąż za... Co Tuon powiedziała? Czym chciała go uczynić? Podczaszym? Może panie wielkich rodów w Seanchan stale poślubiały swoich podczaszych?

— Mam więcej informacji, Mat — powiedział Thom, przypatrując się Tuon w zadumie i z lekkim zaskoczeniem. Cauthonowi przyszło do głowy, że dziewczyna nie zmartwiła się zbytnio na myśl, że Suroth mogłaby się zabić. Może jednak była tak twarda, jak uważał Domon. Co te cholerne kości usiłowały mu powiedzieć?! Na pewno coś istotnego. Jednak gdy Thom wypowiedział kolejne zdania, Mat przestał myśleć zarówno o potencjalnej odporności Tuon, jak i o grzechoczących kościach. — Tylin nie żyje. Trzymają tę informację w tajemnicy z obawy przed zamieszkami, ale pewien oficer ze Straży Pałacowej, młody porucznik, który nie mógł utrzymać swojej brandy w dłoni, powiedział mi, że jednego dnia zamierzają odprawić jej pogrzeb i koronować Beslana.

— Jak to? — spytał Mat.

Tylin była od niego starsza, ale nie aż tyle! Koronacja Beslana! O Światłości! Jak Beslan poradzi sobie z tym wszystkim, skoro nienawidził Seanchan? Właśnie on wymyślił plan podpalenia zapasów na Drodze do Zatoki. Wywołałby w ten sposób powstanie, gdyby Cauthon go nie przekonał, że skończy się ono jedynie rzezią i bynajmniej nie rzezią Seanchan.

Thom zawahał się, gładząc wąsy kciukiem. W końcu westchnął.

— Znaleziono ją w komnacie sypialnianej rano po naszym odejściu, Mat. Nadal miała związane ręce i nogi. A jej głowę... Jej głowę odcięto.

Cauthon nie zdawał sobie sprawy z tego, że kolana się pod nim ugięły, póki nie usiadł ciężko na podłodze. W głowie mu brzęczało. Niemal słyszał jej głos. „Utną ci głowę, prosiaczku, jeśli nie zachowasz ostrożności, a mnie się to wcale nie spodoba”. Setalle pochyliła się przed siebie na wąskim łóżku i ze współczuciem przycisnęła dłoń do policzka.

— Poszukiwaczki Wiatru? — spytał głucho. Nie musiał mówić nic więcej.

— Według słów porucznika Seanchanie postanowili obwinić Aes Sedai. Ponieważ Tylin złożyła seanchańskie przysięgi. To właśnie obwieszczą podczas czynności pogrzebowych.

— Tylin umiera tej samej nocy, w której uciekają Poszukiwaczki Wiatru, a Seanchanie obwiniają o jej zabicie Aes Sedai? — Nie potrafił uwierzyć, że Tylin nie żyje. „Przygotuję dla ciebie kolację, kaczorku”. — To nie ma sensu, Thom.

Thom zawahał się, marszcząc brwi, jakby przez chwilę rozważał słowa Cauthona.

— Może była to zbrodnia polityczna, Mat, przynajmniej częściowo, wierzę jednak, że naprawdę tak sądzą. Ten porucznik twierdził, że w ich opinii Poszukiwaczki Wiatru uciekały zbyt zdecydowanie, ażeby się z jakiegokolwiek powodu zatrzymywać lub zbaczać z obranej drogi, a najłatwiejsza droga wyjścia wiedzie wszak obok zagród damane, które znajdują się daleko od apartamentów Tylin.

Cauthon chrząknął. Był przekonany, że stało się inaczej. Zresztą, cokolwiek się zdarzyło, i tak nic nie mógł na to poradzić.

— Marath’damane miały powód do zamordowania Tylin — oświadczyła nagle Selucia. — Na pewno się obawiały, że Tylin stanie się przykładem dla innych. Jaki powód miałyby damane, o których mówisz? Żadnego. Ręka sprawiedliwości żąda motywów i dowodów, nawet dla damane i da’covale. — Mat miał wrażenie, że Selucia czyta te słowa z jakiejś księgi. A kątem oka stale popatrywała przy tym na Tuon.

Cauthon zerknął przez ramię, lecz jeśli dziewczyna pokazała gestem, co służąca ma mówić, zdążyła już skończyć, gdyż jej ręce znów spoczywały na podołku. Obserwowała Mata z obojętnym wyrazem twarzy.

— Aż tak bardzo obchodziła cię Tylin? — spytała ostrożnie.

— Tak. Nie. Niech sczeznę, po prostu ją lubiłem! — Odwróciwszy się, przeczesał palcami włosy, spychając czapkę. Nigdy w życiu nie cieszył się tak bardzo jak teraz, że może opuścić jakąś kobietę, a jednak...! — Poza tym przecież zostawiłem ją związaną i zakneblowaną, aby nie mogła nawet wezwać pomocy. I stała się łatwą zdobyczą dla gholam — dokończył gorzko. — Bo gholam szukał mnie. Nie potrząsaj głową, Thomie. Wiesz o tym równie dobrze jak ja.

— Co to jest... gholam? — chciała wiedzieć Tuon.

— Pomiot Cienia, moja pani — odparł Thom, marszcząc brwi z niepokojem. Niełatwo było go zmartwić, jednak chyba tylko głupiec nie przejmowałby się gholam. — Wygląda jak człowiek, lecz potrafi się prześlizgnąć nawet przez mysią dziurę albo szczelinę pod drzwiami, a jest tak silny, że... — mruknął coś pod nosem. — No dobrze, dość tego. Mat, nawet gdyby Tylin pilnowało stu strażników, nie zapobiegliby jej śmierci.

„Nie potrzebowałaby stu strażników, gdyby nie zaprzyjaźniła się ze mną” — zripostował w myślach Cauthon.

— Gholam — szepnęła Tuon z lekką drwiną. Nagle mocno popukała Mata kłykciami w czubek głowy. Gwałtownie położył sobie dłoń w tym miejscu i zerknął na nią przez ramię z niedowierzaniem. — Jestem bardzo szczęśliwa, że okazujesz lojalność wobec Tylin, Zabawko — oznajmiła mu surowym tonem — ale nie daję wiary w zabobony. I nie zamierzam w nie wierzyć. To dla Tylin żaden honor.

Bodajby sczezła, śmierć Tylin najwyraźniej obchodziła ją równie mało jak ewentualne samobójstwo Suroth. Jaką kobietę miał poślubić?!

Tym razem, gdy ktoś załomotał pięścią w drzwi, Mat wcale się nie ruszył. Czuł się straszliwie odrętwiały i mocno podrapany. Do wozu bez pytania wszedł Blaeric w ociekającym od deszczu, ciemnobrązowym płaszczu. Płaszcz był stary, w niektórych miejscach nieco przetarty, ale jeśli przeciekał, na mężczyźnie nie robiło to wrażenia. Strażnik skoncentrował się wyłącznie na Cauthonie. Albo raczej niemal wyłącznie, jako że udało mu się przy okazji zerknąć na wydatną pierś Selucii!

— Joline cię wzywa, Cauthon — oświadczył, ciągle zerkając na służącą.

O Światłości! Tylko tego Mat potrzebował w tym okropnym dniu!

— Kim jest Joline? — spytała Tuon.

Cauthon zignorował ją.

— Przekaż jej, Blaericu, że spotkam się z nią, gdy tylko wyruszymy. — Ostatnia rzecz, na jaką miał w tej chwili ochotę, było wysłuchiwanie kolejnych skarg Aes Sedai.

— Chce się spotkać teraz, Cauthon.

Westchnąwszy, wstał i zebrał z podłogi czapkę. Sądząc po wzroku Blaerica, jeśli Mat odmówi, Strażnik spróbuje go stąd wywlec na siłę. A w swoim aktualnym nastroju Cauthon mógłby się za tę próbę odwdzięczyć mężczyźnie wbiciem mu noża w plecy. Blearic na pewno nie dałby się podejść łatwo, więc cała sprawa i tak nie skończyłaby się najlepiej dla Mata. Miał zresztą pewność, że umarł już kiedyś w ten sposób i nie było to stare wspomnienie. Bez wątpienia w miarę możliwości powinien unikać podejmowania ryzyka.

— Kim jest Joline, Zabawko? — Gdyby nie znał Tuon, powiedziałby, że słyszy w jej głosie zazdrość.

— Cholerną Aes Sedai — odrzekł gderliwie, mocno naciągając na głowę czapkę i z przyjemnością zerknął na dziewczynę. Zaszokowana Tuon aż otworzyła usta i opuściła dolną wargę.

Zamknął za sobą drzwi, zanim zdążyła znaleźć w sobie odpowiednie słowa i je wypowiedzieć. Drobna przyjemność. Jeden motyl na kupie gnoju. Tylin nie żyła, a Poszukiwaczki Wiatru mogły jeszcze wziąć na siebie winę, wbrew słowom Thoma. W dodatku Tuon i cholerne kości w jego głowie. Bardzo mały motyl na bardzo dużej kupie gnoju.

Przez niebo przetaczało się mnóstwo ciemnych chmur, z których solidnie padało. Zaczęła się prawdziwa ulewa, deszcz, który przeszywał do żywego. Matowi najpierw przylepiły się włosy do czaszki, mimo iż miał na niej czapkę, kilka kroków dalej przeciekł mu zaś płaszcz. Blaeric niemal nie zważał na wielkie, mokre krople, choć niezbyt starannie otulił się płaszczem. Cauthon nie mógł nic poradzić na pogodę, więc pochylił się tylko, zgarbił ramiona i brnął dalej wśród kałuży szybko powiększających się na ubitej ziemi służącej za ulice. Cauthon wiedział, że gdyby ruszył do swojego wozu po okrycie, i tak dotarłby tam kompletnie przemoczony. Poza tym aura pasowała do jego nastroju.

Zdziwił się, zauważywszy, że mimo padającego ulewnego deszczu w tym krótkim czasie, który spędził wewnątrz, wykonano na terenach widowiska niewiarygodną ilość pracy. Boczne ściany płócienne zwinięto, o ile dobrze widział, już chyba całkowicie, zniknęła gdzieś również połowa wozów towarowych, otaczających wcześniej wóz Tuon, podobnie jak większość zwierząt, które widział uprzednio przywiązane do barierek i palików. W pewnym momencie przejechała obok niego duża klatka z żelaznymi kratami, mieszcząca w sobie lwa z czarną grzywą. Klatka kierowała się ku drodze, ciągniona powoli przez zaprzęg koni równie mało zainteresowanych najwidoczniej śpiącym za nimi lwem, jak padającym na ich grzbiety deszczem. Wykonawcy także się ruszali, chociaż Mat nie miał pojęcia, kto wydał im rozkaz do odejścia. Większości namiotów już nie było, w jednym miejscu brakowało prawdopodobnie trzech jaskrawo pomalowanych wozów stojących tu wcześniej obok siebie, w innym zniknął chyba co drugi wóz, gdzie indziej natomiast stojących i czekających na hasło wymarszu wozów wydawało się wręcz zbyt wiele. Cauthon wiedział jednak, że artyści jeszcze nie uciekli — zobaczył Lucę, który defilował ulicą w jasnoczerwonym płaszczu, zatrzymując się tu i ówdzie, by poklepać jakiegoś mężczyznę po ramieniu lub szepnąć jakiejś kobiecie słówko, które ją rozśmieszy. Gdyby w widowisku doszło do rozłamu, jego właściciel bez wątpienia ścigałby osoby usiłujące umknąć. Trzymał tych ludzi przy sobie zarówno za pomocą perswazji, jak i innych metod i nigdy nie pozwolił nikomu odejść bez uprzedniej kłótni popartej krzykiem oraz mocnymi argumentami. Mat wiedział, że widok nadal pozostającego na miejscu Luki powinien go ucieszyć, tym niemniej zaczął się obawiać, że w chwili obecnej nic nie potrafi poprawić mu humoru. Czuł jedynie odrętwienie i gniew.

Wóz, do którego zabrał go Blaeric, niemal dorównywał wielkością siedzibie Luki, tyle że go nie pomalowano, a tylko pobielono. Zresztą biel w niektórych miejscach dawno wypłowiała, w innych się zabrudziła, a spływający deszcz odsłaniał raczej odcień szarości lub nagie drewno. Wóz należał do grupki błaznów: czterech markotnych mężczyzn, którzy malowali twarze dla gości widowiska, oblewali się nawzajem wodą lub bili dmuchanymi świńskimi pęcherzami, wszystkie wolne chwile zaś spędzali, racząc się winem, na które wydawali całe zarobione pieniądze. Za sumkę, którą zapłacił im za najem Cauthon, mogli pozostawać w stanie alkoholowego upojenia jeszcze przez dobre kilka miesięcy. Trudniejsze i kosztowniejsze było przekonanie innych, by na ten czas przyjęli ich do siebie.

Cztery kosmate, nijakie konie stały już zaprzężone do wozu, a Fen Mizar, drugi Strażnik Joline, spowity w stary szary płaszcz, tkwił na siedzeniu woźnicy i błaznów z cuglami w ręku. Skośnymi oczyma przypatrywał się Cauthonowi w sposób, w jaki wilk mógłby obserwować zuchwałego kundla. Strażnikom od początku nie podobał się plan Mata i jeśli to by zależało od nich, dawno zabraliby siostry daleko od niebezpiecznego miasta. Może i by im się udało, chociaż Seanchanie energicznie polowali na kobiety umiejące przenosić Moc — nawet tereny widowiska przeszukano przynajmniej cztery razy w dniach tuż po upadku Ebou Dar — toteż równie dobrze mogliby się w tej chwili znajdować w niewoli. Ze słów Egeanin i Domona Cauthon wnosił, iż Poszukujący potrafili nawet głaz zmusić do opowiedzenia wszystkiego, co widział. Na szczęście siostry nie były tak pewne siebie jak Strażnicy Joline. Niektóre przynajmniej bały się ryzyka.

Kiedy dotarli do schodków z tyłu wozu, Blaeric zatrzymał Mata, dotykając ręką jego piersi. Ociekająca deszczem twarz Strażnika wyglądała teraz jak wyrzeźbiona, nie bardziej zainteresowana towarzyszem niż kawałkiem drewna.

— Wraz z Fenem jesteśmy ci wdzięczni za wyprowadzenie naszej pani z miasta, Cauthon, jednak taka sytuacja nie może dłużej trwać. Siostry tłoczą się tutaj, dzieląc przestrzeń mieszkalną z innymi kobietami, z którymi nie bardzo się rozumieją. Jeśli nie znajdziemy dla nich innego wozu, będą kłopoty.

— O co dokładnie chodzi? — spytał Mat ze złością w głosie, podnosząc kołnierz płaszcza. Niestety, kołnierz niewiele pomagał. Był już mokry, i to z obu stron. Jeśli Joline wezwała go, by wysłuchał kolejnych jej jęków w sprawie kwater...

— Ona ci powie, o co dokładnie chodzi, Cauthon. Po prostu zapamiętaj moje ostrzeżenie.

Mat wymamrotał cicho przekleństwo, po czym wspiął się po pokrytych ziemią schodkach i wszedł do wozu, zatrzaskując za sobą drzwi.

Wóz wyposażono bardzo podobnie do siedziby Tuon, tyle że tu mieściły się cztery łóżka, z których górne dwa były obecnie złożone i przymocowane do ścian. Cauthon nie miał pojęcia, gdzie sypia każda z sześciu kobiet, podejrzewał jednak, że musiały sobie wywalczyć zajmowane miejsca. Atmosfera w wozie była niemal tak gorąca jak tłuszcz na blasze. Na każdym z dolnych łóżek siedziały po trzy kobiety, popatrując przed siebie gniewnie lub jawnie ignorując trójkę zajmującą drugie łóżko. Joline, której udało się uniknąć losu damane, zachowywała się tak, jakby trzy sul’dam nie istniały. Czytając małą książeczkę w drewnianej okładce i wręcz promieniejąc arogancją, wyglądała w każdym calu na Aes Sedai, mimo stroju — wytartej niebieskiej sukni, ostatnio należącej do treserki lwów. Inne dwie siostry zdążyły już wszakże poznać los damane. Edesina ostrożnie przyglądała się trzem sul’dam, jedna ręka tej Aes Sedai ani na chwilę nie oddalała się od noża przy pasie, podczas gdy oczy drugiej, imieniem Teslyn, stale się poruszały, przeskakując od sul’dam na boki i z powrotem, w rękach zaś nie przestawała miętosić ciemnych wełnianych spódnic. Mat nie wiedział, w jaki sposób Egeanin przymusiła trzy sul’dam do pomocy damane w ucieczce, jednak kontrolerki — choć podobnie jak Egeanin poszukiwane przez władze — bynajmniej nie zmieniły swego stosunku do kobiet przenoszących Moc. Bethamin, wysoka i tak ciemna jak Tuon, w eboudariańskiej sukni z bardzo głębokim dekoltem i podszytymi z jednej strony nad kolano spódnicami, spod których wyzierały spłowiałe, czerwone halki, postawą przypominała matkę, która czeka na nieuniknione oznaki złego zachowania ze strony swoich dzieci, natomiast blondwłosa Seta, okryta od stóp do szyi szarą wełnianą suknią z wysokim kołnierzem, wydawała się studiować niebezpieczne psy, które powinno się prędzej czy później zamknąć w klatce. Renna, jawnie wcześniej opowiadająca o odcinaniu rąk i nóg, również udawała, że czyta, jednak co jakiś czas podnosiła znad cienkiego tomu złudnie łagodne brązowe oczy i bacznie przyglądała się Aes Sedai, niezbyt przyjemnie się przy tym uśmiechając. Mat miał ochotę przekląć, zanim któraś z nich otworzy usta. Każdy mądry mężczyzna trzyma się z dala od niechętnych mu kobiet, szczególnie gdy wśród tych kobiet znajdowały się Aes Sedai. Niestety, identyczną atmosferę znajdował zawsze, ilekroć wchodził do tego wozu.

— Lepiej, żebyś miała coś ważnego, Joline — oznajmił zamiast powitania. Rozpiął płaszcz i starał się go otrząsnąć z wody. Pomyślał, że najkorzystniej było go wykręcić. — Właśnie się dowiedziałem, że w noc, w którą odeszliśmy, gholam zabił Tylin, więc nie jestem w nastroju do wysłuchiwania skarg.

Joline powoli zaznaczyła stronę haftowaną zakładką i złożyła ręce na zamkniętej książce. Aes Sedai nigdy się nie śpieszyły, chociaż od wszystkich innych osób w swoim otoczeniu wiecznie oczekiwały pośpiechu. Bez pomocy Mata Joline prawdopodobnie do tej pory nosiłaby już a’dam, ale Cauthon nigdy nie zauważył u tej Aes Sedai szczególnych objawów wdzięczności. A teraz zignorowała także to, co powiedział o Tylin.

— Blaeric twierdzi, że artyści powoli wyruszają — oznajmiła chłodno. — Musisz ich zatrzymać. Luca posłucha tylko ciebie. — Po tych słowach nieznacznie zacisnęła wargi. Siostry nie były przyzwyczajone do braku posłuchu, a Zielonym najtrudniej przychodziło ukrywanie niezadowolenia. — Na razie powinniśmy porzucić pomysł o Lugard. Trzeba wsiąść na prom w porcie i udać się do Illian.

Nie była to może najgłupsza z sugestii, jaką od niej usłyszał, tyle że Joline nie uważała wcale swej propozycji za sugestię, bardziej za polecenie. W tym względzie Aes Sedai była gorsza od Egeanin. Skoro połowa artystów już wyruszyła albo była gotowa do odjazdu, cały dzień zajęłoby im samo dotarcie do przystani promów, zresztą po drodze musieliby wejść do miasta. A skierowanie się do Lugard odciągnie ich od Seanchan najszybciej jak można, szczególnie że żołnierze obozowali aż do granicy z Illian, a może i dalej.

Egeanin nie była chętna powiedzieć, co wie, Thom wszakże miał swoje sposoby na odkrywanie takich tajemnic. A Mat nie zamierzał mu w tym przeszkadzać. Nie potrzebował.

— Nie — wtrąciła Teslyn napiętym głosem z silnym illiańskim akcentem. Pochyliła się obok Edesiny; wyglądała, jakby zamiast normalnych posiłków trzy razy dziennie żuła kamienie. Miała mocną twarz o wyraźnie zarysowanych szczękach, lecz w jej oczach Cauthon dostrzegł nerwowość, którą złożył na karb wielotygodniowego wcielania się w rolę damane. — Nie, Joline. Mówiłam ci, że nie odważymy się ponieść takiego ryzyka! Nie odważymy się na nie!

— O Światłości! — prychnęła Joline, zrzucając książkę na podłogę. — Weź się w garść, Teslyn! Nie możesz się załamywać tylko dlatego, że na krótki czas cię uwięziono!

— Załamywać? Załamywać się? Pozwól sobie nałożyć ten kołnierz na szyję, a potem porozmawiamy o załamaniu! — Teslyn podniosła rękę do gardła, jakby nadal czuła tam kołnierz a’dam. — Pomóż mi ją przekonać, Edesino. Przez nią znowu nas złapią i uwiążą na smyczy!

Edesina cofnęła się do ściany za łóżkiem. Ta szczupła, urodziwa kobieta o czarnych włosach sięgających talii zawsze milczała, gdy Czerwona i Zielona się sprzeczały, co zdarzało im się niezwykle często. Joline zaledwie na nią zerknęła.

— Prosisz o pomoc buntowniczkę, Teslyn? Powinniśmy zostawić ją Seanchanom! Posłuchaj mnie. Na pewno czujesz to samo co ja. Naprawdę potrafisz zaakceptować większe niebezpieczeństwo, by uniknąć mniejszego?

— Mniejszego?! — odburknęła Teslyn. — Nie wiesz nic o...!

Renna wyciągnęła swoją książkę na długość ramienia i upuściła ją na podłogę z hukiem.

— Jeśli, mój panie, wybaczysz nam na chwilę, ciągle mamy nasze a’dam i natychmiast możemy nauczyć te dziewczyny odpowiedniego zachowania. — W jej intonacji była swego rodzaju melodyjność, jednak mimo uśmiechu na wargach brązowe oczy pozostały poważne i srogie. — Zbyt wiele wolności nigdy nie wychodzi na dobre. — Seta pokiwała ponuro głową i wstała, prawdopodobnie zamierzając pójść po smycze.

— Myślę, że skończyłyśmy z a’dam — oświadczyła Bethamin, lekceważąc zaszokowane spojrzenia pozostałych dwóch sul’dam. — Istnieją wszakże inne sposoby uspokojenia tych dziewcząt. Mogę zasugerować, byś, mój panie, powrócił za godzinę? Wtedy może nie będą mogły usiąść bez bólu, ale z pewnością powiedzą ci wszystko, co chcesz usłyszeć. I to bez niepotrzebnej pyskówki. — Sądząc po jej tonie, naprawdę miała zamiar odpowiednio się rozprawić z krnąbrnymi damane.

Joline zagapiła się na trzy sul’dam z obrazą i niedowierzaniem, jednak Edesina usiadła prosto i z determinacją na twarzy zacisnęła palce na rękojeści noża za paskiem. Teraz Teslyn przylgnęła nerwowo do ściany, a dłońmi objęła się mocno w talii.

— To nie będzie konieczne — odparł Cauthon po chwili. Zaledwie po chwili. Jakkolwiek satysfakcjonujące byłoby „uspokojenie” Joline, Edesina mogłaby naprawdę wyciągnąć nóż, a wtedy Mat, niezależnie od dalszego przebiegu wypadków, znalazłby się niczym kot między kurczętami. — O jakim większym niebezpieczeństwie mówisz, Joline? Joline?! Co nam obecnie zagraża bardziej niż Seanchanie?

Zielona uznała, że jej spojrzenie nie robi na Bethamin żadnego wrażenia, więc popatrzyła bezpośrednio na Cauthona. Różniła się od Aes Sedai, Mat powiedziałby, że wyglądała na nadąsaną. Joline nie lubiła niczego wyjaśniać.

— Jeśli musisz wiedzieć, ktoś tu przenosi Moc.

Teslyn i Edesina kiwnęły głowami, Czerwona siostra niechętnie, Żółta z naciskiem.

— Tu, w obozie? — spytał z trwogą. Automatycznie podniósł prawą rękę i przycisnął do wiszącego pod koszulą srebrnego medalionu z głową lisa, jednak medalion pozostał ciepły.

— Gdzieś dalej — odparła Joline, wciąż z niechęcią w głosie. — Na północy.

— Dużo dalej, niż któraś z nas potrafi wyczuć przenoszenie — dorzuciła Edesina z lekkim strachem. — Ilość saidara, którą ta istota włada, jest wyraźnie ogromna, wręcz niepojęta. — Zamilkła, dostrzegłszy ostre spojrzenie Joline, choć ta sekundę później ponownie przeniosła wzrok na Cauthona i przyglądała mu się z uwagą, jakby decydowała, ile powinna mu powiedzieć.

— Z tej odległości — podjęła w końcu — nie potrafiłybyśmy wyczuć żadnej siostry przenoszącej w Wieży Moc. Saidara muszą więc obejmować Przeklęci, a cokolwiek robią, nie chcemy do nich podchodzić ani trochę bliżej niż to konieczne.

Mat znieruchomiał na moment.

— Jeśli są daleko, możemy się trzymać planu — odparł wreszcie.

Joline dalej się spierała, lecz Cauthon nie miał ochoty jej słuchać. Ilekroć pomyślał o Randzie albo Perrinie, przed oczyma pojawiały mu się kolory. Sądził, że wiązały się z jego rolą ta’veren. Tym razem nie pomyślał o żadnym z przyjaciół, a jednak barwy nagle się zjawiły — wachlarz tysiąca tęcz. W dodatku właśnie niemal skonstruowały obraz, stworzyły niewyraźny efekt, który mógł być mężczyzną i kobietą siedzącymi na ziemi twarzą w twarz. Miraż zniknął prawie od razu, jednak Mat wiedział, kogo uosabiał. Znał imię tego mężczyzny. Nie, nie, nie chodziło o żadnego z Przeklętych. To był Rand! Cauthon nie potrafił się powstrzymać przed pytaniem, co Rand akurat robił, gdy kości w jego głowie znieruchomiały?!

4

Opowieść o lalce

Furyk Karede siedział i gapił się na swoje biurko, nie widząc ani rozłożonych przed nim papierów, ani map. Obie jego lampy oliwne, stojące na stoliku, paliły się, lecz on ich już nie potrzebował. Na dworze słońce prawdopodobnie właśnie wschodziło nad horyzont. Furyk jednakże nie miał co do tego całkowitej pewności, gdyż zaraz po przebudzeniu z nerwowego snu i odmówieniu modlitw do Cesarzowej, niech nam żyje wiecznie, natychmiast wdział szatę w kolorze bardzo ciemnej, imperialnej zieleni, który pewne osoby upierały się nazywać czarnym, i od tej pory cały czas przesiedział tutaj. Nawet się nie ogolił. Deszcz przestał padać i mężczyzna zastanowił się, czy nie kazać swemu służącemu imieniem Ajimbura otworzyć okno i wpuścić nieco świeżego powietrza do zajmowanego przez niego pokoju w gospodzie Wędrowna Kobieta. Czyste powietrze mogłoby rozjaśnić jego myśli. Tyle że w ubiegłych pięciu dniach deszcz tylko na moment ustawał, po czym znienacka powracał w postaci gwałtownej ulewy, łóżko Furyka zaś stało między oknami, więc po takim pogodowym szaleństwie musiał już raz powiesić w kuchni materac i pościel do wyschnięcia.

Cichy pisk i zadowolone chrząknięcie Ajimbury sprawiły, że teraz podniósł wzrok i dostrzegł swego żylastego, małego służącego, który na końcu długiego sztyletu prezentował bezwładnego szczura wielkości połowy kota. Nie był to pierwszy gryzoń, jakiego Ajimbura zabił ostatnio w tym pokoju. Karede sądził, że szczurów nie byłoby tutaj, gdyby gospoda nadal należała do Setalle Anan, choć z drugiej strony od wiosny liczba tych zwierząt w Ebou Dar wydatnie się zwiększyła. Ajimbura sam wyglądał trochę jak zasuszony szczur, w tej chwili zaś szeroko się uśmiechał — równocześnie triumfalnie i dziko. Przedstawicieli plemion ze Wzgórz Kaensada, mimo iż od ponad trzystu lat pozostawali mieszkańcami Imperium, można było nazwać zaledwie na wpół cywilizowanymi i mniej niż w połowie oswojonymi. Służący Furyka miał przetykane bielą, ciemnorude włosy splecione w gruby warkocz, lubił polować, skwapliwie wróciłby w te bliskie góry i dał się wciągnąć w jedną z niekończących się wojen między rodzinami lub plemionami, a pijał z ozdobionego srebrem pucharu, który — jeśli mu się przyjrzeć dokładniej — wykonano ze sklepienia ludzkiej czaszki.

— Jeśli zamierzasz go zjeść — powiedział Karede, jakby miał jakieś wątpliwości — oporządź go sobie w stajniach, gdzie nikt cię nie zobaczy.

Ajimbura jadał wszystko z wyjątkiem jaszczurek, których spożywanie było w jego plemieniu zabronione z powodów, których mężczyzna nie potrafił wyjaśnić.

— Ależ oczywiście, wielki — odparł Ajimbura, garbiąc ramiona, co uchodziło wśród jego ludu za ukłon. — Znam dobrze zasady mieszczan i nie chcę tobie, wielki, sprawiać żadnych problemów. — Po blisko dwudziestu latach w służbie Furyka, Ajimbura z lubością odzierał szczury ze skóry i najchętniej piekł je nad ogniem w małym, ceglanym kominku.

Mężczyzna zdjął truchło z ostrza i wsunął je do niewielkiego płóciennego worka, następnie wetknął go w jakiś kąt na później i ostrożnie wytarł do czysta nóż, który schował do pochwy. W końcu kucnął i czekał na dalsze polecenia swego pana. W razie potrzeby potrafił przeczekać w tej pozycji cały dzień, z równą cierpliwością jak da’covale. Karede nigdy nie poznał powodów, dla których Ajimbura opuścił swój dom na wzgórzach i poszedł za żołnierzem ze Straży Skazańców. Życie służącego było znacznie bardziej ograniczone niż to, które prowadził do tamtej pory, a poza tym Furyk o mało go trzykrotnie nie zabił, zanim Ajimbura dokonał tego wyboru.

Porzuciwszy rozmyślania na temat własnego służącego, Karede skupił się ponownie na zalegających biurko papierach, choć na razie nie wziął w rękę pióra. Awansował na Generała Sztandaru za jakiś mało znaczący sukces w bitwach z Asha’manami, gdyż było to w okresie, kiedy tylko nieliczni odnosili jakiekolwiek zwycięstwa, a teraz — ponieważ wcześniej dowodził ludźmi przeciwko mężczyznom umiejącym przenosić Moc — usiłował na podstawie przeszłych zdarzeń wymyślić sposób walki z marath’damane. Nikt nie musiał tego robić od stuleci, a odkąd tak zwane Aes Sedai ujawniły swoją nieznaną broń zaledwie kilka lig od miejsca pobytu Furyka, generał mnóstwo czasu poświęcał na znalezienie sposobu osłabienia ich siły. Nie była to jedyna sprawa zaśmiecająca blat biurka. Oprócz zwykłych próśb związanych z zapotrzebowaniem i sprawozdań, które wymagały jego podpisu, jego uwag (o które zwrócili się czterej lordowie i trzy lady) w kwestii wrogich wojsk rozmieszczonych w Illian, a także komentarzy na temat szczególnego problemu Aielów (prośba sześciu lady i pięciu lordów), decyzje w tych kwestiach zostaną wszakże podjęte gdzie indziej, zresztą bardzo prawdopodobne, że już je podjęto. Z obserwacji Furyka skorzystają podczas Powrotu w walce o odzyskanie przejętych ziem. W każdej wojnie dochodziło do jakiegoś zdarzenia, które wymagało wezwania Straży Skazańców. Och, Straż uczestniczyła w większości głównych bitew, składała się bowiem z żołnierzy Cesarzowej, niech nam żyje wiecznie, atakowali oni więc jej wrogów, nawet jeśli jej samej nie było w pobliżu, i zawsze brali udział w najgorętszych walkach, chociaż ich podstawowym zadaniem była ochrona życia i zdrowia przedstawicieli rodziny cesarskiej. Strażnicy nadstawiali za nich własną pierś, a w razie konieczności ochoczo oddawali życie. A dziewięć nocy temu podczas burzy zniknęła Wysoka Lady Tuon. Karede nie nazywał jej Córką Dziewięciu Księżyców, nie mógłby, póki nie dowie się, że zrzuciła woal.

Nie brał wcale pod uwagę odebrania siebie życia, mimo iż ze wstydu bolało go serce. Członkowie Krwi — aby uciec przed hańbą — nie mieli w zwyczaju wybierać najłatwiejszej drogi. Straż Skazańców walczyła do końca. Musenge dowodził strażą przyboczną Wysokiej Lady Tuon, ale zapewnienie jej bezpieczeństwa było obowiązkiem Furyka Karede’a, jako najwyższego rangą członka Straży Skazańców po tej stronie Oceanu Aryth. Pod takim czy innym pretekstem przeszukano każdą kryjówkę w mieście, każdy statek większy niż łódź wiosłowa, najczęściej jednak ludzie nie wiedzieli, czego szukają i nie byli świadomi, że od ich pilności może zależeć los Powrotu. Tak, to był jego obowiązek. Rzecz jasna, rodzina cesarska oddawała się jeszcze bardziej skomplikowanym intrygom niż reszta Krwi, Wysoka Lady Tuon zaś często zagrywała naprawdę ryzykownie, a w dodatku ostro i z morderczą zręcznością. Tylko nieliczni wiedzieli, że wcześniej już dwukrotnie zniknęła, za każdym razem wtedy donoszono o jej śmierci i rozpoczynano przygotowania do obrządku pogrzebowego. I oba te przypadki wyreżyserowała sama. Tyle że Karede musiał ją odnaleźć i chronić — niezależnie od powodów zniknięcia. A dotychczas nie miał pojęcia, gdzie jej szukać. Nie miał żadnej wskazówki. Chyba rzeczywiście pochłonęła ją burza. Albo Pani Cieni. Zresztą już od dnia narodzin Tuon dochodziło do niezliczonych prób porwania kobiety, a nawet zamordowania. Jeśli Furyk znajdzie jej ciało, będzie musiał odkryć też mordercę oraz osobę, która rozkazała dokonanie tej zbrodni, a później — nie bacząc na koszty — srodze pomścić dziewczynę. Te sprawy również należały do jego obowiązków.

Jakiś szczupły mężczyzna bez pukania wszedł z korytarza do pokoju. W prostym płaszczu wyglądał na jednego ze stajennych gospody, tyle że tutejsi ludzie nie mieli tak jasnych włosów ani tak niebieskich oczu, którymi ten teraz błądził po pomieszczeniu, jakby je sobie przypominał. Nagle wsunął rękę pod płaszcz i Karede wyobraził sobie, jak go zabija gołymi rękoma. Na szczęście po chwili mężczyzna wyjął i okazał małą płytkę z kości słoniowej, obramowaną złotem; widniały na niej wygrawerowane kruk i wieża. Poszukujący Prawdy nie musieli pukać, zabicie zaś któregoś z nich nie było mile widziane.

— Zostaw nas — polecił Ajimburze Poszukujący, chowając płytkę, gdy już się upewnił, że Karede ją rozpoznał.

Mały człowieczek pozostał nieruchomy w kuckach, toteż Poszukujący z zaskoczenia uniósł brwi. Nawet mieszkańcy Wzgórz Kaensada wiedzieli, że rozkaz Poszukujących ma moc prawną. No cóż, może ci z nieco odleglejszych fortów niewiele wiedzieli o Poszukujących, jednak Ajimbura z pewnością o nich słyszał.

— Zaczekaj na zewnątrz — rzucił ostro Karede i służący wstał gorliwie, mrucząc pod nosem: „Słyszę cię i jestem ci posłusznym, wielki”. Zanim wszakże wyszedł, otwarcie studiował oblicze Poszukującego, wyraźnie dając przybyszowi do zrozumienia, że zapamięta jego twarz. Być może z powodu takiego zachowania ktoś go pewnego dnia skróci o głowę.

— Cenna rzecz, lojalność — oświadczył jasnowłosy mężczyzna, utkwiwszy po wyjściu Ajimbury wzrok w blacie biurka. — Zostałeś włączony w plany Lorda Yulana, panie Generale Sztandaru Karede? Nie spodziewałem się, że Yulan wciągnie w tę sprawę Straż Skazańców.

Furyk zdjął dwa, mające formy lwów, spiżowe przyciski do map i leżąca na blacie mapa Tar Valon zwinęła się w rulon. Druga czekała dopiero na rozwinięcie.

— Musisz sam zapytać Lorda Yulana, Poszukujący. Lojalność wobec Kryształowego Tronu jest cenniejsza nad życie, trzeba zatem wiedzieć, kiedy należy zachować milczenie. Im więcej ktoś prawi na jakiś temat, tym więcej dowie się od niego osoba, która niczego wiedzieć nie powinna.

Nikt oprócz przedstawicieli rodziny cesarskiej nie upominał Poszukujących i nie podważał ich zadań, jednak przybysz nie wydawał się poruszony słowami Furyka. Po chwili usiadł w miękkim fotelu i złożył dłonie, spoglądając nad nimi na Karede’a, który miał teraz wybór — przestawić krzesło albo siedzieć niemal tyłem do mężczyzny. Większość ludzi ogromnie się deprymowała, mając za plecami Poszukującego. Większość denerwowałaby się nawet, przebywając z Poszukującym w jednym pokoju. Furyk ukrył uśmieszek i nie przestawił krzesła, odwrócił jedynie nieco głowę. Potrafił kątem oka dostrzec wiele szczegółów.

— Pewnie jesteś dumny ze swoich synów — oświadczył Poszukujący. — Dwaj poszli za tobą do Straży Skazańców, trzeciego wymienia się wśród najznakomitszych zmarłych. Twoja żona byłaby z nich bardzo dumna.

— Jak brzmi twoje imię, Poszukujący?

Odpowiedziała mu ogłuszająca cisza. Nieliczni ośmielali się besztać Poszukujących, lecz jeszcze mniej osób pytało ich o imiona.

— Mor — odparł w końcu przybysz. — Almurat Mor.

Więc to tak, Mor! Mężczyzna o tym nazwisku, przodek gościa Furyka, zjawił się wraz z Luthairem Paendragiem. Zatem Poszukujący miał powody do dumy. Z braku dostępu do książek genealogicznych, do których nie wolno było zaglądać żadnym da’covale, Karede nie wiedział, czy opowieści o jego własnych przodkach są prawdziwe — może jego antenat towarzyszył kiedyś na przykład wielkiemu Arturowi Jastrzębie Skrzydło? Fakt ten nie miał jednak zbytniego znaczenia, gdyż ludzi, którzy zamiast wybrać samodzielność, usiłowali się wybić dzięki zaszczytom przodków, często skracano o głowę. Szczególnie da’covale.

— Mów mi Furyk. Obaj wszak stanowimy własność Kryształowego Tronu. Czego ode mnie chcesz, Almuracie? Sądzę, że na pewno nie przybyłeś dyskutować o mojej rodzinie.

Gdyby synowie Furyka mieli kłopoty, ten mężczyzna na pewno nie wspomniałby o nich tak szybko, a Kalii nie można już było pomóc. Kątem oka Karede widział na twarzy Poszukującego oznaki walki wewnętrznej, chociaż mężczyzna bardzo się starał zachować kamienne oblicze. Mor wyraźnie przestał panować nad przeprowadzanym przesłuchaniem... Czyżby oczekiwał, że na błysk jego płytki z krukiem i wieżą generał Straży Skazańców będzie po byle poleceniu gotów wbić sobie sztylet w serce?

— Posłuchaj pewnej historii — zaczął powoli. — I powiedz mi, co o niej sądzisz. — Jego spojrzenie przylgnęło do Furyka, jakby zostało przyklejone i przez długą chwilę Poszukujący wpatrywał się, oceniał, szacował generała niczym prezentowanego na sprzedaż niewolnika. — Dotarła do nas przed kilkoma dniami. — Do „nas”, czyli do Poszukujących Prawdy. — Pochodzi od miejscowego ludu, o ile wiemy, choć nie znaleźliśmy jeszcze jej źródła. Przypuszczalnie... jakaś mówiąca z seandarańskim akcentem dziewczyna okradała ze złota i biżuterii kupców tutaj, w Ebou Dar. Ktoś wymienił tytuł Córki Dziewięciu Księżyców. — Mor skrzywił się ze wstrętem i na moment ścisnął palce tak mocno, że aż ich koniuszki zbielały. — Nikt z miejscowych najwidoczniej nie ma pojęcia, co ów tytuł oznacza, jednak opis dziewczyny jest znacząco dokładny. Znacząco wierny! Nikt też nie pamięta, ażeby słyszał tę plotkę przed nocą... nocą, po której znaleziono zamordowaną Tylin — dokończył, dla określenia czasu wybierając najmniej nieprzyjemne zdarzenie.

— Seandarański akcent — powtórzył Karede tępo, a Poszukujący skinął głową. — Ta pogłoska doszła do naszych ludzi. — Nie było to pytanie, lecz Mor ponownie potwierdził. Żaden miejscowy nie mógłby wymyślić ani akcentu z Seandar, ani wiernego opisu dziewczyny. Ktoś grał zatem w bardzo niebezpieczną grę. Niebezpieczną dla niego samego i dla Imperium. — Jak w Pałacu Tarasin przyjęto ostatnie wydarzenia?

Do tej pory między służącymi byli Słuchacze, prawdopodobnie nawet między eboudariańskimi służącymi, a Słuchacze przekazywali Poszukującym wszystko, co obiło im się o uszy.

Mor oczywiście odpowiednio zrozumiał pytanie. Nie było żadnej potrzeby wzmiankować kwestii, których nie powinni poruszać. Odpowiedział zatem obojętnie.

— Świta Wysokiej Lady Tuon zachowuje się, jakby nic się nie wydarzyło. Z jednym wyjątkiem. Anath, jej Mówczyni Prawdy, udała się do samotni, powiedziano mi wszakże, iż nie jest to dla niej zachowanie niezwykłe. Sama Suroth prywatnie jest jeszcze bardziej zrozpaczona, niż to okazuje publicznie. Niewiele sypia, warczy na faworytów i zleca swojej służbie zajmowanie się błahostkami. Codziennie skazuje na śmierć jednego Poszukującego, póki sprawy się nie wyjaśnią. Dziś odwołała swój rozkaz, zrozumiała bowiem, że może jej nie starczyć Poszukujących. — Lekko wzruszył ramionami, może sugerując bezradność, może ulgę. — To jest zrozumiałe. Jeśli zostanie pociągnięta do odpowiedzialności, będzie się modliła o Śmierć Dziesięciu Tysięcy Łez. Inni przedstawiciele Krwi, którzy wiedzą, co zaszło, rozglądają się uważnie na wszystkie strony. Niektórzy nawet po cichu czynią na wszelki wypadek przygotowania do pogrzebu.

Karede wolałby inną reakcję ze strony tego mężczyzny. Był przyzwyczajony, że się go obraża — nauczył się tego podczas szkolenia — ale coś takiego... Odepchnął krzesło, wstał i usiadł na krawędzi biurka. Mor gapił się na niego nieruchomo, napięty, gotów do obrony w razie ataku. Furyk zrobił głęboki wdech, starając się zapanować nad gniewem.

— Dlaczego przyszedłeś do mnie, skoro wierzysz, że w porwaniu brała udział Straż Skazańców? — Wysiłek utrzymania głosu na spokojnym poziomie generał o mało nie przypłacił śmiercią przez uduszenie. Odkąd oddziały pierwotnej Straży Skazańców przysięgały na trupa Luthaira Paendraga, że będą bronić jego syna, nigdy wśród Strażników nie doszło do zdrady! Nigdy!

Mor odprężył się znacząco, kiedy pojął, że Karede nie zamierza go zabić, przynajmniej nie w tej chwili, a jednak czoło zrosiły mu kropelki potu.

— Mówi się, że ludzie ze Straży Skazańców potrafią dostrzec nawet oddech motyla. Masz coś do picia?

Karede wskazał szybko ceglany piec, na którym stał srebrny puchar i dzban. Dzięki bliskości płomieni trunek pozostawał ciepły. Dzban stał tam nietknięty, odkąd przyniósł go Ajimbura po przebudzeniu się Furyka.

— Do tej pory wino może trochę się ochłodziło, ale częstuj się, proszę. A gdy przepłuczesz gardło, odpowiedz mi na pytanie. Albo bowiem podejrzewasz nas, ludzi ze Straży Skazańców, albo chcesz mnie wciągnąć w jakąś swoją gierkę, a wierz mi, że wtedy poznam, w jaką i po co.

Mężczyzna przemknął niemal nieśmiało do pieca, zerkając na gospodarza kątem oka, lecz gdy się schylił nad dzbanem, zmarszczył brwi i znieruchomiał. Obok pucharu stało naczynie, które wyglądało na obramowaną srebrem misę o podstawie z posrebrzonego rogu baraniego. O Światłości niebios, Karede kazał wszak Ajimburze trzymać ją z dala od ludzkich spojrzeń! Nie miał wątpliwości, że Mor rozpoznał przedmiot i jego przeznaczenie.

I ten mężczyzna uważał, że jeden ze Straży Skazańców dopuścił się zdrady?!

— Nalej mi także, jeśli nalewasz sobie.

Mor zamrugał, okazując lekką konsternację — trzymał w ręku jedyny prawdziwy puchar — i wtedy jego oczy wypełniło światło zrozumienia. Pojmował, lecz był zażenowany. Napełnił również miskę nieco drżącą ręką, potem wytarł dłoń w płaszcz i dopiero wówczas wziął misę. Każdy człowiek, nawet Poszukujący, ma swoje ograniczenia, a przełamując je, może się stać szczególnie niebezpieczny. Jednak Furyka widok osobliwego naczynia też wyprowadził z równowagi.

Karede przyjął puchar-czaszkę obiema rękoma, podniósł naczynie wysoko, po czym opuścił głowę.

— Za Cesarzową, niech nam żyje wiecznie w chwale i sławie. Śmierć i hańba jej wrogom.

— Za Cesarzową, niech nam żyje wiecznie w chwale i sławie — zawtórował mu Mor, również pochylając głowę i podnosząc własne naczynie. — Śmierć i hańba jej wrogom.

Furyk przytknął misę Ajimbury do warg, świadom, że Poszukujący mu się przygląda. Wino było naprawdę chłodne, a przyprawy nadały mu posmak goryczy. Wyczuł też słabą, cierpką nutę polerki do srebra, a następnie wmówił sobie, że posmak prochu jakiegoś truposza jedynie sobie wyobraził.

Mor pochłonął połowę wina w kilku pospiesznych łykach, po czym zagapił się na swój puchar, wyraźnie dopiero teraz zdając sobie sprawę, co zrobił. Widać było, że wiele wysiłku kosztuje go odzyskanie panowania nad sobą.

— Furyk Karede — odezwał się szybko. — Urodzony czterdzieści dwa lata temu wśród tkaczy, własność niejakiego Jalida Magonine, rzemieślnika z Ancarid. Jako piętnastolatek wybrany na szkolenie w Straży Skazańców. Dwukrotnie publicznie chwalony za bohaterstwo i trzykrotnie wzmiankowany w komunikatach jako weteran siedmioletnich walk, a po narodzinach Wysokiej Lady Tuon mianowany jej osobistym strażnikiem. — Wtedy, ma się rozumieć, nie nosiła takiego imienia, ale wypowiedzenie nadanego jej przy urodzeniu stanowiłoby obecnie obrazę. — W tym samym roku jako jedna z trzech ocalałych osób po pierwszym znanym zamachu dokonanym na jej życie wybrany oficerem szkoleniowym. Służba podczas Powstania Muyami i Incydentu Jianmin, a później kolejne pochwały za bohaterstwo. Znów wymieniany w komunikatach i przydzielony z powrotem jako osobisty strażnik Wysokiej Lady tuż przed dniem nadania jej pierwszego prawdziwego imienia. — Mor zerknął na swoje wino, potem szybko podniósł głowę. — Spełnili twoją prośbę. A była niezwykła. W następnym roku odniosłeś trzy poważne rany, przesłaniając Tuon i chroniąc ją własnym ciałem przed zabójcami. Wysoka Lady dała ci za twoje poświęcenie swoją najcenniejszą rzecz, lalkę. Po dalszej wybitnej służbie, kolejnych pochwałach i wzmiankach w dokumentach wybrano cię na osobistego strażnika samej Cesarzowej, niech nam żyje wiecznie, i służyłeś jej, aż otrzymałeś rozkaz towarzyszenia Wysokiemu Lordowi Turakowi na te ziemie wraz z Hailene. Zmieniły się czasy i zmienili się ludzie, jednak zanim zająłeś się ochroną tronu, jeszcze dwukrotnie wystąpiłeś z prośbą o przydział do straży przybocznej Wysokiej Lady Tuon. Bardzo to, bardzo niezwykłe. I zatrzymałeś lalkę, aż spaliła się podczas Wielkiego Pożaru Sohimy, jakieś dziesięć lat temu.

Nie po raz pierwszy Karede cieszył się z efektów odbytego szkolenia, na którym nauczył się zachowywać obojętne oblicze, niezależnie od wszelkich zdarzeń i słów. Nieostrożna mina mogła zdradzić przeciwnikowi zbyt wiele emocji. Furyk przypomniał sobie twarzyczkę dziewczynki, która położyła tę lalkę na jego noszach. Pamiętał jej słowa: „Ochroniłeś moje życie, więc musisz wziąć Emelę, która będzie ciebie strzec”. To były słowa małej Tuon. „Oczywiście, tak naprawdę nie zdoła cię przed niczym uchronić, bo jest tylko lalką. Trzymaj ją jednak, gdyż dzięki niej będziesz wiedział, że zawsze cię usłyszę, jeśli tylko wymówisz moje imię. Ma się rozumieć, o ile wciąż będę żyć”.

— Mój honor to lojalność — odparł, stawiając powoli misę Ajimbury na biurku i starając się nie rozlać wina na papiery. Choć jego służący wyraźnie często polerował srebro, Karede nie sądził, by Ajimbura mył to naczynie. — Lojalność wobec tronu. Dlaczego do mnie przyszedłeś?

Poszukujący nieznacznie się przesunął, toteż dzielił ich teraz fotel. Bez wątpienia próbował udawać, że stanął tak przypadkowo, jednak wyglądał na jawnie gotowego rzucić pucharem. Miał też nóż pod płaszczem na wysokości krzyża i przypuszczalnie co najmniej jeszcze jeden w innym miejscu.

— Trzy prośby, by chronić Wysoką Lady Tuon. I zatrzymałeś lalkę.

— Rozumiem, o co ci chodzi — odrzekł mu sucho Karede. Strażnicy nie powinni się przywiązywać do osób, które polecono im chronić. Straż Skazańców służyła jedynie Kryształowemu Tronowi, służyła temu, kto akurat na tym tronie zasiadał, służyła mu całym sercem i z absolutną wiernością. Furyk wszakże zapamiętał twarz tego poważnego dziecka, już wtedy świadomego, że może nie dożyć do momentu, w którym ma zacząć wypełniać swoje obowiązki. Mała usilnie się jednak starała i dlatego Karede zatrzymał lalkę. — Ale chodzi o coś więcej niż tylko o pogłoski związane z dziewczyną, prawda?

— Oddech motyla — mruknął Poszukujący. — Przyjemnie się rozmawia z kimś, kto widzi tak dogłębnie. W nocy, kiedy zamordowano Tylin, z zagród Pałacu Tarasin zabrano dwie damane. Obie były kiedyś Aes Sedai. Nie uważasz, że to zbyt wielki zbieg okoliczności?

— Każdy zbieg okoliczności zawsze wydaje mi się podejrzany, Almuracie. Jak jednak wspomniane przez ciebie pogłoski łączą się z... innymi sprawami?

— Sieć ta jest bardziej poplątana, niż sobie wyobrażasz. Owej nocy pałac opuściło także kilka innych osób, wśród nich pewien młody człowiek, zdaje mi się, ulubieniec Tylin, a także czterech mężczyzn, którzy bez wątpienia byli żołnierzami, jakiś starzec oraz niejaki Thom Merrilin... tak się w każdym razie przedstawiał... przypuszczalnie służący, choć na takowego wydawał się zbyt wykształcony. Tych wszystkich ludzi widywano czasem w towarzystwie przebywających w mieście Aes Sedai, zanim Imperium je przejęło. — Skoncentrowany na swojej opowieści Poszukujący pochylił się nieznacznie do przodu i oparł o fotel. — Być może Tylin nie zginęła dlatego, że przysięgła hołd lenny, lecz ponieważ poznała jakieś niebezpieczne nowiny. Może zaniedbała ostrożność i ujawniła swemu faworytowi wiadomości, które on przekazał Merrilinowi. Będziemy go tak nazywać, póki nie poznamy jego prawdziwego nazwiska. Im więcej się o nim dowiaduję, tym bardziej mnie ten mężczyzna intryguje: uczony, wiele wie o świecie, elokwentny, bez skrępowania rozmawia zarówno z panami wielkich rodów, jak i z koronowanymi głowami. Gdybyś nie wiedział, że jest służącym, nazwałbyś go raczej dworzaninem. Jeżeli Biała Wieża wiązała pewne plany z Ebou Dar, siostry mogły przysłać tu właśnie takiego osobnika, aby te plany przeprowadził.

Plany. Karede mimowolnie podniósł naczynie Ajimbury i o mało nie napił się wina, na szczęście w porę zrozumiał, co robi. Wciąż trzymał miskę-puchar, chociaż głównie po to, żeby pokryć zmieszanie. Wszyscy — przynajmniej w każdym razie ci, którzy wiedzieli — byli pewni, że zniknięcie Wysokiej Lady Tuon jest częścią rywalizacji o sukcesję po Cesarzowej, niech nam żyje wiecznie. Tak wyglądało życie w rodzinie cesarskiej. Gdyby Wysoka Lady nie żyła, trzeba by mianować nowego spadkobiercę. Gdyby nie żyła... A jeśli żyła... Wtedy Biała Wieża mogłaby rzeczywiście wysłać swojego najlepszego człowieka, zleciwszy mu porwanie Tuon. O ile Poszukujący nie grał z nim w jakąś własną grę. Poszukujący próbowali przecież złapać w sidła każdego z wyjątkiem samej Cesarzowej, niech nam żyje wiecznie.

— Przekazałeś ten pomysł swoim zwierzchnikom, a oni go odrzucili, w przeciwnym razie nie przyszedłbyś do mnie. No chyba że... Nie wspomniałeś im o niczym, co? Dlaczego?

— Sieć jest znacznie bardziej poplątana, niż sądzisz — powtórzył cicho Mor, z uwagą wpatrując się w drzwi, być może podejrzewając, że ktoś za nimi podsłuchuje ich rozmowę. Skąd u niego ta nagła ostrożność? — Jest sporo... komplikacji. Te dwie damane zwolniła Lady Egeanin Tamarath, która wcześniej miała kontakty z Aes Sedai. Mówiąc dokładniej, bliskie kontakty. Bardzo bliskie. Wyraźnie wypuściła inne damane, starając się odwrócić uwagę od ucieczki tamtych. Tej samej nocy miasto opuściła też Egeanin wraz z trzema kolejnymi damane i przypuszczamy, że przyłączyła się do Merrilina oraz pozostałych. Nie wiemy, kim była trzecia damane — podejrzewamy kogoś ważnego spośród Atha’an Miere albo może jakąś Aes Sedai, która do tej pory ukrywała się w Ebou Dar. Zidentyfikowaliśmy w każdym razie jej sul’dam i dowiedzieliśmy się, że obie były blisko związane z Suroth. Ona sama jest mocno związana z Aes Sedai — Mor przekazywał te rewelacje z pozoru spokojnym tonem, lecz Karede nie dziwił się, że mężczyzna znajduje się o krok od wybuchu.

Miał też wiele racji. Suroth rzeczywiście spiskowała z Aes Sedai i zdeprawowała przynajmniej niektórych Poszukujących ważniejszych od Mora, a Biała Wieża co jakiś czas przydzielała niezwykłe zadania swoim najlepszym mężczyznom. Cała historia brzmiała wiarygodnie. Kiedy Furyka wysłano wraz ze Zwiastunami, otrzymał zadanie szukania wśród członków Krwi osób o wygórowanych ambicjach. Zawsze istniała możliwość, że ludzie ci, będąc tak daleko od Imperium, zechcą stworzyć na tych terenach własne, małe królestwa. A sam Karede wysłał żołnierzy do miasta, bo choć wiedział, że niezależnie od jego działań obronnych ono upadnie, jego ludzie mogli przynajmniej gnębić wroga od wewnątrz.

— Znasz kierunek, w którym się udali, Almuracie?

Mor potrząsnął głową.

— Poszli na północ, a ktoś w stajniach pałacowych wspomniał o mieście Jehannah, jednak wygląda mi to na oczywistą próbę wyprowadzenia nas w pole. Pewnie na pierwszym lepszym skrzyżowaniu zmienią kierunek. Sprawdziliśmy wszystkie łodzie, które mogłyby przewieźć przez rzekę tak liczną grupkę osób, jednak rozmaite jednostki pływają po okolicznych wodach. Nikt tu nad niczym nie panuje, nikt niczego nie kontroluje.

— To daje wiele do myślenia.

Poszukujący skrzywił się nieznacznie, jednak powoli już rozumiał, że Karede zaangażuje się w sprawę tylko w takim stopniu, w jakim zechce. Kiwnął głową.

— Cokolwiek postanowisz zrobić, musisz znać wszystkie fakty. Można się zastanowić, w jaki sposób dziewczyna omamiła tych kupców. Najwyraźniej zawsze towarzyszyli jej dwaj lub trzej żołnierze. Ludzie podawali również bardzo dokładny opis ich zbroi. — Poszukujący wyciągnął lekko rękę, jakby chciał dotknąć szaty Furyka, na szczęście wykazał się mądrością i zamiast tego położył sobie dłoń na udzie. — Większość osób określiłaby kolor owych zbroi jako czarny. Rozumiesz mnie? Poza tym... Jeśli się zdecydujesz na jakiś ruch, nie zwlekaj. — Mor podniósł puchar. — Twoje zdrowie, Generale Sztandaru. Furyku! Zdrowie twoje i Imperium.

Karede bez wahania opróżnił naczynie Ajimbury.

Poszukujący odszedł równie nagle, jak się zjawił. Drzwi, które za sobą zamknął, niemal natychmiast znów się otworzyły i w progu stanął Ajimbura. Od razu wpatrzył się oskarżycielsko w puchar-czaszkę w rękach swego pana.

— Znasz tę pogłoskę, Ajimbura? — Zamiast się upewniać, czy niski służący podsłuchiwał, równie dobrze Furyk mógłby spytać, czy słońce wschodzi co ranek. Ajimbura — tak czy owak — nie zaprzeczył.

— Nie kalałbym sobie języka takimi brudami, wielki — odparował, podchodząc bliżej.

Karede pozwolił sobie na westchnięcie. Niezależnie od tego, kto zorganizował zniknięcie Wysokiej Lady Tuon — ona sama czy ktoś inny — dziewczynie groziło ogromne niebezpieczeństwo. A jeśli plotki łączyły się z jakąś sztuczką Mora... Najlepszy sposób na pokonanie kogoś innego jest rozpoczęcie własnej gry.

— Wyjmij moją brzytwę. — Siadając, sięgnął po pióro. Lewą ręką przytrzymał prawy rękaw szaty, usiłując nie powalać go atramentem. — Potem znajdziesz kapitana Musenge i jeśli zastaniesz go samego, wręczysz mu pismo. Wracaj szybko, mam dla ciebie więcej zadań.

Krótko po południu następnego dnia Karede przepływał już port na promie odchodzącym co godzinę odmierzaną punktualnie przez grzmiące dzwony. Prom był powolną, niezgrabną barką, niezdarnie falującą na wzburzonych portowych wodach. Liny, którymi przywiązano do pokładowych knag pół tuzina kupieckich wozów krytych płóciennymi budami, skrzypiały wraz z każdym ruchem promu, konie przestępowały nerwowo, tupiąc kopytami, a wioślarze musieli walczyć z woźnicami i wynajętymi strażnikami, którzy chcieli wymiotować za burtę. Niektórzy ludzie po prostu nie mają wystarczająco mocnych żołądków i nie nadają się na rejsy. Jedna z przedstawicielek stanu kupieckiego, kobieta o miedzianej cerze i nalanej twarzy, stała na dziobie spowita w ciemny płaszcz i balansując lekko wraz z falowaniem promu, wpatrywała się niewzruszenie w zbliżającą się przystań. Ignorowała przy tym stojącego obok niej Furyka Karede’a. Prawdopodobnie wiedziała, że jest Seanchaninem, choćby po siodle jego gniadosza, generał ukrył wszakże zieloną oficerską kurtę z czerwoną lamówką pod prostym szarym płaszczem, toteż jeśli kobieta w ogóle się zastanawiała nad jego osobą, uważała go zapewne za zwykłego żołnierza. Z pewnością nie wyglądał na osadnika, gdyż nosił przy biodrze miecz. Furyk wiedział, że choć starał się nie rzucać w oczy, ktoś mógł podpatrzeć, jak idzie przez miasto lub wsiada na prom, jednakże nic nie mógł na to w tej chwili poradzić. Przy odrobinie szczęścia minie jeszcze dzień lub dwa, zanim ktoś zauważy, że nie ma go w gospodzie i że nie zamierza do niej zbyt szybko powrócić.

Siodło rozhuśtało się, gdy prom uderzył mocno w obite skórą słupki przystani. Karede pierwszy zjechał na brzeg po spuszczonym trapie. Kupcy dopiero zaganiali woźniców do wozów, które przewoźnicy promowi odwiązywali od knag. Furyk zmuszał Aldazara do zaledwie powolnego stępa po kamieniach, nadal śliskich od porannego deszczu, rozmytego końskiego łajna i kup pozostałych po wyraźnie niedawnym przejściu owczego stada. Dopiero kiedy wjechali na Drogę do Illian, pozwolił wałachowi przyspieszyć, choć jedynie do kłusa. W podróży, której długości się nie zna, niecierpliwość zazwyczaj okazuje się wyłącznie błędem.

Wzdłuż trasy, za przystanią, po obu stronach pobudowano liczne gospody — budynki o płaskich dachach, pobielone obecnie popękanym i łuszczącym się tynkiem, których szyldy zdążyły już wypłowieć bądź też poodpadały. Ta droga znaczyła północną krawędź Rahad. Na ławach przed gospodami rozsiedli się niedbale odziani mężczyźni, którzy ponuro przypatrywali się jego przejazdowi. Nie dlatego, że był Seanchaninem — Karede podejrzewał, że nie są milsi dla żadnego innego konnego. Ani ogólnie dla żadnego innego posiadacza choćby kilku monet. Wkrótce opuścił szeregi gospod i przez następne parę godzin pędził między gajami oliwkowymi i małymi farmami, których pracownicy byli na tyle przyzwyczajeni do przejezdnych, że nawet się nie odrywali od swoich zajęć. Ruch był w każdym razie rzadki: Furyka minęło kilka farmerskich wozów na wysokich kołach i — dwa razy — kolumna jadących do Ebou Dar kupców, którym towarzyszyli wynajęci wartownicy. Wielu woźniców i dwaj kupcy nosili charakterystyczne dla Illian brody. Karede zdziwił się, że IIliańczycy wciąż handlują z Ebou Dar mimo walk z Imperium, jednak ludzie po tej stronie Morza Wschodniego często postępowali osobliwie, cechowali się dziwacznymi zwyczajami i nie bardzo się kojarzyli z bohaterami historii opowiadanych o ojczyźnie wielkiego Artura Jastrzębie Skrzydło. Wielu w ogóle takich bohaterów nie przypominało. Trzeba ich będzie oczywiście zrozumieć, skoro mieli wejść w skład mieszkańców Imperium, ale zadanie przestudiowania ich zachowania otrzymają inni, ważniejsi od niego. On zresztą miał swoje obowiązki.

Farmy ustąpiły miejsca terenom lesistym i obszarom porośniętym zaroślami. Do czasu aż Karede dostrzegł to, czego szukał, jego cień wydłużył się znacznie przed nim, a słońce przekroczyło już połowę drogi ku zachodowi. Tuż przed generałem, na północnej stronie drogi kucał Ajimbura. Grając na trzcinowym flecie, wyglądał jak uosobienie wykręcającego się od pracy lenia. Zanim Furyk do niego dotarł, służący schował flet za pasek, otoczył się brązowym płaszczem i zniknął wśród drzew i krzewów. W tym samym momencie Karede zerknął za siebie, by sprawdzić, czy i tam droga jest pusta, po czym skierował Aldazara w las.

Mały służący czekał w najbliższym niewidocznym z drogi miejscu, czyli w zbiorowisku wielkich sosen, z których najwyższe osiągały dobre sto stóp. Mężczyzna zgarbił ramiona w typowym dla siebie dziwnym ukłonie i wgramolił się na siodło szczupłego kasztanka o czterech białych kopytach. Ajimbura upierał się, że białe kopyta przynoszą szczęście.

— Tędy, wielki? — spytał, a gdy Karede zezwolił mu gestem, służący skierował wierzchowca głębiej w las.

Udając się na dużą polanę, mieli do pokonania krótką drogę, nie więcej niż zaledwie pół mili, jednak nikt z jadących głównym traktem nawet by nie podejrzewał, co się na niej odbywa. Musenge sprowadził tu z sobą stu ludzi ze Straży Skazańców na dobrych koniach, dwudziestu ogirskich Ogrodników w pełnej zbroi oraz zwierzęta juczne obładowane zapasami, które wystarczą przynajmniej na dwa tygodnie. Wśród tych ostatnich był przygotowany poprzedniego dnia przez Ajimburę koń juczny ze zbroją Karede’a. Obok własnych wierzchowców stały sul’dam, niektóre z nich prowadziły na smyczy nawet po sześć damane. Kiedy Musenge wyjechał na spotkanie Furykowi, towarzyszył mu sadzący wielkie kroki Pierwszy Ogrodnik imieniem Hartha, ogir z ponurą miną i zdobionym zielonym chwostem toporkiem w ręku. Po chwili dosiadła konia i dołączyła do nich jedna z kobiet: der’sul’dam Wysokiej Lady Tuon o imieniu Melitene.

Musenge i Hartha przytknęli pięści do piersi w okolicy serc. Generał Karede odpowiedział na ich pozdrowienie, lecz spojrzenie utkwił w nieruchomo czekających damane, a ściśle rzecz biorąc, w jednej z nich — niewysokiej kobiecie, którą gładziła po włosach ciemna sul’dam o kwadratowej twarzy. Oblicza damane zazwyczaj bywały zwodnicze — kobiety te starzały się powoli i bardzo długo żyły — jednak tę szczególną charakteryzowało coś odmiennego, co Furyk nauczył się rozpoznawać jako cechę istot, które nazywały siebie Aes Sedai.

— Jakiej wymówki użyliście, ażeby usprawiedliwić jednoczesne wyprowadzenie tak dużej grupy z miasta? — spytał.

— Ćwiczenia, Generale Sztandaru — odparła Melitene z lekko drwiącym uśmieszkiem. — Wszyscy wierzą w taki pretekst. — Mówiono wprawdzie, że Wysoka Lady Tuon właściwie nie potrzebuje do szkolenia posiadanych istot der’sul’dam ani sul’dam, jednak Melitene, kobieta, w której włosach więcej było siwizny niż naturalnej czerni, posiadała liczne talenty wykraczające poza jej fach i dokładnie wiedziała, o co Karede naprawdę pyta. Sam wszak prosił Musenge’a o sprowadzenie w miarę możliwości kilku damane. — Żadna z nas nie pozostałaby w mieście, Generale Sztandaru. Nie, gdy chodzi o taką sprawę. Co do Mylen... — Prawdopodobnie chodziło o byłą Aes Sedai. — Gdy opuściliśmy Ebou Dar, wyjaśniliśmy damane prawdziwe przyczyny naszego wymarszu. Najlepiej, jeśli wiedzą, czego się mają spodziewać. Do tej pory uspokajamy Mylen, która naprawdę kocha Wysoką Lady. Wszystkie ją kochają, jednak Mylen czci ją tak, jakby Tuon już zasiadała na Kryształowym Tronie. Jeśli Mylen dostanie w swoje ręce jedną z tych Aes Sedai — zachichotała — będziemy musieli się spieszyć, o ile zależy nam na zachowaniu nieszczęsnych przy życiu, w przeciwnym razie Mylen tak je sponiewiera, że już nie warto ich będzie brać na smycz.

— Nie widzę powodów do śmiechu — zagrzmiał Hartha. Ogir — o długich siwych wąsach i przypominających czarne kamienie oczach łypiących spod hełmu — wyglądał na jeszcze bardziej znużonego i zasmuconego niż kapitan Musenge. Został Ogrodnikiem na wiele lat przed urodzeniem się ojca Furyka, może nawet przed narodzinami dziadka generała. — Nie mamy żadnego planu. Próbujemy złapać wiatr w sieci.

Melitene szybko się opanowała, a Musenge przybrał jeszcze bardziej ponurą minę niż Hartha, choć wydawało się to niemożliwe.

W ciągu dziesięciu dni poszukiwani ludzie mogli się oddalić o szereg mil. Jeśli w grupie znajdowali się najlepsi przedstawiciele Białej Wieży, nie skierowaliby się na wschód po głośnej, lecz zapewne fałszywej wzmiance o Jehannah, nie byli też na tyle głupi, by podążyć na północ, a jednak potencjalny obszar do przeszukania pozostawał ogromny i stale się rozszerzał.

— Musimy zatem niezwłocznie zarzucić nasze sieci — odparował Karede. — I precyzyjnie je rozłożyć.

Musenge i Hartha pokiwali głowami. Straż Skazańców wiedziała, że każdy rozkaz trzeba wykonać. Nawet rozkaz łapania wiatru w sieci.

5

Wykuwanie młota

Biegł lekko przez noc, mimo pokrywającego ziemią śniegu. Sunął wśród cieni drzew, oślepiony księżycową poświatą niemal równie jasną jak światło słońca. Zimny wiatr szarpał jego grubym futrem, aż nagle przyniósł zapach, który go rozjuszył, a jego serce przepełnił nienawiścią większą niż ta odczuwana dla Niezrodzonego. Nienawiścią i przekonaniem o zbliżającej się śmierci. Nie miał wyboru, nie teraz. Biegł jeszcze szybciej, ku śmierci.

Perrin Aybara obudził się nagle w głębokich ciemnościach przed świtem, pod jednym z towarowych wozów na wysokich kołach. Aż do kości ogarnęło go przygruntowe zimno, które poczuł mimo ciężkiego, obszytego futrem płaszcza i dwóch koców. Wiał kapryśny wietrzyk, niezbyt silny, lecz lodowaty. Kiedy Perrin przecierał twarz rękoma w rękawicach, zmrożona krótka bródka aż zaskrzypiała. Najwyraźniej na szczęście w nocy nie spadł już śnieg. Zbyt często Perrin budził się zasypany białym puchem, przed którym nie uchronił go nawet wóz. W dodatku opady utrudniały zwiad. Mężczyzna żałował, że nie może porozmawiać z Elyasem w sposób, w jaki porozumiewał się z wilkami. Wtedy nie musiałby znosić tego niekończącego się czekania. Zmęczenie przylgnęło do niego niczym druga skóra i nie potrafił sobie przypomnieć, kiedy ostatnio spał głęboko w nocy. Sen czy też jego brak nie wydawał mu się zresztą zbyt ważny. Obecnie własny gorący gniew dawał mu siłę do dalszej drogi.

Perrin nie sądził, że obudził go dzisiejszy sen. Każdej nocy kładł się, oczekując koszmarów i one każdej nocy się zjawiały. W najgorszych z nich znajdował Faile martwą lub nigdy jej nie znajdował. Z takich budził się drżący i spocony. Po mniej okropnych nie budził się albo pozostawał przez jakiś czas w półśnie, niemal czując, jak jego ciało żywcem tną trolloki, zamierzając je zapewne ugotować, czasem zaś urojony draghkar wyjadał mu duszę. Ten sen zanikał szybko, jak to sny, jednak mężczyzna pamiętał, że był w nim wilkiem i pachniał... czym? Czymś, czego wilki nienawidziły nawet bardziej niż Myrddraali. Czymś, czego nienawidziły, bo wiedziały, że może je to zabić. Świadomość, która towarzyszyła Perrinowi we śnie, opuściła go; pozostały jedynie niewyraźne wrażenia. Nie był w wilczym śnie odbijającym świat, w którym żyły wilki po śmierci i do którego żywe mogły pójść po poradę. Wilczy sen stale pozostawał wyraźny w jego głowie, odkąd odszedł — czy poszedł tam świadomie, czy nie. Tym niemniej sen ten wciąż wydawał się realny i osobliwie natarczywy.

Leżąc bez ruchu na plecach, Perrin zaczął mentalnie poszukiwać wilków. Próbował je przekonać do pomocy w swoich łowach, niestety bezskutecznie. Nakłonienie ich do zainteresowania się działalnością istoty dwunożnej było — w najlepszym razie — trudne. Wilki unikały większych grup ludzkich; wystarczyło pół tuzina osób, ażeby się rozproszyły. Ludzie ścigali zwierzęta, a większość mężczyzn starała się zabić każdego dostrzeżonego wilka. Początkowo w myślach Perrina panowała pustka, później jednak, po pewnym czasie, zaczął wyczuwać wilki, nawet z niejakiej odległości, której nie był dokładnie pewien. Odnosił wrażenie, że chwyta jakiś ledwie słyszalny szept, więc odległość wydawała mu się spora. Fakt ten go dziwił. Mimo rozrzuconych tu i ówdzie wiosek oraz rezydencji, a nawet sporadycznych miast, właściwie otaczała go kraina nietkniętych lasów i jako taka od zawsze należała do wilków, a także do jeleni i mniejszej zwierzyny łownej.

Ze stadem, którego nie był członkiem, za każdym razem rozmawiał bardzo uprzejmie. Grzecznie wysyłał wilkom swoje imię, Młody Byk wydzielał swój zapach, otrzymując w zamian ich woń — ich, czyli Łowczyni Liści, Rosłego Niedźwiedzia, Białego Ogona, Pióra, Grzmiącej Mgły i wielu innych. Było to spore stado, któremu przewodziła spokojna i pewna siebie wadera imieniem Łowczyni Liści, jej towarzyszem zaś był Pióro — bystry basior w sile wieku. Wszystkie słyszały o Młodym Byku i chętnie gawędziły z przyjacielem sławnego Długiego Kła, pierwszego dwunożnego, który nauczył się rozmawiać z wilkami po długiej przerwie sięgającej od zamierzchłych czasów Wieku Legend. Przez głowę Perrina przepływał zasadniczo potok obrazów i wspomnień zapachów, które umysł mężczyzny przekształcał w słowa, słowa zaś zmieniał jakimś sposobem w obrazy i zapachy zrozumiałe dla wilków.

„Jest coś, czego chcę się dowiedzieć — pomyślał natychmiast po powitaniu. — „Czego wilki nienawidzą bardziej niż Niezrodzonego?”. — Spróbował przywołać zapach ze snu i przekazać go stadu, niestety nie potrafił już sobie przypomnieć tej woni. — „Coś, co dla wilka oznacza śmierć” — dodał w myślach.

Odpowiedziała mu cisza, później zwierzęta przesłały mu swoje emocje: nutę strachu zmieszaną z nienawiścią, determinacją i niechęcią. Poczuł już wcześniej wilczy lęk — stado bało się przede wszystkim straszliwych pożarów, które szybko ogarniały las, tak w każdym razie zrozumiał — jednak obecny strach należał do typu powodującego u człowieka mrowienie, gęsią skórkę, drżenie całego ciała i nerwowe podrywanie się przy byle okazji. Perrin był zdecydowany za wszelką cenę odkryć przyczynę takiego przerażenia. Większość wilków na szczęście nigdy nie doświadczyła tego rodzaju strachu. Niektóre jednak tak.

Jedno po drugim, zwierzęta znikały z jego świadomości, umyślnie nie dopuszczając go do swoich umysłów, aż pozostała jedynie Łowczyni Liści.

„Ostatnie Polowanie nadchodzi” — wyjaśniła mu w końcu, a później i ona zamknęła swój umysł przed jego ingerencją.

„Czy was obraziłem?” — wysłał pytanie. — „Jeśli tak, to tylko z powodu nieznajomości reguł”. Niestety, nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Przedstawiciele tego wilczego stada nie będą z nim rozmawiać znów zbyt szybko.

„Ostatnie Polowanie nadchodzi”. Tak wilki nazywały Ostatnią Bitwę, czyli Tarmon Gai’don. Wiedziały, że będą uczestniczyć w tej ostatecznej konfrontacji między Światłością i Cieniem, chociaż nie umiały wyjaśnić przyczyn swej w niej obecności. Istniały sprawy przesądzone, tak niezmienne jak wschód i zachód słońca czy księżyca, było też stuprocentowo pewne, że wiele wilków umrze w Ostatnim Polowaniu. Teraz jednak obawiały się czegoś innego. Perrin miał silne przeczucie, że powinien również wziąć udział w Tarmon Gai’don, wiedział jednak, że jeśli do Ostatniego Polowania dojdzie wkrótce, nie włączy się w nie. Miał swoje zadanie do wykonania i nie mógł się od niego uchylić się — nie mógł, nawet dla Ostatniej Bitwy!

Porzuciwszy próżne rozważania na temat nieokreślonych lęków i Tarmon Gai’don, zdjął rękawice i poszukał w kieszeni płaszcza długiego rzemienia z surowej skóry. W porannym rytuale jego palce wykonały mechanicznie kolejny węzeł, potem zsunęły się po rzemieniu, licząc. Dwadzieścia dwa węzły. Dwadzieścia dwa ranki, odkąd porwano Faile.

Na początku nie myślał, że będzie musiał prowadzić tego typu rachubę. Pierwszego dnia był wprawdzie zziębnięty i odrętwiały, jednak uważał się za skupionego, teraz wszakże spoglądając wstecz, wiedział, że ogarniała go wówczas niepoprawna wściekłość i trawiąca potrzeba jak najszybszego znalezienia przedstawicieli Shaido Aiel. Ludzi z innych klanów również dostrzegł wśród Aielów, którzy porwali Faile, tym niemniej — przynajmniej na pierwszy rzut oka — najwięcej było Shaido Aiel, więc o nich myślał. Konieczność wyrwania im Faile, zanim zostanie ranna, chwytała go mocno za gardło, niemal dusiła. Perrin uratowałby oczywiście przy okazji inne, schwytane wraz z Faile kobiety, chociaż co jakiś czas musiał sobie powtarzać w myślach ich imiona, jeśli nie chciał całkowicie zapomnieć. Alliandre Maritha Kigarin, Królowa Ghealdan i jego lenniczka... Posiadanie lenniczki, która złożyła mu przysięgę wierności, szczególnie królowej, nadal wydawało mu się nie w porządku — przecież był kowalem! To znaczy kiedyś był kowalem, ale miał obowiązki wobec Alliandre, a ona nigdy nie narażała się na niebezpieczeństwo wyłącznie dla niego. Oprócz niej: Bain ze szczepu Czarnej Skały, Shaarad Aiel i Chiad ze szczepu Kamiennej Rzeki, Goshien Aiel, aielskie Panny Włóczni, które podążyły za Faile do Ghealdan i Amadicii. Obie stawiały również czoło trollokom w Dwu Rzekach, gdy Perrin potrzebował każdej pary rąk zdolnych do noszenia broni, a one w zamian zyskały prawo do wzywania jego w razie potrzeby. Były też Arrela Shiego i Lacile Aldorwin, dwie głupie młódki, którym się zdawało, że potrafią się nauczyć być Aielami lub jakąś dziwną wersją Aielów. Obie przysięgały Faile, podobnie jak Maighdin Dorlain, uciekinierka bez grosza, którą Faile wzięła pod swoje skrzydła i uczyniła jedną ze swoich dziewczyn. Perrin nie mógł zostawić ludzi Faile. Ani Faile ni Bashere t’Aybara, ani jej ludzi.

Powtórzył w głowie całą listę i wrócił do niej, do Faile, do swojej żony, oddechu swego życia. Z jękiem chwycił rzemień tak mocno, że węzły odcisnęły się boleśnie na jego stwardniałej od długich dni wielogodzinnego machania młotem w kuźni ręce. O Światłości, dwadzieścia dwa dni!

Praca nad żelazem nauczyła go, że pośpiech rujnuje metal, a przecież na początku bywał zbyt szybki, Podróżując na południe przez bramy utworzone przez Grady’ego i Nealda, dwóch Asha’manów, do miejsca, gdzie znaleziono najdalsze ślady Shaido. Potem skakał jeszcze dalej na południe, tak jak wiodły ich ślady, natychmiast gdy Asha’mani zdołali wykonać kolejne bramy. Umysł Perrina trawił niepokój, że każda godzina przeznaczona na odpoczynek i utrzymywanie utkanych bram otwartych wystarczająco długo, aby zdążyli przejść wszyscy, oddala go od znalezienia Faile, którą pragnął za wszelką cenę uwolnić z niewoli. Z każdym dniem jego ból rósł, szczególnie kiedy zwiadowcy zapuszczali się coraz dalej na niezamieszkane pustkowie i wracali bez pozytywnych nowin, jako że nie spotkali po drodze nikogo i nie dostrzegli najmniejszych nawet znaków czyjejś bytności. Później Perrin odkrył, że musi odtworzyć swoją przeszłą drogę i strwonił mnóstwo dni na przejście terenu, który wcześniej dzięki Asha’manom i utworzonym przez nich bramom przeskoczył. Szukał choćby najdrobniejszego znaku, w którym punkcie zboczyli z trasy członkowie klanu Shaido Aiel.

Powinien od razu pomyśleć, że skręcą. Południe zawiodło ich wszak na cieplejsze ziemie pozbawione śniegu, który tak bardzo Aielów dziwił. Tym samym jednak zbliżyli się także do przebywających w Ebou Dar Seanchan. Perrin wiedział o Seanchanach i powinien się domyślić, że i Shaido Aiel o nich usłyszą! Shaido jednakże przybyli tu grabić, a nie walczyć z Seanchanami i ich damane. Dni powolnego marszu ze zwiadowcami rozbiegającymi się przed nimi na boki, dni, kiedy padający śnieg oślepiał nawet Aielów i zmuszał wszystkich do irytujących postojów... Aż w końcu Jondyn Barran znalazł na pniu drzewa ślad otarcia przez budę jakiegoś wozu, a Elyas przypadkiem kopnął wystający spod śniegu, pęknięty trzonek włóczni Aielów. Perrin skręcił w końcu na wschód, najwyżej dwa dni od miejsca, skąd za pierwszym razem Podróżował. Gdy sobie tę zbieżność uświadomił, miał ochotę zawyć, na szczęście się powstrzymał. Nie mógł się przecież załamać, ani trochę nie mógł, od niego bowiem zależał los Faile. Właśnie tamtego dnia zaczął oszczędnie gospodarować swoim gniewem, powoli zaczął nad nim panować.

Jej porywacze mieli nad nim wielką przewagę, ponieważ na początku się pospieszył, jednak od tamtej pory zachowywał identyczną ostrożność, jak wcześniej w kuźni. Umiał już panować nad gniewem i potrafił go skierować w odpowiednią stronę. Odkąd ponownie znalazł ślady Shaido, Podróżował nie dalej niż po jednym skoku, zwiadowcy zaś wyruszali i wracali między świtem i zmierzchem. Jego ostrożność się opłaciła, gdyż Shaido kilkakrotnie nagle zmieniali kierunek i szli niemal zygzakiem, jakby nie mogli się zdecydować, dokąd właściwie pójść. A może zbaczali z drogi, żeby dołączyć do swoich ziomków? Perrin kierował się jedynie pozostawionymi śladami — na przykład opuszczonymi przez nich, częściowo zasypanymi przez śnieg, obozowiskami — a wszyscy zwiadowcy zgodnie stwierdzili, że liczba idących się ostatnio zwiększyła. Teraz mieli przed sobą prawdopodobnie co najmniej dwa, trzy szczepy przemieszczające się wspólnie, może nawet więcej. Straszliwy był to przeciwnik! Powoli, lecz pewnie jednak ich doganiali i to się wydawało najważniejsze.

Shaido przeszli większe połacie ziemi, niż Perrin uważał za możliwe, biorąc pod uwagę ich liczbę i padający śnieg, w dodatku najwyraźniej zupełnie nie dbali o to, czy ktoś ich śledzi. Może sądzili, że nikt się nie ośmieli. Czasami obozowali kilka dni w jednym miejscu. Perrin skupiał swój gniew na celu. Shaido — niczym ludzka szarańcza — pozostawiali za sobą zrujnowane wsie, małe miasta i posiadłości, ograbione magazyny i sklepy. Zabierali mężczyzn i kobiety wraz z żywym inwentarzem. Perrin stale zastawał jedynie puste domy, gdyż ocalali ludzie szukali w okolicy jedzenia, które pozwoliłoby im przeżyć do wiosny. Kiedy przekroczył rzekę Eldar i znalazł się w Altarze, wsiadł na mały prom używany nie przez kupców, lecz przez domokrążców i miejscowych farmerów, i pokonał na nim odległość dzielącą dwie wioski położone na przeciwległych zalesionych brzegach rzeki. Nie miał pojęcia, w jaki sposób Shaido Aiel przedostali się na drugą stronę, kazał jednak Asha’manom utworzyć bramy. Na obu brzegach z przystani dla promów pozostały jedynie nierówne kamienne lądowiska i nieliczne niespalone budowle, całkowicie opuszczone przez ludzi. Na drugim brzegu Perrin dostrzegł tylko trzy wychudłe, zdziczałe psy, które umykały na widok ludzi. Jego gniew stwardniał i przybrał kształt młota.

Wczoraj rano Perrin dotarł do małej wioski, gdzie dwie grupki ogłuszonych mężczyzn o brudnych twarzach gapiły się na setki lansjerów i łuczników wyjeżdżających z lasu przy pierwszym świetle za sztandarami — Czerwonym Orłem Manetheren, szkarłatnym Wilczym Łbem, Srebrnymi Gwiazdami Ghealdan oraz Złotym Jastrzębiem Mayene. Za jeźdźcami ciągnęły się długie szeregi wozów na wysokich kołach i sznury zapasowych luzaków. Na widok Gaula i drugiego Aiela ludzie ci przezwyciężyli ogarniający ich swego rodzaju paraliż i zaczęli uciekać w panice między drzewa. Złapali kilka osób, ale nie uzyskali od nich odpowiedzi na swoje pytania. Ludzie woleli umrzeć, niż pozwolić się do siebie zbliżyć Aielom. Brytan zamieszkiwało tylko około tuzina rodzin, a jednak Shaido zabrali stamtąd dziewięciu młodych mężczyzn i kobiet wraz ze wszystkimi ich domowymi zwierzętami. Było to zaledwie dwa dni temu. Dwa dni! Perrin coraz wyraźniej widział przed sobą konkretny cel.

Wiedział, że musi być ostrożny, w przeciwnym razie na zawsze utraci Faile, ale przesadna ostrożność z jego strony również mogłaby ją zgubić. Wczoraj rozesłał zwiadowców o wyjątkowo wczesnej porze, każąc im przejść dłuższą niż zwykle drogę i wrócić jak najpóźniej, no chyba że znajdą wcześniej Shaido. Tuż po wschodzie słońca i kilka godzin później wrócą Elyas, Gaul i inni, a także Panny Włóczni i ludzie z Dwu Rzek, o których wiedział, że umieją przez wodę wyśledzić cień. Gdy tylko Shaido się ruszą, zwiadowcy będą mogli przyspieszyć. Nie byli obarczeni rodzinami, wozami i jeńcami. Tym razem będą mogli powiedzieć mu dokładnie, gdzie się znajdują Shaido Aiel. I powiedzą mu. Czuł to w kościach. Pewność wręcz płynęła w jego żyłach. Znajdzie Faile i uwolni ją. Zadanie to było najważniejsze, ważniejsze nawet od własnego przetrwania, o ile Perrin pożyje wystarczająco długo, by je wypełnić. Przepełniający go gniew stał się już konkretny jak młot. Jeśli tylko Perrin znajdzie sposób pokonania Shaido, potrzaska Aielów tym młotem na kawałki.

Odrzuciwszy na bok koce, nałożył z powrotem rękawice, podniósł leżący obok toporek, którego półksiężycowe ostrze równoważył ciężki kolec, przetoczył się z nim do wyjścia, gdzie wstał na udeptany, zmrożony śnieg. Wozy otaczały go w rzędach na terenie, który jeszcze niedawno zajmowały brytańskie pola. Przybycie wielu obcych, tak wielu obcych, w dodatku uzbrojonych, pod zagranicznymi sztandarami, zaszokowało ocalałych mieszkańców tej małej wsi. Skoro tylko Perrin im pozwolił, nieszczęsna garstka uciekła do lasu, unosząc tyle dobytku, ile mogli udźwignąć na swoich plecach i zmieścić na saniach. Uciekali tak szybko, jakby Perrin był kolejnym przedstawicielem klanu Shaido Aiel; nawet nie oglądali się za siebie ze strachu, że za nimi pójdzie.

Gdy wsunął trzonek toporka w grubą pętlę przy pasie, głęboki cień obok pobliskiego wozu wyprostował się i przybrał postać mężczyzny owiniętego w płaszcz, który wydawał się w ciemnościach czarny. Perrin nie był zaskoczony, szczególnie że wcześniej poczuł ludzki zapach. Od pobliskich szeregów przywiązanych do palików koni buchała wprawdzie woń kilku tysięcy zwierząt: wierzchowców, luzaków i koni zaprzęgowych, nie wspominając słodkawego smrodu końskiego łajna, jednak Perrin bez trudu rozróżniał woń człowieka. Zapach istoty ludzkiej zawsze się wyróżniał. Poza tym Aram stale znajdował się blisko Perrina, czekając na jego przebudzenie. Ubywający sierp księżyca, nadal wiszącego nisko na niebie, dawał jeszcze dość światła, aby można było dostrzec — choć już niezbyt wyraźnie — twarz drugiej osoby, a także ukośnie przewieszony przez ramię miecz o rękojeści zakończonej mosiężną głowicą. Aram był kiedyś Druciarzem, który zdaniem Perrina już nigdy nie wróci do dawnego zajęcia, mimo iż wciąż nosił typowy dla Tuatha’anów płaszcz w jaskrawe pasy. Również sroga, nachmurzona mina Arama nawet w tym nikłym świetle nie mogła umknąć uwadze Aybary. Dawny Druciarz stale trwał w gotowości, wyraźnie skory do natychmiastowego użycia miecza, a od dnia porwania Faile gniew stał się jedną z nieodłącznych odcieni składających się na jego zapach. Wiele się zresztą zmieniło od porwania Faile. Trawiąca Perrina i Arama wściekłość była dla nich obu czymś nowym. Przed zniknięciem Faile żaden z nich się tak nie czuł.

— Chcą cię widzieć, Lordzie Perrinie — oświadczył były Druciarz, szarpnąwszy głową ku dwóm, ledwie widocznym wśród linii wozów, ludzkim sylwetkom. W zimnym powietrzu z ust mówiącego buchały kłęby słabej mgły. — Zabroniłem im zakłócać twój sen. — Aram stale popełniał ten sam błąd, gdyż nieproszony za bardzo się nim opiekował.

Wciągając nosem powietrze, Perrin oddzielił od końskich zapachów woń dwojga stojących w cieniu istot ludzkich.

— Zaraz z nimi pomówię. Przygotuj dla mnie Steppera, Aramie. — Starał się zwykle siedzieć już w siodle, zanim reszta mieszkańców obozowiska w ogóle się obudziła. Częściowo dlatego, że nie cierpiał zbyt długo pozostawać w bezruchu. Trwając w bezruchu, nie schwyta wszak przedstawicieli Shaido Aiel. Poza tym Perrin, jeśli mógł, wolał unikać towarzystwa niektórych osób. Nawet sam wyjeżdżałby ze zwiadowcami, gdyby wykonujący tę pracę mężczyźni i kobiety nie byli w niej od niego znacznie lepsi.

— Tak, mój panie.

Z trudem brnący przez śnieg, Perrin ledwie zauważył w zapachu Arama nową nutę sugerującą swoistą nerwowość lub rozdarcie. Zignorował ją jednak, wiedział bowiem, że tylko coś naprawdę ważnego mogło wyciągnąć Sebbana Balwera w ciemnościach spod koca, a co do Selande Darengil...

Balwer wydawał się chudy nawet w obszernym płaszczu, a jego wynędzniała twarz niemal tonęła w zbyt dużym kapturze. Mężczyzna stał wyprostowany, nie garbił się, a jednak co najwyżej o dłoń przewyższał towarzyszącą mu niewysoką Cairhieniankę. Otoczywszy się w pasie rękoma, podskakiwał z nogi na nogę, usiłując unikać kontaktu z zimnym podłożem, które przez buty chłodziło mu stopy. Selande, w ciemnym męskim płaszczu i takowych spodniach, potrafiła lekceważyć niską temperaturę mimo mglistej bieli znaczącej każdy jej wydech. Drżała, lecz udawało jej się zachować dumnie wyprostowaną sylwetkę. Stała nieruchomo, z odrzuconą w tył jedną połą płaszcza i dłoniach w rękawicach opartych na rękojeści miecza. Kaptur płaszcza także opuściła, eksponując przycięte krótko włosy z wyjątkiem końskiego ogona związanego na karku ciemną wstążką. Selande była przywódczynią głupców próbujących naśladować Aielów, to znaczy tych Aielów, którzy nosili miecze. Wydzielała zapach słaby, ale osobliwie zawiesisty, przywodzący na myśl galaretkę. Wyraźnie się martwiła. Balwer z kolei pachniał... determinacją, choć pachniał tak niemal zawsze, tyle że mniej w tej woni było prawdziwego gorąca czy intensywności, więcej zaś zwyczajnego skupienia.

Na widok podchodzącego Perrina chudy człowieczek przestał podskakiwać i wykonał sztywny, pośpieszny ukłon.

— Lady Selande ma dla ciebie nowiny, mój panie. Sądzę, że powinieneś ich posłuchać z jej ust. — Cienki głosik Balwera był cierpki i precyzyjny, identycznie jak jego właściciel. Prawdopodobnie brzmiałby tak samo, gdyby Balwer leżał z szyją ułożoną na pniaku kata. — Zaczynaj, lady, proszę. — Balwer był tylko sekretarzem, sekretarzem Faile i Perrina, drobiazgowym, lecz skromnym osobnikiem, Selande zaś arystokratką, a jednak stwierdzenie Balwera wydawało się czymś więcej niż prośbą.

Kobieta posłała Perrinowi ostre spojrzenie z ukosa, po czym przesunęła oparty o ziemię miecz. Perrin skoncentrował się na niej całkowicie, ciekaw, co Selande ma do powiedzenia. Nie ufał ani jej, ani jej śmiesznym towarzyszkom. Balwer, nieco przekrzywiwszy głowę, popatrywał na nią, a jego zapach sugerował niecierpliwość, lecz nie troskę.

Odrzuciwszy głowę, kobieta zwróciła uwagę na Perrina.

— Widzę cię, Lordzie Perrinie „Złote Oko” — zaczęła powoli z dosadnym, cairhieniańskim akcentem, jednak uświadomiła sobie zniecierpliwienie mężczyzny, więc porzuciła udawanie formalnego zachowania Aielów. — Dowiedziałam się dzisiejszej nocy trzech rzeczy — dodała pospiesznie. — Po pierwsze, co jest najmniej ważne, Haviar zakomunikował, że Masema wysłał wczoraj kolejnego jeźdźca do Amadicii. Nerion spróbował za nim podążyć, niestety go zgubił.

— Powiedz Nerionowi, że nie każę mu nikogo śledzić — oświadczył jej ostro Perrin. — I to samo powtórz Haviarowi. Sami powinni o tym wiedzieć! Mają patrzeć, słuchać, a potem donosić mi, co widzieli i słyszeli. I nic więcej. Rozumiesz mnie?

Selande szybko kiwnęła głową, a w jej zapachu na moment pojawił się ostry strach. Strach przed nim, jak mniemał Perrin, strach, że on się na nią rozgniewa.

Jego żółte oczy niepokoiły ludzi.

Zdjął dłoń z toporka i spiął obie ręce za plecami.

Haviar i Nerion należeli do dwóch tuzinów młodych głupców Faile. Pierwszy był Tairenianinem, drugi — Cairhienianinem. Faile używała wielu z nich jako swoich „oczu i uszu”, co stale go z jakiegoś powodu irytowało, chociaż wyjaśniła mu prosto w twarz, że szpiegowanie to sprawa każdej żony. Mężczyzna powinien intensywnie słuchać, szczególnie gdy sądzi, że jego żona żartuje; bo może nie żartowała. Na samą myśl o szpiegostwie czuł się nieswój, ale jeśli Faile potrafiła używać do takich zadań tych ludzi, mógł z nich skorzystać w razie potrzeby i on, jej mąż. Chodziło jednak tylko o tych dwóch. Masema najwyraźniej wyrażał przekonanie, że przeznaczeniem wszystkich chyba Sprzymierzeńców Ciemności jest podążenie za nim prędzej czy później, jednak mógłby zacząć coś podejrzewać, gdyby zbyt wiele osób opuściło obóz Perrina i przyłączyło się do niego.

— Nie nazywaj go Masema, nawet tutaj go tak nie nazywaj — dodał szorstko. Ostatnio ktoś twierdził, że Masema Dagar właściwie umarł, po czym powstał z grobu jako Prorok Lorda Smoka Odrodzonego i odtąd stał się drażliwszy niż kiedykolwiek, ilekroć słyszał swoje dawne imię. — Jeżeli nie zachowasz ostrożności i za dużo ci się wymknie w niewłaściwym miejscu, będziesz miała szczęście, jeśli nie każe kilku swoim oprychom dać ci wycisk następnym razem, gdy spotkają cię samą.

Selande znów kiwnęła głową, poważnie i nie wydzielając strachu. O Światłości, tym idiotom Faile brakowało rozumu i nie potrafili nawet ocenić, czego należy się bać.

— Jest prawie świt — mruknął Balwer, drżąc i szczelniej otaczając się płaszczem. — Wszyscy się wkrótce pobudzą, a niektóre kwestie najlepiej dyskutować na uboczu. Będziesz, moja pani, kontynuować? — ponownie ponaglił ją, choć wciąż uprzejmie. Z tego, co Perrin widział, Selande i reszta pochlebców Faile głównie powodowała kłopoty. Chociaż Balwer wyraźnie usiłował ją zdenerwować, kobieta wydała tylko zakłopotane chrząknięcie, po czym wymamrotała przeprosiny.

Rzeczywiście mrok powoli się rozpraszał. Przynajmniej dostrzegały to bystre oczy Perrina. Niebo nad nim nadal było ciemne i upstrzone jasnymi gwiazdami, jednak mężczyzna powoli rozróżniał sześć cienkich pasów na przedzie płaszcza Selande. W każdym razie widział granice między nimi. Spał tej nocy dłużej niż zwykle i myśl o tym rozsierdziła go. Nie mógł sobie pozwolić na poddanie się zmęczeniu, niemniej jednak był straszliwie strudzony! Musiał wysłuchać sprawozdania Selande, która bez wątpienia w ogóle nie przejmowała się faktem, iż Masema wysłał jeźdźców, ponieważ wysyłał ich niemal codziennie. Perrin rozejrzał się z niepokojem za Aramem i Stepperem. Wychwycił jakieś odgłosy ruchów w szeregach koni, nigdzie wszakże nie dostrzegał swojego wierzchowca.

— Druga rzecz, mój panie — podjęła w końcu Selande. — Haviar widział oznakowane altarańskimi symbolami beczki z solonymi rybami i takąż wołowiną. Było ich naprawdę sporo. Haviar twierdzi, że dostrzegł Altaran wśród ludzi Mas... to znaczy wśród ludzi Proroka. Kilku wyglądało na rzemieślników, a ten czy ów mógł być kupcem albo miejskim urzędnikiem. W każdym razie byli to mężczyźni i kobiety o ustalonej reputacji, rzetelni obywatele. Na dodatek niektórzy z nich nie wyglądali na pewnych siebie, może zastanawiali się, czy podjęli właściwą decyzję. Kilka pytań mogłoby nam ujawnić, skąd się wzięły ryby i wołowina. A może zdobylibyśmy też dla ciebie, panie, kilkoro „oczu i uszu”.

— Wiem, skąd przysłano ryby i wołowinę. Ty, pani, również doskonale to wiesz — odciął się poirytowanym tonem Perrin.

Ręce za plecami zacisnął w pięści. Miał nadzieję, że tempo, z jakim się przemieszczał, powstrzyma Masemę przed wysłaniem oddziałów szturmowych. Tym właśnie bowiem były grupy jego ludzi, nie mniej zresztą niebezpieczne niż Shaido Aiel, o ile nie bardziej. Proponowali napotkanym osobom złożenie przysięgi Smokowi Odrodzonemu, a ci, którzy odmówili albo po prostu się zbyt długo wahali, ginęli od ognia lub stali. Jeśli wybrali przyłączenie się do Masemy, poza przysięgą musieli jeszcze przekazać hojną dotację dla sprawy Proroka, zaś osoby, które z powodu swej odmowy zginęły, zwyczajnie uważano za Sprzymierzeńców Ciemności, a ich mienie przepadało. Według prawa Masemy rabusiom obcinano rękę, lecz swoich łupieżców Prorok Lorda Smoka Odrodzonego nie uważał za złodziei. Za morderstwo i całą masę innych zbrodni karał powieszeniem, a jednak spora liczba jego zwolenników jawnie wolała zabijać, niż dotrzymywać przysiąg. Z tego powodu częściej dochodziło do grabieży, a niektórzy traktowali morderstwo jak sport, dzięki któremu nabierali apetytu przed posiłkiem.

— Zabraniam wam się zbliżać do tych Altaran — podjął Perrin. — Przedstawiciele rozmaitych narodowości przyłączają się Masemy i nawet jeśli później tego żałują, zwykle większość z nich bynajmniej nie traci ochoty na zabijanie. Nie zawahaliby się wypatroszyć sąsiada, nie mówiąc o obcych, którzy zadają niewłaściwe pytania. Chcę tylko wiedzieć, co Masema robi i co planuje.

Perrin nie miał wątpliwości, że Masema ma jakiś program. Prorok uważał za bluźnierstwo dotykanie Jedynej Mocy przez wszystkich oprócz Randa, twierdził, że nie pragnie niczego poza dołączeniem do przebywającego na wschodzie al’Thora. Jak zawsze, myśl o Randzie wyzwalała w głowie Perrina swoiste wirowanie kolorów; dziś barwy były żywsze niż zazwyczaj, choć z drugiej strony przyciemniał je dławiący go gniew. Bluźnierstwo czy nie, Masema akceptował Podróżowanie, do którego dochodziło nie dość że dzięki przenoszeniu Mocy, to w dodatku dzięki męskiemu przenoszeniu! I niezależnie od tego, co utrzymywał, pozostawał na zachodzie najdłużej, jak mógł, chociaż jego zamiarem nie było uratowanie Faile. Perrin zazwyczaj ufał ludziom — do czasu, aż okazali się jego zaufania niegodni — jednak wystarczyło mu pociągnąć nosem w towarzystwie Masemy i wiedział, że mężczyzna jest szalony niczym zarażone wścieklizną zwierzę, nie wydawał mu się zatem towarzyszem zbyt rzetelnym.

Teraz szukał w myślach sposobów powstrzymania planu Proroka, ale nie znał szczegółów. Na pewno należało ukrócić zabójstwa i pożary dokonywane przez ludzi Masemy. Prorokowi Lorda Smoka Odrodzonego towarzyszyło już dziesięć, dwanaście tysięcy osób, a może nawet więcej — dokładna liczba nie była znana, gdyż on sam niezbyt chętnie opowiadał o konkretach, a i rozciągnięte, niedbałe obozowiska niewiele mówiły o rzeczywistej liczbie ich mieszkańców — natomiast za Perrinem szła mniej niż jedna czwarta tej masy: kilkuset woźniców, stajennych i innych, którzy w walce stanowiliby raczej zawadę niż pomoc; jeszcze trzy Aes Sedai i dwóch Asha’manów, nie wspominając sześciu Mądrych Aielów, dzięki którym mógłby pokrzyżować Masemie szyki. Mądre i dwie Aes Sedai chętnie z Perrinem współpracowały. Nawet bardziej niż chętnie. Pragnęły śmierci Proroka. Jednak rozproszenie armii Masemy rozbiłoby ją jedynie na setki mniejszych grup, które rozbiegłyby się po Altarze, a później ruszyły dalej, wciąż grabiąc i mordując, tyle że teraz dla siebie zamiast w imieniu Smoka Odrodzonego. „Rozbicie Shaido da identyczny efekt” — pomyślał Perrin, lecz odepchnął od siebie tę myśl. Powstrzymując Proroka, zyska czas, którego mu brakowało. Musiał powstrzymać Masemę aż do momentu odbicia Faile i zapewnienia jej bezpieczeństwa. Czyli do czasu, aż rozbije Shaido Aiel w drobny mak.

— Jak brzmi trzecia informacja, którą zdobyłaś dzisiejszej nocy, Selande? — spytał wprost. Ku jego zaskoczeniu zapach zmartwienia bijący od kobiety nasilił się.

— Haviar widział kogoś — odparła powoli. — Najpierw mi nie powiedział... — jej głos stwardniał na chwilę. — Dopilnuję, żeby to się nie powtórzyło! — Wzięła głęboki wdech, przez kilka sekund chyba zmagała się z sobą, wreszcie wybuchnęła. — Masuri Sedai odwiedziła Masemę... Proroka. To prawda, mój panie, wierz mi! Haviar zauważył ją kilka razy. Wślizgiwała się do ich obozu skryta pod kapturem i w ten sam sposób opuszczała teren, ale Haviar dwukrotnie dobrze przypatrzył się jej twarzy. Za każdym razem towarzyszył jej mężczyzna, a czasami także druga kobieta. Haviarnie widział tego mężczyzny na tyle dobrze, by mieć pewność, jednak do opisu pasuje Rovair, Strażnik Masuri. Haviar jest pewien, że druga kobieta to Annoura Sedai.

Przerwała nagle, a gdy mu się przyglądała, jej oczy jarzyły się mrocznie w świetle księżyca. O Światłości, ta kobieta niepokoiła się, jak Perrin przyjmie jej nowiny! Zmusił się do rozwarcia pięści. Masema pogardzał Aes Sedai tak samo jak Sprzymierzeńcami Ciemności. Niemal uważał same Aes Sedai za Sprzymierzeńców Ciemności. Dlaczego zatem przyjmował dwie siostry? Po co do niego przychodziły? Opinia Annoury o Proroku Smoka Odrodzonego kryła się za tajemnicą Aes Sedai i wieloznacznymi komentarzami, które mogły oznaczać wszystko, Masuri jednak mówiła wprost, że tego mężczyznę należy ujarzmić jak wściekłego psa.

— Dopilnuj, żeby Haviar i Nerion bacznie przyglądali się siostrom. Niech spróbują też podsłuchać jedno z ich spotkań z Masemą.

Czy Haviar mógł się pomylić? Nie, niewiele było kobiet w obozie Proroka, oględnie mówiąc... Perrin nie wierzył, że Tairenianin mógłby pomylić Aes Sedai z kręcącymi się wokół Masemy starymi wiedźmami Masuri, kobietami o plebejskim wyglądzie i morderczych spojrzeniach. Przy tych wiedźmach, chętnych maszerować z Prorokiem, mężczyźni zwykle wyglądali jak Druciarze.

— Poleć im jednak, żeby na siebie uważali — dodał. — Lepiej stracić okazję, niż dać się schwytać. Na nic nam się przydadzą, jeśli zawisną na gałęziach. — Wiedział, że przemawia burkliwym tonem i starał się go złagodzić. Niestety, od dnia porwania Faile uprzejmości przychodziły mu coraz trudniej. — Dobrze siebie radzicie, Selande. — Przynajmniej to stwierdzenie nie zabrzmiało jak warknięcie. — Ty, Haviar i Nerion. Gdyby Faile o tym wiedziała, byłaby z was dumna.

Uśmiech rozjaśnił jej twarz i kobieta jeszcze bardziej się wyprostowała, o ile było to możliwe. Duma, czysta i jasna duma wywołana własnymi osiągnięciami, niemal przesłoniła bijący od niej zapach strachu!

— Dziękuję ci, mój panie. Dziękuję ci! — Można by pomyśleć, że Perrin wręczył jej jakąś nagrodę. Może zresztą jego słowa stanowiły dla Selande nagrodę. Chociaż, kiedy Perrin się zastanowił, przemknęło mu przez głowę, że Faile mogłoby się nie spodobać, że małżonek używa jej „oczu i uszu” i że w ogóle o nich wie. Kiedyś myśl o niezadowoleniu Faile denerwowała go i czyniła niespokojnym, działo się tak jednak, zanim się dowiedział o istnieniu jej szpiegów. I ta mała sprawa Pękniętej Korony, której Elyas pozwolił się wymknąć. Zawsze się mawiało, że żony mają swoje sekrety, istniały wszakże jakieś granice!

Poprawiając jedną ręką płaszcz na wąskich ramionach, Balwer zakaszlał, drugą ręką zasłoniwszy usta.

— Dobrze powiedziane, mój panie. Bardzo dobrze powiedziane. Moja pani, jestem pewien, że przy najbliższej sposobności zechcesz przekazać ludziom instrukcje Lorda Perrina. Wolimy przecież uniknąć nieporozumień.

Selande, nie patrząc na Perrina, kiwnęła głową. Jej wargi się rozchyliły i Perrin był przekonany, że kobieta zamierza powiedzieć coś o swojej nadziei. Na przykład, że Perrin znajdzie wodę i cień. O Światłości, wody mieli w tej chwili pod dostatkiem, nawet jeśli w większości pozostawała zamrożona, cienia zaś — nawet w południe — o tej porze roku nikt nie potrzebował! Selande prawdopodobnie doszła do tych samych wniosków, ponieważ się zawahała.

— Łaska niech ci sprzyja, mój panie — powiedziała tylko. — Jeśli mogę być tak śmiała... I niech łaska ma w swojej opiece Lady Faile. W tobie cała dla naszej pani nadzieja.

Perrin skinął głową w podziękowaniu. W ustach miał smak popiołów. Łaska w zabawny sposób sprzyjała Faile, dając jej męża, który nadal jej nie odnalazł, mimo ponad dwutygodniowych poszukiwań. Panny Włóczni twierdziły, że Faile zostanie w niewoli gai’shain i nie będzie źle traktowana, z drugiej strony jednak nie mogły nie przyznać, że ci Shaido Aiel już setki razy postąpili niezgodnie z własnymi niegdysiejszymi zwyczajami.

W opinii Perrina już samo porwanie równało się złemu traktowaniu. Gorycz popiołów.

— Pani bardzo dobrze sobie poradzi, mój panie — powiedział Balwer cicho, zerkając za Selande znikającą w ciemnościach między wozami. Jego aprobata zaskoczyła Perrina, gdyż wcześniej mężczyzna odradzał mu korzystanie z usług Selande i jej przyjaciół, twierdząc, że wszyscy oni są w gorącej wodzie kąpani i nie można na nich polegać. — Posiada wszystkie niezbędne zdolności. Mają je zazwyczaj Cairhienianie, a do pewnego stopnia także Tairenianie, przynajmniej przedstawiciele arystokracji, szczególnie kiedy... — uciął gwałtownie i ostrożnie przypatrzył się swemu panu. Gdyby Perrin gawędził teraz z kimś innym, sądziłby zapewne, że rozmówcy wymknęło się zbyt wiele, ten mężczyzna był na to wszakże zbyt opanowany. Jego zapach nie zmienił się nawet o jotę i z pewnością nie wyczuwało się w nim niepokoju. — Czy mogę dodać kilka kwestii do sprawozdania Selande, mój panie?

Chrzęst kopyt w śniegu obwieścił przybycie Arama prowadzącego bułanego ogiera Perrina i własnego smukłego, siwego wałacha. Oba konie próbowały się podgryzać, więc Aram trzymał je z dala od siebie, chociaż z niejakimi problemami. Balwer westchnął.

— Panie Balwer, nie musisz się krępować Aramem. Możesz przy nim mówić wszystko, co chcesz — wyjaśnił Perrin.

Mały mężczyzna pokiwał głową na zgodę, znów jednak westchnął. Każdy w obozie wiedział, że Balwer posiada umiejętność wyciągania mądrych wniosków z byle pogłosek i łączenia w całość rozmaitych plotek wraz z przypadkowo zasłyszanymi komentarzami, a także znanymi mu czynami różnych osób, dzięki czemu zyskiwał rzeczywisty obraz prawdziwych lub potencjalnych, lecz bardzo możliwych zdarzeń. Sam Balwer uważał tę swoją działalność za normalną część sekretarskiej pracy, z jakiegoś powodu wszakże nie lubił się do tego talentu przyznawać. Słabostka ta wydawała się Perrinowi nieszkodliwa, więc swemu sekretarzowi pobłażał.

— Idź w pewnej odległości za nami, Aramie — powiedział, biorąc od niego wodze Steppera. — Muszę rozmawiać z panem Balwerem na osobności.

Westchnienie Balwera było tak ciche, że Perrin ledwie je usłyszał.

Ruszyli, Aram powlókł się za nimi bez słowa, słychać było tylko odgłosy pękania zmarzniętego śniegu pod ich stopami i kopytami koni. Aram wydzielał silny zapach — znów osobliwie drażniący, drżący, rzadki i kwaśny. Tym razem Perrin rozpoznał tę woń, choć nie skupiał się na niej bardziej niż zwykle. Aram był zazdrosny o wszystkich z wyjątkiem Faile, która spędzała z nim sporo czasu. Perrin zresztą nie widział sposobu powstrzymania zaborczości Arama i był do niej przyzwyczajony, podobnie jak do podskoków towarzyszącego mu Balwera, który co rusz popatrywał przez ramię, sprawdzając, czy Aram nie idzie przypadkiem w odległości na tyle bliskiej, żeby usłyszeć ich rozmowę. W końcu zdecydował się przemówić. Bił od niego ostry jak brzytwa zapach, dziwnie cierpki i dość chłodny, sugerujący podejrzliwość i stanowiący kontrapunkt wobec zazdrości Arama. Nie można zmienić ludzi, którzy nie chcą się zmienić.

Szeregi przywiązanych do palików koni i wozy z zapasami umieszczono pośrodku obozu, gdzie złodziejom byłoby trudno do nich dotrzeć i chociaż niebo nadal dla oczu większości osób pozostawało czarne jak smoła, woźnice i stajenni, którzy z racji pełnionych obowiązków spali w pobliżu, już się obudzili i teraz składali koce albo pracowali przy tymczasowych szałasach wykonanych z sosnowych konarów i gałęzi małych drzew zebranych w otaczającym lesie; umacniali je starannie, na wypadek gdyby ich potrzebowali następnej nocy. Powoli rozpalano ogniska, nad którymi wisiały niewielkie, czarne kociołki, tyle że w obozie nie było zbyt wiele pożywienia poza kaszą owsianą oraz suszoną fasolą. Czasem ludzie polowali bądź też zastawiali wnyki, ale mięsa schwytanych zwierząt — dziczyzny, królików, kuropatw, zwanych potocznie dzikimi kurami nielotów o nazwie weka leśna i innego ptactwa — nie starczało oczywiście dla wszystkich. Póki nie przekroczą rzeki Eldar, nie będą też mogli nigdzie dokupić zapasów.

Przechodzącemu Perrinowi wszyscy wokół kłaniali się, dygali lub mruczeli: „Dzień dobry, mój panie” czy „Niech Światłość ci sprzyja, mój panie”, jednak mężczyźni i kobiety, dostrzegłszy go, przerywali pracę nad umacnianiem szałasów, a niektórzy zaczynali je demontować, jakby wyczuwając w jego postawie i wielkich krokach swoistą determinację. Do tej pory już się prawdopodobnie nauczyli interpretować jego zachowanie. Od dnia, gdy Perrin zrozumiał swój błąd, nie spędził dwóch nocy w jednym miejscu. Teraz zaś, nie zwalniając, oddawał pozdrowienia i powitania.

Pozostała część obozu tworzyła cienki okrąg wokół koni i wozów, sięgając otaczającego ich ze wszystkich stron lasu. Mieszkańców Dwu Rzek podzielono na cztery grupy, wśród których rozmieszczono lansjerów z Ghealdan i Mayene. Ktokolwiek się do nich zbliżył, z któregokolwiek kierunku, miał przeciwko sobie długie łuki ludzi z Dwu Rzek i dobrze wyszkoloną kawalerię. Bardziej niż nagłego pojawienia się Shaido, Perrin obawiał się ataku Masemy. Ten człowiek podążał za nim z pozoru spokojnie, jednak oprócz nadejścia nowin o jego napaściach, zdarzyło się coś jeszcze — w ostatnich dwóch tygodniach z obozu zniknęło dziewięciu Ghealdan i ośmiu Mayenian; Perrin podejrzewał, że zdezerterowali. Przedtem, w dzień porwania Faile, dwudziestu Mayenian wpadło w zasadzkę i zginęło, a Perrin nie wierzył, że tego zabójstwa dokonał ktoś inny niż ludzie Proroka. Był więc między nimi swego rodzaju niespokojny pokój, pokój dziwacznie cierniowy, który zapewne szybko się skończy — ten, kto postawiłby miedziaka na jego trwałość, prawdopodobnie straciłby go. Masema udawał nieświadomego niebezpieczeństw grożących temu pokojowi, zwolennicy Proroka zaś chyba w ogóle się nim nie przejmowali i cokolwiek Masema udawał, i tak pozostawał ich przywódcą. Perrin natomiast do momentu uwolnienia Faile nie zamierzał tego pokoju naruszać. Jednym ze sposobów przedłużenia obecnego stanu rzeczy było odpowiednie zabezpieczenie własnego obozu.

Aielowie chcieli mieć we wszystkim swój udział, choć nie było ich nawet pięćdziesięciu, licząc wraz z gai’shain, którzy służyli Mądrym. Perrin zatrzymał się i przyjrzał niskim, ciemnym namiotom Aielów. Poza przedstawicielami tej nacji namioty w obozie wzniosły jedynie Berelain i jej dwie kobiety służebne — ich siedziby znajdowały się po drugiej stronie obozu, z dala od nielicznych domów osady Brytan, w których nie dało się mieszkać ze względu na plagę pcheł i wszy; uciekali z nich więc nawet zahartowani żołnierze szukający schronienia przed zimnem. Z kolei zrujnowane stodoły miały przegniłe, dziurawe ściany, toteż wewnątrz wył wiatr i panoszyło się jeszcze liczniejsze robactwo niż w domach. Panny Włóczni i Gaul, jedyny mężczyzna spośród Aielów, który nie był gai’shain, pracowali jako zwiadowcy, dlatego też namioty Aielów wydawały się ciche i nieruchome, chociaż zapach dymu dobywający się w otworów kominowych sugerował, że gai’shain przygotowują śniadanie dla Mądrych albo je właśnie podają. Annoura była doradczynią Berelain i zwykle dzieliła z nią namiot, jednak Masuri i Seonid zapewne przebywały z Mądrymi, może nawet pomagały gai’shain w przyrządzaniu śniadania. Obie wciąż próbowały ukryć fakt, że Mądre uważają je za uczennice, choć do tej pory wszyscy w obozie zapewne zdawali już sobie z tego sprawę. Domyśliłby się tego każdy, kto widział Aes Sedai niosącą drwa lub wodę, albo przynajmniej usłyszał o tym zdarzeniu. Dwie Aes Sedai złożyły przysięgę Randowi — na tę myśl znów kolory zawirowały w głowie Perrina, istna eksplozja barw, którą ponownie stłumił nieprzerwanie mu towarzyszący gniew — lecz pilnowały je przysłane w tym celu Edarra i inne Mądre.

Tylko same Aes Sedai znały siłę wiążących je przysiąg czy też wielkość pola do manewru, tak czy inaczej żadna nie mogła się ruszyć bez pozwolenia Mądrej. Zarówno Seonid, jak i Masuri twierdziły, że Masemę należy ujarzmić niczym wściekłego psa, z czym zresztą Mądre się zgadzały. Tak w każdym razie twierdziły obie uczennice. Perrin nie wiedział, czy im wierzyć, nie musiały bowiem jeszcze przestrzegać Trzech Przysiąg, zresztą Przysięga związana z prawdą i tak zazwyczaj pozostawała tylko na papierze. Poza tym Perrinowi zdawało się, że pamięta, co powiedziała mu jedna z Mądrych: podobno Masuri wspomniała jej o wzięciu na smycz wściekłego psa. Niestety, nie mogła się ruszyć, póki Mądra jej nie pozwoli. Dla Perrina te wszystkie fakty składały się na coś w rodzaju kowalskiej łamigłówki — koniecznego do ułożenia w całość zestawu kawałków metalu o ostrych krawędziach. Perrin musiał rozwiązać zagadkę i ułożyć tę łamigłówkę, jednak najmniejsza pomyłka mogła się dla niego zakończyć symbolicznym przecięciem kości.

Kątem oka dostrzegł Balwera, który przyglądał mu się, wydąwszy w zadumie wargi. Przypominał ptaka studiującego nieznany przedmiot, ptaka ani przestraszonego, ani głodnego, tylko ciekawego. Perrin pociągnął cugle Steppera i podjął wędrówkę tak szybko, że mały człowieczek, chcąc go dogonić, musiał wydłużyć krok do niewielkich podskoków.

Ludzie z Dwu Rzek zajmowali północno-wschodni odcinek obozu obok Aielów. Perrin zastanawiał się, czy nie pójść nieco dalej na północ, gdzie rozłożyli się ghealdańscy lansjerzy, bądź też na południe, do najbliższej części Mayenian, jednak wziął głęboki wdech, po czym poprowadził konia wśród obozowiska przyjaciół i sąsiadów z Dwu Rzek. Zupełnie rozbudzeni, opatuleni w płaszcze, podgrzewali nad ogniem resztki znalezionych w szałasach zapasów lub wkrawali do gotowanej w kociołkach owsianej kaszy kawałki królika pozostałe z ubiegłej nocy. Na widok Perrina obracały się głowy, rozmowy cichły, powietrze wypełniał gęstszy zapach ostrożności. Tu i ówdzie zatrzymywały się osełki ostrzące stal, po czym ludzie wznawiali rozmowy prowadzone syczącym szeptem. Łuk był tu najczęstszą bronią, ale każdy mężczyzna nosił też ciężki sztylet albo krótki, a czasem dłuższy miecz. Niektórzy nosili również włócznie, halabardy i inne rodzaje kłującej broni drzewcowej o dziwnych ostrzach i czubkach, której Shaido Aiel nie uznali za wartą zabrania podczas grabieży. Ich ręce były wprawdzie przyzwyczajone do włóczni lub do okutych drągów, którymi wymachiwali w dni świąteczne podczas obrzędowych pojedynków, jednak broń Shaido przypadła im do gustu, szczególnie że wraz z metalowym końcem niemal nie różniła się od znanych im wagą. Twarze ludzi były głodne, zmęczone i ponure.

Ktoś podniósł wymuszony okrzyk: „Złote Oko!”, nikt wszakże go nie podjął, z czego jeszcze miesiąc temu Perrin byłby całkiem zadowolony. Od porwania Faile wiele się jednak zmieniło. Teraz ich milczenie mu ciążyło. Kenly Maerin, bladolicy młokos, który bardzo pragnął wyhodować sobie bródkę, choć dopiero niedawno zaczął mu rosnąć na podbródku zarost, unikał spojrzenia mu w oczy, a Jori Congar, mężczyzna, któremu ręce lepiły się do każdego wartościowego drobiazgu i który upijał się przy byle okazji, splunęli pogardliwie, gdy Perrin ich minął. Ban Crawe dość mocno uderzył za to Joriego pięścią w ramię, ale sam również nie podniósł oczu na Aybarę.

Dannil Lewin wstał, wygładził nerwowym ruchem gęste wąsiska, które wyglądały komicznie pod jego haczykowatym nosem.

— Jakieś rozkazy, Lordzie Perrin?

Kiedy Perrin potrząsnął głową, chudzielec poczuł wyraźną ulgę. Znów usiadł szybko i zagapił się w najbliższy kociołek, jakby nie mógł się doczekać porannego kleiku. Może tak było; nikt całkowicie nie zapełniał ostatnio brzucha, a Dannil nigdy nie miał zbyt dużo ciała na kościach. Idący za Perrinem Aram wydał oburzony odgłos, który prawie przypominał warkot.

W tej części obozowiska przebywali nie tylko mieszkańcy Dwu Rzek, lecz stosunek pozostałych do Perrina nie był wiele lepszy. Wprawdzie Lamgwin Dorn, niezdarny facet z bliznami na twarzy, szarpnął pukiel nad czołem i zadarł głowę. Lamgwin wyglądał na zabijakę, tawernianego zbira, ale należał obecnie do służących Perrina, gdy lord — nieczęsto — takowych potrzebował, więc prawdopodobnie chciał pozostać w dobrych relacjach z pracodawcą. Jednak Basel Gill, korpulentny mężczyzna, niegdyś karczmarz, którego Faile wzięła na ich shambayan, z przesadną troską zajmował się składaniem swoich koców, trzymając łysiejącą głowę pochyloną nad nimi, a główna służąca Faile, Lini Eltring, koścista kobieta, której twarz z powodu ciasnego, białego koka wydawała się jeszcze węższa, wyprostowała się nad kociołkiem, zacisnęła cienkie wargi i podniosła długą, drewnianą warząchew, jakby starała się nią odeprzeć Perrina. Breane Taborwin, Cairhienianka o bladej twarzy, spojrzała ze srogością w ciemnych oczach, po czym klepnęła Lamgwina mocno w ramię i popatrzyła na Perrina dłużej, lecz z marsową miną. Breane była kobietą Lamgwina, choć nie jego żoną i drugą z trzech służących Faile. Ci ludzie będą podążać za Shaido, w razie konieczności oddadzą życie, a kiedy znajdą Faile, rzucą jej się na szyję, jednak tylko Lamgwin w ogóle pozdrowił teraz Perrina. Więcej Aybara mógłby się spodziewać od Jura Grady’ego — Asha’mana, który trzymał się z dala od całej reszty i który nigdy nie okazał mu nawet śladu animozji — tyle że mimo hałasu czynionego przez ludzi kręcących się po zamarzniętym śniegu i przeklinających, ilekroć się potknęli, Grady nadal leżał zawinięty w koce, pochrapując pod prowizoryczną przybudówką z sosnowych gałęzi. Perrin szedł wśród przyjaciół, sąsiadów i służących, a czuł się kompletnie samotny. Choć się jeszcze nie poddał, ludzie przestali obwieszczać swą wierność wobec niego. A serce jego życia biło gdzieś na północnym wschodzie. Wierzył, że kiedy odzyska Faile, sytuacja wróci do normalności.

Obóz otaczały głębokie na dziesięć kroków rzędy zaostrzonych palików, więc Perrin ruszył wzdłuż tego ogrodzenia do krawędzi części obozu zajmowanej przez ghealdańskich lansjerów, gdzie dla wyjeżdżającej konnicy zostawiono szersze ścieżki, chociaż idącym za nim obok siebie Balwerowi i Aramowi było tu zbyt wąsko. Przy ludziach z Dwu Rzek piechur stale musi się obracać i patrzeć za siebie. Składający się z ogromnych, pnących się ku niebu drzew, których rozłożyste korony tworzyły niemal baldachim, las zaczynał się nieco ponad sto kroków stąd; strzały mieszkańców Dwu Rzek z łatwością by tam doleciały. Wygląd wielu spośród tutejszych drzew był Perrinowi zupełnie obcy, lecz rozróżnił też sosny, mahoniowce i wiązy, niektóre o pniach grubych na trzy albo cztery kroki u podstawy, a także jeszcze większe dęby. Te ogromne drzewa odbierały miejsce wszelkiej, próbującej pod nimi rosnąć roślinności większej niż chwasty czy małe krzewy; między drzewami pozostawały wprawdzie szersze przestrzenie, panował tam wszakże ciemniejszy niż w nocy mrok. Był to stary las, w typie tych, które potrafiły połknąć całe armie, nie zostawiając nawet kości.

Balwer szedł za Perrinem całą drogę wśród palików, wreszcie uznał, że bardziej sam na sam z Aybarą prawdopodobnie na razie nie będzie, więc się w końcu odezwał.

— Jeźdźcy, których wysłał Masema, mój panie... — zaczął, po czym otoczył się szczelniej płaszczem i rzucił podejrzliwe spojrzenie na Arama, który popatrzył na niego obojętnie.

— Wiem — przerwał mu Perrin. — Uważasz, że jadą do Białych Płaszczy. — Miał ochotę odjechać i to znacznie dalej niż jego towarzysze. Położył dłoń z cuglami na łęku siodła, ale wstrzymał się z wsunięciem buta w strzemię. Stepper odrzucił głowę, także zniecierpliwiony. — Równie łatwo Prorok mógłby wysyłać wiadomości do Seanchan...

— Jest jako rzekłeś, mój panie. Istnieje taka możliwość, na pewno istnieje. Czy mogę jednak jeszcze raz zasugerować, że pogląd Masemy na Aes Sedai jest bardzo bliski poglądom Białych Płaszczy? W gruncie rzeczy, ich podejście jest niemal identyczne. Gdyby to zależało od Proroka, wszystkie siostry już by leżały martwe. Punkt widzenia Seanchan jest bardziej... pragmatyczny, jeśli wolno mi użyć tego słowa. W każdym razie, nie w pełni się pokrywa z opinią Masemy.

— Wiem, że nienawidzisz Białych Płaszczy, panie Balwer, jednak nie oni są źródłem wszelkiego zła. A Prorok już wcześniej radził sobie z Seanchanami.

— Skoro tak twierdzisz, mój panie. — Wyraz twarzy Balwera ani o jotę się nie zmienił, lecz w mężczyźnie można było wyczuć wątpliwości. Perrin nie potrafił udowodnić spotkań Masemy z Seanchanami, zaś opowieść wyjaśniająca, skąd się o nich dowiedział, jedynie zwiększyłaby jego obecne problemy. Tyle że Balwer lubił dowody i bez nich nie sposób go było przekonać. — Co do Aes Sedai i Mądrych, mój panie... Aes Sedai najwyraźniej zawsze wierzą, że wiedzą wszystko lepiej niż całe ich otoczenie, oprócz prawdopodobnie innych Aes Sedai. Mądre, moim zdaniem, tak samo.

Perrin sapnął, wydychając w powietrze niewielki pióropusz białej mgły.

— Powiedz mi coś, czego nie wiem. Na przykład dlaczego Masuri spotkała się z Masemą i dlaczego Mądre na to pozwoliły. Stawiam Steppera przeciw jednemu końskiemu kopytu, że nie odbyłaby rozmowy bez ich pozwolenia.

Annoura to co innego, ale Annoura mogła robić, co chciała. Perrinowi w każdym razie nie wydawało się prawdopodobne, żeby działała z rozkazu Berelain.

Balwer poprawił płaszcz na ramionach, po czym poprzez rzędy naostrzonych palików zerknął za siebie: na obóz i na namioty Aielów. Patrzył z ukosa, jakby spodziewał się wejrzeć przez namiotowe ściany.

— Istnieje szereg możliwości, mój panie — oświadczył drażliwie. — Dla niektórych składających przysięgę osób dozwolone jest wszystko, co nie jest zabronione i uważają, że można ignorować wszystko, co nie zostało przekazane w konkretnym rozkazie. Inni podejmują działanie, nie pytając uprzednio o pozwolenie suzerena, jeśli tylko sądzą, że mu się w ten sposób przysłużą. Aes Sedai i Mądre w mojej opinii mieszczą się w którejś z tych kategorii, w obecnym stanie rzeczy jedynie są to spekulacje.

— Mógłbym po prostu je zapytać. Aes Sedai nie mogą kłamać, a jeżeli zacznę wystarczająco mocno naciskać, może Masuri zdradzi mi prawdę.

Balwer skrzywił się, jakby schwycił go nagły ból żołądka.

— Być może, mój panie, być może. Choć bardziej prawdopodobne, że Masuri powie ci coś, co dla ciebie zabrzmi jak prawda. Aes Sedai mają doświadczenie w takich rozmowach, przecież wiesz. Tak czy owak, mój panie, twoje pytanie skłoni Masuri do zastanowienia, skąd się o tych sprawach dowiedziałeś, a ten tok myślenia może ją doprowadzić do Haviara i Neriona. Kto wie, komu się w takich okolicznościach zwierzy? Droga bezpośrednia nie zawsze jest najlepsza. Czasem pewne kwestie trzeba próbować wyjaśniać po kryjomu, choćby dla własnego bezpieczeństwa.

— Mówiłem ci, że Aes Sedai nie można ufać — wtrącił niespodziewanie Aram. — Powiedziałem ci o tym, Lordzie Perrin. — Zamilkł, gdy Aybara podniósł rękę, jednak od służącego bił tak silny zapach furii, że Perrin zaczął gwałtownie oddychać, pragnąc oczyścić płuca. Musiał wszakże przyznać, iż jakaś część jego istoty pragnęła wciągnąć tę woń gniewu i dać się jej kompletnie owładnąć.

Przemyślał spokojnie słowa Balwera. Jeśli Aes Sedai potrafiły przekręcać prawdę w taki sposób, że w końcu trudno ją było odróżnić od kłamstwa, jeśli to potrafiły i to robiły... w jakim stopniu można im było ufać? Zaufanie zawsze stanowiło problem. Perrin nauczył się tego podczas twardych lekcji. Zapanował jednak nad wściekłością. Mówiąc obrazowo, wykutego z gniewu młota należało używać rozważnie, gdyż za jeden błąd można było zapłacić wydarciem serca z piersi.

— Czy sytuacja może się zmienić, jeżeli kilkoro druhów Selande zacznie spędzać więcej czasu z Aielami? Przecież pragną zostać Aielami. W ten sposób zyskaliby dostateczne usprawiedliwienie. I może któraś z kobiet zaprzyjaźni się z Berelain i jej doradczynią...

— To powinno być możliwe, mój panie — odparł Balwer po krótkim wahaniu. — Ojciec Lady Medore jest Wysokim Lordem Łzy, więc ta kobieta urodziła się arystokratką i bez problemów może się zbliżyć do Pierwszej z Mayene. Jest to wystarczające uzasadnienie. Prawdopodobnie jedna czy dwie Cairhienianki mają także odpowiednio szlachetne pochodzenie. Umieszczenie ich między Aielami powinno być jeszcze łatwiejsze.

Perrin kiwnął głową. Tak, tak, musiał panować nad tym młotem, choć pragnął rozbić w drobny mak wszystko, co leżało w zasięgu jego wzroku.

— Zorganizuj zatem całą sprawę. Ale, panie Balwer, próbujesz... mnie do tego namówić... odkąd opuściła nas Selande. Od tej pory, jeśli masz jakąś sugestię, przedstaw mi ją. Nawet jeśli odmówię dziewiątej w rzędzie, zawsze chętnie wysłucham dziesiątej. Nie jestem wybitnie sprytny, lecz pragnę słuchać rad mądrzejszych od siebie, do których moim zdaniem i ty należysz. Tylko nie usiłuj mnie do niczego popychać. Bo tego nie lubię, panie Balwer!

Sekretarz zamrugał, potem ukłonił się, założywszy ręce w talii. Wydzielał zapach zaskoczenia. I zadowolenia. Zadowolenia?!

— Będzie, jak sobie życzysz, mój panie. Poprzednia pracodawczyni nie chciała moich sugestii, póki sama o nie nie poprosiła. Nie popełnię drugi raz tego samego błędu, zapewniam cię. — Przypatrując się Perrinowi, wyraźnie dojrzewał do jakiejś decyzji. — Jeśli mogę tak powiedzieć — dodał ostrożnie — znajduję służbę u ciebie... przyjemną... w sposób, którego nie oczekiwałem. Jesteś, panie, taki, jakim się wydajesz, nie ma w tobie zupełnie trującej obłudy, nie ukrywasz w sobie broni, którą pragniesz wycelować w kogoś nieostrożnego... Moja poprzednia pracodawczyni była powszechnie znana ze swego sprytu, sądzę wszak, żeś ty jest jednakowo zdolny, choć w inny sposób. Wierzę, że gdybym porzucił służbę u ciebie, srogo bym tego żałował. Ludzie powiadają takie rzeczy, by utrzymać posadę, ja jednak mówię poważnie i szczerze.

Trująca obłuda? Zanim Balwer trafił do Perrina, służył jako sekretarz jakiejś murandiańskiej pani wysokiego rodu, która popadła w biedę i z powodu trudnej sytuacji nie mogła sobie dłużej pozwolić na zatrudnianie go. Murandy było więc chyba znacznie gorszym miejscem, niż Perrin sądził.

— Nie widzę powodów, by cię zwalniać, panie Balwer. Powiedz tylko, co chcesz zrobić i pozwól mi samodzielnie podjąć decyzję w tej kwestii, nie próbując mnie do niczego zmuszać. I zapomnij o pochlebstwach.

— Nigdy nikomu nie schlebiam, mój panie. Doskonale natomiast potrafię dopasować się do potrzeb mojego pracodawcy. Tego wymaga ode mnie moja profesja. — Mały mężczyzna skłonił się ponownie. Wcześniej nigdy nie był taki oficjalny. — Jeśli nie masz do mnie więcej pytań, mój panie, może pójdę odnaleźć Lady Medore?

Perrin skinął głową. Balwer znów zgiął się wpół, wycofał, po czym ruszył pospiesznie do obozu. Gdy omijał ostre paliki, niczym wróbel skaczący po śniegu, trzepotały za nim poły jego płaszcza. Dziwny był z niego człowiek.

— Nie ufam mu — mruknął Aram, spoglądając za sekretarzem. — Nie ufam też Selande i jej ludziom. Zobaczysz, zjednoczą się z Aes Sedai. Zapamiętaj moje słowa.

— Komuś trzeba zaufać — pouczył go szorstko Perrin. Pytanie brzmiało: „Komu?”.

Wskoczył na siodło Steppera i dotknął butami żeber bułanka. Leżący spokojnie młot jest zazwyczaj bezużyteczny.

6

Zapach snu

Zimne powietrze, które Perrin wciągał nosem, wydawało mu się czyste i rześkie. Mężczyzna wjechał galopem do lasu. Wiatr był równie mroźny jak śnieg, który wzlatywał w obłokach spod kopyt Steppera. Tu Aybara mógłby zapomnieć o starych przyjaciołach skłonnych wierzyć w najgorsze pogłoski. Tu mógłby spróbować zapomnieć o Masemie, Aes Sedai i Mądrych. Shaido Aiel, niestety, tkwili we wnętrzu jego czaszki niczym żelazna łamigłówka — złożony z kawałeczków kalejdoskop, który nie znikał, obojętnie jak długo Perrin kręcił głową. Straszliwie pragnął się pozbyć tej kowalskiej łamigłówki, rozszarpać ją na strzępy.

Po krótkim, szaleńczym cwale zwolnił swego bułanego wierzchowca do kłusa. Natychmiast zawładnęły nim wyrzuty sumienia. Ciemność pod leśnym baldachimem była głęboka, a kamienie wśród strzelistych drzew niewidoczne pod śniegiem, toteż pędzący koń mógł sobie złamać nogę w stu miejscach, nie licząc świstaczych, lisich i borsuczych nor. Nie było potrzeby podejmować ryzyka. Galop nie przyspieszy uwolnienia Faile nawet o godzinę, a żaden koń nie potrafił długo utrzymać takiego tempa. W niektórych miejscach nawiało tyle śniegu, że sięgał po kolana, a i w innych było go sporo. Perrin jechał jednak na północny wschód, gdyż zwiadowcy z nowinami o Faile przybywali właśnie z tamtego kierunku. To znaczy przynajmniej z nowinami o Shaido Aiel. Perrin bardzo często miał na nie nadzieję i modlił się o nie, a dziś po prostu wiedział, że je otrzyma. Niestety, wiedza ta jedynie dodatkowo zwiększała niepokój. Znalezienie Shaido stanowiło zaledwie pierwszy element łamigłówki. Z powodu przepełniającego go gniewu Perrin nie mógł się skupić na jednej konkretnej rzeczy, myśli skakały mu jak szalone i wiedział, że wbrew komplementom Balwera, jest człowiekiem — w najlepszym razie — metodycznym. Nie bardzo sobie radził z szybkim myśleniem, a ponieważ nie posiadał sprytu, metodyczność będzie musiała mu wystarczyć. Jakoś.

Aram zrównał się z nim, mocno poganiając swojego siwka, po czym zwolnił, trzymając się nieco z tyłu i z boku — niczym świetnie wyszkolony pies myśliwski. Perrin pozwolił mu na to. Gdy kazał Aramowi jechać obok siebie, służący nigdy nie wydzielał zapachu sugerującego dobre samopoczucie. Były Druciarz nie odzywał się, jednak jego wypełniająca lodowate powietrze woń stanowiła mieszaninę wściekłości, podejrzliwości i niezadowolenia. Mężczyzna siedział w siodle napięty jak struna i ponuro rozglądał się po lesie. Może się obawiał, że zza najbliższego drzewa wyskoczą Shaido.

Przed większością osób można było w tym lesie ukryć właściwie niemal wszystko. W miejscach, w których niebo prześwitywało przez gęste korony drzew, miało zdecydowaną, ciemnoszarą barwę, w tej chwili wszakże gałęzie pogrążały las w mroczniejszym niż noc cieniu, a drzewa wyglądały jak solidne, czarne kolumny. Tym niemniej nawet ruch czarnoskrzydłej kawki, która siedząc na ciężkim od śniegu konarze, stroszyła z zimna piórka, przyciągnął spojrzenie Perrina, a polująca kuna leśna, kompletnie czarna na tle ciemności, ostrożnie podniosła głowę na widok jeźdźców. Perrin wyczuł zapachy obu zwierząt, a także obcą, słabą, ludzką woń bijącą z okolic ogromnego dębu o ciemnych, rozłożystych konarach grubych jak męskie udo. Ghealdanie i Mayenianie wysyłali konne patrole, które objeżdżały obóz w promieniu kilku mil, jednak Perrin wolał polegać na ludziach z Dwu Rzek. Wprawdzie nie miał ich zbyt wielu, ale wszyscy czuli się w lesie jak w domu, potrafili polować na zwierzęta, które w przeciwnym razie mogłyby zapolować na nich i umieli dostrzec ruch, który umknąłby człowiekowi myślącemu w kategoriach żołniersko-wojennych. A można tu było spotkać schodzące za owcami z gór kuguary, a także niedźwiedzie i dziki ukryte w zaroślach i czatujące na potencjalną ofiarę. Z gałęzi rosnących trzydzieści, czterdzieści stóp nad ziemią ludzie mogli zobaczyć wszystko, co poruszało się pod nimi — w samą porę, by ostrzec obóz, zaś dzięki swym potężnym łukom mogli odpowiednio potraktować każdego wroga, który stanął im na drodze. Niemniej jednak zapachy wartowników musnęły umysł Perrina równie lekko jak woń małej kawki. Skoncentrował się na drzewach i cieniach przed sobą, wypatrując pierwszych znaków wracających zwiadowców.

Nagle Stepper odrzucił łeb, parsknął, wyrzucając z pyska kłęby mgły i potoczył oczyma z takim strachem, jakby zobaczył trupa. Siwek Arama zarżał lękliwie i spłoszył się. Perrin pochylił się do przodu, zamierzając poklepać drżącego ogiera po szyi, znieruchomiał wszakże z wyciągniętą ręką, gdy w nos uderzył go ślad zapachu w powietrzu. Był to słaby odór spalonej siarki, od którego mężczyźnie stanęły wszystkie włoski na karku. Prawie spalona siarka... w zasadzie jedynie blada imitacja tego smrodu. Kojarzyła się z czymś złym, a równocześnie nierzeczywistym, czymś, co nie należało do tego świata. Zapach nie był nowy — w każdym razie nikt nie nazwałby go „świeżym” — ale nie był także stary. Miał z godzinę, może nawet mniej. Pojawił się prawdopodobnie w porze przebudzenia Perrina. W czasie gdy Aybara właśnie o takim zapachu śnił.

— Co to takiego, Lordzie Perrinie? — Aram miał kłopoty z zapanowaniem nad siwkiem, który tanecznym krokiem kręcił się i walczył z cuglami, wyraźnie starając się umknąć w jakimkolwiek kierunku, byle jak najdalej stąd. Mimo szarpaniny z wałachem eks-Druciarz zdołał wyciągnąć miecz o głowicy zdobionej wilczą głową. Mężczyzna ćwiczył z tą bronią codziennie, godzinami, ilekroć tylko znalazł czas i wszyscy, którzy znali się na walce, zgodnie przyznawali, że posługiwał się swoim mieczem doskonale. — Może ty, panie, potrafisz dostrzec byle cieniutką, białą nitkę na czarnym tle, dla mnie jednak nadal panuje wokół noc. Nie widzę niczego, co mogłoby mieć jakiekolwiek znaczenie.

— Odłóż miecz — polecił mu Perrin. — Nie będzie ci potrzebny. A mógłby nawet zaszkodzić. — Przez moment namawiał czule drżącego bułanka do ruchu, w końcu jednak wierzchowiec podążył za nieświeżym zapachem, ostrożnie wąchając ośnieżoną ziemię przed sobą. Perrin znał ten zapach, znał go nie tylko ze snu.

Szybko odnalazł to, czego szukał, a Stepper zarżał głośno, gdy jego pan skierował go na prawo, gdzie na ziemi leżał jakiś prostokątny, szeroki na dwa kroki przedmiot o wyglądzie płyty z szarego kamienia. Śnieg wszędzie wokół był gładki i niemal niezadeptany, jednak pochyłą, kamienną płytę znaczyły psie ślady, jak gdyby przebiegło po niej spore stado lub wataha. Choć dokoła panował jeszcze wypełniony ciemniejszymi cieniami półmrok, Perrin widział te ślady dokładnie. Odciski łap były większe niż jego dłoń, wyraźnie odbite w kamieniu niczym w miękkiej ziemi. Aybara znów poklepał Steppera po szyi. Nic dziwnego, że zwierzę się przestraszyło.

— Wróć do obozu, Aramie, i odszukaj Dannila. Powiedz mu, że kazałem powiadomić wszystkich o obecności w okolicy Psów Czarnego. Biegły tędy może z godzinę temu. I odłóż miecz. Wierz mi, nie chciałbyś spróbować zabić nim jednego z Psów Czarnego.

— Psy Czarnego? — krzyknął służący, bacznie przyglądając się mrocznym cieniom wśród drzew. Teraz w jego zapachu Perrin wyczuł niepokój i strach. Większość osób śmiała się z opowieści podróżnych lub historii dla dzieci, Druciarze jednak stale wędrowali po świecie i dobrze wiedzieli, jakie dziwy można spotkać na pustkowiu. Aram z wyraźną niechęcią schował miecz do umieszczonej na plecach pochwy, ale jego prawa ręka pozostała w górze, muskając rękojeść. — A jak zabić Psa Czarnego? Czy w ogóle można go zabić? — Chyba nie widział zbyt dużego sensu w tym wszystkim.

— Aramie, ciesz się po prostu, że nie musisz się tego dowiadywać. Teraz jedź i zrób, jak ci poleciłem. Niech wszyscy bacznie obserwują teren, na wypadek gdyby Psy wróciły. Moim zdaniem to minimalne ryzyko, najważniejsze wszak jest bezpieczeństwo. — Perrin pamiętał pewną konfrontację ze stadem. Zabił wówczas jedno zwierzę, a raczej sądził, że je zabił, gdyż trafił w nie kolejno trzema strzałami o rozszerzonych grotach. Pomiot Cienia nie umiera jednak łatwo. Wreszcie Moiraine wykończyła stado płomieniem stosu. — Dopilnuj, żeby o Psach Czarnego dowiedziały się przede wszystkim Aes Sedai i Mądre. I Asha’mani.

Niewielka była wprawdzie szansa, że któreś z nich potrafi skonstruować płomień stosu — zresztą i kobiety, i mężczyźni mogli nie mieć chęci przyznać się do umiejętności wykonania zakazanego splotu — może wszakże wiedzieli coś innego, co mogło w tej sytuacji pomóc.

Aram nie miał ochoty zostawiać Perrina samego, więc Aybara musiał na niego warknąć i dopiero wtedy mężczyzna zawrócił ku obozowi. Ciągnął się za nim zapach zranionej urazy sugerującej, że dwaj ludzie zawsze są odrobinę bezpieczniejsi niż jeden. Skoro tylko Aram zniknął Perrinowi z pola widzenia, Aybara skierował Steppera na południe, czyli w kierunku, w którym pobiegły Psy Czarnego. Nie chciał towarzystwa podczas poszukiwań, nawet towarzystwa byłego Druciarza. Choć niektóre osoby czasami zauważały wyjątkowo bystry wzrok Perrina, nie zamierzał się z nim obnosić czy nim popisywać. Ani wzrokiem, ani zdolnością wyczuwania i rozróżniania zapachów. A to już były wystarczające powody do unikania towarzystwa innych.

Bliskość Psów Czarnego mogła oznaczać zwyczajny przypadek, jednak po przeżyciach ostatnich kilku lat Aybarę niepokoiły podobne zbiegi okoliczności. Aż za często okazywały się czymś innym — wcale nie przypadkiem, lecz sytuacją starannie przez kogoś zaplanowaną. Perrin był wszak ta’veren, osobą, wokół której Koło Czasu oplatało wątki losów otaczających go ludzi, i fakt ten raczej mu w tej chwili przeszkadzał, niż pomagał. Mógłby się bez tego obejść. Bycie ta’veren wydawało się mieć więcej wad niż zalet, nawet jeśli zdarzenia z pozoru działały na jego korzyść. Przypadek, który w jednej minucie sprzyjał, w następnej mógł się obrócić przeciwko niemu. I zawsze istniała jeszcze inna możliwość. Jako ta’veren człowiek wyróżniał się we Wzorze i czasem niektórzy Przeklęci mogli z tego względu go znaleźć... Tak przynajmniej słyszał Aybara. Może Pomiot Cienia również potrafiłby go odszukać.

Trop, za którym jechał, pochodził mniej więcej sprzed godziny, jednak Perrin czuł pod jego wpływem napięcie w łopatkach i ciarki na czaszce. Niebo, tam gdzie prześwitywało między koronami drzew, wciąż miało barwę intensywnej ciemnej szarości, nawet dla bystrych oczu Aybary. Słońce nie zaczęło jeszcze swojej wspinaczki nad horyzont. Pora tuż przed świtem — gdy ciemność miała się właśnie przemienić w światło, lecz tego światła nadal nie było — należała do najgorszych momentów na spotkanie Dzikiego Gonu. Na szczęście nie było w pobliżu żadnego skrzyżowania ani żadnego cmentarzyska, a jedyne kamienne paleniska znajdowały się w Brytan, choć Perrin nie był pewien, jak duże bezpieczeństwo zapewniały tamtejsze rudery. Przypomniał sobie położenie najbliższego strumienia, z którego obóz czerpał wodę, wyciąwszy uprzednio przeręble w lodzie. Ruczaj miał zaledwie dziesięć czy dwanaście kroków szerokości, woda w nim sięgała jedynie do kolan, Perrin wszakże wiedział, iż nawet najwęższa struga powinna zatrzymać Psy Czarnego. Musiałby jednak stanąć wobec stada, co zapewne nie obyłoby się bez negatywnych skutków. Pociągnął teraz nosem, szukając tego starego zapachu. I choćby nutki jakiegoś świeższego. Najgorsze bowiem było niespodziewane spotkanie z Pomiotem Czarnego.

Stepper łapał zapach równie łatwo jak jego pan, a czasami nawet szybciej, ale w takich sytuacjach zdarzało się bułankowi znarowić i wówczas Perrin musiał go popędzać. Na śniegu wokół było mnóstwo rozmaitych znaków, śladów kopyt pozostawionych przez wyjeżdżające i powracające patrole konne, sporadycznych tropów królików i lisów, lecz odciski łap Psów Czarnego pozostały jedynie na wystającej ze śniegu kamiennej płycie. Zapach spalonej siarki był tam najsilniejszy, jednakże niewielka jego ilość unosiła się również w pobliżu, zapewne aż do następnego miejsca, gdzie można było dostrzec ich ślady, czyli do kolejnej skalnej powierzchni. Ogromne łapy zachodziły zazwyczaj na siebie, toteż nie sposób było ocenić wielkości stada, ale bez względu na to, czy skała miała szerokość jednego, czy też sześciu kroków, ślady Psów Czarnego, które po niej przebiegły, pozostawały widoczne, jakby wyrzeźbione. W okolicach Illian Perrin widział stado składające się z ponad dziesięciu psów. Dobrze ponad dziesięciu. Czy dlatego na tym terenie nie mieszkały już wilki? Perrin był przekonany, że myśl o nieuchronnej śmierci z jego snu była jak najbardziej rzeczywista, a on wszak był w tym śnie właśnie wilkiem.

Ponieważ trop zaczął skręcać na zachód, w Aybarze zrodziły się podejrzenia, które w miarę upływu czasu umacniały się, aż przekształciły się w pewność. Psy Czarnego całkowicie okrążyły obozowisko, przebiegły miejsce na północ od niego, docierając do punktu, w którym kilka olbrzymich drzew leżało na wpół przewróconych lub wspartych na sąsiednich; wysokie, odcięte pniaki spoczywały na rozszczepionych karczach. Psie ślady pokrywały kamienną odkrywkę — gładką i płaską niczym wypolerowana marmurowa podłoga z wyjątkiem jednego cienkiego jak włos wyżłobienia przecinającego ją pionowo. Nic nie pilnowało wejścia do bram Asha’manów, więc dwie zostały otwarte. W pniu grubej sosny, który upadłszy, zablokował jedno z wejść, widniała wypalona część szeroka na cztery kroki, a zwęglone końce wydawały się odcięte równo niczym w tartaku. Najwyraźniej ów dowód działania Jedynej Mocy nie zainteresował Psów Czarnego. Stado nie zatrzymało się tu na dłużej niż gdzie indziej, z tego, co Perrin widział, nawet nie zwolniło. Psy Czarnego potrafiły galopować szybciej niż konie i mogły biec dłużej, a ich zapach nigdzie chyba nie był szczególnie silny. W dwóch miejscach na obwodzie wokół obozu Perrin dostrzegł rozwidlenie w śladach, jednak raz stado skręcało na północ, raz na południe. Obiegły obozowisko i popędziły dalej, ścigając coś lub kogoś.

Oczywiście nie jego goniły. Może krążyły, ponieważ go wyczuły, to znaczy wyczuły kogoś, kto jest ta’veren, jednak Perrin wątpił, żeby Psy Czarnego — gdyby ścigały jego — zawahały się choć jedną chwilę przed wtargnięciem do obozu. Stado, które spotkał przed wjazdem do miasta Illian, nie próbowało go od razu zabić. Czyżby Psy Czarnego donosiły, co widziały, tak jak to robią szczury i kruki? Na tę myśl aż zacisnął szczęki. Uwagi zwróconej przez Cień bał się każdy człowiek przy zdrowych zmysłach, a Perrinowi dodatkowo mogła przeszkodzić w uwolnieniu Faile. Kwestia ta zmartwiła go bardziej niż większość innych. A przecież istniały sposoby walki z Pomiotem Cienia, metody walki z Przeklętymi. Cokolwiek zaszło między nim i Faile, Psami Czarnego, Przeklętymi czy kimkolwiek innym, Perrin znajdzie sposób — mniej lub bardziej bezpośredni — wybrnięcia z tej sytuacji. Zrobi wszystko, co będzie konieczne! Każdy strach ma swoje granice i nie można się bać bez końca, zresztą Perrin lękał się wyłącznie o Faile. Nie było w nim miejsca na strach o cokolwiek lub kogokolwiek innego.

Zanim dotarł znów do punktu wyjścia, wiatr przyniósł mu wraz z lodowatym zimnem ostry zapach ludzi i koni. Perrin ściągnął cugle Steppera, który zwolnił do stępa, po czym się zatrzymał. Jakieś sto kroków przed sobą Aybara zauważył pięćdziesiąt czy sześćdziesiąt koni. Słońce wreszcie wyjrzało nad horyzont, natychmiast posyłając przez koronę drzew ostre, ukośne promienie, które odbijały się od śniegu i nieco rozpraszały mrok, choć między smukłymi, słonecznymi palcami pozostały głębokie, cętkowane cienie. Jeden z tych cieni objął także Perrina. Grupa konna znajdowała się niedaleko od miejsca, w którym widzieli pierwsze ślady Psów Czarnego, a Aybara zauważył wśród zebranych typowy dla Druciarzy jaskrawozielony płaszcz Arama oraz jego kaftan w czerwone pasy i umieszczoną na plecach pochwę z mieczem. Większość jeźdźców nosiła płaskie, czerwone hełmy z okapami i ciemne płaszcze na czerwonych napierśnikach, zaś długie, cienkie, czerwone wstążki na ich lancach poruszały się wraz z lekkim wiatrem, gdy żołnierze rozglądali się we wszystkich kierunkach. Pierwsza z Mayene często wyjeżdżała rankiem, pod odpowiednią ochroną Skrzydlatej Gwardii.

Pragnąc uniknąć spotkania z Berelain, Perrin usiłował się wycofać, jednak wówczas zobaczył w grupie trzy wysokie piechurki w ciemnych szalach spowijających każdej głowę i górną część tułowia, więc się zawahał. Mądre dosiadały koni tylko wtedy, kiedy naprawdę musiały, a i wówczas robiły to niechętnie, a wędrówka milę czy dwie w ciężkiej, wełnianej spódnicy przez śnieg najwyraźniej nie wydała im się wystarczającym powodem do jazdy na końskim grzbiecie. Prawie na pewno gdzieś tutaj znajdowała się Seonid lub Masuri. Mądre Aielów wydawały się lubić Berelain z jakiegoś powodu, którego Aybara nie potrafił zgłębić.

Nie zamierzał się przyłączać do żadnych jeźdźców, kimkolwiek byli, lecz coraz dłuższe niezdecydowanie zmniejszało jego szansę uniknięcia ich. W tym samym momencie jedna z Mądrych — sądził, że to Carelle, ogniście ruda kobieta, która zawsze i na wszystkich wyzywająco patrzyła bystrymi, niebieskimi oczyma — podniosła właśnie rękę i wskazała w jego stronę, a wówczas cała grupa obróciła się we wskazanym kierunku; żołnierze ponaglili stopami konie do zwrotu i zapatrzyli się między drzewa, wycelowawszy w jego stronę lance z długimi na stopę, stalowymi czubkami. Perrinowi wydało się nieprawdopodobne, żeby ci mężczyźni mogli go wyraźnie dostrzec przez głębokie plamy cienia i jasne, słoneczne snopy. Zaskoczyło go, że Mądra go zauważyła, przypomniał sobie jednak, że wszyscy Aielowie mają doskonały wzrok.

Wypatrzył Masuri, dosiadającą pstrokatej klaczy, szczupłą kobietę w brązowym płaszczu, a także Annourę, osóbkę trzymającą się z tyłu na kasztance, lecz wyróżniającą się tuzinami cienkich, ciemnych warkoczyków, które zwisały jej spod kaptura. Berelain jechała z przodu na lśniącym, gniadym wałachu. Była odzianą w czerwony płaszcz obszyty czarnym futrem wysoką, młodą pięknością o długich, czarnych włosach. Mimo niezwykłej urody miała wszakże jedną wielką wadę — nie była Faile! Co gorsza, właśnie od niej dowiedział się o porwaniu małżonki i kontaktach Masemy z Seanchanami, jednak niemal wszyscy w obozie sądzili, że spał z Berelain w noc zniknięcia Faile, a Pierwsza z Mayene bynajmniej tym pogłoskom nie zaprzeczała. Perrin nie mógł jej wprost poprosić o powstanie i publiczne zdementowanie pomówień, jednak bez wątpienia mogła coś powiedzieć czy też zrobić, na przykład polecić swoim służącym ukrócenie plotek. Cokolwiek! Niestety, Berelain zachowała milczenie, a jej służące, trajkoczące niczym sroki, w zasadzie tę opowieść potwierdzały. W Dwu Rzekach właśnie w taki sposób dana osoba zyskiwała szczególną reputację.

Od tamtej nocy Aybara unikał Berelain, toteż teraz również miał ochotę odjechać, mimo iż kobiety go zobaczyły, jednak Pierwsza z Mayene wzięła koszyk z pałąkowatymi uchwytami od towarzyszącej jej służącej — pulchnej kobiety spowitej w błękitno-złoty płaszcz — powiedziała coś do pozostałych, a następnie skierowała ku niemu lśniącego, gniadego wałacha. Sama! Annoura podniosła rękę i coś za nią zawołała, ale Berelain ani się na nią nie obejrzała. Perrin nie wątpił, że ta kobieta podąży za nim, gdziekolwiek by pojechał, poza tym swoim odjazdem mógłby sugerować, że pragnie się spotkać z nią na osobności. Uderzył zatem piętami w boki Steppera, zamierzając dołączyć do grupy — choć wcale tego nie chciał — i pozwalając Pierwszej z Mayene zawrócić wraz z nim. Ona wszakże, nie bacząc na zmarzniętą ziemię i śnieg, popędziła gniadosza do cwału, każąc mu nawet przeskoczyć kamienną odkrywkę. Czerwony płaszcz płynął za Berelain, aż kobieta spotkała się z Perrinem w połowie drogi. Aybara musiał niechętnie przyznać, że doskonale jeździła konno. Nie tak świetnie jak Faile, lecz prawie równie dobrze.

— Twoja nachmurzona mina wygląda całkiem dziko — roześmiała się cicho, zatrzymując swego wierzchowca tuż przed Stepperem. Ze sposobu, w jaki trzymała cugle gniadosza, Perrin wywnioskował jej gotowość do zablokowania go, gdyby spróbował ją objechać. Ta kobieta zupełnie nie miała wstydu! — Uśmiechnij się, to ludzie pomyślą, że flirtujemy. — Podała mu kosz w odzianej w szkarłatną rękawiczkę dłoni. — A na widok zawartości tego kosza w istocie powinieneś się przynajmniej uśmiechnąć. Słyszałam, że zapominasz o jedzeniu. — Zmarszczyła nos. — I chyba także o myciu, tak mi się zdaje. Twoją brodę również trzeba by przyciąć. Zatroskany, nieco zaniedbany mąż spieszący żonie na ratunek to postać romantyczna, lecz Faile mógłby się nie spodobać taki brudny obszarpaniec. Żadna kobieta nigdy nie wybaczy mężczyźnie, który niszczy swój obraz w jej oczach.

Nagle zmieszany Perrin wziął kosz, postawił go przed sobą na wysokim łęku siodła i nieświadomie potarł nos. Przyzwyczaił się już do pewnych odcieni zapachu Berelain, które czasami kojarzyły mu się z polującą wilczycą, a wtedy czuł się wybraną ofiarą, dzisiaj jednak kobieta nie wydzielała żadnej myśliwskiej woni. Nawet najmniejszej nuty. Pachniała prawie nieziemską cierpliwością, rozbawieniem i może nieznacznie strachem. O ile sobie dobrze przypominał, nigdy nie bała się jego. Na pewno. Ale czy musiała być taka strasznie cierpliwa? I czy musiała tak usilnie starać się go rozbawić? Kuguar pachnący jak jagnię nie skonfundowałby go bardziej.

Zakłopotanemu czy nie, Perrinowi aż zaburczało w brzuchu, gdy poczuł aromaty unoszące się spod pokrywki kosza. Pieczona dzika kura, chyba — jeżeli się nie mylił, oraz świeżo upieczony, nadal ciepły chleb. A ponieważ mąki nie mieli w obozie zbyt dużo, chleb jadali prawie równie rzadko jak mięso. To prawda, że Aybara w niektóre dni tęsknił za jedzeniem. Naprawdę czasami o nim zapomniał, kiedy zaś sobie przypominał, jedzenie okazywało się męczarnią, gdyż musiał podczas posiłków znosić obecność Lini i Breane albo natręctwo innych osób, chętnych z nim obiadować. Teraz pod wpływem bliskości ciepłego pożywienia o mało nie pociekła mu ślinka. Czy byłoby nielojalnością zjeść zawartość przyniesionego przez Berelain koszyka?

— Dziękuję za chleb i dziką kurę — odparł gburowato. — Jednak ostatnia rzecz na ziemi, jakiej pragnę, to sugerowanie komukolwiek, że flirtujemy. A myję się, ilekroć tylko mogę... W co zresztą nie powinnaś się wtrącać. Nie jest łatwo się myć przy takiej pogodzie. Poza tym, nikt inny nie pachnie dużo lepiej niż ja. — Nagle uświadomił sobie, że się myli — ona pachniała znacznie lepiej od niego. Przez jej lekkie, kwiatowe perfumy nie przebijała najmniejsza nuta woni potu czy brudu. Zirytowało go, że zauważył jej perfumy, a może zdenerwował się faktem, że pachniała tak czysto. Jej zapach zakrawał niemal na zdradę.

Oczy Berelain rozszerzyły się na moment w zdumieniu — dlaczego? — jednak później kobieta westchnęła, mimo uśmiechu, który zaczynał wyglądać na przylepiony, zaś w jej woni pojawiła się nutka rozdrażnienia.

— Każ rozbić swój namiot. Wiem, że jest dobra miedziana wanna w jednym z twoich wozów. Powinieneś wziąć w niej kąpiel. Ludzie oczekują, że pan wielkiego rodu będzie wyglądał jak... pan wielkiego rodu, Perrinie. Zawsze warto się dobrze prezentować, nawet kiedy utrzymanie czystości wymaga dodatkowego wysiłku. Nazwij swoje działanie umową pomiędzy tobą i nimi. Musisz dać im to, czego oczekują, czego potrzebują lub chcą, w przeciwnym razie stracą do ciebie szacunek, a później zaczną mieć właśnie do ciebie pretensje za to, że cię przestali szanować. Tak to zazwyczaj wygląda, a szczerze mówiąc, żadne z nas nie może pozwolić, żeby doszło do takiej sytuacji. Wszyscy przebywamy z dala od naszych domów, otoczeni przez wrogów i bardzo wierzę, że ty, Lordzie Perrin „Złote Oko”, możesz stanowić naszą jedyną życiową szansę na powrót do naszych domów. Bez ciebie wszystko się rozpada. Teraz się do mnie uśmiechnij, ponieważ skoro flirtujemy, na pewno nie mówimy o niczym poważnym.

Aybara obnażył zęby. Mayenianie i Mądre rzeczywiście im się przyglądały, jednak z odległości pięćdziesięciu kroków w tym mroku mogły jego minę rzeczywiście uznać za uśmiech. Utrata szacunku? Wszak to właśnie Berelain przyczyniła się pogardy, którą żywili do niego obecnie mieszkańcy Dwu Rzek, nie wspominając o uczuciach służących Faile. Co gorsza, Faile niejednokrotnie wygłaszała do niego podobny wykład o obowiązkach arystokraty, który powinien dawać ludziom to, czego się po nim spodziewają i czego od niego pragną. Największą obrazą dla Perrina było wysłuchiwanie tej kobiety, akurat tej kobiety, powtarzającej słowa jego małżonki!

— O czym zatem rozmawiamy, skoro nie ufasz w tej sprawie własnym ludziom i nie dzielisz się z nimi swoją wiedzą?

Twarz Pierwszej z Mayene pozostała łagodna i uśmiechnięta, a jednak nutka lęku w jej zapachu pogłębiła się. Berelain była daleka od paniki, ale wyraźnie sądziła, że grozi jej jakieś niebezpieczeństwo. Ręce w rękawiczkach zaciskała mocno na cuglach gniadosza.

— Kazałam moim łowcom złodziei powęszyć w obozie Masemy i zaprzyjaźnić się z tamtejszymi ludźmi. Nie są tak dobrzy jak „oczy i uszy”, lecz wzięli wino, które przypuszczalnie ukradli mnie i dzięki uważnemu słuchaniu dowiedzieli się co nieco.

Przez chwilę przypatrywała mu się zagadkowo, z przechyloną głową. O Światłości! Zatem Berelain wiedziała, że Faile używała Selande i tych innych głupków jako szpiegów! Tak, wszak właśnie Berelain wspomniała mu o tym jako pierwsza. Prawdopodobnie Gendar i Santes, jej łowcy złodziei, przyuważyli Haviara i Neriona w obozie Masemy. Trzeba będzie ostrzec Balwera, zanim spróbuje wysłać Lady Medore do Berelain i Annoury. Może wówczas bowiem dojść do kompletnego zamieszania.

Perrin nie odezwał się, więc kobieta kontynuowała.

— Położyłam coś w tym koszu... oprócz chleba i dzikiej kury... pewien dokument... Santes znalazł go wczoraj wcześnie rano. Dokument spoczywał zamknięty w obozowym biurku Masemy. Głupi Santes zawsze pragnie się dowiedzieć, co tkwi w każdym zamkniętym na klucz schowku. Skoro już musiał grzebać w zamkniętych na klucz szufladach Masemy, powinien był zapamiętać przedmiot, zamiast go zabierać, ale co się stało, już się nie odstanie. Jeśli zadałam sobie tyle trudu przy ukryciu go, postaraj się, proszę, ażeby nikt cię nie zobaczył, jak go czytasz! — dodała ostro, gdy Perrin podniósł wieko kosza, odkrywając owiniętą w materiał paczuszkę i uwalniając jeszcze silniejszy aromat pieczonego drobiu oraz ciepłego chleba. — Widziałam już wcześniej szpiegujących cię ludzi Proroka. Może i teraz ci się przyglądają!

— Nie jestem głupcem — warknął.

Wiedział o obecności obserwatorów Masemy. Większość zwolenników tego człowieka była mieszczanami, a niemal wszyscy czuli się w lesie nieswojo. Nie znaczy to, że jeden czy dwóch nie mogło się ukrywać gdzieś wśród drzew i z cienia szpiegować Perrina. Chociaż z drugiej strony nigdy nie podchodzili zbyt blisko, ponieważ Aybara miał tak doskonały wzrok, że uważali go niemal za na wpół oswojonego przedstawiciela Pomiotu Cienia, rzadko więc wyczuwał zapach któregoś z nich. Dzisiejszego ranka miał natomiast na głowie inne rzeczy.

Odgarnął materiał i jego oczom ukazała się dzika kura — była wielkości sporego domowego kurczaka, skórkę miała przyrumienioną i na oko chrupiącą. Odrywając nóżkę, Perrin dostrzegł i wymacał pod mięsem gruby, kremowy papier złożony w czworo. Nie dbając o tłuszcz, nieco niezdarnie rozwinął dłońmi w rękawicach papier na ptaku i podczas ogryzania kurzego udka przeczytał tekst. Osoba patrząca z boku niechybnie odniosłaby wrażenie, że głodny mężczyzna zastanawia się, którą część dzikiej kury zaatakować następnie. Gruba, zielona woskowa pieczęć złamana z jednej strony przedstawiała zdaniem Aybary trzy ręce, każdą z rozwartymi dwoma palcami: wskazującym i małym, a pozostałymi złożonymi. Napisane płynnym pismem litery wydawały się osobliwie ukształtowane, toteż zrozumienie treści przychodziło Perrinowi z trudem i wymagało pewnej dozy wysiłku.

Okaziciel niniejszego dokumentu znajduje się pod moją osobistą ochroną. W imię Cesarzowej, niech nam żyje wiecznie, udzielcie tej osobie wszelkiej możliwej pomocy, gdyż działa ona w służbie Imperium i nie rozmawiajcie o niej z nikim poza mną.

Pieczętowane przez

Suroth Sabelle Meldarath

Wysoką Lady

Asinbayaru i Barsabby

— Cesarzowej — powtórzył cicho. Odgłos przywiódł na myśl żelazo prasujące jedwab. Perrin miał zatem przed sobą potwierdzenie umowy Masemy z Seanchanami, chociaż właściwie takiego potwierdzenia nie potrzebował. W takich sprawach Berelain by nie skłamała. Suroth Sabelle Meldarath była najprawdopodobniej kimś ważnym, skoro sporządziła takie pismo. — Prorok Smoka Odrodzonego będzie skończony, gdy Santes potwierdzi, gdzie znalazł dokument. — „W służbie Imperium?” — zacytował pytającym tonem.

Przecież Masema wiedział, że Rand walczy z Seanchanami! Prawdziwe tęcze wybuchły w głowie Aybary. Naprawdę nim wstrząsnęła ta myśl. Tak, Masema był zdrajcą!

Pierwsza z Mayene roześmiała się, jakby powiedział coś dowcipnego, teraz jednak jej uśmiech wyglądał na zdecydowanie wymuszony.

— Santes zapewnił mnie, że z racji panującej w obozie krzątaniny nikt go tam nie dostrzegł. Z tego względu pozwoliłam jemu i Gendarowi opróżnić moją ostatnią beczkę dobrego wina z Tunaighan. Mieli się zjawić najpóźniej godzinę po zmroku, jednak jak dotąd żaden z nich nie wrócił. Przypuszczam, że odsypiają pijaństwo, chociaż nigdy nie byli...

Wzdrygnęła się, wydając dźwięk zaskoczenia i gapiąc się na niego. Perrin uprzytomnił sobie, że przegryzł kość udową w połowie. O Światłości, nawet nie zauważył, że dokładnie ogryzł mięso na kości.

— Byłem bardziej głodny, niż sądziłem — szepnął. Wypluł kawałki kości na dłoń w rękawicy, po czym upuścił je na ziemię. — Bezpieczniej byłoby wszakże przyjąć, iż Masema zdaje sobie sprawę z tego, że dokument trafił w twoje ręce. Mam nadzieję, że nie tylko, kiedy wyjeżdżasz, lecz przez cały czas twoi ludzie dobrze cię pilnują.

— Począwszy od ubiegłej nocy Gallenne kazał pięćdziesięciu mężczyznom spać wokół mojego namiotu — odparła, nadal mu się przypatrując.

Perrin westchnął.

„Można by mniemać — pomyślał — że ta kobieta nigdy wcześniej nie widziała, jak przegryzam kości na dwoje”.

— Co ci powiedziała Annoura?

— Poleciła oddać jej ten papier, gdyż zamierzała go zniszczyć. Wyjaśniłam jej, że już go nie mam i nie wiem, gdzie przepadł, a ona mi uwierzyła. Wątpię wszakże, czy taka odpowiedź zadowoliłaby Proroka.

— Ja również w to wątpię. — Annoura także musiała o tym wiedzieć. Aes Sedai mogły się czasem mylić bądź też wyciągać niewłaściwe wnioski, na pewno jednak nie sposób im było zarzucić głupoty. — Powiedziała, że zniszczy dokument, jeśli jej go oddasz, czy też że być może go zniszczy?

Czoło Berelain zmarszczyło się w zadumie. Minęła dobra chwila, zanim kobieta odpowiedziała z całym przekonaniem.

— Że go zniszczy. — Gniadosz wykonał kilka niecierpliwych kroków w miejscu, jednakże Pierwsza z Mayene opanowała go łatwo i niemal bezwiednie. — Nie potrafię się domyślić, co innego chciałaby z nim zrobić — dodała po kolejnej długiej pauzie. — Mało prawdopodobne, ażeby Prorok był podatny na... naciski.

Oczywiście miała na myśli szantaż. Perrin też nie potrafił sobie wyobrazić Masemy uginającego się wobec gróźb. Szczególnie wobec szantażu ze strony Aes Sedai.

Pod pozorem odrywania drugiej nóżki dzikiej kury Perrin zdołał złożyć pismo i wsunąć sobie w rękaw, gdzie przed wypadnięciem chroniła je gruba rękawica. Miał zatem dowód. Ale na co? Jak ten człowiek mógł być równocześnie fanatykiem stojącym po stronie Smoka Odrodzonego i... zdrajcą? Może zabrał ten dokument komuś? Komu? Jakiemuś współpracownikowi, którego przyłapał na gorącym uczynku? Lecz w takim razie po co trzymałby pismo w zamknięciu? Po co, jeśli nie zamierzał użyć go na swoją korzyść? Wszak spotykał się z Seanchanami. A jeżeli zamierzał wykorzystać ów dokument? Ale jak? Do czego mógłby zostać wezwany Masema? Kto potrafiłby wyjaśnić tę kwestię? Aybara westchnął ciężko. Tak, miał zbyt wiele pytań i żadnych odpowiedzi. Odpowiedzi wymagały bystrzejszego umysłu niż jego własny. Być może Balwer potrafiłby wyjaśnić niektóre z tych kwestii.

Pod wpływem zapachu jedzenia jego żołądek domagał się zarówno nóżki, którą mężczyzna trzymał w dłoni, jak i reszty ptaka, jednak Perrin zdecydowanym ruchem zamknął wieko kosza i starał się gryźć powoli, starannie przeżuwając. Istniała jedna odpowiedź, którą potrafił zdobyć.

— Co jeszcze powiedziała Annoura? O Masemie.

— Nic, poza tym, że ten człowiek jest niebezpieczny i powinnam go unikać. Jakbym tego wcześniej nie wiedziała! Annoura nie przepada za Prorokiem i nie lubi o nim mówić. — Berelain znów przez chwilę się wahała. — A dlaczego pytasz? — dorzuciła. Pierwsza z Mayene była przyzwyczajona do intryg i potrafiła czytać między wierszami.

Aybara ugryzł kawałek nóżki i przeżuwał, starając się zyskać czas na zastanowienie, w końcu przełknął mięsną papkę. Dla niego intrygi były raczej czymś obcym, lecz miał dość rozumu, by wiedzieć, że zbytnia gadatliwość może się okazać groźna. Jednak w przeciwieństwie do Balwera uważał również, że podobnie niebezpieczna jest przesadna małomówność.

— Annoura spotyka się potajemnie z Masemą — odparował. — Podobnie Masuri.

Sztuczny uśmiech pozostał Berelain na ustach, jednak w jej zapachu pojawiła się trwoga. Kobieta zaczęła się nerwowo kręcić w siodle, jakby pragnęła się obejrzeć na dwie Aes Sedai, na szczęście się powstrzymała. Oblizała sobie usta koniuszkiem języka.

— Aes Sedai zawsze mają swoje powody — oświadczyła.

To była jej cała riposta. Tak, wyraźnie zaniepokoiła ją wiadomość o spotkaniu jej doradczyń z Prorokiem Smoka Odrodzonego. A może zaalarmował ją fakt, że Perrin wie o tych spotkaniach. Albo...? Aybara nienawidził wszystkich tych komplikacji. Trudno było wybrać najważniejszą możliwość. O Światłości, uświadomił sobie właśnie, że zdołał już ogryźć do kości drugą nogę! Mając nadzieję, że Pierwsza z Mayene niczego nie zauważyła, pospiesznie rzucił na bok kości. A jego żołądek burczał, domagając się następnej porcji pieczonego drobiu.

Ludzie Berelain trzymali się w odpowiedniej odległości, Aram jednakże podjechał bliżej Perrina i Pierwszej z Mayene, po czym nagle się pochylił i patrzył na nich przez ocienione drzewa. Mądre stały po jednej stronie, rozmawiając między sobą, pozornie nieświadome, że tkwią po kostki w śniegu, a zimny, wzmagający się wiatr szarpie luźnymi końcami ich szali. Co chwila któraś z tej trójki zerkała w stronę Aybary i jego towarzyszki. Mądre nigdy nie przestrzegały zasady prywatności i bez oporów wtykały nos w nie swoje sprawy. W tym sensie z zachowania przypominały Aes Sedai. Masuri i Annoura także ich obserwowały, chociaż wyraźnie trzymały się w pewnej odległości od siebie. Perrin mógłby się założyć, że gdyby nie było tu Mądrych, obie siostry użyłyby Jedynej Mocy do podsłuchania jego rozmowy z Berelain. Oczywiście Mądre również prawdopodobnie potrafiły przenosić Moc, a poza tym pozwoliły na wizytę Masuri u Masemy. Czy Aes Sedai zacisnęłyby zęby, gdyby zobaczyły, że Mądre podsłuchują, posługując się Jedyną Mocą? Annoura wydawała się prawie tak ostrożna wobec Mądrych jak Masuri. O Światłości, Perrin nie miał przecież czasu na te próżne dumania! Niemniej jednak musiał się im oddawać.

— Nasza gadanina wzbudziła dość ich zainteresowania — mruknął. Nie potrzebowali go ani trochę więcej. Zaczepiwszy rączki kosza na łęku siodła, uderzył butami w boki Steppera. Zjedzenie ptaka można by uznać za najdrobniejszą z nielojalności.

Berelain nie ruszyła za nim natychmiast, a jednak jeszcze zanim dotarł do Arama, zachęciła gniadosza do biegu i po chwili dogoniła Aybarę, a następnie zwolniła.

— Odkryję, co knuje Annoura — oświadczyła zdecydowanie, spoglądając prosto przed siebie. Jej wzrok był twardy. Perrin prawie żałował Annoury, nie był wszakże gotów sam spróbować wydobyć z niej odpowiedzi na swoje pytania. Z drugiej strony Aes Sedai rzadko potrzebowały współczucia, lecz i rzadko udzielały informacji, które wolały zatrzymać dla siebie. W sekundę później Berelain znowu wyglądała na wesołą i zadowoloną, chociaż nadal otaczała ją woń determinacji, niemal przygniatająca zapach strachu. — Młody Aram powiedział nam wszystko o Zmorze Serc jeżdżącym po tych lasach wraz z Dzikim Gonem, Lordzie Perrinie. Myślisz, że to prawda? Pamiętam, że słyszałam takie opowieści we wczesnym dzieciństwie — przemawiała głosem lekkim, wręcz rozbawionym i donośnym. Policzki Arama spowił szkarłat, a kilku mężczyzn w pobliżu zarechotało wesoło.

Przestali się śmiać, gdy Aybara pokazał im ślady na kamiennej płycie.

7

Kowalska łamigłówka

Gdy wszyscy spoważnieli, Aram przybrał szeroki, zadowolony uśmiech. Teraz nie wydzielał zapachu przerażenia. Można by pomyśleć, że już wcześniej widział ślady pozostawione przez Psy Czarnego i wiedział na ich temat wszystko, co trzeba. Zresztą, nikt nie zwracał uwagi na jego uśmieszek, ponieważ cała grupa wpatrywała się jedynie w ogromne psie ślady odciśnięte w kamieniu; ludzie nawet nie słuchali tłumaczenia Perrina, że Psy Czarnego odeszły już dawno temu. Oczywiście nie mógł im powiedzieć, skąd o tym wie, jednak nikomu jego wiedza nie wydała się dziwna i nikt nie wypytywał go o szczegóły. Jeden z ostrych, ukośnych snopów wczesnoporannego słońca padł bezpośrednio na szarą płytę, wyraźnie ją oświetlając. Stepper przyzwyczaił się już do niknącego zapachu spalonej siarki — w każdym razie jedynie z rzadka jeszcze parskał i kładł po sobie uszy — inne konie jednak spłoszyły się przy przechylonym kamieniu. Żadna z osób oprócz Aybary nie potrafiła wyczuć tego smrodu, większość zrzędziła z powodu nagłej krnąbrności swoich wierzchowców i łypała na dziwacznie oznaczoną kamienną płytę niczym na osobliwość wskazaną przez przewodnika wycieczki.

Jakaś pulchna służąca Pierwszej z Mayene wrzasnęła na widok psich śladów i zachwiała się w siodle, o mało nie spadając z nerwowo tańczącej klaczy o wydatnym brzuchu, jednak Berelain beznamiętnym głosem poprosiła tylko Annourę o opiekę nad dziewczyną i dalej gapiła się na odciski z twarzą tak pozbawioną wyrazu, jakby sama była Aes Sedai. W rękach wszakże mocno ściskała cugle, toteż cienka, czerwona skóra wbijała jej się w palce, aż kobiecie pobielały kłykcie. Tego ranka szefem osobistej straży przybocznej Pierwszej był Bertain Gallenne, Lord Kapitan Skrzydlatej Gwardii, mężczyzna w czerwonym hełmie ozdobionym skrzydełkami i trzema cienkimi szkarłatnymi piórami. Teraz Gallenne zmusił swego wysokiego, czarnego wałacha do podjazdu pod kamień, po czym zeskoczył z konia, a wpadłszy po kolana w śnieg, zdjął hełm i zmarszczył brwi. Wpatrywał się w kamienną płytę swoim jedynym okiem, bowiem pusty oczodół drugiego przykrywała szkarłatna skórzana łata umocowana rzemieniem, który znikał pod długimi do ramion siwymi włosami kapitana. Sądząc po grymasie na jego twarzy, mężczyzna podejrzewał kłopoty, jednak zawsze i wszędzie dostrzegał najpierw najgorszą możliwość. Perrin przypuszczał, że dobrego żołnierza powinna raczej charakteryzować właśnie podejrzliwość i czarnowidztwo niż przesadny optymizm.

Masuri także zsiadła z pstrokatej klaczy, po czym zastygła nieruchomo z cuglami w spowitej w rękawiczkę dłoni i patrzyła niepewnie na trzy opalone Mądre Aielów. Niektórzy żołnierze mayenieńscy mamrotali coś niespokojnie, jednak zdaniem Perrina powinni już się do tego widoku przyzwyczaić. Annoura skryła twarz głębiej w szarym kapturze, jak gdyby nie chciała patrzeć na kamień, a potem szybko potrząsnęła głową, spoglądając na służącą Berelain, kobieta zaś zagapiła się na nią wytrzeszczonymi ze zdziwienia oczyma. Masuri natomiast czekała obok swej klaczy z pozorem cierpliwości przerywanej jedynie niemal nieświadomym wygładzaniem brunatnych, jedwabnych spódnic sukni jeździeckiej. Mądre wymieniły milczące spojrzenia, a oblicza tych kobiet Aiel były równie nieodgadnione jak twarze sióstr. Carelle stała pomiędzy Nevarin, chudą, zielonooką kobietą, i Marline, kobietą o granatowych oczach i ciemnych włosach, rzadkich wśród Aielów i nie przykrytych szalem. Wszystkie trzy były wysokie, tak wysokie jak mężczyźni i żadna nie wyglądała na starszą od Perrina o więcej niż kilka lat, jednak przybranie takiej spokojnej pewności siebie wymagało bardziej zaawansowanego wieku niż ten widoczny na ich obliczach. Mimo długich naszyjników i ciężkich bransolet ze złota i kości słoniowej, które nosiły, ich ciemne, ciężkie spódnice i ciemne szale niemal całkowicie przesłaniające białe bluzki pasowałyby farmerkom, tym niemniej nikt nie mógł mieć wątpliwości, która dowodzi nimi i Aes Sedai. Po prawdzie, Aybara sam czasem wątpił, czy ta osoba nie dyryguje także nim samym.

W końcu Nevarin kiwnęła głową i posłała wszystkim ciepłe, aprobujące uśmiechy. Perrin nigdy przedtem nie widział, by się uśmiechała. Nie powiedziałby, że kręciła się wokół, groźnie popatrując, zwykle wszakże wydawała się szukać kogoś, kogo mogłaby skarcić.

Kiedy teraz skinęła głową, Masuri przekazała lejce jej konia jednemu z żołnierzy. Jej Strażnika nie było nigdzie widać, więc większość zadań spadła na Mądre. A przecież Rovair zwykle nie odstępował swej pani na krok. Podniósłszy liczne spódnice, Masuri ruszyła przez śnieg, coraz głębszy im bliżej była kamienia, a dotarłszy do płyty, zaczęła przesuwać rękoma po odciskach łap, wyraźnie przenosząc Moc, chociaż nie działo się nic szczególnego, w każdym razie Perrin niczego takiego nie dostrzegł. Mądre przypatrywały się kobiecie z uwagą, jednak sploty Masuri były niewidoczne nawet dla nich. Annoura nie okazała najmniejszego zainteresowania. Koniuszki wąskich warkoczy Szarej siostry zadrgały, jakby kobieta potrząsała głową wewnątrz kaptura, odebrała konia od służącej i odsunęła się od Mądrych, chociaż tym samym oddaliła się też od Berelain, która być może potrzebowała teraz jej rady. Annoura jednakże naprawdę unikała Mądrych, jeśli tylko mogła.

— Niczym historie opowiadane przy kominku — szepnął Gallenne, odciągając swego wałacha od kamiennej płyty i łypiąc z ukosa na Masuri. Mężczyzna szanował Aes Sedai, tym niemniej niewielu przedstawicieli jego płci miało ochotę znajdować się blisko Aes Sedai, która przenosi Moc. — Chociaż nie wiem, dlaczego jestem zaskoczony po tym wszystkim, co widziałem od opuszczenia Mayene.

Skupiona na śladach Masuri wydawała się go nie zauważać.

Wśród konnych lansjerów zapanowało poruszenie, jakby mężczyźni mimo potwierdzenia dowódcy nie wierzyli własnym oczom, a niektórzy z nich zaczęli wydzielać niepokój i strach, wyraźnie się obawiając, że gdzieś z cienia wyskoczą nagle Psy Czarnego. Perrin nie potrafiłby wskazać wśród nich osobników naprawdę spokojnych, gdyż smród roztrzęsienia i lęku wydawał się pochodzić od wszystkich.

Kapitan Gallenne czuł prawdopodobnie to samo, co Aybara. Czasem popełniał błędy, lecz ogólnie rzecz biorąc, dowodził żołnierzami od długiego czasu. Teraz zawiesił swój hełm na długiej rękojeści miecza i uśmiechnął się. Z powodu opaski na oku wyglądał na mężczyznę nieugiętego, który potrafi gorzko żartować w obliczu śmierci i tego samego oczekiwał po innych.

— Jeśli Psy Czarnego wejdą nam w drogę, natrzemy im uszy solą — obwieścił donośnym, kordialnym głosem. — Właśnie tak się postępuje w tego typu przypadkach, nieprawdaż? Sypie im się sól na uszy i Czarne Psy znikają.

Kilku jego lansjerów roześmiało się, jednak zapach strachu bynajmniej nie osłabł znacząco. Opowieści snute przy kominku to jedna rzecz, a własne życie i konieczność działania to coś całkiem innego.

Gallenne podprowadził swego karego konia do Pierwszej z Mayene i położył dłoń w rękawicy na karku jej gniadosza. Posłał Perrinowi zadumane spojrzenie, na które Aybara zareagował spokojnie, nie zamierzając się zastanawiać nad ewentualną aluzją kapitana. Jeśli ten człowiek chciał coś powiedzieć, musiał to zrobić wprost, czyli się odezwać do niego i Arama.

Gallenne westchnął.

— Moi ludzie zachowają zimne nerwy, moja pani — powiedział cicho do Berelain. — Ale nie sposób ukryć, że nasza pozycja jest niepewna, ze wszystkich stron otaczają nas wrogowie i kończą nam się zapasy. Pomiot Cienia może jedynie pogorszyć sprawy. Mam obowiązki wobec ciebie, moja pani, i wobec Mayene, więc z całym szacunkiem dla Lorda Perrina, pragnę spytać, czy nie zechcesz zmienić swoich planów, pani.

Gniew ogarnął Aybarę — ten człowiek zatem z łatwością opuściłby Faile!

Jednakże Berelain przemówiła, zanim zdołał cokolwiek zasugerować.

— Nie będzie żadnej zmiany planów, Lordzie Gallenne. — Czasami łatwo było zapomnieć, że tu dowodziła, Mayene było niewielkim krajem, przemawiała wszakże królewskim tonem, który pasowałby nawet władczyni Andoru. Sztywno wyprostowana, siedziała w siodle niczym na tronie i mówiła głośno, aby wszyscy usłyszeli jej decyzję, stanowczym tonem, który miał przekonać wszystkich, że decyzję tę podjęła i jest ona nieodwołalna. — Jeśli mamy wszędzie wokół mnóstwo wrogów, droga naprzód nie jest bardziej niebezpieczna niż zboczenie z niej czy odwrót. Zresztą, nawet gdyby odwrót albo zmiana trasy były dziesięć razy groźniejsze, i tak kontynuowałabym poszukiwania. Pragnę uczestniczyć w uratowaniu Lady Faile, nawet jeśli trzeba będzie w tym czasie pokonać tysiąc Psów Czarnego i hordy trolloków. Tak przysięgłam postąpić i swej przysięgi dotrzymam!

Odpowiedział jej ryk wiwatów. Żołnierze Skrzydlatej Gwardii krzyczeli i kłuli lancami powietrze, aż wirowały czerwone, długie wstążki. Zapach strachu pozostał, jednak w głosach i zachowaniu mężczyzn dało się zauważyć pełną gotowość do działania. Perrin uznał, że wszyscy oni natychmiast rzuciliby się przeciwko dowolnej masie trolloków, byle tylko nie zawieść Berelain. Dowodził nimi kapitan Gallenne, lecz do swej władczyni czuli coś więcej niż miłość — mimo reputacji Pierwszej z Mayene i jej sposobu traktowania mężczyzn. A może kochali ją właśnie z powodu jej reputacji, przynajmniej po części. Berelain uchroniła swój mały kraj przed przejęciem go przez Łzę, ponieważ umiała podburzyć jednego mężczyznę, który doceniał jej piękno, przeciwko drugiemu. Aybara złapał się na tym, że musi nad sobą bardzo panować, by nie rozdziawić ust w zaskoczeniu. Ta kobieta potrafiła przemawiać równie kategorycznie jak on sam! W jej zapachu dawało się wyczuć prawdziwe zdecydowanie! Gallenne pochylił siwą głowę w niechętnej akceptacji, a Berelain kiwnęła mu lekko, z zadowoleniem, po czym przeniosła uwagę na Aes Sedai stojącą obok kamiennej płyty.

Masuri przestała akurat machać rękoma i gapiła się na odciski psich łap, w zamyśleniu dotykając palcem warg. Była ładną kobietą, choć nie piękną, zresztą sporo uroku dodawał jej typowy dla Aes Sedai brak śladu przeżytych lat, a wdzięk i elegancję również mogła zawdzięczać przynależności do sióstr. W przypadku Aes Sedai często trudno było odróżnić siostrę urodzoną na biednej, nieurodzajnej farmie od tej pochodzącej z wielkiego pałacu. Perrin widział wcześniej Masuri z czerwoną od gniewu twarzą, ale także wycieńczoną, a nawet u kresu wytrzymałości, tym niemniej mimo trudów podróży i życia w namiotach Aielów jej ciemne włosy i strój zawsze pozostawały tak zadbane, jakby kobietą opiekowała się najlepsza służąca. Jednym słowem, ta Aes Sedai zawsze prezentowała się idealnie.

— Czego się dowiedziałaś, Masuri? — spytała Berelain. — Masuri, jeśli łaska... Masuri?!

Ostatnie słowo wypowiedziała nieco ostrzej i Aes Sedai poruszyła się nerwowo, wyraźnie zaskoczona, kiedy zdała sobie sprawę z tego, że nie jest sama. Miała prawo być zdumiona, gdyż z zachowania często bardziej przypominała przedstawicielkę Zielonych Ajah niż Brązową, toteż bardziej koncentrowała się na działaniu niż na kontemplacji, przechodziła wprost do rzeczy i nigdy się nie wahała, w dodatku zdolna była zupełnie się zatracić w sprawie, która przyciągnęła jej zainteresowanie. Teraz złożyła ręce na wysokości talii i otworzyła usta, jednak zamiast się odezwać, znieruchomiała, patrząc pytająco na Mądre.

— Kontynuuj, dziewczyno — poleciła jej niecierpliwie Nevarin, gwałtownie przyciskając pięści do bioder, czemu towarzyszyło brzęczenie bransoletek. Gdy zmarszczyła brwi, bardziej przypominała dawną siebie. Żadna z pozostałych Mądrych nie patrzyła już z aprobatą. Wszystkie trzy tkwiły w rzędzie z marsowymi minami niczym trzy jasnookie kruki siedzące na ogrodzeniu. — Nie wystarczy przecież, że zaspokoisz własną ciekawość. Musisz się z nami podzielić wynikami swojego doświadczenia. Powiedz nam, czego się dowiedziałaś.

Twarz Masuri poczerwieniała, lecz ona sama natychmiast odezwała się głośno, utkwiwszy wzrok w Pierwszej z Mayene. Na pewno nie lubiła publicznej reprymendy, niezależnie od swoich układów z Mądrymi.

— Stosunkowo mało wiadomo o Psach Czarnego, ale zdołałam przeprowadzić pewne badania na ten temat... na małą skalę. Przez rok śledziłam mianowicie ścieżki siedmiu stad, pięciu z nich dwukrotnie, dwóch pozostałych zaś trzy razy. — Szkarłat zaczął znikać z jej policzków, a ton z każdą minutą coraz bardziej przywodził na myśl wykład. — Niektórzy starożytni pisarze twierdzą, że istnieje jedynie siedem stad, inni natomiast wspominają o dziewięciu lub trzynastu... albo wymieniają inną liczbę, która ich zdaniem ma jakieś szczególne znaczenie, chociaż podczas Wojen z Trollokami Sorelana Alsahhan wspomniał gdzieś o „stu stadach psów Cienia, które polują tej nocy”, a Ivonell Bharatiya jeszcze wcześniej podobno napisał „psy zrodzone z Cienia, w masach koszmarnych dla ludzkości”. Jednakże po prawdzie, tekst Ivonella może być apokryfem. Tak czy inaczej... — Jej gest sugerował, że szuka po omacku odpowiednich słów. — ...Zapach nie jest właściwym określeniem, podobnie nie pasuje tu słowo aromat. Każde stado wydziela bowiem specyficzną, niepowtarzalną woń i mogę z całym przekonaniem oświadczyć, że z tutejszą wonią nigdy wcześniej się nie spotkałam. Fakt ten daje nam pewność, że siedem w przypadku liczby stad jest bez wątpienia niewłaściwa. Obojętnie czy prawdziwa jest liczba dziewięć, trzynaście czy jeszcze inna, opowieści o Dzikim Gonie Czarnego pojawiają się dużo częściej niż same Psy Czarnego, które w dodatku zjawiają się naprawdę niezmiernie rzadko w tak znacznej odległości na południe od Ugoru. I druga osobliwość: w tym stadzie było co najmniej pięćdziesiąt zwierząt, choć zazwyczaj stado liczy maksymalnie dziesięć, dwanaście osobników. W tym momencie przypomina mi się pewna przydatna maksyma: „Dwie rzadkości pojawiające się łącznie zawsze domagają się uwagi i zbadania”. — Zrobiwszy pauzę, podniosła palec dla podkreślenia tej kwestii, potem skinęła głową, pewna, że Berelain zrozumiała ten punkt, po czym ponownie złożyła dłonie. Porywisty wiatr zerwał jej żółtawobrązowy płaszcz z jednego ramienia, jednak Masuri nie wydawała się zauważać utraty ciepła. — Śladom Psów Czarnego zawsze towarzyszy nastrój nagłości... który zmienia się wszakże zależnie od pewnej grupy czynników. Nie wiem, czy wszystkie znam. Tutejsze ślady charakteryzuje intensywna domieszka czegoś, co, jak przypuszczam, można by nazwać niecierpliwością. Nie jest ona właściwie wystarczająco silna... mówiąc obrazowo, bardziej przypomina ukłucie szpilką niż ranę kłutą... tym niemniej się tutaj unosi. Powiedziałabym wprost, że Psy polują już od dłuższego czasu, a ofiara stale im... jakoś... uchodzi. Niezależnie od treści opowiadanych o Psach Czarnego historii... tak przy okazji, Lordzie Gallenne, sól wcale nie rani tych przedstawicieli Pomiotu Cienia. — Na moment umilkła, całkowicie pogrążając się w myślach. — Zatem wbrew rozmaitym opowieściom Psy nigdy nie tropią na chybił trafił, chociaż rzeczywiście nie przerywając polowania, zabijają, ilekroć tylko nadarzy się okazja. Jednak tropienie i ściganie jest dla nich najważniejsze, a ich ofiara zawsze jest ważna dla Cienia, chociaż my, ludzie, czasami nie potrafimy się domyśleć powodów jej znaczenia. Wiadomo, że Psy Czarnego omijają wielkich i potężnych, a bez wahania zabijają żonę byle farmera czy jakiegoś rzemieślnika albo też niespodziewanie przebiegają miasto czy wieś, nikogo nie ruszywszy, choć z pewnością wchodzą do danej osady z konkretnego powodu. Co do naszego przypadku... ponieważ Psy pobiegły dalej, musiałam odrzucić pierwszą myśl wyjaśniającą przyczyny, dla których stado się tu zjawiło. — Obrzuciła spojrzeniem Perrina, tak szybko, że być może tylko on zauważył jej wzrok. — Biorąc pod uwagę wszystkie fakty, szczerze wątpię, czy stado wróci na te tereny. Tak, odeszły stąd już z godzinę temu lub dawniej. Obawiam się, że to naprawdę wszystko, co mogę wam powiedzieć.

Kiedy skończyła, Nevarin i inne Mądre pokiwały z aprobatą głowami, a policzki Masuri znów zabarwiły się lekką czerwienią, nad którą kobieta natychmiast zapanowała, prędko przywołując na oblicze spokojną maskę Aes Sedai. Powiew wiatru przyniósł jej zapach Perrinowi, który w owej woni wyczuł zaskoczenie, zadowolenie i niepokój z powodu własnej satysfakcji.

— Dziękujemy, Masuri Sedai — oznajmiła oficjalnym tonem Berelain, po czym ukłoniła się krótko w siodle. Masuri odpowiedziała jej lekkim skinieniem głowy. — Uspokoiłaś nasze podenerwowane umysły.

I rzeczywiście. Bijący od żołnierzy zapach strachu zaczął powoli słabnąć, chociaż Aybara usłyszał, jak Gallenne mamrocze pod nosem:

— Mogła najpierw wypowiedzieć ostatnie zdania.

Czujne uszy Perrina wychwyciły jeszcze coś przez odgłosy stukania kopyt końskich i cichego, lecz pełnego ulgi śmiechu ludzi. Gdzieś na południu rozległ się, niesłyszalny dla nikogo innego, tryl sikory modrej, zwanej modraszką, po którym nastąpił niemal identyczny odgłos wydany przez wielogłosa błękitnego, ptaka z rodziny przedrzeźniaczy. Po chwili inna modraszka zaćwierkała, sekundę później przedrzeźniał ją już kolejny wielogłos, później ta sama para dała się słyszeć ponownie, tyle że nieco bliżej. W Altarze mogły oczywiście mieszkać zarówno sikory modre, jak i wielogłosy błękitne, jednak Perrin wiedział, że ptaki te często towarzyszą łucznikom, na przykład z Dwu Rzek. Głos modraszki sugerował zatem nadejście ludzi, raczej sporej grupy, i być może nieprzyjaźnie nastawionych. Z drugiej strony przedrzeźniacze, które w rodzimym Andorze Aybary nazywano „złodziejskimi ptaszkami” — ze względu na ich zwyczaj kradzieży jaskrawych przedmiotów... Perrin przesunął kciukiem po krawędzi toporka, jednak poczekał na następne tryle ptasiej pary, tym razem tak bliskie, ażeby mogli je usłyszeć także inni.

— Słyszeliście te odgłosy? — spytał, spoglądając na południe, jakby właśnie po raz pierwszy wychwycił dźwięki ptaków. — Sądzę, że moi wartownicy dostrzegli Masemę. — Wszyscy podnieśli głowy, zasłuchali się, po czym kilka osób kiwnęło głowami, szczególnie gdy ćwierkanie się powtórzyło jeszcze bliżej. — Gdzieś tutaj nas mija.

Mrucząc ciche przekleństwa, Gallenne gwałtownym ruchem założył hełm i dosiadł konia. Annoura zebrała cugle, a Masuri ruszyła przez śnieg ku swojej pstrokatej klaczy. Lansjerzy poruszyli się w siodłach i zaczęli wydzielać woń gniewu, znowu wzmocnioną nutką strachu. Skrzydlatą Gwardię łączył z Prorokiem Smoka Odrodzonego dług krwi — przynajmniej w ich oczach — jednak żaden z żołnierzy nie zabiegałby o „ściągnięcie” długu, skoro było ich zaledwie pięćdziesięciu, a Masemie zazwyczaj towarzyszyło co najmniej stu ludzi.

— Nie będę przed nim uciekać — oświadczyła Berelain. Wpatrzyła się na południe z lodowatą marsową miną. — Poczekamy na niego tutaj.

Gallenne otworzył usta, ale zamknął je, nie wypowiedziawszy ani słowa. W każdym razie nie odezwał się do Pierwszej z Mayene, wziął bowiem głęboki wdech i zaczął wykrzykiwać rozkazy zmuszające jego Gwardzistów do ustawienia się w szyk. Przegrupowanie w tym miejscu nie było łatwe. Niezależnie zresztą od gęstości rosnących drzew, żaden las nigdy nie stanowił dobrego miejsca dla lansjerów. Każde natarcie wyglądało w ich wykonaniu na bezładne, przynajmniej na początku, a trafienie lancą przeciwnika wydawało się trudne, skoro mógł on odskoczyć za pień drzewa i znaleźć się w następnej chwili za lansjerem. Gallenne usiłował uformować swoich ludzi w szereg przed Berelain, między nią i nadchodzącymi przeciwnikami, jednak kobieta posłała swojemu kapitanowi ostre spojrzenie i jednooki Galenne zmienił rozkazy, ustawiając teraz lansjerów w pojedynczym, nierównym rzędzie otaczającym wielkie drzewa, lecz skupionym na Pierwszej z Mayene. Jednego żołnierza kapitan wysłał z powrotem do obozu. Gwardzista położył się płasko na karku swego wierzchowca, wycelował lancę przed siebie, równolegle do końskiego grzbietu, jakby szarżował, po czym mimo śniegu i trudnego terenu ruszył galopem. Berelain uniosła brwi, lecz nic nie powiedziała.

Annoura skierowała kasztanową klacz ku niej, jednak zatrzymała się, gdy Masuri zawołała ją po imieniu. Brązowa siostra zebrała wodze pstrokatej, nadal wszakże tkwiła w śniegu wraz z otaczającymi ją Mądrymi, które były od niej o tyle wyższe, że wyglądała przy nich jak dziewczynka. Annoura zawahała się, więc Masuri zawołała ją ponownie, tym razem ostrzej, a wtedy Perrinowi wydało się, że słyszy ciężkie westchnienie Annoury, jednak kobieta podjechała do nich i zsiadła z konia. Cokolwiek powiedziały jej skupione wokół niej Mądre — głosami zbyt cichymi nawet dla Aybary — pochodzącej z Tarabonu Annourze na pewno się to nie spodobało. Jej twarz pozostała schowana w kapturze, ale cienkie warkoczyki rozhuśtały się mocniej niż wcześniej, gdy siostra potrząsnęła głową. W końcu kobieta nagle się obróciła i wsunęła stopę w strzemię siodła. Masuri stała dotąd w milczeniu, pozwalając przemawiać Mądrym, teraz wszakże chwyciła Annourę za rękaw i szepnęła jej półgłosem coś, co sprawiło, że Tarabonianka zwiesiła ramiona, Mądre zaś pokiwały głowami. Annoura odrzuciła kaptur płaszcza i poczekała, aż Masuri dosiądzie klaczy, następnie sama wskoczyła na siodło swojej kasztanki, a wówczas obie siostry odjechały z powrotem ku szeregowi lansjerów, przeciskając się obok Berelain oraz Mądrych i przejeżdżając między nimi po drugiej stronie Perrina. Szerokie usta Annoury wykrzywiły się w ponurej minie, a sama Tarabonianka zaczęła nerwowo pocierać kciuki.

— Co planujecie? — spytał Aybara, nawet nie starając się kryć podejrzliwości.

Może Mądre pozwoliły Masuri na spotkanie z Masemą, nadal jednak wyraźnie życzyły temu człowiekowi śmierci. Aes Sedai nie mogły użyć Jedynej Mocy jako broni, póki nie znalazły się w prawdziwym niebezpieczeństwie, Mądre wszakże nie musiały przestrzegać tego typu zakazów. Perrin zastanowił się, czy są połączone w krąg. Wiedział więcej, niż chciał o Jedynej Mocy i wystarczająco dużo na temat Mądrych, miał więc pewność, że jeśli rzeczywiście utworzą krąg, będzie go kontrolowała Nevarin.

Annoura otworzyła usta, lecz zamknęła je pod wpływem ostrzegawczego dotyku Carelle, po czym obrzuciła Masuri piorunującym spojrzeniem. Brązowa siostra wydęła wargi i potrząsnęła nieznacznie głową, lecz nie udało jej się tym gestem udobruchać Annoury, która tak mocno zaciskała cugle, że aż jej się ręce trzęsły.

Nevarin podniosła wzrok na siedzącego obok Berelain Perrina, jakby czytała mu w myślach.

— Planujemy odstawić cię bezpiecznie z powrotem do obozu, Lordzie Perrinie Aybara — oświadczyła ostrym tonem. — Ciebie i Berelain Paeron. Pragniemy, aby jak najwięcej osób przeżyło dzień dzisiejszy i dni, które nastąpią. Masz coś przeciwko temu?

— Po prostu nie róbcie niczego, dopóki wam nie polecę — odparował. Tego typu odpowiedź mogła mieć wiele znaczeń. — Niczego!

Nevarin potrząsnęła głową z oburzeniem, a Carelle zaśmiała się niczym w reakcji na jakiś wspaniały żart. Wszystkie Mądre najwyraźniej uznały, że więcej słów nie potrzeba. Otrzymały polecenie słuchania Perrina, ale ich pojęcie posłuszeństwa bardzo się różniło od jego poglądów na tę kwestię. Prędzej jednak świniom wyrosną skrzydła, niż Aybara otrzyma lepszą odpowiedź od Mądrych.

Mógłby to przerwać. Wiedział, że powinien. Bez względu na to, co zaplanowały Mądre, spotkanie tak daleko od obozu Masemy, który zapewne do tej pory wiedział już, kto ukradł mu seanchański dokument, przypominało nadzieję wyrwania ręki z kowadła, zanim opadnie na nią młot. Berelain niemal z równą niechęcią, co Mądre, podchodziła do wypełniania rozkazów. Perrin sądził jednak, że kobieta prawdopodobnie go posłucha, gdy wprost wyda jej polecenie wycofania się do obozowiska. Tak uważał, ponieważ mimo zapachów, które wydzielała, była osóbką upartą. Pozostanie w tym miejscu łączyło się z nonsensownym ryzykiem i Aybara był przekonany, że potrafiłby przekonać o tym Pierwszą z Mayene. Z drugiej strony nie chciał uciekać przed tym człowiekiem. Coś mu mówiło, że zachowuje się jak głupiec. Miał w sobie wprawdzie sporo gniewu, starał się jednak nad nim zapanować. Aram stanął przy nim, groźnie łypiąc, ale przynajmniej nie wyciągnął miecza. Wymachiwanie mieczem mogłoby się okazać zarzewiem konfliktu, a przecież czas na konfrontację z Masemą jeszcze nie nadszedł. Perrin położył dłoń na toporku. Nie, jeszcze nie.

Mimo ostrych promieni światła, które przebijały się przez gęste korony drzew, cały las spowijały przyćmione, wczesnoporanne cienie. Zresztą było tu ciemnawo nawet w południowej godzinie. Najpierw Aybara usłyszał dźwięki — stłumiony w śniegu odgłos galopujących kopyt, ciężki oddech popędzanych koni — dopiero później pojawiła się grupka jeźdźców: niezorganizowany tłumek, mimo śniegu i zmarzniętej ziemi sunący niemal cwałem na północ wśród ogromnych drzew. Liczba kawalerzystów zdecydowanie przekraczała wspomnianą setkę, a mogło być ich nawet dwa lub trzy razy tyle. Jeden z koni upadł właśnie z rżeniem, przyduszając dosiadającego go mężczyznę, jednak żaden z pozostałych wierzchowców nawet nie zwolnił. Dopiero mniej więcej siedemdziesiąt czy osiemdziesiąt kroków dalej prowadzący grupę jeździec podniósł rękę i nagle wszyscy ściągnęli wodze spienionych, dyszących ciężko i wyrzucających z pysków kłęby pary koni, których kopyta wzbijały w powietrze obłoki wirujących drobin śnieżnych. Ten i ów żołnierz uniósł lancę do pionu. Większość nie nosiła żadnej zbroi, jedynie napierśnik czy hełm, a jednak z ich siodeł zwisały miecze, topory i maczugi. Snopy słonecznego światła rozjaśniły niektóre twarze ponurych mężczyzn o stanowczych spojrzeniach. Ci ludzie wyglądali, jakby nigdy się nie uśmiechali i nie potrafili tego robić.

Perrinowi przemknęło przez myśl, że może popełnił błąd, gdy nie zabronił Berelain wycieczki. Nieprzemyślane decyzje wyzwalały w nim wściekłość. Wszyscy wiedzieli, że Pierwsza z Mayene często wyjeżdża na poranne przejażdżki, Masema zaś mógł zdecydować się na próbę odzyskania swojego seanchańskiego dokumentu. A walka w tym lesie — nawet z pomocą Aes Sedai i Mądrych — może się szybko zmienić w zwykłą, krwawą jatkę, podczas której mężczyźni i kobiety zginą, nie widząc nawet, kto ich zabił. Jeśli ataku nie przeżyje żaden świadek, zawsze można zrzucić wówczas winę na anonimowych bandytów lub nawet na Shaido Aiel. Bywało już tak wcześniej. Jeżeli zaś zostaną świadkowie, Masema chętnie powywiesza kilka tuzinów własnych ludzi, twierdząc, że ukarał winnych. Prawdopodobnie pragnął wszakże pochwycić jego, Perrina Aybarę, żywcem i przez jakiś czas zachować go przy życiu, może zatem nie spodziewał się obecności Mądrych albo większej liczby Aes Sedai. Życie ponad pięćdziesięciu osób zawisło nagle na cieniutkim włosku. A życie Faile na jeszcze cieńszym. Perrin chwycił toporek przy pasie. Stojąca obok Aybary Berelain wydzielała zapach chłodnego spokoju i lodowatej determinacji. Nie było w niej strachu. Dziwne! Zupełnie żadnego strachu. Aram natomiast pachniał... ekscytacją.

Dwie grupy stały, obserwując się nawzajem w milczeniu, aż w końcu wyjechał naprzód Masema w towarzystwie zaledwie dwóch mężczyzn; wszyscy trzej odrzucili kaptury z głów. Żaden nie nosił hełmu ani jakiejkolwiek części zbroi. Jadący obok Proroka Nengar i Bartu podobnie jak on byli Shienaranami, ale tak jak i on całkowicie zgolili czuby, a ich łyse głowy przywodziły na myśl trupie czaszki. Przybycie Smoka Odrodzonego złamało wszelkie więzi, łącznie z tymi, które zobowiązywały tych ludzi do walki z Cieniem na terenach wzdłuż Ugoru. I Nengar, i Bartu nosili jeden miecz na plecach, drugi zaś zawieszony przy łęku siodła, a Bartu, niższy od swoich towarzyszy, wiózł także przy siodle krótki łuk w futerale i kołczan ze strzałami. U Masemy Perrin nie dostrzegł żadnej broni. Prorok Lorda Smoka Odrodzonego żadnej nie potrzebował. Aybara ucieszył się, widząc, że Gallenne przypatruje się pozostawionym przez Masemę ludziom, ponieważ było coś w Proroku, co przyciągało spojrzenia wszystkich. Może wystarczała sama wiedza, kim ten człowiek jest.

Masema zatrzymał swego smukłego, cisawego wierzchowca kilka kroków od Perrina. Prorok był średniego wzrostu mężczyzną o ciemnawej cerze, na czole zawsze miał marsa i wyblakłą, białą bliznę w kształcie strzały. Nosił zniszczony brązowy, wełniany płaszcz i ciemny kaftan o postrzępionych brzegach, nie dbał bowiem o wygląd, przynajmniej o własny. Idący za nim Nengar i Bartu popatrywali rozpalonymi oczyma, jednak przy ich głęboko osadzonych, prawie czarne oczy Masemy wydawały się gorące jak węgle w kuźni, które za moment wiatr rozdmucha w ogień, zapach Proroka zaś był wyraźnie metaliczny i kojarzył się prawie z obłąkaniem. Masema z nieukrywaną pogardą zignorował Mądre i Aes Sedai. Mądre uważał za istoty jeszcze gorsze od Aes Sedai, gdyż nie tylko bluźniły, przenosząc Jedyną Moc, lecz w dodatku wywodziły się spośród dzikiego narodu Aielów, więc grzeszyły podwójnie. Żołnierzy Skrzydlatej Gwardii z kolei traktował z lekceważeniem, niczym rzucane przez drzewa cienie.

— Urządziliście sobie piknik? — spytał, zerkając na koszyk wiszący u siodła Perrina. Zazwyczaj głos Proroka dorównywał intensywnością jego spojrzeniu, teraz wszakże brzmiała w nim lekka drwina, a mężczyzna wydął wargi, gdy przeniósł wzrok na Berelain. Słyszał oczywiście pogłoski.

Fala wściekłości ogarnęła ciało Aybary, jednak powstrzymał się przed wybuchem i narzucił sobie spokój. Zdusił złość, mocno ją zdławił. Jego gniew miał bowiem jeden tylko cel i Perrin nie powinien go zmarnować na innych przeciwników. Stepper pojął nastrój swego jeźdźca i obnażył zęby, patrząc na wałacha Masemy. Aybara szybko zapanował nad koniem.

— W nocy biegły tędy Psy Czarnego — oznajmił nieco jeszcze nerwowym, lecz już niemal opanowanym tonem. — Odeszły i Masuri twierdzi, że nie wrócą, więc nie ma potrzeby się martwić.

Masema nie wydzielał zapachu przywodzącego na myśl zmartwienie. Nigdy zresztą nie pachniał niczym oprócz wściekłości. Cisawy szarpnął ostro głową w stronę Steppera, na szczęście Prorok powstrzymał zwierzę natychmiastowym szarpnięciem. Był dobrym jeźdźcem, chociaż konie traktował z tą samą szorstkością co ludzi.

Po raz pierwszy popatrzył na Masuri. Jego spojrzenie stało się chyba jeszcze gorętsze, o ile było to w ogóle możliwe.

— Cień można znaleźć wszędzie — oznajmił, wypowiadając podnieconym głosem tę bezsporną prawdę. — Nikt nie musi bać się Cienia, który podąża za Lordem Smokiem Odrodzonym, niech Światłość opromienia jego imię. Nawet w śmierci znajdą oni ostateczne zwycięstwo Światłości.

W tym momencie spłoszyła się klacz Masuri, jakby oparzona wzrokiem Masemy, jednak kobieta opanowała zwierzę, lekko pociągnąwszy cugle i odpowiedziała Prorokowi typowym dla Aes Sedai nieodgadnionym, nieruchomym jak zamarznięty staw spojrzeniem. Nic nie potwierdzało ich potajemnych spotkań.

— Strach stanowi przydatny bodziec do dowcipów i determinacji, o ile jest dobrze kontrolowany. Jeśli wcale nie lękamy się naszych wrogów, pozostaje jedynie pogarda, pogarda zaś prowadzi do zwycięstwa przeciwnika. — Można by sądzić, że kobieta gawędzi z prostym farmerem, z którym nigdy przedtem się nie zetknęła. Natomiast Annoura wyglądała na nieco niedomagającą. Czyżby obawiała się, że ich sekret się wyda? Że ktoś może udaremnić ich plany związane z Masemą?

Prorok znów wydął wargi — w uśmiechu bądź szyderstwie. Aes Sedai wyraźnie przestała dla niego istnieć, kiedy przeniósł uwagę na Perrina.

— Niektórzy spośród podążających za Lordem Smokiem znaleźli miasto o nazwie So Habor. — Zawsze tak opowiadał o swoich zwolennikach: że w gruncie rzeczy idą oni za Smokiem Odrodzonym, nie zaś za nim, Prorokiem Smoka. Fakt, że Masema mówił im, co mają zrobić oraz kiedy i jak mają to zrobić, wydawał się dla niego jedynie szczegółem. — Ładne miejsce dla trzech lub czterech tysięcy ludzi, położone o dzień drogi... albo i mniej... na południowy zachód. Najwyraźniej zeszli z podstawowej drogi Aielów, a zbiory mieli w ubiegłym roku dobre mimo suszy. Ich magazyny są pełne jęczmienia, prosa, owsa i innych potrzebnych produktów, wszystkich, jakie przyjdą wam na myśl. Wiem, że brakuje wam żywności. Jedzenia dla ludzi i paszy dla waszych koni.

— Dlaczego ich magazyny miałyby być pełne o tej porze roku? — Berelain pochyliła się do przodu, marszcząc czoło. W jej tonie można było dosłyszeć żądanie i nieufność.

Nengar, groźnie popatrując, położył rękę na rękojeści miecza przy siodle. Nikt nie wysuwał żądań wobec Proroka Lorda Smoka, nikt też nigdy w niego nie wątpił. Nikt, kto pragnął żyć. Skóra zaskrzypiała, kiedy lansjerzy przesunęli się w siodłach, lecz Nengar ich zignorował. Powietrze wypełnił zapach wściekłości Masemy i uderzył w nos Perrina. Prorok przypatrywał się Pierwszej z Mayene. Wydawał się nieświadom Nengara, lansjerów czy też możliwości, że otaczający go ludzie lada moment mogą się zacząć zabijać.

— Kwestia chciwości — oznajmił w końcu. — Widocznie handlarze ziarnem z So Habor zamierzali więcej zarobić dzięki przetrzymaniu zapasów aż do zimy i podbiciu w ten sposób cen. Normalnie sprzedają na zachód, do Ghealdan i Amadicii, ale po zdarzeniach, do których doszło tam i w Ebou Dar, przerazili się, że wszystko, co wyślą, zostanie skonfiskowane. Teraz z powodu tejże chciwości mają pełne magazyny i puste sakiewki. — W głosie Masemy pojawiła się nutka satysfakcji. Prorok gardził chciwością. Zresztą gardził wszelkimi ludzkimi słabościami, wielkimi czy małymi. — Myślę, że teraz bardzo tanio rozstaną się ze swoim ziarnem.

Aybara wyczuł pułapkę, co wcale nie wymagało wilczego nosa. Masema musiał wyżywić własnych żołnierzy i konie, a niezależnie od tego, jak gruntownie jego ludzie oczyścili z żywności krainę, którą przemierzali, nie byli prawdopodobnie w lepszej formie niż ludzie Perrina. Dlaczego Prorok Smoka Odrodzonego nie wysłał kilku tysięcy swoich zwolenników do tego miasta i nie opróżnił mieszkańcom magazynów? Dzień drogi stąd. To odciągnęłoby Aybarę jeszcze bardziej od Faile, a Shaido Aiel zyskaliby czas na pokonanie kolejnych mil. Czy taki był powód tej szczególnej oferty? Albo dalsza zwłoka, dzięki której Masema pozostanie na zachodzie, blisko swoich przyjaciół Seanchan?

— Może będzie czas na odwiedzenie tego miasta po uwolnieniu mojej żony. — Do uszu Perrina ponownie dotarł słaby odgłos pędzących przez las ludzi i koni. Bez wątpienia usłyszał ich jako pierwszy. Tym razem zbliżali się z zachodu, czyli od strony obozu. Posłaniec Gallenne’a najwyraźniej przez całą drogę galopował.

— Twojej żony — powiedział stanowczym głosem Masema, po czym przeniósł wzrok na Berelain, a od jego spojrzenia w Aybarze zawrzała krew. Nawet twarz Pierwszej z Mayene spąsowiała, choć jej rysy pozostały niewzruszone. — Naprawdę wierzysz, że dostaniesz dziś jakąś wiadomość o niej?

— Tak — odparł Perrin tonem równie stanowczym jak głos Proroka, lecz twardszym. By powstrzymać się przed sięgnięciem po toporek, chwycił łęk swojego siodła, tuż nad rączkami otrzymanego od Berelain koszyka. — Uwolnienie jej jest najważniejsze. Uwolnienie jej i pozostałych. Gdy ją odzyskam, wtedy maksymalnie napełnimy nasze brzuchy, najpierw jednak muszę ją odnaleźć i odbić.

Odgłos nadbiegających koni stał się teraz słyszalny dla wszystkich. Na zachodzie, wśród ocienionych drzew pojawił się rozległy szereg lansjerów, a za nim drugi szereg konnych. Długie, czerwone wstążki i napierśniki Mayenian przeplatały się z długimi, zielonymi wstążkami i lśniącymi pancerzami Ghealdan. Szeregi rozciągnęły się przed Perrinem i masą jeźdźców Masemy. Piechurzy z charakterystycznymi dla Dwu Rzek długimi łukami przemieszczali się od drzewa do drzewa. Aybara miał nadzieję, że w obozie pozostała ich choćby garstka. Kradzież seanchańskiego dokumentu mogła wywrzeć presję na Masemę, który przyzwyczajony był do walk wzdłuż granicy Ugoru i przeciwko Aielom. Może miał szersze plany, niż tylko przejażdżka w celu znalezienia Berelain. Kolejna kowalska łamigłówka. Wystarczy ruszyć jeden element, by przesunąć drugi, a tym samym uwolnić trzeci. Obóz niemal pozbawiony obrońców łatwo najechać, a w tym lesie bardziej niż ogólna liczba ludzi liczyło się posiadanie osób z umiejętnością przenoszenia Mocy. Czy Masema chciał za wszelką cenę zachować swój sekret? Perrin zdał sobie sprawę, że położył całą dłoń na toporku, na szczęście nie podniósł broni.

Wśród mas zwolenników Proroka zafalowało — jeźdźcy szarpali cugle wierzchowców, konie przestępowały nerwowo z nogi na nogę, ludzie krzyczeli i unosili broń — jednak sam Masema studiował nadjeżdżających lansjerów i łuczników, nie zmieniwszy wyrazu twarzy: ani był sroższy, ani mniej srogi. Równie dobrze mógł obserwować ptaki skaczące z gałęzi na gałąź. Bijący od niego gniewny zapach także się nie zmienił.

— Trzeba zrobić wszystko, co konieczne w służbie Światłości — oświadczył, kiedy przybysze zatrzymali się mniej więcej dwieście kroków od niego. Łucznicy z Dwu Rzek z łatwością trafiali na tę odległość i Prorok chociaż dostrzegł ogólne poruszenie, nijak na reagował na fakt, że strzały o szerokich grotach w każdej chwili mogą trafić go w serce. — Wszystko inne to niewiele warte bzdury. Pamiętaj o tym, Lordzie Perrinie „Złote Oko”. Wszystko poza służbą Światłości to niewiele warte bzdury!

Wypowiedziawszy te słowa, gwałtownie zawrócił cisawego wierzchowca i ruszył ku czekającym na niego ludziom. Nengar i Bartu pojechali za nim, wszyscy trzej ponaglali konie do cwału, nie biorąc pod uwagę niebezpieczeństwa złamania nogi przez zwierzę lub rozbicia sobie głowy. Reszta żołnierzy uformowała się za nimi i cała grupa pognała na południe. Kilka osób na tyłach przystanęło, by wyciągnąć bezwładne ciało mężczyzny spod rannego konia, którego cierpienia ukróciło szybkie cięcie sztyletu. Potem zaczęło się patroszenie i krojenie. Nie mogli sobie pozwolić na zmarnowanie tak dużej ilości mięsa. Zmiażdżonego jeźdźca nie tknęli.

— Ten człowiek wierzy w każde słowo, które wypowiada — sapnęła Annoura. — Ale dokąd zaprowadzi go ta wiara?

Aybara zastanowił się, czy nie spytać wprost, dokąd jej zdaniem zaprowadzi Masemę jego wiara i... dokąd Annoura chciałaby Proroka zaprowadzić, jednak kobieta przybrała tę typową dla Aes Sedai nieprzeniknioną minę i Perrin zrezygnował. Czubeczek ostrego nosa poczerwieniał Annourze od zimna, a ona sama przypatrywała się Aybarze z uwagą. Mężczyzna uprzytomnił sobie, że ze spoglądającej w ten sposób Aes Sedai nie wydobędzie żadnej odpowiedzi. Byłoby to równie trudne, co podniesienie gołymi rękoma z ziemi tego oznaczonego przez Psy Czarnego kamienia. Będzie musiał zatem wypytać Berelain.

Człowiek dowodzący lansjerami dotknął nagle stopami boków swego konia i podjechał. Ten niewysoki, szczupły mężczyzna w posrebrzanym napierśniku, hełmie z kratowaną przyłbicą i trzema krótkimi, białymi piórami, nosił nazwisko Gerard Arganda i był twardym żołnierzem, który wbrew wszelkim przeciwnościom utorował sobie drogę na szczyt i obecnie pełnił funkcję Pierwszego Kapitana straży przybocznej Alliandre. Nie przepadał za Perrinem, który bez powodu przywiózł jego królową na południe i pozwolił ją porwać, jednak Aybara miał nadzieję, że Arganda zatrzyma się i złoży uszanowanie Berelain, a może naradzi się też z Gallenne’em. Arganda żywił sporo szacunku dla Gallenne’a i często spędzał z nim czas, popalając fajkę. Tym razem wszakże deresz Pierwszego Kapitana przemknął obok Perrina i pozostałych. Arganda wbijał pięty w boki zwierzęcia, zachęcając je do przyspieszenia. Gdy Aybara zobaczył, dokąd mężczyzna zdąża, zrozumiał jego zachowanie. Pojedynczy jeździec na ciemnosiwym wierzchowcu nadjeżdżał kłusem od wschodu, obok konia sunął zaś na śnieżnych rakietach niewiadomej płci przedstawiciel nacji Aielów.

8

Zawirowania koloru

Przylgnąwszy do karku Steppera, Perrin pędził za Argandą. Śnieg był tu nie mniej głęboki, podłoże równie zmarznięte, jak wszędzie, światło bynajmniej nie lepsze, a jednak Stepper galopował wśród cieni, gdyż wyraźnie nie miał ochoty pozwolić dereszowi na prowadzenie, a i Aybara dodatkowo go popędzał do szybszego biegu. Nadjeżdżającym jeźdźcem okazał się Elyas, mężczyzna o gęstej, smaganej wiatrem, sięgającej piersi brodzie, w kapeluszu o szerokim, zacieniającym mu twarz rondzie i długim do ud, obszytym futrem płaszczu. Jego towarzyszką okazała się jedna z aielskich Panien Włóczni, z ciemną shoufą spowijającą głowę i w białym płaszczu, dzięki któremu stawała się niemal niewidoczna na tle śniegu. Pod płaszczem nosiła kaftan i spodnie w odcieniach szarości, brązu i zieleni. Przybycie tych dwojga — Elyasa i jednej tylko Panny — oznaczało odnalezienie Faile. Musiało to oznaczać!

Arganda odważnie poganiał konia, nie dbając ani o kark deresza, ani o własny. Przeskakiwał kamienne odkrywki, rozpryskując śnieg niemal w galopie, Stepper wszakże dogonił go, jeszcze zanim Pierwszy Kapitan dotarł do Elyasa. Choć to Arganda spytał gromkim głosem:

— Widziałeś królową, Machera? Czy żyje? Odpowiedz mi, człowieku!

Panna Włóczni, imieniem Elienda, kobieta o ogorzałej od słońca, pozbawionej wyrazu twarzy, wyciągnęła rękę do Perrina. Gest ten mógł oznaczać pozdrowienie lub sympatię, jednak kobieta ani na chwilę się nie zatrzymała. Skoro Elyas miał przedłożyć sprawozdanie Perrinowi, ona swoje przedstawi Mądrym.

— Znalazłeś ją? — Nagle Aybarze straszliwie zaschło w gardle. Tak długo na to czekał. Arganda warknął bezgłośnie przez stalowe pręty przyłbicy swego hełmu; wiedział, że Perrin nie pyta o Alliandre.

— Znaleźliśmy Shaido, za którym podążamy — odparł Elyas rozważnie, obie ręce trzymając na łęku swojego siodła. Nawet Elyas Machera, sławny Długi Kieł, który żył i biegał z wilkami, wyglądał na zmęczonego z powodu przebytych mil i niedostatecznej ilości snu. Od znużenia obwisła mężczyźnie skóra policzków, a jego zły stan podkreślały złotożółte błyski w oczach widocznych pod rondem kapelusza. Siwizna pstrzyła jego gęstą brodę i włosy, które wisiały mu aż do talii, związane przy karku skórzanym rzemieniem, i po raz pierwszy, odkąd Perrin go znał, Elyas wyglądał naprawdę staro. — Rozbili się obozem wokół miasta sporego rozmiaru, które przejęli, na wyżynie blisko czterdzieści mil stąd. Nie mają tam wartowników, przynajmniej nie ma ich nigdzie w pobliżu, a ci dalsi jawnie pilnują więźniów, którzy zapewne niejeden raz starali się uciec, więc udało nam się podejść na tyle blisko, by im się dobrze przyjrzeć. Ale, Perrinie, Shaido Aiel jest tam więcej, niż sądziliśmy. Co najmniej dziewięć albo dziesięć szczepów, jak twierdzą Panny Włóczni. W każdym razie, licząc gai’shain — ludzi w bieli — w tym obozie może być nawet tyle osób, co w Mayene albo w Ebou Dar. Nie wiem, ilu jest włóczników, ale wydaje mi się, że widziałem z dziesięć tysięcy wojowników.

Aybarę ogarnęła desperacja, a jego żołądek skręcił się i ścisnął. W ustach miał tak sucho, że nie potrafiłby się odezwać, nawet gdyby Faile w cudowny sposób zjawiła się właśnie przed nim. Dziesięć tysięcy algai’d’siswai, a nawet tkacze, złotnicy i starcy, którzy spędzali dni w cieniu na wspomnieniach, w razie ataku podnieśliby włócznie. Perrinowi towarzyszyło jedynie niecałe dwa tysiące lansjerów, którzy mieliby małe szanse nawet przeciw dwóm tysiącom Aielów. Mniej niż trzystu ludzi z Dwu Rzek, którzy mogliby w pewnej odległości zrobić małe spustoszenie strzałami ze swoich łuków, jednak nie powstrzymaliby dziesięciu tysięcy przeciwników. Tak wielu Shaido poszatkowałoby morderczą hałastrę Masemy niczym kot rozbijający w pył mysie gniazdo. Nawet licząc Asha’manów, Mądre i Aes Sedai... Edarra i inne Mądre nie były zbyt hojne w swoich opowieściach o Mądrych, Aybara wiedział wszak, iż w dziesięciu szczepach może być z pięćdziesiąt kobiet potrafiących przenosić Moc, a może nawet więcej. Chociaż może i mniej — nie istniała ustalona liczba — lecz na pewno było ich sporo.

Perrin z wysiłkiem zdławił i ścisnął szarpiącą go rozpacz, aż niemal całkowicie zniknęła, a jej miejsce znów zastąpił gniew. Gniewem można było pokonać nawet rozpacz. Dziesięć szczepów czy cały klan Shaido, ci ludzie mieli Faile, więc Aybara musiał znaleźć sposób jej odbicia.

— Jakie znaczenie ma ich liczba? — spytał Aram. — Kiedy do Dwóch Rzek przyszły trolloki, były ich tysiące, dziesiątki tysięcy, a my ich pozabijaliśmy. Shaido na pewno nie są gorsi od trolloków.

Perrin zamrugał, zaskoczony, że ten mężczyzna znajduje się tuż za nim. Przybyli też Berelain, Gallenne i Aes Sedai. Pragnąc jak najszybciej dotrzeć do Elyasa, Aybara zupełnie nie zważał na innych. Ledwie widoczni wśród drzew, ludzie sprowadzeni przez Argandę na konfrontację z Masemą nadal stali w nierównych szeregach, jednak straż przyboczna Pierwszej z Mayene utworzyła luźny krąg wokół Elyasa. Twarzami ludzie ci zwrócili się na zewnątrz. Mądre stały poza kręgiem i z poważnymi obliczami słuchały Eliendy, która przemawiała niegłośnym szeptem, co rusz potrząsając głową. Najwyraźniej, podobnie jak Elyas, oceniała sprawy jako beznadziejne. W pośpiechu Aybara najprawdopodobniej zgubił kosz lub go odrzucił, gdyż zwisał on teraz z siodła Berelain. A na twarzy Pierwszej z Mayene dostrzegł osobliwe spojrzenie... Czy mogło oznaczać sympatię? Niech sczeźnie, z powodu zmęczenia nie myślał logicznie. A przecież właśnie teraz bardziej niż kiedykolwiek powinien się skupić i wymyślić coś sensownego. Jego następna pomyłka może być ostatnią — dla Faile.

— Z tego, co słyszałem, Druciarzu — odparł cicho Elyas — trolloki przyszły do was, do Dwu Rzek, a wy zdołaliście je wyłapać podstępem. Przychodzi ci do głowy jakaś cudowna pułapka w związku z Shaido Aiel?

Aram popatrzył na niego posępnie. Elyas poznał Arama, zanim tamten zaczął władać mieczem i choć nadal nosił jaskrawe ubrania, nie lubił, by mu przypominać tamte czasy.

— Dziesięć szczepów czy pięćdziesiąt — warknął Arganda — musi istnieć sposób uwolnienia Królowej. I innych... ma się rozumieć. Innych także. — Jego zawzięta twarz zmarszczyła się w gniewną, nachmurzoną minę, jednak mężczyzna przede wszystkim wydzielał zapach szaleństwa, przywodzący na myśl lisa, który gotów jest odgryźć sobie łapę, byle tylko wyrwać się z sideł. — Czy oni... czy przyjmą okup? — Ghealdanin rozglądał się przez moment, aż dostrzegł Marline, przechodzącą między żołnierzami Skrzydlatej Gwardii. Mimo śniegu kobieta stawiała wielkie kroki, ani na moment nie tracąc równowagi. Innych Mądrych nie było już widać wśród drzew, zniknęła również Elienda. — Czy ci Shaido przyjmą okup... Odpowiedz, Mądra? — Grzecznościowy ton Argandy brzmiał nieco sztucznie. Mężczyzna nie wierzył już, że towarzyszący im Aielowie wiedzieli cokolwiek o porwaniu, lecz zachowywał jeszcze resztki szacunku.

— Nie potrafię na to odpowiedzieć. — Marline najwyraźniej nie zwróciła uwagi na jego ton. Złożywszy ręce na piersi, stała i patrzyła raczej na Perrina niż na Argandę, obrzucając go jednym z tych swoich bacznych spojrzeń, ważąc go w myślach i mierząc, jakby szyła dla niego ubranie albo oceniała czystość jego bielizny. Aybara na pewno poczułby się nieprzyjemnie, gdyby miał czas na zastanowienie. Kiedy Mądra ponownie się odezwała, w jej głosie nie było propozycji ani rady. Koncentrowała się wyłącznie na faktach i sucho je przedstawiała. — Ludzie z bagien, którzy płacą okup, nie postępują zgodnie z naszymi zwyczajami. Gai’shain można komuś przekazać jako prezent albo wymienić za innego gai’shain, nie są oni wszakże zwierzętami, którymi się handluje. Tym niemniej podejrzewam, że Shaido Aiel nie przestrzegają już ji’e’toh. Zmieniają ludzi z bagien w gai’shain i zabierają wszystko, choć wolno im jedynie wziąć co piąty przedmiot. Ustanawiają też prawdopodobnie ceny.

— Moje klejnoty są do twojej dyspozycji, Perrinie — wtrąciła Berelain. Jej ton był stanowczy, mina zdecydowana. — Jeśli trzeba, Grady lub Neald mogą przywieźć więcej z Mayene. Także złoto.

Gallenne odchrząknął.

— Altaranie są przyzwyczajeni do rabusiów, moja pani, gdyż sąsiadują zarówno z panami wielkich rodów, jak i z bandytami — powiedział powoli, uderzając cuglami o dłoń. Chociaż nie chciał się sprzeczać z Berelain, wyraźnie sugerował jej przemyślenie propozycji. — Tak daleko od Ebou Dar nie istnieją żadne ogólne prawa i wszystko zależy od danego miejscowego lorda czy lady. Arystokrata czy przedstawiciel gminy, wszyscy bez różnicy płacą komuś, z kim nie dają rady walczyć. Wydaje się nierozsądne, że żaden z ich nie próbował sobie kupić bezpieczeństwa, jednak na ścieżce tych Shaido widzieliśmy jedynie ruiny, które podobno doszczętnie łupią i bezwzględnie odzierają ze wszystkiego. Może zgodzą się na okup i nawet go przyjmą, ale czy można im zaufać, że oddadzą nam w zamian przetrzymywane osoby? Mamy nad nimi przewagę, póki nie zdają sobie sprawy z naszej tu obecności i tę przewagę stracimy, jeśli oficjalnie wystąpimy z propozycją okupu. — Annoura nieznacznie potrząsnęła głową, ruch był niemal niewidoczny, lecz Gallenne dostrzegł go kątem oka i zmarszczył brwi. — Nie zgadzasz się ze mną, Annoura Sedai? — spytał uprzejmie, choć z nutką zaskoczenia w głosie.

Szara wydawała się czasami nie wierzyć we własne siły, co było dziwne, szczególnie jak na siostrę, nigdy wszakże nie wahała się przemówić, gdy nie zgadzała się z jakąś radą udzielaną Berelain.

Tym razem Annoura wyglądała jednak na niezdecydowaną. Otuliła się szczelniej płaszczem i przez chwilę starannie wygładzała fałdy. Jej zachowanie było tym dziwniejsze, że Aes Sedai, jeśli tylko chciały, potrafiły ignorować gorąco czy zimno, a ich skóra pozostawała sucha, mimo iż ciała wszystkich wokół spływały w danej sytuacji potem albo musieli się powstrzymywać przed szczękaniem zębami. W tej chwili zatem Annoura zwracała uwagę na temperaturę, by zyskać czas na zastanowienie, starając się równocześnie ukryć swoje myśli. Popatrzyła na Marline, lekko marszcząc brwi, lecz w następnej sekundzie podjęła decyzję i jej czoło się wygładziło.

— Negocjacje zawsze są lepsze niż walka — odparła flegmatycznie z taraboniańskim akcentem. — A zaufanie w negocjacjach zawsze łączy się z kwestią środków ostrożności, prawda? Musimy dokładnie rozważyć środki ostrożności, które należy podjąć. Trzeba się zastanowić także nad osobą, którą do nich wyślemy. Może Shaido nie traktują już Mądrych jak święte, ponieważ wzięły one udział w bitwie pod Studniami Dumai. Czyż nie lepiej wysłać siostrę albo nawet grupę sióstr? Tym niemniej... tak czy owak... trzeba ich wyprawę starannie przygotować. Sama mogłabym...

— Nie będzie okupu — przerwał jej Perrin, a gdy wszyscy zagapili się na niego, większość w konsternacji, Annoura z nieodgadnionym wyrazem twarzy, Aybara odezwał się jeszcze raz, tym razem twardszym głosem: — Żadnego okupu! — Nie zapłaci tym Shaido Aiel za to, że przez nich Faile cierpiała. Faile po powrocie będzie zalękniona i w jakimś sensie na pewno zapłacą za jej strach, bez wątpienia nie czerpiąc z niego żadnych korzyści. Poza tym Gallenne miał rację. Nic, co Aybara widział w Altarze, Amadicii lub wcześniej w Cairhien, nie sugerowało w żaden sposób, że Shaido Aiel można obdarzyć zaufaniem. Ci ludzie z pewnością nie dotrzymują umów. Równie dobrze można wpuścić szczury do koszy z ziarnem albo gąsienice między plony. — Elyasie, chcę zobaczyć ich obóz. — Kiedy Perrin był chłopcem, poznał pewnego ślepca, starego Nata Torfinna o pomarszczonym obliczu i cienkich białych włosach. Ten człowiek jednym dotknięciem potrafił rozwiązać każdą kowalską łamigłówkę. Przez lata Aybara usiłował się dowiedzieć, jak powtórzyć wyczyn tamtego, nigdy mu się wszakże to nie udało. Musiał zrozumieć, w jaki sposób pasują do siebie kawałki łamigłówki, zanim pojmie ich ogólny sens. — Aramie, znajdź Grady’ego i każ mu się ze mną spotkać jak najszybciej, w miejscu Podróżowania. — Chodziło o miejsce, do którego przybywali po każdym skoku i z którego rozpoczynali następny. Asha’manowi łatwiej było skonstruować bramę w miejscu już wcześniej dotkniętym w tym samym celu przez innego Asha’mana.

Aram odpowiedział jednym krótkim, zdecydowanym kiwnięciem głowy, po czym zawrócił siwka i popędził do obozu, jednak Perrin zgadywał z twarzy otaczających go osób, że ludzie nie zgadzają się z nim i mają do niego wiele pytań. Marline nadal przypatrywała mu się z uwagą, jakby nagle zwątpiła, z kim ma do czynienia, Gallenne, marszcząc brwi, przyglądał się trzymanym w rękach cuglom, bez wątpienia uważając, że obojętnie, co Perrin postanowi, wszystko i tak skończy się źle, Berelain z kolei patrzyła wzrokiem wskazującym na niepokój i szereg wątpliwości, Annoura zaś zacisnęła usta w cienką linię. Aes Sedai nie lubiły, gdy im przerywano, toteż nawet jeśli Annoura przedtem nie była pewna swych racji, teraz wydawała się gotowa dać upust swojemu niezadowoleniu. Policzki kapitana Argandy coraz bardziej czerwieniały, a on sam otwierał właśnie usta do krzyku. Ten mężczyzna często krzyczał, odkąd porwano jego królową. Aybara nie widział sensu w czekaniu na ten krzyk, a później słuchaniu go.

Uderzywszy piętami w boki Steppera, popędził konia między rzędy Skrzydlatej Gwardii. Kierował się ku niższym drzewom. Nie galopował, ale też nie szedł stępa — raczej przemierzał wielki las w szybkim kłusie. Ręce mocno zaciskał na cuglach, spojrzeniem już przeszukiwał pstrokaty mrok, w którym usiłował dojrzeć Grady’ego. Elyas bez słowa podążał za nim na swoim wałachu. Perrin był pewien, że w sercu Machery nie ma miejsca nawet na uncję lęku, jednak cisza ciążyła mu. Temu mężczyźnie zazwyczaj niestraszne były żadne przeszkody, więc Aybara odnosił teraz wrażenie, że milczenie tamtego krzyczy o niemożliwych do przebycia górach. Niemniej jednak musiał istnieć sposób odbicia Faile, musiał jakiś istnieć! Gdy dotarli do gładkiej kamiennej odkrywki, Perrin przejechał w tę i z powrotem przez ukośne promienie światła, objechał i te przewrócone, i te stojące drzewa. Nie potrafił się zatrzymać. Coś kazało mu stale pozostawać w ruchu. Tak, musiał istnieć jakiś sposób, musiał! Aybara myślał tak intensywnie, że jego umysł szalał niczym zamknięty w klatce szczur.

Elyas zsiadł z konia, przykucnął i zmarszczył czoło, patrząc na oznaczony kamień. Nie zwracając uwagi na zachowanie swego wałacha, szarpnął wodze i próbował się wycofać. Obok kamienia leżała zwalona sosna o grubym pniu, która wcześniej rosła dobre pięćdziesiąt kroków stąd, a teraz jednym końcem podpierała się o rozszczepione resztki pniaka na tyle wysoko, że Elyas mógł przejść pod nią całkowicie wyprostowany. Olśniewające promienie słonecznego światła, wszędzie wokół przebijające się przez sklepienie lasu, w okolicach oznaczonej śladami odkrywki wydawały się pogłębiać cień niemal do czerni, jednak fakt ten nie zmartwił Macherę bardziej niż Perrina. Elyas zmarszczył nos, gdy ogarnął go wciąż wiszący w powietrzu zapach spalonej siarki.

— Gdzieś po drodze tutaj odniosłem wrażenie, że czuję ten smród. Mam nadzieję, że wspomniałbyś mi o nim, gdybyś nie miał tylu innych rzeczy na głowie. Spore stado. Większe od wszystkich, jakie kiedykolwiek widziałem i o jakich słyszałem.

— To samo powiedziała Masuri — przyznał Aybara nieobecnym tonem. Co zatrzymało Grady’ego? Ilu ludzi było w Ebou Dar? Jak wielki był obóz Shaido? — Twierdziła, że miała do czynienia z siedmioma stadami, a to tutejsze nie jest żadnym z tamtych.

— Siedmioma — mruknął zaskoczony Elyas. — Nawet Aes Sedai musiała je jakoś wyśledzić, nie spotkała ich przecież przypadkiem. Większość opowieści o Psach Czarnego mówi raczej o ludziach przerażonych przez ciemność. — Z marsową miną przyglądał się przez chwilę śladom przecinającym gładki kamień, wreszcie potrząsnął głową. — Były kiedyś wilkami — dodał ze smutkiem w głosie. — W każdym razie miały wilcze dusze, lecz schwytał je i zepsuł Cień. Z tego materiału Cień stworzył Psy Czarnego, Braci z Cienia. Sądzę, że właśnie dlatego wilki muszą uczestniczyć w Ostatniej Bitwie. A może Cień stworzył Psy Czarnego, ponieważ w Ostatniej Bitwie będą właśnie uczestniczyć wilki i chciał, ażeby te dwa gatunki stworzeń walczyły z sobą. Czasem Wzór sprawia, że delikatna koronka z Sovarry wygląda jak kawałek sznura. Tak czy inaczej, było to dawno temu, z tego, co wiem, podczas Wojen z Trollokami i wcześniej, w trakcie Wojny z Cieniem. Wilki mają długą pamięć, a wspomnienia danego wilka wcale nie umierają wraz z nim, ale żyją, póki żyją inne wilki. Wilki nie chcą mówić o Psach Czarnego, unikają też samych Psów. Sto wilków mogłoby zginąć podczas próby zabicia jednego Brata z Cienia. Co gorsza, w razie klęski, Pies Czarnego może pożreć dusze niezupełnie martwych wilków i w mniej więcej rok powstanie nowe stado Braci z Cienia, którzy nie będą pamiętać, że kiedykolwiek byli wilkami. Mam w każdym razie nadzieję, że tego nie pamiętają...

Perrin ściągnął wodze, chociaż aż się palił do dalszej jazdy. Bracia z Cienia. Wilcza nazwa Psów Czarnego przybrała nowy, srogi wymiar.

— Czy mogą zjeść ludzką duszę, Elyasie? Odpowiedz mi, człowieku, który rozmawiasz z wilkami?

Machera wzruszył ramionami. O ile obaj wiedzieli, tylko garstka osób potrafiła robić to, co oni. Odpowiedź na to pytanie można poznać dopiero przed samą śmiercią. Co ważniejsze, musieliby być wtedy wilkami i w dodatku na tyle inteligentnymi, aby zrozumieć zdarzenia, których są świadkami. Masuri wiedziała to wszystko. Nadzieja na coś innego była głupotą. Ile czasu im zostało? Ile czasu Perrin będzie uwalniał Faile?

Dźwięk kopyt skrzypiących w śniegu obwieścił przybycie jeźdźców, więc Aybara pospiesznie powiedział Elyasowi, że Psy Czarnego okrążyły obóz i być może opowiedzą o nim, Perrinie, temu, komu donoszą.

— Nie martwiłbym się przesadnie, chłopcze — odparł starzec, z uwagą wypatrując zbliżających się koni. Oddaliwszy się od kamienia, zaczął się przeciągać, ćwicząc mięśnie, których ostatnio nie używał, gdyż zbyt długo siedział w siodle. Elyas był zbyt ostrożny, by dać się przyłapać na obserwacji widoków niedostępnych dla oczu innych osób. — Wydaje mi się, że Psy polują na kogoś ważniejszego od ciebie. Będą za nim ganiać, aż go dopadną, a zabierze im to z rok. Nie przejmuj się zatem. Odbijemy twoją żonę, zanim Psy Czarnego doniosą komukolwiek o twojej tu obecności. Nie mówię, że będzie to łatwe, ale uda nam się, zobaczysz. — Perrin usłyszał w jego głosie i wyczuł w zapachu determinację, ale niewiele nadziei. Właściwie wcale.

Walcząc z rozpaczą i nie pozwalając jej się znowu ogarnąć, Aybara zachęcił Steppera do lekkiego stępa, gdy wśród drzew pojawiła się Berelain wraz z ochroną — Marline, która siedziała okrakiem za Annourą. Natychmiast kiedy Aes Sedai ściągnęła wodze, chmurnooka Mądra zeskoczyła na ziemię i otrzepała grube spódnice zakrywające ciemne, grube pończochy. Wiele kobiet zarumieniłoby się z powodu takiego obnażenia nóg, jednak nie Marline, która tylko spokojnie wygładziła ubranie. To raczej Annoura wyglądała na zdenerwowaną, a przez cierpką, niezadowoloną minę jej nos wydawał się dłuższy i niemal przypominał dziób. Milczała, jednak nie zacisnęła warg. Prawdopodobnie miała pewność, że jej propozycja negocjacji z Shaido zostanie przyjęta, szczególnie wobec poparcia Pierwszej z Mayene i przynajmniej neutralnego podejścia Marline. Szare były negocjatorkami i mediatorkami, sędzinami i twórczyniami traktatów. Może stąd wynikała jej motywacja. Bo o cóż jeszcze mogło jej chodzić? Kwestię tę musiał Perrin chwilowo odłożyć na później, w tej chwili bowiem nie miał czasu się nad nią zastanowić. Powinien wprawdzie brać pod uwagę wszystko, co mogłoby przeszkadzać w uwalnianiu Faile, ale główny problem do rozwiązania leżał czterdzieści mil na północny wschód.

Kiedy Skrzydlata Gwardia tworzyła ochronny krąg między ogromnymi drzewami wokół miejsca Podróżowania, Berelain podjechała gniadoszem do Steppera, zrównała się z nim i ruszyła obok niego, próbując wciągnąć Perrina w rozmowę i zwabić go resztką dzikiej kury. Biła od niej woń niepewności — Pierwsza z Mayene najwyraźniej nie była pewna jego decyzji. Może miała nadzieję, że namówi go do oferty okupu. Aybara nie zatrzymał Steppera, lecz nie zamierzał słuchać wywodów kobiety. Uważał, że wystąpienie z propozycją okupu byłoby równoznaczne z postawieniem wszystkiego na jedną kartę. A on nie zamierzał traktować Faile jak stawki w grze hazardowej. Istniał tylko jeden sposób — metodyczny jak praca w kuźni. O Światłości, ależ był zmęczony. Skupił się mocniej na własnym gniewie, czerpiąc z jego ciepła energię.

Niedługo po Berelain przybyli Gallenne i Arganda wraz z podwójną kolumną ghealdańskich lansjerów w wypolerowanych napierśnikach i jaskrawych stożkowych hełmach. Lansjerzy przemieszali się ze stojącymi wśród drzew Mayenianiami. W zapachu Pierwszej z Mayene pojawiła się nutka rozdrażnienia, a sekundę później kobieta opuściła Perrina i podjechała do Gallenne’a. Ich konie stanęły obok siebie, jednooki kapitan przechylił głowę na bok, słuchając, co ma mu do powiedzenia Berelain. Kobieta mówiła cicho, jednak Aybara znał temat, przynajmniej częściowo. Co chwilę jedno z nich popatrywało na niego, gdy prowadził Steppera stępa tam i z powrotem, tam i z powrotem... Arganda osadził swego deresza i zapatrzył się przez drzewa na południe, w stronę obozu. Tkwił nieruchomo jak posąg, a równocześnie jego ciało wydzielało niecierpliwość, tak jak ogień emituje gorąco. Z tym pióropuszem, mieczem, posrebrzaną zbroją i twardym niczym kamień obliczem mógłby pozować do obrazu przedstawiającego żołnierza doskonałego, tym niemniej sądząc po zapachu, który od niego bił, mężczyzna był o krok od paniki. Perrin zastanowił się, jaki zapach wydziela on sam. Trudno mu było czuć własną woń, szczególnie na otwartej przestrzeni. A jednak nie sądził, żeby pachniał paniką, raczej zdrowym strachem i gniewem. Wiedział, że sytuacja wróci do normy, gdy odzyska Faile. Wtedy wszystko będzie dobrze. Tam i z powrotem, tam i z powrotem...

W końcu pojawił się Aram wraz z ziewającym Jurem Gradym dosiadającym ciemnogniadego wałacha. Maść konia była na tyle ciemna, że wobec białej strzałki na jego nosie reszta wydawała się prawie czarna. W pewnej odległości za nimi jechał Dannil i tuzin mężczyzn z Dwu Rzek, którzy schowali chwilowo włócznie i halabardy na korzyść długich łuków. Grady, krępy osobnik o ogorzałej twarzy, na której wbrew stosunkowo młodemu wiekowi mężczyzny pojawiały się już zmarszczki, mimo miecza o długiej rękojeści przy pasie i czarnego płaszcza ze srebrną szpilką w kształcie miecza przy wysokim kołnierzu, wyglądał jak senny farmer, choć na zawsze porzucił farmerski żywot, a Dannil i pozostali zawsze ustępowali mu miejsca. Ustępowali także Perrinowi, jednak nieco się przy tym ociągali i patrzyli w ziemię, czasami rzucając szybkie, zakłopotane spojrzenia na niego lub na Berelain. Dla Aybary ich zachowanie nie miało znaczenia. Wszystko będzie dobrze, gdy odzyska Faile.

Aram starał się skierować Grady’ego do Perrina, lecz Asha’man wiedział, po co Aybara go wezwał. Westchnąwszy, zsiadł z konia i zbliżył się do Elyasa, który kucał w kręgu słonecznego światła, palcem rysując w śniegu mapę, mówiąc o odległości i kierunku, szczegółowo opisując miejsce, do którego chciał się dostać — polanę na zboczu zwróconym niemal całkowicie na południe, nad którym górowało pasmo o trzech szczytach. Wystarczyło podać odległość i kierunek, byle precyzyjnie, jednak im dokładniejszy obraz miejsca miał w swoim umyśle Asha’man, tym bliżej danego punktu mógł się dostać.

— Nie ma tu mowy o jakimkolwiek marginesie błędu, chłopcze. — Oczy Elyasa wydawały się w tym momencie wyjątkowo lśnić. Cokolwiek inni myśleli o Asha’manie, nigdy go do niczego nie zmuszali. — Wiele jest górskich szczytów w tej krainie, a główny obóz znajduje się tylko mniej więcej milę po drugiej stronie tego. Będą tam wartownicy, mała grupka, każdej nocy w innym miejscu, ale nie dalej niż dwie mile od obozowiska w którąś stronę. Wyślesz nas za blisko nich, a wtedy na pewno zostaniemy dostrzeżeni.

Grady wytrzymał jego spojrzenie bez mrugnięcia okiem. Później kiwnął głową, przeczesał krótkimi, grubymi paluchami włosy i zrobił głęboki wdech. Wyglądał na tak samo zmęczonego jak Elyas. I na tak straszliwie wykończonego, jak Perrin się czuł. Tworzenie bram i utrzymywanie ich w stanie otwarcia wystarczająco długo, aby mogło przez nie przejść tysiące ludzi i koni, stanowiło wyczerpującą pracę.

— Czy jesteś dostatecznie wypoczęty? — spytał Grady’ego Aybara. Zmęczeni ludzie popełniali pomyłki, a pomyłki popełniane przy użyciu Jedynej Mocy mogły się skończyć śmiercią wielu osób. — Może powinienem posłać po Nealda?

Grady podniósł wzrok i zagapił się na niego zaczerwienionymi oczyma, po czym potrząsnął głową.

— Fager nie jest ode mnie bardziej wypoczęty. A może nawet jest bardziej znużony. Jestem trochę silniejszy niż on. Lepiej jeśli ja to zrobię. — Odwrócił się, zapatrzył na północny wschód i bez dodatkowego ostrzeżenia zaczął konstruować bramę. Po chwili obok oznaczonego przez Psy Czarnego kamienia ukazało się pionowe srebrnobłękitne przecięcie. Annoura głośno sapnęła, po czym szarpnęła klacz, zjeżdżając z drogi, gdyż świetlista kreska rozszerzyła się w otwór w powietrzu, a następnie w większą dziurę, za którą widać było nasłonecznioną polanę na stromym stoku wśród drzew znacznie mniejszych niż rosnące wokół Perrina i pozostałych. Rozszczepiony już pień sosny zadrżał, tracąc kolejny cienki pasek kory, która spadła na ziemię z przytłumionym przez śnieg plaśnięciem. Odgłos wystraszył konie, które zaczęły parskać i nerwowo tańczyć w miejscu. Annoura popatrzyła na Asha’mana z furią i ciemniejącą twarzą, Grady wszakże jedynie zamrugał oczami. — Czy tak wygląda punkt docelowy? — spytał.

Elyas poprawił kapelusz, później pokiwał głową.

Na takie potwierdzenie czekał Perrin. Pochylił głowę i popędził Steppera w śnieg, który sięgał bułankowi nad pęciny. Polanka była niewielka, jednak pod pełnym białych obłoków niebem wydawała się rozległa, szczególnie po lesie, który Aybara zostawiał za sobą. W porównaniu z lasem również tutejsze światło prawie oślepiało, chociaż słońce nadal chowało się za porośniętym drzewami szczytem. Obóz Shaido Aiel znajdował się po drugiej stronie tego górskiego grzbietu. Perrin zapatrzył się tęsknie w jego stronę. Na razie wszakże musiał tu czekać, a nie gnać tam, gdzie może w końcu znajdzie Faile. Zwrócił Steppera w kierunku bramy, przez którą właśnie przechodziła Marline.

Nadal obserwowała go z uwagą, odwracając od niego wzrok jedynie na krótką chwilę i spoglądając wtedy w dół, na swoje stopy, aby się nie poślizgnąć na śniegu. Gdy stanęła obok bramy, wyjechali z niej Aram i przedstawiciele Dwu Rzek, którzy do tej pory przyzwyczaili się już do Podróżowania, choć chyba nie do Asha’manów, toteż teraz jedynie nieznacznie pochylali głowy podczas przejścia przez bramę. Tylko najwyżsi musieli się nieco ugiąć, by nie zaczepić głową o szczyt otworu. Perrina uderzyła wielkość bramy, która była większa niż poprzednia wykonana przez Grady’ego. Wtedy, przemieszczając się, Aybara musiał zsiąść z konia. Ta luźna myśl zjawiła się w jego umyśle bezwiednie i nie była dla niego ważniejsza niż brzęczenie muchy.

Aram podjechał prosto do niego. Na jego twarzy Perrin dostrzegł napięcie, w zapachu zaś wyczuł niecierpliwość i pragnienie dalszej jazdy, a kiedy Dannil i pozostali — ustępując z drogi następnym — odeszli od bramy i zaczęli spokojnie nakładać strzały na cięciwy łuków, równocześnie nie odrywając wzroku od otaczających drzew, zjawił się Gallenne i z ponurą miną przypatrzył się drzewom, jakby oczekiwał, że lada moment wybiegnie z nich wróg. Za kapitanem wyszło z bramy pół tuzina Mayenian, którzy, chcąc się obok niego przecisnąć, musieli opuścić lance z czerwonymi wstążkami.

Później przez drugi czas nikt nie wychodził, jednak akurat gdy Perrin zdecydował się wrócić i sprawdzić, co zatrzymało Elyasa, brodaty starzec wyprowadził swego konia, tuż za nim zaś wyjechał Arganda i sześciu Ghealdan z niezadowoleniem wyraźnie wyrzeźbionym na twarzach. Nigdzie nie było widać ani lśniących hełmów mężczyzn, ani ich pancerzy, oni sami zaś popatrywali groźnie, jakby się obawiali, że za moment ktoś każe im zrzucić także portki.

Perrin pokiwał głową. Oczywiście! Obóz Shaido Aiel mieścił się po przeciwnej stronie tegoż szczytu, tam też było słońce. Błyszcząca zbroja Ghealdan lśniłaby niczym lustra. Aybara sam powinien o tym pomyśleć. Ciągle pozwalał, by strach zwiększał jego niecierpliwość i mącił mu umysł. Musiał przecież myśleć jasno i trzeźwo, teraz bardziej niż kiedykolwiek. Każdy przeoczony obecnie szczegół mógł się skończyć jego śmiercią. A wtedy Faile na zawsze zostanie w rękach Shaido. Łatwiej wszakże powiedzieć, niż naprawdę wyzbyć się lęku. Jak miał się przestać bać o małżonkę? Musiał przegonić strach, ale jak?

Ku jego zaskoczeniu Annoura przejechała przez bramę tuż przed Gradym, który prowadził swego ciemnogniadego wierzchowca. Dokładnie tak samo jak zawsze, kiedy widział ją przejeżdżającą przez bramę, kobieta leżała tak płasko na grzbiecie klaczy, jak wysoki łęk jej siodła pozwalał, krzywiąc się na otwór wykonany przez skażoną męską połówkę Jedynej Mocy. Natychmiast gdy wyjechała z przejścia, popędziła klacz tak daleko w górę zbocza, że o mało nie wjechała między drzewa. Grady zamknął bramę, która zostawiła w oczach Perrina purpurowy powidok pionowej linii, Annoura natomiast zawróciła klacz i ruszyła ku nim, obrzucając piorunującymi spojrzeniami Marline i Perrina. Gdyby nie była Aes Sedai, Aybara powiedziałby, że gotowała się w ponurej furii. To Berelain poleciła jej przejść przez bramę, lecz nie Pierwszą z Mayene kobieta obwiniała za swój pobyt tutaj.

— Stąd idziemy pieszo — oznajmił Elyas głosem niewiele głośniejszym niż sporadyczny stukot końskich kopyt. Powiedział wcześniej, że Shaido są nieostrożni i nie wystawili żadnych albo prawie żadnych wartowników, a teraz przemawiał tak cicho, jakby żywił obawy, że przeciwnik znajduje się zaledwie o dwadzieścia kroków stąd. — Człowiek na koniu zawsze się bardziej wyróżnia. Shaido Aiel nie są ślepi, choć ślepi jak na Aielów, co oznacza, że i tak widzą dwukrotnie ostrzej niż każdy z was, więc kiedy dotrzemy do wierzchołka, starajcie się nie rzucać w oczy. I spróbujcie nie robić więcej hałasu niż to konieczne, bo Shaido nie są również głusi. W końcu znajdą nasze ślady... nic na to nie poradzimy przy takim śniegu... jednak nie powinno dojść do tego ani zbyt szybko, ani z naszej winy.

Arganda, już dostatecznie rozwścieczony faktem utraty zbroi i piór, teraz zaczął się sprzeczać z Elyasem o dowodzenie. Ponieważ nie był kompletnym głupcem, toteż kłócił się cichym głosem, który się nie niósł po okolicy. Tyle że Arganda w wieku piętnastu lat został żołnierzem, a później prowadził swoich ludzi przeciwko Białym Płaszczom, Altaranom i wojownikom z Amadicii, lubił także podkreślać, że walczył w Wojnie z Aielami i przeżył Bitwę Krwawego Śniegu w Tar Valon. Wiedział o Aielach sporo i nie życzył sobie, aby rozkazywał mu jakiś nieogolony drwal. Perrin nie wtrącał się, póki Pierwszy Kapitan dobrze wykonywał swoje obowiązki i panował nad swoimi żołnierzami. W sumie na pewno nie był głupcem, po prostu obawiał się o los swojej królowej. Gallenne zostawił wszystkich swoich ludzi, mamrocząc, że bez koni lansjerzy są bardziej niż bezużyteczni, a jeśli każe im przejść większą odległość na piechotę, prawdopodobnie skręcą sobie karki. Gallenne także nie był głupi, lecz zawsze w każdej sprawie dostrzegał najpierw jej najczarniejsze aspekty. Elyas objął prowadzenie, a Perrin zabrał jedynie z sakw Steppera lunetę w grubej, oprawnej w mosiądz tubie i włożył ją sobie do kieszeni płaszcza, po czym ruszył za Macherą.

Pod drzewami rosły zarośla w kępach. Wśród drzew przeważały sosny i jodły, od czasu do czasu zdarzały się liściaste — po zimowemu szare i bezlistne, a teren, wcale nie bardziej stromy niż rodzinne Piaskowe Wzgórza, choć może nieco bardziej skalisty, nie sprawiał żadnych problemów Dannilowi i innym mężczyznom z Dwu Rzek, którzy wspinali się w milczeniu z napiętymi łukami i czujnie popatrywali na boki, niemal tak cisi jak mgła ich oddechów. Aram, któremu nieobca była jazda przez las, trzymał się blisko Perrina z wyciągniętym mieczem. W pewnym momencie zaczął nim wprawdzie siekać plątaninę gęstych, brązowych pnączy rosnących im na drodze, toteż Aybara musiał go powstrzymać, kładąc mu rękę na ramieniu, jednak ogólnie rzecz biorąc, Aiel nie robił większego hałasu niż sam Perrin, którego buty lekko chrzęściły na śniegu. Aybary nie zdziwiło, że Marline przemieszcza się wśród drzew z wprawą osoby, która wychowała się w lesie zamiast na Pustkowiu Aiel, gdzie drzewa były niezwykle rzadkie, a o śniegu nikt nie słyszał; wbrew obawom Perrina jej liczne naszyjniki i bransoletki wcale podczas ruchu nie brzęczały. Annoura natomiast wspinała się z pewnym wysiłkiem, grzęznąc nieco w śniegu z powodu licznych spódnic, lecz zwinnie unikała ostrych cierni asparagusów i innych roślin. Aes Sedai zawsze potrafią człowieka zaskoczyć. Przy lada okazji Annoura nie przestawała zerkać na Grady’ego, chociaż Asha’man wydawał się całkowicie skupiony na stawianiu jednej stopy przed drugą; czasami wzdychał ciężko, zatrzymywał się na minutę, marszcząc brwi, spoglądał na wierzchołek przed sobą, mimo to wszakże nigdy nie zostawał w tyle. Gallenne i Arganda nie byli już młodzi ani przyzwyczajeni do wędrówki, gdyż zazwyczaj jeździli konno, więc ich oddechy w miarę wspinaczki stawały się coraz cięższe, co jakiś czas któryś z nich zatrzymywał się przy kolejnych drzewach, choć z drugiej strony obserwowali się bacznie nawzajem, gdyż żaden najwyraźniej nie zamierzał dać się prześcignąć drugiemu. Z kolei czterej ghealdańscy lansjerzy ślizgali się, zsuwali, potykali o przykryte śniegiem korzenie, a pochwy mieczy stale im utykały wśród winorośli, więc wszyscy pozostali co rusz mruczeli przekleństwa pod ich adresem, szczególnie ilekroć któryś lansjer upadł na skałę albo nadział się na ciernie. Perrin zaczął się zastanawiać, czy ich nie odesłać z poleceniem poczekania przy koniach. Albo zostawić ich tutaj i zabrać w drodze powrotnej.

Nagle z zarośli wyszli dwaj Aielowie. Stanęli przed Elyasem. Ciemne welony skrywały ich twarze aż po oczy, na grzbietach nosili długie, białe płaszcze, w rękach zaś włócznie i puklerze. Sądząc po ich wzroście, nie byli mężczyznami, lecz Pannami Włóczni, choć fakt ten bynajmniej nie czynił ich mniej niebezpiecznymi od innych algai’d’siswai, toteż wszyscy towarzysze Perrina równocześnie wycelowali w ich serca dziewięć strzał o szerokich grotach z dziewięciu długich łuków.

— W ten sposób możesz zostać ranna, Tuandho — szepnął Machera. — Powinnaś lepiej przemyśleć swój ruch, Sulin. — Aybara dał znak ręką ludziom z Dwu Rzek i ci opuścili łuki, a Aramowi rozkazał schować miecz. Złapał zapachy obu kobiet w tym samym czasie, co Elyas, czyli jeszcze zanim Panny Włóczni w ogóle się ujawniły.

Obie kobiety wymieniły zaskoczone spojrzenia, tym niemniej odsłoniły twarze i woale opadły im na piersi.

— Dobrze zauważyłeś, Elyasie Machera — powiedziała Sulin. Ta umięśniona, o twardej skórze na twarzy i bliźnie przecinającej jeden policzek kobieta miała bystre, niebieskie oczy, którymi potrafiła przeszywać niczym szydłem, teraz wszakże uwidaczniały wyłącznie zdumienie. Wyższa i młodsza od niej Tuandha mogła być ładna, zanim straciła prawe oko i zyskała grubą szramę, która teraz biegła jej od podbródka aż pod shoufę. Blizna uniosła jeden kącik ust tej Panny w półuśmiech, który jednakże nigdy się nie rozszerzał.

— Wasze kaftany są inne — zauważył Perrin. Tuandha z marsową miną popatrzyła w dół, na swój strój, cały szaro-zielono-brązowy, potem na identyczną część garderoby Sulin. — Także wasze płaszcze. — Elyas rzeczywiście był zmęczony, skoro umykały mu fakty. — Nie wyruszyli jeszcze, prawda?

— Nie, Perrinie Aybara — odparła Sulin. — Shaido zdają się przygotowani na pozostanie w jednym miejscu przez pewien czas. Z ich powodu ludzie z miasta odeszli ubiegłej nocy i skierowali się na północ... to znaczy, ci mieszkańcy, którym Shaido pozwolili odejść. — Lekko potrząsnęła głową, wciąż zmieszana faktem, że Shaido Aiel zmieniają ludzi w gai’shain, którzy nie służą zgodnie z wymogami ji’e’toh. — Twoi przyjaciele: Jondyn Barran, Get Ayliah i Hu Marwin poszli za nimi, starając się dowiedzieć czegoś konkretnego. Nasze siostry włóczni i Gaul znów okrążają obóz. Czekaliśmy tutaj na Elyasa Macherę. Zamierzamy wrócić z wami. — Sulin rzadko dopuszczała do głosu emocje i teraz też trudno się było doszukać jakichkolwiek uczuć w jej tonie, kobieta wydzielała wszakże zapach smutku. — Chodź, pokażę ci.

Dwie Panny Włóczni wspięły się na zbocze, a Perrin pospieszył za nimi, zapominając o swoich ludziach. Tuż przed szczytem kobiety kucnęły, po czym opadły na kolana i łokcie. Aybara podążył za ich przykładem. Ostatnie kilka piędzi przebyli na czworakach wśród śniegu, aż w końcu zza drzewa mogli spojrzeć za szczyt pasma. Tam las przechodził w rzadkie zarośla, stok porastały jedynie nieliczne młode drzewka. Perrin był wystarczająco wysoko, aby widzieć na odległość kilku lig — gdzie znajdowały się faliste szczyty i długie bezdrzewne wzgórza — a także dalej, na ciemny pas kolejnych lasów. Widział teraz niemal wszystko, co chciał zobaczyć.

Wcześniej, po opisach Elyasa, próbował sobie wyobrazić obozowisko Shaido Aiel, okazało się jednak, że jego wyobraźnię ograniczała rzeczywistość. Teraz tysiąc kroków niżej stała masa niskich namiotów Aielów — namiotów wszelkiego rodzaju — oraz mnóstwo wozów, furmanek, ludzi i koni. Obóz ciągnął się dobrze ponad milę we wszystkich kierunkach: od szarych, kamiennych murów miasta aż prawie do następnego wzgórza. Perrin wiedział, że część obozowiska prawdopodobnie znajduje się także po jego drugiej stronie. Miasto nie było duże, nie przypominało Caemlyn czy Tar Valon, miało niecałe czterysta kroków szerokości wzdłuż jednego boku i nieco mniej przy innych, o ile Aybara dobrze widział, a jednak miało wysokie mury i wieże, od północnej zaś strony przypominało fortecę. Tym niemniej obóz Shaido połknął je w całości. A gdzieś w tym wielkim morzu ludzi czekała na Perrina Faile.

Wyjąwszy z kieszeni lunetę, Aybara przypomniał sobie w ostatniej chwili, że powinien przysłonić jedną ręką koniec tuby. Słońce miało obecnie kształt wielkiej, złotej kuli, która znajdowała się niemal dokładnie przed nim, będąc w połowie drogi do południowego szczytu. Przypadkowo odbite od soczewki lunety promienie mogłyby zrujnować całe przedsięwzięcie. Przez szkło powiększające Perrin dostrzegł grupki ludzi o jasnych — przynajmniej na jego oko — twarzach. Widział długowłose kobiety z ciemnymi szalami udrapowanymi na ramionach i obwieszone tuzinami długich naszyjników, dojące kozy kobiety z mniejszą ilością naszyjników, kobiety ubrane w cadin’sor, czasami z włóczniami i puklerzami w dłoniach, zerkające spod głębokich kapturów ciężkich, białych szat i spieszące po śniegu, już udeptanym prawie do błota. W obozowisku przebywali również mężczyźni i dzieci, lecz oko Aybary omijało je obojętnie i ignorowało. Jednak kobiet było tu kilka tysięcy, licząc choćby tylko te w bieli.

— Zbyt wiele — szepnęła Marline, a Perrin opuścił lunetę i posłał kobiecie nienawistne spojrzenie. Do niego i Panien Włóczni dołączyli już pozostali, wszyscy leżeli teraz w rzędzie w śniegu wzdłuż krawędzi górskiego pasma. Ludzie z Dwu Rzek zadawali sobie sporo trudu, usiłując utrzymać cięciwy nad śniegiem bez podnoszenia łuków ponad krawędź pasma. Arganda i Gallenne studiowali obozowisko przez własne lunety, Grady zaś gapił się w dół zbocza, podparłszy podbródek na dłoniach, równie skupiony jak dwaj kapitanowie. Może w jakiś sposób pomagał sobie Jedyną Mocą. Marline i Annoura również wpatrywały się w obóz — Aes Sedai oblizywała wargi, Mądra marszczyła brwi. Aybara pomyślał, że Marline nie zamierzała wypowiedzieć tego stwierdzenia na głos.

— Jeżeli sądzisz, że zrezygnuję tylko dlatego, iż Shaido Aiel jest więcej, niż oczekiwałem... — zaczął podnieconym tonem, jednak kobieta przerwała mu, odpowiadając równie mocnym spojrzeniem na jego marsową minę.

— Chodziło mi o to, Perrinie Aybara, że jest tu zbyt wiele Mądrych. Gdziekolwiek zerknę, dostrzegam kobietę umiejącą przenosić Moc. Jedna tu, druga tam... Mądre oczywiście nie przenoszą Mocy przez cały czas... widzę je wszakże wszędzie, gdzie spojrzę. Dziesięć szczepów oznacza zbyt wiele Mądrych.

Perrin wciągnął głęboki wdech.

— Jak wiele jest ich tam twoim zdaniem?

— Mam wrażenie, że w tym jednym miejscu zebrały się wszystkie Mądre Shaido Aiel — odparła Marline, tak spokojnie, jakby mówiła o cenie za jęczmień. — Wszystkie, które potrafią przenosić Moc.

Wszystkie?! To nie miało najmniejszego sensu! Dlaczego wszystkie Mądre miałyby się znaleźć właśnie tutaj, w tym jednym obozowisku, skoro Shaido Aiel byli rozrzuceni po całym świecie? W każdym razie Aybara słyszał, że Shaido dokonywali najazdów i w Ghealdan, i w Amadicii, także tutaj, w Altarze... na długo przed porwaniem Faile, a zgodnie z pogłoskami również na odleglejszych terenach. Skąd zatem wszystkie wzięłyby się nagle w tym jednym obozie? Chyba że Shaido Aiel postanowili się tutaj zgromadzić, zebrać tu cały klan... Nie, nie, Perrin musiał porzucić próżne rozważania i skoncentrować się na faktach. Fakty i tak były dostatecznie paskudne.

— Czyli ile? — spytał w miarę opanowanym tonem.

— Nie warcz na mnie, Perrinie Aybara. Nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć na twoje pytanie. Nie wiem dokładnie, ile Mądrych Shaido jeszcze żyje. Nawet Mądre umierają czasem z powodu choroby, ukąszenia żmii czy wypadku. Niektóre zginęły pod Studniami Dumai. Znalazłyśmy tam ciała, które potem Shaido zabrali zapewne i pochowali zgodnie z tradycją. Nawet Shaido Aiel nie porzucili wszystkich naszych tradycji. Jeśli pytasz mnie, ile zostało Mądrych i ich uczennic, które potrafią przenosić Moc, powiedziałabym, że chyba jakieś czterysta. Może więcej, lecz na pewno poniżej pięciuset. Gdy Shaido przekraczali Mur Smoka, mieli mniej niż pięćset Mądrych i około pięćdziesięciu uczennic z umiejętnością przenoszenia Mocy. — Większość farmerów okazałoby więcej emocji mówiąc o jęczmieniu.

Annoura, nadal gapiąc się na obozowisko Shaido, wydała zdławiony dźwięk, jakby półszloch.

— Pięćset? — jęknęła. — O Światłości! Pół Wieży z jednego klanu? Och, och, Światłości!

— Moglibyśmy się wkraść do obozu w porze nocnej — mruknął Dannil ze swego miejsca w rzędzie. — W taki sposób, w jaki weszliście swego czasu do obozu Białych Płaszczy.

Elyas odchrząknął. Może to chrząknięcie coś oznaczało, jednak Perrin nie dosłyszał w nim nadziei.

Sulin parsknęła kpiąco.

— Nawet my nie mogłybyśmy się zakraść do tego obozu, o ile chciałybyśmy wyjść z niego całe i zdrowe. A co do was... Zanim dotrzecie do pierwszych namiotów, zwiążą was niczym kozły przygotowane do nadziania na ruszt.

Aybara powoli pokiwał głową. Wcześniej rozważał pomysł wśliźnięcia się do obozu pod osłoną ciemności i wyrwania Faile. Myślał, że zrobi to jakoś. I oczywiście wyprowadzi również inne uwięzione... Jego małżonka nie potrafiłaby wszak wyjść z niewoli bez swoich towarzyszek. Chociaż właściwie Perrin nigdy tak naprawdę nie wierzył, że taka akcja może mu się udać, nie akcja przeciwko Aielom, zaś myśl o wielkości obozu zgasiła ostatnie migotliwe światła tlącej się w nim nadziei. Całymi dniami mógłby przecież wędrować wśród tych ludzi i nie znaleźć swej żony.

Nagle zrozumiał, że już nie musi się zmagać z rozpaczą, bowiem zniknęła. Pozostał w nim wprawdzie gniew, lecz był teraz zimny jak stal w zimie, a desperacji, która zagrażała mu wcześniej, zupełnie nie potrafił w sobie dostrzec. W tym obozie znajdowało się dziesięć tysięcy algai’d’siswai i pięćset kobiet z umiejętnością przenoszenia Mocy. A więc Gallenne miał rację... Jednakże gdy człowiek przygotuje się na najgorsze, zapewne wiele zdarzeń mile go zaskoczy. Pięćset kobiet, które nie zawahają się użyć Jedynej Mocy jako broni! A Faile pozostawała tu ukryta niczym jeden płatek na pokrytej głębokim śniegiem łące. Mówiąc krótko, przy tak wielu negatywnych zdarzeniach nie było już po prostu w Perrinie miejsca na rozpacz. I rozpacz nie miała już w tym momencie najmniejszego sensu. Trzeba się było energicznie zabrać do działania albo od razu ze wszystkiego zrezygnować. Poza tym Aybara posiadał teraz do odgadnięcia konkretną zagadkę. A Nat Torfinn stale powtarzał, że każdą łamigłówkę można rozwiązać, trzeba tylko odkryć, gdzie pchnąć, a gdzie pociągnąć.

Za miastem, od strony północnej i południowej, teren był mniej zaludniony i rzadziej zalesiony niż tutejsze wzgórza. Tu i ówdzie znaczyły krajobraz farmy, jednak z kominów domów nie unosił się dym. Płoty odgradzały leżące pod śniegiem pola, przez które prawdopodobnie grupka ludzi mogłaby spróbować przejść niezauważona, nawet z pochodniami, sztandarami czy grając na trąbach. Perrin dostrzegł wśród farm dwie drogi — jedna wiodła mniej więcej na południe, druga mniej więcej na północ. Prawdopodobnie obie były bezużyteczne dla jego celów, choć wiedział, że nigdy nie należy niczego przesądzać. Może Jondyn przyniesie jakieś informacje o mieście, chociaż fakt istnienia miasta też im chyba w niczym nie pomoże, skoro leżało ono obecnie w samym środku obozowiska Shaido. Tak przynajmniej podejrzewał Aybara. Gaul i Panny Włóczni po powrocie z obchodu obozu na pewno będą mogli mu powiedzieć, co się znajduje za następnym górskim pasmem. Jedna z przełęczy w tym paśmie wyglądała na drogę prowadzącą gdzieś na wschód. Co dziwne, może z milę na północ od owej przełęczy stała grupka wiatraków, których długie, białe skrzydła obracały się powoli, zaś druga podobna garstka stała najprawdopodobniej na szczycie następnego wzgórza. Perrin zauważył także rząd osobliwych łuków przywodzących na myśl długi, wąski most — ciągnęły się po zboczu w dół, od najbliższych wiatraków aż do murów miasta.

— Czy ktoś wie, co to jest? — spytał, wskazując na owe łuki. Dokładna obserwacja przez lunetę nie powiedziała mu wiele więcej. Odkrył jedynie materiał — łuki wykonano najwyraźniej z tego samego szarego kamienia, co miejskie mury. Przez lunetę cała konstrukcja wydała mu się wszakże zbyt wąska jak na most. Brakowało jej też bocznych ścian i chyba również podłoża.

— Służy do przynoszenia wody — wyjaśniła Sulin. — Biegnie przez pięć mil, aż do jeziora. Nie wiem, dlaczego nie zbudowali swego miasta bliżej wody, chociaż większość ziemi wokół jeziora wygląda na błotnistą, szczególnie podczas roztopów, więc może w tym tkwi przyczyna. — Już nie musiała się zastanawiać nad nieznanymi słowami, takimi jak „błoto”, tym niemniej z respektem wymówiła wyraz „jezioro”. Tyle wody w jednym miejscu zapewne ciągle wydawało się Aielom nieco niepojęte. — Myślisz o tym, że można by wstrzymać ich dostawy wody? Pewnie wtedy opuściliby obóz. — Miała na myśli walkę przy użyciu wody. Na Pustkowiu większość bitew rozpoczynała się od kwestii wody. — Ja wszakże nie sądzę...

W głowie Aybary wybuchły nagle kolory, prawdziwa eksplozja barw — tak silna, że mężczyzna przestał na moment cokolwiek widzieć i słyszeć. To znaczy w każdym razie nie widział niczego poza zawirowaniami koloru. Barwy napływały wielkimi falami, jak gdyby wcześniej wypychając je wielokrotnie z głowy, skonstruował w niej sobie tamę, w którą teraz uderzała ta milcząca powódź, wirując w bezdźwięcznych wirach i próbując go w siebie wessać. W owym zawirowaniu Perrin dostrzegł nagle obraz Randa i Nynaeve siedzących naprzeciwko siebie na ziemi — wizerunek tak jasny i wyraźny, że wcale nie wydawał się tworem wyobrażonym. Ale Aybara nie miał czasu dla Randa, nie teraz. Nie teraz! Złapał więc w myślach kolory, niczym tonący człowiek usiłujący wbić palce w twardą powierzchnię, szarpnął z całych sił i... wyrzucił je!

Wzrok i słuch wróciły, wrócił otaczający świat, zwaliwszy się na mężczyznę w jednej sekundzie.

— ...to szaleństwo — mówił Grady tonem pełnym niepokoju. — Nikt nie może dzierżyć tak dużej ilości saidina, żebym mógł to wyczuć z tak ogromnej odległości! Nikt!

— Teoretycznie nikt nie może też dzierżyć tak dużej ilości saidara — odparowała Marline. — A jednak ktoś to robi.

— Przeklęci? — Annourze jawnie drżał głos. — Przeklęci, używający jakiegoś sa’angreala, o którym nigdy nie słyszeliśmy. Albo... albo sam Czarny.

Cała trójka zapatrzyła się ponownie na północny zachód. Choć Marline wydawała się spokojniejsza niż Annoura czy Grady, unosił się wokół niej zapach strachu i zmartwienia. Pozostali, z wyjątkiem Elyasa, badali tę trójkę wzrokiem ludzi, którzy czekają na obwieszczenie, że właśnie się rozpoczęło nowe Pęknięcie Świata. Oblicze Machery natomiast oznaczało akceptację. Wilk warczy, gdy widzi przed sobą lawinę przynoszącą mu śmierć, z drugiej strony jednak zwierzę wie, że śmierć przyjdzie i tak, prędzej czy później, i że nie sposób z nią walczyć.

— To Rand — szepnął Perrin ochrypłym głosem. Zadrżał, gdyż kolory próbowały powrócić, na szczęście zdołał je powstrzymać. — To jego sprawka. A Rand nie porzuca w połowie rozpoczętych spraw, niezależnie od ich rodzaju. — Wszyscy się na niego gapili, nawet Machera. — Potrzebuję więźniów, Sulin. Shaido chyba wysyłają jakieś oddziały na polowanie? Elyas twierdzi, że mają wartowników, kilka mil od obozu, małe grupki. Możecie zdobyć dla mnie paru jeńców?

— Posłuchaj mnie uważnie — odrzekła Annoura. Mówiła szybko, niemal wypluwając słowa. Uniosła się znad śniegu na tyle, by sięgnąć przez Marline i złapać w dłoń wielką garść fałd płaszcza Aybary. — Coś się dzieje. Może coś cudownego, a może straszliwego, lecz bez wątpienia doniosłego, ważniejszego niż wszystko, co się zdarzyło w utrwalonej dotąd historii! Musimy się dowiedzieć, o co chodzi! Grady może nas tam zabrać, doprowadzić przynajmniej na tyle blisko, żebyśmy mogli wszystko zobaczyć. Gdybym znała właściwe sploty, sama mogłabym nas tam przenieść! Tak czy owak, musimy się tego dowiedzieć!

Wytrzymując jej spojrzenie, Aybara podniósł rękę i Annoura zamilkła z otwartymi ustami. Żadnej Aes Sedai nie udało mu się chyba nigdy przedtem tak łatwo uciszyć.

— Powiedziałem ci, co się dzieje. My jednak mamy zadanie do wykonania. Tam na dole, przed nami. Sulin?

Panna Włóczni spoglądała to na niego, to na Aes Sedai, to na Marline. W końcu wzruszyła ramionami.

— Niewiele przydatnych faktów poznasz, nawet jeśli dokładnie wypytasz tych Aielów. Jeńcy zniosą ból, a później cię wyśmieją. Wstyd przyjdzie powoli... o ile ci Shaido w ogóle jeszcze potrafią się wstydzić.

— Obojętnie, czego się dowiem, i tak będę wiedział więcej, niż wiem teraz — odciął się Perrin. Czekało go zadanie, było tuż przed nim. Łamigłówka, którą musiał rozwiązać, Faile, którą musiał uwolnić i Shaido, których musiał zniszczyć. Tylko te sprawy ze wszystkich na świecie miały teraz dla niego znaczenie.

9

Pułapki

A ona skarżyła się znów na trwożliwość innych Mądrych — podsumowała Faile najłagodniejszym tonem, na jaki potrafiła się zdobyć, poprawiając duży kosz, który niosła na jednym ramieniu i przestępując z nogi na nogę w błotnistym śniegu. Kosz nie był ciężki, chociaż po brzegi wypełniony brudnym praniem, włożona na ciepłą bieliznę biała, wełniana szata kobiety — gruba i ciepła, jednak wysokie buty z miękkiej, pobielonej skóry nie dawały zbytniej ochrony wobec zimnego, rozmokłego śniegu. — Kazano mi dokładnie informować o każdym słowie wypowiedzianym przez Mądrą Sevannę — dodała szybko. Someryn należała właśnie do tych „innych” Mądrych i skrzywiła się na słowo „trwożliwość”.

Tylko dolną część jej twarzy widziała Faile spod opuszczonych powiek. Od gai’shain wymagano pokornego zachowania, szczególnie od gai’shain, które nie pochodziły z Aielów i chociaż Faile popatrywała przez rzęsy, starając się zinterpretować minę Someryn, niewiele widziała, gdyż Mądra była wyższą niż większość mężczyzn, nawet mężczyzn Aielów, złotowłosą olbrzymką, która wyraźnie nad nią górowała. Zazwyczaj więc sięgała wzrokiem jedynie ku wydatnemu biustowi Someryn, słonecznej cerze pulchnego dekoltu w rozsznurowanej niemal do połowy piersi bluzce, prawie całkowicie pokrytemu solidną kolekcją długich naszyjników, łez ognia i szmaragdów, rubinów i opali, trzywarstwowych splotów dużych pereł i złotych łańcuchów o zawiłych wzorach. Większość Mądrych wydawała się nie lubić Sevanny, która „pełniła obowiązki dowodzącej” aż do czasu wyboru nowego szefa klanu Shaido, do czego najprawdopodobniej nie dojdzie zbyt szybko. Mimo to Mądre starały się wciąż umniejszać jej autorytet, ilekroć tylko nie sprzeczały się między sobą albo nie tworzyły klik; jednak wiele z nich podzielało miłość Sevanny do biżuterii ludzi z bagien, a niektóre zaczęły nawet za jej przykładem nosić pierścienie na palcach. Dlatego też Someryn miała na palcu prawej dłoni duży, biały opal, który błyszczał czerwienią, kiedy kobieta poprawiała szal na ramionach, na palcu lewej zaś długi, niebieski szafir otoczony rubinami. Nie przyswoiła sobie wszakże strojów z jedwabiu. Bluzkę miała więc z prostej białej algode, z Pustkowia, a spódnicę i szal z grubej wełny, równie ciemnej jak złożona wpół szarfa, którą przewiązała sobie długie do talii złote włosy, dzięki czemu nie opadały jej na twarz. Zimno chyba wcale jej nie przeszkadzało.

Faile i Someryn stały za czymś, co Faile uważała za granicę między obozem Shaido i obozem gai’shain — czyli obozem więźniów — choć właściwie obie te części składały się na jedno duże obozowisko. Niektórzy gai’shain spali wśród Shaido, resztę wszakże trzymano w środku obozu (chyba że komuś wyznaczono pracę w innym miejscu), niczym bydło ogrodzone murem Shaido Aiel przed pokusą wolności. Większość mijających je mężczyzn i kobiet nosiła białe szaty gai’shain, choć stroje jedynie nielicznych były tak pięknie utkane jak rzeczy Faile. Ponieważ Shaido musieli przyodziać nagle tyle osób, zwykle korzystali z pierwszego lepszego białego materiału, który mieli pod ręką. Niektórych zatem ubrano w warstwy grubego lnu, tkaniny ręcznikowej lub szorstkiego płótna namiotowego; wiele szat nosiło plamy z błota bądź sadzy. Naprawdę niewielu gai’shain było wysokimi, jasnookimi Aielami. Ogromna większość miała rumianą cerę Amadician, oliwkową skórę Altaran albo bladą karnację Cairhienian, od czasu do czasu trafiali się też wśród nich podróżnicy lub kupcy z Illian czy Tarabonu lub przedstawiciele innych narodowości, którym przydarzyło się znaleźć w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiedniej porze. Oprócz garstki Aielów w bieli, najdłużej Shaido trzymali Cairhienian, toteż podchodzili oni do swojej sytuacji z największą rezygnacją, niemniej jednak wszyscy ze spuszczonymi oczyma wykonywali swoje zadania tak szybko, jak pozwalał rozdeptany w papkę śnieg i błoto. Spodziewano się, że gai’shain będą okazywać pokorę, posłuszeństwo i gorliwość. Inne zachowanie kończyło się bolesnymi szturchańcami.

Faile chętnie by się pospieszyła. Było jej zimno w stopy i pragnęła jak najprędzej pozbyć się brudnych ubrań Sevanny. Poza tym zbyt wiele osób mogłoby ją zobaczyć, jak stoi na dworze wraz z Someryn. Mimo obszernego kaptura skrywającego jej twarz, z powodu otaczającego jej talię szerokiego pasa z lśniących złotych kółek i dopasowanego kołnierza wszyscy wiedzieli, że mają do czynienia z jedną ze służących Sevanny. To znaczy nikt nie określał ich tym słowem — w oczach Aielów określenie „służący” było poniżające — jednak tym właśnie byli, przynajmniej ludzie z bagien, a w dodatku im nie płacono, mieli mniej praw i mniej wolności niż jakikolwiek przedstawiciel służby, o jakim Faile kiedykolwiek słyszała. Prędzej czy później sama Sevanna się dowie, że Mądre zatrzymują jej gai’shain, usiłując ich wypytać. Sevanna miała dobrze ponad stu służących i ciągle do tej grupy dodawała nowych, a Faile była pewna, że nawet najmniej ważny z nich powtarza dalej jej każde słowo, które słyszał w rozmowie Sevanny z Mądrymi.

Pułapka okazywała się brutalnie skuteczna. Sevanna była surową panią, choć raczej w niedbały sposób, toteż nigdy nie krzyczała i w ogóle rzadko otwarcie się gniewała, jednak najdrobniejsze naruszenie prawa, najmniejsze nawet uchybienie w postępowaniu albo zachowaniu karała natychmiast uderzeniem witką lub rzemieniem, co wieczór zaś pięciu gai’shain, którzy najbardziej jej się narazili, wybierano do dalszych kar — czasami po pobiciu spędzali noc związani i zakneblowani, ot, choćby dla zniechęcenia do buntu pozostałych. Faile wolała się nie zastanawiać, jak ta kobieta potraktowałaby szpiega. Z drugiej strony Mądre nie ukrywały, że osobę, która nie przekaże im dobrowolnie tego, co podsłuchała, spróbuje coś zatrzymać dla siebie bądź też zechce negocjować „cenę” za donosicielstwo, czeka niepewna przyszłość i prawdopodobnie skończy ona w płytkim grobie. Krzywdzenie gai’shain poza dozwolone granice dyscypliny oznaczało pogwałcenie ji’e’toh, zbioru zasad honoru i zobowiązań, którym rządziło się życie Aielów, ale gai’shain z bagien najwidoczniej pewna liczba reguł nie dotyczyła.

Prędzej czy później jedna czy druga strona tej pułapki się zatrzaśnie. Może nie zatrzasnęły się jeszcze dlatego, że Shaido uważali swoich gai’shain z bagien za istoty nie lepsze od koni zaprzęgowych czy zwierząt jucznych, chociaż po prawdzie zwierzęta traktowali zdecydowanie łaskawiej. Od czasu do czasu jakiś gai’shain próbował uciec, lecz na co dzień po prostu wszyscy oni dostawali jedzenie i schronienie, wyznaczano im zadania i karano ich, gdy tych zadań nie wypełniali. Mądre nie spodziewały się po gai’shain nieposłuszeństwa, a Sevanna nie myślała, że będą ją szpiegować — nie bardziej, niż się oczekuje śpiewu po koniach. Jednak prędzej czy później... I nie była to jedyna pułapka, w której utknęła Faile.

— Mądra, nie mam ci nic więcej do powiedzenia — wymamrotała, widząc, że Someryn milczy. Trzeba być niezdrowym na umyśle, aby odejść od Mądrej bez jej pozwolenia i jednoznacznej odprawy. — Mądra Sevanna mówi przy nas całkiem swobodnie, lecz nie mówi zbyt wiele.

Wysoka Someryn nadal milczała, więc po długiej chwili Faile ośmieliła się nieco wyżej unieść oczy. Mądra wpatrywała się gdzieś ponad jej głową, a otwarte usta jawnie sugerowały ogłuszające zdumienie. Faile zmarszczyła brwi, przesunęła kosz na ramieniu i zerknęła za siebie, nie zobaczyła jednak niczego, co mogłoby wyjaśniać zaskoczoną minę Someryn — widziała po prostu rozległy obóz, ciemne, niskie namioty Aielów przemieszane z namiotami spiczastymi, prostokątnymi i różnymi innymi, zazwyczaj w odcieniach brudnej bieli lub jasnego brązu, choć zdarzały się także zielone, niebieskie, czerwone, a nawet pasiaste. Shaido podczas ataku zabierali wszystko, co wartościowe i wszystko, co mogłoby się okazać przydatne, a gdy wyruszali w dalszą drogę, dokładnie sprzątali miejsce po obozowisku, nie pozostawiając po sobie niemal żadnych śladów.

Tutejsze obozowisko było wielkie i tłoczne. Zebrało się w nim dziesięć szczepów, czyli ponad siedemdziesiąt tysięcy Shaido Aiel i — wedle oceny Faile — prawie tyleż samo gai’shain. Wszędzie dostrzegała jedynie zwykłą krzątaninę — zajmujący się swoimi sprawami ciemno odziani Aielowie kręcili się między pędzącymi w tę i z powrotem, ubranymi na biało jeńcami. Kowal dął w miechy kowalskie w kuźni, którą stworzył sobie w otwartym namiocie; jego narzędzia leżały na wygarbowanej, byczej skórze. Dzieci poganiały witkami stadka meczących kóz, jakaś przekupka prezentowała swoje towary w dużym, otwartym, ozdobnym namiocie z żółtego płótna — leżały tam wszystkie możliwe przedmioty (oczywiście zagrabione) od złotych świeczników i srebrnych misek po zwyczajne rondle i czajniki. Szczupły mężczyzna prowadzący na postronku konia stał pogrążony w rozmowie z siwowłosą Mądrą imieniem Masalin. Wnosząc z jego gestu, wskazującego na brzuch zwierzęcia, bez wątpienia szukał lekarstwa na jakąś dolegliwość swego wierzchowca. Nie, wokół nie działo się nic, co mogłoby tak bardzo oszołomić Someryn, że aż mimowolnie otworzyła usta.

Faile już miała się odwrócić, kiedy zauważyła zapatrzoną w dal ciemnowłosą kobietę Aiel. Jej włosy były nie tyle ciemne, co czarne niczym skrzydło kruka. Taki kolor włosów stanowił wśród Aielów prawdziwą rzadkość. Mimo iż nie widziała jej twarzy, Faile wydało się, że rozpoznaje Alarys, inną Mądrą. W obozie było około czterystu Mądrych, jednak Faile szybko nauczyła się je rozpoznawać po wyglądzie. Tkaczka czy garncarka myląca z sobą Mądre mogła szybko zasłużyć na chłostę.

Może fakt, że Alarys również stała nieruchomo i spoglądała w tym samym kierunku co Someryn, nic by nie znaczył, podobnie jak to, że pozwoliła swemu szalowi ześlizgnąć się na ziemię, tyle że za nią Faile rozpoznała jeszcze inną Mądrą, też patrzącą w dal, na północny zachód i klepiącą przechodzące przed nią osoby. Tą Mądrą musiała być Jesain, która otrzymałaby epitet „niska”, nawet gdyby nie pochodziła z Aielów, kobieta o wielkiej czuprynie tak intensywnie rudych włosów, że zbladłby przy nich ogień, i równie ognistym temperamencie. Masalin mówiła coś do człowieka z koniem i wskazywała na zwierzę. Nie potrafiła przenosić Mocy, jednak trzy Mądre, które umiały, wpatrywały się w tym samym kierunku! Tylko jedna rzecz mogła wyjaśnić to zdarzenie — Mądre dostrzegły kogoś przenoszącego Moc w górze, na zalesionym paśmie górskim, za obozem. Inna przenosząca Moc Mądra na pewno nie wzbudziłaby w nich tak ogromnego zaskoczenia. Czy mogła to zatem robić jakaś Aes Sedai? A może więcej niż jedna? Lepiej nie wzbudzać w sobie nadziei. Za wcześnie.

Klepnięcie w głowę oszołomiło ją i Faile o mało nie upuściła kosza.

— Czego stoisz jak kołek? — warknęła na nią Someryn. — Kontynuuj swoją pracę. Idź, zanim ci...!

Faile odeszła więc, podtrzymując jedną ręką kosz, drugą zaś unosząc spódnice swej szaty nad błotnistym śniegiem i przemieszczając się najszybciej, jak mogła bez pośliźnięcia się i upadku na ziemię. Someryn nigdy nikogo nie biła i nigdy na nikogo nie podnosiła głosu. Skoro teraz zareagowała zatem tak nerwowo, najlepiej było natychmiast zejść jej z drogi. Pokornie i posłusznie.

Duma podpowiadała wprawdzie Faile inne zachowanie — chłodny bunt, spokojną odmowę wykonania polecenia — jednak rozum mówił, że w ten sposób ściągnie na siebie uwagę Mądrych, które zaczną ją dwukrotnie staranniej pilnować. Może Shaido uważali gai’shain z bagien jedynie za oswojone zwierzęta, nie byli wszakże zupełnie ślepi. Niech myślą, że Faile uznała swoją niewolę za coś nieuniknionego i nieodwracalnego, że nie zamierza uciec. Nie powinni wiedzieć, że zamyślała ucieczkę. Im prędzej, tym lepiej. Na pewno zanim zjawi się Perrin. Ani przez chwilę nie wątpiła, że małżonek podąża jej tropem, że jakoś ją znajdzie — ten człowiek potrafiłby chyba przejść przez ścianę, gdyby tak sobie postanowił! — czuła wszakże, że musi umknąć wcześniej. Była przecież córką żołnierza. Znała liczbę Shaido Aiel i znała też wielkość potencjalnych sił, które jej mąż mógł wezwać, toteż zdawała sobie sprawę, że musi dotrzeć do niego, zanim zacznie się potyczka. Trzeba było tylko najpierw wymyślić, jak wyrwać się spod nadzoru Shaido.

Na kogo patrzyły Mądre? Na Aes Sedai czy może na Mądre Perrina? O Światłości, Faile miała nadzieję, że to nie one, że to jeszcze nie grupka jej męża! Inne sprawy miały teraz pierwszeństwo, na przykład pranie. Faile niosła kosz z ruin, które pozostały po mieście Malden, przebijając się przez gęsty strumień gai’shain. Opuszczający miasto nosili na ramionach długie drągi z parą ciężkich wiader na końcach, natomiast puste wiadra wchodzących do Malden kołysały się na drągach dzierżonych przez innych gai’shain. Tak wiele osób w obozie potrzebowało bardzo dużo wody, którą jeńcy dostarczali wiadro po wiadrze. Do tej pracy wyznaczono najpierw tych gai’shain, którzy wcześniej mieszkali w Malden. Ponieważ miasto leżało tak daleko na północy Altary, cera jego mieszkańców była raczej jasna niż oliwkowa, niektórzy mieli nawet niebieskie oczy. Wszyscy jednak posuwali się przed siebie w oszołomieniu. Shaido, którzy wspięli się na miejskie mury pewnej nocy, z łatwością przełamali obronę Malden, zanim jeszcze większość maldeńczyków uświadomiła sobie, że znajdują się w niebezpieczeństwie. Chociaż od tamtej nocy minęło nieco czasu, mieszkańcy miasta wciąż wydawali się niezdolni uwierzyć w zdarzenia, w wyniku których ich życie tak kompletnie się zmieniło.

Jednakże Faile szukała pewnej konkretnej twarzy i miała nadzieję, że ta osoba nie nosi dziś wody. Rozglądała się za nią od dnia, w którym Shaido rozbili tu obóz, co miało miejsce cztery dni temu. Odszukała teraz tę kobietę tuż za miejskimi bramami stojącymi obecnie otworem. Odziana na biało, wyższa od Faile, z płaskim koszem chleba przy biodrze i kapturem odsuniętym na tyle, że ujawniał grzywę ciemnorudych włosów, Chiad opierała się o granitowy mur. Kobieta prawdopodobnie przypatrywała się żelaznym bramom, które nie zdołały ochronić Malden, ale obróciła się, gdy tylko Faile do niej podeszła. Stały przez moment obok siebie, właściwie na siebie nie patrząc i udając, że poprawiają niesione kosze. Nie istniały żadne powody, dla których dwie gai’shain nie miałyby z sobą rozmawiać, obie powinny wszakże pamiętać, że zostały razem schwytane. Bain i Chiad nie obserwowano tu z taką uwagą jak gai’shain służących Sevannie, lecz ich status mógłby się zmienić, jeśli ktoś zapamięta tę rozmowę. Prawie wszystkie osoby w zasięgu ich wzroku były gai’shain, w dodatku pochodzącymi z miejsca na zachód od Muru Smoka, tym niemniej zbyt wielu jeńców odkryło, jak łatwo wkraść się w czyjeś łaski dzięki przekazywaniu opowieści i pogłosek. A większość ludzi zrobi wszystko, co trzeba, byle tylko przeżyć, niektórzy zaś zawsze, niezależnie od okoliczności, próbują obrosnąć w piórka.

— Odeszli stąd pierwszej nocy — mruknęła Chiad. — Bain i ja wyprowadziłyśmy ich do tych drzew, a wracając, zatarłyśmy ślady. Chyba nikt nie zauważył ich odejścia, tak mi się zdaje. Przy tak wielkiej ilości gai’shain, Shaido jedynie cudem mogliby odkryć czyjeś zniknięcie.

Faile wydała ciche westchnienie ulgi. Minęły zatem trzy dni i Shaido Aiel nie zauważyli ucieczki. Nieliczni miewali pełny dzień swobody, więc szanse na sukces zwiększały się z każdym dniem na wolności, Faile miała zaś pewność, że Shaido wyruszą jutro lub pojutrze. Od jej porwania nie zatrzymywali się nigdzie na tak długo. Podejrzewała, że podejmą próbę marszu z powrotem do Muru Smoka i przekroczenie go, aby ponownie się znaleźć w Pustkowiu.

Niełatwo jej było namówić Lacile i Arrelę na odejście bez niej. W końcu przekonała ich prośbą, by skontaktowały się z Perrinem i przekazały mu, gdzie znajduje się jego żona, a przy okazji ostrzegły go przed ogromną ilością Shaido Aiel i zażądały w jej imieniu wstrzymania jakichkolwiek działań, które mogłyby jej zaszkodzić i uniemożliwić ucieczkę. Ucieczkę, którą jakoby już starannie przygotowała. Faile żywiła przekonanie, że obie kobiety uwierzyły w jej słowa, zresztą w jakimś sensie rzeczywiście przygotowywała już zbiegnięcie — faktycznie miała kilka planów, z których jeden musiał się przecież powieść — jednak aż do tamtej chwili była w połowie pewna, że Lacile i Arrela postanowią dotrzymać złożonych przysiąg i nie zdecydują się na ucieczkę bez swojej pani. Przysięgi wody w jakiś sposób wiązały silniej niż przysięgi posłuszeństwa, jednak zostawiały też wiele miejsca dla głupot popełnianych w imię honoru. Po prawdzie, Faile nie wiedziała, czy dwie kobiety potrafią odnaleźć Perrina, ale — tak czy owak — będą wolne, a jej zostaną jeszcze dwie towarzyszki, których losem będzie się musiała przejmować. Nieobecność trzech służących Sevanna oczywiście bardzo szybko by zauważyła, w przeciągu kilku godzin zapewne, i bezzwłocznie wysłałaby za nimi najlepszych zwiadowców, wyznaczając im zadanie sprowadzenia kobiet z powrotem. Faile świetnie znała lasy, jednak na pewno nie zdołałaby uniknąć zwiadu Aielów. Nawet „zwykłego” gai’shain, który uciekł i został schwytany, spotykała sroga kara, a w przypadku gai’shain Sevanny... lepiej byłoby umrzeć podczas próby ucieczki, niż dać się złapać i doprowadzić z powrotem. W najlepszym razie tacy zbiegowie nigdy nie zyskiwali drugiej okazji.

— Reszta z nas miałaby większe szanse, gdybyście ty i Bain poszły z nami — odparła półgłosem. Strumień transportujących wodę mężczyzn i kobiet w bieli nie ustawał, lecz im dwu nikt się nie przyglądał, ten czy ów najwyżej rzucił obojętne spojrzenie w ich stronę. Tyle że Faile w ostatnich dwóch tygodniach nauczyła się ostrożności. O Światłości, odnosiła wrażenie, że jest już więźniem Shaido dobre dwa lata, a nie dwa tygodnie! — Pomogłyśmy dotrzeć Lacile i Arreli do lasu, więc równie dobrze mogłybyśmy się chyba same wyprawić dalej? — Przemawiała przez nią rozpacz, gdyż tak naprawdę doskonale znała różnicę między tymi dwoma zdarzeniami. Bain i Chiad były jej przyjaciółkami i dowiedziała się od nich wiele na temat życia Aielów, ich ji’e’toh, a nawet poznała gesty Panien Włóczni, więc nie była zaskoczona, gdy teraz Chiad zwróciła nieznacznie głowę i przyjrzała jej się uważnie szarymi oczyma, w których nie było nic z potulności gai’shain; podobnie zresztą jak w jej głosie, chociaż na szczęście odezwała się bardzo cicho:

— Pomogę ci, jeżeli zdołam, ponieważ uważam, że Shaido nie postępują w porządku, przetrzymując tu ciebie. Ty nie podążasz za ji’e’toh, ja jednak tak. Jeśli odrzucę swój honor i swoje zobowiązania tylko dlatego, że tak postępują Shaido, wtedy w jakiś sposób pozwolę im zdecydować o moim zachowaniu. Będę się nosić na biało przez rok i dzień, a wtedy mnie wypuszczą lub sama odejdę, ale na pewno nie wyprę się siebie — to powiedziawszy, Chiad ruszyła wielkimi krokami w stronę tłumu gai’shain.

Faile podniosła rękę z zamiarem zatrzymania kobiety, jednak szybko opuściła dłoń. Zadała już to pytanie wcześniej, otrzymała łagodniejszą odpowiedź i pytając powtórnie, obraziła przyjaciółkę. Będzie musiała ją za to przeprosić. Nie po to, aby otrzymać od Chiad pomoc — kobieta nie odeszłaby w taki sposób — lecz ponieważ ona także miała swój honor, nawet jeśli nie przestrzegała ji’e’toh. Nie obraża się przyjaciół, by później po prostu o tym zapomnieć. A i oni nie powinni tego robić. Przeprosiny będą jednak musiały poczekać. Dwie kobiety nie miały śmiałości rozmawiać z sobą zbyt długo.

Niegdyś Malden było dobrze prosperującym miastem, producentem dobrej wełny i dużych ilości doskonałej jakości win, teraz wszakże zmieniło się ono w opustoszałe ruiny wewnątrz murów. Równie wiele krytych łupkiem domów było z drewna, co z kamienia, więc podczas gdy Shaido plądrowali ulice, mnóstwo budowli spłonęło. Na południowym krańcu Malden zalegały obecnie poczerniałe po pożarze i pokryte soplami lodu drewniane części konstrukcji: na wpół spalone, pozbawione dachów ściany. Powierzchnia wszystkich ulic, czy to brukowanych kamieniem, czy to z udeptanej ziemi, poszarzała od przenoszonych z wiatrem i osiadłych na śniegu drobin popiołu, w dodatku całe miasto śmierdziało zwęglonym drewnem. Wcześniej mieszkańcy Malden raczej nie narzekali na brak wody, teraz jednak Shaido — jak wszyscy Aielowie — ustalili za nią bardzo wysoką cenę, a maldeńczycy nie znali żadnych innych metod walki z szalejącym ogniem. Na Pustkowiu Aiel naprawdę niewiele rzeczy mogło spłonąć. Po złupieniu całego miasta Shaido woleli dać mu spłonąć, niż zmarnotrawić na jego gaszenie cenną wodę, w końcu jednak pozwolili mieszkańcom Malden wyprowadzić wozy wyposażone w ręczne pompy, a swoim gai’shain kazali wziąć wiadra i stanąć w kolejkach po wodę. Faile sądziła, że Shaido przynajmniej nagrodzą wolnością gaszących pożar maldeńczyków i pozwolą im odejść wraz z osobami, które nie nadają się na jeńców; niestety obsługujący pompy wodne mężczyźni byli młodzi i w dobrej formie, a zatem zdaniem Shaido wręcz idealni na gai’shain. Istniało kilka reguł związanych z gai’shain — nie mogły nimi zostać na przykład ciężarne kobiety czy matki wychowujące dzieci poniżej dziesiątego roku życia, a także młodzież do lat szesnastu i miejscy kowale, których otaczano czcią i wdzięcznością. Jednak sama wdzięczność — na przykład za ugaszenie miasta — nie wystarczała.

Wszędzie na ulicach leżały meble — duże przewrócone stoły, ozdobne skrzynie i krzesła, powierzchnię zaśmiecały tu i ówdzie zerwane ze ścian, wymiętoszone gobeliny lub popękane naczynia kuchenne. Wokół walało się też mnóstwo kawałków ubrań: płaszczy, spodni, sukien; większość przybrała postać poszarpanych łachmanów. Shaido zabrali wszystkie przedmioty wykonane ze złota bądź srebra, przyozdobione szlachetnymi kamieniami, a także wszystko, co wydawało im się przydatne albo jadalne, meble wszakże wyrzucali prawdopodobnie na zewnątrz w grabieżczym szale, po czym je tam zostawiali, gdyż dochodzili do wniosku, że powierzchnia danego sprzętu ma zbyt cienką warstwę złoceń, a piękne z pozoru rzeźbienia nie są warte ich wysiłku. Przeciętni Aielowie w ogóle nie używali krzeseł, siadali na nich jedynie szefowie klanów, zaś dla ciężkich stołów nie było miejsca na wozach i furmankach. Kilku Shaido nadal kręciło się po mieście, przeszukując domy, gospody i sklepy, sprawdzając, czy nie przeoczyli czegoś cennego, jednak większości ludzi, których Faile dostrzegała, było noszącymi wiadra gai’shain. Aielów praktycznie nie interesowały miasta, traktowali je jedynie jako miejsca do splądrowania.

W tym momencie Faile minęło kilka Panien Włóczni. Używały czubeczków włóczni do popędzania ku bramom nagiego mężczyzny o dzikim spojrzeniu i rękach związanych za plecami. Mężczyzna niewątpliwie pomyślał, że zdoła się ukryć w suterenie albo na jakimś strychu do czasu, aż Shaido odejdą. Panny Włóczni zapewne przypuszczały, że znalazły kryjówkę monet lub sreber i tam odkryły nieszczęśnika. Nagle przed Faile stanął ogromny człowiek odziany w cadin’sor typowy dla algai’d’siswai, kobieta skręciła więc w bok i obeszła go najnaturalniej, jak potrafiła. Gai’shain zawsze tak postępowali w obecności Shaido.

— Jesteś bardzo ładna — oświadczył mężczyzna, ponownie stając jej na drodze. Wydał jej się najpotężniejszym osobnikiem, jakiego kiedykolwiek widziała, mierzył chyba z siedem stóp i był bardzo wielki. Nie tłusty — Faile nigdy nie spotkała tłustego Aiela — lecz bardzo szeroki w barach. Mężczyzna czkał, buchał od niego ostry zapach wina. Widywała sporo pijanych Aielów, odkąd znaleźli wszystkie te beczki z winem tu, w Malden. Nie poczuła wszakże strachu. Gai’shain można było ukarać za dowolną liczbę przewinień, często za występki zupełnie niezrozumiałe dla ludzi z bagien, jednak biała szata dawała równocześnie pewną ochronę, a Faile wiedziała, jak się obronić.

— Jestem gai’shain Mądrej Sevanny — oświadczyła tak służalczym tonem, na jaki potrafiła się zdobyć. Ku swemu oburzeniu całkiem nieźle go opanowała. — Sevanna będzie niezadowolona, jeśli zobaczy, że rozmawiam, zamiast wypełniać wyznaczone mi przez nią obowiązki. — Spróbowała znów obejść wielkiego osobnika i aż straciła oddech, gdy mężczyzna złapał jej przegub w ogromną rękę, którą zdołałby prawdopodobnie bez problemu otoczyć nawet jej udo.

— Sevanna ma setki gai’shain. Przeżyje godzinkę czy dwie bez jednej z nich.

Kosz upadł na ulicę, a Aiel porwał Faile w powietrze równie lekko, jakby podnosił poduszkę z pierza. Zanim kobieta odkryła, co się dzieje, porywacz unieruchomił jej ramiona, po czym wcisnął ją sobie pod potężną pachę. Faile otworzyła usta do krzyku, niestety olbrzym wolną dłonią przycisnął jej twarz do swojej przepastnej piersi. Zapach przepojonej potem wełny wypełnił jej nos, widziała przed sobą jedynie szorstki szarobrązowy materiał. Gdzie się podziały te dwie Panny Włóczni? Na pewno zabroniłyby mu w taki sposób zabierać Faile! Każdy Aiel powinien się w takim momencie wtrącić! Faile nigdy bowiem nie oczekiwałaby pomocy od gai’shain. Jeden czy drugi może pobiegłby po pomoc, gdyby miała trochę szczęścia, jednak większość na pewno doskonale pamiętała pierwszą lekcję, jaką udzielano każdemu gai’shain — że byle sugestia nieposłuszeństwa karana będzie powieszeniem za kostki i biciem, aż krnąbrny pechowiec zacznie wyć. To znaczy przynajmniej dla ludzi z bagien była to pierwsza lekcja, Aielowie bowiem od urodzenia wiedzieli, że żadnemu gai’shain niezależnie od powodów nie wolno stosować przemocy. Niezależnie od powodów! Co wszakże nie powstrzymało Faile od wściekłego wierzgania i prób wyrwania się wielkiemu mężczyźnie. Sądząc jednak po wrażeniu, jakie na nim robiła, równie dobrze mogłaby kopać ścianę. Olbrzym przemieszczał się szybko, gdzieś ją unosząc. Mocno otworzyła usta i ugryzła go. Z trudem przebiła się przez grubą, brudną wełnę, po czym jej zęby ześlizgnęły się po twardym mięśniu. Nie zyskała niczego, poza bólem. Aiel wydawał się ukształtowany z kamienia. Wrzasnęła, lecz jej krzyk zabrzmiał cicho i głucho, nawet dla niej samej.

Nagle niosący ją potwór zatrzymał się.

— To ja zrobiłem z niej gai’shain, Nadricu — odezwał się głębokim głosem inny mężczyzna.

Faile poczuła rosnący w piersi porywacza huk jego śmiechu, jeszcze zanim usłyszała rechot. Nie przerwała wierzganiny, nie przestała się wykręcać ani wydobywać krzyku, a jednak jej zdobywca wyglądał na zupełnie nieświadomego jej wysiłków.

— Ta kobieta należy teraz do Sevanny, Pozbawiony Braci — odparł pogardliwie olbrzym... Nadric? — Sevanna bierze, co chce i ja tak samo. To nowa metoda.

— Sevanna ją wzięła — odrzekł jego towarzysz spokojnie — lecz ja tej kobiety nigdy Sevannie nie dawałem. Nigdy nie wyznaczyłem Sevannie ceny za nią. Odrzucasz swój honor, ponieważ Sevanna postępuje niehonorowo?

Zapadła dłuższa cisza, którą przerywały jedynie zduszone odgłosy wydawane przez Faile. Kobieta nie zrezygnowała ze zmagań, nie potrafiła z nich zrezygnować, czyniła wszakże szkody nie większe niż niemowlę w powijakach.

— Nie jest dość ładna, by o nią walczyć — odparł w końcu Nadric, choć w jego głosie nie było ani przestrachu, ani nawet niepokoju.

Olbrzym opuścił ręce i Faile odpadła od jego płaszcza, tak zawzięcie szarpnąwszy przy tym zębami, że być może straciła jeden czy dwa. W następnej sekundzie uderzyła plecami w ziemię, a wtedy uszło z jej płuc całe powietrze, z głowy zaś umknęła większość myśli. Zanim zdążyła odzyskać oddech, zebrać myśli i unieść się na rękach, zobaczyła, że olbrzym odchodzi wielkimi krokami aleją, docierając już prawie do ulicy. Zresztą aleja, którą szedł, zmieniła się obecnie w wąski pas ziemi między dwoma kamiennymi budynkami. Nie będzie świadków jego poprzedniego czynu. Drżąc (nie dygotała, tylko drżała!), wypluwała przez chwilę z ust kawałki brudnej wełny i ślinę przesiąkniętą potem Nadrica, gapiąc się w plecy porywacza pełnym nienawiści spojrzeniem. Gdyby miała w zasięgu ręki nóż, który wcześniej ukryła, zadźgałaby wielkiego Aiela. Nie była dość ładna, by o nią walczyć?! Jakąś częścią swego umysłu wiedziała, że absurdem jest karmienie własnego gniewu, ot tak, dla samego ciepła tego uczucia. Ale skoro pomagało jej to powstrzymać drżenie... Dźgała go w myślach i dźgałaby go, póki starczyłoby jej siły w rękach.

Stanęła w końcu na trzęsących się jak galareta nogach i zbadała zęby językiem. Na szczęście wszystkie były całe; nie wyczuła żadnych odprysków. Twarz miała podrapaną od szorstkiej wełny płaszcza Nadrica, a wargi obolałe, poza tym wszakże nic jej się nie stało. Otrząsnęła się z zaskoczenia. Była cała, zdrowa i mogła opuścić aleję. Była wolna, w każdym razie tak wolna, jak mogła być wolna osoba w szatach gai’shain. Jeśli więcej osób — podobnie jak Nadric — przestało widzieć w tych szatach ochronę dla noszącego je gai’shain... Fakt taki oznaczałby swego rodzaju rozłam wśród Shaido. W takim przypadku obóz stałby się dla Faile miejscem bardziej niebezpiecznym, z drugiej strony wszakże większa dezorganizacja dawała więcej okazji do ucieczki. Z takiej w każdym razie strony starała się spojrzeć na tę sytuację. Dowiedziała się właśnie czegoś, co mogło jej pomóc. Gdybyż tylko potrafiła powstrzymać to drżenie.

Wreszcie niechętnie zerknęła na swojego wybawcę. Już wcześniej rozpoznała jego głos. Mężczyzna stał w pewnej odległości od niej, przyglądając jej się spokojnie i nie robił żadnego gestu sugerującego współczucie. Przemknęło jej przez głowę, że zacznie wrzeszczeć, jeśli tylko Aiel ją dotknie. Kolejny absurd, wszak ją uratował, jednak miała już dosyć. Rolan był nie więcej niż o dłoń niższy od Nadrica i prawie tak samo szeroki w barach, Faile zaś miała powody, by pragnąć również jego śmierci. Nie był przedstawicielem Shaido, lecz Pozbawionych Braci, czyli Mera’din, ludzi, którzy opuścili swe klany, ponieważ nie akceptowali Randa al’Thora, za którym podążyli pozostali Aielowie. A poza tym rzeczywiście „zrobił z niej gai’shain”. To prawda, że tylko dzięki niemu nie zamarzła na śmierć w noc po porwaniu, gdyż owinął ją wtedy własnym płaszczem, nie potrzebowałaby wszakże żadnego dodatkowego okrycia, gdyby najpierw on sam nie pociął na niej ubrania. Osobę, która miała zostać gai’shain, zawsze w pierwszej kolejności obnażano, lecz mimo to Faile wcale nie zamierzała wybaczyć Rolanowi jego postępku.

— Dziękuję — powiedziała. Wydało jej się, że słowo smakuje na jej języku cierpko.

— Nie proszę cię o wdzięczność — odparł łagodnie. — Nie patrz na mnie, jakbyś chciała mnie ugryźć, tylko dlatego, że nie mogłaś pokąsać Nadrica.

Ledwie nad sobą zapanowała, ale udało jej się nie warknąć na mężczyznę. Potrafiła sobie narzucić potulne zachowanie, a równocześnie już się obróciła i dumnie ruszyła ku ulicy. To znaczy... starała się kroczyć z dumą, gdyż nogi nadal trzęsły się tak mocno, że jej chód wypadał nieco kaczkowato. Mijający ją gai’shain najwyżej rzucali w jej kierunku szybkie spojrzenia i dalej z trudem sunęli ulicą, obciążeni pełnymi wody wiadrami. Niewielu jeńców miało ochotę interesować się kłopotami innych. Wszyscy mieli dość własnych problemów.

Sięgając po przewrócony kosz z praniem, Faile wydała ciężkie westchnienie. Kosz leżał na boku, a białe, jedwabne bluzki i spódnice z ciemnego jedwabiu wypadły z niego na brudny od popiołu chodnik. Na szczęście wyglądało na to, że nikt ich nie podeptał. Gdyby podeptała je jedna z osób, które cały ranek nosiły wodę i miały przed sobą perspektywę noszenia wiader aż do wieczora, Faile musiałaby wybaczyć komuś takiemu, że nie zdołał obejść strojów Sevanny, szczególnie że wszędzie wokół walały się strzępy odzieży zdartej ze zmienionym w gai’shain maldeńczyków. W każdym razie próbowałaby komuś takiemu wybaczyć. Ustawiła kosz prosto i zaczęła zbierać ubrania, otrzepując je z ziemi i luźnego popiołu, a jednocześnie usiłując ich nie wygnieść. W przeciwieństwie do Someryn, Sevanna pokochała jedwab. Nie nosiła niczego innego. Była tak samo dumna ze swoich jedwabi, jak ze swojej biżuterii i traktowała je z jednakową zaborczością. Nie byłaby zadowolona, gdyby się okazało, że którejś z części jej garderoby nie da się już doczyścić.

Kiedy Faile położyła ostatnią bluzkę na wierzchołek pozostałych ubrań, stojący obok niej Rolan pochylił się i podniósł jedną ręką kosz. Już miała na niego warknąć — mogła nosić własne ciężary, dziękuję bardzo! — jednak przełknęła te słowa. Mózg stanowił jej jedyną prawdziwą broń i wiedziała, że powinna używać go roztropnie i nie tylko do kontrolowania własnych nastrojów. Rolan na pewno nie znalazł się tutaj przez przypadek. Faile nie była aż tak łatwowierna, by uwierzyć w taki splot zdarzeń. Widywała go zresztą często od dnia porwania, dużo częściej, niż można by to wyjaśnić przez zbieg okoliczności. Mężczyzna wyraźnie za nią chodził. Jak to powiedział Nadricowi? Nigdy jej nie dawał Sevannie i nigdy nie wyznaczył Sevannie ceny za nią. Mimo iż to on ją schwytał, widocznie był przeciwnikiem zmieniania w gai’shain ludzi z bagien — podobnie jak większość Pozbawionych Braci; najwyraźniej wciąż się upominał o swoje prawa do niej.

Była przekonana, że nie musi się obawiać, iż Rolan spróbuje ją zgwałcić. Miał już swoją szansę na to, gdy leżała przed nim naga i związana, a on mógł ją potraktować, jak mu się żywnie podobało. Może w ogóle nie lubił kobiet. W każdym razie Shaido uważali Pozbawionych Braci za tak samo obcych jak ludzi z bagien. Nikt z Shaido Aiel tak naprawdę im nie ufał, a sami Pozbawieni Braci często wydawali się zadzierać nosa i sugerować, że wolno im więcej niż innym. Faile pomyślała, że gdyby zaprzyjaźniła się z tym osobnikiem, być może byłby skłonny jej pomóc. Może nie w ucieczce, nie, nie, na pewno w ucieczce by jej nie pomógł — wówczas prosiłaby o zbyt wiele — ale przynajmniej... A może pomógłby nawet w ucieczce...?! Wiedziała, że jeśli nie spróbuje, w żaden sposób nie przekona się o intencjach mężczyzny.

— Dziękuję — powtórzyła, tym razem z szerszym uśmiechem. Zaskoczyło ją, że jej wyzwoliciel odpowiedział również uśmiechem. Lekkim, niemal niewidocznym, Aielowie wszakże rzadko bywali ostentacyjni w wyrażaniu uczuć. Póki człowiek się do nich nie przyzwyczaił, nigdy na ich twarzach nie dostrzegał najmniejszego nawet śladu emocji.

Kilka pierwszych kroków przeszli obok siebie w milczeniu, on niósł kosz w jednej ręce, ona trzymała w górze spódnice swej szaty. Wyglądali, jakby wybrali się na przechadzkę. Gdyby oczywiście popatrzeć z ukosa. Niektórzy mijający ich gai’shain popatrywali na nich w zaskoczeniu, jednak zawsze bardzo szybko spuszczali oczy. Faile nie wiedziała, jak zacząć rozmowę, zwłaszcza że nie chciała, by Rolan uznał ją za flirciarę. Może jednak lubił kobiety... na przykład w ostateczności czy z konieczności... więc wolała nie ryzykować.

— Przyglądałem ci się — zagadnął. — Jesteś silna, dzika i mało czego się boisz. Tak uważam. Większość ludzi z bagien wygląda na przerażonych niczym zaszczute zwierzęta. Robią hałas, aż zostaną ukarani, a wtedy płaczą i kulą się ze strachu. Myślę, że jesteś kobietą, która ma dużo ji.

— Ależ ja jestem przestraszona — odparła. — Jednak staram się nie pokazywać tego po sobie. Płaczem zazwyczaj niewiele można osiągnąć.

Większość mężczyzn tak uważała. Często łzy mogą wręcz utrudnić sytuację lub w czymś przeszkodzić, z drugiej strony wszakże kilka wylanych w nocy łez ułatwia przetrwanie następnego dnia.

— Jest czas na płacz i czas na śmiech. Chciałbym zobaczyć, jak się śmiejesz.

Faile roześmiała się niewesoło.

— Odkąd noszę biel, Rolanie, niewiele mam powodów do śmiechu. — Zerknęła na niego kątem oka. Czy nie posuwała się zbyt szybko?

Mężczyzna jednakże jedynie kiwnął głową.

— A jednak chciałbym go zobaczyć. Uśmiech pasuje do twoich rysów. Ze szczerym śmiechem zaś byłoby ci jeszcze bardziej do twarzy. Nie mam żony, ale potrafię czasem rozśmieszyć kobietę. Słyszałem, że masz męża.

Zaskoczona Faile potknęła się o własne stopy i musiała się złapać rękawa Rolana. Prędko oderwała rękę i spod kaptura obserwowała mężczyznę. Rolan stanął, czekając, aż Faile się uspokoi i ruszył dopiero, gdy ona podjęła spacer. Wyraz jego twarzy uosabiał jedynie subtelną ciekawość. W przeciwieństwie do Nadrica, większość Aielów pozwalała działać kobiecie, gdy ją sobą zainteresowali. Zadawali pytania, wręczali prezenty, rozśmieszali... Rolan zatem był po prostu uprzejmy i przestrzegał zwyczajów.

— Rzeczywiście, Rolanie, mam męża i bardzo go kocham. Bardzo! Nie mogę się doczekać, kiedy do niego wrócę.

— To, co ci się przydarzy jako gai’shain, nie będzie się liczyło, kiedy zdejmiesz biały strój — zauważył spokojnie. — Chociaż może wy, ludzie z bagien, nie postrzegacie swojej sytuacji w ten sposób. Tak czy inaczej, jak każdy gai’shain na pewno często odczuwasz samotność, więc może moglibyśmy od czasu do czasu pogawędzić.

Ten mężczyzna przed chwilą oświadczył, że pragnie zobaczyć jej śmiech, a teraz Faile nie wiedziała, czy się śmiać, czy płakać. Pozbawiony Braci wyraźnie sugerował, że nie zamierza zrezygnować z próby przyciągnięcia jej uwagi. Kobiety Aielów podziwiały w mężczyznach wytrwałość. A dla Faile Rolan stanowił najwspanialszą szansę ucieczki, lepszą nawet niż Chiad i Bain, które chciały pomóc jej dotrzeć do lasu, lecz mogłoby im się to nie udać. Faile wierzyła, że — jeśli będzie miała dość czasu — zdoła przekonać mężczyznę do swoich racji. Wierzyła w to gorąco! Wszak ludzie tchórzliwi i niepewni swego nigdy nie odnoszą sukcesów! Rolan był wzgardzonym wyrzutkiem, którego Shaido przyjęli między siebie tylko dlatego, że potrzebowali jego włóczni. Jednakże Faile będzie musiała dać mu powód do oporu.

— Chciałabym — odrzekła ostrożnie. Trochę flirtu było czasem przecież konieczne, tyle że Faile nie mogła natychmiast po stwierdzeniu, że bardzo kocha swego męża, zagapić się na mężczyznę z szeroko otwartymi oczyma i stracić oddech. Nie, nie zamierzała się do tego posuwać — nie była przecież Domanką! — tym niemniej czuła, że może trzeba będzie się zachować nieco nieprzystojnie. Chwilowo uznała, że Rolanowi przyda się małe przypomnienie, iż jej pani ma do niej jakieś „prawa”. — Teraz muszę jednak wykonać pewne zadanie i wątpię, czy Sevannie spodobałoby się, że zamiast pracować dla niej, rozmawiam z tobą.

Mężczyzna znów kiwnął głową, Faile zaś westchnęła. Może — tak jak się chełpił — rzeczywiście potrafił rozśmieszyć kobietę, nie grzeszył wszakże rozmownością. Faile będzie się musiała namęczyć, jeśli chce coś z niego wyciągnąć: coś więcej niż dowcipy, których zresztą nie rozumiała. Mimo wyjaśnień Chiad i Bain, humor Aielów pozostawał dla niej czymś kompletnie niepojętym.

Dotarli do obszernego placu przed fortecą położoną na północnym krańcu miasta, gigantyczną masą ścian z szarego kamienia, która — podobnie jak miejskie mury — nie zdołała uchronić mieszkańców Malden przed atakiem Shaido Aiel. Faile widziała chyba wśród niosących wodę gai’shain panią, która wcześniej rządziła miastem i okolicą (dwadzieścia mil wokół murów); była to atrakcyjna i dostojna wdowa w średnim wieku. Na brukowanym kamieniem placu tłoczyli się ubrani na biało mężczyźni i kobiety z wiadrami. Na wschodnim krańcu wznosiła się wysoka na trzydzieści stóp szara ściana, która wyglądała na część zewnętrznych murów Malden, lecz w rzeczywistości stanowiła bok ogromnego rezerwuaru zasilanego przez akwedukt. Każdą z czterech pomp obsługiwało dwóch mężczyzn i z każdej tryskała woda, którą napełniano wiadra. Na kamienne podłoże rozbryzgiwało się sporo płynu, znacznie więcej, niż wylewałoby się, gdyby ludzie wiedzieli, że Rolan jest tak blisko i wszystko widzi. Faile rozważała już tę możliwość ucieczki, czyli wypełzniecie przez przypominający tunel akwedukt, jednak wodociąg był stale wypełniony wodą, toteż nawet gdyby Faile udało się go przebyć, wyszłaby z niego całkowicie przemoczona i prawdopodobnie zamarzłaby podczas dalszej drogi — brnąc milę czy dwie w śniegu.

W mieście istniały dwa inne miejsca, gdzie można było czerpać wodę, oba zasilane przez kamienne przewody podziemne, tutaj jednak u stóp ściany rezerwuaru stał drugi stół z czarnego drewna na szerokich nogach wyrzeźbionych w kształt lwich łap. Kiedyś był to stół biesiadny, o blacie inkrustowanym kością słoniową, teraz wszakże kliny z kości słoniowej usunięto, a na blacie stołu stał szereg drewnianych balii. O nogę mebla opierały się dwa drewniane cebrzyki, a za jednym jego końcem stał parujący, miedziany czajnik na prowizorycznym ognisku, w którym palono potrzaskane krzesła. Faile wątpiła, czy Sevanna kazała jej zanieść swoje pranie do miasta, ażeby oszczędzić swojej gai’shain noszenia wody do namiotów, jednak niezależnie od powodów, była swej pani za ten przydział niezmiernie wdzięczna. Kosz z praniem był znacznie lżejszy od pełnych wody wiader. Faile znała różnicę, gdyż wcześniej dość sporo już takich wiader przeniosła.

Na stole stały też dwa kosze, ale pracowała tu tylko jedna kobieta ze złotym pasem i kołnierzem. Rękawy białej szaty podwinęła najwyżej, jak się dało, zaś długie, ciemne włosy związała pasem białej szmatki, dzięki czemu nie wpadały do balii z wodą.

Kiedy Alliandre dostrzegła nadchodzącą z Rolanem Faile, wyprostowała się i osuszyła gołe ręce o swoją szatę. Alliandre Maritha Kigarin, Królowa Ghealdan, Błogosławiona przez Światłość Obrończyni Muru Garena i posiadaczka tuzina innych tytułów, była elegancką, powściągliwą kobietą, postawną i majestatyczną. Jako gai’shain, królowa nadal pozostała piękna, tyle że stale przybierała udręczoną minę. Z plamami wilgoci na szatach i rękoma pomarszczonymi od długiego moczenia w wodzie mogłaby uchodzić za ładną pomywaczkę. Obserwując, jak Rolan stawia kosz i uśmiecha się do Faile, po czym wielkimi krokami odchodzi, patrząc, jak Faile odwzajemnia się uśmiechem, Alliandre żartobliwie uniosła brwi.

— To mężczyzna, który mnie schwytał — oświadczyła Faile, wyjmując z kosza części garderoby i rozkładając je na stole. Nawet tutaj, wśród gai’shain, najlepiej było rozmawiać jedynie podczas pracy. — Należy do Pozbawionych Braci i wydaje mi się, że w gruncie rzeczy nie aprobuje zmieniania ludzi z bagien w gai’shain. Myślę, że mógłby nam pomóc.

— Rozumiem — powiedziała Alliandre. Jedną ręką musnęła delikatnie tył szaty Faile.

Zmarszczywszy brwi, Faile odwróciła się i obejrzała przez ramię. Przez chwilę gapiła się na ziemię i popiół, które pokrywały jej plecy od ramion aż do samego dołu. Potem gorąco zalało jej twarz.

— Upadłam — oznajmiła szybko. Nie mogła powiedzieć Alliandre o zdarzeniu z udziałem Nadrica. Sądziła, że nie mogłaby opowiedzieć o tym nikomu. — Rolan zaoferował się, że poniesie mój kosz.

Alliandre wzruszyła ramionami.

— Gdyby pomógł mi uciec, poślubiłabym go — stwierdziła. — Albo nie, ale zrobiłabym, co by chciał. Nie jest zbyt przystojny, lecz schadzka z nim z pewnością nie sprawiłaby mi bólu, a mój mąż, jeślibym takowego miała, nigdy nie musiałby się o tym zdarzeniu dowiedzieć. Gdyby posiadał rozum, cieszyłby się, że ma mnie z powrotem i nie zadawał żadnych pytań, na które zresztą wcale nie chciałby usłyszeć odpowiedzi.

Faile zazgrzytała zębami, zaciskając ręce na jedwabnej bluzce. Alliandre była jej lenniczką, poprzez Perrina, i w tej kwestii kobieta zachowywała się odpowiednio, a w każdym razie słuchała poleceń, niestety natura ich stosunków stała się ostatnio nieco napięta. Uzgodniły, że skoro pragną zachować życie, muszą spróbować myśleć jak służące, że wręcz spróbują być służącymi, a jednak umowa ta oznaczała, że jedna będzie widziała drugą posłusznie dygającą i składającą Aielom ukłony. Kary wyznaczane przez Sevannę wykonywał gai’shain najbliższy karanego, więc pewnego razu Faile otrzymała polecenie wychłostania Alliandre. Co gorsza, Alliandre musiała w ten sam sposób dwukrotnie ukarać Faile. Zbyt długie wahanie kończyło się karą także dla osoby wyznaczonej, zaś pierwsza ukarana musiała znieść podwójną chłostę z ręki kogoś, kto jej nie oszczędzał. Tym niemniej Alliandre zapewne dziwnie się czuła, sprawiając swojej lennej pani ból, od którego lady wierzgała i wrzeszczała.

Nagle Faile uprzytomniła sobie, że nie miętosi własnej bluzki, lecz jedną z tych, które dodatkowo się pobrudziły, gdy kosz się przewrócił. Rozluźniła więc uścisk i z niepokojem dokładnie obejrzała czyszczoną część garderoby Sevanny. Chyba na szczęście nie wtarła brudu w tkaninę. Na chwilę poczuła ulgę, później własna ulga ją rozdrażniła. A jeszcze bardziej Faile zirytowało, że ulga nie znikała.

— Arrela i Lacile uciekły już trzy dni temu — powiedziała półgłosem. — Do tej pory powinny być daleko. Gdzie Maighdin?

Alliandre ze zmartwieniem uniosła brwi.

— Usiłuje się wkraść do namiotu Theravy. Mijałyśmy z Theravą grupkę Mądrych i z tego, co podsłuchałyśmy, wynikało, że szły na spotkanie z Sevanną. Maighdin podała mi swój kosz i powiedziała, że spróbuje. Sądzę... Sądzę, iż jej desperacja rośnie i wolałabym, żeby nie podejmowała zbytniego ryzyka — dodała z nutką rozpaczy w głosie. — Właściwie do tej pory powinna już wrócić.

Faile wciągnęła głęboki wdech i powoli wypuściła powietrze. W nich wszystkich coraz bardziej rosła desperacja. Gromadziły zapasy na ucieczkę — noże i jedzenie, buty, męskie spodnie i w miarę dopasowane płaszcze; przedmioty czekały starannie pochowane na wozach. Zbierały też białe szaty, które miały posłużyć im jako koce i okrycia niewidoczne na tle śniegu, jednak szansa uwieńczenia ucieczką tych przygotowań wydawała im się obecnie wcale nie bliższa niż w dzień, w którym zostały porwane. Tylko dwa tygodnie. A właściwie więcej. Dokładnie mówiąc, dwadzieścia dwa dni. Ten okres nie powinien niczego zmienić, ale mimo to obie kobiety czuły, że udając służące, jakoś wbrew sobie wewnętrznie się zmieniają. Minęło zaledwie dwadzieścia parę dni, a one już bezwiednie podskakiwały i wypełniały otrzymane rozkazy, martwiły się karami i stale zadawały sobie pytanie, czy Sevanna jest z nich zadowolona. Najgorzej, że jedna widziała poniżające zachowanie drugiej i wiedziała, iż nowe, wyuczone instynkty są przeciwne ich wolnej woli. Wmawiały sobie wprawdzie, że wykonują wszystkie nieprzyjemne obowiązki tylko po to, aby uniknąć podejrzeń i jedynie do momentu, aż pojawi się możliwość ucieczki, prawda była wszakże taka, iż z każdym kolejnym dniem niewoli ich reakcje stawały się coraz bardziej automatyczne. Niedługo przyjdzie zapewne moment, w którym ucieczka zmieni się jedynie w blady sen i niemożliwe do spełnienia marzenie, a one staną się doskonałymi gai’shain nie tylko w czynach, lecz także w myślach. Kiedy to będzie? Dotychczas żadna z nich nie ośmielała się zadać tego pytania na głos, a Faile czuła, że sama stara się je odpychać jak najdalej od siebie, pytanie to jednak stale trwało gdzieś na krawędzi jej świadomości. W pewnym sensie obawiała się, że o nim zapomni. Czy kiedy przestanie sobie je zadawać, porzuci też myśli o ucieczce?

Zrobiła wysiłek i otrząsnęła się z przygnębienia. Zdawała sobie sprawę, że ma do czynienia z drugą pułapką. Przed wpadnięciem w nią powstrzymywała ją jedynie własna siła woli.

— Maighdin wie, że musi zachować ostrożność — oświadczyła zdecydowanym tonem. — Przybędzie tu wkrótce, Alliandre.

— A jeśli ją złapali?

— Na pewno nie! — odparowała ostro Faile. Jeśli złapano Maighdin...! Nie. Nie wolno jej myśleć o klęsce, musi mieć w perspektywie jedynie zwycięstwo. Ludzie o słabych sercach nigdy nie wygrywają.

Pranie jedwabiu jest czasochłonne. Woda, którą przynosiły wiadrami z pomp przy rezerwuarze, była lodowato zimna, gorącą brały natomiast z miedzianego czajnika. Wlewały do balii ciepłą i lodowatą, mieszając je starannie i dokładnie badając, czy wynikowy płyn stał się odpowiednio letni. Nie można prać jedwabiu w gorącej wodzie. Przyjemnie było włożyć ręce w balię wypełnioną letnią wodą, jednak w końcu trzeba je było z niej wyjąć, a wtedy zimne powietrze wydawało się podwójnie nieprzyjemne. Nie istniało mydło wystarczająco łagodne dla jedwabiu, więc każdą spódnicę i bluzkę musiały moczyć pojedynczo, a następnie delikatnie pocierać materiał o siebie. Później wykładały daną część garderoby na ręcznik, który wraz z jedwabiem luźno zwijały, starając się wycisnąć z tkaniny jak najwięcej wody. Wilgotną część garderoby zanurzały w innej balii wypełnionej mieszaniną wody i octu, który zapobiegał blaknięciu kolorów i wzmacniał połysk jedwabiu, po czym ponownie zawijały strój w pochłaniający nadmiar wody ręcznik. Mokry ręcznik mocno wykręcały i rozciągały na słońcu w dowolnym pustym miejscu, gdzie wysychał, natomiast każdy kawałek jedwabiu wieszały na poziomej żerdzi umieszczonej w cieniu rzucanym przez wzniesiony na brzegu placu duży namiot z grubego płótna. Pozostawało jeszcze dokładne wygładzenie wiszącego materiału, by zapobiec pognieceniu. Dzięki dokładnemu wykonaniu tego zadania stroju nie trzeba było już prasować. Zresztą, choć Alliandre i Faile doskonale potrafiły dbać o jedwab i świetnie wiedziały, jak należy go prać, prasowanie wymagało doświadczenia, którego żadna z nich nie miała. Żadna gai’shain Sevanny tego nie potrafiła, nawet Maighdin, chociaż zanim przyszła na służbę u Faile, była pokojówką pewnej lady. Tyle że Sevanna nie akceptowała tego typu wymówek. Dlatego też, ilekroć Faile lub Alliandre szły powiesić kolejną część garderoby, przeglądały te wiszące już na żerdzi i wygładzały wszystkie, które tego potrzebowały.

— Idzie do nas Aes Sedai — oznajmiła Alliandre z goryczą, gdy Faile dolewała gorącej wody do balii.

Galina była pełną Aes Sedai, miała zatem wiecznie młodą twarz, a na palcu złoty pierścień w kształcie Wielkiego Węża, nosiła jednakże również białe szaty gai’shain — z jedwabiu niemal tak grubego jak wełna, ale zawsze był to jedwab! — a także ciasno opasujący jej talię szeroki, wyszukany pas ze złota i łez ognia oraz wysoki, dopasowany przy szyi złoty kołnierz wysadzany tymi samymi klejnotami. Klejnotami, których nie powstydziłaby się żadna monarchini. Jako Aes Sedai, Galina wyjeżdżała czasem samotnie z obozu, zawsze jednak do niego powracała. Podobnie jak zwykłe gai’shain podskakiwała na byle gest Mądrych, szczególnie Theravy, z którą często dzieliła namiot. W pewnym sensie ten ostatni fakt był najdziwniejszy ze wszystkich. Galina wiedziała, kim są Faile i jej mąż, znała związki Perrina z Randem al’Thorem i odgrażała się, że ujawni swoją wiedzę Sevannie, chyba że Faile i jej przyjaciółki co jakiś czas ukradną coś z namiotu, w którym sypiała. W tym tkwiła trzecia pułapka, która im zagrażała. Sevanna miała prawdziwą obsesję na punkcie al’Thora i żywiła szaleńcze przekonanie, że mogłaby go poślubić, toteż gdyby się dowiedziała, że posiada wśród swoich gai’shain żonę Perrina Aybary, ani na moment nie spuściłaby wzroku z Faile. A wtedy ta musiałaby całkowicie porzucić myśli o ucieczce. Zostałaby „wystawiona” niczym kozioł, który ma przyciągnąć lwa.

Faile widziała wcześniej Galinę skradającą się i kulącą, teraz jednak siostra prześlizgiwała się przez plac niczym królowa pogardzająca otaczającym ją motłochem. Od stóp do głów wyglądała jak Aes Sedai. Nigdzie wokół nie było Mądrych, do których musiałaby się wdzięczyć. Galina była ładna, lecz bynajmniej nie piękna i Faile nie rozumiała, co Therava w niej widzi, chyba że dzięki Galinie zaspokajała po prostu w sobie potrzebę dominowania nad Aes Sedai. Dlaczego jednak Galina trwała w obozowisku, skoro Therava wyraźnie korzystała z każdej okazji, by ją upokorzyć? Na to pytanie Faile nie znajdowała odpowiedzi.

Siostra zatrzymała się krok od stołu i obserwowała obie „praczki” z nikłym uśmieszkiem, który można by nazwać litościwym.

— Nie robicie zbytnich postępów w swojej pracy — zauważyła. Najprawdopodobniej nie mówiła o praniu.

W tym momencie powinna się odezwać Faile, jednak Alliandre ją uprzedziła. Przemówiła głośno, tonem jeszcze bardziej przepełnionym goryczą niż wcześniej.

— Galino, Maighdin poszła dziś rano przynieść ci twój pręt z kości słoniowej. A kiedy my możemy liczyć na pomoc, którą nam obiecałaś? — Pomoc w ucieczce była swego rodzaju „marchewką”, którą Galina im zaoferowała wraz z kijem, czyli groźbami pod adresem Faile. Jednak dotychczas widziały jedynie ów symboliczny kij.

— Maighdin poszła dziś rano do namiotu Theravy? — szepnęła Galina, blednąc.

Faile uprzytomniła sobie, że słońce znajduje się w połowie drogi ku zachodniemu horyzontowi i jej serce zaczęło ciężko i boleśnie łomotać. Maighdin powinna była dołączyć do nich dawno temu.

Aes Sedai wyglądała nawet na bardziej wstrząśniętą niż Faile.

— Dzisiaj rano? — powtórzyła Galina, oglądając się przez ramię. Natychmiast wzdrygnęła się zaskoczona, po czym wydała okrzyk, gdyż Maighdin nagle ukazała się w tłumie gai’shain tłoczących się na placu.

W przeciwieństwie do Alliandre, złotowłosa Maighdin stwardniała od dnia porwania. Była nie mniej zdesperowana, lecz wyraźnie zdołała przekształcić tę desperację w determinację. Zawsze posiadała prezencję, która bardziej pasowała do królowej niż do służącej; zresztą taka prezencja często się zdarzała pokojówkom pań wielkich rodów. Teraz jednak, podchodząc do swoich towarzyszek, potykała się niepewnie, popatrywała tępo na boki, a gdy dotarła na miejsce, pospiesznie zanurzyła ręce w wiadrze, po czym podniosła złożone w miseczkę dłonie do ust i zaczęła łapczywie pić. W końcu przetarła usta grzbietem ręki.

— Gdy będziemy odchodzić, zamierzam zabić Theravę — warknęła. — Chciałabym już teraz ją zamordować. — Do jej niebieskich oczu wróciło życie i ciepło. — Jesteś bezpieczna, Galino. Therava pomyślała, że z własnej woli przyszłam ją okraść. A ja nawet nie zaczęłam się jeszcze rozglądać. Jednak coś... coś się zdarzyło i wyszła. To znaczy najpierw mnie związała. Zostawiła mnie sobie na później. — Jej oczy znowu zlodowaciały i pojawiło się w nich zakłopotanie. — Co się dzieje, Galino? Nawet ja czuję, że coś się dzieje, a mam przecież niewiele zdolności. Wszak te kobiety Aiel uznały, iż nie stanowię żadnego niebezpieczeństwa.

Maighdin potrafiła przenosić Moc. Przychodziło jej to wszakże z trudem i nie była w tym zbyt dobra — o ile Faile miała dokładne informacje, Biała Wieża odesłała ją po kilku tygodniach, choć sama zainteresowana się tego wypierała. Tak czy owak, z tego względu jej zdolności nie mogły im się za bardzo przydać podczas ucieczki. Faile spytałaby, o czym Maighdin właściwie w tej chwili mówi, jednak nie miała okazji.

Galina nadal była blada, lecz poza tym wyglądała jak uosobienie spokoju Aes Sedai. Po chwili wszakże chwyciła w rękę kaptur Maighdin wraz z jej włosami i gwałtownie szarpnęła głowę kobiety w tył.

— Niech cię nie obchodzą szczegóły — oświadczyła chłodno. — Te sprawy nie mają z tobą nic wspólnego. Twoim zadaniem jest jedynie zdobywanie tego, czego pragnę. I tylko o to powinnaś się mocno martwić.

Zanim Faile zdołała się ruszyć w obronie Maighdin, skądś pojawiła się inna kobieta z szerokim, złotym pasem na białej szacie. Odciągnęła Galinę i cisnęła ją na ziemię. Była to pulchna i nieładna Aravine, osóbka o znużonym, zrezygnowanym spojrzeniu. Faile zauważała je zresztą u niej stale do momentu, w którym zobaczyła tę Amadiciankę po raz pierwszy, czyli w chwili, w której Aravine wręczyła jej złoty pas i poinformowała, że od tej pory Faile znajduje się w służbie „lady Sevanny”. Dni, które upłynęły od tamtego czasu, dodały jednakże Aravine siły i wzmocniły ją — jeszcze bardziej niż Maighdin.

— Oszalałaś, że tak traktujesz Aes Sedai? — warknęła na nią Galina, usiłując się podnieść. W końcu wstała, otrzepała z ziemi jedwabne szaty, po czym całą swoją furię skierowała ku pulchnej Aravine. — Każę cię...

— Zastanawiam się, czy powiedzieć Theravie, że poniewierałaś jedną z gai’shain Sevanny — przerwała jej zimno Aravine. Przemawiała z kulturalnym akcentem. Może pochodziła spośród znaczących i bogatych kupców albo może nawet była arystokratką, jednak nigdy nie opowiadała o swojej przeszłości, to znaczy z okresu sprzed założenia białego stroju. — Ostatnim razem, gdy Therava doszła do wniosku, że wsadziłaś swój nos tam, gdzie nie trzeba, wszyscy w zasięgu stu kroków mogli słyszeć twoje lamenty i błagania.

Galina oczywiście aż zadrżała z wściekłości. Faile po raz pierwszy widziała jakąś Aes Sedai tak pokonaną. Z widocznym wysiłkiem Galina odzyskała panowanie nad sobą. Ledwo, ledwo. Tylko z jej głosu sączył się kwas.

— Aes Sedai postępują czasem tak, a nie inaczej z sobie tylko znanych przyczyn, Aravine, przyczyn, których prawdopodobnie nie potrafiłabyś zrozumieć. Kiedy przyjdzie moment odwetu, pożałujesz, że się wtrąciłaś. Pożałujesz całym sercem, że cię zapamiętałam! — Otrzepawszy po raz ostatni szaty, odeszła dumnym krokiem, już nie królowej gardzącej motłochem, lecz lamparta prowokującego owcę do wejścia mu w drogę.

Aravine patrzyła za nią pozornie niewzruszona i nieskłonna do pogawędki.

— Sevanna chce cię widzieć, Faile — rzuciła jedynie.

Faile nie zamierzała pytać o powody. Wysuszyła tylko ręce, opuściła rękawy i ruszyła za Amadicianką, obiecawszy uprzednio Alliandre i Maighdin, że wróci natychmiast, gdy będzie mogła. Sevannę fascynowały wszystkie trzy (Maighdin, jedyna służąca prawdziwej wielkiej pani wśród jej gai’shain, wyraźnie interesowała ją równie mocno jak Królowa Alliandre i sama Faile: kobieta wystarczająco potężna, by mieć królową za lenniczkę), więc czasami wzywała którąś z nich do pomocy w przebieraniu, kąpaniu w dużej miedzianej balii, której używała częściej niż namiotu parowego; lub po prostu wezwana miała jej nalać wina. Przez resztę czasu oddawały się tym samym pracom domowym co jej inne służące, ale Sevanna nigdy nie pytała, jakie wcześniej otrzymały zadanie, które teraz musiały przerwać, by zjawić się na jej rozkaz. Czegokolwiek Sevanna chciała tym razem, Faile wiedziała, że wciąż pozostaje odpowiedzialna za pranie — na równi ze swymi dwiema towarzyszkami. Jednym słowem Sevanna rozkazywała, ilekroć miała na coś ochotę i nie przyjmowała żadnych usprawiedliwień.

Nikt nie musiał pokazywać Faile drogi do namiotu Sevanny, tym niemniej Aravine prowadziła ją przez tłum roznosicieli wody, aż dotarły do pierwszych niskich namiotów Aielów, a wtedy wskazała w kierunku przeciwnym do miejsca, w którym stał namiot Sevanny.

— Najpierw pójdziesz tamtędy — poleciła.

Faile zatrzymała się niepewnie.

— Dlaczego? — spytała podejrzliwie. Zdawała sobie sprawę, że pomiędzy służącymi Sevanny są mężczyźni i kobiety zazdrośni o uwagę, jaką ich pani obdarzała Faile, Alliandre i Maighdin, i chociaż nigdy nie zauważyła takich uczuć u Aravine, ktoś z pozostałych mógłby spróbować jej zaszkodzić, na przykład poprzez wydanie jej fałszywych instrukcji.

— Zechcesz coś zobaczyć jeszcze przed spotkaniem z Sevanną. Uwierz mi, że zechcesz.

Faile otworzyła usta z zamiarem wypowiedzenia prośby o dalsze wyjaśnienia, jednak Aravine po prostu się obróciła i ruszyła we wskazaną przez siebie stronę. Faile uniosła spódnice i podążyła za tamtą.

Wśród namiotów stały najróżniejsze rodzaje wozów i furmanek, od małych po całkiem spore. Koła pojazdów zastąpiły płozy sań. Większość została wysoko obciążona tobołkami, drewnianymi skrzyniami i beczkami, a na samej górze ładunku przywiązywano zazwyczaj zdjęte koła, jednak Faile nie musiała długo iść za Aravine, aby zauważyć opróżniony wcześniej z pakunków wóz z platformą. Lecz platforma wozu nie była całkowicie pusta — na deskach z surowego drewna leżały dwie kobiety, nagie i związane jak wieprze. Obie trzęsły się w zimnym powietrzu, a równocześnie sapały jak po wielogodzinnym biegu, obie zwiesiły ze znużeniem głowy, nagle jednak jednocześnie je podniosły, jakby skądś wiedziały, że nadchodzi Faile. Arrela, ciemna Tairenianka, dorównująca większości kobiet Aiel, zakłopotana odwróciła wzrok. Twarz Lacile, szczupłej i bladej Cairhienianki, oblała się jasnym szkarłatem.

— Przywieziono je dzisiejszego ranka — wyjaśniła Aravine, z uwagą przypatrując się obliczu Faile. — Zostaną rozwiązane przed zmrokiem, ponieważ była to ich pierwsza próba ucieczki, chociaż wątpię, czy do jutra ich stan poprawi się na tyle, aby mogły chodzić.

— Dlaczego mi je pokazałaś? — spytała Faile. Wszystkie trzy były na tyle ostrożne, że utrzymywały swoją bliską znajomość w sekrecie.

— Zapominasz, moja pani, że uczestniczyłam w rytuale spowijania was w biel. — Aravine bacznie obserwowała ją przez moment, potem nagle chwyciła jej dłonie i odwróciła je tak, że jej własne ręce znalazły się między dłońmi Faile. Ugiąwszy kolana niemal do klęku, powiedziała szybko: — W imię Światłości i mojej nadziei odrodzenia, ja, Aravine Carnel, powierzam moją dziedzinę Lady Faile t’Aybara i ślubuję jej służyć we wszystkich sprawach.

Chyba jedynie Lacile zauważyła czyn Aravine. Przechodzący obok nich Shaido nie zwracali najmniejszej uwagi na dwie kobiety należące do gai’shain. Faile wyszarpnęła ręce.

— Skąd znasz to nazwisko? — Oczywiście musiała podać nie tylko imię, lecz także nazwisko, przedstawiła się jednak jako „Faile Bashere”, odkryła bowiem, że nikt z Shaido nie ma pojęcia, kim jest Davram. Poza Alliandre i innymi jej towarzyszkami prawdę znała tylko Galina. Tak w każdym razie sądziła do tej pory Faile. — I komu je wyjawiłaś?

— Potrafię słuchać, moja pani. Podsłuchałam raz twoją rozmowę z Galiną. — Nutka niepokoju pojawiła się w głosie Aravine. — I nikomu go nie wyjawiłam. — Nie wydawała się zaskoczona, że Faile usiłowała ukryć swoje nazwisko, chociaż „t’Aybara” wyraźnie nic dla niej nie znaczyło. A może „Aravine Carnel” nie było jej prawdziwym nazwiskiem albo jedynie częścią prawdziwego nazwiska. — W tym miejscu sekrety trzeba ukrywać tak starannie jak w Amadorze. Wiedziałam, że te kobiety należą do ciebie, ale nikomu o tym nie powiedziałam. Wiem, że zamierzasz uciec. Jestem tego pewna od drugiego czy trzeciego dnia i nic, co zobaczyłam od tamtej pory, nie zachwiało mojego przekonania. Przyjmij moją przysięgę i weź mnie z sobą. Potrafię ci pomóc, a co więcej, możesz mi zaufać. Udowodniłam to poprzez dotrzymanie twoich sekretów. Proszę cię. — Ostatnia fraza wyszła osobliwie nienaturalnie, jakby Aravine nie była przyzwyczajona do wypowiadania takich słów. Arystokratka zatem raczej niż przekupka.

Wprawdzie kobieta nie udowodniła niczego poza swoją umiejętnością wyszpiegowania czyichś tajemnic, z drugiej strony wszakże była to zdolność całkiem przydatna. Niestety, Faile słyszała przynajmniej o dwóch gai’shain, które zostały zdradzone przez inne osoby podczas próby ucieczki. Niektórzy ludzie naprawdę usiłują skorzystać na każdej sprawie i niezależnie od okoliczności obrosnąć w piórka. Aravine i tak w tym momencie wiedziała już wystarczająco dużo, by zrujnować wszystkie przygotowania. Faile znów pomyślała o ukrytym nożu. Martwa kobieta nie może zdradzić niczyich tajemnic. Jednakże nóż znajdował się pół mili stąd, Faile nie miała pojęcia, jak pozbyłaby się ciała, a poza tym Aravine mogła się wcześniej wkraść w łaski Sevanny, choćby sugerując swej pani, że jej zdaniem Faile planuje ucieczkę.

Tym razem Faile wzięła w dłonie ręce Aravine, po czym odezwała się równie szybko, jak przed chwilą jej towarzyszka.

— W imię Światłości, przyjmuję twoją przysięgę i obiecuję, że będę bronić i ochraniać ciebie oraz twoich poddanych i przed zgiełkiem bitwy, i przed porywem zimy, i przed wszystkim, co może przynieść los. Powiedz mi teraz, czy znasz jeszcze kogoś, komu możemy zaufać? Nie osoby, które są twoim zdaniem godne zaufania, lecz takie, co do których masz pewność.

— Nie tak prosto, moja pani — odparła ponuro Aravine. Jej twarz rozjaśniła się wszakże i pojawiła się na niej wyraźna ulga. Najwidoczniej kobieta wcale nie była pewna, czy Faile przyjmie jej przysięgę. Właśnie ta ulga bardziej niż cokolwiek innego przekonała Faile co do czystych intencji Aravine. Choć oczywiście nie w pełni. — Połowa zdradziłaby własne matki, gdyby mieli nadzieję na wykupienie sobie w ten sposób wolności, druga połowa zaś wydaje się zbyt przestraszona, by spróbować cokolwiek zrobić... lub tak ogłuszona, że bez wątpienia prędzej czy później wpadnie w panikę. Jestem przekonana, że jeśli dobrze poszukamy, znajdziemy kilka godnych zaufania osób, przyglądam się nawet jednej czy dwóm, chcę po prostu zachować maksymalną ostrożność. Nie możemy sobie pozwolić nawet na jedną pomyłkę.

— Maksymalną ostrożność — zgodziła się z nią Faile. — Czy Sevanna naprawdę po mnie posłała? Czy też wcale nie...

Najprawdopodobniej jednak Sevanna rzeczywiście poleciła się zjawić Faile, więc ta pospiesznie ruszyła ku namiotowi swej pani — po prawdzie prędzej, niż chciała. Irytowało ją, że pędzi, starając się uniknąć niezadowolenia Sevanny. Na szczęście, gdy weszła i stanęła pokornie za klapą namiotu, nikt nie zwrócił na nią najmniejszej uwagi.

Namiot Sevanny nie był typową dla Aielów niską konstrukcją, lecz sześcianem o wysokich ścianach z czerwonego płótna, na tyle dużym, że wymagał dwóch dodatkowych centralnych masztów, a rozświetlono go blisko tuzinem stojących lamp wyposażonych w odblaśnice. Dwa złocone kosze z płonącymi węglami dawały nieco ciepła, wydzielając cienkie wstążki dymu, które wirowały ku otworom kominowym w dachu, jednak wewnątrz było niewiele cieplej niż na dworze. Kosztowne dywany, pod którymi starannie starto śnieg, zmieniły podłogę w krainę czerwieni, zieleni, błękitów, taireniańskich labiryntów, kwiatów i zwierząt. Na dywanach leżały rozrzucone jedwabne poduszki z frędzlami, kilka też znajdowało się na jedynym krześle, stojącym w kącie meblu intensywnie i zawile rzeźbionym oraz ciężko złoconym. Faile nigdy nie zauważyła, żeby ktoś na nim siedział, wiedziała jednak, że przeznaczone jest dla szefa klanu. W chwili obecnej cieszyła się, że może po prostu stać w milczeniu ze spuszczonymi oczyma. Troje innych gai’shain ze złotymi pasami i kołnierzami — w tym jeden brodaty mężczyzna — stało przy jednej ze ścian namiotu na wypadek, gdyby ich pani do czegoś ich potrzebowała. Była tu również Sevanna, a także Therava.

Sevanna była wysoką kobietą, nieco wyższą niż sama Faile, miała oczy jasnozielone i włosy, które wyglądały jak złota przędza. Może byłaby piękna, gdyby nie jawna chciwość wykrzywiająca jej wydatne usta. Poza oczyma, włosami i pociemniałą od słońca cerą niemal nie wyglądała na kobietę Aiel. Bluzkę nosiła z białego jedwabiu, spódnicę — rozciętą do konnej jazdy, również jedwabną, tyle że ciemnoszarą, jej owinięta wokół skroni chusta w kolorach płomiennego szkarłatu i żółci też była jedwabna. Gdy Sevanna się poruszała, spod brzegu jej spódnicy wyzierały czerwone, wysokie buty. Każdy jej palec zdobiły wysadzane klejnotami pierścienie, a przy naszyjnikach i bransoletach z dużymi perłami, brylantami, wielkimi jak gołębie jaja rubinami, szafirami, szmaragdami i łzami ognia gasła cała biżuteria Someryn. Żadnego z tych przedmiotów nie wykonali zresztą Aielowie. Therava natomiast — w ciemnej, wełnianej spódnicy i bluzce z białej algode, z nagimi ramionami i naszyjnikami oraz bransoletami ze złota i kości słoniowej — wyglądała jak uosobienie kobiety Aiel. Nie nosiła żadnych pierścieni ani szlachetnych kamieni. Wyższa niż większość mężczyzn, o ciemnorudych włosach tkniętych smugami bieli, wydawała się niebieskookim orłem, który powinien pożreć Sevannę niczym kalekie jagnię. Faile wolałaby dziesięć razy rozgniewać Sevannę niż choćby raz Theravę, teraz wszakże dwie kobiety stały naprzeciwko siebie po obu stronach inkrustowanego kością słoniową i turkusem stołu, a Sevanna odpowiadała na utkwiony wzrok Theravy piorunującym spojrzeniem.

— To, co się dzieje dzisiaj, oznacza niebezpieczeństwo — oznajmiła Therava tonem osoby zmęczonej wiecznym powtarzaniem tej samej frazy. Wyraźnie chyba zamierzała wyciągnąć nóż zza paska. Gdy mówiła, pieściła jego rękojeść, zdaniem Faile, w geście niezupełnie roztargnionym. — Musimy się oddalić od tego zjawiska jak najdalej i jak najprędzej. Na wschodzie leżą góry. Kiedy do nich dotrzemy, będziemy prawdopodobnie bezpieczni do czasu, aż znów zbierzemy razem wszystkie szczepy. Szczepy, które nigdy by się nie rozdzieliły, gdybyś nie była tak pewna siebie, Sevanno.

— Mówisz o bezpieczeństwie? — Sevanna roześmiała się. — Czy jesteś już tak stara i bezzębna, że trzeba cię karmić chlebem i mlekiem? Spójrz tylko. Widzisz, jak bardzo odległe są te twoje góry? Ile dni lub tygodni musielibyśmy brnąć w tym przeklętym śniegu? — Wskazała na dzielący je stół, gdzie leżała rozłożona mapa, obciążona w rogach dwiema miskami z grubego złota i ciężkim, trójramiennym, złotym świecznikiem. Większość Aielów gardziła mapami, Sevanna jednak wprowadziła je wraz z innymi zwyczajami ludzi z bagien. — Cokolwiek się dzieje, dzieje się bardzo daleko stąd, Theravo. Zgodziłaś się z tym, tak jak każda Mądra. W tym mieście jest pełno jedzenia, wystarczy, by wykarmić nas przez kilka tygodni, jeśli postanowimy tu pozostać. Kto rzuci nam tutaj wyzwanie, jeżeli zostaniemy? A jeżeli zostaniemy... Słyszałaś zwiadowców, ich wiadomości. W przeciągu dwóch, trzech tygodni, najwyżej czterech dołączy do mnie jeszcze dziesięć szczepów. Może nawet więcej! Do tego czasu śnieg się stopi, o ile wierzyć mieszkańcom miasta. Wtedy możemy podróżować szybko, zamiast ciągnąć wszystko na saniach.

Faile zastanowiła się, czy któryś z maldeńczyków wspomniał o błocie.

— Dołączy jeszcze dziesięć szczepów... do ciebie — powtórzyła Therava, kładąc wyraźny nacisk na ostatnie słowo. Jej dłoń zacisnęła się na rękojeści noża. — Przemawiasz w imieniu szefa klanu, Sevanno, a mnie wybrano na doradczynię szefa klanu, który dla dobra całego klanu ma słuchać moich rad. I ja ci doradzam jak najszybsze wyruszenie na wschód. Inne szczepy mogą do nas dołączyć tak samo łatwo w tych górach jak tutaj, a jeśli po drodze trzeba będzie nieco zgłodnieć... cóż, czy którejś z nas obcy jest niedostatek?

Sevanna dotknęła naszyjników, a duży szmaragd na jej prawej ręce zapłonął w świetle stojących lamp niczym zielony ogień. Usta kobiety się zacisnęły i przez to wyglądała na jeszcze bardziej zgłodniałą. Może Sevanna znała kiedyś niedostatek, ale od tamtej pory poza brakiem ciepła w namiocie nie zamierzała się godzić na żadne inne niedogodności.

— Przemawiam w imieniu szefa klanu i mówię ci, że pozostaniemy tutaj. — Jej głos brzmiał jawnie wyzywająco, jednak Sevanna nie dała Theravie szansy na ripostę. — Ach, widzę, że przyszła Faile — rzuciła szybko. — Moja dobra, posłuszna gai’shain. — Podniosła ze stołu jakiś przedmiot owinięty w kawałek materiał, który następnie rozłożyła. — Rozpoznajesz go, Faile Bashere?

Przedmiot w ręku Sevanny okazał się nożem o pojedynczym ostrzu, długim na półtora dłoni narzędziem, jakie nosiły tysiące farmerów. Z tym wyjątkiem, że Faile rozpoznała wzór przynitowany do drewnianej rękojeści i szczerbę na krawędzi. Był to nóż, który sama ukradłszy, ukryła tak troskliwie i tak daleko stąd. Nie odezwała się. Nie miała nic do powiedzenia.

Gai’shain nie wolno było posiadać żadnej broni, nawet noża, chyba że akurat przekrawały mięso albo obierały warzywa do potraw. Faile nie potrafiła się wszakże powstrzymać przed nagłym wzdrygnięciem, gdy Sevanna kontynuowała:

— Galina przyniosła mi go, zanim zdążysz go użyć. Niezależnie od celu. Gdybyś nim kogoś zadźgała, musiałabym się na ciebie bardzo rozgniewać.

Galina? Oczywiście! Ta Aes Sedai nie zamierzała im pozwolić na ucieczkę, póki nie wykonają wszystkich jej poleceń.

— Jest wstrząśnięta, Theravo. — Sevanna roześmiała się wesoło. — Galina wie, czego wymagamy od gai’shain, Faile Bashere. Co powinnam z nią zrobić, Theravo? Takiej właśnie rady możesz mi udzielić. Kilku ludzi z bagien zabito za ukrywanie broni, jednak Faile bardzo nie chciałabym stracić.

Therava uniosła palcem podbródek Faile i wpatrzyła jej się w oczy. Faile wytrzymała to spojrzenie bez mrugnięcia, chociaż czuła, że drżą jej kolana. Nie próbowała sobie wmawiać, że powodem drżenia jest jedynie zimno. Wiedziała, że brakuje jej odwagi, lecz kiedy Therava na nią patrzyła, Faile postrzegała siebie jako tchórzliwego królika uwięzionego w szponach tego niebieskookiego orła, żywego, ale czekającego, aż lada chwila opadnie dziób. Właśnie Therava jako pierwsza kazała jej szpiegować Sevannę, Faile nie miała wszakże wątpliwości, że niezależnie od przezorności Mądrych, Therava bez najdrobniejszego wahania rozcięłaby jej gardło, gdyby Faile ją zawiodła. Nie było sensu udawać, że ta kobieta jej nie przeraża. Musiała tylko panować nad swoim strachem. Jeśli potrafiła.

— Sądzę, że planowała ucieczkę, Sevanno. Myślę jednak, że i ona może się nauczyć wypełniać nasze polecenia.

Stół z surowego drewna wystawiono między namioty, w najbliższym pustym miejscu w pobliżu namiotu Sevanny, mniej więcej sto kroków od niego. Początkowo Faile pomyślała, że najgorszy będzie wstyd z powodu nagości, wstyd i lodowate zimno, które będzie szarpać jej skórę. Słońce tkwiło nisko na niebie, temperatura powietrza stale spadała i do rana zrobi się naprawdę zimno. A Faile będzie musiała zostać tam właśnie do samego rana. Shaido świetnie wiedzieli, czego wstydzą się ludzie z bagien i wykorzystywali wstyd jako karę. Ilekroć ktoś popatrzył na nią, Faile odnosiła wrażenie, że na śmierć spali ją własny rumieniec, jednak mijający ją Shaido na jej widok nawet nie przystawali. Sama w sobie nagość nie była dla Aielów powodem do wstydu. Przed Faile pojawiła się Aravine, lecz zatrzymała się jedynie na krótkie szepnięcie: „Zachowaj odwagę, Faile”, po czym odeszła. Faile doskonale pojęła jej słowa. Lojalna czy nielojalna, ta kobieta nie ośmieli się jej w żaden sposób pomóc.

Po bardzo krótkim czasie Faile przestała się przejmować swoim upokorzeniem. Przeguby związano jej za plecami, potem musiała klęknąć, a kostki zostały przywiązane do łokci. Wtedy pojęła, dlaczego Lacile i Arrela tak ciężko sapały. Oddychanie w tej pozycji sprawiało spore trudności i wymagało wysiłku. Robiło się coraz zimniej, aż ciało Faile zaczęło się niekontrolowanie trząść, choć wkrótce nawet ten fakt wydawał jej się sprawą drugorzędną. Jej nogi, ramiona, boki szarpały skurcze, mięśnie zdawały się płonąć, coraz bardziej się napinając. Z całych sił starała się nie wrzeszczeć. Uniknięcie krzyku stało się dla niej w tym momencie najważniejsze. Nie mogła krzyknąć! Niestety, o Światłości, jak strasznie ją bolało!

— Sevanna kazała ci tu pozostać do świtu, Faile Bashere, ale nie powiedziała, że nie możesz mieć towarzystwa.

Faile musiała zamrugać kilka razy, zanim udało jej się wyraźnie dostrzec stojącą przed nią osobę. Pot szczypał ją w oczy. Jak to możliwe, że się pociła, gdy równocześnie była przemarznięta do szpiku kości? W końcu zauważyła, że stoi przed nią Rolan, który, co dziwne, przyniósł z sobą dwa niskie, brązowe kosze pełne płonących węgli. Aby uniknąć poparzenia, owinął skrawkami materiału nóżki każdego kosza. Widząc, że Faile skupiła wzrok na węglach, wzruszył ramionami.

— Kiedyś zimne noce mi nie przeszkadzały, jednak odkąd przekroczyłem Mur Smoka, stałem się słabszy.

Faile niemal straciła oddech, gdy Rolan ustawił pod stołem kosze z płonącymi węglami. Ciepło uniosło się ku niej z dołu przez szczeliny między deskami. Mięśnie Faile nadal targały skurcze, ale ciało wypełniło błogosławione ciepło. Kobieta złapała oddech, gdy mężczyzna położył jedną rękę na jej piersi, drugą zaś na zgiętych kolanach. Nagle odkryła, że z łokci znika napięcie. Rolan... ściskał... masował mięśnie Faile. Jedną ręką miętosił jej udo. O mało nie wrzasnęła, czując, jak jego palce wbijają się w ściągnięte mięśnie, czuła jednak, że zaczyna się rozluźniać. Nadal bolało, właściwie masaż nawet zwiększał ból, lecz masowany przez mężczyznę muskuł uda bolał inaczej. Cierpiała teraz inaczej, chociaż nie mniej intensywnie, wiedziała jednak, że ból znacząco osłabnie w trakcie masażu.

— Nie przeszkadza ci, że trochę popracuję podczas wymyślania najlepszego sposobu rozśmieszenia cię, prawda? — spytał.

Nagle kobieta uprzytomniła sobie, że się śmieje i w tym śmiechu nie ma nutki histerii. No cóż, w każdym razie była w nim nie tylko histeria. Faile związano jak gęś czekającą na ruszt, a teraz po raz drugi, tym razem przed zimnem, ratował ją ten sam mężczyzna. Od tej pory wprawdzie Sevanna będzie ją obserwować uważnie jak jastrząb kurę, Therava natomiast może nawet spróbuje ją zabić, ot tak, dla przykładu, tym niemniej Faile wiedziała, że... ucieknie. Jedne drzwi nigdy się przed nią nie zamknęły, a niespodziewanie otworzyły się drugie. Tak, ucieknie! Śmiała się tak długo, aż się rozpłakała.

10

Odległe światełko

Wielkooka służąca bardziej była przyzwyczajona do gniecenia ciasta na chleb niż do manipulowania przyszytymi w rzędach małymi guziczkami; w końcu wszakże skończyła zapinać ciemnozieloną suknię Elayne do jazdy konnej, po czym dygnęła i wycofała się, ciężko sapiąc — trudno powiedzieć, czy z powodu wymuszonej koncentracji, czy też ze względu na sam fakt przebywania w obecności Dziedziczki Tronu. Ze stanem dziewczyny mógł mieć również coś wspólnego pierścień w kształcie Wielkiego Węża, który Elayne nosiła na palcu lewej ręki. Zaledwie nieco ponad dwadzieścia mil w linii prostej dzieliło rezydencję Dynastii Matherin od rzeki Erinin i związanego z nią wielkiego handlu, lecz w istocie odległość okazywała się znacznie większa, gdyż trzeba było pokonać Góry Chishen, a tutejsi ludzie częściej widywali bydło pędzone przez granicę z Murandy niż gości, szczególnie takich jak ona: Dziedziczka Tronu i Aes Sedai w jednej osobie. Na dodatek, niektórzy przedstawiciele służby najwyraźniej nie mieli najmniejszego pojęcia o honorze. Elsie z bolesną sumiennością złożyła w kostkę suknię z niebieskiego jedwabiu, którą Elayne miała na sobie ubiegłej nocy, potem zapakowała ją do dużego, skórzanego kufra podróżnego, jednego z dwóch znajdujących się w garderobie apartamentu; robiła to tak powoli, że Elayne o mało sama nie przejęła zadania tamtej. Pierwszej nocy tej wyprawy spała marnie i niespokojnie, stale się budziła, w następne dni z kolei sypiała do późna, ilekroć tylko mogła. Niecierpliwiła się, że nie wraca do Caemlyn.

Już piątą noc spędziła z dala od stolicy — odkąd się dowiedziała, że w mieście nie jest bezpieczna — i podczas każdej podróży poświęcała dzień na odwiedzenie trzech lub czterech rezydencji, raz nawet pięciu, które stanowiły własność mężczyzn i kobiet związanych z Domem Trakand poprzez krew lub przysięgi. Każda wizyta zajmowała czas. Presja czasu ciążyła Elayne, a jednak przedstawienie swego właściwego wizerunku było dla niej konieczne. W podróży z jednej rezydencji do następnej potrzebne były liczne stroje jeździeckie, Dziedziczka Tronu nie mogła bowiem przybywać w wymiętoszonym ubraniu ani wyglądać jak uciekinierka, musiała się zatem przebierać tuż przed wjazdem, niezależnie od tego, czy przybywała w dane miejsce na noc, czy tylko na kilka godzin. Połowę tych godzin mogłaby spędzać w zwyczajnej sukni, nie zaś w stroju jeździeckim, jednakże ten ostatni mówił o pośpiechu i trudnościach, może nawet o desperacji, podczas gdy korona Dziedziczki Tronu i haftowana suknia obszyta koronką, rozpakowana z kompletu podróżnych kufrów i założona po kąpieli, uosabiała zaufanie i siłę. Dla lepszego wrażenia Elayne najchętniej przywiozłaby własną służącą, gdyby tylko Essande potrafiła dotrzymać jej kroku w zimie, chociaż Dziedziczka Tronu podejrzewała, że powolność siwowłosej kobiety przyprawiłaby ją o złość i frustrację. A jednak nawet Essande prawdopodobnie nie bywała tak straszliwie powolna jak wyłupiastooka młoda Elsie.

W końcu Elsie z ukłonem wręczyła Elayne jej obszyty futrem szkarłatny płaszcz, a Dziedziczka Tronu pospiesznie narzuciła okrycie na ramiona. W kamiennym palenisku płonął wprawdzie ogień, jednak powietrzu w pomieszczeniu daleko było do ciepła, Elayne zaś ostatnio najwyraźniej nie potrafiła całkowicie ignorować zimna. Gdy poprosiła służącą o sprowadzenie ludzi, którzy zniosą na dół jej kufry, Elsie dygnęła, po czym znów nazwała ją „Jej Wysokością”. Kiedy po raz pierwszy użyła tego tytułu, Dziedziczka Tronu łagodnie wyjaśniła, że nie jest jeszcze królową, Elsie jednakże jawnie przerażał sam pomysł zwracania się do niej po prostu „moja pani” czy choćby „księżniczko”, chociaż po prawdzie to drugie określenie wydawało się bardzo staromodne. Stosowne czy niestosowne, zwykle zresztą Elayne podobało się, że ludzie uznają jej prawo do tronu, a poza tym dzisiejszego ranka była zbyt zmęczona, ażeby niepokoić się czymkolwiek poza czekającą ją drogą. Stłumiwszy ziewnięcie, lakonicznie poleciła Elsie sprowadzić ludzi, nakazała jej pośpiech, po czym obróciła się do obitych panelami drzwi. Dziewczyna pospieszyła otworzyć je dla niej, co zajęło więcej czasu, niż gdyby Elayne zrobiła to sama, szczególnie że służąca ukłoniła się zarówno przed ich otwarciem, jak i po nim. Rozcięte, jedwabne spódnice jeździeckie Dziedziczki Tronu ocierały się o siebie z wściekłym szelestem, podczas gdy wychodziła wielkimi krokami z pokoju, naciągając na palce czerwone rękawiczki do jazdy konnej i myśląc, że jeśliby Elsie zwlekała jeszcze jedną sekundę, zaczęłaby na nią wrzeszczeć.

Tym niemniej zamiast niej krzyknęła właśnie Elsie. Zanim Elayne przeszła trzy kroki, usłyszała przerażone wycie służącej, które brzmiało jak siłą wydarte z gardła. Szkarłatny płaszcz zamigotał, gdy Dziedziczka Tronu odwróciła się, obejmując Prawdziwe Źródło i czując zalewające ją bogactwo saidara. Elsie stała na wąskim dywanie, który pokrywał środek jasnobrązowych, drewnianych desek podłogowych, i przycisnąwszy obie dłonie do ust, wpatrywała się w głąb holu. W tamtym miejscu zaczynały się dwa przecinające się z sobą korytarze, jednak w zasięgu wzroku Elayne nie było żywej duszy.

— O co chodzi, Elsie? — spytała Dziedziczka Tronu. Akurat kształtowała kilka splotów, sięgających od prostej sieci powietrza po ognistą kulę, którą mogłaby zburzyć pół ściany przed sobą, a w swoim obecnym humorze pragnęła użyć przynajmniej jednego z nich i uderzyć Jedyną Mocą. Ostatnimi dniami jej nastroje były co najmniej chwiejne.

Służąca z drżeniem obejrzała się przez ramię. Jeżeli wcześniej jej oczy wydawały się wielkie i wyłupiaste, teraz o mało nie wyskoczyły z orbit. Dziewczyna nadal przyciskała ręce do ust, jakby starała się powstrzymać przed kolejnym wrzaskiem. Ciemnowłosa i ciemnooka, wysoka, o wydatnym biuście, ubrana w szarobłękitną liberię Dynastii Matherin, Elsie właściwie nie była młoda — może nawet cztery czy pięć lat starsza od samej Dziedziczki Tronu — jednak na widok jej zachowania trudno ją było nazwać kobietą.

— O co chodzi, Elsie? — powtórzyła Elayne. — I nie mów mi, że nic. Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.

Służąca wzdrygnęła się.

— Bo zobaczyłam — odparła niepewnie. Fakt, że nie nazwała Elayne żadnym tytułem, podkreślał jej zdenerwowanie. — Panią Nelein, babcię Lorda Aedmuna. Umarła, gdy byłam dzieckiem, pamiętam wszakże, iż nawet sam Lord Aedmun chodził wokół niej na palcach, a służące podskakiwały, ilekroć na którąś popatrzyła, zresztą inni lordowie i lady przybywający z wizytą również. Wszyscy się jej bali, po prostu wszyscy! Przed chwilą stała tuż przede mną i przyglądała mi się tak groźnie, tak wściekle... — Przerwała, a kiedy Dziedziczka Tronu się roześmiała, dziewczyna oblała się rumieńcem.

W tym śmiechu było zresztą więcej ulgi niż czegokolwiek innego. Czyli że Czarna Ajah jakimś sposobem nie weszła za nią do rezydencji Lorda Aedmuna. Nie czekali tu na nią mordercy z nożami w dłoniach ani siostry, lojalne wobec Elaidy, która chciała ściągnąć Elayne z powrotem do Tar Valon. Czasami Dziedziczka Tronu śniła o tych sprawach, o wszystkich naraz w jednym śnie.

Uwolniła saidar, niechętnie jak zawsze. Żałowała, że opuszcza ją ta pełnia radości i życia. Dynastia Matherin popierała ją, ale Lord Aedmun mógłby zrozumieć opacznie jej intencje, gdyby mu zrujnowała połowę domostwa.

— Umarli nie mogą skrzywdzić żywych, Elsie — wytknęła służącej łagodnie. Tym łagodniej, że wcześniej się z niej śmiała, a jeszcze wcześniej miała ochotę natrzeć tej ciamajdzie uszu. — Nie należą już do naszego świata i nie mogą nas nawet tknąć w tym świecie. — Dziewczyna kiwnęła głową i skłoniła się w kolejnym dygu, jednak z tak rozszerzonymi oczyma i drżącymi wargami nie wyglądała na przekonaną. Elayne nie miała jednak czasu na rozpieszczanie służącej. — Sprowadź ludzi po moje kufry, Elsie — powtórzyła twardo. — I nie martw się o duchy.

Dziewczyna jeszcze raz dygnęła, po czym wreszcie ruszyła, rozglądając się z niepokojem, czy z obitych panelami drzwi nie wyskoczy nagle Lady Nelein. Duchy! Ależ głupia była ta flegmatyczna służąca!

Dynastia Matherin była starym Domem, choć ani zbyt dużym, ani zbyt silnym. Główne schody rezydencji, prowadzące do wejściowego holu, były szerokie i ozdobione marmurowymi balustradami. Ogromny frontowy hol wyłożono szaroniebieskimi kaflami podłogowymi i oświetlono zwisającymi na łańcuchach z wysokiego na dwadzieścia stóp sufitu olejowymi lampami wyposażonymi w odblaśnice. Niewiele można tu było dostrzec złoceń i mozaik, za to pod ścianami holu stały ozdobnie rzeźbione skrzynie i serwantki, zaś na jednej ze ścian wisiały gobeliny — jeden ukazywał jeźdźców polujących na lamparty, co było, oględnie mówiąc, zabawą dość ryzykowną, drugi natomiast przedstawiał kobiety z Dynastii Matherin podające miecz pierwszej Królowej Andoru; to ostatnie zdarzenie Matherin wielce sobie cenili, chociaż nie istniała pewność, czy rzeczywiście do niego doszło.

Aviendha była już na dole, niecierpliwie przemierzając hol, a Elayne na jej widok westchnęła. Dzieliły pokój, choć nie dlatego, że Matherin nie potrafili przygotować dwóch odpowiednich dla tak znacznych gości pomieszczeń, jednak Aviendha zupełnie nie pojmowała, że im mniejszy Dom, tym dumniejsi są jego członkowie. Mniejsze Domy, często posiadały niewiele więcej poza tą dumą. Aviendha powinna znać znaczenie tego słowa, gdyż od niej samej wręcz biła dzika duma i siła. Zawsze wyprostowana i jeszcze wyższa niż Elayne, z grubym ciemnym szalem narzuconym na jasną bluzkę i złożoną szarą chustą przytrzymującą jej długie, rudawe włosy, wyglądała jak typowa Mądra, mimo iż była zaledwie rok starsza od Elayne. Mądre, które potrafiły przenosić Moc, często wyglądały na młodsze, niż były w istocie, a Aviendha miała też w sobie jakieś dostojeństwo. W każdym razie na pewno teraz wyglądała godnie, choć wcześniej wystarczająco często zdarzało im się we dwie chichotać. Tyle że... Aviendha nie była jeszcze Mądrą, lecz zaledwie uczennicą. Tak czy owak — podobnie jak większość Mądrych — nosiła sporo biżuterii: długie, srebrne naszyjniki kandoryjskie, broszkę z bursztynu w kształcie żółwia oraz szeroką bransoletę z kości słoniowej. Dziedziczka Tronu nigdy za bardzo nie przejmowała się Aviendhą i co jakiś czas miała z nią z tego powodu pewne problemy. Czasami podejrzewała, że Mądre i ją uważają za uczennicę, a przynajmniej adeptkę. Głupia myśl, na pewno głupia, ale czasami...

Kiedy Elayne dotarła do podnóża schodów, Aviendha poprawiła szal.

— Dobrze spałaś? — spytała z pozornym spokojem, choć w jej zielonych oczach Dziedziczka Tronu dostrzegła wyraźną troskę. — Nie posłałaś po wino, żeby łatwiej zasnąć, prawda? Podczas posiłku dzięki moim staraniom stale otrzymywałaś jedynie rozwodnione, widziałam jednak, jakim wzrokiem spoglądałaś na dzban z trunkiem.

— Tak, Matko — powiedziała Elayne ckliwie słodkim głosem. — Nie, Matko. Zastanawiałam się tylko, skąd Aedmun ma tak doskonałe wina, Matko. Wstyd rozwadniać tak dobry napitek. A przed snem piłam jedynie kozie mleko. — Właśnie od niego mogła mieć mdłości! Chociaż już się do niego przyzwyczaiła, może nawet je polubiła.

Aviendha oparła na biodrach zaciśnięte pięści, stając się istną personifikacją oburzenia. Na ten widok Elayne nie mogła nie roześmiać się. Istniały niewygody ciąży, począwszy od nagłych huśtawek nastrojów, przez bolesność piersi po ciągłe uczucie zmęczenia, jednak w pewnym sensie najgorszy był fakt, jak ludzie cackali się z nią i ją rozpieszczali. Wszyscy w Królewskim Pałacu wiedzieli o jej odmiennym stanie, sporo osób wiedziało wręcz przed nią — dzięki widzeniom Min i jej gadatliwości — i Dziedziczka Tronu nie pamiętała, czy w dzieciństwie ktoś jej tak matkował jak teraz. A jednak znosiła wszystkie problemy z największym wdziękiem, na jaki potrafiła się zdobyć. Zazwyczaj. Przecież wokół jedynie usiłowano jej pomóc. Po prostu wolałaby, żeby wszystkie znane jej kobiety przestały uważać, że ciąża zrobiła z niej idiotkę. Bo prawie wszystkie traktowały ją jak głupią. A najgorsze były te, które same nigdy nie rodziły.

Myśląc o dziecku... czasami żałowała, że Min nie może jej powiedzieć, czy urodzi chłopca, czy dziewczynkę, a raczej, że Aviendha albo Birgitte nie potrafią sobie dokładnie przypomnieć, co właściwie powiedziała Min. Min nigdy się nie myliła, jednak tamtej nocy we trzy wypiły zbyt dużo wina i Min opuściła pałac na długo, zanim sama Elayne zdążyła ją o cokolwiek zapytać. Tak czy inaczej, myśląc o rosnącym w niej dziecku, zawsze przywoływała w pamięci Randa. I odwrotnie — myśli o nim wyzwalały myśli o maleństwie. Mężczyzna i dziecko stanowili w jej głowie parę równie nierozłączną jak śmietanka i mleko. Elayne straszliwie tęskniła za Randem, chociaż mogłaby za nim... nie tęsknić. Jakaś jego część, jego istota, zawsze wszak tkwiła w tyle jej głowy, chyba że Elayne zamaskowała więź. Podobnie sprawa się przedstawiała z Birgitte, jej kobietą Strażnikiem. Więź miała jednakże swoje ograniczenia. Rand przebywał gdzieś na zachodzie, na tyle daleko, że niewiele więcej mogła o nim powiedzieć poza tym, że żył. Właściwie nic więcej, chociaż sądziła, że wyczułaby, gdyby został poważnie ranny. Nie była zresztą pewna, czy chce wiedzieć, co się z nim dzieje. Rand znajdował się daleko na południu przez długi czas po opuszczeniu Elayne, a obecnie, akurat dzisiejszego ranka Podróżował i znalazł się gdzieś na zachodzie. Niepokojące było czuć go raz w jednym miejscu, a następnie w zupełnie innym, jeszcze odleglejszym. Może ścigał wrogów, uciekał przed nimi lub robił jedną z tysiąca innych rzeczy. Dziedziczka Tronu miała wielką nadzieję, że powody, które skłoniły go do Podróżowania, były niewinne i dla niego nieszkodliwe. Miała nadzieję, że Randowi nie stanie się nic złego, wiedziała wszak, że mężczyźni umiejący przenosić Moc zawsze z powodu tego talentu umierali, pragnęła jednak z całych sił jak najdłużej utrzymać go przy życiu.

— Rand ma się dobrze — oświadczyła Aviendha, prawie jakby potrafiła czytać jej w myślach. Jako pierwsze siostry umiały się wyczuwać, choć nie łączyła ich tak bliska więź jak więź ze Strażnikiem, która łączyła je obie oraz Min z Randem. — Jeśli da się zabić, odetnę mu uszy.

Elayne zamrugała, potem znów się roześmiała, a Aviendha posłała jej zaskoczone spojrzenie, po czym również zaczęła się śmiać. Zdanie to nie było właściwie zabawne, chyba że dla Aielów — Aviendha miała naprawdę osobliwe poczucie humoru — a jednak Elayne nie mogła powstrzymać śmiechu, podobnie Aviendha. Objęły się mocno i przez długą chwilę po prostu trzęsły ze śmiechu. Życie było bardzo dziwne. Gdyby ktoś powiedział Elayne kilka lat temu, że będzie się dzieliła swoim mężczyzną z inną kobietą — z dwiema innymi kobietami! — wyzwałaby go od szaleńców. Sam pomysł był już nieprzyzwoity. Jednakże kochała Aviendhę równie mocno jak Randa, choć w inny sposób, a Aviendha kochała Randa tak samo mocno jak ona. Zaprzeczanie tej miłości oznaczałoby wyparcie się Aviendhy, a tego Dziedziczka Tronu nie potrafiłaby zrobić. Kobiety Aielów, siostry czy bliskie przyjaciółki, często wychodziły za mąż za tego samego mężczyznę, rzadko zresztą pytając go o zgodę w tej kwestii. Elayne zamierzała poślubić Randa, podobnie postanowiły Aviendha i Min. Takie były zasady, z którymi nikt nie powinien polemizować. Nawet Rand. O ile w ogóle pożyje wystarczająco długo.

Nagle Dziedziczka Tronu przestraszyła się, że własny śmiech za chwilę doprowadzi ją do łez. „Proszę, o Światłości — pomyślała — nie pozwól mi zmienić się w jedną z tych kobiet, które stale podczas ciąży płaczą”. Dostatecznie mocno przeszkadzała jej własna huśtawka nastrojów i niewiedza, czy za moment popadnie w melancholię, czy też we wściekłość. Całe godziny mogła się czuć idealnie normalnie, a później nagle godzinami odnosiła wrażenie, że jest dziecięcą piłką zeskakującą w dół po nieskończonym ciągu schodów. Dziś rano miała wrażenie, że znajduje się właśnie na takich schodach.

— Nic mu nie jest i nic mu nie będzie — szepnęła gniewnie Aviendha, jakby pragnęła zapewnić Randowi przeżycie poprzez zabicie wszystkich jego wrogów.

Elayne starła czubeczkami palców łzę z policzka siostry.

— Nic mu nie jest i nic mu nie będzie — zgodziła się cicho, chociaż wiedziała, że żadna z nich obu nie potrafi zniszczyć saidina i zagrażającej Randowi skazy na męskiej połowie Jedynej Mocy.

Wiszące lampy zamigotały, gdy otworzyły się jedne z wysokich drzwi prowadzących na zewnątrz, wpuszczając podmuch powietrza jeszcze zimniejszego niż to w holu wejściowym. Dwie kobiety szybko odsunęły się nieco od siebie; trzymały się teraz jedynie za ręce. Elayne przywołała na twarz wyraz wyszkolonego spokoju i pogody godnej pełnej Aes Sedai. Nie mogła sobie pozwolić na okazanie komukolwiek, że jawnie szuka pociechy czy przytulenia. Władczyni czy też osobie, która pragnie rządzić, nie wolno nawet w najsubtelniejszy sposób sugerować słabości albo łez, w każdym razie nie publicznie. Wystarczająco dużo pogłosek krążyło o niej, zarówno dobrych, jak i złych. Bywała życzliwa lub okrutna, bezstronna lub bezwzględna, hojna lub chciwa — cechy te zależały od opowieści, której się akurat o Elayne słuchało. Na szczęście opowieści jakoś się równoważyły, jednak na widok Dziedziczki Tronu w ramionach przyjaciółki ludzie mogliby zacząć mówić o jej strachu, a jeśli wrogowie poczują, że Elayne się boi, będą poczynać sobie coraz śmielej. Aż urosną w siłę. Plotka o tchórzostwie jest lepka jak tłuste błoto, którego nigdy nie sposób całkowicie z siebie zmyć. Historia wspominała o kobietach, które straciły z tego powodu szanse do Tronu Lwa. Dobra władczyni powinna mieć duże zdolności i wielką mądrość, tym niemniej kobiety niezdolne i głupie zdobywały czasem tron, a później jakoś sobie radziły, natomiast tchórza mało kto by poparł, a już na pewno żadna z osób, jakie Elayne pragnęła mieć po swojej stronie.

Mężczyzna, który wszedł, obrócił się lekko w progu i pchnął masywne drzwi, po czym je za sobą zamknął. Był jednonogi i wspierał się na kuli. Mimo iż rękaw jego ciężkiego wełnianego płaszcza został podszyty futrem, mocno się już wytarł w miejscu, gdzie dotykał kuli. Ten dawny żołnierz — Fridwyn Ros — miał szerokie ramiona i zarządzał posiadłością Lorda Aedmuna przy pomocy pewnego tłustego urzędnika, który na widok Dziedziczki Tronu zamrugał w konsternacji, rozdziawił gębę, zagapił się na pierścień w kształcie Wielkiego Węża z czymś bliskim trwogi, a następnie szybko wrócił do swoich ksiąg. Wyraźnie mu ulżyło, gdy zrozumiał, że Elayne nie ma do niego żadnej sprawy. Prawdopodobnie bał się sprawdzenia owych ksiąg, w których notował podatki od włości. Z kolei Ros w pierwszej chwili zagapił się z nieukrywanym zdumieniem na jej pierścień, potem jednak uśmiechnął się z zachwytem i wyraził żal, że nie może towarzyszyć Dziedziczce Tronu w jeździe konnej — powiedział to z taką szczerością w głosie, że gdyby był kłamcą, już dawno okradłby Lorda Aedmuna i urzędnika ze wszystkiego, co posiadali. Elayne nie bała się, że ten mężczyzna zacznie szerzyć przedstawiające ją w niekorzystnym świetle opowieści.

Gdy Ros ruszył w górę korytarzem, jego kula rytmicznie stukała, a kiedy dotarł do dwóch kobiet, mimo kalectwa wykonał wiarygodny ukłon, obejmując swą uprzejmością także Aviendhę. Kobieta Aiel początkowo nieco przerażała mężczyznę, jednak zaskakująco szybko się polubili i, choć nie do końca jej ufał, zdecydowanie ją zaakceptował. Chyba nie mogło być lepiej.

— Ludzie przywiązują twoje kufry do grzbietów zwierząt jucznych, moja Królowo, a twoja eskorta jest gotowa. — Należał do osób, które nie zwracały się do niej inaczej niż „moja Królowo” albo „Wasza Wysokość”, jednak gdy wspomniał o eskorcie, coś w jego tonie zasugerowało wątpliwości. Pospiesznie wszakże zakaszlał, by odwrócić jej uwagę, po czym szybko kontynuował. — Mężczyźni, których wysyłamy z tobą, to sami jeźdźcy, głównie młodzi ludzie oraz kilku bardziej doświadczonych, wszyscy jednak potrafią świetnie walczyć i doskonale posługują się halabardą. Żałuję, że rezydencja nie może dać ci więcej żołnierzy, ale jak już wyjaśniałem, kiedy Lord Aedmun usłyszał, iż inne osoby również wysuwają żądania do tronu, który prawnie należy się tobie, postanowił, nie czekając na wiosnę, wezwać swoich zbrojnych i bezzwłocznie wyruszył do Caemlyn. Od tej pory mieliśmy kilka razy paskudne śnieżyce, jednak w chwili obecnej Lord Aedmun znajduje się zapewne w połowie drogi, o ile dopisuje mu szczęście gdzieś w przełęczach. — Patrzył na nią z całym przekonaniem w oczach, tym niemniej wiedział lepiej od Elayne, że jeśli Lord Aedmun i jego zbrojni mieli pecha, mogli w tych przełęczach zginąć.

— Dynastia Matherin zawsze była wierna Trakandom — odrzekła Dziedziczka Tronu. — I żywię nadzieję, że zawsze pozostanie nam wierna. Cenię lojalność Lorda Aedmuna, panie Ros, a także twoją.

Nie zamierzała obrażać ani Matherin, ani tego mężczyzny, składając mu na przykład obietnicę, że zapamięta ich poświęcenie lub w jakiś sposób nagrodzi ich w przyszłości, zaś szeroki uśmiech pana Rosa powiedział jej, iż jej łaska wobec niego jest właśnie nagrodą, jaką pragnął od Elayne otrzymać. Zresztą Matherin zyskają oczywiście odpowiednie gratyfikacje, jeśli jej się przysłużą, chociaż Dziedziczka Tronu wiedziała, że wiele dla niej zrobią w jakimś stopniu bezinteresownie i nie sposób ich było przekupić byle ofertą.

Głucho postukując kulą, pan Ros towarzyszył jej do drzwi, aż wyszli na obszerne, granitowe stopnie, gdzie w nieprzyjemnym zimnie czekali ubrani w ciężkie płaszcze służący, rozgrzewając się grzanym z przyprawami gorącym winem. Ros zaproponował Elayne ciepły trunek, jednak Dziedziczka Tronu cicho odmówiła. Stała szczelnie otulona płaszczem, ciągle nie przyzwyczaiła się bowiem do ostrego powietrza panującego na zewnątrz. Aviendha prawdopodobnie znajdzie sposób namówienia jej do zrzucenia okrycia. Sama wzięła już kubek, choć i tak było jej ciepło. Przed lodowatą temperaturą chroniła się jedynie szalem, który zarzuciła na głowę i ramiona. Aviendha oczywiście potrafiła ignorować zimno. Elayne wszak sama ją tego nauczyła. Dziedziczka ponownie spróbowała odepchnąć od siebie zimno i ku swemu zaskoczeniu rzeczywiście przestała je odczuwać. To znaczy nie całkowicie — nadal nie było jej ciepło — ale w stopniu wystarczającym.

Na bezchmurnym niebie słońce świeciło jaskrawo nad górami, lecz wielkie burzowe chmury w każdej chwili mogły nadpłynąć zza okolicznych szczytów. Najlepiej byłoby dotrzeć do pierwszego celu jeszcze dzisiaj, najszybciej jak to możliwe. Niestety, jej wysoki czarny wałach — Płomienne Serce — zachowywał się dziś zgodnie ze swoim imieniem, toteż stawał dęba i parskał, wydychając kłęby pary, jakby nigdy przedtem nie nosił uzdy, natomiast długonoga siwa klacz Aviendhy — zwierzę o wygiętym w łuk karku — postanowiła tamtego naśladować, toteż tańczyła w głębokim po kolana śniegu i próbowała pobiec w każdym kierunku z wyjątkiem tego, w którym usiłowała ją zaprowadzić stajenna. Klacz była bardziej narowistym stworzeniem, niż Elayne chciałaby dla swojej siostry, jednak sama Aviendha, poznawszy jej imię, upierała się, by na niej jeździć. Imię Siswai oznaczało bowiem w Dawnej Mowie włócznię. Stajenne wydawały się zdolnymi kobietami, ale najwidoczniej sądziły, że muszą uspokoić zwierzęta, zanim je przekażą. Elayne o mało nie wrzasnęła, żeby pozwoliły jej samodzielnie okiełznać Płomienne Serce, z którym zazwyczaj świetnie sobie radziła.

Członkinie jej eskorty siedziały już na koniach, ponieważ zapewne nie chciały dłużej stać w śniegu. Było to dwadzieścia kilka amazonek w czerwonych płaszczach z białymi kołnierzami, jaskrawo błyszczących napierśnikach i hełmach Gwardii Królowej. Wątpliwości mistrza Rosa wiązały się właśnie najprawdopodobniej ze strojami tych kobiet — ich płaszcze były jedwabne, podobnie jak czerwone spodnie z białymi lampasami, zaś kołnierze i mankiety obszyto jasną koronką. Ubrania na pewno wyglądały bardziej odświętnie niż skutecznie. A może chodziło mu o to, że miały ją chronić same przedstawicielki jej płci. Kobiety rzadko pracowały w zawodach wymagających użycia broni, czasem pojawiła się jakaś w grupach chroniących kupców lub w armii podczas wojny, jednak Elayne nigdy nie usłyszała o oddziale złożonym wyłącznie z żeńskich żołnierzy, zanim sama takiego nie stworzyła. Och, oczywiście oprócz Panien Włóczni, tyle że one były kobietami Aiel, a Aielowie stanowili w tym sensie zupełnie odmienny naród. Elayne spodziewała się, że ludzie uznają jej obrończynie za kaprys Dziedziczki Tronu i nie będą się obawiać kobiet ubranych w piękne jedwabie i koronki. Mężczyźni z pewnością nie docenią ich umiejętności posługiwania się bronią, póki nie staną do walki z nimi, a nawet większość kobiet uzna jej pomysł za infantylny i niemądry. Przedstawiciele eskorty zwykle starali się prezentować dziko i zawzięcie, dzięki czemu wiele osób w ogóle nie ośmielało się do nich zbliżyć, Elayne wiedziała wszakże, iż jej wrogowie zawsze znajdą sposób podejścia i ataku, nawet gdyby Dziedziczka Tronu otoczyła się całą Gwardią Królowej. Pragnęła więc utworzyć grupę obrończyń, których jej wrogowie nie baliby się, więc podchodziliby w kilka osób i niemal bez uzbrojenia, po czym żałowaliby, że nie przedsięwzięli lepszej strategii. Postanowiła też zaprojektować dla nich szczególnie wyszukane mundury, które podsycą wśród niechętnych jej osób błędne pojęcie na temat miernego jakoby profesjonalizmu strażniczek, a równocześnie karmiła tymi strojami dumę swoich żołnierek pięknie odznaczających się od reszty. Sama jednak nie żywiła najmniejszych nawet wątpliwości co do ich talentów. Wyselekcjonowała swój oddział starannie, tworząc go z kobiet reprezentujących wcześniej rozmaite jednostki — od straży kupców po Myśliwych Polujących Na Róg — rozważnie dobierając je ze względu na ich umiejętności, doświadczenie i odwagę. Aż w końcu była gotowa złożyć swe życie w ich ręce. I złożyła je.

Szczupła kobieta z dwoma złotymi węzłami porucznika naszytymi na ramionach czerwonego płaszcza zasalutowała Elayne, przykładając rękę do piersi, a dereszowaty wałach strażniczki odrzucił głowę, jakby także pozdrawiał Dziedziczkę Tronu; cicho zadźwięczały srebrne dzwoneczki wplecione w jego grzywę.

— Czekamy w gotowości, moja pani, a teren jest czysty. — Caseille Raskovni należała uprzednio do straży kupców, przemawiała z silnym akcentem niewykształconej Arafelianki, jednak dziarskim głosem i rzeczowym tonem. Zwracała się do Elayne we właściwy sposób, tytułem, który Dziedziczka Tronu będzie nosić aż do czasu koronacji, tym niemniej była gotowa z całych sił walczyć o Różany Wieniec dla Elayne. Bardzo niewiele osób, zarówno mężczyzn, jak i kobiet, trafiało ostatnio do Gwardii Królowej, chyba że były to osoby już wcześniej przeszkolone. — Ludzie wyznaczeni przez pana Rosa również trwają w gotowości. W maksymalnej gotowości, jak na nich.

Fridwyn Ros odchrząknął, słysząc te słowa, po czym przesunął swoją kulę i zaczął się z uwagą wpatrywać w śnieg wokół swoich butów.

Elayne rozumiała, co miała na myśli Caseille. Pan Ros przydzielił jej z trudem znalezionych w rezydencji jedenastu mężczyzn, których wyposażył w halabardy i krótkie miecze oraz ubrał w resztki zbroi, jakie znaleziono w posiadłości. Dziedziczka Tronu naliczyła dziewięć staroświeckich hełmów bez przyłbic i siedem napierśników z wklęśnięciami, które narażały żołnierzy na zranienie. Wierzchowce mężczyzn przedstawiały się całkiem nieźle, chociaż nosiły grubą, zimową okrywę, jednak Elayne zauważyła, że spośród dosiadających ich jeźdźców — skulonych i opatulonych w płaszcze — ośmiu nie goliło się zapewne od ponad tygodnia. Ludzie, których pan Ros opisał jako doświadczonych, mieli pomarszczone twarze, kościste ręce i widoczne braki w uzębieniu. Podsumowując, Ros dał jej, co mógł. Nie kłamał, gdy mówił, że Lord Aedmun zgromadził wszystkich wojowników z okolicy i zabrał ich z sobą, wyposażywszy w najlepsze zbroje i broń, jakie posiadał. Wszędzie powtarzała się ta sama historia. Najwyraźniej wielka liczba krzepkich i zdrowych mężczyzn z całego Andoru próbowała dotrzeć do niej, do Caemlyn. I nikt z nich prawdopodobnie nie wejdzie do miasta, póki nie zostaną podjęte wszystkie ostateczne decyzje. Elayne mogłaby ich szukać całymi dniami i nie znaleźć żadnego. Miała jednak wrażenie, iż przedstawiciele tej małej grupki mężczyzn ze znawstwem trzymają halabardy. Z drugiej strony spokojne siedzenie w siodle z halabardą opartą o strzemię nie było takie trudne. Elayne sama by tak potrafiła.

— Odwiedziłyśmy dziewiętnaście z tych rezydencji, siostro — powiedziała cicho Aviendha, podchodząc, aż wraz z Dziedziczką Tronu zetknęły się ramionami — i licząc tych nowych, zebrałyśmy dwustu pięciu zbyt młodych do walki chłopców oraz starców, którzy dawno temu powinni odłożyć włócznie. Nie pytałam cię wcześniej, znasz wszak swoich ludzi i wiesz, czego chcesz. Ale... Czy ta wyprawa warta jest czasu, który jej poświęcasz?

— Och tak, siostro. — Elayne mówiła równie cicho, nie chciała bowiem, by mógł ją podsłuchać jednonogi dawny żołnierz albo któryś ze służących. Najlepsi z mężczyzn mogą się zmienić w uparte muły, jeśli uświadomią sobie, że ktoś usiłuje ich skłonić do pewnego rodzaju zachowania. Zwłaszcza jeżeli sobie uświadomią, że pomocnicy, których z takim trudem zebrali i zaoferowali, a których Elayne przyjęła, na niewiele jej się przydadzą. — Do tej pory wszyscy mieszkańcy wsi nad rzeką wiedzą, że tu jestem, podobnie jak ludzie z połowy farm w zasięgu kilku mil. Do południa druga połowa się o tym dowie, a jutro następna wioska. I kolejne farmy. Co prawda, nowiny rozchodzą się wolniej w zimie, szczególnie w tym kraju. Mnóstwo osób wie, że wysunęłam żądania wobec tronu, niemniej jednak, gdybym zasiadła na nim jutro rano albo umarła jutro wieczorem, być może nie dowiedzieliby się o tym fakcie przed środkiem wiosny, a może odkryliby to dopiero latem. Natomiast dzięki moim działaniom tutejsi mieszkańcy dziś już wiedzą, że Elayne Trakand żyje, w jedwabiach i klejnotach odwiedziła rezydencję, po czym wezwała mężczyzn pod swój sztandar. Ludzie w odległości dwudziestu mil stąd mogą poświadczyć, że mnie widzieli i dotknęli mojej ręki. W osobistej rozmowie łatwiej kogoś przekonać do swoich racji, a i rozmówca prędzej cię zapamięta, jeśli nie tylko cię widział, ale także z tobą rozmawiał albo przynajmniej się do niego odezwałaś. W dziewiętnastu różnych punktach Andoru istnieją zatem obecnie mężczyźni i kobiety, którzy mogą zaświadczyć, że widzieli Dziedziczkę Tronu w ubiegłym tygodniu, a z każdym dniem ten obszar powiększa się niczym plama atramentowa. Gdybym miała dość czasu, odwiedziłabym każdą wieś w Andorze. Moja wyprawa może nie ma wielkiego znaczenia dla aktualnych zdarzeń w Caemlyn, nie zdziwi mnie wszakże, jeśli się okaże bardzo ważna, gdy wygram. — Elayne oficjalnie nie brała pod uwagę żadnej innej możliwości poza zwycięstwem. Szczególnie kiedy pomyślała, kto objąłby tron w razie jej klęski. — Widzisz, Aviendho, większość Królowych w naszej historii spędziła pierwsze lata swoich rządów na zbieraniu sojuszników, którzy pozostali im w każdej sytuacji wierni. Może niektóre nie musiały tego robić, jednak obecnie nadchodzą cięższe czasy i po objęciu tronu mogę nie mieć nawet roku na przekonanie do siebie Andoran, a chciałabym otrzymać poparcie ich wszystkich. Nie mogę czekać do koronacji. Jak powiedziałam, nadchodzą cięższe czasy i muszę być gotowa na każdą ewentualność. To znaczy... Andor musi być gotów, a ja muszę swój kraj przygotować — dokończyła stanowczo.

Aviendha uśmiechnęła się, po czym dotknęła policzka Elayne.

— Sądzę, że wiele się od ciebie nauczę o odpowiednim dla Mądrej zachowaniu i postępowaniu.

Ku swemu upokorzeniu zakłopotana Dziedziczka Tronu straszliwie się zarumieniła. Odnosiła wrażenie, że jej policzki płoną! Och, może huśtawka nastrojów była jednak gorsza niż rozpieszczanie przez otoczenie. O Światłości, przed Elayne były jeszcze całe miesiące oczekiwania! Nie po raz pierwszy zawrzała gniewem na myśl o Randzie. Miała prawo być na niego oburzona. Zrobił jej to — no może sama mu w tym pomogła, sama go w gruncie rzeczy do tego namówiła, choć w tej chwili jej pomoc nie miała zbytniego znaczenia — tak czy owak, zrobił jej to, co zrobił, a później odszedł z zadowolonym uśmiechem na twarzy. Wątpiła, czy Rand był naprawdę w tamtym momencie taki ogromnie z siebie zadowolony, ale aż za łatwo potrafiła go sobie wyobrazić z kołtuńskim uśmieszkiem. Ach, gdyby to on przeżywał taką huśtawkę nastrojów, gdyby w jednej godzinie miał zawroty głowy, był roztargniony, a później płakał bez powodu... ciekawe, jak by mu się taki stan spodobał! „Ech, nie mogę się skupić na jednej konkretnej rzeczy” — pomyślała z irytacją. Za swój obecny brak koncentracji również obarczała winą Randa.

Stajenne w końcu uznały Płomienne Serce i Siswai za dostatecznie potulne dla obu lady i Aviendha wspięła się na siodło ze specjalnego, służącego do tego celu kamiennego bloku, okazując przy tym znacznie więcej gracji niż kiedykolwiek wcześniej, poprawiwszy uprzednio szerokie, lecz nieprzecięte spódnice, które w ten sposób skrywały większą część jej nóg w ciemnych pończochach. Aviendha nadal czuła niechęć do jazdy konnej, jednak jeździła już zupełnie przyzwoicie. Chociaż czasem zaskakiwało ją, że koń słucha jej poleceń. Płomienne Serce spróbował się kręcić, gdy Elayne znalazła się na jego grzbiecie, ale zapanowała nad nim elegancko i nieco ostrzej niż zazwyczaj. Teraz miała problem nie tylko ze swoimi zmiennymi nastrojami, ale także z nagłym poczuciem strachu o Randa, któremu nie mogła w tej chwili zapewnić bezpieczeństwa.

Sześć Gwardzistek stępa ruszyło drogą prowadzącą z rezydencji, gdyż szybszą jazdę utrudniał głęboki śnieg, reszta oddziału zaś ruszyła za Elayne i Aviendhą w równiutkich szeregach, przy czym ostatnie amazonki prowadziły na postronkach zwierzęta juczne. Miejscowi mężczyźni wlekli się za nimi w nierównym rzędzie z własnym koniem jucznym, kudłatym stworzeniem obciążonym rondlami, nieforemnymi pakunkami, a nawet pół tuzinem żywych kurcząt. Niewiele osób pozdrawiało ich, gdy przejeżdżali przez wieś, wśród krytych strzechą chat i przez kamienny most przerzucony nad krętym niczym wąż zamarzniętym strumieniem. Czasem ktoś głośno skandował: „Elayne, Złota Lilia!”, „Trakand! Trakand!” albo „Dynastia Matherin!”, choć Dziedziczka Tronu widziała też kobietę łkającą na piersi męża, a i on miał łzy na twarzy, dostrzegła także inną niewiastę, która odwróciła się do jeźdźców plecami i spuściła głowę, nie zamierzając nawet zerknąć przez ramię. Elayne miała nadzieję, że synowie tych matek wrócą dzięki niej do swoich domów. Walki w Caemlyn nie powinny być szczególnie zaciekłe, chyba że Elayne popełni jakiś straszny błąd, na pewno jednak czekały ich bitwy — wtedy, gdy na głowie Dziedziczki Tronu znajdzie się już Różany Wieniec. Na południu leżał Seanchan, na północy zaś gotowały się do Tarmon Gai’don Myrddraale i trolloki. W najbliższej przyszłości Andor zażąda krwi od swoich synów. Bodajby sczezła, nie będzie z tego powodu płakała!

Za mostem droga znów zaczęła się wspinać. Wjeżdżali między sosnami, jodłami i okazami mahoniowca, na szczęście do górskiej łąki, której szukali, pozostało już tylko niewiele ponad milę. Na śniegu połyskującym w porannym słońcu nadal widać było ślady kopyt ciągnących się do miejsca, w którym głęboką bruzdę w śniegu pozostawiła brama. Obecność obcych ludzi w pobliżu otwartej niegdyś bramy zawsze łączyła się z niebezpieczeństwem.

Podczas drogi ku łące Aviendhę otoczyła poświata saidara. Właśnie kobieta Aiel utworzyła bramę, przez którą zjawiły się tutaj wczorajszego popołudnia z poprzedniego miejsca postoju, czyli rezydencji położonej sto mil na północ, więc i Aviendha miała teraz utkać bramę do Caemlyn. Na widok rozświetlonej Jedyną Mocą przyjaciółki Elayne się zadumała. Ktokolwiek wykonał bramę służącą do opuszczenia Caemlyn, zawsze musiał później konstruować inne bramy, aż do powrotu, tym niemniej podczas każdej z ich pięciu podróży Aviendha stale prosiła o pozwolenie wykonania pierwszej bramy. Może po prostu rzeczywiście — tak jak twierdziła — chciała poćwiczyć, chociaż Elayne nie była wcale od niej bardziej doświadczona... Dziedziczce Tronu skojarzyła się wszakże również inna możliwość. Może Aviendha chciała ją uchronić przed przenoszeniem Mocy, przynajmniej w jakimś stopniu. A chciała ją uchronić, ponieważ Elayne była w ciąży! Splotu, który uczynił je siostrami tej samej matki, nie można było użyć, jeśli któraś z sióstr była ciężarna, gdyż nienarodzone dziecko uczestniczyłoby w więzi, czego — jako istota słaba — mogłoby nie przeżyć. Z drugiej strony, gdyby kobieta w stanie błogosławionym powinna unikać przenoszenia Mocy, na pewno jedna z Aes Sedai w pałacu poinformowałaby o tym Elayne. Tyle że... naprawdę niewiele Aes Sedai rodziło dzieci, więc może nie znały wszystkich ograniczeń związanych z ciążą. Dziedziczka Tronu zdawała sobie sprawę z istnienia wielu spraw, o których Aes Sedai nie miały pojęcia, jakkolwiek intensywnie udawały swe obycie przed resztą świata — sama od czasu do czasu korzystała z dobrodziejstw takiego stwarzania pozorów — tym niemniej wydawało jej się bardzo dziwne, iż Aes Sedai mogły być nieświadome kwestii tak ważnej dla większości kobiet. Skoro wiedziały wszystko o przenoszeniu Mocy, powinny też znać związki między tym aktem a stanem ciąży.

Tak czy inaczej, Mądre, które częściej od Aes Sedai zachodziły w ciążę i rodziły dzieci, również nijak nie przestrzegły Elayne przed przenoszeniem...

Nagle coś brutalnie wypchnęło z myśli Dziedziczki Tronu rozważania na temat związku jej dziecka z przenoszeniem Jedynej Mocy oraz pytania o zakres wiedzy Aes Sedai w tej kwestii. Elayne całym swym jestestwem poczuła, że ktoś gdzieś przenosi saidar. Nie Aviendha jednakże ani też żadna osoba na jednej z otaczających gór czy w ich bliskiej odległości. Ten ktoś znajdował się daleko i dysponował ogromną siłą. Dziedziczce Tronu skojarzyła się latarnia morska błyskająca tak silnym światłem, że docierało w nocy na znaczną odległość, choć sama latarnia znajdowała się na jakimś niezwykle odległym klifie. Bardzo, bardzo odległym klifie. Elayne nie potrafiła sobie wyobrazić, jak dużo Jedynej Mocy potrzebuje ten osobnik, skoro mogła wyczuć przenoszenie z takiej odległości. A prawdopodobnie wyczuwała je w tejże chwili każda umiejąca przenosić Moc kobieta na świecie. I każda potrafiła wskazać kierunek, z którego przenoszono. Ta „latarnia morska” znajdowała się gdzieś na zachodzie. Nic nie zmieniło się w więzi z Randem i Elayne nadal nie potrafiła dokładnie określić miejsca jego pobytu, na pewno nie było go w zasięgu stu mil... A jednak wiedziała o jego związku z tamtym miejscem.

— Rand jest w niebezpieczeństwie — oświadczyła. — Musimy do niego iść, Aviendho.

Jej pierwsza siostra potrząsnęła głową, po czym przestała się wpatrywać na zachód i odwróciła głowę. Wciąż otaczała ją poświata saidara, a Elayne wiedziała, że towarzyszka czerpała wcześniej moc ze Źródła najgłębiej, jak tylko potrafiła. Z drugiej strony, gdy Aviendha na nią popatrzyła, Dziedziczka Tronu wyczuła, że ilość dzierżonego przez drugą kobietę saidara zanika.

— Nie, nie wolno nam, Elayne.

Osłupiała Dziedziczka Tronu poruszyła się nerwowo w siodle Płomiennego Serca, po czym nieruchomo zagapiła na Aviendhę.

— Chcesz go opuścić?! Zostawić go tam?!

Nikt nie mógł sobie poradzić z tak wielką ilością saidara, nawet najsilniejszy okrąg, nie bez wsparcia. Przypuszczalnie ktoś wykorzystywał w tym momencie jakiś nowy sa’angreal potężniejszy niż wszystkie, jakie kiedykolwiek wykonano, jeśli jednak Elayne dobrze słyszała, użycie takiego sa’angreala również wymagało wielkich umiejętności. Bo z tego, co wiedziała, żadna kobieta nie mogłaby skorzystać z pomocy tak potężnego sa’angreala i przeżyć, chyba że wsparłaby się ter’angrealem stworzonym specjalnie do tego celu. A podejrzewała, że taki ter’angreal nie istniał. Zresztą, nawet mając do dyspozycji wspaniały ter’angreal, pewnie żadna siostra nie odważyłaby się przenosić tak ogromnej ilości Jedynej Mocy. Taka duża ilość mogłaby bowiem w jednej chwili zrównać góry z poziomem morza! Nie, nie, żadna siostra nie podjęłaby takiej próby... no chyba że przedstawicielka Czarnych Ajah. Albo, co gorsza, ktoś spośród Przeklętych. A może kilkoro z nich! Któż inny potrafiłby sobie z taką Mocą poradzić?! Aviendha zaś chciała po prostu zignorować to niezwykłe zdarzenie?! Musiała przecież wiedzieć, że Rand znajduje się w samym centrum.

Gwardzistki, zupełnie nieświadome tego, co się dzieje, nadal cierpliwie czekały na koniach, trwając na straży przy linii drzew stanowiących granicę łąki. Kobiety były nieco zmartwione przyjęciem ich w rezydencji, a Caseille przyglądała się Elayne i Aviendzie, lekko marszcząc brwi pod hełmem. Wiedziała, że nigdy przedtem nie zwlekały z otwarciem bramy. Mężczyźni z rezydencji zebrali się wokół swego jucznego konia, nerwowo szurając przy tobołkach i wyraźnie się sprzeczając, czy wszystko wzięli. Aviendha podjechała jeszcze bliżej karosza Elayne.

— Niczego nie wiemy, Elayne — odezwała się do niej szeptem. — Może Rand tańczy z włóczniami, a może robi coś zupełnie innego. Jeśli tańczy z włóczniami, a my się wtrącimy, może nas zaatakować, zanim odkryje, kim jesteśmy. Przecież się nas nie spodziewa. A jeżeli go rozproszymy i z tego powodu zwyciężą jego wrogowie? Jeżeli Rand al’Thor umarł, odnajdziemy osoby, które odebrały mu życie i je pozabijamy, teraz jednak nie możemy wyruszyć, bo szukałybyśmy po omacku i prawdopodobnie ściągnęłybyśmy na siebie katastrofę.

— Mogłybyśmy zachować ostrożność — odparła markotnie Dziedziczka Tronu. Własne nadąsanie rozwścieczyło ją, a szczególnie fakt, że nie potrafiła ukryć swoich uczuć, niewiele jednak mogła zrobić poza poddawaniem się tym zmiennym nastrojom i ignorowaniem ich. — Nie musimy Podróżować aż do miejsca pobytu Randa. — Chwyciła woreczek, wymacała w środku małą figurkę z kości słoniowej wyrzeźbioną w kształt siedzącej kobiety, po czym spojrzała ostro na bursztynową broszkę siostry. — Dzięki Światłości, Aviendho, mamy angreala i żadna z nas nie jest całkowicie bezradna. — Niech sczeźnie, teraz we własnym głosie dosłyszała rozdrażnienie. Dobrze wiedziała, że obie wraz z angrealem są niczym komary lecące wbrew sobie w stronę płomienia, jednakże czasem, szczególnie we właściwym momencie, nawet ukąszenie komara może zmienić sytuację. — I nie mów mi, że narażam dziecko. Min zapewniła nas, że urodzi się silne i zdrowe. Sama mnie o tym zapewniałaś. Przepowiednia ta oznacza, że pożyję przynajmniej do narodzin mojej córki. — Dziedziczka Tronu miała szczerą nadzieję, że nosi w łonie córkę.

Płomienne Serce właśnie w tejże chwili zapragnął ugryźć siwą klacz, Siswai odpowiedziała tym samym, więc Elayne musiała zapanować nad wałachem, chronić Aviendhę przed spadnięciem z klaczy i równocześnie opędzać się od pomocy Caseille. Minutę później opuściła ją wszelka posępność. Miała ochotę pacnąć Płomienne Serce prosto między uszy.

Gdy zwierzęta się uspokoiły, Aviendha zachowywała się, jakby zupełnie nic się nie zdarzyło. Zmarszczyła czoło i popatrzyła nieco niepewnie spod okalającego jej twarz szala z ciemnej wełny, jej niepewność wszakże nie miała nic wspólnego z końmi.

— Opowiedziałam ci o pierścieniach w Rhuidean — oznajmiła powoli, a Dziedziczka Tronu niecierpliwie pokiwała głową. Każdą kobietę, która chciała zostać Mądrą, zanim rozpoczęła szkolenie, wysyłano po jakiś ter’angreal. Przypominał on ter’angreal używany do sprawdzania nowicjuszek, które miały zostać Przyjętymi w Białej Wieży, tyle że dana kobieta widziała przy okazji całe swoje życie. To znaczy, w rzeczywistości widziała całe swoje potencjalne życie, gdyż każda decyzja coś w tym życiu zmieniała, tworząc nieskończony wachlarz żywotów opartych na różniących się od siebie, dokonanych wyborach. — Nikt nie może zapamiętać wszystkiego, Elayne, jedynie skrawki i fragmenty. Wiedziałam, że pokocham Randa al’Thora... — Czasami czuła się nieprzyjemnie, gdy musiała wymieniać jego imię przy innych osobach — ...I że znajdę siostry-żony. Przeważnie po tych wizjach pozostają ci jedynie niewyraźne wrażenia i to w najlepszym wypadku. Czasem coś w rodzaju sugestii ostrzeżenia. Myślę, że jeśli teraz udamy się do niego, przydarzy się coś bardzo złego. Może jedna z nas umrze, może nawet obie... mimo obietnicy Min. — Fakt, że bez oporów nazwała Min po imieniu, wiele mówił o jej trosce. Nie znała Min zbyt dobrze i zwykle nazywała ją oficjalnie pełnym nazwiskiem, czyli Min Farshaw. — Być może Rand umrze. Albo stanie się jeszcze coś innego, nie wiem na pewno... może wszyscy zachowamy życie, a później, gdy znajdziemy Randa, my dwie usiądziemy wokół ognia wraz z nim i uprażymy sobie orzechy pecara... Tym niemniej, ostrzegawcze światełko wyraźnie migocze mi w głowie.

Elayne z gniewem otworzyła usta, zamierzając coś powiedzieć, po chwili jednak znów je zamknęła, a gniew opuścił ją niczym woda spływająca przez otwory sita. Zgarbiła ramiona i pochyliła się do przodu. Być może migotliwe światełko Aviendhy było prawdziwe, a może nie, jednak fakt faktem, że kobieta Aiel miała dobre argumenty. Wielkie ryzyko podjęte w niewiedzy mogło się skończyć katastrofą. A osobnik przenoszący straszliwą ilość Mocy nadal ją przenosił. Mówiąc obrazowo, latarnia morska stawała się ciągle jaśniejsza. Rand zaś znajdował się tam, gdzie było owo światło. Więź nie sugerowała tego Elayne, nie przy tak olbrzymiej odległości, ona wszakże wiedziała. I wiedziała, że musi zostawić swego kochanka samemu sobie — do czasu, aż jako królowa przejmie pieczę nad Andorem.

— Nie mogę ci już udzielać żadnych nauk, jak być Mądrą, Aviendho — stwierdziła cicho. — Stałaś się bowiem mądrzejsza ode mnie. A także odważniejsza, rozważniejsza i znacznie bardziej opanowana. Wracamy do Caemlyn.

Słysząc komplementy z ust Dziedziczki Tronu, Aviendha lekko się zarumieniła — czasami bywała bardzo wrażliwa — lecz nie marnowała więcej czasu i natychmiast zabrała się za otwarcie bramy, za którą szybko pojawił się widok dziedzińca przed stajniami Królewskiego Pałacu. Wejście w powietrzu rozszerzyło się do znacznego otworu, a śnieg z łąki spadł w miejscu odległym o niemal trzysta mil na czysto zamiecione kamienie brukowe, gdzie roztopił się bez śladu. Elayne niespodziewanie pomyślała o Birgitte, która przebywała gdzieś w pałacu. Dzięki więzi z nią Dziedziczka Tronu wiedziała, że Birgitte cierpi z powodu migreny i niestrawności. Te dolegliwości nie były ostatnio u kobiety Strażnik niczym niezwykłym, tym niemniej aż za dobrze pasowały do nastroju Elayne.

„Muszę go zostawić samemu sobie” — myślała, przejeżdżając przez bramę. O Światłości, jak często miała wcześniej takie myśli? Nieważne. Rand był miłością jej serca i radością jej życia, jednak jej obowiązkiem był Andor.

11

Rozmowa o długach

Brama została umieszczona w taki sposób, żeby ewentualni gapie sądzili, iż Elayne wyjeżdża z dziury w murze prosto w kwadrat wyznaczony dla bezpieczeństwa przez napełnione piaskiem i ustawione na brukowanej nawierzchni beczki po winie. Dziwnym trafem Dziedziczka Tronu nie potrafiła wyczuć ani jednej kobiety przenoszącej Moc — nigdzie w pałacu, chociaż zamieszkiwało go ponad sto pięćdziesiąt niewiast z tą zdolnością. Niektóre oczywiście stacjonowały na zewnętrznych murach miejskich, zbyt daleko dla Elayne, która z takiej odległości mogłaby je wyczuć jedynie jako uczestniczka połączonego kręgu, niektóre też zapewne opuściły miasto, tym niemniej prawie zawsze ktoś w pałacu używał saidara — czy to próbując zmusić jedną z pojmanych sul’dam do przyznania, że naprawdę potrafi dostrzec sploty Jedynej Mocy, czy to po prostu do wygładzenia pogniecionego szala bez użycia gorącego żelazka. Nie dzisiejszego ranka jednak. Aes Sedai bywały aroganckie, Poszukiwaczki Wiatru jeszcze bardziej, czym wszakże były wobec potężnego osobnika przenoszącego ogromną ilość Mocy. Elayne pomyślała, że jeśli wychyli się przez okno gdzieś na wysokościach, na pewno zobaczy sploty tej „wielkiej latarni”, nawet jeśli były odległe o setki lig. Czuła się jak mrówka, która właśnie uświadomiła sobie istnienie gór, jak mrówka porównująca Grzbiet Świata ze wzgórzami, które zawsze napawały ją trwogą. Tak, nawet Poszukiwaczki Wiatru powinny się wobec tego zjawiska pokłonić z respektem.

Na wschodniej stronie pałacu, frontem do strony północnej i południowej, przy dwupiętrowych, zwyczajnych stajniach z czystobiałego kamienia, mieściły się Stajnie Królowej, tradycyjnie przeznaczone dla osobistych koni aktualnej władczyni i jej powozów. Wcześniej Elayne wahała się, czy ich używać, zanim oficjalnie zasiądzie na Tronie Lwa. Kroki, które prowadziły ku tronowi, były delikatne jak w tańcu dworskim i choćby ten taniec czasem przekształcał się w coś podobnego do tawernianej kłótni, Dziedziczka Tronu — jeśli pragnęła osiągnąć cel — nadal musiała wykonywać swoje kroki z wdziękiem i precyzją. Wysuwanie roszczeń do dodatkowych korzyści przed koronacją mogło się skończyć dla niej utratą szans na rządzenie. W końcu uznała, że nikt nie będzie jej podejrzewał, iż naruszyła tę zasadę z przesadnej dumy. Poza tym Stajnie Królowej były stosunkowo małe i nie miały żadnego innego zastosowania. Kręciło się tu znacznie mniej osób, więc otwarta brama nie powinna przyciągać dużej uwagi. W rzeczywistości, gdy znalazła się przed Stajniami, odkryła, że dziedziniec jest niemal kompletnie pusty. Wyjątkiem był stojący w progu jednego z łukowatych wejść do stajni samotny stajenny w czerwonym stroju. Tyle że mężczyzna ów natychmiast się obrócił i krzyknął coś do środka, a wówczas ze stajni wypadły całe tuziny innych stajennych i ruszyły ku Elayne, która wyjechała na Płomiennym Sercu z oznaczonego kwadratu. Ostatecznie mogłaby przecież wrócić w towarzystwie potężnych lordów i lady, w każdym razie taką zapewne mieli nadzieję.

Caseille przeprowadziła Gwardzistki przez bramę, a później większości z nich kazała zsiąść z koni i pilnować zwierząt. Wraz z pół tuzinem innych pozostała w siodle, skąd obserwowały wszystko z uwagą. Nawet tutaj Caseille nie zamierzała ani na chwilę spuścić Elayne z oka. A może raczej szczególnie tutaj, gdzie Dziedziczce Tronu groziło większe niebezpieczeństwo niż w odwiedzanych rezydencjach. Z bramy wyjechali teraz reprezentanci Dynastii Matherin. Podjeżdżali do stajennych i Gwardzistek, równocześnie gapiąc się na górujące nad dziedzińcem balkony i kolumnady z białego kamienia oraz na widoczne za nimi iglice i złote kopuły. Zimno wydawało się tutaj mniej dotkliwe niż w górach — Elayne w każdym razie z całych sił nie dopuszczała go do siebie, choć zdawała sobie z niego sprawę, a mężczyźni, kobiety i konie wciąż wydychali słabe pióropusze mgły. Odór końskiego łajna był tu dość silny, zwłaszcza po czystym górskim powietrzu. Elayne chętnie weszłaby do ustawionej przed trzaskającym w kominku ogniem wanny z gorącą wodą. Później będzie musiała wrócić do spraw związanych z tronem, teraz jednak przede wszystkim pragnęła odpoczynku — najchętniej w ciepłej wodzie.

Do Płomiennego Serca podbiegło dwoje stajennych. Kobieta wzięła uzdę z pospiesznym dygnięciem pod adresem Elayne, gdyż większą uwagę zwracała na zachowanie wysokiego wałacha, który zresztą nie sprawiał żadnych problemów, podczas gdy Dziedziczka Tronu z niego zsiadała przy pomocy mężczyzny pochylonego w ukłonie i z rękoma ułożonymi w prowizoryczne strzemię, na którym Elayne mogła postawić nogę. Żadne z nich nie zerkało już nawet na widoczek ośnieżonej, górskiej łąki pozostały w połowie kamiennego muru. Pracownicy stajni zdążyli się w końcu przyzwyczaić do bram. Dziedziczka Tronu wiedziała, że wiele osób stawia im drinki w tawernach, aby posłuchać, jak się chełpią liczbą widzianych bram i innych przypadków użycia Jedynej Mocy. Elayne potrafiła sobie wyobrazić brzmienie tych opowieści w momencie, gdy docierały do Arymilli. Dziedziczce Tronu spodobała się myśl o Arymilli nerwowo zagryzającej paznokcie.

Gdy Elayne postawiła stopę na brukowych kamieniach, od razu otoczyła ją grupa Gwardzistek w szkarłatnych kapeluszach o szerokich rondach z białymi pióropuszami i jasnych napierśnikach przepasanych również szkarłatnymi, obszytymi koronką szarfami, z haftem Białego Lwa. Żołnierki Caseille miały eskortować Elayne do stajni. Rozglądały się ostrożnie, spoglądając w każdym kierunku, a ich ręce dotykały rękojeści mieczów — ręce wszystkich z wyjątkiem Deni, postawnej kobiety o spokojnych rysach, która nosiła długą, mosiężną, nabijaną gwoździami pałkę. Było ich tylko dziewięć... „Tylko dziewięć” — pomyślała z goryczą Elayne. „O Światłości, jakie to szczęście, że potrzebuję zaledwie dziewięciu osobistych strażniczek w samym Królewskim Pałacu!” — dodała w myślach z sarkazmem. Tak czy owak, było ich jedynie dziewięć, lecz każda doskonale władała mieczem. Kobiety, które poświęciły się „rzemiosłu miecza”, jak to nazywała Caseille, musiały być dobre w swoim fachu, w przeciwnym razie prędzej czy później przegrywały z zazwyczaj silniejszymi od nich mężczyznami. Deni natomiast nie posiadała żadnych zdolności do walki na miecze, jednak mężczyźni, którzy mieli do czynienia z jej pałką, dobrze ją zapamiętali. W dodatku, mimo sporej tuszy, Deni była bardzo szybka, zawzięta, w razie potrzeby nie walczyła fair, lecz zawsze z pełnym poświęceniem.

Rasoria, krępa podporucznik dowodząca, wyraźnie odprężyła się z ulgą, gdy stajenni odprowadzili Płomienne Serce do stajni. Gdyby osobiste strażniczki Elayne postawiły na swoim, nikt z wyjątkiem Gwardzistek nie miałby prawa zbliżyć się do Dziedziczki Tronu na odległość wyciągniętej ręki. No cóż, może nie były aż tak restrykcyjne, jednak bez wątpienia spoglądały podejrzliwie niemal na każdego — oprócz Birgitte i Aviendhy. Rasoria, Tairenianka mimo swych niebieskich oczu i króciutko przyciętych blond włosów, była pod tym względem najgorsza, nalegała nawet na doglądanie kucharek przygotowujących posiłki Elayne i kazała kosztować każdą potrawę, zanim trafiła ona na stół Dziedziczki Tronu. Elayne nie protestowała, jakkolwiek nadgorliwe wydawało jej się owo polecenie. Jeden łyk zatrutego wina mógłby się dla niej źle skończyć — wbrew przepowiedniom, że Elayne przeżyje przynajmniej do narodzin dziecka. Jednakże nie nieufność Gwardzistek ani konieczność ich posiadania sprawiła, że Dziedziczka Tronu zacisnęła nagle usta. Zdenerwował ją raczej widok Birgitte przeciskającej się wśród tłumu na dziedzińcu przed stajniami. Birgitte szła, lecz nie do Elayne.

Aviendha wyłoniła się oczywiście z bramy jako ostatnia i to dopiero w momencie, gdy miała pewność, że wszyscy inni przeszli. Kiedy kobieta Aiel pozwoliła bramie zaniknąć, Dziedziczka Tronu ruszyła w jej stronę tak wielkimi krokami, że członkinie jej eskorty musiały podbiec, by ponownie otoczyć ją kręgiem. Chociaż Elayne szła szybko, Birgitte, kobieta z grubym złotym warkoczem zwisającym aż do talii, zjawiła się przy Aviendzie pierwsza. Pomogła kobiecie Aiel zsiąść z siwej klaczy i przekazała lejce stajennej o pociągłej twarzy i nogach niemal równie długich jak kończyny Siswai. Aviendha zawsze miała więcej problemów ze zsiadaniem niż z dosiadaniem konia, Birgitte wszakże nie chodziło jedynie o pomoc. Elayne wraz z eskortą przybyła w samą porę, toteż usłyszała pospieszne pytania kobiety wypowiedziane cichym głosem:

— Czy ona piła kozie mleko? Czy dostatecznie dużo spała? Czy czuje się...? — Birgitte nagle umilkła, po czym wciągnęła głęboki wdech, odwróciła się i stanęła twarzą w twarz z Dziedziczką Tronu. Wyglądała na kompletnie spokojną i z pozoru nie dziwiła się, że widzi swoją panią przed sobą. Więź działała w obie strony.

Birgitte nie była szczególnie dużą kobietą, chociaż w butach na obcasie przewyższała Elayne i mniej więcej dorównywała wzrostem Aviendzie, jednak zazwyczaj prezencji dodawał jej uniform Kapitan-Generał Gwardii Królowej, na który składał się krótki, czerwony płaszcz z wysokim, białym kołnierzem oraz workowate, niebieskie spodnie wsunięte w błyszczące, czarne kozaki, cztery złote węzły na lewym ramieniu i cztery złote koła na każdym białym mankiecie. Ostatecznie była przecież Birgitte Srebrny Łuk, legendarną bohaterką. Pozostała ostrożna, próbując sprostać tym legendom. Twierdziła, że jedne historie rażąco rozdęto, inne przejaskrawiono, niektóre zaś nazywała całkowitymi wymysłami. A jednak Birgitte była wciąż tą samą kobietą, która dokonała czynów stanowiących sedno lub początek znanych jej i nieznanych legend. W chwili obecnej — wbrew pozornemu spokojowi — w jej zainteresowaniu Elayne było sporo niepokoju; Dziedziczka Tronu wyczuwała wszystko poprzez więź, wraz z bólem głowy i niestrawnością Birgitte. A kobieta Strażnik bardzo dobrze wiedziała, że Elayne nienawidzi, gdy się ją sprawdza za jej plecami. Dzięki więzi Birgitte znała wszystkie emocje Elayne, zdawała zatem sobie także sprawę z jej rozdrażnienia i zdenerwowania.

Aviendha spokojnie rozwinęła chustę, zdjęła ją z głowy i rozłożyła na ramionach, usiłując wyglądać na osobę, która nie zrobiła niczego niewłaściwego i na pewno nie miała związków z nikim, kto postępował źle. Niestety, mimo starań wyglądała podejrzanie, szczególnie że wytrzeszczyła oczy, by wyglądać bardziej niewinnie, a skutek okazał się dokładnie przeciwny. W pewnym sensie Birgitte miała na nią zły wpływ.

— Piłam kozie mleko — odezwała się Elayne spokojnie, świadoma bliskości trzech Gwardzistek. Choć żołnierki stały tyłem i rozglądały się wokół, uważnie przeglądając dziedziniec, balkony i dachy, na pewno uważnie słuchały. — Spałam dostatecznie dużo. Chcesz mnie jeszcze o coś spytać?

Na policzkach Aviendhy pojawił się lekki szkarłat.

— Myślę, że w tej chwili otrzymałam wszystkie potrzebne mi odpowiedzi — odparła Birgitte bez rumieńca, na który liczyła Dziedziczka Tronu. Ta kobieta doskonale wiedziała, jak bardzo Elayne jest zmęczona, wiedziała zatem również, że Dziedziczka Tronu kłamie, mówiąc o śnie.

Więź okazywała się czasami straszliwie niewygodna. Elayne wypiła ubiegłej nocy jedynie pół kubka mocno rozwodnionego wina, a jednak czuła się rano jak skacowana Birgitte — bolała ją głowa i miała zgagę. Żadna z Aes Sedai opowiadających o więzi nigdy nie wspomniała o tego rodzaju doznaniach, a jednak Elayne i Birgitte aż za często wyczuwały siebie nawzajem, zarówno w sposób fizyczny, jak i emocjonalny. Te ostatnie kwestie stanowiły prawdziwy problem, odkąd Elayne zaczęła doświadczać huśtawki nastrojów. Czasami udawało jej się zlekceważyć ogarniające ją emocje Birgitte albo je zwalczyć, dzisiaj jednak wiedziała, że pocierpi do czasu, aż jej Strażnik zostanie Uzdrowiona. Dziedziczka Tronu obarczała za tę ciągłą wymianę odczuć fakt, że obie były kobietami. Nikt wcześniej nie słyszał o więzi między kobietami. Po prawdzie, i teraz mało kto o takiej więzi słyszał, a jeszcze mniej osób wierzyło w jej istnienie. Strażnik powinien być mężczyzną, dokładnie tak samo jak samcem był byk. W takich przypadkach ludzie po prostu nie dopuszczali do siebie myśli o innej możliwości.

Złapana na kłamstwie, kiedy próbowała żyć zgodnie z nakazami Egwene, czyli tak, jakby już złożyła Trzy Przysięgi, Elayne usiłowała się bronić.

— Czy Dyelin wróciła? — spytała ostro, zmieniając temat.

— Nie — odparła Birgitte równie ostrym tonem.

Dziedziczka Tronu westchnęła. Dyelin opuściła miasto na kilka dni przed pojawieniem się armii Arymilli. Wzięła z sobą Reanne Corly, która miała konstruować dla niej bramy i tym samym przyspieszać podróż. A od powrotu Dyelin zależało sporo. I od wieści, jakie Dyelin przyniesie. Oraz od tego, czy przyniesie coś oprócz wieści.

Wybór Królowej Andoru był właściwie sprawą całkiem prostą. W królestwie istniało czterysta Dynastii, ale tylko dziewiętnaście z nich uważano za wystarczająco silne, by inne podążyły za ich przykładem. Zwykle cała dziewiętnastka — albo większa część tej liczby — opowiadała się za daną Dziedziczką Tronu, chyba że kobieta była wyraźnie niekompetentna. Po śmierci Mordrellen, Dom Mantear stracił tron na rzecz Dynastii Trakand tylko z powodu zniknięcia Dziedziczki Tronu Tigraine, która nie pozostawiła po sobie córki, a jedynie syna, oraz dlatego, że Morgase Trakand zdołała zyskać poparcie trzynastu Domów. Zgodnie z prawem i zwyczajami do wstąpienia na tron konieczne było poparcie jedynie dziesięciu z tychże dziewiętnastu Dynastii. Nawet pretendentki, które były pewne swego prawa do tronu, rezygnowały z roszczeń i ustępowały, gdy inna kobieta miała za sobą dziesięć spośród najważniejszych Domów.

Sytuacja Elayne nie była jednoznaczna. Wcześniej Dziedziczka Tronu miała trzy poważne rywalki, ale teraz Naean i Elenia zjednoczyły się z Arymillą Marne, najmniej prawdopodobną z trzech kandydatek. Zmiana ta oznaczała, że Elayne posiada poparcie dwóch Domów (to znaczy dwóch dużych i liczących się, gdyż Matherin i osiemnaście innych, które właśnie odwiedziła, były na to zbyt małe) — własnego Domu Trakand i Dynastii Dyelin, czyli Taravin — przeciwko sześciu. Och, Dyelin twierdziła, że po stronie Dziedziczki staną Carand, Coelan i Renshar, a także Norwelyn, Pendar i Traemane, jednak pierwsze trzy pragnęły posadzić na tronie samą Dyelin, ostatnie trzy natomiast zachowywały się tak, jak gdyby zapadły w sen zimowy. Dyelin na szczęście pozostawała niezmienna w swej lojalności i niezmordowanie działała w sprawie Elayne. Nie przestawała wierzyć, że Domy, które na razie zachowywały milczenie, można przekonać do poparcia Dziedziczki Tronu. Elayne oczywiście nie mogła się do nich zbliżyć, Dyelin natomiast mogła. A teraz sytuacja stawała się rozpaczliwa. Sześć Domów popierało Arymillę. Tylko głupcowi by nie przyszło do głowy, że Arymillą z pewnością namawia w tej chwili inne. Niektóre z nich mogły ją poprzeć tylko dlatego, że miała już za sobą sześć.

Mimo iż Caseille wraz ze swoimi Gwardzistkami wcześniej opróżniła dziedziniec z ludzi, Elayne i jej towarzyszki znów przemierzały brukowaną nawierzchnię wśród tłumu. Mężczyźni z Matherin w końcu zsiedli z koni, ale nadal kręcili się niepewnie, upuszczali halabardy, podnosili je i znów upuszczali; próbowali też rozładować juczne zwierzę, tam, na dziedzińcu przed stajniami. Jeden z chłopców ścigał kurczę, które skądś uciekło i przemykało między nogami koni, a któryś z pomarszczonych starców wykrzykiwał słowa zachęty, choć Elayne nie wiedziała, kogo ów człowiek zachęca — chłopca czy kurczę. Stary chorąży o twardej, ogorzałej twarzy i lichych, białych włosach, ubrany w jasnoczerwony mundur, którego kurtka opinała mu wydatny brzuch, próbował zaprowadzić porządek z pomocą tylko nieznacznie młodszego od siebie Gwardzisty; obaj najprawdopodobniej porzucili emeryturę, tak jak wielu im podobnych. Z kolei jakiś młokos zamierzał chyba wejść ze swoim kudłatym koniem do samego pałacu i Birgitte musiała usunąć go z drogi przed przejściem Elayne. Chłopak, zaledwie z meszkiem zarostu na twarzy, zapewne najwyżej czternastoletni, zamiast odpowiedzi zagapił się na Birgitte z buzią otwartą tak szeroko, jakby chciał połknąć cały pałac. Strażnik bez wątpienia prezentowała się w swoim mundurze bardziej malowniczo niż Dziedziczka Tronu w sukni do jazdy konnej, zresztą młokos już przypuszczalnie wcześniej widział Elayne. Rasoria popchnęła go lekko ku wiekowemu chorążemu, potrząsając przy tym mocno głową.

— Psiakrew, nie wiem, co mam z nimi zrobić — gderała Birgitte w małym holu wejściowym, gdy służąca w czerwono-białym uniformie wzięła od Dziedziczki Tronu płaszcz i rękawiczki.

Hol był mały, lecz tylko jak na standardy ogromnego Królewskiego Pałacu. Oświetlony lampami na złoconych stojakach migoczących wśród wąskich, smukłych, białych kolumn, zajmował obszar o połowę większy od całego głównego korytarza wejściowego Matherin, chociaż sufit miał od tamtego niższy. Inna służąca z Białym Lwem na lewej piersi sukni, dziewczyna niewiele starsza od chłopca, który próbował wejść ze swoim koniem do pałacu, podsunęła tacę ze srebrnej plecionki, zastawioną wysokimi pucharami napełnionymi parującym, grzanym z przyprawami winem, szybko się jednak nieśmiało wycofała, gdyż otrzymała niemiłe spojrzenia równocześnie od Aviendhy i Birgitte.

— Cholerne dzieciaki zasypiają podczas pełnienia straży — kontynuowała kobieta Strażnik, groźnie popatrując na odsuwającą się służącą. — Starzy wprawdzie czuwają, ale połowa nie potrafi sobie przypomnieć, co, psiakrew, mają zrobić, jeśli zobaczą osobę usiłującą sforsować przeklęty mur, a druga połowa w kupie nie umiałaby odeprzeć sześciu pastuchów z owczarkiem. — Aviendha uniosła czoło, popatrzyła na Elayne i kiwnęła głową.

— Nie są tu po to, by walczyć — przypomniała im Dziedziczka Tronu podczas spaceru korytarzem wyłożonym niebieskimi kaflami, rozświetlonym stojącymi lampami z odblaśnicami i zastawionym inkrustowanymi skrzyniami. Birgitte i Aviendha szły po jej bokach, a Gwardzistki kilka kroków przed nimi i kilka kroków za nimi. „O Światłości — pomyślała Elayne — nie wypiłabym tego wina!”. W głowie jej łomotało, identycznie jak Birgitte, więc dotykając skroni, zastanowiła się, czy powinna polecić swej Strażnik natychmiast pójść do Uzdrowicielki.

Birgitte jednakże miała inny pomysł. Przypatrzyła się Rasorii i innym Gwardzistkom przed sobą, potem obejrzała się przez ramię i gestem poleciła idącym z tyłu wycofać się jeszcze dalej. Zachowywała się dziwnie. Osobiście wybierała każdą Gwardzistkę i ufała im wszystkim w pełni. Mimo to odezwała się teraz pospiesznym półszeptem, pochylając głowę jak najbliżej Dziedziczki Tronu.

— Coś zdarzyło się tuż przed twoim powrotem. Pytałam Sumeko, czy mnie Uzdrowi, zanim wrócisz, a ona nagle przewróciła się i zemdlała. Potoczyła oczyma i po prostu upadła. Nie chodzi tylko o nią. Nikt mi się nie przyznał, psiakrew, nie mnie, ale widziałam, jak pewne przedstawicielki Rodziny o mało nie wyskoczyły ze swoich przeklętych skór. Podobnie Poszukiwaczki Wiatru. Prawie pluły i parskały. Wróciłaś, zanim zdołałam znaleźć odpowiednią Aes Sedai, podejrzewam jednak, że wszystkie będą patrzeć na mnie wilkiem. Tobie wszakże na pewno powiedzą prawdę.

Pałac wymagał populacji dużej wioski, tylko wówczas wszystko właściwie działało, a służący znajdowali się we właściwych miejscach. Oczom Elayne zaczęli się ukazywać mężczyźni i kobiety w uniformach — pędzili korytarzami, przemykali się pod ścianami lub nurkowali w boczne korytarze, robiąc miejsce dla eskorty Dziedziczki Tronu, więc te nieliczne wyjaśnienia, które znała, przekazała najciszej, jak potrafiła i w jak najmniejszej liczbie słów. Nie przeszkadzało jej, że niektóre pogłoski docierają na ulice i nieuchronnie do Arymilli, jednak opowieści o Randzie mogłyby jej zaszkodzić; wydawały się równie groźne jak opowieści o Przeklętych. A może nawet, w jakimś sensie, były gorsze. Nikt nie uwierzy, że Przeklęci próbują umieścić Elayne na tronie jako swoją marionetkę.

— Tak czy inaczej — dokończyła — ta sprawa nie ma z nami nic wspólnego.

Sądziła, że mówi w sposób niezwykle przekonujący, bardzo chłodny i bezstronny, ale Aviendha wyciągnęła rękę i ścisnęła jej dłoń, co dla powściągliwych Aielów było gestem pociechy niemal tak spektakularnym jak niedźwiedzi uścisk, szczególnie na oczach wielu ludzi. Birgitte przekazała swą sympatię przez więź. Było to coś więcej niż współczucie, raczej zrozumienie kobiety, która znała smutek utraty swojego mężczyzny. Gaidal Cain był stracony dla Birgitte, jakby już nie żył, na domiar złego wspomnienia kobiety Strażnik z wcześniejszego etapu jej życia powoli zanikały. Nie pamiętała wyraźnie już prawie nic sprzed założenia Białej Wieży, a i z tego okresu nie wszystko. Czasami, szczególnie nocami, bała się, że Gaidal także zniknie z jej pamięci, że zatraci wszelkie wspomnienia z nim związane, zapomni, że go znała i kochała. Z tego strachu nie mogła spać, póki nie wypiła całej dostępnej brandy i nie straciła przytomności. Rozwiązanie było marne i Elayne żałowała, że nie może zaoferować swojej kobiecie Strażnik lepszego, wiedziała wszak, iż będzie pamiętała Randa aż do końca swego życia i nie potrafiła sobie wyobrazić lęku Birgitte i jej pewności, że wspomnienia ukochanego mężczyzny kiedyś znikną. Tym niemniej miała nadzieję, że ktoś Uzdrowi Birgitte choćby z porannej migreny — wkrótce, czyli nim jej własna głowa pęknie niczym zbyt dojrzały melon. Sama miała zbyt liche zdolności i nie umiałaby Uzdrowić Strażnik z takiego bólu, a Aviendha nie była wcale w tej kwestii mocniejsza.

Mimo emocji, które wyczuwała w Birgitte, kobieta Strażnik miała gładką twarz, a minę łagodną, wręcz beztroską.

— Ach ci Przeklęci — szepnęła oschle, lecz bardzo cicho Birgitte. Takiej nazwy nie rzucało się pochopnie. — No cóż, póki nie dają nam się we znaki, nic nam, psiakrew, nie grozi. — Chrząknięcie, które można by uznać za śmiech, sugerowało, że kobieta Strażnik nie mówi całej prawdy. Z drugiej strony... Twierdziła wprawdzie, że nigdy wcześniej nie była żołnierką, wyglądała jednak na wojowniczkę. Niezależnie od szans powodzenia, zadanie trzeba było wykonać. — Zastanawiam się, co one o tym myślą? — dodała, kiwając głową ku czterem Aes Sedai, które właśnie wyszły przed nimi z bocznego korytarza.

Vandene, Merilille, Sareitha i Careane, idąc, pochylały ku sobie głowy czy też raczej ostatnie trzy pochylały głowy ku Vandene. Rozmawiały, intensywnie gestykulując, aż kołysały się frędzle ich szali. Vandene sunęła powoli, jakby szła sama, nie zwracając na nic uwagi. Zawsze pozostawała smukła, teraz jednak ciemnozielona suknia, z wyhaftowanymi kwiatami na rękawach i przy szyi, niemal na niej wisiała, jakby należała do innej, mocniej zbudowanej kobiety, natomiast białe włosy zebrane w koński ogon na karku wręcz domagały się szczotki. Wyraz twarzy tej Aes Sedai był ponury, ale oczywiście nie musiał mieć związku ze słowami pozostałych sióstr. Vandene miała smutną minę, odkąd zabito jej siostrę. Elayne założyłaby się, że jej suknia należała niegdyś do Adeleas. Od dnia morderstwa Vandene nosiła ubrania siostry częściej niż własne. Niestety, stroje Adeleas nie pasowały na nią. Obie kobiety były wprawdzie tego samego wzrostu, tyle że apetyt Vandene zniknął wraz z jej siostrą. Tamtego dnia zresztą straciła wyraźnie ochotę na większość rzeczy i spraw.

Właśnie w tym momencie Sareitha, Brązowa, której ciemnej, kwadratowej twarzy jeszcze nie dotknął typowy dla Aes Sedai brak śladu przeżytych lat, dostrzegła Elayne i położyła rękę na ramieniu Vandene prawdopodobnie z zamiarem pociągnięcia kobiety w górę korytarza. Vandene zepchnęła rękę Tairenianki i szła dalej, zaledwie zerknąwszy na Dziedziczkę Tronu, po czym zniknęła w kolejnym korytarzu. Idące za nimi w pełnej szacunku odległości dwie kobiety w białych strojach nowicjuszek szybko ukłoniły się pozostałym siostrom i pospieszyły za Vandene. Merilille, niewysoka Aes Sedai w ciemnoszarej sukni nadającej jej bladej cerze Cairhienianki odcień kości słoniowej, przez moment wahała się, w którą stronę pójść. Careane poprawiła tylko szal z zielonymi frędzlami na ramionach szerszych, niż miało wielu mężczyzn, po czym spokojnie wymieniła kilka słów z Sareithą. Obie obróciły się ku nadchodzącej Elayne i wykonały dygnięcia prawie tak głębokie jak ukłony nowicjuszek. Merilille zauważyła Gwardzistki i zamrugała, potem dostrzegła Dziedziczkę Tronu i zastygła zaskoczona. W końcu uprzejmie i z szacunkiem się ukłoniła.

Merilille nosiła szal od stu lat, Careane od ponad pięćdziesięciu. Nawet Sareitha nosiła swój dłużej niż Elayne Trakand, jednak pozycja wśród Aes Sedai zależała od siły w Mocy, a żadna z tych trzech nie należała do szczególnie uzdolnionych sióstr. Według Aes Sedai większą siłą w Mocy zyskiwało się, jeśli nie większą mądrość, to przynajmniej większy szacunek; inne siostry przykładały też dużą wagę do opinii tych zdolniejszych. A bywało, że owe opinie zmieniały się w rozkazy. Elayne uważała czasem, że najlepsze jest podejście Rodziny.

— Nie wiem, o co chodzi — powiedziała, zanim odezwała się któraś z pozostałych Aes Sedai. — Ale skoro nic nie możemy poradzić, nie powinnyśmy się martwić. Mamy wystarczająco dużo problemów, więc po co dodatkowo niepokoić się kwestiami, które od nas nie zależą.

Rasoria odwróciła nieco głowę, zmarszczyła brwi i jawnie się zastanawiała, co przeoczyła, jednak ciemne oczy Sareithy rozjaśniły się po słowach Dziedziczki Tronu. Nie uspokoiły jej całkowicie, ponieważ kobieta podniosła dłonie, jakby zamierzała wygładzić brązowe spódnice szaty, jednak była skłonna podążyć za przykładem siostry, która dorównywała wzrostem Elayne. Istniały korzyści wysokiego wzrostu, czasem słuszna postawa wystarczała do strumienia jednym zdaniem czyjegoś sprzeciwu. Careane odzyskała już spokój, o ile w ogóle się zdenerwowała. W każdym razie była teraz całkowicie spokojna i mimo jasnozielonych jedwabi i gładkiej, wiecznie młodej twarzy o miedzianej cerze wyglądała bardziej na prostą kobietę niż na Aes Sedai. Zielone jednakże zazwyczaj uważano za kobiety wytrzymalsze od Brązowych. Merilille za to bynajmniej nie wyglądała pogodnie. Z szeroko otwartymi oczyma i lekko rozchylonymi wargami wydawała się nieco wstrząśnięta. Taka mina nie była jednakże w jej przypadku nietypowa.

Elayne nadal szła korytarzem, mając nadzieję, że wszystkie zabiorą się za swoje sprawy, Merilille wszakże podeszła do Birgitte. Szara powinna objąć prymat nad pozostałymi, niestety wolała czekać na polecenia innych, toteż gdy Sareitha grzecznie poprosiła Birgitte o ustąpienie miejsca, bez słowa się przesunęła. Siostry zawsze zachowywały się uprzejmie wobec Strażnik Elayne, która miała rangę Kapitan-Generał. Rangę tę tolerowały, nie uznawały tylko jej funkcji Strażnika. Aviendhy nie potraktowały jednakże zbyt grzecznie, a Careane po prostu się przepchnęła między nią i Elayne. Przenoszące Moc kobiety, które nie szkoliły się w Białej Wieży, były z samej definicji dziksze, a Careane gardziła dzikuskami. Aviendha wydęła wargi, chociaż nie wyciągnęła zza pasa noża ani nawet nie zrobiła żadnego ruchu ku rękojeści, za co Elayne była jej niezmiernie wdzięczna. Jej pierwsza siostra postępowała czasami... zbyt pochopnie. Potem Dziedziczka Tronu pomyślała, że akurat w tym momencie mogłaby wybaczyć kobiecie Aiel lekki pośpiech. Zwyczaje zabraniały nieuprzejmego zachowania wobec innej Aes Sedai niezależnie od okoliczności, jednak Aviendha potrafiła wykrzykiwać groźby i do upadłego wymachiwać nożem. Wtedy wszystkie trzy prawdopodobnie by odeszły lub uciekły w panice. Careane wydawała się nie zauważać oceniającego ją chłodnego spojrzenia zielonych oczu.

— Powiedziałam Merilille i Sareicie, że nic nie możemy zrobić w tej sprawie — oświadczyła spokojnie. — Ale czy nie powinnyśmy być gotowe do ucieczki, jeśli zagrożenie wzrośnie? Nie jest wstydem uciekać przed czymś tak potężnym. Nawet wszystkie razem jesteśmy tylko niczym ćmy walczące z pożarem lasu. Vandene też mogłaby posłuchać.

— Sądzę, że naprawdę powinnyśmy poczynić pewne przygotowania, Elayne — mruknęła Sareitha nieobecnym tonem. Dziedziczka Tronu odniosła wrażenie, że kobieta konstruuje w głowie jakieś projekty. — Musimy mieć plany, żebyśmy potem nie żałowały. W tutejszej bibliotece jest nieco woluminów, których nie możemy zostawić. Wydaje mi się, że niektórych nie ma nawet w Bibliotece Wieży.

— Tak. — Głos Merilille był osobliwie zdyszany i równie zaniepokojony jak jej duże ciemne oczy. — Tak, w istocie powinnyśmy przygotować się do drogi. Być może... Może nie należy już dłużej czekać. Odejście z konieczności na pewno nie naruszyłoby naszego porozumienia. Nie mam co do tego wątpliwości.

Birgitte jedynie zerknęła na nią, lecz kobieta się cofnęła.

— Jeśli pójdziemy — powiedziała Careane, kompletnie ignorując słowa Merilille — będziemy musiały zabrać z sobą wszystkie przedstawicielki Rodziny. Pozwólmy im się rozproszyć, a Światłość jedna wie, co wtedy zrobią i czy kiedykolwiek je wyłapiemy, szczególnie teraz, gdy niektóre z nich nauczyły się Podróżować. — W jej tonie nie było goryczy, chociaż spośród przebywających w pałacu sióstr tylko Elayne umiała Podróżować. Dla Careane wyraźnie miało znaczenie, że Kuzynki szkoliły się w Białej Wieży, nawet jeśli większość została z niej wydalona, a jedynie nieliczne uciekły. Careane sama rozpoznała co najmniej cztery z nich, w tym jedną uciekinierkę. Przynajmniej nie były dzikuskami.

Sareitha jednakże zacisnęła usta. Denerwowało ją, że kilka Kuzynek potrafi tkać bramy i wyraźnie miała inne zdanie na temat Rodziny. Zazwyczaj ograniczała swe sprzeciwy do sporadycznego zmarszczenia brwi lub lekceważącego grymasu, o ile Elayne dobrze zauważyła, poranna sytuacja wszakże najwidoczniej rozluźniła jej język.

— Naprawdę musimy zabrać je z sobą — powiedziała ostrym tonem. — W przeciwnym razie wszystkie zaczną się podawać za Aes Sedai, natychmiast gdy znikną nam z oczu. Kobieta, która mówi, że ponad trzysta lat temu wydalono ją z Wieży, może powiedzieć wszystko! Moim zdaniem należy je dobrze pilnować, a nie tańczyć, jak nam zagrają, szczególnie jeśli chodzi o te, które potrafią Podróżować. Może do tej pory chodziły tam, Elayne, gdzie im kazałaś i wracały... jak długo wszakże tak będzie? Przyjdzie moment, gdy jedna z nich nie wróci. Zapamiętaj moje słowa, bo jeśli jedna ucieknie, inne natychmiast pójdą w jej ślady i zaczną się problemy, z którymi nigdy nie zdołamy sobie poradzić.

— Nie ma żadnego powodu, żebyśmy gdziekolwiek szły — przerwała jej twardo Elayne. Zwracała się zarówno do Gwardzistek, jak i do sióstr. Potężna Moc, którą ktoś przenosił, znajdowała się wciąż w tym samym miejscu, w jakim Dziedziczka Tronu ją wyczuła. Nawet jeśli ów osobnik się przemieści, zdaniem Elayne małe były szanse, że uda się on do Caemlyn, naprawdę niewielkie, natomiast pogłoska o planowanej przez Aes Sedai ucieczce mogłaby zrodzić prawdziwy popłoch wśród mieszkańców i ludzie popędziliby tłumnie ku wyjściom, umykając przed niezwykłą siłą, która przeraziła nawet Aes Sedai. Tratowaliby się i zabijali. Prawdopodobnie nawet plądrująca miasto armia nie dokonałaby tak wielkich zniszczeń. A te trzy siostry gadały tak głośno, jakby były same w tym korytarzu, jakby nikt nie mógł ich tu podsłuchać! Dla Merilille Elayne potrafiłaby znaleźć wytłumaczenie... ale pozostałe?! — Zostaniemy tutaj, zgodnie z rozkazami Zasiadającej na Tronie Amyrlin! Nie ruszymy się stąd, póki Amyrlin nie wyda nam takiego polecenia. Kuzynkom nadal będziecie okazywać uprzejmość, aż zostaną ponownie zaproszone do Wieży, a zdarzy się to również z rozkazu Zasiadającej na Tronie Amyrlin, jak same dobrze wiecie. Będziecie też kontynuować szkolenie Poszukiwaczek Wiatru i żyć w taki sposób, jak przystało Aes Sedai. Naszym obowiązkiem jest uśmierzyć lęk mieszkańców i nie dopuścić do rozprzestrzenienia się paniki, którą mogą wywołać bezsensowne plotki i pogłoski o naszym odejściu.

No cóż, może jej ton okazał się bardziej stanowczy, niż sobie zamierzyła. Sareitha spuściła wzrok na kafle podłogi niczym upomniana przez starszą siostrę nowicjuszka. Merilille znowu się wzdrygnęła, słysząc wzmiankę o Poszukiwaczkach Wiatru, ale tego Dziedziczka Tronu mogła się spodziewać. Inne także udzielały lekcji, jednakże przedstawicielki Ludu Morza trzymały Merilille równie krótko jak własne uczennice. Kobieta sypiała w ich kwaterach i rzadko ją widywano bez dwóch czy trzech osób depczących jej cicho po piętach i sprawdzających, czy jest dostatecznie pokorna.

— Oczywiście, Elayne — odparła pospiesznie Careane. — Oczywiście. Żadna z nas nie sugeruje sprzeciwu wobec Amyrlin. — Zawahała się i przez chwilę poprawiała szal z zielonymi frędzlami na ramionach, pozornie całkowicie skupiona na tej czynności. Raz tylko posłała litościwe spojrzenie Merilille. — Jeśli jednak mówimy o przedstawicielkach Ludu Morza, mogłabyś nakazać Vandene wzięcie udziału w szkoleniu? — Elayne nic nie odpowiedziała, więc następne zdanie Careane wypowiedziała tonem, który u osoby nie będącej Aes Sedai nazwano by ponurym. — Vandene twierdzi, że jest zbyt zajęta tymi dwiema uciekinierkami, niemniej jednak znajduje czas na rozmowy ze mną tak długo w noc, aż na wpół przysypiam. A te dwie są już tak zastraszone, że nie pisnęłyby słowa, nawet gdyby ich sukienki stanęły w ogniu. Nie potrzebują już uwagi Vandene, która mogłaby się teraz poświęcić szkoleniu tych przeklętych dzikusek. Niech Vandene również zacznie się zachowywać jak Aes Sedai!

Jeszcze przez moment Careane popatrywała na Elayne złowrogo i z przyganą, dopiero później, powoli, jej wzrok zaczął łagodnieć. To właśnie Dziedziczka Tronu skorzystała z okazji i nakłoniła Aes Sedai do szkolenia Poszukiwaczek Wiatru, lecz sama dotychczas udzieliła zaledwie kilku lekcji, wymawiając się ważniejszymi zajęciami i obowiązkami. Poza tym przedstawicielki Ludu Morza postrzegały „lądowe” nauczycielki jako najemniczki (nawet kiedy chodziło o Aes Sedai), a najemnik miał u nich niższą pozycję od pomywaczki. Od pomywaczki, która źle wykonuje swoją pracę. Elayne ciągle uważała, że Nynaeve odeszła tylko dlatego, że chciała się wykpić od dalszego udzielania tych lekcji. Ma się rozumieć, nikt nie podejrzewał, iż mogłaby skończyć tak jak Merilille, ale zapewne wystraszyć mogło już nawet kilka godzin podobnego traktowania.

— Och, nie, Careane — wtrąciła Sareitha, nadal unikając oczu Dziedziczki Tronu. Nie patrzyła też na Merilille. W jej opinii Szara sama była sobie winna i jedynie z własnej winy pozostawała w tym nieprzyjemnym układzie, zasłużyła sobie zatem na takie traktowanie i na wszystko co ją spotkało. Na szczęście Sareitha nie zamierzała rozdrapywać niezagojonych ran. — Vandene szaleje z bólu po utracie siostry, a dzięki Kirstian i Zaryi zapomina o tragedii i ma na czym skupić umysł. — Cokolwiek Sareitha myślała o pozostałych Kuzynkach, zaakceptowała fakt, że Zarya jest zbiegiem, zresztą musiała go zaakceptować, gdyż Zaryę rozpoznała Careane. A jeśli Kirstian kłamała, zapłaciła za własne kłamstwo. Uciekinierek nie traktowano najlepiej. — Ja także spędzam z nią całe godziny i wiem, że Vandene pragnie mówić prawie wyłącznie o Adeleas. Może chce dołączyć moje wspomnienia związane z jej siostrą do własnych. Sądzę, że należy dać jej tyle czasu, ile potrzebuje, a dzięki towarzystwu tych dwóch uciekinierek nie jest zbyt często samotna. — Posłała Elayne spojrzenie z ukosa, potem wzięła głęboki wdech. — Niemniej jednak... szkolenie Poszukiwaczek Wiatru to z pewnością... prawdziwe i trudne wyzwanie. Może godzinka lekcji co jakiś czas pomogłaby Vandene otrząsnąć się z przygnębienia, choćby miała się przy tym na nie rozgniewać. Zgadzasz się ze mną, Elayne? Godzina lub dwie, od czasu do czasu.

— Pozwolę Vandene tak długo boleć z powodu utraty siostry, jak będzie potrzebowała lub chciała — odrzekła Dziedziczka Tronu spokojnie, lecz stanowczo. — I nie zamierzam więcej na ten temat dyskutować.

Careane westchnęła ciężko i znów poprawiła szal. Sareitha wydała znacznie słabsze westchnienie i zaczęła obracać pierścień w kształcie Wielkiego Węża, który nosiła na palcu wskazującym lewej ręki. Może obie Aes Sedai wyczuły nastrój Elayne, a może po prostu żadna z nich nie miała ochoty na kolejne szkolenie Poszukiwaczek Wiatru. Merilille wciąż wyglądała na zaskoczoną, z drugiej strony wszakże jej sesje z przedstawicielkami Ludu Morza trwały całe dnie i noce, chyba że Elayne udało się kobietę od nich odciągnąć. Tyle że Poszukiwaczki Wiatru coraz rzadziej pozwalały jej odejść, niezależnie od próśb i pomysłów Dziedziczki Tronu.

Na szczęście Elayne udawało się unikać zbędnej szorstkości w kontaktach z tymi trzema. Uprzejmość wymagała od niej wysiłku, szczególnie że towarzyszyła jej Aviendha. Dziedziczka Tronu nie wiedziała, co by zrobiła, gdyby kiedykolwiek straciła siostrę. Vandene nie tylko tęskniła za Adeleas i smuciła się z powodu jej śmierci, ale także szukała mordercy siostry, a nie miała pewności, czy nie jest nim Merilille Ceandevin, Careane Fransi czy też Sareitha Tomares. Jedna z nich albo — co gorsza — więcej niż jedna. Z pozoru trudno było oskarżyć o zbrodnię Merilille w jej obecnym stanie, jednak w przypadku Aes Sedai nigdy nie można mieć pewności. Jak zauważyła Birgitte, jeden z najgorszych Sprzymierzeńców Ciemności, jakich kiedykolwiek spotkała (a było to podczas Wojen z Trollokami), wydawał się łagodnym jak baranek chłopcem, który podskakiwał na każdy głośniejszy hałas... A później młokos ów zatruł zapasy wody dla całego miasta. Gest Aviendhy był jednoznaczny i przeraził Birgitte, Aviendha jednakże nie obawiała się już Aes Sedai tak jak kiedyś. Zwyczaj nakazywał grzeczne zachowanie do czasu, gdy znajdą się dowody skazujące. Później można zupełnie dać sobie spokój z uprzejmością.

— Och — powiedziała Sareitha. Nieoczekiwanie się ożywiła. — Kapitan Mellar jest tutaj. Znów się wsławił podczas twojej nieobecności, Elayne.

Aviendha chwyciła rękojeść noża za paskiem, a Birgitte zesztywniała. Twarz Careane znieruchomiała i spłynął z niej cały kolor. Nawet Merilille popatrzyła wyniośle i z wyraźną dezaprobatą. Żadna siostra nie czyniła tajemnicy ze swojej niechęci do Doilana Mellara.

Kapitan miał zbyt pociągłą twarz, nie był mężczyzną atrakcyjnym ani nawet przystojnym, tym niemniej poruszał się z gibkim wdziękiem szermierza, któremu los nie poskąpił też siły fizycznej. Jako kapitan straży przybocznej Elayne, Mellar zarobił trzy złote węzły rangi i nosił je przylutowane na każdym ramieniu swego lśniącego od polerki napierśnika. Nieświadomy obserwator mógłby pomyśleć, że Mellar usiłuje się wywyższać nad Birgitte. Śnieżnobiała koronka jego koszuli — przy szyi i na mankietach — była dwukrotnie grubsza i dwa razy dłuższa niż tego typu dodatki do stroju którejkolwiek z Gwardzistek, ale znów zdjął szarfę, może dlatego, że przesłaniała mu złote węzły na jednym ramieniu. Twierdził, że nie pragnie niczego więcej w życiu poza dowodzeniem osobistą strażą Dziedziczki Tronu, bez końca wszakże wspominał bitwy, w których walczył jako najemnik. Wnosząc z jego opowieści, chyba nigdy nie stał po stronie przegranych, a żołnierze często zawdzięczali zwycięstwo jego osobistym wysiłkom w polu, których zresztą nikt nie doceniał. Teraz kapitan Mellar szybkim ruchem zdjął z głowy ozdobiony białym pióropuszem kapelusz i równocześnie wykonał głęboki, zamaszysty ukłon, zwinnie przytrzymując przy tym jedną ręką miecz. Następnie skłonił się po raz drugi, choć nie tak nisko. Ten drugi ukłon był przeznaczony dla Birgitte, którą mężczyzna pozdrowił także, przykładając sobie rękę do piersi.

Elayne uśmiechnęła się uprzejmie.

— Sareitha mówi, że znów postąpiłeś dziś jak bohater, kapitanie Mellar. Jak to się stało?

— Wypełniałem jedynie swoje obowiązki wobec królowej, nic więcej. — Mimo udawanej skromności i pozorowanego oburzenia jego uśmiech był cieplejszy, niż można by się spodziewać. Połowa pałacu uważała go za ojca dziecka Elayne. A ponieważ Dziedziczka Tronu nijak nie zaprzeczała tym pogłoskom, Mellar najprawdopodobniej wierzył, że ma przed sobą niezłe perspektywy. Jego ciemne oczy jednakże zawsze pozostawały ponure, więc i teraz nie było w nich radości. Wzrok mężczyzny był lodowaty niczym śmierć. — Moje obowiązki wobec ciebie to dla mnie wyłącznie przyjemność, moja Królowo.

— Kapitan Mellar poprowadził wczoraj kolejny wypad mimo braku rozkazów — oznajmiła Birgitte starannie wyważonym głosem. — Tym razem bitwa o mało nie dotarła do Bramy Far Madding, którą polecił pozostawić otwartą na wypadek jego powrotu.

Elayne poczuła, że jej rysy twardnieją.

— Och, nie — zaprotestowała Sareitha. — Wcale tak się to nie odbyło. Stu zbrojnych Lorda Luana próbowało wejść pod osłoną nocy do miasta, ocenili jednak porę jako zbyt późną i złapał ich świt. Było ich trzy razy mniej niż ludzi Lorda Nasina. Gdyby kapitan Mellar nie otworzył bramy i nie poprowadził odsieczy, zginęliby porąbani na kawałki na naszych oczach. A ponieważ podjął właściwą decyzję, ocalił osiemdziesięciu popierających cię ludzi.

Mężczyzna uśmiechał się, wyraźnie się rozkoszując pochwałami Aes Sedai. Najwyraźniej wcześniejszą krytykę ze strony Birgitte kompletnie zignorował. Wydawał się też nie widzieć dezaprobujących spojrzeń Careane i Merilille. Ten człowiek zawsze potrafił lekceważyć ludzką niechęć.

— Skąd wiedziałeś, że masz do czynienia ze zbrojnymi Lorda Luana, kapitanie? — spytała cicho Elayne.

Na twarzy Birgitte pojawił się nieznaczny uśmieszek, który powinien stanowić dla Mellara ostrzeżenie. Tyle że kapitan należał do osób, które jawnie nie wierzyły, że Birgitte jest kobietą Strażnik. Nawet jeśli w to wierzył, niewiele osób poza Strażnikami i Aes Sedai wiedziały, co pociąga za sobą więź. Elayne doszła raczej do wniosku, że Mellar wygląda na jeszcze bardziej zadowolonego z siebie.

— Nie kierowałem się sztandarami, moja Królowo. Każdy może nieść sztandar. Spojrzałem przez moją lunetę i rozpoznałem Jurada Accana. Accan to człowiek oddany Luanowi w każdym calu. Kiedyś wiedziałem, że... — Podnieconym ruchem zamachał ręką w gwałtownym zaprzeczeniu, aż zawirowała koronka jego mankietu. — Reszta nie była trudniejsza od zwykłych ćwiczeń.

— A ten Jurad Accan? Czy przyniósł jakąś wiadomość od Lorda Luana? Jakieś pismo podpisane, opatrzone pieczęcią i potwierdzające poparcie Domu Norwelyn dla Dynastii Trakand?

— Nie mam nic na piśmie, moja Królowo, lecz jak wspomniałem...

— Lord Luan nie opowiedział się oficjalnie po mojej stronie, kapitanie!

Uśmiech Mellara nieco zbladł. Mężczyzna nie był przyzwyczajony, żeby mu ktoś przerywał.

— Ależ moja Królowo, Lady Dyelin twierdzi, że Luan praktycznie przeszedł na twoją stronę. Accan okazał dowód na...

— Na nic, kapitanie — powiedziała zimno Elayne. — Być może Lord Luan trafi w końcu do mojego obozu, do tego czasu jednak mogę jedynie stwierdzić, że dałeś mi, panie, osiemdziesięciu ludzi, których trzeba obserwować. — Osiemdziesięciu ze stu! A ilu jej ludzi stracił? I przy tym wystawił na szwank bezpieczeństwo Caemlyn, niech sczeźnie! — Skoro mimo swoich obowiązków znajdujesz czas na wypady poza miasto z moją osobistą ochroną, może znajdziesz go również na doglądanie nowo przybyłych. Nie wyznaczę do tego zadania nikogo z murów. Może pan Accan i jego ludzie dołączą do musztrowanych żołnierzy, których przywiozłam z wizytowanych rezydencji. Musztra zajmie im wszystkim większą część dnia, a my nie będziemy musieli się nimi przejmować, chociaż zostawiam tobie, kapitanie, wymyślenie zajęć, które utrzymają ich z dala od miejskich murów przez pozostałe godziny doby. A oczekuję, że będą się trzymali z dala od murów i nie wpakują się w żadne kłopoty. Możesz już teraz się nimi zająć.

Oszołomiony Mellar gapił się na nią bez słowa. Elayne nigdy wcześniej go nie zrugała i mężczyźnie wyraźnie nie spodobały się jej słowa, szczególnie wobec tak wielu świadków. Nikt już nikomu nie posyłał teraz gorących uśmiechów. Kapitan wykrzywił usta i popatrywał jeszcze bardziej posępnym wzrokiem. Nie mógł jednakże zrobić nic innego poza kolejnym ukłonem, mruknięciem ochrypłym głosem: „Jak rozkaże moja Królowa” i odejściem z maksymalnym wdziękiem, na jaki zdołał się zdobyć. Niemal od razu ruszył tak wielkimi krokami w dół korytarza, jakby pragnął podeptać wszystkich, którzy wejdą mu w drogę. Elayne będzie musiała polecić Rasorii, aby na siebie uważała, gdyż kapitan może spróbować ukoić swój gniew poprzez wyładowanie się na osobach, które były świadkami jego poniżenia i słyszały reprymendę Dziedziczki Tronu. Merilille i Careane prawie w identyczny sposób pokiwały głowami. Chętnie same by zrugały Mellara, a nawet usunęły go z pałacu. I to już dawno temu.

— Nawet jeżeli kapitan Mellar postąpił niewłaściwie — oświadczyła ostrożnie Sareitha — a wcale nie jestem o tym przekonana, uratował twoje życie, Elayne, narażając własne. Twoje życie, a także życie Lady Dyelin. Czy naprawdę trzeba go było wprawiać w zakłopotanie w obecności nas wszystkich?

— Nigdy nie unikam spłaty własnych długów, Sareitho. — Dziedziczka Tronu poczuła, że Aviendha chwyta ją za jedną rękę, Birgitte zaś za drugą. Każdą z dłoni lekko uścisnęła. Gdy człowiek znajduje się w otoczeniu wrogów, dobrze mieć siostrę i przyjaciółkę w pobliżu. — Teraz zamierzam znaleźć wannę z gorącą wodą, więc jeśli któraś ma ochotę wyszorować mi plecy, to...

Kobiety potrafiły rozpoznać odprawę, toteż odeszły — zresztą z większą gracją niż kapitan Mellar. Careane i Sareitha natychmiast zaczęły dyskutować, czy Poszukiwaczki Wiatru chcą właściwie uczestniczyć dziś w lekcjach, Merilille zaś usiłowała rozglądać się równocześnie na wszystkie strony w nadziei uniknięcia ewentualnych Poszukiwaczek Wiatru. Czy jednak później nie zaczną omawiać tego, co się zdarzyło? Czy nie rozpowiedzą, że Elayne posprzeczała się z prawdopodobnym ojcem swego dziecka? I czy udało im się ukryć swój udział w zabójstwie Adeleas?

„Zawsze spłacam swoje długi” — pomyślała Elayne, patrząc za odchodzącymi. „I pomagam moim przyjaciołom spłacać ich długi”.

12

Umowa

Nietrudno było znaleźć wannę, chociaż Elayne musiała przez jakiś czas poczekać w holu, popatrując z marsową miną na wiodące do jej apartamentów, ozdobione płaskorzeźbami lwów drzwi i na zarysy migoczących lamp stojących, wyposażonych w odblaśnice. Tymczasem Rasoria i dwie Gwardzistki poszły sprawdzić pomieszczenia. Gdy się upewniły, że w środku nie czai się żaden morderca, a wartownicy pilnują korytarza i przedsionka, pozwoliły Dziedziczce Tronu wejść do środka. Wewnątrz Elayne natychmiast dostrzegła siwowłosą Essande czekającą w sypialni wraz z Naris i Sephanie, dwiema młodymi garderobianymi, które szkoliła. Essande była szczupła, na lewej piersi sukni miała wyhaftowaną Złotą Lilię, symbol Dziedziczki Tronu, i cechowała się ogromną godnością podkreślaną przez jej powolne, uważne kroki, choć na jej sposób chodzenia wpływał też zaawansowany wiek i ból stawów, do którego się nie przyznawała. Dwie rodzone siostry, Naris i Sephanie, miały świeże twarze, były krzepkie i silne, lecz nieśmiałe. Obie z dumą nosiły uniformy i wydawały się szczęśliwe, że wybrano je do tego zajęcia, zamiast do sprzątania korytarzy, jednak Essande przerażała je równie mocno co Elayne. Dziedziczka Tronu miała do wyboru bardziej doświadczone służące, kobiety, które przepracowały w pałacu wiele lat, niestety — i było to smutne — kontakt z dziewczynami, które zjawiały w poszukiwaniu jakiejkolwiek pracy, zazwyczaj okazywał się znacznie bezpieczniejszy.

Dwie miedziane wanny stały na grubych warstwach ręczników ułożonych na podłodze pokrytej różowymi kaflami. Jeden z dywanów zrolowano i szczegół ten stanowił dowód, iż wiadomość o nadejściu Elayne znacznie wyprzedziła jej przybycie. Służące miały swoje sposoby na zdobywanie informacji, tak doskonałe, że mogłyby im ich pozazdrościć „oczy i uszy” Białej Wieży.

Po wejściu do komnat z zimnego korytarza Dziedziczka Tronu od razu poczuła ciepło, które pomieszczenie zyskiwało dzięki intensywnemu płomieniowi w kominku i szczelnie zamkniętym oknom z kwaterami. Essande odczekała chwilę i posłała Sephanie pędem po ludzi z gorącą wodą. Mężczyźni przynosili wodę w specjalnych wiadrach o podwójnych ściankach i wiekach, które zapobiegały ucieczce ciepła po drodze z kuchni, chociaż woda mogła nieco ochłodnąć podczas rewizji — gdy Gwardzistki sprawdzały, czy w wiadrze nikt nie schował noża.

Aviendha przypatrzyła się drugiej wannie z niemal tak ogromnym powątpiewaniem, z jakim Essande przyglądała się Birgitte. Kobieta Aiel wciąż czuła się nieswojo na myśl o wejściu do wanny, Birgitte zaś nadal nie akceptowała podczas kąpieli żadnych osób oprócz tych całkowicie niezbędnych. Siwowłosa Essande nie traciła czasu i natychmiast zaczęła spokojnie popędzać Elayne i Aviendhę do garderoby, której powietrze ogrzewał ogień płonący w obszernym, marmurowym palenisku. Dziedziczka Tronu poczuła wielką ulgę na samą myśl, że Essande pomoże jej zdjąć ubrania do jazdy konnej, że nie będzie się trzeba spieszyć z kąpielą ani martwić następnymi zajęciami. Jednym słowem, mogła się po prostu odprężyć. Wprawdzie pamiętała, że czekają na nią różne ludzkie pretensje, niech ją Światłość wesprze, a także różne zmartwienia, teraz jednak znajdowała się w domu i to było najważniejsze. Niemalże zapomniała o potężnej Mocy przenoszonej przez kogoś gdzieś na zachodzie. Niemalże. No cóż, tak naprawdę wcale nie zapomniała, ale potrafiła zepchnąć myśli o tym na dalszy plan. Teraz nie musiała się nad tą kwestią rozwodzić.

W końcu Aviendha i Elayne były nagie. Aviendha odepchnęła Naris i sama zdjęła sobie biżuterię, z całych sił udając, że Naris nie istnieje i że ubranie po prostu spadło z niej samo. Naris otuliła każdą z dwóch kobiet w szaty z haftowanego jedwabiu i zawinęła Dziedziczce Tronu włosy w biały ręcznik. Aviendha trzykrotnie usiłowała sama zawiązać sobie ręcznik na głowie i dopiero gdy po raz trzeci misterna konstrukcja się zawaliła i ręcznik spadł kobiecie Aiel na szyję, Aviendha pozwoliła dokończyć robotę Naris, choć nie przestawała cicho utyskiwać na swoją nieporadność. Kiedy wymruczała, że niedługo będzie potrzebowała kogoś do wiązania butów, Elayne zaczęła się śmiać, a Aviendha się do niej przyłączyła i tak chichotała, że aż odrzuciła głowę w tył, toteż Naris musiała się ponownie zabrać za zawijanie jej włosów. Wreszcie obie kobiety, przygotowane, wróciły do sypialni, gdzie czekały na nie napełnione wodą wanny, a powietrze pachniało aromatem olejku różanego, dodanego do wody. Mężczyźni, którzy przynosili wodę, oczywiście już odeszli, Sephanie zaś trwała w gotowości z podwiniętymi nad łokcie rękawami — na wypadek gdyby Aviendha lub Dziedziczka Tronu pragnęły, by wyszorowała im plecy. Birgitte siedziała na inkrustowanej turkusem skrzyni u stóp łóżka, złożywszy łokcie na kolanach.

Elayne pozwoliła Essande pomóc sobie w zdjęciu jasnozielonej, luźnej szaty i natychmiast weszła do wanny, po czym zanurzyła się aż po szyję w niemal zbyt gorącej wodzie. Siedziała z ugiętymi nogami, kolana wystawały ponad powierzchnię, jednak większą część omywała ciepła woda. Westchnęła, czując, jak z jej ciała spływa zmęczenie, a wpływa weń spokój. Pomyślała, że gorącą wodę powinno się uznać za największy i najwspanialszy dar cywilizacji.

Gapiąc się na drugą wannę, Aviendha wzdrygnęła się, gdy Naris usiłowała zdjąć jej lawendową szatę z wyhaftowanymi na szerokich rękawach kwiatami. Wykrzywiwszy się, w końcu pozwoliła garderobianej na wypełnienie zadania i minutę później ostrożnie weszła do wody, a następnie wyrwała z ręki Sephanie okrągłe mydło i zaczęła się energicznie myć. Energicznie, lecz równocześnie z wielką rozwagą, starając się nie wylać z wanny więcej niż parę chlustów wody. Aielowie używali wody do prania, a także w namiotach parowych, szczególnie do spłukiwania szamponu, który wytwarzali z grubych liści krzewów rosnących w Pustkowiu, brudną wodę zaś konserwowano i używano do podlewania uprawnych roślin. Elayne pokazała jej kiedyś dwa ogromne rezerwuary pod Caemlyn, zasilane przez parę podziemnych rzek, tak duże, iż druga ściana każdego z nich ginęła gdzieś wśród lasu wielkich kolumn i cieni. Mimo to Aviendha zbyt dobrze pamiętała swoje jałowe Pustkowie.

Ignorując znaczące spojrzenia Essande (która rzadko mówiła dwa słowa ponad to, co niezbędne, a teraz, podczas kąpieli, uważała wszelką rozmowę za stratę czasu), Birgitte zaczęła snuć opowieść o zaszłych w mieście podczas wyjazdu Elayne zdarzeniach, chociaż uważała na słowa, gdyż zdawała sobie sprawę z obecności Naris i Sephanie. Nie było raczej prawdopodobne, żeby opłacał je inny Dom, ale służące plotkowały niemal równie swobodnie jak wszyscy inni — była to prawie tradycja. Niemniej jednak niektórym pogłoskom warto było sprzyjać. Birgitte mówiła przede wszystkim o dwóch ogromnych grupach kupców, jednej przybyłej poprzedniego dnia z Łzy wozami ciężkimi od ziarna i solonej wołowiny i drugiej z Illian — z olejem, solą i wędzonymi rybami. Zawsze dobrze jest przypomnieć wszystkim o osobach, dzięki którym do miasta nie przestawało płynąć pożywienie. Niewielu kupców odważało się na jazdę drogami Andoru zimą, a jeszcze mniej spośród nich decydowało się na przewóz czegoś tak taniego jak jedzenie, jednak możliwość konstruowania bram oznaczała, że Arymilla z łatwością może „przejąć” wszystkich kupców, których zechce, a jednak jej wojska i tak zaczną głodować na długo, zanim Caemlyn poczuje pierwszy ból głodu. Poszukiwaczki Wiatru, które tworzyły większość z tych bram, poinformowały, że Wysokiego Lorda Darlina — roszczącego sobie prawo do tytułu Zarządcy Smoka Odrodzonego w Łzie! — oblegają w Kamieniu Łzy panowie wielkich rodów, pragnący całkowicie usunąć z tego kraju Smoka Odrodzonego, nawet oni wszakże prawdopodobnie nie próbowaliby zatrzymywać intensywnego handlu ziarnem, szczególnie odkąd zaczęli podejrzewać, że towarzyszące Poszukiwaczkom Wiatru przedstawicielki Rodziny to Aes Sedai. Nie znaczy to, że ktoś próbował oszukiwać, jednak Kuzynki, które pozytywnie przeszły testy na Przyjęte, jeszcze przed wydaleniem z Wieży otrzymały pierścienie w kształcie Wielkiego Węża, więc jeśli ktoś wyciągnął niewłaściwe wnioski... no cóż... jego problem. Tyle że nikt nie mógł nikomu zarzucić kłamstwa.

Dziedziczka Tronu uznała, że jeśli będzie zbyt długo czekać, woda za bardzo się ochłodzi, postanowiła zatem, że czas się zabrać za mycie, toteż wzięła od Sephanie pachnące różanym aromatem mydło i pozwoliła Naris szorować plecy szczotką o długiej rączce. Gdyby były jakieś wiadomości od Gawyna albo Galada, Birgitte z miejsca by o nich wspomniała. Sama słuchała takich nowin równie chętnie jak Elayne i na pewno nie zatrzymałaby ich dla siebie. O powrocie Gawyna natychmiast powinni się dowiedzieć wszyscy w mieście. Birgitte dobrze wypełniała swoje obowiązki jako Kapitan-Generał i Dziedziczka Tronu pragnęła zachować ją na tym stanowisku najdłużej, jak mogła, jednak dzięki obecności Gawyna obie kobiety mogłyby się nieco odprężyć. Większość żołnierzy w mieście była najemnikami, w dodatku ich liczba wystarczała jedynie na obsadzenie wszystkich bram i demonstracyjny obchód mil muru otaczającego Nowe Miasto, tym niemniej tworzyli ponad trzydzieści kompanii, a każdą dowodził kapitan, dumny, opętany pragnieniem prymatu i gotów ostro naskoczyć na innego kapitana za każdą, mniej lub bardziej wyimaginowaną zniewagę lub byle uchybienie. Gawyn całe życie uczył się dowodzić armią. Potrafił sobie radzić z pieniaczami, pozostawiając ochronę tronu Elayne i Birgitte.

Poza tym Dziedziczka Tronu chciała po prostu utrzymać Gawyna jak najdalej od Białej Wieży. Modliła się, żeby jeden z jej posłańców się przedostał i żeby Gawyn znalazł się do tej pory daleko w dole rzeki. Egwene wraz ze swoją armią oblegała Tar Valon już od ponad tygodnia i byłby to najbardziej okrutny psikus losu, gdyby Gawyn dał się schwytać między swoją przysięgę ochrony Wieży a miłość dla Egwene. Co gorsza, raz już złamał tę przysięgę, a w każdym razie „nagiął” ją z powodu miłości do swojej siostry i może też miłości dla Egwene. Jeśliby Elaida zaczęła podejrzewać, że Gawyn pomógł ucieczce Siuan, wszelkie zaufanie, jakie sobie zdobył, pomagając jej zastąpić Siuan na stanowisku Zasiadającej na Tronie Amyrlin, wyparowałoby niczym kropelka rosy, a gdyby się tego dowiedziała i miała dowody, zaś Gawyn nadal pozostawałby w jej zasięgu w tym momencie, trafiłby do celi i miałby szczęście, o ile uniknąłby ręki kata. Elayne nie czuła się urażona z powodu podjętej przez niego decyzji udzielenia pomocy Elaidzie. Z pewnością dobrze to sobie przemyślał i najprawdopodobniej nie miał innego wyboru. Wiele sióstr zdezorientowały przeszłe zdarzenia. Zbyt wiele sióstr... Jakżeż Elayne mogłaby prosić Gawyna o zrozumienie faktów, których nawet Aes Sedai nie potrafiły pojąć?

Co do Galada... Dziedziczka Tronu nie potrafiła lubić tego człowieka, a on pewnie żywił urazę i do niej, i do Gawyna. Galad bez wątpienia sądził, że któregoś dnia zostanie Pierwszym Księciem Miecza, później jednak urodził się Gawyn i sytuacja się zmieniła. Z najwcześniejszych wspomnień Elayne związanych z Galadem wynikało, że jako chłopiec, a raczej młody mężczyzna, już gdy udzielał Gawynowi pierwszych lekcji obchodzenia się z mieczem, zachowywał się bardziej jak ojciec lub wujek niż jak brat. Z tamtego okresu pamiętała swój lęk o Gawyna... Jakże się bała, iż Galad podczas tych lekcji rozpłata jej bratu głowę. Na szczęście po lekcjach z Galadem młodzikom zostawały najwyżej lekkie sińce. Galad wiedział, co jest właściwe, co zaś nie, i postępował w sposób godziwy niezależnie od kosztów — czy to związanych z kimś innym, czy z nim samym. O Światłości, Galad wywołał nawet wojnę, by pomóc jej i Nynaeve uciec z Samary, mimo iż przypuszczalnie od początku znał stopień ryzyka! Lubił Nynaeve, choć ta sympatia należała chyba do przeszłości, gdyż Elayne trudno było sobie wyobrazić, że mógłby nadal sympatyzować z Nynaeve, skoro obecnie włożył Biały Płaszcz, przebywa Światłość jedna wie gdzie i robi nie wiadomo co, nie mogła wszakże zaprzeczyć, że wywołał tę wojnę, by ratować siostrę. Dziedziczka Tronu nie potrafiła mu przebaczyć jego decyzji przyłączenia się do Synów Światłości, nie mogła go lubić, choć z drugiej strony spodziewała się, że przyrodni brat jest cały, zdrów i bezpieczny. Miała też nadzieję, że Galad odnajdzie drogę do Caemlyn. Takie nowiny powitano by z niemal równie wielką radością jak wiadomości o Gawynie. To zaskakiwało Elayne, lecz było jak najbardziej prawdziwe.

— Po twoim wyjeździe przybyły jeszcze dwie siostry. Są w Srebrnym Łabędziu. — Birgitte powiedziała to takim tonem, jakby dwie Aes Sedai zatrzymały się w zajeździe, ponieważ w pałacu zajęte były już wszystkie łóżka. — Zielona z dwoma Strażnikami i Szara z jednym. Przybyły oddzielnie. Tego samego dnia opuściły miasto Żółta i Brązowa, toteż znów jest tutaj dziesięć sióstr. Żółta udała się na południe, do Far Madding, Brązowa natomiast skierowała się na wschód.

Sephanie, która czekała cierpliwie obok wanny Aviendhy, gdyż nie miała chwilowo żadnych innych zajęć, wymieniła nad głową Elayne spojrzenia ze swoją siostrą i uśmiechnęła się. Jak wiele osób w Caemlyn, obie wiedziały, że obecność Aes Sedai w Srebrnym Łabędziu oznacza poparcie Białej Wieży dla Elayne i Dynastii Trakand. Przyglądając się dwóm dziewczynom z godną jastrzębia uwagą, Essande pokiwała głową; ona również o tym wiedziała. Każdy uliczny sprzątacz i zbieracz łachmanów miał świadomość, że w Wieży doszło do rozłamu, jednak mimo to sama nazwa ciągle brzmiała potężnie i kojarzyła się z armią, która nigdy nie doznała niepowodzenia. Wszyscy wiedzieli, że Biała Wieża udzieli wsparcia każdej legalnej Królowej Andoru. Po prawdzie, większość sióstr oczekiwała monarchini, która byłaby także Aes Sedai, w dodatku taka szansa zaistniała po raz pierwszy od tysiąca lat i po raz pierwszy od Pęknięcia Świata. Z drugiej strony wszakże Dziedziczki Tronu nie zaskoczyłaby informacja, iż w obozie Arymilli przebywa jakaś siostra, trzymając się dyskretnie w cieniu. Biała Wieża nigdy nie stawiała na jednego konia przed końcówką wyścigu.

— Wystarczy tego szorowania — powiedziała, z irytacją wykręcając się spod szczotki.

Dobrze wyszkolona służąca natychmiast odłożyła szczotkę na stołek i wręczyła Elayne dużą illiańską gąbkę, którą Dziedziczka Tronu zwykła spłukiwać mydło. Żałowała, że nie może poznać myśli sióstr. Były niczym ziarenka piasku w pantoflu, tak małe, że niemal nie sposób uwierzyć, iż mogą sprawiać ból, niestety im dłużej pozostawały w bucie, tym bardziej uwierały. A przebywające w Srebrnym Łabędziu Aes Sedai z każdą chwilą bardziej zmieniały się z uprzykrzonych ziarenek w spore kamyki.

Zanim Elayne przybyła do Caemlyn, liczba Aes Sedai w zajeździe często się zmieniała, kilka sióstr wyjeżdżało co tydzień, kilka innych przyjeżdżało je zastąpić. Oblężenie niczego nie zmieniło. Oblegający miasto żołnierze z pewnością nie zamierzali zatrzymywać Aes Sedai, toteż miały one pełną swobodę, podobnie jak zbuntowani arystokraci z Łzy. Caemlyn odwiedzały także Czerwone; przybywały tu na krótko, wypytując o mężczyzn kierujących się do Czarnej Wieży, jednak im więcej się dowiedziały, tym większe okazywały niezadowolenie, ostatnia para zaś wyjechała z miasta następnego dnia po zjawieniu się przed murami Arymilli. Każdej Aes Sedai, która wjechała do Caemlyn, ostrożnie się przyglądano, a ponieważ żadna Czerwona od długiego czasu nie zbliżyła się do Srebrnego Łabędzia, więc Elaida chyba jednak nie wysłała tych sióstr z rozkazem porwania Dziedziczki Tronu. Z jakiegoś powodu Elayne wyobraziła sobie małe, rozproszone grupki Aes Sedai, które od Ugoru do Morza Sztormów płynęły stałym strumieniem, zbierając informacje i dzieląc się nimi z innymi. Dziwna myśl! Szczególnie że siostry obserwowały świat przy pomocy swoich „oczu i uszu” i rzadko się z kimś dzieliły zdobytymi wiadomościami, chyba że pod groźbą kogoś ważnego z Wieży. Prawdopodobnie przybyłe Aes Sedai pragnęły przeczekać w Srebrnym Łabędziu kłopoty Białej Wieży i nie zamierzały stawać po niczyjej stronie do czasu, aż Egwene lub Elaida zadecydują w sprawie Tronu Amyrlin. Elayne nie uważała takiego podejścia za odpowiednie. Jej zdaniem każda Aes Sedai powinna dokonywać wyborów zgodnie ze swoimi przekonaniami i nie martwić się o to, czy stoi akurat po stronie zwycięzcy!

Siostrami ze Srebrnego Łabędzia przejmowała się Dziedziczka Tronu, tyle że przede wszystkim z innych powodów.

Ostatnio bowiem jedna z jej obserwatorek przebywających w zajeździe podsłuchała niepokojące imię wypowiedziane szeptem i szybko zmilczane, jakby w strachu przed wścibskimi słuchaczami. Cadsuane! Nie chodziło nawet o samą Cadsuane Melaidhrin, lecz o jej związki z Randem podczas jego pobytu w Cairhien. Vandene bez zastanowienia nazwała tę kobietę upartą i tępą, jednak Careane o mało nie zemdlała z lęku, gdy usłyszała jej imię. Najwyraźniej historie mówiące o Cadsuane zdążyły urosnąć w legendę. Taką próbę poradzenia sobie w pojedynkę ze Smokiem Odrodzonym mogła podjąć tylko Cadsuane Melaidhrin. Elayne zresztą nie interesowała się związkami Randa z Aes Sedai, chociaż wiedziała, że mógłby je straszliwie obrazić, gdyż bywał uparty i głupi. I nie zastanawiał się, co jest dla niego dobre! Dziedziczkę Tronu bardziej jednak ciekawiły powody, dla których jakaś siostra wymienia imię Randa al’Thora w Caemlyn. Oraz dlaczego druga natychmiast ją w takiej sytuacji ucisza...

Mimo omywającej ciało gorącej wody, zadrżała na myśl o wszystkich sieciach, które Biała Wieża tkała przez te minione wieki, sieciach tak cieniutkich, że nikt poza samymi snującymi je siostrami nie potrafił ich dostrzec i tak zagmatwanych, że nikt prócz tych sióstr nie mógłby ich rozplątać. Wieża snuła sieci, Ajah je snuły, snuły je nawet poszczególne siostry. Czasami intrygi mieszały się z sobą, jakby kierowane ręką jednej osoby, innymi razy znacząco się od siebie oddalały. Tak został ukształtowany świat na trzy tysiące lat, teraz zaś Biała Wieża podzieliła się na trzy niemal równe części — część dla Egwene, część dla Elaidy i jeszcze jedną, która pozostawała odrębna. Jeśli te dwie ostatnie pozostawały z sobą we wzajemnym kontakcie, jeśli wymieniały się informacjami, jeśli wspólnie konstruowały plany... Ach, nie wyglądało to dobrze...

Nagły tumult głosów przytłumionych przez zamknięte drzwi sprawił, że Elayne się wyprostowała. Naris i Sephanie zapiszczały, doskoczyły do siebie i przylgnęły, po czym wpatrzyły się szeroko otwartymi oczyma w wejście.

— Co się dzieje, psiakrew...? — Przeklinając, Birgitte zerwała się ze skrzyni i wybiegła z pomieszczenia, trzaskając za sobą drzwiami.

Głosy podniosły się.

Elayne odniosła wrażenie, że Gwardzistki sprzeczają się najgłośniej, jak umieją, a więź — wraz ze straszliwym bólem głowy kobiety Strażnik — przyniosła jej głównie gniew i frustrację Birgitte, tym niemniej Dziedziczka Tronu wyszła z wanny i wyciągnęła ręce do Essande, która pomogła jej nałożyć szatę. Opanowanie siwowłosej staruszki, a także zachowanie samej Elayne uspokoiły obie młode służące na tyle, że dziewczyny zarumieniły się ze wstydu, kiedy Essande na nie spojrzała. Aviendha jednakże jak oparzona wyskoczyła z wanny, rozchlapując wodę na wszystkie strony, po czym naga popędziła do garderoby. Dziedziczka Tronu miała nadzieję, że kobieta Aiel wróci z nożem, który nosiła za paskiem, zamiast tego wszakże Aviendha zjawiła się otoczona poświatą saidara i z bursztynowym żółwiem w jednej dłoni. Drugą ręką podała Elayne angreal, który nosiła w woreczku przy pasie — wyrzeźbioną z kości słoniowej figurkę starszej kobiety przyobleczonej jedynie we własne włosy. Z wyjątkiem ręcznika na głowie, kształty Aviendhy spowijał jedynie mokry blask, lecz odprawiła gniewnym machnięciem ręki Sephanie, gdy ta próbowała narzucić jej na ramiona szatę. Z nożem czy bez noża, Aviendha wydawała się sądzić, że stoczy walkę na ostrza, podczas której szata ograniczałaby jej ruchy.

— Odnieś ją do garderoby — poleciła starej służącej Elayne, wręczając jej angreal z kości słoniowej. — Aviendho, naprawdę nie sądzę, żebyśmy potrzebowały...

Drzwi otworzyły się z trzaskiem i w szczelinę wetknęła głowę Birgitte z nachmurzoną miną. Naris i Sephanie znów podskoczyły. Najwyraźniej wcale nie udało im się uspokoić.

— Zaida chce się z tobą spotkać — warknęła Birgitte do Elayne. — Powiedziałam jej, że będzie musiała poczekać, ale... — Z nagłym okrzykiem wpadła do pokoju, odzyskując równowagę dopiero po dwóch krokach. Natychmiast gniewnie się odwróciła, aby sprawdzić, kto ją wepchnął.

Mistrzyni Fal klanu Catelar nie wyglądała na kobietę, która właśnie kogoś popchnęła. Końce jej zawile zawiązanej czerwonej szarfy wirowały na wysokości kolan przedstawicielki Ludu Morza. Zaida majestatycznie weszła do pokoju, za nią zaś wkroczyły dwie Poszukiwaczki Wiatru, z których jedna zamknęła drzwi przed nosem rozgniewanej Rasorii. Wszystkie trzy przedstawicielki Atha’an Miere kołysały się, gdy szły — niemal tak bardzo jak Birgitte w swoich butach na obcasie. Zaida była niska, jej mocno kręcone włosy przeplatały smugi siwizny, lecz opalona twarz nadal była piękna i piękniała wraz z latami. Uroku dodawał kobiecie także ciężki od małych medalionów złoty łańcuszek, który łączył jeden z jej grubych złotych kolczyków z pierścieniem w nosie. Co ważniejsze, Zaidę otaczała atmosfera władzy. Nie arogancji, ale wiedzy, że inni będą ją słuchać i wypełniać jej rozkazy. Poszukiwaczki Wiatru przypatrzyły się Aviendzie, nadal otoczonej poświatą Mocy i na kanciastej twarzy Chanelle pojawiło się napięcie, a jednak oprócz pomruku Shielyn, że „ta dziewczyna Aiel jest gotowa do przenoszenia”, trwały w milczeniu i oczekiwaniu. Osiem kolczyków w uszach Shielyn znaczyło ją jako Poszukiwaczkę Wiatru klanowej Mistrzyni Fal, a na łańcuszku Chanelle wisiało prawie tak wiele złotych medalionów, co na łańcuszku samej Zaidy. Obie posiadały autorytet, który było widać w ich postawach i ruchach, tym niemniej nawet nic nie wiedząc o Ludzie Morza, miało się pewność, że absolutne pierwszeństwo ma Zaida din Parede.

— Chyba się potknęłaś o własne buty, Kapitan-Generał — mruknęła z nieznacznym uśmieszkiem błąkającym się po pełnych wargach. Opaloną i pokrytą tatuażami ręką bawiła się wiszącym jej na piersiach złotym pudełkiem zapachowym. — Niezdarne przedmioty z tych butów. — Ona i dwie Poszukiwaczki Wiatru jak zwykle przyszły boso. Przedstawiciele Atha’an Miere mieli podeszwy stóp tak stwardniałe, że przypominały podeszwy butów, toteż niestraszne im były ani chropowate powierzchnie, ani zimne kafle podłogi. Co dziwne, każda kobieta w dodatku do bluzki i spodni z jaskrawego, jedwabnego brokatu nosiła szeroką, białą stułę, która zwisała z jej talii i prawie skrywała liczne naszyjniki danej kobiety z Ludu Morza.

— Brałam kąpiel — powiedziała Elayne z napięciem w głosie. A przecież musiały widzieć ręcznik na włosach i szatę przylegającą do jej wilgotnego ciała. Essande prawie drżała z oburzenia, co oznaczało, że w środku aż się gotuje z furii. Elayne czuła się bardzo podobnie. — Wrócę do wanny natychmiast po twoim wyjściu. A od razu po skończeniu kąpieli porozmawiam z tobą. Jeśli to miłe Światłości. — Tak postanowiła! Skoro nieproszone wepchnęły jej się do apartamentu, będą musiały przeczekać całą ceremonię!

— Niech i na ciebie spłynie łaska Światłości, Elayne Sedai — odparowała gładko Zaida. Popatrzyła na Aviendhę, marszcząc czoło, chociaż z pewnością nie przypatrywała się poświacie saidara, gdyż jej nie widziała, jako że sama nie potrafiła przenosić Mocy, ani goliźnie kobiety Aiel, bowiem Atha’an Miere traktowali nagość z wielką swobodą, przynajmniej kiedy znajdowali się poza zasięgiem wzroku mieszkańców lądu. — Nigdy mnie nie zaprosiłaś do wspólnej kąpieli, choć postąpiłabyś w takim przypadku uprzejmie, nie na ten temat wszakże zamierzam rozmawiać. Dowiedziałam się, że Nesta din Reas Dwa Księżyce nie żyje. Zabili ją Seanchanie. Opłakujemy jej stratę. — Wszystkie trzy kobiety dotknęły białych stuł, po czym przytknęły koniuszki palców do warg, jednak Zaida wydawała się równie zniecierpliwiona etykietą jak Dziedziczka Tronu. Nie podniosła głosu ani nie przyspieszyła kroku, wyciągnęła tylko palce i niespodziewanie wycelowała w jedną ze swoich towarzyszek. — Dwanaście Pierwszych Atha’an Miere musi się spotkać i wybrać kolejną Mistrzynię Statków. Zdarzenia na zachodzie upewniają nas, że nie możemy zwlekać. — Shielyn zacisnęła usta, a Chanelle podniosła do nosa przekłute pudełko zapachowe, jakby chciała zapomnieć jakąś inną woń. Perfumy z pudełka były na tyle ostre, że przebiły się przez aromat olejku różanego i Elayne również je poczuła. Choć Zaida wiedziała, jakie emocje targają jej towarzyszkami, nie okazała niepokoju ani żadnej innej reakcji poza całkowitą pewnością siebie. Nie odrywała mocnego spojrzenia od twarzy Dziedziczki Tronu. — Musimy być przygotowane na wszystko, co się może zdarzyć i do tego potrzebujemy Mistrzyni Statków. W imię Białej Wieży, obiecałaś nam dwadzieścia nauczycielek. Nie mogę wziąć Vandene w żałobie ani ciebie, pozostałe trzy wezmę jednak z sobą. Co do reszty, uznam, że Biała Wieża jest nam je winna i będę miała nadzieję na szybką spłatę. Posłałam kogoś z zapytaniem do sióstr w Srebrnym Łabędziu, czy któraś z nich zamierza spłacić dług Wieży, niestety nie mogę czekać na ich odpowiedź. Jeśli Światłość pozwoli, wraz z innymi Mistrzyniami Fal wpłynę jeszcze dzisiejszego wieczoru do portu Illian.

Elayne bardzo się starała zachować kamienne oblicze. Czyżby ta kobieta właśnie obwieściła, że zamierza przejąć każdą napotkaną w Caemlyn Aes Sedai i zabrać ją z sobą?! Wnosząc z jej słów, najwyraźniej nie zamierzała również zostawiać tu żadnej Poszukiwaczki Wiatru... Na tę myśl Dziedziczka Tronu aż zastygła. Do powrotu Reanne było tu siedem przedstawicielek Rodziny, dysponujących siłą, która pozwoliłaby im konstruować bramy, chociaż dwie dowolnie wybrane spośród Kuzynek niewiele potrafiłyby same osiągnąć. Bez Poszukiwaczek Wiatru plany otrzymania dla Caemlyn wsparcia z Łzy i Illian stawały się w najlepszym razie problematyczne. Srebrny Łabędź! O Światłości, osoba, którą Zaida wysłała do przebywających w zajeździe Aes Sedai, na pewno przy okazji ujawni szczegóły zawartej umowy! A Egwene nie podziękuje Elayne za rozgłoszenie detali związanych z zawartymi potajemnie układami! Dziedziczka Tronu nie sądziła, że z racji jednego krótkiego stwierdzenia czeka ją tyle problemów.

— Współczuję z powodu straty wam i wszystkim Atha’an Miere — rzuciła, intensywnie myśląc, co dalej robić. — Nesta din Reas była wspaniałą kobietą. — Rzeczywiście była to osoba potężna, która cechowała się niezwykle silną osobowością. Elayne czuła się szczęśliwa, gdy po spotkaniu z nią nadal pozostawała sobą. Przyszło jej do głowy, że nie może sobie pozwolić na najmniejszą stratę czasu. Mistrzyni Fal nie mogła czekać, więc Elayne musiała sobie darować ubieranie. Otuliła się szczelniej szatą. — Musimy pomówić — oświadczyła Zaidzie. — Essande, przynieś wino dla naszych gości, a dla mnie herbatę. Słabą herbatę. — Westchnęła, gdy poczuła poprzez więź ostrzeżenie Birgitte. — Podaj w mniejszym salonie. Przyłączysz się do mnie, Mistrzyni Fal?

Ku jej zdumieniu Zaida ledwie kiwnęła głową, jakby dokładnie takiej propozycji oczekiwała. Fakt ten skłonił Dziedziczkę Tronu do zastanowienia się nad częścią umowy Zaidy. Albo umów, bo właściwie były dwie i ta liczba mogła być kwestią decydującą.

Już od jakiegoś czasu nie używano mniejszego salonu, toteż w panował w nim chłód, chociaż Sephanie szybko rozpaliła podpałkę pod dębowymi drwami na obszernym białym palenisku. Garderobiana opuściła pokój, kiedy płomienie zajęły szczapy, a kobiety rozsiadły się na rozstawionych w półkolu przed kominkiem, skromnie rzeźbionych krzesłach o niskich oparciach. To znaczy najpierw usiadły Elayne i Zaida. Dziedziczka Tronu starannie obciągnęła szatę na kolanach; żałowała, że Mistrzyni Fal nie przyszła choćby godzinę później, dając jej czas na nałożenie właściwego stroju. Poszukiwaczki Wiatru cierpliwie odczekały, aż Zaida spocznie, dopiero potem usadowiły się po obu jej stronach. Birgitte na rozstawionych stopach stanęła przed biurkiem, ręce ułożywszy na biodrach. Jej oblicze przypominało burzowe chmury. Więź przenosiła jawne pragnienie połamania wszystkim Atha’an Miere karków. Aviendha oparła się niedbale o jeden z kredensów, a kiedy Essande przyniosła jej szatę i podała, jednoznacznie sugerując włożenie ubioru, kobieta Aiel ledwie go na siebie narzuciła, po czym przybrała ostentacyjną pozę, zaplatając ramiona pod biustem. Wypuściła saidara, ale wciąż trzymała w dłoniach bursztynowego żółwia i Elayne podejrzewała, że Aviendha za chwilę znów będzie gotowa ponownie objąć Moc. Ani nienawistne spojrzenie zielonych oczu kobiety Aiel, ani nachmurzona mina Birgitte nijak nie oddziaływały jednakże na przedstawicielki Ludu Morza. Były, kim były, wiedziały, kim są i w żaden sposób się z tym nie kryły.

— Atha’an Miere rzeczywiście miały obiecane dwadzieścia nauczycielek — oświadczyła Dziedziczka Tronu z lekkim naciskiem, gdyż Zaida powiedziała, że to jej obiecano nauczycielki i ona sama się o nie upomni, a Elayne zawierała układ z Nestą din Reas. Zaida najprawdopodobniej wierzyła, że zostanie nową Mistrzynią Statków. — Odpowiednie nauczycielki wybiera Zasiadająca na Tronie Amyrlin. Wiem, że Atha’an Miere zawsze w pełni dotrzymują przyrzeczeń i umów, czym się szczycą, zapewniam cię jednak, że Wieża także wypełni swoją część układu. Ale wiedziałaś też, że tutejsze siostry zgodziły się was nauczać jedynie tymczasowo. Zresztą umowę zawarła Mistrzyni Statków. Sama się do tego przyznałaś, przyzwalając, aby Poszukiwaczki Wiatru skonstruowały bramy, przez które udały się po zapasy dla Caemlyn do Illian i Łzy. Na pewno nie masz ochoty włączać się w sprawy lądowe, chyba że w celu dopilnowania umowy. Jeśli opuścicie miasto, przestaniemy zabiegać o waszą pomoc, ale nie zechcemy już też was uczyć. Jednym słowem, nasza umowa wygaśnie. Obawiam się również, iż nie znajdziesz w Srebrnym Łabędziu żadnych nauczycielek. Atha’an Miere będą musiały zaczekać, aż Amyrlin przyśle wybrane przez siebie instruktorki. Zgodnie zresztą z umową zawartą z Mistrzynią Statków. — Szkoda, że Elayne nie mogła nakazać przedstawicielkom Ludu Morza trzymanie się z daleka od oberży, lecz po pierwsze może było już na to zbyt późno, a poza tym nie potrafiła wymyślić sensownego i brzmiącego przekonująco powodu. A pusty argument tylko rozzuchwaliłby Zaidę. Atha’an Miere potrafiły się ostro targować. Były skrupulatne, ale dzikie. Z tego też względu Dziedziczka Tronu musiała postępować z Zaidą bardzo spokojnie i bardzo ostrożnie.

— Moja siostra dobrze prawi, Zaido din Parede — zarechotała Aviendha, poklepując się po udzie. — I mówi całą prawdę, chyba się zgodzisz. — Kobietę Aiel najwyraźniej bardzo rozbawiło, że Elayne potrafi przekonać przedstawicielkę Ludu Morza.

Dziedziczka Tronu zapanowała nad wybuchem rozdrażnienia. Aviendha cieszyła się, że może dogryźć Atha’an Miere — zaczęła tę grę jeszcze podczas ucieczki z Ebou Dar i w gruncie rzeczy nigdy jej nie porzuciła — tyle że teraz pora nie była odpowiednia na takie zabawy.

Chanelle zesztywniała, jej spokojna twarz wręcz się rozjarzyła, a w oczach pojawił się gniew. Ta szczupła kobieta niejednokrotnie już doświadczyła na własnej skórze złośliwości Aviendhy, była też ofiarą godnego pożałowania epizodu z oosquai, bardzo potężnym napojem Aielów. Teraz praktycznie otoczyła ją poświata saidara! Zaida nie mogła tego widzieć, lecz wiedziała o oosquai i słyszała, że Chanelle zaniesiono wówczas do łóżka, a ona całą drogę wymiotowała, toteż podniosła szybko rękę, nakazując swej Poszukiwaczce Wiatru spokój. Poświata zniknęła, twarz Chanelle pociemniała. Można by pomyśleć, że wcześniej kobieta po prostu się zarumieniła.

— W twoich słowach jest nieco racji — odrzekła Zaida urażonym tonem, którego bez wątpienia nie powinno się używać w rozmowie z Aes Sedai. — Tak czy owak, nic, co powiedziałaś, nie dotyczy Merilille. Merilille zgodziła się zostać jedną z nauczycielek na długo przed dotarciem do Caemlyn i pojedzie ze mną, aby kontynuować nauczanie.

Elayne zaczerpnęła długi wdech. Nawet nie próbowała spierać się w tej kwestii z Zaidą. Biała Wieża miała wielki posłuch u ludzi przede wszystkim dlatego, że jej członkinie zawsze dotrzymywały słowa — tak samo jak przedstawiciele Ludu Morza. Po prostu trzeba było dotrzymać tej obietnicy. Och, ludzie mawiali, że powinno się słuchać uważnie, żeby mieć pewność, iż dana Aes Sedai rzeczywiście przyrzekła to, co sądzimy, że przyrzekła... i w tym stwierdzeniu również tkwiło sporo prawdy, ale jednoznaczna obietnica była równie pewna jak przysięga złożona w imię Światłości. A zatem Poszukiwaczki Wiatru nie pozwolą odejść Merilille. Zresztą przez cały czas ledwie spuszczały ją z oczu.

— Może będziesz musiała mi ją zwrócić, jeśli naprawdę jej będę potrzebować. — Jeżeli na przykład Vandene i dwie pomocnice znajdą dowód, że Merilille jest Czarną Ajah. — Jeśli jednak do tego dojdzie, dokonam zamiany. — Tyle że nie miała pojęcia, na kogo miałaby wymienić Merilille.

— Merilille musi nam służyć do końca roku. Zgodnie z umową musi przesłużyć co najmniej rok. — Zaida zrobiła gest sugerujący ustępstwo. — Dobrze, że rozumiesz, iż ktoś musi zająć jej miejsce. Nie pozwolę jej odejść, jeśli nie dostanę zastępczyni.

— Sądzę zatem, że wszystko ustaliłyśmy — podsumowała spokojnie Elayne. Wiedziała, że musiała się zgodzić na tę wymianę, po prostu nie miała innego wyboru!

Zaida uśmiechnęła się słabo i na długi moment zapanowało milczenie. Zniecierpliwiona Chanelle zaszurała stopami. Może chciała wstać z krzesła, jednakże Mistrzyni Fal się nie ruszała. Wyraźnie pragnęła czegoś więcej, liczyła na inne układy, a na dodatek wyraźnie wolała, ażeby Elayne odezwała się jako pierwsza. Ale Dziedziczka Tronu postanowiła przeczekać kobietę z Ludu Morza. Ogień rozpalił się i buchał, drwa trzeszczały, iskry wzbijały się w komin. W pokoju zrobiło się znacznie cieplej, niestety wilgotna szata Elayne wchłaniała chyba cały chłód z powietrza i przenosiła go na skórę. Elayne potrafiła ignorować zimno, lecz jak ignorować zimno i wilgoć równocześnie atakujące skórę i wnikające w głąb ciała? Dziedziczka Tronu wytrzymała bezpośrednie spojrzenie Zaidy i posłała jej nieznaczny uśmiech. Essande wróciła wraz z Naris i Sephanie, które niosły tace z plecionki — na jednej stał srebrny imbryczek w kształcie lwa i zielone filiżanki z cienkiej porcelany Ludu Morza, na drugiej zaś puchary z kutego srebra i wysoki dzban z winem, które wydzielało aromat przypraw. Wszystkie kobiety wybrały wino, oczywiście poza Elayne, która znów nie miała wyboru. Dziedziczka Tronu przyjrzała się herbacie i westchnęła. Całkiem dokładnie widziała dno filiżanki. Gdyby herbata była jeszcze ciut słabsza, miałaby niemal barwę wody!

Po chwili Aviendha przeszła wielkimi krokami pokój, odstawiła puchar z winem na tacę pozostawioną na jednym z kredensów i nalała sobie filiżankę herbaty. Kiwnęła głową w stronę Elayne i posłała jej uśmiech łączący sympatię z aluzją, że kobieta Aiel preferuje właściwie wodnistą herbatę od wina. Elayne mimo wszystko odpowiedziała uśmiechem. Pierwsze siostry dzieliły się z sobą i szczęściem, i nieszczęściem. Birgitte uśmiechnęła się nad brzeżkiem srebrnego pucharu, po czym jednym haustem pochłonęła połowę jego zawartości. Więź przeniosła jej rozbawienie złym humorem, który wyczuwała od Elayne. Do Dziedziczki Tronu nadal docierał też ból głowy kobiety Strażnik, który ani na jotę nie osłabł. Elayne potarła skroń. Gdy spotkała Merilille, powinna była nalegać, aby ta Uzdrowiła Birgitte. Kilka spośród Kuzynek prześcignęło Merilille w umiejętności Uzdrawiania, która była jedyną pełną Aes Sedai w pałacu z tą zdolnością.

— Bardzo potrzebujesz kobiet, które potrafią tworzyć bramy — oznajmiła nagle Zaida.

Na jej pełnych ustach nie było już uśmiechu. Nie spodobało jej się, że musiała się jednak odezwać jako pierwsza.

Elayne wypiła łyk swej żałosnej herbaty i nic nie odpowiedziała.

— Może zadowoliłabym Światłość, zostawiając tutaj jedną czy dwie Poszukiwaczki Wiatru — kontynuowała Mistrzyni Fal. — Na jakiś czas.

Dziedziczka Tronu zmarszczyła czoło, jakby się zastanawiała nad propozycją przedstawicielki Atha’an Miere. Naprawdę potrzebowała tych przeklętych kobiet i potrzebowała ich więcej niż jedną czy dwie.

— Czego pragniesz w zamian? — spytała w końcu.

— Jednej mili kwadratowej ziemi nad rzeką Erinin. Dobrej ziemi, w każdym razie. Nie błotnistej, nie bagnistej. I byłaby to ziemia Ludu Morza po wsze czasy. Ziemia, na której będziemy się rządzić własnymi prawami, nie zaś prawami Andoru — dorzuciła tonem nic nie znaczącej dodatkowej wzmianki.

Elayne o mało nie zakrztusiła się herbatą. Atha’an Miere nienawidziły opuszczać morza, nienawidziły przebywać z dala od niego, w miejscach, gdzie go nie widziały. A Zaida prosiła o grunt odległy o tysiąc mil od najbliższej słonej wody! I prosiła o całkowitą, bezwarunkową cesję tej ziemi. Cairhienianie, Murandianie, a nawet Altaranie używali wszelkich sposobów dla wyłudzenia choćby kawałka ziemi Andoru, Andoranie zaś wykrwawiali się w jej obronie, lecz nie wypuszczali swoich terenów z rąk. Tym niemniej jedna mila kwadratowa stanowiła naprawdę niewielki fragment lądu, a jego odstąpienie wydawało się niską ceną za strumień posiłków dla Caemlyn. Ma się rozumieć, Elayne nie zamierzała wspominać o tych drobiazgach Zaidzie. A jeżeli w dodatku przedstawiciele Ludu Morza zaczną handlować bezpośrednio z Andorem, wtedy andorańskie towary popłyną na statkach Atha’an Miere we wszystkie dosłownie rejony świata i tam zostaną zaprezentowane. Mistrzyni Fal przypuszczalnie zdawała sobie z tego sprawę, jednakże Dziedziczka Tronu nie uważała za stosowne informować jej, że również o takich kwestiach myśli. Więź z Birgitte także zasugerowała ostrożność, Elayne uznała wszakże, iż nadeszła pora na nieco zuchwałości, o czym jej Strażnik powinna zresztą wiedzieć lepiej niż ktokolwiek inny.

— Czasami łyk herbaty wpłynie w niewłaściwą dziurkę. — Wcale nie kłamała, choć może pragnęła nieco zyskać na czasie. — Za milę kwadratową Andor zasługuje na więcej niż dwie Poszukiwaczki Wiatru. Atha’an Miere dostały dwadzieścia nauczycielek i dodatkową pomoc w postaci Czary Wiatrów, a kiedy tamte odejdą, dostaniecie dwadzieścia, które je zastąpią. Masz z sobą dwadzieścia jeden Poszukiwaczek Wiatru. Za milę Andoru powinnam dostać wszystkie dwadzieścia jeden i jeszcze dwadzieścia jeden kolejnych na ich miejsce, kiedy te odejdą, zakończywszy nauki u Aes Sedai. — Elayne nie chciała sugerować tej kobiecie, iż zamierza z miejsca odrzucić jej ofertę. — Oczywiście, wszystkie towary wwożone z tego terenu do Andoru zostaną obciążone zwyczajowymi opłatami celnymi.

Zaida podnosiła do ust srebrny puchar, a gdy go odstawiła, popatrzyła na Dziedziczkę Tronu z nikłym uśmiechem. Tym niemniej Elayne uznała, że jest to raczej uśmiech ulgi niż triumfu.

— Towary wwożone do Andoru owszem, ale nie dobra pochodzące z rzeki na naszej ziemi. Mogę zostawić trzy Poszukiwaczki Wiatru. Powiedzmy, na pół roku. Nie wolno ci ich jednak używać do walki. Nie życzę sobie, aby moi ludzie umierali za ciebie, nie chcę też rozgniewać innych Andoran, którzy mogliby znienawidzić Lud Morza, gdybyśmy zaczęły zabijać niektórych z nich.

— Twoje Poszukiwaczki Wiatru będę prosić jedynie o konstruowanie bram — przerwała jej wywód Elayne. — Chociaż muszą je stawiać tam, gdzie im nakażę. — O Światłości! Wszak nie zamierzała używać Jedynej Mocy jako broni! Przedstawiciele Ludu Morza postępowali tak bez zastanowienia, ale Dziedziczka Tronu bardzo się starała działać zgodnie z postulatami Egwene i w taki sposób, jakby już złożyła Trzy Przysięgi. Poza tym, gdyby wysadziła w powietrze saidarem te obozy za murami albo pozwoliła na to komuś innemu, żaden Dom w Andorze nie stanąłby po jej stronie. — Muszą pozostać do wyjaśnienia się sprawy mojej korony, czy to będzie pół roku, czy dłużej. — Elayne spodziewała się otrzymać koronę w znacznie krótszym czasie, ale jak mawiała jej stara niania Lini, należy liczyć śliwki w swoim koszyku, nie zaś na drzewie. Gdy jednak w końcu założy na głowę koronę, nie będzie potrzebowała pomocy Poszukiwaczek Wiatru w dostarczaniu miastu zapasów, a wtedy, szczerze mówiąc, chętnie się ich pozbędzie. — Trzy wszakże mi nie wystarczą. Zechcesz zapewne zachować Shielyn, ponieważ jest twoją osobistą Poszukiwaczką. Ja przejmę zatem wszystkie pozostałe.

Medaliony na łańcuszku Zaidy zakołysały się lekko, bowiem kobieta potrząsnęła głową.

— Talaan i Metarra nadal są uczennicami. Muszą podjąć szkolenie. Inne również mają swoje obowiązki. Do czasu objęcia przez ciebie tronu mogę ci użyczyć cztery Poszukiwaczki Wiatru.

Od tej pory zaczęły się prawdziwe negocjacje handlowe. Elayne nigdy nie oczekiwała, że zatrzyma te uczennice, natomiast klanowa Mistrzyni Fal nie mogła też zachować wszystkich Poszukiwaczek Wiatru. Większość Mistrzyń Fal używało swoich Poszukiwaczek i Mistrzów Mieczy jako bliskich doradców i rozłączały się z nimi równie niechętnie, jak Dziedziczka Tronu rozstawała się z Birgitte. Zaida próbowała zatrzymać także inne Poszukiwaczki Wiatru, na przykład te, które służyły na wielkich okrętach takich jak rakery albo szkimery, dla wielu z nich jednakże nie znajdowała uzasadnienia, Dziedziczka Tronu zaś nie przestawała odmawiać ani nie ustępowała w swoich żądaniach, póki Zaida nie przystałaby na jej warunki. A Zaida ustępowała powoli, żałując każdego ustępstwa. Choć nie tak powoli, jak Elayne się obawiała. Mistrzyni Fal wyraźnie potrzebowała tego układu tak samo rozpaczliwie, jak Elayne potrzebowała kobiet umiejących tkać bramy.

— W imię Światłości, uzgodniłyśmy — mogła wreszcie oświadczyć Dziedziczka Tronu. Ucałowała koniuszki palców swej prawej dłoni, po czym pochyliła się do przodu i przycisnęła je do warg Zaidy. Aviendha uśmiechnęła się, gdyż jawnie była pod wrażeniem zakończonych właśnie negocjacji. Wyraz twarzy Birgitte nie zmienił się, tym niemniej Elayne wiedziała dzięki więzi, że kobieta Aiel niemal nie wierzy, iż Dziedziczka Tronu osiągnęła tak spektakularny sukces.

— Zatem uzgodniłyśmy, w imię Światłości — mruknęła Zaida, przykładając do warg Elayne własne palce, które okazały się twarde i pokryte zgrubieniami, chociaż Mistrzyni Fal od wielu lat sama nie ciągnęła już liny. Wyglądała na całkiem usatysfakcjonowaną zawartą umową, zgodnie z którą musiała oddać dziewięć spośród swoich Poszukiwaczek Wiatru. Elayne zastanawiała się, ile z tych dziewięciu okaże się kobietami, których statki zniszczyli Seanchanie w Ebou Dar. Utrata statku — niezależnie od powodów — była dla Atha’an Miere kwestią poważną i może wystarczała, by dana osoba zapragnęła na jakiś czas zamieszkać z dala od domu. Zresztą, Dziedziczki Tronu nie interesowały szczegóły tej sprawy.

Chanelle patrzyła posępnie, trzymając wytatuowane ręce zaciśnięte na kolanach spodni z czerwonego brokatu, a jednak nie wydawała się tak ponura, jak można by się spodziewać po kobiecie z Ludu Morza, która musi pozostać przez jakiś czas na lądzie. Chanelle miała kierować pozostałymi Poszukiwaczkami Wiatru i nie podobało jej się, że za zgodą Zaidy będzie podlegała zarówno Elayne, jak i Birgitte. Przedstawicielki Atha’an Miere przestaną wreszcie dumnie kroczyć pałacowymi korytarzami, zachowywać się jak właścicielki Królewskiego Pałacu, wysuwać żądania na prawo i lewo. Z drugiej strony Dziedziczka Tronu podejrzewała, iż Zaida przychodząc na spotkanie z nią, zdawała sobie sprawę z konieczności pozostawienia w Caemlyn części swojej grupy, a Chanelle przyszła, wiedząc, że będzie członkiniami tej ekipy dowodzić. Nie miało to właściwie znaczenia dla Elayne, podobnie jak nie interesowały jej ewentualne korzyści, które Zaida pragnęła zdobyć dzięki stanowisku Mistrzyni Statków. A na pewno na jakieś liczyła — było to dla Dziedziczki Tronu jasne jak słońce. Tyle że dla niej liczyło się w tej chwili jedynie, iż mieszkańcy Caemlyn nie będą głodować. I fakt, że... ta przeklęta latarnia morska nadal płonęła na zachodzie. Wciąż ktoś przenosił gdzieś tam potężne ilości Jedynej Mocy. Nie miała wszakże ochoty o tym myśleć. Wkrótce zostanie królową, więc nie może się zachowywać jak głupia, przesądna dziewucha. Ważne były dla niej tylko Caemlyn i Andor!

13

Wysokie trony

Zaida i dwie Poszukiwaczki Wiatru opuściły apartament Elayne z wielką gracją i na pozór niespiesznie, lecz — tak jak podczas wejścia — niemal bez ceregieli. Na koniec życzyły Elayne, by Światłość ją oświeciła i zapewniła jej bezpieczeństwo. Szybkie wyjście... jak na Atha’an Miere. Elayne zdecydowała, że jeśli Zaida naprawdę chce być następną Mistrzynią Statków, ma prawdopodobnie do tego stanowiska jakąś konkurentkę, nad którą zamierza niepostrzeżenie zyskać przewagę. Dla Andoru byłoby chyba lepiej, żeby to Zaida sięgnęła po tron Atha’an Miere... czy jakkolwiek przedstawiciele Ludu Morza określali władzę. Dzięki umowom Zaida zapamięta przecież, że Andor udzielił jej pomocy, za którą zawsze będzie wdzięczna. Jeśli jednak Mistrzyni Fal przegra rywalizację o pozycję Mistrzyni Statków, jej zwycięska konkurentka także nie zapomni, komu Andor wyświadczył przysługę. Detale te pozostawały wszak na razie kwestią przyszłości. Liczyło się tu i teraz.

— Wiem, że trzeba dobrze traktować posłów — stwierdziła cicho natychmiast, gdy za Atha’an Miere zamknęły się drzwi. — Jednak w przyszłości zapewnijcie mi z łaski swojej nieco więcej prywatności. Nawet posłowie i ambasadorzy nie mogą, ot tak sobie, po prostu wchodzić do moich apartamentów. Czy mnie rozumiecie?

Rasoria kiwnęła głową. Jej twarz pozostała obojętna, jedynie szkarłat zalał jej policzki i stąd Dziedziczka Tronu wiedziała, że jej porucznik odczuwa prawdziwe upokorzenie, ponieważ dopuściła do swej pani przedstawicielki Ludu Morza. Dzięki więzi Elayne wiedziała z kolei, że Birgitte jest zażenowana i nieszczęśliwa. Zakłopotana Dziedziczka Tronu aż się zaczerwieniła.

— Nie zrobiłyście właściwie nic złego — bąknęła — postarajcie się jednak, ażeby nie doszło powtórnie do takiej sytuacji. — O Światłości, teraz natomiast się ośmieszała i brzmiała jak ciamajda! — Nie będziemy o tym więcej rozmawiać — dorzuciła sztywno.

Och, niech ta Birgitte sczeźnie razem z więzią! Elayne miała świadomość, że gdyby jej kobiety chciały powstrzymać Zaidę przed wejściem, musiałyby z nią walczyć, a teraz oprócz bólu głowy swojej Strażnik czuła przez więź także jej straszliwy wstyd i poniżenie. Wszystkie te emocje wręcz sprawiały jej ból! A Aviendha tylko się uśmiechała w ten swój... przymilny sposób. Elayne nie wiedziała, kiedy ani jak jej siostra odkryła, że ona i Birgitte czasami wymieniały się doznaniami, ale najwyraźniej uważała więź za coś ogromnie zabawnego. Jej poczucie humoru bywało czasami nieokrzesane i niezrozumiałe.

— Myślę, że wy dwie stopicie się któregoś dnia w jedność — zauważyła ze śmiechem. — To będzie kolejny niezły żart z twojej strony, Birgitte Trahelion. — Kapitan-Generał rzuciła jej gniewne spojrzenie, po chwili jednak konsternację w więzi przygniótł nagły popłoch, a twarz Birgitte wypełniła całkowita niewinność.

Elayne zdecydowała, że lepiej nie pytać o przeszłość. Lini powiedziała jej kiedyś, że gdy człowiek zada pytanie — czy tego chce, czy nie — musi wysłuchać odpowiedzi, która po nim nastąpi. A Dziedziczka Tronu nie chciała teraz poznawać żadnych opowieści na temat Birgitte, nie w towarzystwie Rasorii z uwagą studiującej podłogowe kafle przed swoimi butami i nie w obecności reszty Gwardzistek, które w przedsionku bezskutecznie udawały, że nie słuchają rozmowy. Dziedziczka Tronu nigdy nie rozumiała, jak cenna jest prywatność, póki jej całkowicie nie straciła. W każdym razie była blisko jej utraty.

— Teraz dokończę kąpiel — oznajmiła spokojnie. Na krew i popioły, jakiego psikusa spłatała jej Birgitte?! Zrobiła coś, dzięki czemu... stapiała się z nią? Nie było to chyba nic strasznego, skoro Elayne ciągle nie zdawała sobie z tego sprawy.

Woda w wannie niestety bardzo się ochłodziła. Była teraz zaledwie letnia. Dziedziczka Tronu nie bardzo miała ochotę w niej usiąść. Chciała się jeszcze kilka minut pomoczyć, ale nie za cenę czekania, aż wanna zostanie opróżniona wiadro po wiadrze, a potem ponownie napełniona gorętszą wodą. Do tej pory wszyscy w całym pałacu wiedzieli prawdopodobnie, że wróciła, toteż Pierwsza Pokojówka i Pierwszy Urzędnik na pewno pragną zdać codzienne sprawozdania. Składali je codziennie, jeśli Elayne była w mieście, a gdy wyjeżdżała, denerwowali się podwójnie. Jeżeli ktoś zamierza rządzić krajem, musi pamiętać, że obowiązki są ważniejsze od przyjemności. Tym bardziej musi o tym pamiętać osoba, która dopiero stara się o miejsce na tronie.

Aviendha zdjęła ręcznik z głowy i potrząsnęła włosami. Kobieta Aiel czuła wyraźną ulgę, że nikt jej nie każe ponownie siadać w wodzie. Ruszyła do garderoby, zrzuciwszy szatę, zanim jeszcze dotarła do drzwi, a kiedy Elayne i służące weszły za nią do pomieszczenia, miała już na sobie niemal kompletny strój. Mamrocząc gderliwie, pozwoliła Naris sobie pomóc, chociaż do nałożenia pozostała jej jedynie ciężka, wełniana spódnica. Po chwili odepchnęła zresztą rękę służącej i sama zawiązała sznurowadła miękkich, wysokich do kolan butów.

Elayne nie poszło tak łatwo. O ile nie zdarzył się jakiś nagły wypadek, Essande musiała przedyskutować kwestię wyboru sukienki, w przeciwnym razie czuła się zlekceważona. Z bliskimi służącymi zawsze trzeba zachowywać delikatną równowagę. Członkowie straży przybocznej znają więcej sekretów swojej pani, niż ona podejrzewa, widują ją także w najgorszych chwilach, w złym humorze, zmęczeniu, płaczu w poduszkę, stanie wściekłości i złym nastroju. Obie strony powinny zatem okazywać sobie szacunek, inaczej wzajemne stosunki stawały się niemożliwe. Z tego też względu Aviendha usiadła na jednej z wyściełanych ław i pozwoliła, by Naris uczesała jej włosy, Dziedziczkę Tronu zaś w tym czasie ubrano w obszytą czarnym lisem, gładką, szarą suknię z delikatnej wełny, z zielonymi haftami przy wysokim kołnierzu i rękawach. Elayne wcale nie miała szczególnych kłopotów z podjęciem decyzji, jednakże Essande stale podsuwała jej jedwabne suknie zdobione perłami, szafirami albo łzami ognia, jedną kwieciściej haftowaną od drugiej. Wbrew temu, że tron nie należał jeszcze do Elayne, Essande chciała, aby jej pani codziennie ubierała się jak królowa gotowa na audiencję.

Miało to sens wcześniej, gdy każdego dnia przybywały delegacje wnoszących petycje lub składających uszanowanie kupców, a także grupy cudzoziemców obawiających się, czy kłopoty w Andorze nie wpłyną negatywnie na ich handel. Stare powiedzenie mówiące, że osoba rządząca Caemlyn, rządzi całym Andorem, w oczach kupców nigdy naprawdę nie brzmiało prawdziwie, a szansę, że Elayne rzeczywiście zdobędzie tron, słabły wraz ze zbliżaniem się do murów armii Arymilli. Dynastie stojące po stronie każdej z kandydatek kupcy potrafili policzyć równie łatwo jak monety. Teraz wszakże nawet andorańscy handlarze unikali Królewskiego Pałacu, a przynajmniej trzymali się najdalej, jak mogli od Wewnętrznego Miasta, aby ludzie ich nie podejrzewali o to, że odwiedzają pałac, bankierzy zaś zjawiali się w anonimowych wozach i z twarzami skrytymi pod wielkimi kapturami. Nikt nie życzył jej źle, wiedziała o tym, i na pewno nikt nie pragnął jej rozgniewać, żaden jednak również nie chciał rozsierdzić Arymilli, nie w obecnej sytuacji. Tym niemniej bankierzy nadal przybywali, a Dziedziczka Tronu nie słyszała dotychczas o nikim spośród kupców, kto by wystąpił z petycją do Arymilli. A byłby to dla niej pierwszy znak przegranej sprawy.

Założenie sukni zajęło dwa razy więcej czasu, niż powinno, ponieważ Essande wyznaczyła Sephanie do pomocy Dziedziczce Tronu. Dziewczyna przez cały czas oddychała ciężko, gdyż jak dotąd nie nauczyła się jeszcze ubierać kogoś innego niż ona sama i okropnie się bała, że na oczach Essande popełni jakiś straszliwy błąd. Elayne podejrzewała, iż służąca o wiele bardziej obawia się opinii staruszki niż samej Dziedziczki Tronu. A lęk zmieniał tę silną, młodą kobietę w istotę niezdarną, z kolei niezdarność skłaniała ją do większej staranności, niestety równocześnie Sephanie jeszcze mocniej martwiła się o ewentualne pomyłki, więc w efekcie poruszała się wolniej niż kruchej, znacznie od niej starszej Essande kiedykolwiek się zdarzyło. W końcu jednak całkowicie ubrana Elayne zasiadła naprzeciwko Aviendhy i poddała się grzebieniowi z kości słoniowej, którym Essande przeciągała po jej lokach. Stara niania mogła oczywiście pozwolić którejś z dziewczyn nakładać Dziedziczce Tronu suknię przez głowę bądź zapinać guziki, nie zamierzała wszakże ryzykować, że jakaś niezdarna służąca splącze Elayne włosy. Czesanie miało zupełnie inną ważność w oczach Essande.

Tyle że zanim grzebień przesunął się dwa tuziny razy, w progu ukazała się Birgitte. Essande głośno pociągnęła nosem i Dziedziczka Tronu wyobraziła sobie grymas na twarzy stojącej za jej plecami staruszki. Essande zgadzała się — aczkolwiek niechętnie — na obecność Birgitte podczas kąpieli, garderobę uważała jednakże za pomieszczenie święte.

Co zaskakujące, kobieta Strażnik odpowiedziała na jawną dezaprobatę starej służącej łagodnym, spokojnym spojrzeniem. Zwykle nie potrafiła się pohamować i docinała Essande lub traktowała ją pogardliwie.

— Elayne, Dyelin wróciła. Przybyła w towarzystwie. Przywiozła z sobą Głowy Dynastii Mantear, Haevin, Gilyard i Northan. — Z jakiegoś powodu przez więź dotarła do Dziedziczki Tronu smuga zakłopotania i rozdrażnienia.

Mimo dzielonego bólu głowy Elayne miała ochotę podskoczyć z radości. I podskoczyłaby, gdyby Essande nie trzymała grzebienia zatopionego głęboko w jej włosach. Cztery Wysokie Trony! Nie spodziewała się, że Dyelin dokona tak wiele. W duszy miała na to nadzieję i modliła się o to, nigdy jednak w gruncie rzeczy nie oczekiwała tak wielu popleczników, na pewno nie w jednym, krótkim tygodniu. Szczerze mówiąc, była przekonana, że Dyelin wróci z pustymi rękoma. Dzięki względom czterech Dynastii, Elayne miała teraz takie samo poparcie jak Arymilla. Irytujące było porównywanie się „w kwestii poparcia” z tą głupią kobietą, liczby jednak nie kłamały. Mantear, Haevin, Gilyard i Northan! Ale dlaczego nie Candraed? Dyelin udała się przecież także do nich. Och, po stronie Elayne stały teraz cztery dodatkowe Domy, toteż nie powinna się przejmować brakiem tego jednego.

— Zajmij się nimi w dużym salonie do czasu, aż będę mogła do was dołączyć, Birgitte. — Mały salon wystarczał dla Zaidy, a Dziedziczka Tronu miała nadzieję, że Mistrzyni’ Fal nie uznała pobytu w nim za afront, Głowy czterech Dynastii zasługiwały wszakże na coś więcej. — I poproś Pierwszą Pokojówkę o przygotowanie gościnnych apartamentów. — Apartamentów! O Światłości! Aby zrobić miejsce, Atha’an Miere będą musiały jak najszybciej opuścić zajmowane obecnie pokoje. Do czasu swego odejścia przedstawicielki Ludu Morza zamiast po dwie, będą musiały sypiać po trzy. — Essande, założę chyba zielony jedwab z szafirami. I szafiry we włosy. Duże szafiry.

Birgitte wyszła, nadal zakłopotana i zdenerwowana. Z jakiej przyczyny tak się czuła? Chyba nie sądziła, że z powodu sprawy Zaidy powinna pozwolić Dyelin czekać w nieskończoność? O Światłości, Elayne zaintrygowało zakłopotanie jej Strażnika. Więź znowu ją zirytowała. Ta ciągła wymiana emocji zaczynała się robić niebezpieczna! Gdy za Birgitte zamknęły się drzwi, Essande ruszyła do najbliższej szafy po suknię. Uśmiechu staruszki nie można było nazwać inaczej jak triumfalnym.

Patrząc na Aviendhę, która machnięciem ręki odprawiła Naris wraz z jej grzebieniem, a później sama włożyła sobie na głowę ciemnoszarą chustę, by związać nią włosy z tyłu, Elayne się uśmiechnęła. Dzięki przyjaciółce mogła zapomnieć zarówno o więzi, jak i o innych kwestiach.

— Może tym razem powinnaś włożyć jedwabie i klejnoty, Aviendho — zaproponowała z łagodnym przytykiem w tonie. — Dyelin nie będzie oczywiście miała nic przeciwko twojemu strojowi, jednak inni nie są przyzwyczajeni do Aielów. Mogliby pomyśleć, że zabawiam stajenną.

Zamierzyła to stwierdzenie jako żart — stale dowcipkowały o ubraniach, a Dyelin patrzyła na Aviendhę z ukosa niezależnie od stroju kobiety Aiel — jednakże pierwsza siostra zmarszczyła brwi, spoglądając na ustawione pod ścianą szafy, potem skinęła głową, zdjęła chustę i położyła ją obok siebie, na pikowanej poduszce.

— No cóż, rzeczywiście chcę wywrzeć wrażenie na Głowach tych Dynastii. Nie sądź jednak, że już zawsze będę się tak ubierać. Po prostu wyświadczam ci przysługę.

Jak na osobę „jedynie” wyświadczającą przysługę, Aviendha ślęczała nad ubraniami wyjętymi przez Essande zbyt długo i ze zbyt wielkim zainteresowaniem, w końcu jednak zdecydowała się na granatowy aksamit zdobiony zielenią oraz na srebrną siatkę podtrzymującą włosy. Te stroje uszyto właśnie dla Aviendhy, kiedy zjawiła się w Caemlyn, tyle że do tej pory kobieta Aiel unikała ich, jakby roiło się w nich od pająków i skorpionów. Teraz, gładząc rękawy włożonej sukni, Aviendha zawahała się, o mało nie rozmyśliła i nie zdjęła stroju, w końcu wszakże pozwoliła Naris pozapinać małe, perłowe guziki. Odrzuciła ofertę Elayne i nie przyjęła szmaragdów, które wspaniale pasowałyby do sukni, zatrzymała jednak swoje naszyjniki ze srebrnych płatków śniegu i ciężką bransoletkę z kości słoniowej, choć w ostatniej chwili przypięła do ramienia bursztynowego żółwia.

— Nigdy nie wiadomo, kiedy może się przydać — oświadczyła.

— Lepiej się zabezpieczyć, niż później żałować — zgodziła się z nią Elayne. — Pięknie ci w tych kolorach.

To była prawda, jednak Aviendha się zarumieniła. Przyjmowała jako zasłużone komplementy na temat własnej celności w strzelaniu z łuku lub szybkości, z jaką potrafiła biegać, ale z trudem godziła się na sugestie, że jest piękna. Aż do niedawna zupełnie ignorowała swój wygląd.

Essande z dezaprobatą potrząsnęła głową, nie wiedziała bowiem, że broszka jest angrealem. Chodziło jej tylko o to, że bursztynowy odcień gryzie się z niebieskim aksamitem. A może nie podobał jej się nóż z rogową rękojeścią, który Aviendha wsunęła za zielony, aksamitny pas. Siwowłosa staruszka upewniła się wszakże, iż Elayne przypięła sobie do pasa ze złotego splotu mały sztylet z szafirami na pochwie i głowicy. Dziedziczka Tronu musiała wyglądać idealnie, jeśli chciała zyskać aprobatę Essande.

Rasoria znieruchomiała, zaskoczona widokiem Aviendhy wchodzącej do przedsionka w aksamitnej sukni z wysokim kołnierzem. Gwardzistki nigdy wcześniej nie widziały jej w stroju innym niż typowy dla Aielów. Aviendha zerknęła na nie spode łba, chociaż wcale się z niej nie śmiały, po czym zdecydowanym ruchem chwyciła za rękojeść wsuniętego za pasek noża, na szczęście jej uwagę przyciągnęła przykryta obrusem taca, która stała na długim, bocznym stole pod ścianą. Gdy się ubierały, dostarczono najwyraźniej południowy posiłek dla Elayne. Aviendha odgarnęła obrus w niebieskie paski i starała się zainteresować Dziedziczkę Tronu jedzeniem, uśmiechając się, podkreślając potencjalną słodycz gulaszu z suszonych śliwek i rozpływając się nad kawałkami wieprzowiny w ziarnistej papce. Ta ostatnia potrawa nie wyglądała jednak szczególnie kusząco. W tym momencie Rasoria odchrząknęła i zauważyła, że w większym salonie apartamentu piękniej płonie ogień. Dodała, że będzie bardziej niż szczęśliwa, jeśli zaniesie tam tacę dla Lady Elayne. Wszyscy starali się pilnować, aby Dziedziczka Tronu odpowiednio się odżywiała, jednakże słowo „odpowiednio” postrzegali w bardzo osobliwy sposób. Taca stała tu od pewnego czasu, toteż papka zmieniła się w zakrzepłą masę, która prawdopodobnie tkwiłaby w misce, nawet gdyby odwrócić naczynie do góry dnem!

Na Elayne oczekiwały wszak Głowy czterech Domów. Goście czekali już zbyt długo! Dziedziczka Tronu przypomniała o tym obu kobietom, dodała jednak, że jeśli któraś z nich jest głodna, może coś zjeść. Właściwie dała im do zrozumienia, iż wręcz nalega, ażeby zasiadły do jedzenia. Aluzja wystarczyła. Aviendha wzruszyła ramionami, po czym natychmiast opuściła obrus na potrawy, Rasoria również nie marnowała więcej czasu.

Do dużego salonu trzeba było przejść niedługi odcinek lodowatego korytarza, w którym oprócz nich poruszały się jedynie jaskrawe, zimowe draperie ścienne, jednakże Gwardzistki utworzyły wokół Elayne krąg, Aviendha zaś pełniła straż. Zachowywały się tak ostrożnie, jakby spodziewały się tutaj trolloków! Dziedziczka Tronu z trudem przekonała Rasorię, że nie istnieje potrzeba przeszukania salonu przed jej wejściem. Gwardzistki jej służyły i słuchały, tym niemniej zobowiązały się zapewniać jej całkowite bezpieczeństwo i potrafiły być straszliwie uparte w kwestii tego ostatniego obowiązku, a Birgitte niemal nie umiała postanowić, czy w danym momencie ma być Strażnikiem, Kapitan-Generał czy starszą siostrą. Ze względu na niedawne zdarzenie z Zaidą, Rasoria o mało nie poleciła czekającym wewnątrz lordom i lady zdeponowanie u niej wszelkiej broni! Na szczęście stanowczość Elayne w sprawie jedzenia nieco zmieniła sytuację. Po krótkiej sprzeczce Dziedziczka Tronu i Aviendha przeszły szerokie wejście razem i tylko we dwie. Uczucie satysfakcji nie ogarniało wszakże Dziedziczki Tronu zbyt długo.

W tym wielkim salonie bez problemów można było ugościć tuziny ludzi. Ciemna boazeria na ścianach, pokryte dywanami kafle podłogowe, krzesła z wysokimi oparciami ustawione w kształcie podkowy przed dużym kominkiem z białego, poprzecinanego delikatnymi czerwonymi żyłkami marmuru. Tu Elayne przyjmowała ważnych dostojników z większymi honorami niż w sali audiencyjnej, gdyż pomieszczenie zapewniało spotkaniom doskonałą intymność. Płomień tańczący na drwach w kominku nie zdążył jeszcze ogrzać chłodnego powietrza, chociaż na pewno nie z tego powodu Elayne poczuła się, jakby ktoś uderzył ją nagle w żołądek. Zrozumiała teraz zakłopotanie Birgitte.

Dyelin ogrzewała sobie ręce nad ogniem, lecz odwróciła się od paleniska, gdy Elayne i Aviendha weszły. Ta kobieta o mocnych rysach, delikatnych zmarszczkach w kącikach oczu i pasemkach siwizny w złotych włosach najwyraźniej nie chciała tracić czasu na przebieranie się po powrocie do pałacu, toteż nadal nosiła nieco ubłoconą podczas podróży suknię do jazdy konnej w głębokim odcieniu szarości. Właściwie się nie ukłoniła, jedynie lekko skłoniła głowę i nieznacznie ugięła kolana, choć bynajmniej nie zamierzała zachowywać się niegrzecznie. Całą biżuterię kobiety stanowiła mała, złota brosza ozdobiona Sową i Dębem Domu Taravin, przypięta do ramienia i stanowiąca jawny znak, że Głowa Dynastii Taravin nie potrzebuje żadnych innych symboli. Dyelin, podobnie jak Zaida, doskonale znała swoją wartość, a jednak pewnego dnia o mało nie umarła, udowadniając swoją lojalność wobec Dziedziczki Tronu.

— Moja Lady Elayne — zagaiła formalnie — mam honor przedstawić ci Lorda Perivala, Głowę Domu Mantear.

Ładny, złotowłosy chłopiec w prostym, niebieskim płaszczu oderwał się od spoglądania przez kalejdoskop o czterech okularach, umieszczony na pozłacanym stojaku wyższym od niego samego. Chłopiec miał w ręku srebrny puchar. Ze względu na młody wiek Perivala, Elayne żywiła nadzieję, że puchar zawiera niewiele wina albo wino nadzwyczaj mocno rozwodnione. Na jednym z bocznych stołów stało kilka tac zastawionych dzbankami i filiżankami. Oraz ozdobny imbryczek, który równie często napełniano wodą.

— Cała przyjemność po mojej stronie, moja Lady Elayne — zapiszczał, rumieniąc się. Wykonał wiarygodny ukłon mimo odrobinę niezdarnego panowania nad mieczem przypasanym do talii. Broń wydawała się dla niego o wiele za długa. — Dom Mantear opowiada się po stronie Domu Trakand.

Oszołomiona Dziedziczka Tronu odpowiedziała ukłonem, mechanicznie unosząc spódnice.

— Lady Catalyn, Głowa Domu Haevin — kontynuowała prezentację Dyelin.

— Elayne — mruknęła młoda, ciemnooka kobieta u jej boku, dotykając ciemnozielonych, rozciętych do jazdy konnej spódnic i lekko się pochylając. Może obmyśliła dygnięcie, a może jedynie zamierzała naśladować powściągliwość Dyelin. Albo nie chciała dotykać podbródkiem dużej, emaliowanej broszy, którą miała przypiętą przy wysokim kołnierzu sukni; brosza przedstawiała Błękitnego Niedźwiedzia — godło Dynastii Haevin. Włosy ukryła w srebrnej siatce, również przyozdobionej symbolem Błękitnego Niedźwiedzia, nosiła także wydłużony pierścionek z tymże godłem. Ilość biżuterii sugerowała prawdopodobnie jej przesadną dumę z własnej Dynastii. Mimo bijącej od lady chłodnej arogancji trudno ją było właściwie już nazwać kobietą, jej policzki nadal pozostawały bowiem zaokrąglone i tłuściutkie jak u dziecka. — Haevin staje oczywiście po stronie Trakand, w przeciwnym razie nie byłoby mnie tutaj.

Dyelin zacisnęła nieznacznie usta i posłała dziewczynie twarde spojrzenie, którego Catalyn wydawała się nie dostrzegać.

— Lord Branlet, Głowa Domu Gilyard.

Kolejny chłopiec z niesfornymi, czarnymi lokami, w zielonym stroju przyozdobionym złotym haftem na rękawach, pospiesznie odstawił puchar z winem na boczny stolik. Wyraźnie wolał, ażeby nikt nie widział go z trunkiem. Młokos miał niebieskie oczy, zbyt wielkie jak na jego drobną twarzyczkę, a podczas ukłonu o mało nie potknął się o własny miecz.

— Mam przyjemność powiadomić, że Dom Gilyard staje po stronie Domu Trakand, Lady Elayne. — W połowie zdania głos chłopca opadł z sopranu do basu, a on sam zarumienił się jeszcze mocniej niż Perival.

— Oraz Lord Conail, Głowa Domu Northan.

Conail Northan uśmiechnął się nad obrzeżem srebrnego pucharu. Był wysoki i szczupły, nosił szary płaszcz, z którego już wyrósł, toteż zbyt krótkie rękawy nie skrywały jego kościstych przegubów. Młodzieńca charakteryzował ujmujący, szeroki uśmiech, wesołe, brązowe oczy i nos przywodzący na myśl orli dziób.

— Ciągnęliśmy słomki dla ustalenia kolejności przedstawiania i ja wyciągnąłem najkrótszą, więc jestem ostatni. Northan staje po stronie Trakand. Nie możemy pozwolić tak głupiej osobie jak Arymilla na objęcie tronu. — Dobrze sobie radził z mieczem i przynajmniej on jeden osiągnął pełnoletniość, choć dopiero kilka miesięcy temu ukończył szesnaście lat. Uwadze Elayne nie umknęły jego wysokie buty z wywiniętymi cholewami i srebrnymi ostrogami.

Ich młodość nie mogła niewątpliwie stanowić żadnego zaskoczenia, Dziedziczka Tronu oczekiwała jednak, że zarówno Conail, jak i inni przybędą ze starszymi od siebie, zaglądającymi im przez ramię doradcami. W pomieszczeniu wszakże nie było nikogo poza czwórką dzieci, Dyelin i Birgitte, która przed wysokimi łukowatymi oknami stała z ramionami założonymi na piersi. W jaskrawym świetle południowego słońca, wpadającego przez szyby w oknie z kwaterami, Strażnik wyglądała na niezadowoloną.

— Trakand wita was wszystkich i ja was wszystkich witam — oświadczyła Elayne, starając się ukryć konsternację. — Nie zapomnę o waszym poparciu i Trakand o nim nie zapomni. — Najwyraźniej nie do końca udało jej się zamaskować zmieszanie, gdyż Catalyn zacisnęła usta, a jej oczy zalśniły.

— Jeśli naprawdę musisz to wiedzieć, Elayne, powiem ci, że już wyrosłam z opieki doradców — oznajmiła sztywno. — Mój wuj, Lord Arendor, powiedział w Święto Świateł, że jestem gotowa jak nigdy i jeszcze w tym roku mogę zacząć samodzielnie podejmować wszystkie decyzje. Sądzę, co prawda, że chciał zyskać w ten sposób tylko więcej czasu dla siebie. Może teraz częściej jeździć na polowania, póki ma jeszcze na to dość sił. Zawsze uwielbiał polować, a ostatnio szybko się starzeje. — Ponownie udała, że nie widzi marsowej miny Dyelin. Arendor Haevin i Dyelin byli mniej więcej w tym samym wieku.

— Ja również nie mam opiekuna — stwierdził niepewnie Branlet głosem niemal równie wysokim jak głos Catalyn.

Dyelin posłała mu współczujący uśmiech i odgarnęła mu z czoła włosy, które natychmiast ponownie opadły.

— Mayv jeździła sama, tak jak lubiła, aż nagle jej koń wpadł do świstaczej dziury — wyjaśniła cicho. — Gdy ją znaleziono, było już za późno. Przez jakiś czas... dyskutowano... kto ma zająć jej miejsce.

— Sprzeczają się od trzech miesięcy — szepnął Branlet. Przez chwilę wyglądał jeszcze młodziej od Perivala. Prawdopodobnie cała czwórka próbowała znaleźć własną drogę, bez doradców wskazujących odpowiedni kierunek. — Nie przekazuję mojej opinii wszystkim, ale tobie wyznam. Będziesz Królową.

Dyelin położyła rękę na ramieniu Perivala, który się wyprostował, chociaż nadal pozostał od niej niższy.

— Lord Willin miał przybyć wraz z Lordem Perivalem, jednak ma już swoje lata, a poza tym leży powalony przez chorobę. Starość wszystkich nas w końcu dopada. — Zerknęła na Catalyn, ale dziewczyna z wydętymi wargami wpatrywała się teraz uważnie w Birgitte. — Willin prosił ci przekazać życzenia powodzenia, a przysłał także młodzieńca, którego traktuje jak swojego syna.

— Wuj Willin kazał mi strzec honoru Mantear i Andoru — dodał Perival głosem tak poważnym, na jaki może się zdobyć wyłącznie dziecko. — Będę się starał, Elayne. Będę się bardzo, bardzo starał.

— Jestem pewna, że ci się uda — odparła Dziedziczka Tronu, usiłując się zdobyć na ton najcieplejszy z możliwych. Miała ochotę wygonić całą czwórkę z pomieszczenia i zadać Dyelin kilka niezwykle istotnych dla siebie pytań, niestety nie mogła tego zrobić, przynajmniej nie od razu. Niezależnie od młodego wieku, każdy z tych młodych ludzi zasiadał obecnie na Wysokim Tronie swojej Dynastii i pełnił funkcję Głowy potężnego Domu, toteż Elayne musiała im najpierw zaproponować przekąskę i odbyć z każdym przynajmniej krótką rozmowę. Dopiero później może im zasugerować przebranie się po podróży i odświeżenie.

— Naprawdę jest Kapitan-Generał Gwardii Królowej? — spytała Catalyn, wskazując na Birgitte, która właśnie wręczyła Dziedziczce Tronu wypełnioną nieznacznie zaciemnioną gorącą wodą filiżankę z cienkiej, niebieskiej porcelany. Dziewczyna mówiła w taki sposób, jakby kobiety Strażnik nie było w pomieszczeniu. Zanim Birgitte odeszła, uniosła brwi, jednak młodziutka Lady Catalyn jawnie miała praktykę w niedostrzeganiu tego, czego nie chciała widzieć. Nad pucharem z winem, który trzymała w pulchnej, dziecięcej rączce, unosił się ostro-słodki aromat przypraw. Do nędznej, udającej herbatę wody dodano zaś zaledwie parę kropel miodu.

— Tak, jest Kapitan-Generał, a także moim Strażnikiem — odrzekła uprzejmie. „Gotowa jak nigdy?!”. Dziedziczka Tronu chętnie polemizowałaby z tym określeniem. A dziewczyna prawdopodobnie uznała je za komplement. Zdaniem Elayne za swoje jawnie niegrzeczne zachowanie Catalyn powinna dostać rózgi, tyle że nie można karać Głowy danej Dynastii. Szczególnie gdy potrzebuje się jej wsparcia.

Catalyn łypnęła na dłonie Dziedziczki Tronu, jednakże pierścień w kształcie Wielkiego Węża nie zmienił jej chłodnej miny.

— Dali ci go? Nie wiedziałam, że wyniesiono cię do pełnej Aes Sedai. Myślałam, że Biała Wieża odesłała cię do domu. To znaczy... po śmierci twojej matki. A może z powodu panujących w Wieży kłopotów, o których stale słychać. Wyobraź sobie Aes Sedai sprzeczające się na rynku jak wiejskie baby. Ale jak ona może być generałem albo Strażnikiem bez miecza? Zresztą moja ciocia Evelle twierdzi, że kobiety powinny zostawić miecze mężczyznom. Nie podkuwasz sama konia, kiedy posiadasz kowala i nie mielesz własnego ziarna, jeśli masz młynarza. — Bez wątpienia dosłownie zacytowała słowa Lady Evelle.

Elayne zapanowała nad wyrazem twarzy, usiłując ignorować niemal nieskrywaną zniewagę.

— Mieczem generała jest armia, Catalyn. Gareth Bryne twierdzi, że generał, który używa innego ostrza, powinien zmienić pracę. — Nazwisko nie zrobiło chyba na dziewczynie żadnego wrażenia. A przecież nawet dzieci górników z Gór Mgły znały nazwisko Garetha Bryne!

U boku Dziedziczki Tronu pojawiła się nagle Aviendha. Uśmiechała się radośnie, jakby zachwycała ją możliwość pomówienia z młodą Lady Catalyn.

— Miecze nie mają żadnego sensu — potwierdziła słodko. Aviendha i słodki ton! Elayne nigdy nie przypuszczała, że jej pierwsza siostra tak umiejętnie potrafi udawać. Również ona miała w dłoni puchar z grzanym winem. Trudno było wszak oczekiwać, że przez cały dzień będzie piła gorzką herbatę tylko z siostrzanej sympatii. — Powinnaś nauczyć się władać włócznią. A także nożem i łukiem. Birgitte Trahelion mogłaby ci trafić z łuku w oczy z dwustu kroków. A może i z trzystu.

— Włócznią? — spytała nieśmiało Catalyn, po czym dorzuciła z nieznacznym niedowierzaniem w głosie: — W oczy? Mnie?

— Nie poznałaś jeszcze mojej siostry — wtrąciła Elayne. — Aviendha, to Lady Catalyn Haevin. Catalyn, oto Aviendha ze szczepu Dziewięć Dolin, z klanu Taardad. — Może powinna przedstawić ją inaczej, jednakże Aviendha przecież naprawdę była jej siostrą. Zresztą, nawet Głowa Dynastii musi się pogodzić ze statusem osoby mniej znaczącej niż siostra Dziedziczki Tronu. — Aviendha to kobieta Aiel. Uczy się na Mądrą.

Dziewczyna otworzyła szeroko usta, dolna warga jej opadła, podbródek osunął się niżej. W końcu wyglądała jak wyjęta z wody, łaknąca powietrza ryba. Elayne poczuła satysfakcję. Aviendha posłała jej lekki uśmieszek, zielone oczy kobiety Aiel zaiskrzyły się wesoło nad pucharem z winem. Dziedziczka Tronu zachowała powagę, choć miała ochotę odpowiedzieć szerokim uśmiechem.

Z pozostałymi gośćmi było jej dużo łatwiej, zresztą zachowywali się znacznie mniej denerwująco. Perivala i Branleta onieśmielił pierwszy pobyt w Caemlyn i w Królewskim Pałacu, toteż nie wypowiadali nawet dwóch słów, póki ktoś nie zagadnął któregoś z nich wprost. Z kolei Conail uznał za żart stwierdzenie, że Aviendha jest Aielem i roześmiał się hałaśliwie, czym o mało nie skłonił Aviendhy do wyjęcia zza pasa noża, co — na szczęście — również uznał za dowcip. Kobieta Aiel zachowywała tak lodowaty spokój, że w zwyczajnym stroju pewnie wyglądałaby na Mądrą, jednak w aksamitach mimo noża wydawała się bardziej damą dworu. Branlet wciąż rzucał ukośne spojrzenia w stronę Birgitte. Elayne dopiero po długiej chwili pojęła, że chłopiec przygląda się, jak jej Kapitan-Generał kroczy w butach na wysokich obcasach, w szerokich spodniach dobrze dopasowanych na biodrach, ale jedynie westchnęła. Na szczęście kobieta Strażnik niczego nie zauważyła, więc Dziedziczka Tronu — wiedząc o sile łączących je więzi — starała się ukryć swoje myśli. Birgitte lubiła prowokować mężczyzn i lubiła, gdy na nią patrzyli. Chodziło jej jednak o dorosłych mężczyzn, ma się rozumieć. Jednakże w tym momencie sprawie Elayne nie pomogłoby, gdyby jej Strażnik poklepała po tyłku młodego Branleta.

Wszyscy chcieli wiedzieć, czy Reanne Corly jest Aes Sedai. Nikt z tej czwórki nigdy wcześniej nie widział wprawdzie żadnej przedstawicielki sióstr, ale uważali Reanne za Aes Sedai, ponieważ potrafiła przenosić Moc oraz przemieściła ich wraz z ich zbrojnymi w jednej minucie na odległość setek mil. Była to dobra okazja na poćwiczenie wymijających odpowiedzi i uniknięcie prawdziwego kłamstwa, w czym Elayne pomógł pierścień w kształcie Wielkiego Węża, który miała na palcu. Kłamstwo od początku popsułoby jej stosunki z czwórką Głów Dynastii, z drugiej strony Dziedziczka Tronu nie chciała, ażeby do Arymilli dotarły pogłoski o pomocy Aes Sedai. Ma się rozumieć, cała czwórka chętnie zdradziła Elayne liczbę zbrojnych, których przywiedli z sobą; ogólnie żołnierzy było ponad trzy tysiące, prawie połowę z nich stanowili kusznicy lub halabardnicy, szczególnie przydatni na murach. Spora siła jak na cztery Domy — na dodatek zbrojnych gotowych na wezwanie przekazane przez Dyelin — chociaż prawda była taka, że w obecnych, niespokojnych czasach żaden Dom nie wypuszczał swojej Głowy bez odpowiedniej ochrony. Gdy tron pozostawał pusty, nierzadko zdarzały się porwania. Wszystko to powiedział Dziedziczce Tronu Conail. Ze śmiechem, gdyż tego młodzieńca wyraźnie wszystko bawiło. Branlet kiwnął głową i przeczesał ręką włosy. Elayne zastanowiła się, ile spośród jego licznych cioć, wujków i kuzynów wiedziało, że odszedł i co by zrobili, gdyby się dowiedzieli o jego nieobecności.

— Gdyby Dyelin była skłonna zaczekać kilka dni — dodała Catalyn — mogłabym sprowadzić ponad tysiąc dwustu ludzi. — Już po raz trzeci podkreślała, że przyprowadziła z sobą najliczniejszą grupę zbrojnych. — Posłałam wiadomość do wszystkich Domów, które złożyły przysięgę Haevin.

— A ja do wszystkich Domów wiernych Dynastii Northan — dorzucił Conail, oczywiście znów z szerokim uśmiechem. — Northan nie może wezwać tyluż zbrojnych, co Haevin czy Trakand... albo Mantear — powiedział, lekko się kłaniając Perivalowi — lecz gdy Orły wzywają, wszyscy konni ruszają do Caemlyn.

— W zimie nie dojadą zbyt szybko — zauważył cicho Perival, choć nikt go nie pytał. — Chyba należy założyć, że może będziemy musieli zadowolić się tym, co mamy.

Conail znów się roześmiał, szturchnął drugiego chłopca w ramię i kazał mu się rozchmurzyć, ponieważ jego zdaniem każdy, kto miał serce, z pewnością zmierzał teraz do Caemlyn, by wesprzeć Lady Elayne. Tymczasem Dziedziczka Tronu dokładniej przypatrzyła się Perivalowi. Niebieskooki młodzieniec przez długą chwilę wytrzymywał jej spojrzenie bez mrugnięcia, po czym nieśmiało odwrócił wzrok. Choć był bardzo młody, wiedział, na co się poważył, w każdym razie wiedział to lepiej niż Conail czy Catalyn, która znów podkreślała wyjątkową liczbę zbrojnych, których z sobą przywiodła. Przypomniała też, jak wielu Haevin może jeszcze wezwać. A przecież wszystkie obecne tu osoby — poza Aviendhą — wiedziały dokładnie, ilu każdy Dom potrafi zebrać dobrze wyszkolonych żołnierzy, obeznanych z halabardami lub pikami farmerów, którzy walczyli już wcześniej w jakiejś wojnie, a także wiejskich chłopów zwoływanych w największej potrzebie. No, przynajmniej znały prawie dokładne liczby. Lord Willin dobrze wychował młodego Perivala. Teraz Elayne musiała uważać, aby młodzieńca nie zmarnować.

W końcu nadeszła pora na wymianę grzecznościowych pocałunków. Gdy Dziedziczka Tronu pochylała się nad Branletem, ten zarumienił się aż po same włosy, Perival zamrugał wstydliwie, Conail zaś obiecał, że nigdy już nie umyje cmokniętego przez Elayne policzka. Catalyn oddała zaskakująco niezdecydowany całus Dziedziczce Tronu, muskając jej policzek w taki sposób, jakby właśnie sobie uświadomiła, że przyzwala się wywyższać Elayne, po chwili wszakże pokiwała do siebie głową, a chłodna duma opadła na nią ponownie niczym płaszcz. Wreszcie całą czwórką zajęły się służące i pokojówki, które poprowadziły ich do apartamentów. Elayne miała nadzieję, że Pierwsza Pokojówka zdążyła przygotować pokoje na czas. Dyelin ponownie napełniła sobie puchar winem i ze znużonym westchnieniem usadowiła się na jednym z wysokich, rzeźbionych krzeseł.

— Zauważ, że mówimy o efektach mojej tygodniowej pracy. Zjechałam do Candraed, chociaż nie było mi po drodze. Nie sądziłam, żeby Danine umiała podjąć decyzję i godzinę zajęło mi przekonanie jej do moich racji, a przez następne trzy musiałam się powstrzymać przed obrażeniem jej. Odniosłam wrażenie, że ta kobieta wyleguje się w łóżku aż do samego południa, ponieważ nie potrafi postanowić, na którą stronę materaca opuścić nogi! Szczególnie że inne Głowy Dynastii dostrzegły sens mojego wywodu po kilku minutach przekonywania. Nikt z głową na karku nie ma ochoty ryzykować, że tron przejmie Arymilla.

Przez moment kobieta marszczyła brwi, łypiąc na swoje wino, potem wpatrzyła się ponuro w Elayne. Dyelin nigdy nie wahała się mówić tego, co myśli, nawet gdy wiedziała, że zdanie Dziedziczki Tronu znacznie się różni od jej opinii.

Tym razem najwyraźniej miała zamiar postąpić podobnie.

— Może błędem było określać te Kuzynki mianem Aes Sedai, nawet jeśli nie wypowiadałyśmy tego określenia głośno. Te kobiety pozostają w zbyt wielkim napięciu, co naraża nas wszystkie na niebezpieczeństwo. Dzisiaj rano bez żadnego znanego mi powodu pani Corly wpatrywała się długą chwilę w jeden punkt, otworzywszy usta niczym gęsiarka, która pierwszy raz w życiu weszła do miasta. Sądzę, że z trudem udało jej się utkać bramę, za pomocą której wróciłyśmy do Caemlyn. Wyobrażasz sobie, co by się stało, gdyby nas wtedy zawiodła... gdyby stworzony przez nią otwór nigdy nie zmaterializował się w powietrzu. Utknęłabym wówczas w towarzystwie Catalyn na Światłość jedna wie jak długi czas. Wstrętna dziewucha! Posiada niby bystry umysł i można by ją wiele nauczyć, ale ta mała żmija ma dwukrotnie ostrzejszy języczek niż inni przedstawiciele Domu Haevin.

Elayne zazgrzytała zębami. Wiedziała, jak uszczypliwi potrafią być Haevinowie. Cała rodzina słynęła ze swej złośliwości, wręcz się nią szczyciła! Catalyn więc oczywiście także nie pozwalała sobie w kaszę dmuchać. A Dziedziczkę Tronu zmęczyło już wyjaśnianie potencjalnych zagrożeń, które mogą przestraszyć kobietę z umiejętnością przenoszenia Mocy. W ogóle miała dość przypominania sobie o problemach, które usilnie starała się zignorować. Ta przeklęta latarnia morska wciąż płonęła na zachodzie. Niemal niewyobrażalna była zarówno ilość dzierżonej tam Mocy, jak i długość przenoszenia. Ktoś przenosił Jedyną Moc już od wielu godzin bez przerwy! Każdy, kogo Elayne znała, po tak długim przenoszeniu padłby już do tej pory z wyczerpania. I gdzieś tam przebywał też przeklęty Rand al’Thor, był w samym sercu tego szaleństwa. Elayne nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości! Rand żył, ale ponieważ wpakował ją w tę nieprzyjemną sytuację, miała ochotę dać mu w twarz. No cóż, nie widziała wprawdzie jego twarzy, lecz...

Birgitte postawiła srebrny puchar na bocznym stoliku tak gwałtownie, że wino chlusnęło we wszystkie strony. Jakaś praczka będzie się musiała mocno namęczyć, zanim zdoła usunąć plamy z rękawów kaftana kobiety Strażnik. Dobre kilka godzin zajmie jej też szorowanie i polerowanie bocznego stołu.

— Dzieciaki! — warknęła. — Ludzie będą umierać z powodu decyzji podejmowanych przez dzieci. A Conail jest najgorszy ze wszystkich! Słyszałaś go, Dyelin. Chce wyzwać mistrza Arymilli jak przeklęty Artur Jastrzębie Skrzydło! Nie, nawet Jastrzębie Skrzydło nigdy nie walczył z niczyim cholernym mistrzem i jako jeszcze młodszy chłopak od Lorda Northana wiedział, że głupotą jest polegać na przeklętym pojedynku... Conailowi zaś się zdaje, że potrafi zdobyć dla ciebie cholerny tron swoim przeklętym mieczem!

— Birgitte Trahelion ma rację — oświadczyła zawzięcie Aviendha. Dłonie zacisnęła mocno na fałdach spódnic. — Conail Northan to prawdziwy głupiec! Jak ktokolwiek może podążyć za tymi dziećmi i przyłączyć się wraz z nimi do tańca włóczni? Jak ktokolwiek mógłby ich poprosić o dowództwo?

Dyelin obrzuciła obie kobiety ostrym spojrzeniem, po czym postanowiła odpowiedzieć najpierw Aviendzie. Wydawała się jawnie rozbawiona strojem kobiety Aiel. Tyle że uprzednio bawił ją fakt, iż Aviendha i Elayne zaadoptowały się wzajemnie jako siostry, a jeszcze wcześniej śmiała się z wiadomości, że Dziedziczka Tronu na przyjaciółkę wybrała sobie przedstawicielkę Aielów. Tolerowała jakoś, że Elayne zdecydowała się włączyć pierwszą siostrę do kręgu swoich doradców, tym niemniej stale i na wszelkie możliwe sposoby tę swoją tolerancję podkreślała i o niej wspominała.

— Zostałam Głową Domu Taravin jako piętnastolatka, gdy mój ojciec zginął w potyczce podczas Altarańskich Marszów. Moi dwaj młodsi bracia zmarli w tym samym roku, walcząc z murandiańskimi złodziejami bydła. Słuchałam moich doradców, ale to ja wskazywałam jeźdźcom Taravinu, gdzie mają uderzyć. Przegoniliśmy wówczas z naszego kraju Altaran i Murandian, sugerując, żeby kradli gdzieś indziej. Czasem przychodzi pora i dzieci nagle muszą dorosnąć, Aviendho. I nie my o tym decydujemy, lecz historia. W takich momentach Głowa Dynastii, choć według wieku zaledwie chłopiec czy dziewczynka... musi przestać być dzieckiem! Co do ciebie, Lady Birgitte — kontynuowała bardziej cierpkim tonem — twój język jest... jak zawsze... drażniący. — Nie spytała, skąd kobieta Strażnik wie tak dużo o Arturze Jastrzębie Skrzydło, skąd ma informacje nieznane żadnemu historykowi, tym niemniej studiowała ją krytycznie. — Branlet i Perival będą otrzymywać wskazówki ode mnie, podobnie Catalyn, chociaż już żałuję czasu, który będę zmuszona spędzić z tą dziewczyną. Co do Conaila, nie pierwszy to młody człowiek, jaki uważa się za osobnika niezwyciężonego i nieśmiertelnego. Jeśli jako Kapitan-Generał nie potrafisz go utrzymać w cuglach, proponuję przed nim przemaszerować. Widziałam, jak ten młokos patrzył na twoje spodnie i wnioskuję, że pójdzie, gdzie każesz.

Elayne niemal się zatrzęsła, gdyż ogarniała ją czysta furia. W dodatku nie była to jej własna furia, lecz wściekłość Birgitte. Bardziej był to w każdym razie gniew Birgitte na Dyelin niż jej, Dziedziczki Tronu, gniew na Birgitte za rozlanie wina. I to również nie ona sama pragnęła spoliczkować Randa al’Thora, lecz Birgitte... Och, Elayne także tego pragnęła, lecz nie aż tak strasznie. O Światłości, więc także Conail wpatrywał się w Birgitte?

— To Głowy Dynastii, Aviendho. Nikt z ich Domów nie podziękuje mi, jeśli potraktuję ich nieodpowiednio. Wręcz przeciwnie... Ich ludzie będą walczyć za nich i w ich obronie... nie dla mnie będą walczyć, lecz dla Perivala, Branleta, Conaila i Catalyn! Bo to oni są Głowami, nie ja.

Aviendha zmarszczyła brwi i złożyła ręce, jakby usiłowała otoczyć się szalem, tym niemniej kiwnęła głową. Zrobiła to obcesowo i niechętnie, gdyż wśród Aielów nikt nie osiągał takiego znaczenia bez lat doświadczenia i aprobaty Mądrych... jednak kiwnęła.

— Birgitte jako Kapitan-Generał będziesz się musiała nimi zająć, gdyż są Głowami Dynastii. Białe włosy niekoniecznie dodałyby im mądrości, a już na pewno nie uczyniłyby ich łatwiejszymi we współpracy. Zawsze będą mieli własne opinie, a po latach, kiedy zyskają też doświadczenie, najprawdopodobniej staną się dziesięciokrotnie pewniejsi, że lepiej od ciebie wiedzą, co trzeba zrobić. Albo lepiej ode mnie. — Z całych sił starała się zachować spokojny ton i Birgitte bez wątpienia wyczuwała ten jej wysiłek. Przynajmniej strumień wściekłości płynący przez więź nagle osłabł. Gniew nie zniknął, został jedynie odepchnięty (Birgitte cieszyła się uwagą mężczyzn, w każdym razie wówczas, gdy chciała, aby na nią patrzyli, nie lubiła wszakże, kiedy ktoś jej wypominał, że próbuje przyciągnąć uwagę przedstawicieli płci przeciwnej), a przecież znała grożące im obu niebezpieczeństwo związane z uwolnieniem ich własnych, negatywnych emocji.

Dyelin zaczęła popijać wino, nadal z uwagą przypatrując się kobiecie Strażnik. Tylko nieliczni zdawali sobie sprawę z tego, że Birgitte rozpaczliwie pragnie ukryć swoją przeszłość. Dyelin wprawdzie do tych osób nie należała, lecz Kapitan-Generał zachowywała się tak nieostrożnie — przejęzyczenie tutaj, nieopatrzne stwierdzenie tam — że starsza kobieta nie mogła mieć wątpliwości, iż za tymi bystrymi, niebieskimi oczyma kryje się jakaś tajemnica.

Światłość jedna wie, co Dyelin sobie pomyśli, jeśli rozwiąże tę zagadkę. Ona i Birgitte były jak ogień i woda. Potrafiły się bez końca sprzeczać o wybraną drogę i o wszystko inne. Tym razem Dyelin wyraźnie sądziła, że wygrała w cuglach.

— Jakkolwiek by było, Dyelin — podjęła Elayne — bardziej by mi się podobało, gdybyś przywiodła ich tu wraz z doradcami. Co się stało, to się nie odstanie, jednak ci ludzie mnie niepokoją, szczególnie Branlet. Jeśli Dom Gilyard oskarży mnie o porwanie go, sytuacja obróci się na gorsze, nie na lepsze.

Dyelin zamachała ręką.

— Nie znasz zbyt dobrze Gilyardów, prawda? Stale się między sobą sprzeczają i mam wrażenie, że przed latem nie zauważą zniknięcia chłopca. A jeśli nawet zauważą, nikt nie będzie się rozwodził nad jego decyzją. Nikt z nich nie przyzna się, że tak bardzo się kłócili o stanowisko jego doradcy, aż zapomnieli go upilnować. I po drugie, nikt z nich nie ujawni głośno, że Branlet się z nim wcześniej nie skonsultował. Tak czy inaczej, Gilyardowie wybiorą Zaidę nad Dom Marne, a Arawnów czy Sarandów w ogóle nie lubią.

— Żywię nadzieję, że się nie mylisz, Dyelin, ponieważ wyznaczam cię do kontaktów z wszelkimi rozgniewanymi Gilyardami, którzy się zjawią. W przypadku zaś pozostałej trójki... radzę ci pilnować Conaila, aby nie zrobił niczego głupiego.

Po pierwszej sugestii Dyelin nieznacznie się skrzywiła, druga wywołała u niej westchnienie.

Birgitte roześmiała się głośno.

— W przypadku problemów, pożyczę ci parę spodni i wysokie buty, a wtedy możesz dla niego przemaszerować — zasugerowała.

— Niektóre kobiety — mruknęła Dyelin w puchar z winem — kiwnięciem palca potrafią przywołać rybę w sieci, Lady Birgitte. Inne, niestety, muszą rozłożyć przynętę po całym stawie.

Aviendha zaśmiała się, jednak Dziedziczka Tronu poczuła przez więź, że Birgitte znów zaczyna ogarniać gniew.

Podmuch zimnego powietrza wpadł do pokoju, gdy drzwi się otworzyły. Weszła Rasoria i zatrzymała się sztywno w progu.

— Przyszli Pierwsza Pokojówka i Pierwszy Urzędnik, moja Lady Elayne — obwieściła. Na końcu zdania załamał jej się głos, gdyż najwyraźniej wyczuła panującą w pomieszczeniu atmosferę.

Nawet ślepy kozioł wiedziałby, co się dzieje. Dyelin promieniała zadowoleniem niczym kot w mleczarni, Birgitte groźnie popatrywała to na nią, to na Aviendhę, Aviendha natomiast przypomniała sobie, że Strażnik Elayne to Birgitte Srebrny Łuk, więc wbiła wzrok w podłogę, speszona, jakby zakpiła sobie z Mądrej. Od czasu do czasu Dziedziczka Tronu żałowała, że jej przyjaciółki nie rozumieją się między sobą tak dobrze jak ona z Aviendhą, chociaż musiała przyznać, że ostatnio jakoś zdołały się „dotrzeć”. Przypuszczała, że nie może od nich więcej wymagać. Doskonałość istniała jedynie w księgach i historiach snutych przez bardów.

— Wpuść ich — oświadczyła Rasorii. — I nie przeszkadzajcie nam, chyba że miasto zostanie zaatakowane. Albo jeśli zdarzy się coś ważnego — dodała, zreflektowawszy się. W opowieściach kobiety wydające tego typu rozkazy zawsze przyciągały katastrofę. Jeśli dobrze poszukać, można czasem w historii znaleźć nauki, z których należy wyciągać wnioski.

14

To, co wiedzą mądre

Halwin Norry, Pierwszy Urzędnik, i Reene Harfor, Pierwsza Pokojówka, weszli razem. On wykonał nierówny, niewyćwiczony ukłon, ona zaś dygnęła z wdziękiem, ani za głęboko, ani zbyt płytko. Tych dwoje nie mogłoby się chyba bardziej od siebie różnić. Pani Harfor miała okrągłą twarz i po królewsku dostojną prezencję, włosy nosiła gładko sczesane i upięte w schludny, siwy kok na czubku głowy, pan Norry zaś był wysoki i niezdarny niczym czapla, a nad uszami rosły mu sterczące, rzadkie kępki włosów, które wyglądały jak białe pióropusze. Każde z nich trzymało w rękach wypchaną dokumentami teczkę z tłoczonej skóry. Pierwsza Pokojówka przyciskała swoją mocno do boku, starając się nie pognieść służbowego szkarłatnego kaftana, choć jak dotąd wydawał się on pozostawać w stanie idealnym zawsze — niezależnie od pory dnia czy liczby godzin, które w nim spędziła. Pierwszy Urzędnik natomiast przytulił swoją do wąskiej piersi, być może przykrywając stare plamy od atramentu, których miał na kaftanie kilka, łącznie z dużą, szpecącą czarną kępką końcówkę ogona Białego Lwa. Po ukłonach oboje natychmiast się od siebie oddalili i starali się na siebie nie patrzeć.

Gdy drzwi zamknęły się za Rasorią, Aviendhę otoczyła poświata saidara, dzięki któremu kobieta utkała przy ścianach pokoju pas chroniący przed podsłuchem. Wszystko, co od tej pory powiedzą, będzie bezpieczne, a jeśli ktoś spróbuje podsłuchiwać, używając Jedynej Mocy, Aviendha natychmiast ten fakt odkryje. Świetnie sobie radziła z tego typu sytuacjami.

— Pani Harfor — zagaiła Elayne — zacznij, proszę. — Nie zaproponowała oczywiście wina ani krzesła. Pan Norry byłby śmiertelnie wstrząśnięty wobec tak niestosownej oferty, a i pani Harfor z pewnością mogłaby się poczuć urażona. Zresztą Norry i tak się skrzywił, po czym spojrzał z ukosa na Reene, która zacisnęła usta. Nawet po tygodniu spotkań na milę była wyczuwalna ich niechęć wobec konieczności przedstawiania sprawozdań przed kilkoma osobami. Byli zazdrośni o zakres obowiązków drugiego, szczególnie odkąd Pierwsza Pokojówka zaczęła wkraczać na „teren”, za który kiedyś był odpowiedzialny pan Norry. Rzecz jasna, prowadzenie Królewskiego Pałacu zawsze należało do obowiązków Pierwszej Pokojówki, a nowe czynności można by nazwać jedynie rozszerzeniem podstawowych. Tyle że... Halwin Norry niestety tak nie uważał. W tym samym momencie w kominku opadły z głośnym trzaskiem płonące drwa, wysyłając w komin chmury iskier.

— Jestem przekonana, że Zastępca Bibliotekarza jest... szpiegiem, moja pani — odezwała się w końcu Reene Harfor, ignorując Norry’ego, jakby go wcale nie było w pomieszczeniu. Dotąd nie chciała nikomu sugerować, że poszukuje w całym pałacu szpiegów, a wiedza Pierwszego Urzędnika w tej kwestii chyba najbardziej ją drażniła. Jeśli pan Norry miał nad nią jakąś władzę czy przewagę, łączyła się ona z faktem płacenia pałacowych rachunków, na szczęście mężczyzna nigdy nie pytał o wydatki Pierwszej Pokojówki, choć mimo to i tak ją denerwował. — Co trzy, cztery dni pan Harnder odwiedza gospodę Pętla i Strzała. Przypuszczałam, że bywa tam z powodu piwa serwowanego przez właściciela gospody, niejakiego Millisa Fendry’ego, odkryłam jednak, że pani Fendry trzyma też gołębie i ilekroć pan Harnder do nich zachodzi, kobieta wysyła jednego ptaka na północ. Wczoraj trzy spośród przebywających w Srebrnym Łabędziu Aes Sedai znalazły powód do odwiedzin Pętli i Strzały, chociaż gospoda przeznaczona jest dla znacznie marniejszych gości niż ich zajazd. Weszły i wyszły z twarzami skrytymi pod kapturami, a w tym czasie przez godzinę konferowały z panią Fendry na osobności. Wszystkie trzy siostry należą do Brązowych Ajah. Boję się, że to wskazuje na pracodawcę pana Harndera.

— Fryzjerzy, lokaje, kucharze, mistrz stolarski, przynajmniej pięciu urzędników pana Norry’ego, a teraz jeden z bibliotekarzy. — Rozparłszy się na krześle i założywszy nogę na nogę, Dyelin popatrzyła groźnie na Pierwszą Pokojówkę. — Istnieje ktoś, kogo na pewno nie podejrzewa pani o szpiegostwo, droga Harfor?

Norry poruszył nerwowo głową. Podejrzenia dotyczące pracujących dla niego urzędników uważał za osobisty afront.

— Mam nadzieję dotrzeć do źródła problemu, moja pani — oświadczyła beztroskim tonem Pierwsza Pokojówka. Ani szpiedzy, ani Głowy potężnych Domów nie mogli jej zaniepokoić. Szpiegów uważała za szkodniki, od których pragnęła uwolnić pałac, podobnie jak od pcheł czy szczurów — choć przy szczurach została ostatnio zmuszona zaakceptować pomoc Aes Sedai — potężnych panów wielkich rodów traktowała zaś jak deszcz czy śnieg, czyli elementy natury, którymi nie ma co się podniecać, lecz które należy po prostu znosić, póki nie odejdą. — Nie każdego można przekupić, chociaż wielu zapewne ulegnie pokusie. I takich trzeba znaleźć.

Elayne spróbowała sobie przypomnieć pana Harndera, niestety obraz pojawiający się w jej umyśle wydawał się bardzo niewyraźny. Pucołowaty, łysiejący mężczyzna, który bezustannie mrugał powiekami. Służył jej matce, a wcześniej — o ile dobrze pamiętała — Królowej Mordrellen. Nikt nie skomentował faktu, że pan Harnder najprawdopodobniej służył także Brązowym Ajah. W pałacu każdego władcy między Grzbietem Świata a Oceanem Aryth przebywały „oczy i uszy” Białej Wieży. Wiedział o tym każdy, nawet najmniej rozgarnięty rządzący. Niewątpliwie również Seanchanie będą żyli pod czujnym okiem Wieży. Jeśli oczywiście jeszcze do tego nie doszło. Reene odkryła kilka osób szpiegujących dla Czerwonych Ajah, z pewnością stanowiących pozostałość z czasów Elaidy w Caemlyn, jednak ten bibliotekarz był pierwszym szpiegiem innych Ajah. Elaidzie — gdy była doradczynią Królowej — nie spodobałoby się, że członkinie innych Ajah wiedzą, co się dzieje w pałacu.

— Szkoda, że nie mamy żadnych fałszywych historii, które mogłybyśmy podrzucić Brązowym Ajah — oznajmiła lekko Dziedziczka Tronu. Wielka szkoda, że zarówno one, jak i Czerwone dowiedziały się o Rodzinie. W najlepszym razie musiały sobie jednak zdawać sprawę z liczby przenoszących Moc kobiet w pałacu, więc nie minie dużo czasu i odkryją, z kim mają do czynienia. Wtedy pojawią się problemy, które na razie wszakże pozostawały kwestią przyszłości. Lini mawiała, że zawsze trzeba wszystko sobie planować, jednak jeżeli za bardzo przejmujesz się przyszłym rokiem, możesz zapomnieć o kłopotach jutra i następnego dnia popełnić błąd. — Obserwuj uważnie pana Harndera i spróbuj wykryć, z kim się przyjaźni. Na razie taka wiedza musi nam wystarczyć.

Niektórzy szpiedzy polegali głównie na własnym słuchu, starając się intensywnie skupiać na wszystkich krążących po Caemlyn plotkach lub podsłuchiwać pod drzwiami. Inni umieli po kilku pucharach wina pociągnąć ludzi za język i namówić ich do zwierzeń. Zanim się zneutralizuje szpiega, należy poznać metody jego działania i dowiedzieć się, w jaki sposób uzyskał posiadane informacje.

Aviendha prychnęła głośno i rozłożywszy spódnice, zaczęła siadać na dywanie, zanim zrozumiała, co ma na sobie. Dyelin rzuciła jej ostrzegawcze spojrzenie i kobieta Aiel zamiast na podłodze, usiadła sztywno na brzeżku krzesła. Oczy iskrzyły jej się i wyglądała jak uosobienie damy dworu. Z tym wyjątkiem, że damy dworu nie dotykają stale kciukiem rękojeści noża za paskiem. Pozostawiona samej sobie, Aviendha podcięłaby gardło każdemu szpiegowi, który nawinąłby jej się pod nóż. Nadal uważała szpiegostwo za haniebną profesję, za którą jej zdaniem należała się kara śmierci, mimo iż Elayne wielokrotnie jej wyjaśniała, że każdego schwytanego szpiega można wykorzystać jako podwójnego agenta — mógłby przekazywać jej wrogom rozmaite fałszywe informacje, dzięki czemu nieprzyjaciel myślałby tak, jak chciała Dziedziczka Tronu.

Zresztą nie każdy szpieg koniecznie pracował dla wrogów. Większość z tych, których wykryła Pierwsza Pokojówka, przyjęło pieniądze z kilku źródeł, między innymi od Króla Murandy, Roedrana, różnych taireniańskich Wysokich Lordów i Lady, niektórych panów wielkich rodów z Cairhien i sporej liczby kupców rozmaitych nacji. Wiele osób interesowało się zdarzeniami w Caemlyn, czy to ze względu na ich skutki dla handlu, czy też z innych powodów. Czasami Elayne wydawało się, że każdy tu każdego szpieguje.

— Pani Harfor, nie znalazła pani żadnych „oczu i uszu” Czarnej Wieży? — spytała.

Jak większość ludzi, którzy słyszeli nazwę „Czarna Wieża”, Dyelin zadrżała i wypiła głęboki łyk wina, Reene jednakże tylko się słabo skrzywiła. Już jakiś czas temu postanowiła zignorować fakt istnienia mężczyzn umiejących przenosić Moc. Skoro nie mogła zmienić obrotu spraw... Dla niej Czarna Wieża była jedynie... kłopotem.

— Nie mieli dość czasu, moja pani. Daj im rok, a zobaczysz, że i stamtąd lokaje albo bibliotekarze zaczną przyjmować zapłatę.

— Przypuszczam, że tak. — Okropna myśl. — Co jeszcze masz dla nas dzisiaj?

— Zamieniłam słówko z Jonem Skellitem, moja pani. Mężczyzna, który raz zmieni front, może go zmienić po raz wtóry, a Skellit jest pazerny. — Fryzjerowi Skellitowi płaciła Dynastia Arawn, która obecnie popierała Arymillę.

Birgitte powstrzymała się przed przekleństwem, choć popatrzyła z nienawiścią na Reene Harfor.

— Ty z nim zamieniłaś słówko? Nie pytając nikogo o zgodę? — spytała ze smutkiem w głosie.

Dyelin ostro przypatrzyła się Pierwszej Pokojówce.

— Mleko matki w kubku! — wyszeptała.

Elayne nigdy nie słyszała z jej ust tak sprośnego przekleństwa. Pan Norry zamrugał i o mało nie wypuścił z rąk teczki. Ze wszystkich sił starał się nie spoglądać na Dyelin. Pierwsza Pokojówka jednakże ledwie zwróciła uwagę na miny Dyelin i Birgitte, po czym spokojnie kontynuowała.

— Wydawało mi się, że nadeszła odpowiednia pora, a Skellit dojrzał do rozmowy. Jeden z ludzi, którym wręcza swoje sprawozdania, opuścił miasto i jeszcze nie wrócił, drugi zaś podobno złamał nogę. Tam, gdzie pogaszono ogień, ulice są zawsze oblodzone — powiedziała to tak ironicznym tonem, że Dziedziczka Tronu uznała za bardziej niż prawdopodobne, iż pani Harfor sama w jakiś sposób przyczyniła się do upadku mężczyzny. Trudne czasy ujawniały u najbardziej zaskakujących osób najdziwniejsze talenty. — Skellit całkiem chętnie przystał na propozycję osobistego przekazania informacji poza obóz. Widział wykonaną bramę, więc nie będzie musiał udawać strachu. — Można by pomyśleć, że Pierwsza Pokojówka sama przez całe życie przyglądała się wozom przemykającym przez wykonane w powietrzu otwory.

— Co powstrzyma tego fryzjera przed ucieczką, gdy znajdzie się już poza... hmm... miastem? — spytała z irytacją kobieta Strażnik. Wstała, spięła dłonie za plecami i zaczęła nerwowo kroczyć przed kominkiem. Jej włosy w ciężkim złotym warkoczu niemal się zjeżyły. — Jeśli odejdzie, Dom Arawn wynajmie kogoś innego i trzeba będzie od nowa szukać. O Światłości, Arymilla na pewno usłyszała o bramach natychmiast po przyjeździe, o czym ten Skellit bez wątpienia wie. — To nie myśl o ucieczce Skellita ją zdenerwowała, w każdym razie nie tylko ta myśl. Najemnicy sądzili, że zatrudniono ich, by nie wpuszczali do miasta żołnierzy, ale za kilka srebrnych monet z pewnością pozwolą czasem jednemu czy dwóm prześlizgnąć się nocą przez bramy w dowolnym kierunku. Najemnicy uważali bowiem, że jeden żołnierz czy dwaj nie mogą wyrządzić żadnej szkody. Birgitte nie lubiła, gdy jej o tym przypominano.

— Chciwość go zatrzyma, moja pani — odparła spokojnie Reene Harfor. — Nadzieja na zarobienie złotych monet od Lady Elayne, a także od Lady Naean na pewno niezwykle skusi tego mężczyznę. To prawda, że Lady Arymilla na pewno już słyszała o bramach, to jednak wszakże tylko dodatkowy powód dla osobistej wyprawy Skellita.

— A jeśli jest tak strasznie chciwy, czy nie spróbuje zarobić więcej złota, zmieniając front po raz trzeci? — zainteresowała się Dyelin. — Mógłby spowodować sporo... szkód, pani Harfor.

Ton Pierwszej Pokojówki stał się nieco bardziej szorstki. Pani Harfor nigdy nie przekraczała dopuszczalnych granic, lecz nie lubiła, kiedy ktokolwiek nazywał ją nieostrożną.

— Lady Naean zakopałaby go za to pod najbliższą zaspą, moja pani. I wiem, że pan Skellit zdaje sobie z tego sprawę. Lady Naean nigdy nie była osobą cierpliwą. Sądzę, że doskonale o tym wiecie. W każdym razie z obozów dostajemy wiadomości naprawdę rzadko, oględnie mówiąc, a pan Skellit może tam zobaczyć kilka rzeczy, o których chciałybyśmy mieć jakieś pojęcie.

— Jeśli Skellit potrafi nam powiedzieć, w którym obozie i kiedy będą Arymilla, Elenia i Naean, osobiście wręczę mu zapłatę w złotych monetach — oznajmiła Elayne z rozmysłem. Elenia i Naean kręciły się blisko Arymilli, a może to ona trzymała je blisko przy sobie, tak czy owak, Arymilla miała znacznie mniej cierpliwości niż Naean i dużo mniej była skłonna uwierzyć, że coś może się dziać bez jej udziału. Spędzała połowę każdego dnia, jeżdżąc od obozu do obozu i nigdy nie przesypiała dwóch nocy w tym samym. O ile Elayne miała właściwe wiadomości. — To jest jedyna informacja na temat obozów, którą pragnę poznać.

Pierwsza Pokojówka skłoniła głowę.

— Stanie się tak, jak sobie życzysz, moja pani. Dopilnuję tego.

Zbyt często próbowała nie mówić wprost przy Norrym, jednak w żaden sposób nie dała po sobie poznać, że usłyszała jakikolwiek wyrzut. Dziedziczka Tronu nie była oczywiście pewna, czy otwarcie upomni kobietę. Jeśli to zrobi, pani Harfor i tak będzie wykonywała właściwie swoje obowiązki, na pewno też nie porzuci polowania na szpiegów, wręcz przeciwnie — podejmie je z nie mniejszym żarem, choćby dlatego, że ich obecność w pałacu osobiście ją obrażała. Jednak sytuacja Elayne może się stać wtedy trudniejsza. Dziedziczka Tronu codziennie zmagała się z tuzinem różnych kłopotów i niewygód, które mogą się nawarstwić, a ona nie będzie mogła przypisać ich bezpośrednio Pierwszej Pokojówce.

„Musimy kroczyć tak pewnie jak nasi służący” — powiedziała jej kiedyś matka. „Możesz stale wynajmować nowych służących i spędzać cały swój czas na szkoleniu ich i męczarniach, póki nie nauczą się tego, czego od nich wymagasz, a później zwalniać ich i wracać do punktu wyjścia. Możesz też, podobnie jak oni, zaakceptować reguły gry i żyć komfortowo, pożytkując zyskany czas na rządzenie”.

— Dziękujemy, pani Harfor — powiedziała, za co otrzymała kolejny pedantyczny ukłon. Reene Harfor znała swoją wartość. — Panie Norry?

Mężczyzna przypominający czaplę drgnął zaskoczony, po czym znieruchomiał i wpatrzył się w Pierwszą Pokojówkę ze zmarszczonym czołem. W pewien sposób postrzegał bramy jako coś własnego i nie miał ochoty, by go w tej kwestii lekceważono.

— Tak, moja pani. Oczywiście — mówił niewyraźnym, monotonnym tonem. — Ufam, że Lady Birgitte już poinformowała cię o grupach kupców z Illian i Łzy. Sądzę, że jest to... hmm... jej typowy zwyczaj, ilekroć wracasz do miasta.

Przez chwilę spoglądał karcąco na Birgitte. Nigdy nie pomyślałby o wywołaniu u Elayne najmniejszej choćby irytacji, nawet jeśli na niego krzyknęła, ale trzymał się własnego zestawu zasad i w jakiś łagodny sposób obraził się na Birgitte za odebranie mu szansy wyliczenia wozów oraz przywiezionych nimi beczek i beczułek. Ten mężczyzna wprost uwielbiał liczby. W każdym razie Dziedziczka Tronu przypuszczała, że chodziło o jakiś łagodny sposób, gdyż w panu Norrym trudno się było dopatrzyć gorętszych emocji.

— Rzeczywiście, przekazała mi tę wieść — odparła Pierwszemu Urzędnikowi, zaledwie z lekką nutą przeprosin, na tyle lekką, by go nie zakłopotać. — Boję się, że opuszcza nas dziś część przedstawicieli Ludu Morza. Zostanie nam jedynie połowa wytwórczyń bram.

Pan Norry przesunął palcami po skórzanej teczce, którą nadal przyciskał do piersi, jakby usiłował wymacać skrywane w środku papiery. Elayne nigdy nie widziała, aby je przy niej przeglądał.

— Ach. Ach! Poradzimy... poradzimy sobie, moja pani. — Pierwszy Urzędnik zawsze jakoś sobie radził. — Wracając do tematu, wczoraj i ubiegłej nocy doszło do dziewięciu podpaleń, czyli nieco więcej niż zazwyczaj. Dokonano trzech prób podpalenia magazynów, w których gromadzimy pożywienie. Spieszę dodać, że żadna nie zakończyła się pomyślnie dla podpalaczy — wbrew oświadczeniu, przemawiał tym samym powolnym, flegmatycznym tonem. — Jeśli mogę tak powiedzieć, Gwardzistki patrolujące ulice doskonale się sprawują, toteż dzięki nim liczba napaści i kradzieży spadła niemal do stanu normalnego dla tej pory roku, jednak wydaje się oczywiste, że ktoś kieruje podpaleniami. Siedemnaście budynków zniszczono, wszystkie z wyjątkiem jednego zostały wcześniej opuszczone... — Zacisnął usta z jawną dezaprobatą. Żeby skłonić go do pozostawienia Caemlyn, sytuacja musiałaby być daleko gorsza niż obecnie; trzeba by czegoś więcej niż oblężenia. — ...I moim zdaniem wszystkie miejsca na pożary wybrano w jak najznaczniejszej odległości od pozycji wozów z wodą, starając się je odciągnąć od magazynów z żywnością, które usiłowano następnie podpalić. Doszedłem do wniosku, że ta zasada charakteryzuje każdy pożar, z którym mieliśmy do czynienia w poprzednich tygodniach.

— Birgitte? — spytała Dziedziczka Tronu.

— Mogę spróbować umiejscowić te magazyny na mapie — odparła kobieta Strażnik z powątpiewaniem. — I wystawić dodatkowe Gwardzistki na ulicach, które wydają się znajdować najdalej od tych magazynów, tyle że nie zmniejszy to... przeklę... hmm... ewentualnego zagrożenia. — Nie spojrzała na panią Harfor, ale Elayne wyczuła przez więź, że Birgitte się nieco zawstydziła. — Osobie z krzesiwem i kawałkiem stali w torbie przy pasku minutę zabierze podpalenie garści suchej słomy i wywołanie pożaru.

— Zrób wszystko, co w twojej mocy — powiedziała Dziedziczka Tronu. Miałyby rzeczywiście niesamowite szczęście, gdyby złapały podpalacza na gorącym uczynku, a jeszcze większe, jeśliby ów podpalacz zdradził coś poza oświadczeniem, iż do wywołania pożaru skłonił go kilkoma monetami nieznany mu osobnik chowający twarz pod kapturem. A uzyskanie wiadomości, iż złoto to pochodzi od Arymilli, Elenii czy Naean, wymagałoby już szczęścia na miarę Mata Cauthona. — Ma pan dla nas jeszcze jakieś informacje, panie Norry?

Mężczyzna pocierał przez moment nos, unikając jej spojrzenia.

— Pewien fakt... hmm... przyciągnął moją uwagę — stwierdził z wahaniem. — Domy Marne, Arawn i Sarand całkiem ostatnio pobrały bardzo duże pożyczki na poczet dochodów ze swych posiadłości.

Pani Harfor uniosła brwi, zanim zdążyła nad sobą zapanować.

Elayne zerknęła w swą filiżankę z herbatą i odkryła, że właściwie już ją opróżniła. Bankierzy nigdy nikomu nie mówili, jak duże kwoty, komu i pod jaki zastaw pożyczyli, jednakże Dziedziczka Tronu nie spytała Pierwszego Urzędnika, skąd ma swoje dane. To byłoby... krępujące. Dla nich obojga. Uśmiechnęła się, gdy Aviendha wzięła jej filiżankę, lecz szybko się skrzywiła, gdyż siostra wróciła z napełnioną. Kobieta Aiel najwyraźniej uważała, że Elayne aż do rozwiązania powinna pić wyłącznie słabą herbatkę! Lepsze byłoby kozie mleko, a jednak Dziedziczka Tronu stale dostawała pomyje po herbacie. No cóż, będzie trzymała tę cholerną filiżankę, ale przecież nie musi wypić jej zawartości.

— Najemnicy — mruknęła Dyelin. Jej oczy zapłonęły tak gwałtownie i gorąco, że mogłaby spojrzeniem wystraszyć nawet niedźwiedzia. — Powiedziałam to już raz wcześniej i powtórzę swoje słowa. Kłopot z kupowaniem żołnierzy, słynących ze sprzedawania swoich usług, polega na tym, że ich miecze nie na zawsze pozostają kupione. — Od początku sprzeciwiała się zatrudnianiu najemników do pomocy w obronie miasta, wbrew faktowi, że gdyby nie oni, Arymilla wraz ze swoją armią mogłaby wjechać do Caemlyn w dowolnie wybranym momencie i przez dowolnie wybraną bramę. Po prostu nie starczało im ludzi do ochrony każdej miejskiej bramy, szczególnie że wielu ustawiono na murach.

Birgitte także sprzeciwiła się wynajmowaniu najemników, jednak — chociaż niechętnie — przyjęła powody, które wyjaśniła jej Elayne. Kobieta Strażnik nadal im nie ufała, teraz wszakże potrząsnęła jedynie głową. Siedziała na poręczy krzesła blisko ognia, na siedzeniu zaś postawiła nogę w bucie z ostrogą.

— Najemnicy, nawet jeśli nie są honorowi, dbają przynajmniej o swoją reputację. Zmiana strony płacącej to jedna rzecz, ale jawna zdrada i otwarcie bramy wrogowi to coś zupełnie innego. Oddział, który postąpiłby w taki sposób, nigdy już nie mógłby liczyć na ponowne zatrudnienie przez kogokolwiek i gdziekolwiek. Arymilla musiałaby zaoferować kapitanowi kwotę, która pozwoliłaby mu przeżyć resztę życia jako lord... i przynajmniej drugie tyle na przekonanie żołnierzy, że dożyją swych dni w podobnym dobrobycie.

Norry odchrząknął. Nawet jego chrząknięcie brzmiało osobliwie nijako.

— Wydaje się, że członkowie wskazanych przeze mnie Dynastii — podjął — pożyczyli pieniądze na bazie tych samych dochodów dwa razy, a może nawet trzy. Bankierzy, ma się rozumieć, nie zdają sobie z tego sprawy... przynajmniej... jak dotąd.

Birgitte zamierzała zakląć, ale się powstrzymała. Dyelin łypała na wino w swoim pucharze tak gniewnie, że trunek z łatwością mógłby skwaśnieć. Aviendha na chwilę ścisnęła rękę Elayne, po czym równie szybko ją puściła. Palone drwa zatrzeszczały, w komin wzniósł się snop iskier, z których kilka wyskoczyło z kominka i o mało nie zajęło dywanu.

— Tak czy inaczej trzeba obserwować oddziały najemników. — Elayne podniosła rękę, aby uprzedzić komentarze Birgitte. Kobieta Strażnik wprawdzie nie otworzyła ust, lecz jej chęć wypowiedzi dotarła do Dziedziczki Tronu poprzez więź. — Będziecie musiały znaleźć gdzieś ludzi do tego. — O Światłości, od tej pory będą zatem miały tyleż samo potencjalnych wrogów wewnątrz miasta, jak poza murami! — Birgitte, nie musicie ich pilnować na każdym kroku — dodała — chcę po prostu otrzymać informację, w razie gdyby zaczęli postępować dziwacznie albo zagadkowo. Takie ich zachowanie powinno nam wystarczyć za ostrzeżenie.

— Zastanawiałam się, co robić, jeśli jeden z oddziałów się sprzeda — powiedziała Birgitte z lekką drwiną w głosie. — Powiadomienie czy ostrzeżenie nie wystarczy, póki nie będę miała ludzi na obsadzenie miejskiej bramy, przy której dojdzie do zdrady. A połowa żołnierzy w Caemlyn to najemnicy. Spośród reszty zaś połowa to starcy, którzy jeszcze kilka miesięcy temu żyli z emerytury. Sądzę, że zacznę przesuwać najemników co jakiś czas, najlepiej w nieregularnych odstępach czasu, z jednego stanowiska na inne. Będzie im trudniej zdradzić bez pewności, przy której bramie wyznaczę im dyżur następnego dnia. Jednakże nawet w takiej sytuacji zdrada nie stanie się zupełnie niemożliwa... — Birgitte była wszak generałem, a poza tym przeżyła więcej bitew i oblężeń niż dziesięciu innych żyjących dowódców do kupy, toteż świetnie wiedziała, jak sobie radzić z rozwojem wydarzeń.

Dziedziczka Tronu niemalże żałowała, że nie ma w swojej filiżance wina. Niemalże.

— Istnieje jakaś szansa, że bankierzy odkryją posiadane przez pana informacje, panie Norry? Zanim udzielą tych pożyczek? — Gdyby dowiedzieli się prawdy już po ich udzieleniu, któryś mógłby dojść do wniosku, że woli widzieć na tronie Arymillę, ponieważ dla spłaty pożyczki mogłaby wtedy wziąć pieniądze ze skarbców kraju. Z pewnością ta kobieta była do tego zdolna. Kupców mało interesowała polityka, chyba że mogli na niej skorzystać. Wówczas wybierali najlepszą dla siebie drogę. A bankierzy znani byli z tego, że usiłują wpływać na wydarzenia.

— W mojej opinii coś takiego nie jest prawdopodobne, moja pani. Musieliby... hmm... zadać właściwe pytania właściwym ludziom, bankierzy jednakże są zwykle... hmm... małomówni... wobec siebie i innych. Tak, myślę, że to jest nieprawdopodobne. Na razie.

Wobec powyższego nie mogły nic w tej sprawie poradzić. Najwyżej ostrzec Birgitte, że może się spotkać z nowymi motywami morderstw i porwań. Zresztą, po nagłej srogości w więzi i twardej minie kobiety Strażnik, Elayne wiedziała, że Birgitte także uświadomiła sobie możliwość tego nowego źródła. Trudno było obecnie ochronić setkę kobiet. Nie tylko zapewne obecnie...

— Dziękujemy, panie Norry — zakończyła Dziedziczka Tronu. — Dobrze pan sobie radzi, jak zawsze zresztą. Proszę dać mi znać natychmiast, jeśli zauważy pan, iż bankierzy zadali te właściwe pytania.

— Oczywiście, moja pani — mruknął, pochylając głowę niczym biała czapla rzucająca się za rybą. — Pani jest bardzo uprzejma dla mnie, Lady Elayne.

Kiedy Pierwsza Pokojówka i Pierwszy Urzędnik wyszli z pomieszczenia — pan Norry przytrzymał drzwi dla pani Harfor i wykonał ukłon charakteryzujący się nieco większą gracją niż dotychczasowe, pani Harfor zaś lekko skinęła mu głową, gdy prześlizgiwała się obok niego na korytarz — Aviendha nie opuściła zabezpieczeń przed podsłuchem. Odczekała, aż za parą z głośnym trzaskiem zamkną się drzwi, po czym oświadczyła:

— Ktoś usiłował nas podsłuchać.

Elayne potrząsnęła głową. Nie istniał sposób odkrycia niedoszłego szpiega. Któż to mógł być? Czarna siostra? Ciekawska Kuzynka? Na szczęście dzięki kobiecie Aiel szpiegowanie się nie udało. Nie istniała wprawdzie zbyt duża szansa, że ktoś zdoła się przebić przez utkany przez Aviendhę pas zabezpieczeń, gdyż nawet Przeklęci zapewne by tego nie potrafili, jednak w przypadku zagrożenia kobieta Aiel bez wątpienia ostrzegłaby je bezzwłocznie po wykryciu próby „włamania”.

Dyelin przyjęła oświadczenie Aviendhy z mniejszym opanowaniem. Natychmiast wymruczała kilka niepochlebnych słów pod adresem przedstawicielek Ludu Morza. Nie zareagowała, gdy Elayne powiadamiała wszystkich o odejściu połowy Poszukiwaczek Wiatru, nie zrobiłaby żadnego gestu w obecności Reene i Norry’ego, teraz wszakże poprosiła o szczegóły tej historii.

— Nigdy nie ufałam Zaidzie — gderała, kiedy Dziedziczka Tronu skończyła opowiadać. — Twoja umowa może dobrze zapowiadała się w przypadku handlu, ale nie zaskoczyłaby mnie informacja, że jedna z Poszukiwaczek Wiatru usiłowała nas podsłuchać. Zaida wydała mi się kobietą, która pragnie wiedzieć wszystko, na wypadek gdyby pewnego dnia coś jej się mogło przydać. — Dyelin naprawdę rzadko się wahała, teraz wszakże wydawała się niezdecydowana, choć tylko na chwilę zamyśliła się, zapatrzona w puchar, który trzymała w dłoniach. — Elayne — spytała w końcu — jesteś pewna, że ta... symboliczna latarnia morska... ta potężna przenoszona w oddali Moc... nie może nas skrzywdzić?

— Całkiem pewna, Dyelin. Gdyby ów potężny osobnik pragnął nas skrzywdzić, do tej pory najprawdopodobniej doprowadziłby przynajmniej do pęknięcia świata.

Aviendha roześmiała się, Dyelin jednak straszliwie pobladła. Tak, tak! Czasami człowiek musi się roześmiać, choćby tylko po to, by powstrzymać się od płaczu.

— Jeśli zabawimy w tym salonie zbyt długo samotnie... po wyjściu pana Norry’ego i pani Harfor — zauważyła Birgitte — ktoś może się zacząć zastanawiać, z jakiej przyczyny tu tkwimy. — Zamachała rękoma ku ścianom, wskazując ochronę, której nie potrafiła dostrzec. Wiedziała jednak, że pas zabezpieczeń nadal znajduje się na swoim miejscu. W trakcie codziennych spotkań z Pierwszą Pokojówką i Pierwszym Urzędnikiem zawsze dowiadywały się czegoś nowego.

Wszystkie zebrały się wokół kobiety Strażnik, która przestawiła dwie miski Ludu Morza ze złoconej porcelany na jeden z bocznych stołów, po czym spod krótkiego płaszcza wyjęła dużą, złożoną mapę. Nosiła ją przy sobie zawsze, chyba że spała, a i wtedy wkładała ją pod poduszkę. Rozłożona mapa, której rogi przed zwinięciem powstrzymywały ustawione tam puste puchary po winie, przedstawiała Andor — od rzeki Erinin do granicy między Altarą i Murandy. Po prawdzie można by rzec, że mapa pokazywała cały Andor, ponieważ tereny leżące dalej na zachód od pokoleń znajdowały się jedynie w połowie pod kontrolą Caemlyn. Mapa stanowiła prawdziwe arcydzieło sztuki kartograficznej i chociaż miejsca po zgięciach zaciemniały kilka detali, ogólnie rzecz biorąc, wystarczająco dobrze prezentowała teren, na którym zostały oznaczone każde miasto i wieś, każda droga, most i bród. Elayne odstawiła filiżankę z herbatą w odległości dłoni od mapy, starając się uniknąć rozlania, a tym samym jeszcze większego poplamienia. Dzięki mapie nie musiała się też tłumaczyć, dlaczego nie pije tej paskudnej pseudoherbaty.

— Mieszkańcy Ziem Granicznych przemieszczają się — oświadczyła Birgitte, wskazując na lasy porastające obszar na północ od Caemlyn, miejsce ponad północną granicą Andoru. — Ale nie przemierzyli zbyt wielkiej przestrzeni. W takim tempie w okolicy Caemlyn znajdą się dopiero za miesiąc.

Obracając w rękach srebrny puchar, Dyelin przez moment spoglądała w ciemne wino, po czym nagle podniosła wzrok.

— Myślałam, że wy, mieszkańcy Północy, jesteście przyzwyczajeni do śniegu, Lady Birgitte. — Nawet teraz sondowała kobietę Strażnik. Gdyby jej tego zakazać, byłaby dziesięć razy pewniejsza, że Birgitte skrywa jakieś sekrety, które oczywiście zapragnęłaby odkryć dwadzieścia razy mocniej.

Aviendha groźnie przypatrzyła się starszej kobiecie — jeśli nie bała się Birgitte, czasami zaczynała wściekle bronić jej sekretów — jednak sama kobieta Strażnik spokojnie wytrzymała spojrzenie Dyelin, a Elayne nie poczuła przez więź nawet nutki trwogi z jej strony. Najwyraźniej Birgitte całkowicie wygodnie czuła się już z kłamstwem dotyczącym jej pochodzenia.

— Od długiego czasu nie byłam w Kandorze. — To była zresztą prawda, chociaż Dyelin z pewnością nie wyobrażała sobie, o jak długi czas chodzi. Gdy Birgitte odwiedzała tamte tereny, kraj nie nosił jeszcze nawet nazwy „Kandor”. — Jednakże niezależnie od przyzwyczajeń, mówimy o przemarszu tysiąca dwustu żołnierzy, że nie wspomnę o Światłość jedna wie ilu obozowych zwolennikach, którzy się za nimi ciągną, opóźniając marsz z powodu zimy. Co gorsza, dostałam nowiny od pani Ocalin i pani Fote, które wysłałam na inspekcję niektórych wiosek leżących kilka mil na południe od granicy. — Sabeine Ocalin i Julanya Fote były Kuzynkami, które potrafiły Podróżować. — Ich zdaniem wieśniacy uważają, że mieszkańcy Ziem Granicznych zamierzają się rozłożyć obozem na zimę.

Poirytowana Dziedziczka Tronu mknęła i z niezadowoloną miną spojrzała na mapę, równocześnie próbując odmierzyć odległości palcem. Miała nadzieję na jakąś wiadomość o mieszkańcach Ziem Granicznych, choć w skrytości ducha bardziej liczyła na ich szybkie przybycie. Informacja o tej wielkości armii wchodzącej do Andoru powinna wyprzedzić samo wojsko, przemieszczając się z szybkością pożaru ogarniającego suchą trawę. Jednak tylko głupiec uwierzyłby, że żołnierze przemierzyli te setki lig po to, aby podjąć próbę zdobycia Andoru, ale wszyscy, którzy słyszeli o ich przemarszu, zastanawiali się nad intencjami. Rozmyślali też, co z nimi zrobić. Istniało tyleż opinii, ilu opiniodawców. W każdym razie będzie tak, kiedy wiadomość się rozejdzie. A gdy się już rozejdzie, Elayne zyska przewagę nad całą resztą. To ze względu na nią mieszkańcy Ziem Granicznych przemierzali Andor, więc i ona się ich pozbędzie.

Wybór nie był szczególnie trudny. Zatrzymanie armii skończyłoby się zapewne krwawo, o ile w ogóle było możliwe, choć żołnierze nie pragnęli w zasadzie niczego więcej poza szeroką drogą do Murandy, gdzie w ich opinii znajdą Smoka Odrodzonego. Z tym pomysłem Dziedziczka Tronu również miała wiele wspólnego. Ponieważ oni ukryli przed nią fakt poszukiwania Randa, ona nie podała im prawdziwego miejsca jego pobytu, zresztą i tak mieli z sobą co najmniej tuzin Aes Sedai, który to szczegół również pominęli. Ale skoro wiadomość o nich dotarła już do Głów Dynastii...

— Powinno się udać — oświadczyła łagodnie. — Jeśli zajdzie konieczność, możemy same sprokurować pogłoski o mieszkańcach Ziem Granicznych.

— Rzeczywiście, powinno się udać — zgodziła się z nią Dyelin, po czym dodała ponuro: — Póki Bashere i Bael będą krótko trzymać swoich ludzi. Byłaby to mieszanka wybuchowa: mieszkańcy Ziem Granicznych, Aielowie i Legion Smoka w zasięgu kilku mil. Poza tym nie mam pojęcia, skąd mogłybyśmy wziąć pewność, że Asha’mani nie zrobią czegoś... hmm... szalonego. — Zakończyła, głośno pociągnąwszy nosem. Jej zdaniem mężczyzna musiał być szaleńcem, skoro postanowił zostać Asha’manem.

Aviendha pokiwała głową. Spierała się z Dyelin niemal tak często jak Birgitte, jednak w kwestii Asha’manów zawsze się zgadzały.

— Dopilnuję, żeby mieszkańcy Ziem Granicznych trzymali się z dala od Czarnej Wieży — uspokoiła ich Elayne po raz nie wiadomo który.

Nawet Dyelin wiedziała, że Bael i Bashere trzymają swoje wojska w szachu — żaden człowiek nie chciał wywoływać niepotrzebnej bitwy, a Davram Bashere na pewno nie walczyłby z własnymi rodakami — lecz każdy miał prawo lękać się Asha’manów i z niepokojem myśleć o ich potencjalnych czynach. Dziedziczka Tronu przesunęła palec od sześcioramiennej gwiazdy oznaczającej Caemlyn przez kilka mil aż do ziemi, którą przywłaszczyli sobie Asha’mani. Czarnej Wieży nie zaznaczono na tej mapie, Elayne wszakże aż za dobrze znała jej dokładne położenie. Szczęście, że Czarna Wieża znajdowała się z dala od Drogi do Lugard. Wysłanie mieszkańców Ziem Granicznych na południe, do Murandy, nie denerwując przy tym Asha’manów, nie powinno być trudne.

Dziedziczka Tronu zacisnęła usta na myśl, że nie wolno jej denerwować Asha’manów, jednak nie mogła nic na to poradzić, przynajmniej na razie, toteż w ogóle przestała się zastanawiać nad tymi odzianymi na czarno mężczyznami. Sprawę, której nie można załatwić w chwili obecnej, trzeba odłożyć na później.

— A inni?

Nie musiała pytać o nic więcej. Sześć głównych Domów do tej pory się nie zaangażowało — nie opowiedziały się po żadnej stronie, w każdym razie nie po stronie Arymilli czy Elayne. Dyelin twierdziła, że cała szóstka przyjdzie w końcu do Dziedziczki Tronu, jak dotąd jednak nijak nie okazały chęci takiego wyboru, trwając w bezstronności. Sabeine i Julanya także o tych sześciu zbierały informacje. Obie kobiety działały przez ostatnich dwadzieścia lat jako domokrążcy, przyzwyczajone więc były do długich, intensywnych podróży, sypiania w stajniach lub pod drzewami i nie tylko słuchania tego, co mówią ludzie, ale także czytania między wierszami. Dzięki tym umiejętnościom doskonale sprawdzały się podczas zwiadów. Byłaby to wielka strata, gdyby Elayne musiała je nagle zacząć wykorzystywać do pomocy przy zaopatrywaniu miasta.

— Gdyby wierzyć pogłoskom, Lord Luan mógłby się znajdować w tuzinie miejsc, na wschodzie i zachodzie. — Birgitte zmarszczyła brwi, wpatrzyła się w pogniecioną mapę, jakby została na niej zaznaczona rzeczywista pozycja Luana, po czym wymamrotała przekleństwo, znacznie paskudniejsze, niż wymagała tego chwila. Odkąd wyszła Reene Harfor, kobieta Strażnik już się nikim nie krępowała. — Zawsze ma być w następnej wiosce albo w jeszcze następnej. Lady Ellorien i Lord Abelle zupełnie gdzieś zniknęli, choć wydaje się to trudne w przypadku Głów Dynastii. W każdym razie do pani Ocalin i pani Fote nie dotarła nawet najsubtelniejsza plotka na ich temat ani też na temat żadnego ze zbrojnych Domu Pendar czy Domu Traemane. Nie słyszały o żadnym człowieku ani o żadnym koniu.

To było niezwykłe. Ktoś bardzo się w tej sprawie wysilił.

— Abelle zawsze świetnie potrafił się ukryć, jeśli tylko chciał — szepnęła Dyelin. — I zawsze umiał nas zmylić. Co do Ellorien... — Przesunęła palcami po wargach, po czym westchnęła. — Ta kobieta zbyt rzuca się w oczy, by ot tak zniknąć. Chyba że jest z Abelle’em albo Luanem. Lub w towarzystwie obu tych lordów. — Dyelin wyraźnie nie podobał się ten pomysł.

— A w kwestii naszych innych „przyjaciół” — wtrąciła Birgitte. — Lady Arathelle skierowała się tutaj z Murandy pięć dni temu. — Lekko musnęła mapę w miejscu odległym mniej więcej dwieście mil na południe od Caemlyn. — Cztery dni temu Lord Pelivar przekroczył granicę jakieś pięć czy sześć mil na zachód od tego punktu, a Lady Aemlyn tutaj, a więc też w odległości około pięciu czy sześciu mil...

— Czyli nie byli razem — zauważyła Dyelin, kiwając głową. — Przyprowadzili z sobą Murandian? Nie? To dobrze. Może kierowali się do swoich posiadłości, Elayne. Jeśli jeszcze bardziej oddalą się od siebie, zyskamy pewność co do ich intencji.

Te trzy Dynastie bardzo Dziedziczkę Tronu niepokoiły.

— Może zdążają do domów — zgodziła się Birgitte niechętnie. Jak zawsze, gdy przyznawała Dyelin rację. Chwyciła swój warkocz i przeniosła go przez ramię z pleców na pierś. Trzymała włosy w dłoni niemal tak ściśle, jak robiła to Nynaeve. — Ludzie i konie są bez wątpienia wyczerpani po zimowym marszu do Murandy. Jednak możemy mieć pewność tylko co do jednego — że pozostają w ruchu.

Aviendha pogardliwie prychnęła. Taki odgłos od kobiety w eleganckich aksamitach wstrząsnął pozostałymi.

— Zawsze należy zakładać, że nasz wróg zrobi to, czego nie chcemy. Zdecydujmy, czego byśmy najbardziej nie chciały i... zaplanujmy to.

— Aemlyn, Arathelle i Pelivar nie są wrogami — zaprotestowała słabo Dyelin. Chociaż sądziła, że ostatecznie staną po stronie Elayne, w tej chwili wszystkie trzy Dynastie oficjalnie popierały jako kandydatkę do tronu samą Dyelin.

Dziedziczka Tronu nigdy nie czytała o żadnej królowej zmuszonej do wstąpienia na tron — jeśli takie sytuacje się zdarzały, nie trafiały do oficjalnej historii — tym niemniej Aemlyn, Arathelle i Pelivar wydawały się chętne pchnąć Dyelin, licząc przy tym oczywiście na dużą władzę dla siebie. Dyelin nie chciała objąć tronu i zapewne byłaby władczynią absolutnie bierną. Elayne wiedziała, że podczas końcowego roku swoich rządów Morgase Trakand popełniała błąd za błędem i tylko nieliczni uświadamiali sobie lub wierzyli, że była wówczas jeńcem jednego z Przeklętych. Z tego też między innymi względu niektóre Dynastie pragnęły widzieć na tronie obojętnie kogo — byle nie Trakanda. Tak przynajmniej sądzili przedstawiciele tych Domów.

— Jaka jest ostatnia rzecz, którą naszym zdaniem powinni zrobić? — spytała Dziedziczka Tronu. — Gdyby rozjechali się do swoich posiadłości, nie wystawią z nich nosów aż do wiosny, a do tego czasu wszystko się zdecyduje. — Z wolą Światłości tak będzie. — A jeśli ruszą tutaj, w stronę Caemlyn?

— Bez Murandian nie mają dość zbrojnych, by wyzwać Arymillę. — Birgitte potarła podbródek, studiując mapę. — Choć do tej pory nie znają może jeszcze miejsca pobytu Aielów i Legionu Smoka, na pewno wkrótce je odkryją, zechcą wszakże zachować ostrożność. Przedstawiciele żadnego z tych Domów nie są chyba na tyle głupi, żeby prowokować walkę, której nie potrafią wygrać. Szczególnie jeśli wcale nie muszą walczyć... Powiedziałabym, że rozłożą się obozem gdzieś na wschodzie albo na południowym wschodzie, w punkcie, z którego będą mogli obserwować zdarzenia i ewentualnie na nie wpłynąć w stosownym momencie.

Dyelin dopiła wino, które do tej chwili z pewnością było już zimne, ciężko westchnęła i poszła ponownie napełnić puchar.

— Jeżeli zjawią się w Caemlyn — oświadczyła powoli — będzie to oznaczało, iż żywią nadzieję, że Luan, Abelle albo Ellorien do nich dołączą. Może nawet cała trójka.

— W takim przypadku musimy wymyślić sposób niedopuszczenia ich do Caemlyn, zanim zaczniemy realizować nasze plany. Powinniśmy zadziałać subtelnie, po co robić sobie z nich trwałych wrogów. — Elayne starała się przemawiać stanowczym i pewnym głosem, który stanowił kontrast dla apatycznego tonu Dyelin. — Trzeba też zaplanować, co zrobimy, jeśli zjawią się w mieście zbyt wcześnie. Jeżeli przybędą za szybko, Dyelin, będziesz musiała ich przekonać do dokonania wyboru między mną i Arymillą. W przeciwnym razie zarówno my, jak i cały Andor znajdziemy się w chaosie, z którego trudno się będzie wydobyć.

Dyelin chrząknęła, jakby Elayne ją uderzyła. Ostatnio wielkie Domy podzieliły się równo między trzy pretendentki do Tronu Lwa prawie pięćset lat temu i wtedy dopiero po siedmiu latach otwartej wojny koronowano królową. Do tego momentu zresztą nie dożyła żadna z trzech pierwotnych kandydatek.

Dziedziczka Tronu bezwiednie podniosła do ust filiżankę i wypiła łyk. Herbata znacznie się ochłodziła, Elayne jednakże poczuła na języku miód. Miód! Zerknęła ze zdziwieniem na Aviendhę, a jej siostra odpowiedziała uśmiechem nieznacznym, lecz osobliwie konspiratorskim. A przecież niczego nie ukrywały przed Birgitte. Kobieta Strażnik nie wiedziała prawdopodobnie, co się dzieje, gdyż ich dziwnie wzmocniona więź nie przenosiła zapachów ani smaków, choć Birgitte zapewne wyczuła zaskoczenie Elayne i jej nagłe zadowolenie ze skosztowania herbaty, toteż ostentacyjnie wbiła pięści w biodra i obrzuciła obie kobiety krytycznym spojrzeniem. A może raczej usiłowała zareagować groźnie, ponieważ wbrew sobie również ona się uśmiechnęła. Dziedziczka Tronu zupełnie nieoczekiwanie uprzytomniła sobie, że migrena Birgitte minęła. Nie miała pojęcia, kiedy ból głowy zniknął, lecz na pewno już go nie było.

— Nadzieja w najlepszym wypadku i plan w najgorszym — podsumowała. — Czasami najlepsze jest to, co się akurat dzieje.

Dyelin, nieświadoma miodu ani żadnych innych powodów ich uśmiechów, parsknęła głośno.

— Tak, a czasami najgorsze. Jeśli twój pomysłowy plan uda się dokładnie tak, jak tego pragniesz, Elayne, nie będziemy potrzebowały ani Aemlyn, ani Ellorien, ani nikogo innego, choć gra może się okazać straszliwa. Jeżeli jednak wszystko pójdzie źle...

Drzwi po lewej stronie otworzyły się i przez pokój przesunęła się fala zimnego powietrza. W progu stanęła kobieta o pucołowatych policzkach, lodowatych oczach i ze złotym węzłem podporucznika na ramieniu. Może uprzednio zastukała, ale jeśli tak, zabezpieczenia ścian stłumiły odgłos. Tak jak Rasoria, Tzigan Sokorin należała do Myśliwych Polujących na Róg, zanim dołączyła do osobistej straży przybocznej Elayne. Najwyraźniej coś się zdarzyło.

— Mądra Monaelle pragnie się zobaczyć z Lady Elayne — oświadczyła sztywno wyprostowana Tzigan. — Jest z nią pani Karistovan.

Dziedziczka Tronu mogłaby kazać czekać Sumeko Karistovan, lecz z pewnością nie Monaelle. Ludziom Arymilli Aes Sedai wkrótce będą przeszkadzać tak bardzo jak Aielowie, a jednak jedynie coś ważnego mogło sprowadzić tę Mądrą do miasta. Birgitte także o tym wiedziała, toteż natychmiast zaczęła składać mapę. Aviendha zaś opuściła osłonę zabezpieczającą przed podsłuchem i wypuściła z rąk Źródło.

— Poproś, aby weszły — poleciła Elayne.

Monaelle nie czekała zresztą na zachętę Tzigan, lecz wsunęła się do pomieszczenia natychmiast po opadnięciu zabezpieczeń. Jej liczne bransolety ze złota i kości słoniowej zagrzechotały, kiedy Mądra, czując względne ciepło, opuściła szal z ramion na wysokość łokci. Elayne nie wiedziała, ile lat ma Monaelle — Mądre równie niechętnie mówiły o swoim wieku jak Aes Sedai, choć nie potrafiły go tak doskonale ukrywać jak siostry — ale w jej ocenie była chyba mniej więcej w wieku średnim. W jej długich do talii, złotych włosach można było dostrzec smugi rudości, lecz nie siwizny. Monaelle była niska jak na kobietę Aiel, niższa niż Dziedziczka Tronu, miała łagodną, matczyną twarz i dysponowała tak wielką siłą, jeśli chodzi o władanie Mocą, że zostałaby przyjęta do Białej Wieży, tyle że dla Mądrych siła w Mocy nie miała szczególnego znaczenia, choć Monaelle inne Mądre szanowały. Co ważniejsze dla Elayne i Aviendhy, Monaelle była akuszerką podczas ich odrodzenia się jako pierwsze siostry.

Dziedziczka Tronu dygnęła Mądrej, ignorując głośne i pełne dezaprobaty pociągnięcie nosem ze strony Dyelin, Aviendha natomiast wykonała głęboki ukłon z dłońmi złożonymi na wysokości piersi. Oprócz obowiązków, które wedle zwyczajów Aielów Elayne była winna swojej akuszerce, Dziedziczka Tronu pozostawała przecież nadal jedynie uczennicą Mądrej.

— Przyjmuję, że nie potrzebujecie już prywatności, skoro zniknęło zabezpieczenie sali — zagaiła Monaelle. — I nadeszła pora na sprawdzenie twojego stanu, Elayne Trakand. Będę cię badać dwa razy w miesiącu aż do rozwiązania. — Dlaczego zmarszczyła brwi, patrząc na Aviendhę? O Światłości, dostrzegła aksamity!

— A ja przyszłam zobaczyć, co robi Mądra — dodała Sumeko, wchodząc za Monaelle do pokoju. Sumeko była okazałą, mocną kobietą o pewnym siebie spojrzeniu. W dobrze skrojonej, czerwonej, wełnianej sukni przepasanej żółtą szarfą, ze srebrnymi grzebieniami w prostych, czarnych włosach i pokrytą czerwoną emalią, srebrną, okrągłą szpilką przy wysokim kołnierzu sukni wyglądała jak pani wielkiego rodu albo bogata handlarka. Kiedyś okazywała nieco nieśmiałości, przynajmniej w obecności Aes Sedai, jednak ten okres wyraźnie miała już za sobą. Nie wstydziła się już ani Aes Sedai, ani żołnierzy z Gwardii Królowej. — Możesz odejść — powiedziała do Tzigan. — Te sprawy ciebie nie dotyczą — oświadczyła tonem arystokratki. — Wy również możecie iść, Lady Dyelin i Lady Birgitte. — Przyglądała się Aviendzie, jakby zastanawiała się, czy dodać ją do tej listy.

— Aviendha może pozostać — oznajmiła Monaelle. — Traci wiele lekcji, a prędzej czy później musi się tego nauczyć. — Sumeko kiwnęła głową, akceptując Aviendhę, po czym przez chwilę niecierpliwie przenosiła chłodne spojrzenie z Dyelin na Birgitte.

— Lady Dyelin i ja mamy sprawy do przedyskutowania — oznajmiła Birgitte, wpychając złożoną mapę z powrotem pod czerwony płaszcz i ruszając w stronę drzwi. — Powiem ci dziś wieczorem, Elayne, co wymyśliłyśmy.

Dyelin posłała jej ostre spojrzenie, niemal tak samo ostre jak to, którym obrzuciła Sumeko, odstawiła wszakże puchar z winem na jedną z tac i skłoniła się Dziedziczce Tronu, potem czekała z jawną niecierpliwością na Birgitte, która pochyliła się i mruczała coś Monaelle w ucho, Mądra zaś odpowiedziała jej krótko, choć równie cicho. O czym szeptały? Prawdopodobnie o kozim mleku.

Gdy za Tzigan i dwiema innymi kobietami zamknęły się drzwi, Elayne zaproponowała, że pośle po dodatkowe wino, ponieważ pozostały w dzbanach trunek był już zimny, Sumeko jednakże zwięźle odmówiła, Monaelle natomiast grzecznie, ale raczej dość nieobecnym tonem. Mądra studiowała Aviendhę z taką intensywnością, że młodsza kobieta zaczęła się czerwienić i odwróciła wzrok, miętosząc spódnice.

— Nie powinnaś rugać Aviendhy za jej ubranie, Monaelle — wyjaśniła Elayne. — Sama ją prosiłam o taki strój, a ona założyła go, bo chciała mi wyświadczyć przysługę.

Mądra wydęła wargi i zastanowiła się, zanim odpowiedziała.

— Pierwsze siostry powinny sobie oddawać przysługi — oświadczyła w końcu. — Znasz swoje obowiązki wobec naszych ludzi, Aviendho. Dotychczas dobrze sobie radziłaś z tym trudnym zadaniem. Musisz nauczyć się życia w dwóch światach, świetnie więc, że przyzwyczajasz się do tych ubrań. — Aviendha zaczęła się odprężać. Niestety, Monaelle dodała: — Byleby ci w nich nie było zbyt wygodnie. Od tej pory co trzecią dobę, dzień i noc spędzisz w namiotach. Możesz wrócić jutro wraz ze mną. Musisz się jeszcze wiele nauczyć, aby zostać Mądrą i wizyta w namiotach jest dla ciebie takim samym obowiązkiem jak noszony strój.

Elayne wyciągnęła rękę, wzięła w nią dłoń siostry i nie puściła jej, mimo że Aviendha próbowała się wyzwolić po pierwszym uścisku. Po krótkim wahaniu przestała się wszakże wyrywać. W dziwny sposób bliskość Aviendhy stanowiła dla Dziedziczki Tronu pocieszenie po stracie Randa. Aviendha była nie tylko jej siostrą, ale siostrą, która także kochała mężczyznę Elayne. Mogły się dzielić siłą i rozśmieszać jedna drugą, gdy którejś chciało się płakać, w razie potrzeby zaś mogły sobie razem poszlochać. Jedna doba na trzy w oddaleniu oznaczała prawdopodobnie samotny płacz co trzecią noc. O Światłości, co robi Rand? Ta straszna, wyobrażona latarnia morska nadal i nieprzerwanie płonęła na zachodzie z ogromną siłą, a Elayne żywiła przekonanie, że Rand znajduje się w samym sercu zdarzeń. Wprawdzie w więzi nie dostrzegała najdrobniejszej sugestii jego tam pobytu, tym niemniej była pewna.

Nagle zrozumiała, że prawie miażdży dłoń Aviendhy, a pierwsza siostra odpowiada jej równie dzikim uściskiem. W tej samej chwili obie rozluźniły palce, jednak żadna nie wypuściła ręki drugiej ze swojej.

— Mężczyźni powodują kłopoty, nawet kiedy znajdują się daleko — zauważyła cicho kobieta Aiel.

— Rzeczywiście tak jest — zgodziła się z nią Dziedziczka Tronu.

Monaelle zareagowała uśmiechem. Mądra należała do nielicznych osób, które wiedziały o więzi z Randem i o tym, że właśnie al’Thor był ojcem dziecka Elayne. Żadna z Kuzynek nie zdawała sobie wszakże z tego sprawy.

— Można by ocenić, Elayne, że sama zezwoliłaś temu mężczyźnie na przysporzenie ci wszelkiego kłopotu — oznajmiła afektowanym tonem Sumeko. Reguła Rodziny, po części oparta na zasadach obowiązujących nowicjuszki i Przyjęte w Białej Wieży, zabraniała nie tylko posiadania dzieci, ale także stosunków prowadzących do zapłodnienia i Kuzynki starannie swoich zasad przestrzegały. Kiedyś członkini Rodziny prędzej połknęłaby własny język, zanim by zasugerowała, że jakaś Aes Sedai nie przestrzega ich Reguły. Sporo się jednak zmieniło od tamtego czasu. — Mam Podróżować dziś do Łzy, toteż mogę jutro wrócić z transportem ziarna i oliwy, a ponieważ robi się późno, proponuję, żebyś pozwoliła Monaelle... o ile, rzecz jasna, skończyłyście gawędzić o mężczyznach... przekazanie ci informacji, z którymi tu przyszła.

Mądra ustawiła Elayne przed kominkiem, na tyle niedaleko od ognia, że gorąco bliskich, choć na wpół spalonych kłód stało się prawie nieprzyjemne. Wyjaśniła, że dla przyszłej matki najlepsze jest ciepło. Potem otoczyła ją poświata saidara i Monaelle zaczęła tkać wątki Ducha, Ognia i Ziemi. Aviendha przyglądała się temu niemal równie chciwie jak Sumeko.

— Co to takiego? — spytała Dziedziczka Tronu, gdy sploty pojawiły się najpierw nad nią, później wokół niej, aż w końcu na nią opadły. — Czy to coś w rodzaju Sondowania? — Każda Aes Sedai w pałacu Sondowała Elayne, chociaż tylko Merilille posiadała dostateczną umiejętność Uzdrawiania wykrytych podczas Sondowania problemów, jednakże ani one, ani Sumeko nie potrafiły ustalić nic więcej poza faktem ciąży. Teraz Dziedziczka Tronu poczuła na skórze słabe swędzenie, a w swoim ciele coś w rodzaju brzęczenia.

— Nie bądź głupia, dziewczyno — rzuciła roztargnionym głosem Sumeko. Elayne uniosła brwi i nawet przemknęła jej przez głowę myśl o zamachaniu kobiecie pod nosem pierścieniem w kształcie Wielkiego Węża, jednak pucołowata twarz Sumeko uosabiała wyłącznie koncentrację na działaniach Monaelle, toteż Dziedziczka Tronu uprzytomniła sobie, że kobieta może w ogóle nie zauważyć jej pierścienia. Sumeko pochyliła się do przodu i zagapiła na ciało Elayne, jakby pragnęła dostrzec w jej wnętrzu tkany splot. — Mądre uczyły się wszak Uzdrawiania właśnie ode mnie. I od Nynaeve, jak mi się zdaje — przyznała po chwili. Och, Nynaeve na te słowa wybuchnęłaby zapewne niczym fajerwerk Iluminatora. Z drugiej strony jednakże Sumeko już dawno temu prześcignęła Nynaeve w wielu umiejętnościach. — I nauczyły się od Aes Sedai prostej formy. — Głośne jak rozdarcie płótna parsknięcie wskazało jawnie, co Sumeko sądzi na temat „prostej” formy, czyli jedynego rodzaju Uzdrawiania, jakie Aes Sedai znały od tysięcy lat. — Mamy raczej do czynienia z własną techniką Mądrych.

— Nazywamy ją Pieszczeniem Dziecka — wyjaśniła Monaelle rozkojarzonym tonem. Większą część swej uwagi koncentrowała na splocie. Zwykłe Sondowanie, dzięki któremu można było odkryć dolegliwości badanej osoby — rzeczywiście proste i zwyczajne w porównaniu z Pieszczeniem Dziecka — zakończyłoby się już do tej pory, Mądra natomiast zmieniła strumienie, a wtedy brzęczenie wewnątrz Elayne zmieniło tonację i sięgnęło głębszych warstw jej ciała. — Można tę metodę uznać za element Uzdrawiania... swego rodzaju Uzdrawiania, chociaż znałyśmy ją, jeszcze zanim wysłano nas do Ziemi Trzech Sfer. Niektóre z używanych sposobów przepływów podobne są do tych, które nam pokazały Sumeko Karistovan i Nynaeve al’Meara. Podczas Pieszczenia Dziecka sprawdzamy zdrowie matki i dziecka, a poprzez zmianę splotów możemy wyleczyć niektóre problemy jego lub jej, choć oczywiście metoda ta nie sprawdzi się w przypadku kobiety, która nie jest w ciąży. Ani, ma się rozumieć, w przypadku mężczyzny. — Brzęczenie stało się głośniejsze, aż Dziedziczka Tronu zaczęła odnosić wrażenie, że obecnie słyszą je już wszyscy wokół niej. Wydawało jej się także, że drżą jej wszystkie zęby.

Wróciła pewna uprzednio niepokojąca ją już myśl.

— Czy przenoszenie Mocy zrani moje dziecko? — spytała niepewnie. — To znaczy, o ile będę przenosić Moc.

— Nie bardziej niż oddychanie. — Monaelle uśmiechnęła się i wypuściła splot. — Nosisz w swoim łonie dwójkę. Zbyt wcześnie, by powiedzieć, jakiej dzieci są płci, bez wątpienia jednak są zdrowe, podobnie zresztą jak ty.

Dwójkę! Elayne posłała szeroki uśmiech Aviendzie. Prawie mogła wyczuć zachwyt w emocjach, które ogarnęły jej siostrę. Będzie miała bliźniaki! Dzieci Randa. Urodzi chłopca i dziewczynkę, taką miała nadzieję, albo dwóch chłopców. Dwie dziewczynki bliźniaczki stanowiłyby zbyt wielki problem w kwestiach dziedzictwa. W kwestiach dziedzictwa, sukcesji i Różanego Wieńca. Wcześniej nie było takiej sytuacji.

Sumeko wydała nagły gardłowy dźwięk, równocześnie wskazując na Elayne. Monaelle kiwnęła głową.

— Zrób dokładnie to, co ja, a dowiesz się — powiedziała. Obserwując, jak Sumeko obejmuje Źródło i konstruuje splot, pokiwała głową, a wtedy pucołowata Kuzynka zatopiła utkany splot w ciele Elayne, sapiąc przy tym ciężko, jakby sama odczuwała brzęczenie. — Nie będziesz się też musiała martwić o dolegliwości związane z porodem — kontynuowała Mądra, zwracając się znów do Dziedziczki Tronu — chociaż podczas ciąży czasami możesz odkryć u siebie trudności z przenoszeniem Mocy. Wątki mogą ci się czasem wyślizgiwać, wydając się osobliwie tłuste niczym naoliwione albo rzadkie i nikłe jak mgła, będziesz więc musiała stale próbować, starając się wykonać najprostszy możliwy splot, a później go utrzymać. Sytuacja może się pogorszyć wraz z rozwojem ciąży i zdarzy się, że nie będziesz mogła wcale przenosić Mocy podczas pracy lub w trakcie porodu, jednak po urodzeniu dzieci wszystkie kłopoty z tym związane znikną. Wkrótce zaczniesz miewać zmienne nastroje, staniesz się kapryśna... o ile jeszcze do tego nie doszło... płaczliwa w jednej minucie, gniewna w następnej. Ojciec twoich dzieci jest mądry, toteż będzie stąpać ostrożnie w twojej obecności, a przez większą część czasu trzymać się najdalej, jak może.

— Słyszałam, że już dziś rano krzyczała — szepnęła Sumeko. Wypuściła splot, wyprostowała się i poprawiła czerwony pas otaczający jej talię. — Nadzwyczajna sprawa, Monaelle. Nigdy nie myślałam o splocie przeznaczonym wyłącznie dla ciężarnej kobiety.

Elayne zacisnęła usta, po czym spytała:

— Dzięki temu splotowi potrafisz powiedzieć wszystko, Monaelle? — Dobrze, że ludzie uważali za ojca dzieci Dziedziczki Tronu Doilana Mellara. Dzieci Randa al’Thora natychmiast zaczęłyby stanowić cel, wzbudzać strach lub nienawiść, kojarzyć się z rozmaitymi korzyściami... Nikt jednakże nie będzie się zastanawiał nad potomkami Mellara, nawet sam Mellar. Ta plotka wyszła zatem wszystkim na dobre.

Monaelle odrzuciła głowę w tył i roześmiała się tak gwałtownie, że po chwili musiała sobie wytrzeć szalem kąciki oczu.

— Wiem wszystko, gdyż urodziłam siedmioro dzieci, Elayne Trakand, i miałam trzech mężów. Umiejętność przenoszenia Mocy chroni cię przed dolegliwościami ciąży i porodu, istnieje jednak cena, którą trzeba zapłacić. Chodź, Aviendho, musisz także spróbować. No, ostrożnie. Dokładnie tak, jak robiłam ja.

Aviendha ochoczo objęła Źródło, lecz zanim zaczęła tkać wątek, pozwoliła saidarowi odejść i odwróciła głowę ku ścianie pokrytej ciemną boazerią. Na zachód. To samo zrobiły Elayne, Monaelle i Sumeko. Światło, płonące tam od tak dawna, właśnie zniknęło. Jeszcze przed sekundą ktoś na zachodzie przenosił potężne ilości Mocy, a wszystkie cztery kobiety widziały oczyma wyobraźni wściekle gorejący płomień saidara, który teraz zagasł, jakby nigdy nie istniał.

Solidny biust Sumeko zafalował, gdy kobieta wciągnęła głęboki oddech.

— Sądzę, że zdarzyło się dziś coś bardzo cudownego lub coś bardzo strasznego — powiedziała cicho. — I zdaje mi się, że nawet obawiam się sprawdzić, czy stało się to pierwsze, czy to drugie.

— Coś cudownego — odparła jej Elayne. Cokolwiek się działo, skończyło się już, a Rand przeżył. Dla Dziedziczki Tronu fakt ten był wystarczająco cudowny. Monaelle zerknęła na nią zagadkowo. Wiedząc o więzi, mogłaby się domyślić reszty, jednak tylko dotknęła w zadumie jednego ze swych naszyjników. Może zamierzała wypytać później Aviendhę.

Na odgłos stukania do drzwi wszystkie wzdrygnęły się nerwowo. W każdym razie wszystkie oprócz Monaelle, która — udając, że nie widzi, jak jej towarzyszki podskakują — skupiła się nieco zbyt intensywnie na poprawianiu szala. Ten jej ruch jeszcze wzmocnił kontrast między nimi. Sumeko zakaszlała, usiłując ukryć zakłopotanie.

— Wejść — zawołała głośno Elayne. Ten niemal krzyk był konieczny, w przeciwnym razie osoba za drzwiami (nawet bez zabezpieczenia przeciwpodsłuchowego) na pewno by jej nie usłyszała.

Do salonu wsunęła głowę Caseille z ozdobionym piórami kapeluszem w ręku, potem weszła i starannie zamknęła za sobą drzwi. Biała koronka przy jej kołnierzyku i przegubach była świeża, koronka i lwy na szarfie błyszczały, a napierśnik kobiety lśnił jak dopiero co wypolerowany, gdyż właśnie się ogarnęła po podróży i teraz wracała na dyżur.

— Wybacz, że przerywam, moja pani, pomyślałam jednak, że powinnaś bezzwłocznie otrzymać tę nowinę. Przedstawicielki Ludu Morza wpadły w szał... mam na myśli te, które nadal są z nami. Podobno jedna z ich uczennic zniknęła.

— Coś jeszcze? — spytała Dziedziczka Tronu. Zniknięcie uczennicy było nieprzyjemną wiadomością, lecz coś w twarzy Caseille mówiło Elayne, że kobieta ma w zapasie gorsze informacje.

— Gwardzistka Azeri przypadkiem mi powiedziała, że jakieś trzy godziny temu widziała Merilille Sedai opuszczającą pałac — odparła niechętnie Caseille. — Towarzyszyła jej kobieta, której twarz skrywał kaptur, a ciało było szczelnie otulone płaszczem. Wzięły konie i obładowały zapasami jucznego muła. Yurith twierdzi, że ręce tej nieznanej kobiety były wytatuowane. Moja pani, nikt nie miał powodu, aby szukać...

Elayne zamachała dłońmi, uciszając ją.

— Nikt nie zrobił nic złego, Caseille. Nie ma winnego. — Przynajmniej nie wśród Gwardzistek. Niezła kabała, w każdym razie. Talaan i Metarra, dwie uczennice Poszukiwaczek Wiatru, posiadały spore umiejętności związane z Mocą, a jeśli Merilille udałoby się wmówić którejś z nich konieczność próby zostania Aes Sedai, może zdołałaby samą siebie przekonać, że zabierając dziewczynę w miejsce, gdzie jakoby wpiszą ją do księgi nowicjuszek, znalazła odpowiedni powód dla wykpienia się z własnej obietnicy nauczania Poszukiwaczek Wiatru. A one będą bardziej niż zaniepokojone utratą Merilille i bardziej niż wściekłe z powodu zaginięcia uczennicy. Będą obwiniać dosłownie każdą osobę, która znajdzie się w zasięgu ich wzroku, a najbardziej ze wszystkich Dziedziczkę Tronu.

— Czy już powszechnie znana jest wiadomość o odjeździe Merilille? — spytała.

— Jeszcze nie, moja pani, jednak ludzie, którzy siodłali konie i ładowali zapasy na muła, nie utrzymają języka za zębami. Stajenni uwielbiają plotkować.

Sytuacja była zatem gorsza, niż Elayne sądziła. Istniała mała szansa, że pogłoska nie rozeszła się jeszcze po stajniach.

— Mam nadzieję, że później zjesz ze mną obiad, Monaelle — powiedziała Dziedziczka Tronu — teraz wszakże musisz mi wybaczyć. — Niezależnie od swoich zobowiązań wobec akuszerki, Elayne nie czekała na zgodę Mądrej. Może jeszcze uda się powstrzymać kłopoty, może plotka się nie rozejdzie. Może. — Caseille, poinformuj o całej sprawie Birgitte. Przekaż jej też mój rozkaz. Niech powiadomi wartowników przy wszystkich bramach, aby wypatrywali Merilille. Wiem, wiem, że mogła już opuścić tereny miasta, a wartownicy i tak nie potrafią zatrzymać Aes Sedai, może jednak w jakiś sposób opóźnią jej odjazd albo przestraszą jej towarzyszkę, która wpadnie w panikę i wróci do Caemlyn, gdzie zechce się ukryć. Sumeko, poproś Reanne, żeby poleciła wszystkim Kuzynkom, które nie potrafią Podróżować, przeszukiwanie miasta. Nie mamy na to zbyt wielkiej nadziei, lecz może Merilille uznała, że dziś pora jest zbyt późna na wyruszenie w drogę. Sprawdźcie każdą gospodę, łącznie ze Srebrnym Łabędziem i...

Spodziewała się, że Rand dokonał dzisiaj czegoś cudownego, jednakże w chwili obecnej nie mogła tracić czasu nawet na myślenie o nim. Musiała zdobyć tron, musiała poradzić sobie z rozgniewanymi Atha’an Miere, zanim wyładują wściekłość na niej, czego się niestety obawiała. Krótko mówiąc, dzień przypominał każdy inny od powrotu do Caemlyn, co oznaczało, że Elayne Trakand ma pełne ręce roboty.

15

Zapadające ciemności

Wieczorne słońce przybrało postać krwawej kuli usadowionej na wierzchołkach drzew. Ostatnie promienie obrzucały ponurym światłem obozowisko — szeroko rozstawione rzędy palików dla koni, płótno bud wozów, furmanki na wysokich kołach, wszelkiego rozmiaru i typu namioty oraz połacie śniegu rozdeptane aż do błota. Nie była to ani ta pora dnia, ani ten rodzaj miejsca, w którym Elenia chciałaby siedzieć na końskim grzbiecie. Zapach gotowanej wołowiny unoszący się znad dużych kociołków z czarnego żelaza wystarczył, by zaburczało jej w brzuchu. Chłodne powietrze mroziło oddech i sugerowało nadejście jeszcze zimniejszej nocy, wiatr wręcz do żywego ciął przez najlepszy czerwony płaszcz kobiety, mimo grubego podszycia z białego futra o długim włosiu. Futro śnieżnego lisa miało być cieplejsze niż inne, niestety Elenia nigdy nie doświadczyła praktycznego potwierdzenia tej obietnicy.

Zaciskając jedną, odzianą w rękawiczkę, dłonią poły płaszcza, jechała powoli i bardzo starała się nie drżeć, co zresztą zupełnie jej się nie udawało. Biorąc pod uwagę późną godzinę, bardziej niż prawdopodobne wydawało się, że Elenia spędzi tutaj noc, jednak jak dotąd nie miała żadnego pomysłu, gdzie położy się do snu. Niewątpliwie będzie spała w namiocie jakiegoś pomniejszego przedstawiciela arystokracji, który niechętnie wyruszy poszukać sobie innego miejsca spoczynku, usiłując nie okazywać niezadowolenia z powodu wykwaterowania. Jednakże Arymilla lubiła trzymać Elenię do ostatniej chwili w niepewności, zarówno w kwestii noclegu, jak i we wszystkich innych. Jedną niepewność szybko zastępowała następna. Najwyraźniej Arymilla usiłowała ją zdenerwować. A może sądziła, że Elenia Sarand lubi trwać w takim stanie? Tak czy owak, myliła się.

Eskorta Elenii składała się wcześniej jedynie z czterech mężczyzn noszących na płaszczach godło przedstawiające dwa Złote Dziki, no i oczywiście ze służącej o imieniu Janny, która kuliła się na siodle tak szczelnie okutana płaszczem, że przypominała wielki kłębek zielonej wełny. Poza tym Elenia nie widziała w obozie nawet jednego człowieka, który bez cienia wątpliwości pozostawałby lojalny wobec Dynastii Sarand. Tu i ówdzie taka czy inna grupka osób gromadziła się wokół ognisk, z dumą prezentując Czerwonego Lisa Domu Anshar, Elenię minęła także podwójna kolumna jeźdźców noszących Skrzydlaty Młot Dynastii Baryn; kierowali się bardzo powoli w przeciwnym kierunku. Przypatrzyła się zaciętym minom i surowym twarzom za kratami hełmów. Mężczyźni wyglądali na znużonych. Gdy Morgase zasiadła na tronie, Karind i Lir pożałowały swej opieszałości. Tym razem obie powiodą Anshar i Baryn tam, gdzie dostrzegą dla swoich Domów korzyść, a Arymillę opuszczą równie szybko i ochoczo, jak się do niej przyłączyły. Kiedy nadejdzie pora.

Większość mężczyzn brnących przez rozdeptany do błota śnieg albo zerkających z nadzieją w obrzydliwe kociołki stanowili farmerzy i wieśniacy, powoływani pod sztandar danego lorda lub lady. Niektórzy nosili symbol jakiegoś Domu na zniszczonym płaszczu lub połatanym kaftanie. Prawie niemożliwe wydawało się oddzielenie tych domniemanych żołnierzy od kowali, grotarzy i innych rzemieślników, szczególnie że niemal wszyscy nosili przy pasie miecz lub topór. O Światłości, nawet spora ilość kobiet posiadała noże tak wielkie, że można je było nazwać krótkimi mieczami, toteż prawie nie sposób było odróżnić żony wziętego do wojska farmera od kobiety pracującej jako woźnica. Wszystkie nosiły stroje z tej samej grubej wełny, miały identycznie szorstkie dłonie i równie zmęczone twarze. Zresztą te szczegóły w gruncie rzeczy nie miały znaczenia. Zimowe oblężenie okazało się straszliwą pomyłką — zbrojni zaczną najprawdopodobniej głodować znacznie wcześniej niż miasto — jednak dla Elenii stanowiło nie lada okazję. Czekała na możliwość ataku. Naciągnęła kaptur jedynie na tyle, aby chronił ją przed wiatrem, nie przesłaniając przy tym twarzy i kiwała głową łaskawie każdemu, nawet najmarniejszemu prostakowi, który spojrzał w jej kierunku. Ignorowała zaskoczone spojrzenia posyłane w odpowiedzi na jej łaskawość.

Większość zapamięta jej uprzejmość, a także Złote Dziki, które nosiła jej eskorta, toteż będą wiedzieli, że Elenia Sarand zwróciła na nich uwagę. Na takiej podstawie konstruuje się fundamenty władzy. Głowa Dynastii, podobnie jak królowa, stoi wszak na wierzchołku swego rodzaju wieży, a wieżę ową tworzą ludzie. Po prawdzie, osoby na samym dole to cegiełki z najpodlejszej gliny, jednak jeśli ci najpodlejsi i najprostsi zjednoczą się i zbuntują przeciwko władcy, cała „wieża” runie. O tej drobnej kwestii Arymilla najwyraźniej zapomniała, o ile w ogóle kiedykolwiek zdawała sobie z niej sprawę. Elenia wątpiła, czy Arymilla rozmawiała choć raz z kimś stojącym niżej w hierarchii społecznej od zarządcy albo osobistego służącego. Elenia nie uważała takiego dystansu za podejście... rozważne, toteż starała się zamienić kilka słów z ludźmi przy każdym ognisku, może nawet co jakiś czas uścisnąć czyjąś niezbyt czystą dłoń, przypominać sobie osoby, które spotkała wcześniej bądź też przynajmniej udawać, że je pamięta. A co do Arymilli — krótko mówiąc, kobiecie brakowało podstawowych cech dobrej władczyni i po prostu nie nadawała się na królową.

Obóz zajmował obszar rozleglejszy niż niejedno miasto, a właściwie składał się z setki różnego rozmiaru mniejszych obozowisk, Elenia mogła więc swobodnie i bez przeszkód jeździć po terenie, nie martwiąc się zbytnio, że może zbłądzić w pobliże zewnętrznych granic. Tak czy owak, zachowywała ostrożność. Wartownicy na czatach odnosili się do niej grzecznie, o ile nie byli zupełnymi głupcami, tym niemniej bez wątpienia przede wszystkim wypełniali otrzymane rozkazy. Elenia z zasady aprobowała ludzi wykonujących wyznaczone zadania, wolała wszakże unikać kłopotliwych incydentów. Szczególnie biorąc pod uwagę prawdopodobne konsekwencje w przypadku, gdyby Arymilla naprawdę zaczęła ją podejrzewać o próbę odejścia. Została już raz zmuszona do przespania jednej zimnej nocy w brudnym namiocie jakiegoś żołnierza, schronieniu ledwie wartym swej nazwy, pełnym robactwa i niedokładnie połatanych dziur. W dodatku nie było przy niej Janny, która powinna jej pomóc w ubieraniu i przytulić się do niej pod cienkimi kocami, dzięki czemu obu im byłoby nieco cieplej. No cóż, Elenia uważała Arymillę po prostu za osobę tępą, która niczego nie rozumie. O Światłości, pomyśleć, że musi tak rozważnie stąpać wokół tej... tej głupiej kobiety! Na tę myśl otuliła się szczelniej płaszczem i usiłowała udawać, że jej drżenie stanowi jedynie reakcję na wiatr. Och, miała inne rzeczy na głowie. Ważniejsze rzeczy. Kiwnęła głową wpatrzonemu w nią szeroko otwartymi oczyma młokosowi, który nosił na głowie ciemną szarfę zawiniętą w kształt turbana, a chłopak cofnął się, jakby go obrzuciła piorunującym spojrzeniem. Durny wieśniak!

Rozdrażniła ją kolejna myśl, gdyż nagle uprzytomniła sobie, że zaledwie kilka mil stąd ta młoda gąska Elayne siedzi sobie wygodnie w cieple komfortowego Królewskiego Pałacu, obsługiwana przez dziesiątki dobrze wyszkolonych służących i prawdopodobnie nie zastanawia się nad niczym poważniejszym niż kreacja, w której wystąpi podczas wieczornej kolacji przygotowanej przez pałacowych kucharzy. Plotka głosiła, że dziewczyna jest w ciąży; prawdopodobnie zaszła w nią z jakimś Gwardzistą. Tak mogło być. Elayne nigdy nie posiadała poczucia przyzwoitości, podobnie jak jej matka. Opiekowała się nią Dyelin, kobieta o bystrym umyśle, niebezpieczna mimo żałosnego braku ambicji. A tej Dyelin zaś najpewniej doradzała jakaś Aes Sedai. Niezależnie od tych wszystkich pogłosek, w otoczeniu Elayne bez wątpienia przebywała co najmniej jedna prawdziwa Aes Sedai.

Z miasta docierało tak dużo bzdurnych informacji i nonsensów, że oddzielenie od nich prawdy stało się naprawdę trudne. Podobno przedstawicielki Ludu Morza umieją wycinać w powietrzu dziury?! Cóż za absurd! Tym niemniej Biała Wieża wyraźnie przejawiała zainteresowanie tronem i pragnęła na nim usadzić jedną ze swoich. A niby dlaczego nie? Tar Valon wydawało się podchodzić pragmatycznie do tego typu spraw, z historii zaś jawnie wynikało, że osoba, która zasiadła na Tronie Lwa, wkrótce okazywała się protegowaną Wieży. Aes Sedai nie zamierzały zrywać swoich związków z Andorem, szczególnie w czasach, gdy w Białej Wieży doszło do rozdarcia. Elenia była tego równie pewna, jak własnego imienia. Właściwie, jeśli chociaż połowa rzeczy, które słyszała na temat sytuacji Wieży, była zgodna z prawdą, następna Królowa Andoru może spróbować zażądać, czego tylko zapragnie w zamian za utrzymanie tego związku w nienaruszalnym stanie. Tak czy inaczej, nikt nie umieści na jej głowie Różanego Wieńca przed latem (najwcześniej), a do tej pory mnóstwo się może zmienić. W każdym razie bardzo wiele.

Elenia objeżdżała właśnie obóz po raz drugi, kiedy dostrzegła przed sobą kolejną małą grupkę amazonek przemieszczających się powoli wśród rozproszonych ognisk w ostatnim świetle dnia. Na ich widok nachmurzyła się i ostro ściągnęła cugle. Kobiety szczelnie okryły się płaszczami, twarze zaś schowały głęboko w kapturach. Jedne miały na sobie ciemnoniebieskie jedwabie obszywane czarnym futrem, inne proste, szare wełny, jednak duże, srebrne Potrójne Klucze naszyte na płaszczach czterech zbrojnych jawnie określały ich przynależność. Elenia potrafiłaby wskazać mnóstwo osób, które spotkałaby chętniej od Naean Arawn. W każdym razie, skoro Arymilla nie zabroniła im wprost spotykać się bez jej udziału (na tę myśl Elenia zazgrzytała zębami tak mocno i głośno, że aż wyraźnie usłyszała ten dźwięk i poczuła ból), najmądrzejszym posunięciem wydawało się przybranie neutralnej miny i zamarkowanie uprzejmości. Chociaż nie dostrzegała żadnych korzyści płynących z takiego spotkania.

Niestety, Naean zauważyła ją, zanim Elenia zdążyła się odwrócić i odjechać, szybko przemówiła do swojej eskorty i — podczas gdy zbrojni oraz służąca nadal kłaniali się w siodłach — uderzyła boki konia obcasami i popędziła ku Elenii cwałem; kopyta czarnego wałacha wysyłały w powietrze śnieżne grudy. O Światłości, niech ta idiotka sczeźnie! Z drugiej strony może warto było poznać powody, które skłoniły Naean do takiej nierozwagi. W każdym razie niebezpiecznie byłoby ich nie znać. Tyle że dopytywanie się niosło z sobą także pewne zagrożenie.

— Zostańcie tutaj i pamiętajcie, że niczego nie widzieliście — warknęła Elenia do własnej wątłej świty, po czym, nie czekając na odpowiedź ludzi, kopnęła piętami boki Wiatru Świtu i wyjechała naprzeciw Naean.

Nie potrzebowała ze strony otoczenia wyszukanych ukłonów i uprzejmych dygnięć — za każdym razem, gdy się odwróci... Wystarczyła jej minimalna przyzwoitość i szacunek, a jej ludzie o tym wiedzieli i zawsze trwali w oczekiwaniu na jej rozkazy. Za to o wszystkich innych musiała się martwić, niech sczezną!

Gdy długonogi gniadosz skoczył naprzód, Elenia wypuściła z rąk poły płaszcza, który popłynął za nią niczym szkarłatny sztandar Sarandów. Nie chwyciła okrycia ponownie, pędząc na oczach farmerów i Światłość jedna wie, na czyich jeszcze, więc wiatr szarpał także suknią do jazdy konnej, dając jej kolejny powód do rozdrażnienia.

Naean miała przynajmniej na tyle poczucia przyzwoitości, że zwolniła, toteż obie kobiety spotkały się mniej więcej w połowie drogi, obok dwóch ciężko obładowanych wozów, których puste dyszle leżały w błocie. Najbliższe ognisko paliło się prawie dwadzieścia kroków stąd, jeszcze dalej znajdowały się najbliższe namioty, których klapy wejściowe z powodu zimna szczelnie zasznurowano. Ludzie przy ogniu koncentrowali się zresztą na dużym, żelaznym naczyniu parującym nad płomieniami i chociaż dochodzący stamtąd odór przyprawiał Elenię o mdłości i chęć wymiotów, wiatr niosący ów smród równocześnie nie dopuszczał do siedzących tam osób słów, które wymienią dwie kobiety. A powinny to być słowa ważne.

Dzięki częściowo skrytej pod obszytym czarnym futrem kapturem twarzy tak bladej jak kość słoniowa, niektórzy mogliby uważać Naean za piękność — nawet mimo jej surowej miny, nieco wykrzywionych ust i zimnych niczym niebieski lód oczu. Wyprostowana i na pozór całkiem spokojna Naean wydawała się podchodzić do wszelkich przeszłych zdarzeń z zupełną obojętnością. Jej oddech, wydobywający się z ust w postaci białej mgły, był mocny i równomierny.

— Wiesz, gdzie dzisiaj śpimy, Elenio? — spytała chłodno.

Jej towarzyszka w żaden sposób nie zamierzała się powstrzymywać przed piorunującym spojrzeniem.

— Czy po to przybyłaś? — odparowała. Ryzykowała niezadowolenie Arymilli z powodu takiego głupiego pytania?! Elenię zdenerwowała myśl o ryzyku związanym z niezadowoleniem Arymilli, którego z całych sił starała się uniknąć, więc prawie warknęła na drugą kobietę: — Wiesz tyle samo co ja, Naean.

Szarpnąwszy cugle, już odwracała swego wierzchowca, gdy jej towarzyszka odezwała się ponownie, z lekką złością w głosie.

— Nie udawaj przy mnie naiwnej, Elenio. I nie mów mi, że nie jesteś równie gotowa jak ja do ucieczki z tej pułapki. No! Możemy przynajmniej markować grzeczność?

Elenia zatrzymała Wiatr Świtu w połowie odwrotu od Naean i ze swego obszytego futrem kaptura popatrzyła bokiem na drugą kobietę. W ten sposób z ukrycia mogła także obserwować ludzi tłoczących się wokół najbliższego ogniska. Nigdzie nie dostrzegała symboli któregokolwiek z Domów, osoby te mogły zatem służyć komukolwiek. Co jakiś czas ten czy ów, chroniąc nagie ręce pod pachami, spojrzał ku dwóm amazonkom, jednak naprawdę chyba interesowała ich jedynie bliskość dającego ciepło ognia. Może jeszcze obchodziła ich gotująca się wołowina i czas potrzebny na przyrządzenie mięsa do postaci jadalnej. Zresztą wyglądali na takich, którzy zjedzą wszystko.

— Sądzisz, że możesz stąd uciec? — spytała cicho. Grzeczność jej odpowiadała, lecz nie za cenę pozostawania tutaj dłużej, niż było to absolutnie konieczne. Jeśli Naean widziała wszakże drogę wyjścia... — W jaki sposób? Zobowiązanie, które podpisałaś dla poparcia Domu Marne, do tej pory widziała już połowa Andoru. Poza tym, chyba nie sądzisz, że Arymilla pozwoli ci po prostu odjechać.

Naean wzdrygnęła się, a Elenia nie mogła się powstrzymać przed lekkim uśmieszkiem. Jej rozmówczyni wcale nie była zatem tak obojętna, jak udawała. A jednak gdy odpowiedziała, udało jej się zachować spokojny ton.

— Elenio, widziałam wczoraj Jarida, który nawet z oddali wyglądał jak chmura gradowa. Pędził tak szybko, że bałam się, iż on i wierzchowiec skręcą sobie karki. Jeśli znam twojego męża, już zamyśla nad planem wyciągnięcia cię z oblężenia. Splunąłby dla ciebie Czarnemu w oko. — To było prawdą. Jarid z pewnością by tak postąpił. — Chciałabym, żeby w swoich planach wziął pod uwagę również moją osobę. Na pewno się ze mną w tej kwestii zgodzisz.

— Mój mąż podpisał to samo zobowiązanie, które ty podpisałaś, Naean, a jest wszak człowiekiem honorowym.

Był wręcz zbyt honorowy, choć Elenia jeszcze przed ślubem korzystała z jego porad. Zobowiązanie podpisał, ponieważ sama je napisała i mu podsunęła, zresztą nie miała wtedy wyboru. Teraz zaś odstąpiłby od niego (chociaż niechętnie), gdyby Elenia była na tyle szalona, żeby go o to poprosić. Tyle że... w obecnej chwili miała niejakie trudności z poinformowaniem go, czego pragnie. Arymilla bardzo się starała nie dopuszczać do siebie małżonków na dystans bliższy niż mila. Elenia panowała nad wszystkim — na tyle, na ile mogła w tych okolicznościach — musiała się jednak skontaktować z Jaridem, choćby właśnie po to, by go powstrzymać przed „wyciągnięciem jej z oblężenia”. Splunąć Czarnemu w oko? Jarid mógłby zniszczyć ich oboje, szczerze wierząc, że swoim zachowaniem jej pomaga. Może podjąłby to ryzyko, nawet gdyby wiedział, co jego akcja dla nich oznacza.

Wielkiego wysiłku wymagało ukrycie frustracji i furii, która nagle zawładnęła jej ciałem, jednak Elenia przykryła gniew i inne emocje uśmiechem. Szczyciła się, że potrafi w każdej sytuacji przywołać na twarz uśmiech. W jej aktualnej minie było nieco zaskoczenia. I trochę pogardy.

— Niczego nie planuję, Naean, podobnie jak Jarid, jestem tego pewna. Gdybym wszakże miała jakieś plany, dlaczego miałabym włączyć w nie twoją osobę?

— Ponieważ jeśli nie weźmiesz mnie w nich pod uwagę — odparła otwarcie Naean Arawn — Arymilla może się o nich dowiedzieć. Pewnie jest głupia i niewiele zauważa poza własną osobą, lecz na pewno więcej pojmie, jeśli ktoś wskaże jej kierunek, w którym powinna zerknąć. I może wtedy będziesz musiała dzielić namiot ze swoim... hmm... ukochanym w każdą noc, że nie wspomnę o ochronie ze strony jego zbrojnych.

Kiedy Elenia uświadomiła sobie, kogo Naean ma na myśli, jej uśmiech zgasł, a głos stał się lodowaty, dopasowując się do lodowej kuli, która nagle wypełniła jej żołądek.

— Zachowuj ostrożność, gdy coś mówisz, w przeciwnym razie Arymilla poprosi swojego Tarabonianina, żeby zabawił się z tobą w kotka i myszkę. Wierz mi, że to akurat mogę ci zagwarantować.

Wydawało się niemożliwe, żeby twarz Naean mogła się stać jeszcze bledsza, a jednak się stała. Kobieta straszliwie zakołysała się w siodle i złapała Elenię za rękę, może obawiając się, że spadnie. Poryw wiatru szarpnął połami jej płaszcza, lecz Naean pozwoliła im trzepotać. Zimne oczy otworzyła teraz szeroko. Nijak nie starała się ukryć strachu. Może wypadki zaszły za daleko i nie potrafiła już maskować lęku. Jej głos zabrzmiał teraz chrypliwie. Kobieta wyraźnie panikowała.

— Wiem, że ty i Jarid coś planujecie, Elenio. Wiem o tym! Proszę, weź mnie z sobą, a... a ręczę, że Dom Arawn cię wesprze. Natychmiast, kiedy uwolnię się od Arymilli.

Och, naprawdę była wstrząśnięta, że coś takiego zaproponowała.

— Chcesz przyciągnąć jeszcze większą uwagę? — warknęła na nią Elenia, uwalniając się od jej uścisku. Wiatr Świtu i czarny wałach Naean tańczyły nerwowo, wyczuwając nastrój obu amazonek i Elenia mocno ściągnęła cugle, starając się zapanować nad gniadoszem. Dwaj spośród mężczyzn przy ognisku pospiesznie spuścili głowy. Bez wątpienia uważali, że widzą dwie arystokratki sprzeczające się w zapadającym zmierzchu i nie chcieli, by któraś odreagowała na nich swoją wściekłość. Tak, musiało właśnie o to chodzić. Pewnie lubią plotkować, z pewnością jednak wolą się nie wplątywać w takie kłótnie.

— Nie mam żadnych planów związanych z... ucieczką. Kompletnie żadnych — zapewniła Elenia spokojniejszym tonem drugą kobietę. Zacisnęła poły płaszcza, po czym powoli odwróciła głowę i sprawdziła wozy oraz najbliższe namioty. Jeśli Naean aż tak się przestraszyła... Gdyby w powietrzu niespodziewanie pojawiło się wycięcie, otwór... Nie było wprawdzie w pobliżu żadnego, przez które ktoś mógłby podsłuchać ich rozmowę, tym niemniej Elenia wciąż mówiła cicho. — Oczywiście istnieje możliwość, że sytuacja się zmieni. Któż może przewidzieć, co się zdarzy? Jeśli tak się stanie, obiecuję ci na Światłość i na moją nadzieję odrodzenia, że nie odejdę stąd bez ciebie. — Na twarzy Naean pojawiło się zaskoczenie, ale i nadzieja. Elenia stwierdziła, że czas na przedstawienie haczyka. — Tyle że... wolałabym mieć w swoim posiadaniu list napisany twoją ręką, podpisany przez ciebie i z twoją pieczęcią... list, w którym jawnie z własnej i nieprzymuszonej woli odżegnujesz się od poparcia dla Domu Marne, a także przysięgasz, że Dynastia Arawn pomoże mi w zdobyciu tronu. Na Światłość i na twoją nadzieję odrodzenia. Tak wygląda mój warunek.

Naean wykonała nagły ruch głową, a następnie dotknęła językiem wargi. Przesunęła wokół siebie wzrokiem, jakby szukała skądś pomocy lub drogi wyjścia. Karosz nadal parskał i tańczył w miejscu, jego pani — choć prawdopodobnie nieświadomie — ścisnęła wodze mocniej, starając się nie dopuścić do ucieczki konia. Tak, przestraszyła się, z pewnością się przestraszyła, nie tak bardzo wszakże, by nie wiedziała, czego żąda od niej Elenia. W historii Andoru istniało wiele przykładów takich umów i przysiąg. Póki nic nie znajdowało się na piśmie, pozostawało tysiąc możliwości, ale istnienie listu całkowicie zmieniało stan rzeczy. Gdyby Naean przekazała Elenii swoje oświadczenie, wszystko stałoby się jasne. Elenia zyskałaby ogromną przewagę nad Naean, szczególnie że publikacja pisma równałaby się zgubie tamtej, chyba że Elenia zachowa się głupio i przyzna, iż wywarła na Naean presję. Po takiej rewelacji Naean mogłaby udawać, że nic się nie zdarzyło, obie jednak wiedziały, że wówczas nawet Dom, wśród którego członków rzadziej dochodziło do rozmaitych antagonizmów niż między członkami Dynastii Arawn... Dom, w którym znacznie mniej kuzynów, ciotek i wujów gotowych było zaszkodzić każdemu innemu krewniakowi w mgnieniu oka... nawet taki Dom po prostu by się rozpadł. Mniejsze Dynastie zaś, choć od pokoleń związane z Arawnami, natychmiast poszukałyby ochrony gdzieś indziej. W ciągu kilku lat, a może i wcześniej, Naean stałaby się Głową pomniejszej, zdyskredytowanej grupki. Och tak, historia zna wiele podobnych przypadków.

— Już wystarczająco długo gawędzimy na osobności. — Elenia zebrała wodze. — Wolałabym nie wzbudzać plotek. Może znajdziemy lepszą okazję do rozmowy, zanim Arymilla obejmie tron. — „Cóż za nieprzyjemna myśl!”. — Być może.

Druga kobieta westchnęła głośno i ciężko, jakby usiłowała pozbyć się z ciała całego powietrza, Elenia wszakże zawracała już — ani szybko, ani wolno — swojego konia, wyraźnie zamierzając odjechać.

— Zaczekaj! — powstrzymała ją Naean z natarczywością w głosie.

Elenia obejrzała się przez ramię, po czym zastygła w miejscu. Czekała. Nie powiedziała ani słowa. Uważała, że wyjaśniły już sobie wszystko, co trzeba było wyjaśnić. Pozostała co najwyżej jeszcze tylko jedna kwestia — pytanie, czy Naean jest aż tak zdesperowana, że dobrowolnie odda się w ręce Elenii Sarand. Powinno się udać. Naean nie miała nikogo takiego jak Jarid, mężczyzny chętnego jej pomóc. W gruncie rzeczy, wszyscy przedstawiciele Domu Arawn, którzy choćby zasugerowali, że Naean potrzebuje pomocy, prawdopodobnie szybko trafiali do więzienia. Naean karała ich w ten sposób za podważanie jej samodzielności i władzy. Bez Elenii Naean może się zestarzeć w niewoli.

Tyle że jeśli napisze i przekaże pismo, znajdzie się w niewoli zupełnie innego rodzaju. Elenia, mając w ręku pismo Naean, pozwoli tamtej niemal na każdy przejaw kompletnej wolności. Naean była dość bystra, więc to rozumiała. Albo po prostu przestraszyła się wzmianki o Tarabonianinie.

— Dam ci dokument najszybciej, jak zdołam — dodała zrezygnowanym tonem.

— Niecierpliwie na niego czekam — mruknęła Elenia, prawie nie starając się ukryć satysfakcji. O mało nie dorzuciła: „Ale nie zwlekaj z tym zbyt długo”, na szczęście się powstrzymała. Może pokonała w tej chwili Naean, wiedziała jednak, że pokonany wróg wciąż może w każdej chwili wyjąć nóż, zwłaszcza jeżeli druga strona posunie się zbyt daleko. Poza tym Elenia bała się gróźb Naean równie mocno, jak tamta bała się jej pogróżek. A może nawet bardziej. Na szczęście Naean do tej pory nie odkryła tego faktu.

Po powrocie do swoich zbrojnych Elenia zauważyła, że jej nastrój jest w tym momencie pogodniejszy, niż był od czasu... Hmm... Na pewno nie była tak zadowolona od czasu, gdy jej „wybawcy” okazali się ludźmi Arymilli. Może nawet od czasu uwięzienia przez Dyelin w Aringill, chociaż tam Elenia ani na chwilę nie straciła nadziei. Trzymano ją wówczas w domu gubernatora, siedzibie całkiem wygodnej, nawet jeżeli musiała dzielić apartament z Naean. Bez problemu kontaktowała się wtedy z Jaridem i myślała o możliwości najazdu wraz z Gwardią Królowej. Tak wielu Gwardzistów dopiero co przybyło z Cairhien, że nie mieli... pewności... komu są winni lojalność.

Jednym słowem to cudownie przypadkowe spotkanie z Naean podniosło ją na duchu tak bardzo, że uśmiechnęła się do Janny i obiecała jej sporo nowych sukienek, kiedy tylko wkroczą do Caemlyn. Za swoje przyrzeczenie otrzymała odpowiedni, sugerujący wdzięczność uśmiech tej kobiety o pulchnych policzkach. Elenia zawsze kupowała swojej służącej nowe sukienki, ilekroć czuła się wyjątkowo dobrze. Doskonały humor okazywał się dostatecznym powodem do zakupów. W ten sposób zapewniała sobie zarówno lojalność, jak i dyskrecję, a Janny rzeczywiście od dwudziestu lat pozostawała jej wierna.

Słońce miało obecnie kształt czerwonej obręczy doskonale widocznej nad drzewami. Nadeszła pora znaleźć Arymillę, która powie Elenii, gdzie ma spędzić dzisiejszą noc. Oby Światłość dała jej przyzwoite łóżko w ciepłym, lecz niezbyt zadymionym namiocie, a wcześniej odpowiedni posiłek. W tym momencie Elenia nie mogła prosić o więcej. Nawet ta myśl jednakże nie popsuła jej humoru, nie tylko więc kiwała głową mijanym grupkom mężczyzn i kobiet, lecz nawet uśmiechała się do tego czy owej. Jeszcze chwila i zacznie do nich machać! Wszystkie sprawy wyglądały znacznie lepiej niż do tej pory. Nie pozbyła się po prostu Naean jako rywalki do tronu, lecz podporządkowała ją sobie, uzależniła od siebie albo prawie uzależniła... Dzisiejsze zdarzenie może wystarczyć — na pewno wystarczy! — by przekonać Karind i Lir. Sporo osób chętnie zaakceptuje na tronie kogoś spoza Dynastii Trakand. Na przykład Ellorien. Wszak Morgase ją wychłostała! Ellorien nigdy nie poparłaby Trakandów. Przypuszczalnie także Aemlyn, Arathelle i Abelle, gdyż one również miały do Domu Trakand pretensje, które Elenia z rozkoszą wykorzysta. Może powinna również pomyśleć o wsparciu Pelivara czy Luana. Tak, tak, musi jeszcze dokładniej zbadać grunt. I nie lekceważyć posiadanej przez tę hałaśliwą dziewuchę, Elayne, przewagi w postaci Caemlyn. W sensie historycznym, samo utrzymanie się w Caemlyn wystarczało dla zdobycia poparcia co najmniej czterech czy pięciu Domów.

Kluczową sprawą była oczywiście synchronizacja w czasie, w przeciwnym razie wszelkie korzyści trafią się Arymilli, jednak Elenia oczyma wyobraźni już widziała siebie na Tronie Lwa, podczas gdy Głowy wszystkich Domów klękały przed nią, przysięgając jej lenniczą wierność. Miała już w pamięci listę Głów Dynastii, które należy zastąpić innymi osobami. Nikt, kto jej się sprzeciwił, nie będzie później sprawiał kłopotów, Elenia na to nie pozwoli. Może dojdzie do serii nieszczęśliwych wypadków. Szkoda, że sama nie może wybrać następców tamtych ludzi, jednak wypadki zdarzą się prawdopodobnie niewiarygodnie często.

Jej radosne dumania przerwał chudy osobnik, który nagle zjawił się obok niej na krępym siwku. Oczy mężczyzny błyszczały niezdrowo w gasnącym świetle. Z jakiegoś powodu Nasin nosił w swoich cienkich białych włosach gałązki zielonej jedliny, które sprawiały, że wyglądał, jak gdyby niedawno wspinał się po drzewach. Z kolei jego kaftan i płaszcz z czerwonego jedwabiu przyozdobiono tak jaskrawymi haftami przedstawiającymi kwiaty, że obie części stroju mogłyby uchodzić za illiańskie kobierce. Jednym słowem mężczyzna prezentował się groteskowo. Był jednakże Głową najpotężniejszego Domu w Andorze. I wydawał się kompletnie szalony.

— Elenia, mój ukochany skarb — ryknął, opryskując się śliną. — Jakże słodki stanowisz widok dla moich oczu. Przy tobie miód wydaje się zatęchły, a róże bezbarwne.

Elenia bez zastanowienia pospiesznie skierowała Wiatr Świtu w tył i na prawo, stając za brązową klaczą Janny, która odgrodziła ją od Nasina.

— Nie jestem twoją narzeczoną, Nasinie — warknęła, sapiąc ze złości, że musiała wypowiedzieć takie stwierdzenie na głos, wobec wszystkich. — Jestem mężatką, stary głupcze! Czekać! — dodała, gwałtownie machnąwszy ręką.

Rozkaz i gest przeznaczone były dla jej zbrojnych, którzy położyli już dłonie na rękojeściach mieczy i przeszywali Nasina przepełnionymi nienawiścią spojrzeniami. Mężczyźnie towarzyszyło około trzydziestu lub czterdziestu osobników z Mieczem i Gwiazdą Domu Caeren. Ludzie ci z pewnością nie zawahaliby się posiekać na kawałki każdego, kogo uważali za zagrożenie dla Głowy ich Dynastii. Niektórzy już na wpół wysunęli ostrza z pochew. Nie skrzywdziliby oczywiście Elenii. Gdyby ją chociaż posiniaczyli, Nasin powywieszałby ich co do jednego. O Światłości, nie wiedziała, śmiać się z tego czy płakać.

— Nadal boisz się tego młodego przygłupa, Jarida? — spytał Nasin, kierując ku niej swego wierzchowca. — Ten człowiek nie ma żadnego prawa dalej ci się naprzykrzać. Został zwyciężony i powinien się pogodzić z przegraną. Wyzwę go! — Jedna ręka, której straszliwą kościstość jawnie podkreślała bardzo obcisła, czerwona rękawiczka, opadła na rękojeść miecza, którego mężczyzna nie wyciągał z pochwy prawdopodobnie od dobrych dwudziestu lat. — Potnę go jak psa za to, że cię przeraża!

Elenia poruszyła zwinnie Wiatrem Świtu, Nasin sunął jednak za nią, toteż oboje objechali Janny, która wymamrotała przeprosiny pod adresem Nasina i udawała, że pragnie zjechać mu z drogi, lecz nie potrafi zapanować nad swoją klaczą. Elenia z wdzięczności dodała w myślach subtelny haft do sukienek, które zamierzała kupić służącej. Chociaż Nasin nie wydawał się szczególnie rozgarnięty, w każdej chwili mógł przejść od słodkich słówek i dworskiej miłości do obłapiania jej niczym tawernianej dziewczyny. Tego Elenia nie potrafiłaby znieść, nie znowu i na pewno nie publicznie. Krążąc, zmusiła się do zatroskanego uśmiechu, choć po prawdzie uśmiech wymagał od niej więcej wysiłku niż troska. Jeśli ten stary dureń zmusi Jarida do zabicia go, stanie się coś strasznego, a ich plan zostanie całkowicie zrujnowany!

— Wiesz, że nie mogę pozwolić, aby mężczyźni o mnie walczyli, Nasinie. — Przemawiała nerwowo i niespokojnie, ale nie próbowała panować nad tonem. Uważała, że ma w tym momencie prawo zarówno do nerwowości, jak i do niepokoju. — Jak mogłabym kochać człowieka, który ma krew na rękach?

Groteskowy osobnik zmarszczył czoło i długi nos, toteż Elenia zaczęła się zastanawiać, czy nie posunęła się za daleko. Bez dwóch zdań, był szalony jak postrzałek, lecz nie do końca, nie zawsze i nie w każdej sprawie.

— Nie miałem pojęcia, że jesteś taka... wrażliwa — oświadczył wreszcie. Nie zatrzymał się, nadal usiłując objechać Janny. Rysy jego pomarszczonej twarzy nagle się rozpogodziły. — Chociaż powinienem był przypuszczać. Od tej chwili będę o tym pamiętał. Pozwolę Jaridowi żyć. Póki nie będzie cię niepokoił.

Niespodziewanie popatrzył na służącą wzrokiem człowieka, który widzi kogoś po raz pierwszy i jego twarz skrzywiła się w pełnym irytacji grymasie, on sam zaś podniósł wysoko rękę i zacisnął ją w pięść. Pulchna kobieta wyraźnie nastawiła się na cios i nawet się nie poruszyła. Elenia zazgrzytała zębami. Kupi jej sukienkę nie dość, że haftowaną, to jeszcze z jedwabiu. Zdecydowanie niewłaściwy strój dla służącej, lecz Janny z pewnością na taki zasłużyła.

— Lordzie Nasin, wszędzie cię szukam — rozległ się kokieteryjny kobiecy głos i mężczyzna zatrzymał konia.

Kiedy z półmroku wyłoniła się Arymilla wraz ze swoją świtą, Elenia najpierw westchnęła z ulgą, po chwili jednak musiała zdławić napływającą furię spowodowaną tymże uczuciem ulgi. W przesadnie wyszukanej, haftowanej sukni z zielonego jedwabiu, obszytej koronką przy kołnierzu i na mankietach, Arymilla wyglądała pulchnie, niemal korpulentnie. Jej uśmiech był bezmyślny, a brązowe oczy jak zwykle zbyt szeroko otwarte — zawsze tak spoglądała, udając zainteresowanie, nawet gdy wokół nie znajdowało się zupełnie nic ciekawego. Wyraźnie nie posiadała dość rozumu, by wychwycić wszystkie niuanse danej sytuacji, nie sposób było jej wszakże odmówić sprytu, dzięki któremu zdawała sobie sprawę z istnienia kwestii, które powinny ją zainteresować. Na wszelki wypadek wolała zatem nigdy nie dawać nikomu do zrozumienia, że coś przegapiła. Tak naprawdę ważne były dla niej zresztą jedynie własne wygody i odpowiedni dochód, który jej je zapewni, toteż jedynym powodem dla objęcia tronu wydawał jej się królewski skarbiec, którego zawartość gwarantowała wspanialsze korzyści niż pieniądze dostępne każdej Głowie Dynastii. Jej świta była większa niż Nasina, chociaż zaledwie w połowie stanowili ją zbrojni jej Domu z godłem Czterech Księżyców, resztę zaś tworzyli przeważnie wazeliniarze i faworyci, pomniejsi lordowie, lady mniej znaczących Domów i inne osoby skłonne przypochlebiać się Arymilli, byleby tylko znaleźć się blisko władzy. A Arymilla uwielbiała wszelkiej maści lizusów. Towarzyszyła jej także Naean, która czekała obok głównej grupy wraz ze swoimi zbrojnymi i służącą. Rozglądała się wokół spokojnie i znów wyglądała na całkowicie opanowaną. Chociaż trzymała się wyraźnie z dala od Jaqa Lounalta, szczupłego mężczyzny w jednej z tych groteskowych, taraboniańskich zasłon skrywającej jego ogromne wąsy oraz stożkowej czapce, która podwyższała kaptur jego płaszcza do śmiesznej wysokości. Lounalt zbyt często się uśmiechał. Zdecydowanie nie wyglądał na osobnika, który przy użyciu zaledwie kilku sznurów potrafi zmusić każdego do błagania o litość.

— Arymillo — odezwał się Nasin zmieszanym tonem. Spojrzał z marsową miną na swoją pięść, dziwiąc się, że ją podniósł, po czym szybko opuścił rękę na łęk siodła, a swej niemądrej rozmówczyni posłał promienny uśmiech. — Arymillo, moja droga — dodał ciepło.

Elenii nigdy nie traktował z tego rodzaju ciepłem. Można by mniemać, że uważał Arymillę Marne za swoją córkę i to w dodatku tę najbardziej ulubioną. Kiedyś Elenia słyszała zresztą jego długą opowieść o związku z kobietą, jego ostatnią żoną, która była jakoby matką Arymilli. Z tego jednak, co wiedziała, Arymilla nigdy nie spotkała Miedelle Caeren. Tym niemniej, mimo ojcowskich uśmiechów, które posyłał teraz Arymilli, Lord Nasin przeszukiwał równocześnie wzrokiem ledwie widoczny w mroku tłumek stojących za nią konnych.

Nagle jego twarz złagodniała, gdyż dostrzegł Sylvase, swoją wnuczkę i spadkobierczynię, krzepką, opanowaną młodą kobietę, która odpowiedziała na jego spojrzenie bez uśmiechu, po czym naciągnęła mocniej na głowę ciemny, obszyty futrem kaptur. Ta dziewczyna nigdy się nie uśmiechała, nie marszczyła brwi ani nie pokazywała żadnych innych emocji (w każdym razie Elenii nie udało się nigdy żadnych dostrzec), stale tylko zachowując tępą, krowią minę. Najwyraźniej jej umysł też przywodził na myśl krowi móżdżek. Arymilla trzymała Sylvase bliżej siebie niż Elenię czy Naean i również takie postępowanie zapewniało jej poparcie Nasina. Ten mężczyzna może był szalony, lecz także — niezawodnie — chytry.

— Mam nadzieję, że dobrze się opiekujesz moją małą Sylvase, Arymillo — mruknął Nasin. — Wszędzie krążą obecnie łowcy posagów, a dzięki tobie moja ukochana dziewczynka pozostanie bez wątpienia bezpieczna.

— Oczywiście, że dobrze się nią opiekuję — odparła Arymilla, niemal całkowicie skupiona na swojej przekarmionej i przyciężkawej klaczy, którą czule głaskała. Jej ton był słodki jak miód i obrzydliwie dziecinny. — Wiesz, że ze wszystkich sił zadbam o jej bezpieczeństwo. — Uśmiechnąwszy się tym swoim gapiowatym uśmiechem, zaczęła poprawiać Nasinowi płaszcz na ramionach i wygładzać mu go z wyrazem twarzy osoby układającej szal na ramionach ukochanego inwalidy. — Jest tu dla ciebie o wiele za zimno. Wiem, czego potrzebujesz, mój drogi, a mianowicie ciepłego namiotu i nieco gorącego wina z przyprawami. Będę szczęśliwa, jeśli przykażę mojej służącej, aby je dla ciebie przygotowała. Arlene, będziesz towarzyszyć Lordowi Nasinowi do jego namiotu i zagrzejesz mu mocno przyprawione wino.

Szczupła kobieta z jej świty gwałtownie drgnęła, po czym ruszyła powoli naprzód. Gdy odrzuciła kaptur prostego niebieskiego płaszcza, oczom Elenii ukazała się ładna twarzyczka z drżącym uśmiechem. Nieoczekiwanie wszyscy pochlebcy i faworyci zaczęli się szczelniej otaczać płaszczami albo naciągać mocniej rękawiczki, patrząc wszędzie, byle nie na służącą Arymilli. Szczególnie kobiety starały się na nią nie spoglądać. Równie dobrze Arymilla mogłaby przecież wybrać jedną z nich, o czym doskonale wiedziały. Co osobliwe, Sylvase nie odwróciła wzroku. Nie sposób było wprawdzie zobaczyć jej skrytej pod kapturem twarzy, jednak bez dwóch zdań otwarcie spoglądała za smukłą Arlene.

Nasin wyszczerzył zęby, przez co jeszcze bardziej niż zwykle przypominał lubieżnego capa.

— Tak, tak, chętnie się napiję wina grzanego z korzeniami. Arlene, zgadza się? Chodź, Arlene, sympatyczna dziewczyno. Nie zmarzłaś chyba za bardzo, co? — Służąca zapiszczała, kiedy zarzucił jej na ramiona połę swego płaszcza i przeniósł dziewczynę na swoje siodło. — Obiecuję, że się ogrzejesz w moim namiocie.

Nie rozglądając się dłużej, odjechał stępa, chichocząc i szepcząc coś do ucha młodej kobiecie, którą trzymał pod pachą. Jego zbrojni podążyli za nim. Rozległo się skrzypienie skóry i powolny, przytłumiony stukot kopyt w miękkim śniegu. Jeden z mężczyzn zaśmiał się, jakby jego towarzysz powiedział coś zabawnego.

Elenia z oburzeniem potrząsnęła głową. Podsunięcie Nasinowi ładnej kobiety i oderwanie w ten sposób jego uwagi to jedna rzecz (kobieta nie musiała nawet być tak ładna, jako że starego capa interesowała każda, którą mógłby przyprzeć do muru), ale wykorzystanie w tym celu własnej służącej było naprawdę wstrętne. Chociaż nie tak wstrętne jak sam Nasin.

— Arymillo, przyrzekłaś, że będziesz go trzymać z daleka ode mnie — oświadczyła niskim, napiętym głosem Elenia. Ten lubieżny starzec niespełna rozumu może na razie zapomniał o jej istnieniu, jednak na pewno sobie o niej przypomni następnym razem, gdy ją zobaczy. — Przyrzekłaś, że stale będzie czymś zajęty.

Twarz Arymilli zmarkotniała, a ona sama rozdrażnionym gestem poprawiła rękawiczki do jazdy konnej. Widocznie nie dostała czegoś, co dostać chciała. A to był dla niej wielki grzech.

— Jeśli obawiasz się swoich wielbicieli, powinnaś trzymać się blisko mnie, zamiast włóczyć się samotnie po obozowisku. Moja wina, że przyciągasz mężczyzn? Poza tym, właśnie cię uratowałam i nie usłyszałam za to ani słowa podziękowania.

Elenia zacisnęła zęby tak mocno, że aż rozbolały ją szczęki. Doprowadzało ją do szału już samo udawanie, że z własnej woli popiera tę kobietę. Miała wybór: napisać do Jarida albo znosić przedłużony miesiąc miodowy ze swoim „narzeczonym”. O Światłości, mogłaby dokonać tego wyboru, gdyby nie pewność, że Nasin od razu zamknie ją w jakiejś odległej od świata rezydencji, gdzie — kiedy Elenia w końcu przyzwyczai się do jego szurania — sam w końcu zapomni, że ją w niej umieścił. Potem zaś po prostu ją tam zostawi! Arymilla wszakże kazała jej grać tę komedię. Nalegała zresztą również na wiele innych rzeczy, czasem trudnych do zniesienia, które jednak Elenia musiała ścierpieć. Jeszcze przez jakiś czas. Być może za kilka dni, gdy sprawy się wyjaśnią, pan Lounalt zacznie zwracać baczniejszą uwagę na samą Arymillę.

Elenii udało się przywołać na oblicze przepraszający uśmiech i zmusiła się do pochylenia szyi, jakby sama należała do tych podlizujących się Arymilli i patrzących na nią chciwie pijawek. Zapewne płaszcząc się przed Arymillą, potwierdziła właśnie sensowność ich zachowań. Skoro nawet Elenia Sarand się płaszczyła, i oni mieli do tego prawo. Czując na sobie ich spojrzenia, zaczęła odnosić wrażenie, że jest brudna i zapragnęła natychmiast wziąć kąpiel. A na myśl, że postępuje w ten sposób na oczach Naean, miała ochotę wrzasnąć.

— Arymillo, oferuję ci całą wdzięczność, jaką w sobie znajduję. — No cóż, właściwie nie kłamała, gdyż „wszelka wdzięczność”, jaką w sobie znajdowała, równała się praktycznie pragnieniu uduszenia tej kobiety. Czy też raczej pragnieniu długiego i bardzo powolnego jej duszenia... Zanim się jednak zmusiła do wypowiedzenia kolejnego zdania, potrzebowała głębokiego wdechu. — Proszę, przebacz mi moje spóźnienie. — Po tych słowach wypełniła ją prawdziwa gorycz. — Z powodu Nasina jestem straszliwie zakłopotana. Wiesz, jak Jarid zareaguje, jeśli dowie się o zachowaniu starego lorda.

Na końcu tego zdania jej ton stał się ostry, tym niemniej jej głupia rozmówczyni po prostu... zachichotała. Zachichotała!

— Oczywiście, że ci przebaczam, Elenio — odparła Arymilla ze śmiechem. Jej twarz się rozjaśniła. — Musisz go tylko o wszystkim poinformować, zgadza się? Jarid jest trochę w gorącej wodzie kąpany, nieprawdaż? Powinnaś do niego napisać i powiadomić go o swoim zadowoleniu... Jesteś przecież zadowolona z obecnej sytuacji, prawda? Możesz podyktować list mojemu sekretarzowi. Nie cierpię plamić sobie palców atramentem, wiesz?

— Na pewno jestem zadowolona, Arymillo. Jakże mogłabym nie być tej sytuacji rada?

Tym razem uśmiech przyszedł jej bez wysiłku. Ta kobieta wyraźnie uważała się za bystrą. Skorzystanie z usług jej sekretarza wykluczało wprawdzie możliwość użycia atramentu sympatycznego, Elenia mogła wszakże przekazać Jaridowi całkiem otwarcie prośbę, dzięki której małżonek bez konsultacji z nią nie wykona żadnego ryzykownego ruchu. A ta idiotka pomyśli, że Elenia okazuje jej po prostu posłuszeństwo!

Kiwając głową, jawnie dumna z siebie Arymilla zebrała cugle. Członkowie świty poszli w jej ślady. Gdyby Arymilla Marne nasadziła sobie na głowę garnek i nazwała go kapeluszem, zapewne od razu zrobiliby to samo.

— Robi się późno — oświadczyła. — Ja zaś chcę jutro wyruszyć wczesnym rankiem. Kucharz Aedelle Baryn przygotował dla nas doskonały posiłek. Elenio, ty i Naean pojedziecie ze mną.

Chciała chyba, żeby poczuły się zaszczycone tym zaproszeniem, toteż musiały udać, że rzeczywiście sprawiła im przyjemność. Podjechały do Arymilli i ustawiły konie po obu stronach jej klaczy.

— No i oczywiście, ty, Sylvase. Chodź, Sylvase, moja droga.

Wnuczka Nasina nieco się zbliżyła, jednakże nie podjechała aż do tej trójki, lecz zatrzymała się nieco z tyłu, w otoczeniu pochlebców depczących po piętach Arymilli, która nie zaprosiła ich do najbliższej sobie grupy. Mimo kapryśnego, lodowatego wiatru szarpiącego płaszczami, kilka kobiet i dwóch czy trzech mężczyzn bez powodzenia próbowało wciągnąć Sylvase w rozmowę. Dziewczyna jednakże rzadko wypowiadała więcej niż dwa słowa naraz. Tym niemniej, ponieważ w pobliżu nie było żadnej Głowy Domu, której mogliby się przypochlebiać, służalcy zaczęli kadzić spadkobierczyni Wysokiego Tronu. Wielu spośród tych mężczyzn zapewne zamyślało ożenek z jakąś dobrą partią. Inni zaś prawdopodobnie starali się pilnować Sylvase albo przynajmniej sprawdzali, czy nie spróbuje się ona skontaktować z kimś ze swojej Dynastii. Pełnili zatem rolę strażników, a przynajmniej szpiegów. Tę grupkę ludzi ekscytowało każde otarcie się o władzę czy autorytet. Elenia zresztą również miała własne plany w związku z Sylvase.

Arymilla potrafiła długo i bezsensownie paplać, więc w trakcie jazdy w gasnącym wieczornym świetle mówiła niemal bez przerwy, przeskakując z tematu na temat — począwszy od potencjalnych potraw, które zaproponuje na kolację siostra Lir aż po plany jej koronacji. Elenia słuchała nieuważnie i wyłącznie po to, by mruknąć z aprobatą w miejscach, które wydawały jej się odpowiednie. Skoro ta nierozgarnięta kobieta pragnie ogłosić amnestię dla stawiających jej opór osób, proszę bardzo, niech sobie ogłasza! Elenia Sarand na pewno nie wytknie jej głupoty takiego posunięcia. Wystarczająco bolesne było wdzięczenie się do niej... bez przysłuchiwania się jej gadaninie. W pewnym momencie jednak Arymilla powiedziała coś, co uderzyło Elenię w ucho niczym obuch.

— Tobie i Naean nie przeszkodzi chyba konieczność przespania się w jednym łóżku, prawda? Niestety, najwyraźniej nie mamy tutaj zbyt wiele przyzwoitych namiotów.

Trajkotała dalej, Elenia wszakże przez moment nie słyszała ani słowa. Odnosiła wrażenie, że mózg wypełnił jej śnieżny puch. Obróciła nieznacznie głowę i napotkała wstrząśnięte spojrzenie Naean. Niemożliwe, ażeby Arymilla dowiedziała się o ich przypadkowym spotkaniu, naprawdę niemożliwe, nie tak szybko... A gdyby się dowiedziała, czy dawałaby im okazję do wspólnego spiskowania? Zamyślała pułapkę? Wyznaczy szpiegów, którzy będą podsłuchiwać ich rozmowy? Zrobi to służąca Naean albo... albo Janny? Świat zdawał się wirować przed oczyma Elenii. Widziała teraz niemal wyłącznie migające czarne i srebrne plamki. Zaczęła się obawiać, że zemdleje.

Nagle zrozumiała, że Arymilla zwróciła się do niej wprost i z nachmurzoną miną czekała teraz na odpowiedź. Jawnie się niecierpliwiła. Elenia szaleńczo szukała w głowie odpowiedniej riposty. Tak, wiedziała już chyba, co powinna powiedzieć.

— Złocony powóz, Arymillo? — Cóż za śmieszna myśl. Równie dobrze Arymilla mogłaby jechać wozem Druciarza! — Ach, cudownie! Miewasz takie wspaniałe pomysły!

Zadowolony uśmiech Arymilli nieco uspokoił Elenię i pozwolił jej odetchnąć. Jakaż ta kobieta jest głupia! Po prostu bezmyślna. Och, być może w obozowisku rzeczywiście brakowało odpowiednich namiotów. Najprawdopodobniej Arymilla przestała się po prostu ich obu obawiać. Uważała, że je oswoiła. Elenia wyszczerzyła zęby, odpowiadając na uśmiech tamtej. Porzuciła jednakże myśl o namowie Tarabonianina do „zabawienia” tej kobiety choćby przez godzinkę. Ze względu na podpis Jarida na przysiędze istniał tylko jeden sposób oczyszczenia drogi do tronu. Wszystko przemyślała i była gotowa ruszać. Zadawała sobie tylko jedno pytanie: Które pierwsze powinno umrzeć — Arymilla czy Nasin.

Noc zapadła nad Caemlyn, zimno się pogłębiło, ostry wiatr straszliwie zacinał. Tu i ówdzie wylewające się z wyższego okna światło dowodziło, że ludzie przebywający w pomieszczeniu wciąż czuwają, większość okiennic jednakże zamknięto, wiszący zaś nisko na niebie wąski sierp księżyca wydawał się jedynie podkreślać otaczające ciemności. Szarobury był nawet śnieg pokrywający szczyty dachów i leżący przed wejściowymi drzwiami budynków, zmieciony i ubity przez dzienny ruch uliczny.

Spowity od stóp do głów w ciemny płaszcz samotny mężczyzna przemierzający wielkimi krokami rozmokły i powtórnie zmrożony śnieg pozostały na kamieniach brukowych nawierzchni z równym spokojem reagował na nazwisko „Daved Hanlon”, jak na nazwisko „Doilin Mellar”; żadne z tych dwóch nie znaczyło dla niego bowiem dużo więcej niż płaszcz, który zmieniał na inny, ilekroć potrzebował zmiany. Przez te lata nosił wiele nazwisk. Gdyby mógł żyć zgodnie ze swoimi pragnieniami, siedziałby przed ogniem trzaskającym w kominku Królewskiego Pałacu i spędzał czas z kubkiem w dłoni, dzbanem brandy na stole i chętną dziewczyną na kolanach, niestety musiał postępować zgodnie z życzeniami innych osób. Przynajmniej drogi były lepsze tutaj, w Nowym Mieście. Lepsze, co nie znaczy dobre, gdyż na tej zamarzniętej ziemi każdy nieostrożny krok mógł się zakończyć upadkiem, a jednak mężczyźnie znacznie łatwiej chodziło się teraz i tutaj niż wcześniej, na stromych wzgórzach Wewnętrznego Miasta. Otaczająca go ciemność również mu dzisiejszego wieczoru odpowiadała.

Gdy wyruszał, na ulicach kręciło się już mało osób, a wraz z zapadnięciem mroku liczba ta jeszcze bardziej się zmniejszyła. Mądrzy ludzie pozostają na noc w swoich domach. Czasami, w gęstszym cieniu czaiły się jakieś przyćmione sylwetki, jednak gapie, przyjrzawszy się krótko Hanlonowi, uciekali przed nim za róg albo wycofywali się w alejki, tłumiąc przekleństwa, ilekroć zabrnęli w śnieżną zaspę, której najprawdopodobniej ani razu nie tknęło słońce. Hanlon był niezbyt zwalisty i niewiele wyższy niż przeciętny mężczyzna, a swój miecz i napierśnik ukrył pod długim do kostek płaszczem, tym niemniej rabusie szukali u potencjalnych ofiar oznak słabości lub niezdecydowania, on zaś poruszał się z oczywistą pewnością siebie, wyraźnie nie obawiając się ukrytych w mroku rozbójników. W zachowaniu tej postawy pomagał mu długi sztylet schowany pod rękawicą prawej ręki.

Idąc, Hanlon mimowolnie wypatrywał patroli Gwardzistów, chociaż w sumie żadnych się nie spodziewał. Gdyby żołnierze kręcili się w pobliżu, rozmaite osiłki i miejskie rzezimieszki poszukałyby sobie innego „terenu łowieckiego”. Hanlon mógłby oczywiście jednym słowem odprawić wścibskich Gwardzistów, preferował wszakże brak świadków i nie miał ochoty odpowiadać na pytanie, dlaczego odszedł tak daleko od pałacu. Widząc w przejściu przed sobą dwie szczelnie okutane płaszczami kobiety, zawahał się, jednak obie odeszły, nawet na niego nie spojrzawszy, więc odetchnął z ulgą. Bardzo mało kobiet ryzykowało wyjście o tak późnej porze bez towarzystwa mężczyzny z mieczem lub pałką, toteż — chociaż Hanlon nie dostrzegł twarzy tych niewiast — mógłby postawić konia z rzędem, że ma do czynienia z parą Aes Sedai. Albo z innymi spośród dziwnych kobiet, które zajmowały większość pałacowych łóżek.

Na myśl o tej gromadce przybrał marsową minę i poczuł mrowienie między łopatkami — jak parzenie pokrzyw. Denerwowało go wiele rzeczy, które działy się w pałacu. Przedstawicielki Ludu Morza nie podobały mu się i to nie tylko dlatego, że chodziły po korytarzach, uwodzicielsko kołysząc biodrami, a potem znienacka wyciągały na skuszonego ich widokiem mężczyznę nóż. Odkąd uświadomił sobie, że one i Aes Sedai patrzą na siebie jak obce koty w klatce, przestał nawet myśleć o poklepaniu którejś z nich po tyłku. Szczególnie że — choć wydawało się to niemożliwe — kobiety z Ludu Morza kojarzyły mu się z większymi kotami. To znaczy... Jednym słowem... Były w pewnym sensie gorsze od sióstr. Z rozmaitych plotek Hanlon wiedział, że Aes Sedai nie mają zmarszczek. Tym niemniej niektóre przedstawicielki Ludu Morza, choć wyglądały naprawdę staro, bez wątpienia potrafiły przenosić Moc, on zaś odniósł niepokojące wrażenie, że przenosić umieją wszystkie. I fakt ten nie miał dla niego zupełnie sensu. Może Atha’an Miere posiadały jakiś szczególny system, lecz o tych z grupki zwanej przez Falion Rodziną mówiło się osobliwie. Podobno jeśli przy stoliku siedziały trzy umiejące przenosić Moc kobiety, a nie były one Aes Sedai, siostry zjawiały się, zanim tamte zdążyły skończyć dzban wina, przeganiały je i nie pozwalały im ponownie nawiązać rozmowy. Później natomiast w ogóle starały się nie dopuszczać ich do siebie. Taka była prawda. Tyle że w pałacu mieszkała ponad setka różnych kobiet — wiele z nich spotykało się na osobności i obchodziło Aes Sedai z dala, nawet nie marszcząc czoła. Do dziś, w każdym razie... Tak czy inaczej, siostry wyglądały na nieco zaniepokojone. Otoczenie Hanlona obfitowało w zbyt wiele osobliwości, których mężczyzna miał powoli dość. Kiedy Aes Sedai dziwnie się zachowują, nadchodzi pora, aby człowiek zaczął się martwić o swoją skórę.

Z przekleństwem na ustach Hanlon otrząsnął się z zadumy. Przypomniał sobie, że musi się pilnować, zwłaszcza w nocy; powinien się koncentrować na teraźniejszości, a nie oddawać próżnym rojeniom. Na szczęście nie zatrzymał się ani nawet nie zwolnił marszu. Po kilku kolejnych krokach uśmiechnął się nieznacznie i sprawdził kciukiem ostrość sztyletu. W dole ulicy wiatr wiał z dziwacznym poszeptem, przy wierzchołkach dachów gwizdał, a w krótkich momentach ciszy do uszu Hanlona docierało ledwie słyszalne skrzypienie butów, które towarzyszyło mu, niemal odkąd opuścił pałac.

Przy następnym skrzyżowaniu skręcił w prawo, idąc tym samym równym, niespiesznym krokiem, po czym nagle przylgnął plecami do wrót stajni, którą znalazł tuż za zakrętem. Wielkie drzwi stajni były zamknięte i prawdopodobnie zabarykadowane od środka, chociaż zapach koni i końskiego łajna ciągle wisiał w lodowatym powietrzu. Gospoda po drugiej stronie ulicy była również zamknięta na cztery spusty, okna za okiennicami wyglądały na kompletnie ciemne, a oprócz wycia wiatru słychać tu było jedynie zgrzytliwe odgłosy huśtającego się szyldu, którego Hanlon nie potrafił dostrzec w mroku nocy. Wokół nie było żywej duszy.

Po chwili znów zaskrzypiały buty — osobnik śledzący Hanlona wyraźnie przyspieszył, prawdopodobnie pragnąc nie tracić z oczu swej ofiary na zbyt długi czas. Ostrzeżony tym odgłosem Hanlon spojrzał we właściwym kierunku i chwilę później zauważył czyjąś skrytą pod kapturem głowę wyłaniającą się zza rogu z pewną dozą ostrożności, choć oczywiście niewystarczająco ostrożnie. Hanlon wyciągnął ku kapturowi lewą rękę, zamierzając złapać za gardło natręta, a równocześnie prawą wykonał szybkie, wyszkolone pchnięcie sztyletem. Na wpół spodziewał się znaleźć pod płaszczem mężczyzny pancerz lub kolczugę, był więc przygotowany na stal lub drucianą siatkę, jednak ostrze łatwo weszło w ciało w okolicach mostka. Hanlon nie wiedział, czy trafił w płuca przeciwnika, krew wszakże trysnęła z rany, a szpieg wydał ostatnie tchnienie bez jednego nawet krzyku. Tyle że Hanlon nie mógł sobie pozwolić dzisiejszego wieczoru na zwłokę. Obecnie wprawdzie nie dostrzegał w zasięgu wzroku żadnych Gwardzistów, lecz mogli się przecież pojawić w każdej chwili. Z tego też względu pospiesznie wyszarpnął sztylet, po czym trzasnął głową mężczyzny o kamienną ścianę stajni dostatecznie mocno, by pękła czaszka, a następnie wbił ponownie ostrze aż po rękojeść. Poczuł, że czubeczek sztyletu otarł się o kręgosłup ofiary.

Hanlon oddychał równomiernie, gdyż zabijanie było już dla niego wyłącznie koniecznością i od dawna nie przyprawiało go o ekscytację. Tym niemniej szybko opuścił trupa na śnieg przy ścianie, kucnął obok niego, wytarł ostrze w ciemny płaszcz zabitego, a jednocześnie drugą rękę wsunął mu pod pachę i wyszarpnął swoją rękawicę ze stalowym wierzchem. Pozostał w kuckach, lecz co rusz obracał głowę to w lewo, to w prawo, obserwując oba końce ulicy. Równocześnie obmacał twarz swojej ofiary. Zarost na brodzie, który wyczuł pod palcami, powiedział mu, że rzeczywiście miał do czynienia z mężczyzną, ale nic więcej. Zresztą, mężczyzna, kobieta czy dziecko — Hanlon nie widział różnicy. Znał wszak głupców, którzy nie obawiali się dzieci, toteż rozmawiali przy nich i zachowywali się w taki sposób, jakby te niedorosłe istoty w ogóle nie miały oczu ani języka i nie mogły przekazać, co usłyszały bądź zobaczyły. A jednak żałował, że nie dotyka wąsów, bulwiastego nosa czy czegokolwiek charakterystycznego, dzięki czemu przypomniałby sobie bądź też skojarzył, kim może być zamordowany właśnie mężczyzna. Ściskając jego rękaw, odkrył grubą wełnę, ani wysokiej jakości, ani szczególnie szorstką, pod nią zaś żylaste przedramię, które mogłoby należeć do urzędnika, woźnicy lub lokaja; krótko mówiąc — podobnie jak płaszcz — należało do jakiegoś mężczyzny. Obszukał ciało, przetrząsnął kieszenie płaszcza szpiega, znajdując z nich jedynie drewniany grzebień i szpulkę szpagatu, które odrzucił. Przy pasie mężczyzny jego ręka się zatrzymała. Wisiała tam skórzana pochewka. Była pusta. Żaden człowiek na ziemi nie zdążyłby wyciągnąć sztyletu, gdy ostrze Hanlona znajdowało drogę do jego płuc. Oczywiście, samotne wyjście w nocy było wystarczającym powodem do noszenia obnażonego noża czy sztyletu w dłoni, najczęściej jednak osobnik z ostrzem w ręku zamierzał dźgnąć kogoś w plecy albo podciąć mu gardło.

Myśli te przemknęły jednakże przez głowę Hanlona dosłownie w sekundę. Nie marnując więcej czasu na próżne rozważania, odciął mężczyźnie sakiewkę wiszącą na sznurkach. Ciężar monet, które wysypał sobie z niej na dłoń i pospiesznie wepchnął do własnej kieszeni, uświadomił mu, że nie są ze złota, prawdopodobnie nawet nie ze srebra, jednak odcinając sakiewkę i zabierając choćby najmniej wartościowe monety, sugerował, że zabity padł ofiarą napaści rabusiów. W końcu się wyprostował, naciągnął zdjętą rękawicę, wsunął swoje ostrze w pochwę i ruszył wielkimi krokami po rozmiękłym śniegu pokrywającym chodnik. Popatrywał uważnie na boki, sztylet zaś trzymał blisko biodra, pod płaszczem. Odprężył się dopiero, kiedy wyszedł na ulicę odległą od alejki, w której zostawił zamordowanego, a i wówczas nie rozluźnił się w pełni.

Większość osób, którym opowie o tym morderstwie, przełknie historyjkę o próbie napaści i zabójstwie w obronie własnej. Większość, lecz na pewno nie osobnik, który wysłał mordercę. Tak, skoro zabójca przeszedł za Hanlonem całą tę drogę od pałacu aż do opuszczonej stajni i gospody, na pewno został przez kogoś wysłany, ale przez kogo? Raczej nie wysłały go przedstawicielki Ludu Morza. Gdyby pragnęły śmierci Hanlona, zabiłyby go osobiście. Chociaż członkinie Rodziny denerwowały go samym swym istnieniem, wyglądały na osoby spokojne i rzadko wypuszczały się poza pałac. Co prawda ludzie, którzy starali się nie przyciągać niczyjej uwagi, najchętniej właśnie wynajmowali nocnego zabójcę z nożem, Hanlon wszakże nie zamienił z żadną z tych kobiet więcej niż trzech słów i z pewnością nie próbował żadnej dotykać. Najbardziej podejrzane wydawały mu się Aes Sedai, ale był pewien, iż żadnym swoim gestem czy też czynem nie wzbudził ich podejrzeń. Tym niemniej, każda z nich mogła mieć własne powody do pozbycia się go. Z Aes Sedai nigdy nic nie wiadomo. A Birgitte Trahelion? Była głupią dziewuchą, która uważała się za legendarną bohaterkę. Kimkolwiek jednak była, mogła się obawiać Hanlona i traktować go jako zagrożenie dla swojej pozycji. Patrząc na nią i widząc, jak się wdzięcznie kręci po korytarzach w tych swoich spodniach, można by ją uznać za prostytutkę, lecz Hanlon dostrzegał także jej spostrzegawczość i chłodne oko. Wiedział, że Birgitte bez mrugnięcia tymże okiem potrafiłaby wynająć płatnego mordercę, który podciąłby Hanlonowi gardło. Istniała jeszcze inna, ostatnia możliwość. I w dodatku ta martwiła go najbardziej. Podejrzewał też niestety własnych panów, gdyż nie zawsze wydawali mu się godni zaufania. Dzisiejszej nocy wyszedł, ponieważ wezwała go Lady Shiaine Avarhin, osoba, która obecnie wydawała mu rozkazy. Czyżby przypadkowo akurat wtedy ruszył za nim zabójca z nożem w ręku? Hanlon nie wierzył w tego typu zbiegi okoliczności, niezależnie od tego, co ludzie mówili o Randzie al’Thorze.

Szybko odrzucił myśl o powrocie do pałacu. Miał wprawdzie ukryte złoto, więc mógłby przekupić kogoś i łatwiej niż ktokolwiek inny wyjść przez bramę miejską albo po prostu rozkazać otwarcie którejś i opuścić Caemlyn. Niestety takie posunięcie równałoby się dla niego spędzeniu reszty życia na ciągłym oglądaniu się za siebie i podejrzewaniu każdego, kto się do niego zbliży na długość ramienia, że został wysłany, aby go zabić. Po prawdzie, jego życie wcale tak bardzo nie różniłoby się wtedy od aktualnego. Tyle że nie przestawałaby mu towarzyszyć pewność, iż prędzej czy później ktoś mu wrzuci truciznę do zupy albo wbije nóż między żebra. Poza tym, najbardziej podejrzana wydawała mu się Birgitte, ta nierządnica o lodowatym spojrzeniu. Albo któraś Aes Sedai. A może jednak czymś obraził jedną z przedstawicielek Rodziny. Tak czy owak, ostrożność zawsze popłaca. Zacisnął palce na rękojeści sztyletu. Nieźle mu się obecnie żyło, wygodnie i wśród licznych kobiet, które jako Kapitan Gwardzistów mógł nakłonić do uległości w wielu kwestiach. Niektóre przerażał, na innych po prostu robiła wrażenie jego osoba. Tym niemniej uważał, że życie w ruchu jest zawsze bardziej pożądane od śmierci tu i teraz.

Znalezienie właściwej ulicy nie było łatwe, jeszcze trudniejsze zaś okazało się odszukanie właściwego domu — w mroku bowiem jedna wąska boczna ulica wyglądała identycznie jak wszystkie inne — jednakże rozglądał się bacznie, toteż w końcu trafił przed frontowe drzwi wysokiego, zaciemnionego budynku, który mógłby należeć do bogatych, ale dyskretnych kupców. Mógłby do takich należeć, lecz nie należał, o czym Hanlon wiedział bez najmniejszych wątpliwości. Zastukał do drzwi. Avarhin była niewielką Dynastią, niektórzy twierdzili, że wygasłą, choć Shiaine posiadała sporo pieniędzy i jedną córkę.

Jedna część drzwi otworzyła się powoli. Hanlon podniósł rękę i przesłonił oczy przed nagłym blaskiem światła. Ma się rozumieć, podniósł lewą rękę. W prawej trzymał sztylet, ponieważ wciąż pozostawał w napięciu i gotowości. Patrząc z ukosa przez palce, rozpoznał stojącą w drzwiach kobietę w prostej, ciemnej sukience służącej. Jej widok ani o włos go wszakże nie uspokoił.

— Daj mi całusa, Falion — powiedział, przestępując próg.

Łypnął uważnie na boki, po czym wyciągnął ku dziewczynie rękę. Nadal oczywiście lewą rękę.

Służąca o pociągłej twarzy odsunęła jego dłoń, po czym zatrzasnęła za nim drzwi.

— Shiaine zamknęła się z gościem na górze, we frontowym salonie — oświadczyła spokojnie. — Kucharka natomiast śpi w swojej sypialni. Nikogo innego nie ma w domu. Powieś swój płaszcz na stojaku. Dam znać mojej pani, że przybyłeś, może jednak będziesz musiał poczekać.

Hanlon przybrał spokojniejszą minę, przestał się nerwowo rozglądać i opuścił rękę. Falion cechowała się wiecznie młodą twarzą i wielką urodą, zimnym spojrzeniem i jeszcze zimniejszym zachowaniem; posiadała też umiejętność naginania prawdy. Nie należała zatem do typu kobiet, które pragnął pieścić, podobno wszakże ukarał ją jeden z Wybranych, a Hanlon miał stanowić dla niej część kary, co zmieniało postać rzeczy. Do pewnego stopnia. Wykorzystanie kobiety, która nie ma wyboru, nigdy nie sprawiało mu problemów. A Falion wyboru na pewno nie miała. Strój służącej symbolizował prostą prawdę. Nieszczęsna kobieta sama wykonywała pracę czterech czy pięciu osób: służących, pomywaczek i dziewek, które obracają rożny, sypiała rzadko i płaszczyła się przed Shiaine, gdy ta choćby zmarszczyła brwi. Ręce miała szorstkie i czerwone od częstego prania i szorowania podłóg. Tym niemniej Falion bez wątpienia przeżyje wyznaczoną jej karę, a Hanlon nie chciał sobie robić z niej osobistego wroga, szczególnie skoro była Aes Sedai. W każdym razie nie teraz, kiedy jego sytuacja może się radykalnie zmienić i to zanim Hanlon zyska okazję zatopienia noża w sercu tej kobiety. Tyle że osiągnięcie kompromisu z nią nie było łatwe. Falion prezentowała praktyczne podejście do całej sprawy. Na oczach wszystkich Hanlon miętosił jej ciało — zawsze, gdy tylko ją zobaczył — a jeśli miał dość czasu, zabierał ją na górę, do jej małego pokoiku na podstrzeszu. Tam odgarniali pościel, gnietli ją, a następnie siadali na wąskim łóżku i wymieniali informacje. Chociaż na jej prośbę zrobił jej kilka siniaków — na wypadek gdyby Shiaine postanowiła ją sprawdzić — miał wszakże nadzieję, że Falion zapamięta, iż Hanlon bił ją na jej własną prośbę...

— Gdzie są pozostali? — spytał, zdejmując płaszcz i wieszając go na stojaku wyrzeźbionym w kształt lamparta. Odgłos jego butów na kaflach podłogowych odbijał się od wysokiego sufitu frontowego korytarza. Korytarz był wielki, zdobiony otynkowanymi gzymsami i licznymi bogatymi ściennymi draperiami zawieszonymi na rzeźbionych i wypolerowanych do lekkiego połysku panelach, dobrze oświetlony stojącymi lampami z odblaśnicami i równie intensywnie złocony jak sam Królewski Pałac, jednak niech Hanlon sczeźnie, jeśli wewnątrz było choć trochę cieplej niż na dworze. Na widok sztyletu, który trzymał w dłoni, Falion uniosła brwi, więc mężczyzna schował broń do pochwy, posyłając kobiecie spięty uśmiech. Potrafił szybciej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać, ponownie wyjąć zarówno sztylet, jak i miecz. — Ulice są w nocy pełne złodziei — wyjaśnił.

Mimo chłodu zdjął rękawice i schował je za pas, do którego miał także przytwierdzony miecz. Nie przestał wszakże podejrzewać, że grozi mu tu niebezpieczeństwo. Niestety, w najgorszym razie za całą ochronę będzie musiał mu wystarczyć napierśnik.

— Nie wiem, dokąd poszła Marillin — rzuciła Falion przez ramię. Już obrócona, unosiła spódnice i zaczynała wchodzić na stopnie. — Wyruszyła przed zachodem słońca. Murellin wziął fajkę i poszedł do stajni. Możemy pomówić, kiedy poinformuję Shiaine o twoim przybyciu.

Obserwując wchodzącą po schodach Falion, Hanlon odchrząknął. Murellina, zwalistego mężczyznę, za którym nie przepadał i którego wolał nie mieć za plecami, wyganiano do stajni za domem, ilekroć pragnął zapalić fajkę, ponieważ Shiaine nie lubiła ostrego zapachu tytoniu, w którym Murellin gustował. A ponieważ mężczyzna zwykle zabierał z sobą mniejszy lub większy dzban z piwem, najprawdopodobniej nie wróci zbyt szybko. Bardziej martwiła Hanlona Marillin. Również była Aes Sedai, najwidoczniej tak jak Falion podlegała rozkazom Shiaine, tyle że akurat z nią Hanlon nie zawarł żadnego porozumienia. Nie pokłócili się wprawdzie nigdy, lecz on z zasady nie ufał siostrom — ani z Czarnych Ajah, ani z żadnych innych. Dokąd się udała Marillin? Co zamierzała zrobić? To, czego człowiek nie wie, może go zabić, a Marillin Gemalphin spędzała naprawdę zbyt dużo wolnego czasu na zajęciach, o których Hanlon nie miał najmniejszego pojęcia. Ogólnie rzecz biorąc, powoli dochodził do wniosku, że w Caemlyn działo się zbyt wiele rzeczy, o których nic nie wiedział. Jeśli pragnie przeżyć, powinien poznać wszystkie sekrety.

Po zniknięciu Falion wyszedł z lodowatego korytarza prosto do kuchni na tyłach domu. Pomieszczenie o ceglanych ścianach było oczywiście puste — kiedy kucharkę odsyłano na noc, wolała nie wystawiać nosa ze swojego pokoju w suterenie — a czarny, żelazny piec i piekarniki zupełnie zimne, jednak niewielki płomień migoczący na długim kamiennym palenisku nieco ogrzewał kuchnię, dzięki czemu należała do nielicznych ciepłych pomieszczeń w budynku. Ciepłych przynajmniej w porównaniu z tymi całkowicie pozbawionymi jakiegokolwiek ogrzewania. Shiaine była skąpa, chyba że chodziło jej o własne wygody. W tym pomieszczeniu ogień płonął jedynie na wypadek, gdyby nocą lady zachciało się wina grzanego z korzeniami albo mleka podgrzanego z żółtkiem.

Od przybycia do Caemlyn Hanlon przebywał w tym domu ponad pół tuzina razy, toteż wiedział, w których szafkach znajdują się przyprawy i w którym pokoju obok kuchni zawsze stoi beczka z winem. Wino zawsze było doskonałe! Na trunku Shiaine nigdy nie oszczędzała, mimo iż sama rzadko piła. Tak czy inaczej, do powrotu Falion mężczyzna zdążył postawić na rozległym kuchennym stole słoiczek z miodem, miseczkę z imbirem i goździkami oraz dzban pełen wina. Poruszył pogrzebaczem ogień. Shiaine mówiła: „Przyjdź natychmiast” i naprawdę miała na myśli „natychmiast”, ale jeśli kazała mu czekać, może przyjąć go dopiero o świcie. Jej wezwania za każdym razem kosztowały go kilka godzin snu, niech ta kobieta sczeźnie!

— Kim jest ów gość? — zapytał.

— Nie podał imienia, przynajmniej nie mnie — odparła Falion, podstawiając krzesło pod otwarte drzwi do korytarza. Z kuchni uciekało w ten sposób nieco ciepła, lecz kobieta pragnęła usłyszeć ewentualne wołanie Shiaine. A może chciała uniemożliwić swej pani podsłuchiwanie. — Szczupły mężczyzna, wysoki i surowy, o wyglądzie żołnierza. Chyba oficer, może szlachcic, sądząc po manierach, a wnosząc z akcentu prawdopodobnie Andoranin. Wydaje się inteligentny i ostrożny. Ubranie ma całkiem proste, chociaż kosztowne. Nie nosi żadnych pierścieni ani brosz. — Marszcząc brwi, spojrzała na stół, po czym podeszła do jednego z wysokich otwartych kredensów stojących obok prowadzących na korytarz drzwi i wzięła z półki drugi cynowy kielich. Dla siebie! Hanlonowi nigdy nie przyszłoby do głowy postawić dwa naczynia. Był wystarczająco zły, że musi osobiście przyprawiać sobie wino. Aes Sedai czy nie Aes Sedai, Falion była wszak tylko służącą. Teraz usiadła przy stole i podsunęła Hanlonowi miseczkę z przyprawami, jakby oczekiwała, że sam się obsłuży. — Shiaine miała jednak wczoraj dwóch gości — kontynuowała. — Obaj prezentowali się znacznie mniej porządnie niż ten dzisiejszy. Jeden przybył rano. Miał Złote Dziki Sarandów na mankietach rękawic. Prawdopodobnie sądził, że nikt nie zauważy tego drobnego wzorku, o ile w ogóle się zastanawiał nad tą kwestią. Pulchny, jasnowłosy mężczyzna w średnim wieku, który patrzył na wszystko z góry. Wino skomplementował tonem zaskoczenia, że w takim domu znajduje przyzwoity napitek. Chciał, ażeby Shiaine zbiła mnie za niedostateczne okazanie mu szacunku. — Falion przemawiała spokojnie, wręcz zimnym, wyważonym głosem. Jej głos ożywiał się tylko wtedy, gdy Shiaine ją karała. Hanlon słyszał kilka razy krzyk służącej. — Powiedziałabym, że to osobnik z okolicy, który rzadko zagląda do Caemlyn, uważa jednak, że świetnie wie, jak należy się zachowywać w mieście. Z cech charakterystycznych zapamiętałam kurzajkę na jego podbródku i małą bliznę w kształcie półksiężyca przy lewym oku. Po południu z kolei przybył mężczyzna niski i ciemny. Miał ostry nos i bystre oczy. Nie dostrzegłam żadnych szram ani innych znaków szczególnych, jedynie pierścień z kwadratowym granatem na palcu lewej dłoni. Mężczyzna był oszczędny w słowach i w mojej obecności bardzo się starał nie powiedzieć niczego ważnego. Zauważyłam, że nosił sztylet z godłem Domu Marne, czyli Czterema Księżycami, na gałce rękojeści.

Hanlon założył ręce na piersi i oparł się o bok paleniska. Zachował kamienne oblicze, choć miał wielką ochotę się skrzywić. Był przekonany o istnieniu planu posadzenia Elayne na tronie, choć dalsza przyszłość zdawała mu się tajemnicą. Jako królowa Elayne była mu obiecana. Zresztą i tak zamierzał ją wziąć — z koroną czy bez korony, nieważne, korona stanowiła jedynie coś w rodzaju dodatku albo przyprawy. Wykorzystanie długonogiej Elayne sprawiłoby mu czystą przyjemność, nawet gdyby była córką farmera, szczególnie po tym, jak ośmieszyła go dziś na oczach tych wszystkich kobiet! Jednak transakcje z Sarandami i Dynastią Marne oznaczały prawdopodobieństwo, że Elayne może umrzeć bez korony i tronu. Czyżby, wbrew obietnicom, że Hanlon zabawi się z królową, wybrano go raczej do... zabicia jej w jakimś wybranym momencie, w którym jej śmierć przyniosłaby określony skutek dla Shiaine? Czy raczej dla Wybranego, który wydawał jej rozkazy. Wybrany nazywał się Moridin i Hanlon, zanim przyszedł do tego domu, nigdy tego imienia nie słyszał. Fakt ten nie niepokoił go. Jeśli ktoś miał dość odwagi, by nazywać siebie jednym z Wybranych, on nie zamierzał takiej decyzji kwestionować. Nie był wszak głupi. Drażniła go jednak myśl, że sam bierze udział w tej sprawie tylko jako płatny morderca. Że wybrano go ze względu na jego sztylet. A jeśli komuś chodziło tylko o jego sztylet, życie Hanlona bez wątpienia nie było dla tej osoby zbyt wiele warte. Płatnego zabójcy może się przecież w każdej chwili pozbyć inny płatny zabójca...

— Widziałaś, jak przekazywali sobie złoto? — spytał. — A może coś jeszcze słyszałaś?

— Powiedziałabym ci — odparła piskliwie. — A zgodnie z naszą umową, teraz moja kolej zadać pytanie.

Zdołał ukryć rozdrażnienie i popatrzył na nią wyczekująco. Ta durna kobieta stale wypytywała o mieszkające w pałacu Aes Sedai albo o przedstawicielki Rodziny czy Ludu Morza. W dodatku zadawała strasznie głupie pytania. Kto był komu przyjazny, a kto komu nie? Kto z kim rozmawiał na osobności, a kto kogo unikał? Czy Hanlon słyszał te rozmowy? Jak gdyby nie miał nic do roboty poza czajeniem się po korytarzach i szpiegowaniem interesujących ją kobiet! Nigdy jej nie okłamywał — istniało zbyt duże ryzyko, że Falion pozna prawdę, nawet tkwiąc tutaj, w tym domu, jako służąca (ostatecznie wszak Falion była Aes Sedai) — lecz coraz trudniej było mu opowiadać inne rzeczy niż te, które już jej wcześniej powiedział, a Falion pozostawała nieugięta w kwestii informacji; twierdziła, że jeśli Hanlon oczekuje od niej jakichś wiadomości, powinien się odwzajemniać w ten sam sposób. Dziś na szczęście miał kilka smacznych kąsków, które mógł jej zaoferować: opowie co nieco o odejściu przedstawicielek Ludu Morza i o ich nerwowości. Wspomni, że kręcą się niespokojnie przez większą część dnia po pałacu, jakby obsiadły je pszczoły... A Falion będzie się musiała tą historyjką zadowolić. Hanlon potrzebował bowiem ważnych informacji, nie zaś cholernych plotek.

Zanim wszakże Falion zdążyła zadać pytanie, otworzyły się drzwi prowadzące na dwór. Murellin był na tyle potężnym mężczyzną, że niemal wypełnił swoją sylwetką wejście, jednak lodowate zimno i tak wtargnęło do domu, a podmuch wiatru przyprawił mały ogień o taniec i wysłał w komin iskry. Powietrze wirowało, póki duży mężczyzna nie zamknął za sobą drzwi. Sam Murellin nie dał żadnego sygnału, że odczuwa chłód, tyle że jego brązowy płaszcz wyglądał na podwójnie gruby. Poza tym mężczyzna nie tylko miał gabaryty wołu, ale i takowy rozum. Głośno postawił wysoki drewniany dzban na stole, po czym wsunął kciuki za swój szeroki pas i z urazą przypatrzył się Hanlonowi.

— Popijasz sobie z moją babą? — zahuczał.

Hanlon wzdrygnął się. Nie z powodu strachu przed Murellinem czy z powodu kobiety siedzącej po drugiej stronie stołu. Zaskoczyła go raczej Aes Sedai, która natychmiast zerwała się z krzesła. Wzięła dzban z winem, wsypała doń imbir i goździki, dodała łyżkę miodu i zawirowała naczyniem z wyraźnym zamiarem zamieszania jego zawartości. Następnie przez fałdę spódnicy chwyciła pogrzebacz, wyjęła go z ognia i włożyła do trunku, nie sprawdziwszy uprzednio, czy jest już wystarczająco gorący. Ani razu nie zerknęła przy tym w kierunku Murellina.

— Twoją babą? — powtórzył ostrożnie Hanlon.

Wielki mężczyzna odpowiedział mu uśmieszkiem.

— Jest prawie moja — wyjaśnił. — Lady uznała, że skoro ty nie jesteś zainteresowany, mogę się nią zająć. Tak czy inaczej, Fally i ja rozgrzewamy się czasem w nocy.

Nadal uśmiechnięty Murellin obszedł stół, jednak zanim dotarł do kobiety, rozległ się krzyk, który odbił się echem po korytarzu. Olbrzym zatrzymał się, westchnął, a jego szeroki uśmiech znikł.

— Falion! — zawołał z oddali ostry głos Shiaine. — Sprowadź mi tu Hanlona, i to szybko!

Służąca postawiła dzban na stole na tyle gwałtownie, że nieco napitku się wylało, po czym ruszyła do drzwi, nie czekając, aż Shiaine coś jeszcze doda. Kiedy jej pani coś poleciła, kobieta natychmiast wykonywała jej polecenia.

Hanlon również podskoczył, choć z innej przyczyny. Podbiegł do Falion i chwycił ją za ramię. Była już na pierwszym schodku. Rzucił szybkie spojrzenie za siebie i zauważył, że drzwi do kuchni zostały zamknięte. Może jednak Murellin odczuwał czasem zimno. Niemniej jednak Hanlon zadał kobiecie pytanie niemal szeptem:

— O co w tym wszystkim chodzi?

— To nie jest twoja sprawa — odwarknęła lakonicznie Falion. — Masz może coś, od czego by ten wielkolud zasnął? Wiesz, jakiś środek, który mogę mu wsypać do piwa albo do wina. Murellin wypije wszystko, niezależnie od smaku...

— Jeśli Shiaine uzna, że nie słucham jej rozkazów, to będzie moja cholerna sprawa. A ty, jeśli masz w głowie wszystkie przeklęte klepki, powinnaś mi przyznać w tej kwestii rację.

Przechyliła głowę i zagapiła się na niego zimno niczym ryba.

— Chodzi mi o to, że akurat ta sprawa nie ma z tobą nic wspólnego. Shiaine uważa, że póki tu jesteś, należę do ciebie. Widzisz, pewne szczegóły ostatnio uległy zmianie. — Nagle coś niewidocznego chwyciło go mocno za przegub i oderwało jego rękę od jej ramienia. W tym samym momencie coś innego przylgnęło do jego gardła i ściskało przez długą chwilę, aż Hanlon nie mógł złapać oddechu. Na próżno wymachiwał lewą ręką, szukając po omacku sztyletu. Falion podjęła chłodnym tonem: — Sądziłam, że pewne inne kwestie również powinny się odpowiednio zmienić, jednak Shiaine nie myśli logicznie. Twierdzi, że kiedy Wielki Pan Moridin uzna moją karę za niewystarczającą, po prostu ją wydłuży. To właśnie Moridin dał mnie Lady Shiaine. Murellin sprawdza, czy zrozumiałam ich groźbę. Jego zachowanie ma mi uświadomić, że jestem tylko suką lady, póki moja pani nie postanowi inaczej. — Nagle wzięła głęboki wdech, a nacisk na przegubie i gardle Hanlona osłabł. Powietrze nigdy nie smakowało mu tak słodko. — Możesz zdobyć to, o co proszę? — spytała cicho i tak spokojnie, jakby przed minutą wcale nie próbowała go zabić cholerną Jedyną Mocą. Na samą myśl, że dotykała go Moc, po skórze mężczyzny przemknęły ciarki.

— Mogę... — zaczął ochryple i przerwał, ażeby przełknąć grudę, którą czuł w gardle. Odnosił wrażenie, że wymknął się właśnie spod pętli kata. — Mogę zdobyć dla ciebie środek, od którego twój prześladowca zaśnie i nigdy już się nie obudzi.

Postanowił, że gdy tylko będzie bezpieczny, natychmiast wypatroszy tę kobietę jak kaczkę.

Falion parsknęła kpiąco.

— Dla Shiaine byłabym wtedy pierwsza na liście podejrzanych. Zamiast sprzeciwiać się mojej pani, równie dobrze mogę sobie od razu podciąć żyły. Wystarczy, żeby Murellin przesypiał noce. Zostaw myślenie mnie, a oboje w ten sposób tylko zyskamy. — Oparła dłoń na rzeźbionym słupku przy schodach i spojrzała w górę. — Chodź. Gdy ona mówi: „szybko”, ma na myśli słówko „szybko”, a nie jakieś inne.

Hanlon żałował, że nie może tej kobiety powiesić jak czekającą na nóż gęś.

Kiedy szedł za nią, obcasy jego butów głucho stukały na stopniach. Odgłos odbijał się echem od ścian korytarza i Hanlona uderzyła myśl, że przecież nie usłyszał odejścia rzekomego gościa Lady Shiaine. No, chyba że w domu istniało jakieś tajne wyjście, o którym nie wiedział; znał jedynie drzwi frontowe i te w kuchni, a także jeszcze jedne na tyłach, do których docierało się przez kuchnię. Mniemał zatem, że powinien był spotkać owego żołnierza. Może jeszcze nagle się na niego natknie. Ukradkiem wyjął sztylet z pochwy.

Zgodnie z jego oczekiwaniami frontowy salon ogrzewał cudowny płomień płonący w dużym kominku z marmuru poprzecinanego niebieskimi żyłkami. Na wyposażenie pokoju połakomiłby się niejeden rabuś, gdyż pomieszczenie naprawdę warte było złupienia. Na bocznych stolikach o pozłacanych krawędziach stały naczynia z porcelany Ludu Morza, a za gobeliny i dywany można by otrzymać niezłą sumkę. Z tym wyjątkiem, że jeden z dywanów był w chwili obecnej prawdopodobnie kompletnie bezwartościowy. Niemal w samym środku salonu leżał na nim bowiem przykryty kocem trup. Hanlon postawiłby każde pieniądze na to, że facet nieźle poplamił dywan własną krwią.

Shiaine siedziała w rzeźbionym fotelu. Była ładną kobietą ubraną w szatę z niebieskiego jedwabiu przetykanego złotym haftem. Jej talię spinał ozdobny pas z tkanego złota, na szczupłej szyi wisiały ciężkie, złote naszyjniki. Lśniące, kasztanowe włosy sięgały poniżej ramion, mimo iż lady schowała je w siatce z zawiłej koronki. Na pierwszy rzut oka Shiaine wyglądała delikatnie, miała wszakże w twarzy coś z lisicy, a uśmiech nigdy nie docierał do jej dużych brązowych oczu. W tym momencie wycierała obszytą koronką chusteczką ostrze sztyletu, którego gałkę rękojeści pokryto łzami ognia.

— Falion, idź powiedzieć Murellinowi, niech odbierze ode mnie... tobołek, którego się później pozbędzie — poleciła zupełnie opanowanym tonem.

Oblicze służącej pozostało wprawdzie gładkie niczym wypolerowany marmur, tym niemniej kobieta wykonała pospieszne, niezbyt uprzejme dygnięcie, po czym biegiem uciekła z pokoju.

Przyglądając się Shiaine i jej sztyletowi kątem oka, Hanlon podszedł do przykrytych zwłok, pochylił się i podniósł róg koca. Szkliste, niebieskie oczy wyzierały z twarzy, która wydawała się niemal żywa. Umarli zawsze wyglądali jakoś miękko, ten zaś wręcz przeciwnie. Widocznie nie był ani tak ostrożny, ani tak inteligentny, jak uważała Falion. Hanlon opuścił koc i wyprostował się.

— Powiedział coś, co ci się nie spodobało, moja pani? — spytał łagodnie. — Kim był?

— Powiedział kilka rzeczy, które mi się nie spodobały. — Trzymała sztylet w powietrzu, bacznie studiując jego ostrze, a gdy się upewniła, że jest czyste, wsunęła broń do przyozdobionej złotem pochwy przy talii. — Powiedz mi, czy dziecko Elayne jest twoje.

— Nie wiem, kto je spłodził — odparł kwaśnym tonem. — Dlaczego o nie pytasz, moja pani? Sądzisz, że jako ojciec zmiękłbym? Ostatniej dziewusze, która twierdziła, że ją zapłodniłem, wepchnąłem głowę do wody w studni, ażeby jej się mózg trochę ochłodził. W tej wodzie wydała ostatnie swoje tchnienie. — Na tacy zajmującej jeden z bocznych stolików stał srebrny dzban z wysoką szyjką i dwa grawerowane srebrne puchary na wino. — Jest bezpieczne? — spytał, zaglądając do pucharów. W obu na dnie znajdowało się nieco wina, a jednak jakaś dosypka w którymś z nich zmieniła nieżyjącego już mężczyznę w łatwą zdobycz.

— Catrelle Mosenain, córka sprzedawcy wyrobów żelaznych z Maerone — powiedziała kobieta tak spokojnie, jakby oboje mieli prawo znać wszystkie szczegóły tej sprawy. Słysząc to nazwisko, zaskoczony Hanlon o mało się nie wzdrygnął. — Rozbiłeś jej głowę kamieniem, zanim wrzuciłeś ją do studni, bez wątpienia pragnąc jej oszczędzić cierpienia podczas tonięcia. — Skąd znała imię dziewuchy, nie mówiąc o kamieniu? Sam Hanlon nawet nie pamiętał imienia tej pannicy. — Nie, nie, na pewno nie zmiękłbyś, jednak nie chciałabym usłyszeć, że nie powiadomiwszy mnie, całowałeś się z Lady Elayne. Nie podoba mi się nawet myśl o czymś takim.

Nagle obrzuciła nienawistnym spojrzeniem pokrwawioną chusteczkę, którą trzymała w ręce, po czym uniosła się z miejsca, wdzięcznym krokiem podeszła do kominka i wrzuciła krwawy strzęp w płomienie.

Stała chwilę przy ogniu, grzejąc się w jego cieple i ani na moment nie patrząc w kierunku mężczyzny.

— Potrafisz zorganizować ucieczkę kilku seanchańskich kobiet? — spytała nagle. — Najlepiej, aby były wśród nich zarówno te zwane sul’dam, jak i te, które nazywa się damane. — Zająknęła się nieco na obu obcych słowach. — Jeśli jednak nie dasz rady, niech ucieknie przynajmniej kilka sul’dam. One potrafią uwolnić pozostałe.

— Być może. — Na krew i cholerne popioły, ta kobieta zachowywała się dzisiejszego wieczoru jeszcze dziwniej niż Falion! — Nie będzie to łatwe, moja pani. Wszystkie są pilnie strzeżone.

— Nie pytałam, czy to jest łatwe — odcięła się, patrząc w płomienie. — Umiałbyś odsunąć straże od magazynów z jedzeniem? Ucieszyłoby mnie, gdyby parę całkowicie się spaliło. Jestem zmęczona tymi nieudanymi próbami.

— Czegoś takiego nie mogę zrobić — szepnął. — Chyba że każesz mi się natychmiast później ukryć. Istnieją archiwa rozkazów, toteż musiałbym się ujawnić. Zresztą spalenie magazynów niewiele by nam dało, skoro przez te cholerne bramy codziennie przybywają kolejne przeklęte wozy wypełnione wiktuałami.

Po prawdzie, bramy wcale nie martwiły Hanlona. Może drażniły, gdy pomyślał o szczegółach, na pewno jednak nie martwiły. Podejrzewał, że pałac jako ostatnie miejsce w Caemlyn doświadczy głodu, tyle że on sam przeżył już w życiu kilka oblężeń (w dodatku z każdej strony) i nie miał ochoty nawet rozpatrywać dodatkowych niedogodności. Lady Shiaine wszakże wyraźnie na niego naciskała.

— Następna odpowiedź, o którą nie prosiłam — mruknęła. Potrząsnęła głową, nadal przypatrując się płomieniom, nie mężczyźnie. — Lecz może coś da się w tej kwestii zrobić. Jak blisko jesteś... zdobycia sympatii Elayne? — zakończyła, pytając afektowanym tonem.

— Bliżej niż tego dnia, w którym przybyłem do pałacu — odwarknął, obrzucając piorunującym spojrzeniem plecy kobiety. Nigdy nie próbował obrażać tych, których Wybrani wyznaczali na jego panów, jednak ta kobieta jawnie go testowała. A mógłby wszak złamać jej smukłą szyję niczym gałązkę! Starając się zapanować nad pragnieniem uduszenia Lady Shiaine, musiał czymś zająć ręce, napełnił więc jeden z pucharów i trzymał go w dłoni, choć oczywiście nie zamierzał pić znajdującego się w nim wina. Ma się rozumieć, trzymał naczynie w lewej dłoni... Obecność jednego trupa w pokoju bynajmniej nie oznaczała, że Shiaine nie pragnie podwoić liczby martwych osób, popełniając kolejne morderstwo. — Teraz wszakże muszę trochę zwolnić swoje do niej umizgi. Nie jest to osoba, którą mógłbym przycisnąć do ściany i zacząć całować...

— Zapewne nie — odparowała stłumionym głosem kobieta. — Nie jesteś przyzwyczajony do takich istot jak ona.

Roześmiała się.

Śmiała się?! Śmiała się z niego?! Z całych sił walczył z sobą, gdyż miał ochotę odrzucić na bok puchar z winem i udusić tę dziwkę o twarzy lisicy.

Nagle Lady Shiaine odwróciła się do niego i Hanlon zamrugał, widząc, jak przypadkowym gestem wsunęła sztylet do pochewki. A przecież nie wiedział, że znów wyjęła tę swoją przeklętą broń! Bezwiednie wypił łyk wina, zaś gdy w następnej sekundzie uprzytomnił sobie, co zrobił, o mało się nie zakrztusił.

— Chciałbyś zobaczyć Caemlyn złupione i ograbione? — spytała.

— Jasne, że chciałbym. O ile będę miał wiernego towarzysza za plecami i łatwą możliwość wyjścia za mury. — Pomyślał, że wino, które wypił, na pewno nie jest zatrute. Dwa puchary na stole sugerowały, że Shiaine piła trunek wraz z gościem i nawet jeżeli Hanlon trafił akurat na naczynie zabitego, trucizny nie zostało w nim zapewne dość, by przyprawić o mdłości małą myszkę. — Czy tego właśnie pragniesz? Wykonuję przecież wszystkie twoje rozkazy. — Dokładnie rzecz ujmując, wykonywał wszystkie, przy których dostrzegał dla siebie szansę przeżycia, oraz oczywiście wszystkie, które wydali Wybrani. Niewykonanie rozkazów Wybranych równało się głupocie, a kończyło śmiercią. — Czasami jednak dobrze jest wiedzieć coś więcej. Znajomość powodów oraz kontekstu danego polecenia może niejednokrotnie pomóc w jego wypełnieniu. Jeśli powiesz mi zatem, czego szukasz tu, w Caemlyn, może zdołam przyspieszyć bieg zdarzeń.

— Pewnie. — Shiaine uśmiechnęła się szeroko, lecz jej oczy pozostały zimne niczym rzeczne kamienie. — Najpierw jednak zdradź mi, skąd na twojej rękawicy świeża krew.

Odpowiedział jej uśmiechem.

— Pewien rzezimieszek miał pecha, że na mnie trafił, moja pani.

Może Shiaine wysłała tego człowieka, a może nie, tym niemniej Hanlon dopisał gardło lady do spisu tych, które zamierza w niedalekiej przyszłości podciąć. Na liście potencjalnych ofiar mógłby też umieścić głowę Marillin Gemalphin. Ostatecznie, do opowieści o przeszłych zdarzeniach wystarczy wszak jeden świadek.

16

Przedmiot negocjacji

Poranne słońce tkwiło na horyzoncie, pozostawiając bliższą stronę Tar Valon nadal pogrążoną w cieniu, jednakże dzięki pokrywającej wszystkie powierzchnie śnieżnej czapie wokół było jasno i połyskliwie. Miasto, okolone długimi murami z białego kamienia, których wieże obwieszono sztandarami, wydawało się wręcz świecić, tyle że dla dosiadającej dereszowatego wałacha Egwene z tej odległości na brzegu rzeki mogło się znajdować jeszcze dalej, niż było w istocie. Erinin rozciągała się w tym miejscu do nieco ponad dwóch mil, a jej przecinające wyspę dopływy: Alindrelle Erinin i Osendrelle Erinin miały szerokość niemal mili każdy, toteż Tar Valon wyglądało na wysepkę pośrodku wielkiego jeziora, nieosiągalną mimo potężnych mostów, które zbudowano bardzo wysoko ponad wodą, dzięki czemu bez trudu przepływały pod nimi wszelkie statki. Sama Biała Wieża, ogromna budowla w odcieniu białych kości, która wznosiła się z centrum miasta niemożliwie wysoko, napełniła serce kobiety tęsknotą za domem. Egwene nie tęskniła już bowiem za Dwiema Rzekami, lecz właśnie za Białą Wieżą. To Wieża uosabiała teraz jej dom. Spojrzenie dziewczyny przyciągnął nagle pióropusz dymu, cienka, czarna linia wznosząca się znad odległego brzegu za miastem. Na jej widok Egwene aż się skrzywiła. Daishar tupał kopytem w śniegu, jednak wystarczyło poklepać wierzchowca po szyi i natychmiast się uspokajał. Trudniej byłoby uspokoić jego amazonkę. Tęsknota stanowiła bowiem najdrobniejszą cząstkę jej zdenerwowania. Naprawdę maleńką — w porównaniu z całą resztą.

Egwene z westchnieniem położyła wodze na wysokim łęku siodła i podniosła długą lunetę w mosiężnej oprawie. Płaszcz spadł, ześlizgując się z jednego ramienia, jednak dziewczyna zignorowała zimno, które zmieniało jej oddech w parę. Jedną ręką w rękawiczce przykryła przednią soczewkę, chroniąc obraz przed blaskiem słońca. Miejskie mury od razu się przybliżyły i patrząca skupiła się na krętych odnogach Północnej Przystani, które zasilały główne nurty. Po otaczających port blankach przemieszczali się zdecydowanym krokiem ludzie, Egwene wszakże z powodu oddalenia nie bardzo odróżniała mężczyzn od kobiet. A jednak cieszyła się, że nie nosi swej stuły ozdobionej pasami w kolorach wszystkich siedmiu Ajah, twarz zaś skryła głęboko w kapturze — na wypadek gdyby ktoś w mieście miał dokładniejszą lunetę niż ona. Szerokie ujście sztucznie utworzonego portu blokował solidny stalowy łańcuch mocno napięty i zawieszony kilka stóp nad wodą. Łańcuch czasem się huśtał, szczególnie gdy wodę poruszały ptaki polujące na wyskakujące nad powierzchnię ryby. Podniesienie jednego, długiego na krok ogniwa wymagałoby dwóch mężczyzn. Pod tą barierą może prześlizgnęłaby się łódź wiosłowa, tyle że żadna jednostka pływająca — duża czy mała — nie zdoła wpłynąć do portu bez zezwolenia Białej Wieży. Zadaniem łańcucha była oczywiście ochrona przed wrogami.

— Oni tam są, Matko — mruknął Lord Gareth i Egwene opuściła lunetę.

Jej generał był zwalistym mężczyzną w prostym pancerzu, na który narzucił zwyczajny brązowy płaszcz: bez złoceń i haftów. Twarz za prętami hełmu miał uczciwą i ogorzałą, a ostatnie lata dodały jej dziwnego kojącego spokoju. Wystarczyło popatrzeć na Garetha Bryne’a i wiedziało się, że gdyby otworzyła się przed nim Szczelina Zagłady, zdławiłby strach i kontynuował to, co do niego należało. A inni poszliby w jego ślady. Na kolejnych polach bitew udowodnił, że potrafi poprowadzić ludzi do zwycięstwa. Takiego człowieka potrzebowała Egwene. Teraz podążyła wzrokiem za jego dłonią w rękawicy. Wskazywał nią w górę rzeki.

W pobliżu wzniesienia dostrzegła pięć, sześć... nie, siedem rzecznych statków, które kierowały się w dół Erinin. Były to duże jednostki, jakie zwykle widuje się na rzekach: trójmasztowce o napiętych, trójkątnych żaglach. Posuwały się prędko, przecinając niebieskozielone wody. Egwene nie miała wątpliwości, że ich kapitanowie pałają chęcią jak najszybszego dotarcia do Tar Valon! Erinin była w tym miejscu wystarczająco głęboka, toteż statki mogły płynąć zaledwie o odległość strzału od któregoś z brzegów, jednak te żeglowały po samym środku rzeki, niemal w jednym rzędzie, co wymagało od sterników nie lada umiejętności i opanowania wiatru. Prawie przyklejeni do punktów obserwacyjnych na wierzchołkach masztów marynarze przyglądali się brzegom i przeszukiwali wzrokiem wodę, wypatrując ewentualnych mielizn.

W gruncie rzeczy nie mieli się czego obawiać... z wyjątkiem wystrzelonych z łuków strzał. Sama Egwene — z miejsca, w którym się znajdowała — umiałaby podpalić każdy z tych statków lub po prostu podziurawić ich kadłuby i pozwolić im zatonąć. Byłaby to dla niej kwestia chwili. Wówczas zapewne zatonęłaby większość tychże marynarzy. Prąd był tu silny, woda lodowata, a brzeg odległy, nawet dla najdoskonalszych pływaków. Egwene musiałaby zresztą w takim przypadku użyć Jedynej Mocy, wtedy zaś już jedna śmierć oznaczałaby wykorzystanie Mocy jako broni, a Egwene przecież starała się żyć w taki sposób, jakby już była związana Trzema Przysięgami. Czyli że właśnie Przysięgi chroniły teraz te statki zarówno przed nią, jak i przed każdą inną siostrą. Każda Aes Sedai składała wszak przysięgę przy użyciu Różdżki Przysiąg, że nie wykorzysta tych splotów (mało tego, że w ogóle ich nie utka), póki nie będzie całkowicie przekonana, iż zagraża jej jednoznaczne niebezpieczeństwo ze strony kogoś lub czegoś... w tym wypadku zatem ze strony tych statków. Taka sytuacja na pewno nie będzie miała tu miejsca, choćby Egwene dostrzegli kapitanowie czy członkowie załóg.

Gdy rzeczne statki zbliżyły się jeszcze bardziej, do uszu dziewczyny dotarły krzyki osłabione i ściszone przez odległość oraz wodę. Obserwatorzy na masztach zaczęli wskazywać ją i Garetha, jednak Egwene szybko pojęła, że biorą ją za zwyczajną Aes Sedai ze Strażnikiem. Kapitanowie w każdym razie wyraźnie nie zamierzali dopuszczać do siebie myśli, że mają do czynienia z kimś wyjątkowym. Moment później statki dodatkowo zwiększyły prędkość, gdyż wioślarze zaczęli nieco szybciej machać wiosłami. Stojąca na tylnym pokładzie pierwszego statku kobieta, prawdopodobnie jego kapitan, wyraziście poruszała rękoma, prawdopodobnie skłaniając swoich ludzi do maksymalnego wysiłku, a kilku marynarzy biegało po pokładzie w tę i z powrotem, zaciskając bądź poluzowując liny zmieniające kąt ustawienia żagli, mimo iż w opinii Egwene niczego tą szamotaniną nie osiągali. Zauważyła wszakże na pokładach statków mężczyzn, którzy na pewno nie należeli do załóg; większość z nich tłoczyła się przy balustradach. Niektórzy patrzyli przez lunety, inni jawnie coś odmierzali lub obliczali dystans dzielący ich od bezpiecznego portu.

Egwene znów pomyślała o utkaniu płomienia, świetlnej gwiazdy, która z głośnym hukiem rozbłysłaby nad statkami. Wówczas bez wątpienia ktoś z pokładu — w miarę inteligentny — pojąłby, że swoje bezpieczeństwo nie zawdzięczają ani osiągniętej prędkości, ani odległości, lecz jedynie ograniczeniom związanym z Trzema Przysięgami. Tak, tak, wszyscy oni powinni się dowiedzieć, że są bezpieczni tylko dzięki dobrej woli Aes Sedai! Oddychając ciężko, potrząsnęła głową i skarciła się w myślach. Ten prosty splot przyciągnąłby wszak równocześnie uwagę osób w mieście i na pewno wzbudził większe zainteresowanie niż zjawienie się pojedynczej siostry. Aes Sedai często chodziły na brzeg rzeki, aby popatrzeć na Tar Valon i na Wieżę. Nawet gdyby jedyną reakcją na wykonane przez Egwene błyski było coś w rodzaju „kontrpokazu”; rywalizację taką — raz rozpoczętą — trudno byłoby zakończyć. A wówczas niezwykle szybko sytuacja mogła się wymknąć spod czyjejkolwiek kontroli. Tego zaś w ubiegłych pięciu dniach Egwene obawiała się i tak zbyt wiele razy.

— Odkąd przybyliśmy, kapitan portu nie wpuszcza na raz więcej niż osiem czy dziewięć statków — zauważył Gareth, kiedy przepłynęła obok nich pierwsza jednostka. — Najwidoczniej wszakże ich kapitanowie wypracowali jakąś kolejność. Następna grupa pojawi się wkrótce i dotrze do miasta w momencie mniej więcej zgodnym z przewidywaniami Gwardii Wieży. Gwardziści wezmą ich po prostu za potencjalnych rekrutów. Jimar Chubain nie jest głupi, więc będzie się miał przede mną na baczności. Z tego, co wiem, w porcie czeka więcej jego Gwardzistów niż w każdym innymi miejscu miasta, oprócz wież przy mostach. Ta sytuacja się jednak zmieni. Strumień statków zaczyna się o pierwszym świcie i nie ustaje aż do zapadnięcia zmroku, zarówno tutaj, jak i w Południowej Przystani. W tej grupie moim zdaniem jest mniej żołnierzy niż w większości innych. Każdy plan wydaje się wspaniały, Matko, póki nie nadejdzie ten właściwy dzień. Wtedy będziesz musiała dostosować się do okoliczności albo odjechać.

Egwene sapnęła z irytacji. Na tych siedmiu statkach płynęło prawdopodobnie dwustu lub więcej pasażerów. Niektórzy byli zapewne kupcami, dostawcami bądź też zupełnie przypadkowymi podróżnymi, lecz poranne słońce odbijało się również od licznych hełmów, napierśników i metalowych krążków naszytych na skórzanych kurtach. Ile takich statków i okrętów przybywało każdego dnia? Niezależnie od rzeczywistej konkretnej liczby, bez wątpienia było ich wiele: do miasta wpływał stały strumień mężczyzn chętnych zasilić szeregi Gwardii Kapitana Naczelnego Chubaina.

— Dlaczego ludzie stale pchają się tam, gdzie mogą zabijać lub... sami zginąć? — mruknęła rozdrażnionym tonem.

Lord Gareth popatrzył na nią spokojnie. Na swoim koniu, dużym gniadym wałachu z białą strzałką na nosie, siedział nieruchomo niczym posąg. Czasami rozmyślała nad uczuciami, jakie do tego człowieka żywiła Siuan, czasem zaś miała ochotę czymś go zaskoczyć, ot tak, choćby po to, aby zobaczyć, czy potrafi nim wstrząsnąć.

Na nieszczęście, znała odpowiedzi na to i inne pytania, równie dobrze jak Gareth Bryne. Przynajmniej na pytania dotyczące potencjalnych rekrutów. Och, istnieje dość mężczyzn, którzy przybywają na wojnę w celu wsparcia jakiejś sprawy lub obrony swoich racji i tego, co ich zdaniem warte jest obrony. Inni z kolei szukają przygody, jakkolwiek rozumieją ten termin. Nie sposób też pominąć milczeniem faktu, że noszący pikę czy włócznię mężczyzna może codziennie zarobić sumkę dwukrotnie wyższą niż płaca u farmera, a o połowę większą od tej, którą zdobywają rekruci kawalerzyści; kuszników i łuczników należało umieścić pośrodku tej „listy płac”. Wszak niejeden człowiek, który pracuje dla innego, marzy często o swoim interesie, takim jak własna farma albo sklep, o czymś choćby maleńkim, co później rozwiną jego synowie. A każdy z pewnością słyszał tysiące opowieści czy to o biedakach, którzy przesłużywszy w wojsku pięć lub dziesięć lat, wracali do domu z ilością złota wystarczającą im na dalsze życie w komforcie, czy to o zwykłych żołnierzach, którzy zostawali generałami bądź też lordami. Gareth nie miał wątpliwości, że dla wielu biedaków widok czubeczka piki jest bardziej ekscytujący i atrakcyjny niż obserwacja zadu konia ciągnącego pług, który w dodatku należy do pracodawcy farmera. Nawet jeśli tym biedakom groziło, że zginą na wojnie, zamiast dorobić się pieniędzy czy zyskać sławę. Egwene uważała podejście Garetha za nieco cyniczne, choć podejrzewała, iż większość mężczyzn na wpływających do Tar Valon statkach postrzega sprawy dość podobnie. W ten sposób wszakże sama Egwene zdobyła własną armię. Na każdego osobnika, który pragnął dopomóc usunięciu z Tronu Amyrlin uzurpatorki, nawet na każdego, który bez cienia wątpliwości wiedział, kim jest Elaida, dziesięciu, jeśli nie stu mężczyzn przyłączało się dla zapłaty.

Zauważyła, że niektóre osoby na statkach podnoszą ręce i pokazują pełniącym na murach portu straż wartownikom, że nie posiadają broni.

— Nie — oświadczyła, a Lord Gareth westchnął.

— Matko, póki porty pozostaną otwarte, Tar Valon będzie jadało lepiej niż my, Gwardia Wieży zaś zamiast słabnąć z głodu, będzie rosła i stawała się coraz silniejsza. — Jego głos pozostał opanowany, lecz wypowiadane słowa bynajmniej nie brzmiały pocieszająco. — Bardzo wątpię, czy Elaida pozwoli Chubainowi wyprowadzić ludzi i zaatakować nas, choć bardzo tego żałuję. Każdy kolejny dzień czekania zwiększa nasze rozdrażnienie i mocniej nas wyczerpuje. I wiele kosztuje. A przecież w końcu dojdzie do walki, prędzej czy później. Od początku twierdziłem, że atak kiedyś nastąpi. Moje przekonanie się nie zmieniło, choć doszło do wielu innych zmian. Gdyby siostry wprowadziły mnie i moich ludzi do Tar Valon, mógłbym przejąć miasto. Nie byłaby to czysta, ładna akcja. Takie nigdy się nie udają. Ale potrafię je dla ciebie przejąć, wierz mi. A im szybciej zadziałamy, tym mniej ludzi umrze.

Egwene poczuła ucisk w żołądku — tak bolesny, że zaczęła tracić oddech. Ostrożnie, stopniowo, rozpoczęła rozluźniające ćwiczenia nowicjuszek. Medytowała i ćwiczyła. Z wolna spłynął na nią spokój, który ogarnął najpierw jej ciało, potem zaś i wnętrze...

Zbyt wielu już ludzi stało się świadkami formowania bram i przemieszczania się za ich pomocą poprzez Podróżowanie, a tacy jak Gareth byli w pewnym sensie najgorsi ze wszystkich. Profesja tego mężczyzny wiązała się z wojną — był naprawdę doskonałym dowódcą. Gdyby odkrył, że przez bramę można przeprowadzić sporą grupkę osób, natychmiast zauważyłby spore korzyści dla siebie i dla swego fachu. Wysokie i grube mury Tar Valon, niemal niemożliwe do pokonania nawet przy użyciu katapulty oblężniczej (chyba że dzięki zastosowaniu Mocy), dla armii, która potrafiła Podróżować, stałyby się cienkie i słabe niczym papier. Może Gareth Bryne jeszcze nie dostrzegł takiej możliwości, inne osoby rozważały już jednak taki pomysł. Asha’mani na przykład... podobno. Wojna zawsze jest paskudna, teraz wszakże może się stać jeszcze brzydsza.

— Nie — powtórzyła. — Wiem, że zanim rozwiążemy tę sytuację, ludzie będą umierać. — Niech Światłość jej dopomoże, oczyma wyobraźni już widziała ginących ludzi. Jeszcze więcej ich wszak zginie, jeśli ona, Egwene, podejmie niewłaściwe decyzje. I to nie tylko tutaj. — Tyle że muszę utrzymać Białą Wieżę... aż do Tarmon Gai’don. To ona ma stać pomiędzy światem i Asha’manami. A Wieża zginie, jeśli siostry zaczną się nawzajem zabijać na ulicach Tar Valon. — Raz już się coś takiego zdarzyło i Egwene nie pozwoli na powtórkę tamtej tragedii. — Wraz ze śmiercią Białej Wieży umrze nadzieja. Nie powinnam ci więcej tego powtarzać.

Daishar nieoczekiwanie parsknął, podrzucił głowę i wykonał nagły ruch do przodu, jakby wyczuł irytację swojej pani, jednak Egwene ściągnęła mocno cugle i zapanowała nad koniem. Wsunęła lunetę do wiszącego u siodła futerału z tłoczonej skóry. Nurkujące ptaki przerwały nagle połów i zerwały się w powietrze, gdyż chroniący Północną Przystań gruby łańcuch zaczął niespodziewanie opadać. Zanim pierwszy statek dotrze do portowego ujścia, łańcuch znajdzie się już głęboko pod powierzchnią wody. Jak długo ona sama płynęła do Tar Valon mniej więcej identyczną trasą? Prawie już zapomniała, tak przynajmniej jej się zdawało. Minęło naprawdę sporo lat. Była teraz niemal inną kobietą — inną niż wtedy, gdy wysiadła na ląd i spotkała się z Mistrzynią Nowicjuszek.

Gareth w jednej chwili skrzywił się i potrząsnął głową. Ale przecież on nigdy się nie poddawał, prawda?

— Musisz zachować przy życiu Białą Wieżę, Matko, jednak moje zadanie polega na zdobyciu jej dla ciebie. Chyba że sytuacja uległa zmianie i zdarzyło się coś, o czym nie wiem. Potrafię dostrzec szepczące i oglądające się przez ramię siostry, nawet jeżeli nie mam pojęcia, jak brzmi temat ich rozmowy. Jeśli nadal będziesz pragnęła przejąć Wieżę, dojdzie do ataku. Zaufaj mi, lepiej wcześniej niż zbyt późno.

Nagle ranek wydał jej się ciemniejszy. Odniosła wrażenie, że słońce przesłoniły chmury. Uprzytomniła sobie, że cokolwiek zrobi, jakkolwiek postąpi, ludzie będą umierać, stosy trupów będą rosły niczym drwa zbierane na opał... Na pewno wszakże musiała utrzymać przy życiu Białą Wieżę, co do tego nie miała wątpliwości. Po prostu musiała to zrobić! Jeśli nie istnieje dobry wybór, trzeba wybrać działanie, które wydaje się najmniej niewłaściwe.

— Widziałam już tutaj wystarczająco dużo — oświadczyła cicho.

Po raz ostatni zerknęła na wąską linię dymu za miastem, po czym zawróciła Daishara ku drzewom oddalonym sto kroków od rzeki, gdzie jej eskorta czekała wśród wiecznie zielonych mahoniowców i po zimowemu nagich buków i brzóz.

Dwustu przedstawicieli lekkiej kawalerii, w napierśnikach ze specjalnie wyprawionej skóry lub kaftanach obszytych metalowymi krążkami, na pewno przyciągnęłoby uwagę, ukazując się na brzegu rzeki, lecz Gareth przekonał Egwene o konieczności pobytu w tym miejscu mężczyzn z wąskimi lancami i krótkimi łukami. Bez wątpienia ów pióropusz dymu na drugim brzegu wznosił się ze spalonych wozów albo zapasów. Z pozoru były to drobne kłopoty, niemniej jednak do podpaleń dochodziło każdej nocy. Najpierw zdarzało się jedno, potem dwa lub trzy, w końcu wszyscy po przebudzeniu rzucali się najpierw do okien i szukali dymu. Polowanie na sprawców na razie nie przynosiło żadnych rezultatów. Ścigającym przeszkadzały nagłe śnieżyce, dzikie, mroźne wiatry nocne, a czasem fakt, że ślady znikały zupełnie nieoczekiwanie i śnieg za ostatnimi kopytami robił się równie gładki jak świeżo spadły. Osobliwe znikanie tropów oraz pozostałości splotów jawnie wskazywały na pomoc Aes Sedai, więc nie było sensu ryzykować, że może ludzie Elaidy — mężczyźni i siostry — przebywają także po tej stronie rzeki. Niewiele rzeczy mogłoby się spodobać Elaidzie bardziej niż schwytanie Egwene al’Vere.

Ta dwusetka oczywiście nie stanowiła całej eskorty Amyrlin. Oprócz Sheriam, swej Opiekunki, Egwene wyjechała tego ranka jeszcze z sześcioma innymi Aes Sedai, a wobec faktu, że siostry posiadające Strażników, zabrały ich z sobą, towarzyszyło im ośmiu mężczyzn w mieniących się kolorami płaszczach, które schwytane przez wiatr falowały, powodując u patrzących wręcz lekki zawrót głowy; płaszcze te nierzadko także zdawały się częściowo skrywać jeźdźców i konie, pozornie zlewając ich sylwetki z pniami drzew lub innymi elementami otoczenia. Świadomi niebezpieczeństw — przynajmniej zagrożenia za strony ewentualnych rzezimieszków — Strażnicy rozglądali się bacznie po zagajniku, jakby nie dostrzegali tam uzbrojonych kawalerzystów. Bezpieczeństwo połączonych z nimi więzią Aes Sedai interesowało ich najbardziej, a w sprawie ich ochrony każdy ufał wyłącznie sobie samemu. Sarin, czarnobrody mężczyzna, niezbyt wysoki, lecz mocno zbudowany, trzymał się tak blisko Nisao, że prawie przesłaniał tę drobną Żółtą. Jori z kolei zdawał się górować nad Morvrin, chociaż wcale nie był od niej wyższy; właściwie był bardzo niski — nawet jak na Cairhienianina — tyle że równie potężnej budowy jak Sarin. Trzej Strażnicy Myrelle zaś, czy też raczej trzej, do których ośmielała się przyznawać, skupili się wokół niej tak ściśle, że nie mogła ruszyć konia, jeśli nie chciała zepchnąć któregoś z drogi. Setagana Anaiyi, szczupły, ciemny i tak ładny, jak ona była nijaka, sam zdołał ją niemal otoczyć, a Tervail — osobnik o wydatnym nosie i pokiereszowanej twarzy — stał blisko swojej Aes Sedai imieniem Beonin. Carlinya nie miała Strażnika, co nie było niezwykłe w przypadku Białych, jednak obserwowała mężczyzn z głębin obszytego futrem kaptura takim wzrokiem, jakby zamierzała wybrać dla siebie jednego z nich.

Jeszcze niezbyt dawno temu Egwene długo by się wahała, zanim zdecydowałaby się pokazać z tymi sześcioma kobietami. Wszystkie one, a także Sheriam, przysięgły jej wierność lenniczą i z różnych powodów żadna z nich nie chciała ujawniać tego faktu; mało tego, nikt ich zdaniem nie powinien tej przysięgi nawet podejrzewać. Dzięki tej siódemce Egwene mogła wpływać na zdarzenia, oczywiście do pewnego stopnia, podczas gdy cały świat uważał ją jedynie za marionetkę, za zbyt młodą Zasiadającą na Tronie Amyrlin, której nikt nie słucha i którą Komnata Wieży potrafi skłonić dosłownie do wszystkiego. Komnata pozbyła się tej iluzji, kiedy Egwene postanowiła wypowiedzieć wojnę Elaidzie, w końcu pokazując Zasiadającym swoją prawdziwą władzę. Od tamtej pory jednakże zarówno Komnata Wieży, jak i Ajah martwiły się każdym następnym ruchem Egwene i stale się zastanawiały, czy będą im odpowiadać konsekwencje owego ruchu. Zasiadające były bardzo zaskoczone, gdy Egwene przyjęła ich propozycję utworzenia swego rodzaju rady — dzięki swej mądrości i doświadczeniu miało jej doradzać grono złożone z jednej siostry reprezentującej każdą Ajah. A może sądziły, że udane wypowiedzenie wojny przewróciło jej w głowie. Rzecz jasna, Amyrlin po prostu kazała Morvrin, Anaiyi i pozostałym upewnić się, że ma do czynienia z siostrami wybranymi, które cieszą się w swoich Ajah dostatecznym szacunkiem. Egwene uprzejmie wysłuchiwała ich porad, choć nie zawsze postępowała zgodnie z nimi lub wracała do nich dopiero po kilku tygodniach, obecnie wszakże nie było już potrzeby organizować ukradkowych zebrań lub potajemnie przekazywać sobie informacji.

Patrzyła akurat na Białą Wieżę i dumała, gdy pojawiła się nowo przybyła Zasiadająca.

Sheriam, w płaszczu przewiązanym w pasie charakterystyczną dla jej urzędu wąską, niebieską stułą, wykonała z wysokości swojego siodła bardzo formalny ukłon. Ta kobieta o ognistych włosach potrafiła się czasami zachowywać niewiarygodnie oficjalnie.

— Matko, Zasiadająca Delana pragnie z tobą pomówić — oświadczyła, jakby Egwene sama nie potrafiła dostrzec korpulentnej Szarej siostry nadjeżdżającej na klaczy o maści pstrej i prawie tak ciemnej jak wierzchowiec Sheriam, zwierzę o czarnych pęcinach. — Twierdzi, że sprawa jest ważna.

Nieco szorstki ton Opiekunki oznaczał najpewniej, że Delana nie wyjaśniła jej szczegółów tejże sprawy. Sheriam nie lubiła takiego traktowania. Nierzadko bywała bardzo zazdrosna o swoją pozycję.

— Na osobności, Matko, jeśli można — dodała Delana, odrzucając ciemny kaptur, spod którego wyłoniły się włosy prawie w kolorze srebra.

Głos — jak na kobietę — miała głęboki i wyraźnie ponaglała Egwene, jednoznacznie sugerując pilną potrzebę rozmowy.

Jej przybycie nieco zdumiało Amyrlin. Delana często popierała ją w Komnacie Wieży, kiedy Zasiadające długo debatowały nad jakąś szczególną decyzją i usiłowały ustalić, czy decyzja ta ma rzeczywiście związek z wojną przeciwko Elaidzie. Komnata powinna popierać rozkazy Egwene, jednak nawet te Zasiadające, które, ogólnie rzecz biorąc, sprzyjały wojnie, częstokroć potrafiły się całymi godzinami kłócić o jakiś niewiele istotny fakt. Wszystkie chciały się pozbyć Elaidy, a jednak gdy Komnata miała podjąć jakąś konkretną decyzję, potrafiły się tylko spierać. I — prawdę mówiąc — poparcie Delany nie zawsze spotykało się z pozytywnym przyjęciem pozostałych Zasiadających. Jednego dnia traktowały ją zresztą jak zwyczajną Szarą negocjatorkę, która szuka konsensusu, nazajutrz zaś dzięki jej przenikliwie wyłożonym argumentom Egwene zyskiwała pomoc od każdej Zasiadającej, która je usłyszała. Delanie zdarzało się też posuwać za daleko. Co najmniej trzykrotnie już próbowała skłonić Komnatę do jednoznacznej deklaracji, że Elaida należy do Czarnych Ajah i za każdym razem jedyną reakcją Zasiadających była nieprzyjemna cisza trwająca aż do momentu, w którym ktoś oznajmiał, że należy tę kwestię odroczyć. Niewiele sióstr miało ochotę dyskutować otwarcie problemy związane z istnieniem Czarnych Ajah. A Delana potrafiła roztrząsać każdy temat — od punktu, skąd znaleźć odpowiednie stroje dla dziewięciuset osiemdziesięciu siedmiu nowicjuszek aż po pytanie, czy Elaida ma tajne zwolenniczki wśród sióstr (kolejny temat, przy którym większości Zasiadającym przechodziły po plecach ciarki). Egwene zastanowiła się, dlaczego Delana wyjechała samotnie o tak wczesnej porze. Wcześniej nigdy nie zbliżyła się do niej bez towarzystwa jednej czy dwóch innych Zasiadających. Amyrlin poszukała odpowiedzi na swoje pytanie u samej Delany. Jednak nie znalazła jej ani w jasnoniebieskich oczach Zasiadającej, ani w gładkiej, typowej dla Aes Sedai twarzy.

— Wybierzmy się na krótką przejażdżkę — podsunęła Egwene. — Zyskamy trochę prywatności. — Popatrzyła na Sheriam, która już otwierała usta. — Zostań z resztą, proszę cię — poleciła. W zielonych oczach Opiekunki pojawiło się coś na kształt gniewu. Sheriam dobrze wypełniała swoją rolę, bywała jednak przesadnie gorliwa i zbyt jawnie okazywała niezadowolenie, jeśli Amyrlin wykluczała ją z jakiegoś spotkania. Zdenerwowana czy nie, po krótkim wahaniu pokornie pochyliła głowę i posłuchała polecenia Egwene. Opiekunka nie zawsze wiedziała, która z sióstr dowodzi, tym razem jednak udało jej się ocenić właściwie.

Od rzeki Erinin teren się podnosił, choć nie łagodnie, jak na wzgórzach, ale niemal pionowo — aż do monstrualnego szczytu, który górował na zachodzie, tak potężnego, że wydawał się niemal kpić z własnej nazwy. Smocza Góra prezentowałaby się okazale nawet wśród wysokich wierzchołków Grzbietu Świata, a tutaj, na stosunkowo płaskim obszarze wokół Tar Valon, jej zwieńczony śnieżną czapą czubek wydawał się sięgać niebios, szczególnie gdy — tak jak w chwili obecnej — znad ząbkowanego szczytu unosiła się cienka nitka dymu. Widoczna na takiej wysokości nikła smużka z bliska okazałaby się prawdopodobnie czymś zupełnie innym. Tyle że mało komu udawało się wspiąć choćby do połowy Smoczej Góry, czyli do miejsca, gdzie kończyły się drzewa, a nikt chyba nie dotarł do samego wierzchołka ani nawet w jego pobliże, chociaż mawiano, że jej zbocza zasypane są kośćmi śmiałków, którzy próbowali wejść. Nikt wszakże nie widział, po co w ogóle zdobywać ten szczyt. Czasami wieczorem jego długi cień sięgał do samego miasta. Mieszkający w tym rejonie ludzie przyzwyczaili się do przesłaniającej niebo Smoczej Góry, tak samo jak przyzwyczaili się do Białej Wieży górującej ponad miejskimi murami i widocznej na szereg mil. Góra i Wieża stanowiły po prostu niezmienne elementy tego świata, które zawsze tu były i nigdy stąd nie znikną, mieszkańców krainy wszakże interesowały własne zbiory i własne rzemiosło, nie zaś wierzchołki czy Aes Sedai.

W małych siołach składających się z dziesięciu, dwunastu pokrytych strzechą lub łupkiem kamiennych domów albo w sporadycznie zdarzających się tu wioskach zaludnionych mniej więcej przez setkę rodzin, dzieci bawiące się w śniegu bądź też noszące ze studni wypełnione wodą wiadra zatrzymywały się i otwierały buzie, patrząc ze zdumieniem na żołnierzy jadących ubitymi traktami, które pełniły rolę dróg, o ile nie zasypał ich śnieg. Żołnierze nie wieźli żadnych sztandarów, chociaż niektórzy mieli wyhaftowany na płaszczach lub kaftanach z długim rękawem Płomień Tar Valon, charakterystyczne wielobarwne odzienie Strażników sugerowało zaś, iż przynajmniej kilka spośród kobiet to Aes Sedai. Nawet tak blisko miasta siostry stanowiły ostatnio niezwykły widok, pod wpływem którego każdemu malcowi błyszczały oczy. Zresztą prawdopodobnie nawet żołnierze wydawali się niektórym z nich istotami nie z tego świata. Większą część terenu dokoła Tar Valon zajmowały produkujące jedzenie dla miasta farmy, czyli otoczone kamiennym murem pola skrywające stare, rozpadające się domy, wysokie, kamienne lub ceglane stodoły, niewielkie połacie zarośli, zagajników i kęp drzew pośrodku. Grupki farmerskich dzieci często biegały w bliskiej odległości od domostw, niczym zające skacząc przez śnieg i rzadko się zbliżając do traktów. Zimowe prace domowe trzymały większość dorosłych we wnętrzach, ci zaś, którzy grubo ubrani wyszli na dwór, ledwie podnosili głowy, by ogarnąć szybkim spojrzeniem żołnierzy, Strażników czy Aes Sedai. Wkrótce przyjdzie wiosna, pora orki i siewu, na co Aes Sedai nigdy nie miały wpływu. I prawdopodobnie nadal nie będą miały, jeśli Światłość pozwoli.

Skoro nie spodziewali się ataku, nie zachowywali też jakiejś szczególnej ostrożności. Lord Gareth rozmieścił żołnierzy na przedzie, po bokach i na tyłach, a główną część grupy poprowadził tuż za Strażnikami, którzy niemal deptali po piętach Sheriam i przedstawicielkom „rady”. Wszyscy razem tworzyli duży, nierówny krąg wokół Egwene, która — gdyby nie rozglądała się na boki zbyt dokładnie — mogłaby niemal wyobrażać sobie, że jedzie traktem sama z Delaną. Albo gdyby zapatrzyła się w dal. Amyrlin nie przymuszała do rozmowy Zasiadającej w imię Szarych ani nie zamierzała na nią naciskać. Czekała ich długa jazda z powrotem do obozu, a tutaj, w miejscu, w którym ktoś mógłby dostrzec splot, nie wolno im było tkać bram; z tego też względu Egwene miała dość sporo czasu na wysłuchanie sprawy, z którą przybyła Delana. Dlatego na razie tylko się rozglądała, porównując mijane farmy z tymi, które zapamiętała z Dwu Rzek.

Może im się przypatrywała, gdyż niedawno sobie uświadomiła, że Dwie Rzeki przestały być jej domem. Uznanie tej prawdy nie kojarzyło jej się ze zdradą, tym niemniej uważała, że powinna pamiętać rodzinną miejscowość. Jeśli się zapomni, skąd się przyszło, można zapomnieć, kim się jest. Chociaż czasami córka karczmarza z Pola Emonda wydawała jej się kimś innym, zupełnie obcą osobą. Egwene czuła, że niektóre z tych farm przeniesione blisko Pola Emonda wyglądałyby zdecydowanie dziwacznie, nie potrafiła jednakże wypunktować uzasadniających jej stwierdzenie szczegółów. Cóż, te tutaj różniły się nieco kształtem, a ich dachy opadały pod innym kątem i częściej były kryte łupkiem niż strzechą. O ile Amyrlin dobrze widziała szczegóły przez śnieg, który pokrywał większość tych dachów. W Dwu Rzekach było oczywiście teraz mniej strzech niż niegdyś, a więcej kamienia i cegły. Egwene zobaczyła to już... w Tel’aran’rhiod. Zmiany następowały zresztą tak powoli, że trudno je było zauważyć czy doświadczyć związanych z nimi wygód, tym niemniej następowały. Nic nie pozostaje wszak takie samo, nawet gdy człowiek jest pewien niezmienności tego czegoś. Ani gdy ma na nią nadzieję lub jej pragnie.

— Niektórzy sądzą, że zamierzasz go do siebie przywiązać jako swojego Strażnika — zagaiła nagle Delana spokojnym głosem. Może po prostu zaczynała zwyczajną pogawędkę, gdyż całą uwagę wydawała się skupiać na poprawianiu kaptura swego płaszcza i wygładzaniu go dłońmi w zielonych rękawiczkach. Była niezłą amazonką, prowadziła swoją klacz dobrze i wręcz bez wysiłku, jakby w ogóle zapomniała o istnieniu zwierzęcia. — Niektórzy może uważają, że już to zrobiłaś. Sama przez jakiś czas nie miałam żadnego, toteż wiem, że dla poczucia komfortu wystarczy pamiętać, że się kogoś takiego ma i że jest on w pobliżu. O ile wybierzesz właściwego. — Egwene podniosła jedynie brwi, dumna, że nie odwarknęła tej kobiecie. Był to absolutnie ostatni temat, jakiego w tym momencie oczekiwała, Delana zaś dodała tonem wyjaśnienia: — Lord Gareth spędza z tobą dużo czasu. Jest nieco starszy niż większość, ale Zielone często wybierają na pierwszego Strażnika doświadczonego mężczyznę. Wiem, że nigdy właściwie nie wskazałaś żadnej Ajah, często wszakże myślę o tobie jako o Zielonej. Zastanawiam się, czy Siuan ulży, jeśli połączysz się z Lordem Garethem więzią, czy też może raczej wytrąci ją ten fakt z równowagi. Czasem zdaje mi się, że zareaguje spokojnie, innym razem, że nerwowo. Ich związek, jeśli można tak nazwać łączący ich układ, jest bardzo szczególny, jednakże Siuan jawnie poczyna sobie bez żadnego skrępowania.

— Musisz o to spytać samą Siuan. — Uśmieszek Egwene był nieco złośliwy. Podobnie zresztą jej ton. Zupełnie nie rozumiała, dlaczego Gareth Bryne ofiarował jej swoją lojalność, według niej wszakże Komnata Wieży miała ważniejsze zajęcia, niż plotkować niczym wiejskie baby. — Delano, możesz oświadczyć wszystkim zainteresowanym, że nikogo nie zamierzam z sobą wiązać. Lord Gareth spędza ze mną czas... jak zauważyłaś... ponieważ jestem Zasiadającą na Tronie Amyrlin, a on pełni funkcję mojego generała. O tym również możesz wszystkim przypomnieć.

Więc Delana myślała o niej jako o Zielonej. Tę właśnie Ajah wybrałaby w istocie, chociaż po prawdzie pragnęła mieć tylko jednego Strażnika. I tylko jeden mężczyzna pasowałby jej do tej roli. Ale Gawyn znajdował się albo gdzieś w Tar Valon, albo w drodze do Caemlyn, więc — tak czy tak — zbyt szybko się nie zobaczą. Egwene poklepała niespodziewanie szyję Daishara i przez chwilę walczyła z sobą, starając się, by jej uśmiech nie przemienił się w piorunujące spojrzenie. Pomyślała, że miło było zapomnieć choć na chwilę o Komnacie i jej sprawach. Dzięki kontaktom z Zasiadającymi rozumiała teraz powody, dla których Siuan — gdy była Amyrlin — miała często skrzywione oblicze i wyglądała jak osoba cierpliwie znosząca straszliwy ból zęba.

— Nie powiedziałabym, że temat ten stał się podstawą do szerokiej dyskusji — mruknęła Delana. — To znaczy... jak do tej pory. Tym niemniej jest pewne zainteresowanie wokół ciebie. Parę osób zastanawia się, czy posiadasz Strażnika i kto nim jest. Wątpię, czy Garetha Bryne uznałyby za mądry wybór. — Obróciła się w siodle i spojrzała za siebie. Egwene pomyślała, że kobieta popatrzyła zapewne na Lorda Garetha, jednak moment później Zasiadająca ponownie na nią zerknęła i oznajmiła bardzo cicho: — Oczywiście nie wybrałaś sobie Sheriam na Opiekunkę, musisz jednak wiedzieć, że Ajah przydzieliły także tej grupce sióstr zadanie obserwowania ciebie. — Jej pstrokata siwa klacz była niższa od Daishara, więc kobieta zmuszona była spoglądać na Amyrlin nieco z dołu, co usiłowała robić bez wysiłku. Nagle w wodnistych niebieskich oczach Delany pojawiły się ostre błyski. — Niektórzy sądzą, że doradza ci Siuan... że dobrze ci doradza... Wnoszą to z twojej decyzji wypowiedzenia wojny Elaidzie. Siuan wszakże czuje się chyba urażona z powodu zmiany... okoliczności, nieprawdaż? Z tego też względu Sheriam wygląda im zatem obecnie na najbardziej prawdopodobną doradczynię. W każdym razie Ajah przesyłają małe ostrzeżenie na wypadek, gdybyś zdecydowała się zaskoczyć je jakąś swoją kolejną decyzją.

— Dziękuję za ostrzeżenie — odparła grzecznie Egwene.

Doradczyni?! Udowodniła już chyba przecież Komnacie, że nie zamierza pełnić roli marionetki, a jednak większość Zasiadających wyraźnie się upierała przy opinii, że ktoś musi kierować poczynaniami Amyrlin. Przynajmniej sprawdziły się jej podejrzenia związane z „radą”. Miała nadzieję, że żadna z przedstawicielek tejże rady o jej podejrzeniach nie wie.

— Jeszcze z innego powodu powinnaś zachować ostrożność — kontynuowała Delana spokojnym, niedbałym głosem, sprzecznym z intensywnością jej spojrzenia. Dla tej kobiety wyraźnie omawiane przez nią sprawy były niezwykle ważne, choć nie chciała się przed Egwene zdradzić ze swoimi emocjami. — Możesz być pewna, że każda porada, której ci udzieli któraś z nich, będzie pochodziła wprost od przywódczyni jej Ajah, a jak wiesz, przywódczynie danych Ajah i ich Zasiadające nie zawsze się spotykają oko w oko. Zbyt dokładnie ich słuchając, możesz zadrzeć z Komnatą. Pamiętaj, że nie każda decyzja dotyczy wojny, choć pewnie zapragniesz nakłonić niektóre z Aes Sedai do postępowania zgodnie z twoim pomysłem.

— Córko, Amyrlin powinna wysłuchać każdej strony przed podjęciem decyzji — wyrecytowała Egwene. — Jednak zapamiętam twoje ostrzeżenie, kiedy będą mi doradzać.

Czy ta Delana doprawdy uważa ją za jakąś głupią dziewuchę? A może próbowała ją rozgniewać? Gniew prowadził do pospiesznych decyzji i nierozważnych słów, które czasami trudno było cofnąć. Egwene nie potrafiła się domyślić, o co Delanie naprawdę chodzi, ale skoro Zasiadającym nie powiódł się jeden rodzaj manipulacji wobec niej, zapewne próbowały innego. Odkąd Egwene została wyniesiona na Tron Amyrlin, zyskała wielką praktykę w niepoddawaniu się manipulacji. Wziąwszy kilka głębokich, regularnych wdechów, starała się przez chwilę odzyskać równowagę i spokój. Udało jej się. W tej kwestii od pewnego czasu również miała już spore doświadczenie.

Szara zadarła głowę i patrzyła na Amyrlin. Jej widoczna w kapturze twarz wydawała się uosobieniem łagodności. Natomiast gniew w jasnoniebieskich oczach jarzył się jeszcze mocniej. Oczy wydawały się teraz ciąć niczym ostre sztylety.

— Mogłabyś, Matko, spytać, co sądzą na temat negocjacji z Elaidą.

Egwene o mało się nie uśmiechnęła. Zatem Delana z absolutną premedytacją wprowadziła pauzę w ich rozmowę. Widocznie nie lubiła określenia „Córka”, szczególnie jeśli tytułowała ją tak kobieta młodsza niż większość nowicjuszek. Młodsza niż większość tych pochodzących z Wieży, nie wspominając o najnowszych. Chociaż w sumie Delana również wydawała się zbyt młoda jak na Zasiadającą. I tak samo jak ona, Egwene, córka karczmarza, nie umiała panować nad temperamentem.

— A dlaczego miałabym je o to pytać?

— Ponieważ temat ten pojawił się w Komnacie przed kilkoma dniami. Nie była to propozycja, po prostu o takiej możliwości wspomniały bardzo cicho Varilin, Takima i Magla. A Faiselle i Saroiya okazały zainteresowanie słowami tamtych.

Nawet jeśli Egwene pozostawała dotąd opanowana, teraz rozszalała się w jej wnętrzu prawdziwa wściekłość, nad którą nie potrafiła zapanować. Tych pięć kobiet zasiadało w Komnacie jeszcze przed rozłamem w Wieży, lecz — co ważniejsze — podzieliły się między dwie główne frakcje walczące o kontrolę Komnaty. Część poszła za Romandą, część za Lelaine, te dwie z kolei zawzięcie walczyłyby z sobą, nawet gdyby obu groziło zatonięcie. No i obie trzymały swoje zwolenniczki żelazną ręką.

Amyrlin mogłaby uwierzyć, że niektóre spośród tych Aes Sedai przeraziły się ostatnimi wydarzeniami... Ale nie Romanda lub Lelaine. Od trzech czy czterech dni rozmowy o Elaidzie bądź na temat przejęcia Wieży niemalże ucichły, przytłoczone pełnymi niepokoju dyskusjami nad tym niemożliwie potężnym i niewyobrażalnie długim wybuchem Jedynej Mocy. Prawie każda siostra chciała wiedzieć, co ów wybuch spowodowało i prawie każda lękała się potencjalnej odpowiedzi na to pytanie. Zaledwie wczoraj Egwene potrafiła przekonać Komnatę, że dla małej grupy bezpieczne jest przemieszczenie się przy użyciu bramy, czyli Podróżowanie do miejsca erupcji (wspomnienia wszystkich były na tyle silne, że każda siostra umiałaby wskazać punkt w przestrzeni, w którym do wybuchu doszło), a większość sióstr wyraźnie nadal wstrzymywała oddech, czekając na powrót Akarrin i jej towarzyszek. Każda Ajah wystawiła przedstawicielkę, tym niemniej grupką dowodziła Akarrin.

Ani Lelaine, ani Romanda nie wydawały się jednakże zainteresowane tą kwestią. Obie twierdziły, że potężne przenoszenie Mocy, choć gwałtowne i bardzo długie, miało miejsce w znacznej odległości od Tar Valon i na szczęście nikomu nie wyrządziło najmniejszej nawet krzywdy. Jeśli Moc przenosił któryś z Przeklętych — co uznawały za pewnik — szansa poznania szczegółów działania tej osoby równała się niemal zeru, a możliwość sprzeciwu czy przeciwdziałania ze strony Aes Sedai wydawała się jeszcze mniejsza. Marnowanie czasu i energii z tak niemożliwego powodu uznawały za nonsens, skoro siostry miały do wykonania ważniejsze zadania. Obie to właśnie zgodnie oświadczyły, przy okazji zgrzytając zębami, gdyż zrozumiały, iż pozostają w jakiejś sprawie zgodne. Zgodziły się też, że Elaidzie trzeba odebrać Laskę i Stułę — Romanda wypowiedziała to zdanie prawie z taką samą gorliwością co Lelaine. Jeżeli fakt, że Elaida zepchnęła z Tronu Amyrlin jedną z Błękitnych Ajah, rozwścieczył Lelaine, proklamacja Elaidy w sprawie planowanego rozwiązania Błękitnych Ajah doprowadziła ją niemal do ataku wściekłości. A teraz pozwalały sobie na rozmowę o negocjacjach...? Nie, to nie miało najmniejszego sensu.

Egwene bez dwóch zdań nie chciała wzbudzać podejrzeń u Delany czy kogokolwiek innego. Nikt wszak nie miał nawet brać pod uwagę faktu, że Sheriam i kobiety z „rady” są kimś więcej niż tylko grupką „wartowniczek” wyznaczonych do śledzenia poczynań młodziutkiej Amyrlin. Tym niemniej przywołała je wszystkie ostrym tonem. Siostry były wystarczająco inteligentne, toteż potrafiły dotrzymać sekretów wymagających dyskrecji, zwłaszcza że za ujawnienie choć części tych tajemnic ich własne Ajah srodze by je ukarały. Teraz podjechały niespiesznie i powoli ustawiły się wokół Egwene. Ich twarze wyglądały identycznie — jak typowe dla Aes Sedai maski spokoju i cierpliwości. Amyrlin kazała Delanie powtórzyć wcześniejsze słowa. Mimo swej pierwotnej prośby o rozmowę na osobności Szara niby odmówiła, lecz sekundę później nakreśliła krótko swoje podejrzenia. I w tym momencie zakończył się okres spokoju i cierpliwości.

— To szaleństwo — oznajmiła Sheriam, zanim któraś z pozostałych zdołała choćby otworzyć usta. W jej głosie pobrzmiewał gniew i prawdopodobnie lekki przestrach. Może i była przestraszona. Jej imię znajdowało się wszak na liście kandydatek do ujarzmienia. — Żadna z nich nie wierzy chyba naprawdę w możliwość negocjacji.

— Też tak sądziłam — wtrąciła oschle Anaiya. Jej prosta twarz bardziej pasowała do żony farmera niż do siostry z Błękitnych Ajah. Anaiya ubierała się także bardzo prosto, przynajmniej publicznie, choć wybierała dobre wełny. Tym niemniej potrafiła panować nad swoim gniadym wałachem równie łatwo jak Delana nad swoją klaczą. Niewiele też kwestii mogło zburzyć jej spokój. Oczywiście, wśród Zasiadających omawiających temat negocjacji nie było żadnej Błękitnej. Anaiya nie wyglądała na bojowniczkę, jednak dla Błękitnych rozpoczęła się przecież prawdziwa wojna na śmierć i życie. — Elaida idealnie rozjaśniła sytuację.

— Elaida postępuje w sposób irracjonalny — stwierdziła Carlinya. Szarpnęła głową, zrzucając kaptur na ramiona, a następnie potrząsnęła krótkimi ciemnymi lokami. Rozdrażniona, ponownie nałożyła kaptur na głowę. Carlinya rzadko okazywała jakiekolwiek emocje, teraz wszakże jej blade policzki były prawie tak intensywnie rumiane jak lico Sheriam. — Nie może prawdopodobnie uwierzyć — dodała gorącym, zdenerwowanym głosem — że nie wracamy do niej, pełzając przy tym w pokornej pozie. Jak Saroiya może sądzić, że Elaida zaakceptuje coś mniej znaczącego od takiej pokory?

— Elaida wymaga czołobitności i pokory — przyznała Morvrin uszczypliwym tonem. Również jej zazwyczaj łagodną, okrągłą twarz wykrzywiała teraz kwaśna mina, a pulchne ręce kobiety mocno trzymały wodze. Obrzuciła grupkę zrywających się z brzozowego zagajnika srok tak twardym i gniewnym spojrzeniem, że ptaki powinny pospadać na ziemię. — Takima lubi czasem dźwięk własnego głosu. Po prostu czuje potrzebę przemawiania, bo pragnie słuchać samej siebie.

— Faiselle podobnie — dorzuciła ponuro Myrelle, przeszywając nienawistnym wzrokiem Delanę, jak gdyby to ona była wszystkiemu winna. Ta kobieta o oliwkowej skórze była znana ze swego trudnego usposobienia, nawet wśród Zielonych. — Nigdy nie spodziewałabym się, że usłyszę od niej tego rodzaju wypowiedź. Dotąd nie zdarzało jej się zachowywać tak głupio.

— Nie mogę uwierzyć, że Magla myślała poważnie — upierała się Nisao, spoglądając po kolei na każdą z sióstr. — Coś takiego nie wydaje mi się po prostu możliwe. Przede wszystkim, choć wolałabym tego nie mówić, Romanda trzyma Magię tak krótko, że tamta aż piszczy, ilekroć Romanda kichnie. A Romanda przecież wygnałaby Elaidę bez wahania, zastanawiając się jedynie, czy nie należy jej uprzednio wychłostać.

Wyraz twarzy Delany pozostał obojętny, lecz prawdopodobnie Zasiadająca tłumiła zadowolony z siebie uśmieszek. Najwyraźniej dokładnie na taką reakcję miała nadzieję.

— Romanda trzyma Saroiyę i Varilin równie twardą ręką, a Takima i Faiselle niemal się nie ruszają bez pozwolenia Lelaine, tym niemniej powiedziały to, co powiedziały. Myślę jednak, Matko, że twoje doradczynie wyrażają uczucia większości sióstr. — Wygładzając rękawiczki, posłała Amyrlin spojrzenie z ukosa. — Jeśli bardzo się postarasz, może zdołasz zdusić tę sprawę w zarodku. Wydaje mi się, że otrzymasz od Ajah potrzebne poparcie. I, ma się rozumieć, także moje, w Komnacie. Moje i nie tylko moje. Wystarczy, by ukręcić sprawie łeb.

Jak gdyby Egwene potrzebowała poparcia dla zrealizowania własnego celu. Może Delana próbowała jej się jedynie przypodobać. Albo zasugerować, że jedyną jej troską jest pomoc dla młodej Amyrlin.

Beonin jechała wcześniej w milczeniu, zaciskając płaszcz i wpatrując się w punkt między uszami swojej kasztanowatej klaczy, nagle wszakże potrząsnęła głową. Jej wielkie, szaroniebieskie oczy zwykle nadawały jej obliczu wyraz zaskoczenia, teraz jednak kobieta łypała nimi spod kaptura gorąco i gniewnie to na jedną, to na drugą siostrę, łącznie z Egwene.

— Dlaczego negocjacje są w waszej opinii niemożliwe? — spytała. Sheriam zamrugała, gapiąc się na nią w zdumieniu, a Morvrin otworzyła usta z nachmurzoną miną, jednak Beonin pogrążała się dalej, kierując teraz swoją złość na Delanę. — My, ty i ja — oświadczyła z silniejszym niż zwykle taraboniańskim akcentem — jesteśmy Szarymi. Jesteśmy negocjatorkami, pośredniczkami. Elaida wysoko stawia poprzeczkę, ale często taka sytuacja zdarza się na początku negocjacji. Uważam, że potrafimy doprowadzić do ponownego zjednoczenia Białej Wieży i możemy zagwarantować wszystkim bezpieczeństwo... Jeśli tylko porozmawiamy.

— Zadaniem nas, Szarych, jest również osądzanie — odwarknęła jej Delana. — A Elaidę już osądziłyśmy. — Fakt ten niecałkowicie zgadzał się z prawdą, Delanę wyraźnie jednak bardziej niż kogokolwiek innego zaskoczył wybuch Beonin. Jej głos ociekał kwasem. — Może ty chciałabyś pertraktować, czy powinnaś się dać wychłostać. Ja po prostu nie zamierzam i sądzę, że niewiele znajdziesz sojuszniczek w tej kwestii.

— Sytuacja uległa zmianie — upierała się Beonin. Wyciągnęła rękę do Egwene, prawie błagalnym gestem. — Gdyby Elaida nad wszystkim nie panowała, nie wydałaby oświadczenia, że interesuje się sprawą Smoka Odrodzonego. Tak uważam. Widziany przez nas płomień saidara to ostrzeżenie. Przeklęci najprawdopodobniej wyruszają, a Biała Wieża musi się...

— Wystarczy — przerwała Amyrlin. — Jesteś gotowa do otwartych negocjacji z Elaidą? To znaczy... — poprawiła się — ...z Zasiadającymi, które nadal przebywają w Wieży?

Elaida nigdy nie lubiła negocjować.

— Tak — przyznała żarliwie Beonin. — Całość spraw można załatwić w sposób satysfakcjonujący nas wszystkie. Wiem, że tak.

— Udzielam ci zatem na te negocjacje swojego pozwolenia.

Po tych słowach Egwene siostry — wszystkie z wyjątkiem Beonin — zaczęły się szaleńczo przekrzykiwać. Większość usiłowała wyperswadować Amyrlin pomysł negocjacji, odwieść ją od niego, nazywać istnym szaleństwem. Anaiya krzyczała równie głośno jak Sheriam, gestykulując przy tym gwałtownie, a oczy Delany powiększyły się z przerażenia i o mało nie wyskoczyły z orbit. Niektórzy męscy członkowie eskorty zaczęli się przyglądać siostrom takim wzrokiem, jakim obrzucali mijane farmy, wśród Strażników zaś wybuchło prawdziwe poruszenie; i bez więzi wiedzieli, że ich Aes Sedai są czymś wstrząśnięte, na szczęście nie ruszali się z miejsc. Mądrzy Strażnicy nie wściubiają nosów w nie swoje sprawy i trzymają się z dala, gdy Aes Sedai zaczynają podnosić głos.

Egwene zignorowała krzyki i wymachiwania rękami swoich towarzyszek. Rozważała każdą możliwość, która dawała szansę na zakończenie walki i ponowne zjednoczenie Białej Wieży. Przegadała wiele godzin z Siuan, która miała więcej niż ktokolwiek inny powodów, ażeby pragnąć detronizacji Elaidy. Jeśliby taki gest mógł uratować Wieżę, Egwene poddałaby się nawet władzy Elaidy i puściła w niepamięć fakt, że kobieta ta bezprawnie zasiadła na Tronie Amyrlin. Słysząc tę sugestię, Siuan o mało nie dostała apopleksji, jednak zgodziła się, choć niechętnie, że utrzymanie Wieży w całości to kwestia najważniejsza i absolutnie priorytetowa.

Beonin błyskała teraz tak pięknym uśmiechem, że okrucieństwem wydawało się zdławienie jej rozradowanej miny.

— Zbliżysz się do Varilin i innych sióstr, których imiona poda ci Delana — poleciła Egwene, nieznacznie podnosząc głos, chciała mieć bowiem pewność, że wszystkie Aes Sedai ją usłyszą. — I dzięki nim spróbujesz się dostać do Białej Wieży. Jest jeden warunek, od którego nie odstąpię. Elaida ma się podać do dymisji i udać na wygnanie. — Powiedziała to, ponieważ wiedziała, że Elaida nigdy nie przyjęłaby z powrotem sióstr, które się przeciwko niej zbuntowały. Amyrlin nie mogła decydować o zachowaniu i postępowaniu poszczególnych Ajah, więc uzurpatorka oznajmiła, iż siostry, które uciekły z Wieży, przestają być członkiniami czy to swoich, czy to innych Ajah. Według niej, te Aes Sedai powinny błagać o ponowne przyjęcie do swoich Ajah, oczywiście po odbyciu pokuty pod jej osobistą kontrolą. Elaida nie zamierzała ponownie scalać Wieży i jej rządy jedynie jeszcze bardziej pogłębiały rozłam. — Tylko taki stan rzeczy mogę przyjąć, Beonin. I pozostanę w tej sprawie nieugięta. Rozumiesz mnie?

Szara przewróciła oczyma. Spadłaby z konia, gdyby Morvrin w odpowiednim momencie jej nie złapała. Przez moment szeptała coś mdlejącej do ucha, równocześnie starając się utrzymać Beonin w pionie, w końcu trzasnęła ją w twarz, w dodatku wcale nielekko. Wszystkie pozostałe siostry wpatrywały się w Egwene wzrokiem, jakim obrzuca się obcą osobę, widzianą po raz pierwszy w życiu. Nawet Delana, która prawdopodobnie od początku rozmowy podejrzewała, że właśnie do czegoś takiego dojdzie. Od chwili zasłabnięcia Szarej wszystkie siostry siedziały na koniach nieruchomo i w milczeniu. Na rozkaz Lorda Garetha żołnierze otoczyli je jeszcze ściślejszym kręgiem. Niektórzy popatrywali na nie, większość z niepokojem widocznym na ich twarzach nawet za prętami hełmów.

— Pora wracać do obozu — oznajmiła Amyrlin. Wypowiedziała te słowa spokojnie. Stanie się to, co się musi stać. Być może jej poddanie się Elaidzie uzdrowiłoby Wieżę, ale szansa na taki ruch była niewielka i Egwene właściwie nie brała go pod uwagę. Teraz może dojść do walk między Aes Sedai na ulicach Tar Valon, chyba że Egwene znajdzie sposób przeprowadzenia swojego planu z sukcesem. — Mamy do wykonania zadanie — dodała, zbierając cugle — a nie zostało nam dużo czasu.

Modliła się, ażeby tego czasu wystarczyło.

17

Sekrety

Kiedy Delana się upewniła, że posiane przez nią trujące nasienie dobrze się zakorzeniło w umysłach sióstr, mruknęła, że wolałaby nie być widziana wśród powracającej wraz z Egwene do obozu świty, po czym popędziła swoją klacz do szybkiego kłusa i ruszyła przez śnieg. Pozostałe kobiety jechały powoli w nieprzyjemnej, ciążącej im ciszy. Słychać było jedynie chrzęst brodzących w śniegu końskich kopyt. Strażnicy trzymali się w odpowiedniej odległości za swoimi Aes Sedai, eskortujący zaś całą grupę żołnierze znów popatrywali wyłącznie na farmy i zarośla, z rzadka jedynie obrzucając Aes Sedai szybkimi spojrzeniami. Tak przynajmniej wydawało się Amyrlin. Wiedziała wszak, że mężczyźni nie potrafią trzymać języka za zębami. Gdy któremuś kazało się zachować coś w tajemnicy, postępował dokładnie odwrotnie i tym bardziej plotkował, oczywiście rozmawiając jedynie z najbliższymi przyjaciółmi, którym mógł zaufać, tyle że ci bez skrupułów przekazywali zasłyszaną historię każdemu, kto chciał ich wysłuchać. Może Strażnicy różnili się w tej kwestii od reszty mężczyzn — tak twierdziły w każdym razie Aes Sedai... to znaczy te spośród Aes Sedai, które posiadały Strażników — żołnierze jednakże bez wątpienia rozpowiedzą o sprzeczce sióstr, które w dodatku odesłały Delanę jak niepyszną. Egwene musiała przyznać, że Szara bardzo starannie zaplanowała całą sprawę. Jeśli wieść się rozejdzie, nikt jej nie obarczy winą. Prawda zazwyczaj wychodzi w końcu na jaw, do tej pory wszakże pierwotne wydarzenie obrasta zwykle pogłoskami, spekulacjami i kompletnymi kłamstwami, toteż większość osób już w tę prawdę nie wierzy.

— Ufam, że nie muszę pytać, czy któraś z was słyszała o tej sprawie wcześniej — rzuciła Amyrlin, z pozom całkiem od niechcenia. Studiowała przy tym okolicę, jakby nie przywiązywała wagi do odpowiedzi, tym niemniej ogarnęło ją zadowolenie, gdy wszystkie Aes Sedai niemal z oburzeniem zaprzeczyły. Łącznie z Beonin, która masowała sponiewieraną szczękę i przeszywała pełnym nienawiści wzrokiem Morvrin. Egwene wierzyła w ich zaprzeczenia, tak jak wierzyła w ich zapewnienia i przysięgi. Aes Sedai nie wolno było przecież składać niezgodnych z prawdą przysiąg, chyba że wstąpiły w szeregi Czarnych Ajah... Ta ewentualność oczywiście ją dręczyła i stanowiła wytłumaczenie dla przesadnej ostrożności, a poza tym Amyrlin wiedziała, że każdy lojalny człowiek może czasem popełnić jakiś straszny czyn, jeśli sądzi, że obróci dzięki niemu sprawę na lepsze. A osoby przymuszone do przysiąg bywały biegłe w dostrzeganiu w tych przysięgach luk i wyrw, które znacząco zwiększały pole manewru. — Prawdziwe pytanie brzmi — podjęła po chwili — po co naprawdę Delana tu przybyła? Czego szuka?

Egwene nie musiała niczego wyjaśniać, nie tym doświadczonym w Grze Domów kobietom. Jeśli Delana pragnęła jedynie nie dopuścić do negocjacji z Elaidą, nie wskazując przy tym na siebie jako na inicjatorkę tego pomysłu, mogła w dowolnej chwili po prostu porozmawiać o tej sprawie z Amyrlin w cztery oczy. Zasiadające nie potrzebowały żadnego usprawiedliwienia, jeżeli zapragnęły na osobności pomówić ze swoją władczynią. Delana mogła też skorzystać z pomocy Halimy, która większość nocy przesypiała na sienniku w namiocie Egwene, chociaż była sekretarką Szarej siostry. Amyrlin cierpiała bowiem na straszliwe migreny i w niektóre noce jedynie masaże Halimy mogły uśmierzyć jej ból, tylko dzięki nim mogła wtedy zasnąć. Zresztą wystarczyłaby pewnie anonimowa notatka i Egwene wkroczyłaby do Komnaty z edyktem zabraniającym negocjacji. Najdrażliwszy nawet dyskutant musiałby przyznać, że rozmowa na temat zakończenia wojny zawsze dotyka tematu... wojny. Delana jednak wyraźnie chciała w jakiś sposób poinformować Sheriam i inne Aes Sedai o swoim udziale w tej sprawie. Jej „plotkarstwo” na pewno było więc wymierzone w inny cel.

— Pragnie doprowadzić do konfliktu między przywódczyniami Ajah i Zasiadającymi — stwierdziła Carlinya zimnym jak śnieg głosem. — A może nawet do konfliktu między poszczególnymi Ajah. — Z pozoru przypadkowym ruchem poprawiła płaszcz: śnieżnobiały, wyszukanie haftowany i obszyty gęstym, czarnym futrem. Przemawiała tak obojętnie, że wydawała się negocjować cenę szpulki z nicią. — Nie mam pojęcia, po co Delana tego chce, ale takie właśnie będą skutki, o ile nie zachowamy rozwagi. Tyle że ona nie powinna zdawać sobie sprawy ani z naszej rozwagi, ani nawet z tego, że mamy jakieś powody do ostrożności, ponieważ jej celem może być jedna z nas lub nawet kilka.

— Pierwsza odpowiedź, która przychodzi człowiekowi do głowy, nie zawsze jest właściwa, Carlinyo — powiedziała Morvrin. — Masz zbyt mało przesłanek, aby ocenić działanie Delany, jej cel czy podejście do ostrożności. — Korpulentna Brązowa wierzyła bardziej w zdrowy rozsądek niż w logikę, tak w każdym razie teraz sugerowała, w gruncie rzeczy wszakże mieszała jedno z drugim, wybierając pragmatyczne rozwiązania i, wbrew swojemu stwierdzeniu, podejrzanie szybkie lub łatwe odpowiedzi. Co zresztą czasem nie okazywało się wbrew pozorom całkiem rozsądne. — Może Delana próbuje doprowadzić niektóre spośród Zasiadających do wahania w kwestii jakiegoś zagadnienia, które jest dla niej ważne. A może ma nadzieję, że Elaida opowie się jako Czarna Ajah. Pomijając skutki, Delana może mieć na celu coś, czego w ogóle nie podejrzewamy. Zasiadające potrafią reagować w sposób równie małostkowy jak inni ludzie. Wszystkim nam zaś wiadomo, że Delana może żywić urazę do jednej z wymienionych przez nią Aes Sedai i to od czasów, kiedy sama była nowicjuszką i właśnie one ją nauczały. Sądzę, że lepiej skoncentrować się na potencjalnych skutkach naszej z nią rozmowy, niż martwić się, dlaczego nie wiemy więcej.

Jej ton był tak spokojny jak jej twarz o szerokich szczękach, choć chłodny spokój słuchającej Carlinyi na moment wyraźnie się otarł o zimną pogardę. Racjonalność tej kobiety nie zakładała ustępstw dla ludzkich słabostek. Ani dla wypowiedzi osób, które się z nią nie zgadzały.

Anaiya roześmiała się z czymś przywodzącym na myśl prawie matczyne rozbawienie. Odgłos przestraszył jej gniadosza i koń odtańczył dobre parę kroków, zanim jego pani zdołała go uspokoić i skłonić do powolnego stępa. Samej Egwene Anaiya skojarzyła się z ciepłą farmerką, którą rozśmieszyły błazeństwa innych kobiet z jej wsi. Większość sióstr bez wahania zignorowała ten śmiech.

— Nie dąsaj się, Carlinyo — powiedziała ciepło Anaiya. — Bardzo prawdopodobne, że masz rację. Tak, tak, Morvrin, Carlinya najprawdopodobniej wcale się nie myli. Sądzę, że w każdym razie powinnyśmy brać pod uwagę możliwość, że Delanie chodzi o skłócenie nas.

Ani jej ton, ani słowa bynajmniej nie brzmiały zabawnie. Żadnej Błękitnej nie rozśmieszały przeszkody w detronizacji Elaidy.

Myrelle gwałtownie pokiwała głową, zgadzając się z poprzedniczką, w sekundę później jednak szybko zamrugała zaskoczona pytaniem Nisao.

— Możesz sobie pozwolić na powstrzymanie Delany, Matko? — Niewysoka Żółta nie odzywała się zbyt często publicznie. — Niezależnie od tego, co ta Zasiadająca próbuje zrobić... Nawet jeśli w ogóle zdołamy ustalić, o co jej chodzi — dodała szybko, machając ręką w stronę Morvrin, która już otwierała usta, by znów coś powiedzieć. Nisao wyglądała przy pozostałych kobietach jak dziecko, wyraźnie wszakże potrafiła w odpowiednim momencie wykonać nie znoszący sprzeciwu gest. Ostatecznie należała przecież do Żółtych i cechowała się typową dla tej Ajah pewnością siebie, toteż w większości sytuacji nikomu nie ustępowała i nie wycofywała się z raz obranego stanowiska. — Mam na myśli rozmowy w sprawie negocjacji z przebywającymi w Wieży Zasiadającymi.

Na chwilę wszystkie Aes Sedai rozdziawiły usta i zapatrzyły się na nią. Nawet Beonin.

— A dlaczego miałybyśmy na nie pozwolić i im sprzyjać? — spytała w końcu Anaiya groźnym tonem. — Nie przebyłyśmy całej tej drogi w celu odbycia pogawędki z Elaidą.

Teraz wyglądała jak farmerka, która trzyma za plecami tasak i zamierza go użyć.

Nisao zadarła na nią głowę i lekceważąco prychnęła.

— Nie twierdzę, że któraś z nas pragnie pozwolić na negocjacje. Pytałam jedynie, czy odważymy się do nich nie dopuścić.

— Ledwie dostrzegam różnicę — oświadczyła Sheriam lodowatym głosem. Jej twarz była bardzo blada.

Egwene pomyślała gniewnie, że Opiekunka Kronik prawdopodobnie się czegoś obawia.

— Pomyśl zatem przez moment, a ją zobaczysz — odburknęła kąśliwie Nisao. Kąśliwie i ostro, tak jak ostry jest czubeczek noża. — W chwili obecnej rozmowa o negocjacjach ogranicza się do pięciu Zasiadających i wydaje się bardzo spokojna, ale czyż taką pozostanie? Kiedy rozejdzie się plotka, że zaproponowano i odrzucono perspektywę rozmów, ile minie czasu, zanim w sytuację wkroczy rozpacz? Och, nie przerywajcie mi, wysłuchajcie mnie do końca! Wyruszyłyśmy wszystkie przepełnione słuszną furią i domagające się sprawiedliwości, a jednak tkwimy tu na brzegu rzeki i gapimy się na mury Tar Valon, podczas gdy Elaida spokojnie siedzi sobie w Wieży. Jesteśmy tutaj już prawie dwa tygodnie i nie zdziwiłabym się, gdyby okres naszego pobytu przeciągnął się na dwa lata albo i lat dwadzieścia. Im dłużej będziemy bezproduktywnie czekać, tym więcej sióstr zacznie usprawiedliwiać zbrodnie uzurpatorki. A wtedy coraz więcej z nich będzie uważało, że to my musimy doprowadzić do ponownego zjednoczenia Wieży, nie bacząc na koszty. Chcecie czekać, aż poszczególne siostry jedna po drugiej zaczną się wyślizgiwać do Elaidy? Osobiście nie wyobrażam sobie, że będę stać na brzegu rzeki, przeciwstawiając się tej kobiecie jedynie w towarzystwie Błękitnych Ajah i pozostałych z was. Negocjacje przynajmniej pokażą wszystkim wokół, że coś się dzieje!

— Nikt nie zamierza wracać do Elaidy — zaprotestowała gorąco Anaiya, przesuwając się w siodle, tym niemniej jej zmartwiona mina, uniesione brwi i ton jawnie zaprzeczały pewności jej słów. Prawdopodobnie brała jednak pod uwagę taką ewentualność.

Wieża pociągała każdą Aes Sedai. Istniała spora szansa, że nawet Czarne siostry tęskniły za całą i na powrót zjednoczoną Wieżą. Wieża niby stała tak blisko, w odległości zaledwie kilku mil, niemniej jednak pozostawała dla nich nieosiągalna.

— Rozmową mogłybyśmy zyskać na czasie, Matko — mruknęła niechętnie Morvrin, a nikt nie potrafił przemawiać z taką niechęcią w głosie jak ona. Przez jej marsową minę przebijała zaduma i nie było w niej ani źdźbła zadowolenia. — Jeszcze parę tygodni i może Lord Gareth znajdzie statki, których potrzebuje do zablokowania portów. Wtedy sytuacja kompletnie się odmieni i stanie dla nas korzystna. Kiedy odetniemy Tar Valon od dostaw pożywienia i odbierzemy siostrom możliwość ucieczki, zamorzymy miasto głodem w przeciągu miesiąca.

Egwene bardzo się starała zachować kamienne oblicze, co kosztowało ją nieco wysiłku. Tak naprawdę nie miała najmniejszej nadziei na zdobycie statków czy okrętów, które mogłyby zablokować port, chociaż żadna z pozostałych Aes Sedai o tym nie wiedziała. Gareth wyjaśnił tylko jej tę kwestię, lecz za to już na długo przed opuszczeniem Murandy. Początkowo w trakcie marszu na północ wzdłuż Erinin rzeczywiście planował zakup jednostek pływających, które pragnął wykorzystać do przewiezienia zapasów. A po dotarciu do Tar Valon chciał te statki zatopić w ujściu portu. Użycie bram, dzięki którym dotarli do Tar Valon, zniweczyło jego plany. Wiadomość o oblężeniu opuściła miasto wraz z pierwszymi statkami wypływającymi po przybyciu armii, teraz zaś zarówno na północy, jak i na południu — wszędzie, gdzie Gareth wysłał jeźdźców — kapitanowie statków woleli odsyłać swoje towary na brzeg małymi łodziami, podczas gdy główne jednostki tkwiły zakotwiczone pośrodku rzeki. Żaden kapitan nie miał ochoty ryzykować odebrania mu statku. Lord Gareth zdawał raport tylko Egwene, a jego oficerowie składali wszystkie sprawozdania jedynie jemu, żadna siostra nie zdołałaby się zatem niczego dowiedzieć, nawet gdyby zdecydowała się na rozmowę z jednym czy drugim żołnierzem.

Na szczęście nawet Aes Sedai poszukujące Strażników rzadko rozmawiały z żołnierzami, gdyż ogólnie rzecz ujmując, uważały ich za złodziejską gromadkę niepiśmiennych mężczyzn, którzy kąpią się rzadko i jedynie przypadkowo, kiedy akurat przechodzą w bród jakiś strumień. Jednym słowem, żołnierze nie należeli do osobników, z którymi Aes Sedai spędzały dobrowolnie czas. Dzięki wszystkim tym niuansom łatwiej było zachować w grupie wszelkie sekrety, a niektóre były naprawdę istotne. Swoich tajemnic Egwene wolała nie przekazywać czasami nawet osobom, które pozornie znajdowały się po jej stronie. Może sama nie pamiętała, skąd wzięło się w niej takie rozważne podejście, jednak nauczyła się go jeszcze jako córka karczmarza, czyli w tym okresie życia, które dawno temu kazano jej porzucić. Teraz żyła w innym świecie i ten świat rządził się regułami zupełnie odmiennymi od zasad Pola Emonda. Tam fałszywy krok znaczył wezwanie przed Koło Kobiet, tu natomiast mógł się skończyć śmiercią albo czymś... gorszym. I to nie tylko dla niej samej.

— Pozostające w Wieży Zasiadające powinny być chętne do rozmowy — Carlinya z westchnieniem przerwała rozmyślania Amyrlin. — Muszą wiedzieć, że im dłużej trwa oblężenie, tym bardziej rosną szanse Lorda Garetha na znalezienie statków. Chociaż nie wiem, jak długo potrwają rozmowy, gdy Zasiadające już pojmą, że nie zamierzamy się poddać.

— Elaida będzie nalegała na deklarację poddania — szepnęła Myrelle. Chyba nie miała zamiaru polemizować z poprzedniczką, po prostu mówiła do siebie.

W tym samym momencie Sheriam zadrżała i otuliła się dokładniej płaszczem, jak gdyby nie chciała dopuścić do siebie zimna.

Tylko Beonin wyglądała na szczęśliwą. Siedziała w siodle ożywiona i wyprostowana. Jej włosy w odcieniu ciemnego miodu stanowiły piękną oprawę dla szerokiego uśmiechu błyskającego spod kaptura. Wyraźnie wszakże nie chciała naciskać na swoje towarzyszki. W powszechnym mniemaniu była świetną negocjatorką, więc doskonale wiedziała, kiedy trzeba działać, a kiedy czekać.

— Powiedziałam, że możecie zacząć — wtrąciła Egwene. Nie, wcale nie chciała tego szczególnie podkreślać, uważała jednak, że kobieta, która postanowiła żyć zgodnie z Trzema Przysięgami, powinna wypełniać wszystkie swoje zobowiązania. Och, nie mogła się wręcz doczekać Różdżki Przysiąg. Jakże pragnęła trzymać ją już w dłoniach. Od tamtej pory jej sytuacja na pewno stanie się znacznie łatwiejsza. — Po prostu zanim coś powiecie, dobrze się zastanówcie, o czym mówicie i z kim rozmawiacie. Zachowajcie ostrożność. Niech w Wieży myślą, że wyrosły nam skrzydła i na nich tu przyleciałyśmy. Nawet jeśli podejrzewają, że odkryłyśmy na nowo Podróżowanie, nie będą miały co do tego pewności, póki ktoś im tego faktu nie potwierdzi. Ich niepewność jest dla nas lepsza. Ten jeden sekret zachowajcie wszystkie i nie zdradźcie się z nim przed nikim. Tak jak nie zdradzacie obecności naszych szpiegów w Wieży.

Myrelle i Anaiya wykonały w tym momencie nagły ruch, a Carlinya natychmiast rozejrzała się wokół, jawnie czymś przestraszona, chociaż ani Strażnicy, ani żołnierze nie znajdowali się na tyle blisko, żeby usłyszeć ich rozmowę. No, chyba że któraś z nich zaczęłaby krzyczeć. Morvrin z kolei przybrała jeszcze bardziej cierpką minę. Nawet Nisao wyglądała na nieco zdenerwowaną, chociaż nie miała nic wspólnego z decyzją potajemnego wysłania do Wieży sióstr, które jakoby odpowiedziały na wezwanie Elaidy. Komnatę na pewno uszczęśliwiło odkrycie, że dziesięć przebywających w Wieży sióstr na wszelkie możliwe sposoby próbuje osłabić Elaidę, nawet jeśli ich działalność nie przyniosła do tej pory żadnych oczywistych rezultatów. Z drugiej strony Zasiadającym bez wątpienia nie spodobałby się fakt, że zadanie owych sióstr aż do chwili obecnej stanowiło sekret, ponieważ kobiety te obawiały się, że niektóre spośród Zasiadających są w rzeczywistości Czarnymi Ajah. Z tych samych powodów Sheriam i pozostałe nie chciały ujawnić Zasiadającym treści przysięgi, którą złożyły Egwene. Ujawnienie akurat tej przysięgi mogłoby się dla nich bowiem źle skończyć. Komnata wprawdzie nie ukarała jeszcze żadnej chłostą, lecz wobec irytacji, z jaką większość Zasiadających zareagowała na wieść o ewentualnym przejęciu przez Egwene kontroli nad wojną, doprawdy chyba nikogo nie zaskoczyłoby, gdyby skwapliwie skorzystały z szansy pokazania, iż nadal posiadają jakąś władzę, a równocześnie w przekonujący sposób wyraziły swoje niezadowolenie.

Beonin prawdopodobnie jako jedyna wcześniej sprzeciwiła się tej decyzji — przynajmniej zanim stało się oczywiste, że inne ową decyzję popierają — teraz jednakże również ona z drżeniem wciągnęła oddech i zmarszczyła brwi. W jej przypadku zresztą niejaką rolę mogło też odegrać nagłe uświadomienie, czego się właśnie podjęła. Wszak samo znalezienie w Wieży osoby chętnej do mówienia mogło człowieka zniechęcić do czekającego zadania. Przebywające wewnątrz Tar Valon „oczy i uszy” potrafiły zaoferować jedynie pogłoski na temat zdarzeń w Wieży, a prawdziwe nowiny docierały do buntowniczek wyłącznie w postaci fragmentarycznej i pochodziły od sióstr, które odważyły się wejść do Tel’aran’rhiod, ażeby ujrzeć tam w przelocie odbite mignięcia świata jawy. Tak czy owak, ostatnia z tych informacji twierdziła, że Elaida rządzi za pomocą edyktów i zgodnie z własnymi kaprysami, którym nawet Komnata nie ośmiela się przeciwstawić. Teraz twarz Beonin osobliwie poszarzała i kobieta zaczęła wyglądać jeszcze bardziej niezdrowo niż Nisao. Anaiya i pozostałe popatrywały wzrokiem ponurym jak śmierć.

Młodą Amyrlin ogarnęła fala przygnębienia. Te Aes Sedai należały do najsilniejszych spośród przeciwniczek Elaidy — nawet powolna Beonin, która zawsze wolała rozmowę niż działanie. No cóż, Szare słynęły z przekonania, że każdy problem można rozwiązać poprzez odpowiedniej długości pogawędkę. Powinny kiedyś spróbować przekonać w ten sposób jakiegoś trolloka albo choćby... rozbójnika. Ciekawe, co udałoby im się wtedy osiągnąć! Bez Sheriam i reszty sióstr opór wobec Elaidy rozwiałby się niczym dym, zanim grupa zdążyłaby się scalić w jedną całość. Może zresztą wcale nie miały szans. Tak czy inaczej, w tej chwili Elaida wciąż zupełnie niezagrożona rządziła z Wieży i to po wszystkim, co one przeszły, po wszystkim, co zrobiły... Nawet Anaiya prawdopodobnie dostrzegała już przed sobą widmo katastrofy.

Nie! Nie! Egwene wzięła głęboki wdech, rozciągnęła ramiona i wyprostowała się w siodle. To ona była legalną Amyrlin, niezależnie od poglądów, które w tej kwestii żywiły przedstawicielki Komnaty, gdy sadzały ją na tronie. Była legalną Amyrlin i musiała doprowadzić do rebelii przeciwko Elaidzie, utrzymując dzięki niej nadzieję na uzdrowienie Wieży. Jeśli dla osiągnięcia tych celów musiała pozorować chęć do negocjacji, cóż... nie będzie pierwszą Aes Sedai udającą, że dąży do jednego efektu, ażeby osiągnąć zupełnie przeciwny. Egwene zrobiłaby wszystko, co trzeba, dla podtrzymania rebelii i detronizacji Elaidy. Wszystko, co trzeba!

— Przeciągnij rozmowy najdłużej, jak zdołasz — poleciła Beonin. — Możesz mówić na każdy dowolny temat, póki zatrzymasz dla siebie nasze tajemnice. Każ też ciągle mówić tamtym, ale na nic się nie zgadzaj.

Szara negocjatorka poruszyła się niespokojnie w siodle. Wyglądała gorzej niż Anaiya. Tak, zdecydowanie wyglądała na chorą. Jeszcze chwila i zacznie wymiotować.

Kiedy dostrzegły obóz, słońce znajdowało się już prawie w połowie drogi ku południowemu szczytowi. Eskorta konnych w lekkich zbrojach oderwała się tu i skierowała ku rzece, zostawiając Egwene i siostry. Ostatnią milę miały przejechać przez śnieg jedynie w towarzystwie swoich Strażników, którzy trzymali się tuż za nimi. Lord Gareth zatrzymał się na moment, jakby jeszcze raz chciał pomówić z Amyrlin, w końcu jednak obrócił gniadosza na wschód i ruszył za swoją kawalerią. Po chwili przyspieszył do kłusa, starając się dogonić jeźdźców, którzy zniknęli właśnie za gęstym zagajnikiem. Nigdy nie inicjował kłótni ani nawet dyskusji, jeśli ktoś trzeci mógł usłyszeć, szczególnie że — tak jak wszyscy — uważał Beonin i inne tutejsze Aes Sedai jedynie za wyznaczone przez Ajah „psy” szpiegujące Egwene. Amyrlin odczuwała czasem smutek i żal, że nie może się z tym mężczyzną podzielić prawdą, wyznawała jednakże zasadę, że im mniej osób zna daną tajemnicę, tym większe jest prawdopodobieństwo, że pozostanie ona tajemnicą.

Obóz składał się z licznych namiotów w najrozmaitszym kształcie, rozmiarze, kolorze i stanie uszkodzeń. Zajmował niemal całe rozległe, okolone drzewami pastwisko, położone w połowie drogi między Tar Valon i Smoczą Górą. Po bokach stały paliki dla licznych koni oraz rzędy wozów i furmanek, wśród których trudno było znaleźć dwa podobne do siebie pojazdy. Dym wznosił się z kominów w kilku miejscach parę mil za linią drzew, lecz miejscowi farmerzy trzymali się z daleka od obozowiska, chyba że przybywali sprzedać siostrom jajka, mleko czy masło lub gdy potrzebowali Uzdrowienia po jakimś wypadku. Egwene nigdzie nie dostrzegła śladów armii, którą przywiodła z tak daleka. Gareth skoncentrował siły wzdłuż rzeki: część żołnierzy zajmowała miejskie mosty po obu brzegach, reszta zaś przebywała w obozie nazywanym przez generała rezerwowym, a umieszczonym w punkcie, z którego można by popędzić mężczyzn do pomocy w odparciu jakiegoś zbrojnego wypadu z miasta, gdyby przypadkiem Lord Bryne mylił się co do Kapitana Naczelnego Chubaina. Gareth wyjaśnił Egwene, że zawsze należy brać pod uwagę możliwość, iż nasze założenia są niewłaściwe. Nikt oczywiście nie sprzeciwił się jego wyborowi lokalizacji, w każdym razie nie w kwestiach ogólnych. Szczegóły bowiem większość sióstr krytykowała, jednak utrzymanie miejskich mostów stanowiło jedyną drogę do oblężenia Tar Valon. Dokładnie mówiąc — jedyną drogę lądową. Sporo zaś Aes Sedai cieszyło się, że nie musi patrzeć na żołnierzy, a nawet o nich myśleć.

Na widok zbliżających się Amyrlin i reszty grupy z obozu wyjechali trzej Strażnicy w mieniących się barwami płaszczach. Pierwszy z nich był znacznie wyższy od drugiego, niezwykle niskiego, toteż można by odnieść wrażenie, że ten roślejszy siedzi na jakimś wyjątkowym siodle. Cała trójka ukłoniła się Egwene i siostrom, po czym każdy skinął głową trzymającym się za plecami kobiet Strażnikom. Wszyscy trzej mieli groźny wygląd ludzi tak pewnych siebie, że nawet nie muszą nikogo przekonywać, jak bardzo są niebezpieczni, gdyż fakt ten ich zdaniem powinien być oczywisty. Zgodnie z początkiem starego powiedzenia Aes Sedai: „Spokojny Strażnik i odpoczywający na wzgórzu lew...”. Reszta powiedzenia zaginęła, obecnie wystarczało wszakże samo porównanie. W aktualnych okolicznościach siostry nie czuły się szczególnie bezpiecznie w obozie zaludnionym masą Aes Sedai, więc Strażnicy, niczym ostrożne lwy, patrolowali cały teren — po kilka mil w każdym kierunku.

Anaiya i inne Aes Sedai, wszystkie z wyjątkiem Sheriam, rozproszyły się natychmiast po dotarciu grupy do pierwszego rzędu namiotów za wozami. Każda szukała przywódczyni swojej Ajah, rzekomo w celu zdania jej raportu z przejażdżki Zasiadającej na Tronie Amyrlin i Lorda Garetha nad rzekę, w istocie zaś — co ważniejsze — pragnęły przekazać przywódczyniom nowinę: że kilka Zasiadających zastanawia się nad negocjacjami z Elaidą, a Egwene podjęła jednoznaczną decyzję i wyznaczyła konkretne zadania. Byłoby im łatwiej, gdyby mogły podać imiona tych Zasiadających, jednak nawet przysięgi wierności nie powinny skłaniać do ich ujawnienia. Myrelle o mało nie odgryzła sobie języka, kiedy Amyrlin zasugerowała konieczność zachowania sekretu. Praca i kierowanie innymi bez uprzedniego szkolenia nie stanowi najlepszej metody nauki, toteż Egwene uświadomiła sobie, jakże wiele jeszcze niuansów związanych ze stanowiskiem Amyrlin musi poznać. Musiała się uczyć, a równocześnie działać i rządzić.

— Wybacz mi, proszę, Matko — pożegnała się Sheriam, gdy ostatnia z grupy, Beonin, odjechała, znikając między namiotami wraz ze swoim Strażnikiem o zoranej bliznami twarzy — ale na moim biurku piętrzą się stosy rozmaitych papierzysk.

Brak entuzjazmu w jej głosie był zrozumiały. Stuła Opiekunki łączyła się z nigdy nie malejącymi stertami sprawozdań, które trzeba było przejrzeć i posortować, oraz z licznymi, wymagającymi przygotowania dokumentami. Poza tym do zadań Sheriam należała również administracja obozowiska, wiążąca się z kolejną górą papierów. A przecież Sheriam nie przestała być także Mistrzynią Nowicjuszek.

Gdy tylko Amyrlin pozwoliła jej się oddalić, Opiekunka przyspieszyła do kłusa swego pstrokatego wierzchowca o czarnych pęcinach, rozpędzając przy okazji grupkę robotników w prostych kaftanach i szalach otaczających głowy — mężczyzn noszących na plecach duże kosze. Jeden upadł płasko na twarz na częściowo zamarzniętą ziemię, która służyła za ulicę. Strażnik Sheriam, Arinvar, szczupły Cairhienianin o posiwiałych skroniach, poczekał chwilę przy nieszczęśniku. Dopiero kiedy się upewnił, że robotnik wstaje, uderzył obcasami ciemnego gniadosza i ruszył za Opiekunką, pozostawiając mężczyznę jego przekleństwom, z których większość stanowiła wyraźnie odpowiedź na dowcipy współtowarzyszy niedoli. Wszyscy w obozie wszak wiedzieli, że jeśli Aes Sedai wybierze kierunek, lepiej nie stawać jej na drodze.

Wzrok Egwene przyciągnęły produkty, które wysypały się z kosza na ulicę. Widok ich przyprawił ją o dreszcz, gdyż jedzenie roiło się od wołków zbożowych i innych robaków. Było ich tak wiele, jakby to one, te liczne poruszające się czarne kropki, stanowiły posiłek tutejszych ludzi. Mężczyźni stale musieli wynosić zepsute pożywienie i wyrzucać je na kupy gnoju. Nie było sensu przesiewać produktów zaatakowanych przez szkodniki — tylko osoba naprawdę głodująca mogłaby je zjeść — jednak codziennie wynoszono zbyt wiele koszy z ziarnem i jedzeniem. Połowę beczek z soloną wieprzowiną i wołowiną otwierano przedwcześnie, ponieważ śmierdziały. Trzeba je było zakopać i nic nie można było na to marnotrawstwo poradzić. Sytuacja nie była nowa dla służących i robotników, przynajmniej dla tych, którzy mieli za sobą doświadczenie obozowego życia. A pozostali również zazwyczaj znali szczegóły od innych. Robactwo mogło się znaleźć wszędzie, jako że niektórzy kupcy próbowali zwiększyć swój dochód, sprzedając gnijące mięso wraz z dobrym. Dla Aes Sedai jednakże szkodniki stanowiły powód do wielkiego zmartwienia. Każda beczka z mięsem, każdy worek z ziarnem, mąką lub innymi produktami natychmiast po nabyciu był przecież poddawany Przechowywaniu, którego splot — aż do usunięcia — powinien jedzenie chronić. Tym niemniej mięso nadal gniło, robactwo zaś się mnożyło. Wyglądało na to, że sam saidar zawodzi. W rozmowach na ten temat siostry gorzko żartowały sobie, wspominając o złośliwej działalności Czarnych Ajah.

Amyrlin przypatrzyła się robotnikom i zwróciła uwagę na jednego z nich — należącego do grupy śmiejących się z ubrudzonego ziemią mężczyzny i lekko go poszturchujących. Nieszczęśnik złagodził już nieco język, choć wciąż jeszcze przeklinał; rzucił nawet Egwene groźne spojrzenie, jakby ją winił za swój upadek. Nie widząc jej na wpół skrytej pod kapturem twarzy ani stuły Amyrlin, którą uprzednio złożyła i schowała do woreczka przy pasie, mężczyźni wyraźnie brali ją za jedną z Przyjętych, z których nie wszystkie nosiły odpowiednie stroje, czyli suknie, albo może za nieznanego im gościa. Do obozu wślizgiwały się nierzadko różne kobiety — jedne w pięknych jedwabiach, inne w wytartych wełnach; wiele z nich skrywało twarze aż do końca wizyty. Mężczyźni uważali zapewne, że kwaśna mina okazana jednej z takich obcych lub Przyjętej jest bezpieczniejsza niż grymas wobec Aes Sedai. Egwene czuła się dziwnie, gdy wszyscy w zasięgu wzroku nie podrywali się na jej widok i nie kłaniali jej się uprzejmie.

Usiadła tego dnia w siodle jeszcze przed pierwszym światłem, toteż miała wielką ochotę z niego zeskoczyć. Wprawdzie gorąca kąpiel nie była w tych warunkach możliwa — wodę trzeba było przynosić ze studni wykopanej pół mili na zachód od obozowiska, więc większość sióstr, z wyjątkiem tych najbardziej wybrednych lub najbardziej skupionych na sobie, ograniczała mycie — Amyrlin pragnęła wszakże poczuć pod nogami twardy teren. A jeszcze lepiej położyć stopy na podnóżku. Poza tym niedopuszczanie do siebie zimna, umiejętność dostępna dla większości Aes Sedai, mocno się różniło od ogrzania rąk nad cudownie ciepłym koszem z prawdziwymi płonącymi węglami.

Wiedziała, że również na jej biurku będzie bez wątpienia czekał stos papierów. Ubiegłej nocy poleciła Sheriam przygotować dla niej raporty w sprawie stanu napraw wozów i zapasów paszy dla koni. Sprawozdania będą na pewno suche i nudne, ale dzięki temu, iż Egwene codziennie sprawdzała inną dziedzinę obozowego życia, potrafiła przynajmniej porównać prawdziwe fakty z przekazami ludzi i ich życzeniami. Stale otrzymywała też meldunki od „oczu i uszu”. Z fascynacją czytała to, co Ajah zdecydowały się przekazać Zasiadającej na Tronie Amyrlin, zwłaszcza gdy zestawiła zawarte w raportach informacje z tymi, które Siuan i Leane otrzymały od swoich agentów. Nie dostrzegała jawnych sprzeczności, choć jej zainteresowanie budziły dane, które Ajah postanowiły zatrzymać dla siebie.

Zarówno wygoda, jak i obowiązek ciągnęły ją zatem do gabinetu (w gruncie rzeczy był to tylko inny namiot, jednak wszyscy szumnie go nazywali gabinetem Amyrlin), z drugiej strony miała jedyną okazję rozejrzeć się po obozowisku anonimowo i na spokojnie, bez rozgardiaszu, który zawsze powodowało jej oficjalne przejście. Otuliła głowę szczelniej kapturem, jeszcze bardziej ukrywając oblicze i lekko dotknęła obcasami boków Daishara.

Mijała niewielu konnych, głównie Strażników, chociaż czasem przeszedł jakiś prowadzący konia stajenny. Mimo iż ze względu na głęboki po kostki rozmokły śnieg nie jechała zbyt szybko, nikt najwyraźniej nie rozpoznawał ani jej, ani wierzchowca. W przeciwieństwie do prawie pustych ulic, drewniane kładki — zaledwie kilka desek z surowego drewna przybitych do połączonych z sobą grubszych kłód — aż się nieznacznie uginały pod ciężarem przechodzących osób. Garstka mężczyzn wyróżniających się wśród strumieni kobiet niczym rodzynki w tanim ciastku przemieszczała się dwukrotnie szybciej niż reszta. Wykluczając Strażników, mężczyźni woleli jak najszybciej załatwić swoje interesy z Aes Sedai i odejść stąd jak najdalej. Niemal wszystkie kobiety zasłaniały twarze, z kapturów buchała para ich oddechów, Egwene jednak bez trudu odróżniała siostry od gości, czy ich płaszcze były proste, haftowane, czy też obszyte futrem. Przed Aes Sedai rozstępowały się tłumy. Tyle że tego zimnego późnego ranka niewiele sióstr chodziło po obozie. Większość siedziała w swoich wygodnych namiotach. Samotnie lub we dwie czy trzy czytały coś, pisały listy albo wypytywały przybyłe kobiety o nowe wiadomości. A później decydowały — zachować zdobyte informacje dla siebie czy może podzielić się nimi z resztą swej Ajah lub z innymi siostrami.

Ludzie uważali świat Aes Sedai za monolit, wspaniały, jednolity, wielki i solidny — tak w każdym razie postrzegano siostry, zanim powszechna stała się wiedza o obecnym rozłamie w Wieży. Tym niemniej nikt nigdy nie ukrywał, że poszczególne Ajah na co dzień trzymają się z dala od siebie i spotykają z sobą jedynie w Komnacie Wieży, a wszystkie siostry razem bardziej przypominają stowarzyszenie pustelniczek, które rzadko mówią jedna do drugiej — z wyjątkiem kilku najbliższych przyjaciółek — więcej niż trzy słowa ponad konieczne. Chyba że wraz z drugą siostrą biorą udział w jakimś projekcie. Egwene była pewna, że obojętnie jakie zmiany dokonają się w Wieży, to jedno nigdy się nie zmieni. Nie było sensu udawać, iż światek Aes Sedai jest absolutnie niezmienny, Amyrlin przyrównywała go raczej do wielkiej rzeki nieprzerwanie płynącej naprzód, głęboko skrywającej potężne prądy i zmieniającej kurs w tempie tak powolnym, że prawie niedostrzegalnym. Mówiąc obrazowo, Egwene pospiesznie zbudowała na tej rzece kilka tam, kierując strumień raz w jedną, raz w drugą stronę, „naginając” go do własnych celów, wiedziała jednak, że owe tamy są strukturami tymczasowymi i prowizorycznymi. Prędzej czy później, te głębokie prądy pokonają jej tamy. Mogła się tylko modlić, ażeby przetrwały wystarczająco długo. Modlić się, obserwować je i odpowiednio szybko podpierać w słabszych miejscach.

Bardzo sporadycznie w tłumie pojawiała się jedna z Przyjętych — kobieta z pasami w siedmiu kolorach widocznymi na kapturze białego płaszcza — najwięcej jednak Amyrlin widywała nowicjuszek w niczym nie upiększonych sukniach ze zwykłej, białej wełny. Tylko zresztą garść spośród przebywających w obozie dwudziestu jeden Przyjętych rzeczywiście posiadała pasiaste płaszcze, a suknie z kolorowymi lamówkami zachowywały na zajęcia, podczas których uczyły inne siostry. Wszystkie one jednak starały się wciąż przekonywać nowicjuszki do ciągłego noszenia białych strojów, nawet jeśli dana dziewczyna miała tylko jedną taką szatę. Przyjęte jawnie usiłowały się poruszać łabędzim krokiem — ślizgały się, naśladując Aes Sedai, a jednej czy drugiej udawało się iść prawie naturalnie, mimo nierównych desek pod stopami — nowicjuszki natomiast pędziły niemal tak prędko jak nieliczni tutejsi mężczyźni, gnając z różnych powodów lub spiesząc się na zajęcia, które odbywały w sześcio — lub siedmioosobowych grupach.

Aes Sedai nie miały tak wielu nowicjuszek do wyszkolenia od bardzo długiego czasu, przynajmniej od okresu Wojny z Trollokami, przed którą i samych Aes Sedai było znacznie więcej, toteż efektem znalezienia się w pobliżu tysiąca uczennic było kompletne zakłopotanie. W końcu Aes Sedai podzieliły nowicjuszki na grupy siostrzane, które nazwały „Familiami”. Nazwa nie istniała oficjalnie, pozostawała jednakże w użyciu, a Aes Sedai nadal psioczyły, że muszą przyjmować wszystkie kobiety, które o to poproszą. Teraz każda nowicjuszka wiedziała, gdzie i kiedy powinna przebywać, siostry natomiast mogły to sprawdzić. No i spadła ilość ucieczek, którymi zawsze kłopotały się Aes Sedai. Spośród tych wszystkich nowicjuszek nawet kilkaset może otrzymać prawo noszenia szala. Żadna siostra nie chciała stracić uczennic, w każdym razie nie wcześniej, niż zapadnie decyzja odesłania danej kobiety. Nowicjuszki nadal uciekały — na przykład, kiedy sobie uprzytomniły, że szkolenie jest trudniejsze, niż się spodziewały, a droga do szala Aes Sedai dłuższa, poza tym jednak Familie uprościły wszystko, ucieczka zaś wielu kobietom przestała się wydawać tak atrakcyjna, skoro miały tu wsparcie u pięciu czy sześciu — jak je nazywały — Krewnych.

Tuż przed dużym, kwadratowym namiotem, który służył jako Komnata Wieży, Egwene skierowała Daishara w boczną uliczkę. Alejka przed jasnobrązowym, płóciennym namiotem była pusta — do Komnaty nie zbliżał się nikt, kto nie miał w niej czegoś do załatwienia — tym niemniej mocno połatane boczne zasłony pozostawały zaciągnięte, dzięki czemu nie ujawniano szczegółów odbywających się w Komnacie spotkań, Amyrlin więc nie wiedziała, kto może za chwilę stamtąd wyjść. Każda Zasiadająca natychmiast rozpoznałaby Daishara, Egwene zaś niektórych Zasiadających pragnęła uniknąć bardziej niż innych. Nie miała ochoty spotkać na przykład Lelaine i Romandy, które buntowały się przeciwko jej władzy tak odruchowo, jak sprzeciwiały się jedna drugiej. Nie chciałaby się też zetknąć z żadną z tych sióstr, które wywołały temat negocjacji. Egwene nie wierzyła, że po prostu pragnęły poprawić sobie humory, w takim razie przecież nie musiałyby rozmawiać szeptem. Mimo to wolała pozostawać wobec nich uprzejma, niezależnie od tego, jak często żałowała, że nie może którejś z ich ukarać. Nikt nie mógł zarzucić Amyrlin braku grzeczności... Tak czy owak, wolała tych Zasiadających unikać.

Słabe, srebrzyste światło błysnęło nagle tuż przed nią, za wysoką, płócienną ścianą otaczającą jedno z dwóch obozowych miejsc Podróżowania, a w chwilę później rozchyliły się klapy namiotu i wyszły zeń dwie siostry. Dość umiejętności, ażeby samodzielnie utkać bramę, nie miała żadna z nich — ani Phaedrine, ani Shemari — lecz wspólnym wysiłkiem zapewne skonstruowały w powietrzu wystarczająco duży do przejścia otwór. Kobiety pochylały ku sobie głowy i wyraźnie pozostawały pogrążone w głębokiej rozmowie, choć Egwene zdziwiło własne spostrzeżenie, że obie właśnie zapinają płaszcze. Przejeżdżając obok nich i tak zresztą odwróciła wzrok. Obie Brązowe nauczały ją jeszcze tak niedawno temu, w jej nowicjacie, a Phaedrine nadal wydawała się zaskoczona, że Egwene została Zasiadającą na Tronie Amyrlin. Ta chuda jak czapla istota jawnie aż się paliła do pomocy Egwene w rządzeniu. Z kolei Shemari, kobieta energiczna, o kwadratowej szczęce i wyglądzie bardziej typowym raczej dla Zielonej niż dla bibliotekarki, zawsze zachowywała się absolutnie odpowiednio. Aż za bardzo... Jej głębokie ukłony, pasujące bardziej nowicjuszkom, niosły w sobie co najmniej sugestię szyderstwa, choć oblicze Brązowej pozostawało gładkie i łagodne. Wszyscy wiedzieli, że kłania się młodej Amyrlin, nawet gdy ją zobaczy w odległości stu kroków.

Egwene zadała sobie pytanie, skąd obie siostry wracają. Może po prostu zapragnęły posiedzieć gdzieś w ciepłym wnętrzu albo przynajmniej w pomieszczeniu cieplejszym niż teren obozu. Nikt oczywiście nie rejestrował wyjść i powrotów Aes Sedai, nie robiły tego nawet Ajah. Postępowaniem sióstr rządziły zwyczaje, które zresztą równocześnie mocno zniechęcały kogokolwiek do zadawania bezpośrednich pytań o rodzaje zajęć i cele wycieczek Aes Sedai. Phaedrine i Shemari postanowiły najprawdopodobniej osobiście skonfrontować niektóre informacje zasłyszane od swoich „oczu i uszu”. A może chciały przejrzeć jakąś książkę w którejś z bibliotek Wieży. Należały wszak do Brązowych. Egwene nie mogła jednak zapomnieć o komentarzu Nisao na temat sióstr wyślizgujących się do Elaidy. Istniała wprawdzie możliwość wynajęcia przewoźnika z łodzią i przeprawienia się do miasta poprzez otwarte dla wszystkich tuziny małych śluz, tyle że Podróżowanie przez bramę było oczywiście znacznie szybsze i dużo mniej ryzykowne niż droga nad rzekę, poszukiwanie łodzi i późniejsza wodna przeprawa. A przecież wizyta w Wieży jednej tylko siostry i jej opowieść o bramach oraz odkrytym na nowo Podróżowaniu nie tylko równałaby się zdradzie, lecz także oznaczałaby utratę największej posiadanej przez Egwene i jej towarzyszki przewagi! Amyrlin nie mogła wszakże w żaden sposób czegoś takiego powstrzymać. Mogła jedynie zachęcać siostry do dalszego sprzeciwu wobec Elaidy i utrzymywać je w stanie buntu. A także przekonywać je, że niedługo ta trudna sytuacja się zmieni. Gdybyż tylko istniał sposób doprowadzenia „trudnej sytuacji” do szybkiego końca.

W pewnej odległości od miejsca Podróżowania Egwene ściągnęła wodze konia i zmarszczyła brwi, patrząc na długą ścianę namiotu, jeszcze bardziej połataną niż ściany Komnaty. Alejką sunęła bowiem łabędzim krokiem jakaś Aes Sedai. Twarz skrywała wprawdzie pod kapturem, a ubrana była w prosty, granatowy płaszcz, jednak nowicjuszki i inne osoby uskakiwały jej z drogi, czego nigdy nie czyniły wobec — powiedzmy — przedstawicielek stanu kupieckiego. Siostra zatrzymała się przed namiotem, wpatrzyła weń na długi moment, po czym rozgarnęła lekkie klapy i weszła do środka z niechęcią tak wyraźną, jakby ją wykrzyczała. Sama Amyrlin nigdy do tego namiotu nie wchodziła. Czuła z niego bicie przenoszonego saidara, choć niezbyt silnie. Niezbędna ilość Mocy była zaskakująco mała. Pomyślała, że szybka wizyta Zasiadającej na Tronie Amyrlin w środku nie powinna przyciągnąć zbyt wielkiej uwagi. A Egwene bardzo zapragnęła zobaczyć, co się dzieje w tym wnętrzu.

Przed wejściem do namiotu zeskoczyła z wałacha i natychmiast napotkała na pewną błahą przeszkodę. Nie miała gdzie przywiązać Daishara. Amyrlin zawsze miała kogoś do pomocy — kogoś, kto przybiegał przytrzymać jej strzemię podczas wsiadania albo zajmował się koniem, kiedy z niego zsiadła, teraz wszakże stała bezradnie z wodzami wierzchowca w dłoniach, grupki nowicjuszek zaś krzątały się w pobliżu, rzucając jej co najwyżej szybkie spojrzenie i jawnie ją lekceważąc niczym którąś z przyjezdnych. Do tej pory każda nowicjuszka znała już z widzenia wszystkie Przyjęte, lecz jedynie nieliczne widziały z bliska Zasiadającą na Tronie Amyrlin. Egwene nie zyskała jeszcze nawet wiecznie młodego oblicza, które mogłoby zasugerować tym kobietom, że jest Aes Sedai. Przybrała więc tylko smutny, zrezygnowany uśmiech, po czym włożyła dłoń w rękawiczce do woreczka u pasa. Stuła powie tym nowicjuszkom, z kim mają do czynienia i wówczas Egwene będzie mogła polecić jednej z nich, by potrzymała przez kilka minut wodze konia. Chyba że uznają jej zachowanie za żart w złym stylu. Wcześniej niektóre nowicjuszki z Pola Emonda czasem próbowały ściągnąć jej stułę z szyi, starając się ją uchronić przed kłopotami. Nie, nie, ten okres minął już na pewno bezpowrotnie.

Nagle wejściowa klapa namiotu się odchyliła i w wejściu pojawiła się Leane, spinając ciemnozielony płaszcz srebrną szpilką w kształcie ryby. Płaszcz był jedwabny i bogato haftowany srebrem oraz złotem, podobnie jak gorset jej sukni do jazdy konnej. Grzbiety czerwonych rękawiczek kobiety również zostały przyozdobione haftem. Odkąd Leane dołączyła do Zielonych Ajah, zaczęła przykładać ogromną uwagę do swoich strojów. Na widok Egwene jej oczy na moment się rozszerzyły, jednak twarz o miedzianej cerze natychmiast się wygładziła. Rozejrzawszy się i oceniwszy sytuację jednym spojrzeniem, Leane wyciągnęła rękę, zamierzając zatrzymać jakąś nowicjuszkę, która wydawała się przybyć tu sama. A nowicjuszki wszak zwykle chodziły na zajęcia w otoczeniu tak zwanych Krewnych.

— Jak brzmi twoje imię, dziecko? — Zielonej bez wątpienia nie można było zarzucić braku energiczności w działaniu. O ile oczywiście miała na jakieś działanie ochotę. Wielu mężczyzn miękło, gdy czasami odzywała się do nich spokojnym, rozmarzonym tonem, którego jednakże nigdy nie marnowała na kobiety. — Przysłała cię tu któraś z sióstr?

Nowicjuszka, kobieta niemal w średnim wieku, o jasnych oczach i nieskazitelnej cerze, jawnie nigdy nie wystawianej na słońce podczas — na przykład — całodziennej pracy w polu, na moment bezwiednie otworzyła usta, potem wszakże otrząsnęła się z zaskoczenia, chwyciła białe spódnice w dłonie w mitenkach i wykonała poprawny, wyćwiczony ukłon. Twarzy wysokiej jak większość mężczyzn, lecz smukłej, pełnej gracji i pięknej Leane także brakowało wprawdzie typowych dla Aes Sedai cech wiecznej młodości, należała ona jednak do dwóch najlepiej znanych w obozie sióstr. Nowicjuszki wskazywały ją sobie w strachu — tę Aes Sedai, która niegdyś pełniła funkcję Opiekunki, potem została ujarzmiona, a następnie Uzdrowiona, dzięki czemu znowu mogła przenosić Moc, choć może nie z taką siłą jak przedtem. I później zmieniła jedną Ajah na inną! Nawet najbardziej niedawno przybyłe kobiety w bieli już się dowiedziały, iż coś takiego po prostu nigdy wcześniej się nie zdarzyło, historię Leane zaś znały na nieszczęście w szczegółach. Na nieszczęście — ponieważ trudniej było obecnie zapanować nad nowicjuszkami, skoro siostrom odpadła groźba w postaci kary ujarzmienia, po którym na zawsze straci swoją siłę.

— Nazywam się Letice Murow, Aes Sedai — odparła kobieta pełnym szacunku tonem z melodyjnym murandiańskim akcentem. Egwene wydało się, że nowicjuszka chciała powiedzieć coś więcej, może dodać do imienia swój tytuł, ale według jednej z pierwszych lekcji, którą otrzymywała każda kobieta po przyłączeniu się do Wieży, należało zapomnieć o tym, kim się kiedyś było. To była twarda lekcja, szczególnie dla posiadających tytuły arystokratek. — Idę odwiedzić moją siostrę. Nie spędziłam z nią nawet minuty, odkąd opuściłyśmy Murandy. — Prawdziwe krewne zawsze umieszczano w innych Familiach, podobnie jak kobiety, które znały się przed wpisem do księgi nowicjuszek. Takie podejście zachęcało do nawiązywania nowych przyjaźni i ograniczało nieuniknione napięcia, które często powstają wśród przyjaciół czy przedstawicieli tej samej rodziny, gdy jedna z osób uczy się szybciej niż druga lub odkrywa, że posiada więcej talentu. — Także skończyła już szkolenie i aż do popołudnia...

— Twoja siostra będzie musiała jeszcze chwilę poczekać, dziecko — przerwała nieszczęśnicy Leane. — Teraz przytrzymasz konia Amyrlin.

Letice wzdrygnęła się i zagapiła na Egwene, która w końcu zdołała wyjąć z woreczka stułę. Amyrlin wręczyła jej wodze Daishara, opuściła kaptur i ułożyła na ramionach długi wąski pas materiału. O Światłości, lekka jak pióro w woreczku, stuła miała prawdziwy ciężar, kiedy dotykała szyi Egwene. Siuan twierdziła, że czasami można wyczuć, iż jakaś kobieta nosiła kiedyś stułę stanowiącą wieczne przypomnienie o odpowiedzialności i obowiązku, a młodziutka Amyrlin natychmiast uwierzyła jej na słowo. Murandianka otworzyła usta jeszcze szerzej niż uprzednio i jeszcze później niż na widok Leane przypomniała sobie o ukłonie. Bez wątpienia słyszała, że Zasiadająca na Tronie Amyrlin jest młoda, zapewne jednak nie spodziewała się zobaczyć istoty aż tak młodej!

— Dziękuję ci, dziecko — powiedziała gładko Egwene. Minęło już sporo czasu, odkąd przestała się czuć dziwnie, kiedy nazywała dzieckiem kobietę o dziesięć lat od siebie starszą. Z czasem do wszystkiego można się przyzwyczaić i wszystko się zmienia. — Nie potrwa to długo. Leane, poproś kogoś, ażeby posłał po stajennego dla Daishara, dobrze? Skoro już zsiadłam, zostanę trochę w okolicy, a Letice powinna się przecież jak najszybciej spotkać ze swoją siostrą.

— Dopilnuję tego, Matko.

Leane wykonała płynne dygnięcie, po czym spokojnie się oddaliła, wyraźnie sugerując, że ona i Amyrlin spotkały się tutaj przez zupełny przypadek. Egwene ufała tej Zielonej znacznie bardziej niż Anaiyi czy nawet Sheriam. Nie miała przed Leane żadnych sekretów, w każdym razie nie miała ich więcej niż przed Siuan. Jednakże ich przyjaźń stanowiła kolejny sekret, którego nie zamierzały nikomu ujawniać. Po pierwsze Leane posiadała szpiegów w samym Tar Valon, a może nawet w Wieży; ich sprawozdania trafiały prosto do Egwene, w dodatku Amyrlin otrzymywała je potajemnie i na osobności. Po drugie Leane ceniono za to, że tak dobrze przystosowała się do swojego „zredukowanego” stanu i każda siostra witała ją z zadowoleniem, choćby tylko dlatego, że Zielona stanowiła żywy dowód na pokonanie ujarzmienia — czyli czegoś, czego Aes Sedai do tej pory obawiały się najbardziej ze wszystkiego na świecie. Witały ją zatem z otwartymi ramionami, a ponieważ miała obecnie pozycję niższą od co najmniej połowy sióstr w obozie, często rozmawiały w jej obecności o sprawach, o których ich zdaniem nigdy nie powinna się dowiedzieć Amyrlin. Z tego też względu Egwene posłała jedynie krótkie spojrzenie odchodzącej Leane. Nowicjuszkę Letice natomiast obdarzyła uśmiechem (w odpowiedzi kobieta poczerwieniała i wykonała następny głęboki ukłon), po czym weszła do namiotu, zdejmując rękawiczki i chowając je za paskiem.

Wewnątrz, pod ścianami, wśród niskich, drewnianych skrzyń znajdowało się osiem stojących lamp z odblaśnicami. Jedna lampa miała stare złocenia, pozostałe były z pomalowanego metalu, wszakże nie dało się znaleźć wśród nich dwu identycznych. Tak czy inaczej, dostarczały jasnego światła, choć oczywiście nie tak jasnego jak słońce na zewnątrz. Rozstawione stoły, które wyglądały na pochodzące z siedmiu różnych farmerskich kuchni, ustawiono w rzędzie pośrodku płóciennej podłogi namiotu. Ławy stojące przy trzech najdalszych stołach zajmowało pół tuzina nowicjuszek. Płaszcze kobiet leżały złożone obok nich, a każdą z nich samych otaczała poświata Jedynej Mocy. Między stołami niespokojnie krążyła Tiana, Mistrzyni Nowicjuszek, a także — co zadziwiające — Sharina Melloy, jedna z nowicjuszek, która przyłączyła się do nich w Murandy.

No cóż, dokładnie rzecz biorąc, Sharina nie kręciła się wraz z Tianą, raczej stała i spokojnie się rozglądała. Poza tym, może Egwene wcale nie powinna się dziwić, że ją tu widzi. Sharina była bowiem dostojną babcią o siwych włosach gładko zaczesanych i spiętych w ścisły, staranny kok, która mocną ręką kierowała naprawdę sporą Familią, a równocześnie traktowała wszystkie nowicjuszki tak czule jak adoptowane córki i cioteczne wnuczki. To ona organizowała nowo przybyłe kobiety w mniejsze grupy — zupełnie sama i wyraźnie zdegustowana nieporadnością innych osób zajmujących się tworzeniem Familii. Większość Aes Sedai gniewnie zaciskała usta, kiedy ktoś im o tym przypomniał, chociaż dość szybko zaakceptowały tę formę organizacji i udział Shariny, ilekroć sobie uświadomiły, o ileż łatwiejsze jest teraz śledzenie nowicjuszek i utrzymanie porządku podczas szkolenia. Tiana kontrolowała pracę nowicjuszek bardzo drobiazgowo, toteż Amyrlin uznała za oczywiste, że Mistrzyni Nowicjuszek usiłuje w ten sposób zignorować obecność Shariny. Niska i drobna Tiana, kobieta o dużych, brązowych oczach i dołeczku w policzku, nie tylko dzięki twarzy pozbawionej oznak starości wyglądała niezwykle młodo, zwłaszcza na tle pomarszczonych policzków i obszernych bioder wysokiej nowicjuszki.

Z kolei Kairen i Ashmanaille, dwie Aes Sedai przenoszące Moc przy stole najbliższym od wejścia, posiadały dodatkową widownię w postaci pary Zasiadających: Janyi Frende — Zasiadającej w imię Brązowych i Sality Toranes — Zasiadającej Żółtych. Aes Sedai i nowicjuszki oddawały się dokładnie identycznemu zadaniu. Przed każdą kobietą tkwiła gęsta sieć utkana z Ziemi, Ognia i Powietrza, która otaczała niewielką miskę, puchar lub podobne naczynie wykonane przez jednego z obozowych kowali, których niezwykle intrygowało pytanie, do czego siostry potrzebują takich metalowych przedmiotów i dlaczego każą im je wykonać w taki sposób, ażeby przypominały wyroby srebrne. Drugi splot, utkanych razem Ziemi i Ognia, przenikał każdą sieć i dotykał naczynia, które powoli bielało. Każde bielało bardzo, bardzo powoli...

Umiejętność konstruowania splotów udoskonalano dzięki praktyce, lecz z Pięciu Mocy najważniejsza była siła władania Ziemią i oprócz samej Egwene tylko dziewięć sióstr w obozie — wraz z dwiema Przyjętymi i prawie dwoma tuzinami nowicjuszek — posiadały w ogóle tę siłę w stopniu wystarczającym do tkania. Niewiele spośród sióstr chciało się wszakże poświęcać temu zajęciu. Ashmanaille, tak szczupła, że wydawała się wyższa, niż była w rzeczywistości, stukała palcami w blat stołu po obu stronach stojącego przed nią prostego, metalowego pucharu i, marszcząc brwi, wpatrywała się niecierpliwie w powoli podnoszącą się krawędź bieli. Niebieskie oczy Kairen wyglądały na tak zimne, że — patrząc w nie — odnosiło się wrażenie, iż kobieta samym wzrokiem potrafi roztrzaskać wysoki puchar, nad którym pracowała. Naczynie miało zaledwie maleńką obręcz bieli przy dnie. Prawdopodobnie to właśnie wchodzącą Kairen widziała przed chwilą Egwene.

Najwyraźniej jednak nie wszystkie kobiety podchodziły do swojego zajęcia bez entuzjazmu. Janya, szczupła kobieta w jasnobrązowych jedwabiach, z brązowym, zakończonym frędzlami szalem ułożonym na ramionach, studiowała pracę Kairen i Ashmanaille z gorliwością osoby, która żałuje, iż sama nie może się poświęcić temu zadaniu. Janya chciała zawsze wszystko wiedzieć, zawsze pragnęła poznać tajniki i powody każdej czynności, stale też wypytywała, w jaki sposób osiągnięto taki, a nie inny rezultat. Niezmiernie rozczarowało ją odkrycie, iż nie potrafi się nauczyć tworzyć ter’angreali, do tej pory bowiem tylko trzy siostry oprócz Elayne to umiały, choć i im nie zawsze wychodziło. Janya nadal zresztą usiłowała posiąść tę sprawność, chociaż testy wykazały, że cierpi niestety na brak wymaganej siły władania Ziemią.

Jako pierwsza zauważyła Egwene Salita — Zasiadająca o okrągłej twarzy i karnacji prawie tak ciemnej jak węgiel drzewny. Przypatrzyła się spokojnie Amyrlin, a później żółte frędzle jej szala zakołysały się nieznacznie, gdy wykonywała bardzo staranny ukłon, przepisowy co do cala. Wychowana w Salidarze Salita stanowiła przykład niepokojącego wzorca — zbyt wiele Zasiadających było za młodych na takie stanowisko. Salita była Aes Sedai zaledwie od trzydziestu pięciu lat, kiedyś zaś tę pozycję rzadko osiągała kobieta, która nosiła szal krócej niż sto lat lub więcej. To Siuan dostrzegła ów wzorzec i uważała go za niepokojący, chociaż właściwie nie potrafiła uzasadnić swojej opinii. Zresztą Siuan niepokoiły wszelkie wzorce, których nie potrafiła zrozumieć. A jednak Salita popierała wojnę przeciwko Elaidzie i często w Komnacie wspierała samą Egwene. Choć nie zawsze i nie w każdej sprawie.

— Matko — odezwała się chłodno.

Janya ostro podniosła głowę i natychmiast cała się rozpromieniła w uśmiechu. Ona również udzieliła poparcia wojnie, zresztą jako jedyna, która była Zasiadającą jeszcze przed rozłamem w Wieży, z wyjątkiem może Lelaine i Lyrelle, dwóch Błękitnych, tyle że ich pomocy Egwene nie zawsze mogła być pewna, a poparcie Janyi niezmiennie pozostawało niezachwiane. Jak zwykle, tak i teraz kobieta eksplodowała potokiem słów.

— Nigdy się do tego nie przyzwyczaję, Matko. Jesteś doprawdy zadziwiająca. Wiem, że nie powinno nas już zaskakiwać, gdy proponujesz coś, co nikomu innemu jeszcze nigdy nie przyszło do głowy. Czasami sądzę, że za bardzo skostniałyśmy w naszych zasadach i jesteśmy zbyt pewne tego, co można, a czego nie można robić... Ale dowiedzieć się, jak stworzyć cuendillary... Ach!

Przerwała na chwilę dla zaczerpnięcia oddechu, a Salita od razu wykorzystała ciszę i gładko w nią wtargnęła. Ta kobieta nie miała żadnych oporów.

— Nadal twierdzę, że jest to niewłaściwe — oświadczyła stanowczo. — Przyznaję, iż twoje odkrycie trzeba uznać za wspaniałe, Matko, tyle że w mojej opinii Aes Sedai nie powinny tworzyć rzeczy na... sprzedaż. — Salita dodała do swoich słów pogardę osoby, która żyła wyłącznie z dochodów swej posiadłości w Łzie, nawet się nie zastanawiając, skąd się wzięły i w jaki sposób urosły. Nastawienie takie nie było oczywiście niezwykłe, chociaż większość sióstr żyła przez cały rok za hojny zasiłek z Wieży. Tak było w każdym razie przed rozłamem w Wieży. — W dodatku — kontynuowała — prawie połowa sióstr, które się tą sprawą zajęły, to Żółte. Codziennie otrzymuję skargi... My przynajmniej zajmujemy się ważniejszą pracą niż produkcja... błyskotek. — Po tych słowach otrzymała srogie spojrzenie od Szarej Ashmanaille i lodowate od Błękitnej Kairen, jednakże obie niewypowiedziane opinie zignorowała. Salita należała do tych Żółtych, które wyraźnie uważały swoją Ajah za najważniejszą, pozostałe zaś za podrzędne, choć czasem niezbędne grupki.

— A nowicjuszki wcale nie powinny tkać tak złożonych splotów — dorzuciła Tiana, przyłączając się do nich. Mistrzyni Nowicjuszek nigdy nie można było zarzucić nieśmiałości, gdyż Tiana zawsze odważnie i głośno wygłaszała swoje poglądy zarówno wobec Zasiadających, jak i wobec Amyrlin. Teraz też nie kryła się ze swoim niezadowoleniem. Najwidoczniej nie zauważała, że ponura mina pogłębia jej dołeczek w policzku i nadaje twarzy nadąsany wyraz. — Naprawdę mamy do czynienia z wybitnym odkryciem i osobiście nie widzę żadnych przeciwwskazań do handlu, lecz niektóre z tych dziewcząt ledwie potrafią bezbłędnie i całkowicie zmienić kolor naraz trzech kul ognia. Pozwalając im na posługiwanie się tymi splotami, tylko jeszcze bardziej utrudnimy sprawę. Nie powstrzymamy ich przed próbami ze splotem, z którym na pewno sobie nie poradzą, a Światłość jedna wie, że już jest nam wystarczająco ciężko. Mogą się nawet poranić...

— Nonsens, nonsens! — krzyknęła Janya, intensywnie machając smukłą ręką, jakby słowa, które usiłowała odeprzeć, zmieniły się w konkretne przedmioty. — Każda wybrana dziewczyna może wykonać równocześnie trzy kule ognia, a wymaga to jednak nieco więcej Mocy niż zmiana barwy. Nowicjuszkom nie zagraża najmniejsze niebezpieczeństwo, póki znajdują się pod nadzorem siostry, a pod czyimś nadzorem pozostają wszak stale. Widziałam listę. Poza tym sprzedaż kul, które wytwarzamy w jeden dzień, wystarcza na opłacenie tygodniowej albo i dłuższej działalności armii, same siostry zaś nie zdołają wyprodukować tylu sztuk. — Popatrzyła przez zmrużone oczy na Tianę. Nie przestawała mówić jak nakręcona, tym niemniej wydawała się przemawiać przynajmniej o połowę wolniej niż zwykle. — Będziemy musiały starannie się zająć sprzedażą. Przedstawicielki Ludu Morza mają nienasycony apetyt, jeśli chodzi o cuendillary, a mnóstwo ich statków nadal cumuje w Illian i Łzie. Ich arystokracja również tego pragnie... Chociaż najbardziej nawet żarłoczne apetyty mają swoje ograniczenia. Nadal nie potrafię zdecydować, czy lepiej pojawić się od razu z całym asortymentem, czy też raczej oferować go partiami. Prędzej czy później także cena za coś takiego jak cuendillary zacznie spadać. — Nagle zamrugała i zerknęła najpierw na Tianę, potem, przechyliwszy głowę, na Salitę. — Rozumiecie moje podejście, nieprawdaż?

Salita odpowiedziała gniewnym spojrzeniem, po czym podciągnęła szal na ramionach. Tiana z kolei rozłożyła ręce gestem rozdrażnienia. Egwene zachowała spokój. Tym razem nie czuła wstydu, gdy wysłuchiwała pochwały za jedno z jej rzekomych odkryć. W przeciwieństwie do prawie wszystkich innych oprócz Podróżowania, akurat to należało właśnie do niej, chociaż poddała jej ten pomysł Moghedien przed swą ucieczką. Ale poddała jej tylko sam pomysł, gdyż nie miała pojęcia, jak wprowadzić go w życie — w każdym razie nie wspomniała o zastosowaniu praktycznym, niezależnie od nacisków Egwene, a Amyrlin umiała naprawdę twardo naciskać... Moghedien była osobą znaną ze swej chciwości, a cuendillary już w Wieku Legend wydawały się wysoce cenionym luksusem. Kobieta wskazała zatem tylko możliwość, natomiast reszta należała do Egwene. Tak czy owak, niezależnie od tego, kto się sprzeciwia i obojętnie jak bardzo, produkcja cuendillarów będzie kontynuowana ze względu na stałą potrzebę pieniędzy. Chociaż zdaniem Amyrlin im szybciej zostaną te przedmioty sprzedane, tym lepiej.

Stojąca na tyłach namiotu Sharina klasnęła niespodziewanie w dłonie i uwaga wszystkich kobiet natychmiast skupiła się na niej. Kairen i Ashmanaille także obróciły głowy, Błękitna nawet wypuściła sploty, aż jej puchar z metalicznym stukotem podskoczył na blacie stołu. Najwyraźniej niektóre siostry się nudziły. Zadanie można było w dowolnej chwili powtórzyć, jednak znalezienie dokładnego punktu okazywało się zwykle bardzo trudne, a kilka spośród sióstr wykorzystywało każdą okazję, ażeby zrobić jeszcze coś innego podczas godziny, którą musiały spędzać codziennie w namiocie. Godziny lub dłużej — aż do czasu zakończenia pracy nad jedną pozycją. Wprawdzie powinny pracować nad rozwojem swoich umiejętności, niewiele jednak bardzo szybko osiągało jakikolwiek postęp.

— Bodewhin, Nicola, na następny kurs — poleciła Sharina. Nie powiedziała tego głośno, ale jej głos miał w sobie siłę, dzięki której kobieta mogłaby uciąć paplaninę także w znacznie mniej spokojnym namiocie. — Został wam czas zaledwie na umycie rąk i twarzy. No, dalej, pospieszcie się. Nie chcecie chyba otrzymać nagany.

Bodewhin, zwana Bode, ruszała się z wielką ochotą. Wypuściła saidar i umieściła swoją na wpół ukończoną bransoletkę z cuendillara w jednej ze skrzyń ustawionych pod ścianą (ktoś inny zapewne dokończy za nią pracę), po czym wzięła płaszcz. Pucołowata i ładna Bode nosiła ciemne włosy splecione w długi warkocz, chociaż Egwene nie była pewna, czy dziewczyna otrzymała na tę fryzurę pozwolenie od Koła Kobiet. Teraz jednak tamten świat był daleko za nimi. Kiedy dziewczyna pospiesznie opuszczała namiot, nakładała równocześnie rękawiczki, nie podnosząc znad nich wzroku i ani na moment nie zerkając w kierunku Egwene. Prawdopodobnie wciąż nie potrafiła zrozumieć, dlaczego jako nowicjuszka nie może sobie w dowolnej chwili pogawędzić z Zasiadającą na Tronie Amyrlin, mimo iż razem dorastały.

Egwene też chętnie porozmawiałaby z Bode i paroma innymi dziewczętami, jednakże jako władczyni również nauczyła się kilku zasad. Mówiąc w trzech punktach: Amyrlin ma mnóstwo obowiązków, bardzo niewielu przyjaciół i nikogo nie faworyzuje. Zresztą wszelka choćby sugestia, że Egwene okazuje specjalne względy dziewczętom z Dwu Rzek, zaszkodziłaby także im samym i utrudniłaby im życie wśród pozostałych nowicjuszek. „A i moich układów z Komnatą by nie polepszyła” — pomyślała z lekką drwiną Amyrlin. Szkoda, że dziewczęta z Dwu Rzeki tych drobiazgów nie pojmowały.

Druga nowicjuszka, nazwana Nicolą, nie wstała z ławki i nie przerwała przenoszenia Mocy, popatrzyła tylko na Sharinę czarnymi oczyma.

— Osiągnęłabym najlepsze wyniki w tej pracy, gdyby mi kiedyś pozwolono naprawdę poćwiczyć — mruknęła posępnym tonem. — Zauważyłam, że radzę sobie coraz lepiej, wiem, że tak jest. Słyszałaś na pewno, że potrafię już Głosić Przepowiednie — dodała, jakby pierwsze miało coś wspólnego z drugim. — Tiano Sedai, powiedz jej, że mogę pozostać trochę dłużej. Zdążyłabym ukończyć tę miskę przed moimi następnymi zajęciami, a jestem przekonana, że Adine Sedai nie będzie miała nic przeciwko mojemu krótkiemu spóźnieniu.

Egwene oceniła, że jeśli dziewczyna ma wkrótce następne zajęcia, jej spóźnienia nie sposób byłoby określić przymiotnikiem „krótkie”. Aby skończyć miskę, musiałaby jej poświęcić drugą godzinę, gdyż pobielała dopiero połowa jej naczynia.

Tiana otworzyła usta, lecz zanim zdołała wypowiedzieć choćby słowo, Sharina podniosła palec, a po sekundzie drugi. Gest ten miał w sobie prawdopodobnie jakieś szczególne znaczenie, ponieważ Nicola zbladła i natychmiast wypuściła sploty, a następnie zerwała się tak prędko, że zakołysała ławką, za co otrzymała ostre spojrzenia od dwóch innych nowicjuszek, z którymi ją dzieliła. Obie pochyliły się zresztą od razu nad stołem i wróciły do pracy, Nicola zaś niemal biegiem ruszyła do skrzyni, do której wrzuciła na wpół skończoną miskę, po czym równie prędko zabrała swój płaszcz. Ku zaskoczeniu Egwene w tym samym momencie ze swojego miejsca na dywanie za stołami zerwała się na równe nogi ubrana w krótki, brązowy kaftan i szerokie spodnie kobieta, której Amyrlin wcześniej nie dostrzegła. Błyskając ku wszystkim ostrymi jak sztylety niebieskimi oczyma, Areina wybiegła za Nicolą. Obie były identycznie skonfundowane i tak samo niezadowolone. Ich widok przyprawił Egwene o niepokój.

— Nie wiedziałam, że przyjaciółki mogą przychodzić popatrzeć — zauważyła. — Czy Nicola nadal sprawia problemy?

Nicola i Areina usiłowały szantażować ją, Myrelle i Nisao, lecz nie o to Amyrlin w tym momencie chodziło. Ta kwestia bowiem nadal pozostawała jednym z sekretów.

— Lepiej, że ta dziewczyna przyjaźni się z Areiną niż z którymś ze stajennych — odparła Tiana, prychnąwszy. — Mamy już dwie ciężarne, a dziesięć innych podejrzewało siebie o stan błogosławiony. Nicola potrzebuje wielu przyjaciółek, gdyż mężczyźni łatwo ją oszukują.

Przerwała, kiedy do namiotu weszły pospiesznie dwie kolejne ubrane w biel nowicjuszki. Obie zapiszczały i zatrzymały się, odkryły bowiem, że o mało nie wpadły na Aes Sedai. Szybko dygnęły, po czym uciekły przed kolejnym gestem Tiany na tył namiotu, gdzie ułożyły płaszcze na ławce, a następnie przyniosły ze skrzyni częściowo pobielały puchar i prawie białą czarę.

Sharina przypatrywała im się, jak zasiadają do pracy, potem wzięła własny płaszcz i zarzuciła go sobie na ramiona. W końcu ruszyła do wyjścia.

— Wybacz mi, Tiano Sedai — oświadczyła z ukłonem, zaledwie w połowie odpowiednim do obecnej sytuacji — kazano mi dziś pomagać przy południowym posiłku i nie chciałabym zadzierać z kucharzami.

Jej ciemne oczy spoczęły na krótką chwilę na Egwene, sekundę później kobieta w zadumie pokiwała głową.

— Idź zatem — poleciła jej ostro Mistrzyni Nowicjuszek. — Nie chciałabym usłyszeć, że cię wychłostano z powodu spóźnienia.

Nie obróciwszy się nawet o cal, Sharina ponownie się ukłoniła — ani zbyt pospiesznie, ani zbyt długo — Tianie, Zasiadającym i Amyrlin, rzucając każdej spojrzenie przenikliwe, lecz zbyt krótkie, by mogło kogoś urazić. Kiedy klapa namiotu opadła za nią, Mistrzyni Nowicjuszek wydęła z rozdrażnieniem policzki.

— Nicola powoduje mniej kłopotów niż niektóre — mruknęła niewesoło.

Janya potrząsnęła głową.

— Sharina nie sprawia żadnych problemów, Tiano. — Mówiła tak prędko jak zawsze, ale bardzo cicho, więc jej głos nie niósł się na tyły namiotu. W towarzystwie nowicjuszek Aes Sedai nigdy się nie spierały. Szczególnie kiedy daną sprzeczkę praktycznie wywołała jakaś nowicjuszka. — Lepiej niż wiele Przyjętych zna już reguły i nigdy ich nie narusza. Nigdy też się nie uchyla od najpośledniejszych nawet obowiązków i zgłasza się pierwsza, ilekroć trzeba pomóc którejś z nowicjuszek. Jest po prostu sobą i nikogo nie udaje. O Światłości, nie możesz przecież pozwolić byle nowicjuszce, aby cię onieśmielała. — Tiana zesztywniała, przybrała gniewną minę i właśnie miała się odciąć lub wytłumaczyć, jednakże gdy Janya zaczęła mówić, naprawdę niełatwo było wejść jej w słowo. — Z kolei Nicola rzeczywiście daje nam popalić, Matko, jako że powoduje najrozmaitsze rodzaje problemów — ciągnęła Brązowa. — Odkąd tylko odkryłyśmy, że potrafi Głosić Przepowiednie, robi to dwa lub trzy razy dziennie, chyba po prostu dla potwierdzenia własnej umiejętności. A może raczej pragnie wciąż słyszeć pochwały z ust Areiny. Nicola jest całkiem inteligentna, toteż na pewno jej nie umknęło, że wszyscy zdają sobie sprawę, iż mogłaby nie pamiętać słów wypowiadanych podczas Głoszenia Przepowiedni. Z tego też chyba względu zawsze wtedy towarzyszy jej Areina, która słucha, zapamiętuje i pomaga Nicoli w interpretacji. Niektóre przepowiednie mogłyby zresztą wymyślić wszystkie osoby w obozie... nawet osoby niezbyt bystre i łatwowiernej natury... Chodzi mi zwłaszcza o bitwy z Seanchanami albo Asha’manami, uwięzienie Zasiadającej na Tronie Amyrlin, opowieść o Smoku Odrodzonym, który wykonuje naraz dziewięć niemożliwych rzeczy... Wizje te mogą sugerować Tarmon Gai’don albo zwyczajną niestrawność. Inne natomiast „przepowiednie” przypadkiem tylko wskazują, że powinniśmy pozwolić Nicoli na szybszą naukę. Dziewczyna jest wprost chciwa wiedzy. Myślę, że nawet większość innych nowicjuszek przestała jej już wierzyć.

— I wtyka wszędzie swój nos — wtrąciła Salita, korzystając z chwili ciszy. — Ona i ta jej towarzyszka. Obie. — Jej twarz pozostała pozbawiona wyrazu i chłodna, lecz kobieta przesunęła szal, udając, że skupia swoją uwagę jedynie na nim. Tym niemniej zaczęła mówić nieco szybciej, może obawiając się, że Brązowa ponownie przejmie inicjatywę. — Wiecznie starają się podsłuchiwać siostry i przyłapałam kiedyś Nicolę na próbie zerkania na jedno z miejsc Podróżowania. Tłumaczyła mi się, że pragnęła tylko zobaczyć, jak otwiera się brama, sądzę jednak, że zamierzała się sama nauczyć tkać. Niecierpliwość mogę zrozumieć, ale oszustwa tolerować nie będę. Przestałam już wierzyć, że Nicola zdobędzie kiedykolwiek szal i szczerze się zaczęłam zastanawiać, czy nie powinnyśmy jej odesłać, zanim będzie za późno. Księga nowicjuszek pozostaje otwarta dla każdej — kończyła, patrząc na Egwene z kamiennym obliczem — nie możemy wszakże tak straszliwie obniżać naszych standardów.

Tiana przeszyła ją nienawistnym spojrzeniem i wydęła usta, co znowu uwydatniło jej dołeczek w policzku. Można niemal było zapomnieć, że ta kobieta nosi szal od ponad trzydziestu lat i uznać ją za zwyczajną nowicjuszkę.

— Póki jestem Mistrzynią Nowicjuszek, ja podejmuję decyzję w sprawie odesłania którejkolwiek z dziewcząt — oświadczyła ostro. — A nie zamierzam tracić dziewczyny o potencjale Nicoli. — Egwene także czuła, że pewnego dnia Nicola zyska wielką siłę we władaniu Mocą. — Albo Shariny — dodała Tiana z grymasem, wygładzając rozdrażnionym gestem swoje spódnice. Sharina posiadała rzeczywiście szczególnie wyjątkowy potencjał. Chyba żadna nowicjuszka nie miała takiego. Z wyjątkiem Nynaeve. A i przed Nynaeve bywał niezwykle rzadki. Niektóre Aes Sedai sądziły, że Sharina ma szanse posiąść doprawdy niesamowitą siłę w Mocy, chociaż do tej pory takie stwierdzenia pozostawały jedynie w sferze spekulacji. — Jeśli Nicola cię martwi, Matko, osobiście się nią zajmę.

— Byłam po prostu ciekawa — odparła ostrożnie Amyrlin, przełykając sugestię, że młodą kobietę i jej przyjaciółkę należy dokładnie obserwować.

Nie miała ochoty rozmawiać o Nicoli. Zbyt łatwo mogła utknąć między wyborem kłamstwa lub decyzją ujawnienia spraw, których nie ośmieliłaby się narażać. Szkoda, że nie pozwoliła Siuan po cichu pozbyć się tych dwóch dziewcząt.

Na tę myśl bezwiednie szarpnęła głową. Czy aż tak daleko się zmieniła od czasów Pola Emonda? Wiedziała wszak, że prędzej czy później będzie musiała wydać rozkaz zabicia ludzi w bitwie, sądziła także, że potrafiłaby wygłosić wyrok skazujący na śmierć w przypadku zaistnienia ważnej potrzeby. Na przykład — gdy śmierć jednej osoby może pomoc w zachowaniu przy życiu tysięcy lub choćby setek innych ludzi. Czyż taki rozkaz nie jest wówczas właściwy? Jednakże ze strony Nicoli i Areiny groziło im jedynie niebezpieczeństwo ujawnienia sekretów, które mogłyby zaszkodzić jej, Egwene al’Vere. Och, Myrelle i innym wystarczy chłosta, która na pewno nie jest przyjemna. Skrępowanie, nawet największe, nie stanowiło dostatecznego powodu dla zabójstwa.

Nagle Amyrlin uświadomiła sobie, że marszczy brwi, a Tiana i dwie Zasiadające przypatrują jej się z uwagą. Janya nawet nie starała się ukrywać swojej ciekawości za maską spokoju. Szukając usprawiedliwienia dla swojej marsowej miny, Egwene przesunęła wzrok ku stołowi, przy którym znów pracowały Kairen i Ashmanaille. Czara Ashmanaille nieco bardziej pobielała, lecz Kairen bez trudu dogoniła towarzyszkę. Właściwie przegoniła, gdyż jej puchar był dwukrotnie wyższy od czary tamtej.

— Rozwijasz swoje umiejętności, Kairen — powiedziała z aprobatą dziewczynie.

Błękitna podniosła na nią wzrok i wzięła głęboki wdech. Jej owalna twarz wokół lodowatych niebieskich oczu stanowiła uosobienie chłodnego spokoju.

— Nie trzeba wielu umiejętności do tego zadania, Matko. Wystarczy utkać splot i czekać.

Ostatni wyraz wymówiła nieco uszczypliwym tonem, zaś przed słowem „Matko” chyba lekko się zawahała. Kairen została wysłana z Salidaru w bardzo ważnej misji, Wieża na wygnaniu rozpadła się prawie na jej oczach, choć nie z jej powodu, gdyż kobieta nie popełniła żadnego błędu. Kiedy wróciła do nich w Murandy, odkryła zupełnie inny stan rzeczy i odwrócony porządek, a dziewczyna, którą zapamiętała jako nowicjuszkę, nosiła teraz stułę Zasiadającej na Tronie Amyrlin. Ostatnio Kairen spędzała sporo czasu z Lelaine.

— Kairen rzeczywiście się rozwija... — przyznała Janya, po czym popatrzyła na Błękitną siostrę z uniesionym czołem i dorzuciła ostro: — w niektórych sprawach. — Gdy Egwene wybrano na Amyrlin, Janya była prawdopodobnie równie pewna jak inne Zasiadające, że Komnata potrzebowała marionetkowej przywódczyni, tym niemniej najwyraźniej zaakceptowała fakt, iż Egwene nosi teraz stułę i zasługuje na wszelki szacunek. — Oczywiście wątpię, Matko, czy dogoni Leane, o ile się bardziej nie przyłoży. W gruncie rzeczy, lepsza od niej jest chyba młoda Bodewhin. Osobiście nie chciałabym zostać prześcignięta przez nowicjuszkę, przypuszczam jednak, że nie każdy ma w tej kwestii identyczne poglądy.

Po tych słowach na policzkach Kairen rozkwitły rumieńce, a kobieta spuściła oczy na puchar.

Tiana prychnęła.

— Dobra dziewczyna z tej Bodewhin, ale spędza więcej czasu na chichotaniu i zabawach z innymi nowicjuszkami, niż pracując nad sobą i swoimi talentami. O ile Shari... — Zrobiła szybki, ostry wdech. — O ile ktoś jej nie pilnuje. Wczoraj, wraz z Althyn Conly próbowały zajmować się dwoma przedmiotami naraz, ot tak, dla zabawy. Chciały się dowiedzieć, co się zdarzy i połączyły przedmioty w jedną stałą bryłę. Ma się rozumieć, że w takiej postaci przedmiot nie nadaje się już na sprzedaż, no chyba że znajdziemy kogoś, kto pragnie posiadać puchary częściowo z metalu, częściowo zaś z cuendillara. A Światłość jedna wie, co mogłoby się stać dziewczynom podczas takiego zadania. Nie wyglądały na skaleczone, nie wiadomo jednak, co się zdarzy następnym razem!

— Dopilnujcie, ażeby nie było następnego razu — poleciła Egwene nieobecnym tonem, skupiona na pucharze Kairen. Linia bieli nieprzerwanie się wznosiła. Kiedy Leane tkała ten splot, czarny metal bielał w kolor cuendillara w takim tempie, jakby kobieta wrzuciła metalowy przedmiot do mleka, w którym szybko zatonął. Dla samej Amyrlin zmiana następowała w mgnieniu oka, na jej oczach czerń po prostu zmieniała się w biel. Leane może na razie była lepsza, lecz nawet ona nie uczyła się tak szybko. Ile czasu potrzebowała Kairen, by osiągnąć odpowiednią umiejętność? Kilka dni? Kilka tygodni? Tak czy owak, musiała każdą umiejętność rozwinąć w pełni, w przeciwnym razie bowiem może dojść do katastrofy — tragedii kobiet i mężczyzn, którzy umrą w walkach na ulicach Tar Valon. A może także skutek byłby katastrofalny dla Wieży. Egwene nieoczekiwanie poczuła zadowolenie, że zaaprobowała sugestię Beonin. Wyjaśniwszy Kairen, dlaczego musi się bardziej starać, zachęciła ją do wysiłku, choć ta sprawa łączyła się także z kolejnym sekretem, który również należało zachować — aż nadejdzie czas wyjawienia go światu.

18

Pogawędka z Siuan

Gdy Egwene wyszła z namiotu, Daishara oczywiście nie było, jednak siedmiobarwna, pasiasta stuła zwisająca z otwarcia jej kaptura działała na tłum lepiej niż twarz Aes Sedai. Ludzie szybko rozstępowali się przed Amyrlin. Egwene przechodziła wśród kobiet falujących w ukłonach, a czasem i kłaniających się mężczyzn — Strażników lub rzemieślników, którzy otrzymali do wykonania zadanie od którejś z sióstr. Niektóre nowicjuszki piszczały na widok stuły Zasiadającej na Tronie Amyrlin, a całe ich Familie umykały jej pospiesznie z drogi, dygając nisko na zabłoconej ulicy. Odkąd Egwene została zmuszona zalecić ukaranie kilku kobiet z Dwu Rzek, wśród nowicjuszek krążyły pogłoski o surowości obecnej Amyrlin — surowości przywodzącej na myśl rządy Sereille Bagand — toteż najlepiej było jej nie denerwować i nie narażać się na gwałtowny wybuch jej złego humoru. Cóż, większość z nich nie znała się dostatecznie na historii, by mieć dokładniejsze wyobrażenie o Sereille, tym niemniej imię tej Zasiadającej na Tronie Amyrlin od stu lat stanowiło symbol srogości i rządów żelaznej ręki w Wieży, a Przyjęte chętnie nauczały o niej nowicjuszki, a jeszcze chętniej straszyły je jej osobą. Dobrze, że kaptur Egwene skrywał twarz Amyrlin, bo gdy przedstawicielki dziesiątej z kolei Familii nowicjuszek uskoczyły jej z drogi niczym przestraszone zające, zazgrzytała zębami na ten widok tak mocno, że każdy obserwator jej oblicza znalazłby w nim potwierdzenie dla pogłosek, jakoby Egwene żuła kawałki żelaza i wypluwała opiłki. Amyrlin na moment ogarnęło straszliwe podejrzenie, że za kilkaset lat Przyjęte będą jej imieniem przerażać nieszczęsne nowicjuszki — tak jak teraz używały imienia Sereille. Oczywiście, jeśli uda jej się załatwić wcześniej taki drobiazg jak scalenie i umocnienie Białej Wieży! Zapanowała szybko nad sobą i przekonała się w myślach, że drażniące ją sprawy muszą w obecnej sytuacji poczekać.

„W przeciwnym razie — pomyślała — za moment zacznę wypluwać opiłki, nawet nie żując żelaza”.

Tłumy znacząco się przerzedziły w pobliżu gabinetu Amyrlin, czyli zwyczajnego spiczastego, płóciennego namiotu o połatanych brązowych ścianach. Tak jak i Komnata, gabinet stanowił miejsce, do którego nikt nie przychodził bez konkretnego interesu czy wezwania. Nikogo ot tak, po prostu nie zapraszano ani do Komnaty Wieży, ani do gabinetu Amyrlin. Najbardziej nawet niewinne z zaproszeń do jednej z tych dwóch instytucji zawsze równało się wezwaniu, dzięki czemu zresztą Egwene mogła nazwać swój oficjalny namiot swego rodzaju azylem. Rozchyliła lekkie klapy wejściowe, weszła i z ulgą zdjęła płaszcz. Dwa kosze z płonącymi węglami rozkosznie rozgrzewały namiot — było więc tu ciepło, szczególnie w porównaniu z panującym na dworze zimnem — i wydzielały nieco dymu. W powietrzu unosił się słodki zapach suszonych ziół, którymi posypano rozjarzony żar.

— Wnosząc z zachowania tych głupich dziewcząt, można by mnie uznać... — warknęła, lecz szybko przerwała.

Nie zaskoczył ją widok Siuan stojącej za pulpitem do pisania w prostej, choć ładnie skrojonej sukni z niebieskiej wełny. Kobieta przyciskała do piersi wykonaną z tłoczonej skóry teczkę na papiery. Większość sióstr (na przykład Delana) wyraźnie nadal sądziła, że zadania Siuan ograniczały się do pouczania nowej Amyrlin w sprawach protokołu i wypełniania różnych jej poleceń, co — ich zdaniem — była władczyni na pewno robiła niechętnie, tym niemniej Siuan zawsze zjawiała się szybko i z pogodną miną; fakt ten do tej pory przechodził prawdopodobnie niezauważony. Siuan rzeczywiście była ostrą i surową Amyrlin, chociaż teraz w jej srogość nie uwierzyłby nikt, kto jej wtedy nie znał. Nowicjuszki wskazywały ją sobie równie często, jak wskazywały Leane, chociaż z lekkim powątpiewaniem, czy Siuan naprawdę jest osobą, o której opowiadały im siostry. Ładna, choć niezupełnie piękna, o delikatnych ustach i ciemnych, połyskujących włosach do ramion, wyglądała nawet na młodszą od Leane i zaledwie kilka lat starszą od Egwene. Gdyby nie ułożony na ramionach szal przyozdobiony niebieskimi frędzlami, można by ją wziąć za jedną z Przyjętych. Siuan starała się zresztą nigdy nie wychodzić bez tego szala, chciała wszak uniknąć krępujących pomyłek. Jej oczy nie zmieniły się ani trochę bardziej niż jej charakter i wciąż przywodziły na myśl dwa lodowate, niebieskie szydła, które Siuan potrafiła wycelować w każdą zaskoczoną jej widokiem kobietę.

Co do drugiej przybyłej... Egwene chętnie widziała w swoim gabinecie Halimę, tym niemniej teraz nie spodziewała się zobaczyć jej wyciągniętej na jasnych poduszkach, które ułożono przy jednej ze ścian namiotu; głowę kobieta wsparła na ręce. Podczas gdy Siuan była tego typu ładną, młodą kobietą (to znaczy... pozornie młodą), która przyprawiała zarówno mężczyzn, jak i kobiety o uśmiech, piękną Halimę należało nazwać po prostu oszałamiającą. Miała duże, zielone oczy, idealne rysy twarzy i pełne, jędrne piersi, a na jej widok mężczyźni przełykali ślinę, inne kobiety zaś marszczyły brwi. Egwene wprawdzie nie reagowała w ten sposób, wierzyła wszakże w zasłyszane opowieści o kobietach patrzących z zazdrością, jak Halima samym swoim istnieniem przyciąga męskie spojrzenia. Halima nie mogła nic poradzić ani na tę reakcję, ani na swój wygląd. Ale nawet jeśli Delana powierzyła jej stanowisko swojej sekretarki wyłącznie z dobrego serca — gdyż Halima była marnie wykształconą chłopką ze wsi, która pisała listy z niezdarnością charakterystyczną raczej dla małego dziecka — Szara siostra zwykle przydzielała Halimie mnóstwo pseudo zajęć, które zajmowały kobiecie cały dzień. Z tego też względu Halima rzadko się zjawiała u Egwene przed porą snu, a i wtedy jedynie z powodu bólów głowy Amyrlin. Nisao nie potrafiła nic pomóc na te migreny, mimo iż korzystała z najnowszych metod Uzdrawiania, masaże Halimy natomiast działały cuda, nawet jeśli wcześniej Egwene wyła z bólu.

— Powiedziałam jej, Matko, że nie będziesz miała dzisiejszego ranka czasu jej przyjąć — zagaiła ostrym tonem Siuan, stale posyłając wściekłe spojrzenia wspartej na poduszkach kobiecie, a jednocześnie wolną ręką odbierając od Amyrlin płaszcz — lecz równie dobrze zamiast mówić, mogłabym grać na piszczałce. — Powiesiwszy płaszcz na rustykalnym stojaku, parsknęła pogardliwie. — Może gdybym nosiła spodnie i miała wąsy, zwróciłaby na mnie uwagę.

Siuan najwyraźniej wierzyła we wszystkie pogłoski o domniemanym wpływie Halimy na co przystojniejszych rzemieślników i żołnierzy.

Dziwne, lecz Halimę wydawała się śmieszyć własna reputacja. Może nawet sprawiała jej przyjemność. Tak czy inaczej, teraz roześmiała się niskim, gardłowym śmiechem, po czym rozciągnęła się na poduszkach niczym kot. Miała nieszczęsne upodobanie do głębokich dekoltów, nieszczęsne, a w tej aurze również niewiarygodne. Jej biust niemal wychodził nad suknię uszytą z zielonego jedwabiu z niebieskimi wstawkami. Jedwab nie był oczywiście typowym materiałem na strój sekretarki, jednak dobroczynność Delany miała najwidoczniej wielki zasięg... albo Delana była swojej pracownicy winna jakiś dług.

— Dzisiaj rano wyglądałaś, Matko, na zmartwioną — mruknęła zielonooka kobieta — i wyśliznęłaś się tak wcześnie na swoją jazdę, starając się mnie nie zbudzić. Sądziłam, że może chciałabyś pogawędzić. Nie miałabyś tak często migren, gdybyś omawiała częściej swoje troski. Wiesz na pewno, że zawsze możesz ze mną rozmawiać. — Przypatrując się Siuan, która spoglądała gdzieś w bok z pogardliwą miną, Halima znowu nisko się zaśmiała. — I wiesz, że w zamian niczego od ciebie nie chcę, w przeciwieństwie do niektórych.

Była Amyrlin znów parsknęła i umyślnie zajęła się układaniem teczki na pulpicie, wsuwając ją między kamienny kałamarz i słoiczek z piaskiem. Nawet przez chwilę bezmyślnie bawiła się bibułką.

Egwene zrobiła wielki wysiłek, usiłując zapanować nad westchnieniem. Właśnie! Halima nie chciała niczego poza siennikiem w jej namiocie, dzięki czemu mogła być pod ręką na wypadek jednego z jej ataków bólu. A przecież sypianie tutaj bez wątpienia utrudniało wypełnianie zadań wyznaczonych przez Delanę. Poza tym Egwene lubiła proste maniery Halimy i jej otwarty sposób bycia. Łatwo i przyjemnie było czasem pogawędzić z nią i zapomnieć choć na chwilkę o obowiązkach Zasiadającej na Tronie Amyrlin. Takiego odprężenia nie doświadczała przy nikim, nawet przy Siuan. Wcześniej zbyt mocno walczyła o to, by rozpoznawano ją jako Aes Sedai i jako Amyrlin, toteż przed Siuan nie potrafiła się otworzyć. Każde odstępstwo od roli Amyrlin ułatwiało każde następne odstępstwo... i kolejne, a później jeszcze następne. Nie mogła sobie na to pozwolić, bo w końcu rzeczywiście wszyscy będą ją uważać za marionetkę. Zatem otwarcie rozmawiała jedynie z Halimą i starannie pielęgnowała tę cenną znajomość — cenną nie tylko ze względu na masaże, które uśmierzały jej ból głowy. Jednak ku swojemu rozdrażnieniu czuła, że wszystkie inne kobiety w obozie podzielają podejście Siuan, może z wyjątkiem Delany. Szara siostra wydawała się wszak zbyt pruderyjna, ażeby zatrudnić prawdziwą latawicę, niezależnie do swego dobrego serca czy potencjalnych zobowiązań. W każdym razie teraz niewielkie znaczenie miała kwestia zasad i zachowania Halimy; może kobieta przyciągała mężczyzn, może się za nimi uganiała, a może nawet doprowadzała ich do zguby — nie było to jednak w tym momencie ważne.

— Niestety, Halimo, naprawdę mam mnóstwo pracy — odparła, zdejmując rękawiczki. Niemal codziennie czekały ją całe stosy spraw do załatwienia. Na biurku nie zauważyła wprawdzie jeszcze żadnego raportu Sheriam, jednakże na pewno wkrótce go dostanie, wraz z kilkoma petycjami, które zdaniem Opiekunki zasługują na uwagę Amyrlin. Zaledwie z kilkoma, no, może dziesięcioma lub dwunastoma apelacjami o wyrównanie krzywd. I będzie musiała rozpatrzyć każde odwołanie i do każdego się ustosunkować jako Zasiadająca na Tronie Amyrlin. Nie można było wykonać żadnego zadania, jeśli się nie przestudiowało całej sprawy, nie zadało pytań i nie przemyślało odpowiedzi. Nie wystarczyło przekazać decyzji bez uzasadnienia. — Ale chyba możesz zjeść ze mną obiad. — O ile skończy pracę do pory obiadowej, w przeciwnym razie znów będzie coś przygryzała podczas czytania przy biurku. A przecież powoli zbliżało się już południe! — Wtedy będziemy mogły pomówić.

Halima natychmiast się podniosła. Oczy jej się zaiskrzyły, pełne wargi zacisnęły. Gniewna mina zniknęła wprawdzie równie szybko, jak się pojawiła, lecz w oczach coś się jeszcze tliło. Gdyby kobieta była kotką, wygięłaby teraz grzbiet w łuk i nastroszyła ogon...

W końcu stanęła wdzięcznie na warstwach dywanów i wygładziła sukienkę na biodrach.

— Dobrze zatem. Skoro jesteś pewna, że nie chcesz, nie zostanę.

Niesamowity był fakt, że Egwene w tym samym momencie poczuła w głowie, gdzieś za oczyma nadciągające tępe tętnienie, które groziło przemianą w znajomy oślepiający ból głowy. Niemniej jednak powtórzyła, że czeka ją dziś dużo pracy. Halima wahała się jeszcze moment, jej usta znów się zacisnęły, ręce chwyciły mocno fałdy spódnic, po czym kobieta zdjęła ze stojaka na ubrania swój jedwabny płaszcz obszyty futrem i opuściła namiot dumnym krokiem, nie dbając o zarzucenie odzienia na ramiona. Amyrlin pomyślała, że jeśli przyjaciółka nie zacznie nosić grubszych strojów, niechybnie się w końcu przy tej pogodzie przeziębi.

— Ta przeklęta chłopka prędzej czy później wpakuje się w jakieś kłopoty — szepnęła Siuan, jeszcze zanim lekkie klapy wejściowe przestały się kołysać. Groźnie patrząc w to miejsce, szarpnęła szal i przesunęła go wyżej na ramionach. — Nieustannie się kręci wokół ciebie i bez wahania przy każdej okazji potrafi mi odszczeknąć. Mnie czy komuś innemu. Słyszano, jak wrzeszczała na Delanę. Znasz jakąś sekretarkę, która wrzeszczy na swojego pracodawcę, w dodatku gdy ów jest Aes Sedai?! Aes Sedai i Zasiadającą! Nigdy nie pojmę powodów, dla których Delana ją znosi.

— To pewnie sprawa Delany.

Kwestionowanie działań innej siostry było równie zabronione, jak mieszanie się w jej posunięcia. Wprawdzie nie w sensie prawnym, a jedynie zgodnie z obyczajami, niektóre zwyczaje miały wszak moc większą niż prawo. Egwene pomyślała, że chyba nie musi przypominać o tym Siuan.

Potarła skronie, po czym ostrożnie zasiadła na krześle za pulpitem o pochyłym blacie, jednak krzesło znów się zachwiało. Było składane, dzięki czemu łatwo się je przewoziło, ale z tego powodu jego nogi same się czasem składały i żaden stolarz mimo licznych prób nie potrafił tego defektu naprawić. Pulpit do czytania również był składany, na szczęście trzymał się mocniej. Egwene żałowała, że nie wykorzystała okazji i nie nabyła w Murandy nowego krzesła, tyle że stale miała wiele wydatków i pieniędzy nie wystarczało na wszystko. Tym bardziej że posiadała już jedno krzesło... Nie pożałowała przynajmniej na dwie stojące lampy i na lampkę na biurko. Wszystkie trzy były z prostego, pomalowanego na czerwono metalu, lecz z dobrymi odblaśnicami, bez baniek. Dobre światło niestety nie łagodziło jej migren, chociaż oczywiście znacznie lepiej czytało się przy lampach niż przy łojowych świecach i latarniach.

Jeśli do Siuan dotarło upomnienie młodej Amyrlin, nie wzięła go sobie do serca.

— Chodzi o coś więcej niż tylko o temperament — podjęła. — Raz czy drugi odniosłam wrażenie, że ta kobieta za chwilę mnie uderzy. Przypuszczam, że ma dość rozumu, aby się powstrzymać przed taką napaścią, jednak niestety spotyka się i kontaktuje nie tylko z Aes Sedai. Jestem wprost przekonana, że to ona złamała kołodziejowi rękę. W jakiś sposób. Człowiek ten twierdzi wprawdzie, że sam upadł, ale podczas rozmowy odwraca wzrok i wykrzywia usta w grymasie, podejrzewam więc, że kłamie. Żaden mężczyzna nie lubi się przyznawać, że kobieta tak mocno wygięła mu łokieć, aż go złamała, nieprawdaż?

— Przestań, Siuan — odrzekła znużonym głosem Egwene. — Kołodziej prawdopodobnie pozwalał sobie wobec Halimy na zbyt wiele.

Wierzyła, że tak właśnie było. W żadnym razie nie umiała sobie wyobrazić tej kobiety łamiącej komuś rękę. Cokolwiek powiedzieć o ciele Halimy, na pewno nie można go było nazwać umięśnionym.

Zamiast otworzyć pozostawioną na pulpicie przez Siuan teczkę z tłoczonej skóry, położyła dłonie po obu jej stronach, dzięki czemu powstrzymywała się przed ciągłym dotykaniem nimi skroni. Sądziła, że jeśli zignoruje ból, migrena może nie rozwinie się w atak. Poza tym, dla odmiany, miała informację, którą chciała się podzielić z Siuan.

— Wydaje mi się, że niektóre Zasiadające wspominają o negocjacjach z Elaidą — zaczęła.

Siuan zachowała obojętne oblicze. Usadowiła się na jednym z dwóch rachitycznych, trójnożnych stołków przed biurkiem i wysłuchała z uwagą całej opowieści Egwene; tylko jej palce się poruszały, lekko gładząc fałdy spódnicy. Gdy Amyrlin skończyła, Siuan zacisnęła dłonie w pięści i wyrzuciła z siebie stek przekleństw, ostrych nawet jak na nią. Między innymi oświadczyła, że pragnie wszystkie te Zasiadające zadusić na śmierć, wrzucając je w stos wyciętych przed tygodniem rybich jelit, aby w nich utonęły. Takie stwierdzenia wypowiadane przez kobietę o młodej, ładnej twarzy brzmiały jeszcze groźniej.

— Zdaje mi się, że podjęłaś dobrą decyzję, okazując tej sprawie pozorne zainteresowanie — mruknęła, gdy zabrakło jej obelg. — Raz rozpoczęte negocjacje będą się przeciągać w nieskończoność, a ty w ten sposób zyskasz czas na konkretne działanie. Postępowanie Beonin nie powinno mnie zaskoczyć. Jest ambitna, chociaż zawsze podejrzewałam, że przy pierwszej okazji zechce wrócić do Elaidy, o ile Sheriam i inne nad nią nie zapanują. — Siuan ożywiła się i mówiła coraz szybciej. Teraz skupiła wzrok na Egwene, jakby pragnęła dodać wagi swoim słowom. — Żałuję, że Varilin i reszta tak mnie rozczarowały, Matko. Pomijając Błękitne, sześć Zasiadających reprezentujących pięć Ajah uciekło z Wieży, gdy Elaida dokonała zamachu — przy ostatnim słowie nieco wykrzywiła usta — tutaj zaś mamy po jednej z każdej z pięciu Ajah. Ubiegłej nocy w Tel’aran’rhiod odwiedziłam Wieżę...

— Mam nadzieję, że zachowałaś ostrożność — wtrąciła ostro Amyrlin.

Siuan czasami postępowała tak nierozważnie, że wydawała się nie pojmować znaczenia słowa „ostrożność”. Wiele sióstr aż się paliło do skorzystania z jednego z niewielu pozostających w ich posiadaniu ter’angreali snu; za ich pomocą udawały się zazwyczaj właśnie do Wieży. Na razie Siuan nie otrzymała dosłownego zakazu korzystania z nich, choć może Egwene powinna jak najszybciej o taki zakaz wystąpić. Tyle że jeśli Komnata nie przydzieli jej nawet jednej nocy, Siuan mogłaby na zawsze stracić swoje dobre imię. Niestety Siuan nie była lubiana — nie tylko przez te siostry, które obwiniały ją za rozpad Wieży (po powrocie nie została przyjęta zbyt ciepło, chłodniej choćby niż Leane) — ale także przez te liczne Aes Sedai, które pamiętały jej surowe nauki, kiedy jako jedna z nielicznych potrafiła używać ter’angreali snu. Siuan straszliwie nie lubiła głupców i nie miała dla nich tolerancji, a głupio zachowuje się wszak każdy, kto po raz pierwszy czy drugi wchodzi do Tel’aran’rhiod. Z tych wszystkich względów obecnie, jeżeli chciała odwiedzić Świat Snów, korzystała z „kolejki” Leane. Gdyby podczas takiej wizyty w Tel’aran’rhiod zobaczyła ją tam jakaś inna siostra, Siuan najprawdopodobniej otrzymałaby całkowity zakaz wstępu. Co gorsza Komnata mogłaby próbować odszukać osobę, która pożyczyła jej ter’angreal snu, a to skończyłoby się najpewniej zdemaskowaniem Leane.

— W Tel’aran’rhiod — wyjaśniła Siuan, pospiesznym machnięciem ręki lekceważąc uwagę Amyrlin — jestem inną kobietą w innej sukience. Przebieram się za każdym zakrętem. — Egwene ucieszyło jej zapewnienie, chociaż słowa Siuan sugerowały również wyraźnie jakiś brak kontroli. Poza tym nie była pewna, czy może wierzyć Siuan, jako że wiara we własne zdolności tej kobiety okazywała się czasami zdecydowanie przesadna. — Ważne jest jednak coś innego. Ubiegłej nocy widziałam część listy Zasiadających i zdołałam odczytać większość imion, zanim lista się przemieniła w rejestr win z piwniczki. — Takie przemiany bez przerwy się zdarzały w Tel’aran’rhiod, gdzie nic na długo nie pozostawało w tym samym stanie, szczególnie jeśli nie stanowiło odbicia czegoś trwałego ze świata jawy. — Wyniesiono Andayę Forae z Szarych, Rinę Hafden z Zielonych oraz Juilaine Madome z Brązowych. Żadna nie nosi szala dłużej niż siedemdziesiąt lat... w najlepszym razie. Elaida ma ten sam problem, którego doświadczamy my, Matko.

— Rozumiem — odparła powoli Amyrlin, po czym przyłapała się na tym, że znów sobie masuje jedną skroń. Tętnienie za oczyma nie ustawało. Wręcz przeciwnie, rosło w siłę. Zawsze tak było. Aż do zmroku będzie żałowała, że odesłała Halimę. Stanowczym ruchem opuściła rękę, przesunęła leżącą przed nią skórzaną teczkę o pół cala w lewo, potem z powrotem, na poprzednie miejsce. — A co z pozostałymi? Miały wszak do zastąpienia sześć Zasiadających.

— Przyjęto Neheran Ferane z Białych — odrzekła Siuan — i Suanę Dragand z Żółtych. Obie działały już przedtem w Komnacie. Jak wspomniałam, zdołałam odczytać część listy, lecz niestety nie całość. — Dla podkreślenia swoich słów wyprostowała plecy i wysunęła podbródek. — Wyniesienie jednej czy dwóch byłoby wystarczająco niezwykłe. Coś takiego się zdarza, choć nieczęsto, ale jedenaście... Może nawet dwanaście, lecz na pewno nie mniej niż jedenaście... pomiędzy nami i Wieżą. Nie wierzę w zbiegi okoliczności, nie w tak wielkie. Gdy wszyscy sprzedawcy kupują ryby w tej samej cenie, możesz się założyć, że poprzedniej nocy pili w tej samej gospodzie.

— Nie musisz mnie o tym przekonywać, Siuan. — Egwene westchnęła, rozsiadła się wygodniej, bezwiednie chwytając nogę od krzesła, które zawsze usiłowało się złożyć, ilekroć kręciła się na siedzeniu. Bez dwóch zdań działo się coś dziwnego, lecz co dokładnie te zdarzenia oznaczały? Czy ktoś mógł wpływać na wybór Zasiadających w każdej z Ajah? Przynajmniej w każdej z wyjątkiem Błękitnych, które wprawdzie również wybrały nową Zasiadającą, chociaż akurat Moria była Aes Sedai już dobrze ponad sto lat. Może także Czerwonych nie zaatakowały Czarne Ajah; właściwie nikt nie wiedział, jakich zmian (jeśli w ogóle) dokonały Czerwone wśród swoich Zasiadających. Być może za zmiany odpowiedzialne były Czarne, cóż jednak mogły nimi zyskać...? No chyba że wszystkie te zbyt młode Zasiadające były Czarnymi! Coś takiego z kolei wydawało się Amyrlin niemożliwe. I nielogiczne. Gdyby bowiem Czarne Ajah posiadały tak ogromne wpływy, w Komnacie od dawna zasiadaliby sami Sprzymierzeńcy Ciemności. A jednak, odrzucając możliwość tak licznych zbiegów okoliczności, należało uznać, że ktoś musi stać za wszystkimi tymi decyzjami. Samo rozmyślanie nad ewentualnościami i przypadkami niemożliwymi pogłębiało i wyostrzało tępy ból, który tętnił w głowie Egwene. — Jeśli ostatecznie okaże się, że rzeczywiście mamy do czynienia ze zbiegiem okoliczności, Siuan, będziesz żałowała, że kiedykolwiek rozpatrywałaś tę sytuację jako łamigłówkę, którą trzeba rozwiązać. — Mówiąc to, zmusiła się do uśmiechu, ażeby zdanie nie zabrzmiało zbyt napastliwie. Amyrlin musiała przecież ostrożnie dobierać słowa. — Na razie jednak przekonałaś mnie, że mamy przed sobą zagadkę. Chcę zatem, abyś spróbowała ją rozwikłać. Ustal, kto jest odpowiedzialny za te zmiany i co stara się za ich pomocą osiągnąć. Póki się tego nie dowiemy, nie pojmiemy nic.

— Czy tylko tego pragniesz? — spytała Siuan cierpko. — I na kiedy mam zdobyć odpowiedzi na te pytania? Jeszcze przed kolacją? A może wystarczy późnym wieczorem?

— W końcu będziemy musiały zadziałać. Tak sądzę — odburknęła Egwene. Na widok speszonej miny swej rozmówczyni wzięła głęboki wdech. Nie było sensu wyładowywać na drugiej kobiecie spowodowanych bólem głowy gniewu i frustracji. Słowa Amyrlin posiadały moc, lecz nierzadko miały też swoje konsekwencje. Egwene powinna o tym pamiętać. — Wierzę w twoje umiejętności — dodała łagodniejszym tonem. — Wiem, że postarasz się jak najszybciej odkryć prawdę.

Zasmucona czy speszona, Siuan najwyraźniej rozumiała, że wybuch Amyrlin spowodowany jest czymś więcej niż zwyczajnym sarkazmem. Mimo młodzieńczego wyglądu dawna władczyni miała za sobą lata praktyki w interpretowaniu ludzkich twarzy.

— Mam wyjść i poszukać Halimy? — zapytała, na wpół wstając. Brak zjadliwego tonu przy wypowiedzeniu imienia nielubianej kobiety świadczył o szczerej trosce Siuan. — To nie zajmie mi nawet minutki.

— Jeśli będę ją wzywać przy każdym ataku migreny, nigdy nie przezwyciężę tego bólu — odparła Egwene, otwierając teczkę. — No dobrze, co masz dla mnie dzisiaj?

Tym niemniej przytrzymała rękę na papierach, starając się nie podnosić jej i nie pocierać nią skroni.

Jednym z porannych zadań Siuan było przekazywanie informacji, które Ajah zdobyły poprzez sieci swoich „oczu i uszu”, a którymi skłonne się były podzielić, oraz spraw, o jakich poszczególne siostry pragnęły opowiedzieć Amyrlin przez swoje Ajah. Proces przesiewu wiadomości zdawał się zaiste osobliwy, w sumie jednak Egwene otrzymywała niemal rzeczywisty obraz otaczającego ją świata, zwłaszcza wraz z nowinami i komentarzami dodanymi przez samą Siuan. Dawna Amyrlin zdołała zachować własnych agentów, których zorganizowała jeszcze jako władczyni, szczególnie że — mimo wysiłków Komnaty — nie zdradziła nikomu, kim są, więc w ostatecznym rozrachunku ani Komnata, ani nikt nie był w stanie zakwestionować jej prawa do nich. Później zaś oświadczyła, że te „oczy i uszy” należą się prawnie nowej Amyrlin i dlatego obecnie ludzie ci pomagali Egwene. Och, nie było końca roztrząsania tej sprawy, a i teraz jeszcze czasem powracała w rozmowach, nikt jednak nie potrafił zaprzeczyć faktom.

Jak zwykle, pierwsze sprawozdanie pochodziło nie od Ajah czy Siuan, lecz od Leane, która płynnym, eleganckim pismem spisała je na cienkich arkuszach papieru. Egwene nie potrafiła wskazać żadnych charakterystycznych szczegółów pisma tamtej, ale każdy, kto je widział, nie miał najmniejszych wątpliwości, że dany dokument napisała kobieta. Otrzymane od Leane stronice natychmiast po przeczytaniu przysuwała do płomienia stojącej na biurku lampy i spalała tak pieczołowicie, że niemal parzyła sobie palce. Potem zgniatała popiół. Trudno im było — jej i Leane — udawać publicznie prawie obce sobie osoby, jednak gdyby któryś z raportów Leane trafił w niepowołane ręce, sytuacja wyglądałaby tragicznie.

Bardzo niewiele sióstr miało świadomość, że Leane posiada „oczy i uszy” we wnętrzu Tar Valon. Może była jedyną siostrą, która miała tam swoich szpiegów. Jedną z przywar ludzkości jest umiejętność dostrzegania, co dzieje się na końcu ulicy i równoczesne ignorowanie zdarzeń rozgrywających się niemal u naszych stóp. A Światłość wie, że Aes Sedai mają tyleż samo ludzkich wad, co wszyscy inni przedstawiciele rodzaju ludzkiego. Dziś niestety Leane nie miała zbyt wiele do przekazania.

Jej agenci z miasta narzekali na brudne ulice, na które po zmroku wypuszczali się jedynie najodważniejsi mieszkańcy; a i w świetle dziennym nie było tam bezpiecznie. Kiedyś niemal nie znano w Tar Valon zbrodni, teraz jednak Gwardia Wieży zniknęła z ulic, żołnierze patrolowali bowiem porty i wieże przy mostach. Z raportu wynikało jednoznacznie, że przedstawicielki Białej Wieży pobierały jeszcze opłaty celne i kupowały zapasy (jedno i drugie przez pośredników), poza tym chyba całkowicie odcięły się od miasta. Wielkie drzwi, przez które kiedyś mieszkańcy mogli wchodzić do Wieży, pozostawały obecnie zamknięte na głucho i zakazane. Od początku oblężenia, a może i wcześniej, nikt nie widywał sióstr poza Wieżą, przynajmniej w każdym razie nikt nie rozpoznawał jako Aes Sedai żadnej z widzianych na ulicach kobiet. Leane wszystkie te fakty dawała Egwene do zrozumienia już w poprzednich sprawozdaniach. Jednakże czytając ostatnią stronę, Amyrlin uniosła brwi. Po mieście krążyły pogłoski, że Gareth Bryne znalazł tajną drogę do miasta, dzięki której pewnego dnia może pokonać miejskie mury Tar Valon i wraz z całą armią zjawić się nagle na ulicach.

— Leane przekazałaby, gdyby ktoś choć słowem zasugerował, że może chodzić o konstruowanie bram — wtrąciła szybko Siuan, widząc minę Egwene. Przeczytała już oczywiście wcześniej wszystkie te sprawozdania, więc wiedziała, co przyciągnęło uwagę Amyrlin na ostatniej stronie. Patrząc na Egwene, Siuan tak bardzo się zapomniała, że zaczęła się wiercić na chwiejnym stołku i o mało nie spadła z niego na dywany. Nie przestała jednak mówić. — I możesz być pewna, że Gareth nie dopuści do rozprzestrzenienia się jakichkolwiek informacji — kontynuowała, wciąż poprawiając się na krześle. — Żaden z jego żołnierzy nie jest głupcem i na pewno żaden nie zdezerteruje do miasta, zresztą nawet w takim przypadku umieliby utrzymać język za zębami. Ludzie mawiają, że Gareth atakuje tam, gdzie nikt się go nie spodziewa i gdzie wcale nie powinno go być. Z drugiej strony, tak często postępuje w sposób nieprzewidywalny, że wielu spodziewa się po nim dziwacznego zachowania. I tyle.

Kryjąc uśmiech, Amyrlin przytrzymała przy płomieniu pismo, w którym Leane wzmiankowała o Lordzie Garecie i przez chwilę się przyglądała, jak papier płonie i czernieje. Jeszcze kilka miesięcy temu Siuan nie wysławiałaby tego mężczyzny, już prędzej wypowiedziałaby jakiś cierpki komentarz pod jego adresem. I nazwałaby go „Garethem cholernym Bryne’em”, a nie po prostu Garethem. Wcześniej Egwene obserwowała jej zachowanie w tych rzadkich dniach, gdy generał zjawiał się w obozie Aes Sedai. Wpatrywała się wtedy w niego, a gdy na nią spojrzał, natychmiast uciekała. Siuan! Tak, tak, Siuan uciekała na widok mężczyzny! Siuan była Aes Sedai od ponad dwudziestu lat, w tym przez dziesięć pełniła funkcję Zasiadającej na Tronie Amyrlin, lecz nie miała większego pojęcia o miłości niż kaczka o strzyżeniu owiec. Zupełnie nie wiedziała, co robić.

Egwene rozkruszyła popiół i otrzepała ręce z paprochów. Jej uśmiech powoli znikał. Nie miała prawa oceniać Siuan. Sama była zakochana, lecz nie wiedziała, gdzie przebywa obecnie Gawyn i co by zrobiła, poznawszy miejsce jego pobytu. Gawyn miał obowiązki wobec Andoru, ona zaś wobec Wieży. Mogła pokonać dzielącą ich przepaść tylko w jeden sposób — uczynić go swoim Strażnikiem, jednakże tym samym być może przyczyniłaby się do śmierci mężczyzny. Lepiej pozwolić Gawynowi odejść i całkowicie o nim zapomnieć. Niestety okazywało się to równie trudne, jak zapomnienie własnego imienia. Szczególnie że miała poczucie, iż potrafi go połączyć więzią jako Strażnika. Wiedziała, że potrafi! Nie mogła tego oczywiście zrobić, nie mając pojęcia, gdzie znajduje się Gawyn, nie mogąc położyć na jego ciele swoich dłoni i dotknąć jego czoła. Mężczyźni byli... kłopotliwi!

Powstrzymała się przed przyciśnięciem palców do skroni, zdawała sobie zresztą sprawę, że ich ucisk i tak nie złagodzi pulsującego bólu. Wyrzuciła z umysłu myśli o Gawynie. Wyrzuciła go z głowy najdalej, jak umiała. Zastanowiła się, czy czuje przedsmak emocji towarzyszących kobiecie posiadającej Strażnika, ponieważ myśl o Gawynie nigdy tak naprawdę nie opuszczała jej umysłu, zawsze czaiła się gdzieś z tyłu jej głowy. Czaiła się, czekając na okazję wtargnięcia głębiej i ogarnięcia całej świadomości. I rzeczywiście czasem się wdzierała — w najbardziej niedogodnym momencie.

Egwene powtórzyła sobie, że w chwili obecnej musi się skoncentrować na swoich zajęciach Amyrlin, po czym podniosła następny arkusz papieru.

Wnosząc z informacji „oczu i uszu”, świat bardzo się zmieniał. Z ziem okupowanych przez Seanchan docierało niewiele wiadomości i wszystkie były dziwaczne lub przerażające. Amyrlin otrzymywała wymyślne opisy seanchańskich zwierząt, które stanowiły dowód wykorzystywania przez tę nację Pomiotu Cienia, czytała przerażające opowieści o kobietach poddawanych testom mającym na celu ustalenie, czy można je wziąć na smycz jako damane, a także przygnębiające historie o coraz powszechniejszej... akceptacji. Seanchanie nie wydawali się gorszymi władcami niż wielu przed nimi, a lepszymi niż niektórzy (chociaż nie dla kobiet z umiejętnością przenoszenia Mocy) i wyraźnie coraz więcej osób rezygnowało z planów jakiegokolwiek sprzeciwu — natychmiast, gdy sobie uprzytomniły, że Seanchanie pozwolą im dalej żyć własnym życiem. Wieści z Arad Doman też nie były najlepsze, właściwie docierały stamtąd głównie pogłoski, o czym donosiły w swoich raportach siostry; pogłoski te jednakże sporo mówiły o stanie tego kraju. Król Alsalam nie żył. A może żył, lecz zaczął przenosić Moc i oszalał... Rodel Ituralde, Wielki Kapitan, również albo nie zginął, albo przejął tron, albo najechał Saldaeę. Wszyscy członkowie Rady Kupców zmarli, uciekli z kraju lub wywołali wojnę domową, spierając się o wybór następnego władcy. Któraś z tych plotek mogła być prawdziwa. Bądź też żadna. Ajah przyzwyczaiły się do kontrolowania wszystkiego, teraz zaś trzecią część ich świata spowijało coś na kształt gęstej mgły, w której można było dostrzec jedynie maleńkie szczeliny. Jeśli któraś z Ajah posiadała pełniejszy obraz, nie raczyła się z innymi podzielić swoimi informacjami.

Zresztą poszczególne Ajah przywiązywały wagę do innych spraw, inne kwestie uważały za nadrzędne, pozostałe natomiast ignorowały. Zielone, na przykład, wykazywały wyjątkowe zainteresowanie opowieściami o armiach Ziem Granicznych znajdujących się niestety w pobliżu Nowego Braem, czyli setki lig od granicy Ugoru, której miały strzec. Sprawozdania Zielonych mówiły o mieszkańcach Ziem Granicznych i tylko o nich, sugerując, że coś należy zrobić i to właśnie teraz. A jednak nie wyjaśniały tej kwestii dokładniej i niczego nie proponowały, choć poprzez pospieszne pismo dokumentów wypełnionych ścieśnionymi, długimi literami przebijała wyraźna frustracja.

Egwene otrzymała od Elayne prawdziwe wiadomości na temat tej sytuacji, na razie jednak chętnie pozwalała się Zielonym denerwować i zgrzytać zębami, zwłaszcza odkąd Siuan ujawniła, dlaczego nie starały się owej sytuacji naprawić. Według przebywającego w Nowym Braem agenta Siuan, mieszkańcy Ziem Granicznych mieli bowiem towarzystwo w postaci pięćdziesięciu albo i stu sióstr... a może nawet dwustu. Nie sposób było zyskać pewności co do liczby Aes Sedai, która mogła być w dodatku, rzecz jasna, mocno zawyżona, Zielone wszakże na pewno zdawały sobie sprawę z ich obecności tamże, mimo iż nie wspomniały o nich w żadnym raporcie, który wysłały Amyrlin. Zresztą żadna Ajah nie wspomniała o tych siostrach w swoich sprawozdaniach. A przecież istniała pewna mała, lecz niezwykle istotna różnica między dwiema siostrami a całą ich dwusetką. Tyle że prawdopodobnie nikt nie miał pewności, kim te Aes Sedai są i po co się znalazły na tych terenach. Niewielu zapewne dociekało szczegółów, gdyż nikt nie chciał się narażać na zarzut wścibiania nosa w nie swoje sprawy. Dziwne, że nawet w momencie grożącym wojną między Aes Sedai siostry powstrzymywały się przed przesadną ciekawością. Takie jednak były ich zwyczaje, za co Egwene nierzadko była losowi wdzięczna.

— Przynajmniej nie sugerują, że wysłały kogoś do Caemlyn — mruknęła Egwene, po czym gwałtownie zamrugała, gdyż ból za oczyma wyostrzył się wraz z jej wysiłkiem odcyfrowania zwartego pisma.

Siuan drwiąco parsknęła.

— Dlaczego miałyby to sugerować? Z tego, co wiedzą, Elayne pozwala sobą kierować Merilille i Vandene, więc są przekonane, iż — tak czy owak — będą miały na tronie Aes Sedai i to w dodatku przedstawicielkę Zielonych Ajah. Poza tym, póki Asha’mani trzymają się z dala od Caemlyn, nikt nie chce ryzykować podburzania ich. W obecnym stanie rzeczy równie dobrze mogłybyśmy wyjmować z rzeki gołymi rękoma wodne osy. Nawet Zielone znają stopień niebezpieczeństwa. A wiesz przecież, że nic nie odwiedzie konkretnej siostry, Zielonej czy innej, od wizyty w Caemlyn. Spokojnych odwiedzin, mających na celu spotkanie z którymś z własnych agentów. Albo od wyprawy do szwaczki po sukienkę, do sklepu w celu nabycia siodła czy też Światłość jedna wie, po co jeszcze.

— Nawet Zielone?! — spytała Amyrlin opryskliwym tonem. Wszyscy wiedzieli, że Brązowe często Podróżują, podobnie Białe, choć te czasem demonstracyjnie się wypierały swoich wycieczek. Jednak gdy ktoś wrzucał do jednego worka także Zielone, Egwene mimowolnie się wzdrygała. Pewnie w głębi duszy rzeczywiście uważała siebie za Zieloną lub za niedoszłą, a równocześnie eks-Zieloną, co nie było zbyt mądre. „Amyrlin jest władczynią wszystkich Ajah i żadnej w szczególności” — przypomniała sobie, poprawiając na ramionach stułę, której siedem pasów reprezentowało siedem Ajah. Zresztą Egwene przecież nigdy do żadnej Ajah nie należała. Tym niemniej odczuwała... nie, nie słabość do Zielonych... raczej miała silne poczucie, że wiele ją z Zielonymi siostrami łączy. — Obecności jak dużej liczby sióstr nie potrafiłabyś w ten sposób wytłumaczyć, Siuan? Nawet te najsłabsze, jeśli połączą siły, mogą Podróżować, gdzie tylko zechcą, a ja żałuję, że nie wiem, dokąd się udają.

Przez chwilę Siuan marszczyła w zadumie brwi.

— Zbyt wiele to chyba około dwudziestki — odparła w końcu. — Może nawet kilka mniej. Tyle że ich liczba zmienia się każdego dnia. Nikt ich w gruncie rzeczy nie śledzi, nikt nie liczy. Żadna siostra nie zniosłaby takiej kontroli. — Pochyliła się do przodu, tym razem starając się zachować równowagę, gdy nierówne nogi stołka zaczęły się przechylać. — Do tej pory świetnie manipulowałaś sprawami, Matko, nie możesz wszakże tak postępować bez końca. W pewnej chwili Komnata odkryje, co się naprawdę dzieje w Caemlyn. Może Zasiadające zaakceptowałyby utrzymanie w sekrecie istnienia seanchańskich więźniów, uznając tę kwestię za problem Vandene lub Merilille, ale wiedzą już, że w mieście przebywają przedstawicielki Ludu Morza, a prędzej czy później odkryją także zawartą z nimi umowę. Dowiedzą się też o Rodzinie, nawet jeśli nie poznają twoich planów związanych z Kuzynkami. — Siuan znów parsknęła, choć słabiej niż poprzednio. Sama nie była pewna, co sądzi o pomyśle Aes Sedai wycofujących się do Rodziny. Tak czy inaczej, pomysł ten podobał jej się mniej niż innym siostrom. — Moje „oczy i uszy” jeszcze wprawdzie niczego nie doniosły, ktoś jednak na pewno już tak... Nie możesz zwlekać zbyt długo, w przeciwnym razie otoczy nas coś w rodzaju ławicy drapieżnych szczupaków.

— Któregoś dnia — szepnęła Amyrlin — będę musiała pojechać i zobaczyć te szczupaki, o których stale wspominasz. — Podniosła rękę, widząc, że Siuan otwiera usta. — Pewnego dnia. Porozumienie z przedstawicielkami Ludu Morza spowoduje problemy — zwierzyła się — chociaż kiedy Ajah usłyszą wzmianki o umowie, nie uświadomią sobie tak od razu znaczenia informacji, która właśnie dotarła do ich uszu. Siostry nauczają w Caemlyn członkinie Atha’an Miere? „To niesłychane” — powiedzą, ale czy któraś będzie wypytywać o szczegóły albo wtrącać się, wbrew wszelkim zwyczajom? Jestem pewna, że zaczną zrzędzić, może kwestia stanie nawet w Komnacie, jednak zanim odkryją, o jaką umowę chodzi, przedstawię mój plan dla Rodziny.

— Myślisz, że nie będą sobie ostrzyły nań zębów?

Siuan poprawiła szal, niemal nie dbając o ukrycie niedowierzania. Właściwie wcale go nie kryła.

— Dojdzie do dyskusji — przyznała rozsądnie Egwene, choć wiedziała, że użyła znaczącego niedopowiedzenia. Wiadomość o jej planie, szczególnie gdyby Aes Sedai poznały go w całości, spowodowałaby raczej prawdziwy zgiełk. Może nawet znalazłyby się o krok od zamieszek... Tyle że Wieża od tysiąca lat... co najmniej od tysiąca lat... słabła, a Egwene planowała ją wzmocnić. — Zamierzam wszakże działać powoli. Aes Sedai może niechętnie rozmawiają o wieku, Siuan, lecz dość szybko odkryją, iż przysięga przy użyciu Różdżki Przysiąg skraca nasze życie przynajmniej o połowę. A nikt nie chce umierać, póki nie musi.

— O ile dadzą się przekonać, że jedna z żyjących Kuzynek rzeczywiście liczy sobie sześćset lat.

Amyrlin dosłyszała w głosie Siuan niechęć i westchnęła z irytacją. Twierdzenia przedstawicielek Rodziny na temat własnej długowieczności stanowiły kolejną kwestię, co do której jej rozmówczyni nie była przekonana. Egwene ceniła rady Siuan, ceniła fakt, że dawna władczyni mówi nie tylko to, co jej młoda rozmówczyni pragnie usłyszeć, czasami jednak denerwowała ją równie mocno jak Romanda czy Lelaine.

— Jeśli zajdzie potrzeba, Siuan — oświadczyła rozdrażniona — po prostu pozwolę siostrom pomówić z kilkoma kobietami, które są sto albo więcej lat starsze od każdej z nich. Może spróbują je zlekceważyć, nazywając dzikuskami i zarzucając im kłamstwo, ale taka na przykład Reanne Corly potrafi udowodnić swój pobyt w Wieży i podać dokładne lata, w jakich w niej przebywała. Podobnie inne. Jeśli mi się poszczęści, jeszcze zanim siostry się dowiedzą o umowie z Atha’an Miere, zdołam je przekonać do możliwości uwolnienia się od Trzech Przysiąg, dzięki czemu będą mogły w dowolnej chwili wycofać się do Rodziny. A kiedy zaakceptują choćby jedną wolną od Przysiąg siostrę, nietrudno mi będzie przekonać wszystkie Aes Sedai, że powinny wypuścić przedstawicielki Ludu Morza. Reszta tej umowy to naprawdę błahostka. Jak stale powtarzasz, załatwienie spraw w Komnacie wymaga umiejętności i wprawnej ręki, ja wszakże dodałabym jeszcze posiadanie szczęścia. No cóż, postaram się postępować umiejętnie, z wprawą i zręcznie... najbardziej jak potrafię, a co do szczęścia, w tej chwili jest chyba po mojej stronie.

Siuan skrzywiła się, wydała kilka „achów” i „ochów”, tym niemniej musiała się w końcu zgodzić z Egwene. Przyznała nawet, że młoda Amyrlin osiągnie zamierzony cel, zwłaszcza jeśli trafi na odpowiedni moment i będzie jej towarzyszyć szczęście. Nie przekonała się wprawdzie do przedstawicielek Rodziny ani do porozumienia z Atha’an Miere, jednak propozycja Egwene była tak bezprecedensowa, że może rzeczywiście sporą część swego planu Amyrlin zdoła przekazać Komnacie, zanim Zasiadające zrozumieją cały kontekst i konsekwencje owego projektu. Egwene byłaby skłonna się tym zadowolić. Prawie zawsze, gdy przedkładano Komnacie jakiś plan, spotykał się on ze sprzeciwem tak wielu Zasiadających, że zdobycie konsensusu wymagało od występującego z wnioskiem — oględnie mówiąc — ciężkiej pracy i sporo czasu. A wiadomo, że Komnata nie zatwierdzi żadnego planu bez zgody większości, zwykle zaś bez zgody przeważającej większości. Siuan odnosiła wrażenie, że podczas wielu układów z Komnatą trzeba było przekonać Zasiadające do zrobienia czegoś, czego za żadne skarby zrobić nie chciały. W tym przypadku nie będzie inaczej.

Podczas gdy Zielone koncentrowały się na mieszkańcach Ziem Granicznych, Szare skierowały obecnie swe oczy na południe. Każdą Ajah fascynowały sprawozdania z Illian i Łzy, mówiące o wielkiej ilości dzikusek wśród Ludu Morza, co siostry uważały za interesujące, o ile było zgodne z prawdą. Wiele Aes Sedai miało jednak spore wątpliwości, czy raporty przedstawiają prawdę, w przeciwnym razie bowiem na pewno wiedziałyby o tym fakcie wcześniej. Ostatecznie wszak, jak można coś takiego ukryć? Nikt nie wspomniał, że siostry często akceptują jakiś stan rzeczy, postrzegając go powierzchownie i nie zaglądając w głąb. Szare jednak interesowały się bardziej nieustannymi groźbami Seanchan wobec Illian i ostatnio wszczętym oblężeniem Kamienia Łzy. Wojny i niebezpieczeństwo konfrontacji zbrojnej zawsze niemal hipnotyzowały Szare Ajah, które poświęciły swe życie rozstrzyganiu konfliktów. Lubiły też oczywiście w ten sposób rozciągać swoje wpływy; zawsze ilekroć Szare zapobiegły jakiejś wojnie za pomocą traktatu, zwiększały wpływy wszystkich Aes Sedai, chociaż najbardziej ze wszystkich Ajah wzrastały ich wpływy. Z Seanchanami chyba jednak nie sposób było negocjować, przynajmniej będąc Aes Sedai, a oburzenie i frustracja Szarych uwidaczniały się w lakonicznych opowieściach o przedarciu się seanchańskich grup przez granicę i wzrastających siłach, które zbierał Lord Gregorin, Illiański Zarządca Smoka Odrodzonego. Zresztą jego tytuł sam w sobie już stanowił interesującą kwestię. Łza miała własnego Zarządcę Smoka Odrodzonego, Wysokiego Lorda Darlina Sisnerę, którego ludzi oblegali w Kamieniu ci panowie wielkich rodów, którzy nie chcieli zaakceptować Randa al’Thora. Było to w dodatku bardzo dziwne oblężenie. Kamień Łzy posiadał własne doki i wrogowie Darlina nie mogli odciąć zapasów, nawet gdy przejęli już pozostałą część miasta, więc najwyraźniej postanowili w pewnym momencie usiąść i zaczekać. A może po prostu nie wiedzieli, co dalej robić. Tylko Aielom udało się kiedyś zdobyć szturmem Kamień, a nikt nigdy nie potrafił wziąć twierdzy głodem. Wcześniej Szare pokładały w Łzie pewne nadzieje...

Przeczytawszy dół stronicy, Egwene podniosła głowę, po czym pospiesznie odłożyła kartkę i przeszła do kolejnej. Tak, Szare wcześniej żywiły spore nadzieje. Najwyraźniej którąś z Szarych sióstr rozpoznano, kiedy opuszczała Kamień Łzy, podążając na spotkanie z Wysokim Lordem Tedosianem i Wysoką Lady Estandą, dwojgiem najsławniejszych arystokratów spośród oblegających.

— Merana — sapnęła Amyrlin. — Mówią, Siuan, że to była Merana Ambrey.

Bezwiednie znów pomasowała sobie skroń. Ból, który czuła w głowie, gdzieś za oczyma, jeszcze nieco się wzmógł.

— Może zrobi coś dobrego. — Siuan wstała ze swego miejsca, przeszła przez dywany, aż dotarła do małego, ustawionego przy ścianie namiotu stołu, na którym stało na tacy kilka różnych kielichów i filiżanek, a także dwa dzbany. W srebrnym dzbanie znajdowało się przyprawione wino, natomiast w ceramicznym, emaliowanym na niebiesko — herbata. Oba dzbany przyniesiono o świcie, jeszcze przed wyjazdem Egwene, toteż jeden i drugi płyn od dawna były zimne. Nikt się nie spodziewał, że Amyrlin pojedzie aż nad rzekę. — Póki Tedosian i pozostali nie odkryją, dla kogo naprawdę pracuje. — Szal zsunął się Siuan z jednego ramienia, gdy kobieta objęła dłońmi boki ceramicznego dzbana. Poświata saidara otoczyła ją na moment, Siuan bowiem przenosiła Ogień, ogrzewając zawartość naczynia. — Jeśli się dowiedzą o jej układach ze Smokiem Odrodzonym, przestaną wierzyć, że Merina prowadzi negocjacje w dobrej wierze. — W końcu dawna władczyni napełniła herbatą filiżankę z polerowanej cyny, osłodziła napój sporą ilością miodu ze słoika, w końcu dobrze wymieszała i przyniosła Egwene filiżankę. — Może ulży ci w twojej migrenie. To wywar z mieszanki jakichś ziół, którą odkryła Chesa, na szczęście miód zabija nieprzyjemną gorycz.

Amyrlin ostrożnie wypiła łyk i z drżeniem odstawiła filiżankę. Jeśli napój tak ostro smakował z miodem, nie miała ochoty nawet sobie wyobrażać jego smaku bez słodkiego dodatku. Chyba już wolała ból głowy.

— Siuan, jak możesz z takim spokojem przyjmować tę nowinę? Zjawienie się Merany w Łzie stanowi pierwszy prawdziwy dowód, jaki zdobyłyśmy. Na pewno nie chodzi tu o zwyczajny zbieg okoliczności.

Na początku krążyły jedynie szepty — informacje od „oczu i uszu” Ajah czy Siuan. W Cairhien przebywały Aes Sedai, które podobno swobodnie wchodziły do Pałacu Słońca i równie łatwo z niego wychodziły, choć przebywał w nim wówczas Smok Odrodzony. Potem szepty stały się głośniejsze, lecz bardziej niespokojne, choć mniej zdecydowane. Kręcące się po Cairhien „oczy i uszy” nie chciały o tej sprawie rozmawiać. Nikt nie miał ochoty powtarzać tego, co przekazali mu agenci. Tak czy owak, w Cairhien znajdowały się Aes Sedai, które jakoby służyły Smokowi Odrodzonemu. Do Wieży dotarły imiona tych sióstr. Niektóre z tychże kobiet były wcześniej w Salidarze, gdzie należały do pierwszych stawiających opór Elaidzie sióstr, inne natomiast podobno zachowywały wobec uzurpatorki lojalność. Nikt nie wspomniał głośno o Przymusie, lecz Egwene wiedziała, że wiele osób o nim pomyślało.

— Nie ma sensu rwać sobie włosów z głowy tylko dlatego, że wiatr nie wieje w kierunku, w którym pragniesz, by wiał — odparła Siuan, ponownie siadając na stołku. Zaczęła zakładać nogę na nogę, jednak pospiesznie postawiła obie stopy na dywanie, gdyż stołek znów się niebezpiecznie przechylił. Kobieta szepnęła coś pod nosem, po czym podrzuciła szal samym ruchem ramion. I po raz kolejny musiała z tego powodu walczyć o równowagę na chwiejnym siedzisku. — Trzeba ustawić żagle, jeśli się chce dobrze wykorzystać podmuchy wiatru. Należy przemyśleć wszystko na zimno i ustalić sposób powrotu na brzeg. Jeśli nie zdołasz niczego wymyślić, utoniesz. — Czasami Siuan używała porównań przywodzących na myśl jej pochodzenie: urodziła się wszak w rodzinie rybackiej, a jej ojciec posiadał łódź. — Sądzę, Matko, że musisz wypić więcej niż jeden łyk tej mikstury, jeśli ma ona zadziałać.

Egwene z grymasem odsunęła filiżankę nieco dalej od siebie. Smak, który czuła teraz w ustach, był co najmniej tak paskudny jak ból głowy.

— Siuan, skoro widzisz sposób wykorzystania tej sytuacji, podziel się nim ze mną. Nie mam najmniejszego pojęcia, jak można użyć faktu, że Przymuszone siostry stoją obecnie po stronie Randa. Wolałabym nawet nie brać pod uwagę takiej możliwości.

Ani ewentualności, że Rand al’Thor zna taki odpychający splot, ani tym bardziej możliwości, że mógł go na kogoś narzucić. Znała ten splot — był to kolejny mały prezent od Moghedien — i bardzo żałowała, że nie może o nim zapomnieć.

— W obecnym przypadku nie chodzi o wykorzystanie sytuacji, lecz raczej o rozpracowanie skutków. Rand będzie musiał sobie z tą sprawą poradzić i może czeka go jakaś lekcja, ty jednakże nie chcesz, by siostry teraz się za nim udały, te opowieści z Cairhien zaś zmuszają wszystkich do ostrożności. — Siuan przemawiała zupełnie opanowanym tonem, choć chaotyczność jej słów i fakt, że wierciła się na stołku, sugerował bez wątpienia wewnętrzne wzburzenie kobiety. Tej kwestii najprawdopodobniej żadna Aes Sedai nie potrafiłaby omawiać z całkowitym spokojem. — Równocześnie po przemyśleniu sobie sprawy wszyscy zrozumieją nonsens opowieści dających do zrozumienia, że Rand podporządkował się Elaidzie. Elaida mogłaby wysłać siostry, ażeby go pilnowały, jednak nie przyjęto by sióstr, które pragną zdetronizować uzurpatorkę. Zrozumienie tego faktu na pewno dało do myślenia osobom, które zaczęły podejrzewać Randa o podległość wobec Elaidy. Jeśli zaś same rozważały podporządkowanie się jej, mają teraz o jeden powód mniej, ażeby to zrobić.

— A co z Cadsuane? — spytała Egwene. Ze wszystkich docierających z Cairhien imion właśnie to najbardziej zaszokowało siostry. Cadsuane Melaidhrin była postacią niemal legendarną, a legend na jej temat krążyło tyleż negatywnych, co pozytywnych. Niektóre Aes Sedai, usłyszawszy jej nazwisko w tym kontekście, były przekonane, że doszło do pomyłki. Szczególnie że w ich opinii Cadsuane bez dwóch zdań do dawna już nie żyła. Inne natomiast od razu zaczęły jej życzyć śmierci. — Jesteś pewna, że została w Cairhien po zniknięciu Randa?

— Kazałam moim ludziom jej pilnować, gdy tylko usłyszałam jej imię — odrzekła Siuan. Głos kobiety przestał już brzmieć spokojnie. — Nie wiem, czy Cadsuane przystąpiła do Sprzymierzeńców Ciemności, tylko ją o to podejrzewam... mogę ci jednak zagwarantować, że przebywała w Pałacu Słońca tydzień po zniknięciu al’Thora.

Egwene zamknęła oczy i przycisnęła palce do powiek. Niewiele to pomagało przy pulsującej w jej głowie igle. Być może Rand miał towarzystwo w postaci jakiejś Czarnej siostry — teraz lub wcześniej. Może użył Przymusu wobec Aes Sedai. Używanie Przymusu wobec kogokolwiek było wystarczająco złym uczynkiem, a cóż dopiero użycie go wobec Aes Sedai; taki czyn nie dość, że znacznie gorszy, wydawał się w dodatku bardziej złowieszczy. Aes Sedai były wszak dziesięć, a może i sto razy silniejsze od zwykłych, bezbronnych osób. Amyrlin wiedziała, że w końcu będą się musiały zająć Randem. Jakoś. Wprawdzie z nim niegdyś dorastała, nie mogła sobie jednak pozwolić, aby ten szczegół w jakiś sposób na nią wpłynął. Teraz al’Thor był Smokiem Odrodzonym, nadzieją całego świata, a równocześnie być może największym jednostkowym zagrożeniem, wobec którego stawał ów świat. Być może? Nawet Seanchanie nie umieliby dokonać takich szkód jak Smok Odrodzony! Egwene naprawdę zamierzała jakoś wykorzystać fakt, że Randa otaczały Przymuszone siostry. Zasiadająca na Tronie Amyrlin rzeczywiście była kimś innym niż tamta córka karczmarza.

Popatrzyła wilkiem na cynową filiżankę z tak zwaną herbatką, po czym podniosła naczynie i wypiła łyk paskudnego płynu. O mało się nie zadławiła i nie opluła. Ale może czując wstrętny smak, przynajmniej zapomni o straszliwym bólu głowy.

Kiedy gwałtownie odstawiła filiżankę, wywołując ostre brzęknięcie metalu o drewno, do namiotu weszła Anaiya. Jej usta wykrzywiły się w podkówkę, a od marsowej miny zmarszczyła jej się cała zazwyczaj gładka twarz.

— Wróciła Akarrin i inne, Matko — oświadczyła. — Moria kazała mi cię poinformować, że zwołała posiedzenie Komnaty, która wysłucha ich sprawozdania.

— A mnie to samo poleciły Escaralde i Malind — dorzuciła Morvrin, wchodząc do namiotu za Anaiyą wraz z Myrelle. Zielona Myrelle uosabiała jednocześnie pogodę i furię, o ile takie skrzyżowanie było w ogóle możliwe, gdyż jej spokojną oliwkową twarz rozpalały błyszczące ciemnym żarem oczy, Morvrin natomiast miała tak nachmurzoną minę, że przy niej Anaiya wyglądała prawie na zadowoloną. — Wysyłają nowicjuszki i Przyjęte na poszukiwanie wszystkich Zasiadających — powiedziała Brązowa Morvrin. — Nie mamy najmniejszego pojęcia, czego się dowiedziała Akarrin, moim zdaniem wszakże Escaralde i pozostałe zamierzają, wykorzystując te informacje, skłonić Komnatę do jakiejś decyzji.

Przyglądając się ciemnym fusom unoszącym się w resztkach herbaty pozostałej na dnie cynowej filiżanki, Egwene westchnęła. Ona również będzie musiała wziąć udział w tym posiedzeniu. W dodatku będzie musiała stawić Zasiadającym czoło z potworną migreną i tym okropnym smakiem w ustach. Może powinna nazwać ten dzień pokutą za to, co zamierzała uczynić Komnacie.

19

Niespodzianki

Zwyczajowo informowano Amyrlin o posiedzeniach Komnaty, nigdzie wszakże nie zapisano, że zebrane powinny na nią poczekać z rozpoczęciem sesji, co oznaczało prawdopodobnie, że Egwene zostało niewiele czasu. Chciała zerwać się na równe nogi i pomaszerować wprost do dużego, kwadratowego namiotu, od razu — zanim Moria i dwie inne siostry zdążą przygotować zaplanowaną niespodziankę. Niespodzianki w Komnacie rzadko bywały dobre. I im później się Amyrlin o nich dowiadywała, tym gorsze się w ostatecznym rozrachunku okazywały. Tym niemniej protokoły, które należały do prawa, nie zaś do zwyczajów, nakazywały zezwolić Zasiadającej na Tronie Amyrlin na uczestnictwo w zebraniu Komnaty, z tego też względu Egwene pozostała na swoim miejscu, a Siuan posłała po Sheriam, która jako Opiekunka Kronik oficjalnie oznajmi wejście władczyni do siedziby Komnaty. Siuan wyjaśniła kiedyś Egwene, że ten rytuał w gruncie rzeczy stosowano w celu ostrzeżenia Zasiadających o obecności Amyrlin, gdyż zawsze istniały kwestie, które Zasiadające pragnęły przedyskutować bez jej udziału i wiedzy. Siuan bynajmniej nie powiedziała tego wszystkiego żartobliwym tonem.

W każdym razie nie było sensu iść do Komnaty, póki Egwene nie będzie mogła wejść na zebranie. Panując nad niecierpliwością, podparła głowę na rękach i pomasowała sobie skronie, równocześnie usiłując przeczytać kolejne sprawozdania od przedstawicielek Ajah. Mimo wypicia ohydnej „herbaty”, a może właśnie z jej powodu, ból pogorszył się tak znacząco, że słowa migotały Amyrlin na stronicach, ilekroć zamrugała. A obecność Anaiyi i dwóch innych kobiet bynajmniej nie pomagała jej w skupieniu.

Anaiya natychmiast po odejściu Siuan zrzuciła płaszcz i zajęła zwolniony przez tamtą stołek (który dziwnym trafem pod nią wcale się nie chwiał ani nie przechylał), po czym zaczęła spekulować, czego szuka Moria i Zasiadające. Nie była lekkomyślną młódką, więc — biorąc pod uwagę okoliczności — jej próby wyglądały na dość wymuszone. Wymuszone, ale nie mniej przez to denerwujące.

— Przerażeni ludzie robią głupie rzeczy, Matko, nawet Aes Sedai — mruknęła, kładąc ręce na kolanach — lecz przynajmniej możesz być pewna, że Moria pozostanie twarda w sprawie Elaidy, w każdym razie na dłuższą metę. Moria obarcza Elaidę odpowiedzialnością za śmierć każdej siostry zmarłej po zdetronizowaniu Siuan. Pragnęłaby wychłostać uzurpatorkę za każdą taką śmierć i dopiero później oddać w ręce kata. Jest naprawdę twarda, w pewnym sensie nawet twardsza niż Lelaine, tak czy inaczej twarda. Nie będzie miała skrupułów wobec niektórych koniecznych spraw, przed którymi Lelaine mogłaby się wzdragać. Bardzo się obawiam, że Moria zechce naciskać na przeprowadzenie jak najszybszego ataku na miasto. Jeśli Przeklęci przemieszczają się tak otwarcie i na taką wielką skalę, wtedy lepsza jest Wieża „zraniona”, lecz kompletna, niż Wieża podzielona. W każdym razie boję się, że taki może być pogląd Morii. Koniec końców, jakkolwiek bardzo pragniemy uniknąć sytuacji, w której siostry zaczną się nawzajem zabijać, taka wojna nie byłaby czymś precedensowym. Biała Wieża trwa już od bardzo długiego czasu i uleczyła się przez te lata z niejednych ran. Z tej także ją wyleczymy.

Głos Anaiyi pasował do jej twarzy: ciepłej, cierpliwej i pokrzepiającej, jednak uwagi te wypowiadane głośno skojarzyły się Egwene ze zgrzytliwym odgłosem przesuwania paznokci po listwie. O Światłości, z tego, co Anaiya mówiła, przebijał prawdziwy strach przed Morią, a równocześnie kobieta zdawała się pozostawać w zgodzie z sentymentami. Wydawała się rozważna i tak opanowana, że niemal nie sposób jej było wyprowadzić z równowagi i zawsze zważała na wypowiadane słowa. Skoro taka siostra popierała szturm... Ile Aes Sedai wyznawało podobne do niej poglądy?

Myrelle jak zwykle zachowywała się spontanicznie. Była nieprzewidywalna i zapalczywa — te dwa określenia najdokładniej opisywały jej temperament. Nie uznawała cierpliwości, nawet gdy wymagała tego sytuacja. Teraz kroczyła w tę i z powrotem po namiocie, zdenerwowana niewielką przestrzenią. Jej ciemnozielone spódnice poruszały się. Czasami kobieta kopnęła jedną z jasnych poduszek ułożonych pod ścianą, po czym zakręcała i rozpoczynała kolejną rundkę.

— Jeśli Moria jest tak przestraszona, że domaga się ataku, musi być naprawdę śmiertelnie przerażona. Wieża w obecnym stanie nie zdoła samotnie stawić czoła Przeklętym czy komukolwiek innemu. Ciebie powinna interesować Malind. Stale wskazuje, że lada dzień może nadejść Tarmon Gai’don. Słyszałam, jak mówiła, że ten potężny przepływ mocy, który odczułyśmy, równie dobrze może stanowić spektakularny wstęp do Ostatniej Bitwy. Dodała też, że celem następnego uderzenia może się stać Tar Valon. Jakiż lepszy cel może sobie znaleźć Cień, jeśli zechce z nami skończyć? Malind nigdy nie bała się dokonywać trudnych wyborów, toteż kiedy dostrzeże konieczność, potrafi się również wycofać. Natychmiast opuściłaby zarówno Tar Valon, jak i Wieżę, jeśliby uważała, że w ten sposób oszczędzi przynajmniej kilkoro z nas na Tarmon Gai’don. Sądzę, że podczas posiedzenia zaproponuje zakończenie oblężenia i ucieczkę gdzieś, gdzie Przeklęci nie zdołają nas odnaleźć, póki nie będziemy gotowe oddać ciosu. Jeśli Malind przedstawi tę kwestię Komnacie w odpowiedni sposób, może nawet przekona do swojego punktu widzenia większość Zasiadających.

Wystarczyła sama ta myśl i słowa na kartach jeszcze gwałtowniej zatańczyły przed oczyma Egwene.

Morvrin, na której okrągłej twarzy próżno by szukać łagodności, przycisnęła pięści do wydatnych bioder i odparowała sugestie poprzedniczki lakoniczną odpowiedzią.

— Niewiele wiemy o owym potężnym przepływie Mocy, nie możemy więc żywić przekonania, że miałyśmy do czynienia z działaniami Przeklętych.

Dodała jeszcze, że: „Nie możemy mieć pewności, co powie Malind, póki tego nie usłyszymy”, że: „Może powie to, a może coś zupełnie innego” oraz że: „Przypuszczenia to nie dowody”. Morvrin wyznawała bowiem pogląd, iż nie uwierzy w nadejście ranka, jeśli sama nie zobaczy na niebie słońca. Jej mocny głos jak zwykle brzmiał rzeczowo. Morvrin nigdy nie wyciągała pochopnych wniosków.

Koncentracja na ich rozmowie bynajmniej nie uśmierzała bólu głowy Amyrlin. W sumie Morvrin nie sprzeciwiała się sugestiom Myrelle, starała się jedynie zachować otwarty umysł. W trakcie kwestii spornej „otwarty umysł” powinien znaleźć najlepsze i najbardziej logiczne rozwiązanie.

Egwene zamknęła zawierającą raporty teczkę z tłoczonej skóry; dało się słyszeć głośne plaśnięcie. Z powodu wstrętnego smaku na języku i ostrego tętnienia w głowie — że nie wspomni o nieustannym gadaniu wypełniających jej namiot kobiet! — Amyrlin i tak nie mogła się skupić na czytaniu. Trzy siostry popatrzyły na nią zaskoczone. Od dawna przypominała im o swojej przywódczej roli, nigdy jednak nie traciła nad sobą panowania. Istniały oczywiście przysięgi, którym Aes Sedai powinny dotrzymywać wierności, jednakże młodej kobiecie, która zbyt dosłownie ujawnia swoje nastroje, łatwo można zarzucić niepotrzebne dąsy i zlekceważyć jej poglądy, nie traktując jej poważnie. Myśl ta jeszcze bardziej rozgniewała Egwene, a złość jeszcze bardziej pogłębiła migrenę, która...

— Odczekałam wystarczająco długi czas — oświadczyła, starając się przemawiać spokojnym głosem.

Przyszło jej nagle do głowy, że może Sheriam sądzi, iż miały się spotkać przed Komnatą.

Wzięła płaszcz i pospiesznie wyszła z namiotu na zimne powietrze, równocześnie narzucając ciepłe okrycie na ramiona. Morvrin i jej dwie towarzyszki zawahały się zaledwie na moment, po czym ruszyły za nią. Towarzysząc Amyrlin do Komnaty, wyglądały nieco jak jej świta, lecz wszystkim trzem przypuszczalnie polecono ją obserwować. Zresztą Egwene podejrzewała, iż nawet Morvrin chętnie posłucha zarówno przyniesionych przez Akarrin wieści, jak i podjętych wobec tych nowin decyzji Morii i reszty Zasiadających.

Miała nadzieję, że nie będzie musiała się zmierzyć z niczym szczególnie trudnym, z żadnym z problemów, których obawiały się Anaiya i Myrelle. W razie konieczności Amyrlin zawsze zostaje podjęcie próby zastosowania Prawa Wojny, może nawet osiągnie wtedy sukces... tyle że rządzenie poprzez edykty łączyło się z licznymi niedogodnościami. Kiedy ludzie są zmuszani do słuchania kogoś, zawsze znajdą sposób wymigania się od obowiązków, a im bardziej się im narzuca posłuszeństwo, tym częściej się wykręcają. Jest to naturalna kolej rzeczy, równowaga, przed którą nie można uciec. Co gorsza, Egwene już się dowiedziała, jak się czuje osoba, która samym swoim głosem wyzwala w innych ludziach zdenerwowanie. Taka osoba łatwo się też przyzwyczaja do ludzkiego poważania, zaczyna traktować reakcje wszystkich jako naturalny stan rzeczy, a kiedy sytuacja się zmienia, bywa bardzo zaskoczona. Zresztą z powodu łomotania w głowie (tętnienie zmieniło się już w łomot, choć jeszcze nie tak straszliwy, jakiego doświadczała czasami wcześniej) w każdej chwili bezwiednie mogła warknąć na kogoś, kto krzywo na nią spojrzy; nawet jeśli ten ktoś po prostu przełknie zniewagę, pozostanie mu w ustach — mówiąc metaforycznie — gorzki smak.

Słońce znajdowało się dokładnie nad jej głową i miało obecnie postać złotej kuli błyszczącej na błękitnym niebie upstrzonym białymi obłokami, niestety jego promienie nie dawały ciepła, a tylko połacie bladego cienia i blasku na niezadeptanym śniegu. Powietrze było tu równie chłodne jak nad rzeką. Amyrlin wprawdzie potrafiła ignorować zimno i nie dopuszczać go do swojego ciała, jednak tylko martwi są zupełnie nieświadomi chłodu, a ona wszak widziała parujące oddechy swoich towarzyszek. Zbliżała się pora południowego posiłku, tym niemniej nie istniała możliwość nakarmienia tych wszystkich licznych nowicjuszek jednocześnie, toteż Egwene i przedstawicielki jej eskorty przemieszczały się wśród grupek ubranych na biało kobiet, które stale uskakiwały im z drogi i nisko się kłaniały. Amyrlin narzuciła takie tempo, że wraz ze swoim orszakiem mijała daną dygającą nowicjuszkę, jeszcze zanim rąbek białej sukni tamtej musnął powierzchnię drogi.

Do Komnaty nie było daleko, musiały przejść zaledwie kilka kroków błotnistymi ulicami. Wcześniej padały propozycje postawienia dla pieszych kilku drewnianych mostów, dostatecznie wysokich, ażeby można było pod nimi przejechać. Jednakże mosty zapewniałyby obozowisku przede wszystkim trwałość, której nikt nie potrzebował. Nawet siostry, które o nich wspominały, nigdy właściwie nie naciskały na ich budowę. Nadal więc wszystkie brnęły powoli przez rozdeptany śnieg, uważając na swoje spódnice i płaszcze, o ile nie chciały dotrzeć do celu ubłocone po kolana. Na szczęście w miarę zbliżania się do Komnaty tłumy rzedniały. A Komnata wyglądała tak samo jak zwykle albo przynajmniej prawie tak samo.

Nisao i Carlinya czekały już przed dużym płóciennym namiotem o połatanych ścianach i klapach wejściowych. Niewysoka Żółta nerwowo zagryzała dolną wargę, a na Egwene popatrywała z niepokojem. Carlinya natomiast wydawała się uosobieniem opanowania; rękoma objęła się w talii i zimnym wzrokiem przyglądała się przybyłym. Tyle że zapomniała wziąć płaszcz, toteż błoto poplamiło intensywnie haftowany brzeg jej jasnej spódnicy, a masa ciemnych loków kobiety wręcz się domagała grzebienia. Obie siostry ukłoniły się Amyrlin, po czym dołączyły do Anaiyi i jej towarzyszek, które szły w niewielkiej odległości za Egwene. Cała grupka rozmawiała bardzo cicho. Do uszu Amyrlin docierały urywki pogawędki, które wydawały się zupełnie nieszkodliwe; Aes Sedai gwarzyły o pogodzie oraz zastanawiały się, jak długo będą musiały czekać na rozpoczęcie zebrania. Żaden z tych tematów raczej nie dotyczył bezpośrednio Egwene.

W tym momencie nadbiegła Beonin, a ponieważ oddychała szybko, powietrze wydobywało się z jej ust w postaci pary. Zatrzymała się przed Amyrlin, popatrzyła na nią, a następnie przyłączyła się do pozostałych. Skóra wokół jej niebieskoszarych oczu była jeszcze bardziej napięta niż wcześniej. Może kobieta sądziła, że będzie miała jakiś wpływ na negocjacje. Egwene wiedziała wszak, że rozmowy z Elaidą będą udawane, stanowiąc jedynie fikcję, dzięki której Aes Sedai zyskają nieco na czasie. Amyrlin opanowała oddech i wykonała kilka oddechowych ćwiczeń nowicjuszki, nic wszakże jej nie pomagało w pozbyciu się bólu głowy. Nigdy nic nie pomagało.

Nigdzie między namiotami nie dostrzegła Sheriam, chociaż na alejce przed siedzibą Komnaty wcale nie znajdowały się same. Po drugiej stronie wejścia czekało tu bowiem jeszcze sześć kobiet — Akarrin i te Aes Sedai, które zawsze wraz z nią wyruszały na wyprawy: pięć sióstr reprezentujących pięć Ajah. Większość dygnęła przed Egwene z roztargnieniem, tym niemniej żadna się nie przybliżyła. Być może otrzymały zakaz rozmowy z kimkolwiek przed złożeniem sprawozdania Komnacie. Jako Amyrlin, Egwene mogłaby je oczywiście natychmiast skłonić do zdania raportu. I może nawet by jej go przedstawiły — jako Zasiadającej na Tronie Amyrlin. Prawdopodobnie tak, prawdopodobnie otrzymałaby od nich sprawozdanie... Z drugiej strony, kontakty Amyrlin z Ajah zawsze były delikatne, często nawet kontakty z Ajah, z której dana Amyrlin została wyniesiona. Niemal tak delikatne jak jej relacje z Komnatą. Egwene zmusiła się do uśmiechu i łaskawie skłoniła głowę. Gdyby zazgrzytała zębami pod tym uśmiechem... no cóż, przynajmniej będzie wtedy trzymała język za zębami.

Nie wszystkie siostry wydawały się świadome jej obecności. Akarrin, smukła w prostej brązowej wełnie i płaszczu z zaskakująco wyszukanym, zielonym haftem, gapiła się tępo przed siebie, co jakiś czas kiwając bezmyślnie głową. Najwidoczniej przygotowywała sobie mowę, którą wygłosi wewnątrz. Akarrin nie była silna we władaniu Mocą, niewiele silniejsza niż Siuan, jeśli w ogóle, choć dorównywała jej w tym tylko jedna Aes Sedai z towarzyszącej piątki — Therva, szczupła kobieta w jeździeckich spódnicach z żółtymi wstawkami i płaszczu obrzeżonym żółcią. Niepokojąca wydawała się potęga strachu, które siostry odczuwały przed tą straszliwą manifestacją przenoszonego saidara. Najsilniejsze z nich powinny wszak żywić chęć odkrycia prawdy i zmierzenia się z nią, jednak chyba tylko samej Akarrin nie brakowało w tej kwestii zapału; jej towarzyszki bynajmniej nie podchodziły do sprawy z entuzjazmem. Shana zazwyczaj zachowywała głęboką rezerwę, mimo iż oczy miała stale osobliwie przestraszone, a teraz ze zmartwienia otwierała je tak szeroko, że Egwene zaczęła się obawiać, czy za chwilę nie wyskoczą jej z orbit. Kobieta łypała ku wejściu do Komnaty, którego lekkie klapy pozostawały jeszcze zamknięte, a palcami stale miętosiła fałdy płaszcza, jakby nie potrafiła utrzymać rąk przy sobie. Błękitna Reiko, tęga Arafelianka, stała z wiecznie spuszczonym wzrokiem, jednakże srebrne dzwoneczki w jej długich, ciemnych włosach co chwilę słabo podzwaniały, toteż Amyrlin podejrzewała, że siostra potrząsa czasem głową wewnątrz kaptura. Tylko twarz Thervy — wyrazista dzięki długiemu nosowi — wyglądała jak maska absolutnego spokoju. Z drugiej strony, ten niezachwiany i niewzruszony spokój wydawał się w jej przypadku złym znakiem, ponieważ Żółta siostra z natury była pobudliwa. Co takiego te Aes Sedai widziały? I czego szukały Moria oraz inne dwie Zasiadające?

Egwene zapanowała nad zniecierpliwieniem. Najwyraźniej zebranie Komnaty jeszcze się nie zaczęło. Zasiadające właśnie się zbierały. Kilka z nich minęło Amyrlin i weszło do dużego namiotu zupełnie bez pośpiechu. Salita zawahała się, jakby chciała coś powiedzieć, zrezygnowała wszakże — jedynie lekko się skłoniła, uginając kolana, po czym poprawiła na ramionach szal z żółtymi frędzlami i ruszyła ku wejściu do siedziby Komnaty. Kwamesa ledwie łypnęła na Egwene podczas dygnięcia, a następnie zmarszczyła ostry nos, studiując krótko Anaiyę i pozostałe. Tyle że ta szczupła Szara patrzyła tak na każdego. Nie była wysoka, lecz usiłowała sprawiać takie wrażenie. Berana, kobieta o minie pyszałkowatej i dużych brązowych, ale zimnych jak śnieg oczach, zatrzymała się na chłodny ukłon przed Amyrlin, a potem zmarszczyła brwi, patrząc na Akarrin. Po długiej chwili, może rozumiejąc, że Akarrin wcale jej nie dostrzega, zupełnie niepotrzebnie wygładziła haftowane srebrną nicią białe spódnice i staranniej ułożyła szal na ramionach, toteż tylko białe frędzle wisiały luźno, po czym ruszyła ku wejściowym klapom, prześlizgując się przez nie tak niedbale, jak gdyby całkiem przypadkowo się tu zabłąkała. Wszystkie te trzy Zasiadające Siuan uznała za zbyt młode. Podobnie jak Malind i Escaralde. Moria jednak była Aes Sedai od stu trzydziestu lat. O Światłości, Siuan jawnie doszukiwała się we wszystkim konspiracji!

W chwili gdy Egwene zaczęła podejrzewać, iż za moment jej głowa wybuchnie — jeśli nie od migreny, to przynajmniej z tłumionej frustracji — nagle pojawiła się Sheriam; przytrzymując sobie fałdy płaszcza i spódnic, na wpół pędziła po brudnym, rozdeptanym śniegu alejki.

— Ogromnie przepraszam, Matko — wyrzuciła z siebie zadyszana, pospiesznie przenosząc Moc, by oczyścić się z błota, którym się ochlapała. Gdy potrząsała spódnicami, drobiny brudnego śniegu spadały na alejkę w postaci suchego proszku. — Ja... Słyszałam, że rozpoczęło się posiedzenie Komnaty, wiedziałam więc, że będziesz mnie poszukiwała, dlatego przybiegłam najprędzej, jak mogłam. Bardzo mi przykro.

Czyli że Siuan wciąż jej szukała.

— Teraz jesteś tutaj — odparła stanowczo Amyrlin. Sheriam chyba była naprawdę zdenerwowana, skoro błagała ją o wybaczenie na oczach innych sióstr, nie tylko Anaiyi i reszty, ale także Akarrin i jej towarzyszek. Nawet osoby, które szanowały Egwene jako Zasiadającą na Tronie Amyrlin, nie mogły uznać takiego zachowania za właściwe, nikt bowiem nie powinien widzieć przepraszającej i błagającej o wybaczenie Opiekunki Kronik. Z czego Sheriam na pewno zdawała sobie sprawę. — Idź pierwsza i zapowiedz mnie.

Opiekunka wciągnęła głęboki wdech, odrzuciła kaptur płaszcza, poprawiła wąską, błękitną stułę i weszła między lekkie klapy wejściowe. Jej głos zadźwięczał czysto w rytualnych frazach.

— Nadchodzi, ona nadchodzi...

Egwene ledwie mogła się doczekać, aż Sheriam dokończy zdanie. A gdy w końcu usłyszała: „...Płomień Tar Valon, Zasiadająca na Tronie Amyrlin”, ruszyła wielkimi krokami wśród koszy z płonącymi węglami i lamp stojących pod ścianami namiotu. Lampy dawały dobre światło, kosze zaś z płonącymi węglami wydzielały dziś zapach lawendy, równocześnie ogrzewając całą przestrzeń Komnaty. Nikt nie miał ochoty zmuszać się do ignorowania zimna, skoro mógł odczuwać rzeczywiste ciepło.

Namiot Komnaty urządzono zgodnie ze starożytnymi regułami, które tylko nieznacznie zmodyfikowano, ażeby uwzględnić fakt, iż posiedzenie nie odbywa się w wielkiej półokrągłej izbie zwanej Komnatą Wieży ani nigdzie w Białej Wieży. W najdalszym od wejścia końcu tutejszej siedziby na pudełkowym podwyższeniu stała prosta, lecz wypolerowana do połysku ława, przykryta pasiastym materiałem w siedmiu kolorach Ajah. Jedynie tam i na stule otaczającej szyję Egwene reprezentowane były w tej chwili Czerwone Ajah. Niektóre Błękitne chciały usunąć ten kolor, odkąd pochodząca z Czerwonych Elaida bezprawnie zasiadła na Tronie Amyrlin i poleciła utkać stułę bez niebieskiego pasa, Egwene jednakże zaparła się i na to nie pozwoliła. Miała być przedstawicielką wszystkich Ajah i żadnej, toteż na jej stule musiało pozostać siedem kolorów siedmiu Ajah. Teraz Amyrlin przeszła po jaskrawych dywanach pokrywających podłogę namiotu, między dwoma rzędami ławek, ustawionych ukośnie w grupach po trzy, na kwadratach pomalowanych również w kolorach Ajah. Tym razem jednak sześciu Ajah. Zgodnie z tradycją, dwie najstarsze Zasiadające mogły żądać dla swoich Ajah miejsc najbliżej Zasiadającej na Tronie Amyrlin, toteż te miejsca tutaj zajmowały Żółte i Błękitne. Resztę miejsc wskazywały członkiniom danej Ajah ich Zasiadające w momencie przybycia, a zatem układ zależał od kolejności ich nadejścia.

Przybyło dopiero dziewięć Zasiadających, co według obowiązujących zasad stanowiło liczbę zbyt małą dla rozpoczęcia zebrania Komnaty, jednak gdy Egwene przyjrzała się siedzącym, bezzwłocznie uderzyła ją pewna dziwna rzecz. Nie, nie zaskoczył jej widok Romandy już zajmującej ławkę. Następna ławka była pusta, dalej siedziała Salita. Lelaine i Moria zajmowały miejsca dla Błękitnych. Romanda, kobieta ze zwartym kokiem na karku, była najstarszą Zasiadającą i prawie na wszystkie posiedzenia przychodziła jako pierwsza. Następna pod względem starszeństwa, Lelaine, mimo ciemnych, połyskujących włosów, wyraźnie nie zamierzała dać się wyprzedzić Romandzie nawet w takich drobiazgach. A przecież mężczyźni, którzy przestawiali pudła pod ściany, prawdopodobnie dopiero co wyszli przez tylne wyjście. Egwene zauważyła tylko jedną Szarą Zasiadającą — Kwamesę i tylko jedną Białą — nadchodzącą dopiero Beranę. Ale jedyna Zielona, Malind, Kandoryjka o okrągłej twarzy i dużych, przywodzących na myśl orle, oczach weszła oczywiście przed nimi, a jednak — co osobliwe — wybrała dla przedstawicielek swojej Ajah miejsca blisko wejścia do namiotu! Zazwyczaj wszak preferowano siedziska jak najbliżej Zasiadającej na Tronie Amyrlin! Z kolei bezpośrednio naprzeciwko niej przed pokrytymi brązowym materiałem pudłami stała Escaralde pogrążona w cichej kłótni z Takimą. Niemal tak niska jak Nisao, Takima była spokojną kobietą o nieco ptasim wyglądzie, choć — gdy chciała — potrafiła wykazać się siłą, teraz zaś, z rękoma na biodrach, przypominała rozzłoszczonego wróbelka, który dzięki nastroszonym piórkom wydaje się większy. Przy okazji rzucała ostre spojrzenia Beranie, jawnie zdenerwowana zebraniem lub miejscami zajmowanymi przez poszczególne grupy. Było już oczywiście zbyt późno na zmianę układu, tym niemniej Escaralde patrzyła na Takimę wzrokiem osoby, która zamierza walczyć o stan rzeczy osiągnięty dzięki dokonanym przez siebie wyborom. Egwene zadziwiła ta myśl na temat Escaralde. I jej pewność siebie. Escaralde była bowiem kilka cali niższa nawet od Nisao i chyba chciała pokonać Takimę samą siłą swej woli. Z drugiej strony Escaralde nigdy się nie wycofywała, gdy uważała, że ma rację. A zazwyczaj tak uważała... Jeśli Moria rzeczywiście chciała dokonać natychmiastowego szturmu na Tar Valon, a Malind naprawdę zamierzała się wycofać... czego pragnęła Escaralde?

Chociaż Siuan wielokrotnie sugerowała, że Zasiadające wolą być ostrzegane o obecności Amyrlin, Egwene nie zauważyła, by jej wejście do Komnaty wywołało wśród nich jakiekolwiek poruszenie. Niezależnie od powodów, dla których Malind i inne zawołały posiedzenie, na którym Aes Sedai miały wysłuchać sprawozdania Akarrin, najwyraźniej nie uznawały sprawy za kwestię drażliwą ani taką, którą mogą omawiać tylko same Zasiadające. Tak czy owak, za ławkami Zasiadających stało po cztery czy pięć sióstr reprezentujących Ajah danej Zasiadającej. Wszystkie kłaniały się Amyrlin, gdy przechodziła po pokrytej dywanami podłodze ku wyznaczonemu jej miejscu. Zasiadające natomiast ledwie na nią popatrywały lub krótko pochylały głowy. Lelaine przyjrzała jej się chłodno, lekko zmarszczyła brwi, po czym przeniosła wzrok na Morię, która wyglądała zupełnie przeciętnie w prostej sukni z niebieskiej wełny. Tak przeciętnie, w gruncie rzeczy, że na pierwszy rzut oka można by przeoczyć jej wiecznie młodą twarz. Kobieta siedziała nieruchomo, patrząc prosto przed siebie, całkowicie zatopiona we własnych myślach. Romanda należała do tych Zasiadających, które leciutko skłoniły głowy na widok Egwene. Amyrlin zachowywała wewnątrz Komnaty swoje stanowisko, ale wydawała się tutaj osobą znacznie mniej ważną niż wszędzie poza tym pomieszczeniem. Jednym słowem — we wnętrzu Komnaty Zasiadające czuły swoją władzę. W pewnym sensie ich władczyni była tutaj jedynie pierwszą pośród równych sobie istot. No cóż, może jej znaczenie było nieco większe, lecz niewiele. Siuan opowiadała jej o tych Amyrlin, które poniosły klęskę, ponieważ uważały się całkowicie równe Zasiadającym i o tych, które miały kłopoty właśnie z niejasnego przekonania, że różnica między nimi była większa niż w rzeczywistości. Stosunki Amyrlin z Zasiadającymi przypominały bieg po szczycie wąskiej skały urwiska, podczas gdy ze wszystkich stron otaczają cię wściekłe zdziczałe mastify. Trzeba równocześnie utrzymywać ostrożną równowagę i patrzeć bardziej na swoje stopy niż na psy; tym niemniej nigdy nie przestajesz czuć towarzystwa rozzłoszczonych zwierząt.

Kiedy Egwene podeszła do pasiastego pudła, rozpięła płaszcz, zdjęła go i przerzuciła przez ławkę, w której usiadła. Ławki były twarde, toteż niektóre Zasiadające, spodziewając się długiego zebrania, przynosiły z sobą poduszki. Amyrlin nigdy wszakże tego nie robiła, wolała bowiem zachować dumę. Niestety, posiedzenia rzeczywiście często się przeciągały, gdyż niewiele zakazów mogło odwieść tę czy tamtą siostrę od wygłoszenia szczegółowego komentarza w danej sprawie. Jednakże twarda ławka pomagała zachowywać skupienie i bystry umysł, dzięki czemu Egwene nie umykały żadne wypowiedzi. A przecież powinna usłyszeć wszystkie, nawet najgorsze przemowy. Sheriam zajęła należne Opiekunce miejsce stojące po lewej stronie Amyrlin. Teraz mogły już tylko czekać. Wbrew swoim wcześniejszym przemyśleniom Egwene szybko doszła do wniosku, że może jednak należało wziąć z sobą poduszkę.

Inne ławki zaczynały się zapełniać, chociaż powoli. Do Berany dołączyły Aledrin i Saroiya. Pulchność Aledrin podkreślała szczupłą budowę jej towarzyszki. Zresztą Saroiyę wyszczuplały również dekoracyjne pionowe, białe pasy na spódnicy, Aledrin natomiast wydawała się grubsza dzięki szerokim, białym rękawom i śnieżnobiałej wstawce na przedzie jej sukni. Obie wyraźnie próbowały się dowiedzieć, czy inne Aes Sedai znają przyczyny zwołania zebrania, toteż rzucały szybkie spojrzenia Błękitnym, Brązowym i Zielonym, po czym zerkały na siebie i potrząsały głowami. Miejsce obok Kwamesy zajęła właśnie Varilin, rudowłosa kobieta, wyższa niż większość mężczyzn, a z figury i postawy przypominająca bociana. Niespokojnie wygładzając i poprawiając szal, przenosiła wzrok od Morii poprzez Escaralde do Malind i z powrotem. Egwene przyjrzała się wejściu. Do namiotu wkraczały akurat Magla, zaciskająca na obszernych ramionach mocno naciągnięty szal zakończony żółtymi frędzlami, oraz Faiselle — spowita w gęsto pokryte haftem jedwabie Domanka o kwadratowej twarzy. Obie jawnie się ignorowały, mimo iż ich szerokie spódnice niemal się o siebie ocierały. Magla z przekonaniem tkwiła w obozie Romandy, a Faiselle pozostawała zwolenniczką Lelaine, przedstawicielki tych dwóch grup zaś nigdy się nie przenikały. Na posiedzenie docierały także grupkami inne siostry, łącznie z Nisao i Myrelle, które w otoczeniu mniej więcej pół tuzina Aes Sedai szły za Maglą i Faiselle. Morvrin znajdowała się już wśród stojących za Takimą Brązowych, a Escaralde i Beonin stanęły przy Szarych, za Varilin i Kwamesą. W tym tempie wkrótce na namiotu trafi połowa tutejszych sióstr.

Magla nadal szła po dywanach, zmierzając do miejsc zajmowanych przez Żółte. Tymczasem Romanda zerwała się na równe nogi.

— Jest nas już ponad jedenaście, możemy zatem zaczynać. — Głos miała zaskakująco wysoki. Można by myśleć, że potrafi pięknie śpiewać, choć trudno było sobie ją wyobrazić śpiewającą. Jej rysy zawsze wydawały się nachmurzone, a przynajmniej wyrażały nieznaczną dezaprobatę. — Moim zdaniem nie potrzebujemy ogłaszać oficjalnego rozpoczęcia posiedzenia — dodała na widok wstającej Kwamesy. — W ogóle nie rozumiem, po co je zwołałyśmy, jeśli jednak już do niego doszło, przeprowadźmy je szybko i prędko zakończmy. Niektóre z nas mają ważniejsze zajęcia niż siedzenie i gadanie. Jestem pewna, że ty także, Matko.

Ostatniemu zdaniu towarzyszyło głębokie skłonienie głowy, z nieco może zbyt przesadnym szacunkiem, a zatem oczywiście ocierające się lekko o sarkazm. Romanda była zbyt inteligentna, ażeby się narażać na niebezpieczeństwo; wszak nierozgarnięte Aes Sedai rzadko osiągały krzesło Zasiadającej, a jeśli nawet — nie utrzymywały go zbyt długo, Romanda zaś pełniła swój urząd od prawie osiemdziesięciu lat. A była Zasiadającą już po raz drugi. Egwene kiwnęła jej nieznacznie głową, jej spojrzenie pozostało jednak chłodne. Po prostu potwierdziła fakt, że Romanda zwróciła się wprost do niej i dała tamtej do zrozumienia, że pojmuje jej ton. Tak, zachowywała bardzo ostrożną równowagę.

Kwamesa bezwiednie otworzyła usta i rozglądała się, niepewna, czy powinna wypowiedzieć typowe dla formalnego rozpoczęcia zebrania frazy, które zawsze wygłaszała najmłodsza obecna Zasiadająca. Miejsce Romandy dawało jej znaczny wpływ i swego rodzaju władzę, którą wszakże inne łatwo mogły unieważnić. Stąd się brało oczekiwanie Kwamesy. Kilka Zasiadających przybrało marsowe miny lub niespokojnie przesunęło się w ławkach, żadna się jednak nie odezwała.

Do namiotu wsunęła się Lyrelle i posuwistym krokiem dotarła do ławek zajmowanych przez Błękitne. Wysoka jak na Cairhieniankę, dzięki czemu w każdym kobiecym towarzystwie była co najmniej przeciętnego wzrostu, prezentowała się elegancko w jedwabnej sukni z niebieskimi wstawkami oraz czerwonymi i złotymi haftami na piersiach. Kiedy się poruszała, jej ruchy były osobliwie płynne. Niektóre siostry twierdziły, że Lyrelle, zanim przybyła do Wieży jako nowicjuszka, była tancerką. Dla porównania, Samalin, Zielona o lisiej twarzy, która weszła tuż za Błękitną, wydała się iść wielkimi, męskimi krokami, choć nie było to nietypowe zachowanie w przypadku Murandianki. Obie siostry zaskoczył widok stojącej Kwamesy, toteż natychmiast każda popędziła do swojej ławki. W tym momencie Varilin zaczęła Kwamesę ciągnąć za rękaw, aż Arafelianka w końcu usiadła. Twarz Kwamesy stanowiła teraz maskę zimnego spokoju, spod której wszakże zdawało się promieniować niezadowolenie. Ta siostra przykładała wielką wagę do ceremonialności.

— Może istnieje powód dla formalnego posiedzenia. — Po wypowiedzi Romandy głos Lelaine zabrzmiał szczególnie nisko. Aes Sedai poprawiła powoli szal, jakby miała do swojej dyspozycji cały czas tego świata, po czym uniosła się wdzięcznie, bardzo się starając nie spoglądać ku Egwene. Była piękną kobietą, a jednocześnie stanowiła niemal ucieleśnienie godności. — Słyszałam, że udzielono zgody na rozmowy z Elaidą — oświadczyła zimnym tonem. — Rozumiem, że zgodnie z Prawem Wojny nie trzeba się było z nami w tej kwestii konsultować, sądzę jednak, że powinnyśmy przedyskutować tę kwestię na zebraniu, zwłaszcza że, jeśli Elaida zachowa władzę, wiele z nas stanie wobec niebezpieczeństwa ujarzmienia.

To słowo — „ujarzmienie” — obecnie już nie powodowało takiego dreszczu, z jakim kojarzyło się w czasach przed Siuan (a Leane wszak nawet Uzdrowiono z ujarzmienia), tym niemniej wśród stłoczonych za ławkami obserwujących ją Aes Sedai podniosły się pomruki. Najwyraźniej wiadomość o negocjacjach nie rozprzestrzeniła się tak szybko, jak Egwene oczekiwała. Amyrlin nie potrafiła powiedzieć, czy siostry są podekscytowane, czy też skonsternowane, z pewnością jednak wyglądały na zaskoczone. Łącznie z niektórymi Zasiadającymi. Janya, który weszła podczas przemowy Lelaine, gwałtownie się teraz zatrzymała, toteż siostry z idącej za nią grupki o mało na nią nie powpadały. Lelaine zagapiła się najpierw na Błękitną, potem — dłużej i mocniej — na samą Egwene. Romanda najwidoczniej również o niczym nie słyszała, zacisnęła bowiem teraz szczęki, zbyt młode Zasiadające zareagowały zaś rozmaitymi zdziwionymi minami, które sięgały od lodowatego spokoju Berany przez zdumienie Samalin po otwarte przerażenie Sality. W tejże chwili Sheriam na sekundę zakołysała się na nogach. Amyrlin miała nadzieję, że Opiekunka nie zemdleje na oczach całej Komnaty.

Bardziej interesujące wszakże były reakcje tych, które zdaniem Delany rozmawiały uprzednio o negocjacjach. Varilin siedziała kompletnie nieruchomo i — wpatrzona we własne spódnice — jawnie walczyła z uśmieszkiem, Magla natomiast z wahaniem oblizywała wargi i co rusz zerkała spod oka na Romandę. Saroiya zastygła z zamkniętymi oczyma, tylko jej usta się poruszały, może w jakiejś modlitwie. Faiselle i Takima przypatrywały się Amyrlin. Obie lekko i prawie identycznie marszczyły czoła, lecz wtem każda dostrzegła minę drugiej i wzdrygnęły się, następnie zaś szybko przybrały tak królewskie postawy, że zdawały się kpić z siebie nawzajem. Egwene uznała zachowanie tych wszystkich kobiet za bardzo dziwne. Pewnie do tej pory Beonin poinformowała je, co powiedziała Amyrlin, a jednak wszystkie z wyjątkiem Varilin były z pewnością zdenerwowane. Chyba nie sądziły, że naprawdę będą mogły pertraktować. Każda kobieta zasiadająca w tym namiocie samą swoją obecnością ryzykowała ujarzmienie lub gorszą karę. Jeśli kiedyś istniała inna droga odwrotu poza detronizacją Elaidy, zniknęła już wiele miesięcy temu, właśnie wówczas, gdy powołano do istnienia tę Komnatę. Od tej pory powrotu do dawnej sytuacji już nie było.

Lelaine jawnie usatysfakcjonowała reakcja na jej słowa — w gruncie rzeczy kobieta wyglądała na zadowoloną niczym kot w mleczarni — jednakże jeszcze zanim zdążyła usiąść w ławce, ze swego miejsca zerwała się Moria. Przyciągnęła wszystkie spojrzenia i wywołała kolejne pomruki wśród sióstr. Nikt nie uważał Morii za istotę szczególnie czarującą czy pełną wdzięku, Illianka wszakże nie należała do kobiet, które tak gwałtownie podskakują.

— Ta kwestia bez wątpienia wymaga dyskusji — oświadczyła — musimy ją jednak odłożyć na później. To posiedzenie Komnaty zwołały trzy Zasiadające, które pragną otrzymać odpowiedź na to samo pytanie. I problem ten musi zostać omówiony jako najważniejszy. Co znalazły Akarrin i jej grupa? Proszę, aby natychmiast stanęły przed Komnatą i zdały nam raport.

Lelaine rzuciła swojej Błękitnej towarzyszce gniewne spojrzenie ostrych niczym szydła oczu, prawo Wieży wszakże wypowiadało się w tym temacie całkowicie jednoznacznie, o czym zresztą doskonale wiedziały wszystkie Aes Sedai. A prawo Wieży często bywało zupełnie wystarczające. W chwilę później więc Sheriam poleciła niepewnym głosem najmłodszej po Kwamesie Aledrin pójście po Akarrin i wraz z towarzyszkami sprowadzenie jej przed Komnatę. Egwene postanowiła, że od razu po zakończeniu posiedzenia Komnaty będzie musiała porozmawiać z tą ognistowłosą kobietą. Jeżeli bowiem Sheriam nie zmieni swojego postępowania, wkrótce stanie się bardziej niż bezużyteczna jako Opiekunka.

Delana wpadła właśnie do namiotu otoczona wianuszkiem sióstr. Teraz wszystkie Zasiadające znajdowały się więc już w środku. Delana pospiesznie dopadła swojej ławki, a szal, który miała na ramionach, osunął się aż na łokcie. W tym czasie pulchna Zasiadająca w imię Białych poszła po sześć sióstr, które przyprowadziła przed oblicze Egwene. Prawdopodobnie wszystkie zostawiły swoje okrycia w alejce przed siedzibą Komnaty, ponieważ żadna z nich nie nosiła płaszcza. Delana popatrywała na nie z niepewną, lecz marsową miną. Wyglądała na zdyszaną, jakby tu biegła, zamierzając zdążyć na zebranie.

Aledrin najwidoczniej uznała dzisiejsze posiedzenie za spotkanie absolutnie oficjalne, w każdym razie zachowywała się jak najbardziej formalnie.

— Zostałyście wezwane przed Komnatę Wieży, ażeby opowiedzieć o tym, co widziałyście — oznajmiła z mocnym taraboniańskim akcentem. Miała ciemnozłote włosy i brązowe oczy — połączenie dość typowe dla mieszkańców Tarabonu — tym niemniej skrywała swe długie do ramion włosy w koronkowej białej siatce, zamiast splatać je w zdobione paciorkami warkocze. — Przypominam, że musicie zrelacjonować nam całą historię bez zatrzymywania dla siebie jakichkolwiek szczegółów, a następnie odpowiedzieć na zadane wam pytania bez uchylania się od odpowiedzi, w pełni i zgodnie z prawdą, niczego nie opuszczając. Przysięgnijcie na Światłość i na waszą nadzieję powtórnego odrodzenia i zbawienia, a następnie potwierdźcie, że znacie i przyjmujecie grożące wam w przeciwnym razie konsekwencje.

Starożytne siostry, które wypowiadały tę część rytualnej przysięgi, były również zawsze świadome, jak duże pole manewru dają Trzy Przysięgi. Tu pominięcie drobnego szczegółu, tam nutka niejasności i cała opowieść zyskiwała zupełnie odwrotny do rzeczywistego wydźwięk, mimo iż została opowiedziana zgodnie z prawdą.

Akarrin wygłosiła przysięgę głośno i nieco niecierpliwie, pozostałe pięć kobiet zaś z różnym stopniem oficjalności i nieśmiałości. Wiele sióstr całe swoje życie przeżywało bez wezwania do złożenia sprawozdania przed Komnatą. Aledrin poczekała, aż ostatnia z przybyłych wypowie przysięgę, po czym pomaszerowała z powrotem do swojej ławki.

— Powiedz nam, Akarrin, co widziałyście — poleciła Moria, gdy tylko Biała Zasiadająca odwróciła się, aby odejść. Aledrin wyraźnie zesztywniała, a kiedy zajęła swoje miejsce, jej twarz była wprawdzie zupełnie pozbawiona wyrazu, lecz na policzkach widać było jaśniejsze rumieńce. Moria powinna wszak była na nią poczekać. Skoro nie poczekała, najprawdopodobniej była ogromnie zaniepokojona.

Zgodnie z tradycją... A światem Aes Sedai rządziło znacznie więcej tradycji i zwyczajów niż rzeczywistych zasad, przy czym Światłość jedna wie, że nikt nie znał nawet wszystkich licznych prawideł, zwłaszcza że nowe warstwy jednego prawa (często sprzeczne z poprzednimi) nakładały się przez stulecia na stare. Tym niemniej tradycja i zwyczaje rządziły światem Aes Sedai równie solidnie jak prawo Wieży, a może nawet bardziej...

Tak czy owak, zgodnie z tradycją Akarrin swoją odpowiedź skierowała do Zasiadającej na Tronie Amyrlin.

— To, co widziałyśmy, Matko, z grubsza wyglądało jak okrągła dziura w ziemi — odparła, niemal przy każdym słowie kiwając głową dla jego podkreślenia. Słowa dobierała jawnie ze sporą dozą ostrożności, starając się najwyraźniej zostać przez wszystkie słuchające jak najlepiej zrozumiana. — Pierwotnie mogła być ona idealnym okręgiem, jednakże w niektórych miejscach ścianki się osunęły. Otwór ma w przybliżeniu trzy mile średnicy i jakieś półtorej mili głębokości. — Któraś z sióstr głośno nabrała powietrza i Akarrin zmarszczyła brwi, jakby w obawie, że ktoś próbuje jej przerwać. W końcu podjęła opowieść: — Nie miałyśmy całkowitej pewności w kwestii głębokości tego otworu, gdyż jego dno jest przykryte wodą i lodem. Wierzymy, że ostatecznie może się przekształcić w jezioro. W każdym razie bez większych problemów mogłyśmy ustalić dokładną lokalizację tego miejsca, toteż nie mamy żadnych wątpliwości, że znajduje się ono na terenie, na którym stało kiedyś miasto Shadar Logoth.

Umilkła i przez długą chwilę słychać było jedynie szelest spódnic wiercących się niespokojnie w swoich ławkach Aes Sedai.

Egwene również miała ochotę poruszyć się na swoim siedzeniu. O Światłości, siostra mówiła o otworze, który potrafiłby pomieścić połowę Tar Valon!

— Masz jakiś pomysł co do... sposobu utworzenia tej... dziury, Akarrin? — spytała w końcu.

Poczuła dumę, że potrafi zachować mocny, równy głos. Przecież głos Sheriam straszliwie drżał! Amyrlin miała nadzieję, że nikt inny nie zauważył dziwnego zachowania stojącej obok niej Opiekunki. Nieodpowiednie uczynki Opiekunki Kronik zawsze wszak stawiały każdą Amyrlin w złym świetle. Jeżeli Sheriam pokazywała po sobie strach, sporo sióstr może pomyśleć, że także Egwene się czegoś boi. A ona wolałaby, ażeby żadna niczego takiego nawet nie podejrzewała.

— Każdą z nas wybrano do tego typu zadań, ponieważ posiadamy zdolność interpretowania takich znalezisk, Matko. Tak czy inaczej, taka interpretacja przychodzi nam łatwiej niż większości ludzi. — A zatem nie wybrano ich tylko dlatego, że żadna z silniejszych sióstr nie była zainteresowana! Amyrlin postanowiła sobie ten fakt zapamiętać. Działania Aes Sedai naprawdę rzadko były tak proste, jak się wydawały na pierwszy rzut oka. Egwene już wcześniej odkryła ten fakt, a jednak stale o tej zasadzie zapominała. — Nisain jest z nas najlepsza w sprawie tego rodzaju pozostałości — dorzuciła Akarrin. — Za twoim pozwoleniem, Matko, poproszę ją o odpowiedź na twoje pytanie.

Nisain nerwowo wygładziła spódnice z ciemnej wełny i odchrząknęła. Ta wysoka i chuda Szara o mocno zarysowanym podbródku i niepokojąco niebieskich oczach cieszyła się pewną renomą specjalistki w sprawach prawa i traktatów, czuła się wszakże wyraźnie nieswojo, przemawiając przed Komnatą. Spojrzała teraz wprost na Amyrlin jak ktoś, kto wybiera sobie na rozmówcę jedną osobę, nie chce bowiem pamiętać, że przemawia do wszystkich zebranych w sali Zasiadających.

— Biorąc pod uwagę użytą tam ilość saidara, Matko, nic dziwnego, że pozostałości znalazłyśmy w pobliżu tak grubej pokrywy śnieżnej. — Jej akcent był melodyjny i mocno murandiański. — Wiem, że może powinnam mieć jakieś pomysły w związku z tą sprawą, niestety jest mi ona zupełnie obca, więc niewiele mogę o niej powiedzieć. Udało mi się jedynie ustalić splot, lecz nie ma on w ogóle sensu. W ogóle! Naprawdę wydał mi się kompletnie nieznajomy, toteż nie mógł zostać utkany... — Znów odchrząknęła, po czym przełknęła ślinę. Jej twarz stała się nieco bledsza. — ...Nie mógł zostać utkany przez kobietę. Sądziłyśmy zatem, że utkali go Przeklęci, toteż sprawdziłam rezonans. Wszystkie go sprawdziłyśmy. — Obróciła się nieco i wskazała na swoje towarzyszki, po czym pospiesznie wróciła wzrokiem do Egwene. Zdecydowanie wolała patrzeć na nią niż na pochylone ku niej i przypatrujące jej się bacznie Zasiadające. — Nie potrafię wyjaśnić, co się tam działo, wiem jedynie, że ktoś uszkodził powierzchnię na obszarze trzech mil. Nie wiem, jak tego dokonano, na pewno jednak użyto także saidina. Rezonans był tak silny, że każda z nas mogła go wyczuć. Właściwie użyto więcej saidina niż saidara, o wiele, wiele więcej. Jakby postawić Smoczą Górę przy byle wzgórzu. To absolutnie wszystko, co mogę powiedzieć z całym przekonaniem, Matko.

Przez namiot przebiegł cichy dźwięk, gdy większość sióstr wypuściła wstrzymywany dotąd oddech. Najgłośniej sapnęła chyba Sheriam, lecz może tak się tylko wydało Egwene, gdyż Opiekunka znajdowała się najbliżej niej.

Amyrlin z trudem zachowała spokój. Przeklęci jednym splotem umieliby zniszczyć połowę Tar Valon. Jeśli Malind rzeczywiście zaproponuje ucieczkę, czy wtedy Egwene uda się próba namówienia sióstr do pozostania i stawienia czoła niebezpieczeństwu? Ale czy mogłaby opuścić Tar Valon, Wieżę i Światłość jedna wie, jak wiele dziesiątek tysięcy osób?

— Czy ktoś inny ma jakieś pytania? — spytała.

— Ja mam jedno — odrzekła Romanda cierpkim tonem. Jak zwykle zachowywała absolutny spokój. — Choć nie do tych sióstr. Jeżeli nikt nie ma do nich pytań, zapewne wolałyby się oddalić, a szczególnie zejść z oczu Komnacie.

Właściwie nie ona powinna coś takiego zasugerować, w sumie jednak miała do tego niejakie prawo, więc Egwene pominęła jej wypowiedź milczeniem. Okazało się, że rzeczywiście nikt nie ma pytań do Akarrin czy jej towarzyszek, więc Romanda w zaskakująco ciepły sposób podziękowała im za ich wysiłki. Chociaż i te podziękowania nie należały zasadniczo do jej zadań.

— Komu chcesz zadać swoje pytanie? — zainteresowała się Egwene, gdy Akarrin i pozostałe pięć kobiet rozeszło się z zamiarem dołączenia do stale rosnących grup Aes Sedai, które tłoczyły się pomiędzy stojącymi lampami i koszami z płonącymi węglami. Zgodnie z podejrzeniami Romandy cała szóstka chętnie zeszła Komnacie z oczu, tym niemniej pragnęły usłyszeć, co się mówi o ich misji. Amyrlin bardzo trudno było złagodzić ton. Romanda udawała, że nie słyszy jego oschłości. A może jej rzeczywiście nie zauważyła.

— Morii — odpowiedziała. — Od początku podejrzewałyśmy Przeklętych. Wiedziałyśmy, że cokolwiek się zdarzyło, czyn był potężny i odbywał się bardzo daleko stąd. Teraz dowiedziałyśmy się tak naprawdę jedynie, że wreszcie zniknęło Shadar Logoth. I powiem jedno: świat będzie lepszy bez tej sztolni Cienia! — Utkwiła w Błękitnej Zasiadającej ponure spojrzenie, pod wpływem którego wiele Aes Sedai zazwyczaj wiło się niczym nowicjuszki. — Moje pytanie zatem brzmi: Czy coś się dla nas zmieniło?

— Powinno — odparła Moria, wytrzymując twarde spojrzenie Romandy. Może nie działała w Komnacie tak długo jak tamta, lecz Zasiadające miały w zasadzie mniej więcej równe prawa. — Od dawna jesteśmy przygotowane na wystąpienie Przeklętych przeciwko nam. Każda siostra potrafi utworzyć krąg, jeśli tylko posiada dostateczne do tego umiejętności, albo dołącza do już tworzonego, aż każdy krąg będzie się składał z trzynastki sióstr. Każdą kobietę można weń wprowadzić, nawet nowicjuszkę, nawet najnowszą z nowicjuszek.

Lelaine podniosła głowę i oszacowała Morię ostrym spojrzeniem, jednakże mimo chęci nie skarciła jej, wszak należały do tej samej Ajah, więc przynajmniej powinny udawać, że reprezentują wspólny front. Tym niemniej Lelaine zacisnęła wargi i widać było, że milczenie kosztuje ją nieco wysiłku.

Romanda z kolei nie czuła się niczym ograniczona.

— Czy musisz wyjaśniać detale, które zna każda przebywająca w tej chwili w Komnacie osoba? Przecież to my poczyniłyśmy te przygotowania. A może już o tym zapomniałaś?

Tym razem jej ton był kąśliwy. W Komnacie zabronione były otwarte manifestacje gniewu, choć nie drwina czy podjudzanie.

Jeśli Moria poczuła się urażona, nijak nie dała tego po sobie poznać. Przez moment poprawiała jedynie szal.

— Muszę wyjaśnić całą sprawę od początku, ponieważ nie doszłyśmy jeszcze do konkretnych wniosków. Malind, czy nasze kręgi mogą przeciwstawić się zjawisku opisanemu przez Akarrin i Nisain?

Mimo dzikich oczu pełne usta Malind zawsze wyglądały na gotowe do uśmiechu. Jednak tym razem, gdy wstała, kobieta minę miała surową. Poważnie przyjrzała się każdej Zasiadającej po kolei, jakby pragnęła dosłownie odcisnąć na ich ciałach swoje słowa.

— Nie, nie mogą. Nawet jeśli zmienimy układ i wprowadzimy wszystkie najsilniejsze siostry w jeden krąg... co oznacza, że jeżeli mają się połączyć w danym momencie, będą musiały razem mieszkać, wspólnie jadać i sypiać... Nawet wówczas wszakże przypominałybyśmy jedynie myszy stające wobec kota. Wystarczająca liczba myszy może prawdopodobnie obezwładnić nawet dużego głodnego kota, wcześniej jednak wiele myszy zginie. A jeśli zginie zbyt wiele Aes Sedai, wraz z nimi umrze Biała Wieża.

Znów po wnętrzu namiotu przesunęła się ta sama fala westchnień — niczym nagły podmuch wiatru.

Egwene zdołała zachować obojętne oblicze, zmusiła się jednak do rozwarcia palców, które zaciskała na fałdach spódnicy. Co zatem proponowały Aes Sedai: szturm czy ucieczkę? O Światłości, jak miała im się przeciwstawić?

W tym samym momencie napięcia nie wytrzymała Lelaine i werbalnie zaatakowała Morię, nie dbając już dłużej o to, że siostra należy do tej samej Ajah.

— Co sugerujesz, Morio? — warknęła. — Nawet jeżeli ponownie scalimy Wieżę, nie zdołamy zmienić faktów.

Spytana uśmiechnęła się nieznacznie, jakby jej Błękitna towarzyszka wypowiedziała właśnie te słowa, których się spodziewała.

— Tyle że musimy zmienić fakty. Szczególnie fakt, że nasze obecnie najsilniejsze kręgi są zbyt słabe. Nie posiadamy żadnego angreala, a sa’angreale równie dobrze możemy zignorować. Nie jestem zresztą pewna, czy nawet w Wieży znajduje się przedmiot, który pomógłby nam w naszej sytuacji. W jaki sposób zatem wzmocnić nasze kręgi? Jak wzmocnić je na tyle, ażeby przydały nam się w walce ze zjawiskiem, które miało miejsce w Shadar Logoth, i aby pomogły nam je powstrzymać. Escaralde, co masz w tej sprawie do powiedzenia?

Zaskoczona Egwene pochyliła się do przodu. Najwyraźniej te Aes Sedai z sobą współpracowały. Jak blisko?

Nie tylko Amyrlin pojęła, że wszystkie trzy Zasiadające, które zwołały posiedzenie Komnaty, zdążyły wstać. W przypadku Morii i Malind zachowanie pozycji stojącej stanowiło wyraźną deklarację. Escaralde — niewysoka Brązowa — podniosła się dumnie niczym władczyni, a jednak natychmiast dostrzegła na sobie oczy wszystkich zgromadzonych; siostry przenosiły spojrzenia od niej, przez Malind do Morii i z powrotem. Zadumane spojrzenia, uniesione brwi, nieruchome oblicza... Zanim Escaralde się odezwała, dwukrotnie przesunęła szal na ramionach. W końcu przemówiła głosem nieco piskliwym, choć równocześnie bardzo skutecznym w tonie. Siostra ta skojarzyła się w tym momencie Egwene z osobą prowadzącą wykład.

— W starożytnych dziełach można znaleźć całkiem jasne wskazówki w tej kwestii, chociaż obawiam się, że zbyt niewiele ich przestudiowałam. Literatura ta gromadzi raczej kurz niż czytelników. Tak czy owak, pisma zebrane w najwcześniejszych latach istnienia Wieży twierdzą, że kręgów nie trzeba ograniczać do trzynastu osób. Nie przestrzegano tej zasady na przykład w Wieku Legend. Dokładny mechanizm... choć chyba powinnam użyć określenia „dokładna równowaga”... nie jest znany, sądzę wszakże, iż bez szczególnego trudu rozpracujemy ten... problem. Tym z was, które nie spędziły koniecznego czasu w bibliotece Wieży, powiem jedynie, że sposób powiększania wielkości kręgu pociąga za sobą... — Po raz pierwszy się zawahała i jawnie musiała się zmusić do dokończenia zdania: — ...Pociąga za sobą włączenie mężczyzn z umiejętnością przenoszenia Mocy.

Faiselle zerwała się na równe nogi.

— Co sugerujesz? — zawołała, po czym od razu usiadła, może w obawie, że stojąc, zostanie uznana za osobę popierającą tamte trzy.

— Proszę o opróżnienie Komnaty! — krzyknęła Magla, podnosząc się ze swego miejsca. Tak jak Moria pochodziła z Illian, a podniecenie znacznie pogłębiło jej akcent. — Taką sprawę można przedyskutować wyłącznie na zamkniętym posiedzeniu Komnaty.

Po tych słowach także osunęła się na swoją ławkę. Siedziała nieruchomo, popatrując na siostry wilkiem. Szerokie ramiona zgarbiła, pięści zaś to rozwierała, to zaciskała na spódnicach.

— Boję się, że jest już na to za późno — oświadczyła głośno Moria. Musiała mówić naprawdę głośno, jeśli chciała przekrzyczeć mamrotanie sióstr, które z ożywieniem gawędziły za ławkami. W Komnacie brzęczało jak w ogromnym ulu, a Moria pragnęła, żeby wszystkie Aes Sedai ją usłyszały. — Słowa padły i nie da się ich cofnąć. Wypowiedź Escaralde usłyszało zbyt wiele sióstr, a reszta za moment pozna od tamtych wszelkie szczegóły. — Gdy przerwała dla zaczerpnięcia potężnego oddechu, jej pierś zafalowała. Po chwili podjęła, jeszcze trochę głośniej: — Stawiam przed Komnatą następującą propozycję. Wejdziemy z Czarną Wieżą w porozumienie, dzięki któremu w razie potrzeby będziemy mogły wprowadzić w nasze kręgi mężczyzn.

Nie byłoby dziwne, gdyby na końcu tej frazy zawiódł ją głos. Niewiele Aes Sedai potrafiło wypowiedzieć nazwę „Czarna Wieża” bez emocji, wstrętu czy nawet straszliwej nienawiści. W każdym razie pomruki i westchnienia ucichły i teraz w Komnacie panowała niemal zupełna cisza. Biły tylko serca zgromadzonych tu kobiet.

— To szaleństwo! — Wrzask Sheriam przerwał wreszcie milczenie.

Opiekunka nie miała prawa brać udziału w dyskusji Komnaty. Bez Amyrlin w ogóle nie mogłaby wejść na zebranie. Jej twarz zalała się szkarłatem. Sheriam wyprostowała się; może czekała na nieuniknione skarcenie, może chciała się bronić. Jednak członkinie Komnaty miały na głowie inne rzeczy niż strofowanie Opiekunki.

Zasiadające zaczęły się podrywać z ławek, wyrzucać z siebie potoki słów, przemawiać, dyskutować, krzyczeć. Niektóre nawet popychały swoje towarzyszki.

— Szaleństwo to beznadziejne niedopowiedzenie na określenie tej propozycji! — wrzasnęła Faiselle.

Zawtórował jej krzyk Varilin:

— W jaki sposób możemy się połączyć z mężczyznami, którzy umieją przenosić Moc?! — spytała.

— Ci tak zwani Asha’mani są przecież skażeni! — zawołała Saroiya bez śladu słynnej rezerwy typowej dla Białych Ajah. Ręce zacisnęła na szalu i drżała tak mocno, że kołysały się wszystkie jego śnieżnobiałe frędzle. — Skażeni przez dotknięcie Czarnego!

— Sama sugestia jest sprzeczna z zasadami Białej Wieży — zaperzyła się Takima. — Pogardzałyby nami wszystkie kobiety, które nazywają siebie Aes Sedai i nie przestałyby nami pogardzać aż do swojej śmierci!

Magla nawet nie próbowała maskować wściekłości. Egwene podejrzewała, że Żółta za chwilę zacznie potrząsać pięścią.

— Tylko Sprzymierzeniec Ciemności mógłby podsunąć taki pomysł! Tylko Sprzymierzeniec Ciemności!

Moria zbladła pod wpływem oskarżenia, potem zarumieniła się z gniewu.

Egwene nie wiedziała, co o tym wszystkim myśleć. Czarna Wieża była tworem Randa al’Thora. Musiał ją zapewne powołać do życia, jeśli miał nadzieję na zwycięstwo w Ostatniej Bitwie, niemniej jednak Asha’mani rzeczywiście byli umiejącymi przenosić Moc mężczyznami, czyli osobnikami, których obawiano się przez trzy tysiące lat. I naprawdę przenosili skażony przez Cień saidin. Rand również potrafił przenosić Moc, lecz bez niego Cień zwyciężyłby w Tarmon Gai’don. Niech Światłość jej dopomoże w zyskaniu chłodnego poglądu na całą sprawę...

Prawda niestety była brutalna. Niezależnie od decyzji Amyrlin, cała sprawa i tak wymknie jej się spod kontroli.

Rozejrzała się bacznie wokół siebie.

Escaralde i Faiselle obrzucały się obelgami; obie wrzeszczały z całych sił. Tak, tak, otwarcie ciskały w siebie obelgami! I to w Komnacie! Saroiya zupełnie przestała nad sobą panować, całkowicie porzucając słynny chłód Białych Ajah i krzyczała teraz na Malind, która odpowiadała jej pięknym za nadobne, nawet nie czekając, aż tamta skończy. Chyba tylko cudem jedna mogłaby zrozumieć drugą... Byłby to cud i może także błogosławieństwo. Egwene zaskoczył fakt, że ani Romanda, ani Lelaine od samego początku nie otworzyły ust. Siedziały i gapiły się na siebie bez emocji. Prawdopodobnie każda wyczekiwała na jakąś reakcję swej oponentki, zamierzając natychmiast okazać sprzeciw. Magla wstała z ławki i ruszyła ku Morii z uniesionymi i gotowymi do ciosów pięściami. Nie szykowała dla tamtej słów, lecz pięści. Moria trzymała swoje ręce zaciśnięte na bokach. Nie zauważyła, że haftowany w pnącza winorośli szal zsunął jej się z ramion i spadł na pokrytą dywanami podłogę.

Wstając, Amyrlin objęła Źródło. Przenoszenie Mocy w Komnacie było zakazane — oprócz pewnych dokładnie opisanych okoliczności. Był to kolejny ze zwyczajów, które odnosiły się do bardziej ponurych i tajemniczych dni w historii Komnaty. Tym niemniej Egwene utkała prosty splot Powietrza i Ognia.

— Przedstawiono Komnacie propozycję — oświadczyła stanowczo i wypuściła saidar.

Decyzja nie była tak trudna jak kiedyś. A i samo utworzenie splotu — choć oczywiście niełatwe, nawet w przybliżeniu niełatwe — przyszło jej szybciej niż dawniej. Wspomnienie słodyczy Mocy pozostało teraz w Amyrlin i było na tyle mocne, że mogło ją podtrzymać na duchu do następnego przenoszenia.

Wzmocnione splotem słowa Egwene zahuczały w namiocie niczym grzmot. Aes Sedai wzdrygnęły się, skrzywiły i zakryły uszy. Cisza, która nastąpiła, wydawała im się niewiarygodnie głośna.

Magla otworzyła usta w zdziwieniu, potem — pojąwszy, co się dzieje — zadrżała i zastygła w połowie drogi do ławek Błękitnych sióstr. Wreszcie rozluźniła pospiesznie pięści, schyliła się niespokojnie, podniosła z ziemi szal i szybko wróciła na swoje miejsce. Sheriam stała bez ruchu i otwarcie płakała. Na szczęście cicho.

— Przedstawiono Komnacie propozycję — powtórzyła Amyrlin, przerywając milczenie. Po zwiększonym Mocą huku własny głos wręcz zadźwięczał jej w uszach. Może zresztą odezwała się głośniej, niż zamierzała. Ten splot nie był przeznaczony do użytku w pomieszczeniu, nawet w płóciennym namiocie o połatanych ścianach. — Jakie masz argumenty na poparcie swej propozycji przymierza z Czarną Wieżą, Morio?

Po tym pytaniu natychmiast usiadła. Jak miała się zachować? Jakie czekają ją trudności? Czy znajdzie jakieś korzyści w tej sprawie? Niech Światłość jej dopomoże, naprawdę! Owładnęły ją wątpliwości i pytania. Żałowała, że Sheriam nie potrafi zapanować nad szlochem, wyprostować się i stanąć na wysokości zadania. Egwene była Zasiadającą na Tronie Amyrlin i potrzebowała prawdziwej Opiekunki, nie zaś miękkiej, zabeczanej baby o słabych nerwach.

Minęło dobrych kilka minut, zanim sytuacja wróciła do normy. Zasiadające niepotrzebnie wygładzały ubrania, obciągały spódnice, unikając przy tym oczu swych towarzyszek i specjalnie nie patrząc na obserwujące je siostry stłoczone za ławkami. Policzki niektórych Aes Sedai płonęły i to bynajmniej nie z gniewu. Zasiadające nie powinny wrzeszczeć na niebie niczym robotnicy rolni podczas strzyżenia owiec. Zwłaszcza nie w obliczu zwykłych sióstr.

— Stoimy wobec dwóch pozornie niemożliwych do przezwyciężenia trudności — odezwała się w końcu Moria. Jej głos był znów opanowany i zimny, choć twarz kobiety jeszcze błyszczała od rumieńców. — Przeklęci odkryli broń... odkryli czy też odnaleźli, w każdym razie gdyby ją mieli wcześniej, zapewne już przedtem by jej użyli... Tak czy owak, tej broni nie potrafimy się przeciwstawić. Nie mamy niczego równie silnego, chociaż Światłość jedna wie, że posiadając ją, pewnie byśmy już tego pożałowały... Najważniejsze, że normalnymi sposobami nie pokonamy Przeklętych ani ich nie powstrzymamy. A ataku z ich strony po prostu nie przeżyjemy. Równocześnie ostatnio... Asha’mani... rozplenili się niczym chwasty. Wiarygodne sprawozdania wspominają o mężczyznach przenoszących Moc, którzy liczbą dorównują wszystkim żyjącym Aes Sedai! Nawet jeśli te szacunki są zawyżone, nie możemy ich zignorować, bo bez wątpienia raporty zawierają choć cząstkę prawdy. W dodatku z każdym dniem jest takich mężczyzn coraz więcej. Nasze „oczy i uszy” pozostają w tej kwestii zgodne. Wiem, że powinnyśmy się zająć tymi osobnikami i ich poskromić, jednak ignorujemy ich ze względu na Smoka Odrodzonego. Odsunęłyśmy ten problem na później. A teraz gorzka prawda... Odsunęłyśmy ten problem, a dziś na jego rozwiązanie jest już za późno, gdyż ci mężczyźni stali się zbyt liczni. Być może było już za późno, kiedy w ogóle się o nich dowiedziałyśmy... A skoro nie możemy ich poskromić, musimy ich tedy jakoś kontrolować. Proponuję zatem zawrzeć porozumienie z Czarną Wieżą... jako że „przymierze” wydaje mi się słowem zbyt mocnym. Tak, mówię o starannie przygotowanym porozumieniu, dzięki któremu podejmiemy pierwsze kroki mające na celu próbę ochrony świata przed Asha’manami. A wówczas możemy ich również wprowadzić w nasze kręgi. — Moria podniosła ostrzegawczo palec i przesunęła spojrzeniem wzdłuż ławek, jednakże jej głos pozostał chłodny i opanowany, ton zaś zdecydowany. — W tym porozumieniu musimy podkreślić, że to siostry zawsze będą mieszać przepływy... Nie sugeruję wszak bynajmniej, że mamy pozwolić mężczyznom na kontrolę połączonych kręgów! Jednak wprowadziwszy mężczyzn, możemy nasze kręgi rozszerzyć i powiększyć. Z błogosławieństwem Światłości może zdołamy je rozszerzyć do stopnia, dzięki któremu zyskamy szansę przeciwstawienia się nowej broni Przeklętych. Ubijemy w ten sposób dwa zające jednym kamieniem. Jeśli jednak zające są lwami, a my nie rzucimy tego kamienia, jedna z grup na pewno nas zabije. Cała sprawa dokładnie tak się przedstawia.

Zapadła cisza. Milczały przynajmniej wszystkie siostry poza Sheriam, która stała zgarbiona w odległości paru stóp od Egwene; Opiekunce trzęsły się ramiona i kobieta najwyraźniej nie potrafiła zapanować nad płaczem.

W tym momencie Romanda westchnęła ciężko.

— Może uda nam się rozszerzyć kręgi na tyle, ażeby sprzeciwić się Przeklętym — oznajmiła cicho. Jakimś sposobem dzięki spokojnej, niegłośnej wypowiedzi jej słowa zyskały większą wagę, niż gdyby je wykrzyczała. — I być może zdołamy zapanować nad Asha’manami. Ale nie zapomnijcie o małym słówku „może”. W obu kontekstach.

— Kiedy toniesz — odparowała Moria równie cicho — chwytasz się każdej płynącej w pobliżu gałęzi, nawet gdy nie masz pewności, czy jest wystarczająco gruba i utrzyma twój ciężar. Jednakże póki jej nie chwycisz, nie przekonasz się o tym. Mówiąc obrazowo, Romando, woda nie zalała nas jeszcze całkowicie, tym niemniej toniemy. Toniemy!

Znów zapadło milczenie, tylko Sheriam pochlipywała. Czyżby naprawdę nie potrafiła się opanować?! Żadna z Zasiadających nie przybrała uprzejmej miny, nawet Moria, Malind czy Escaralde. Nie czekała ich żadna miła perspektywa. Odcień twarzy Delany stał się zdecydowanie zielonkawy. Egwene zaczęła się zastanawiać, która zemdleje pierwsza: ona czy Sheriam.

Amyrlin wstała ponownie, zamierzając zadać wymagane w takiej sytuacji pytanie. Niezależnie od sensowności sugestii, nawet jeśli była ona nie do pomyślenia, Zasiadająca na Tronie Amyrlin powinna postępować zgodnie z rytuałem. Może właśnie wtedy bardziej niż kiedykolwiek.

— Kto chce się wypowiedzieć przeciwko tej propozycji?

Przez chwilę nikt się nie odzywał, chociaż Zasiadające zapanowały już nad sobą w stopniu dostatecznym i znowu potrafiły przestrzegać protokołu. Kilka z nich ruszyło się natychmiast, jednak jako pierwsza wstała Magla, wówczas wiele Aes Sedai rozsiadło się wygodniej i przysłuchiwało jej mowie, nie okazując najmniejszego zniecierpliwienia. W ślady Magli podążyła Faiselle, po niej podniosła się z miejsca Varilin. Wtedy wstała Saroiya, wreszcie przemówiła także Takima. Każda z tych sióstr wyłuszczała swe argumenty długo i szczegółowo, Varilin i Saroiya o mało nie przekroczyły dopuszczalnego czasu. Każda użyła całej posiadanej elokwencji. A miały jej sporo, nikt bowiem nie docierał do krzesła Zasiadającej, jeśli brakowało mu sugestywności lub nie opanował wystarczająco sztuki krasomówstwa. Mimo to wkrótce stało się jasne, że Zasiadające się powtarzają, choć używały innych słów.

Żadna nie wspomniała o Przeklętych czy ich broni. Tematem wszystkich wypowiedzi była jedynie Czarna Wieża. Czarna Wieża i Asha’mani. Czarną Wieżę Aes Sedai uważały za prawdziwe nieszczęście swego świata i określały ją mianem zagrożenia równie wielkiego jak Ostatnia Bitwa. Sama nazwa zasugerowała wszak związki z Cieniem, no i stanowiła drwinę z określenia „Biała Wieża”. A tak zwani Asha’mani? Żadna Zasiadająca nie użyła tego słowa bez dodania właśnie epitetu „tak zwani” lub bez szyderczego tonu. Słowo „Asha’man” oznaczało w Dawnej Mowie opiekuna albo obrońcę, a ci mężczyźni zdaniem wypowiadających się sióstr bez wątpienia nie mieli prawa używać takiego miana. Tak zwani Asha’mani byli przecież mężczyznami posiadającymi zdolność przenoszenia Mocy! A zatem mężczyznami skazanymi na obłęd, o ile wcześniej nie zabije ich męska połowa Mocy. Byli szaleńcami władającymi tą Mocą! Od Magli po Takimę, kolejne przemawiające podkreślały ten fakt i nim straszyły. Przez trzy tysiące lat tacy mężczyźni budzili wszędzie przerażenie. A wcześniej wszak doprowadzili do Pęknięcia Świata. To oni zniszczyli świat, obrócili wniwecz zdobycze Wieku Legend i sprowadzili na ziemię pustkę i rozpacz. I z takimi mężczyznami Aes Sedai miały zawrzeć przymierze?! Takich ludzi miały do przymierza zaprosić?! Jeśli tak postąpią, wszystkie narody je przeklną i będą miały słuszność. Jeśli Aes Sedai tak postąpią, będą nimi pogardzały wszystkie inne siostry i racja znajdzie się po ich stronie. Nie można do czegoś takiego doprowadzić. Po prostu nie można!

Kiedy Takima, ostatnia mówczyni, w końcu usiadła, układając starannie szal na ramionach, przybrała nieznaczny, choć całkiem spokojny uśmiech. Dzięki wszystkim przemowom Asha’mani wydawali się teraz jeszcze straszniejsi i jeszcze bardziej niebezpieczni niż Przeklęci i Ostatnia Bitwa razem wzięte. Może nawet stali się bardziej przerażający niż sam Czarny.

Ponieważ Egwene zadała rytualne pytanie, ona musiała teraz zamknąć ten temat, wstała więc i rzuciła:

— Kto jest za porozumieniem z Czarną Wieżą?

Jeśli wcześniej uważała, że w namiocie jest cicho, myliła się. Nawet Sheriam zdołała wreszcie zapanować nad płaczem, chociaż łzy ciągle błyszczały jej na policzkach, teraz jednak przełknęła ślinę i ten odgłos wypełnił namiot, niczym krzyk rozrywając milczenie zapadłe po pytaniu Amyrlin.

Uśmiech Takimy znacząco zbladł, gdy zobaczyła podnoszącą się Janyę, która zerwała się natychmiast po pytaniu Egwene.

— Kiedy toniesz, nawet najcieńsza gałązka jest lepsza niż żadna — oświadczyła Janya. — Wolałabym jej zaufać, niż czekać, aż się utopię.

Janya miała zwyczaj przemawiać wtedy, kiedy nikt jej o to nie prosił.

Po niej podniosła się Samalin i stanęła obok Malind, a następnie — pospiesznie — ze swoich miejsc zerwały się równocześnie Salita, Berana i Aledrin; w ich ślady szybko podążyła Kwamesa. W końcu dziewięć Zasiadających stało w milczeniu i bez ruchu. Egwene uprzytomniła sobie, że zagryza wargę, szybko więc przybrała obojętną minę, mając nadzieję, że nikt niczego nie zauważył. Nadal czuła odcisk własnych zębów na ustach. Och, chyba nie ugryzła się do krwi. Na szczęście żadna z kobiet na nią nie patrzyła. Wszystkie Zasiadające znieruchomiały, wstrzymując oddech.

Romanda siedziała z zadartą głową i, marszcząc brwi, spoglądała na Salitę, która gapiła się prosto przed siebie z twarzą poszarzałą i drżącymi ustami. Taireniańska siostra nie potrafiła ukryć strachu, a jednak podniosła się ze swego miejsca. Romanda powoli kiwnęła głową, po czym — co zaszokowało Egwene — również wstała. Ona także zdecydowała się naruszyć zwyczaje!

— Czasami — oznajmiła, spoglądając wprost na Lelaine — trzeba dokonać czegoś, czego w normalnej sytuacji na pewno byśmy nie zrobiły.

Lelaine bez mrugnięcia okiem wytrzymała spojrzenie siwowłosej Żółtej. Jej twarz wyglądała jak porcelanowa. Kobieta nieco uniosła podbródek i nagle, zupełnie niespodziewanie wstała, zerkając niecierpliwie ku Lyrelle, która przez moment się w nią wpatrywała, po czym również się podniosła.

Wszystkie patrzyły przed siebie. Żadna się nie odzywała.

A zatem się dokonało.

W każdym razie, prawie się dokonało. Amyrlin odchrząknęła, starając się przyciągnąć uwagę Sheriam. Następny krok należał wprawdzie do Opiekunki, niestety Sheriam zajęta była ocieraniem łez z policzków. Robiła to palcami. Spoglądała przy tym wzdłuż ławek, jak gdyby rachowała liczbę stojących Zasiadających i miała nadzieję odkryć, że pomyliła się w obliczeniach. Egwene odchrząknęła głośniej i zielonooka kobieta wreszcie ją usłyszała. Wzdrygnęła się, obróciła i niemo zagapiła na Amyrlin. Minęła jeszcze bardzo długa chwila, która zdała się Egwene wiecznością, zanim Opiekunka Kronik przypomniała sobie o swoich obowiązkach.

— Niniejszym, zgodnie z wolą wyrażoną przez mniejszą zgodę — zawiadomiła niepewnym głosem — obwieszczam, że będziemy szukać porozumienia... z Czarną Wieżą. — Wzięła potężny wdech, wyprostowała się do swego pełnego wzrostu, a jej głos odzyskał siłę. Świetnie się wszak znała na swoim zadaniu. — W interesie jedności, proszę o wyrażenie większej zgody.

To wezwanie miało swoją siłę. Nawet w sprawach, które można było postanowić poprzez mniejszą zgodę, zawsze preferowana była jednomyślność, toteż za każdym razem do niej dążono. Osiągnięcie konsensusu mogło zająć godziny, a nawet dni, jednak Zasiadające nie ustawały w wysiłkach, aż każda z nich albo wyraziła zgodę, albo uzasadniła swoją odmowę w sposób jednoznacznie sugerujący, że tej zgody udzielić danej sprawie nie może. Było to zatem naprawdę potężne wezwanie — takie, które docierało do każdej dosłownie siostry.

Delana natychmiast się podniosła — niczym kukiełka szarpnięta przez kogoś w górę — i stanęła prosto, nie rozglądając się wokół siebie.

— Nie mogę wyrazić zgody — wtrąciła Takima, wbrew wszelkim dobrym obyczajom. — Niezależnie od wszystkich słów, które tu padną, obojętnie jak długo będziemy tu siedzieć, nie mogę wyrazić zgody i jej nie wyrażę! Nie zgadzam się!!

Nikt więcej nie wstał. Och, Faiselle przesunęła się w ławce, może nawet na wpół się podniosła, jednak tylko poprawiła szal, po czym znów lekko się poderwała, lecz nie wstała. Inne zachowywały się podobnie. Saroiya zagryzała kłykieć z wyrazem przerażenia na twarzy, Varilin zaś przybrała minę osoby, którą ktoś właśnie zdzielił młotkiem między oczy. Magla chwyciła końce swojej ławki, z całych sił starając się zachować pozycję siedzącą i wpatrzyła się posępnie w leżące przed nią dywany. Bezspornie zdawała sobie sprawę z płonących gniewem oczu, którymi Romanda wpijała jej się w kark, ale pod wpływem tego spojrzenia jedynie zgarbiła ramiona.

Takima powinna zakończyć tę sprawę. Nie było sensu szukać większej zgody, skoro siostry zapewniały, że nie przyjmą propozycji porozumienia. Egwene wszakże zdecydowała się odstąpić od protokołu i zadać niestereotypowe pytanie.

— Czy któraś z Zasiadających uważa, że z tego powodu musi porzucić swój urząd? — spytała głośno i wyraźnie. Namiot wypełniły odgłosy gwałtownego nabierania powietrza, natomiast sama Amyrlin wstrzymała oddech. Takie pytanie mogło rozbić tę Komnatę, Egwene uznała wszakże, iż woli mieć jasny obraz sytuacji. No i lepiej teraz niż później. Saroiya popatrzyła na nią wściekle, lecz się nie poruszyła. — Zatem kontynuujmy — podjęła Amyrlin. — Spokojnie i powoli. Zajmie nam nieco czasu staranne ustalenie, kto ma wyruszyć do Czarnej Wieży i co powinien tam powiedzieć. — Pora, by Egwene zaplanowała odpowiednie zabezpieczenia. O Światłości, nieźle się będzie musiała namęczyć, jeśli chce sobie poradzić z tą sprawą. — Po pierwsze, macie jakieś propozycje co do naszej... delegacji?

20

W nocy

Na długo przed końcem zebrania pośladki Egwene — mimo iż podłożyła sobie pod nie w pewnym momencie złożony w kostkę płaszcz — całkiem zdrętwiały od siedzenia na twardej, drewnianej ławce. A od wysłuchiwania niekończących się argumentów podczas dyskusji dziewczynę aż rozbolały uszy. Sheriam, zmuszona stać, zaczęła się w pewnym momencie kręcić i wyraźnie rozglądała się za krzesłem. O mało nie usiadła gdzieś na dywanach. Decyzja należała do Egwene — gdyby postanowiła wyjść, uwolniłaby i siebie, i Opiekunkę. Nikt nie wymagał na zebraniu obecności Amyrlin, a jej komentarzy Zasiadające wysłuchiwały jedynie z uprzejmości, po czym i tak postępowały wedle własnych upodobań. Niezależnie od sytuacji i wagi problemów Komnata nigdy nie pozwoli Amyrlin przejąć kontroli i podejmować decyzji. Tak, tak, Egwene mogła wyjść w każdej chwili — najlepiej podczas najdrobniejszej choćby przerwy w dyskusji — wolała jednak tego nie robić. Bała się, że jeśli opuści posiedzenie, następnego ranka Zasiadające postawią ją przed faktem dokonanym, czyli przed szczegółowym planem i starannie spisanym dokumentem, który będzie musiała przeczytać, jeśli zechce się dowiedzieć, co zaszło w dalszej części zebrania. Przynajmniej na początku się tego obawiała...

Już nie zaskakiwały jej długie przemowy. Gdy jedna Zasiadająca mówiła, pozostałe — zwłaszcza przeciwniczki propozycji, czyli Magla, Saroiya, Takima, Faiselle i Varilin — jawnie się denerwowały. Och, wszystkie przyjęły decyzję Komnaty, przynajmniej z pozoru ją przyjęły. Nie miały zresztą innego wyjścia, gdyż w przeciwnym razie musiałyby zrezygnować z pełnionej funkcji. Komnata czasem wymagała konsensusu, czasami natomiast — jeśli nie był możliwy do osiągnięcia — zadowalała się zgodą większości, od pozostałych Zasiadających zaś wymagała jedynie, aby nie przeszkadzały i nie utrudniały jej działalności. W tym sęk. Jak dokładnie mogły przeszkadzać Zasiadające? Żadna z pięciu przeciwniczek nie wypowiadała się oczywiście przeciwko Zasiadającej reprezentującej własną Ajah, jednak pozostałe cztery zrywały się, ilekroć jakaś Zasiadająca wracała do swojej ławki, a cała piątka robiła to, jeżeli Zasiadająca należała do Błękitnych. A każda, której udzielono głosu, przemawiała bardzo przekonująco, sugerując, że stwierdzenia poprzedniej mówczyni były zupełnie niewłaściwe i mogą nawet doprowadzić do katastrofy. Nie, zdaniem Egwene nie doszło do jawnej zmowy. Siostry przyglądały się sobie nawzajem tak ostrożnie jak zawsze, a patrząc na siebie, marszczyły brwi równie często, a może nawet częściej niż zazwyczaj. Najwyraźniej nic się nie zmieniło — jedna wciąż nie ufała drugiej.

Zasiadające nie potrafiły osiągnąć jednoznacznych ustaleń w żadnej szczegółowej kwestii. Spierały się co do liczby sióstr, którą należy wysłać do Czarnej Wieży, liczby reprezentantek każdej Ajah, a także tego, kiedy powinny te siostry wysłać, czego mają tam one zażądać, na co wolno im się będzie zgodzić, a jakie propozycje muszą bez wahania odrzucić. W sprawie tak delikatnej byle błąd mógł prowadzić do katastrofy. Na dodatek każda Ajah z wyjątkiem Żółtych uważała się za jedyną upoważnioną do poprowadzenia misji — od Kwamesy, która upierała się, że celem jest negocjacja traktatu (albo coś w tym rodzaju), po Escaralde twierdzącą, że wiedza historyczna jest w takim bezprecedensowym przedsięwzięciu koniecznością. Berana natomiast zauważyła, że porozumienie tej natury wymaga maksymalnie racjonalnego podejścia; kontakty z Asha’manami na pewno bowiem rozpalą namiętności, co bez wątpienia doprowadzi do katastrofy, gdyż Aes Sedai może uratować jedynie zimna logika. Mówiąc o tym, Berana w gruncie rzeczy sama coraz bardziej się gorączkowała. Romanda chciała powierzyć przywództwo wyprawy Żółtym, a ponieważ nikt nie podejrzewał szczególnej potrzeby Uzdrawiania, uparcie twierdziła, że tylko one potrafią zachować konieczny w tej sytuacji spokój i nie zapomną o sensie i celu misji.

Zasiadające w imię tej samej Ajah popierały wzajemne stanowiska, a może raczej nie przeciwstawiały się sobie otwarcie, żadne dwie Ajah nie były zaś chętne zgodzić się w jakiejkolwiek kwestii poza stwierdzeniem, iż rzeczywiście należy wysłać ambasadorki do Czarnej Wieży. Siostry nie potrafiły nawet ustalić, czy nazwać przedstawicielki misji delegacją, choć początkowo większości to miano odpowiadało. Moria, która wszak sama przedstawiła propozycję nazwy, po jakimś czasie wyglądała na zaskoczoną, ilekroć padło to słowo.

Nie tylko Egwene szybko znużyły powtarzane w kółko argumenty i kontrargumenty, roztrząsane detale i odrzucanie kolejnych propozycji, aż nie zostawała żadna sensowna i trzeba było zacząć dyskusję od początku. Zwykłe Aes Sedai odchodziły od swoich miejsc za ławkami, gdzie zastępowały je inne siostry, które również po kilku godzinach odchodziły. Gdy Sheriam wypowiedziała w końcu rytualne stwierdzenie: „Teraz odejdźcie w Światłość”, zapadła już noc, a w namiocie oprócz Egwene i Zasiadających pozostało jedynie parę tuzinów sióstr, z których wiele wyglądało na tak zmęczone, jakby je ktoś przepuścił przez wyżymaczkę niczym mokre pościele. Mimo tych wielogodzinnych obrad Zasiadające niczego nie postanowiły, toteż żeby coś zdecydować, będą się musiały spotkać ponownie.

Amyrlin wyszła na zewnątrz. Blady półksiężyc wisiał na aksamitnie czarnym niebie upstrzonym lśniącymi gwiazdami, powietrze zaś było przenikliwie zimne, toteż Egwene podczas wydechów wyrzucała z ust słabe obłoki mgły. Opuszczała Komnatę, z lekkim uśmiechem słuchając rozpraszających się za nią Zasiadających; Aes Sedai nadal się sprzeczały. Komanda i Lelaine szły wprawdzie obok siebie, jednak Żółta podnosiła wysoki, dźwięczący głos niemal do krzyku, a Błękitna nie pozostawała jej dłużna. Skazane na swoje towarzystwo zazwyczaj się kłóciły, po raz pierwszy wszakże Amyrlin widziała je idące razem, mimo iż nie istniały ku tej bliskości żadne szczególne powody. Sheriam bez przekonania ofiarowała się pójść po raport w sprawie napraw wozów i paszy, o który Amyrlin prosiła tego ranka, lecz nie kryła ulgi, kiedy Egwene, popatrzywszy w zmęczone oczy Opiekunki, odesłała ją do łóżka. Kobieta pospiesznie więc dygnęła i pobiegła w noc, otulając się płaszczem. W większości namiotów panował mrok; wszystkie rzucały w świetle księżyca cienie. Niewiele sióstr kładło się spać późno po zmroku, zwłaszcza że obóz nigdy nie miał dużych zapasów nafty i świec.

Na razie zwłoka ogromnie odpowiadała Amyrlin, choć nie tylko z jej powodu dziewczyna błyskała wesołym uśmiechem. W którymś momencie całej tej kłótni całkowicie przeszedł jej bowiem ból głowy. Dziś w nocy na pewno nie będzie miała żadnych trudności z zaśnięciem. Masaże Halimy zawsze jej pomagały, a jednak po nich zwykle przytrafiały jej się niepokojące sny. No cóż, ogólnie rzecz biorąc, rzadko śniło jej się coś przyjemnego, lecz sny po masażach były mroczniejsze niż wszystkie inne. W dodatku, dziwnym trafem, Egwene nie potrafiła ich zapamiętać; po przebudzeniu towarzyszyła jej jedynie świadomość, że były ponure i przykre. Niewątpliwie wpływała na nie jakaś pozostałość przedtem odczuwanego bólu, którego palce Halimy nie dosięgły, więc nie mogły ukoić. Tyle że sam fakt ich zapominania niepokoił Egwene, która wcześniej nauczyła się pamiętać każdy sen. Musiała każdy pamiętać! Logicznym wydał jej się zatem wniosek, że dziś w nocy, ponieważ wcale nie odczuwa bólu, zaśnie bez najmniejszego trudu i nie przyśnią jej się koszmary, ale sny, które zapamięta.

Podobnie jak Komnata i gabinet Amyrlin, jej prywatny namiot stał na małej polanie, a prowadziło do niego osobne, drewniane przejście. Najbliższe namioty dzieliło od jej siedziby tuzin piędzi, dzięki czemu Egwene al’Vere zyskiwała nieco prywatności. Przynajmniej tak brzmiało oficjalne uzasadnienie dla tej odległości. Amyrlin w nie wierzyła, zresztą nie przywiązywała do niego wagi. Jej namiot nie był duży, ściany boczne miały długość zaledwie czterech kroków, toteż wewnątrz panowała ciasnota. Pod jedną ze ścian stały cztery skrzynie z mosiężnymi okuciami, pełne ułożonych w stos części garderoby, dalej znajdowały się dwa wąskie łóżka i jeden niewielki okrągły stolik, jeszcze dalej spiżowy kosz z płonącymi węglami, szafka z miednicą, stojące lustro i jedno z nielicznych prawdziwych krzeseł w obozie. Ten zwyczajny mebel, ozdobiony małą prostą rzeźbą, zajmował oczywiście zbyt dużo miejsca, był wszakże bardzo wygodny i stanowił wielki luksus, ilekroć Egwene chciała usiąść z podkurczonymi nogami i poczytać, gdy znalazła czas na czytanie dla przyjemności. Na drugim łóżku sypiała zwykle Halima i Amyrlin zaskoczyło, że dzisiejszej nocy nie dostrzegła na nim kobiety; Halima nie czekała na nią. Namiot nie był jednakże pusty.

— Poza chlebem na śniadanie nic nie jadłaś, Matko — odezwała się Chesa łagodnie oskarżycielskim głosem, dostrzegłszy Egwene w progu. Nieco przytęgawa służąca Amyrlin w nijakiej szarej sukience siedziała na stołku i cerowała pończochy przy świetle olejowej lampy. Była ładną kobietą, bez jednego siwego włosa, tym niemniej Egwene czasem odnosiła wrażenie, że zatrudnia Chesę od zawsze, a nie tylko od Salidaru. Kobieta na pewno miała też wszystkie narowy starej służącej, łącznie z „prawem” do besztania swej pani. — O ile wiem, w południe nic kompletnie nie zjadłaś — kontynuowała Chesa, podnosząc śnieżnobiałą jedwabną pończochę i przypatrując się łacie, którą właśnie naszyła na pięcie. — Kolacja zaś stoi zimna na stole przynajmniej od godziny. Nikt mnie o to nie zagadnął, jednak gdyby mnie spytali, jako przyczynę twoich migren wskazałabym ciągłe głodzenie się. Jesteś o wiele za chuda.

Po tych słowach w końcu odłożyła pończochę na wierzchołek sterty pocerowanych ubrań i podniosła się, aby wziąć od Egwene płaszcz. Natychmiast zawołała, że Amyrlin jest zimna jak lód, po czym dodała, że jej zdaniem także z tego powodu często boli ją głowa. Aes Sedai potrafiły wprawdzie ignorować przesadne zimno lub nieprzyjemne gorąco, ich ciała wszakże — niezależnie od tej umiejętności — na pewno doświadczały chłodu lub upału. W opinii służącej siostry powinny zatem ubierać się cieplej. I nosić czerwone stroje. Wszyscy wiedzą, że czerwień jest kolorem najcieplejszym. Jedzenie miało również pomagać. Człowiek z pustym brzuchem zawsze drży. Tak mówiła, choć przecież nigdy nie widziała drżenia swej pani.

— Dziękuję ci, Matko — rzuciła Egwene lekko szyderczym tonem, za co otrzymała ciche parsknięcie śmiechu. I zaszokowane spojrzenie. Mimo wszystkich swoich przywar Chesa tak pedantycznie podchodziła do kwestii wszelkich stosowności, że Aledrin wydawała się przy niej osobą wręcz swobodną. W każdym razie duchowo, jeśli nie dosłownie. — Dzięki tej twojej herbacie nie cierpiałam dzisiejszego wieczoru z powodu bólu głowy. — Może rzeczywiście migrena jej minęła właśnie po wypiciu dziwnej mikstury. Choć płyn smakował podle, jako kuracja nie był gorszy niż siedzenie na trwającym ponad pół dnia zebraniu Komnaty. — I wcale nie jestem szczególnie głodna, naprawdę. Wystarczy bułka.

Niestety cała sytuacja nie była taka prosta. Relacje między panią i służącą rzadko zresztą bywają łatwe. Służąca żyje bardzo blisko swojej pani, więc widuje ją w jej najgorszych momentach, jest świadkiem większości jej błędów i zna wszystkie jej słabostki. Nie sposób czegoś przed nią ukryć, nie sposób zachować prywatności.

Chesa mamrotała coś pod nosem i gderała przez cały czas, kiedy pomagała się Egwene rozebrać, aż w końcu Amyrlin — spowita w prezent od Anaiyi: szatę z czerwonego (oczywiście!) jedwabiu, obrzeżoną bujną murandiańską koronką i przyozdobioną haftami w kształcie letnich kwiatów — ustąpiła i zasiadła przed małym okrągłym stolikiem, a służąca zdjęła lniany obrusik przykrywający zawartość stojącej przed Egwene tacy.

Zimny gulasz z soczewicy miał postać zgęstniałej masy w misce, jednak choć nie wyglądał apetycznie, po zjedzeniu pierwszej łyżki Amyrlin odkryła, że rzeczywiście zgłodniała. Zjadła potrawę w całości, po czym ogołociła sąsiedni talerz z białego sera pleśniowego poprzerastanego błękitnymi żyłkami, nieco już wyschniętych oliwek i dwóch chrupiących, brązowych bułek (chociaż z obu musiała uprzednio wybrać martwe wołki zbożowe). Ponieważ nie chciała zbyt szybko zasnąć, wypiła tylko jeden puchar przyprawionego wina, które także należałoby ponownie zagrzać i po którym pozostał jej w ustach nieco gorzki smak. Na widok oczyszczonej z jedzenia tacy Chesa wreszcie się rozpromieniła i kiwała z aprobatą głową. Sama Egwene zaś, oceniając spojrzeniem talerze, na których pozostały jedynie pestki po oliwkach i nieco okruszków, zrozumiała, że służąca miała rację, ona zaś naprawdę była głodna.

Kiedy znalazła się w swoim wąskim łóżku, przykryta aż po szyję dwoma miękkimi wełnianymi kocami i wypełnioną gęsim puchem kołdrą, Chesa zabrała tacę z kolacją, lecz zatrzymała się jeszcze w progu namiotu.

— Chcesz, żebym wróciła, Matko? Na wypadek, gdybyś dostała jednego ze swoich ataków migreny... No cóż, ta kobieta znalazła sobie zapewne towarzystwo, w przeciwnym razie byłaby tu do tej pory. — Określenie „ta kobieta” wypowiedziała tonem otwartej pogardy. — Mogłabym zaparzyć jeszcze jeden dzbanek herbaty. Kupiłam ją od domokrążcy, który twierdził, nie ma lepszego lekarstwa na ból głowy. A także na bóle stawów i rozstrój żołądka.

— Rzeczywiście uważasz ją za latawicę, Cheso? — wymruczała Egwene. Pod pościelą było jej ciepło i poczuła się senna. Pragnęła zasnąć, ale nie tak od razu. I migreny, i bóle stawów, i rozstrój żołądka...? Nynaeve śmiałaby się z tego do rozpuku. Może jednak ból głowy Amyrlin przegoniły te wszystkie paplające Zasiadające. — Halima czasem flirtuje, nie podejrzewam wszakże, by posuwała się dalej. Na pewno nie wychodzi poza flirt.

Przez chwilę Chesa milczała, wydymając wargi.

— Ona mnie... niepokoi, Matko — odrzekła w końcu. — Jest w niej coś... po prostu niewłaściwego. Czuję to zawsze, ilekroć ona... Halima jest w pobliżu. Mam wrażenie, że wiecznie czai się za mną. Dziwnie się wtedy czuję, naprawdę dziwnie... Z czym to porównać? O, na przykład jakbym nagle zdała sobie sprawę, że mojej kąpieli przypatruje się mężczyzna albo... — Roześmiała się, lecz odgłos był niewesoły. — Nie wiem, w jaki sposób opisać ci moje emocje. Tak czy owak, nie czuję się przy Halimie dobrze.

Egwene westchnęła i dokładniej opatuliła się kołdrą.

— Dobranoc, Cheso. — Zgasiła lampę, przenosząc na moment Moc, i namiot pogrążył się w całkowitych ciemnościach. — Dzisiejszej nocy możesz spać we własnym łóżku.

Pomyślała bowiem, że gdyby Halima postanowiła jednak przyjść, mogłaby się zdenerwować, znajdując na swoim posłaniu inną kobietę. Czy rzeczywiście złamała rękę temu mężczyźnie?! Och, jeśli tak, bez wątpienia musiał ją jakoś sprowokować!

Amyrlin pragnęła tej nocy śnić, chciała jednak snów spokojnych, a w każdym razie takich, które zapamięta, gdyż jej sny rzadko były naprawdę przyjemne i niedenerwujące. Istniał też inny rodzaj snu, do którego zamierzała wejść. Potrafiła się do niego dostać i nie potrzebowała w tym celu używać jednego z ter’angreali, których Komnata tak pilnie strzegła. Najpierw jednak musiała się wprowadzić w lekki trans, co nie było trudniejsze niż sama decyzja, szczególnie gdy Egwene była tak zmęczona jak dziś i...

...Bezcieleśnie wpłynęła w nieskończoną czerń otoczoną bezgranicznym morzem świateł, przeogromnym wirem maleńkich punkcików, lśniących wyraźniej niż gwiazdy na bezchmurnym nocnym niebie i liczniejszych niż gwiazdy. Te punkciki były sennymi marzeniami wszystkich ludzi na świecie, ludzi śniących na wszystkich istniejących i wszystkich potencjalnych światach, światach tak obcych, że Amyrlin nie potrafiłaby nawet spróbować objąć ich umysłem. Były dla niej widoczne tutaj, w tej niewielkiej szczelinie między Tel’aran’rhiod i krainą jawy, w tej niekończącej się przestrzeni pomiędzy rzeczywistością i marzeniem. Niektóre z tych snów Egwene rozpoznała na pierwszy rzut oka. Wszystkie wyglądały tak samo, tym niemniej umiała je od siebie odróżnić, niczym twarze własnych sióstr. Inne natomiast omijała z daleka.

Sny Randa zawsze wydawały się osobliwie osłonięte i Amyrlin obawiała się, że gdyby usiłowała w nie chociaż zerknąć, mężczyzna natychmiast odkryłby jej ingerencję. Zresztą chroniąca je osłona i tak uniemożliwiała jej dostęp. Żałowała, że poprzez sen danej osoby nie potrafiła wskazać miejsca jej rzeczywistego pobytu. Nawet gdy dwa oznaczające sen świetliste punkty znajdowały się z pozoru obok siebie, śniących mogła dzielić odległość tysiąca mil. Dziewczynę przyciągały z kolei sny Gawyna, na szczęście przed nimi uciekła. W jego snach tkwiło jakieś niebezpieczeństwo, a jednak jakąś częścią siebie straszliwie chciała się w nich zatopić. Z kolei sny Nynaeve zaskoczyły ją. Znieruchomiała i zapragnęła obdarzyć tę głupią kobietę lękiem Światłości, wiedziała wszakże, iż Nynaeve zdoła jej przeszkodzić, nie zamierzała zaś topić w Tel’aran’rhiod ani siebie, ani jej. Tak postępowali jedynie Przeklęci. Tym niemniej odczuła pokusę i ją zapamiętała.

Poruszając się bez jakiegokolwiek rzeczywistego ruchu, szukała pewnego szczególnego śniącego. W każdym razie pragnęła znaleźć przynajmniej jedno z dwojga poszukiwanych śniących. Miała wrażenie, że światła wokół niej wirują, a następnie przemykają obok tak szybko, że rozmazują się w smugi, podczas gdy ona nieruchomo dryfuje w tym rozgwieżdżonym morzu. Żywiła nadzieję, że choćby jedna z dwóch osób, które tropiła, już śpi. Niech Światłość jej pomoże, pora była wszak wystarczająco późna. Niejasno świadoma swego ciała w świecie jawy, Amyrlin poczuła nagle, że ziewa, a następnie zgina pod kołdrą nogi w kolanach.

Później dostrzegła świetlisty punkt, którego wypatrywała, a on natychmiast rozrósł się na jej oczach, jakby niezwykle szybko się ku niej zbliżając i zwiększając swój kształt z gwiazdki na niebie, poprzez księżyc w pełni, aż do migoczącej ściany, która wypełniła pole widzenia Egwene, pulsując niczym coś żywego i oddychającego. Amyrlin, ma się rozumieć, nie dotknęła go. Jej dotknięcie mogłoby doprowadzić do rozmaitych komplikacji. Sięgnęła więc jedynie samą siłą woli przez cienką jak włos przestrzeń, która pozostała między nią i snem, po czym przemówiła ostrożnie, w obawie, czy jej głos nie przybierze postaci krzyku. Nie miała ciała, nie miała ust, a jednak przemówiła:

— Elayne, tu Egwene. Spotkajmy się w zwykłym miejscu.

Nie przypuszczała, by ktokolwiek mógł ją podsłuchać, nie bez jej wiedzy, lecz z drugiej strony nie widziała najmniejszego sensu w podejmowaniu niepotrzebnego ryzyka.

Światełko zamrugało. Elayne się obudziła. Na pewno jednak nie zapomni słów Amyrlin i będzie wiedziała, że nie stanowią po prostu części składowej jej snu.

Egwene przemieściła się... w bok. A może tylko dokończyła krok, który zatrzymała w połowie. Odnosiła wrażenie, że zrobiła... i jedno, i drugie. Tak czy inaczej, przemieściła się i...

...Stała w jakimś małym pomieszczeniu, pustym, wyjąwszy poprzecinany rysami drewniany stół i trzy krzesła o prostych oparciach. Dwa okna wychodziły na ciemną noc, tym niemniej pokój ożywiała niesamowita jasność — inna niż poświata księżycowa, światło lampy czy słoneczne. Amyrlin nie wiedziała, skąd ów blask pochodzi, tym niemniej był. I wystarczał dla wyraźnego dostrzeżenia szczegółów tego smutnego, pożałowania godnego, małego pomieszczenia. Zakurzone, drewniane panele ścienne podziurawione były przez korniki, przez rozbite szyby w oknach zaś wpadał śnieg, który osiadał na zaścielających podłogę stertach gałązek i martwych liści. W każdym razie czasami na podłodze leżał śnieg, a czasem gałązki i liście. Stół i krzesła pozostały na swoich miejscach, jednakże ilekroć dziewczyna odwróciła wzrok, a potem wróciła spojrzeniem, śnieg znikał, a gałązki i pobrązowiałe liście znajdowała w zupełnie innych punktach pomieszczenia, jak gdyby przesunął je podmuch wiatru; czasem nawet na jej oczach zmieniały swoje położenie, przelatując z jednego miejsca w inne. Nie dziwiło jej to wcale bardziej niż stale doświadczane uczucie, że przygląda jej się ktoś niewidoczny. Zresztą w Tel’aran’rhiod nic nie było prawdziwe — ani zdarzenia, ani emocje. Świat ten stanowił jedynie zmieszane z sobą odbicie rzeczywistości i snu.

Wszędzie w Tel’aran’rhiod śniący odczuwał pustkę, lecz panująca w tym pokoju głucha próżnia miała szczególne uzasadnienie, wiążąc się z faktem, iż pomieszczenie to w świecie jawy naprawdę zostało porzucone. Nie tak wiele miesięcy temu mieścił się w nim gabinet Amyrlin. Gospoda, w którym się znajdowało, nosiła nazwę Małej Wieży, wieś Salidar zaś — odebraną brutalnie rozrastającym się lasom — nazywano sercem ruchu oporu przeciwko Elaidzie. Gdyby w obecnej chwili Egwene wyszła na zewnątrz, dostrzegłaby młode drzewka wyrastające ze śniegu leżącego pośrodku tutejszych ulic, które niegdyś tak żmudnie oczyszczono. Siostry nadal Podróżują do Salidaru, aby sprawdzić gołębniki z pocztowymi ptakami, a każda z Aes Sedai jest ogromnie zazdrosna i bardzo się obawia, czy gołąb wysłany przez któreś z jej „oczu i uszu” nie trafi w inne ręce. Taka wyprawa sprawdzała się wszakże jedynie w świecie jawy. Przeglądanie gołębników w Świecie Snów miało równie mało sensu jak pragnienie, by jakimś cudownym trafem gołębie same odszukały w Tel’aran’rhiod śniącego. Oswojone zwierzęta i ptactwo najwyraźniej nie posiadały swoich odpowiedników w Świecie Snów, podobnie jak żaden dokonany w nim czyn nie mógł nijak „tknąć” krainy jawy. Natomiast siostry z dostępem do ter’angreali snu mogły odwiedzać inne miejsca niż opuszczona wioska w Altarze i na pewno żadna Aes Sedai poza Egwene nie miała powodów przybyć tutaj we śnie. Salidar należał do tych miejsc na ziemi, w których nikt Amyrlin nie zaskoczy, nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości. W zbyt wielu innych pomieszczeniach przyłapała zaś wścibskie osoby, chętne podsłuchać jej rozmowy. Albo znajdowała tam przeraźliwy smutek. Nie chciała na przykład sprawdzać, co się stało z Dwiema Rzekami od czasu jej odejścia...

Czekając na zjawienie się Elayne, Egwene starała się zapanować nad zniecierpliwieniem. Elayne nie była Spacerującą Po Snach, musiała więc użyć ter’angreala. I na pewno zapragnie poinformować Aviendhę, dokąd się wybiera. Tym niemniej, po kilku minutach, Amyrlin zdała sobie sprawę z tego, że kroczy po nierównych deskach podłogowych; była straszliwie poirytowana. W Świecie Snów czas płynął zupełnie inaczej. Godzina w Tel’aran’rhiod mogłaby oznaczać zaledwie parę minut w świecie jawy lub wręcz odwrotnie. Być może Elayne lada chwila wpadnie tu niczym wichura... Egwene obejrzała tymczasem swój strój: szarą, jeździecką suknię z wyszukanym zielonym haftem przy staniku i na szerokich taśmach naszytych na rozcięte spódnice... Czyżby rzeczywiście uważała się za przedstawicielkę Zielonych Ajah? Włosy oplatała jej zwykła srebrna siatka. Ani chybi długa, wąska stuła Amyrlin wisiała jej na szyi. Egwene bezwiednie użyła siły woli i stuła zniknęła, jednakże po chwili zastanowienia odwołała polecenie i stuła wróciła. A raczej po prostu pozwoliła stule wrócić. Ten wąski pas materiału stanowił w jakimś sensie integralną część jej osobowości, a z Elayne musiała porozmawiać właśnie jako Amyrlin.

Kobietą, która w końcu nagle i zupełnie niespodziewanie pojawiła się w pokoju, nie była niestety Elayne, lecz Aviendha, o dziwo ubrana w błękitną suknię haftowaną srebrem oraz obszytą przy nadgarstkach i szyi jasną koronką. Aviendha nosiła ciężką bransoletkę z rzeźbionej kości słoniowej, która tak samo nie pasowała do sukni jak zawieszony na jej szyi skórzany rzemyk z ter’angrealem snu — osobliwie poskręcanym kamiennym pierścieniem z kolorowymi cętkami.

— Gdzie jest Elayne? — spytała z niepokojem Egwene. — Czy nic się jej nie stało?

Kobieta Aiel obrzuciła siebie zdumionym spojrzeniem i nagle jej strój się zmienił: teraz miała na sobie ciemną, szeroką spódnicę i białą bluzkę, na ramionach zaś udrapowany ciemny szal. Ciemna chustka otaczała jej głowę na wysokości skroni i przytrzymywała rudawe włosy, które obecnie sięgały jej aż do talii, czyli — jak podejrzewała Egwene — były dłuższe niż w rzeczywistości. W Świecie Snów wszystko było zmienne. Na szyi Aviendhy ukazały się nieoczekiwanie srebrne naszyjniki, skomplikowane sznury zawile wypracowanych krążków, które Kandoryjczycy nazywali płatkami śniegu. Stanowiły prezent od samej Egwene. Dała go Aviendzie kiedyś, bardzo, bardzo dawno temu.

— Nie mogłaby wykonać tej pracy — wyjaśniła kobieta Aiel. Bransoletka z kości słoniowej przesunęła się po jej przegubie, gdy Aviendha dotknęła kamiennego pierścienia, który nadal wisiał na skórzanym rzemyku, teraz na naszyjnikach. — Ostatnio przypływy wciąż jej się wyślizgują z dłoni. To z powodu dzieci. — Nagle się uśmiechnęła. Jej szmaragdowe oczy wydawały się niemal błyszczeć. — Bywa czasami w cudownym nastroju. Zrzuciła pierścień i skakała po nim.

Egwene pociągnęła nosem. Dzieci? Więc ma się urodzić więcej niż jedno. Dziwne, że Aviendha tak łatwo się pogodziła z ciążą Elayne, Amyrlin była bowiem przekonana, że kobieta Aiel także kocha Randa al’Thora. Aielowie zachowywali się wszakże po swojemu... mówiąc oględnie. Egwene nie pomyślałaby jednak, że Elayne...! I Rand! Nikt właściwie nie potwierdził, że al’Thor jest ojcem dzieci Elayne, lecz Amyrlin nie spytałaby o coś takiego, zresztą potrafiła liczyć dni, a w dodatku szczerze wątpiła, czy Elayne poszłaby do łóżka z innym mężczyzną. Zdała sobie sprawę, że nosi teraz mocne wełny, ciemne i ciężkie, a także szal znacznie grubszy niż Aviendhy. Dobre ubranie z Dwu Rzek. Strój, który się zakłada na posiedzenie Koła Kobiet. Na przykład gdy jakaś głupia kobieta pozwoli sobie na ciążę, a nie weźmie ślubu...

Amyrlin zrobiła głęboki, odprężający wdech i znów była w zielonej, haftowanej sukni do jazdy konnej. Reszta świata nie wyglądała podobnie do Dwu Rzek. O Światłości, Egwene doskonale już o tym wiedziała. Mogło jej się to nie podobać, ale musiała z tym żyć.

— Póki ona i... dzieci... są zdrowe. — O Światłości, ile tych dzieci Elayne nosi w łonie? Każda cyfra większa niż jeden oznaczała zapewne trudności. Nie, nie, Amyrlin postanowiła, że nie spyta. Elayne na pewno miała najlepszą akuszerkę w Caemlyn. Egwene zdecydowała się jak najszybciej zmienić temat. — Miałaś wiadomości od Randa? Albo od Nynaeve? Jak mogła z nim tak uciec? Powiedziałabym jej nieco do słuchu.

— Nie mamy żadnych wiadomości ani od niego, ani od niej — odparła Aviendha, poprawiając szal ostrożnie niczym Aes Sedai unikająca oczu swojej Amyrlin. Czy jej ton również był ostrożny?

Egwene aż mlasnęła językiem, tak bardzo ją zirytowało własne zachowanie. Naprawdę wszędzie zaczynała dostrzegać spisek i wszystko wydawało jej się podejrzane. Rand zaczął się ukrywać i tyle. A Nynaeve al’Maera wszak była Aes Sedai i mogła postępować wedle własnej woli. Mogła robić, co chciała, nawet mimo poleceń Amyrlin. Aes Sedai często znajdowały sposób obejścia rozkazów Amyrlin i przeprowadzenia własnego planu. Tym niemniej Egwene także miała swój plan wobec Nynaeve. Kiedy ją spotka... A co do Randa...

— Obawiam się, że grożą wam kłopoty — oświadczyła.

Na stole ukazała się taca z kutego srebra, a na niej piękny srebrny imbryczek oraz dwie zielone filiżanki z delikatnej porcelany. Z dzióbka imbryka wzniosła się smużka pary. Egwene potrafiłaby sprawić, aby herbata ukazała się od razu w filiżankach, a jednak nalewanie wydawało się częścią rytuału podawania napoju, nawet tej efemerycznej herbaty w pseudorzeczywistości Świata Snów. Można by umrzeć z pragnienia, próbując wypić płyn znaleziony w Tel’aran’rhiod, niezależnie od jego jakości czy ilości, w dodatku ta herbata smakowała obrzydliwie, więc Egwene osłodziła ją kilkoma łyżeczkami miodu. Zająwszy jedno z krzeseł, popijała ciepły płyn i równocześnie wyjaśniała, co się zdarzyło w Komnacie i dlaczego.

Po jej pierwszych słowach Aviendha zastygła z filiżanką, którą trzymała za uszko w koniuszkach palców. Nie piła, tylko przyglądała się Amyrlin bez mrugnięcia okiem. Jej ciemne spódnice i jasna bluzka zmieniły się teraz w cadin’sor: kaftan i spodnie w odcieniach szarości i brązu, które łatwo się wtapiały w zacienione otoczenie. Długie włosy kobiety Aiel skróciły się nagle i zniknęły pod shoufą, czarną zasłoną opadającą Aviendzie aż na piersi. Do całości nie pasowała bransoletka z kości słoniowej, która wciąż zdobiła jej nadgarstek, szczególnie że Panny Włóczni nie nosiły żadnej biżuterii.

— Wszystko z powodu potężnej przenoszonej przez kogoś Mocy, którą wyczułyśmy — szepnęła na wpół do siebie. Powiedziała to, gdy Egwene skończyła opowieść. — Ponieważ sądzą, że Ci Którzy Dusze Oddali Cieniowi mają broń.

Amyrlin pomyślała, że kobieta Aiel wykłada to w dziwny sposób.

— A znasz inne wyjaśnienie? — zaciekawiła się Egwene. — Może któraś z Mądrych coś mówiła?

Dawno temu już przestała wierzyć, że tylko Aes Sedai posiadają wszelką wiedzę, czasami bowiem Mądre ujawniały zasoby informacji, które zaszokowałyby najbardziej powściągliwą siostrę.

Aviendha zmarszczyła brwi i jej strój ponownie się przekształcił w spódnicę, bluzkę i szal, a po chwili w suknię z błękitnego jedwabiu i koronki; wróciły też zarówno kandoryjskie naszyjniki, jak bransoletka z kości słoniowej. Ter’angreal snu, czyli kamienny pierścień, nadal oczywiście wisiał na rzemyku. Znów na ramionach kobiety Aiel ukazał się szal. W pokoju panował iście zimowy chłód, więc warstwa lekkiej jak mgiełka bladobłękitnej koronki prawdopodobnie zbytnio nie ogrzewała.

— Mądre są w tej kwestii równie niepewne jak twoje Aes Sedai. Chociaż, jak sądzę, mniej przestraszone. Życie to sen, z którego każdy się w końcu obudzi. Tańczymy taniec włóczni z Tym Który Zabija Liść. — To określenie Czarnego zawsze wydawało się Egwene dziwaczne, zwłaszcza że wymyślono je na bezdrzewnym Pustkowiu. — Nikt wszakże nie zaczyna tego tańca z przekonaniem, że go przeżyje lub że zwycięży. Moim zdaniem Mądre nawet nie rozważą przymierza z Asha’manami. Ale czy jest to roztropne posunięcie? — zastanowiła się z zadumą. — Z lego, co powiedziałaś, nie wnioskuję, czy rzeczywiście jesteś zwolenniczką tegoż przymierza.

— Nie widzę innego wyjścia — wyjaśniła niechętnie Amyrlin. — Otwór w ziemi ma szerokość aż trzech mil! Nie widzę innego rozwiązania tej trudnej sytuacji. Cała nadzieja chyba w tym porozumieniu.

Aviendha zapatrzyła się w swoją herbatę.

— A jeśli Ci Którzy Dusze Oddali Cieniowi nie posiadają żadnej broni?

Nagle Egwene zrozumiała zamysł swojej rozmówczyni. Aviendha szkoliła się na Mądrą i niezależnie od swojego ubrania... była już Mądrą. Stąd prawdopodobnie jej szal. Amyrlin z trudem zapanowała nad chęcią uśmiechu. Jej przyjaciółka bardzo się zmieniła z niegdyś często zbyt raptownej Panny Włóczni, jaką była, gdy Egwene ją poznała. Amyrlin starała się jednak nie zapominać, że Mądre nie zawsze mają identyczne cele z zamiarami Aes Sedai. Sprawy, do których siostry przykładały wielką wagę, czasami nie znaczyły dla Mądrych zupełnie nic. Egwene smuciło, że myśli o Aviendzie jako o Mądrej, a nie po prostu jako o przyjaciółce. Szczególnie że Mądre każdą sprawę rozpatrywały pod kątem jej użyteczności dla Aielów, nie zaś dla Białej Wieży. Taka była niestety okrutna prawda.

— Prędzej czy później musimy się jakoś uporać z Czarną Wieżą, Aviendho, a zgadzam się z opinią Morii, że po świecie chodzi już zbyt wielu Asha’manów, więc nie ma co nawet myśleć o poskromieniu ich wszystkich. Zastanawiałyśmy się wszak nad poskromieniem ich przed Ostatnią Bitwą. Może któryś z moich snów wskaże mi jakiś inny sposób, chociaż dotychczas nic takiego się nie zdarzyło. — Szczerze mówiąc, w żadnym ze swoich snów nigdy nie znalazła niczego przydatnego. Chociaż... chyba za bardzo uogólniała. — A dzięki porozumieniu mamy szansę zastanowić się, co zrobić z Asha’manami. W każdym razie do porozumienia najprawdopodobniej dojdzie. O ile Zasiadające zdołają uzgodnić detale, na razie bowiem wiedzą jedynie, że chcą wystąpić z propozycją przymierza. Musimy zatem z tym żyć i może na dłuższą metę pomysł okaże się trafny.

Aviendha uśmiechnęła się, nadal nie odrywając wzroku od filiżanki z herbatą. Nie był to wesoły uśmiech, raczej oznaka ulgi, dla której jednakże Egwene nie znajdowała uzasadnienia. Tak czy owak kobieta Aiel przemówiła poważnym tonem:

— Wy, Aes Sedai, zawsze uważacie mężczyzn za głupców. A nierzadko wcale nimi nie są. Rzadziej, niż sądzicie, zapewniam cię. Bądźcie ostrożne z tymi Asha’manami. Mazrim Taim jest mądrym człowiekiem i moim zdaniem także bardzo niebezpiecznym.

— Komnata zdaje sobie z tego sprawę — odparła oschle Egwene. Wierzyła, że Taim jest niebezpieczny. Innym mężczyznom zapewne również warto się dokładniej przyjrzeć. — Nie wiem, po co w ogóle dyskutujemy tę kwestię. Ten problem i tak już mi się wymknął spod kontroli. Ważny jest wszakże pewien szczegół... Gdy w końcu siostry ustalą konieczność zawarcia przymierza, uznają też, że Czarna Wieża przestaje być przeszkodą wobec wizyty w Caemlyn i za tydzień, a może nawet jutro Aes Sedai zaczną się wyprawiać tam z zamiarem odwiedzin u Elayne lub oceny stanu oblężenia. Jeśli chcemy zachować dalej w tajemnicy nasze sekrety, musimy podjąć pewne decyzje na wypadek takiej ewentualności. Mam kilka sugestii, którymi chcę się z tobą podzielić. Żywię nadzieję, że i ty masz jakieś pomysły.

Myśl o obcej siostrze pojawiającej się znienacka w Królewskim Pałacu wyraźnie poruszyła Aviendhę — do tego stopnia, że podczas ich rozmowy jej strój zmieniał się z błękitnej jedwabnej sukni, przez cadin’sor, do wełnianej spódnicy i bluzki z algode, a później z powrotem; kobieta Aiel wydawała się zupełnie tych przemian nie zauważać. Jej twarz pozostała równie gładka jak u większości sióstr. Aviendha osobiście nie musiała się martwić, że przybyłe w gościnę Aes Sedai odkryją Kuzynki, pojmane sul’dam i damane czy też umowę z Ludem Morza, bez wątpienia wszakże niepokoiła się o następstwa tych wizyt dla Elayne.

Wzmianka o przedstawicielkach Ludu Morza nie tylko doprowadziła do pojawienia się cadin’sor, lecz wywołała także okrągłą tarczę z byczej skóry, która leżała teraz obok krzesła Aviendhy wraz z trzema krótkimi włóczniami Aielów. Egwene zadała sobie pytanie, czy z Poszukiwaczkami Wiatru wiąże się jakiś szczególny problem — oprócz zwyczajnych kłopotów — tym niemniej wolała się na ten temat nie odzywać. Skoro Aviendha o nich nie wspomniała, zatem najwyraźniej chodziło o sprawę, którą ona i Elayne pragnęły rozstrzygnąć same. Gdyby uważała, że Amyrlin powinna się czegoś na ten temat dowiedzieć, na pewno by ją powiadomiła. A może nie?

Westchnąwszy, Egwene odstawiła na stół filiżankę, która natychmiast zniknęła. Amyrlin przetarła palcami oczy. Podejrzliwość naprawdę ostatnio stała się jej drugą naturą. Zresztą prawdopodobnie bez tej podejrzliwości nie pożyłaby długo. Tak czy inaczej, trzeba czasem dać spokój podejrzeniom, zwłaszcza w towarzystwie przyjaciółki.

— Jesteś zmęczona — zauważyła Aviendha, znów w białej bluzce, ciemnej spódnicy i szalu. Stanowiła teraz uosobienie zatroskanej Mądrej o ostrych zielonych oczach. — Nie sypiasz dobrze?

— Dobrze sypiam — skłamała Egwene, wymuszając uśmiech. Aviendha i Elayne miały dość własnych zmartwień bez jej bólów głowy. — Nie mogę nic więcej wymyślić — zdradziła przyjaciółce, wstając. — Ty potrafisz? Zatem skończyłyśmy — podsumowała, gdy kobieta Aiel potrząsnęła głową. — Przekaż Elayne, żeby o siebie dbała. I ty dbaj o nią. O nią i o jej dzieci.

— Będę — zapewniła ją Aviendha, ponownie w błękitnych jedwabiach. — Lecz i ty powinnaś o siebie zadbać. Myślę, że zbyt ciężko pracujesz i zbyt wiele myślisz. Śpij dobrze i obudź się wypoczęta — oświadczyła łagodnie typowymi dla Aielów słowami na dobranoc, po czym zniknęła.

Amyrlin zmarszczyła brwi, patrząc w miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą stała jej rozmówczyni. Wcale nie pracowała zbyt ciężko. Jedynie w granicach rozsądku i wytrzymałości. Wróciła do swego ciała i odkryła, że twardo spało.

Co nie znaczy, że sama Egwene także spała, w każdym razie nie do końca. Jej ciało spało, oddychając powoli i głęboko, więc Amyrlin wsunęła się w nie delikatnie, tuż pod warstwę snu. Mogłaby poczekać do przebudzenia, potem przypomnieć sobie sny i zapisać je w małej, oprawnej w skórę książeczce. Trzymała ją na dnie jednego z odzieżowych kufrów, przykrytą cienkimi lnianymi elementami bielizny pościelowej, których nikt nie będzie wyjmował aż do wiosny. Prościej i szybciej było wszakże obserwować sny wtedy, gdy się zdarzały. Może wówczas łatwiej by pojęła, co oznaczają. Przynajmniej stanowiły coś więcej niż nocne fantazje.

Było ich sporo, w wielu pojawiał się Gawyn, przystojny wysoki mężczyzna, który brał ją w ramiona, tańczył z nią i kochał się z nią. Pewnego razu — we śnie — spłoszyła się na myśl o uprawianiu z nim miłości. A gdy przypomniała sobie o tym po przebudzeniu, aż się zarumieniła. Teraz własne zachowanie wydawało jej się głupie i dziecinne. Pewnego dnia uczyni Gawyna swoim Strażnikiem, jakoś to zrobi... a następnie poślubi go i będzie się z nim kochała tak długo, aż jej mężczyzna zacznie błagać o litość. Wymyśliła to we śnie i zachichotała na tę myśl. Większość innych snów jednakże naprawdę nie była tak przyjemna. W jednym na przykład Egwene brnęła przez sięgający jej do pasa śnieg wśród gęsto rosnących drzew i wiedziała tylko jedno: że musi dotrzeć do krawędzi lasu. Ale nawet kiedy mignęła jej w przelocie polana, sekundę później oddaliła się w widoczny sposób i Amyrlin musiała grzęznąć dalej. I tak bez końca. W innym śnie z kolei pchała wielki młyński kamień, wtaczając go na strome wzgórze, lecz ilekroć prawie dochodziła do szczytu, potykała się i spadała, patrząc, jak ogromny kamień stacza się z powrotem na dół. Wzdychała, powoli i ostrożnie wycofywała się po niego i znów zaczynała go wtaczać; tyle że wzgórze za każdym razem było wyższe niż uprzednio. Dobrze się znała na snach, toteż wiedziała, skąd się brały takie męczące, nawet jeżeli nie miały żadnego szczególnego znaczenia. To znaczy żadnego poza faktem, że Egwene czuła się w nich wyczerpana i miała do wykonania z pozoru niekończące się zadanie. Wiedza ta niestety w niczym dziewczynie nie pomagała. W tych żmudnych snach jej ciało się szarpało i szamotało, a Egwene próbowała uspokoić mięśnie i jakoś się odprężać. Ten rodzaj półsnu był niewiele lepszy niż pozbawiona snów noc, którą spędzała, wiercąc się i kręcąc na łóżku. Przecież jej wysiłki dawały czasem efekt, jako taki efekt.

Pewnego razu cała drżała, gdyż śniło jej się, że została zmuszona do ciągnięcia błotnistą drogą olbrzymiego wozu, na którym tłoczyły się dziesiątki Aes Sedai.

Miała jeszcze wiele innych marzeń sennych, osobnych lub przemieszanych z tamtymi.

Czasami widywała w nich Mata Cauthona. W niektórych znajdował się na łące i grał w kule. Gdzieś niedaleko od niego majaczyły kryte strzechą domy widoczne w niewyraźny, typowy dla snów sposób... Nierzadko dachy były łupkowe, czasem domy wyglądały na kamienne, niekiedy na drewniane. Mata wszakże zawsze widziała ostro i wyraźnie. Zazwyczaj miał na sobie piękny, zielony płaszcz i czarny kapelusz z szerokim rondem, dokładnie jak owego dnia, gdy jechał do Salidaru. W takich snach w zasięgu wzroku Amyrlin niemal nigdy nie było nikogo innego. Mat pocierał kulę w dłoniach, potem brał krótki rozbieg i od niechcenia rzucał kulę, a ona toczyła się po gładkiej trawie. Strącał wszystkie dziewięć słupków, które upadały na bok, jakby je ktoś kopnął. Mat odwracał się wtedy i podnosił kolejną kulę, a słupki natychmiast wracały do pionu. Nie, może raczej pojawiał się nowy komplet słupków. Stare wciąż leżały tam, gdzie upadły. Mat znowu rzucał kulę, leniwie i niedbale. A Egwene miała ochotę wrzasnąć, gdyż słupki zamiast kawałków drewna okazywały się... mężczyznami, którzy trwali w milczeniu, wpatrując się w pędzącą ku nim kulę. Żaden się nie poruszył, póki kula w niego nie trafiła... Mat zaś znów obracał się po kolejną kulę i wśród starych, leżących na ziemi pojawiały się nowsze słupki, nowi ludzie. Ci nowi stawali w równych rządkach pomiędzy wcześniejszymi, którzy leżeli rozłożeni na ziemi i wyglądali na martwych. Ależ tak, oni byli martwi. Mat zaś, zupełnie się nimi nie przejmując, toczył kolejne kule.

Ten sen był prawdziwy. Egwene wiedziała o tym na długo przed przebudzeniem. Mignęła jej w nim przyszłość, która może się zdarzyć, choć nie musi. A może sen stanowił ostrzeżenie, wskazówkę, czego należy wypatrywać i na co należy uważać. Tak zwane prawdziwe sny zawsze stanowiły możliwość, potencjalność, a nie pewność, o czym Amyrlin często musiała sobie przypominać. Śnienie wszak nie równało się głoszeniu Przepowiedni... Tym niemniej sny owe stanowiły ewentualność straszliwą. Każdy z tych „ludzkich słupków” uosabiał tysiące osób. Egwene była co do tego absolutnie przekonana. W jednym śnie jako część tej możliwości pojawiała się jakaś Iluminatorka. Mat spotkał kiedyś pewną Iluminatorkę — raz, ale dawno temu, ten sen natomiast kojarzył się raczej z ostatnimi wydarzeniami. Obecnie Iluminatorzy rozproszyli się, a ich gildie zniknęły. Jedna z Iluminatorek współpracowała na przykład z podróżnym widowiskiem, z którym jechały przez jakiś czas Elayne i Nynaeve. Zresztą Mat mógł znaleźć Iluminatorkę gdziekolwiek. Poza tym, cały sen nadal reprezentował tylko potencjalną przyszłość. Ponurą i krwawą, lecz jedynie potencjalną. Tyle że Amyrlin śniła ów sen przynajmniej dwukrotnie. Nie, nie był to za każdym razem ten sam sen, nie dokładnie ten sam, choć jego wydźwięk stale pozostawał identyczny. Czy częstotliwość występowania tego snu zwiększała prawdopodobieństwo jego spełnienia się? Egwene musiałaby spytać o to Mądre, jej niechęć wobec takich działań rosła zaś coraz bardziej. Każdym pytaniem, które zadawała, ujawniała im wszak jakieś fakty, a ich dążenia nie zgadzały się z jej celami. Starając się zachować największe wartości Aielów, Mądre prawdopodobnie pozwoliłyby na całkowite zniszczenie Białej Wieży. Amyrlin natomiast musiała myśleć szerzej — nie tylko o jakimś jednym ludzie, nie tylko o jednym konkretnym narodzie.

Inne sny. Liczne sny...

Wspinała się wąską, skalistą ścieżką wzdłuż lica gigantycznego urwiska. Otoczyły ją chmury, skrywając przed nią leżącą pod nią ziemię i wznoszący się nad nią wierzchołek, tym niemniej Egwene wiedziała, że jedno i drugie znajduje się bardzo daleko od niej. Stopy musiała stawiać z wielką ostrożnością. Ścieżka była popękanym skalnym występem, zaledwie na tyle szerokim, że Amyrlin mieściła się na nim, o ile przylgnęła jednym ramieniem do ściany i zarzuconym kamieniami wielkości jej pięści — gdyby źle postawiła stopę lub się na którymś poślizgnęła, bez wątpienia runęłaby w przepaść. Ten sen przypominał noce, w których w snach pchała młyńskie kamienie bądź też ciągnęła wozy, istniała jednak drobna różnica: ten był prawdziwy, o czym doskonale wiedziała.

Nagle skalny występ rzeczywiście usunął jej się spod stóp. Usłyszała trzask kruszących się kamieni i zawisła na krawędzi urwiska, szaleńczo i po omacku szukając jakiegoś zaczepienia dla palców. Wreszcie natrafiła opuszkami na małą szczelinę, wsunęła w nią palce i zatrzymała się — jej upadek zakończył się szarpnięciem i gwałtownym bólem ramion. Wisząc ze stopami sięgającymi mglistych chmur, Egwene wsłuchała się w świst spadającego kamienia, a później w jego trzask o ścianę skalną. Później zapanowała cisza — tak długa, że Amyrlin zaczęła podejrzewać, iż kamień nigdy nie uderzy w ziemię. Nagle po swojej lewej stronie dostrzegła niewyraźnie pęknięcie w skalnym występie. Niestety, dzieliła ją od niego odległość dziesięciu stóp, czyli był równie niedostępny, jak gdyby znajdował się od niej o całą milę. Spojrzała zatem na prawo. Tu mgła ukryła wszelkie ewentualne pozostałości ścieżki, choć Egwene była przekonana, że trakt nie zniknął. Jej ramiona słabły. Nie dała rady się podciągnąć, potrafiła jedynie wisieć w miejscu, zaczepiona koniuszkami palców. Gdy całkowicie straci siły, spadnie. Krawędź szczeliny pod palcami wydawała się ostra niczym nóż.

Nagle ukazała jej się obca kobieta. Po prostopadłej ścianie urwiska — niby z chmur — schodziła zwinnie jak po schodach. Do pleców miała przywiązany miecz. Jej twarz osobliwie migotała, rysy ani na moment nie pozostawały spokojne, broń wszakże wyglądała na równie solidną jak kamień. W końcu kobieta dotarła do Amyrlin i wyciągnęła do niej dłoń.

— Możemy razem dojść do szczytu — oświadczyła, cedząc słowa w znajomy sposób.

Egwene siłą woli odsunęła od siebie ten sen. Zrobiła to, jakby odrzucała od siebie groźną żmiję. Czuła, że jej ciało tętni, słyszała własne senne jęki, w tej chwili jednak nic na to nie mogła poradzić. Już wcześniej śniła o Seanchanach, a dokładnie o jednej seanchańskiej kobiecie w jakiś sposób z nią związanej, lecz teraz po raz pierwszy Seanchanka usiłowała ją uratować. O nie, co to, to nie! Seanchanie wzięliby ją na smycz, czyniąc z niej damane. Uratowana przez Seanchankę Amyrlin wkrótce by umarła!

Minęło naprawdę sporo czasu, zanim zdołała uspokoić swoje uśpione ciało. Choć może ten czas tylko wydawał jej się długi. Nie Seanchanka, nie ona. Egwene nigdy na to nie pozwoli!

Sen powoli wrócił.

Wchodziła teraz inną ścieżką wzdłuż urwiska okrytego całunem chmur, w tej chwili wszakże przemieszczała się po znacznie obszerniejszym występie skalnym. Trakt był równy, biały i płaski, toteż jej stopy nie napotykały na żadne kamienie. Samo urwisko miało odcień kredowobiały i było gładkie niczym wypolerowane. Mimo chmur jasny kamień niemal błyszczał. Amyrlin wspinała się szybko i prędko zrozumiała, że ścieżka ma postać wznoszącej się spirali, a urwisko jest w rzeczywistości iglicą. Ledwie o tym pomyślała, stanęła na szczycie, który okazał się płaskim lśniącym dyskiem otoczonym przez ściany mgły. Właściwie nie był całkowicie płaski. W samym środku owego dysku stał mały biały postument, na nim zaś lampa olejowa wykonana z przezroczystego szkła. W lampie płonął ogień — jasno i mocno, bez migotania. Również był biały.

Nagle z mgły wyleciała para ptaków — dwa czarne jak noc kruki. Przeleciały nad wierzchołkiem iglicy, musnęły lampę i, nie zwalniając, pofrunęły dalej. Lampa zakręciła się i zatrzęsła pod wpływem dotknięcia, tańcząc na szczycie cokołu i rozrzucając wokół siebie kropelki oleju. Kilka tych kropli zapaliło się w powietrzu i natychmiast zniknęło, inne zaś opadły wokół niewysokiego postumentu, każda w postaci maleńkiego, migoczącego białego płomyka. Egwene ogarnął lęk, że lampa, która nie przestawała się trząść, przewróci się na postument.

Amyrlin obudziła się nagle w ciemnościach. Wiedziała! Pierwszy raz naprawdę dokładnie wiedziała, co oznacza ów sen. Dlaczego wszakże wcześniej śniła o seanchańskiej kobiecie, która ją ratuje, a potem o Seanchanach atakujących Białą Wieżę? O szturmie, który wstrząśnie podstawami świata Aes Sedai i zagrozi samej Wieży. Ten sen, ma się rozumieć, ukazywał tylko pewną ewentualność. Jednakże widziane w prawdziwych snach zdarzenia były bardziej prawdopodobne niż wszystkie inne możliwości.

Egwene sądziła, że rozważa tę kwestię na spokojnie, lecz na nieoczekiwany szelest płótna lekkich wejściowych klap z niepokoju o mało nie objęła Prawdziwego Źródła. Pospiesznie narzuciła sobie spokój, który zamierzała osiągnąć dzięki ćwiczeniom nowicjuszki — na przykład wyobrażeniom wody płynącej po gładkich kamieniach i podmuchów wiatru przesuwających wysoką trawę. O Światłości, naprawdę się przestraszyła. Potrzebowała aż dwóch ćwiczeń, aby osiągnąć jako taki spokój! Otworzyła usta, zamierzając spytać, kto przyszedł.

— Śpisz? — uprzedziła jej pytanie Halima cichym głosem. W tonie kobiety Amyrlin dosłyszała niejakie napięcie, może nawet ekscytację. — No cóż, nie miałabym nic przeciwko jednej spokojnej nocy — dodała zrzędliwie.

Słuchając, jak Halima rozbiera się i kładzie w ciemnościach, Egwene leżała zupełnie nieruchomo. Gdyby w jakiś sposób zasugerowała tamtej, że nie śpi, musiałaby z nią porozmawiać, a w tej chwili taka rozmowa wydawała się jej zbyt krępująca. Była absolutnie przekonana, że Halima znalazła sobie towarzystwo, choć najwyraźniej nie na całą noc. Och, sekretarka Delany mogła oczywiście robić, co chciała... tym niemniej Amyrlin i tak poczuła rozczarowanie.

Zapragnęła śnić dalej i szybko odkryła, że „zsuwa” się w kolejny sen. Tym razem nie próbowała się zatrzymać w połowie drogi. Pamiętała wszystkie swoje przeszłe sny i nie potrzebowała wybierać jakiegoś konkretnego.

Wcześnie rano weszła Chesa. Przyniosła tacę ze śniadaniem, miała też pomóc Egwene z suknią. Było bardzo wcześnie i jeszcze dość mrocznie. Słońce dopiero wstawało, toteż Chesa musiała zapalić lampę, jeśli chciała coś widzieć. Żar w koszu z płonącymi węglami zagasł w trakcie nocy, a wiszące w powietrzu zimno dodawało otoczeniu posępności. Prawdopodobnie podczas dnia znów spadnie śnieg. Halima zakładała jedwabną bieliznę i suknię, śmiejąc się oraz żartując na temat własnej potrzeby posiadania pokojówki, podczas gdy służąca Amyrlin zapinała rzędy guzików na plecach sukienki Egwene. Pulchna Chesa przybrała obojętną twarz, kompletnie ignorując Halimę. Amyrlin również nijak nie skomentowała zachowania trzpiotki. W każdym razie nie powiedziała niczego stanowczego. Halima nie była u niej na służbie i Amyrlin nie miała prawa jej pouczać.

Natychmiast gdy Chesa zapięła ostatni z małych guzików i poklepała swoją panią lekko po ramieniu, do namiotu wsunęła się Nisao, wpuszczając nową falę zimnego powietrza. Zerknąwszy między rozchylone na moment klapy, Egwene dostrzegła, że na dworze nadal jest szarawo. Tak, tak, na pewno dziś spadnie śnieg.

— Muszę porozmawiać z Matką sam na sam — oznajmiła Nisao, tak mocno otulając się płaszczem, jakby w powietrzu już unosił się zimny biały puch.

Taki stanowczy ton był u tej niewysokiej kobiety czymś kompletnie niezwykłym.

Amyrlin kiwnęła głową Chesie, która dygnęła, choć po drodze do wyjścia z namiotu nie potrafiła się powstrzymać przed uwagą: „Postaraj się zjeść, zanim śniadanie wystygnie”.

Halima znieruchomiała, przypatrując się najpierw Nisao, potem Egwene, w końcu podniosła płaszcz niedbale rzucony na stertę u stóp jej łóżka.

— Przypuszczam, że Delana ma dla mnie jakąś pracę — stwierdziła z lekką irytacją w głosie.

Popatrując na plecy wychodzącej Halimy, Nisao zmarszczyła brwi, nic jednak nie powiedziała. Po sekundzie objęła saidar, tkając wokół siebie i Amyrlin zabezpieczenie przed podsłuchem. Nawet nie spytała Egwene o pozwolenie w tej kwestii!

— Anaiya i jej Strażnik nie żyją — rzuciła od razu. — Kilku robotników wnoszących worki z węglem słyszało ubiegłej nocy hałas... coś w rodzaju szamotaniny... toteż pobiegli zobaczyć, co się dzieje. Znaleźli Anaiyę i Setaganę leżących na śniegu. Oboje byli martwi.

Amyrlin usiadła powoli na krześle, które nie wydało jej się w tej chwili szczególnie wygodne. Anaiya nie żyła! Anaiya... Piękny miała jedynie uśmiech, lecz kiedy się uśmiechała, całe otoczenie wokół niej jakoś się ogrzewało. Miała przeciętną twarz i uwielbiała się stroić w koronki. Egwene wiedziała, że powinna odczuwać smutek także z powodu śmierci Setagany, jednakże był on jedynie Strażnikiem. Gdyby przeżył swoją Aes Sedai, i tak bez wątpienia nie pożyłby długo.

— Jak to się stało? — spytała.

Wiedziała, że Nisao nie utkałaby zabezpieczenia przeciwpodsłuchowego jedynie dla przekazania informacji o śmierci Anaiyi.

Rysy Nisao stwardniały i mimo zabezpieczeń kobieta obejrzała się przez ramię, jakby w obawie, że ktoś stoi na progu i przysłuchuje się ich rozmowie.

— Robotnicy sądzili, że ci dwoje zjedli nieodpowiednio zamarynowane grzyby. Niektórzy farmerzy zbierają nam wszystko, byle się tylko tego pozbyć i oczywiście dla zarobku, a nieodpowiedni gatunek albo mieszanka grzybów może doprowadzić do zadławienia, zatrzymania oddechu lub opuchlizny gardła. A wtedy człowiek umiera, walcząc o powietrze. — Egwene niecierpliwie pokiwała głową. W końcu wychowała się w wiosce. — Początkowo wszyscy zaakceptowali takie wyjaśnienie — podjęła Nisao. Wyraźnie się nie spieszyła z opowieścią. W palcach zwijała i miętosiła fałdy płaszcza. Jawnie nie miała ochoty wygłosić ostatecznych wniosków. — W każdym razie — podjęła — oboje nie mieli żadnych ran ani skaleczeń. Nie wydawał się istnieć powód do szukania innej przyczyny zgonu niż zatrucie grzybami nabytymi od chciwego farmera. Tym niemniej... — Westchnęła, ponownie zerknęła przez ramię, po czym jeszcze bardziej ściszyła głos: — Przypuszczam wszakże, iż ich śmierć ma związek z wczorajszą dyskusją w Komnacie... Dyskusją o Czarnej Wieży. Poszukałam bowiem rezonansu i odkryłam, że oboje zostali zabici przy użyciu saidina. — Grymas wstrętu wykrzywił jej twarz. — Myślę, że ktoś po prostu utkał mocne przepływy Powietrza wokół ich głów i obojgu pozwolił się udusić.

Zadrżała, po czym szczelniej otoczyła się płaszczem.

Egwene też miała ochotę zadrżeć. Była zaskoczona, że udało jej się pozostać w stanie nieruchomym. Anaiya nie żyła! Została uduszona! Tę umyślnie okrutną metodę morderstwa wybierały osoby, które starały się nie zostawiać żadnych śladów.

— Powiedziałaś już o tym komuś?

— Oczywiście, że nie — odparła z oburzeniem Nisao. — Przyszłam prosto do ciebie. W każdym razie... natychmiast, kiedy się dowiedziałam, że wstałaś.

— To niedobrze, Nisao. Będziesz musiała wyjaśnić wszystkim motywy swojej zwłoki. Nie możemy zatrzymać tego sekretu dla siebie. — Chociaż właściwie mogłyby. Wiele rządzących Amyrlin ukrywało przed resztą Aes Sedai co mroczniejsze tajemnice, jeśli uważały, że należy tak postąpić dla dobra Wieży. — Skoro jest wśród nas mężczyzna, który potrafi przenosić Moc, nie możemy pozostawić sióstr w nieświadomości. Muszą być przygotowane na najgorsze. — Ukrywający się między robotnikami czy żołnierzami osobnik z umiejętnością przenoszenia saidina wydawał się czymś nieprawdopodobnym, choć jeszcze dziwniejszy byłby ktoś obcy, specjalnie przybywający do obozu z zamiarem zabicia jednej konkretnej siostry i jej Strażnika. Tak czy owak, tu pojawiało się kolejne pytanie: — Dlaczego akurat Anaiya? Czyżby znalazła się tylko w niewłaściwym miejscu o nieodpowiedniej porze, Nisao? Gdzie oni umarli?

— Blisko wozów na południowej stronie obozowiska. Nie wiem, po co wybrali się tam w środku nocy. No chyba, że Anaiya szła do ustępu, a Setagana uznał, że nawet tam powinien jej pilnować.

— Będziesz się musiała tego dowiedzieć dla mnie, Nisao. Co porabiali Anaiya i Setagana, podczas gdy reszta z nas spała? Dlaczego ich zabito? Zarówno swoje śledztwo, jak i ewentualne odkrycia w tej kwestii zachowasz w całkowitym sekrecie. Póki nie znajdziesz jednoznacznego wytłumaczenia, tylko my dwie będziemy wiedziały, że poszukujesz rozwiązania.

Nisao otworzyła usta, a następnie je zamknęła.

— Jeśli trzeba, to trzeba — mruknęła chwilę później, na wpół szepcząc. Właściwie nie była przyzwyczajona do zachowywania tajemnic i doskonale o tym wiedziała. Ostatnie sekrety doprowadziły ją do przysięgi wobec Zasiadającej na Tronie Amyrlin. — Czy morderstwo powstrzyma rozmowy o porozumieniu z Czarną Wieżą?

— Szczerze wątpię — odrzekła Egwene znużonym głosem. O Światłości, jak to możliwe, że o tak wczesnej porze już czuła zmęczenie? Słońce nawet nie wspięło się jeszcze w pełni nad horyzont. — Tak czy inaczej, sądzę, że czeka nas kolejny bardzo długi dzień.

I najlepsze, na co mogła mieć nadzieję, to następna noc bez bólu głowy.

21

Znak

Alviarin przeszła przez bramę, która zamknęła się za nią, powoli odcinając olśniewający błękit. Kobieta prawie natychmiast kichnęła od kurzu, który wznieciły jej buty. Po chwili kichnęła po raz drugi, przy trzecim kichnięciu zaś stanęły jej w oczach łzy. Oświetlony jedynie unoszącą się przed Alviarin rozjarzoną kulą magazyn o surowych ścianach, wyrąbany z podłoża skalnego trzy poziomy pod Biblioteką Wieży, był pusty z wyjątkiem warstw nagromadzonego przez stulecia kurzu. Kobieta wolałaby raczej wrócić prosto do swoich apartamentów w samej Wieży, niestety, zawsze istniało ryzyko natknięcia się na sprzątającą służącą, którą musiałaby zabić, a następnie pozbyć się ciała i wierzyć, że nikt nie zapamięta służebnej dziewczyny wchodzącej do jej pokojów. Wszak Mesaana rozkazała jej trzymać się w ukryciu i nie wzbudzać nawet najmniejszych podejrzeń. Alviarin uznała to polecenie za przesadną ostrożność, skoro Czarne Ajah bezkarnie chodziły po Wieży od momentu jej założenia, tyle że... gdy jedna z Wybranych wydawała jakieś polecenie, tylko głupiec był wobec niego nieposłuszny. Przynajmniej wtedy, kiedy Wybrana mogła się o jego niesubordynacji dowiedzieć.

Poirytowana Alviarin przenosiła przez moment Moc, starając się usunąć z powietrza drobinki kurzu i machając rękoma tak energicznie, że o mało nie zatrzęsła się kamienna podłoga. Nie musiałaby stale powtarzać tego rytuału, gdyby po prostu zmiotła cały kurz do kąta, zamiast przesuwać go z miejsca na miejsce. Sądziła, że od lat nikt inny nie zaszedł tak głęboko w sutereny Biblioteki, więc jej zdaniem nikt nie zauważyłby niespodziewanej czystości tego pomieszczenia. Chociaż... Zawsze znajdzie się ktoś, kto postępuje inaczej niż wszyscy. Sama Alviarin często wybierała działania niestandardowe i nie miała zamiaru dać się przyłapać przez własną durną pomyłkę czy niedopatrzenie. Tym niemniej gderała pod nosem, gdy przenosiła Jedyną Moc, usiłując także oczyścić z czerwonawego błota buty, brzegi spódnic i płaszcza. Wydawało jej się nieprawdopodobne, że ktoś mógłby rozpoznać, iż błoto pochodzi z Tremalking, największej wyspy Ludu Morza, jednak potencjalnego obserwatora mógłby zastanowić fakt, gdzie kobieta się tak ubrudziła, skoro tereny wokół Wieży były zasypane śniegiem, z wyjątkiem miejsc, które odśnieżono, tam jednak ziemia była mocno zmrożona.

Wciąż mamrocząc coś do siebie, Alviarin znów przeniosła nieco saidara, tłumiąc za jego pomocą pisk zardzewiałych zawiasów wydawany podczas otwierania drzwi z niepolerowanego drewna. Istniał sposób wykonania splotu i ukrycia go, dzięki czemu nie musiałaby za każdym razem łagodzić tego skrzypienia — była co do tego przekonana — niestety Mesaana nie chciała go jej nauczyć.

Mesaana naprawdę ją drażniła. Nauczała ją tego, czego chciała i niczego więcej, wskazywała cuda, a potem zatrzymywała dla siebie swoją związaną z nimi wiedzę. W dodatku wykorzystywała Alviarin niczym zwykłą dziewczynę na posyłki. Alviarin siadywała w Najwyższej Radzie i znała imię każdej Czarnej siostry w każdej jednostce zwanej sercem, czyli wiedziała więcej niż Mesaana. Tę Wybraną nie bardzo interesowało, kto wypełnia jej rozkazy, póki ktoś wypełniał je co do joty. Aż za często wydawała polecenia samej Alviarin, zmuszając ją do kontaktów z kobietami i mężczyznami, którzy uważali się za jej równych tylko dlatego, że także służyli Wielkiemu Władcy. Zbyt wielu Sprzymierzeńców Ciemności uważało się za równych Aes Sedai lub nawet lepszych od sióstr. Co gorsza, Mesaana zabroniła jej ich pouczać czy strofować. Ech, te odpychające małe szczury pozbawione zdolności przenoszenia Mocy... A Alviarin musiała być wobec nich grzeczna, jedynie z tego względu, że być może niektórzy spośród nich służyli innemu Wybranemu lub Wybranej! Być może! Było oczywiste, że Mesaana nie ma co do tego pewności. Chociaż należała do Wybranych, Alviarin stale podśmiewała się z jej ciągłych wątpliwości.

Sunęła teraz korytarzem, między chropowatymi, kamiennymi ścianami, rozjaśniając sobie drogę za pomocą płynącej przed nią kuli bladego światła. Za sobą zaś ponownie wzniecała drobiny kurzu miękkimi jak puch muśnięciami Powietrza, dzięki czemu znowu wyglądały na nienaruszone. Idąc, rozpatrywała rozmaite historie. Wybierze z nich jedną i opowie ją Mesaanie. Właściwie wiedziała, że żadnej nie opowie i myśl ta jeszcze bardziej ją zdenerwowała. Krytykując jedną z Wybranych nawet w najłagodniejszych słowach, człowiek ryzykował ból, a może i śmierć, niemal najpewniej zaś narażał się i na jedno, i na drugie. Chcąc zachować życie, należało się przed Wybranymi płaszczyć i okazywać im posłuszeństwo, przy czym pierwsze było równie ważne jak wtóre. Wprawdzie dla nagrody w postaci nieśmiertelności warto się było nieco poniżyć. Posiadając nieśmiertelność, Alviarin mogłaby zdobyć wszelką możliwą władzę, znacznie większą, niż kiedykolwiek miała jakakolwiek Zasiadająca na Tronie Amyrlin. Najpierw wszakże musiała wystarczająco długo zachować życie.

Dotarłszy do szczytu pierwszej rampy prowadzającej w górę, przestała się martwić o ukrywanie własnych śladów. Kurzu było tutaj o niebo mniej, a podłogę znaczyły koła ręcznych wózków i posuwiste ślady butów, toteż na pewno nikt nie zauważy słabych odcisków dodatkowej pary stóp. Tym niemniej Alviarin nadal szła szybko. Zazwyczaj ożywiała ją myśl o życiu wiecznym, myśl o ostatecznym rządzeniu poprzez Mesaanę — tak jak teraz rządziła poprzez Elaidę. No cóż, na pozór różnica nie była wielka, chociaż... Podporządkowanie sobie Mesaany do stanu uległości Elaidy wydawało się może zbyt ambitne, aczkolwiek Alviarin mogłaby dzięki Mesaanie naprawdę osiągnąć prawdziwą władzę.

Wróciła myślami do faktu, że prawie miesiąc przebywała poza Wieżą. Podczas jej nieobecności Mesaana zapewne nie trudziła się kontrolowaniem Elaidy, choć gdyby doszło do jakichś nieprzewidzianych wydarzeń, bez wątpienia obarczyłaby odpowiedzialnością za błąd właśnie nieobecną Alviarin. Na szczęście ostatnim razem Alviarin odpowiednio zastraszyła Elaidę, która wręcz błagała o darowanie jej winy i wstrzymanie kary w postaci prywatnej pokuty u Mistrzyni Nowicjuszek. Tak, tak, obecna Amyrlin na pewno za bardzo się bała, aby wykonać jakiś niewłaściwy ruch. Alviarin była pewna, że Elaida nie zrobi niczego głupiego.

Druga rampa zaprowadziła ją do najwyżej położonej części sutereny, gdzie Alviarin zagasiła rozjarzoną kulę, po czym wypuściła saidar. Tutaj cienie były usiane niemal zlewającymi się z sobą plamami bladego światła, rzucanymi przez lampy umieszczone na kamiennych ścianach, starannie na tej kondygnacji otynkowanych. W polu widzenia kobiety nie poruszało się nic oprócz szczura, który przebiegł niedaleko, cicho drapiąc pazurkami kamień posadzki. Alviarin o mało się nie uśmiechnęła. Oczy Wielkiego Władcy Ciemności wprost przeszywały obecnie Wieżę, chociaż nikt chyba nie zauważył zniknięcia zabezpieczeń. Osobiście nie podejrzewała w tym ręki Mesaany. Po prostu zabezpieczenia nie działały już tak dobrze, jak powszechnie mniemano. Były w nich... szpary. Alviarin zupełnie nie dbała o to, czy zwierzę ją zobaczyło i czy w takim przypadku doniesie, co widziało, tym niemniej szybko weszła na stopnie wąskiej półkolistej klatki schodowej. Wiedziała, że gdzieś na tym poziomie sutereny może natrafić na ludzi, którym nie mogła ufać — tak jak nie ufała szczurom.

Podczas wspinaczki pomyślała, że może powinna wypytać Mesaanę w kwestii tego niemożliwego wybuchu Jedynej Mocy — właśnie teraz, póki Wybrana pozostawała... delikatna. Jeśli Alviarin nigdy o nim nie wspomni, Mesaana może uznać, że jej służebnica coś ukrywa. Każda umiejąca przenosić Moc kobieta na świecie niewątpliwie zapytywała siebie, co się zdarzyło. Po prostu Alviarin musi zachować ostrożność i nawet najmniejszym słówkiem nie zasugerować, że niedawno odwiedziła to miejsce. Zjawiła się tam oczywiście na długo po zaniknięciu poświaty — nie była wszak na tyle głupia, by odwiedzać je zbyt wcześnie — jednakże Mesaana uważała najwyraźniej, że całe życie Alviarin ma się skupiać wyłącznie na wypełnianiu jej poleceń i ani chwili kobieta nie powinna poświęcać własnej osobie. Czy ta Wybrana naprawdę sądzi, że Alviarin nie ma żadnych swoich spraw?! Cóż, w takim razie należy dalej podtrzymywać Mesaanę w tym mniemaniu. W każdym razie jeszcze przez jakiś czas.

W cieniu na szczycie schodów kobieta zatrzymała się na moment przed niewielkimi, prostymi drzwiami, nieporządnie po tej stronie wykończonymi. Otrzepała się i przełożyła przez ramię płaszcz. Mimo iż Mesaana należała do Wybranych, tym niemniej była istotą ludzką i również popełniała pomyłki. Chociaż swoją służebnicę w mgnieniu oka zabiłaby za byle błąd. Tak, tak, trzeba było się płaszczyć, być posłusznym i zachować życie. I nigdy nie zapominać o ostrożności. Alviarin wiedziała o tym zresztą na długo, zanim spotkała pierwszego spośród Wybranych. Wyjęła z woreczka przy pasie białą stułę Opiekunki, zarzuciła ją sobie na szyję, po czym otworzyła drzwi i wsłuchała się. Zgodnie z oczekiwaniem w jej uszy uderzyła wyłącznie cisza. Alviarin weszła do Dziewiątego Magazynu i zamknęła za sobą drzwi. Od strony wewnętrznej drzwi były nie mniej zwyczajne, choć wypolerowane do lekkiego połysku.

Bibliotekę Wieży podzielono na dwanaście Magazynów, przynajmniej o tylu wiedział świat, a Dziewiąty — przeznaczony na teksty poświęcone różnym formom arytmetyki — był z nich najmniejszy, choć i tak zajmował spore pomieszczenie, czyli wypełnioną rzędami wysokich, drewnianych półek długą, owalną izbę o suficie w postaci spłaszczonej kopuły. Przed każdym rzędem półek mieściła się wąska alejka wyłożona kaflami w siedmiu kolorach, obok półek zaś znajdowały się wysokie drabiny na kółkach, dzięki czemu można je było łatwo przesuwać po alejkach, oraz mosiężne stojące lampy z odblaśnicami i o podstawach tak ciężkich, że ruszyć mogło je jedynie trzech lub czterech mężczyzn. Ogień stanowił stały problem i troskę Biblioteki; bardzo się go tu wszędzie obawiano. Wszystkie stojące lampy płonęły jasno, oświetlając wszelkie miejsca, w których siostry chciałyby poszukać jakiejś książki albo rękopisu w oprawie, tym niemniej ręczny wózek z półkami, na których leżały trzy grube oprawne w skórę tomy do odłożenia, stał wciąż pośrodku jednego rzędu, dokładnie w tym samym punkcie, w jakim kobieta go zapamiętała ze swojej ostatniej wizyty tutaj. Nie rozumiała, po co poszukiwano różnych form arytmetyki ani dlaczego napisano na ten temat tyle książek i była pewna, że choć Wieża zawsze się szczyciła posiadaniem największego na świecie zbioru woluminów dotyczących każdego możliwego tematu, większość Aes Sedai najprawdopodobniej zgodziłaby się z nią w tej kwestii. Alviarin nigdy nie widziała żadnej siostry w Dziewiątym Magazynie i właśnie z tej przyczyny go wybrała. W szerokich, zwieńczonych łukiem drzwiach, zapraszająco stojących otworem, wsłuchała się w ciszę, a gdy się upewniła, że korytarz jest całkowicie pusty, wsunęła się do środka. Gdyby ktoś ją tutaj zobaczył, mógłby uznać za dziwne jej zainteresowanie tekstami mieszczącymi się akurat w tym pomieszczeniu.

Kiedy pospiesznie szła głównymi korytarzami, których podłogę wyłożono kaflami pomalowanymi w powtarzające się pasy siedmiu barw oznaczających siedem Ajah, przyszło jej do głowy, że w Bibliotece jest ciszej niż zwykle, nawet jeśli wziąć pod uwagę, jak niewiele Aes Sedai pozostało obecnych w Tar Valon. Zawsze można było tutaj spotkać jedną czy dwie siostry, choćby tylko bibliotekarki — na przykład Brązowe, które miały w Bibliotece pokoje (oprócz swoich apartamentów w Wieży) — tym niemniej Alviarin widywała dziś jedynie ogromne płaskorzeźby na korytarzowych ścianach, przedstawiające ozdobnie odzianych ludzi i dziwaczne, wysokie na dziesięć albo więcej stóp zwierzęta. Od podmuchów wiatru wiszące dziesięć kroków nad jej głową zawile rzeźbione lampy lekko skrzypiały na łańcuchach. A własne kroki wydawały jej się nienaturalnie głośne, szczególnie że wszelkie dźwięki odbijały się od kopulastego sufitu.

— Mogę ci w czymś pomóc? — spytała nagle za nią szeptem jakaś kobieta.

Zaskoczona Alviarin odwróciła się w kierunku głosu, o mało nie upuszczając przy tym swojego płaszcza. Na szczęście szybko zdążyła nad sobą zapanować.

— Chciałam po prostu pochodzić po terenach Biblioteki, Zemaille — wyjaśniła i natychmiast ogarnęła ją irytacja.

Skoro była tak zdenerwowana, że tłumaczyła się byle bibliotekarce, zatem naprawdę musiała się wziąć w garść, zanim stanie przed Mesaaną z raportem. Niemal pragnęła opowiedzieć Zemaille, co się zdarzyło na Tremalking — tylko po to, ażeby sprawdzić, czy kobieta się wzdrygnie.

Uprzejma mina na ciemnawej twarzy Brązowej siostry nie zmieniła się, choć w jej tonie pojawiła się osobliwa, niemożliwa do zinterpretowania emocja. Wysoka i bardzo szczupła Zemaille zawsze przybierała maskę pozornej rezerwy i dystansu, lecz Alviarin podejrzewała, że w rzeczywistości kobieta była znacznie mniej nieśmiała, niż udawała, a także o wiele mniej sympatyczna.

— Jest to całkowicie zrozumiałe — odparła teraz. — W Bibliotece można znaleźć ukojenie, a obecny czas smuci nas wszystkie. A jeszcze bardziej ciebie. Ma się rozumieć.

— Zgadza się — przytaknęła Alviarin zupełnie bez namysłu.

Czas smutku? Szczególnie dla niej?! Zastanowiła się, czy nie zaciągnąć Zemaille w jakiś odosobniony kąt, gdzie mogłaby ją przepytać, a później zabić, w tym momencie wszakże dostrzegła w korytarzu inną Brązową — krągłą kobietę o cerze nawet ciemniejszej niż karnacja Zemaille. Nowo przybyła przyglądała im się z pewnej odległości. Aiden i Zemaille nie były zbyt silne, jeśli chodzi o władanie Mocą, jednakże równoczesne pokonanie ich obu mogło być trudne, o ile w ogóle możliwe. W jakim celu zeszły we dwie tutaj, na parter? Widywano je obie na wyższych piętrach, gdzie kursowały między dzielonym z Nyein (trzecią siostrą z Ludu Morza) apartamentem oraz tak zwanym Trzynastym Magazynem, siedzibą tajnych archiwów. Wszystkie trzy tam pracowały, z chęcią oddając się swoim obowiązkom. Rozmyślając o nich, Alviarin ruszyła niedbale dalej, wmawiając sobie, że niepokoi się zupełnie bez powodu. Niestety nic jej nie uspokajało i stale czuła ciarki przechodzące po plecach między łopatkami.

Brak bibliotekarek chroniących frontowe wejście tylko zwiększył w niej uczucie niepokoju. Bibliotekarki zawsze stały przy każdym dosłownie wejściu, starając się dopilnować, ażeby żaden kawałek papieru nie opuścił Biblioteki bez ich wiedzy. Alviarin przeniosła nieco Mocy, usiłując z pewnej odległości pchnąć i otworzyć jedne z wysokich wyrzeźbionych drzwi, które następnie pozostawiła uchylone na spiżowych zawiasach, sama zaś pospieszyła w dół szerokimi, marmurowymi schodami. Obszerną, otoczoną szpalerem dębów, kamienną ścieżkę prowadzącą do wysokiej, masywnej bryły Wieży odśnieżono — w przeciwnym razie Alviarin za pomocą Jedynej Mocy stopiłaby śnieg przed sobą. Niech sobie wszyscy myślą, co chcą. Mesaana dokładnie jej uzmysłowiła niebezpieczeństwo związane ze znajomością splotu używanego do Podróżowania, w przeciwnym razie Alviarin z miejsca przemieściłaby się w ten właśnie sposób. Teraz, ponieważ Wieża była w zasięgu wzroku, majacząc nad drzewami i błyszcząc w bladym porannym świetle słonecznym, kobieta mogłaby się dostać do niej jednym krokiem. Zamiast tego zwalczyła ochotę biegu.

Nie zaskoczyło jej, że szerokie i wysokie korytarze Wieży są puste. Przemknęło obok niej tylko kilku służących z białym Płomieniem Tar Valon na piersiach, pospiesznie się kłaniając lub dygając na jej widok. Nie byli dla niej ważni, nie bardziej niż podmuchy wiatru, od których płomienie pozłacanych lamp stojących migotały, a ich cienie drgały na tle jasnych gobelinów wiszących na śnieżnobiałych ścianach. Obecnie siostry, jeśli tylko mogły, trzymały się naturalnie kwater zajmowanych przez własne Ajah i póki Alviarin nie spotka pokrewnej duszy, bezużyteczna będzie dla niej każda napotkana Aes Sedai, nawet taka, która bez wątpienia przynależy do Czarnych Ajah. Alviarin znała je, niestety one nic nie wiedziały o niej, toteż nie zamierzała ujawniać się komuś, komu nie musiała. Może pewnego dnia niektóre spośród tych uwodzicielskich instrumentów z Wieku Legend, o których opowiadała Mesaana, pozwolą jej natychmiast wypytać każdą siostrę — o ile Wybrana naprawdę je kiedyś skonstruuje. Na razie wszakże Mesaana nadal pozostawiała jej zaszyfrowane rozkazy na poduszkach bądź też w tajnych skrytkach. Odpowiedzi, które niegdyś wydawały się niemal natychmiastowe, teraz Alviarin uznawała za niesamowicie spóźnione.

Krępy, łysy służący, wykonujący akurat ukłon, przełknął głośno ślinę na widok jej miny, więc opanowała się i wygładziła rysy. Szczyciła się swoją lodowatą obojętnością i obcym zawsze okazywała nieporuszoną maskę chłodu. W każdym razie przejście przez korytarze Wieży i rzucanie na boki groźnych spojrzeń prowadziło naprawdę donikąd.

W Wieży przebywała jedna osoba, której miejsce pobytu Alviarin znała dokładnie i którą mogła wypytać o wszystko, nie obawiając się, co ta kobieta sobie pomyśli. Nawet w takim przypadku potrzebna była — to zrozumiałe — niewielka rozwaga, gdyż nieostrożne pytania ujawniały więcej tajemnic, niż warta była większość odpowiedzi, jednakże Elaida na pewno rozwieje wszelkie jej wątpliwości. Tak, Elaida powie jej wszystko. Westchnąwszy, Alviarin zaczęła się wspinać po stopniach.

Przypomniała sobie, że Mesaana wspomniała jej także o innym cudzie z Wieku Legend, który Alviarin bardzo pragnęłaby zobaczyć. Chodziło o duże przedmioty służące do przenoszenia ludzi w szczególny sposób i nazywane „windami”. Różniły się od latających machin, gdyż były urządzeniami mechanicznymi, które przenosiły człowieka w górę i w dół, z piętra na piętro. Wybrana nie miała pewności, czy rzeczywiście istniały opisywane w wielu tekstach budynki kilka razy wyższe niż Biała Wieża — obecnie żaden gmach na całym świecie nie mógł z nią pod tym względem rywalizować, nawet Kamień Łzy — jednak na samą myśl o istnieniu „wind” Alviarin uznała wchodzenie spiralnymi korytarzami i wielkimi klatkami schodowymi za żmudne i męczące.

Zatrzymała się przy gabinecie Amyrlin, zaledwie trzy kondygnacje wyżej, lecz tak jak oczekiwała, oba pomieszczenia wydawały się kompletnie opustoszałe, a puste biurka i pulpity do pisania wypolerowane do połysku. Pokoje wyglądały nago, gdyż nie było w nich ściennych draperii, żadnych ozdób ani absolutnie niczego poza stołami, krzesłami i zgaszonymi lampami stojącymi. Elaida ostatnio rzadko schodziła ze swoich prywatnych apartamentów umieszczonych w pobliżu wierzchołka Wieży. Dodatkową korzyścią takiej decyzji była jeszcze większa izolacja Amyrlin od reszty Wieży. Niewiele sióstr dobrowolnie się do niej wspinało. Dzisiaj jednak Alviarin, gdy przeszła już niemal osiemdziesiąt piędzi, zaczęła poważnie rozważać skłonienie Elaidy do zajęcia kwater gdzieś niżej.

Przedsionek apartamentów Amyrlin oczywiście także świecił pustkami, chociaż leżąca na pulpicie do pisania teczka z papierami sugerowała, że Elaida ma gościa. Sprawdzenie zawartości teczki i decyzja, czy Zasiadającą na Tronie Amyrlin należy ukarać za jej posiadanie, mogły jednak poczekać. Alviarin rzuciła swój płaszcz na pulpit, po czym podeszła do drzwi przyozdobionych czekającym na złocenie świeżym znakiem Płomienia Tar Valon. Drzwi prowadziły głębiej do apartamentów Elaidy. Otworzyła je jednym pchnięciem.

Zaskoczyła ją fala ulgi, którą poczuła na widok Amyrlin żywej i siedzącej za bogato rzeźbionym i złoconym pulpitem do pisania. Na szyi Elaidy wisiała pasiasta stuła, która obecnie zamiast siedmiu pasów miała ich tylko sześć, natomiast nad głową kobiety tkwił osadzony na wysokim oparciu krzesła złoty łuk zwieńczony wyrzeźbionym z dużego kamienia księżycowego Płomieniem Tar Valon. Do tej pory Alviarin nie pozwalała sobie na próżne troski, teraz wszakże uprzytomniła sobie, że Elaida łatwo może stracić życie w jakimś głupim wypadku. Tak wyjaśniła sobie niezrozumiały komentarz Zemaille. A wybranie nowej Amyrlin może zająć kilka miesięcy, nawet w obliczu zagrożenia ze strony buntowniczek i innych problemów, natomiast dni Alviarin jako Opiekunki byłyby wówczas policzone. Bardziej niż własna ulga zdumiała ją jednak obecność ponad połowy Zasiadających w Komnacie, które stały przed pulpitem. Wszystkie Zasiadające miały na ramionach swoje szale z frędzlami. Elaida wiedziała, że nie powinna podejmować tego rodzaju delegacji bez obecności Opiekunki Kronik. Wiszący na ścianie ogromny pozłacany zegar szafkowy, przedmiot zbyt ozdobny i przesadnie wulgarny, zadzwonił dwukrotnie, obwieszczając godzinę i w tym samym momencie emaliowane figurki Aes Sedai wyskoczyły z małych przednich drzwiczek; akurat gdy Alviarin otwierała usta z zamiarem oświadczenia Zasiadającym, że musi porozmawiać z Amyrlin na osobności. Zasiadające na pewno odeszłyby, choć zapewne z głośnymi, dezaprobującymi westchnieniami. Opiekunki Kronik nie dysponowały władzą, pozwalającą wypraszać z pokoju Zasiadające, lecz te obecne tutaj wiedziały, że władza Alviarin wykracza poza pełnomocnictwa związane z jej stułą Opiekunki, nawet jeśli nie podejrzewały prawdy.

— Alviarin — odezwała się Elaida. Nie zdołała zapanować nad emocjami, więc jej głos pobrzękiwał zaskoczeniem. Amyrlin uświadomiła sobie ten fakt natychmiast, toteż jej twarda mina szybko złagodniała. Mało tego, usta kobiety wykrzywiły się w uśmiechu. A przecież Elaida nie miała w ostatnich dniach żadnych powodów do zadowolenia. — Zostań na miejscu i poczekaj spokojnie, aż znajdę czas na rozmowę z tobą — dodała, władczym machnięciem dłoni wskazując kąt pokoju.

Zasiadające przestąpiły nerwowo z nogi na nogę i poprawiły szale. Suana, krępa, krzepka kobieta, posłała Alviarin ostre spojrzenie, Shevan zaś, wysoka jak mężczyzna i kanciasta, bez wyrazu wpatrzyła się prosto w nią. Pozostałe unikały jej oczu.

Ogłuszona Alviarin znieruchomiała na jedwabnym dywanie w jasne wzorki. Nawet lekko otworzyła usta. Czuła, że ze strony Elaidy nie może być mowy o zwykłym buncie — ta kobieta musiałaby być przecież szalona! — cóż się jednak, w imię Wielkiego Władcy Ciemności, zdarzyło, że zyskała nagle taką odwagę? Co tu się stało?!

Amyrlin głośno poklepała blat pulpitu, aż zabrzęczała jedna z lakierowanych szkatułek.

— Kiedy ci każę stać w kącie, Córko — oznajmiła niskim, groźnym głosem — oczekuję, że będziesz mi posłuszna. — Jej oczy błyszczały. — W przeciwnym razie wezwę Mistrzynię Nowicjuszek. Chcesz, by te siostry przyjrzały się twojej „osobistej” pokucie?

Twarz Alviarin zalał gorący rumieniec, po części spowodowany upokorzeniem, po części — gniewem. Nie wierzyła własnym uszom. Ta kobieta mówiła jej w twarz takie rzeczy, w dodatku w obecności tylu Zasiadających! W jej ciele zagościł też strach, od którego poczuła ucisk w żołądku i kwaśny smak w ustach. A przecież wystarczyłoby kilka jej słów i Elaida zostałaby oskarżona o wysłanie sióstr na zatracenie i niewolę; i to nie raz, lecz dwa razy. O wydarzeniach w Cairhien już zaczęły krążyć pogłoski, które na razie pozostawały mętne i pozbawione dowodów, jednakże z każdym dniem tymi dowodami obrastały. Jeśli w dodatku rozejdzie się informacja, że Elaida wysłała pięćdziesiąt sióstr przeciwko setkom umiejących przenosić Moc mężczyznom, których miały pokonać, wtedy nawet nowina o siostrach buntowniczkach, wraz ze swoją armią zimujących w Murandy, nie pomoże jej zachować na ramionach stuły Amyrlin ani... głowy na karku. Elaida nie powinna ryzykować, nie powinna się ośmielić... No, chyba że... Chyba że potrafiłaby zdyskredytować Alviarin jako Czarną Ajah. W takim przypadku mogłaby nieco zyskać na czasie. Zapewne zyskałaby tego czasu niezbyt dużo, skoro rozeszły się już wiadomości o Studniach Dumai i Czarnej Wieży, ale może była gotowa chwytać się wszelkich sposobów niczym tonący brzytwy. Nie, to było niemożliwe, to nie mogło być możliwe! Jednak ucieczka również bez wątpienia nie była możliwa. Po pierwsze, gdyby Elaida chciała postawić Alviarin w stan oskarżenia, jej zniknięcie tylko potwierdziłoby zarzuty. Po drugie, jeżeli Alviarin zbiegnie, Mesaana z pewnością ją odnajdzie i zabije. Wszystkie te myśli przemknęły jej przez głowę, gdy szła na ciężkich jak z ołowiu stopach do wskazanego narożnika. Niczym skruszona nowicjuszka! Musiał istnieć sposób wyrwania się z tej trudnej sytuacji, niezależnie od czekających ją nieprzyjemności. Zawsze wszak istniał jakiś sposób wyjścia... Alviarin pomyślała, że łatwiej go znajdzie, jeśli wsłucha się teraz w rozmowę Amyrlin z Zasiadającymi. Pomodliłaby się, gdyby Ciemny Władca miał zwyczaj wysłuchiwania modlitw.

Elaida przypatrywała jej się przez moment, potem z zadowoleniem kiwnęła głową, choć oczy nadal jej lśniły, wyraźnie wskazując na doświadczane przez kobietę emocje. Po chwili Amyrlin podniosła wieczko jednej z trzech lakierowanych szkatułek stojących na pulpicie, a następnie wyjęła z niej małą figurkę żółwia wyrzeźbioną z pociemniałej od starości kości słoniowej i zaczęła ją gładzić w palcach. Alviarin wiedziała, że Elaida ma zwyczaj pieszczenia rzeźb z tej szkatułki, ilekroć pragnie uspokoić nerwy.

— No — mruknęła. — Wyjaśniałyście mi powody, dla których powinnam wyrazić zgodę na negocjacje.

— Nie pytałyśmy o twoje pozwolenie, Matko — odburknęła napastliwie Suana, butnie wysuwając dolną szczękę. Nie miała szczególnie wydatnego podbródka, za to absolutnie kwadratowy w kształcie, więc gdy go wysuwała, zawsze wyglądała arogancko. — Tego rodzaju decyzja należy do Komnaty. Żółte Ajah są wielkimi zwolenniczkami negocjacji.

Co oznaczało, iż sama Suana jest wielką ich orędowniczką, była bowiem przywódczynią Żółtych Ajah, Pierwszą Tkaczką, o czym Alviarin wiedziała, ponieważ Czarne Ajah znały wszystkie... albo prawie wszystkie... sekrety wszystkich pozostałych Ajah. Dlatego Alviarin wiedziała też, że z punktu widzenia Suany przedstawicielki jej Ajah podzielały wszelkie jej opinie.

Doesine, inna obecna Żółta, przypatrywała się Suanie z ukosa, nic jednak nie powiedziała. Blada i szczupła jak chłopiec Doesine wyglądała, jakby wcale nie miała ochoty tu przebywać. Przypominała ładnego, nadąsanego młokosa, którego ktoś zaciągnął gdzieś za ucho. Większość Zasiadających zazwyczaj wzdrygała się przed naciskami ze strony przywódczyni własnej Ajah, istniała wszakże możliwość, że Suana znalazła na swoje Aes Sedai jakiś sposób.

— Wiele Białych także popiera rozmowy — oświadczyła Ferane, marszcząc brwi i przypatrując się w roztargnieniu plamie atramentu, którą dostrzegła na swoim pulchnym palcu. — To w obecnych okolicznościach jest jedyne logiczne posunięcie.

Ferane nazywano Pierwszą Analizatorką i była ona przywódczynią Białych Ajah, chociaż rzadziej niż Suana narzucała swoje poglądy wszystkim członkiniom własnej Ajah. Tak, niewątpliwie robiła to znacznie rzadziej, jeśli w ogóle. Zresztą Ferane często zachowywała się tak niepewnie i niedbale jak najgorsze spośród Brązowych — długie, czarne włosy, które zdobiły jej okrągłą twarz domagały się dziś wyszczotkowania, część zaś stanowiących wykończenie szala frędzli najprawdopodobniej kobieta przypadkiem zamoczyła podczas śniadania herbatą — potrafiła jednakże dostrzec najsubtelniejszą nawet szczelinę w logice wywodu. Równie dobrze mogłaby przyjść tu zupełnie sama, ponieważ po prostu uważała, że nie potrzebuje pomocy żadnych innych Zasiadających w imię Białych.

Elaida, odchyliwszy się na wysokim krześle, zaczęła gniewnie popatrywać na boki, palcami zaś coraz szybciej gładziła żółwia. Teraz odezwała się Andaya. Mówiła głośno i prędko, niemal nie spoglądając na Amyrlin i udając, że skupia się na wygładzeniu leżącego na jej ramionach szala z szarymi frędzlami.

— Chodzi o to, Matko, że musimy znaleźć pokojowy sposób wybrnięcia z naszego problemu — oświadczyła z silnym taraboniańskim akcentem, który zwykle pobrzmiewał w jej głosie, gdy czuła się wyjątkowo niepewnie. Często nieśmiała w obecności Elaidy, zerknęła teraz na Yukiri, jakby szukając u niej wsparcia, jednak ta wiotka, niewysoka kobieta odwróciła w tym momencie nieznacznie głowę. Jak na tak małą i kruchą istotę, Yukiri była osóbką nadzwyczaj upartą i w przeciwieństwie do Doesine zapewne nie pozwoliłaby sobą kierować. Alviarin zadała sobie pytanie, dlaczego niektóre z tych Zasiadających przyszły tutaj, skoro z taką jawną niechęcią brały udział w rozmowie? Tak czy inaczej, Andaya zrozumiała, że jest skazana jedynie na siebie i kontynuowała wypowiedź: — Nie możemy doprowadzić do walk na ulicach Tar Valon. Ani w Wieży, szczególnie nie w Wieży... Nie znowu... Do tej pory buntowniczki wydawały się usatysfakcjonowane siedzeniem pod miastem i przyglądaniem się Białej Wieży, sytuacja ta na pewno nie może wszak potrwać długo. Wiesz, Matko, że ponownie odkryły Podróżowanie i mogą tą metodą przenosić armię na setki lig. Powinnyśmy rozpocząć negocjacje, zanim zdecydują się wykorzystać Podróżowanie do wprowadzenia armii na ulice Tar Valon, inaczej nawet w przypadku zwycięstwa stracimy wszystko.

Alviarin zacisnęła palce na fałdach spódnic i z trudem przełknęła grudę, którą poczuła w gardle. Przemknęło jej też przez myśl, że jeszcze chwila i oczy wyskoczą jej z orbit. Buntowniczki potrafiły Podróżować?! Buntowniczki znajdowały się już tutaj, w Tar Valon? A te głupie pragnęły negocjować? Negocjować?! Wyobraziła sobie ostrożnie planowane projekty, starannie konstruowane plany, które dosłownie zmieniają się w parę, a następnie znikają niczym mgła w letnim słońcu. Być może Ciemny Władca jej wysłucha, jeśli będzie się modliła naprawdę żarliwie...

Nachmurzone rysy Elaidy bynajmniej się nie wygładziły, chociaż Amyrlin bardzo ostrożnie odłożyła nagle żółwia z kości słoniowej i przemówiła prawie spokojnym głosem, przypominającym dawny ton, z czasów sprzed kontroli Alviarin. W jej słowach była równocześnie łagodność, jak i pewność siebie.

— Czy Brązowe i Zielone także popierają negocjacje?

— Brązowe... — zaczęła Shevan, po czym wydęła wargi w zadumie i jawnie zrezygnowała z zaplanowanej frazy. Na pozór wydawała się całkowicie opanowana, stale wszakże bezwiednie długimi kciukami pocierała sobie kościste palce wskazujące. — Stosunek Brązowych do historycznych precedensów jest zupełnie jasny. Znasz go na pewno, jeśli czytałaś sekretne historie, które zresztą powinnaś przeczytać... Tak czy inaczej, ilekroć w Wieży dochodziło do podziału, światem wstrząsała katastrofa. Obecnie zagraża nam Ostatnia Bitwa, a w dodatku żyjemy w świecie, w którym powstała Czarna Wieża, toteż bez wątpienia nie możemy sobie pozwolić na pozostanie w stanie podziału nawet jeden dzień dłużej niż trzeba.

Alviarin sądziła, że marsowa mina na twarzy Elaidy nie może się już pogłębić, a jednak na wzmiankę o Czarnej Wieży Amyrlin jeszcze bardziej sposępniała.

— A Zielone?

Elaida nadal panowała nad głosem.

W pomieszczeniu znajdowały się wszystkie trzy Zasiadające w imię Zielonych. Fakt ten wskazywał na istnienie ogromnie silnego poparcia w tej Ajah lub na wielką władzę jej przywódczyni. Na pytanie Amyrlin powinna odpowiedzieć Talene jako najstarsza, szczególnie że członkinie Zielonych we wszystkich sprawach zawsze przestrzegały hierarchiczności, ale wysoka, złotowłosa Talene zerknęła z jakiegoś powodu na Yukiri, następnie zaś — co jeszcze dziwniejsze — na Doesine, w końcu spuściła wzrok na dywan i prawie całkowicie znieruchomiała; jedynie jej palce miętosiły spódnice z zielonego jedwabiu. Z kolei Rina lekko uniosła czoło, po czym zmarszczyła nos, sugerując zakłopotanie, nie odezwała się wszakże, ponieważ nosiła swój szal krócej niż pięćdziesiąt lat. Odpowiedzieć na pytanie Elaidy musiała zatem Rubinde. Była to kobieta o mocnych kościach, która przy Talene wyglądała na niską i krępą, jej twarz zaś wydawała się kompletnie nijaka mimo oczu w pięknym odcieniu szafirów.

— Poinstruowano mnie, że mam głosować identycznie jak Shevan — oświadczyła, ignorując zdumione spojrzenie, które posłała jej Rina. Instrukcje pochodziły najwyraźniej od Adelorny, Kapitan-Generał Zielonych, Rubinde zaś jawnie się z nimi nie zgadzała, choć nie ustosunkowała się do nich ani jednym słowem. — Zbliża się Tarmon Gai’don, Czarna Wieża stanowi równie wielkie zagrożenie, a Smok Odrodzony zaginął gdzieś, o ile w ogóle jeszcze żyje. Nie możemy sobie pozwolić na dalsze spory i podziały. Jeśli Andaya twierdzi, że potrafi skłonić buntowniczki do powrotu do Wieży, musimy pozwolić jej spróbować.

— Rozumiem — oznajmiła Amyrlin tępo. Alviarin jednakże odkryła ze zdziwieniem, że twarz Elaidy osobliwie się rozjarzyła, a na jej ustach zagościł nawet nieznaczny uśmieszek. — Zatem... oczywiście... jak najbardziej... skłońcie je do powrotu, skoro umiecie. Tyle że moje edykty pozostają w mocy. Błękitne Ajah nadal nie istnieją, a każdej siostrze, która popiera to dziecko... czyli Egwene al’Vere... wyznaczę pokutę, którą będzie musiała odbyć pod moim okiem i dopiero później pozwolę jej wybrać nową Ajah. Zamierzam scalić Białą Wieżę, konstruując tym samym broń, której użyjemy podczas Ostatniej Bitwy. — Ferane i Suana otworzyły usta, na ich twarzach zaś pojawił się zdecydowany protest, Amyrlin jednakże groźnie pokiwała im palcem, po czym dorzuciła: — To moja ostateczna decyzja, Córki. Teraz mnie zostawcie. I dopilnujcie swoich... negocjacji.

Zasiadające nie mogły nic zrobić, może poza otwartym buntem. Jako członkinie Komnaty miały racje po swojej stronie, lecz Komnata rzadko ośmielała się naruszyć autorytet Zasiadającej na Tronie Amyrlin. Do takiego przypadku dochodziło tylko wtedy, jeżeli cała Komnata zjednoczyła się przeciwko Amyrlin, ale tej Komnacie trudno było dostrzec zgodę jej przedstawicielek na jakikolwiek punkt. Alviarin miała zresztą w tym swój udział. Ferane i Suana odeszły, obie sztywno wyprostowane i z zaciętymi ustami, Andaya zaś prawie wybiegła. Każda z nich obrzuciła Opiekunkę zaledwie jednym spojrzeniem.

Alviarin niemal nie mogła się doczekać zamknięcia drzwi za ostatnią siostrą.

— Takie działanie naprawdę niczego nie zmieni, Elaido, na pewno to rozumiesz. Musisz myśleć długofalowo, nie zaś łapać byle nadarzającą się, pustą okazję. — Wiedziała, że paple, aby tylko paplać, nie potrafiła się wszakże powstrzymać. — Klęska pod Studniami Dumai, niewątpliwa katastrofa związana z Czarną Wieżą... z powodu tego typu spraw mogą cię zdetronizować. Jeśli chcesz zachować Laskę i Stułę, potrzebujesz mnie. Potrzebujesz mnie, Elaido, wierz mi. Ty...

Zamknęła usta i zacisnęła zęby, zanim wyrzuci z siebie wszystkie żale. Nadal musiał istnieć sposób wydobycia się z opresji.

— Jestem zaskoczona, że wróciłaś — odparowała Amyrlin, wstając i wygładzając spódnice z czerwonymi wstawkami. Nigdy nie przestała się ubierać w stylu Czerwonych. O dziwo, obchodząc biurko, uśmiechała się. Nie, nie błyskała nieznacznym uśmieszkiem, lecz prezentowała pełny, szeroki uśmiech zadowolenia. — Ukrywałaś się gdzieś w mieście, odkąd przybyły buntowniczki? Sądziłam, że natychmiast gdy się o nich dowiesz, wsiądziesz na jakiś statek i odpłyniesz. Kto by pomyślał, że ponownie odkryją Podróżowanie? Wyobraź sobie, jak wspaniale możemy wykorzystać tę wiedzę. — Uśmiechając się, kroczyła po dywanie. — Cóż, pozwól, że ci wyjaśnię. Czego mam się obawiać z twojej strony? Opowieści z Cairhien wspominają o Wieży, lecz nawet jeżeli siostry rzeczywiście posłuchają tego młokosa al’Thora, w co osobiście nie wierzę, wszyscy obwinią o to Coiren. To ona go tutaj sprowadziła, więc Aes Sedai ją obarczą odpowiedzialnością i ją skażą. — Elaida zatrzymała się przed Alviarin, która cofnęła się jeszcze głębiej w kąt. Nigdy wcześniej uśmiech Amyrlin nie sięgał jej spojrzenia, tym razem zaś, kiedy się uśmiechnęła, jej oczy aż zalśniły. Alviarin nie mogła oderwać od tych oczu wzroku. — W ubiegłym tygodniu także słyszałyśmy wiele szczegółów na temat tak zwanej Czarnej Wieży. — Przy tej nazwie Elaida wydęła usta z obrzydzeniem. — Wydaje mi się, że przebywa w niej więcej mężczyzn, niż przypuszczałaś. Wszyscy wszakże uważają, że Toveine wykazała się bystrością i poznała ich liczbę, zanim zdecydowała się na atak. Było sporo dyskusji w tej kwestii. A jeśli Toveine przybędzie tu pokonana, ją obarczą całą winą. Z tego też względu twoje pogróżki...

Alviarin zatoczyła się pod samą ścianę i stała przez chwilę, mrugając bezradnie, zanim pojęła, że Amyrlin uderzyła ją w twarz. Policzek powoli zaczynał jej puchnąć. Poświata saidara natychmiast otoczyła Elaidę, odgradzając ją od Alviarin, zanim Opiekunka zdążyła się choćby ruszyć. Równocześnie sama Alviarin straciła dostęp do Mocy. Na szczęście Amyrlin nie zamierzała przenosić saidara. Wciąż z uśmiechem, cofnęła pięść, po czym powoli zrobiła głęboki wdech i opuściła rękę. Nie usunęła jednak utkanej tarczy.

— Naprawdę zrealizowałabyś swoje groźby? — spytała tonem niemal łagodnym.

Ręka Alviarin opadła na rękojeści noża za pasem. Był to raczej odruch, ponieważ nawet gdyby Elaida nie dzierżyła Mocy, Alviarin nie mogła jej zabić, skoro tak wiele Zasiadających wiedziało, że zostały same w pomieszczeniu. W tym przypadku morderstwo równałoby się samobójstwu. Jej twarz nadal płonęła, gdy Amyrlin prychnęła pogardliwie:

— Nie mogę się już doczekać, kiedy ujrzę twoją głowę na pieńku kata, Alviarin, lecz póki nie zdobędę jednoznacznych dowodów przeciwko tobie, niewiele mogę zrobić. Pamiętasz, ileż razy zlecałaś Silvianie wyznaczenie mi osobistej pokuty? Mam nadzieję, że pamiętasz, gdyż za każdy dzień mojej kary odcierpisz dziesięciokrotnie. A poza tym... — Jednym szarpnięciem ściągnęła z szyi Alviarin stułę Opiekunki. — Jako że nikt nie mógł cię znaleźć od przybycia buntowniczek, poprosiłam Komnatę o zgodę na usunięcie cię ze stanowiska Opiekunki. Naturalnie nie całą Komnatę... Nadal zapewne masz tam nieco wpływu... Chociaż zaskakująco łatwe okazało się uzyskanie poparcia sióstr, które zasiadały w niej tamtego dnia. Widzisz, Alviarin, Opiekunka Kronik powinna przebywać ze swoją Amyrlin, a nie wędrować gdzieś własnymi drogami. Chociaż... gdy się dłużej zastanowić... może nie masz zupełnie żadnych wpływów, skoro przez cały czas ukrywasz się w mieście. A może wróciłaś... przypłynęłaś z powrotem, spodziewając się zobaczyć klęskę. Miałaś nadzieję, że znajdziesz w ruinach coś dla siebie?... Zresztą nic mnie to nie obchodzi. Tak czy owak, chyba powinnaś w pewnym momencie wsiąść na pierwszy lepszy odpływający z Tar Valon statek. Chociaż muszę ci się przyznać, że myśl o tobie przemykającej wstydliwie z wioski do wioski i skrywającej twarz przed każdą inną Aes Sedai blednie w porównaniu z przyjemnością, jaką mi sprawi widok twojego cierpienia podczas pokuty. Teraz zejdź mi z oczu, zanim postanowię, co będzie dla ciebie lepsze: chłosta brzozową witką czy rzemienie Silviany.

Rzuciła białą stułę na podłogę, po czym odwróciła się do Alviarin plecami, wypuściła saidar i ruszyła ku swojemu krzesłu, jakby jej dawna Opiekunka nagle przestała dla niej istnieć.

Alviarin nie odeszła, lecz uciekła. Biegnąc, odnosiła wrażenie, że czuje na swoim karku oddechy Psów Czarnego. Wcześniej ledwie mogła się skupić, ponieważ usłyszała słowo „zdrada”. Słowo to odbijało się echem w jej głowie, aż miała ochotę zawyć. Zdrada mogła oznaczać tylko jedno! Elaida wiedziała, kim jest Alviarin, szukała jedynie dowodów na potwierdzenie swych domysłów. Ciemny Władca jest łaskawy, ale nigdy nie nadużywa swej łaski. Litość bowiem rezerwuje się dla tych, którzy obawiają się własnej siły. Alviarin zaś teraz po prostu się bała. A raczej była do granic wypełniona przerażeniem!

Popędziła schodkami Wieży w dół. Jeśli w korytarzach przebywali akurat jacyś przedstawiciele służby, nie widziała ich. Panika oślepiła jej wzrok i kobieta dostrzegała jedynie podłogę pod stopami. Zbiegała aż do szóstego piętra, gdzie mieściły się jej apartamenty. W każdym razie przypuszczała, że nadal te pokoje do niej należą. Pomieszczenia z balkonem wychodzącym na wielki plac przed Wieżą, czyli biuro Opiekunki Kronik... Na razie wystarczała jej myśl, że wciąż posiada w Wieży mieszkanie. A zatem ma szansę przeżyć.

Tutejsze meble pochodziły z Arad Doman i pozostawiła je poprzednia mieszkanka. Wszystkie wykonano z jasnego drewna inkrustowanego masą perłową i bursztynami. W sypialni Alviarin gwałtownie otworzyła jedną z szaf i padła przed nią na kolana. Odepchnęła suknie i zaczęła szperać w głębi, w małej skrzyneczce, długiej zaledwie na dwie dłonie. Posiadała ją od wielu, wielu lat. Rzeźbienia na skrzynce były zawiłe, lecz jakby niezdarne i przedstawiały rzędy różnych węzłów jawnie skonstruowanych przez twórcę bardziej ambitnego niż utalentowanego. Kobiecie trzęsły się ręce, kiedy niosła skrzyneczkę na stół, gdzie ją postawiła, po czym wytarła wilgotne dłonie o suknię. Ażeby otworzyć skrzynkę, należało rozłożyć jak najszerzej palce, a następnie przycisnąć nimi jednocześnie cztery wyrzeźbione węzły, z których żaden nie wykazywał podobieństwa z pozostałymi trzema. Alviarin wybrała odpowiednie rzeźbienia i wcisnęła je, a wtedy wieczko nieznacznie się podniosło, ona zaś otworzyła je szerzej, ujawniając swój najcenniejszy dobytek, starannie owinięty w brązowy materiał, dzięki któremu zawartość skrzyneczki nie grzechotałaby, gdyby jakaś służąca przypadkowo odkryła pudełko i nim potrząsnęła. Większość służących Wieży nie zaryzykowałaby kradzieży, jednak słowo „większość” nie równało się słowu „wszyscy”.

Przez chwilę Alviarin tylko gapiła się na paczuszkę. Jej najcenniejszy dobytek, przedmiot z Wieku Legend, którego nigdy przedtem nie ośmieliła się użyć! „Użyj go jedynie w razie najgorszego niebezpieczeństwa” — powiedziała jej Mesaana. — „Jedynie w najbardziej desperackiej potrzebie”. Czyż mógł się Alviarin zdarzyć straszniejszy dzień niż dzisiejszy?! Mesaana twierdziła, że przedmiot potrafi znienacka uderzyć, toteż Alviarin rozwijała materiał z ostrożnością, którą zwykle rezerwuje się dla delikatnego, dmuchanego szkła. W końcu przyjrzała się ter’angrealowi. Był to jaskrawoczerwony pręt, nie dłuższy niż jej palec wskazujący, zupełnie gładki z wyjątkiem kilku delikatnych kreseczek wyrytych na powierzchni i tworzących wijący się, przeplatany wzór. Obejmując Źródło, Alviarin dotknęła tego wzoru w dwóch przecięciach cienkimi niczym włos przepływami Ognia i Ziemi. W Wieku Legend nie było to konieczne, jednak obecnie tak zwane „stałe przepływy” już nie istniały. Świat, w którym prawie każdego ter’angreala mogli użyć ludzie bez umiejętności przenoszenia Mocy, wydawał jej się dziwny i niepojęty. Dlaczego na coś takiego zezwalano?

Przyciskając mocno jeden koniec pręta kciukiem — sama Jedyna Moc nie wystarczała — Alviarin usiadła ciężko na krześle i, oparłszy się o niskie oparcie, zagapiła się na trzymany w dłoni przedmiot. Tak, stało się! Tak, już było po wszystkim. Czuła się pusta, straszliwie pusta — teraz, gdy jej lęki znikały w ciemnościach niczym ogromne nietoperze.

Nie owinęła ter’angreala w materiał, lecz schowała go do woreczka przy pasie, po czym wstała i odniosła skrzynkę z powrotem do szafy. Nie zamierzała wypuścić z dłoni czerwonego pręta, póki nie poczuje się całkowicie bezpieczna. W chwili obecnej wszakże nie mogła zrobić nic więcej, co najwyżej usiąść i czekać, kołysząc się w przód i w tył z rękoma splecionymi i wciśniętymi między kolana. Nie potrafiła się powstrzymać przed kołysaniem, podobnie jak przed wydawaniem cichych jęków przez zęby. Od dnia powstania Wieży żadnej siostry nigdy nie oskarżono wprost o przynależność do Czarnych Ajah. Och, krążyło sporo plotek, jedne siostry podejrzewały inne, a od czasu do czasu jakaś Aes Sedai umarła i podejrzenia niespodziewanie się urywały... Nigdy wszakże nikt nikogo oficjalnie nie oskarżył. Jeśli Elaida otwarcie wspomniała o pieńku kata, prawdopodobnie brała pod uwagę możliwość oficjalnego oskarżenia swej właśnie zdymisjonowanej Opiekunki. A Czarne siostry miały zwyczaj znikać, gdy narastała wokół nich fala podejrzeń. Tak, tak, Czarne Ajah pozostawały w ukryciu, niezależnie od kosztów. Alviarin żałowała, że nie potrafi powstrzymać jęków.

Nagle światło w pokoju osłabło, spowijając izbę w ruchliwe cienie zmierzchu. Promienie słoneczne najwyraźniej nie mogły się już przebić przez szyby. Alviarin w jednej chwili znalazła się na kolanach i spuściła oczy. Zadrżała, walcząc z pragnieniem wyrzucenia z siebie strachu, jednak w obecności Wybranych trzeba było zachowywać odpowiednie formy.

— Żyję, aby służyć, Wielka Pani — oświadczyła. Tylko tyle.

Nie mogła marnować ani chwili, a co dopiero godziny na jęki i smutek. Zacisnęła dłonie, dzięki czemu nie drżały.

— Cóż strasznego ci się przydarzyło, dziecko? — Był to głos kobiecy, a równocześnie odgłos kryształowych dzwonów. Alviarin dosłyszała w nim nutkę irytacji. Gdyby kobieta naprawdę się rozgniewała, Alviarin mogłaby zginąć na miejscu. — Jeśli sądzisz, że podniosę choćby palec, by pomóc ci w odzyskaniu stuły Opiekunki, bardzo się mylisz. Chociaż przy dodatkowej odrobinie wysiłku wciąż jeszcze możesz dokończyć zadanie zgodnie z moim życzeniem. Swoją pokutę z ręki Mistrzyni Nowicjuszek powinnaś zaś potraktować jako małą karę... ode mnie. Ostrzegałam cię przed Elaidą. Nie należy na nią naciskać, bo potrafi być niebezpieczna.

Alviarin chciała zaprotestować, lecz milczała. Na Elaidę bez wątpienia trzeba było naciskać, jeśli chciało się ją do czegoś nakłonić. Mesaana na pewno o tym wiedziała. Jednak protest w tym momencie nie wydawał się zbyt mądrym posunięciem. Nie można się kłócić z Wybranymi. W kontaktach z nimi wiele nieprzemyślanych posunięć kończyło się nieprzyjemnymi konsekwencjami. W każdym razie rzemienie Silviany stanowiły błahostkę w porównaniu z toporem kata.

— Elaida wie, Wielka Pani — wysapała, podnosząc oczy.

Przed nią stała kobieta ze światła i cienia, odziana w światło i cień, cała w intensywnych czerniach i srebrzystych bielach, które naprzemiennie się mieniły. Srebrne oczy łypały z twarzy o konsystencji dymu, srebrne wargi zaciskały się niemal w cienką kreskę. W sumie była to jedynie Iluzja, na dodatek sama Alviarin potrafiłaby utkać doskonalszą. Przemieszczający się błysk zielonej, jedwabnej spódnicy haftowanej wyszukanymi, brązowymi paseczkami wskazywał miejsce, w którym przystawała sunąca po domańskim dywanie Mesaana. Alviarin wszakże nie potrafiła już dostrzec tworzących Iluzję splotów, raczej wyczuwała te, których Wybrana użyła do przybycia tutaj bądź też skrycia pomieszczenia w cieniu. Alviarin zaczęła podejrzewać, że Mesaana w ogóle nie potrafi przenosić Mocy! Doskwierało jej zwykle pragnienie poznania tych dwóch sekretów, dziś jednak ledwie je zauważyła. — Elaida wie, że jestem Czarną Ajah, Wielka Pani — wyjaśniła. — Skoro mnie zdemaskowała, musi mieć naprawdę dobrego i skrupulatnego szpiega. Taki szpieg może stanowić zagrożenie dla tuzinów z nas, a może nawet dla nas wszystkich.

Wiedziała, że chcąc przyciągnąć uwagę Wybranej, powinna maksymalnie przejaskrawić niebezpieczeństwo. Tak, wtedy Mesaana na pewno odpowiednio zareaguje i udzieli jej rady.

Tyle że całą reakcję Wybranej stanowiło pogardliwe machnięcie srebrzystej obecnie dłoni. Twarz Mesaany jarzyła się niczym księżyc, otaczając teraz czarniejsze niż węgle oczy.

— To śmieszne, co mówisz. Elaida nie może postanowić z dnia na dzień, że wierzy w istnienie Czarnych Ajah. Po prostu starasz się mnie zwieść, a sobie zaoszczędzić bólu. Być może trzeba czegoś więcej dla pouczenia cię, w jakim jesteś błędzie.

Zaczęła się tłumaczyć Wybranej, usiłując obronić swoje stanowisko, podczas gdy Mesaana podnosiła coraz wyżej dłoń, tkając w powietrzu splot, który Alviarin aż zbyt dobrze pamiętała. Czuła, że musi tę kobietę przekonać!

Nagle cienie w pokoju się zachwiały. Alviarin odniosła wrażenie, że wszystkie przedmioty rozstępują się na boki, ciemność zaś gęstniała w postaci coraz mroczniej szych brył. I nagle owe bryły zniknęły, a ciemność ustąpiła. Zaskoczona Alviarin odkryła, że błagalnie wznosząc i wyciągając ręce, klęczy przed niebieskooką kobietą z ciała i krwi, odzianą w zieloną suknię przyozdobioną brązowymi haftami. Zwodniczo znajomą kobietą, mniej więcej w średnim wieku... Od dawna miała świadomość, że Mesaana krąży po Wieży przebrana za jedną z sióstr, chociaż twarz żadnej Wybranej, którą Alviarin kiedykolwiek spotkała, nie była pozbawiona oznak wieku. Tak czy owak, teraz nie potrafiła sobie przypomnieć imienia tej nagle znajomej istoty. W jednej chwili dostrzegła wszakże jeszcze jeden szczegół. Na twarzy jej rozmówczyni gościł strach. Niewielki, ukryty, a jednak strach.

— Była bardzo przydatna — oświadczyła Mesaana wyraźnie zalęknionym głosem, który Alviarin mocno się z czymś kojarzył — a teraz będę ją musiała zabić.

— Zawsze byłaś... nadmiernie rozrzutna — odrzekł zgrzytliwy głos, przywodzący na myśl odgłos kruszenia pod stopami zmurszałych kości.

Alviarin padła na podłogę, zaszokowana widokiem wysokiego męskiego kształtu w osobliwej czarnej zbroi kojarzącej się ze skórą węża, gdyż złożona była z płytek, które zazębiały się niczym wężowe łuski. Osobnik stał przed jednym z okien. Nie był jednakże człowiekiem. Na jego bladej twarzy Alviarin nie dostrzegła oczu, tylko gładką, straszliwie białą skórę w ich miejscu. Służąc Ciemnemu Władcy, spotkała już wcześniej Myrddraali i nawet nauczyła się wytrzymywać ich bezokie spojrzenia, nie wzdrygając się przed nimi i nie uciekając w panice, tym niemniej ten konkretny Zaczajony straszliwie ją przeraził, toteż zaczęła się cofać, aż uderzyła plecami o nogę stołu. Zaczajeni byli do siebie podobni jak dwie krople deszczu, wszyscy wysocy, szczupli i o identycznych rysach, lecz ten był o głowę wyższy od wszystkich znanych Alviarin Myrddraali, a poza tym zdawał się promieniować władzą, która przepełniała jej ciało przerażeniem, przenikającym kobietę aż do kości. Alviarin bezmyślnie sięgnęła po Źródło. I prawie wrzasnęła. Źródło zniknęło! Nie miała już ochrony, po prostu nie istniało nic, co mogłaby objąć! Myrddraal przyjrzał jej się, po czym się uśmiechnął. A przecież Zaczajeni nigdy się nie uśmiechali! Nigdy, przenigdy. Jej oddech przybrał postać nierównych, chrapliwych sapnięć.

— Ona może nam się jeszcze przydać — oświadczył zgrzytliwie ogromny osobnik. — Nie chciałbym niszczyć Czarnych Ajah.

— Kim jesteś, że wyzywasz jedną z Wybranych? — spytała Mesaana tonem szyderstwa, udając odważną, jednak w chwilę później zniweczyła ten efekt, nerwowo oblizawszy wargi.

— Sądziłaś, że Ręka Cienia to tylko nic nie znacząca nazwa? — Głos Myrddraala zagubił gdzieś swą wcześniejszą zgrzytliwość. Brzmiał teraz głucho i wydawał się docierać z niewyobrażalnie oddalonego dna pieczary. Przemawiając, istota rosła jeszcze bardziej, z każdą minutą potężniejąc, aż musnęła czubkiem głowy znajdujący się dwie piędzi wyżej sufit. — Wezwano cię, a ty nie przybyłaś. Moja ręka sięga daleko, Mesaano.

Jawnie dygocząc na całym ciele, Wybrana otworzyła usta, może z zamiarem przedstawienia jakichś kontrargumentów, tyle że w tym samym momencie ogarnął ją czarny ogień. Mesaana wrzasnęła, gdy jej strój zaczął spadać i zmieniać się w pył. Wstęgi czarnego płomienia przywiązały jej ręce do boków i zacisnęły się mocno wokół jej nóg, a w ustach pojawiła się kotłująca, czarna kula, która zmusiła kobietę do rozwarcia szczęk. Wybrana zwijała się i skręcała, stojąc w miejscu naga i bezradna. Przewracała oczyma, Alviarin zaś, widząc to, miała ochotę zapaść się pod ziemię.

— Chcesz wiedzieć, dlaczego trzeba ukarać jedną z Wybranych? — Głos znów zabrzmiał okropnie zgrzytliwie, ale Alviarin nie zamierzała dać się ogłupić temu pozornie zbyt wysokiemu Zaczajonemu. — Chcesz popatrzeć? — spytał Myrddraal.

Powinna teraz przylgnąć płasko do podłogi brzuchem, czołgać się i błagać o życie, jednak jakoś nie mogła się ruszyć. Nie mogła odwrócić wzroku od tego bezokiego spojrzenia.

— Nie, Wielki Władco — odparła z trudem, gdyż w ustach miała sucho jak podczas najgorętszych dni upalnego lata. Wiedziała! Choć prawda wydawała jej się niemożliwa, znała ją. Sekundę później odkryła, że łzy toczą jej się po policzkach.

Potężna istota znowu się uśmiechnęła.

— Wielu upadło z ogromnej wysokości, ponieważ pragnęli zbyt dużo zobaczyć.

Bezoki podpłynął do niej... Nie, nie, raczej podpłynął do niej Wielki Władca Ciemności, spowity w skórę Myrddraala. Z pozoru szedł na własnych nogach, a równocześnie osobliwie sunął... Właściwie nie istniało słowo, którym Alviarin mogłaby opisać sposób, w jaki się przemieszczał. Blady, odziany w czerń kształt pochylił się nad nią. Zamierzała wrzasnąć, kiedy musnął palcem jej czoło. Krzyknęłaby, gdyby potrafiła wydobyć z gardła jakikolwiek dźwięk. Niestety, jej płuca stały się bowiem nagle pozbawionymi powietrza workami. Dotyk palił jak gorące żelazo. Ledwie przytomna, zastanowiła się, dlaczego nie czuje zapachu własnego przypalonego ciała. Wielki Władca wyprostował się i piekący ból zmalał, a potem zniknął. Jej przerażenie ani na jotę wszakże się nie zmniejszyło.

— Oznaczyłem cię jako swoją — wychrypiał Wielki Władca. — Mesaana cię teraz nie skrzywdzi, chyba że wydam jej pozwolenie. Mam dla ciebie zadanie. Dowiesz się, kto z tutejszych zagraża moim stworzeniom i przekażesz mi ich imiona. — Obrócił się od niej i ciemna zbroja spadła z jego ciała. Alviarin zaskoczył fakt, że zbroja nie zniknęła, lecz z głośnym łoskotem spadła na wyłożoną dywanami kaflową podłogę. Gość pozostał w czarnym odzieniu, a Alviarin nie umiała powiedzieć, z jakiego materiału jest jego ubranie — z jedwabiu, skóry czy czegoś zupełnie innego. Ciemny odcień stroju zdawał się spijać całe światło z pokoju. Mesaana zaczęła się rzucać w więzach, jęcząc przeraźliwie mimo knebla w ustach. — Teraz chodź — powiedział — jeśli chcesz przeżyć kolejną godzinę.

Dźwięki, które wydawała Wybrana, podniosły się do rozpaczliwego krzyku.

Alviarin nie wiedziała, w jaki sposób opuściła swoje pokoje — nie potrafiła pojąć, jak zdołała powstać, skoro nogi miała jak z waty — tym niemniej odkryła, że biegnie przez korytarze. Spódnice kleiły jej się do kolan, ona zaś pędziła najszybciej, jak mogła. Nagle pojawił się przed nią szczyt szerokich schodów. Na szczęście zdołała się w ostatniej chwili zatrzymać, w przeciwnym razem poleciałaby w dół. Roztrzęsiona, przylgnęła do ściany i zagapiła się na białe, kręte, marmurowe schody. Oczyma wyobraźni widziała swoje ciało spadające i obijające się na stopniach, a potem rozbite na dole.

Oddychając chrapliwie, nabierając powietrza w nieregularnych, gwałtownych haustach, podniosła drżącą dłoń do czoła. Jej myśli kłębiły się bezładnie, szczególnie ilekroć spojrzała w dół schodów. Wielki Władca Ciemności oznaczył ją jako swoją! Jej palce przesunęły się po gładkiej, nieskazitelnej skórze. Alviarin zawsze wysoce ceniła sobie wiedzę — wszak z niej brała się władza — tym razem wszakże wolała nie wiedzieć, co dzieje się w komnatach, które opuściła. Mało tego, żałowała, że stała się świadkiem upodlenia Wybranej. Wielki Władca wprawdzie ją naznaczył, ale Mesaana i tak znajdzie sposób zabicia jej, ponieważ Alviarin zbyt wiele widziała. Cóż, może przeżyje, jeśli dowie się, kto poluje na Czarne Ajah.

Z wysiłkiem prostując plecy, grzbietami obu dłoni pospiesznie starła łzy z policzków. Nie mogła oderwać wzroku od opadających przed nią stopni. Elaida na pewno ją podejrzewała, a jeśli dysponowała jedynie podejrzeniami, mogła spróbować zastawić na nią pułapkę. Wtedy Amyrlin stanie się dla niej wyraźnym zagrożeniem i trzeba ją będzie powstrzymać. Na przykład przekazać jej imię Wielkiemu Władcy. Alviarin ponownie uniosła palce do czoła. Wśród Zasiadających, które spotkała dziś w pokojach Elaidy, była wszak jedna Czarna Ajah. Gładka, nieskalana skóra... Tak, tam, w kwaterze Elaidy była Talene. Dlaczego patrzyła w taki sposób na Yukiri i Doesine? Talene była Czarną, tyle że oczywiście nie wiedziała, iż Alviarin również przynależy do tajemnej Ajah. Czy te kobiety dawały sobie jakieś sekretne znaki? Czy istniało coś, co dostrzegały wszystkie? Jeśli Elaida wyznaczy „myśliwe”, być może zacznie od Talene. A nawet jeśli od niej nie zacznie, i tak w końcu wiadomość do Talene trafi. Alviarin usiłowała sobie wyobrazić potencjalną trasę przemieszczania się informacji, niestety nie potrafiła się powstrzymać przed równoczesną obserwacją stopni. A w wyobraźni widziała swoje ciało obijające się, podskakujące, spadające... aż na sam dół, aż do podstawy schodów...

Ale wszak naznaczył ją sam Wielki Władca Ciemności!

22

Jedna odpowiedź

Pevara czekała nieco zniecierpliwiona, kiedy szczupła, mała Przyjęta stawiała obrzeżoną srebrem tacę na bocznym stoliku, a następnie odkrywała talerz z ciastkami. Pedra — niska kobieta o poważnych rysach — wcale nie była guzdrałą, nie wydawała się też urażona, że musi spędzić ranek na obsługiwaniu Zasiadającej, po prostu zazwyczaj wszystko robiła dokładnie i starannie. Tym niemniej Pevara zapytana, czy nalać jej wina, odburknęła w końcu szorstko:

— Nalejemy sobie same, dziecko. Możesz czekać w przedsionku.

O mało nie kazała młodej Przyjętej wrócić do swoich nauk.

Pedra chwyciła białe spódnice zdobione paskami i wykonała wdzięczny ukłon bez śladu podenerwowania typowego dla Przyjętych, doświadczających zgryźliwości Zasiadających. Aż za często Przyjęte brały do siebie ich złośliwy ton, obawiając się aluzji co do ich postępowania bądź stroju... Jak gdyby Zasiadające nie miały większych zmartwień niż zachowanie Przyjętych!

Pevara poczekała, póki za Pedrą nie zamknęły się drzwi, a gdy wreszcie usłyszała kliknięcie klamki, z aprobatą pokiwała głową.

— Ta kobieta wkrótce zostanie Aes Sedai — oświadczyła.

Awans każdej kobiety na Aes Sedai był satysfakcjonujący, szczególną przyjemność jednakże sprawiało Zasiadającym, gdy szal zdobywały te Przyjęte, które początkowo nie zapowiadały się zbyt obiecująco. W obecnych czasach zaś cieszyły się nawet najmniejszymi przyjemnościami.

— Cóż, na pewno nie przyjmiemy jej do naszych, wierz mi. — Stwierdzenie padło z ust zadziwiającego gościa Pevary, kobiety, która odwróciła się teraz, porzucając obserwację stojących w idealnie równym szeregu na rzeźbionym w faliste ornamenty marmurowym gzymsie nad kominkiem malowanych miniatur nieżyjących członków rodziny Pevary. — Niepewnie się zachowuje przy mężczyznach. Obawiam się, że kontakty z nimi ją denerwują.

Tarnę na pewno nigdy nie peszyły kontakty z mężczyznami, podobnie zresztą jak nic innego, przynajmniej od dnia, kiedy zdobyła szal, czyli od nieco ponad dwudziestu lat. Pevara przypominała ją sobie jako nadpobudliwą nowicjuszkę, teraz jednak w niebieskich oczach tej jasnowłosej kobiety gościła wyłącznie przywodząca na myśl kamienie twardość. Były też równie ciepłe jak kamienie w zimie... Mimo to, akurat dziś w tej zimnej, dumnej twarzy o zaciśniętych ustach można było zauważyć dziwną niepewność. Pevara nie potrafiła sobie wyobrazić zdarzenia czy wiadomości, które wstrząsnęłoby Tarną Feir.

Podstawowe pytanie wszakże brzmiało: Po co ta kobieta przyszła się z nią zobaczyć? Prywatne odwiedziny Zasiadającej, szczególnie Czerwonej, ocierały się w jej przypadku o niestosowność. Tarna nadal utrzymała swoje pokoje tutaj, na piętrze Czerwonych, odkąd jednak zajęła swoje nowe stanowisko, przestała należeć do tej Ajah wbrew szkarłatnemu haftowi na ciemnoszarej sukni.

Ci, którzy jej nie znali, mogliby uznać zwłokę w przeprowadzce do nowych apartamentów za przejaw wrażliwości. Pevara wszakże podchodziła nieufnie do wszelkich niezwykłych sytuacji, odkąd Seaine wciągnęła ją w „polowanie” na Czarne Ajah. Elaida ufała Tarnie dokładnie tak samo jak Galinie, więc Pevara uważała za uzasadnioną ostrożność wobec osoby cieszącej się szczerym zaufaniem Amyrlin. Na samą myśl o Galinie — „A niech Światłość na zawsze spali tę kobietę!” — Pevara nadal zaciskała zęby. W dodatku istniał między nimi pewien związek. Galina bardzo się interesowała Tarną już w czasach, gdy tamta była dopiero nowicjuszką. Właściwie Galina interesowała się każdą nowicjuszką bądź też Przyjętą, którą uważała za dobrą kandydatkę dla Czerwonych, tym niemniej był to dla Pevary kolejny powód do ostrożności.

Oczywiście mimo swych podejrzeń Pevara zachowała obojętne oblicze. Żadna myśl nie uwidaczniała się na jej twarzy. Zbyt długo już była Aes Sedai! Z uśmiechem sięgnęła więc po srebrny dzban z długą szyjką, który stał na tacy i wydzielał słodki zapach przypraw.

— Napijesz się wina, Tarno, aby świętować swoje wyniesienie?

Ze srebrnymi pucharami w dłoniach obie kobiety zasiadły w zdobionych spiralami fotelach, które reprezentowały styl niemodny w Kandorze od blisko stu lat. Co z tego, skoro Pevara je lubiła i nie widziała żadnego powodu do wymiany swoich mebli czy czegokolwiek innego. Nie obchodziły ją przelotne mody. Fotele służyły jej od dnia, w którym je wykonano i były bardzo wygodne, szczególnie jeśli na siedzeniach ułożyła po kilka poduszek. Tarna jednakże usiadła sztywno wyprostowana i niemal na samej krawędzi. Nikt nigdy nie nazwałby jej leniwą lub ociężałą, wyraźnie wszakże wyglądała na zaniepokojoną.

— Nie jestem przekonana, czy powinnam świętować — oznajmiła, dotykając palcami wąskiej, szkarłatnej stuły, którą miała na szyi. Opiekunkom Kronik nie nakazywano konkretnego odcienia, po prostu każdy, kto spojrzał na stułę, musiał go określić mianem czerwieni, a Tarna zażyczyła sobie tak intensywny szkarłat, że materiał prawie się jarzył. — Elaida na mnie naciskała i nie mogłam odmówić. Sporo się zmieniło, odkąd opuściłam Wieżę, tak samo w niej, jak i na zewnątrz. Z powodu Alviarin siostry czujnie obserwują... Opiekunkę. Podejrzewam, że któraś Aes Sedai nakaże chłostę Alviarin, kiedy ta w końcu wróci. A Elaida... — Przerwała, napiła się wina, po czym kontynuowała zupełnie innym tonem: — Często słyszałam, że zdarza ci się postępować w sposób niekonwencjonalny. Pamiętam nawet, jak kiedyś wspomniałaś, że chciałbyś mieć Strażnika.

— Zarzucano mi gorsze rzeczy niż niekonwencjonalność — odparła cierpko Pevara.

Co ta kobieta pragnęła powiedzieć w związku z Elaidą? Sądząc po jej słowach, gdyby tylko mogła, nie przyjęłaby stuły Opiekunki. Dziwne. Tarna nigdy nie wydawała jej się nieśmiała czy bojaźliwa. Pevara uważała, że w tym momencie najlepiej zachować milczenie. Szczególnie na temat Strażników. Zbyt często wcześniej poruszała tę kwestię, aż jej opinia stała się ogólnie znaną plotką. Poza tym, jeśli wystarczająco długo pomilczy, jej rozmówczyni zapewne się odezwie, choćby dla podtrzymania pogawędki. Dzięki ciszy także można się wiele dowiedzieć.

Pevara przez chwilę powoli sączyła wino. Jak na jej gust, było za mocno osłodzone miodem, zbyt mało zaś dodano do niego imbiru.

Tarna podniosła się nagle i nadal osobliwie sztywno wyprostowana ruszyła wielkimi krokami do kominka, a tam zastygła i znów się zagapiła na miniaturowe portrety ustawione na pokrytych białym lakierem stojakach. Podniosła rękę z zamiarem dotknięcia jednego z owali z kości słoniowej, Pevara zaś poczuła, że wbrew sobie napina mięśnie ramion. Georg, jej najmłodszy brat, miał zaledwie dwanaście lat w dniu śmierci, czyli gdy został zamordowany — podobnie jak wszystkie inne osoby na tych malowidłach — podczas powstania Sprzymierzeńców Ciemności. Nie byli bogatą rodziną, która mogłaby sobie pozwolić na miniatury oprawione w kość słoniową, jednak gdy Pevara zdobyła pieniądze, znalazła malarza, który odwzorował jej wspomnienia. A Georg był pięknym chłopcem, wysokim jak na swój wiek i absolutnie nieustraszonym. Dopiero długo po śmierci małego braciszka dowiedziała się, w jaki sposób umarł. Z nożem w ręku stał nad ciałem ich ojca i usiłował uchronić matkę przed tłumem. Od tej pory upłynęło już wiele, wiele lat. Jeśliby członkowie jej rodziny wtedy nie zmarli, i tak już by dziś nie żyli, podobnie jak ich dzieci oraz dzieci ich dzieci. Tyle że niektóre rodzaje nienawiści nigdy nie umierają...

— Smok Odrodzony jest ta’veren, tak w każdym razie słyszałam — odezwała się w końcu Tarna, nadal gapiąc się na portret Georga. — Sądzisz, że on wszędzie odmienia los? A może sami zmieniamy przyszłość, stawiając krok za krokiem, aż odkrywamy, że doszliśmy gdzieś, gdzie się dojść nie spodziewaliśmy?

— Co masz na myśli? — spytała Pevara, nieco bardziej szorstko, niż zamierzała.

Nie podobało jej się, że Tarna tak uważnie przygląda się wizerunkowi jej brata, a jednocześnie mówi o mężczyźnie, który potrafi przenosić Moc, nawet jeżeli chodziło o Smoka Odrodzonego. Zagryzała wargę, powstrzymując się przed poleceniem Tarnie, ażeby się odwróciła i spojrzała na nią. Z pleców nie da się wszak odczytać emocji tak łatwo jak z twarzy.

— Nie przewidywałam żadnych większych trudności w Salidarze. Zresztą żadnego wielkiego sukcesu także... Jednak to, czego się dowiedziałam... — Czy kobieta potrząsnęła głową, czy też tylko przekrzywiła ją, starając się spojrzeć na miniaturę pod innym kątem? Mówiła powoli, lecz z ukrytą nutą zapamiętanego pośpiechu. — Pewnego dnia zostawiłam strażniczkę gołębi o dzień drogi od osady, tym niemniej powrót do niej zajął mi mniej niż połowę dnia. Następnie rozesłałam ptaki z kopiami mojego sprawozdania i wyruszyłam w drogę. Musiałam spławić tę kobietę, ponieważ nie dotrzymywała mi kroku. Sama nie wiem, ile koni zmieniłam. Niektóre zwierzęta były tak zajeżdżone, że dopiero gdy okazałam pierścień, mogłam je wymienić na inne, dorzuciwszy przy tym kilka srebrnych monet. A jako że ogromnie się spieszyłam, przypadkiem dotarłam do pewnej wioski w Murandy, kiedy... przebywała tam... grupa werbunkowa. Gdybym nie bała się straszliwie o Wieżę z racji tego wszystkiego, co zobaczyłam w Salidarze, pojechałabym do Ebou Dar, wsiadła na statek do Illian i popłynęła w górę rzeki, jednakże na myśl o udaniu się na południe zamiast na północ... na myśl o czekaniu na statek... zrezygnowałam z tego pomysłu i jak strzała popędziłam do Tar Valon. Niemniej jednak byłam w tej wsi i ich widziałam.

— Kogo, Tarno?

— Asha’manów. — W tym momencie nowo powołana Opiekunka niespodziewanie się odwróciła. Jej niebieskie oczy nadal połyskiwały lodowato, Pevara dostrzegła w nich wszakże również napięcie i upór. Tarna trzymała puchar w obu dłoniach, jakby próbowała je ogrzać za pomocą jego zawartości. — Rzecz jasna, nie wiedziałam wówczas, że to oni, jednak ci mężczyźni otwarcie rekrutowali ludzi, którzy mieli pójść za Smokiem Odrodzonym i najmądrzejsze wydało mi się podsłuchanie, co mówią, zanim się do nich odezwę. I dobrze postąpiłam. Było ich sześciu, Pevaro, sześciu mężczyzn w czarnych kaftanach. Dwóch... z naszytymi na kołnierzach srebrnymi mieczami. Sprawdzali, czy zgłaszający się mężczyźni zdołają się nauczyć przenoszenia. Och, nie powiedzieli tego wprost, wspominali jedynie o „dzierżeniu błyskawic”. Tak, o dzierżeniu błyskawic i dosiadaniu grzmotu. Ja jednak jednoznacznie zrozumiałam te określenia.

— Rzeczywiście, doskonale postąpiłaś, zachowując milczenie — zauważyła cicho Pevara. — Sześciu mężczyzn z umiejętnością przenoszenia Jedynej Mocy stanowi ogromne niebezpieczeństwo dla samotnej siostry. Nasze „oczy i uszy” stale opowiadają o tych grupach werbunkowych, które kręcą się już podobno wszędzie: od Saldaei po Łzę... Nikt najwyraźniej nie ma wszakże pojęcia, jak tych mężczyzn powstrzymać. O ile jeszcze nie jest za późno...

Znów o mało nie zagryzła wargi. Och, nie powinna tyle mówić. Zbyt często wymykało jej się więcej, niż chciała.

Dziwnym trafem, jej komentarz nieco rozluźnił Tarnę, która ponownie zajęła opuszczony niedawno fotel i rozparła się na nim. Oczywiście nie przestała zachowywać ostrożności, było to widać w jej zachowaniu. Kiedy mówiła, dobierała starannie słowa, przerywając na moment i podnosząc do ust kielich z winem, choć Pevara nie widziała, by jej rozmówczyni piła.

— Podczas rejsu rzecznym statkiem na północ miałam sporo czasu na myślenie. Miałam go tym więcej, że głupi kapitan wpakował nas na mieliznę tak nieszczęśliwie, iż rozbił maszt, a w kadłubie zrobiła się dziura. Spędziliśmy całe dnie na próbach przyciągnięcia uwagi innego statku, a kiedy w końcu dotarłam na ląd, nie mogłam przez kilka dni znaleźć konia. No i ostatecznie doszłam do wniosku, że spotkałam wtedy Asha’manów. Przekonał mnie fakt, że do jednej wioski wysłano ich aż sześciu, a nie były to tereny zbyt gęsto zaludnione. A zatem... Osobiście sądzę, że naprawdę jest już za późno...

— Elaida uważa, że tych wszystkich mężczyzn można poskromić — oznajmiła oględnie Pevara. We własnym mniemaniu zbyt dużo szczegółów już zdradziła.

— Mimo iż stać ich na wysłanie aż sześciu ludzi do jednej małej wsi i że potrafią Podróżować? Widzę tylko jedną odpowiedź. My... — Tarna wzięła głęboki wdech i przesunęła w palcach intensywnie szkarłatną stułę. Tym razem jednak z pewnością nie grała na zwłokę. — Czerwone siostry, Pevaro — stwierdziła ostatecznie — muszą ich wziąć na swoich Strażników.

Oświadczenie to zabrzmiało tak zaskakująco, że Pevara aż zamrugała. Gdyby nie była doskonale opanowana, po prostu rozdziawiłaby w zdumieniu usta.

— Mówisz poważnie? — spytała.

Lodowatoniebieskie oczy dosłownie wpiły się w twarz Pevary. Najgorsze minęło, a niemożliwe do pomyślenia zostało wypowiedziane głośno, toteż Tarna na powrót mogła się zmienić w istotę twardą niczym kamień.

— Na pewno nie jest to temat do żartów. Jakie inne wyjście nam pozostaje? Mamy pozwolić im działać? Kto inny mógłby ich połączyć więzią? Czerwone siostry są przyzwyczajone do kontaktów z takimi mężczyznami i potrafią ponieść nieuniknione w tej sytuacji ryzyko. Wszystkie pozostałe Aes Sedai bez wątpienia się wycofają, a każda z naszych sióstr będzie zmuszona wziąć więcej niż jednego Strażnika, wiesz wszak, iż Zielone zupełnie nieźle sobie z tą kwestią radzą. Myślę, że Zielone pomdlałyby, gdyby im zasugerować więź z Asha’manami. My... Czerwone siostry... musimy zrobić to, co trzeba...

— Poruszyłaś ten temat w rozmowie z Elaidą? — zaciekawiła się Pevara.

Tarna niecierpliwie potrząsnęła głową.

— Elaida uważa, tak jak... wspomniałaś. Ona... — Blondwłosa kobieta zmarszczyła brwi i zapatrzyła się na moment w wino. — Elaida — podjęła w końcu — często wierzy w to, w co chce wierzyć i widzi to, co chce widzieć. Próbowałam poruszyć kwestię Asha’manów pierwszego dnia po moim powrocie. Nawet nie chciałam wzmiankować o więzi, nie naszej Amyrlin... Nie jestem taka głupia. W każdym razie zabroniła mi w ogóle wspominać o mężczyznach ze zdolnością do przenoszenia. Ty jednak wszak słyniesz ze swej... niekonwencjonalności.

— I wierzysz, że można ich poskromić po połączeniu się z nimi więzią? Nie mam pojęcia, cóż wtedy stałoby się z siostrą połączoną przez więź i po prawdzie bynajmniej nie chcę się tego dowiedzieć.

Pevara uświadomiła sobie, że teraz to ona gra na czas. Na początku nie miała pojęcia, dokąd prowadzi ta rozmowa, bez wątpienia nie podejrzewałaby jednak, że usłyszy taką propozycję.

— Może tak będzie wyglądać koniec... Albo nic z tego nie wyjdzie — odparowała chłodno Tarna. Ta kobieta chyba rzeczywiście była z kamienia. — W każdym razie nie widzę innego sposobu walki z Asha’manami. Czerwone siostry muszą ich połączyć więzią, czyniąc z nich swoich Strażników. Jeśli istnieje inny sposób, chętnie go przetestuję, lecz coś trzeba zrobić!

Zastygła w fotelu i przez długą chwilę siedziała niemal nieruchomo, spokojnie popijając wino, podczas gdy skonsternowana Pevara gapiła się na nią bez słowa. Potrafiła tylko patrzeć. Żadnym swoim stwierdzeniem Tarna nie udowodniła, że nie należy do Czarnych Ajah, jednak zaufanie Pevary do niej bynajmniej nie wzrosło. No cóż, Pevara właściwie uważała, że istnieje mnóstwo ważniejszych spraw niż kwestia Czarnych Ajah, a ona była przecież Zasiadającą, nie zaś siostrzanym odpowiednikiem psa myśliwskiego, którego wyznaczono do polowania na Czarne. Musiała myśleć o Białej Wieży i o Aes Sedai, które przebywały poza Wieżą. A także o przyszłości.

Zanurzyła palce w haftowanym woreczku przy pasie i wyciągnęła zeń cienką rurkę, w którą wciśnięto zwinięty w rulon niewielki skrawek papieru. Odnosiła wrażenie, że papierek za chwilę rozjarzy się ognistymi literami. Do tej pory Pevara pozostawała jedną z dwóch kobiet w Wieży, które znały treść zapisaną na tym skrawku. A teraz, mimo iż już go wyjęła, nadal się wahała, czy go wręczyć Tarnie. W końcu wszakże podała go Opiekunce.

— Dostałam ten tekst od jednego z naszych agentów przebywających w Cairhien, ale wysłała go Toveine Gazal.

Na wzmiankę o Toveine Tarna nieoczekiwanie popatrzyła Pevarze w twarz, potem zaczęła czytać. Jej kamienne oblicze nie drgnęło, a kiedy skończyła, zwinęła papier w rulon i wsunęła go z powrotem do cienkiej rurki.

— To niczego nie zmienia — oznajmiła stanowczo. Jej ton wciąż pozostawał lodowaty. — Co najwyżej narzuca konieczność pośpiechu.

— Przeciwnie — odcięła się Pevara z westchnieniem. — To zmienia wszystko. Zmienia cały świat.

23

Ozdoby

Powietrze w pokoju było cieplejsze niż na zewnątrz jedynie na tyle, że grube szyby pomalowanych na czerwono okien z kwaterami od wewnętrznej strony pokryły się parą. Tym niemniej Cadsuane stała przy oknie i wyglądała na dwór, jakby zupełnie wyraźnie widziała posępny krajobraz, zresztą widziała wszystko, co chciała widzieć. Za jej oknem kręcili się tylko nieszczęśni ludzie opatuleni w płaszcze i skrywający twarze pod kapeluszami. Jedynie nieforemne spódnice lub workowate spodnie odróżniały od siebie mężczyzn i kobiety. Wszyscy z trudem brodzili przez otaczające dwór błotniste pole, czasami ktoś się pochylał i brał w dłoń garść ziemi. Już niedługo będą mogli zacząć orać i nawozić, na razie wszakże nic poza ich inspekcją nie sugerowało nadciągającej wiosny. Konary drzew w rozciągającym się za polami lesie wciąż były czarne i bezlistne, prezentując się ponuro na tle osobliwie spranej szarości porannego nieba. Przyzwoita warstwa śniegu nieco ożywiłaby okolicę, tyle że tutaj sypało minimalnie i rzadko, a spadły jednego dnia śnieg, następnego topniał. Cadsuane jednakże nie potrafiła wskazać zbyt wiele miejsc, które lepiej nadawałyby się dla jej celów, szczególnie że Grzbiet Świata znajdował się zaledwie nieco ponad dzień szybkiej jazdy stąd na wschód. Komu przyszłoby do głowy penetrować przygraniczne tereny Łzy? Czy jednak przekonanie młokosa do pozostania tutaj nie poszło jej zbyt łatwo? Westchnąwszy, odwróciła się od okna, czując poruszenie złotych ozdób, które wisiały w jej włosach: maleńkich księżyców, gwiazdek, ptaków i rybek. Ostatnio była aż za bardzo świadoma ich istnienia. Świadoma? Też coś! Zastanawiała się, czy nie powinna zacząć pozostawiać ich na włosach na noc, na czas snu.

Salon był duży, lecz — jak cała rezydencja — nie przedstawiał się zbytnio dekoracyjnie; jego ściany pomalowano na czerwono i przyozdobiono gzymsami z rzeźbionego drewna. Meble były nieco jaskrawe, choć nie tknięte złoceniami. W pomieszczeniu znajdowały się także dwa ładnie wykonane, wydłużone kominki z gładkiego kamienia, o rusztach z twardego, kutego żelaza, skonstruowanych raczej w sposób zapewniający długie użytkowanie niż w celu uzyskania ładnego wyglądu. Tak jak nalegała Cadsuane, ogień w paleniskach płonął słabo, płomienie migotały nisko na częściowo strawionych szczapach, dając ciepło, które wystarczało zaledwie na ogrzanie rąk, ona zaś nie potrzebowała więcej. Gdyby pozwoliła, Algarin otoczyłby ją gorącem i zasypał służącymi, oddając jej prawie wszystkich, których nadal zatrudniał. Był pomniejszym Lordem Prowincji i nie sposób go nazwać człowiekiem bogatym, wydawał się wszakże uczciwy i w przeciwieństwie do wielu innych spłacał wszystkie swoje długi w terminie.

Pozbawione ozdób drzwi do korytarza otworzyły się nagle ze skrzypnięciem. Większość służących Algarina stanowili ludzie niemal równie wiekowi jak on sam i chociaż stale sprzątali i odkurzali, w licznych lampach stał olej, knoty nie były odpowiednio przycięte, a zawiasów drzwi od dawna najprawdopodobniej nie oliwiono.

W drzwiach pojawiła się Verin, ciągle ubrana w podróżny strój, czyli prostą, brązową, wełnianą suknię z rozciętymi spódnicami i narzucony na ramiona płaszcz. Przez moment kobieta tkwiła w progu i przygładzała upstrzone siwizną włosy. Mina na kwadratowej twarzy tej niewysokiej i przytęgawej siostry sugerowała irytację.

— No cóż, przedstawicielki Ludu Morza dotarły do Łzy, Cadsuane — odezwała się wreszcie, potrząsając głową. — Nie podjechałam pod sam Kamień, słyszałam jednak, że Wysoki Lord Astoril przestał narzekać na doskwierający mu ból stawów i zebrał swoje wojska. Podobno przebywa w twierdzy wraz z Darlinem. Kto by pomyślał, że Astoril zupełnie zmieni front i stanie z Darlinem po jednej stronie? Ulice miasta pełne są zbrojnych, choć większość się stale upija, a potem bije między sobą, no chyba że walczą z Atha’an Miere. W Łzie przebywa obecnie tyleż samo przedstawicieli Ludu Morza, co innych nacji. Przemieszali się. Harine była przerażona. Uciekła na swój statek natychmiast, kiedy zdołała wynająć łódź. Spodziewa się nominacji na Mistrzynię Statków, dzięki czemu przywróci spokój. Nikt nie ma wątpliwości, że Nesta din Reas nie żyje.

Cadsuane chętnie pozwoliła paplać tej korpulentnej, małej kobietce. Verin nie była wcale taką roztargnioną osóbką, jaką udawała. Niektóre Brązowe rzeczywiście niemal potykały się o własne stopy, Verin wszakże należała raczej do tych, które jedynie stwarzają wokół siebie pozory rozkojarzenia i tylko udają całkowite skupienie na własnych badaniach. Prawdopodobnie sądziła, że Cadsuane akceptuje jej zachowanie i swoje zdanie wyrażała bez wahania. Z kolei fakty, które pomijała, i opinie, które zachowywała dla siebie, również często okazywały się wiele mówiące. Zresztą Cadsuane wiedziała, że bynajmniej nie rozgryzła Verin i tak naprawdę nie mogła być jej pewna. Zbyt wielu zresztą rzeczy na tym świecie nie była pewna i owa niepewność nieco jej doskwierała.

Min niestety jawnie podsłuchiwała pod drzwiami. A młodziutka Min niewiele miała w sobie cierpliwości.

— Mówiłam Harine, że nie będzie łatwo — wtrąciła, wpadając do pokoju. — Ostrzegałam ją, że za umowę z Randem spotka ją kara. Natychmiast, gdy zostanie Mistrzynią Statków, a nie potrafię powiedzieć, czy będzie to za dziesięć dni, czy też dopiero za dziesięć lat... — Min była smukła, ładna, wysoka, w botkach na czerwonych obcasach, z ciemnymi lokami opadającymi na ramiona. Miała niski kobiecy głos, nosiła wszakże czerwony chłopięcy kaftan i niebieskie spodnie. Kaftan przyozdobiono wprawdzie haftowanymi, kolorowymi kwiatami na klapach i w górnej części rękawów, spodnie zaś miały pasy na zewnętrznej stronie, niemniej jednak wciąż pozostawały tylko spodniami i kaftanem.

— Możesz wejść, Min — rzuciła spokojnie Cadsuane. Na ten jej ton ludzie zwykle siadali prosto i natychmiast zwracali na nią uwagę. W każdym razie reagowali tak ci, którzy ją znali. Na policzkach Min zakwitły rumieńce. — Obawiam się, że Mistrzyni Fal już się tego wszystkiego dowiedziała sama. Może jednak zauważyłaś poświatę jakiejś innej osoby i pragniesz mi o niej opowiedzieć?

Ta szczególna zdolność dziewczyny w przeszłości bywała już pomocna i niewątpliwie mogłaby się przydać ponownie. Cadsuane uważała, że Min nie kłamie, opowiadając o widzianych obrazach i poświatach, które jej zdaniem otaczały ludzi, choć z drugiej strony dziewczyna nie zawsze chętnie rozmawiała na ten temat. Zwłaszcza kiedy chodziło o tego jednego konkretnego mężczyznę, którym zainteresowana była Cadsuane.

Mimo rumieńców na policzkach Min uniosła podbródek i przybrała hardą minę. Ta młodziutka kobieta zmieniała się od czasów Shadar Logoth czy też jeszcze wcześniejszego okresu i niestety nie zaszła w niej zmiana na lepsze.

— Rand chce, żebyś przyszła się z nim zobaczyć. Polecił mi cię o to poprosić, więc nie musisz reagować tak opryskliwie.

Cadsuane ledwie na nią spojrzała. Przez kilka minut panowała cisza. Ona była opryskliwa?! Tak, tak, charakter Min zdecydowanie nie zmieniał się na lepsze.

— Odpowiedz mu, Min, że przyjdę, gdy będę mogła — odrzekła wreszcie. — I mocno zamknij za sobą drzwi.

Młoda kobieta otworzyła usta z jawnym zamiarem udzielenia jakiejś riposty, miała wszakże najwyraźniej dość rozumu, by milczeć. Mimo swoich śmiesznych butów wykonała nawet szybki, niedbały ukłon w przelocie, po czym wyszła i głośno zamknęła za sobą drzwi. Ściśle rzecz biorąc, niemal nimi trzasnęła.

Verin znowu potrząsnęła głową i wybuchnęła niegłośnym śmiechem, w którym trudno się było jednak dosłuchać szczerego rozbawienia.

— Min jest zakochana w tym młodzieńcu, Cadsuane. Oddała mu swe serce. Niezależnie od twoich słów albo tego, co zrobisz, postąpi zgodnie z nakazami swojego serca, nie zaś umysłu. Moim zdaniem dziewczyna uważa, że z powodu ich miłości on o mało nie umarł. Wiesz, jak taka myśl działa na niektóre kobiety.

Cadsuane zacisnęła wargi. Verin wiedziała więcej o tego rodzaju relacjach z mężczyznami niż ona, która nigdy nie pozwoliła sobie na własnych Strażników, jak to czyniły Zielone, inni mężczyźni zaś nie wchodzili w rachubę. Tym niemniej Brązowa przypadkiem trafiła w sedno. W każdym razie Cadsuane sądziła, że żadna inna siostra nie wie o więzi Min i młodego al’Thora. Sama odkryła prawdę tylko dlatego, że dziewczynie kilka razy wymknęło się nieostrożne słówko. Nawet najściślej przylegający do muszli małż w końcu się od niej odklei, jeśli zrobisz w niej pierwszą małą szczelinę. Czasami takie działanie może zaowocować również niespodziewaną perłą. Tak, Min na pewno chciałaby utrzymać tego młodzieńca przy życiu, czy go kochała czy też nie... Ale i Cadsuane z pewnością nie chciała przecież jego śmierci.

Verin zawiesiła płaszcz na wysokim oparciu krzesła, potem podeszła do najbliższego kominka i wyciągnęła ręce, usiłując ogrzać je nad niewysokim płomieniem. Nikt by nie powiedział, że Verin porusza się posuwistym krokiem, tym niemniej miała w sobie więcej wdzięku, niż wskazywała jej nieco przyciężkawa sylwetka. A może wcale nie była tęga? Każda Aes Sedai stale się ukrywała za jakąś maską. Po pewnym czasie niektórym wchodził ten zwyczaj w krew.

— Wierzę, że sytuację w Łzie wciąż jeszcze da się rozwiązać w sposób pokojowy — oświadczyła, wpatrzona w ogień. Zdawała się mówić sama do siebie. Lub chciała podsunąć Cadsuane tę kwestię do przemyślenia. — Desperacja Hearne’a i Simaana rośnie. Obaj się obawiają, że inni Wysocy Lordowie wrócą z Illian i rozprawią się z nimi w mieście. Być może są skłonni zaakceptować Darlina, szczególnie jeśli wezmą pod uwagę inne możliwości. Estanda wolałaby ostrzejszy ruch, ale pewnie da się przekonać, o ile dostrzeże korzyści dla siebie...

— Zakazałam ci się do nich zbliżać — przerwała jej surowym tonem Cadsuane.

Tęga siostra zamrugała, patrząc na nią w zdumieniu.

— Nie zbliżałam się do nich. Po ulicach wszakże stale krąży mnóstwo pogłosek, ja zaś umiem te pogłoski składać w całość, a później je przesiewać, pozostawiając wyłącznie prawdę. Widziałam Alannę i Rafelę, lecz skryłam się za sprzedawcą zachwalającym swoje paszteciki z mięsem, więc mnie nie zobaczyły. Tak, jestem stuprocentowo pewna, że mnie nie widziały.

Zamilkła, wyraźnie czekając na wyjaśnienia Cadsuane. Nie rozumiała, dlaczego powinna unikać także Aes Sedai.

— Teraz muszę pójść na spotkanie z młokosem, Verin — odparła tamta, zamiast się tłumaczyć.

Na tym polegał problem, kiedy człowiek zgodził się komuś doradzać. Mimo iż Cadsuane zdołała na samym początku ustalić wszystkie warunki, a przynajmniej ich większość, i tak teraz musiała się zjawiać na każde wezwanie Randa. Prędzej czy później, ale w końcu musiała się z nim spotkać. Chociaż akurat to wezwanie przyszło w odpowiednim momencie — dało jej pretekst, dzięki któremu mogła uniknąć natrętnej ciekawości Verin. Odpowiedź była bowiem prosta. Jeśli ktoś próbuje rozwiązać wszystkie problemy, ostatecznie nie rozwiązuje żadnego. A w przypadku niektórych kwestii na dłuższą metę naprawdę nie ma znaczenia sposób, w jaki zostały one rozwiązane. Nie odpowiadając Verin, Cadsuane pozostawiła ją z łamigłówką do rozwiązania, nad którą kobieta zapewne strawi sporo czasu. Kiedy Cadsuane nie była kogoś pewna, wolała, ażeby ta osoba również nie miała pewności co do niej.

Verin wzięła płaszcz i wyszła z pokoju wraz z nią. Czyżby zamierzała jej towarzyszyć? Na szczęście przed salonem spotkały idącą energicznie korytarzem Nesune, która na ich widok nagle się zatrzymała. W sumie niewiele osób ignorowało Cadsuane, jednakże Nesune nieźle się to udało, natychmiast bowiem skupiła niemal czarne oczy na Verin.

— Wróciłaś zatem, nieprawdaż? — Nawet najlepsze z Brązowych miały osobliwy zwyczaj potwierdzania oczywistości. — To ty napisałaś tekst o zwierzętach Zatopionych Ziem, o ile sobie dobrze przypominam. — Co oznaczało, że Verin na pewno napisała ten tekst, jako że Nesune zawsze zapamiętywała każdy fakt, o który się kiedykolwiek otarła. Umiejętność ta była oczywiście niezwykle przydatna i gdyby Cadsuane ufała Nesune, na pewno potrafiłaby ją jakoś wykorzystać. — Lord Algarin pokazał mi skórę wielkiego węża, która jego zdaniem pochodzi z Zatopionych Ziem, ja wszakże jestem przekonana, że identyczną widziałam...

Verin rzuciła Cadsuane bezradne spojrzenie przez ramię, gdy wysoka Nesune ciągnęła ją za rękaw, ale zanim zrobiły trzy kroki, już pogrążyły się w poważnej dyskusji nad tym głupim wężem.

Cadsuane uznała to zdarzenie za nadzwyczajne, a równocześnie — w jakimś sensie — kłopotliwe. Nesune pozostawała lojalna wobec Elaidy, w każdym razie kiedyś była wobec niej lojalna, Verin natomiast należała do tych Aes Sedai, które pragnęły zdetronizować Amyrlin. Albo niegdyś do takich należała... A teraz sympatycznie gawędziły o wężach. Przyczyna, dla której obie przysięgły wierność młodemu al’Thorowi, wiązała się zapewne z faktem, że Rand był ta’veren i nieświadomie zmieniał wokół siebie Wzór. Czyż jednak ta przysięga wystarczyła obu kobietom do zapomnienia o odmiennych poglądach związanych z osobą, która powinna zostać Zasiadającą na Tronie Amyrlin? A może wielka bliskość tego ta’veren tak na nie wpłynęła? Cadsuane bardzo chciałaby poznać odpowiedzi na te pytania. Spośród jej ozdób żadna nie chroniła przed ta’veren. Wprawdzie nie znała w pełni możliwości dwóch ryb i jednego z księżyców, jednak szczególna moc tych błyskotek nie wydawała jej się prawdopodobna. Może po prostu Verin i Nesune dobrze się rozumiały, ponieważ obie należały do Brązowych Ajah? Brązowe potrafiły zapomnieć o całym świecie, ilekroć się skoncentrowały na swoich badaniach. Węże, też coś! Małe ozdoby zakołysały się, Cadsuane bowiem potrząsnęła głową, a następnie się obróciła, zostawiając za sobą dwie odchodzące Brązowe. Zastanowiła się, czego tym razem może chcieć od niej ten młody człowiek? Nigdy, niezależnie od sytuacji, nie podobała jej się rola doradczyni.

Podmuchy wiatru poruszały nielicznymi gobelinami zdobiącymi ściany korytarza — wszystkie były w starym stylu i nosiły widoczne ślady wskazujące jednoznacznie, że wielokrotnie je zdejmowano i ponownie zawieszano. Dworu najwyraźniej nie zbudowano od razu w kształcie, jaki miał dziś, lecz rozbudowywano go sukcesywnie niczym farmerskie domy — wraz z większymi zyskami lub w razie potrzeby, czyli gdy rozrastała się rodzina. Dynastia Pendaloan nigdy nie wydawała się szczególnie majętna, chociaż zdarzały się okresy, kiedy była rzeczywiście liczna. Efekty można było dostrzec na mocno zniszczonych, staromodnych draperiach ściennych. Wszystkie gzymsy pomalowano na jaskrawe kolory — czerwień, błękit bądź też żółć — choć korytarze różniły się od siebie szerokością i wysokością, a czasem też krzyżowały się pod osobliwym, ukośnym kątem. Z okien, które kiedyś wychodziły na pola, rozciągał się obecnie widok na dziedzińce. Przy oknach znajdowały się wysokie ławeczki, na których niczego nie stawiano, ażeby nie przesłaniać słońca. Z niektórych części dworu do innych prowadziły jedynie zadaszone kolumnady, z których widać było jeden z tych dziedzińców. Kolumny najczęściej wykonywano z drewna i również pokrywano farbą w wyrazistym kolorze, nielicznym zaś dodatkowo dodawano rzeźbienia.

Na jednym z tych przejść, przyozdobionym grubymi, zielonymi kolumnami, stały dwie siostry i wpatrywały się w dół, na ruchliwy dziedziniec. W każdym razie patrzyły nań w momencie, gdy Cadsuane otworzyła drzwi prowadzące na kolumnadę. Jedna z kobiet, Beldeine, podniosła na Cadsuane wzrok i zesztywniała, po czym poprawiła szal zakończony zielonymi frędzlami, który nosiła dopiero niecałe pięć lat. Była ładna, jej oblicze z wydatnymi kośćmi policzkowymi i nieco skośnymi brązowymi oczyma nie zyskało jeszcze typowej dla Aes Sedai bezwiekowości i wyglądała nawet na młodszą niż Min, zwłaszcza kiedy posłała wchodzącej szybkie, lodowate spojrzenie. Sekundę później odwróciła się i pospiesznie ruszyła w przeciwnym kierunku.

Jej towarzyszka, siostra imieniem Merise, uśmiechnęła się z kolei z rozbawieniem, nieznacznie przesuwając na ramionach szal z zielonymi frędzlami. A przecież Merise, wysoka kobieta z włosami sczesanymi w tył z bladej twarzy, nie należała do osób, które często się uśmiechają.

— Beldeine zaczyna się martwić, że do tej pory nie połączyła jeszcze więzią żadnego Strażnika — zauważyła z wyraźnym taraboniańskim akcentem, kiedy Cadsuane zatrzymała się obok niej. Tym niemniej jej niebieskie oczy patrzyły teraz ponownie na dziedziniec. — Zastanawia się nad połączeniem więzią z Asha’manem, o ile jakiegoś znajdzie. Kazałam jej porozmawiać z Daigian. Jeśli rozmowa nie pomoże jej, pomoże przynajmniej Daigian.

Wszyscy Strażnicy, których przywiozły tu z sobą siostry, zebrali się obecnie na wyłożonym kamienną posadzką dziedzińcu. Wszyscy nosili — mimo zimna — tylko koszule z długim rękawem, większość siedziała na pomalowanych, drewnianych ławkach i przyglądała się, jak dwóch z nich ćwiczy z drewnianymi mieczami. Jahar, jeden z trzech Strażników Merise, był przystojnym młodzieńcem o przyciemnionej przez słońce cerze. Srebrne dzwoneczki przymocowane do końców jego dwóch długich warkoczy zabrzęczały, gdy mężczyzna z furią zaatakował swego przeciwnika. Jahar poruszał się w taki sposób, jakby walczył czarną lancą. Nie było nawet śladu wiatru, a jednak ośmioramienna gwiazdka, którą Cadsuane miała we włosach, wyraźnie się poruszała. Niczym złoty kompas... Cadsuane podniosła rękę i zatrzymała ozdobę, gdyż wyraźnie czuła jej wibrowanie. Wtedy zrozumiała! Tak, tak, Jahar był Asha’manem. Cadsuane pojęła ten fakt, chociaż gwiazda nie wskazała jednoznacznie na niego, jedynie dała do zrozumienia, że w jej pobliżu znajduje się mężczyzna, który potrafi przenosić Moc. Cadsuane odkryła już wcześniej, że gwiazda drży tym silniej, im więcej jest w jej otoczeniu mężczyzn z umiejętnością przenoszenia. Przeciwnik Jahara, bardzo wysoki, barczysty osobnik cechujący się kamiennym obliczem i splecionym skórzanym rzemieniem na siwiejących skroniach, przytrzymującym długie do ramion włosy, nie był wprawdzie Asha’manem, lecz potrafił być nieubłagany. Lan niby nie poruszał się szybko, ale jakby... płynął. Zawsze zdążył odparować swoim ostrzem z powiązanych rózg uderzenie miecza Jahara, który — choć młodszy — ani razu nie zdołał go dosięgnąć.

Nagle drewniane ostrze Lana trafiło bok Jahara z głośnym trzaskiem. Gdyby cios został zadany stalą, Asha’man padłby martwy. Jahar wciąż jeszcze cofał się przed siłą tego uderzenia, podczas gdy Lan płynnym ruchem wrócił do poprzedniej pozycji i trwał w gotowości z długim ostrzem uniesionym pionowo w rękach. W tym momencie wstał Nethan, inny Strażnik Merise. Szczupły mężczyzna, lekko posiwiały na skroniach, dość wysoki, chociaż i tak o dłoń lub więcej niższy od Lana. Jahar odprawił go jednak machnięciem ręki i znów podniósł ćwiczebne ostrze, głośno domagając się kolejnego ataku.

— Czy Daigian jakoś się trzyma? — spytała Cadsuane.

— Radzi sobie lepiej, niż się spodziewałam — przyznała Merise. — Dużo przebywa w swoim pokoju, a płacze jedynie w tajemnicy. — Przesunęła wzrok od mężczyzn z mieczami ku pomalowanej na zielono ławce, na której siedział Strażnik Verin — krępy, siwowłosy Tomas — obok osobnika niemal łysego, z wyjątkiem kępki białych włosów. — Damer chciał spróbować ją Uzdrowić, jednakże Daigian odmówiła. Może nigdy wcześniej nie miała Strażnika, lecz wie, że żałoba po zmarłym stanowi część wspomnienia po nim. Jestem zaskoczona, że Corele w ogóle rozważała coś takiego.

Potrząsając głową, Tarabonianka wróciła do obserwacji Jahara. Strażnicy innych sióstr właściwie jej nie interesowali, przynajmniej nie w takim stopniu jak jej trzej.

— Asha’mani — o, ci to się smucą. Tak jak Strażnicy. Sądziłam, że Jahar i Damer może tylko poszli za przykładem innych, jednakże z tego, co mówił Jahar, wynika, że właśnie takie są ich zwyczaje. Nie wtrącałam się oczywiście, widziałam wszakże, że popijali, wspominając młodego Strażnika Daigian, Ebena. Ani razu nie wymienili jego imienia, ale na stole postawili na jego części puchar pełen wina. Bassane i Nethan wiedzą, że każdego dnia mogą umrzeć i godzą się z tym faktem. A Jahar wręcz wyczekuje śmierci, tak, tak, powiedziałabym, że codziennie jej wyczekuje. Każdą godzinę traktuje zapewne jako swoją ostatnią.

Cadsuane ledwie się powstrzymała przed zerknięciem na swoją towarzyszkę. Merise nieczęsto wygłaszała tak długie przemowy. Jej rysy były gładkie, postawa niewzruszona, tym niemniej coś w jej zachowaniu denerwowało.

— Wiem, że myślisz o więzi z nim — zauważyła łagodnie, wpatrując się w dziedziniec. Rozmowa z Aes Sedai o jej Strażniku wymagała delikatności. Z tego też względu Cadsuane patrzyła wyłącznie na dziedziniec i marszczyła brwi. — Uwierzyłaś już, że młody al’Thor odniósł sukces w Shadar Logoth? Twoim zdaniem naprawdę zdołał oczyścić ze skazy męską połowę Źródła?

Corele także się zastanawiała nad więzią z Damerem, jednak Żółte tak bardzo skupiały się na swoich daremnych wysiłkach zrozumienia, jak przy użyciu saidara dokonać tego, co Rand zrobił z saidinem, że Corele nie zauważyłaby skazy Czarnego, nawet gdyby ją połknęła. Szkoda, że sama Cadsuane nie otrzymała szala na przykład pięćdziesiąt lat później... Wówczas również związałaby jednego z tych mężczyzn i nie musiałaby nikogo wypytywać o takie rzeczy. Jednak różnica pięćdziesięciu lat wiele zmieniała. Nie doszłoby do śmierci Norii w jej małym domku na Czarnych Wzgórzach i Cadsuane Melaidhrin pewnie wcale nie trafiłaby do Białej Wieży. Jej historia potoczyłaby się zupełnie inaczej. Przede wszystkim bez wątpienia nie znalazłaby się w okolicznościach choćby przypominających obecne. Dlatego musiała zadawać takie pytania. Zadawała więc je delikatnie i spokojnie czekała na odpowiedź.

Merise pozostała opanowana i nieporuszona. Dopiero po długiej chwili westchnęła, po czym odparła:

— Nie wiem, Cadsuane. Saidar to spokojny ocean, który zabierze cię tam, dokąd się zechcesz udać, wystarczy znać jego prądy i pozwalać im się unosić. A saidin... Saidin jest w porównaniu z saidarem lawiną parzących kamieni. Przypomina załamujące się lodowe góry. Jahar wydaje mi się... czystszy niż wtedy, gdy połączyłam się z nim po raz pierwszy, jednakże w panującym chaosie można ukryć wszystko. Wszystko!

Cadsuane pokiwała głową. Nie była przekonana, czy spodziewała się innego wytłumaczenia. Czemuż niby miała otrzymać jednoznaczną odpowiedź na któreś z dwóch najważniejszych na świecie pytań, skoro nie potrafiła znaleźć wyjaśnienia szeregu innych dużo prostszych kwestii? Patrzyła na dziedziniec. Drewniane ostrze Lana zatrzymało się, choć tym razem nie z trzaskiem, lecz ledwie muskając gardło Jahara. Następnie — potężniejszy od swego przeciwnika — Lan znów spokojnie wrócił do swojej podstawowej, oczekującej pozycji. Nethan ponownie powstał, Jahar zaś po raz kolejny odprawił go machnięciem ręki, po czym gniewnie uniósł ćwiczebny miecz i przybrał waleczną postawę. Trzeci Strażnik Merise, mężczyzna imieniem Bassane — niski, szeroki w barach Cairhienianin o opalonej, niemal równie ciemnej jak Jahara cerze — roześmiał się i rzucił nieuprzejmy komentarz na temat przesadnie ambitnych osobników, którzy potykają się o własne ostrza. Tomas i Damer wymienili spojrzenia i potrząsnęli głowami, mężczyźni w tym wieku zwykle bowiem już na długo wcześniej dali sobie spokój z szyderstwami. Znów rozległy się odgłosy drewna uderzającego o drewno.

Pozostali czterej Strażnicy nie stanowili jedynych widzów zmagań Lana i Jahara na dziedzińcu. Uwagę Cadsuane przyciągnęła siedząca na czerwonej ławce szczupła dziewczyna o ciemnych włosach splecionych w długi warkocz, która z niepokojem przyglądała się walczącym. Na jej widok Cadsuane zmarszczyła brwi. Ta młódka musiałaby zamachać pierścieniem w kształcie Wielkiego Węża przed nosami ludzi, ażeby im udowodnić, że mają do czynienia z Aes Sedai, którą rzeczywiście była, nawet jeśli tylko formalnie. Beldeine wciąż wyglądała jak dziecko, gdyż miała naprawdę młodą twarz, natomiast Nynaeve rzeczywiście była młodziutka. Teraz kręciła się na ławce, prawie się z niej zrywając. Czasami poruszała ustami, jakby milcząco wykrzykując słowa zachęty, innym razem wykonywała rękoma gesty, którymi pokazywała Lanowi skuteczniejszy sposób posługiwania się mieczem. Nynaeve była istotą nieco frywolną i pełną namiętności, na szczęście dzięki swej rozwadze rzadko te cechy demonstrowała. Nie tylko Min zatem oddała serce jakiemuś mężczyźnie i straciła dla niego głowę. Zgodnie ze zwyczajami dawnego Malkier, Nynaeve miała na czole wymalowaną czerwoną kropkę symbolizującą małżeństwo z Lanem, mimo iż Żółte rzadko poślubiały swoich Strażników. Nie tylko zresztą Żółte. Naprawdę bardzo niewiele sióstr wychodziło za mąż. W dodatku Lan nie był Strażnikiem Nynaeve, chociaż oboje udawali, że łączy ich więź. Nie wspominali o osobie, do której Lan w istocie należał, unikali imienia tej kobiety i zachowywali się czasem jak złodzieje umykający w noc.

Bardziej interesująca i niepokojąca wydała się Cadsuane biżuteria, którą nosiła Nynaeve: długi, złoty naszyjnik, cienki, złoty pas, a także dopasowane do nich bransoletki i pierścienie. A jej suknię z żółtymi wstawkami zdobiły jaskrawoczerwone, zielone i niebieskie klejnoty. Na lewej ręce Nynaeve nosiła również jeden dodatkowy przedmiot — złote pierścionki przymocowane spłaszczonymi łańcuszkami do złotej bransoletki. Był to angreal, znacznie potężniejszy niż ozdoba w kształcie dzierzby, którą miała we włosach Cadsuane. Inne ozdoby Nynaeve przypominały jej własne i prawdopodobnie zostały wykonane mniej więcej w tym samym czasie; te ter’angreale pochodziły z okresu Pęknięcia Świata, z czasów, gdy Aes Sedai zaczynały zyskiwać wrogów, szczególnie wśród umiejących przenosić Moc mężczyzn. Dziwna wydawała się teraz myśl, że tych mężczyzn również określano mianem Aes Sedai. Tak jakby Cadsuane spotkała nagle osobnika przeciwnej płci, który nosi jej imię!

Pytanie... Jej poranek najwyraźniej wypełniały pytania, a słońce wszak nie wspięło się jeszcze nawet do połowy osiąganej w południe wysokości... Pytanie zatem brzmiało, czy młodziutka Nynaeve nosi tę biżuterię z powodu chłopca nazwiskiem al’Thor, czy też z powodu Asha’manów? A może z jej powodu, z powodu Cadsuane Melaidhrin? Nynaeve manifestowała swoją lojalność wobec Randa, młodzieńca pochodzącego z tej samej wioski, choć nie zapominała także o ostrożności. Nie była zatem głupia i doskonale wiedziała, co robi. Póki jednak Cadsuane nie znajdzie odpowiedzi na nurtujące ją kwestie, nie może zaufać tej dziewczynie; byłoby to zbyt niebezpieczne. Kłopot w tym, że ostatnimi czasy wiele pomysłów wydawało się groźnymi.

— Jahar staje się silniejszy — oświadczyła niespodziewanie Merise. Cadsuane uniosła brwi i zerknęła na swoją Zieloną towarzyszkę. Silniejszy? Wilgotna koszula tego młodego człowieka przylgnęła mu już do pleców, podczas gdy Lan nawet nie zdążył się jeszcze spocić. Po chwili jednak zrozumiała, co ma na myśli jej rozmówczyni. Merise nie chodziło o zwyczajną siłę, lecz o kompetencję w posługiwaniu się Mocą. Tym niemniej Cadsuane zmarszczyła pytająco czoło. „Kiedy ostatnim razem pozwoliłam sobie na ujawnienie takich emocji?” — zadumała się. Może wtedy, tak wiele lat temu, na Czarnych Wzgórzach, gdy zaczęła zdobywać ozdoby, które obecnie nosiła. — Najpierw sądziłam, że ten sposób treningu Asha’manów, to ciągłe wymuszanie i przymuszanie, nauczy go wykorzystania pełnej siły w Mocy — ciągnęła Merise tonem wyjaśnienia, patrząc z niezadowoloną miną na dwóch osobników wymachujących ćwiczebnymi mieczami. Właściwie nie, Merise patrzyła z niezadowoleniem tylko na Jahara. O jej frustracji świadczyło zresztą jedynie lekkie zmrużenie oczu. — W Shadar Logoth pomyślałam, że chyba po prostu sobie to wyobraziłam. Trzy albo cztery dni temu byłam na wpół przekonana, że coś mi się pomyliło. Teraz jednak jestem pewna, że mam rację. Jeżeli mężczyźni zyskują siłę zrywami, trudno coś powiedzieć o ostatecznej sile, którą Jahar może zdobyć.

Merise naturalnie nie posunęłaby się do zwerbalizowania prawdziwego problemu, który ją dręczył. A przecież w gruncie rzeczy obawiała się, że Jahar stanie się silniejszy od niej. Wypowiedzenie takich słów wydawało się jednak wręcz niewiarygodne i chociaż Merise chyba już się przyzwyczaiła do niemożliwych do pomyślenia czynów — większość sióstr wszak zemdlałaby na samą myśl o więzi z mężczyzną umiejącym przenosić Moc — na pewno nie czułaby się dobrze, rozprawiając o nich na głos. Cadsuane miała ochotę na absolutnie szczerą rozmowę, jednak nie naciskała i postanowiła zachować neutralny ton. O Światłości, jakżeż nienawidziła tej wymuszonej delikatności.

— Wygląda na zadowolonego, Merise.

Strażnicy Merise zawsze wyglądali na zadowolonych. Najwyraźniej kobieta dobrze ich traktowała.

— Wcale nie, jest wściekły na... — Dotknęła swoich skroni, jakby macała liczne uczucia, które docierały do niej poprzez więź. Naprawdę była zdenerwowana! — Choć może nie wściekły, a raczej rozżalony. — Sięgnęła do zielonego woreczka przy skórzanym pasku i wyjęła małą, emaliowaną szpilkę w postaci osobliwej, wijącej się figurki w kolorach czerwieni i złota. Figurka przypominała węża, tyle że z nogami i lwią grzywą. — Nie wiem, gdzie ją zdobył młody al’Thor, w każdym razie wręczył ją Jaharowi. Najwyraźniej dla Asha’manów ta szpila jest czymś w rodzaju naszego szala. Musiałam mu ją oczywiście zabrać. Jahar pozostaje wciąż na etapie, w którym dopiero uczy się akceptować moje polecenia. Odebranie tego przedmiotu bardzo nim wszakże wstrząsnęło... Czy powinnam mu go oddać? W jakimś sensie otrzymałby wtedy szpilę z mojej ręki.

Cadsuane coraz bardziej marszczyła czoło i powoli przestawała już panować nad swoją miną. Czyżby Merise pytała ją o radę w sprawie jednego ze swoich Strażników?! No cóż, wprawdzie Cadsuane sama zagaiła na ten temat, lecz ów stopień zażyłości był po prostu... niespotykany i niemożliwy do pomyślenia. Też coś!

— Jestem pewna, że cokolwiek zdecydujesz, twoja decyzja będzie właściwa.

Po tym stwierdzeniu rzuciła ostatnie spojrzenie na Nynaeve i odeszła, pozostawiając samą sobie wysoką Merise, która wciąż gładziła kciukiem emaliowaną szpilkę i z uniesionymi brwiami wpatrywała się w dziedziniec. Lan właśnie po raz nie wiadomo już który pokonał Jahara, tym niemniej młody człowiek znów się prostował, zachęcając przeciwnika do kolejnego pchnięcia. Cadsuane nie była właściwie zainteresowana potencjalną decyzją swojej Zielonej rozmówczyni w sprawie szpilki, jednak z tej pogawędki nauczyła się pewnej rzeczy, która jej się bardzo nie spodobała. Do tej pory granice między Aes Sedai i Strażnikami zawsze wydawały jej się jasne jak słońce. Aes Sedai rozkazywały, Strażnicy zaś wypełniali ich polecenia. Ale jeśli Merise — akurat ona, ta Zielona, która zawsze twardą ręką rządziła swoimi Strażnikami — wahała się w związku z czymś tak drobnym jak szpilka do kołnierza... Widać z tego, że trzeba wyznaczyć nowe granice w kontaktach ze Strażnikami, przynajmniej z tymi, którzy posiadali zdolność przenoszenia Mocy. Nie ma co marzyć, że siostry przestaną się wiązać z umiejącymi przenosić Strażnikami. Beldeine stanowiła jawny dowód na to, że tak się nie zdarzy. Ludzie wszak nigdy się nie zmieniają, chociaż świat wokół nich stale się zmienia — z niepokojącą regularnością. Trzeba się z tym faktem pogodzić i tyle. Nie warto się denerwować sprawami, na które nie ma się wpływu. A od czasu do czasu, przy odrobinie szczęścia, można wpłynąć jedynie na kierunek zmian, tyle że zazwyczaj jeśli jedną zmianę powstrzymasz, doprowadzisz do innej lub ją wręcz wywołasz...

Zgodnie z oczekiwaniem Cadsuane drzwi do pokojów młodego Randa al’Thora były strzeżone. Siedziała przy nich oczywiście Alivia, zajmując ławkę po jednej stronie wejścia, w cierpliwej pozie, z rękoma ułożonymi na podołku. Ta jasnowłosa Seanchanka sama sobie wyznaczyła rolę obrończyni młodzieńca. Była wdzięczna Randowi za uwolnienie jej od kołnierza damane, tym niemniej najwyraźniej chodziło tu o coś więcej. Min nie lubiła Alivii i powodem jej niechęci nie była jedynie zwyczajna zazdrość, gdyż Seanchanka niewiele wiedziała o związkach mężczyzn z kobietami. Istniał jednakże między nią i al’Thorem jakiś związek, który ujawniał się w spojrzeniach — jej zdeterminowanych, jego pełnych nadziei. W ten układ trudno było uwierzyć, Cadsuane wszakże nie zamierzała go lekceważyć, zwłaszcza póki nie pozna jego szczegółów. Alivia obrzuciła ją teraz ostrym spojrzeniem błękitnych oczu. Patrzyła z szacunkiem, ale i ostrożnie, choć na szczęście bez wrogości. Seanchanka łatwo i szybko radziła sobie z osobami, które uważała za wrogów młodego Randa.

Na straży trwała tu też druga kobieta. Mimo iż była wzrostu Alivii, te dwie nie mogły się chyba bardziej od siebie różnić i to nie tylko dlatego, że Elza miała brązowe oczy i gładkie, wiecznie młode oblicze Aes Sedai, natomiast Alivia — drobne zmarszczki w kącikach oczu i nitki bieli we włosach. Elza, natychmiast gdy zobaczyła Cadsuane, skoczyła na równe nogi i podbiegła do drzwi, owijając się szczelniej szalem.

— Nie jest sam — oświadczyła lodowatym głosem.

— Chcesz powiedzieć, że stajesz mi na drodze? — odwarknęła Cadsuane z identycznym chłodem w głosie.

Zielona Andoranka powinna się w tym momencie usunąć. Wszak była znacznie od niej słabsza we władaniu Mocą, toteż nawet nie powinna się zawahać, a cóż dopiero czekać na jawny rozkaz. Tym niemniej Elza trwała twardo w miejscu i niechęć jej spojrzenia jeszcze bardziej się pogłębiała.

Sytuacja stała się kłopotliwa. Pięć innych przebywających w rezydencji sióstr przysięgało Randowi, te zaś, które pozostawały lojalne Elaidzie, gapiły się zazwyczaj na Cadsuane w taki sposób, jakby jawnie ją podejrzewały o złe zamiary wobec niego. I tu pojawiało się oczywiste pytanie, dlaczego Verin jej nie podejrzewała. W każdym razie, do tej pory tylko jedna Elza usiłowała ją utrzymać z dala od al’Thora. Nastawienie kobiety trąciło zazdrością, która nie miała zresztą najmniejszego sensu. Elza chyba wszak nie wierzyła, że bardziej od Cadsuane pasowałaby na doradczynię Randa, a gdyby kiedykolwiek choć zasugerowała, że pragnie tego młodzieńca — jako mężczyzny czy też jako Strażnika — Min z pewnością zareagowałaby atakiem szału. Min bacznie obserwowała wszystkie swoje potencjalne rywalki. Cadsuane miała teraz ochotę zazgrzytać zębami, na szczęście nie należała do osób w tak widoczny sposób okazujących swoje uczucia.

Akurat w chwili, kiedy zamierzała polecić Elzie ustąpienie jej z drogi, Alivia wychyliła się ze swego miejsca.

— On po nią posłał, Elzo — oświadczyła, powoli cedząc słowa. — Zdenerwuje się, jeśli jej do niego nie wpuścimy. Wścieknie się na nas, nie na nią. Wpuść ją.

Elza zerknęła na Seanchankę spod oka, po czym wydęła w pogardzie wargi. Alivia była od niej silniejsza, jeśli szło o władanie Mocą — dokładnie rzecz ujmując, Alivia była znacznie silniejsza nawet od Cadsuane — jednakże Elza uważała ją za kłamczuchę i w dodatku dzikuskę. Ciemnowłosa Elza ledwie zdawała się przyjmować fakt, że Alivia była wcześniej damane, nie mówiąc o pozostałych szczegółach jej historii. Tym niemniej jej posłuchała — obrzuciła spojrzeniem najpierw Cadsuane, potem drzwi, w końcu poprawiła szal. Najwidoczniej nie chciała, aby Rand się zdenerwował. W każdym razie nie na nią.

— Sprawdzę, czy na ciebie czeka — oznajmiła ponuro. — Przetrzymaj ją tutaj — poleciła Alivii ostrzejszym tonem, następnie zaś obróciła się do drzwi i lekko zastukała. Z wnętrza dał się słyszeć męski głos, więc Elza lekko uchyliła drzwi i prześlizgnęła się przez szczelinę, pociągając je za sobą.

— Będziesz jej musiała wybaczyć — stwierdziła Alivia z tym denerwująco powolnym, miękkim akcentem Seanchan. — Sądzę, że powodem takiego zachowania jest jedynie zbyt poważne podejście do złożonej przysięgi. Nie przyzwyczaiła się jeszcze do służenia komukolwiek.

— Aes Sedai dotrzymują słowa — odparła cierpko Cadsuane. Rozmawiając z Seanchanką, odnosiła wrażenie, że sama przemawia szybkim, szorstkim językiem Cairhienian! — My, Aes Sedai musimy dotrzymywać słowa.

— Myślę, że ty tak. Jak wiesz, ja również. Jestem mu coś winna, więc spełniam jego polecenia...

Cadsuane zastanowiła się nad tym osobliwym komentarzem, stanowiącym równocześnie wyraźny wstęp do dłuższej rozmowy, zanim jednak mogła podjąć temat lub zadać jakieś pytanie, z pokoju al’Thora wyszła Elza. Za nią kroczył Algarin, mężczyzna o rzadkich, siwych włosach i starannie przyciętej, białej brodzie. Ukłonił się Cadsuane z uśmiechem, który pogłębił zmarszczki na jego twarzy. Nosił prosty kaftan z ciemnej wełny, wyraźnie uszyty przed wieloma laty, gdyż teraz wisiał na jego ciele zbyt luźno. Cadsuane nie miała pojęcia, po co mężczyzna odwiedzał młodego Randa.

— Teraz się z tobą spotka — warknęła ostro Elza.

Cadsuane znów o mało nie zazgrzytała zębami. Sekret Alivii będzie musiał poczekać. Podobnie jak tajemnica Algarina.

Gdy weszła do pomieszczenia, młodzieniec stał. Niemal dorównywał wzrostem i szerokością ramion Lanowi. Miał na sobie czarny kaftan ze złotymi haftami na rękawach i wysokim kołnierzem. Cadsuane strój ów skojarzył się z odzieniem Asha’manów — z haftami dodanymi dla zmylenia jej — lecz nic nie powiedziała. Rand wykonał grzeczny ukłon, podprowadził ją do kominka, przed którym stało krzesło z ozdobioną chwostami poduszką, a następnie spytał uprzejmie, czy nie napiłaby się wina. Dodał, że trunek w dzbanie stojącym na bocznym stoliku wraz z dwoma pucharami nieco się już prawdopodobnie ochłodził, ale w każdej chwili można posłać po nowy. Cadsuane pracowała dla niego wystarczająco ciężko, dzięki czemu Rand zachowywał się wobec niej grzecznie. Mógł sobie nosić taki kaftan, jaki chciał, istniały bowiem ważniejsze sprawy, w których Cadsuane musiała mu doradzić. Czasem doradzić, a czasem — jeśli trzeba — odciągnąć go od czegoś albo zachęcić do jakiegoś ruchu. Postanowiła zatem, że nie będzie tracić czasu na pogawędkę o jego ubraniu.

Skłoniwszy dwornie głowę, podziękowała za wino. Puchar z napitkiem dawał wprawdzie różne sposobności — można było sączyć trunek, gdy trzeba było na moment skupić myśli lub wpatrywać się w zawartość pucharu, kiedy się chciało ukryć wzrok — Cadsuane odrzuciła jednakże te sposobności, uważała bowiem, że powinna poświęcić młodemu rozmówcy całą swoją uwagę. Z jego twarzy można było wyczytać niemal równie mało jak z twarzy sióstr. Ze swymi ciemnorudawymi włosami i szaroniebieskimi oczyma mógłby uchodzić za Aiela, tyle że naprawdę niewielu Aielów charakteryzowało się tak lodowatym spojrzeniem. Przy tych oczach poranne niebo, w które Cadsuane wpatrywała się przedtem, wydawało się wręcz gorące. Kobieta zauważyła też, że obecnie te oczy stały się jeszcze zimniejsze niż wcześniej, przed Shadar Logoth. Zimniejsze i niestety twardsze. Poza tym Rand wyglądał też na... zmęczonego.

— Algarin miał brata, który potrafił przenosić Moc — wyjaśnił, odwracając się, ażeby stanąć przodem do jej krzesła.

A w połowie obrotu... zatoczył się. Złapał się poręczy krzesła z krótkim śmiechem, udając, że się potknął o własne buty, Cadsuane wszakże wiedziała, że było inaczej. Nie sięgnął też po saidina (widziała już uprzednio, jak się zataczał podczas przenoszenia), w przeciwnym razie jej ozdoby na pewno by ją ostrzegły. Corele twierdziła, że al’Thor musi tylko zażyć nieco snu i w ten sposób odzyska siły po Shadar Logoth. O Światłości, za wszelką cenę trzeba utrzymać tego chłopca przy życiu, bo jeśli umrze, wszystkie jej wysiłki okażą się daremne!

— Wiem — odparła. Doszła do wniosku, że Algarin powiedział mu wszystko, toteż dodała: — To właśnie ja schwytałam Emarina i zabrałam go do Tar Valon.

Niektórzy ludzie mogliby uznać za dziwne, że Algarin jest jej za coś takiego wdzięczny, jednakże jego młodszy brat przeżył jeszcze ponad dziesięć lat po poskromieniu, z którym Cadsuane pomogła mu się pogodzić. A bracia byli sobie bardzo bliscy.

Rand usiadł na krześle i uniósł brwi. Wyraźnie zatem nie znał dotąd tego szczegółu historii.

— Algarin chce się poddać testom — rzucił.

Spokojnie i bez słowa wytrzymała jego spojrzenie. Dzieci Algarina pożeniły się już, a niektóre nawet pomarły. Może ten mężczyzna był gotowy do zmiany stylu życia. Tak czy owak, Aes Sedai jeden osobnik więcej z umiejętnością przenoszenia Mocy czy jeden mniej nie sprawiał właściwie w tym momencie różnicy. Chyba że chodziło o młodzieńca, który w tej chwili się na nią gapił.

Sekundę później podbródek al’Thora poruszył się na znak czegoś w rodzaju kiwnięcia głową. Czy Rand ją sprawdzał?!

— Nie obawiaj się, chłopcze, nie zawaham się, gdy trzeba cię będzie wyzwać od głupców — oświadczyła.

Większość osób po jednym spotkaniu z nią zapamiętywała, że Cadsuane ma ostry język, jednakże temu młodemu mężczyźnie musiała od czasu do czasu o tym fakcie przypominać. Teraz słysząc jej słowa, odchrząknął. Może wesoło, może ze smutkiem. Cadsuane pamiętała, że miała go czegoś nauczyć, choć chyba sam już nie wiedział, o co mu właściwie chodziło. Nieważne. Mogłaby wyliczyć wiele takich spraw.

Jego obojętna, zupełnie pozbawiona emocji twarz wyglądała jak wyrzeźbiona z kamienia, tym niemniej Rand zerwał się z miejsca i zaczął nerwowo chodzić od kominka do drzwi i z powrotem. Trzymane za plecami dłonie zaciskał w pięści.

— Rozmawiałem z Alivią o Seanchanach — oświadczył. — Z jakiegoś powodu nazywają swoje wojsko Wiecznie Zwycięską Armią. Twierdzą, że nigdy nie przegrali żadnej wojny. Owszem, ponosili klęski w bitwach, lecz nigdy w wojnach. Gdy przegrają bitwę, siadają bowiem i dumają, co zrobili źle, bądź też omawiają sposób, w jaki wróg zdołał ich przechytrzyć. Następnie zmieniają swój plan na taki, który pozwoli im zwyciężyć.

— Mądre podejście — oceniła Cadsuane, kiedy al’Thor przerwał długą wypowiedź. Wyraźnie oczekiwał na jakiś komentarz z jej strony, więc dodała: — Znam mężczyzn, którzy postępują tak samo. Na przykład Davram Bashere. A także Gareth Bryne, Rodel Ituralde czy Agelmar Jagad. Nawet Pedron Niall za życia szacował w ten sposób przeszłe potyczki. I wszyscy kapitanowie określani mianem wielkich.

— Właśnie — zgodził się młodzieniec, nie przestając chodzić po pomieszczeniu. Nie patrzył na Cadsuane, może w ogóle jej nie dostrzegał, bez wątpienia wszakże słuchał tego, co mówiła. — Postępuje tak pięciu mężczyzn, sami wielcy kapitanowie. A Seanchanie? Wszyscy! Tak działają od tysiąca lat. Jeśli uznają, że trzeba coś zmienić, zmieniają to, lecz się nie poddają.

— Bierzesz pod uwagę możliwość, że nijak nie można ich pokonać? — spytała opanowanym tonem.

Spokój zawsze stanowił najlepszą strategię, póki nie poznało się faktów, a zwykle także później.

Młodzieniec odwrócił się do niej i wyprostował. Oczy miał zimne niczym kostki lodu.

— W końcu zdołam ich pokonać — obwieścił, starając się panować nad głosem. Cadsuane była zadowolona z jego wymuszonej uprzejmości. Im rzadziej będzie musiała udowadniać, że potrafi i może go karać za odstępstwa od reguł, tym lepiej. — Tyle że... — zaczął, po czym gwałtownie przerwał, gdyż dobiegły go z korytarza przenikające przez drzwi odgłosy kłótni.

Chwilę później drzwi gwałtownie się otworzyły, a w progu pojawiła się Elza, a właściwie jej plecy. Kobieta wchodziła do pomieszczenia tyłem, wciąż krzycząc głośno i machając rękoma, gdyż usiłowała zapobiec wtargnięciu dwóch innych sióstr. Erian, bladolica, choć obecnie zarumieniona, praktycznie odpychała blokującą jej dostęp drugą Zieloną. Sarene, istota tak piękna, że niebrzydka Erian wyglądała przy niej niemal pospolicie, przybrała chłodniejszą minę, czego można się było spodziewać po Białej, tym niemniej potrząsała głową z rozdrażnieniem i na tyle mocno, że kolorowe paciorki w jej cienkich warkoczach uderzały o siebie ze stukotem. Cadsuane wiedziała, że Sarene posiada niezły temperament, chociaż zazwyczaj doskonale nad sobą panowała.

— Bartol i Rashan przybywają — obwieściła głośno Erian z mocniejszym z powodu wzburzenia illiańskim akcentem. Mówiła o swoich dwóch Strażnikach, których zostawiła w Cairhien. — Nie posłałam po żadnego z nich, ale ktoś z nimi Podróżuje. Godzinę temu poczułam nagle, że się zbliżają, a przed chwilą znów, jeszcze mocniej. Bez wątpienia przybywają do nas.

— Mój Vitalien również nadchodzi — dorzuciła Sarene. — Sądzę, że zjawi się tutaj za kilka godzin.

Elza opuściła ręce, chociaż pozostała sztywno wyprostowana i nadal przeszywała obie siostry przepełnionym furią wzrokiem.

— Mój Fearil także niedługo do nas dotrze — szepnęła.

Fearil był jej jedynym Strażnikiem. Podobno kiedyś się pobrali, a Zielone, które wychodziły za mąż za Strażników, rzadko wiązały się równocześnie z innymi.

Cadsuane zastanowiła się, czy Elza podzieliłaby się tą informacją z nią i Randem, gdyby inne Aes Sedai ich nie powiadomiły.

— Nie spodziewałem się ich tak szybko — zauważył al’Thor cicho, lecz zimnym jak stal głosem. — Nie powinienem był wszakże mieć nadziei, że zdarzenia na mnie poczekają, prawda, Cadsuane?

— Zdarzenia nigdy na nikogo nie czekają — przyznała, wstając.

Erian wzdrygnęła się, jak gdyby dopiero ją dostrzegła, mimo iż Cadsuane była pewna, że jej oblicze pozostaje równie obojętne jak twarz młodego Randa. Powody, dla których ci Strażnicy opuścili Cairhien i osoby, które z nimi Podróżowały, zapewne stanowiły wystarczająco duży kłopot, tym niemniej Cadsuane uprzytomniła sobie, że otrzymała właśnie kolejną odpowiedź od chłopca i bardzo starannie będzie musiała rozważyć, jak mu w tej kwestii doradzić. Czasami odpowiedzi sprawiały większe problemy niż pytania.

24

Burza narasta

Było późne popołudnie, toteż przez okna sypialni Randa powinny wpadać ukośnie promienie słońca, niestety na zewnątrz zacinał ostro deszcz, więc w pomieszczeniu zapalono wszystkie lampy, które miały rozproszyć zapadające ciemności. Grzmoty z trzaskiem uderzały w szyby okien. Burza była gwałtowna i nadchodziła od Muru Smoka szybciej niż pędzący koń, przynosząc z sobą chłód niemal wystarczający dla opadów śniegu. Zresztą krople spadające na dom były na wpół zmrożonymi drobinkami gradu. A mimo płonących w kominku drewnianych kłód do pokoju wdzierało się zimno.

Al’Thor leżał na łóżku, z obutymi stopami ułożonymi jedna na drugiej na dekoracyjnej kapie i wpatrując się w baldachim, usiłował zebrać myśli. Potrafił zlekceważyć panującą na dworze burzę, trudniej jednak mu było zapomnieć o Min, która tuliła się do jego ramienia. Dziewczyna wcale nie starała się go rozproszyć, tym niemniej bezwiednie go rozpraszała. Co miał z nią zrobić? Z nią, z Elayne i z Aviendhą? Z tej odległości od Caemlyn obecność dwóch ostatnich wyczuwał w głowie jedynie niewyraźnie. Przynajmniej zakładał, że obie nadal przebywają w Caemlyn... Przyjmowanie jakichkolwiek założeń było w przypadku tych dwóch kobiet raczej niebezpieczne. Tak naprawdę bowiem w tym momencie Rand wiedział jedynie, że obie żyją i miał ogólne poczucie kierunku, w którym się znajdowały. Min przyciskała się całym ciałem do jego boku, a dzięki więzi czuł dziewczynę tak mocno wewnątrz swojego umysłu, jakby wtargnęła tam w sensie fizycznym. Czy było już za późno na zapewnienie jej bezpieczeństwa? Jej, a także Elayne i Aviendzie?

„Co każe ci sądzić, że potrafisz komukolwiek zapewnić bezpieczeństwo?” — zaszemrał mu w głowie Lews Therin. Ten nieżyjący szaleniec stał się już starym przyjacielem al’Thora. „Wszyscy umrą. Miej po prostu nadzieję, że nie ty ich pozabijasz”. Nie był to mile widziany przyjaciel, jedynie taki, od którego Rand nie umiał się uwolnić. Przestał się już bać, że zabije Min, Elayne czy Aviendhę — nie bardziej niż bał się, że sam popadnie w szaleństwo... Dokładniej mówiąc, nie bał się raczej, że oszaleje... jeszcze bardziej... Wszak skoro przemawiał w jego umyśle nieżyjący mężczyzna, którego mglistą sylwetkę w dodatku czasami niemal rozpoznawał. Czy ośmieliłby się zapytać swoją doradczynię Cadsuane o którąś z tych kwestii? „Nie ufaj nikomu” — wtrącił Lews Therin, po czym uśmiechnął się z lekką drwiną. „Nie ufaj nawet mnie”.

Nagle Min bez ostrzeżenia dźgnęła go palcami w żebra — tak mocno, że aż chrząknął.

— Popadasz w melancholię, pasterzu — mruknęła. — Jeśli znowu się o mnie martwisz, przysięgam, że będę... — Min potrafiła używać rozmaitych tonów głosu, a każdy pasował do innych emocji przenoszonych przez więź. Teraz al’Thor wyczuł w niej znów słabą irytację, choć tym razem zabarwioną troską. Czasami dziewczyna straszliwie się na niego wściekała i odnosił wrażenie, że zaraz wyrządzi mu jakąś krzywdę. Innymi razy jej pomruki wydawały mu się zabawne albo wręcz przyprawiały go o śmiech, a jej nieznaczne gardłowe mruczenie rozgrzałoby mu krew w żyłach nawet bez więzi. — Nic z tego... w tej chwili — oznajmiła mu ostrzegawczo, zanim zdołał poruszyć ułożoną na jej plecach ręką, po czym zsunęła się z łóżka, wstała i zaczęła wygładzać haftowany kaftan, posyłając równocześnie swemu mężczyźnie dezaprobujące spojrzenie. Odkąd połączyła go z sobą więzią, jeszcze doskonalej potrafiła mu czytać w myślach, chociaż i wcześniej przychodziło jej to całkiem łatwo. — Co z nimi zrobisz, Randzie? Co zamierza Cadsuane?

W oknach rozjarzyła się błyskawica i w pokoju zrobiło się prawie tak jasno, że można by wyłączyć lampy. Sekundę później dał się słyszeć odgłos grzmotu.

— Min, ani razu jeszcze nie miałem okazji się dowiedzieć, co Cadsuane zamierza zrobić, zanim tego nie zrobiła. W czym dzisiejszy dzień miałby się różnić od poprzednich?

Gruby, wypełniony pierzem materac przesunął się pod nim, gdy mężczyzna spuścił nogi i usiadł naprzeciwko dziewczyny. O mało bezmyślnie nie przycisnął dłoni do starych ran w boku. Na szczęście powstrzymał się i zaczął zapinać guziki kaftana. Na wpół uzdrowione i niemożliwe do całkowitego uzdrowienia — te dwie zachodzące na siebie rany bolały go od czasu Shadar Logoth. A może po prostu był tylko bardziej świadom ich rwania, ich palącego gorąca? Może czuł jedynie odmienność tego mniejszego niż dłoń obszaru na swoim boku od reszty swojego ciała? A miał wszak nadzieję, że dzięki zniknięciu Shadar Logoth jedna z jego ran zacznie się goić. Może jednak nie upłynęło jeszcze dość czasu i dlatego nie dostrzegał żadnej różnicy. Min uderzyła go oczywiście w drugi bok (zawsze pamiętała o jego ranie i nigdy jej nie dotykała, choć reszty jego ciała bynajmniej nie traktowała w tak delikatny sposób), toteż sądził, że potrafił ukryć przed nią swój ból. Uznał, że nie ma sensu dodawać jej zmartwień. Docierająca do niego przez więź troska w jej oczach i w jej myślach powinna dotyczyć co najwyżej Cadsuane. Albo innych osób.

Dwór i wszystkie dalsze budynki były obecnie zatłoczone. Nieuniknione wydawało się, że — prędzej czy później — ktoś spróbuje wykorzystać pozostawionych w Cairhien Strażników. Ich Aes Sedai nie wykrzykiwały głośno, że ruszyli na poszukiwanie Smoka Odrodzonego, jednak nikt też nie trzymał żadnych informacji w tajemnicy. Mimo to Rand nigdy nie podejrzewał, że przybędą wraz z nimi tacy ludzie... A zjawił się Davram Bashere z setką konnych swojej lekkiej saldaeańskiej kawalerii, mężczyzn, którzy zeskakiwali z koni w wietrznej ulewie i marudzili z powodu zrujnowanych siodeł. No i ponad pół tuzina odzianych w czarne kaftany Asha’manów, którzy z jakiegoś powodu wcale się nie chronili przed ulewnym deszczem. Przyjechali wprawdzie z Bashere’em, lecz wyraźnie stanowili osobną grupkę. Zawsze trzymali się na lekki dystans i otaczała ich atmosfera czujnej ostrożności. W dodatku jednym z Asha’manów okazał się Logain Ablar. Sam Logain Ablar! Asha’man z Mieczem i Smokiem na kołnierzu! Obaj, Bashere i Logain, pragnęli natychmiast porozmawiać z Randem, każdy wszakże prywatnie i na osobności, a zwłaszcza nie w obecności drugiego. Tyle że — spodziewani czy niespodziewani — nie należeli wcale do najbardziej zaskakujących gości. Wcześniej al’Thor sądził, że osiem Aes Sedai to bardziej przyjaciółki Cadsuane, teraz jednak mógłby przysiąc, że Cadsuane na ich widok zareagowała zdumieniem dorównującym jego zdziwieniu. Uznał to zachowanie za osobliwe, jak zresztą niemal wszystko, co się wiązało z Asha’manami! Asha’mani nie wydawali się więźniami, nie byli też na pewno przedstawicielami straży... tym niemniej Logain wyraźnie nie miał ochoty niczego wyjaśniać w obecności Bashere’a, a Bashere jawnie starał się nie dopuścić, by Logain jako pierwszy pomówił z Randem sam na sam. W chwili obecnej wszyscy nowo przybyli osuszyli się już i rozeszli do swoich kwater, pozostawiając al’Thorowi tę tajemnicę, którą właśnie usiłował rozwiązać. Tyle że z powodu bliskości Min nie bardzo mógł się skupić. Co zamierzała zrobić Cadsuane? No cóż, usiłował poprosić ją o radę. Niestety, ostatnie wydarzenia wyprzedziły ich oboje. Decyzja została podjęta, niezależnie od zdania, jakie miała na ten temat Cadsuane.

W oknach znowu rozjarzyła się błyskawica, która skojarzyła się Randowi z Cadsuane. Nigdy nie wiadomo, gdzie któraś z nich uderzy.

„Alivia ją wykończy” — szepnął mu w głowie Lews Therin. „Ta kobieta pragnie naszej śmierci. Alivia ją usunie, jeśli tylko jej rozkażesz”.

„Nie chcę zabijać Cadsuane” — odpowiedział al’Thor w myślach nieżyjącemu mężczyźnie. „Nie mogę sobie pozwolić na zabicie jej”.

Lews Therin wiedział o tym równie dobrze jak sam Rand, tym niemniej wyszeptał mu tę propozycję w ucho. Od Shadar Logoth wydawał się nieco mniej szalony, przynajmniej od czasu do czasu. A może to raczej stopień szaleństwa Randa obecnie niebezpiecznie wzrósł? Ostatecznie codziennie gawędził w swojej głowie z nieżyjącym człowiekiem, a nie jest to chyba typowe postępowanie ludzi zdrowych na umyśle.

— Musisz coś zrobić — oświadczyła mu cicho Min, składając ręce na piersiach. — Z poświaty Logaina, mocniejszej niż kiedykolwiek, wynika, że ten mężczyzna wciąż mówi o sławie. Może po cichu nadal się uważa za prawdziwego Smoka Odrodzonego. Dostrzegłam też coś... mrocznego... w wizjach związanych z Lordem Davramem. Jeśli Bashere zwróci się przeciwko tobie albo umrze... Słyszałam, jak jeden z żołnierzy mówił, że Lord Dobraine o mało nie umarł. Utrata nawet jednego z nich stanowiłaby potężny cios. A utrata wszystkich trzech mogłaby cię kosztować cały rok... zdrowienia.

— Skoro coś widziałaś, na pewno się to zdarzy. Zrobię, co w mojej mocy, Min, nie martw się jednak o sprawy, na które nie mamy wpływu.

Posłała mu jedno z tych swoich typowo kobiecych spojrzeń, tym razem sugerując wzrokiem, że Rand znowu zamierza się kłócić.

Na odgłos stukania w drzwi al’Thor podniósł głowę, a Min zmieniła pozycję. Rand podejrzewał, że dziewczyna wysunęła właśnie z rękawa nóż do rzucania i ukryła go pod nadgarstkiem. Min nosiła przy sobie więcej noży niż Thom Merrilin. Czy też Mat. W głowie zawirowały mu kolory, niemal układając się w... w co? W mężczyznę na siedzeniu woźnicy? Tak czy owak, mężczyzna ów nie miał tej twarzy, która czasem ukazywała się Randowi w myślach, poza tym obraz zniknął po chwili, jego znikaniu zaś nie towarzyszyły zawroty głowy, które zazwyczaj odczuwał na widok tamtej twarzy.

— Wejść — polecił, wstając.

Weszła Elza. Natychmiast rozłożyła w eleganckim dygnięciu ciemnozielone spódnice, następnie zaś utkwiła jasne oczy w obliczu Randa. Była kobietą niebrzydką i chłodno, niczym kotka, z siebie zadowoloną. Ledwie zdawała się zauważać Min. Ze wszystkich sióstr, które złożyły mu przysięgę, Elza wyglądała na najbardziej chętną. Hm, właściwie ona jedna wyglądała na szczerze chętną, a przy tym bezinteresowną. Inne miały swoje powody do złożenia przysięgi, swoje wytłumaczenia, natomiast Verin i siostry, które poszły go szukać pod Studniami Dumai, tak naprawdę w kontakcie z ta’veren nie mogły postąpić inaczej. Nie miały wyboru... Elza zaś — mimo swego zewnętrznego chłodu — wydawała się płonąć wewnętrzną pasją i po prostu pragnęła, by al’Thor miał swój udział w Tarmon Gai’don.

— Mówiłeś, że mam ci dać znać, kiedy przyjdzie ogir — oznajmiła, nie spuszczając oczu z jego twarzy.

— Loial! — zawołała wesoło Min i popędziła do drzwi. Wsuwając na powrót nóż w rękaw, przebiegła obok Elzy, która na widok ostrza aż zamrugała powiekami. — Wiesz, Loialu — krzyczała — mogłabym zabić Randa za to, że pozwolił ci odejść do swojego pokoju, zanim się z tobą spotkałam!

Więź powiedziała mu, że Min wcale nie miała na myśli tego, co wykrzyczała.

— Dziękuję ci — powiedział al’Thor Elzie, wsłuchując się w docierające z salonu odgłosy radości: lekkiego śmiechu Min i ogirowej wesołości Loiala, gromkiej niczym śmiech samej ziemi.

Przez niebo tymczasem przetoczył się kolejny grzmot.

Być może uczucia tej Aes Sedai „rozciągały się” aż do pragnienia poznania szczegółów rozmowy Randa z Loialem, ponieważ Elza zacisnęła wargi i zawahała się, zanim wykonała powtórne dygnięcie i opuściła jego sypialnię. Krótka cisza w salonie obwieściła jej przejście przez pomieszczenie obok, a nowe odgłosy radości — jej zniknięcie. Dopiero wówczas al’Thor objął Moc. Nikt nigdy nie powinien widzieć, jak ją przenosi.

W ciało Randa wtargnął nagle ogień — gorętszy niż słońce, a jednocześnie tak zimny, że najpaskudniejsza zamieć zdawała się przy nim wiosennym deszczykiem, cała zaś wirująca wściekłość, która swą siłą znacząco umniejszała szalejącą na zewnątrz burzę, mogła zetrzeć na proch mężczyznę przy byle chwili nieuwagi. Sięganie po saidina równało się wojnie o przeżycie. Jednakże zielone gzymsy stały się nagle bardziej zielone, czarny kolor kaftana al’Thora mocno się pogłębił, a złoto jego haftu nabrało wyrazistości. Rand dostrzegał teraz wyraźnie słoje na drewnianych słupkach łóżka wyrzeźbionych w kształt winorośli i widział blade znaki pozostawione przez rzemieślnika szlifującego drewno tak wiele lat temu. Dzięki saidinowi al’Thor poczuł, że wcześniej, bez niego, był półślepy i odrętwiały. Odczuwał też dziesiątki innych emocji.

„Czysty” — szepnął Lews Therin. „Znów czysty i niewinny”.

Właśnie! Skaza, która znaczyła męską połówkę Mocy od czasu Pęknięcia Świata, teraz zniknęła. Jej brak nie był wprawdzie jednoznaczny z brakiem nudności, które niestety znowu podniosły się falą w ciele al’Thora. Rand poczuł gwałtowne pragnienie pochylenia się nad podłogą i zwymiotowania na nią. Przez chwilę odnosił wrażenie, że sypialnia wiruje i dla zachowania równowagi musiał położyć rękę na najbliższym słupku łóżka. Nie miał pojęcia, dlaczego wciąż tak źle się czuje, skoro skaza zniknęła. Lews Therin albo również tego nie wiedział, albo nie chciał mu tej kwestii wyjaśnić. Tym niemniej mdłości stanowiły przyczynę, dla której Rand — jeśli nie musiał — nie zamierzał nikomu pokazywać, jak dzierży saidina. Może Elza rzeczywiście pragnęła, ażeby dożył do Ostatniej Bitwy, jednak zbyt wiele innych osób chciało zobaczyć jego upadek. I nie wszystkie z tych osób były Sprzymierzeńcami Ciemności...

W tym momencie słabości al’Thora po saidina sięgnął także Lews Therin. Rand dosłownie czuł, jak nieżyjący mężczyzna chciwie wyciąga ręce, próbując pochwycić Moc. Czy odepchnięcie go przyszło mu trudniej niż przedtem? Od Shadar Logoth Lews Therin wydawał się w jakiś sposób mocniej z nim związany, stanowił solidniejszą część jego osoby. Fakt ten zresztą nie miał szczególnego znaczenia, gdyż al’Thor nie zamierzał z Lewsem walczyć. Musiał po prostu przetrwać. Wziął potężny wdech, po czym, ignorując uporczywe nudności, wielkimi krokami ruszył do salonu. Towarzyszył mu trzask kolejnego grzmotu za oknem.

Min stała pośrodku pokoju, trzymając jedną rękę Loiala w obu swoich, a i tak nie obejmowała jej w pełni. Zadarła głowę i uśmiechała się do gościa. Loial był istotą ogromną, czubek jego głowy od otynkowanego sufitu dzieliła zaledwie niewiele więcej niż stopa. Miał na sobie świeży kaftan z granatowej wełny, kończący się nad miejscem, w którym luźne spodnie wsuwały się w wysokie do kolan buty, tym razem jednak jego kieszenie nie wydymały się od kanciastych kształtów książek. Oczy stworzenia — wielkości filiżanek do herbaty — rozjaśniły się na widok Randa, a szeroki uśmiech na wielkich ustach wręcz rozdzielił mu twarz na dwoje. Zakończone pędzelkami uszy, sterczące wśród kudłatych włosów, zadrżały z przyjemności.

— Pan Algarin ma dla ogirów pokoje gościnne, Randzie — zagrzmiał głosem przypominającym niskie dudnienie. — Potrafisz to sobie wyobrazić? Ma ich aż sześć! Nikt ich oczywiście nie używał od jakiegoś czasu, są jednak co tydzień wietrzone, bynajmniej więc nie cuchną stęchlizną. Pościele zaś dostałem z bardzo dobrego lnu. A już się obawiałem, że będę musiał przemęczyć noc na małym, ludzkim łóżku. Hm... Nie pozostaniemy tu długo, prawda? — Długie uszy nieco mu w tym momencie opadły, potem zaczęły nerwowo drgać. — Sądzę, że nie powinniśmy zbyt długo tutaj zostawać. Chodzi mi o to, że mógłbym przywyknąć do myśli o prawdziwym łóżku, a jeśli mam ci towarzyszyć, lepiej się do takich wygód nie przyzwyczajać... To znaczy... No cóż, dobrze wiesz, o co mi chodzi...

— Wiem — odparł cicho al’Thor. Miał ochotę się roześmiać z konsternacji ogira. Ostatnio zbyt rzadko się chyba śmiał. Utkał sieć przeciwpodsłuchową przy ścianach pomieszczenia, a następnie ją związał, dzięki czemu mógł wypuścić saidina. Ostatnie ślady mdłości od razu zaczęły opuszczać jego żołądek. Zwykle umiał kontrolować napływające nudności, choć z wysiłkiem, po co jednak miał się torturować, skoro nie musiał. — Czy któraś z twoich książek zamokła?

Loial najbardziej się zawsze troszczył o książki.

Nagle Randa uderzyła myśl, która przemknęła mu przez głowę już przed chwilą, gdy prządł sieć. Zastanawiał się, co powiedziałby Lews Therin. Tego rodzaju pytania ogarniały go wręcz za często, frazy używane przez nieżyjącego mężczyznę zapadały mu w umysł, a wspomnienia tamtego mieszały się z jego. A przecież był Randem al’Thorem, a nie Lewsem Therinem Telamonem! Stawiał ochronę przeciwko podsłuchowi i wiązał splot, a nie „tkał sieć i związywał ją”. Tyle że jedno zdanie przychodziło mu na myśl równie łatwo jak drugie.

— Moje Eseje Willima Manechesa zawilgotniały — powiedział Loial zdegustowanym tonem, ocierając przy tym górną wargę palcem grubości serdelka. Niedbale się ogolił czy też zapuszczał wąsy pod szerokim nosem? — Stronice na pewno się poplamiły. Nie powinienem być tak nieostrożny wobec książek. Mój notes również zamókł. Na szczęście atrament się nie rozpuścił. Nadal można odczytać wszystkie słowa, chociaż teraz muszę zdobyć dla niego jakieś etui, które ochroni... — Powoli jego twarz nabierała ponurej, marsowej miny, koniuszki długich brwi niemal dotykały policzków. — Wyglądasz na zmęczonego, Randzie. Min, on wygląda na zmęczonego.

— Bo zbyt wiele pracuje i działa, choć w chwili obecnej wypoczywa — odparła obronnym tonem dziewczyna, a al’Thor lekko się uśmiechnął. Min zawsze go będzie broniła, nawet przed jego przyjaciółmi. — Odpoczywasz, pasterzu, nieprawdaż? — dodała, wypuszczając z rąk ogromną dłoń Loiala i kładąc pięści na biodrach. — Usiądź sobie i odpocznij. Och, i ty, Loialu, usiądź... Błagam. Jeśli jeszcze przez jakiś czas będę tak zadzierać głowę, chwyci mnie skurcz karku.

Ogir obrzucił pełnym powątpiewania spojrzeniem jedno z krzeseł o prostym oparciu i zachichotał. Odgłos, który wydobył się z jego gardła, przypominał stłumione ryczenie byka. Krzesło wydawało się dla niego zdecydowanie zbyt małe, jakby przeznaczono je dla ogirskiego dziecka.

— „Pasterzu”... Nie masz pojęcia, Min, jak przyjemnie mi słyszeć, że nazywasz go pasterzem. — Ostrożnie usiadł. Proste, rzeźbione krzesło zaskrzypiało pod jego ciężarem. Siedział tak nisko, że ugięte kolana sięgały mu aż do połowy brzucha. — Przepraszam, Randzie, jednak to jest takie zabawne, a nie słyszałem wielu śmiesznych tekstów w ostatnich miesiącach. — Krzesło wytrzymało. Ogir łypnął na drzwi, po czym dodał nieco ciszej: — Karldin nie cierpi na nadmiar poczucia humoru.

— Możesz mówić swobodnie — zapewnił go al’Thor. — Jesteśmy bezpieczni za... osłoną.

O mało nie użył słowa „ochrona”. Inni zapewne nie zwróciliby na tę różnicę uwagi, jednak określenie nie było charakterystyczne dla niego, lecz dla Lewsa Therina!

Odczuwał zbyt wielkie zmęczenie, aby usiąść, podobnie jak ze znużenia nie mógł łatwo odnaleźć snu w większość nocy — z wyczerpania aż bolały go kości — więc podszedł do kominka i stanął przed nim. Z powodu wiatru wiejącego na zewnątrz i wpadającego przez komin, płomienie tańczyły na kłodach i czasami do pokoju wdzierał się mały podmuch dymu. Rand słyszał odgłos kropli deszczu bębniących w okna, grzmot chyba jednak się oddalił. Być może burza się kończyła. Rand spiął dłonie za plecami i odwrócił się od ognia.

— Co powiedzieliby Starsi, Loialu?

Zamiast odpowiedzieć wprost, ogir spojrzał na Min, jakby szukał u niej zachęty czy też wsparcia. Dziewczyna, usadowiona na krawędzi niebieskiego fotela z nogami skrzyżowanymi w kolanach, uśmiechnęła się do niego i kiwnęła mu głową, więc Loial westchnął ciężko. Tym razem dźwięk skojarzył się al’Thorowi z odgłosem wiatru tłukącego się w głębokich pieczarach.

— Wraz z Karldinem odwiedziliśmy wszystkie stedding, Randzie. Wszystkie z wyjątkiem Stedding Shangtai, ma się rozumieć. Nie mógłbym tam pójść, jednak zostawiałem wiadomość wszędzie, dokąd zachodziliśmy, a Daiting wszak leży niedaleko od Shangtai. Ktoś przekaże im informację. W Shangtai zbiera się Wielkie Zgromadzenie. Spotkanie przyciągnie tłumy, zostaje bowiem zwołane po raz pierwszy od tysiąca lat, po raz pierwszy od Wojny Stu Lat, w której walczyliście wy, ludzie. No i teraz przyszła kolej na Shangtai. Muszą sądzić, że dzieje się coś naprawdę bardzo istotnego, ponieważ... Chociaż mnie osobiście nikt nie podał powodów, dla których zbiera się Wielkie Zgromadzenie. W ogóle nie informują o Zgromadzeniu ogirów, którzy nie mają jeszcze brody — szepnął, dotykając rzadkiej szczeciny na szerokim podbródku. Wyraźnie nie mógł się doczekać dorosłości.

Loial liczył sobie obecnie dziewięćdziesiąt lat i jak na ogira był wciąż chłopcem.

— Starsi? — spytał cierpliwie Rand.

Rozmowa z Loialem, tak jak z każdym ogirem, wymagała ogromnej cierpliwości. Te stworzenia nie postrzegały przecież czasu w sposób typowy dla istot ludzkich. Który człowiek na przykład zastanawiałby się, na kogo przyszła teraz kolej — teraz, po tysiącu lat?! A Loial jawnie miał ochotę opowiedzieć o wszystkim bardzo szczegółowo, skoro nadarzyła się okazja.

W tej chwili znów mu nieco zadrżały uszy, a on sam posłał Min kolejne spojrzenie, za które dostał następny zachęcający uśmiech.

— No cóż, jak wspomniałem — podjął powoli — odwiedziłem wszystkie stedding z wyjątkiem Shangtai. Karldin nie wchodził do środka. Wolał spać każdej nocy pod krzakiem, niż dać się choćby na minutę odciąć od Źródła. — Al’Thor nie skomentował tego stwierdzenia, jednak sam Loial podniósł z kolan ręce i rozłożył je, pokazując dłonie. — Docieram do sedna, Randzie, docieram. Tak czy owak, zrobiłem, co mogłem, nie wiem wszakże, czy to wystarczy. Mieszkańcy stedding w Ziemiach Granicznych kazali mi wrócić do domu i zostawić sprawy osobnikom starszym i mądrzejszym ode mnie. Tak samo potraktowali mnie ogirowie w Shadoon i Mardoon, położonych w górach na Wybrzeżu Cienia. Inne stedding zgodziły się chronić Bram. Nie sądzę, aby rzeczywiście uwierzyli, że grozi im jakieś niebezpieczeństwo, tym niemniej zgodzili się, więc wiemy, że wystawią straże. I jestem pewien, że ktoś powiadomi Shangtai. Starszym z Shangtai nigdy się nie podobało, że Brama znajduje się na zewnątrz stedding. Chyba ze sto razy słyszałem, jak Starszy Haman wzmiankował o grożącym z tego powodu niebezpieczeństwie. Wierzę, że będą jej pilnować.

Rand powoli skinął głową. Ogirowie właściwie nigdy nie kłamali, a w nielicznych przypadkach próby kłamstwa wypadały tak nieprzekonująco, że rzadko pozwalali sobie po raz drugi na nieprawdziwą wypowiedź. Słowa każdego ogira traktowano więc z równą powagą jak przysięgę człowieka. Czyli że Bramy będą pilnie strzeżone. Z wyjątkiem tych w Ziemiach Granicznych i w górach leżących na południe od Amadicii i Tarabonu. A przecież przy użyciu Bram można by odbyć podróże od Grzbietu Świata aż po Ocean Aryth i z Ziem Granicznych aż do Morza Sztormów, stale przemieszczając się w dziwnym świecie znajdującym się jakoś poza czasem bądź też może obok niego. Dwa dni chodzenia po Drogach i człowiek mógł się przenieść o sto mil lub o pięćset — zależnie od wybranych ścieżek. I zależnie od tego, czy był skłonny zaryzykować niebezpieczeństwo. W Drogach bowiem łatwo można umrzeć albo narazić się na coś gorszego. Już wszak dawno temu zapanowały na nich ciemności i doszło do ich częściowego rozkładu. Trolloków wprawdzie nie obchodziły, przynajmniej nie wtedy, gdy prowadzili ich Myrddraale. Trolloki zainteresowane były wyłącznie zabijaniem, szczególnie właśnie wtedy, gdy znajdowały się pod dowództwem Myrddraali. Jednakże dziewięć Bram pozostało niestrzeżonych, toteż istniało zagrożenie, że któraś z nich może się otworzyć i wypuścić dziesiątki tysięcy trolloków. Z kolei ustawienie straży jakiegokolwiek rodzaju nie było prawdopodobnie możliwe bez współpracy stedding. Wielu ludzi w ogóle wszak nie wierzyło w istnienie ogirów, spośród tych wierzących zaś jedynie nieliczni mieli ochotę się w te sprawy mieszać. Może wtrąciliby się Asha’mani, gdyby Rand posiadał przy swoim boku wystarczająco dużo godnych zaufania tych przenoszących Moc mężczyzn.

Nagle zrozumiał, że nie on jeden odczuwa zmęczenie. Loial wyglądał na wyczerpanego i wymizerowanego. Jego kaftan był zmiętoszony i wisiał luźno na ciele. Dla ogira zbyt długie przebywanie na zewnątrz stedding było niebezpieczne, a Loial zostawił swój dom już dobre pięć lat temu. Może nie wystarczyły mu krótkie wizyty, które złożył podczas ubiegłych kilku miesięcy.

— Chyba powinieneś teraz wrócić do domu, Loialu. Stedding Shangtai znajduje się zaledwie o kilka dni stąd.

Krzesło pod ogirem zaskrzypiało zatrważająco, ponieważ Loial wyprostował się na siedzeniu, jakby kij połknął. Jego uszy także stanęły pionowo, sugerując niepokój.

— Moja matka tam będzie, Randzie. Jest sławnym Mówcą. Nigdy nie opuszcza Wielkiego Zgromadzenia.

— Do tej pory na pewno nie zdołała pokonać całej tej odległości od Dwu Rzek — wyjaśnił mu Rand.

Matka Loiala była także przypuszczalnie sławnym piechurem, istniały wszakże ograniczenia, nawet dla ogirów.

— Nie znasz mojej matki — mruknął Loial. Odgłos wypowiedzianego zdania przypominał posępne uderzanie w ogromny bęben. — Przyprowadzi jeszcze z sobą Erith. Bez wątpienia.

Min pochyliła się ku ogirowi, a w jej oczach zamigotały niebezpieczne światełka.

— Mówisz dobrze o Erith, którą... wiem to... pragniesz poślubić. Dlaczego więc stale od niej uciekasz?

Rand obserwował dziewczynę ze swego miejsca przy kominku. Małżeństwo... Aviendha zakładała, że al’Thor ją poślubi, podobnie sądziła Elayne, a także Min. W stylu Aielów. Dziwne, że Elayne tak uważała, lecz chyba tak było. Co myślała Min? Nigdy mu nic na ten temat nie powiedziała. Nie powinien był się z nimi wiązać. Gdy on umrze, wszystkie trzy oszaleją ze zgryzoty.

Uszy Loiala zadrżały teraz ostrzegawczo. Właśnie z powodu tych uszu ogirowie byli tak marnymi kłamcami. Loial zrobił kilka łagodnych gestów.

— No cóż, Min, chcę tego, oczywiście, że chcę. Erith jest piękna i bardzo spostrzegawcza. Opowiadałem ci kiedyś o uwadze, z jaką zawsze mnie słucha, a potem wyjaśnia mi, że... Och, oczywiście, że chcę ją poślubić. Mówię to każdemu, kogo spotykam. Tak, pragnę poślubić Erith! Tyle że... jeszcze nie teraz. Widzisz, Min, my nie jesteśmy tacy jak wy, ludzie. Ty zrobisz wszystko, o co Rand cię poprosi. Erith natomiast będzie oczekiwała, że osiedlę się w jednym stedding i pozostanę na zawsze w domu. Żony nigdy nie pozwalają ogirom nigdzie chodzić i nic robić, jeśli oznacza to opuszczenie stedding na okres dłuższy niż kilka dni. Mam moją książkę do skończenia, a jak miałbym ją skończyć, nie obserwując wszystkich poczynań Randa? Jestem przekonany, że on zrobił mnóstwo rzeczy, odkąd wyjechałem z Cairhien i wiem, że nigdy tych wszystkich szczegółów nie uzupełnię. A Erith po prostu nie zrozumiałaby mnie. Min, czy ty się na mnie gniewasz?

— Dlaczego sądzisz, że się na ciebie gniewam? — odparowała chłodno.

Loial westchnął ciężko i to z tak wyraźną ulgą, że Rand otworzył szeroko oczy. O Światłości, ten ogir naprawdę pomyślał, że Min mówi prawdę. Że wcale się na niego nie wścieka! Wiedział, że Loial zupełnie nie rozumie kobiet, nawet Min — może zwłaszcza Min... Powinien się zatem jeszcze sporo nauczyć o tych sprawach, zanim poślubi tę swoją Erith. W przeciwnym razie żona po prostu wejdzie mu na głowę. Al’Thor pomyślał, że najlepiej szybko wyciągnąć ogira z tego pokoju, bo niedługo Min wykona za Erith całą robotę. Odchrząknął.

— Zastanowisz się nad tym w nocy, Loialu — oznajmił. — Może do rana zmienisz zdanie. — W duszy rzeczywiście miał nadzieję, że Loial je zmieni. Ogir przebywał już zbyt długo z dala domu. Z drugiej strony wszakże... Rand mógłby użyć Loiala, jeśli informacje Alivii na temat Seanchan były prawdziwe. Och, czasami al’Thor sam się sobą brzydził! — W każdym razie teraz muszę porozmawiać z Bashere’em. I z Logainem.

Po wypowiedzeniu tego ostatniego imienia zacisnął usta. Co robił Logain w czarnym stroju Asha’mana?

Ogir nie wstał. Jego zmartwiona mina się pogłębiła, uszy znów mu opadły, a brwi się opuściły.

— Randzie, muszę ci coś powiedzieć. O Aes Sedai, które z nami przyszły.

Podczas jego opowieści za oknami ponownie rozjarzyły się błyskawice, a grzmot uderzył gwałtowniej niż przedtem. W przypadku niektórych burz okres ciszy oznaczał jedynie nadejście najgorszego.

„Kazałem ci pozabijać je wszystkie, kiedy miałeś szansę” — zaśmiał się w jego głowie Lews Therin. „Kazałem ci tak zrobić”.

— Jesteś pewna, że byli połączeni więzią, Samitsu? — spytała twardo Cadsuane. I na tyle głośno, ażeby przekrzyczeć grzmot uderzający w dach budynku rezydencji.

Grzmoty i błyskawice pasowały do jej nastroju. Cadsuane miała nawet ochotę warknąć. Jedynie dzięki wcześniejszemu szkoleniu i ogromnemu doświadczeniu potrafiła usiedzieć spokojnie, popijając gorącą herbatę imbirową. Od bardzo dawna nie ujawniała już swoich emocji, tym niemniej w tej chwili pragnęła kąsać. Coś lub kogoś.

Samitsu także trzymała w dłoniach porcelanową filiżankę z herbatą, tyle że miała jeszcze sporo do wypicia; nie przyjęła też propozycji Cadsuane i nie usiadła. W tym momencie smukła siostra odwróciła się od kominka po lewej stronie, w którego płomienie spoglądała, a gdy poruszyła głową, dzwoneczki w jej ciemnych włosach zabrzęczały. Nie postarała się wysuszyć odpowiednio włosów, toteż wisiały jej na plecach wilgotne i ciężkie. W jej leszczynowych oczach czaił się niepokój.

— Nie jest to pytanie tego rodzaju, które można zadać każdej siostrze, Cadsuane. I niewiele Aes Sedai by mi na takie odpowiedziało. A moja opinia? Cóż, najpierw sądziłam, że może po prostu polubili Merise i Corele. I biedną Daigian. — Na moment przybrała współczującą minę. Doskonale znała ból, który targał Daigian z powodu jej straty. Znała go aż nazbyt dobrze każda siostra, która straciła swego pierwszego Strażnika. — Chodzi jednak o to, że obie, Toveine i Gabrelle, są bez wątpienia z Logainem. Myślę, że Gabrelle z nim sypia. Jeśli są między nimi wszystkimi więzi, utworzyli je mężczyźni.

— A zatem mamy do czynienia z absolutnym zwrotem sytuacji — mruknęła Cadsuane, wpatrując się w swoją herbatę. Niektórzy twierdzą, że zwroty o sto osiemdziesiąt stopni są uczciwe, tyle że Cadsuane nigdy nie wierzyła w uczciwą walkę. Albo się walczy, albo nie, a walka nie bywa raczej grą, uczciwą czy też nieuczciwą. Sprawiedliwość i uczciwa gra jest dla ludzi stojących bezpiecznie na boku i gadających, podczas gdy inni się wykrwawiają. Niestety, sama niewiele mogła zrobić poza szukaniem sposobu zrównoważenia wydarzeń. A równowaga bynajmniej nie była synonimem sprawiedliwości. Jednym słowem, sytuacja paskudnie się pogarszała. — Cieszę się, że mnie przynajmniej ostrzegłaś, zanim będę musiała stawić czoło Toveine i pozostałym, teraz chcę jednak, żebyś wróciła do Cairhien. Jutro wcześnie rano.

— Nic nie mogłam zrobić, Cadsuane — powiedziała z goryczą w głosie Samitsu. — Połowa ludzi, którym wydawałam rozkazy, zaczęła przed ich wypełnianiem wypytywać Sashalle o każdą kwestię, druga połowa natomiast mówiła mi prosto w twarz, że Sashalle już im poleciła coś innego. Lord Bashere namówił ją do uwolnienia Strażników — nie mam pojęcia, jak się w ogóle o nich dowiedział — a ona nakłoniła do tego Sorileę. Wierz mi, w żaden sposób nie mogłam powstrzymać rozwoju wypadków. Sorilea zachowywała się tak, jak gdybym się właśnie zrzekła dowództwa! Sama niczego nie pojmuje, mnie zaś dała do zrozumienia, że jestem dla niej po prostu kompletną idiotką. Mój powrót tam nie ma żadnego sensu, chyba że polecisz mi chodzić za Sashalle i jej służyć...

— Polecę ci, żebyś się jej po prostu przyglądała, Samitsu. Tylko tyle, nic więcej. Chcę wiedzieć, co robi jedna z tych sióstr, które wybrały drogę Wyznawców Smoka, w czasie, gdy ani ja, ani Mądre nie zaglądamy im przez ramię, stojąc nad nimi z rózgą w dłoni. Zawsze się wszak cechowałaś niezwykłą wnikliwością.

Cadsuane nie grzeszyła cierpliwością, w kontaktach z Żółtą siostrą musiała się jednak często na nią zdobywać. Samitsu rzeczywiście była osobą bardzo wnikliwą i inteligentną, nierzadko też wykazywała się silną wolą, a poza tym jak nikt z żyjących radziła sobie z Uzdrawianiem (przynajmniej do czasu pojawienia się Damera Flinna), choć zdarzało jej się doświadczać zadziwiających załamań i nierzadko cierpiała z powodu braku pewności siebie. Nie działały na nią groźby czy kary, znacznie więcej natomiast można z nią było osiągnąć uprzejmą zachętą, komplementem i wsparciem, którymi zresztą Cadsuane często się w kontaktach z nią posługiwała. Potrafiła zatem skłonić Samitsu do wielu rzeczy, jeśli tylko wspomniała o jej inteligencji i o wielkiej zdolności do Uzdrawiania. Tak trzeba było postępować z tą arafeliańską siostrą, która potrafiła popaść w straszliwą depresję na przykład po nieudanej próbie Uzdrowienia jakiegoś martwego człowieka. Dlatego teraz Cadsuane przypominała Żółtej o jej umiejętnościach, bystrości umysłu i pomysłowości, a kobieta w miarę rozmowy zaczynała odzyskiwać zimną krew. Oraz pewność siebie.

— Możesz być pewna, że Sashalle nie zmieni bez mojej wiedzy nawet pończoch — odparła poważnie. Po prawdzie Cadsuane mniej więcej tego się spodziewała. — Jeżeli jednak nie masz nic przeciwko temu, chciałabym ci zadać jedno czy dwa pytania. — Teraz, kiedy Samitsu odzyskała rezon, przemawiała zwyczajnym, grzecznym tonem i nie okazywała najmniejszej nieśmiałości. — Dlaczego jesteś tutaj, na najdalszym krańcu Łzy? Co planuje młody al’Thor? A może powinnam spytać, do jakiego działania ty pragniesz go skłonić?

— Rand al’Thor zamyśla coś bardzo niebezpiecznego — odrzekła jej Cadsuane.

Błyskawica rozjaśniła tereny za oknami. Niesamowicie wyglądały te jaskrawosrebrzyste widły na ciemnym niemal jak w nocy niebie. Cadsuane doskonale znała zamiary Randa. Nie wiedziała jedynie, czy powinna go powstrzymywać.

— To się musi skończyć! — zagrzmiał al’Thor. Uderzenia piorunów na niebie towarzyszyły jego wypowiedziom niczym echo. Przed tą rozmową Rand zdjął kaftan i podwinął rękawy koszuli tak wysoko, że doskonale było widać wizerunki splecionych wokół jego przedramion szkarłatno-złotych Smoków i głowy o złotych grzywach znaczące grzbiety jego rąk. Co chwilę miał ochotę stojącemu przed nim mężczyźnie przypominać głośno, kim jest. A był wszak Smokiem Odrodzonym. Jednakże palce zacisnął w pięści, starając się w ten sposób powstrzymać przed ustąpieniem namowom Lewsa Therina, który stale go zachęcał do uduszenia przeklętego Logaina Ablara. — Nie potrzebuję wojny z Białą Wieżą, a wy, przeklęci Asha’mani, cholernie dobrze wiecie, że pchacie mnie ku takiej wojnie! Nie dam się! Czy wyrażam się wystarczająco jasno?

Logain stał z rękoma zaciśniętymi na wierzchołku długiej rękojeści swego miecza. Nawet się nie wzdrygnął po słowach al’Thora. Był potężnym mężczyzną, choć niższym od Randa, i rzucał często mocnymi i pewnymi siebie spojrzeniami, które nijak nie sugerowały, że ich właściciela dopiero co zbesztano lub pociągnięto za coś do odpowiedzialności. Srebrny miecz i czerwono-złoty Smok na wysokim kołnierzu jego czarnego kaftana, który wyglądał na dopiero co wyprasowany, lśniły jasno w świetle lampy.

— Czy mówisz o uwolnieniu ich? — spytał spokojnie Logain. — Czy Aes Sedai uwolnią tych spośród naszych, których związały?

— Nie! — odparł szorstkim tonem Rand. — Co się stało, już się nie odstanie. — Merise wyglądała na niesamowicie wstrząśniętą jego propozycją uwolnienia Narishmy. Można by pomyśleć, że al’Thor poprosił ją o porzucenie jakiegoś szczeniaka przy drodze! Podejrzewał, że Flinn będzie walczył o pozostanie przy Corele równie gwałtownie, jak ona będzie walczyła o niego. Zresztą Rand żywił przekonanie, że tych dwoje łączy obecnie coś więcej niż tylko więź. No cóż, skoro niejedna Aes Sedai potrafi połączyć się więzią z mężczyzną umiejącym przenosić Moc, co powiedzieć o ładnej kobiecie, która nie radzi sobie z chromym starcem? — Zdajesz sobie chyba sprawę z kłopotliwej sytuacji, do której doprowadziłeś, co? — spytał. — Ponieważ, Logainie, jedynym mężczyzną ze zdolnością do przenoszenia Mocy, którego Elaida pragnie zachować przy życiu, jestem ja! I to tylko do zakończenia Ostatniej Bitwy. Gdy dokona się Tarmon Gai’don, ta kobieta dwukrotnie bardziej zawzięcie niż teraz zapragnie zobaczyć was wszystkich martwych i dla osiągnięcia swojego celu wykorzysta każdą dostępną jej metodę. Nie wiem, jak zareaguje druga grupa, lecz Egwene zawsze się umiała ostro targować. Może będę musiał udzielić Asha’manom reprymendy za więź z Aes Sedai, które w każdej chwili mogą zdecydować o waszej śmierci i natychmiast zrealizować swoje plany. Co się stało, to się stało, lecz obecnie trzeba przerwać to błędne koło!

Z każdym zdaniem Randa Logain sztywniał coraz bardziej, choć nie spuszczał mocnego spojrzenia z jego twarzy. Było jasne jak słońce, że Ablar kompletnie ignoruje pozostałe osoby przebywające w salonie. Min nie miała najmniejszej ochoty brać udziału w tym spotkaniu, więc poszła poczytać. Rand zupełnie nie rozumiał filozoficznych książek Herida Pela, które tak bardzo ją fascynowały. Nalegał na pozostanie Loiala, ale ogir — choć tu przebywał — zdawał się całkowicie skupiony na obserwacji płomieni w kominku, czasem jedynie zerkał na drzwi, a wówczas jego zakończone pędzelkami uszy lekko drgały. Może w takich momentach Loial się zastanawiał, czy nie wyśliznąć się niezauważenie pod osłoną burzy. Davram Bashere wyglądał przy ogirze na jeszcze niższego, niż był w rzeczywistości. Był siwym mężczyzną, o ciemnych, skośnych oczach, nosie przywodzącym na myśl dziób i gęstych wąsach opadających niemal do ust. On także nosił miecz, choć zakrzywiony i krótszy niż ostrze Logaina. Davram spędzał więcej czasu, spoglądając w swój puchar z winem niż patrząc gdziekolwiek indziej, ilekroć wszakże podnosił wzrok na Ablara, przesuwał kciukiem po rękojeści miecza. Rand sądził, że ten ruch jest nieświadomy.

— Taim wydał taki rozkaz — oświadczył Logain chłodno. Nie czuł się zbyt przyjemnie, zmuszony się tłumaczyć w obecności całej trójki. Nagła błyskawica nieopodal domu na moment rozświetliła mrok i rzuciła złowieszcze cienie na jego twarz, która teraz przypominała ponurą maskę ciemności. — Założyłem, że otrzymał go od ciebie. — Przesunął spojrzenie nieznacznie w kierunku Bashere’a i zacisnął wargi. — Taim robi bardzo wiele rzeczy, które ludzie uznają za twoje polecenia — kontynuował z niechęcią w głosie — chociaż ma własne plany. Flinn, Narishma i Manfor znajdują się na liście dezerterów, jak zresztą wszyscy Asha’mani, których przywiodłeś z sobą. A sam Taim trzyma się w towarzystwie dwudziestu czy trzydziestu mężczyzn, z których nie spuszcza wzroku i których potajemnie szkoli. Każdy noszący Smoka osobnik należy do tej grupy... rzecz jasna, oprócz mnie. Niezależnie od tego, co już uczyniłeś, nadeszła pora zwrócić wzrok na Czarną Wieżę. Zanim Taim dokona w niej gorszego rozłamu, niż ten, do którego doszło w Białej Wieży. Jeśli bowiem go dokona, okaże się, że większość przenoszących Moc mężczyzn jest lojalna wobec niego, a nie wobec ciebie. Asha’mani go znają, ciebie natomiast większość nie widziała na oczy.

Poirytowany Rand spuścił rękawy i bezradnie opadł na krzesło. Jego dokonania najwyraźniej nie miały dla Logaina najmniejszego znaczenia. Ten człowiek wiedział, że saidin jest czysty, jednak nie potrafił uwierzyć, że oczyścił go Rand czy jakiś inny mężczyzna. Czyżby sądził, że Stwórca po trzech tysiącach lat ich cierpienia postanowił wyciągnąć ku nim miłosierną rękę? A przecież Stwórca skonstruował jedynie świat, a później zostawił rodzaj ludzki samemu sobie, pozwolił ludziom zrobić z tym światem, co zechcą. Mogli zmienić go w niebo lub w... Szczelinę Zagłady. Stwórca powołał do życia wiele takich światów, każdemu z nich przypatrywał się przez chwilę, następnie zaś ruszał dalej i materializował kolejne ze swych nieskończonych marzeń. Ogrodnik też nie płacze po każdym zwiędłym kwiecie.

W tym momencie Randowi przemknęło przez głowę, że są to chyba refleksje Lewsa Therina. On sam, o ile dobrze pamiętał, nigdy nie myślał w taki sposób ani o Stwórcy, ani o niczym podobnie abstrakcyjnym. A może wyczuwał Lewsa Therina kiwającego głową z aprobatą i słuchającego wypowiedzi jeszcze kogoś innego. Tym niemniej on sam na pewno nie dumał o takich kwestiach przed pojawieniem się Lewsa Therina. Ile pozostało między nimi dwoma wolnej przestrzeni?

— Taim będzie musiał poczekać — oświadczył straszliwie znużonym tonem. Jak długo może czekać Taim? Zaskoczyła go niespodziewana cisza, Lews Therin nie krzyczał, nie wściekał się na niego i nie kazał mu natychmiast zabić tego człowieka... Szkoda, że Rand nie poczuł się dzięki tej ciszy nieco swobodniej. — A ty, Bashere? Przyszedłeś tu sprawdzić, czy Logain dotarł do mnie cały i zdrów, czy też chciałeś mnie poinformować, że ktoś zadźgał Dobraine’a? A może także masz dla mnie jakieś pilne zadanie?

Bashere uniósł brwi, słysząc ton al’Thora, po czym zacisnął szczęki i zerknął na Logaina, w końcu wszakże prychnął tak krewko, że aż mu się zatrzęsły gęste wąsiska.

— Mój namiot przeszukało dwóch mężczyzn — odparł, odstawiając puchar z winem na rzeźbiony niebieski stół stojący pod ścianą. — Jeden z nich przyniósł z sobą notatkę napisaną... moim pismem. Mógłbym przysiąc, że napisałem ją sam. Gdybym oczywiście nie znał prawdy... Notatka owa zawierała polecenie wyniesienia z mojego namiotu „pewnych przedmiotów”. Loial twierdzi, że jeden z ludzi, którzy pchnęli nożem Dobraine’a, miał przy sobie identyczną notatkę napisaną z pozoru ręką Dobraine’a. Nawet ślepiec po chwili zastanowienia odkryłby, czego mogli szukać. Dobraine i ja jesteśmy wszak najbardziej prawdopodobnymi kandydatami spośród wszystkich osób, którym mógłbyś powierzyć ochronę pieczęci. Masz trzy i mówisz, że wszystkie są pęknięte. Może Cień wie, gdzie znajduje się ostatnia.

Podczas opowieści Saldaeańczyka ogir odwrócił się nagle od kominka, potem uszy stanęły mu sztywno, w końcu wybuchł:

— To poważna sprawa, Randzie! Jeśli ktoś porozbija wszystkie pieczęcie nałożone na Szyb stanowiący więzienie Czarnego albo chociaż jedną jeszcze czy dwie... Wtedy Czarny może się uwolnić. Nawet ty nie dasz rady się z nim zmierzyć! Och, wiem, że Proroctwa mówią inaczej, ale może niezbyt dokładnie rozumiemy ich wymowę.

Nawet Logain popatrzył na nich z zainteresowaniem. Obserwował al’Thora z uwagą, jakby mierzył jego szanse przeciwko Czarnemu.

Rand odchylił się na krześle, starając się nie pokazywać po sobie zmęczenia. Pieczęcie nałożone na więzienie Czarnego to jedna rzecz, a próba dokonania podziału wśród Asha’manów przez Taima to zupełnie inna. Czy siódma pieczęć już pękła? Czy Cień zrobił pierwsze kroki zmierzające do Ostatniej Bitwy?

— Kiedyś mi coś powiedziałeś, Bashere — odezwał się. — Że jeśli twój wróg podsuwa ci dwa cele...

— ...uderz w trzeci — natychmiast dokończył Davram Bashere, a al’Thor kiwnął głową. I tak już się zdecydował.

Grzmot przetoczył się gdzieś niedaleko. Od huku aż się zatrzęsły okna z kwaterami. Burza się nasilała.

— Nie mogę walczyć równocześnie z Cieniem i Seanchanami. Do tych ostatnich wysyłam więc was trzech. Spróbujecie uzyskać rozejm.

Bashere i Logain wydawali się kompletnie ogłuszeni. Przez długi moment panowała cisza. Potem mężczyźni zaczęli się sprzeczać, mówiąc jeden przez drugiego. Loial wyglądał, jakby za chwilę miał zemdleć.

Elza wierciła się, słuchając sprawozdania Fearila na temat zdarzeń w Cairhien, do których doszło, odkąd opuściła miasto. To nie zgrzytliwy głos własnego Strażnika ją zirytował. Elza nienawidziła błyskawic i żałowała, że nie potrafi utworzyć bariery przeciwko tym gwałtownym wybuchom światła, tak jak stawiała ją przeciwko podsłuchowi. Nikt nie uważał jej pragnienia prywatności za dziwne, ponieważ spędziła ostatnie dwadzieścia lat na przekonywaniu wszystkich wokół, że wyszła za tego jasnowłosego człowieka za mąż. Wbrew swemu ostremu głosowi Fearil wyglądał na mężczyznę, którego wiele kobiet chętnie by poślubiło — był wysoki, szczupły i całkiem przystojny. Jego wąskie, nieco zacięte usta dodawały mu jedynie uroku. Niektórzy oczywiście — gdyby się nad tym zastanowili — mogliby uznać za szczególny fakt, że Elza nigdy nie miała jednocześnie więcej niż jednego Strażnika. Wprawdzie trudno było znaleźć mężczyznę z kwalifikacjami, jakich wymagała, może jednak powinna się zacząć rozglądać...

Błyskawica znów rozświetliła teren za oknami.

— Tak, tak, wystarczy — przerwała w końcu Elza swemu Strażnikowi. — Dobrze postąpiłeś, Fearilu. Wielu pewnie by się zdziwiło, gdybyś jako jedyny odmówił odszukania swojej Aes Sedai. — Przez więź dotarła do kobiety ogromna ulga mężczyzny. Elza bywała surowa, gdy chodziło o posłuszeństwo i wypełnianie jej rozkazów, a chociaż Fearil wiedział, że nie mogła go zabić, karała go, maskując więź i nie podzielając jego bólu. No i postawiła osłonę przeciwpodsłuchową, która stłumiłaby jego ewentualne wrzaski. Tyle że Elza nie lubiła krzyczeć niemal tak bardzo, jak nie lubiła burzy z błyskawicami. — No cóż, dobrze, że jesteś ze mną — ciągnęła. Szkoda, że ci dzicy Aielowie wciąż przetrzymywali Ferę, chociaż pomyślała, że będzie musiała starannie wypytać tę Białą o powody, dla których złożyła przysięgę. Dopiero wtedy może zdoła jej zaufać. Aż do czasu podróży do Cairhien nie miała pojęcia, że łączy ją coś z Ferą. I wielka szkoda, że nie towarzyszył jej nikt z członkiń jej serca, po prostu wysłano ją do Cairhien, a ona nie kwestionowała otrzymywanych rozkazów. — Myślę, że wkrótce będzie musiało umrzeć kilku ludzi. — Natychmiast, gdy ona sama zdecyduje którzy. Strażnik pochylił głowę i do kobiety przez więź dotarła jego ogromna przyjemność. Fearil lubił zabijać. — Tymczasem usuniesz wszystkich, którzy zagrażają Smokowi Odrodzonemu. Wszystkich — dodała twardo.

Zrozumiała coś w okresie, kiedy sama pozostawała więźniem tych dzikusów. Tak, tak, Smok Odrodzony musi dożyć do Tarmon Gai’don, w przeciwnym razie w jaki sposób mógłby go wówczas pokonać Wielki Władca Ciemności?!

25

Kiedy zakładać klejnoty

Perrin niecierpliwie chodził wielkimi krokami w tę i z powrotem po kwiecistych dywanach ułożonych na podłodze namiotu i co rusz wzruszał ramionami na niewygodę ciemnozielonego jedwabnego kaftana, który rzadko nosił, odkąd dostał go od Faile. Żona twierdziła, że wyszukany, srebrny haft pasuje do jego ramion, on jednak uważał, że szeroki, skórzany pas przytrzymujący topór u jego boku sugeruje tylko, iż Perrin jest głupcem, udającym kogoś lepszego, niż był w rzeczywistości. Czasami naciągał mocniej rękawice albo spoglądał z furią na swój obszyty futrem płaszcz, który — gotów do założenia — leżał na oparciu krzesła. Dwukrotnie mężczyzna wyjmował z rękawa arkusz papieru i rozwijał go, po czym, nawet nie zwalniając kroku, przez chwilę studiował szkic mapy Malden. W tym mieście Shaido Aiel więzili Faile.

Chociaż Jondyn, Get i Hu dogonili uciekających mieszkańców Malden, jedyną przydatną rzeczą, jaką przynieśli, była ta mapa. Udało im się także zatrzymać niektóre osoby i porozmawiać z nimi, proponując wykonanie zadania. Niestety, ludzie silni, którzy nadawaliby się do walki, nie żyli już lub w białych strojach służyli Shaido Aiel jako gai’shain, natomiast w grupie zbiegów pozostali jedynie starcy, osoby bardzo młode lub chore czy kalekie. Według Jondyna na samą myśl, że ktoś chciałby ich zmusić do powrotu i walki z Shaido, większość uciekinierów przyspieszała tylko kroku, kierując się na północ, do Andoru, gdzie powinni znaleźć bezpieczeństwo. Mapa z kolei stanowiła swego rodzaju łamigłówkę, niezrozumiałą układankę złożoną z labiryntu ulic, fortecy i wielkiego rezerwuaru zajmującego północno-wschodni skraj Malden. Zwodziła Perrina rozmaitością możliwości. Wiedział wszakże, że są to tylko możliwości, chyba że poradzi sobie z poważniejszą łamigłówką, której nie uwzględniono na mapie, czyli ogromną masą Shaido Aiel, którzy rozłożyli się wokół otoczonego murami miasta. W dodatku wśród tych rzesz Aielów znajdowało się czterysta bądź też pięćset Mądrych Shaido, a zatem kobiet z umiejętnością przenoszenia Mocy. Z tego też względu mapa ponownie wróciła do jego rękawa, Perrin zaś nie przestawał chodzić w tę i z powrotem po pomieszczeniu.

Namiot w czerwone pasy irytował zresztą mężczyznę równie mocno jak mapa, podobnie wyposażenie siedziby — zdobione złoceniami krzesła, które przechowywano złożone, stół z mozaikowym blatem, stojące zwierciadło, umywalnia z lustrem, nawet ustawione w szeregu pod zewnętrzną ścianą okute mosiądzem kufry. Na dworze było jeszcze ciemnawo, więc zapalono wszystkie dwanaście lamp; ich blask odbijały zwierciadła. W dających ciepło, zabijające nocne lodowate zimno, koszach z płonącymi węglami nadal tlił się żar. Perrin miał nawet dwa jedwabne gobeliny Faile, przyozdobione rzędami ptaków i kwiatów. Wyjął je i powiesił na tyczkach wspierających dach. Pozwolił Lamgwinowi przyciąć swoją brodę, a także zgolić zarost sięgający wyżej, aż do policzków, i podgolić sobie kark. Umył się i włożył czyste ubranie. Już wcześniej przygotował namiot na przybycie żony. Wszystko czekało tu na nią, jakby wybrała się jedynie na przejażdżkę konną. Perrin postępował tak nie dla siebie, lecz dla tych, którzy dotąd widzieli w nim jedynie „cholernego lorda”. Teraz patrzyli na niego i nabierali pewności siebie. Tyle że jemu rozmaite drobiazgi stale przypomniały, że Faile nie pojechała wcale na żadną jeździecką wycieczkę.

Zdjął jedną z rękawic, pomacał w kieszeni kaftana i przesunął palcami po schowanym tam rzemieniu. Były na nim już trzydzieści dwa węzły! Pamiętał o tym doskonale, choć czasami, gdy przez całą noc leżał rozbudzony w łóżku, w którym od dawna nie było Faile, po raz kolejny liczył te węzły. W jakiś sposób kojarzyły mu się z żoną. A bezsenność i tak wydawała się lepsza niż koszmary.

— Jeśli nie usiądziesz, będziesz zbyt zmęczony na jazdę do So Habor. Nawet z pomocą Nealda — zauważyła Berelain z lekka rozbawionym tonem. — Mnie wyczerpuje już samo patrzenie na ciebie.

Zapanował nad sobą i nie obrzucił jej piorunującym spojrzeniem, na które miał ochotę. W granatowej, jedwabnej sukni do jazdy konnej, ze ściśle przylegającymi do szyi szerokimi, złotymi naszyjnikami nabijanymi łzami ognia oraz diademem z symbolizującym Mayene Złotym Jastrzębiem w locie, Pierwsza siedziała na swoim szkarłatnym płaszczu ułożonym na jednym ze składanych krzeseł. Ręce, w których zaciskała czerwone rękawiczki, trzymała na kolanach. Wydawała się opanowana jak Aes Sedai, a pachniała... cierpliwością. Nie rozumiał, dlaczego nagle zmienił się jej zapach, lecz nieoczekiwanie Perrin przestał się przy niej czuć niczym tłuste jagnię duszone w jeżynach, które ma być jej posiłkiem. I niemal był jej za tę zmianę wdzięczny. Dobrze móc z kimś porozmawiać o tęsknocie za Faile. A Berelain słuchała go i pachniała współczuciem.

— Chcę być tutaj, jeśli... kiedy Gaul i Panny Włóczni sprowadzą jakichś więźniów. — Na własne słówko „jeśli” i pauzę skrzywił się równie mocno, jak na myśl o koniecznej zwłoce. A przecież ani na chwilę nie zaczął wątpić. Prędzej czy później schwytają wszak kilku Shaido... chociaż najwyraźniej nie była to bynajmniej łatwa sprawa. Branie jeńców nie było bezpieczne, choć konieczne, szczególnie że Shaido postępowali znacznie ostrożniej w porównaniu z resztą Aielów. Sulin wyjaśniła mu tę kwestię powoli i cierpliwie. On zaś niecierpliwił się coraz bardziej. — Co zatrzymuje Argandę? — warknął.

Ghealdanin, odrzuciwszy lekkie klapy, wszedł akurat do namiotu, jakby Perrin wezwał mężczyznę poprzez wypowiedzenie jego imienia. Pierwszy Kapitan miał twarz pobladłą, a oczy zapadnięte. Wnosząc z jego wyglądu, sypiał równie mało co Aybara. Ten niski osobnik nosił dziś srebrzysty napierśnik, ale nie wziął hełmu. Nie ogolił się jeszcze tego ranka, toteż jego podbródek zacieniała siwiejąca szczecina. W odzianej w rękawicę dłoni trzymał grubą, skórzaną sakiewkę, którą z brzękiem rzucił na stół obok dwóch już tam leżących.

— Ze skarbca Królowej — oświadczył cierpko. W ostatnich dziesięciu dniach przemawiał niemal wyłącznie kwaśnym tonem. — Aż nadto starczy jako nasz udział. Musiałem roztrzaskać zamek i postawić trzech ludzi do ochrony kufra. Rozbity zamek to pokusa nawet dla najlepszego z nich.

— Dobrze, już dobrze — przerwał mu Perrin, nie umiejąc powstrzymać własnego zniecierpliwienia.

W ogóle go nie obchodziło, czy Arganda musi ustawić dziesięciu czy stu mężczyzn do ochrony skarbca swojej królowej. Własna sakiewka Aybary była najmniejsza z tych trzech, a włożył do niej wszak całe złoto i srebro, jakie zdołał znaleźć. Zarzuciwszy płaszcz na ramiona, zabrał wszystkie sakiewki i ruszył do wyjścia. Minął Pierwszego Kapitana i wyszedł na szary świt.

Ze wstrętem odkrył, że w obozowisku nie pachnie najlepiej, chociaż nie była to niczyja wina i nic nie można było poradzić na zastałe powietrze. Wielu mężczyzn z Dwu Rzek sypiało obecnie pod namiotami, raczej pod płóciennymi, połatanymi, jasnobrązowymi niż pod takimi jak jego — w czerwone pasy — w każdym mieściło się jednakże bez problemów ośmiu czy dziesięciu ludzi. Przed wieloma namiotami stały niedopasowane halabardy ich mieszkańców, inni mężczyźni zaś przykryli ściany od zewnątrz wiecznie zielonymi gałęźmi, zmieniając swe tymczasowe siedziby w ciepłe, małe chatki. Namioty i szałasy tworzyły kręte — w najlepszym razie — rzędy, które bez wątpienia nie przypominały sztywnych linii, jakie Perrin widział w częściach obozu zamieszkanych przez Ghealdan i Mayenian, całość nadal wszakże wyglądała trochę jak wioska ze ścieżkami i alejkami, na których śnieg udeptano aż do nagiej, zmarzniętej ziemi. Schludnie ułożone kamienne kręgi otaczały każde z palenisk, przy których grupki ludzi stały (z powodu chłodu w płaszczach i kapturach), czekając na poranny posiłek.

Również Perrin przyszedł tu dzisiejszego ranka właśnie ze względu na zawartość czarnych, żelaznych rondli. Wielu mężczyzn polowało, jednak na okolicznych terenach zwierzyny było z każdym dniem coraz mniej. Wyprawiali się też na poszukiwanie wiewiórczych zapasów żołędzi, które mielili i dodawali do owsianki, z racji późnej zimy znajdowali wszakże przede wszystkim jedynie stare i wyschnięte. Ta kwaśna mieszanina tylko do pewnego stopnia zresztą napełniała im żołądki, nie była też smaczna, więc jedynie człowiek naprawdę głodny miał ochotę ją przełknąć. Większość twarzy, które dostrzegał Aybara, niecierpliwie skupiała się na rondlach. Ostatnie z wozów przejeżdżały z klekotem przez szczelinę w kręgu zaostrzonych palików otaczających obóz. Cairhieniańscy woźnice opatulali się aż po same uszy i garbili na siedzeniach, nieruchomi niczym worki z ciemnej wełny. Cały towar, który przywoziły wozy, składowano pośrodku obozu. Puste, jeden za drugim, wozy odjeżdżały ku pobliskiemu lasowi, przechylając się w koleinach utworzonych przez poprzednie pojazdy.

Perrin wzbudził niejakie poruszenie, pojawiając się wraz z Berelain i niemal depczącym mu po piętach Argandą, chociaż wyraźnie głodni ludzie z Dwu Rzek nieszczególnie się akurat nimi zainteresowali. Och, kilku nieznacznie kiwnęło głowami w jego kierunku, jeden czy drugi błazen wykonał nawet pobieżny ukłon, jednak większość nadal starała się nie podnosić wzroku, gdy Berelain była w pobliżu. Głupcy! Durnie o skamieniałych mózgach! Znajdowało się tu także sporo innych osób zebranych w niewielkiej odległości od namiotu w czerwone pasy i tłoczących się na alejkach między pozostałymi namiotami. Jakiś żołnierz mayenieński w szarym płaszczu, lecz bez zbroi, przybiegł z białą klaczą Berelain. Kłaniał się i pochylał, równocześnie usiłując przytrzymać strzemię swojej pani. Annoura dosiadała już gładkiej klaczy, bardzo ciemnej, zwłaszcza przez kontrast z klaczą Berelain. Aes Sedai nosiła płaszcz z kapturem, z którego wyłaniały się przyozdobione paciorkami warkocze opadające jej aż na piersi. Ledwie zdawała się zauważać kobietę, której miała doradzać. Siedząc z wyprostowanymi plecami, nie przestawała się wpatrywać w niskie namioty Aielów, gdzie nie poruszało się nic z wyjątkiem drżących smużek dymu, wznoszących się z rzadkich otworów kominowych. Zupełnie inaczej niż obojętna taraboniańska siostra zachował się natomiast jednooki Gallenne w czerwonym hełmie, pancerzu i skórzanej przepasce na oku, który widząc Berelain, natychmiast wykrzyczał rozkaz, a wówczas cała pięćdziesiątka członków Skrzydlatej Gwardii wyprostowała się sztywno i zastygła w tej posągowej postawie z ustawionymi pionowo przy bokach długimi lancami, zakończonymi stalowymi czubeczkami i przyozdobionymi czerwonymi wstążkami. Kiedy zaś Pierwsza z Mayene dosiadła klaczy, Gallenne wyszczekał kolejny rozkaz, po którym żołnierze równocześnie przylgnęli do końskich grzbietów tak nisko, że wydawali się stanowić z nimi jedność.

Arganda przybrał marsową minę, gniewnym spojrzeniem obrzucił najpierw namioty Shaido Aiel, a następnie Mayenian, po czym ruszył do miejsca, gdzie czekało wielu ghealdańskich lansjerów w lśniących zbrojach i zielonych, stożkowych hełmach. Powiedział coś cicho dowodzącemu lansjerami szczupłemu mężczyźnie imieniem Kireyin, którego Perrin podejrzewał o szlachetne urodzenie, sądząc po hardym spojrzeniu, jakim ów człowiek błyskał zza prętów srebrzystego hełmu. Arganda był tak niski, że Kireyin musiał się zgarbić, jeśli chciał posłuchać, co tamten ma mu do powiedzenia i ten przymus jeszcze bardziej zmroził rysy twarzy wysokiego osobnika. Jeden ze stojących za Kireyinem mężczyzn dzierżył zamiast lancy z cienkimi zielonymi wstążkami drzewce z czerwonym sztandarem, na którym widniał symbol Ghealdan, czyli trzy sześcioramienne Srebrne Gwiazdy, jeden zaś przedstawiciel Skrzydlatej Gwardii niósł niebieski sztandar ze Złotym Jastrzębiem Mayene.

Był tu także Aram, chociaż trzymał się z dala i nie wyglądał na gotowego do jazdy. Opatulony płaszczem w odcieniu zgniłej zieleni, z mieczem umieszczonym na plecach w taki sposób, że rękojeść wystawała nad ramię, dawny Druciarz dzielił zazdrosne nachmurzone spojrzenia między Mayenian i Ghealdan. Na widok Perrina marsowa mina mężczyzny zmieniła się w ponurą i Aram pospiesznie odszedł, przepychając się między oczekującymi na śniadanie ludźmi z Dwu Rzek. Ani razu nie zatrzymał się, aby przeprosić człowieka, na którego wpadł. Ostatnimi czasy stawał się coraz bardziej drażliwy, toteż stale się denerwował na wszystkich poza Aybarą, pokrzykując na nich warkliwie i jawnie z nich drwiąc. Powodem jego zniecierpliwienia było siedzenie w miejscu i przedłużające się czekanie. Wczoraj o mało nie pobił się z dwoma Ghealdanami. Kiedy zostali rozdzieleni, żaden z tych trzech nie potrafił podać powodów kłótni — podobno Aram zarzucił obu Ghealdanom brak szacunku, a oni jemu złośliwość, pogardę i wieczne krytykanctwo. Z tego też względu były Druciarz zostawał dzisiejszego ranka w obozowisku. W So Habor sytuacja będzie prawdopodobnie wystarczająco napięta i trudna — i bez mężczyzny prowokującego do bitki, ilekroć Perrin się odwróci.

— Pilnuj Arama — oświadczył szeptem Aybara, kiedy Dannil przyprowadził jego gniadosza. — I nie spuszczaj wzroku z Argandy — dorzucił, wpychając sakiewki do wiszących po bokach siodła sakw, których rzemienie mocno zaciągnął i zapiął. Z jednej strony włożył sakiewkę z wkładem Berelain, która niemal idealnie zrównoważyła dwie pozostałe — jego i Argandy. No cóż, Pierwsza z Mayene potrafiła skłaniać do hojnych datków, choć jej ludzie tak samo głodowali jak wszyscy inni. — Arganda wygląda mi na gotowego popełnić jakiś głupi błąd.

Gdy Perrin chwycił wodze Stayera, wierzchowiec brykał nieco i odrzucał głowę, jednak pod mocną, lecz delikatną ręką swego pana zwierzę szybko się uspokoiło.

Dannil otarł swoje przywodzące na myśl kły wąsiska poczerwieniałym od zimna kłykciem, po czym przypatrzył się Pierwszemu Kapitanowi z ukosa. W końcu westchnął, a z jego ust wydobył się wielki kłąb pary.

— Będę mu się przyglądał, Lordzie Perrin — odszepnął, zaciągając szczelniej płaszcz — tyle że... Wiem, że kiedy odjedziesz, ten człowiek natychmiast przestanie mnie słuchać, choć powierzyłeś mi dowództwo.

Niestety, tak wyglądała prawda. Aybara wolałby wziąć z sobą Argandę, a Gallenne’a zostawić tutaj, nikt się wszakże nie chciał zgodzić na ten pomysł. Ghealdanin zaakceptował fakt, że ludzie i konie zaczną głodować, jeśli ktoś gdzieś nie znajdzie dla nich jedzenia i paszy, nie wyobrażał sobie jednak spędzenia nawet dnia z dala od swojej królowej. W pewnym sensie wydawał się nawet bardziej rozgorączkowany niż Perrin, a może tylko bardziej skłonny poddać się szaleństwu. Pozostawiony sam sobie, Pierwszy Kapitan z każdym dniem podchodziłby bliżej Shaido, aż w końcu znalazłby się tuż przed ich nosami. Perrin był gotów umrzeć za wolność Faile, Arganda natomiast wydawał się gotów po prostu umrzeć.

— Z całych sił postaraj się powstrzymać go przed zrobieniem czegoś głupiego, Dannilu — oświadczył. Chwilę się zastanawiał, po czym dodał: — Nie dopuść jednak do rękoczynów.

Miał wszakże szczerą nadzieję, że Dannilowi uda się powstrzymać Pierwszego Kapitana. Na każdego człowieka z Dwu Rzek przypadało wprawdzie trzech Ghealdan, jednak nigdy nie uwolnią Faile, jeśli zaczną się między sobą zabijać.

W tym momencie Perrin o mało nie przyłożył głowy do boku Stayera. O Światłości, ależ był zmęczony. Z tego znużenia niewiele przed sobą widział.

Powolny stukot kopyt obwieścił przyjazd Masuri i Seonid wraz z trzema Strażnikami, trzymającymi się tuż za swoimi Aes Sedai. Mężczyźni mieli na sobie długie płaszcze, dzięki którym stapiali się z otoczeniem zarówno oni sami, jak i — częściowo — ich konie. Obie siostry włożyły okrycia z migotliwego jedwabiu i ciężkie, złote naszyjniki. Spod ciemnego płaszcza Masuri wyłaniały się warstwy grubej wełny. Seonid nosiła na czole mały, biały klejnot zawieszony na delikatnym, złotym łańcuszku zapiętym gdzieś w jej włosach. Na widok Aes Sedai Annoura odprężyła się w siodle i rozparła wygodniej. Wśród namiotów Aielów stały w rzędzie Mądre. Obserwowały. Sześć wysokich kobiet z ciemnymi szalami okrywającymi głowy. Być może mieszkańcy So Habor będą dla Shaido równie mało serdeczni jak maldeńczycy, lecz Aybara nie był pewien, czy Mądre pozwoliłyby pójść którejś z Aes Sedai samej. Tak czy owak, właśnie z ich powodu czekali. Słońce przybrało postać czerwono-złotej obwódki zawieszonej tuż nad wierzchołkami drzew.

— Im szybciej wyruszymy, tym prędzej będziemy z powrotem — oznajmił, dosiadając gniadosza.

Natychmiast gdy wyjechał przez utworzoną dla wozów szczelinę, mężczyźni z Dwu Rzek zaczęli przywracać brakujące paliki. Kiedy w pobliżu znajdowali się ludzie Masemy, nikomu nie można było zarzucić braku ostrożności.

Odległość do linii drzew wynosiła jeszcze około stu kroków, ale oko Perrina już przyciągnął jakiś ruch. Ktoś na koniu przesuwał się w głębszy cień pod wielkimi drzewami. Niewątpliwie był to jeden z wartowników Masemy, który spieszył się przekazać Prorokowi, że Aybara i Berelain opuścili obóz. Niezależnie wszakże od tego, jak szybko pojedzie, nie uda mu się przybyć na czas. Jeśli zatem Masema pragnie śmierci Pierwszej z Mayene lub Perrina, co się wydawało całkiem prawdopodobne, musi poczekać na inną okazję.

Gallenne jednak nie zamierzał ryzykować. Nikt nie widział ani Santesa, ani Gendara, dwóch łowców złodziei Berelain, od dnia, w którym nie udało im się powrócić z obozu Masemy i dla Gallenne’a ten brak wiadomości równał się informacji o ich śmierci.

Jeszcze zanim dotarli do drzew, Lord Kapitan rozciągnął swoich bystrookich lansjerów w kręgu wokół Pierwszej. Otoczył także kręgiem Aybarę, choć Perrinowi fakt ten nie wydawał się istotny. Gdyby Gallenne mógł sam decydować, ściągnąłby wszystkich członków swej Skrzydlatej Gwardii — mniej więcej dziewięciuset — najchętniej wszakże po prostu wyperswadowałby Berelain jazdę. Zresztą i Perrin tego próbował. Z równie mizernym skutkiem. Ta kobieta umiała wspaniale słuchać, po czym i tak robiła dokładnie to, co chciała. Były w tej kwestii bardzo do siebie podobne z Faile. Mężczyźni niestety muszą się godzić z uporem kobiet. Zazwyczaj nie mają bowiem wyboru.

Teren znaczyły ogromne drzewa i kamienne odkrywki wystające spod śniegu, niemniej jednak otoczenie prezentowało się barwnie, nawet w przyćmionym leśnym świetle — w ukośnych promieniach słońca błyszczały poruszające się w lekkim wietrze czerwone sztandary, jeźdźcy w czerwonych zbrojach to się pojawiali, to znikali na moment za masywnymi dębami i zielonymi mahoniowcami. Trzy Aes Sedai jechały za Perrinem i Pierwszą, za siostrami z kolei ich Strażnicy, zamykał zaś tę grupkę mężczyzna ze sztandarem Berelain. Wszyscy rozglądali się bacznie po lesie. Sztandar Ghealdan powiewał nieco dalej. Kireyin i jego ludzie w lśniących zbrojach tworzyli szereg tak równy, że niemal w tych okolicznościach idealny. Rozległość widoków była zwodnicza, a w dostrzeżeniu szczegółów przeszkadzały też równe rzędy żołnierzy i jaskrawe sztandary, zaś haftowane jedwabie, klejnoty, diadem Pierwszej i mieniące się kolorami płaszcze Strażników naprawdę stanowiły imponującą całość. Aybara miał się ochotę roześmiać, śmiech ten wszakże nie byłby szczególnie radosny.

Berelain najwyraźniej wyczuła jego nastrój.

— Kiedy idziesz kupić worek mąki — zagaiła — wdziewaj proste wełny. Niech przekupka pomyśli, że nie możesz sobie pozwolić na wyższą cenę niż konieczna. Jeśli jednak pragniesz nabyć wóz pełen mąki, włóż klejnoty, a wtedy przekupka dojdzie do wniosku, że może zdoła ci sprzedać wszystko, co posiada.

Perrin mimo woli parsknął śmiechem. Stwierdzenie Pierwszej z Mayene bardzo przypominało łamigłówki, które podsuwał mu kiedyś pan Luhhan, dając mu przy tym kuksańca pod żebra i mówiąc, że chodzi o żart, lecz jego spojrzenie sugerowało, iż miał na myśli coś więcej... Co chciała powiedzieć Berelain? Ubierz się biednie, gdy pragniesz małej korzyści, a pięknie, jeśli pragniesz większej? Aybara był zadowolony, że Pierwsza z Mayene nie pachnie już jak wilk na polowaniu. Przynajmniej zniknęło mu jedno zmartwienie.

Wkrótce dopędzili ostatnie wozy, a następnie dotarli do miejsca Podróżowania. Wcześniej mężczyźni wycięli toporkami drzewa przy bramie, tworząc niewielką polanę, jednak panował na niej tłok, jeszcze zanim Gallenne rozstawił w kręgu swoich lansjerów, każąc im stanąć plecami do środka. Na miejscu był już Fager Neald, ten wymuskany Murandianin, który usztywniał sobie woskiem końcówki wąsów. Siedział na pstrokatym wałachu w typowym dla Asha’manów kaftanie; miał takie odzienia tylko dwa, oba czarne. Na szczęście w jego kołnierzu nie tkwiła charakterystyczna szpilka. Śnieg nie był tu głęboki, lecz dwudziestu prowadzonych przez Wila al’Seena ludzi z Dwu Rzek również dosiadało koni. Woleli siedzieć, niż stać i czekać, aż stopy zamarzną im w butach. Cała dwudziestka mężczyzn wyglądała na twardszych niż wtedy, gdy opuszczali wraz z Perrinem Dwie Rzeki. Na plecach mieli długie łuki, przy pasie najeżone strzałami kołczany i różnego rodzaju miecze. Aybara żywił nadzieję, że wkrótce będzie mógł ich odesłać do domu albo — jeszcze lepiej — ich tam zabrać.

Większość balansowała halabardami przy siodłach, ale Tod al’Caar i Flann Barstere nieśli sztandary: Czerwony Wilczy Łeb Perrina i Czerwonego Orła Manetheren. Tod wysunął uparcie wydatną dolną szczękę, a Flann, wysoki chudy mężczyzna ze Wzgórza Czat, łypał posępnie na boki. Prawdopodobnie nie miał ochoty na wykonanie czekającego go zadania. Być może Tod również. Wil posłał Aybarze jedno z tych otwartych, niewinnych spojrzeń, którymi w Dwu Rzekach zwodził tak wiele dziewcząt — zwłaszcza w dni świąteczne, gdy lubił wkładać bogato haftowane kaftany i wprost uwielbiał jeździć przed tymi sztandarami, prawdopodobnie w nadziei, że jakaś kobieta uzna je za jego — jednak Perrin go zignorował. Wystarczały mu sztandary i nie oczekiwał pozostałych trzech mężczyzn na polanie.

Balwer otulił się płaszczem, jakby łagodny wietrzyk zmienił się nagle w gwałtowną wichurę, po czym niezdarnie uderzył obcasami swego deresza o tępym pysku, popędzając go ku Aybarze. Ciągnęło za nim dwoje faworytów Faile, oboje z wyzywającymi minami. Niebieskie oczy Medore osobliwie wyglądały na jej ciemnej twarzy Tairenianki, podobnie jak kaftan z bufiastymi rękawami w zielone pasy wyglądał dziwacznie na jej pełnym łonie. Ta córka Wysokiego Lorda była w każdym calu arystokratką i męski ubiór po prostu do niej nie pasował. Z kolei Cairhienianin Latian, blady osobnik w kaftanie niemal tak ciemnym jak ten Nealda, chociaż oznaczonym czterema czerwonymi i niebieskimi wstawkami na piersiach, nie był dużo wyższy od swej towarzyszki, zaś sposób, w jaki stale siąkał z zimna i pocierał ostry nos, nadawał mu wygląd człowieka znacznie mniej od niej kompetentnego. Żadne z dwojga nie nosiło miecza, co stanowiło dla Aybary kolejne zaskoczenie.

— Mój panie, moja pani Pierwsza — zagaił Balwer typowym dla siebie oschłym tonem, następnie wykonał w siodle ukłon niczym huśtający się na gałęzi wróbel. Zerknął na jadące za nimi Aes Sedai, był to wszakże jedyny znak, że mężczyzna jest świadom obecności sióstr. — Mój panie, przypomniałem sobie, że mam dość bliskiego znajomego w tym So Habor. To sprzedawca noży, który stale podróżuje ze swoimi wyrobami, może jednak będzie akurat w domu, a nie widziałem go kilka lat.

Aybara uprzytomnił sobie, że po raz pierwszy ten mężczyzna wspomina o posiadaniu jakiegokolwiek przyjaciela, zagrzebane zaś na północy Altary miasto wydawało się wyjątkowo szczególnym miejscem w takiej sytuacji, tym niemniej skinął głową. Podejrzewał, że historia związana z tym przyjacielem ma głębszy wymiar, niż Balwer przyznawał. Mało tego, zaczynał podejrzewać, że sekretarz skrywa wiele rozmaitych tajemnic.

— A twoi towarzysze, panie Balwer? — spytała Berelain.

Twarz Pierwszej z Mayene pozostała gładka wewnątrz obszytego futrem kaptura, jednak w jej zapachu Aybara zauważył rozbawienie. Berelain bardzo dobrze wiedziała, że Faile używała swoich młodych faworytów jako szpiegów i żywiła przekonanie, że Perrin wykorzysta ich dokładnie w ten sam sposób.

— Chcieli się wyrwać i trochę przewietrzyć, moja pani Pierwsza — odparł uprzejmie kościsty mały sekretarz. — Ręczę za nich, mój panie — dodał, patrząc na Aybarę. — Obiecali, że nie spowodują żadnych kłopotów, a może się tu czegoś nauczą.

Od niego także bił zapach rozbawienia, który w jego przypadku miał dodatkową, nieco spleśniałą nutę. Perrin wyczuł też lekkie rozdrażnienie. Balwer wiedział, że Berelain zna jego słabostki i zdaje sobie sprawę z żywionych przez niego niechęci, choć nigdy dotąd nie dała mu jawnie odczuć swojej wiedzy. Tak, tak, Aybara bez wątpienia nie znał dobrze tego mężczyzny. Sekretarz wszak wziął z sobą tę parę z jakichś konkretnych powodów. Najwyraźniej w taki czy inny sposób protegował wszystkich młodych faworytów Faile, kazał im też podsłuchiwać i podglądać Ghealdan, Mayenian, a nawet Aielów. Według niego to, co powiedzą i zrobią przyjaciele, może być równie interesujące jak plany wrogów; nawet jeżeli człowiek był stuprocentowo pewny, że owi przyjaciele rzeczywiście są przyjaciółmi. Ma się rozumieć, Berelain wiedziała, że jej ludzie są szpiegowani. A Balwer wiedział, że ona o tym wie. Ona zaś wiedziała, że on wie, iż ona... Nie, nie, dla prostego wiejskiego kowala ta gra była zbyt wyrafinowana.

— Tracimy czas — oświadczył Perrin. — Otwórz bramę, Nealdzie.

Asha’man uśmiechnął się do niego, po czym pogładził sztywne od wosku wąsy. Aybara zauważył, że odkąd znaleźli Shaido, Neald robił to aż za często. Może miał ochotę na potyczkę z nimi... Teraz także uśmiechnął się i wykonał jedną ręką uroczysty gest.

— Jak rozkażesz — odrzekł radosnym głosem.

W powietrzu pojawiła się znajoma już kreska srebrzystego światła, która rozszerzyła się w otwór.

Perrin, nie czekając na resztę grupy, przejechał na drugą stronę i znalazł się na pokrytym śniegiem polu otoczonym niskim kamiennym murem, wśród falistego terenu. Teren wydawał się prawie bezdrzewny w porównaniu z lasem, który Aybara zostawił za sobą. O ile Neald nie popełnił jakiegoś poważnego błędu, dzieliło ich obecnie od So Habor zaledwie kilka mil. Perrin pomyślał, że jeżeli Asha’man jednak się pomylił, osobiście wyrwie mu te nawoskowane wąsiska znad wargi. Jak ten mężczyzna mógł być taki radosny?!

Wkrótce wszakże Aybara jechał już na zachód zaśnieżoną drogą pod szarym zachmurzonym niebem. Wozy na wysokich kołach toczyły się za nim w szeregu, przed nim natomiast rozciągały się cienie utworzone przez wczesnoporanne słońce. Stayer szarpał się w cuglach, pragnąc przyspieszyć do galopu, Perrin jednakże powstrzymywał go do szybkiego stępa, któremu potrafiły dotrzymać kroku zaprzęgowe konie ciągnące wozy. Mayenianie Gallenne’a pędzili polem po bokach drogi, a starając się otoczyć kręgiem Perrina i Berelain, musieli omijać niskie murki z surowego kamienia, które stanowiły granice poszczególnych poletek. Czasem kawalerzyści mogli korzystać z bram, którymi niektórzy farmerzy połączyli sąsiednie posiadłości, dzięki czemu pożyczali sobie prawdopodobnie konne zaprzęgi z pługiem, innymi razy ekstrawagancko przeskakiwali murki. Wstążki na lancach płynęły za konnymi, oni sami zaś ryzykowali nogi własnych wierzchowców i własne karki. Tymi ostatnimi Aybara niewiele się zresztą przejmował.

Wil i dwaj mężczyźni niosący Wilczy Łeb i Czerwonego Orła przyłączyli się do mayenieńskiego chorążego za Aes Sedai i Strażnikami, jednakże inni ludzie z Dwu Rzek utworzyli dwa oskrzydlające linię wozów szeregi. Tych kilku wozów mogłoby wprawdzie pilnować mniej niż dwudziestu ludzi, tym niemniej woźnicom widok tak licznej ochrony dodawał pewności siebie. Nikt się tu raczej nie spodziewał rozbójników ani Shaido Aiel, chodziło po prostu o uspokojenie zwyczajnego lęku związanego z opuszczeniem dobrze strzeżonego obozu. W każdym razie żołnierze na pewno dostrzegą wszelkie niebezpieczeństwo, na długo zanim zagrozi ono wozom.

Niskie, faliste wzgórza nie pozwalały na szczególnie rozległe widoki, była to zresztą kraina farm, zabudowana solidnymi, kamiennymi domami o krytych strzechą dachach oraz stodołami rozproszonymi wśród wypielęgnowanych poletek. Nigdzie nie sposób się było dopatrzyć zaniedbania czy dziczy. Nawet większość niskich zarośli porastających zbocza wyraźnie wykorzystywano jako źródło drzewa opałowego. Perrina nagle wszak uderzyło spostrzeżenie, że śnieg na drodze przed nim wcale nie wygląda na świeży i nietknięty ludzką stopą. Chwilę później uświadomił sobie jednak, iż jedyne ślady pozostawili na niej zwiadowcy Gallenne’a. W pobliżu tych licznych, lecz zaciemnionych domów i stodół nikt się nie kręcił, z dużych kominów nie wznosił się też dym. Okolica wydawała się całkowicie nieruchoma i kompletnie opustoszała. Na tę myśl Aybara poczuł, jak włosy na jego karku poruszają się i unoszą.

Krzyk jednej z Aes Sedai skłonił go do obejrzenia się przez ramię. Spojrzał na Masuri, po czym podążył wzrokiem za jej wskazującym na północ palcem. Jakiś kształt leciał w powietrzu. Na pierwszy rzut oka można by go wziąć za wielkiego nietoperza pędzącego ku wschodowi na długich, żebrowanych skrzydłach, dziwnego nietoperza o wydłużonej szyi i długim, cienkim ogonie. Gallenne wykrzyczał przekleństwo, a następnie przycisnął do oka lunetę. Aybara wystarczająco wyraźnie widział stworzenie bez szkła powiększającego, potrafił nawet dostrzec rysy istoty ludzkiej dosiadającej grzbietu zwierzęcia.

— Seanchanie — wydyszała Berelain.

Zarówno w jej głosie, jak i w zapachu czaiło się jawne zmartwienie.

Perrin kręcił się w siodle, obserwując lot wielkiej istoty, aż w końcu blask świtu zmusił go do odwrócenia wzroku.

— Nic ich nie obchodzimy — ocenił ostatecznie.

Gdyby Neald popełnił pomyłkę, bez wahania by go udusił.

26

W So Habor

Podczas gdy Perrin obserwował lecącego Seanchanina, Neald, który musiał pozostać w miejscu Podróżowania i utrzymać otwartą bramę do czasu, aż przejadą przez nią Kireyin i Ghealdanie, oznaczył wreszcie otwór w powietrzu, po czym wraz z Kireyinem ruszyli galopem, dopędzając Perrina na wzgórzu. Tu ściągnęli wodze i zapatrzyli się na leżące przed nimi miasto So Habor, od którego dzieliła ich tylko wąska rzeka przecięta parą łukowatych drewnianych mostów. Aybara nie był wprawdzie żołnierzem, lecz bezzwłocznie zrozumiał, dlaczego Masema opuścił to miejsce. Być może z racji bliskości rzeki, miasto otoczono dwoma pasami muru z solidnego kamienia, na których znajdowały się regularnie rozmieszczone wieże; wewnętrzny krąg był wyższy niż zewnętrzny. Wprawdzie do długiego, biegnącego od mostu do mostu wzdłuż zewnętrznego muru, nabrzeża przywiązano kilka barek, tym niemniej wielkie okute żelazem i zamknięte na głucho bramy na mostach wydawały się stanowić jedyne wejścia do miasta na tym obszarze surowego, szarego kamienia zwieńczonego licznymi blankami, które ciągnęły się przez całą długość murów. So Habor, zbudowane w celu powstrzymania chciwych okolicznych panów wielkich rodów, chyba nieszczególnie obawiałoby się motłochu Proroka, nawet gdyby przybyły tu tysiące jego zwolenników. Każdy, kto chciałby wtargnąć do miasta, potrzebowałby machin oblężniczych i mnóstwa cierpliwości, Masema zaś wolał terroryzować wioski oraz pozbawione murów i obrońców miasta.

— No cóż, cieszy mnie widok ludzi tam, na murach — oznajmił Neald. — Już zacząłem podejrzewać, że wszyscy w tym kraju wymarli, a ich ciała ktoś pogrzebał.

Parsknął, tylko w połowie wesoło, jego szeroki uśmiech zaś wyglądał na wymuszony.

— Dla nas ważne, żeby sprzedali nam ziarno — mruknął Kireyin nosowym, znudzonym głosem. Odpiął srebrzysty hełm z białym pióropuszem, zdjął go i umieścił na wysokim łęku siodła. Nie popatrzył na Perrina, przesunął spojrzeniem obok niego, na krótko zatrzymał wzrok na Berelain, po czym się obrócił i zwrócił do Aes Sedai, przemawiając tym samym zmęczonym tonem: — Będziemy tu tkwić czy zjedziemy?

Berelain zmarszczyła brwi i obrzuciła go groźnym spojrzeniem, które powinien zrozumieć każdy człowiek z odrobiną oleju w głowie. Kireyin jednakże go nie zrozumiał.

Aybarze nadal jeżyły się włoski na karku, tym mocniej, odkąd patrzył na miasto. Być może po prostu wilcza część jego osobowości nie lubiła murów. Chociaż chyba nie tylko o to chodziło. Mężczyźni na murach jawnie na nich wskazywali, a niektórzy przyglądali im się przez lunety. Ci ostatni przynajmniej powinni wyraźnie dojrzeć sztandary. Wszyscy zaś na pewno mogli zobaczyć żołnierzy i ich lance z wstążkami unoszącymi się na porannym wietrze. A także rząd wozów, które sunęły drogą w dół, gdzie znikały im z pola widzenia. Czyżby wszyscy mieszkańcy farm przenieśli się nagle do miasta?

— Nie przyszliśmy tutaj siedzieć — odparował.

Berelain i Annoura spierały się w kwestii najlepszego sposobu dotarcia do So Habor. Miejscowy lord (albo lady) pewnie słyszał o rabunkach, których Shaido Aiel dokonywali niedaleko stąd — zaledwie w odległości kilku mil na północ od miasta; może słyszał też o obecności Proroka w Altarze. Każda z takich wiadomości wystarczy dla wzbudzenia ostrożności, obie zaś łatwo mogą skłonić ludzi do wypuszczenia strzał z łuków; dopiero później będą pytać, kogo trafili. W każdym razie najprawdopodobniej w chwili obecnej nie powitają z zadowoleniem cudzoziemskich żołnierzy przy bramach. Lansjerzy pozostali zatem rozstawieni wzdłuż wzgórza. Była to z ich strony demonstracja siły wobec tutejszych mieszkańców — pokazywali, że mają broń, nie sugerowali jednak zamiaru jej użycia. W So Habor na nikim zapewne nie robiła chyba wrażenia setka mężczyzn, chociaż wypolerowana zbroja Ghealdan i czerwona zbroja żołnierzy Skrzydlatej Gwardii potwierdzała, że gościom daleko do wędrownych oszustów. Z kolei ludzie z Dwu Rzek nie mogą nikomu zaimponować, póki nie użyją swoich łuków, więc wszyscy pozostali z tyłu, wśród wozów, gdzie podtrzymywali na duchu woźniców. W tych wszystkich decyzjach Perrin niewiele widział sensu, więcej zaś nadęcia i pozoranctwa, ale niezależnie od tego, ile osób nazywało go lordem, był wszak tylko wiejskim kowalem. Pierwsza z Mayene i Aes Sedai bez wątpienia lepiej od niego znały się na tych sprawach.

Gallenne powoli zjechał ku rzece. Wyprostował grzbiet, jasnoczerwony hełm ułożył na siodle. Aybara i Berelain ruszyli nieco za nim. Rozdzielała ich Seonid, po lewej i po prawej stronie zaś towarzyszyły im Masuri i Annoura. Wszystkie Aes Sedai odrzuciły kaptury, ażeby osoby na murach mogły dostrzec i skojarzyć ich wiecznie młode twarze. Siostry przyjmowano dobrze w większości miejsc, nawet tam, gdzie ludzie tak naprawdę woleliby się z nimi nie stykać. Z tyłu jechali wszyscy czterej chorążowie, przemieszani ze Strażnikami, błyskającymi rażącymi oko wielobarwnymi płaszczami. Kireyin zaś, ułożywszy lśniący hełm na udzie, krzywił się z powodu przydzielonego mu miejsca, nie miał bowiem ochoty na taką bliskość ze Strażnikami, a co jakiś czas posyłał lodowate spojrzenia Balwerowi, który wlókł się na samym końcu wraz z dwojgiem towarzyszy. Nikt nie powiedział sekretarzowi, że może z nimi wyruszyć, nikt też wszakże mu tego nie zabronił. Ilekroć Kireyin na niego zerknął, Balwer kłaniał się w siodle, po czym wracał do studiowania ciągnących się przed nimi murów miejskich.

Byli coraz bliżej, lecz Perrin nie mógł się otrząsnąć z uczucia niepokoju. Wkrótce końskie kopyta zastukotały głucho na południowym moście, szerokiej konstrukcji wzniesionej tak wysoko nad rwącą rzeką, że z łatwością przepływały tędy barki podobne do tych przywiązanych do nabrzeża; nawet przy wywołanych wiatrem falach. Żadna z cumujących tu dużych, pełnodziobych barek nie została wyposażona w maszt. Jedna z nich osiadła głęboko w wodzie, pochylona ukośnie na napiętych linach, wszystkie natomiast wyglądały na opuszczone. Aybara potarł nos, gdyż poczuł w powietrzu nieprzyjemny, kwaśny zapach. Nikt inny nie wydawał się tego smrodu zauważać.

Gdy znajdowali się blisko zjazdu z mostu, Gallenne się zatrzymał. Dostępu do miasta i tak broniły tu zamknięte bramy zbudowane z okutych sztabami z czarnego żelaza grubych na stopę pali.

— Słyszeliśmy o kłopotach nękających tę ziemię — ryknął do ludzi ustawionych na murach. Mimo iż krzyczał, udało mu się zachować ton uprzejmy i oficjalny równocześnie. — My wszakże jedynie tędy przejeżdżamy i nie zamierzamy sprawiać wam problemów, a zajechaliśmy do was wyłącznie w celach handlowych. Nie chcemy z wami walczyć, tylko kupić od was ziarno i inne potrzebne nam produkty. Mam honor obwieścić, że Berelain sur Paendrag Paeron, Pierwsza z Mayene, Błogosławiona przez Światłość Obrończyni Muru Garena, Głowa Dynastii Paeron, przybyła, ażeby porozmawiać z lordem lub lady tej ziemi. Mam honor obwieścić też przybycie Perrina t’Bashere Aybary...

Nazwał Perrina Lordem Dwu Rzek, dodał mu również parę innych tytułów, do których Aybara nigdy nie miał najmniejszego prawa i o których nigdy nawet nie słyszał, po czym przedstawił wszystkie Aes Sedai, określając Ajah każdej z nich i o każdej mówiąc z szacunkiem. Całość zabrzmiała naprawdę imponująco.

Gdy Lord Kapitan umilkł, zapanowała kompletna cisza.

Na blankach powyżej mężczyźni o brudnych twarzach wymienili ponure spojrzenia i dzikie szepty, nerwowo przesuwając kusze i halabardy. Zaledwie nieliczni nosili hełmy lub jakąś część zbroi. Większość miała na sobie złachmanione kaftany, choć Perrinowi zdało się, że u jednego człowieka widzi pod warstwą brudu błysk jedwabiu. Ze względu na ów brud nie był wszakże swego spostrzeżenia pewien. Mimo doskonałego słuchu nie potrafił też zrozumieć, o czym mieszkańcy So Habor w tej chwili szepczą.

— Skąd mamy wiedzieć, że jesteście żywi? — wrzasnął w końcu ktoś ochrypłym głosem.

Berelain zamrugała zaskoczona, nikt się jednak nie roześmiał. Pytanie było niby niemądre i nonsensowne, lecz Aybarze włoski na karku stanęły naprawdę na sztorc. Coś mu tutaj nie pasowało. Odnosił wrażenie, że Aes Sedai również wyczuwają niezwykłość sytuacji, choć z drugiej strony, siostry pod gładkimi maskami chłodnego spokoju zawsze potrafiły ukryć wszelkie emocje. Annoura potrząsnęła głową i paciorki w jej cienkich warkoczykach lekko zaklekotały. Masuri przesuwała zimne spojrzenie po stojących na murach ludziach.

— Jeżeli będę musiała udowodnić, że żyję, wszyscy tego pożałujecie — oświadczyła Seonid głośno z szorstkim cairhieniańskim akcentem. Jej głos był niewiele cieplejszy niż rysy twarzy. — A jeśli nadal będziecie celować we mnie z kusz, pożałujecie tego jeszcze bardziej.

Wiele osób pospiesznie podniosło kusze, celując teraz w niebo. Jednak nie wszyscy.

Z murów dały się słyszeć kolejne szepty, ostatecznie wszakże ktoś chyba wreszcie rozpoznał Aes Sedai i w końcu bramy zaczęły się otwierać. Masywne, lecz wyraźnie zardzewiałe zawiasy głośno skrzypiały. Przez otwarte bramy buchał z miasta duszący odór, ten sam, który wyczuł wcześniej Perrin, tylko silniejszy. Śmierdziało starym brudem i wielodniowym potem, rozkładającymi się odpadkami i zbyt długo nie mytymi naczyniami. Skrzypienie drażniło czułe uszy Aybary. Gallenne na wpół uniósł czerwony hełm, jakby zamierzał włożyć go na głowę, jednak zrezygnował i popędził swego bułanka ku wejściu. Perrin uderzył Stayera obcasami i ruszył za Lordem Kapitanem, równocześnie wyciągając z pętli przy pasie topór.

Tuż za bramą jakiś brudny mężczyzna w podartym płaszczu wyciągnął rękę z widocznym zamiarem uszczypnięcia Perrina w nogę, odskoczył wszakże, gdy Stayer na niego parsknął. Człowiek ten był kiedyś prawdopodobnie tęgi, gdyż teraz nadmiar skóry wisiał na jego ciele w pomarszczonych fałdach, a płaszcz zdawał się być na niego o wiele za duży.

— Po prostu chciałem się upewnić — szepnął, drapiąc się bezwiednie drugą ręką po boku. — Mój panie — dodał, o sekundę za późno.

Jego oczy po raz pierwszy chyba skoncentrowały się na twarzy Aybary, a wycofujące się palce zastygły. Złotożółte oczy nie wydawały się jednak skupione.

— Widzieliście wielu zmarłych przejeżdżających? — spytał go Perrin z lekką drwiną, usiłując nadać pytaniu żartobliwy ton.

Jednocześnie poklepał gniadosza po szyi. Dobrze wyćwiczony bojowy rumak powinien otrzymać nagrodę za obronę swego jeźdźca.

Mężczyzna cofnął się, jakby koń znów obnażył na niego zęby, przez jego twarz na moment przemknął jednakże dziwaczny grymas uśmiechu. Przesuwał się przez chwilę w bok, aż boleśnie wpadł na klacz Berelain. Stojący tuż za nią Gallenne wciąż wyraźnie zamierzał nałożyć na głowę hełm, wydawał się też pragnąć patrzeć w sześć kierunków jednocześnie.

— Gdzie mogę znaleźć waszego lorda lub lady? — spytała niecierpliwie Berelain. Mayene było małym narodem, lecz jego Pierwsza nigdy nie przyzwyczaiła się do ignorowania jej osoby. — Wszyscy pozostali wyglądają na niemowy, słyszałam jednak, że ty wypowiedziałeś kilka słów. Więc jak, człowieku? Odpowiesz mi czy nie?!

Mężczyzna podniósł na nią wzrok i skoncentrował spojrzenie na jej twarzy, oblizując przy tym wargi.

— Lord Cowlin... Lord Cowlin jest... daleko. Moja pani. — Zerknął teraz na Perrina, po czym się wzdrygnął. — Sprzedawcy ziarna... To ich bardziej potrzebujecie. Można ich zawsze znaleźć w Złotej Barce. W tamtym kierunku.

Machnął ręką, wskazując nią na jakiś nieokreślony punkt w głębi miasta, potem nagle uciekł, oglądając się na nich przez ramię. Może obawiał się z ich strony pościgu.

— Sądzę, że powinniśmy poszukać gdzie indziej — ocenił Aybara.

Zdziwiły go nie tylko żółte oczy mężczyzny. Ogólnie rzecz biorąc, czuł się w tym mieście jakoś osobliwie i nieswojo.

— Skoro już tu przybyliśmy, tu poszukamy. A poza tym nie ma w pobliżu żadnej innej osady — odparowała bardzo rzeczowym tonem Berelain. Z powodu wszechobecnego smrodu Perrin nie potrafił wyłapać zapachu Pierwszej z Mayene. Musiał się kierować jedynie słuchem i wzrokiem, tyle że jej twarz pozostawała tak spokojna jak u Aes Sedai. — Byłam w miastach, w których gorzej pachniało, Perrinie. A jeżeli ten ich Lord Cowlin rzeczywiście zniknął, nie po raz pierwszy trzeba będzie prowadzić negocjacje z kupcami. Tak naprawdę chyba nie wierzysz, że widzieli w pobliżu poruszające się trupy, co?

Cóż na takie pytania ma odpowiedzieć mężczyzna, który nie chce wyjść na tchórza i wariata?

Pozostali już w każdym razie przeszli przez bramy, chociaż bynajmniej nie w równym szeregu. Wynter i Alharra deptali po piętach Seonid niczym dwa bardzo różniące się od siebie psy stróżujące — jeden jasny, drugi ciemny; obaj gotowi byli w mgnieniu oka rozpruć komuś gardło. Na pewno docierał do nich obrzydliwy zapach So Habor. Jadący obok Masuri jej Strażnik, Kirklin, popatrywał niechętnie na boki. On również trwał w gotowości z dłonią na rękojeści miecza. Kireyin przyłożył dłoń do nosa, a piorunujące spojrzenie jego oczu jawnie mówiło, że ktoś mu zapłaci za ten drażniący go smród. Sądząc po wyglądzie Medore i Latiana, ci dwoje także nie czuli się najlepiej, Balwer natomiast ledwie się rozejrzał na boki, przekrzywiając głowę, po czym zaciągnął parę faworytów w wąską boczną uliczkę wiodącą na północ. Jak powiedziała Berelain, skoro już tu przybyli, tu poszukają.

Kolorowe sztandary wyglądały w So Habor zdecydowanie nie na miejscu. Tak pomyślał Perrin, jadąc ciasnymi, krętymi miejskimi uliczkami. Niektóre z nich były właściwie całkiem szerokie jak na osadę wielkości So Habor, tym niemniej wydawały się dziwnie węższe, a kamienne budynki po obu stronach osobliwie górowały nad jadącymi, jakby zaprzeczając swoim dwóm czy trzem kondygnacjom i sprawiając wrażenie, że za moment runą im wszystkim na głowy. W dodatku jeźdźców zwodziła wyobraźnia i ulice zdawały im się niesamowicie przyćmione, choć niebo nad ich głowami nie było aż tak szare. Po brudnych ulicach o kamiennych nawierzchniach kręcili się ludzie, lecz wcale nie tak liczni, jak można by się spodziewać po prawdopodobnie wszystkich opuszczonych w tej okolicy farmach. Przechodnie zresztą pędzili szybko, ze spuszczonymi głowami. Raczej nie spieszyli się ku czemuś, po prostu umykali, na nikogo nie patrząc. Dziwne, że byli tacy brudni. Mimo iż rzeka płynęła praktycznie u ich stóp, najwyraźniej od wielu dni zapominali się umyć. Perrin nie widział ani jednej nieoblepionej warstwą brudu twarzy, ani jednej części garderoby, która nie wyglądałaby na noszoną przez tydzień i używaną do pracy w gnoju. Im głębiej do miasta wjeżdżała cała grupka, tym smród był gorszy. Aybara przypuszczał, że do wszystkiego można się w końcu przyzwyczaić. Najgorsza była jednakże cisza. Wsie bywają czasem milczące, mimo iż nie tak ciche jak las, lecz w miastach zawsze wszak panuje choćby niegłośny gwar, jakieś szemranie, odgłosy handlowych negocjacji sklepikarzy i inne charakterystyczne dla żyjących swoim życiem ludzi. W So Habor nie było słychać nawet niczyich szeptów. Nawet oddechów.

Uzyskanie wskazówek związanych z usytuowaniem lokalu okazało się trudne, ponieważ większość osób uciekała, jeśli się do nich odezwali, w końcu jednak dotarli na miejsce i zsiedli z koni pod całkiem nieźle wyglądającą gospodą: trzypiętrowym budynkiem ze starannie otynkowanego szarego kamienia pod łupkowym dachem, z zawieszonym nad drzwiami napisem „Złota Barka”. Do wykonania liter użyto nawet złotej farby, podobnie jak do wymalowania znaku przedstawiającego barkę, a na niej niczym nieprzykrytą stertę ziarna wyraźnie gotowego do wywozu. Ponieważ z pobliskiej stajni nie wyszli żadni stajenni, ich rolę musieli przejąć chorążowie. Zadanie to jawnie ich nie uszczęśliwiło. Tod tak bardzo się skupił na strumieniu przemykających obok brudnych ludzi i pieszczocie rękojeści własnego krótkiego miecza, że gdy chwycił cugle Stayera, o mało nie wysunęły mu się z palców. Mayenianin i Ghealdanin najwyraźniej żałowali, że niosą sztandary, nie zaś lance. Flann błyskał tylko wokół dzikimi spojrzeniami. Mimo porannego słońca światło wydawało się zacienione. A wejście do środka nikomu nie poprawiło nastrojów.

Na pierwszy rzut oka główna sala potwierdziła zewnętrzne bogactwo gospody, szczególnie wypolerowane, okrągłe stoliki, prawdziwe krzesła zamiast ławek, wysoki sufit z solidnych belek. Ściany pomieszczenia pokryto wizerunkami dojrzewających pod intensywnym słońcem pól jęczmienia, owsa i prosa, a na rzeźbionym obramowaniu nad wielkim kominkiem z białego kamienia stał malowany, kolorowy zegar. W kominku się wszakże nie paliło, powietrze w sali było zaś niemal równie lodowate jak na ulicy. Zegar nie chodził i wyglądał na zakurzony. Kurz zresztą pokrywał wszystkie możliwe powierzchnie. W całym pomieszczeniu znajdowało się tylko sześciu mężczyzn i pięć kobiet zgromadzonych nad swoimi napitkami wokół ustawionego pośrodku sali owalnego stołu, większego niż pozostałe.

Na widok Perrina i reszty przybyłych jeden z mężczyzn zerwał się na równe nogi, wykrzyczał głośne przekleństwo, a twarz pod warstwą brudu wyraźnie mu pobladła. Pulchna kobieta o rzadkich, tłustych włosach podniosła do ust cynowy puchar i próbowała wypić pozostałe w nim wino tak szybko, że aż jej pociekło po brodzie. Być może przerażały ich wszystkich jego oczy.

— Co się zdarzyło w tym mieście? — spytała twardo Annoura, zrzuciwszy płaszcz, jakby w palenisku płonął ogień. Zupełnie opanowane spojrzenie, jakim przesunęła po uczestnikach biesiady, zmroziło całą jedenastkę. Nagle Aybara uświadomił sobie, że ani Masuri, ani Seonid nie weszły za nim do środka. Bardzo wątpił, czy czekają na ulicy z końmi. Nie potrafił zgadnąć, co w tej chwili robiły one same albo ich Strażnicy.

Mężczyzna, który wcześniej zerwał się z miejsca, szarpał teraz nerwowo w palcach kołnierz kaftana. Kaftan uszyto kiedyś z pięknej niebieskiej wełny i przyozdobiono rzędem pozłacanych guzików aż do szyi, sądząc jednak po plamach, jego właściciel miał najwyraźniej zwyczaj ochlapywania stroju podczas jedzenia. On także wychudł ostatnio, o czym świadczyły wymowne, zwisające na jego ciele fałdy skóry.

— Co... co się zdarzyło, Aes Sedai? — zająknął się.

— Cicho bądź, Mycalu! — przerwała mu szybko jakaś wymizerowana kobieta. Wysoki kołnierz jej ciemnej sukni i rękawy były bogato haftowane, z powodu brudu ubioru kolory wydawały się wszakże niewyraźne. Zapadnięte oczy kobiety wyglądały jak czarne doły. — Dlaczego sądzisz, Aes Sedai, że coś się zdarzyło? — spytała.

Annoura zamierzała jej odpowiedzieć, jednak gdy otworzyła usta, wtrąciła się Berelain.

— Szukamy sprzedawców ziarna — oświadczyła.

Mina Annoury ani trochę się nie zmieniła, choć kobieta zamknęła usta z wyraźnie słyszalnym mlaśnięciem.

Przez minutę ludzie siedzący wokół stołu wymieniali długie milczące spojrzenia. Potem wymizerowana dobrą chwilę studiowała Annourę, w końcu przeniosła wzrok na Berelain, oceniając jej jedwabie i łzy ognia. A także diadem. Wreszcie wstała, chwyciła spódnice i dygnęła.

— Jesteśmy przedstawicielami cechu kupców So Habor, moja pani. Tego, co z niego pozostało... — dodała, po czym chyba ugryzła się w język, następnie zaś wzięła głęboki, drżący wdech. — Jestem Rahema Arnon, moja pani. W jaki sposób możemy ci służyć?

Kupcy wyraźnie się odprężali, słysząc, że ich goście przybyli jedynie po ziarno i inne produkty, które mogli im dostarczyć: takie jak oliwa do lamp i gotowania, fasola, igły, podkowy dla koni, materiał, świece i tuzin innych, potrzebnych w obozie rzeczy. W każdym razie ich przerażenie nieco osłabło. Niewielu typowych kupców słuchających listy produktów, które wymieniała Berelain, nie skrywałoby chciwego uśmiechu, jednakże ta grupka...

Pani Arnon głośno poleciła właścicielce gospody przyniesienie wina („najlepsze wino, szybko, jak najszybciej”), lecz kiedy jakaś kobieta o długim nosie z wahaniem wsunęła głowę do głównej sali gospody, Arnon musiała do niej podbiec, złapać jej brudny rękaw i wciągnąć ją do pomieszczenia, gdyż właścicielka wyraźnie zamierzała natychmiast się wycofać. Mężczyzna w poplamionym jedzeniem kaftanie wołał kogoś imieniem Speral, każąc mu przynieść puchary, a kiedy nikt nie odpowiedział na jego trzykrotne wołanie, nerwowo się zaśmiał i sam się rzucił do tylnej sali. Wyłonił się moment później, niosąc w dłoniach trzy duże, cylindryczne, drewniane naczynia, które postawił na stole, nie przestając wydawać nerwowych chichotów. Pozostali również się uśmiechali, kłaniali i dygali Berelain, robiąc jej miejsce z przodu owalnego stołu. Mężczyźni i kobiety o tłustych twarzach bezwiednie i bezmyślnie drapali się w różnych miejscach, najwyraźniej nie panując nad tym odruchem. Perrin wcisnął rękawice za pas, stanął przy malowanej ścianie i obserwował.

Zgodzili się pozostawić handlowe negocjacje Berelain. Pierwsza z Mayene przyznawała niechętnie, że Aybara wie więcej o koniach niż ona, jednakże to ona wszak niegdyś negocjowała traktaty w sprawie sprzedaży rocznego połowu olejowych ryb. Annoura uśmiechnęła się nieznacznie na sugestię, że pyszałkowaty wiejski chłopak potrafi dawać dobre rady. Nigdy go wprawdzie nie nazwała takim określeniem — słowa „mój panie” przychodziły jej równie łatwo jak Masuri i Seonid — tym niemniej jasne było, że uważa go za tępego i do wielu rzeczy niezdolnego. Po chwili jej uśmiech zbladł i Annoura stanęła za Berelain, z uwagą studiując kupców, jakby pragnęła na zawsze zapamiętać ich twarze.

Właścicielka gospody przyniosła wino w cynowych pucharach, które ostatnio widziały szmatkę do polerowania dobre kilka tygodni, jeśli nie miesięcy, temu, więc Perrin tylko zajrzał do środka i zawirował naczyniem, mieszając trunek. Właścicielka gospody nazywała się Vadere, miała brud pod paznokciami i w zmarszczkach kłykci, gdzie wydawał się stanowić nieusuwalną część jej skóry. Aybara zauważył, że Gallenne, który — z jedną dłonią na rękojeści miecza — stał oparty plecami o przeciwległą ścianę, także jedynie trzymał puchar w drugiej dłoni. Berelain również nie tknęła swojego wina. Kireyin przez moment nieufnie obwąchiwał napitek, po czym wziął wielki łyk i zamówił u pani Vadere cały dzban.

— Cienkusz z tego twojego najlepszego — oświadczył kobiecie przez nos, ponownie oceniając wprawnym okiem wygląd wina — ale może zmyje otaczający nas smród.

Właścicielka zagapiła się na niego ponuro, potem poszła po wysoki, cynowy dzban, który bez słowa przyniosła i postawiła na stole. Kireyin widocznie uznał jej milczenie za oznakę szacunku.

Pan Crossin, mężczyzna w kaftanie poplamionym jedzeniem, odśrubował tymczasem pokrywki drewnianych pojemników i wysypał próbki łuskanego ziarna, które kupcy mieli do zaoferowania. Utworzył na stole trzy stosiki: żółtego prosa, brązowego owsa i nieco bardziej brunatnego jęczmienia. Ziarno było suche, najwyraźniej przed żniwami nie padało.

— Jak widzicie, jest najprzedniejszej jakości — oznajmił.

— Tak, naprawdę najprzedniejszej. — Usta pani Arnon wykrzywiły się w uśmiechu, nad którym szybko zapanowała. — Sprzedajemy tylko najlepsze ziarno.

Jak na ludzi reklamujących swój „najprzedniejszy” produkt, nieszczególnie zawzięcie się targowali. Gdy kiedyś, jeszcze w rodzinnej miejscowości Perrin przyglądał się mężczyznom i kobietom sprzedającym kupcom z Baerlon bele wełny i tytoń, zauważył, że handlarze zawsze podważali oferty kupujących, czasami wręcz się skarżąc, że tamci próbują ich puścić z torbami, chociaż zaczynali od kwoty dwukrotnie wyższej niż przed rokiem; sugerowali nawet, że wolą poczekać ze sprzedażą do przyszłego roku, niż oddać produkty poniżej kosztów. Aybara pamiętał, że transakcje te wydawały mu się wówczas niezrozumiałe i skomplikowane niczym tańce w dni świąteczne.

— Przypuszczam, że przy tak dużej ilości moglibyśmy obniżyć cenę jeszcze bardziej — powiedział Berelain łysiejący osobnik, drapiąc się po porośniętej siwym zarostem brodzie. Jego bródka była tak krótka i tak tłusta, że całkowicie przylegała mu do podbródka.

Patrząc na tego mężczyznę, Perrin sam miał ochotę podrapać się po brodzie.

— Ubiegła zima była ciężka — mruknęła kobieta o okrągłej twarzy.

Tylko dwoje innych kupców podniosło wzrok i popatrzyło na nią z marsową miną.

Aybara odstawił puchar z winem na pobliską ławę i podszedł do osób zgromadzonych przy głównym stole. Annoura posłała mu jedno szybkie, ostrzegawcze spojrzenie, natomiast kilku kupców popatrzyło na niego z zaciekawieniem, chociaż ostrożnie. Gallenne wprawdzie przedstawił swoich towarzyszy, lecz kupcy najprawdopodobniej nie mieli pewności, gdzie dokładnie leży Mayene i jak potężnym jest krajem, a Dwie Rzeki oznaczały dla nich zapewne jedynie dobry tytoń. Tytoń z Dwu Rzek był bowiem znany wszędzie. Gdyby nie obecność Aes Sedai, Perrin samym spojrzeniem mógłby ich wszystkich skłonić do ucieczki. Wszyscy umilkli, gdy zaczerpnął garść prosa i zagapił się na wypełniające mu dłoń małe gładkie i intensywnie żółte kuleczki. To ziarno było pierwszą czystą rzeczą, jaką widział w So Habor. Zacisnął rękę w pięść, po czym otworzył ją nad stołem, wysypując ziarno, po czym podniósł wieko jednego z pojemników. Gwint w drewnie był ostry i niewytarty. Wieko pasowało idealnie. Pani Arnon uciekła spojrzeniem przed jego wzrokiem i oblizała usta.

— Chcę zobaczyć ziarno w magazynach — oświadczył Perrin.

Połowa osób przy stole wyraźnie się skrzywiła.

Pani Arnon hałaśliwie przysunęła krzesło do stołu.

— Nie sprzedajemy tego, czego nie mamy. Możecie się przyglądać, jak nasi robotnicy będą ładować kolejne worki na wasze wozy. O ile chcecie spędzić na zimnie całe godziny.

— Właśnie miałam zaproponować wizytę w magazynie — przerwała jej Berelain. Wstała, wyjęła zza paska czerwone rękawiczki i zaczęła je nakładać. — Nigdy nie kupiłabym ziarna, nie obejrzawszy uprzednio spichlerza.

Pani Arnon pobladła, jakby miała za chwilę zemdleć. Łysy mężczyzna położył głowę na stole. Nikt jednak nic nie powiedział.

Zniechęceni kupcy nawet nie wzięli płaszczy, jedynie bez słowa wyprowadzili gości na ulicę. Wiatr nabrał siły i był zimny, tnąc do żywego, jak potrafi tylko późnozimowy wicher — wtedy gdy ludzie już myślą o wiośnie. Kupcy zupełnie nie zwracali uwagi na chłód, a ich zgarbione ramiona nie miały nic wspólnego z pogodą.

— Możemy już iść, Lordzie Perrin? — spytał Flann z niepokojem, kiedy Aybara i pozostali do niego podeszli. — Stojąc tutaj, nie mogę przestać myśleć o wypełnionej wodą wannie.

Annoura spojrzała na niego w przelocie, gniewnie marszcząc czoło, a Flann wzdrygnął się pod wpływem tego spojrzenia niczym któryś z przedstawicieli tutejszych kupców. Starał się popatrzeć na nią z dobrotliwym uśmiechem, jednakże jego wysiłki poszły na marne, gdyż siostra zdążyła się już do niego odwrócić plecami.

— Natychmiast, gdy załatwię tę sprawę — odparł Perrin.

Kupcy już pędzili ulicą — z pochylonymi głowami i na nikogo się nie oglądając. Berelain i Annoura podążały za nimi bez pośpiechu. Obie sunęły posuwistymi krokami, jedna równie opanowana jak druga i wyglądały razem jak dwie piękne panie, które wyszły na przechadzkę. Nie przeszkadzało im ani błoto pod stopami, ani smród w powietrzu, ani brudni ludzie, wzdrygający się na ich widok, a czasem umykający przed nimi, ile sił w nogach. Gallenne założył w końcu hełm i otwarcie trzymał obie dłonie na rękojeści miecza, gotów go w każdej chwili użyć. Kireyin niósł swój hełm przy biodrze, drugą ręką zaś obejmował puchar z winem. Pogardliwie przypatrywał się brudnym twarzom mijających go pospiesznie mieszkańców i co chwilę usiłował zabić odór So Habor, podnosząc puchar i wdychając zapach wina niczym zapachowe kulki.

Magazyny postawiono między dwoma kręgami miejskich murów, na wyłożonej kamieniem ulicy zaledwie szerszej niż wóz. Ze względu na bliskość rzeki pachniało tu lepiej, jednak smagana wiatrem ulica była pusta, wyjąwszy Perrina i jego towarzyszy. Nigdzie nie kręciły się nawet bezpańskie psy. Zwierzęta zapewne wybito, gdy w mieście zapanował głód, tyle że... Dlaczego w So Habor panował głód, skoro mieli tu dość ziarna, aby je sprzedawać? Aybara wskazał na dwupiętrowy spichlerz, który wybrał na chybił trafił i który w żaden sposób nie różnił się od pozostałych. Był to pozbawiony okien budynek z parą wielkich drewnianych drzwi zamkniętych drewnianą sztabą, przypominającą jedną z belek sufitowych w Złotej Barce.

Kupcy przypomnieli sobie nagle, że zapomnieli przyprowadzić z sobą osiłków, którzy zdejmą sztaby i zaoferowali, że wrócą po nich. Zanim robotnicy się zjawią, Lady Berelain i Annoura Sedai mogłyby odpocząć przy ogniu w Złotej Barce. Byli pewni, że pani Vadere napali dla nich w kominku. Mówili i mówili, tymczasem Perrin położył rękę pod grubą sztabę i podważył ją z drewnianych podpórek. Belka była ciężka, tym niemniej zdołał wycofać się wraz z nią, a następnie się obrócił i rzucił ją na ulicę. Upadła z łoskotem, a kupcy bezmyślnie się na nią zagapili. Być może po raz pierwszy widzieli mężczyznę w jedwabnym kaftanie podczas czynności, którą można uznać za pracę. Kireyin potoczył oczyma i wypił kolejny łyk wina.

— Latarnie — szepnęła słabo pani Arnon. — Będziemy potrzebowali latarni albo pochodni. Chyba że...

Nad wzniesioną ręką Annoury pojawiła się świetlista kula, która wystarczająco rozjaśniła szary poranek, na chodniku i kamiennych ścianach zaś pojawiły się cienie rzucane przez wszystkie osoby. Niektórzy spośród kupców podnieśli ręce, zamierzając chronić oczy przed blaskiem. Po chwili pan Crossin szarpnął jedne drzwi za żelazne kółko i je otworzył.

Z wnętrza uniósł się znajomy ostry aromat jęczmienia, niemal tak silny, że przytłaczał zarówno smród miasta, jak i wszystkie inne zapachy. W cień uciekły małe, ledwie widoczne kształty, umykając przed światłem Aes Sedai. Aybara lepiej widziałby bez niego, wolałby się po prostu zagłębić w ciemność. Rozjarzona kula rzucała duży krąg światła, za którym mrok wydawał się tylko intensywniejszy. Perrin wyczuł zapach kota, raczej zdziczałego niż udomowionego. Wyczuł także szczury. Nagły pisk w czarnych głębinach magazynu, sekundę później urwany, sugerował, że szczur natknął się na kota. W spichlerzach i stodołach z ziarnem zawsze grasowały szczury, zawsze też zjawiały się polujące na nie koty. Było to i normalne, i pocieszające. Prawie wystarczyło dla złagodzenia jego niepokoju. Prawie! Mężczyzna wyczuł bowiem coś jeszcze — jakąś woń, którą powinien znać. Po chwili dzikie wycie gdzieś w głębi magazynu zmieniło się w coraz głośniejsze krzyki bólu, które nagle umilkły. Widocznie szczury So Habor również potrafiły się odgryźć. Aybarze znów uniosły się włoski na karku, chociaż prawdopodobnie jego grupie nie groziło tu żadne niebezpieczeństwo. Czarny nie miał powodów do szpiegowania akurat w tym miejscu, toteż większość szczurów była na pewno zwyczajnymi gryzoniami.

Nie istniał powód, ażeby wchodzić głębiej. Ciemność wypełniały jutowe worki ułożone w wysokich, pochyłych stosach na niskich, drewnianych podwyższeniach, dzięki czemu nie dotykały kamiennej podłogi. Kolejne rzędy stosów sięgały niemal sufitu, prawdopodobnie tak samo było piętro wyżej. Ziarno zajmujące ten magazyn wyżywiłoby zatem sporo osób przez dobre kilka tygodni. Perrin podszedł do najbliższego stosu, wyjął nóż zza pasa, przyłożył ostry czubek do jasnobrązowego worka i przebił się przez twardą jutę. Z worka wysypał się strumień jęczmienia. W łunie olśniewającego światła Annoury pojawiły się też ruchliwe, czarne plamki. Wołków zbożowych było niemal tak samo dużo jak ziaren. Teraz zapach robaków był ostrzejszy niż aromat jęczmienia. Wołki zbożowe! Aybara pożałował, że włoski na jego karku przestały się podnosić. Zimno powinno wystarczyć do zabicia robactwa.

Ten jeden worek stanowił dostateczny dowód, a nos Perrina znał woń wołków, tym niemniej mężczyzna podszedł do kolejnego stosu i rozciął następny worek, a potem jeszcze kilka. Z każdego sypała się dwubarwna kaskada jasnobrązowego jęczmienia i czarnych robaków.

Kupcy stali stłoczeni w wejściu, zasłaniając ciałami światło dzienne, jednak kula Annoury dokładnie ukazywała rysy ich twarzy. Na tych obliczach widniał niepokój. Mężczyźni i kobiety byli zaniepokojeni i zatroskani.

— Bylibyśmy najszczęśliwsi, gdybyśmy mogli przesiewać każdy sprzedawany worek — oświadczyła niepewnie pani Arnon. — Za lekki dodatek...

— Za pół ostatniej ceny, którą zaoferowałam — wtrąciła ostro Berelain. Marszcząc nos ze wstrętem, przegoniła wołki spomiędzy ziarna na podłodze. — Nigdy ich wszystkich nie wyłapiecie.

— A prosa w ogóle nie bierzemy — dodał ponuro Perrin. Jego ludzie naprawdę potrzebowali jedzenia, podobnie żołnierze, jednakże ziarna prosa były niewiele większe od wołków zbożowych. Przesiewanie ich nie miało zatem najmniejszego sensu. — Weźmiemy zamiast niego więcej fasoli. Którą także przesiejecie.

Nagle na ulicy ktoś wrzasnął. Na pewno nie kot czy szczur, lecz przerażony człowiek. Aybara nie zdawał sobie sprawy, że wyciągnął topór, aż odkrył w dłoni jego rękojeść. Z bronią w ręku przepchał się między przesłaniającymi wejście kupcami, którzy stłoczyli się tam, nerwowo oblizując usta. Nawet nie próbowali sprawdzić, kto wrzasnął.

Kireyin opierał się o ścianę magazynu po drugiej stronie ulicy. Jego lśniący hełm z białym pióropuszem leżał na chodniku obok pucharu. Miecz mężczyzny znieruchomiał w połowie wysuwania z pochwy, sam Kireyin natomiast wyglądał na zmrożonego i bezmyślnie się wpatrywał szeroko otwartymi oczyma w ścianę budynku, z którego Perrin właśnie wyszedł. Aybara dotknął ręki Ghealdanina, a ten aż podskoczył.

— To był człowiek — powiedział, choć niezdecydowanym tonem. — Był dokładnie tam. Przyjrzał mi się i... — Mężczyzna przetarł ręką twarz. Mimo zimnego poranka na jego czole błyszczał pot. — Przeszedł przez ścianę. Naprawdę! Musisz mi uwierzyć.

Ktoś jęknął, a Perrin pomyślał, że chyba jeden z kupców.

— Ja również widziałam tego człowieka — powiedziała stojąca za Aybarą Seonid i teraz Perrin się wzdrygnął.

Jego nos okazywał się w mieście kompletnie bezużyteczny!

Aes Sedai po raz ostatni rzuciła okiem na ścianę, którą wskazał Kireyin, po czym odeszła z jawną niechęcią. Jej Strażnicy byli wysokimi mężczyznami, górującymi nad nią, stali blisko siebie — na tyle jednak daleko, ażeby każdy z nich bez problemów mógł wyciągnąć z pochwy miecz.

Tyle że... Jeżeli Seonid mówiła poważnie, Perrin nie potrafił sobie wyobrazić istoty, z którą mieliby walczyć ci Strażnicy o surowych spojrzeniach.

— Tak niestety wygląda prawda, Lordzie Perrin — oświadczyła Seonid szorstko, gdy Aybara wyraził wątpliwość. Jej ton szybko stał się równie poważny jak jej twarz, a oczy tak intensywnie wwiercały się w Perrina, że ten aż zaczął się czuć nieswojo. — Umarli chodzą po So Habor. Lord Cowlin uciekł z miasta, przerażony przez ducha swojej żony. Podobno przyczyny jej śmierci pozostają do dziś niejasne. Niewielu jest w So Habor mężczyzn czy kobiet, którzy nie widzieli przynajmniej jednego umarłego, a sporo z nich spotkało więcej niż jednego. Niektórzy twierdzą, że po dotknięciu przez umarłego również się umiera. Nie potrafię tego zweryfikować, ale przecież można umrzeć ze strachu, więc zapewne niektórzy doświadczyli ataku serca. Nikt w tym mieście nie wychodzi z domu po zmroku ani nie wkracza niezapowiedziany do żadnego pomieszczenia. W byle cień czy dziwny kształt ludzie rzucają pierwszym przedmiotem, który znajdą pod ręką i czasami po takim wybuchu paniki odkrywają u swoich stóp zabitego męża, żonę czy sąsiada. Nie mamy tu, lordzie, do czynienia ani ze zbiorową histerią, ani z opowieściami, którymi straszy się dzieci. Nigdy nie słyszałam o podobnym przypadku, lecz ten tutaj to rzeczywistość! Musisz zostawić w mieście jedną z nas, może coś poradzimy.

Aybara powoli potrząsnął głową. Jeśli chciał uwolnić Faile, nie mógł sobie pozwolić na utratę nawet jednej Aes Sedai. Widząc jego reakcję, pani Arnon zaczęła płakać, choć nie zdążył się jeszcze odezwać.

— So Habor będzie musiało samo stawić czoło swoim zmarłym — powiedział.

Jednak lęk przed umarłymi nie wszystko wyjaśniał. Czyżby tutejszych ludzi tak bardzo przerażali chodzący ulicami umarli, że wszyscy zapominali o praniu? Wydawało się też nieprawdopodobne, że strach w identyczny sposób zawładnął wszystkimi mieszkańcami. W każdym razie przedstawiciele So Habor wyraźnie do niczego nie przywiązywali już wagi. A jak wytłumaczyć istnienie wołków zbożowych, żyjących tu mimo zimy, mimo lodowatego, zimowego chłodu? Oprócz chodzących ulicami duchów w tym mieście działo się coś jeszcze. I to znacznie gorszego! Instynkt i intuicja kazały Perrinowi zarządzić natychmiastowy odwrót. Powinni stąd uciekać — galopem i nie oglądając się za siebie. Bardzo żałował, że nie może wydać takiego rozkazu.

27

To, co trzeba zrobić

Na miejsce przesiewu wyznaczono zaśnieżony wschodni brzeg rzeki, gdzie nie było żadnej osłony przed ostrym, północnym wiatrem. Mężczyźni i kobiety ładowali worki z ziarnem na wozy zaprzężone w cztery konie lub ciągnione przez jednego konia furmanki, które przewoziły ziarno przez mosty; niektórzy pchali też worki na taczkach. Zazwyczaj to kupujący dostarczał własne wozy pod magazyny, w najgorszym razie ziarno i suszoną fasolę trzeba było zanieść jedynie na nabrzeże, Perrin wszakże nie zamierzał wysyłać swoich woźniców ani nikogo innego do So Habor. Zło, które opętało to miasto, mogło być zaraźliwe. W każdym razie woźnice i tak wyglądali na straszliwie zaniepokojonych i z marsowymi minami przyglądali się brudnym mieszkańcom, którzy w ogóle się nie odzywali, za to chichotali nerwowo, ilekroć napotkali czyjeś przypadkowe spojrzenie. Nie bardziej normalnie zachowywali się doglądający pracy kupcy o upaćkanych brudem twarzach. W rodzimym Cairhien woźniców kupcy byli czystymi, przyzwoitymi ludźmi (przynajmniej pozornie), którzy bardzo rzadko się wzdragali tylko dlatego, że kątem oka dostrzegli czyjś ruch. Woźniców wystarczająco denerwował widok kupców, zerkających podejrzliwie na każdego, kogo nie znali, i mieszkańców miasta, którzy ociągali się, przekraczając mosty w drodze powrotnej, gdyż z jawną niechęcią wracali do własnego miasta. Furmani zbierali się więc w małych grupkach — bladzi mężczyźni i kobiety w ciemnych strojach nie spuszczali rąk z rękojeści noży przy paskach i przyglądali się wyższym od nich tubylcom niczym morderczym szaleńcom.

Perrin objeżdżał powoli teren, przypatrując się procesowi przesiewu, badając rząd oczekujących na załadunek wozów i furmanek, który ciągnął się w górę wzgórza i tam znikał mu z oczu. Obserwował też toczące się po mostach miejskie wozy, furmanki i taczki. Starał się być dobrze widoczny dla wszystkich i chociaż nie wiedział, dlaczego jego udawany spokój miałby łagodzić zdenerwowanie innych, rzeczywiście działał na nich uspokajająco. To między innymi dzięki jego obecności nikt przynajmniej nie uciekał, mimo iż woźnice popatrywali z ukosa na mieszkańców So Habor. I trzymali się od nich z dala. Być może w głowie niejednego Cairhienianina zaświtała myśl, że któraś z tutejszych osób jest martwa; najchętniej smagnęliby konie i od razu stąd uciekli, jednak tego nie robili. Spośród pozostałych większość oczywiście wolałaby nie pozostawać tu po zapadnięciu ciemności. Tego rodzaju przerażające opowieści nocą osobliwie się rozrastały. Mizerne słońce, niemal całkowicie ukryte za szarymi chmurami, miało wprawdzie do południowego szczytu jeszcze połowę drogi, tym niemniej coraz bardziej oczywisty stawał się fakt, że trzeba będzie spędzić na tym nabrzeżu noc. Może nawet więcej niż jedną. Perrin starał się ze złości nie zgrzytać zębami, aż od wysiłku rozbolała go szczęka i nawet Neald zaczął unikać jego nachmurzonych spojrzeń. Aybara na szczęście na nikogo nie warczał. Choć miał ochotę.

Przesiewanie okazało się procesem niezwykle żmudnym i czasochłonnym. Każdy worek trzeba było otworzyć, a jego zawartość opróżnić do wielkich płaskich koszy wiklinowych, po czym dwaj ludzie zaczynali podrzucać ziarno lub fasolę. Zimny wiatr przeganiał wołki zbożowe w prysznicu czarnych plamek, mężczyźni i kobiety zaś zwiększali siłę podmuchów, machając tkanymi, oburęcznymi wachlarzami. Strumień robaków zwiewało do rzeki, wkrótce jednak śnieg na jej brzegu został zadeptany, a szara breja pokryła martwe lub umierające z zimna owady wraz z warstwami owsa i jęczmienia wymieszanego z czerwoną fasolą. Zadeptaną warstwę stale pokrywała nowa. Ziarna, które pozostały w koszach, wydawały się jednak czystsze, jeśli nie zupełnie czyste, co można było zauważyć, gdy przesypywano je z powrotem w worki z grubej juty, uprzednio wywrócone na drugą stronę i zawzięcie przetrzepane rózgami przez dzieci starające się wytrząsnąć resztki robactwa. Napełnione na nowo i związane worki trafiały na wozy Cairhienian, stos pustych worków rósł wszakże w zawrotnym tempie.

Perrin opierał się na łęku siodła Stayera, próbując obliczyć, czy na jeden z jego wozów trafia ziarno choćby z dwóch pełnych wozów przybywających z magazynów, kiedy Berelain podjechała do niego na białej klaczy. Jedną ręką w czerwonej rękawiczce kobieta przytrzymywała sobie poły szkarłatnego płaszcza, chroniąc się przed wiatrem. Annoura zatrzymała swoją ciemną klacz kilka kroków dalej. Wiecznie młoda i gładka twarz Aes Sedai jak zwykle nie sugerowała żadnych emocji. Dzięki jej obecności Aybara i Pierwsza otrzymali więcej prywatności, jednakże Annoura znajdowała się na tyle blisko nich, że i bez użycia Mocy mogła dosłyszeć nawet głośniejszy szept. Mimo gładkich, obojętnych rysów wyglądała drapieżnie z powodu haczykowatego nosa, a głowa okolona zdobnymi w paciorki warkoczami przywodziła na myśl łeb jakiegoś dziwnego orła.

— Nie możesz uratować wszystkich — oświadczyła spokojnie Berelain. Z dala od smrodu miasta jej zapach był mocny i ostry. Perrin wyczuł w nim pośpiech, niepokój i gniew. — Czasami trzeba wybierać. Za So Habor odpowiedzialny jest Lord Cowlin, nie ty. Ich pan nie miał prawa opuścić własnych ludzi.

Czyli że Pierwsza z Mayene nie gniewała się na niego.

Aybara zmarszczył brwi. Czy Berelain sądziła, że on czuje się winny? W porównaniu z troską o życie Faile problemy So Habor nie miały dla niego szczególnego znaczenia. Tym niemniej Perrin zwrócił swego gniadosza i zapatrzył się za rzekę, na szare miejskie mury, zamiast na układające opróżnione worki dzieci o zapadniętych, pustych oczach. Człowiek robi tyle, ile może. I robi to, co musi.

— Annoura ma jakąś opinię na temat tutejszych zdarzeń? — spytał cicho opryskliwym tonem, lecz jakoś nie miał wątpliwości, że Aes Sedai go słyszy.

— Niewielkie mam pojęcie co do poglądów Annoury — odparła Berelain, nawet nie starając się obniżyć głosu. Nie dbała, czy ktoś ją podsłucha, wręcz pragnęła, by jej słowa usłyszano. — Nie jest obecnie tak rozmowna jak kiedyś. Nic nie możemy zrobić, gdyż to ona musi podjąć decyzję.

Nawet nie spojrzawszy na Aes Sedai, obróciła klacz i odjechała.

Annoura pozostała w miejscu i bez zmrużenia oka przypatrywała się twarzy Perrina.

— Tak, jesteś ta’veren — oświadczyła — ale nadal pozostajesz jedynie wątkiem we Wzorze, tak jak i ja. Sam Smok Odrodzony jest wszak tylko jednym z wątków, z których składa się Wzór. Nawet taki wątek jak ta’veren nie decyduje, w jaki sposób zostanie wpleciony we Wzór.

— Te wątki to ludzie — odrzekł jej Perrin znużonym głosem. — Może czasami ludzie nie chcą zostać wpleceni we Wzór, nawet jeśli tego nie mówią.

— I uważasz, że ich chęci czy niechęci coś zmieniają?

Nie poczekała na jego odpowiedź. Uniosła cugle, uderzyła obcasami swoją ciemnokasztanową klacz o smukłych pęcinach i galopem ruszyła za Berelain. Jej płaszcz powiewał za nią.

Nie była jedyną Aes Sedai, która pragnęła zamienić słowo z Perrinem.

— Nie — odpowiedział stanowczo, gdy wysłuchał Seonid. Poklepał kark Stayera, lecz to raczej on sam potrzebował uspokojenia. Miał ochotę znaleźć się jak najdalej od So Habor. — Powiedziałem „nie” i to jest moja ostateczna odpowiedź.

Blada, niewysoka kobieta wyprostowała się sztywno w siodle. Wyglądała teraz jak wyrzeźbiona z lodu figurka. Tylko jej ciemne oczy przypominały płonące węgle, a w jej zapachu tliła się nutka obrażonej furii, nad którą ledwie panowała. Seonid była łagodna niczym mleko z wodą — jak Mądre, choć nie była Mądrą. Ciemne oblicze stojącego za Aes Sedai Alharry wydawało się kamienne, a siwe smugi wśród falujących, czarnych włosów przypominały mróz. Policzki Wyntera ponad zakręconymi wąsami mężczyzny były czerwone. Strażnicy musieli akceptować wszystko, co zaszło między ich Aes Sedai i Mądrymi, Perrin jednak nie musiał... Wiatr smagał płaszczami Strażników, którzy ręce mieli wolne na wypadek, gdyby musieli użyć mieczy. Kolor marszczących się na wietrze płaszczy zmieniał się z szarego w brązowy, z niebieskiego w biały. W porównaniu z innymi widokami ten nie był najgorszy dla żołądka. Było wiele innych, gorszych.

— Jeśli będę musiał, wyślę po ciebie Edarrę — ostrzegł.

Twarz Seonid pozostała zimna, a oczy gorące, przez ciało kobiety wszakże przebiegło drżenie, aż zakołysał się mały biały klejnot, który miała zawieszony na czole. Na pewno się nie bała tego, co mogą jej uczynić Mądre, jeśli będzie musiała wrócić; raczej zadrżała z samej odczuwanej do Perrina urazy, od której zaczęła wydzielać zdecydowanie ostrzejszy zapach. Aybara powoli się przyzwyczajał do obrażania Aes Sedai. Wiedział, że nie postępuje w ten sposób mądrze, uważał jednak, że nie ma innego wyjścia.

— A ty? — spytał Masuri. — Również pragniesz pozostać w So Habor?

Ta szczupła kobieta była znana z tego, że zawsze odpowiadała wprost, a w rozmowie szybko przechodziła do rzeczy. Choć była Brązową, wydawała się raczej równie bezpośrednia jak Zielone. Tym razem wszakże odparła spokojnie:

— Po mnie także wysłałbyś Edarrę? Można służyć na wiele sposobów i nie zawsze możemy wybrać ten, który najbardziej nam się podoba.

Może jej słowa były znaczące i wiele wyjaśniały, jednak Perrin nie do końca je zrozumiał. I wciąż nie miał pojęcia, w jakim celu Masuri potajemnie odwiedziła Masemę. Czy choćby podejrzewała, że on wie o tej wizycie? Jej twarz pozostawała maską uprzejmości. Kirklin z kolei miał znudzoną minę, odkąd znaleźli się za murami So Habor. Chociaż siedział sztywno wyprostowany na koniu, jego ciało zdawało się osobliwie zwisać, a on sam wyglądał na roztargnionego — jakby nie martwił się o nic na świecie i nie miał w głowie ani jednej myśli. Tyle że człowiek, który oceniłby Kirklina po pozorach, zdziwiłby się bardzo szybko i nieprzyjemnie.

Podczas gdy słońce wznosiło się coraz wyżej, mieszkańcy miasta pracowali mechanicznie, jakby chcieli się kompletnie zatracić w wykonywanym zadaniu i jakby się bali, że jeśli je przerwą, powrócą dręczące ich wspomnienia. Perrin nie miał ochoty w ogóle myśleć o So Habor, tym niemniej uważał, że dobrze postąpił. Powietrze za murami nadal wydawało się osobliwie przyćmione, mimo iż nad miastem nie wisiały żadne duże chmury.

W południe woźnice oczyścili ze śniegu kilka zagonów ziemi na zboczu wznoszącym się od rzeki i rozpalili tam niewielkie ogniska. Zaparzyli słabą herbatę z już dwukrotnie albo i trzykrotnie wykorzystanych liści. W So Habor nie było herbaty. Niektórzy spośród furmanów patrzyli na mosty głodnym wzrokiem osób, które planują wkroczenie do miasta i poszukanie czegoś do zjedzenia. Po chwili wszakże zerkali na oblepionych brudem mieszkańców metodycznie przesiewających kosze, a wtedy porzucali ten pomysł i wracali do dotychczasowych posiłków — owsianki z mielonymi żołędziami. Przynajmniej wiedzieli, że ta potrawa jest całkowicie czysta. Nieliczni przypatrywali się workom już załadowanym na wozy, jednak fasola wymagała wielogodzinnego moczenia, ziarno zaś trzeba by zemleć w dużych, ręcznych młynkach, które zostały w obozie. Wcześniej zresztą kucharze będą musieli wybrać większość wołków zbożowych pozostałych mimo przesiewu, w przeciwnym razie nie wytrzymają żołądki jedzących.

Perrin nie miał apetytu nawet na najczystszy chleb, popijał wszakże słabiutką herbatę z pogiętego cynowego pucharu. Wtedy odnalazł go Latian. Ten niski Cairhienianin w ciemnym, pasiastym kaftanie z pozoru nie przybył do niego, lecz przejechał powoli obok małego ogniska, przy którym stał Aybara i tutaj nagle ściągnął cugle, z marsową miną obserwując niewysokie wzniesienie. Nieoczekiwanie zeskoczył z siodła, po czym podniósł jedną z nóg swojego wałacha i marszcząc czoło, zagapił się na kopyto konia. Dwa razy oczywiście łypał w górę, sprawdzając, czy Perrin do niego podchodzi.

Aybara westchnął i oddał pogięty puchar kobiecie, od której go pożyczył. Kobieta była tęga, choć nieduża, siwiejąca i powoziła jednym z wozów. Przyjęła puchar, po czym uniosła skraj ciemnych spódnic i dygnęła, w końcu zaś uśmiechnęła się i potrząsnęła głową, patrząc na Latiana. Prawdopodobnie wykonałaby to zadanie dziesięć razy lepiej od tamtego. Z kolei kucający przy ogniu z rękoma zaciśniętymi na innym cynowym pucharze Neald roześmiał się tak głośno i mocno, że aż musiał wytrzeć łzy z oczu. Może zaczynał popadać w obłęd? Na Światłość, ależ radosne myśli mieli w tym miejscu ludzie!

Latian prostował się tak długo, aż w końcu Perrin ruszył ku niemu.

— Widzę cię, mój panie — rzucił mężczyzna Aybarze, po czym znów się pochylił i ponownie złapał przednią nogę swego konia.

Perrin uważał zachowanie Latiana za głupie. Nie chwyta się końskiej nogi w ten sposób, chyba że się chce skłonić rumaka do wierzgnięcia. W gruncie rzeczy jednakże nie spodziewał się po tym osobniku mądrego postępowania. Denerwował go już sam fakt, że Latian bez szczególnych rezultatów usiłował udawać Aiela, więc zwyczajem przedstawicieli tego narodu wiązał długie do ramion włosy w kitę na karku; teraz zaś w dodatku zabawiał się w szpiega. Perrin poklepał szyję wałacha, starając się uspokoić podenerwowane szarpaniem jego nogi zwierzę, a następnie przybrał na twarz wyraz zainteresowania i obejrzał kopyto, na którym nie dostrzegł nawet śladu jakichkolwiek problemów. No, może z wyjątkiem nieznacznego draśnięcia, które trzeba będzie wygładzić w przeciągu kilku najbliższych dni. Na myśl o narzędziach kowalskich aż zaświerzbiały go ręce. Odnosił wrażenie, że minęły lata, odkąd ostatnim razem zmieniał koniowi kopyto podczas pracy w kuźni.

— Pan Balwer przesyła informację, mój panie — oświadczył Latian cicho i ze spuszczoną głową. — Jego przyjaciel domokrążca jest niestety w podróży, spodziewają się go jednakże z powrotem nazajutrz albo pojutrze. Polecił, żebym cię, panie, spytał, czy możemy cię wtedy dogonić. — Zerkając pod końskim brzuchem na przesiewaczy za rzeką, dorzucił: — Chociaż trudno mi uwierzyć, że zdołasz do tego czasu wyjechać.

Perrin obrzucił niechętnym spojrzeniem przesiewających ziarno mieszkańców So Habor, potem rząd wozów czekających w kolejce na załadunek, w końcu kilka już obładowanych furmanek ze spuszczonymi, płóciennymi budami. Na jednej z nich znajdowała się także skóra do łatania butów, świece i inne zakupione od mieszkańców produkty. Nie nabyli wszakże oleju. Od tutejszych lamp olejowych bił zapach tak zjełczały jak od starego tłuszczu do smażenia.

Głowę Aybary uderzył nagle grad wątpliwości. Może Gaul i Panny Włóczni już wrócili z wiadomościami o Faile? Może nawet już ją widzieli? Oddałby wszystko za możliwość porozmawiania z człowiekiem, który spotkał jego żonę i potrafiłby go zapewnić, że Faile jest cała i zdrowa. Co się stanie, jeżeli Shaido nagle wyruszą?

— Powiedz Balwerowi, żeby nie czekał zbyt długo — mruknął. — Co do mnie, wyjeżdżam w ciągu godziny.

Dotrzymał słowa. Większość wozów i woźniców trzeba było zostawić, żeby następnego dnia sami wrócili do obozowiska. Miał ich pilnować Kireyin wraz ze swoimi żołnierzami w zielonych hełmach. Perrin wydał wszystkim zakaz przekraczania miejskich mostów. Ghealdanin o lodowatych oczach całkowicie się już chyba otrząsnął z wcześniejszego załamania, w każdym razie zapewnił Aybarę o własnej sprawności i gotowości. Istniała niestety możliwość, że wbrew rozkazom Perrina Kireyin wróci do So Habor — ot, choćby dla udowodnienia sobie samemu, że jest nieustraszony. Aybara nie zamierzał tracić czasu na próby wyperswadowania mężczyźnie tego pomysłu. Przede wszystkim musiał poszukać Seonid. Właściwie się nie schowała, tym niemniej dowiedziawszy się o jego odjeździe, zupełnie otwarcie zostawiła konia swoim Strażnikom i umykała mu piechotą, kryjąc się za wozami. Na szczęście bladolica Aes Sedai nie potrafiła ukryć przed nim swojego zapachu, a może po prostu go przed nim nie ukrywała, gdyż nie widziała takiej potrzeby. Była zaskoczona, kiedy Perrin tak szybko ją wyśledził i oburzona, że poprowadził ją przed Stayerem do jej konia.

Mimo to w niecałą godzinę później bardzo się już oddalili od So Habor. Perrinowi towarzyszyli ubrani w czerwone zbroje żołnierze ze Skrzydlatej Gwardii, którzy otaczali kręgiem Berelain, ludzie z Dwu Rzek, jadący wokół ośmiu w pełni załadowanych wozów toczących się za trzema pozostałymi sztandarami oraz dumny z siebie Neald, błyskający stale wielkim uśmiechem i usiłujący sobie przygadać Aes Sedai... Cóż, Aybara nie wiedział, co zrobi, jeśli ten mężczyzna naprawdę zacznie popadać w szaleństwo. Gdy tylko So Habor schowało się za wzgórzem, Perrin poczuł, że rozluźnia ramiona. Nawet sobie nie uświadamiał, jak strasznie był wcześniej spięty. Teraz tylko niecierpliwość skręcała mu żołądek. Nie pomagała mu nawet wyraźna sympatia Berelain.

Przez bramę Nealda przedostali się z zaśnieżonego pola na okoloną drzewami małą polanę, z której rozpoczęli Podróżowanie. Pokonali jednym krokiem cztery ligi, lecz Perrin nie czekał na przejazd wszystkich wozów. Wydało mu się, że słyszy poirytowane prychnięcie Pierwszej z Mayene, mimo to jednak uderzył obcasami boki Stayera i pogonił szybkim kłusem z powrotem do obozu. Może zresztą prychnęła nie Berelain, ale któraś z Aes Sedai, co było dużo bardziej prawdopodobne.

Kiedy wjeżdżał między szałasy i namioty ludzi z Dwu Rzek, otaczała go cisza. Słońce nadal wisiało na szarym niebie, lecz nigdzie nie gotowało się na ogniu jedzenie i jedynie nieliczne osoby zebrały się wokół ognisk, zaciskając szczelnie poły płaszczy i bacznie się wpatrując w płomienie. Garstka mężczyzn siedziała na prostych stołkach, które potrafił konstruować Ban Crawe, reszta zaś stała lub kucała. Prawie nikt nie podnosił wzroku. W każdym razie nikt nie przybiegł po jego wierzchowca. Perrin uprzytomnił sobie, że nie ciszę wyczuwał w powietrzu, ale napięcie. Zapach, który kojarzył mu się z maksymalnie naciągniętym łukiem. Niemal słyszał jego skrzypienie.

Zsiadł przed namiotem w czerwone pasy, a wówczas od strony niskich siedzib Aielów nadszedł Dannil. Kroczył szybko. Podążały za nim Sulin i Edarra, jedna z Mądrych. Z łatwością dotrzymywały mu kroku, choć żadna nie wydawała się spieszyć. Opalona twarz Sulin przypominała maskę z ciemnej skóry. Oblicze Edarry, ledwie widoczne pod ciemnym szalem owijającym jej głowę, stanowiło istny obraz opanowania. Mimo licznych spódnic kobieta robiłaby tak niewiele hałasu jak siwowłosa Panna Włóczni, gdyby nie słabe brzęczenie jej bransoletek ze złota i kości słoniowej oraz naszyjników. Dannil żuł koniuszek gęstego wąsa, nieobecnym ruchem wyciągał z wykonanej z surowej skóry pochwy swój miecz o cal, po czym mocno wsuwał go z powrotem. Zanim się odezwał, zaczerpnął głęboki wdech.

— Panny Włóczni przyprowadziły pięciu Shaido, Lordzie Perrin. Arganda zabrał ich do namiotów Ghealdan na przesłuchanie. Jest z nimi Masema.

Aybara zignorował wiadomość o pobycie Masemy wewnątrz obozowiska.

— Dlaczego pozwoliłaś Argandzie ich zabrać? — spytał Edarrę.

Dannil nie potrafiłby powstrzymać Pierwszego Kapitana, Mądre wszakże powinny dać mężczyźnie radę.

Edarra wyglądała na niewiele starszą od Perrina, chociaż jej chłodne, niebieskie oczy zdradzały, że widziała w życiu znacznie więcej niż on. Teraz założyła ręce na piersiach, powodując głośny grzechot bransoletek. Była chyba lekko zniecierpliwiona.

— Shaido świetnie umieją panować nad bólem, Perrinie Aybara. Skłonienie ich do mówienia zajmie dni, a ja nie widzę powodu, ażeby czekać.

Jeśli oczy Edarry były chłodne, oczy Sulin miały postać niebieskiego lodu.

— Moja siostra włóczni i ja mogłybyśmy same szybciej osiągnąć skutek... przynajmniej trochę szybciej, jednak Dannil Lewin przekazał nam, że nie życzysz sobie z naszej strony... użycia przemocy. A Gerard Arganda jest człowiekiem niecierpliwym i nam nie ufa. — Gdyby nie była kobietą Aiel, można by odnieść wrażenie, że nie mówi, lecz wypluwa z ust słowa. — Zresztą i tak może niewiele się od nich dowiecie — dodała. — To Kamienne Psy. Ustępują powoli i powiedzą najmniej, jak tylko można. Dla pełnego obrazu zwykle trzeba połączyć szczegóły uzyskane od jednego z detalami otrzymanymi od innego.

„Umieją panować nad bólem”. Czyli że przesłuchanie musiało się równać zadawaniu bólu. Wcześniej Perrin nie dopuszczał do siebie myśli o torturach. Jednakże dla odzyskania Faile...

— Każ komuś wytrzeć Stayera — oznajmił szorstko, ciskając lejcami w Dannila.

Ghealdańska część obozu nie mogła się chyba bardziej różnić od prymitywnych szałasów i rozmieszczonych na chybił trafił namiotów ludzi z Dwu Rzek. Tutaj płócienne, spiczaste namioty stały w idealnych rzędach, przed większością o wejściowe klapy oparto lance ze stalowymi czubkami, po bokach siedzib zaś przywiązano osiodłane i gotowe do jazdy konie. Doskonały, nieruchomy spokój burzyły tutaj jedynie machnięcia końskich ogonów i trzepotanie długich wstążek na lancach. Wszystkie ścieżki między namiotami miały tę samą szerokość, a rzędy ognisk po połączeniu bez wątpienia utworzyłyby linię prostą. Nawet fałdy w płótnie, znaczące miejsca złożenia namiotów na czas przewozu furmankami, wyglądały podobnie. Wszędzie wokół panował porządek i schludność.

W powietrzu wisiał aromat owsianki i gotowanych żołędzi. Nieznani Perrinowi mężczyźni w zielonych strojach zeskrobywali palcami resztki południowego posiłku z cynowych talerzy. Inni już czyścili rondle i garnki. Nikt nie okazywał śladu napięcia. Po prostu jedli i wykonywali różne prace, a wszystko robili mniej więcej z tą samą przyjemnością. Codzienne zadania trzeba wykonać, nie ma na to rady.

Wielka grupa mężczyzn zgromadziła się w kręgu w pobliżu naostrzonych palików, które znaczyły zewnętrzny kraniec obozowiska. Najwyżej połowa z nich nosiła zielone płaszcze i wypolerowane napierśniki ghealdańskich lansjerów. Niektórzy z pozostałych trzymali lance lub mieli miecze przy pasach na zmiętoszonych kaftanach. Ich stroje uszyte były z rozmaitych materiałów: od delikatnych jedwabi, przez dobre wełny po mieszanki różnych resztek, jednak żaden nie był czysty... no chyba że w porównaniu z odzieniem mieszkańców So Habor. Zawsze można było rozróżnić ludzi Masemy, nawet z tyłu.

Kiedy Aybara zbliżył się do kręgu mężczyzn, dotarł do niego inny zapach. Zapach przypiekanego mięsa! Usłyszał też stłumione dźwięki, o których natychmiast starał się zapomnieć. Zaczął się przepychać, a żołnierze zerkali na niego z ukosa i niechętnie ustępowali mu miejsca. Ludzie Masemy wzdragali się, mamrocząc o żółtych oczach i Pomiocie Cienia.

Tak czy owak, Perrinowi udało się w końcu przejść.

Czterej wysocy mężczyźni, rudawi lub jasnowłosi, odziani w szaro-brązowe ubrania zwane cadin’sor, leżeli z przegubami przywiązanymi do kostek na wysokości krzyża i grubymi, długim konarami przymocowanymi za kolanami i łokciami. Ich twarze były zmaltretowane i posiniaczone, do ust wciśnięto im skręcone szmaty. Piątego mężczyznę ułożono nagiego między czterema grubymi wbitymi z ziemię kołkami, rozciągając jego ciało tak mocno, że można było mu policzyć wszystkie napięte ścięgna. Nieszczęśnik wiercił się na tyle, na ile pozwalały mu więzy i wył w knebel wciśnięty w usta, wydając stłumiony ryk trudnej do zniesienia udręki. W dodatku na jego brzuchu piętrzyła się kupka gorących węgli, które wydzielały słaby dym. Nos Aybary wychwycił swąd palonego ciała tego właśnie osobnika. Węgle ściśle przylegały do napiętej skóry rozciągniętego mężczyzny, a za każdym razem, gdy wijąca się ofiara zdołała zrzucić jeden z nich, przykucnięty obok uśmiechnięty osobnik w brudnym kaftanie z zielonego jedwabiu za pomocą szczypców podnosił następne rozżarzone grudy z wielkiej misy ustawionej na ziemi i roztapiającej leżący wokół śnieg. Perrin poznał kucającego. Na imię miał Hari i kolekcjonował ludzkie uszy, które zawieszał na grubym rzemieniu. Zbierał wszystkie uszy — mężczyzn, kobiet i dzieci; nigdy nie wybrzydzał.

Aybara podszedł bez zastanowienia do leżącego, podniósł nogę i kopniakiem usunął mały stos węgli z jego brzucha. Niektóre kawałki trafiły w Hariego, ten zaś natychmiast odskoczył z piskiem przestrachu, który szybko zmienił się w krzyk, gdyż mężczyzna przypadkowo włożył rękę do gorącego naczynia. Dręczyciel przewrócił się na bok i zwinąwszy się nad przypaloną ręką, obrzucił piorunującym spojrzeniem Perrina, po czym nazwał go łasicą w ludzkiej skórze.

— Okrucieństwo pomaga, Aybara — oznajmił Masema. Wcześniej Perrin nawet nie zauważył, że ten człowiek tam stoi. Ogolona czaszka, wykrzywiona twarz. Ciemne, gorące oczy patrzyły z pogardą. Przez odór przypalonego ciała przebijał zapach jego szaleństwa. — Znam ich. Udają, że odczuwają ból, choć wcale go nie czują. Nie doświadczają go w sposób typowy dla innych ludzi. Jeśli chcesz ich skłonić do mówienia, musisz mieć nerwy jak postronki i posiadać umiejętność zranienia nawet kamienia.

Arganda, który stał obok Masemy sztywno wyprostowany, zaciskał palce na rękojeści miecza tak mocno, że aż mu się trzęsła ręka.

— Może ty zamierzasz zgubić swoją żonę, Aybara — wychrypiał — ja wszakże na pewno nie stracę mojej królowej!

— Trzeba to było zrobić — zapewnił Perrina Aram, tonem ni to przeprosin, ni to żądania. Stał po drugiej stronie Masemy, zaciskając poły zielonego płaszcza, jakby usiłował zająć czymś ręce, które ciągnęło do miecza na plecach. Oczy miał prawie tak rozpalone jak Masema. — Sam mnie uczyłeś, że człowiek robi to, co zrobić musi.

Aybara nakazał sobie w myślach rozplecenie pięści i otwarcie palców. Tak, istniała konieczność zrobienia pewnych rzeczy dla Faile.

Przez tłum przepchnęły się Berelain i trzy Aes Sedai. Pierwsza z Mayene nieznacznie zmarszczyła nos na widok mężczyzny rozciągniętego pomiędzy kołkami. Gdyby zaś oceniać siostry po ich minach, Aes Sedai równie dobrze mogłyby spoglądać na kawałek drewna. Były z nimi Edarra i Sulin, obie wyglądały na równie mało wzruszone. Niektórzy z ghealdańskich żołnierzy posłali dwóm kobietom Aiel spojrzenia z ukosa i wymienili szepty, natomiast ludzie Masemy — o znużonych, brudnych twarzach — przeszywali wzrokiem pełnym nienawiści zarówno kobiety Aiel, jak i Aes Sedai, jednak najgorzej zareagowali na widok trzech Strażników: niektórzy mężczyźni sami się usunęli, innych pociągnęli za sobą towarzysze. Są głupcy, którzy znają granice głupoty.

Masema utkwił w Berelain rozgorączkowane oczy, po czym spojrzał w dal, traktując Pierwszą jak powietrze. Istnieją głupcy, który nie znają żadnych granic.

Perrin pochylił się i rozwiązał materiał wokół ust przywiązanego do kołków mężczyzny, po czym wyciągnął mu spomiędzy zębów knebel. Ledwie zdołał uchronić dłoń przed ugryzieniem tak niebezpiecznym jak potencjalne chapnięcie Stayera.

Aiel natychmiast odrzucił w tył głowę i zaczął śpiewać głębokim, czystym głosem:

Czyśćmy włócznie, kiedy słońce wysoko stoi.

Czyśćmy włócznie i gdy zachodzi nam.

Czyśćmy włócznie. Kto śmierci się boi?

Czyśćmy włócznie. Nikt, kogo znam!

W połowie strofy rozległ się śmiech Masemy. Aybarze znów się zjeżyły wszystkie włoski na karku. Nigdy przedtem nie usłyszał śmiechu Proroka. A nie był to dźwięk przyjemny.

Nie miał ochoty stracić palca, więc wyciągnął z pętli przy pasie topór i ostrożnie przyłożył trzonek do podbródka Shaido, po czym go przycisnął, zamykając mężczyźnie usta. Z ogorzałej twarzy uniosły się na niego oczy koloru nieba. Nie było w nich strachu. Aiel uśmiechnął się.

— Nie proszę cię o zdradę twoich ludzi — oświadczył Perrin. Gardło natychmiast go zabolało od wysiłku przemawiania mocnym, pewnym głosem. — Wy, Shaido Aiel, schwytaliście pewne kobiety. Chcę się jedynie dowiedzieć, jak je odzyskać. Jedna z nich nosi imię Faile. Jest równie wysoka jak przedstawicielki waszej nacji, ma ciemne, nieco skośne oczy, wydatny nos i ładne usta. To piękna kobieta. Zapamiętałbyś ją, gdybyś ją zobaczył. Czy ją widziałeś?

Odsunął topór i wyprostował się.

Shaido gapił się na niego przez chwilę bez słowa, potem poderwał głowę i podjął śpiew, ani na moment nie spuszczając wzroku z Aybary. Piosenka okazała się wesoła, pełna swawolnych, tanecznych nut.

Spotkałem raz gościa, co z dala od domu żył.

Oczy miał żółte, dowcip jego zaś drętwy strasznie był.

„Potrzymaj w ręku dym” — rzekł ni z tego, ni z owego,

i obiecał pokazać kawał gruntu mokrego.

Stanął na głowie, stopy wyrzucił w górę

i zapewnił, że czasem jak kobieta tańcuje.

Mówił, że może tak stać, aż się w kamień obróci.

Lecz gdy zamrugałem, zniknął i pewnie nie wróci.

Skończywszy, opuścił głowę i zachichotał, nisko i głośno. Wyglądał na zadowolonego i zachowywał się jak ktoś, kto się wygodnie rozpiera na puchowym materacu.

— Jeśli... jeśli nie potrafisz tego zrobić — oświadczył desperacko Aram — zatem odejdź. Sam ich dopilnuję.

Co trzeba zrobić, to trzeba! Perrin rozejrzał się po otaczających go twarzach. Arganda patrzył teraz wrogo i spode łba, zarówno na niego, jak na jeńca. Masema wydzielał zapach obłędu, a przepełniała go pogarda i nienawiść. „Musisz mieć nerwy jak postronki i posiadać umiejętność zranienia nawet kamienia”. Edarra stała z rękoma założonymi na piersiach, a jej mina była równie niemożliwa do odczytania jak beznamiętne oblicza Aes Sedai. „Shaido świetnie umieją panować nad bólem. Skłonienie ich do mówienia zajmie dni”. Sulin, z blizną przecinającą policzek, nadal bladą na twardej skórze jej twarzy, spoglądała spokojnie przed siebie, pachniała zaś jednoznacznie zawziętością. „Ustępują powoli i powiedzą najmniej, jak tylko można”. W zapachu Berelain wyczuł konieczność kary. Była wszak władczynią, która skazywała ludzi na śmierć i nigdy z tego powodu nie przeżywała bezsennych nocy. Trzeba zrobić to, co konieczne. Mieć nerwy jak postronki i umieć zranić nawet kamień. Panowanie nad bólem... O Światłości, och Faile...

Topór wydawał się lekki jak piórko, kiedy Perrin unosił go w dłoni, a następnie opuszczał niczym młot na kowadło. W końcu ciężki topór odciął Shaido Aiel lewą dłoń.

Mężczyzna chrząknął z bólu, później szarpnął się konwulsyjnie, z warkotem, w końcu począł się wiercić, umyślnie rozpryskując tryskającą z przegubu krew, która ochlapała Aybarze twarz.

— Uzdrówcie go — polecił Perrin Aes Sedai, po czym zrobił kilka kroków wstecz. Nie próbował wytrzeć sobie twarzy, więc krew wsączała mu się w brodę. Czuł się pusty, wydrążony. Chyba nie zdoła już nigdy podnieść swojego topora, o ile nie będzie musiał walczyć o życie.

— Oszalałeś? — odburknęła gniewnie Masuri. — Nie potrafimy oddać człowiekowi odciętej ręki!

— Kazałem go wam Uzdrowić! — ryknął.

Seonid już się jednak ruszyła, unosząc spódnice. Posuwistym krokiem dotarła do nieszczęśnika i uklękła przy jego głowie. Mężczyzna gryzł zębami przegub pozbawionej dłoni ręki, nadaremnie starając się powstrzymać strumień krwi. W jego oczach wszakże, jak i w zapachu, nie było lęku. Po prostu Shaido się nie bał!

Seonid chwyciła głowę leżącego i nagle jego ciało znów się skręciło konwulsyjnie, a on sam zamachał dziko ramieniem. Ilość rozpryskującej się krwi zmalała, gdy mężczyzna wykonał nagły ruch, następnie zaś krew całkowicie zniknęła, a Shaido osunął się na ziemię z poszarzałą twarzą. Sekundę później jeniec podniósł niepewnie lewą rękę i popatrzył na gładką skórę pokrywającą teraz koniec kikuta. Jeśli była tam blizna, Perrin jej nie widział. Mężczyzna popatrzył na niego, obnażając zęby. Nadal nie wydzielał zapachu strachu. Seonid niespodziewanie także osunęła się na ziemię, jakby wyczerpała wszystkie siły. Alharra i Wynter zrobili krok ku niej, lecz odprawiła ich machnięciem dłoni, następnie zaś wstała sama, ciężko wzdychając.

— Powiedziano mi, że mogą minąć dni, a wy nadal nic nam nie zdradzicie — oznajmił Aybara. Własny głos zabrzmiał mu w uszach wręcz zbyt głośno. — Nie mam czasu sprawdzać, jak twardzi jesteście albo jacy odważni. Wiem, że jesteście dzielni i wytrzymali. Jednakże moja żona już zbyt długo pozostaje w waszych rękach. Zostaniecie zatem rozdzieleni i wypytamy was o kilka interesujących nas kobiet. Zapytamy, czy je widzieliście i gdzie to było. Nic więcej mnie nie ciekawi. Nie będzie gorących węgli ani innych tortur. Jedynie pytania. Tyle że... jeżeli któryś z was odmówi odpowiedzi lub jeżeli wasze odpowiedzi będą się za bardzo różnić, wówczas każdy z was straci jakąś część ciała. — Zaskoczyło go, że wbrew wcześniejszym obawom jednak może unieść topór. Ostrze było umazane krwią. — Człowiek posiada dwie dłonie i dwie stopy — podjął zimno. O Światłości, jego głos brzmiał wręcz lodowato. Perrin czuł się, jakby lód wsączał się w jego kości. — Dzięki nim otrzymacie cztery szanse na udzielenie odpowiedzi. A jeśli nie zadowoli mnie żadna z nich, nie zabiję was. Znajdę wioski, w których zostawię po jednym osobniku pozbawionym dłoni i stóp, miejsce, w którym będzie mógł żebrać, gdzie chłopcy może rzucą mu monetę... dzikiemu Aielowi bez rąk i nóg. Zastanówcie się wszyscy nad moją propozycją i zdecydujcie, czy warto nadal mnie pozbawiać widoku mojej żony.

Nawet Masema gapił się na niego niczym na kogoś, kogo widzi po raz pierwszy. Gdy Perrin odwrócił się, aby odejść, ludzie Proroka, a także Ghealdanie rozstąpili się przed nim tak szeroko, że zdołałby się między nimi przesunąć cały taran trolloków.

Aybara szedł i szedł, aż dotarł do rzędu naostrzonych palików. Mniej więcej sto kroków dalej rozciągał się las, mężczyzna nie zmienił wszakże kierunku ani się nie zatrzymał. Z toporem w dłoni kontynuował równomierny marsz i w końcu otoczyły go ogromne drzewa, a zapach obozowiska pozostał daleko za nim. Smród juchy, który niósł z sobą, stał się ostry i metaliczny. Nie było od niego ucieczki.

Perrin nie miał pojęcia, jak długo brnął przez śnieg. Ledwie zauważył ostre, ukośne promienie słońca, tnące cienie pod leśnym baldachimem. Gruba warstwa krwi pokrywała jego twarz i sklejała mu brodę. Krew zaczynała powoli przysychać. Ileż razy wcześniej mówił, że zrobi wszystko, byleby tylko odzyskać Faile? Wszystko, co człowiek musi w takiej sytuacji zrobić.

Nagle podniósł topór za głowę w obu rękach i cisnął nim przed siebie tak mocno, jak potrafił. Broń zawirowała i z głośnym łoskotem trzasnęła w masywny pień dębu.

Aybara wypuścił zbyt długo przetrzymywane w płucach powietrze, po czym opadł na nierówną kamienną odkrywkę, która sterczała, swą wysokością i szerokością przywodząc na myśl ławkę. Położył sobie łokcie na kolanach.

— Teraz możesz się pokazać, Elyasie — powiedział ze zmęczeniem w głosie. — Wyjdź, przecież cię wyczuwam.

Z cienia lekko wyłonił się wezwany mężczyzna. Jego żółte oczy jarzyły się słabo pod szerokim rondem kapelusza. W porównaniu z nim Aielowie zachowywali się wręcz hałaśliwie. Elyas, z długim nożem w ręku, zajął na odkrywce miejsce obok Perrina, przez jakiś czas wszakże tylko siedział bez słowa, przeczesując sobie palcami upstrzoną siwizną brodę, która sięgała mu aż do piersi. Wreszcie skinął głową ku toporowi wbitemu w bok dębu.

— Pamiętasz, mówiłem ci kiedyś, żebyś go zatrzymał do czasu, aż go polubisz? Czy już zacząłeś lubić go używać? Właśnie tam?

Aybara szybko potrząsnął głową.

— Nie, nie! Na pewno nie! Tyle że...

— Tyle że co, chłopcze? Sądzę, że niemal udało ci się przerazić Masemę. Chociaż sam również pachniesz strachem.

— Najwyższa pora, żeby go coś przeraziło — odciął się Perrin, niespokojnie wzruszając ramionami. O niektórych sprawach trudno mu było mówić. Może jednak rzeczywiście nadeszła już pora. — Topór... Nie zauważyłem go, ten pierwszy raz... tylko się przyglądałem. Chodzi o tę noc, kiedy spotkałem Gaula, a Białe Płaszcze próbowały nas zabić. Później, podczas walki z trollokami w Dwu Rzekach, nie miałem jeszcze pewności. Ale potem, pod Studniami Dumai, już tę pewność zdobyłem. Ilekroć muszę walczyć, boję się, Elyasie, boję się i jestem smutny, ponieważ być może nigdy więcej nie zobaczę Faile. — Poczuł w piersi ucisk. „Faile!”. — Tyle że... Słyszałem rozmowę Grady’ego z Nealdem. Gawędzili o odczuciach, których doznaje mężczyzna, gdy dzierży Jedyną Moc. Twierdzili, że czują się wówczas bardziej żywi! W chwili obecnej, po walce, zbyt jestem przerażony, by splunąć... tym niemniej także czuję się bardziej żywy niż w każdej innej sytuacji z wyjątkiem chwil, w których tuliłem Faile. Chyba nie potrafiłbym znieść, jeślibym się zaczął tak czuć po tym, co właśnie zrobiłem. A gdybym zaczął się w ten sposób czuć, nie mógłbym dalej żyć z Faile. Nie tak, jak żyłem dotąd.

W odpowiedzi Elyas parsknął, a potem rzucił:

— Moim zdaniem nie masz w sobie Mocy, chłopcze. Posłuchaj mnie, niebezpieczeństwo oddziaływa na różnych ludzi w różny sposób. Niektórzy pozostają zimni i funkcjonują automatycznie niczym mechanizm zegara, ty wszakże nigdy nie wydawałeś mi się człowiekiem... chłodnym. Kiedy serce zaczyna walić, rozgrzewa ci krew, logiczne jest zatem, że wyostrza ci również zmysły. Stajesz się bardziej świadom swego otoczenia, więcej wokół siebie postrzegasz. Być może umrzesz za kilka minut, może w mgnieniu oka, teraz jednak nie jesteś martwy i doskonale o tym wiesz, bo czujesz życie w każdej części swojego ciała. Taka jest prawda. Co bynajmniej nie oznacza, że lubisz przemoc.

— Chciałbym w to wierzyć — odrzekł mu po prostu Perrin.

— Pożyj tak długo jak ja — odparował cierpkim tonem Elyas — a wtedy uwierzysz. Na razie jednak wmów sobie wprost, że żyłem dłużej niż ty i doświadczyłem tych wszystkich doznań przed tobą.

Przez chwilę siedzieli i wpatrywali się w topór. Aybara pragnął wierzyć swemu towarzyszowi. Krew na jego toporze wydawała mu się teraz czarna. Jak długo tu tkwił? Sądząc po kącie, pod jakim promienie przenikały przez gałęzie drzew, słońce właśnie zachodziło.

Jego uszy wychwyciły chrzęst powoli zbliżających się w śniegu kopyt. Kilka minut później zjawili się Neald i Aram. Były Druciarz wskazywał ślady, Asha’man zaś potrząsał niecierpliwie głową. Tropy były wyraźne, choć po prawdzie Perrin nie postawiłby nawet miedziaka, że Neald potrafiłby za nimi pójść. Prawdopodobnie pochodził z miasta.

— Arganda powiedział, że powinniśmy poczekać, aż twoja krew się ochłodzi — oświadczył właśnie Asha’man, rozpierając się w siodle i pilnie przypatrując się Aybarze. — Osobiście uważam, że dostatecznie już chyba ochłonąłeś.

Skinął głową. Mina tamtego sugerowała satysfakcję. Neald był przyzwyczajony do ludzkiego strachu — ludzie bali się go choćby z powodu czarnego kaftana i wszystkiego, co ów strój reprezentował.

— Odbyło się przesłuchanie — wtrącił Aram. — Wszyscy Shaido udzielili takich samych odpowiedzi. — Nachmurzoną miną dawał do zrozumienia, że te odpowiedzi mu się nie spodobały. — Myślę, że groźba czekającego żebractwa przeraziła ich bardziej niż twój topór. W każdym razie twierdzą, że nigdy nie widzieli Lady Faile. Ani żadnych innych kobiet, o które pytaliśmy. Moglibyśmy znów spróbować gorących węgli. Może wtedy by sobie coś przypomnieli.

Perrin zastanowił się, czy dawny Druciarz nie wydaje mu się nadgorliwy. Jeśli tak, do czego się palił — do użycia gorących węgli czy do odszukania Faile?

W tym momencie Elyas się skrzywił.

— Ponownie udzielą wam identycznych odpowiedzi — powiedział. — Pomyślcie, jak mała jest szansa, że któryś z nich rzeczywiście spotkał Lady Faile. Są tysiące Shaido Aiel i tysiące więźniów. Człowiek może przeżyć całe swoje życie w tym obozowisku i spotkać co najwyżej setkę osób, a jeszcze mniej z nich zapamiętać.

— W takim razie musimy ich pozabijać — oświadczył ponuro Aram. — Sulin poleciła Pannom Włóczni sprowadzić na przesłuchanie jedynie bezbronnych. Ci Shaido nie popełnią zatem samobójstwa, a nie zechcą skończyć jako gai’shain. Jeżeli zaś któryś ucieknie, może dać znać pozostałym Aielom, że tu jesteśmy. Wówczas przyjdą po nas.

Perrin wstał, odnosząc wrażenie, że stawy mu zardzewiały i sprawiają ból. Nie mógł dopuścić do ataku ze strony Shaido Aiel.

— Można ich strzec, Aramie. — Z powodu zbytniego pośpiechu już raz o mało bezpowrotnie nie stracił Faile, a potem znów postąpił zbyt pochopnie. „Zbyt pochopnie”. Jakie łagodne słówka na określenie odcięcia człowiekowi ręki. Na określenie bezcelowego okrucieństwa... Perrin zawsze starał się myśleć ostrożnie i tak samo postępować. Teraz powinien dobrze rozważyć całą sytuację, tyle że myślenie sprawiało mu prawdziwe cierpienie. Faile przepadła w morzu ubranych na biało jeńców. — Może inne gai’shain znają miejsce jej pobytu — szepnął, ruszając z powrotem ku obozowisku.

Jak jednak złapać kilka gai’shain któregoś z Shaido Aiel? Wszak niewolnikom nie wolno było wychodzić poza obóz, chyba że pod ochroną.

— A co z tym, chłopcze? — spytał Elyas.

Nawet nie patrząc, Perrin wiedział, co mężczyzna ma myśli. Topór!

— Zostaw go. Niech ktoś go sobie weźmie. — Jego głos zabrzmiał zgrzytliwie. — Być może jakiś durny bard opisze go w swojej pieśni.

Aybara szedł wielkimi krokami w stronę obozowiska, ani razu nie obejrzawszy się za siebie. Ze względu na pustą pętlę gruby pas wokół talii wydawał mu się zbyt lekki.

Nagle wszystko straciło dla niego sens.

Trzy dni później z So Habor wróciły ciężko obładowane wozy, a do namiotu Perrina wszedł Balwer wraz z wysokim, nieogolonym człowiekiem ubranym w brudny, wełniany kaftan. Gość miał też miecz, o który najwyraźniej dbał dużo bardziej niż o samego siebie. Początkowo Aybara nie rozpoznał mężczyzny z powodu jego nieprzycinanej od miesiąca brody. Potem wszakże wyczuł jego zapach.

— Nie spodziewałem się, że jeszcze kiedyś cię zobaczę — oznajmił.

Balwer zamrugał. W jego przypadku mruganie oznaczało tak wielkie zaskoczenie, jak w przypadku innych osób głośny jęk zdumienia. Niewątpliwie mały sekretarz o nieco ptasim wyglądzie oczekiwał wyjaśnienia.

— Szukam... poszukuję Maighdin — powiedział chrypliwie Tallanvor. — Jednakże Shaido przemieszczają się szybciej niż ja. Pan Balwer twierdzi, że wiesz, gdzie ona jest.

Sekretarz posłał gościowi ostre spojrzenie, lecz jego głos pozostał tak suchy i równie pozbawiony emocji jak jego zapach.

— Pan Tallanvor dotarł do So Habor tuż przed moim wyjazdem, mój panie. Miałem naprawdę niewielkie szanse spotkania go. Najwyraźniej jednak dopisało mi szczęście. Pan Tallanvor może zdobyć dla ciebie odpowiednich sojuszników. Niech sam ci o nich opowie.

Mężczyzna zmarszczył czoło, obrzucając wzrokiem własne buty, ale się nie odezwał.

— Sojuszników? — spytał Perrin. — Szczerze mówiąc, na niewiele zda mi się coś mniejszego od armii, lecz przyjmę każdą ofiarowaną przez ciebie pomoc.

Tallanvor popatrzył na Balwera, który kiwnął mu głową i posłał słaby uśmiech zachęty. Nieogolony osobnik wziął głęboki wdech.

— Piętnaście tysięcy Seanchan, w każdym razie prawie tyle. W gruncie rzeczy większość to Tarabonianie, jadą wszakże pod seanchańskimi sztandarami. No i... posiadają przynajmniej tuzin damane. — W jego tonie pojawił się pośpiech, najwyraźniej Tallanvor starał się dokończyć myśl, zanim Aybara mu przerwie. — Wiem, że to może przypominać przyjęcie wsparcia od samego Czarnego, jednak ci Seanchanie także polują na Shaido, a ja pragnę uwolnić Maighdin, więc interesuje mnie każda pomoc, nawet ze strony Cienia.

Przez długi moment Perrin gapił się na dwóch mężczyzn. Tallanvor nerwowo stukał w rękojeść miecza, Balwer zaś przypominał wróbla czekającego, w którą stronę skoczy świerszcz. Seanchanie! I damane! Tak, rzeczywiście skojarzyło mu się wsparcie oferowane przez Czarnego.

— Siadaj i opowiedz mi o tych Seanchanach — polecił w końcu.

28

Pęczek róż

Od dnia, w którym opuścili Ebou Dar, podróżując wraz z Wielkim Wędrownym Widowiskiem i Wspaniałą Wystawą Cudów oraz Dziwów Świata Valana Luki, sytuacja przedstawiała się równie paskudnie, jak przewidywał Mat w swych najmroczniejszych myślach. Przede wszystkim niemal codziennie padało po kilka godzin, a raz nawet przez trzy dni bez przerwy. Dokuczał im ten gwałtowny, bardzo chłodny, zimowy deszcz ze śniegiem, który czasem przybierał postać lodowatych mżawek powoli przesączających się przez materiał płaszczy i przyprawiał ich wszystkich o drżenie, jeszcze nim zdążyli sobie uświadomić, że przemokli. Woda uciekała z mocno ubitych dróg, jakby spływała po kamiennych nawierzchniach, w najgorszym razie zostawiając cienką warstwę błota, którą — gdy świeciło słońce — ponownie ubijały koła, kopyta i obute stopy długiego rzędu wozów, koni i ludzi. Początkowo artyści widowiska Luki starali się jak najszybciej opuścić miasto, gdzie nocami pioruny zatapiały statki, a na nieostrożnych przechodniów zewsząd czyhali zabójcy. Chcieli też uciec przed zazdrosnym, seanchańskim arystokratą, który jakoby zawzięcie polował na swą zbiegłą żonę i mógłby zapragnąć wyładować gniew na osobach ją przed nim ukrywających. Na początku rzeczywiście pędzili przed siebie z maksymalną prędkością, jaką mogły osiągnąć konie ciągnące wozy. Stale poganiali zwierzęta do szybszego kroku, starając się oddalić od miasta o kolejną milę. Jednak powoli, wraz z każdą następną milą, czuli się coraz bardziej oddaleni od niebezpieczeństwa, coraz bezpieczniejsi, zatem pewnego popołudnia...

— Musimy się bardziej troszczyć o konie — wyjaśnił Luca, oglądając zaprzęg odczepiony od jego śmiesznie pomalowanego wozu. Przez lekką mżawkę mężczyzna prowadził pociągowe zwierzęta ku prowizorycznym boksom. Słońce wciąż jeszcze nie pokonało nawet połowy drogi w dół, ku horyzontowi, a z dymników w dachach namiotów i metalowych kominów na pudełkowych wozach mieszkalnych wznosiły się już szare smugi dymu. — Nikt nas nie ściga, droga do Lugard zaś jest długa. Dobre konie trudno zastąpić i sporo kosztują. — Luca silnie zmarszczył czoło i potrząsnął głową. Wzmianka o potencjalnych wydatkach zawsze kwasiła mu minę. Niechętnie rozstawał się z każdym pensem, chyba że sprawa wiązała się z jego żoną. — Niewiele znajdziemy po drodze miejsc, gdzie warto byłoby się zatrzymać na dłużej niż na jednodniowy spektakl. Większość wiosek nie wyżywi całej naszej grupki, choćby wszyscy mieszkańcy się dla nas złożyli, natomiast co do miast nigdy nie można mieć pewności. A przecież nie płacisz mi tak dużo, żebym mógł zrezygnować z dodatkowego zarobku. — Czując wilgoć w powietrzu, otulił się szczelniej haftowanym, szkarłatnym płaszczem, po czym zerknął przez ramię na swój wóz. W siąpiącym deszczu unosił się jakiś gorzki zapach. Mat nie był pewien, czy zechce zjeść posiłek, który ugotowała dziś żona Luki. — Jesteś absolutnie pewien, że nikt nas już nie ściga, prawda, Cauthon?

Mat naciągnął niżej na uszy wełnianą czapkę, następnie zaś, zgrzytając zębami, odszedł między kolorowe namioty i jaskrawo pomalowane wozy. Nie płacił Luce wystarczająco dużo?! Za uzgodnioną sumę ten pazerny skąpiec powinien wręcz ochoczo pędzić swoje zwierzęta przez całą drogę do Lugard!

W niewielkiej odległości od wozu właściciela widowiska siedział Chel Vanin — na trójnożnym stołku, na którym ledwo się mieścił. Mężczyzna mieszał ciemny gulasz w niewielkim garnku wiszącym nad małym ogniem. Deszcz z brzegu kapelusza Vanina skapywał wprost do garnka, jednakże grubas zdawał się tego nie zauważać albo nie przywiązywał do tego wagi. Gorderan i Fergin, dwaj Czerwonoręcy, przeklinali pod nosem, wbijając w błotnistą ziemię kołki szaro-brązowego płóciennego namiotu, który dzielili z Harnanem i Metwynem. A także z Chelem Vaninem, lecz ten posiadał umiejętności, dzięki którym we własnej opinii nie musiał się zniżać do takich zajęć jak na przykład rozbijanie namiotów, Czerwonoręcy zaś bez przesadnego marudzenia zgodzili się z nim w tej kwestii. Vanin był doświadczonym kowalem, jednak — co ważniejsze — był też najlepszym tropicielem śladów i najlepszym koniokradem w kraju, choć patrząc na niego, trudno było w to uwierzyć. Mało tego, przy jego tuszy taka profesja wydawała się zaiste nieprawdopodobna.

Fergin złapał spojrzenie Mata i wycedził kolejne przekleństwo, gdyż młotek zsunął mu się akurat z kołka i mężczyzna uderzył się w kciuk. Upuścił młotek, włożył sobie kciuk do ust i, wciąż kucając, przez chwilę skarżył się przeraźliwie na paskudny los.

— Mój panie, mamy wszak całą noc spędzić na dworze, aby strzec tych kobiet. Nie moglibyśmy przynajmniej do rozstawienia namiotów wynająć paru spośród tych woźniców? Za moment wszyscy przemokniemy, a czeka nas jeszcze wiele godzin pracy.

Gorderan grubym palcem szturchnął go w ramię. Ten barczysty mężczyzna stanowił całkowite przeciwieństwo swego chudego towarzysza i wbrew szarym oczom był Tairenianinem.

— Woźnice rozstawią ci namiot, ale ukradną wszystko, co znajdą w pobliżu, Ferginie. — Kolejne szturchnięcie. — Chcesz, żeby jeden z tych osobników o lepkich łapach zwinął mi kuszę albo siodło? Mam dobre siodło, wierz mi. — Pod wpływem trzeciego szturchnięcia Fergin niemalże przewrócił się na bok. — Jeśli zaraz nie postawimy tego namiotu, Harnan rzeczywiście każe nam pełnić wartę przez całą noc.

Fergin popatrzył na niego wilkiem. Przez chwilę jeszcze gderał, tym niemniej podniósł młotek, równocześnie ścierając błoto z płaszcza. Mimo iż nie grzeszył bystrością, był naprawdę niezłym żołnierzem.

Vanin splunął przez szparę w zębach, o mało nie trafiając w garnek. Gulasz pachniał cudownie — szczególnie po wszystkim, co przyrządzała Latelle — Mat jednak zdecydował, że i tutaj się nie posili. Tłuścioch stukał przez chwilę w obrzeże garnka drewnianą łyżką, oczyszczając ją w ten sposób z przylgniętych drobin, wreszcie jednak podniósł na Cauthona oczy skryte częściowo pod ciężkimi powiekami. Okrągła twarz mężczyzny często wydawała się sugerować, że jej właściciel jest na wpół zaspany, jednak tylko głupiec uwierzyłby w te pozory.

— W tym tempie dotrzemy do Lugard pod koniec lata — mruknął. — O ile kiedykolwiek.

— Dotrzemy tam wcześniej, Vaninie — zapewnił go Mat z przekonaniem, którego wcale w tej chwili nie odczuwał. Szorstki wełniany płaszcz, który założył suchy kilka godzin temu, zamókł już w wielu miejscach i deszcz ściekał mu po plecach. A gdy po kręgosłupie spływa lodowata woda, trudno wierzyć w nadzieję na odmianę losu. — Zima zbliża się już ku końcowi. Wraz z nadejściem wiosny natychmiast przyspieszymy, wierz mi. Zobaczysz, że dojedziemy do Lugard w samym środku wiosny.

Tego również wcale nie był pewien. Pierwszego dnia przebyli nie więcej niż dwie ligi, w następne zaś rzadko im się udawało pokonać więcej niż dwie i pół. Przy Wielkiej Drodze Północnej niewiele znajdowało się miejscowości, które można by nazwać miastami. Zresztą, w miarę jazdy na północ, zmieniała się też nazwa samego traktu. Ludzie zaczęli go określać mianem „Drogi do Ebou Dar”, „Drogi ku Przystani”, a czasem po prostu nazywali ją „drogą”, jak gdyby istniała tylko jedna. Tak czy inaczej, Luca zatrzymywał się w każdej mieścinie, niezależnie od jej wielkości. Interesowały go zarówno otoczone murem miasta, jak i osady z sześcioma ulicami i brukowanym kwadratem, szumnie nazywanym miejskim placem. Blisko pół dnia zajmowały im wówczas przygotowania do pokazu, rozbijanie namiotów i rozwieszanie nad wejściem ogromnego błękitnego transparentu z czerwonym napisem: „Wielkie Wędrowne Widowisko Valana Luki”. Luca nie przepuszczał dosłownie żadnej okazji do zarobku, stale żywiąc nadzieję na przyciągnięcie tłumów. Interesowały go pieniądze, lecz lubił także sławę, więc zakładał jeden ze swoich jaskrawoczerwonych płaszczy i pławił się w podziwie widzów. Ludzki podziw cieszył go prawie równie mocno jak zarobek. Z naciskiem na „prawie”.

Osobliwość wykonawców i niezwykłość zamkniętych w klatkach zwierząt z dalekich stron rzeczywiście wystarczały, by zaciekawić mieszkańców. Szczególnie przyciągały ludzi egzotyczne zwierzęta. Niewielu spośród tutejszych kiedykolwiek uczestniczyło w wyprawach, które umożliwiłyby im zobaczenie na własne oczy dzikiego niedźwiedzia, nie mówiąc o lwie. Jedynie podczas straszliwej ulewy przychodziło na widowisko mniej widzów, zresztą kiedy deszcz mocno zacinał, żonglerzy czy akrobaci i tak odmawiali występu na otwartym terenie. W takich momentach Luca chodził ponury i podenerwowany, gadając szaleńczo o konieczności znalezienia wielkiej ilości nieprzemakalnego płótna, które pozwoliłoby na skonstruowanie dachu chroniącego pokazy. Wspominał nawet o nabyciu obszernego namiotu, w którym odbywałby się cały spektakl. Marzył mu się jeden ogromny namiot! Dla ambicji tego człowieka naprawdę nie istniały żadne granice! Może od razu powinien zdobyć sobie prawdziwy pałac na kółkach?!

Cauthon byłby wszakże niemal szczęśliwy, gdyby musiał się martwić jedynie Lucą i ślamazarnym tempem, w jakim przemieszczał się pokaz. Czasami bowiem mijały ich grupki posuwających się nieznacznie szybciej wozów seanchańskich osadników. Wozy cechowały się osobliwymi kształtami i spiczastymi dachami, a ludziom towarzyszyło bydło, owce i kozy o równie dziwacznym wyglądzie. Innymi razy wyprzedzały ich kolumny seanchańskich żołnierzy — szeregi żwawo maszerujących mężczyzn w hełmach przywodzących na myśl głowy ogromnych owadów oraz rzędy kawalerzystow w zbrojach z pomalowanymi w paski, nakładającymi się na siebie płytkami. Raz Mat dostrzegł jeźdźców na tormach — pokrytych brązowymi łuskami stworzeniach przypominających koty, lecz wielkości koni i posiadających troje oczu. W pewnej chwili około dwudziestki tych zwierząt przesunęło się niespodziewanie obok płynnym, posuwistym truchtem, szybszym niż koński kłus. Ani żołnierze, ani ich wierzchowce nie przyglądali się uważniej przedstawicielom widowiska, chociaż na widok tormów konie artystów zaczęły szaleć, narowiąc się, parskając i stając dęba. Lwy, lamparty i niedźwiedzie ryczały wówczas w klatkach, a obdarzone najdziwniejszymi porożami jelenie rzucały się ku kratom, próbując uciec. Dopiero po kilku godzinach zdołali uspokoić wszystkie stworzenia i wozy mogły ruszyć dalej. Luca starał się jak najlepiej dbać o swoje zwierzęta, zwłaszcza te najbardziej egzotyczne, zamknięte w klatkach. Sporo go kosztowały, a jednocześnie stanowiły dla niego inwestycję. Dwukrotnie oficerowie w hełmach ozdobionych cienkimi pióropuszami postanowili sprawdzić dokumenty związane z prawem właściciela widowiska do koni. Mat oblewał się wówczas zimnym potem, który spływał po jego ciele w kroplach wielkości winogron, i nie uspokajał się, póki nie wyruszyli w dalszą drogę. Ponieważ widowisko posuwało się w kierunku północnym, po pewnym czasie liczba Seanchan na drodze wyraźnie zmalała, jednak Cauthon nadal się pocił na widok każdej grupki ludzi — czy to żołnierzy, czy to osadników. Może Suroth naprawdę zachowała w sekrecie fakt zniknięcia Tuon? W przeciwnym razie Seanchanie na pewno by jej szukali. Choć wystarczyłby jeden wyjątkowo wścibski oficer, który zapragnąłby porównać liczbę koni w dokumentach z rzeczywistą liczbą tych zwierząt. Z pewnością bardzo dokładnie przeszukałby później wozy. Podobnie zaszkodzić im mogła jedna nadgorliwa sul’dam, podejrzewająca, że wśród żonglerek, akrobatek i innych członkiń widowiska może się znajdować kobieta z umiejętnością przenoszenia Mocy. Na tę myśl po plecach zaczął Matowi ściekać pot w kroplach już wielkości śliwek! Zwłaszcza że wielu ludzi nie baczyło na inne osoby i nie potrafiło zachować ostrożności.

Tuż za jakąś maleńką wioską o nazwie Weesin, na którą składało się niewielkie zbiorowisko krytych strzechą domów, gdzie nawet Luca nie brał pod uwagę zarobienia choćby miedziaka, Cauthon zatrzymał się, z powodu ulewy otulił ciężkim, wełnianym płaszczem i zapatrzył na trzy Aes Sedai, jak gdyby nigdy nic powracające po zachodzie słońca na teren widowiska. W oddali trzasnął grzmot. Wszystkie trzy kobiety nosiły ciemne płaszcze z kapturami, tym niemniej Mat nie miał wątpliwości, kim były. W zacinającym deszczu przeszły w odległości zaledwie dziesięciu stóp od niego. Nie widziały go, jednak Cauthon poczuł chłód srebrnego medalionu wiszącego na jego piersiach pod koszulą. Przynajmniej zatem jedna z nich przenosiła właśnie lub czerpała Moc. Niech sczezną, wszystkie trzy były szalone jak postrzałki.

Aes Sedai jeszcze nie zniknęły na dobre między wozami i namiotami, gdy ukazały się trzy kolejne, okryte płaszczami kobiece kształty i pospieszyły za tamtymi. Jedna z tych kobiet miała bystrzejszy wzrok, toteż zauważyła Mata, podniosła rękę i wskazała na niego, jej towarzyszki jednakże zatrzymały się zaledwie na moment, po czym popędziły naprzód. Cauthon zaczął przeklinać, lecz się powstrzymał. Wolał nie krzyczeć na Aes Sedai i sul’dam, nawet jeśli wychodziły poza siedzibę widowiska, choć mogły je tam przecież przyuważyć seanchańskie patrole. Postanowił jednak, że dowie się, które z nich postępują wbrew jego rozkazom i je pouczy. Nie myślał przy tym oczywiście o Tuon i Selucii.

— Zastanawiam się, czego szukają? — zadumał się stojący za nim Noal.

Mat drgnął, a pod wpływem tego ruchu strumyczek deszczówki spłynął mu pod kaptur i skapał w dół po szyi. Miał dość tego sękatego starca, który stale za nim chodził.

— Zamierzam się tego dowiedzieć — odparł szeptem, wygładzając płaszcz. Nie miał pojęcia, dlaczego przejmuje się w tej chwili okryciem. Płaszcz był mokry, wilgoć przesączyła się już nawet do lnianej koszuli.

Zastanowiło go, że gdy dotarł do brudnobiałego wozu w szare pasy, w którym sypiały Aes Sedai i sul’dam, Noala już przy nim nie było. Nieobecność starca wydawała mu się tym dziwniejsza, że Noal lubił wszędzie wtykać nos. Może uznał, że dość już przemókł i poszedł się schować przed ulewą. Pod wozem leżeli zawinięci w koce Blaeric i Fen, wyraźnie nie bacząc na deszcz czy błoto, jednakże Mat nie założyłby się, że któryś z nich śpi. I miał rację, ponieważ na odgłos jego kroków jeden z wartowników natychmiast usiadł. Cauthon nie wiedział, który to z nich, a mężczyzna się nie odezwał, jednakże Mat poczuł na sobie jego wzrok. Nie zawahał się wszakże i otworzył drzwi wozu, nie kłopocząc się pukaniem.

Wewnątrz tłoczyło się wszystkie sześć kobiet. Stały, w rękach nadal trzymając ociekające wodą płaszcze. Dwie lampy w zawieszonych na ścianach specjalnych przegubach dawały dobre światło, w pewnym sensie lepsze, niżby Cauthon sobie życzył. Kiedy wszedł, zwróciło się ku niemu sześć twarzy i cała szóstka kobiet posłała mu spojrzenia zarezerwowane dla mężczyzn, którzy stawiają stopy tam, gdzie nie powinni. Powietrze w wozie pachniało wilgotną wełną, atmosfera zaś zdawała się iskrzyć niczym po przejściu błyskawicy lub tuż przed jej pojawieniem. Deszcz bębnił o dach, gdzieś niedaleko uderzył grzmot, jednak medalion z godłem lisiego łba nie dawał obecnie żadnych znaków, jakby był jedynie zwyczajnym kawałkiem srebra. Może Blaeric i Fen bez przeszkód pozwolili Matowi wejść do środka, gdyż sądzili, że Aes Sedai pozbawią go tu głowy. A może po prostu woleli się trzymać z dala od całej sprawy. Każdy Strażnik był gotów umrzeć, jeśli jego Aes Sedai uznała taką śmierć za konieczną. Ale nie on, nie Mat Cauthon. Pchnął wciąż otwarte drzwi biodrem, zatrzaskując je. Jego ból pogłębił się jedynie odrobinę. Ostatnio na szczęście rzadziej mu się dawał we znaki.

Kiedy wypomniał siostrom ich zachowanie, Edesina zareagowała wściekle, odrzuciwszy czarne włosy, które spłynęły jej kaskadą na plecy.

— Jestem wdzięczna, że uratowałeś mnie z rąk Seanchan, panie Cauthon, i okażę ci swoją wdzięczność, wierz mi, istnieją jednak granice wdzięczności. Nie jestem twoją służącą i nie będziesz mi rozkazywał. We wsi nie spotkałyśmy ani jednego Seanchanina, a poza tym ukryłyśmy twarze. Nie musiałeś wysyłać po nas swoich... suk. — Gorącym spojrzeniem, którym obrzuciła trzy Seanchanki, mogłaby niemal usmażyć jajka. Edesinę drażniły dosłownie wszystkie osoby mówiące z seanchańskim akcentem. Potrzebowała towarzystwa kobiet przenoszących Moc, a sul’dam były pod ręką. Cauthon liczył na słynne opanowanie Aes Sedai, jako że nie chciał być świadkiem przemocy. Miał nadzieję, że sprawy nie zaszły już za daleko. Słyszał, że kiedyś Aes Sedai wybuchały niczym cudeńka Iluminatorów.

Na ciemnej twarzy Bethamin nie pojawił się żaden ślad trwogi. Podczas gdy Edesina mówiła, Bethamin skończyła otrząsać płaszcz i zawiesiła go na kołku, potem wygładziła sukienkę na biodrach. Dzisiejszego wieczoru nosiła wyblakłe, zielone halki. Skarżyła się, że ta eboudariańska część garderoby jest nieprzyzwoita i Mat przypuszczał, że teraz, kiedy oddalili się od wybrzeża, będzie musiał znaleźć jej coś innego. Miała całkiem ładne ciało, co widać było w bardzo długim, lecz wąskim dekolcie. Chociaż, jak na gust Cauthona, Bethamin przemawiała w sposób zbyt matczyny.

— Rzeczywiście ukrywały twarze, mój panie — wycedziła — i trzymały się razem. Nie zauważyłam nikogo podejrzanego. Ogólnie rzecz biorąc, zachowywały się bardzo dobrze.

Matka wychwalająca dzieci! Albo może treserka chwaląca psy.

Jasnowłosa Seta pokiwała głową na potwierdzenie słów tamtej.

„Tak, tak” — pomyślał Mat. „Zdecydowanie treserka psów”.

— Jeśli życzysz sobie, mój panie, mogą pozostawać związane — oświadczyła Renna przesadnie pochlebczym tonem. — Użyjemy po prostu a’dam. Naprawdę nie powinniśmy im ufać i dawać im zbyt dużo wolności.

Nawet mu się ukłoniła, choć na modłę Seanchan, czyli pochylając się ostro w prawo. Jej duże brązowe oczy wydawały się przepełnione nadzieją.

Teslyn straciła oddech i przycisnęła mokry płaszcz do piersi. Bez wątpienia nie przezwyciężyła jeszcze swego lęku przed sul’dam, w każdym razie wyglądała na zdenerwowaną. W tym momencie podeszła harda jak zawsze Joline. Z typowej dla Aes Sedai spokojnej twarzy jej oczy strzelały błyskawicami. Jak to się zresztą często zdarza w przypadku ładnych kobiet...

— Nie — odparł pospiesznie Mat. — Nie ma potrzeby. Najlepiej oddajcie mi te przedmioty, a ja się ich pozbędę. — O Światłości, po co w ogóle obarczał się tymi kobietami? Pomysł, który kiedyś wydawał się wspaniały, z obecnej perspektywy wyglądał kompletnie bezsensownie. — Musicie po prostu wszystkie zachować ostrożność. Dopiero oddaliliśmy się od Ebou Dar zaledwie o niecałe trzydzieści mil. Drogi są pełne cholernych Seanchan.

Posłał przepraszające spojrzenie trzem Seanchankom. Stały przecież mimo wszystko po jego stronie. Poniekąd. Nie miały dokąd pójść (z wyjątkiem Egeanin), doskonale też wiedziały, kto tutaj dysponuje funduszami. Brwi zaskoczonej Bethamin uniosły się i wygięły łukowato. Mat wiedział, że seanchańscy arystokraci nie przepraszają, nawet wzrokiem.

— Żołnierze Seanchan przeszli przez wieś wczoraj — powiedziała Teslyn. Jej illiański akcent zabrzmiał wyjątkowo wyraźnie. Joline przeniosła na nią błyszczące oczy, jednak Teslyn, nie zwracając na nią uwagi, obróciła się i zawiesiła płaszcz. — Rzeczywiście wypytywali mieszkańców o podróżujących obcych. A niektórzy narzekali, że wysyłają ich na północ. — Teslyn spojrzała przez ramię na sul’dam, po czym odwróciła do niej wzrok i wzięła głęboki wdech. — Wydaje się, że celem Powrotu jest wschód. Żołnierze mieli nadzieję, że Wiecznie Zwycięska Armia przed końcem wiosny sprezentuje swojej cesarzowej Illian. Miasto i całą resztę.

Z pozoru Aes Sedai, trafiwszy do Białej Wieży, zapominały o miejscu swego pochodzenia, jednak każdy Illiańczyk stolicę swego kraju zawsze nazywał „Miastem”.

— To dobrze — stwierdził w zadumie Cauthon, po części do siebie. Żołnierze przez cały czas mówili o zwrocie, z tego powodu do ostatniej minuty nie powierzali swoich planów każdemu konnemu. Na widok unoszących się cienkich brwi Teslyn dodał: — Oznacza to bowiem, że droga do Lugard będzie przeważnie pusta.

Teslyn kiwnęła mocno głową. Nie wyglądała na szczególnie zadowoloną. Powinności Aes Sedai i ich rzeczywiste działania często bardzo się od siebie różniły.

— Z nikim nie rozmawiałyśmy, mój panie, tylko obserwowałyśmy dziewczęta — powiedziała Bethamin jeszcze wolniej niż zwykle, a cedzone zdania wymawiane przez Seanchan zazwyczaj kojarzyły się Matowi z czynnością przelewania miodu w śnieżycę. Bethamin najwyraźniej miała najwięcej spośród sul’dam do powiedzenia, chociaż zanim podjęła wypowiedź, zerknęła na obie pozostałe. — W Ebou Dar wszystkie rozmowy w kwaterach sul’dam dotyczyły Illian. Żyzna ziemia i bogate Miasto, w którym wielu zdobędzie sławę. I bogactwo. — Ostatnie słowo dorzuciła niedbałym tonem. Jak gdyby majątek liczył się znacznie mniej od reputacji. — Powinnyśmy były się domyślić, że zechcesz wiedzieć o takich kwestiach. — Przy kolejnym potężnym wdechu o mało nie pękła na niej sukienka. — Jeśli masz jakieś pytania, mój panie, pytaj. Powiemy ci wszystko, co wiemy.

Renna wykonała jeszcze jeden ukłon. Jej mina wyrażała wyłącznie gorliwość.

— Mogłybyśmy także podsłuchać, o czym się mówi w miastach i wsiach, w których się zatrzymujemy, mój panie — dodała piskliwie Seta. — Dziewczęta potrafią być przebiegłe, nam wszakże możesz zaufać.

Dlaczego, kiedy kobiety oferują swą pomoc, zawsze dokonują tego w tak dziwny sposób? Rysy Joline ułożyły się w maskę lodowatej pogardy. Ta kobieta najwidoczniej nie zamierzała się zniżać do obserwacji Seanchanek. Po prostu dla niej nie istniały, co było jasno widać na pierwszy rzut oka. Stąd odbiorcą jej pogardliwych, mrożących krew w żyłach spojrzeń stał się on, cholerny Mat Cauthon. Edesina zacisnęła usta i patrzyła takim wzrokiem, jakby chciała nim przewiercić na wylot zarówno Mata, jak i sul’dam. Nawet Teslyn opanowała oburzenie. Również czuła wdzięczność za ratunek, lecz była przecież Aes Sedai. I ona spoglądała na Cauthona z marsową miną. Mat podejrzewał, że jeżeli któraś z sul’dam nagle klaśnie w dłonie, Teslyn podskoczy niczym przestraszona żaba.

— Chcę jedynie — wyjaśnił cierpliwie — żebyście wszystkie pozostały w pobliżu wozów. — Wobec kobiet należało wykazywać cierpliwość, także wobec Aes Sedai. Odkrył tę prawdę już dawno temu. — Wystarczy plotka, że wśród członków widowiska znajduje się choćby jedna siostra i zaczną na nas polować Seanchanie. A z kolei pogłoski o przebywających w wozach i namiotach widowiska Seanchankach też nam się w żaden sposób nie przysłużą. Każdą tego typu wiadomość prędzej czy później przyjdzie ktoś sprawdzić i nagle nasza sytuacja zrobi się trudna i nieprzyjemna. Nie afiszujcie się więc, tylko tego żądam! Do czasu aż zbliżymy się do Lugard, nie oddalajcie się od wozów. Nie proszę chyba o zbyt wiele, prawda?

Widok za oknem wozu rozświetliła nagle błyskawica, gdzieś w pobliżu trzasnął też grzmot. Dźwięk przeciągnął się, odbijając się echem od ścian wozów.

Jak pokazały upływające dni, najwyraźniej Mat prosił jednak te kobiety o zbyt wiele. Na szczęście wychodzące poza teren obozowiska Aes Sedai skrywały twarze pod kapturami — wystarczająco je usprawiedliwiał stale padający deszcz oraz panujące zimno — jednak co jakiś czas któraś z nich upierała się przy jeździe na koźle, a żadna nie starała się szczególnie uchodzić za służącą pracowników widowiska. Na szczęście nie przyznawały się, kim są, nikomu nie rozkazywały, nie pomiatały innymi, z nikim nie rozmawiały, jedynie między sobą, jednakże... jaka służąca jawnie czeka, aż ludzie zejdą jej z drogi? Nadal wyprawiały się również do wiosek, a czasami nawet do miast, jeśli tylko miały pewność, że nie spotkają tam żadnych Seanchan. A kiedy Aes Sedai były czegoś pewne, nie mogły się mylić. Dwukrotnie pospiesznie wróciły, gdyż w mieście dostrzegły mnóstwo wędrujących na północ osadników.

Za każdym razem opowiadały mu o wszystkim, czego się dowiedziały podczas swoich wycieczek. To znaczy... Mat tak sądził. Teslyn okazywała mu wdzięczność, chociaż w typowy dla Aes Sedai sposób. Podobnie Edesina.

Wbrew dzielącym je różnicom Joline, Teslyn i Edesina trzymały się razem niczym stadko gęsi. Gdy Cauthon dostrzegał jedną, w pobliżu zawsze kręciły się dwie pozostałe. A ilekroć widział, jak wychodzą na przechadzkę, starannie okryte płaszczami i w głęboko nasuniętych na czoło kapturach, mógłby się założyć, że minutę później zauważy depczące im po piętach Bethamin, Rennę i Setę, które udawały swobodę, niemniej jednak ani na chwilę nie spuszczały wzroku z „dziewcząt”. Prawdziwe dwa odrębne stadka. Ślepiec wychwyciłby panujące między dwiema grupkami kobiet napięcie. I nawet ślepiec bez najmniejszych wątpliwości wiedziałby, że żadna z nich nie jest służącą. Sul’dam także rzucały wokół dumne, władcze spojrzenia, domagały się szacunku i poruszały niemal z równą arogancją co Aes Sedai. Mat jednak nie potrafił sobie z nimi poradzić.

Bethamin i jej dwie towarzyszki zachowywały ostrożność i unikały Seanchan, tym niemniej podążały tuż za Aes Sedai, wchodząc za nimi do wiosek czy miast. Bethamin zawsze przekazywała Cauthonowi ciekawe informacje, które we trzy podsłuchały, Renna uśmiechała się przymilnie, Seta zaś ćwierkała, że „dziewczęta” przegapiły to czy tamto, bądź też twierdziła, że niczego nie słyszała. Nigdy nie można być pewnym kobiety, która ma czelność nazywać siebie Aes Sedai. Wszystkie trzy sugerowały Matowi, że może powinien ponownie rozważyć wzięcie tamtych na smycz, choćby do czasu, póki sytuacja nie stanie się bezpieczniejsza.

W sumie opowieści tych trzech kobiet wcale tak bardzo nie różniły się od historii, które opowiadały Cauthonowi siostry. Jedne i drugie wspominały mu podsłuchane rozmowy mieszkańców na temat przemieszczających się przez miasto Seanchan. Wielu osadników zachowywało się nerwowo i mówiło o dzikich Aielach, którzy siali spustoszenie w Altarze, chociaż miejscowi zgodnie twierdzili, że Aielowie są raczej gdzieś dalej na północy. Chyba ważniejsi i wyżej postawieni myśleli jednak tak samo, ponieważ wielu osadników kierowało się na wschód, do Illian. Najwyraźniej zawarte zostało przymierze z kimś potężnym, kimś, kto mógłby dać Wysokiej Lady Suroth dostęp do licznych ziem. Seanchanki nie dawały się przekonać, że nie muszą słuchać pogłosek. Nigdy też nie przekazały Matowi a’dam. Po prawdzie, te srebrzyste smycze i trzy sul’dam stanowiły jedyny prawdziwy środek nacisku, jakiego mógłby użyć wobec Aes Sedai.

A wdzięczność? Wdzięczność ze strony Aes Sedai?! Ha! Nie, nie, tak naprawdę Cauthon ani przez chwilę nie myślał o ponownym nałożeniu siostrom metalowych kołnierzy. Nie chciał zmieniać obecnego stanu rzeczy.

Właściwie nie potrzebował informacji, które przekazywały mu sul’dam i Aes Sedai. Miał lepsze źródła, ludzi, którym ufał. No cóż, ufał Thomowi i wierzył w nowiny, które siwowłosy bard zdobywał podczas gry wraz z Olverem w Węże i Lisy. Albo gdy oddawał się marzeniom nad mocno pogniecionym listem, który nosił pod kaftanem na piersi. Thom potrafił wejść do głównej sali gospody, opowiedzieć historię, może trochę pożonglować, a po wyjściu znał myśli wszystkich swoich towarzyszy. Mat ufał także Juilinowi, który działał podobnie jak Thom, tyle że bez żonglerki czy opowieści, jednakże Juilin zawsze się upierał, by wszędzie zabierać z sobą Therę, skromnie trzymającą swego mężczyznę pod ramię podczas spacerku do miasta. Juilin twierdził, że próbuje swoją kobietę ponownie przyzwyczaić do wolności, ona zaś, słysząc te słowa, podnosiła na niego duże, połyskujące tajemniczo oczy i uśmiechała się pełnymi ustami, które niemal domagały się pocałunku. Czyżby, jak twierdzili Juilin i Thom, Thera rzeczywiście była kiedyś Panarch Tarabonu? Cauthon powoli zaczynał w to wątpić. Słyszał, jak niektórzy akrobaci żartowali sobie, że taraboniańska dziewczyna służebna używa sobie z taireniańskim łowcą złodziei, aż mężczyzna prawie nie może chodzić. Panarch czy służąca jednak, Thera wciąż usiłowała klękać, ilekroć usłyszała słowa wypowiadane z „cedzącym” akcentem. Matowi przeniknęło przez myśl, że każdy Seanchanin, który zada jej jakiekolwiek pytanie, dowie się od niej wszystkiego, co dziewczyna wie, poczynając od informacji na temat Juilina Sandara, a kończąc na lokalizacji wozu, w którym znajdowały się Aes Sedai. W dodatku wszystkich tych odpowiedzi Thera udzieli przedstawicielowi narodu najeźdźców, nie podnosząc się z kolan. Z tego też względu w opinii Cauthona kobieta Juilina stanowiła dla nich większe niebezpieczeństwo niż Aes Sedai i sul’dam razem wzięte. Sam Juilin wszakże obruszał się na najdrobniejszą nawet sugestię związaną z potencjalną nieodpowiedzialnością i niesolidnością Thery i natychmiast zaczynał wymachiwać swoją bambusową pałką z wyraźnym zamiarem roztrzaskania nią Matowi głowy. Nic nie można było poradzić na zaślepienie Tairenianina, na szczęście Cauthon znalazł przynajmniej tymczasowe rozwiązanie — coś w rodzaju ostrzeżenia na wypadek najgorszego.

— Oczywiście, że mogę za nimi chodzić. — Noal zgodził się bez wahania, błyskając szerokim, szczerbatym uśmiechem, którym poświadczał, że sprawa wydaje mu się dziecinnie prosta. Następnie przyłożył zdeformowany palec do boku złamanego nosa, drugą sękatą rękę zaś wsunął sobie pod płaszcz i dotknął trzymanych tam noży. — Jesteś pewien, że nie byłoby lepiej po prostu dopilnować, aby dziewczyna z nikim nie rozmawiała? To tylko sugestia, chłopcze. Jeśli mówisz „nie”, to znaczy „nie”.

Mat powiedział „nie” z maksymalnym naciskiem. Zabił już w swoim życiu jedną kobietę, a inną pozostawił na pewną śmierć. Nie zamierzał brać na swoje sumienie trzeciej.

— Wydaje mi się, że Suroth mogła zawrzeć przymierze z jakimś królem — zakomunikował Juilin, uśmiechając się nad pucharem grzanego wina. Dzięki Therze przynajmniej częściej się uśmiechał. Kobieta kuliła się obok stołka swego mężczyzny w ich ciasnym namiocie, jej głowa spoczywała na kolanach Juilina, który gładził lekko jej włosy wolną ręką. — Przynajmniej sporo się mówi o potężnym nowym sojuszniku. A ci osadnicy... wszyscy jak jeden... wydają się śmiertelnie przerażeni wszelkimi wzmiankami o Aielach.

— Większość osadników wysłano najwyraźniej na wschód — dodał Thom, zerkając ze smutkiem w swój puchar. Tak jak Juilin codziennie był szczęśliwszy, tak on z każdym dniem wyglądał na smutniejszego. Noal był wprawdzie na dworze, czekając na wyjście Juilina i Thery, jednak na tyłach namiotu siedzieli po turecku Lopin i Nerim, a dwóch cairhieniańskich służących z przyborami do szycia przeglądało dobre kaftany Mata z Ebou Dar, szukając na nich miejsc, które ich zdaniem koniecznie wymagały zacerowania, z tego też względu mały namiot i tak wydawał się zatłoczony. — A także wielu żołnierzy — kontynuował Thom. — Wszystko przemawia za tym, że spadną na Illian niczym młot na kowadło.

No cóż, przynajmniej Cauthon wiedział, że słyszy od nich nietuszowaną prawdę. Z mężczyznami rozmawiało się zupełnie inaczej niż z używającymi niedomówień Aes Sedai czy z sul’dam, które stale się podlizywały i wdzięczyły. Bethamin i Seta nauczyły się nawet dygnięć i ukłonów. Jednakże Mat lepiej czuł się z Renną, choć ta kłaniała się jeszcze niżej. W niej była jakaś szczerość. Dziwne, lecz właśnie ona wydawała mu się najuczciwsza.

Cauthon nie zwracał szczególnej uwagi na mijane miejscowości — miasto czy wieś, przez chwilę jedynie obrzucał okolicę szybkim spojrzeniem, stojąc w oddali z podniesionym kołnierzem i w nisko naciągniętej na oczy czapce, po czym obracał się i ruszał z powrotem do siedziby widowiska. Rzadko nosił płaszcz, gdyż takie okrycie utrudniało używanie noży, które trzymał blisko ciała. Nie znaczy to oczywiście, że stale w obawie wypatrywał konieczności użycia któregoś z nich. Po prostu zachowywał roztropność i ostrożność. Nie pijał alkoholu, nie uczestniczył też ani w tańcach, ani w hazardzie. Zakazywał sobie właśnie zwłaszcza hazardu. Pociągał go wprawdzie grzechot kości turlającej się po stole w głównej sali gospody, wiedział jednak, iż jego wyjątkowe szczęście w grze nie pozostałoby niezauważone, a odkrywszy je, ktoś mógłby wyciągnąć przeciwko niemu swoje ostrze. W tej części Altary zarówno mężczyźni, jak i kobiety nosili noże schowane za pasami i w każdym momencie byli gotowi ich użyć. Mat zaś nie chciał przyciągać niczyjej uwagi, obchodził więc z dala stoły, przy których grano, kiwał chłodno głową uśmiechającym się do niego tawernianym dziewczętom i nigdy nie wypijał więcej niż puchar wina, a zazwyczaj nawet tego jednego nie zamawiał. Ostatecznie, miał przecież w siedzibie widowiska do wykonania pracę, a może raczej zadanie. Rozpoczął je już pierwszej nocy po opuszczeniu Ebou Dar. Nie było ani lekkie, ani przyjemne.

— Musicie pójść ze mną — oznajmił wówczas, otwierając drzwi szafki wbudowanej w ściankę wozu pod jego łóżkiem.

Trzymał tam swój kuferek ze złotem, które zdobył uczciwą grą hazardową. Większą część zyskał podczas jednego wyścigu konnego, gdy nie miał bynajmniej więcej szczęścia niż wielu innych stawiających. Co do reszty sumy... Każdy, kto postanawiał rzucać kośćmi lub monetami, czy też zagrać w karty, powinien brać pod uwagę przegraną.

Siedzący na drugim łóżku Domon pocierał ręką szczecinkę na ogolonym skalpie i słuchał tej lekcji. Ten mężczyzna — jako dobry so’jhin — z chęcią sypiałby na podłodze, początkowo jednak co noc pragnął namówić Cauthona na grę w monety. Grali o drugie łóżko; pierwsze, ma się rozumieć, zajmowała Egeanin. Rzucanie monetami było równie łatwe jak gra w kości. Matowi zdarzało się często, że jego moneta lądowała na samej krawędzi. Ale wszak to Domon zaproponował grę, nie on. Tak czy owak, Cauthon wygrywał łóżko podczas czterech kolejnych nocy, a potem, w piątą, rzucona przez niego moneta zatrzymała się na krawędzi trzy razy z rzędu. Domon nie miał takiego szczęścia. Także dzisiejszej nocy spał na podłodze.

Mat znalazł małą skórzaną sakiewkę, po czym wepchnął ją do kieszeni kaftana i wyprostował się, zamykając stopą szafkę.

— Kiedyś musisz stawić jej czoło — powiedział do Egeanin. — I powinnaś załagodzić sytuację. — Pragnął, ażeby ktoś przyciągnął gniew Tuon, dzięki czemu on sam, poprzez porównanie, wydawałby się Córce Dziewięciu Księżyców bardziej możliwy do zaakceptowania, jednakże uważał, że nie może powiedzieć tego kobiecie wprost. — Jesteś seanchańską arystokratką i możesz mnie uchronić przed kłopotliwą sytuacją.

— Dlaczego musisz ją łagodzić... tę sytuację? — wycedziła powoli Egeanin. Stała przy drzwiach wozu z pięściami zaciśniętymi na biodrach. Jej niebieskie oczy łypały spod długiej, czarnej peruki, niemal świdrując jego twarz. — Po co się musisz z nią widywać? Czy nie zrobiłeś dość?

— Nie mów mi, że się jej obawiasz — zadrwił Cauthon, uchylając się od odpowiedzi na jej pytania. Jakich odpowiedzi miałby jej udzielić? Wszystkie, które przychodziły mu do głowy, brzmiały szaleńczo. — Możesz sobie z nią poradzić prawie tak łatwo jak ja. Obiecuję, że nie pozwolę, aby ci zrobiła krzywdę.

— Egeanin nikogo się nie obawia, chłopcze — warknął Domon zaczepnym tonem. — Gdy nie zechce pójść, będziesz musiał sam nadskakiwać dziewczynie. Zostań nawet u niej na noc, jeśli chcesz.

Seanchanka nadal wpijała się wzrokiem w twarz Mata. Jeszcze przez chwilę patrzyła na niego z furią, potem zerknęła na Domona, a wtedy ramiona jej opadły. W końcu nieoczekiwanie wstała i szarpnęła swój płaszcz z kołka na ścianie.

— Ruszamy, Cauthon — rzuciła ostro. — Skoro trzeba coś zrobić, najlepiej od razu sprawę zakończyć i mieć ją z głowy.

Szybko wyskoczyła z wozu, a Mat pospiesznie podążył w jej ślady, starając się ją dogonić. Pomyślał, że może nie chciała zostać sam na sam z Domonem, choć myśl ta nie miała zbytniego sensu.

Wśród czarnej nocy przed pozbawionym okien purpurowym wozem jakiś cień skrył się głębiej w ciemności. Sierp księżyca wysunął się akurat zza chmur na tak długą chwilę, że Cauthon rozpoznał kwadratową szczękę Harnana.

— Wszędzie spokój, mój panie — oświadczył dowódca roty.

Mat kiwnął głową i wziął głęboki wdech, którym poruszył skrywaną w kieszeni skórzaną sakiewkę. Powietrze po deszczu było czyste i Cauthon nie wyczuł w nim nawet śladu zapachu koni. Tuon na pewno była zadowolona, że nie dociera do niej ani smród łajna, ani nieprzyjemny fetor ze zwierzęcych klatek. W wozach członków widowiska po lewej stronie panował identyczny mrok jak w przykrytych płótnem wozach towarowych po prawej. Nie było sensu czekać dłużej. Mat popchnął Egeanin, która zaczęła się wspinać po stopniach purpurowej siedziby Tuon.

W środku znajdowało się więcej osób, niż Mat przypuszczał. Na jednym z łóżek siedziała Setalle, haftując znów na tamborku, przy drugim końcu stała Selucia, obrzucając gniewnym spojrzeniem chustę, którą zazwyczaj obwiązywała sobie głowę, na innym łóżku przysiadł Noal, jawnie zatopiony w myślach, Tuon natomiast siedziała po turecku na podłodze i grała z Olverem w Węże i Lisy.

Kiedy Cauthon wszedł, chłopiec obrócił się do niego z uśmiechem tak szerokim, że niemal sięgającym od ucha do ucha.

— Noal opowiadał nam o Co’dansin, Macie — krzyknął. — To inna nazwa krainy zwanej Shara. Wiedziałeś, że Ayyadki tatuują sobie twarze? Właśnie tak nazywa się w Sharze kobiety, które potrafią przenosić Moc.

— Nie, nie wiedziałem — przyznał Cauthon, popatrując srogo na Noala. I tak źle, że Vanin i Czerwonoręcy uczyli Olvera swych paskudnych nałogów, nie wspominając o nawykach, którymi dzieciak zarażał się od Juilina i Thoma. Po co jeszcze Noal napełniał mu głowę zmyślonymi bzdurami?

Nagle starzec klepnął się w udo, zerwał się z miejsca i stanął prosto.

— Teraz sobie przypominam — oznajmił.

Po czym stary głupiec zaczął recytować:

Fortuna się toczy niczym słońce w codziennej potrzebie.

Trzyma z lisem — dzięki niemu kruki kołują po niebie.

Szczęście w jego duszy, w oku błyskawice,

sam zaś strąca z nieba rozliczne księżyce.

To powiedziawszy, Noal — ów mężczyzna ze złamanym nosem — rozejrzał się wokół siebie, jakby dopiero teraz sobie uprzytomnił, że nie jest sam w wozie.

— Próbuję pamiętać tę strofkę. Stanowi część Proroctw Smoka.

— Bardzo interesujące, Noalu — szepnął Mat. Kolory zawirowały w jego głowie dokładnie w taki sam sposób, w jaki wirowały tamtego ranka, kiedy Aes Sedai owładnęła panika. Tym razem wprawdzie barwy zniknęły, zanim ułożyły się w konkretny obraz, jednakże Cauthon poczuł takie zimno, jakby przespał noc pod krzakiem. Ostatnią rzeczą na ziemi, jakiej potrzebował, było łączenie go z Proroctwami. — Może kiedyś wyrecytujesz nam cały tekst. Ale nie dzisiejszego wieczoru. Rozumiesz?

Tuon podniosła głowę i popatrzyła na niego przez zmrużone rzęsy. Przypominała lalkę z czarnej porcelany ubraną w zbyt dużą sukienkę. O Światłości, ależ ta dziewczyna miała długie rzęsy! Zignorowała Egeanin, wyraźnie udając, że druga kobieta w ogóle nie istnieje i po prawdzie Egeanin ze wszystkich sił starała się zniknąć, na przykład wtopić się w szafę wbudowaną w ściankę wozu. I najwidoczniej doskonale jej się to udawało.

— Nie musisz być niegrzeczny, Zabawko — mruknęła Tuon z typowym dla siebie powolnym „miodnym” cedzeniem. — Po prostu nie uczono go manier. Jest już wszakże późno, panie Charin. Olver powinien położyć się do łóżka. Może odprowadzisz go do jego namiotu? Zagramy ponownie innym razem, Olverze. Chciałbyś, żebym cię nauczyła grać w kamienie?

Chłopiec przytaknął z wielką ochotą, wiercąc się i nie mogąc usiedzieć w miejscu. Temu dzieciakowi podobało się wszystko, co dawało szansę posłania uśmiechu jakiejś kobiecie, nie mówiąc o możliwości wypowiedzenia słów, za które ktoś powinien natrzeć mu uszu. Jeśli Mat kiedykolwiek odkryje, który z „dobrych wujaszków” uczy Olvera tego wszystkiego... Teraz jednak chłopiec posłusznie zebrał pionki i ostrożnie zwinął pełniącą funkcję planszy szmatkę. Nie trzeba mu było drugi raz powtarzać polecenia. Zanim pozwolił się Noalowi wyprowadzić z wozu, wykonał nawet przyzwoity ukłon i kurtuazyjnie podziękował Wysokiej Lady. Cauthon pokiwał głową z aprobatą. Sam nauczył malca tego ukłonu, zazwyczaj jednak Olver przy okazji obrzucał ładną kobietę pożądliwym spojrzeniem.

— Masz powód, że mi przeszkadzasz, Zabawko? — spytała chłodnym tonem Tuon. — Jest późno i chciałam się już położyć.

Ukłonił się i dodał swój najlepszy uśmiech. Potrafił być dla niej uprzejmy, nawet jeżeli jej brakowało grzeczności.

— Chciałem jedynie sprawdzić, czy wszystko u ciebie w porządku. W tych wozach jeździ się bardzo niewygodnie. I wiem, że nie czujesz się dobrze w ubraniu, które dla ciebie znalazłem. Pomyślałem, że może poprawi ci humor coś takiego.

Wyłowił z kieszeni skórzaną sakiewkę i z rozmachem pokazał ją dziewczynie. Uważał, że kobietom podoba się rozmach.

Selucia napięła mięśnie i bystrzej spojrzała niebieskimi oczyma, jednak Tuon dała tylko lekki znak szczupłymi palcami i służąca o pełnym łonie natychmiast nad sobą zapanowała. Ogólnie rzecz ujmując, Cauthon lubił zadziorne kobiety, jeśli jednak Selucia przeszkodzi mu w jego zamierzeniach, ostro ją skarci. Zmusił się do utrzymania uśmiechu na twarzy, a nawet zdołał go nieco rozszerzyć.

Tuon obróciła sakiewkę w dłoniach kilka razy, po czym rozwiązała sznurki i wysypała sobie zawartość na kolana. Ciężki, złoty naszyjnik z rzeźbionymi bursztynami. Kosztowny przedmiot, robota Seanchan. Mat był dumny, że coś takiego znalazł. Cacko stanowiło własność pewnej akrobatki, a ta otrzymała je od seanchańskiego oficera, któremu przypadła do gustu, teraz wszakże, gdy oficer pozostał daleko za nimi, skłonna była sprzedać błyskotkę. Twierdziła, że nie pasuje do jej skóry, cokolwiek to znaczyło... Cauthon uśmiechnął się i czekał. Na widok klejnotów kobietom zawsze wszak miękną serca.

Nikt jednakże nie zareagował zgodnie z jego przewidywaniami. Tuon podniosła naszyjnik w obu rękach do oczu i studiowała go z taką uwagą, jak gdyby nigdy wcześniej niczego takiego nie widziała. Selucia wydęła wargi z szyderstwem. Setalle odłożyła robótkę na kolana i przyglądała się Matowi. Gdy potrząsnęła głową, zakołysały się wielkie złote koła, które nosiła w uszach.

Sekundę później Tuon niespodziewanie rzuciła naszyjnikiem w Selucię.

— Nie pasuje mi — oświadczyła. — A tobie się podoba, moja droga?

Uśmiech Cauthona nieco osłabł.

Służąca o kremowej skórze niechętnie chwyciła naszyjnik między kciuk i palec wskazujący. Wydawała się trzymać martwego szczura za ogon.

— To cacko dla tancerki shea, która może je sobie nosić pod welonem — odparowała z lekką drwiną. Obróciła nieco nadgarstek i cisnęła błyskotką w Egeanin, warcząc: — Włóż!

Egeanin złapała przedmiot w ostatniej sekundzie, gdyż jeszcze chwila, a dostałaby nim w twarz. Uśmiech Mata zupełnie zniknął.

Oczekiwał na wybuch, lecz Seanchanka bez wahania i szybko rozpięła zatrzask, a następnie odgarnęła włosy ciężkiej peruki, umieściła sobie błyskotkę na szyi i zapięła. Na jej twarzy nie pojawiły się żadne emocje; równie dobrze jej rysy mogły być ukształtowane ze śniegu.

— Obróć się — poleciła Selucia. Bez wątpienia był to rozkaz. — Pokaż mi się.

Egeanin wykonała polecenie. Jej ciało wydawało się sztywne jak kołek w płocie, tym niemniej się obróciła.

Setalle przyjrzała się uważnie Seanchance, wyraźnie zaintrygowana, po czym potrząsnęła głową, spojrzała na Cauthona, ponownie potrząsnęła głową i w końcu wróciła do swojego haftu. Kobiety potrafiły potrząsać głowami na setki sposobów, podobnie jak umiały posyłać setki rozmaitych spojrzeń. Z tej miny Mat wywnioskował, że Setalle uważa go za błazna. Był zadowolony, że nie pojął subtelniej szych niuansów, gdyż nie sądził, ażeby mu się spodobały. Niech sczeźnie, kupił ten naszyjnik dla Tuon, a ta oddała go Selucii, która z kolei wręczyła go Egeanin!

— Ta kobieta ma nowe imię — oświadczyła Tuon z zadumą. — Jak ono brzmi?

— Leilwin — odparła Selucia. — Odpowiednie imię dla tancerki shea. Może Leilwin Pozbawiona Statku?

Tuon pokiwała głową.

— Tak, Leilwin Pozbawiona Statku.

Egeanin wykonała nagły ruch, jakby każde ich słowo stanowiło dla niej cios w twarz.

— Mogę odejść? — spytała sztywno, pochylając się w gwałtownym ukłonie.

— Jeśli chcesz odejść, odejdź — odburknął Cauthon. Przyprowadzenie jej tutaj nie było z pewnością najlepszym z jego pomysłów, może wszakże jej nieobecność pomoże nieco naprawić sytuację.

Egeanin padła na kolana, wbijając wzrok w deski podłogowe.

— Proszę, czy mogę odejść?

Tuon wyprostowała się i wpatrzyła w wysoką Seanchankę niewidzącym wzrokiem. Selucia z kolei oceniła Egeanin spojrzeniem od stóp do głów i jeszcze bardziej wydęła wargi. Setalle przepchnęła igłę przez materiał rozciągnięty na tamborku. Żadna nie patrzyła na Mata.

Egeanin całym ciałem upadła na podłogę, a kiedy pocałowała deski, zaskoczony Cauthon zdusił przekleństwo.

— Proszę — dodała chrapliwym głosem. — Błagam o pozwolenie odejścia.

— Odejdziesz, Leilwin — stwierdziła Selucia zimnym tonem, jaki królowa rezerwuje do rozmów ze złodziejami kur — i nie pokażesz mi więcej swojej twarzy, chyba że skryjesz ją pod welonem tancerki shea.

Egeanin podniosła się na czworaki i szybko ruszyła do drzwi. Mat gapił się na nią bez słowa.

Z wysiłkiem zdołał przywrócić uśmiech na twarz. Czuł, że jego pozostanie tutaj nie ma szczególnego sensu, chciał jednak opuścić wóz z jako takim wdziękiem.

— No cóż, przypuszczam, że...

Tuon znowu wykonała ruch palcami, wciąż na niego nie patrząc, jednak to Selucia mu przerwała.

— Wysoka Lady jest zmęczona, Zabawko. Masz jej pozwolenie do odejścia.

— Słuchajcie, nazywam się Mat — odwarknął. — Łatwe imię. Proste imię. Mat!

Tuon pozostała nieporuszona, jeszcze bardziej przypominając porcelanową lalkę.

Setalle wszakże odłożyła robótkę i wstała. Jedna jej ręka spoczywała teraz lekko na rękojeści zakrzywionego sztyletu, który nosiła wsunięty za pas.

— Młody człowieku, jeśli myślisz, że będziesz się kręcił po wozie i obserwował, jak się przygotowujemy do snu, jesteś niespełna rozumu. — Mówiąc to, uśmiechała się, nadal jednak trzymała dłoń na rękojeści swego noża i najwidoczniej na tyle się czuła eboudarianką, że bez wahania mogłaby go wbić mężczyźnie w pierś przy lada kaprysie. Tuon siedziała nieruchomo jak kukiełka albo usadzona na tronie królowa, którą przez pomyłkę ubrano w źle dopasowane ubranie.

Cauthon wyszedł.

Egeanin stała ze spuszczoną głową przy ścianie wozu, opierając się o nią jedną ręką. Drugą zaś dłoń zaciskała na wiszącym wokół szyi naszyjniku. Harnan nieznacznie poruszył się w ciemnościach, po prostu dając do zrozumienia Matowi, że trwa na posterunku. Jako mądry człowiek wiedział, że nie należy się teraz zbliżać do Egeanin. Cauthon jednakże był zbyt poirytowany, aby zachowywać się rozsądnie.

— Co to był za popis? — spytał ostro. — Nie musisz podchodzić do Tuon na kolanach. A kim jest Selucia? To tylko cholerna służąca! Nie znam nikogo, kto okazuje królowej takie posłuszeństwo, jakie ty okazałaś jej.

Nadal nie widział twarzy Egeanin, jednakże usłyszał jej słaby głos.

— Wysoka Lady jest... kim jest. Selucia zaś to jej so’jhin. Żaden przedstawiciel pomniejszej Krwi nigdy nie ośmieliłby się patrzeć w oczy so’jhin Tuon, może nie odważyłby się tego zrobić nawet nikt ze Szlachetnej Krwi. — Rozległ się metaliczny trzask, gdy odpięła naszyjnik. — Z drugiej strony, nie jestem obecnie przedstawicielką Krwi.

Wyprostowała się, zrobiła potężny zamach i wyrzuciła naszyjnik w noc tak daleko, jak potrafiła.

Mat rozdziawił usta. Pieniądze, które wydał na tę błyskotkę, wystarczyłyby na zakup tuzina pierwszorzędnych koni i jeszcze by mu pewnie nieco zostało. Zamknął usta, nie wypowiedziawszy słowa. Może nie zawsze postępował mądrze, zdawał sobie jednak sprawę, kiedy jakaś kobieta naprawdę ma ochotę wbić mu w serce nóż. Uprzytomnił sobie jeszcze jedno. Skoro Egeanin w taki sposób zachowała się w towarzystwie Tuon i Selucii, powinien dopilnować, żeby sul’dam trzymano od nich z daleka. Światłość jedna wie, co zrobią sul’dam, jeżeli Tuon zacznie przy nich pstrykać palcami.

Miał zatem przed sobą zadanie do wykonania. No cóż, nienawidził takiego działania, ale te stare wspomnienia zapychały mu głowę szeregiem bitew. Bitew również nienawidził — w bitwie można przecież stracić życie! — lecz i tak wolał je od takiej pracy. Strategia i taktyka. Naucz się podstaw, poznaj swojego wroga i jeśli nie zdołasz wygrać w jeden sposób, znajdź inny.

Następnej nocy wrócił do purpurowego wozu sam, a kiedy Tuon zakończyła lekcję uczenia Olvera gry w kamienie, Cauthon namówił dziewczynę na partyjkę. Początkowo gdy usiadł na podłodze po drugiej stronie planszy, naprzeciw tej ciemnoskórej, małej kobietki, nie miał pewności, czy powinien z nią wygrać czy przegrać. Wiedział, że niektóre kobiety lubią przez cały czas wygrywać, jednak tylko dzięki staraniom mężczyzny zwycięstwo wydaje im się zasłużone. Inne lubią kiedy wygrywa mężczyzna. Żadna z tych sytuacji nie miała dla Mata sensu, ponieważ osobiście zawsze uwielbiał wygrywać, a im łatwiej przychodziła mu wygrana, tym większe sprawiała zadowolenie. Nadal się wahał, aż nagle Tuon zadecydowała za niego. W połowie gry uświadomił sobie niespodziewanie, że właśnie zapędziła go w kozi róg i schwytała w pułapkę, z której nie potrafił wyjść. Jej białe kamienie wszędzie zbijały jego czarne. Dziewczyna wygrała czysto i efektownie.

— Nie grasz zbyt dobrze, Zabawko — powiedziała kpiąco.

Mimo drwiącego tonu jej duże, mokre oczy szacowały go chłodno, ważąc i mierząc jego osobę. W takich oczach bez trudu można było utonąć.

Uśmiechnął się i pożegnał, zanim komuś przyszło na myśl go wyprosić. Strategia. Myśl o przyszłości. Niespodziewane działania. Następnej nocy przyniósł mały kwiat wykonany z czerwonego papieru przez jedną ze szwaczek współpracujących z widowiskiem. Kwiat wręczył zaskoczonej Selucii. Setalle uniosła brwi, zdumiona była nawet Tuon. Taktyka. Pozbawił przeciwnika równowagi. W sumie, kiedy się nad tym skupić, kobiety i bitwy wcale aż tak bardzo się od siebie nie różniły. Jedne i drugie dziwiły człowieka i w każdej chwili groziła mu wtedy śmierć. O ile zachowywał się nieostrożnie.

Każdej nocy Cauthon odwiedzał purpurowy wóz i grał z Tuon w kamienie pod czujnym okiem Setalle i Selucii. Koncentrował się wyłącznie na kratkowanej planszy. Dziewczyna grała doskonale i nieraz przyłapywał się na obserwacji, jak układała kamienie dwoma palcami, z osobliwym wdziękiem odginając w tył pozostałe. Przyzwyczaiła się do długich na cal paznokci i bardzo uważała, by ich sobie nie połamać. Jej oczy w pewnym sensie również stanowiły niebezpieczeństwo. Mat starał się nie planować wcześniej swoich posunięć, ponieważ odnosił irracjonalne wrażenie, iż Tuon sięga wzrokiem do wnętrza jego czaszki. Równocześnie usiłował się bardzo przykładać do gry i udało mu się wygrać cztery partie z następnych siedmiu. Tuon była usatysfakcjonowana, ilekroć wygrała i zdeterminowana, gdy przegrała, lecz nigdy nie wpadała w złość (czego się obawiał). Oszczędzała mu też zjadliwych komentarzy, upierając się jedynie przy nazywaniu go Zabawką; rzadko również obnosiła się z typową dla siebie lodowatą, królewską dumą — przynajmniej, póki grali. Gra po prostu sprawiała jej przyjemność i cieszyła się nią. Śmiała się radośnie, jeśli zdołała wciągnąć Cauthona w zasadzkę, a kiedy wykazał się bystrością i dał radę uciec, jej śmiech był jeszcze serdeczniejszy. W trakcie gry wydawała się Matowi zupełnie inną osobą.

Za czerwonym kwiatem podążył kolejny, tym razem uszyty z niebieskiego lnu, a w dwa dni później jeszcze jeden, z różowego jedwabiu; główka tego ostatniego była wielkości kobiecej dłoni. Oba kwiaty Cauthon również wręczył Selucii. Niebieskie oczy służącej przyglądały mu się coraz bardziej podejrzliwie, jednakże Tuon pozwoliła Selucii zatrzymać wszystkie kwiaty, które tamta starannie zawijała w lnianą szmatkę. Przez następne trzy dni Mat nie przynosił prezentów, potem zaś zjawił się z małym pęczkiem róż z czerwonego jedwabiu, kwiatków na krótkich łodygach z błyszczącymi liśćmi, które wyglądały jak naturalne, tyle że były... jeszcze bardziej od naturalnych doskonałe. O ich wykonanie Cauthon poprosił szwaczkę w dniu, w którym kupił pierwszy papierowy kwiat.

Selucia już zrobiła krok i sięgnęła po róże, wydymając wargi, Mat wszakże usiadł i położył kwiaty obok planszy, bardziej od strony Tuon. Nic nie powiedział, jedynie pozostawił leżący pęczek. Dziewczyna ani razu nawet nie zerknęła na róże. Cauthon włożył dłonie do małych skórzanych woreczków zawierających kamienie, wyjął z każdego po jednym i przesuwał je w palcach tak długo, aż stracił pewność, który jest biały, a który czarny, dopiero wówczas w każdej pięści zamknął jeden z nich i wysunął przed siebie zaciśnięte ręce. Tuon wahała się przez moment, bez wyrazu obserwując jego twarz, po czym poklepała jego lewą rękę. Mat otworzył dłoń i pokazał jej błyszczący biały kamień.

— Zmieniłam zdanie, Zabawko — mruknęła dziewczyna, układając kamień starannie na przecięciu dwóch linii blisko środka planszy. — Grasz bardzo dobrze.

Cauthon zamrugał powiekami. Czyżby wiedziała, co zamyślał? Selucia stała za plecami swojej pani, z pozoru skupiona na prawie pustej planszy. Setaile odwróciła stronicę w książce i nieco się przesunęła, aby zyskać lepsze światło. Nie, nie, oczywiście, że Tuon niczego się nie domyślała. Mówiła o grze w kamienie. Gdyby chociaż podejrzewała jego prawdziwą grę, natychmiast nieźle dałaby mu popalić. Żadna kobieta nie postąpiłaby inaczej.

Tej nocy grali do remisu. Każde z nich z uwagą kontrolowało swoją połowę planszy. W sumie jednak to Tuon odniosła zwycięstwo.

— Dotrzymałam słowa, Zabawko — wycedziła na koniec, kiedy Mat chował kamienie do woreczków. — Nie próbowałam uciekać i nawet nie pomyślałam o zdradzie. Ale duszę się tutaj. — Rozłożyła ręce. — Chcę czasem pospacerować. Po zmroku. Możesz mi towarzyszyć. — Jej oczy spoczęły na pęku róż, potem dziewczyna przeniosła spojrzenie na twarz Cauthona. — Dopilnujesz, żebym nie zbiegła.

Setaile szczupłym palcem zaznaczyła miejsce w książce, następnie podniosła wzrok na Mata. Stojąca za swoją młodą panią Selucia również się w niego wpatrywała. Tuon rzeczywiście dotrzymała słowa, chociaż takie jej zachowanie ktoś mógłby uznać za szaleństwo. Spacery po zmroku, kiedy większość członków widowiska już spała, nie powinny nikomu zaszkodzić. Zwłaszcza jeśli dziewczynie będzie towarzyszył on sam. Hmm... dlaczego zatem czuł, że przestaje panować nad sytuacją?

Tuon zgodziła się wyjść na przechadzkę otulona płaszczem i z głową skrytą pod kapturem. Cauthon odetchnął z ulgą, słysząc z jej ust potwierdzenie. Czarne włosy już jej odrosły na ogolonej czaszce, choć na razie miały dopiero postać wyraźnego puchu i w przeciwieństwie do Selucii, która najprawdopodobniej nawet sypiała z głową szczelnie okrytą chustą, Tuon nie wykazywała potrzeby przykrywania tych krótkich włosków. A kobieta o wzroście dziecka i włosach krótszych, niż nosiła większość mężczyzn, zapewne przyciągnęłaby niewiele spojrzeń — nawet w nocy.

Setalle i Selucia zawsze postępowały za nią w ciemnościach w niewielkiej odległości; służąca obserwowała swoją panią, Setalle zaś pilnowała służącej. Tak przynajmniej sądził Mat, choć czasami wydawało mu się, że obie przyglądają się jemu. Jak na więźnia i wartowniczkę te dwie kobiety były niesamowicie zaprzyjaźnione. Cauthon podsłuchał kiedyś Setalle ostrzegającą Selucię, że Matowi zdarza się wykorzystywać kobiety. Też coś! W każdym razie Selucia odpowiedziała wtedy spokojnie, że jej pani połamie Cauthonowi ręce, jeśli ten okaże jej brak szacunku. Zachowywała się, jakby ona i Tuon wcale nie były jeńcami!

Matowi przemknęło przez myśl, że mógłby na tych spacerach dowiedzieć się nieco więcej o Tuon, która podczas gry nie mówiła zbyt dużo. Ilekroć ją o coś pytał, dziewczyna jawnie go ignorowała lub zmieniała temat, preferując rozmowę o nim.

— Dwie Rzeki to wyłącznie lasy i farmy — wyjaśniał, kiedy spacerowali główną ulicą siedziby widowiska. Księżyc schował się za chmurami i w mroku wszystkie kolorowe wozy wyglądały jak identyczne ciemne plamy, zaś ustawione z boków platformy do skoków wydawały się zaledwie cieniami. — Każdy farmer uprawia tytoń i hoduje owce. Mój ojciec hoduje także krowy i handluje końmi, najwięcej jednak mamy w naszej prowincji tytoniu i owiec.

— Twój ojciec handluje końmi — zadumała się Tuon. — A czym ty się zajmujesz, Zabawko?

Spojrzał przez ramię na dwie kobiety, milcząco sunące za nimi w odległości dziesięciu kroków. Setalle na pewno nie była na tyle blisko, ażeby mogła cokolwiek usłyszeć, o ile Cauthon nie podniesie zbyt wysoko głosu, tym niemniej postanowił odpowiedzieć szczerze. Poza tym siedziba widowiska stanowiła w tej chwili ciemną oazę ciszy i spokoju. Może zresztą dziewczyna słyszała, co robił w Ebou Dar...

— Jestem hazardzistą — odparł.

— Mój ojciec nazwał siebie hazardzistą — stwierdziła cicho. — Umarł z powodu złego zakładu.

Skąd miał wiedzieć, co to znaczy?!

Innej nocy, kiedy szli wzdłuż rzędu wagonów ze zwierzęcymi klatkami, Mat spytał:

— Powiedz mi, co robisz dla przyjemności, Tuon? Dla samej rozrywki? Jakie zajęcie sprawia ci radość? Oprócz gry w kamienie.

Niemal czuł, jak oddalona o trzydzieści stóp Selucia jeży się, słysząc, że Cauthon używa imienia jej pani, sama Tuon wszakże chyba nie miała nic przeciwko temu. Tak w każdym razie sądził.

— Szkolę konie i damane — odrzekła, zaglądając do klatki ze śpiącym lwem. Zwierzę widoczne było tylko w postaci dużego kształtu zalegającego słomę za grubymi kratami. — Czy naprawdę ma czarną grzywę? W całym Seanchan nie ma ani jednego lwa z czarną grzywą.

Ta dziewczyna szkoliła damane?! Dla przyjemności?! O Światłości!

— Konie? Jakiego rodzaju konie?

Może chodziło jej o bojowe rumaki, które przygotowywała do udziału w bitwach? No bo skoro szkoliła cholerne damane...

— Pani Anan twierdzi, że jesteś łajdakiem, Zabawko. — Przemawiała głosem chłodnym, opanowanym. Obróciła się nagle do niego, jej twarz wciąż ginęła w cieniu kaptura. — Ile kobiet całowałeś?

Lew zbudził się i zawarczał. Ten głęboki dźwięk powinien każdego przyprawić o gęsią skórkę. Tuon jednakże nie cofnęła się nawet o krok.

— Chyba znowu zaczyna padać — odparował słabo. — Selucia mi nie daruje, jeśli z powodu spaceru przemokniesz.

Usłyszał cichy śmiech dziewczyny. Czyżby powiedział coś zabawnego?

Istniała oczywiście cena, którą musiał zapłacić. Być może sytuacja zmieniła się na jego korzyść, a może i nie, jeśli jednak sytuacja zmienia się, zawsze trzeba płacić...

— Stadko paplających srok — poskarżył się później Egeanin. Na horyzoncie tkwiło popołudniowe słońce w kształcie czerwono-złotej półkuli, częściowo przysłoniętej chmurami. Teren widowiska tonął w długich cieniach. Jeszcze nie spadł deszcz, a oni oboje mimo zimna siedzieli zgarbieni przy zielonym wozie, który dzielili. Udawali, że grają w kamienie, tak przynajmniej musieli sądzić mijający ich ludzie. A sporo osób kręciło się po siedzibie widowiska Luki. Dorośli pospiesznie wykonywali swoje przedwieczorne obowiązki, dzieci łapały ostatnią przed zapadnięciem nocy szansę na zabawę, tocząc koła przez płytkie kałuże lub grając w piłkę. Mijające ich kobiety unosiły spódnice i zerkały na wóz, lecz nawet gdy skrywały twarze pod kapturami, Mat domyślał się ich min. Niewiele kobiet z widowiska z nim rozmawiało. Poirytowany głośno zagrzechotał czarnymi kamieniami, które trzymał w lewej ręce. — Dostaną swoje złoto, kiedy dotrzemy do Lugard. Tylko o to powinni się troszczyć. Niech nie wtykają nosa w moje sprawy.

— Nie możesz ich za to winić — Egeanin wycedziła odpowiedź, wpatrując się w planszę. — Mieliśmy udawać parę zbiegłych kochanków, a ty więcej czasu spędzasz z... nią niż ze mną. — Egeanin ciągle musiała nad sobą panować, aby nie nazywać Tuon Wysoką Lady. — Zachowujesz się przy niej jak mężczyzna, który zaleca się do kobiety. — Wyciągnęła rękę z zamiarem umieszczenia kamienia na kratce, jej dłoń wszakże zawisła nad planszą. — Nie sądzisz chyba, że ona dopełni rytuału, prawda? Nie możesz być aż tak wielkim głupcem!

— Jakiego rytuału? O czym ty mówisz?

— Trzy razy tamtej nocy w Ebou Dar nazwałeś ją swoją żoną — odparła powoli. — Naprawdę nie wiesz?! Kiedy kobieta powtórzy trzykrotnie, że dany mężczyzna jest jej mężem, a on trzykrotnie nazwie ją swoją żoną, zostają sobie poślubieni. Zwykle potrzebne są również błogosławieństwa, jeśli jednak oboje oświadczą swoją wolę zgodnie i w obliczu świadków, po prostu zostają małżeństwem. Naprawdę o tym nie wiedziałeś?

Cauthon roześmiał się i wzruszył ramionami. Odniósł nagle wrażenie, że ktoś przysuwa mu nóż do karku. Czasami jednak dobry nóż paradoksalnie daje mężczyźnie poczucie komfortu. Tym niemniej jego śmiech zabrzmiał ochryple.

— Tyle że Tuon niczego takiego nie powiedziała. — Szczególnie że cholernie skutecznie wpychał jej w tamtej chwili knebel w usta! — A więc wszystkie moje słowa z tamtego dnia zupełnie nic nie znaczą — dorzucił.

Rozumiał jednak, co Egeanin zamierzała mu powiedzieć. Wiedział, co usiłowała wyjaśnić... Zwłaszcza, że już mu powiedziano, kogo poślubi!

— W przypadku przedstawicieli Krwi istnieje niewielka różnica. Czasami pan wielkiego rodu z jednego końca Imperium poślubia arystokratkę z drugiego końca kraju. Dochodzi wówczas do tak zwanego małżeństwa ułożonego. W przypadku rodziny cesarskiej nie istnieją zresztą małżeństwa innego rodzaju. Czasami nawet para nie czeka, aż się połączy, lecz każde potwierdza fakt ślubu w miejscu, w którym się w danej chwili znajduje. Jeśli oboje złożą swoje oświadczenie głośno, wobec świadków, w okresie nie dłuższym niż rok i dzień, małżeństwo zostaje prawnie uznane. Naprawdę o tym nie wiedziałeś?!

Mat zadumał się i kamienie wypadły mu z dłoni na planszę, od której się odbiły, odskakując na wszystkie strony. Może on nie znał tych seanchańskich zasad, jednak cholerna mała Tuon znała je wszak doskonale! Może uważała całą rzecz za przygodę albo za jakiś rodzaj gry. Może uznała porwanie za rozrywkę podobną do szkolenia koni czy przeklętych damane! A Cauthon czuł, że jest pstrągiem czekającym na jej haczyk.

Przez dwa dni trzymał się z dala od purpurowego wozu. Żadne działanie nie miało sensu, gdyż cholerny symboliczny haczyk od dawna tkwił w jego ustach. Mat wprawdzie sam go sobie tam włożył, nie musiał wszakże paskudztwa połykać. Chociaż... z drugiej strony wiedział, że oczekuje jedynie na moment, w którym dziewczyna postanowi szarpnąć żyłkę.

Mimo iż wozy widowiska przemieszczały się niezwykle powoli, w końcu dotarły do przystani promu przewożącego ludzi przez Eldar: z Alkindaru na zachodnim brzegu do Coramenu na brzegu wschodnim. Zarówno Alkindar, jak i Coramen były schludnymi, małymi miastami otoczonymi murem i zabudowanymi kamiennymi gmachami krytymi dachówkami. W każdej z dwóch miejscowości można było naliczyć pół tuzina doków.

Słońce wspinało się coraz wyżej, niewiele obłoków przerywało błękit nieba, a te nieliczne kojarzyły się ze świeżo wypraną białą wełną. Cauthon pomyślał, że tego dnia chyba również nie spadnie deszcz. Miejsce przeprawy wyglądało na ważny punkt, w dokach cumowało sporo statków towarowych, które przypłynęły z górnej partii rzeki; duże promy przypominające z wyglądu barki płynęły powoli z jednego miasta do drugiego. Seanchanie najwidoczniej myśleli podobnie jak Mat, w każdym razie rozbili obozy wojskowe w pobliżu obu miejscowości, a wnosząc po kamiennych murach rosnących wokół obozowisk i kamiennych budowli wznoszących się wewnątrz, nie mieli zamiaru zbyt szybko odejść.

Cauthon na Oczku przeprawił się promem wraz z pierwszymi wozami. Kasztanowy wałach wyglądał na tyle przeciętnie dla niewprawnego oka, że zupełnie dobrze pasował do mężczyzny w prostym płaszczu z szorstkiej wełny i naciągniętej na uszy ze względu na zimno wełnianej czapce. Tak naprawdę Mat nie rozważał szybkiej ucieczki na lesiste pasmo pagórków rozciągających się za Coramenem. Owszem, pomyślał o tej możliwości, lecz praktycznie nie brał jej pod uwagę. Wiedział, że Tuon i tak nie da mu spokoju. Z tego też powodu siedział na koniu przy końcu jednej z kamiennych przystani i obserwował, jak członkowie widowiska najpierw przeprawiają się przez rzekę, a później powoli przejeżdżają przez miasto. Na przystani dostrzegł Seanchan — oddział silnych, muskularnych mężczyzn odzianych w złożone z segmentów zbroje pomalowane na niebieskie i ciemnozłote pasy; żołnierzami dowodził szczupły, młody oficer z jednym cienkim, niebieskim piórem na dziwnym hełmie. Wydawało się, że ich jedynym zadaniem jest utrzymanie porządku, jednakże oficer sprawdził dokumenty Luki dotyczące koni, Luca zaś zapytał „szlachetnego pana”, czy zna jakieś miejsce idealne dla siedziby widowiska i na pokaz. Cauthon miał ochotę rozpłakać się z rozpaczy. Na ulicy za sobą widział żołnierzy w pasiastych zbrojach. Wchodzili do sklepów i tawern lub z nich wychodzili. Dostrzegł rakena o długich, żebrowanych skrzydłach, który opadł z nieba i osiadł nad rzeką przy jednym z obozów. Trzy bądź cztery inne rakeny o wężowatych szyjach stały już na ziemi. W tych obozach stacjonowały zapewne setki Seanchan, a może i tysiąc. A Luca jak gdyby nigdy nic postanowił dać tu przedstawienie.

Nagle w wyściełany linami koniec przystani uderzył jeden z promów, z którego opuszczono trap. Po trapie zaś na kamienną drogę zaczął zjeżdżać purpurowy wóz. Na koźle siedziała Setalle z cuglami w dłoniach. Po jednej jej stronie tkwiła Selucia, zerkając spod kaptura płaszcza w kolorze wyblakłej czerwieni. Po drugiej stronie Setalle zaś siedziała Tuon owinięta w ciemny płaszcz, nie ukazujący ani cala jej ciała.

Mat odniósł wrażenie, że za moment oczy wyskoczą mu z orbit. Albo że łomoczące serce wyrwie mu się lada chwila z piersi. W głowie zagrzechotały mu znowu przetaczające się po stole wyobrażone kości do gry. Skojarzyły mu się z oczyma Czarnego, tak po prostu.

Nic nie mógł zrobić, jedynie podjechać do purpurowego wozu i ruszyć obok niego swobodnie, jakby jego życie było cudowne i łatwe. I tak się przemieszczali szeroką, główną ulicą, wśród krzykaczy reklamujących sklepy i straganiarzy sprzedających przedmioty na tacach. No i wśród seanchańskich żołnierzy, którzy teraz nie maszerowali w szeregu, lecz przypatrywali się z zainteresowaniem jaskrawo pomalowanym wozom. Cauthon jechał więc i tylko czekał, aż Tuon zacznie krzyczeć. Dała mu niby słowo, wiadomo jednak, że każdy więzień zrobi wszystko, co w jego mocy, jeśli tylko dostrzeże szansę na uwolnienie. Wystarczy, że dziewczyna podniesie głos i wezwie na pomoc tysiąc seanchańskich żołnierzy. Wyobrażone kości podskoczyły w głowie Mata i zawirowały. Jechał i czekał na oczy Czarnego.

Tuon wszakże nie powiedziała ani słowa. Zerkała jedynie spod krawędzi głębokiego kaptura — z ciekawością, lecz ostrożnie, gdyż nie tylko twarz przez cały czas miała schowaną, ale nawet ręce. Cała była spowita w ciemny płaszcz. A czasem lgnęła do Setalle niczym dziecko lękające się tłumu obcych i szukające ochrony u swej matki. Nie odezwała się aż do bram Coramenu, które minęli, po czym wytoczyli się na drogę i ruszyli ku podstawie wznoszącego się nad miastem pasma wzgórz, gdzie Luca ustawiał już wozy i przygotowywał się do przedstawienia. Wówczas właśnie Cauthon uprzytomnił sobie w sposób ostateczny, że nie ma dla niego ucieczki. Tuon zarzuciła już na niego haczyk i po prostu czekała na odpowiedni moment.

Tej nocy dopilnował, aby wszystkie Seanchanki i wszystkie Aes Sedai pozostały w wozach. Nikt wprawdzie nie widział wcześniej ani znanych mu sul’dam, ani damane, jednak Aes Sedai tym razem się z nim nie spierały. Tuon także się nie kłóciła. Tym niemniej wysunęła żądanie, po którym brwi Setalle uniosły jej się niemal do linii włosów. Dziewczyna wypowiedziała to żądanie z pozoru tonem prośby, przypominając jednak, że złożył jej kiedyś taką obietnicę, zresztą Mat znał różnicę między żądaniem i prośbą, szczególnie gdy padały z kobiecych ust. No cóż, mężczyzna musi ufać kobiecie, którą ma poślubić. Odparł zatem Tuon, że musi się nad sprawą zastanowić. Powiedział tak głównie po to, ażeby nie zaczęła sobie wyobrażać, iż może dostać od niego wszystko, czego zapragnie. Poświęcił na rozmyślania cały dzień, w którym Luca organizował pokaz. Dumał i pocił się też wieczorem, gdy sporo Seanchan przyszło popatrzeć na przedstawienie. Rozmyślał nawet później, kiedy wozy ruszyły na wschód, przez wzgórza, posuwając się jeszcze wolniej niż dotąd. Myślał i myślał, od początku wszakże wiedział, jaką musi dać odpowiedź.

Trzeciego dnia po opuszczeniu rzeki dotarli do miasta soli o nazwie Jurador, a wtedy Mat oświadczył dziewczynie, że się zgadza. Tuon uśmiechnęła się do niego i przetaczające się w jego głowie kości znieruchomiały. Czuł, że zapamięta ten moment na zawsze. Tuon się uśmiechnęła i właśnie wtedy kości się zatrzymały! Naprawdę miał ochotę się rozpłakać!

29

Coś migocze

— To szaleństwo — zagrzmiał Domon z miejsca, w którym stał z założonymi rękoma, jakby blokował wyjście z wozu.

Mężczyzna wojowniczo wysunął do przodu szczękę, podobnie brodę, której zarost nosił krótko przycięty, choć i tak dłuższy niż włosy na głowie. Przez moment poruszał rękoma, być może z zamiarem zaciśnięcia ich w pięści lub pochwycenia w nie czegoś. Domon był barczysty i wcale nie tak gruby, jak wyglądał na pierwszy rzut oka. Tak czy owak, Mat w miarę możliwości wolałby uniknąć zarówno zapasów z tym osobnikiem, jak i jego pięści.

Cauthon skończył zawiązywać wokół szyi ukrywający bliznę czarny, jedwabny szalik, po czym wetknął jego długie końce w kaftan. Niebezpieczeństwo, że w Juradorze znajduje się ktoś, kto słyszał o mężczyźnie, noszącym w Ebou Dar czarny szalik... No cóż, niebezpieczeństwo wydawało się niewielkie, nawet gdyby Mat nie brał pod uwagę swojego szczęścia. Oczywiście, musiał pamiętać o tym, że jest ta’veren, jeśli jednak przyjdzie mu stanąć twarzą w twarz z Suroth albo garstką służących z Pałacu Tarasin, najwyżej pozostanie w łóżku, przykrywając się kocem aż po same uszy. Czasem wystarczy zaufać szczęściu. Niestety, gdy zbudził się tego ranka, wyobrażone kości znów grzechotały mu w czaszce. Jeszcze w tej chwili czuł, że podskakują mu w głowie.

— Obiecałem — przypomniał.

Och, jak dobrze było wrócić do przyzwoitego ubrania.

Jego zielony kaftan uszyto z pięknej wełny. Był dobrze skrojony, sięgał mu niemal do kolan i zawiniętych cholew butów. Stroju nie przyozdobiono haftem — a szkoda — do mankietów przyszyto wszakże pasek koronki. Pod kaftanem Cauthon miał koszulę z dobrego jedwabiu. Żałował, że nie może się przejrzeć w lustrze. W takim dniu człowiek powinien wyglądać jak najlepiej. Podniósł z łóżka płaszcz i narzucił go sobie na ramiona. Płaszcz nie był barwny i nie mógł się równać ze strojami Luki. Ciemnoszary, prawie tak mroczny jak noc. Tylko podszewka była czerwona. Spinająca płaszcz szpilka, niewiele większa niż kciuk, miała postać prostych, srebrnych supłów.

— Ona dała słowo, Bayle — dodała Egeanin. — Zagwarantowała swoim słowem. Nigdy go nie złamie, nigdy!

Mówiła z absolutnym przekonaniem. Wydawała się w każdym razie bardziej przekonana niż Mat.

Bywają wszak sytuacje, w których trzeba zaryzykować. Nawet jeśli stawką było własne życie. Obiecał jej! No i miał swoje słynne szczęście!

— I tak uważam, że to szaleństwo — upierał się gderliwie Domon. Jednakże kiedy Mat nałożył na głowę czarny kapelusz z szerokim rondem, ruszył się niechętnie od drzwi. No cóż, usunął się w każdym razie, gdy Egeanin dała mu znak szybkim szarpnięciem głowy. Wciąż wszakże popatrywał wilkiem.

Egeanin wyszła za Cauthonem z wozu. Również miała nachmurzoną minę i mimowolnie dotykała palcami długiej, czarnej peruki. Może nadal czuła się w niej niepewnie, a może po prostu teraz, po miesiącu od ogolenia głowy, peruka nie przylegała jej już tak doskonale jak na początku, gdyż kobiecie nieco odrosły własne włosy. Choć nie były jeszcze na tyle długie, ażeby mogła chodzić z gołą głową. Będzie mogła odrzucić perukę, kiedy oddalą się od Ebou Dar przynajmniej o sto mil. A może poczują się bezpieczne dopiero po przekroczeniu Gór Damona i znalezieniu się w Murandy?

Niebo było bezchmurne, tyle że niewidoczne jeszcze za płócienną ścianą siedziby widowiska, słońce dopiero się wspinało nad horyzont, a poranek mógł się wydawać ciepły jedynie w porównaniu z zimowymi śnieżycami. Wokół nie panowała zatem rześkość typowa dla późnozimowego ranka w Dwu Rzekach, lecz raczej chłód, który męczył ludzi i zmieniał ich oddechy w lekką mgiełkę. Wykonawcy kręcili się po terenach niczym mrówki w rozkopanym przez kogoś mrowisku, wypełniając powietrze głośnymi wrzaskami; pytali, kto zabrał koła do żonglowania, pożyczył sobie parę spodni z czerwonego brokatu albo nieco przesunął platformę do występów. Otoczenie wyglądało (i brzmiało) jak na początku jakichś zamieszek, aczkolwiek w głosach członków widowiska nie było przecież wcale prawdziwego gniewu. Wszyscy wprawdzie stale coś wykrzykiwali i przez cały czas wymachiwali rękoma, nigdy wszakże nie posuwając się do agresji. Denerwowali się po prostu zbliżającym się przedstawieniem, ale zanim zjawią się goście, każdy z wykonawców znajdzie się już na swoim miejscu i będzie gotów do występu. Może ociągali się podczas pakowania przed wyjazdem, jednak występy oznaczały zarobek i myśl o pieniądzach wyraźnie wszystkich mobilizowała.

— Naprawdę sądzisz, że możesz ją poślubić? — szepnęła Egeanin, krocząc u jego boku tak szybko, że aż wirowały jej znoszone spódnice z brązowej wełny. W tej kobiecie zupełnie nie było delikatności. Stawiała wielkie kroki i z łatwością dotrzymywała Matowi kroku. Nawet gdy zakładała sukienkę, najchętniej nosiłaby miecz przy pasie. — Nie istnieje żadne inne wytłumaczenie dla twojej decyzji. Bayle ma rację. Rzeczywiście jesteś szalony!

Cauthon uśmiechnął się.

— Pytanie brzmi: Czy Tuon rzeczywiście zamyśla mnie poślubić? Najdziwniejsi ludzie stają czasem razem na ślubnym kobiercu.

Kiedy człowiek nie ma już żadnych wątpliwości, że zawiśnie, na widok pętli może jedynie wyszczerzyć zęby. Więc Mat znów się uśmiechnął i nic więcej nie dodał, pozostawiając kobietę z marsową miną na srogiej twarzy. Wydało mu się, że Egeanin mamrocze pod nosem przekleństwa, choć nie rozumiał powodów jej zdenerwowania. Nie ona wszakże musiała poślubić najmniej upragnioną na ziemi osobę. Powściągliwą arystokratkę, która traktowała Mata z chłodną rezerwą i wciąż zadzierała nosa... podczas gdy on lubił zawsze wesołe barmanki o ciepłych oczach. Spadkobierczynię tronu i to nie byle jakiego stolca, lecz Kryształowego Tronu, monarszego symbolu seanchańskiego Imperium. Kobietę, która na jego widok natychmiast odwracała głowę, a wtedy Mat zaczynał mieć wątpliwości, kto kogo trzyma w niewoli — on ją czy ona jego. Tak, tak, kiedy przeznaczenie chwyta cię za gardło, możesz już tylko się uśmiechać.

Utrzymywał raźne tempo, póki nie dostrzegł pozbawionego okien purpurowego wozu, wówczas bowiem zgubił krok. Grupka akrobatów, czterech gibkich mężczyzn, którzy zwali się braćmi Chavana, chociaż było jasne jak słońce, że pochodzą nie tylko od różnych matek, ale także z zupełnie innych krajów, wybiegła właśnie z sąsiedniego zielonego wozu, pokrzykując na siebie i dziko wymachując rękoma. Obrzucili krótkimi spojrzeniami purpurowy wóz, a potem Mata, zdawali się jednak tak pochłonięci własną kłótnią, że szybko skupili się ponownie na sobie i prędko gdzieś pobiegli. O jedno z purpurowych kół wozu opierał się Gorderan, drapiąc się po głowie i ze zmarszczonym czołem obserwując dwie kobiety, stojące u stóp prowadzących do wozu drewnianych schodków. Dwie kobiety... Obie owinęły się ciemnymi płaszczami, a twarze ukryły, nie sposób jednak było z niczym pomylić dużej, kwiecistej chusty zwisającej spod kaptura wysokiej Selucii. No cóż. Cauthon powinien był wiedzieć, że Tuon nigdzie nie ruszy się bez służącej. Kobiety wielkiego rodu nie miały zwyczaju chodzić gdziekolwiek bez swoich służących. I tak wszak od początku wiedział, że decyduje się na ogromne ryzyko, we dwie zaś miały potężną szansę go zdradzić. Zresztą wszystkie kobiety zdawały mu się istotami nieprzewidywalnymi, które potrafiły w identycznych sytuacjach postąpić zupełnie odmiennie. Szczególnie gdy były we dwie. Tylko głupiec próbowałby przewidzieć ich zachowanie. Niestety Cauthon nie miał wyjścia i musiał to ryzyko podjąć. Mówiąc obrazowo, musiał rzucić kośćmi. Tyle że owe kości już się toczyły.

Z uśmiechem wytrzymał spojrzenie zimnych, niebieskich oczu Selucii, po czym zdjął kapelusz i wykonał elegancki ukłon w stronę Tuon. Ukłon nie był przesadnie ostentacyjny, Mat lekko tylko zawinął płaszczem.

— Jesteś gotowa pójść na zakupy?

O mało nie zwrócił się do niej „moja pani”, jednak się powstrzymał. Skoro ona nie miała ochoty zwracać się do niego po imieniu...

— Od godziny jestem gotowa, Zabawko — wycedziła dziewczyna chłodno. Niedbałym ruchem uniosła krawędź jego okrycia i zerknęła na podszewkę z czerwonego jedwabiu, po czym oszacowała wzrokiem jego płaszcz, zanim opuściła połę. — Pasują ci koronki. Może dodam je do twoich szat, gdy uczynię cię swoim podczaszym.

Jego uśmiech na moment przygasł. Czy kiedy Tuon go poślubi, zechce go uczynić swoim da’covale? Będzie musiał spytać o to Egeanin. O Światłości, dlaczego kobiety zawsze wszystko utrudniają?

— Mam pójść z wami, mój panie? — spytał powoli Gorderan, nie patrząc już na dziewczynę i jej służącą. Nie patrzył też na Cauthona, raczej gdzieś w dal. Kciuki wcisnął sobie za pasek. — Ot, tak, dla towarzystwa, być może?

Tuon się nie odezwała. Stała tylko nieruchomo i bez słowa wpatrywała w Mata, wyraźnie na coś czekając. Jej duże oczy z każdą upływającą sekundą stawały się zimniejsze. Wewnątrz jego czaszki wyobrażone kości podskakiwały i grzechotały. No cóż, może zawahał się na chwilkę, ale już w następnym momencie gwałtownie potrząsnął głową i odesłał Czerwonorękiego. Nie, nie, musi zaufać swemu szczęściu. I danemu przez nią słowu. „Zaufanie ma smak śmierci” — przypomniał sobie. Zdenerwowała go ta myśl. Nie mógł się kierować jakąś pieśnią ani starym wspomnieniem! Toczące się w jego głowie kości nagle się zatrzymały.

Wykonał kolejny lekki ukłon, a następnie zaoferował swoje ramię Tuon, która przyjrzała mu się takim wzrokiem, jakby nigdy wcześniej nie widziała ludzkiej ręki. Wydęła pełne wargi, a następnie zebrała poły płaszcza i ruszyła szybko przed siebie, Selucia zaś niemal deptała jej po piętach. Cauthon pozostał w tyle i musiał za nimi pospieszyć. Tak, tak, kobiety nigdy niczego nie ułatwiają.

Mimo wczesnej godziny wejścia pilnowało już dwóch krzepkich osobników z pałkami, trzeci zaś trzymał w dłoniach dzban z przezroczystego szkła na monety, które później przesypywano przez otwór w wieku okutej żelazem szkatuły ustawionej na ziemi. Wszyscy trzej wyglądali potężnie i na pewno żaden z nich nie przepuści niechętnego do poniesienia opłaty widza. Luca był dusigroszem i wolał nie ryzykować utraty nawet miedziaka. Dwudziestu czy trzydziestu ludzi zdążyło już wejść między grube sznury, w pasaż prowadzący do dużego, niebieskiego transparentu reklamującego widowisko Luki i była wśród nich niestety także Latelle, kobieta o srogiej twarzy, ubrana w suknię obszytą czerwonymi cekinami i płaszcz przyozdobiony niebieskimi. Żona Luki tresowała niedźwiedzie, a później z nimi występowała. Mat pomyślał kiedyś złośliwie, że zwierzęta wykonują nakazane im sztuczki ze strachu, że jeśli jej odmówią, Latelle może je pogryźć.

— Całkowicie panuję nad sytuacją — zapewnił ją. — Wierz mi, że nie ma się o co martwić.

Mógł sobie zaoszczędzić tych zapewnień, gdyż Latelle kompletnie go zignorowała, za to z niepokojem i marsową miną przyglądała się to Tuon, to Selucii. Spośród wszystkich wykonawców tylko Latelle i jej mąż wiedzieli, kim jest dziewczyna i jej służąca. Wcześniej Cauthon nie widział powodu, aby mówić im o dzisiejszej porannej wyprawie. Luca dostałby zapewne szału. Latelle przeniosła teraz spojrzenie na niego. Nie patrzyła z niepokojem, raczej groźnie i zdecydowanie.

— Pamiętaj — oznajmiła mu cicho — jeżeli wyślesz nas na szubienicę, wyślesz tam i samego siebie.

To powiedziawszy, pociągnęła nosem i wróciła do obserwacji czekających na wejście widzów. Latelle okazywała się nawet lepszą specjalistką niż Luca, gdy trzeba było ocenić czyjąś sakiewkę, zanim jej właściciel w ogóle rozwiązał rzemyki. Ta kobieta była w dodatku dziesięciokrotnie twardsza od swego męża.

Wyobrażone kości znów się toczyły. Cokolwiek je powodowało, najwyraźniej Mat nie osiągnął jeszcze brzemiennego w skutki decydującego punktu.

— Ona jest dobrą żoną dla pana Luki — mruknęła Tuon, kiedy uszli nieco dalej.

Cauthon popatrzał na nią z ukosa, a następnie poprawił kapelusz na głowie. W tonie dziewczyny nie dosłyszał szyderstwa. Czyżby Tuon aż tak bardzo nienawidziła Luki?! A może dumała, jakiego rodzaju żoną będzie ona sama? Albo...? „Niech sczeznę” — pomyślał. „Nie posunę się tak daleko jak Domon w próbie zrozumienia tej kobiety”. Powodem wrażenia przemieszczających się w jego czaszce kości musiała być przecież właśnie ona, cholerna Córka Dziewięciu Księżyców. Co zamierzała zrobić?

Do miasta nie było daleko. Ze wschodzącym słońcem za plecami szli mocno ubitą drogą przez wzgórza, które były tutaj bezdrzewne. Sporo innych osób kroczyło traktem. Z daleka wyglądali jak maleńkie kropeczki, podobnie jak wiatraki i panwie solne na wzgórzach. Patrzący prosto przed siebie ludzie ci poruszali się tak celowo, że wydawali się nie dostrzegać nikogo przed sobą. Mat uchylił się przed jakimś mężczyzną o okrągłej twarzy, który prawie wszedł wprost w niego, a następnie musiał uskoczyć, jeśli nie chciał wpaść na siwowłosego starca, pędzącego szybko mimo chudych, wrzecionowatych nóg; wtedy z kolei znalazł się tuż przed pulchną dziewczyną, która wbiegłaby na niego, gdyby znów nie wykonał uniku.

— Ćwiczysz jakiś taniec, Zabawko? — spytała Tuon, zerkając na niego przez szczupłe ramię. Jej oddech tworzył lekką białą mgiełkę przed kapturem. — Niewiele w tym wdzięku...

Otworzył usta, zamierzając powiedzieć jej o panującym na drodze tłoku, gdy nagle uprzytomnił sobie, że nie widzi już tutaj nikogo poza nią i Selucią. Pędzący drogą ludzie zniknęli gdzieś i trakt był teraz zupełnie pusty, przynajmniej do zakrętu. Powoli Cauthon odwrócił głowę. Za sobą nie zauważył nawet żywej duszy — aż do siedziby widowiska, czyli do miejsca, w którym widzowie trwali przed sznurami, czekając na możliwość wejścia. Za terenem pokazu droga — również kompletnie pusta — wiła się dalej, ku odległemu lasowi. Jednym słowem jedyni ludzie w zasięgu wzroku Mata znajdowali się w siedzibie widowiska. Cauthon przycisnął palce do piersi, wyczuwając pod płaszczem medalion z godłem lisiego łba. Medalion nijak nie reagował, był w tej chwili jedynie zwyczajnym kawałkiem srebra zawieszonym na rzemieniu. Mat żałował, że nie czuje jego lodowatego zimna. Tuon uniosła brwi. Ze spojrzenia Selucii wnosił, że służąca ma go za głupca.

— Nie mogę ci kupić sukienki, stercząc tutaj — oświadczył.

Na tym właśnie miał polegać sens tej wyprawy. Cauthon obiecał Tuon, że znajdzie dla niej coś lepszego od sukien, które wisiały na niej jak na wieszaku i w których wyglądała jak dziecko przebrane za dorosłą kobietę. Przynajmniej wydawało mu się, że złożył dziewczynie taką obietnicę, Tuon natomiast zdawała się nie mieć co do tego nawet cienia wątpliwości. Z aprobatą dziewczyny spotkały się bowiem wprawdzie robótki szwaczek współpracujących z widowiskiem, choć nie dostępne materiały. Stroje wykonawców lśniły od cekinów i paciorków, a ich kolory bywały bardzo jaskrawe, jednak zazwyczaj szyto je z najtańszych materiałów. Lepsze ubrania artyści zachowywali na ważniejsze wyjścia i używali ich tak długo, aż się podarły. W Juradorze jednak sporo pieniędzy zarabiano na handlu solą, więc mieszkańcy byli majętni. Tuon doszła zatem do wniosku, że tutejsze sklepy powinny oferować wszelkie materiały, jakie zapragnie nabyć.

Tym razem dziewczyna nie zamachała ręką, wymieniła jedynie spojrzenie z Selucią. Służąca potrząsnęła głową, skrzywiła się i przybrała smutną minę. Tuon również potrząsnęła głową. Po chwili obie otuliły się szczelniej płaszczami i ruszyły ku obitym żelazem bramom miasta. Ach te kobiety! Mat pospieszył za nimi. Musiał ich pilnować, wszak były jego jeńcami. Szły, a wyprzedzały je ich długie cienie. Cauthon zadał sobie pytanie, czy wszyscy ci tajemniczy ludzie, którzy nagle zniknęli, rzucali takie cienie? Nie pamiętał tego, podobnie jak chyba nie widział ich mglistych oddechów. Uznał, że sprawa ta nie ma dla niego w tej chwili najmniejszego znaczenia i nie będzie jej roztrząsał. Ludzie zniknęli, a on nie zamierzał się zastanawiać, ani dokąd się udali, ani skąd przybyli. Prawdopodobnie dostrzegał ich dlatego, że był ta’veren. Nie powinien się nimi przejmować. Musi ich wyrzucić z myśli. Szczególnie że grzechoczące w jego głowie wyobrażone kości nie pozostawiały miejsca na próżne rozważania.

Strażnicy przy bramach najwyraźniej nieszczególnie interesowali się obcymi, w każdym razie oni — mężczyzna przechodzący wraz z dwiema kobietami — nie wzbudzili zbytnio ich ciekawości. Byli osobnikami o surowych rysach, na piersiach nosili pomalowane na biało napierśniki, na głowach zaś stożkowe hełmy z kitami z włosia końskiego na czubku. Obrzucili beznamiętnym spojrzeniem okryte płaszczami Tuon i Selucię, na moment utkwili podejrzliwie wzrok w Macie, po czym oparli się na swoich halabardach i ponownie ponuro wpatrzyli się gdzieś przed siebie, na drogę. Najprawdopodobniej byli to miejscowi, w każdym razie nie wyglądali na Seanchan. Mieszkający w mieście kupcy solni oraz tutejsza lady imieniem Aethelaine, która widocznie uzgadniała wszystkie posunięcia z kupcami, bez wahania przysięgli na Różdżki Powrotu i — nawet zanim ich o to poproszono — zaoferowali się płacić podatek od soli. Zapewne w końcu Seanchanie przyślą do Juradoru jakiegoś urzędnika, który będzie pilnował handlu i porządku, na razie wszakże zdobywcy potrzebowali swoich żołnierzy do innych zadań. Zanim Cauthon zgodził się na wyprawę do miasta, Thom i Juilin starannie dla niego sprawdzili, czy w Juradorze nie ma żadnych Seanchan. Mat doskonale wiedział, że nieostrożny głupiec może się potknąć o własne szczęście.

Mieszkańcom miasta wyraźnie dobrze się powodziło. Panował tu spory ruch. Ulice wybrukowano kamieniem, większość ich była szeroka, a na wszystkich pobudowano gmachy kryte czerwoną dachówką. Domy i gospody stykały się ze stajniami i tawernami, powietrze wypełniała mieszanina hałaśliwych dźwięków — tu słychać było brzęk młota, którym kowal uderzał w kowadło, tam szum krosien z warsztatów tkackich, wszędzie zaś (tak się przynajmniej zdawało Cauthonowi) bednarskie odgłosy przybijania obręczy do beczek służących do transportu soli. Straganiarze głośno zachwalali szpilki i wstążki, wyłożone na tacach placki mięsne i prażone orzechy, a także pomarszczone po zimowemu rzepy i nie najlepiej wyglądające śliwki na wózkach. Na każdej ulicy mężczyźni i kobiety stali przy wąskich stolikach, na których prezentowali towary sprzedawane w sklepach i wykrzykiwali nazwy poszczególnych elementów swego asortymentu.

Domy solnych kupców łatwo było wskazać, gdyż miały trzy kamienne kondygnacje zamiast dwóch i zajmowały osiem razy większy teren niż pozostałe. Każdy taki budynek pysznił się górującym nad ulicą kolumnowym krużgankiem, zakrytym osłonami z kutego, pomalowanego na biało metalu, które ciągnęły się od kolumny do kolumny. Także większość niższych okien tych domów wyposażono w podobne przesłony, chociaż nie zawsze pokrywano je farbą. Pod tym względem Jurador kojarzył się z Ebou Dar, choć nic więcej tamtego miasta nie przypominało, może poza oliwkową cerą mieszkańców. Tutaj kobiety nie nosiły na przykład eksponujących sporą część biustu głębokich dekoltów ani spódnic uszytych w sposób ukazujący kolorowe halki. Wiele zakładało haftowane suknie z wysokimi, sięgającymi im aż do podbródków, kołnierzami. Hafty były tym okazalsze, im ich właścicielka bogatsza, a najbogatsze ubierały dodatkowo kolorowe płaszcze haftowane od góry do dołu, na twarzach zaś nosiły zwyczajne zasłony zawieszone na wsuniętych w ciemne zwoje warkoczy grzebieniach ze złota lub rzeźbionej kości słoniowej. Mężczyźni chodzili w krótkich kaftanach, także intensywnie haftowanych i w równie jaskrawych kolorach, większość — niezależnie od statusu — miała także przy pasie długie noże z ostrzami niewiele mniej zakrzywionymi niż noże mieszkańców Ebou Dar. Bogaci czy biedni, tutejsi mężczyźni mieli zwyczaj pieścić rękojeść noża, jakby w każdej chwili spodziewali się walki, w czym również kojarzyli się z eboudarianami.

Pałac Lady Aethelaine na pierwszy rzut oka nie różnił się od rezydencji kupców solnych, tyle że mieścił się na głównym placu miasta, pokrytym polerowanym kamieniem rozległym kwadracie, którego środek zajmowała duża, okrągła, marmurowa fontanna z rozpryskującą się wodą. Ludzie stale napełniali wiadra i duże, ceramiczne pojemniki wodą z rur łączących fontannę z kamiennymi basenami w narożnikach. Woda pachniała tu solą. Fontanna i baseny stanowiły symbol bogactwa Juradoru, wodę bowiem pobierano z tego samego ujęcia, co solankowe studnie na otaczających wzgórzach.

Zanim słońce pokonało połowę drogi do południowego szczytu, Mat zobaczył już sporą część miasta.

Tuon i Selucia, ilekroć dostrzegły sklep z jedwabiami wyłożonymi na długim, wąskim stole przed wejściem, zatrzymywały się, gładziły bele materiału i szeptały do siebie, odprawiając machnięciami dłoni czujnych sklepikarzy. A sklepikarze bacznie im się przyglądali — do czasu, aż odkryli, że dwóm kobietom towarzyszy Cauthon. Dziewczyna i jej służąca, spowite w grube wełny, mocno wytarte i źle dopasowane, zupełnie nie wyglądały na klientki pragnące nabyć jedwab. Mat natomiast wręcz przeciwnie, szczególnie że rozpiął płaszcz, ukazując czerwoną podszewkę. Jeśli jednak usiłował okazać zainteresowanie i zbliżał się do nich za bardzo, Tuon i Selucia milkły i wpatrywały się w niego wrogo, łypiąc spod głębokich kapturów — jedna chłodnymi, ciemnymi oczyma, druga chłodnymi, niebieskimi; patrzyły tak, dopóki nie cofnął się o krok lub dwa. Wtedy służąca znów pochylała głowę ku swej pani i szeptem podejmowały rozmowę, a także muskanie jedwabiu: czerwonego, niebieskiego, zielonego, gładkiego i migotliwego lub brokatowego. Tak, tak, Jurador okazał się miastem zaiste niezwykle bogatym. Na szczęście Cauthon schował grubą sakiewkę ze złotem do kieszeni płaszcza.

Niestety Tuon nic się tutaj nie podobało. Przed każdym sklepem dziewczyna po chwili wybrednie potrząsała głową, po czym wraz z Selucią ruszały dalej, pomiędzy rzesze mieszkańców, Mat natomiast pędził za nimi, starając się dotrzymać im kroku, aż do kolejnego sklepu z wyłożonymi na straganie jedwabiami. A wyobrażone kości wciąż grzechotały mu wewnątrz czaszki.

Szybko odkrył, że nie oni jedni wyprawili się z siedziby widowiska do miasta. Zauważył Aludrę, której twarz okalały ozdobione paciorkami warkocze. Kobieta szła wśród tłumu w towarzystwie siwowłosego osobnika, który prawdopodobnie był kupcem solnym — wnosząc z liczby pokrywających jego jedwabny kaftan jaskrawych haftów przedstawiających kwiaty i kolibry. Jakie sprawy mogły łączyć Iluminatorkę z kupcem solnym? Cokolwiek do niego mówiła, mężczyzna reagował zadowolonym uśmieszkiem i stale jej przytakiwał.

Tuon potrząsnęła nagle głową, po czym wraz ze służącą podeszły do następnego sklepu, ignorując głębokie ukłony właściciela. No cóż, adresatem tych ukłonów był zresztą w większej mierze Mat. Być może ten chudy głupiec sądził, że Cauthon zamierza kupić materiał dla siebie. Hm... pewnie Mat chętnie przepuściłby nieco złota na nowy jedwabny kaftan albo i trzy kaftany, ale jak miał myśleć o strojach, skoro czekał, aż te cholerne kości w jego czaszce znieruchomieją? Ale jeden kaftan... z maleńkim haftem na rękawach i na wysokości łopatek...

W tym momencie podszedł Thom, zaciskając kurczowo poły brązowego płaszcza, gładząc kciukiem długie, białe wąsy i ziewając szeroko, jakby całą noc nie spał. Może i tak było. Bard wprawdzie nie popijał, jednak Lopin i Nerim narzekali, że stary nie kładzie się do późna i przez całą noc pali lampę, w kółko czytając swój cenny list. Cóż mogło być tak fascynującego w liście od nieżyjącej kobiety? Nieżyjącej?! O Światłości, może ci ludzie na drodze także...! Nie, nie, nie! Cauthon w ogóle nie zamierzał o nich myśleć.

Tuon podniosła kawałek jedwabiu, opuściła go i odwróciła się na pięcie, nie sprawdzając innych tkanin. Selucia przed odejściem posłała korpulentnej kramarce takie spojrzenie, że znieważona kobieta aż się wzdrygnęła. Mat z kolei posłał właścicielce kramu uśmiech. Obrażeni sklepikarze mogliby powiadomić straże miejskie, a strażnicy zechcieliby na pewno zadać kilka pytań. Kto wie, do czego taka sytuacja mogłaby doprowadzić? Cauthon wiedział, że swoim uśmiechem potrafi uspokoić wiele kobiet. Kramarka o okrągłej twarzy, patrząc na niego, pociągnęła nosem, po czym pochyliła się nad belą jedwabiu i zaczęła wygładzać materiał czułymi ruchami, jakimi niewiasty często tulą niemowlęta. „To znaczy — cierpko poprawił się w myślach Mat — jakimi większość niewiast tuli niemowlęta”.

Chwilę później stracił oddech na widok idącej ulicą kobiety w gładkim płaszczu, która akurat odrzuciła kaptur. Była to Edesina. Po sekundzie ponownie skryła twarz pod kapturem, choć bez pośpiechu. Och, jeśli ktoś oprócz Mata zauważył jej wiecznie młodą twarz Aes Sedai...! Rozejrzał się wokół siebie. Nikt na ulicy nie wydawał się dostrzegać siostry, jednak Cauthon nie widział wszak min wszystkich osób w tłumie. Czy ktoś już myślał o czekającej go nagrodzie za wskazanie Aes Sedai? Może obecnie w Juradorze nie było żadnych Seanchan, na pewno jednak niedawno tędy przechodzili.

Edesina doszła posuwistym krokiem do narożnika i zniknęła za rogiem. W ślad za nią skręciły dwie postaci okryte ciemnymi płaszczami. Dwie! Czyżby tylko jedna sul’dam pozostała w obozie, zajmując się dwiema Aes Sedai? A może Joline albo Teslyn kręciły się gdzieś w pobliżu i Mat po prostu je przeoczył? Wyciągnął szyję i przeszukał wzrokiem ludzkie masy, wypatrując innych gładkich płaszczy, jednak wszystkie, które widział, miały przynajmniej mały haft.

Myśl ta uderzyła go nieoczekiwanie i poczuł się tak, jakby dostał kamieniem między oczy. Dosłownie wszystkie płaszcze, jakie widział, miały przynajmniej drobny haft! Gdzie zatem się podziały cholerna Tuon i cholerna Selucia?! I czyżby grzechoczące w jego czaszce kości przyspieszyły?

Oddychając ciężko, wspiął się na palce, jednakże wszędzie otaczały go jedynie strumienie haftowanych płaszczy, haftowanych kaftanów i haftowanych sukien. Fakt ten oczywiście nie oznaczał, że dwie kobiety próbowały uciec. Wszak Tuon dała słowo! Już wcześniej przecież przepuściła wyśmienitą okazję do zdrady. Tym niemniej wystarczy, że któraś z nich wypowie głośniej choćby trzy słowa i każdy słuchacz zapewne bez trudu rozpozna seanchański akcent. A wówczas być może Cauthonowi zaczęliby deptać po piętach tutejsi strażnicy. Rozejrzał się i dostrzegł przed sobą dwa sklepy oferujące tkaniny; jeden po jednej, drugi po drugiej stronie ulicy. Przy żadnym ze straganów nie stały jednak dwie kobiety w ciemnych płaszczach. Może Tuon i Selucia już skręciły za róg? Mat postanowił w tym momencie zaufać swojemu szczęściu. Wiedział, że jego szczęście zazwyczaj rośnie wprost proporcjonalnie do przypadkowości gry, w której brał udział. Cholerna dziewczyna i jej służąca prawdopodobnie się z nim po prostu zabawiały! Niech sczeźnie, jeśli pozwoli im się wykiwać.

Zamknął oczy i obrócił się wokół własnej osi pośrodku ulicy, po czym zrobił krok. Na chybił trafił. Niech zadecyduje jego szczęście! Wpadł na jakiegoś masywnego osobnika; uderzyli się tak mocno, że obaj chrząknęli. Gdy Cauthon otworzył oczy, zobaczył przed sobą potężnie zbudowanego mężczyznę o wąskich ustach i rzadkich, kiepsko wykonanych haftowanych zakrętasach na ramionach ciężkiego płaszcza. Osobnik przez długą chwilę wgapiał się w niego i obrzucał go piorunującymi spojrzeniami; dłoń trzymał na rękojeści zakrzywionego noża. Mata nic teraz jednak nie obchodziło. Odkrył, że stoi przed jednym z dwóch sklepów. Naciągnął kapelusz niżej na oczy i wbiegł do wnętrza. Kości w jego głowie toczyły się coraz szybciej i coraz głośniej.

Półki stojących pod ścianami, wysokich od podłogi po sufit regałów aż się uginały od licznych bel z rozmaitymi materiałami, sporo tkanin leżało też w stosach na długich ławach ustawionych na środku sklepu. Sprzedawczyni okazała się kościstą kobietą z dużym pieprzykiem na podbródku, jej asystentka zaś była szczupła, ładna i rozgniewana. Cauthon wpadł do środka w samą porę, gdyż sklepikarka akurat powiedziała:

— Pytam po raz ostatni. Jeśli nie odpowiecie mi, czego tu szukacie, wyślę Nelsę po straże.

Tuon i Selucia, nadal skrywając twarze w kapturach, szły powoli wzdłuż regału ściennego wypełnionego materiałami. Co jakiś czas zatrzymywały się i dotykały jednej z bel, nie zwracając najmniejszej uwagi na wściekłość sklepikarki.

— One są ze mną — wysapał zdyszany Mat. Wyjął sakiewkę z kieszeni i rzucił ją na najbliższy pusty stół. Ciężki brzęk złota wywołał u sklepikarki o wąskiej twarzy szeroki uśmiech. — Daj im, co zechcą — dodał, po czym zwrócił się do Tuon i powiedział twardo: — Jeśli zamierzasz coś kupić, to tylko tutaj. Nie poświęcę dziś więcej czasu na twoje zakupy.

Jeszcze zanim słowa opuściły jego usta, pożałował ich. Cofnąłby je, gdyby mógł, natychmiast bowiem sobie uświadomił, że z kobietami nie należy tak rozmawiać. Każda może mu w takiej chwili wybuchnąć w twarz niczym jeden z ognistych patyczków Aludry. Tym niemniej duże oczy Tuon jedynie podniosły się na niego ze środka kaptura, a pełne usta wykrzywiły się nieznacznie w uśmiechu. Był to jakiś sekretny uśmieszek do siebie, nie do niego. Światłość jedna wie, co miał oznaczać. Cauthon wprost nienawidził, kiedy kobiety uśmiechały się w taki sposób. Kości w jego głowie nadal grzechotały, jednak Mat uznał uśmiech dziewczyny raczej za dobry znak.

Tuon nie potrzebowała się odzywać, ażeby wskazać wybrane tkaniny. Wyciągała palec, celując w kolejne bele, po czym rozkładała małe, ciemne dłonie i pokazywała, jak duży kawałek sklepikarka ma odciąć nożycami. Właścicielka sklepu sama wykonała całą pracę, zamiast zlecić ją asystentce. Pracowała szybko. Dziewczyna wybrała kilka odcieni czerwonego jedwabiu, kilka zielonego, a najwięcej błękitnego. Mat nie wiedział, że aż tyle odcieni tego ostatniego istnieje! Tuon zapragnęła nabyć także kawałki pięknego lnu w paru grubościach i jasną wełnę o długim włosiu — radziła się Selucii stłumionym szeptem — głównie jednak kupowała jedwab. Cauthon wydał w tym sklepie dużo więcej pieniędzy, niż przewidywał.

Wszystkie tkaniny zostały złożone, starannie związane, a następnie — bez żadnej opłaty, co podkreśliła sklepikarka — zawinięte dodatkowo w grube płótno. Powstała paczka wielkości tłumoka domokrążcy. Mata bynajmniej nie zaskoczyła nowina, że będzie musiał na własnych ramionach zanieść pakunek do siedziby widowiska. Ruszył więc, w jednej ręce trzymając także kapelusz. Zakładasz najlepsze ubranie, kupujesz kobiecie jedwab, a ona i tak znajdzie ci coś do roboty! I żadnego podziękowania.

Kiedy wyruszył w drogę z pakunkiem za dwiema kobietami, otrzymał sporo zaskoczonych spojrzeń ze strony jawnie się na niego gapiących mieszkańców. Tuon i jej służąca sunęły wśród tłumu, zadowolone jak koty w mleczarni. Widział to po ich ruchach, mimo iż obie były szczelnie otulone płaszczami i nakryte kapturami. Dochodziło dopiero południe, jednakże kolejka ludzi czekających na wejście do siedziby widowiska ciągnęła się niemal do samego miasta. Większość osób stała z rozdziawionymi buziami i wskazywała na Cauthona niczym na pokrytego makijażem klauna. Jeden z rosłych furmanów strzegących szkatuły z monetami posłał mu również szczerbaty uśmieszek i otworzył usta, wyraźnie zamierzając coś powiedzieć, Mat wszakże przystopował go groźnym spojrzeniem i mężczyzna spuścił wzrok na monety, które mieszkańcy Juradoru wrzucali do szklanego dzbana. Cauthon wszedł na teren i wtedy przemknęło mu przez myśl, że nigdy chyba jeszcze nie czuł takiej ulgi, że znajduje się tu, w środku.

Zanim jednak on i obie kobiety zdołali zrobić trzy kroki, podszedł do nich Juilin — co dziwne, bez Thery i bez swojej czerwonej czapki. Twarz łowcy złodziei wyglądała jak wyrzeźbiona ze starego drewna dębowego. Juilin przypatrzył się szybko ludziom wchodzących na teren widowiska, po czym odezwał się do Mata cicho, lecz natarczywie:

— Szukałem cię. Chodzi o Egeanin, która została... ranna. Chodź szybko.

Ton mężczyzny był wystarczająco niepokojący, co gorsza jednak Cauthon poczuł, że toczące się w jego głowie wyobrażone kości jeszcze przyspieszyły. Cisnął pakunek z tkaninami furmanom, krzyknął im pospiesznie, że mają go chronić tak samo starannie jak szkatułę na monety, w przeciwnym razie ostro się z nimi policzy, nie zamierzał jednak patrzeć, czy mężczyźni poważnie potraktują jego polecenie. Juilin biegiem rzucił się drogą, którą przyszedł, a Mat pogonił za nim, pędząc szeroką główną ulicą widowiska. Mijał hałaśliwe tłumy przyglądające się piramidzie tworzonej przez czterech braci Chavana o nagich torsach, stojącym na głowach giętkim akrobatom w cieniutkich spodniach i krótkich, lśniących kaftanach, a także występującej na linie dziewczynie, która w błyszczących, niebieskich spodniach wspinała się właśnie po długiej, drewnianej drabinie, ażeby rozpocząć swój popis. Tuż obok tej drabiny Juilin skręcił w jedną z węższych alejek, gdzie wisiało pranie na sznurach rozciągniętych między namiotami i wozami; czekający na spektakl wykonawcy siedzieli na stołkach i stopniach wozów, zaś dzieci członków widowiska grały w piłkę lub biegały z kołami. Cauthon wiedział już, dokąd prowadzi go Juilin, jednakże łowca złodziei biegł tak szybko, że Mat nie mógł go dogonić.

W końcu zobaczył przed sobą swój zielony wóz. Latelle zerkała pod spód, a odziany w jeden ze swoich jasnoczerwonych płaszczy Luca usiłował przegonić stąd parę żonglerek. Obie kobiety, w workowatych spodniach i z twarzami pomalowanymi na biało niczym błazny pana wielkiego rodu, zanim posłuchały polecenia, przez dobrą chwilę zaglądały pod wóz. Kiedy Mat podszedł bliżej, zobaczył, na co wszyscy się gapią. Domon — bez kaftana — siedział na ziemi przy ścianie wozu i przyciskał do piersi bezwładną Egeanin. Kobieta oczy miała zamknięte, a z kącika ust ciekła jej strużka krwi. Peruka jej się przekrzywiła i z jakiegoś powodu dziwnie sterczała. A przecież Egeanin zawsze się starała trzymać perukę prosto. Kości w czaszce Mata grzechotały niczym grzmoty.

— Mogło dojść do katastrofy — warknął Luca, obdarzając srogimi spojrzeniami to Cauthona, to Juilina. Patrzył na nich wilkiem, lecz w jego wzroku nie było strachu. — Mogliście mnie doprowadzić do kompletnej klęski!

Przepłoszył grupkę stojących z szeroko otwartymi oczyma dzieci i obsztorcował pulchną kobietę w lśniących od srebrzystych cekinów spódnicach. Miyora wymagała od lampartów sztuczek, których Latelle nawet nie próbowałaby nauczyć swoich zwierząt, teraz wszakże tylko odrzuciła głowę i odeszła. Nikt nie traktował Luki tak poważnie jak on sam siebie.

Właściciel widowiska zerwał się na widok nadchodzących pospiesznie Tuon i Selucii. Chciał je odgonić, ale się powstrzymał. Nawet na krótko popadł w zadumę i zaczął marszczyć brwi. Wyraźnie się niepokoił. Prawdopodobnie wcześniej żona nie powiedziała mu, że Mat wraz z kobietami opuścił siedzibę widowiska, teraz jednak zrozumiał, że cała trójka dopiero co wróciła z jakiejś wyprawy. Szczególnie że niebieskooka służąca miała obecnie na plecach ogromny pakunek zwiniętych tkanin, który podtrzymywała obiema rękoma. Tym niemniej, mimo wielkiego ciężaru, stała prosto. Gdyby nie sugerujący frustrację i rozdrażnienie wyraz jej twarzy, można by pomyśleć, że Selucia przyzwyczajona jest do noszenia takich ciężarów. Latelle zmierzyła ją wzrokiem od góry do dołu, a następnie uśmiechnęła się szyderczo do Cauthona, wyraźnie uważając go za przyczynę niezadowolenia służącej o wydatnym biuście. Żona Luki nieźle potrafiła szydzić, jednak przy srogiej minie Tuon, Latelle spoglądała niemal łagodnie. Dziewczyna bowiem, chociaż nie zdjęła kaptura, wydawała się sędzią gotowym wydać natychmiastowy wyrok.

W obecnej chwili Mata nie obchodziło jednak, co myślą wszystkie te kobiety. Przejmował się jedynie cholernymi kośćmi z hałasem toczącymi się w jego głowie. Zrzucił płaszcz, ukląkł na jedno kolano i przyłożył palce do szyi Egeanin. Uderzenia pulsu były słabe, rzadkie i nieregularne.

— Co się stało? — spytał. — Posłaliście po którąś z sióstr?

Nie wiedział, czy Egeanin przeżyłaby przeniesienie w inne miejsce, toteż może jedyną szansą dla niej było Uzdrowienie, o ile Aes Sedai się pospieszą. Cauthon nie wypowiedział oczywiście głośno nazwy „Aes Sedai”, zwłaszcza że tak wiele osób ich mijało, zatrzymując się i rzucając ciekawskie spojrzenia, póki Luca albo Latelle ich nie przegonili. Jej ponaglenia działały na gapiów skuteczniej niż jego. Luki właściwie słuchała chyba tylko jego żona.

— To Renna! — Domon niemal wypluł to imię. Mimo bardzo krótkich włosów i osobliwego illiańskiego zarostu, czyli bródce przy całkowitym braku wąsów, nie wyglądał obecnie śmiesznie. Wydawał się raczej przestraszony, a równocześnie miał jawnie mordercze myśli, co stanowiło połączenie iście niebezpieczne. — Widziałem, jak dźgnęła Egeanin w plecy, a następnie uciekła. Gdybym ją złapał, skręciłbym jej kark, przede wszystkim jednak musiałem powstrzymać palcami krew upływającą z Egeanin. Gdzie te cholerne Aes Sedai? — warknął, zupełnie nie panując już nad językiem.

— Jestem tutaj, Bayle’u Domon — odparła zimno Teslyn, przybywając wraz z Therą, która jednym przerażonym spojrzeniem obrzuciła Tuon i Selucię, po czym z piskiem przylgnęła do ramienia Juilina i wpatrzyła się w ziemię. Zaczęła drżeć tak straszliwie, że o mało sama nie straciła przytomności.

Aes Sedai o srogim spojrzeniu spojrzała na leżącą ranną kobietę i zrobiła taką minę, jakby ktoś włożył jej w usta bukiet kolczastych róż, tym niemniej szybko ukucnęła przy wozie obok Domona i ścisnęła w kościstych rękach głowę Egeanin.

— Jeśli chodzi o Uzdrawianie, Joline jest lepsza ode mnie — szepnęła, częściowo do siebie — ale może mi się uda...

Mat poczuł na piersi zimny dotyk i wiedział, że srebrny medalion z lisim łbem nagle ochłódł. Ranna szarpała się tak gwałtownie, że aż spadła jej peruka. Kobieta o mało nie wyrwała się z uścisku Domona, lecz nagle jej oczy otworzyły się szeroko. Konwulsje trwały na tyle długo, że zdołała się podnieść i na wpół usiąść; przez moment z jej ust wydobywał się mroźny oddech, po czym Egeanin nagle ponownie opadła na pierś mężczyzny, ciężko sapiąc, a wówczas medalion Cauthona zmienił się znów w zwyczajny kawałek rzeźbionego srebra. Mat już się prawie do tego przyzwyczaił, choć nienawidził zimna medalionu.

Teslyn również zaczęła się osuwać i prawie się przewróciła, Domon wszakże oderwał od Egeanin jedną rękę i podtrzymał nią Aes Sedai.

— Dziękuję ci — powiedziała Teslyn po chwili, z trudem sylabizując słowa — lecz nie potrzebuję pomocy. — Ażeby wstać, oparła się wprawdzie o bok wozu, jednak jej lodowate, typowe dla Aes Sedai spojrzenie onieśmielało, toteż nikt tego nie skomentował. — Ostrze przesunęło się po żebrze — wyjaśniła — i musnęło jej serce. Teraz ranna potrzebuje tylko odpoczynku i jedzenia.

Cauthon zauważył, że Aes Sedai przybyła bez okrycia; najwyraźniej szkoda jej było czasu na ubieranie. Rozejrzał się. Z jednej strony wąskiej alejki, sprzed namiotu w zielone paski obserwowała ich grupka stojących tam kobiet w połyskliwych płaszczach. Ich spojrzenia były uważne i skupione. Na drugim końcu alei dostrzegł natomiast pół tuzina mężczyzn i kobiet w kaftanach w białe pasy i obcisłych spodniach — akrobatów, którzy na co dzień wykonywali konne ewolucje. Wszyscy albo przypatrywali się Teslyn, albo pochylali ku sobie głowy i coś do siebie szeptali. Mat wiedział, że już za późno na zamartwianie się, czy ktoś rozpozna młodą twarz Aes Sedai. Za późno się martwić, czy ktoś z nich słyszał o Uzdrawianiu i czy na widok czynności Teslyn domyśli się, co kobieta zrobiła. W jego głowie nadal grzechotały kości. Nie zatrzymały się, zatem gra jeszcze się nie skończyła.

— Kto jej szuka, Juilinie? — spytał. — Juilin?

Łowca złodziei przestał przeszywać przepełnionymi wściekłością spojrzeniami Tuon i Selucię, porzucił też mamrotanie do Thery, chociaż wciąż czule poklepywał dłonią swoją drżącą niczym osika kobietę.

— Vanin i Czerwonoręcy, Lopin i Nerim. Także Olver. Mały pojechał, zanim zdążyłem go powstrzymać. Jednak w tym tłumie... — Przestał uspokajać Therę, podniósł rękę i wskazał ku głównej ulicy. Nawet z tej odległości docierał do nich gwar i hałasy. — Wystarczy, że Renna założy jeden z tych fantazyjnych płaszczy i wymknie się wraz z pierwszymi wychodzącymi widzami. Jeśli spróbujemy zatrzymywać każdą kobietę w kapturze albo zaczniemy chociaż im pod te kaptury zaglądać, doprowadzimy do zamieszek. Tutejsi ludzie są strasznie drażliwi.

— Katastrofa — jęknął Luca, owijając się ciaśniej płaszczem. Latelle otoczyła go ramieniem. Być może Luca odniósł wrażenie, że pociesza go... na przykład lampart, w każdym razie nie wyglądał na pokrzepionego.

— Niech sczeznę... ale dlaczego? — wyrwało się Matowi. — Renna zawsze była gotowa całować mnie po rękach! Sądziłem, że jest po naszej stronie...!

Nawet nie zerknął na Therę, lecz Juilin ciągle ponuro na niego łypał.

Domon wstał, trzymając w ramionach Egeanin, która słabo mu się wyrywała, nie należała bowiem do kobiet pozwalających mężczyznom nosić się jak lalki, w końcu wszakże chyba sobie uświadomiła, że jeśli stanie na własnych nogach, natychmiast się przewróci, zawisła więc przy piersi Illiańczyka i tylko popatrywała wokół z urazą. Domon pewnie odkrył w tym momencie nową rzecz. Nawet jeśli kobieta potrzebuje pomocy, udaje, że jej nie chce, a mężczyzna musi się bardzo wysilić, by jej tej pomocy udzielić.

— Tylko ja jedna znam jej sekret — wycedziła powoli cichym głosem. — W każdym razie tylko ja jedna mogłabym go wydać. Może uważała, że jeśli mnie zabije, będzie mogła bezpiecznie wrócić do domu.

— Jaki sekret? — spytał Mat.

Egeanin z jakiegoś powodu się zawahała i z marsową miną wpatrzyła się w pierś Domona. Wreszcie westchnęła.

— Rennę wzięto raz na smycz. Podobnie jak Bethamin i Setę. Wszystkie trzy umieją przenosić Moc. A może potrafią się tego nauczyć... Dokładnie nie wiem. Jednakże a’dam reagowała przy wszystkich trzech. Tyle że... Może urządzenie to reaguje na każdą sul’dam.

Cauthon gwizdnął przez zęby. Tak, to była niezwykła informacja.

Luca i jego żona wymienili zaintrygowane spojrzenia, najwyraźniej nie rozumiejąc ani słowa. Teslyn otworzyła usta i tak zastygła, jej typowy dla Aes Sedai spokój zupełnie roztopił się w szoku. Selucia jednakże wydała gniewne prychnięcie, a jej niebieskie oczy zapłonęły. Zrzuciła z pleców tobołek z tkaninami i zrobiła krok ku Domonowi. Tuon natychmiast strzeliła palcami i służąca stanęła, chociaż cała się trzęsła. Ciemna twarz Tuon wyglądała jak maska, z której nie sposób było wyczytać odczuwane przez dziewczynę emocje. Bez wątpienia wszakże nie podobały się jej słowa, które usłyszała. Mat przypomniał sobie, z czego mu się niedawno zwierzyła. Wszak szkoliła damane! Och, niech sczeźnie, na domiar złego ma w dodatku poślubić kobietę z umiejętnością przenoszenia Mocy?!

Dźwięk końskich kopyt obwieścił przybycie Harnana i innych trzech Czerwonorękich, którzy szybkim kłusem przyjechali wąską drogą między namiotami i wozami. Miecze mężczyźni przypasali sobie pod płaszczami, Metwyn miał też sztylet o długości prawie równej krótkim mieczom, a Gorderan wiózł przy siodle swoją ciężką kuszę, już naciągniętą i zablokowaną. Korbka przy jego pasie zazwyczaj pełną minutę naciągała grubą linkę, teraz natomiast mężczyzna musiał myśleć jedynie o zapadce. Harnan wiózł krótki, przystosowany do strzelania z końskiego grzbietu łuk, a przy biodrze trzymał kołczan ze strzałami. Fergin prowadził Oczko.

Harnan nie tracił czasu na zsiadanie. Przypatrzył się podejrzliwie Tuon i Selucii, obrzucił pełnym wątpliwości spojrzeniem Lucę i Latelle, po czym pochylił się w siodle, ukazując przy tym szczegóły prymitywnie wytatuowanego jastrzębia, którego miał na policzku.

— Renna ukradła konia, mój panie — oznajmił cicho. — Galopując, stratowała jednego z furmanów stojących w wejściu. Podąża za nią Vanin. Podobno kobieta może dotrzeć do Coramenu jeszcze dzisiejszego wieczoru. W każdym razie w tamtą stronę się skierowała. Pędzi znacznie szybciej niż nasze wozy, zwłaszcza że jedzie na oklep. Mamy szansę ją złapać. O ile dopisze nam szczęście.

Sądząc po jego tonie, Harnan był owego szczęścia absolutnie pewien. Czerwonoręcy bardziej ufali w słynne szczęście Mata Cauthona niż on sam.

Tyle że w sumie niestety nie mieli wyboru. Wyobrażone kości nadal uderzały z grzechotem o ścianki jego czaszki. Ciągle istniała szansa, którą musieli wykorzystać. Mała szansa, która nazywała się „szczęście Mata Cauthona”.

— Luca, każ jak najszybciej spakować się swoim ludziom, a później natychmiast wyślij ich w drogę — polecił, dosiadając Oczka. — Zostawcie wszystkie ciężkie przedmioty i takie, które trzeba długo ładować na wozy. Po prostu się spakujcie i stąd odjedźcie.

— Czyś ty zwariował? — Luca aż się opluł śliną. — Jeśli spróbuję usunąć z terenu pokazu widzów, dojdzie do zamieszek! Wszyscy zechcą odzyskać pieniądze, które wydali na bilety!

O Światłości, ten człowiek nawet kładąc głowę na katowskim pniu, marzyłby o zarobku.

— Pomyśl tylko, co się stanie, jeżeli jutro znajdzie was tutaj tysiąc seanchańskich żołnierzy. — Mat przemawiał najbardziej lodowatym tonem, na jaki potrafił się zdobyć. Wiedział, że jeśli szczęście go zawiedzie, Seanchanie wyśledzą widowisko Luki, zanim wykonawcy zdążą odjechać. Luca również o tym wiedział, wnosząc po jego skrzywionej minie. Patrząc na niego, można by mniemać, że właśnie rozgryzł zgniłą śliwkę. Cauthon zmusił się do zignorowania mężczyzny. Wyobrażone kości głośno bębniły i jeszcze się nie zatrzymały. — Juilinie, zostaw Luce całe nasze złoto, z wyjątkiem jednej ciężkiej sakiewki. — Przemknęło mu przez głowę, że może właścicielowi widowiska uda się przekupić Seanchan, jeśli ustalą, że Luca nie przetrzymuje ich Córki Dziewięciu cholernych Księżyców. — Zbierz wszystkich i odjeżdżajcie natychmiast, gdy będziecie gotowi. Kiedy staniecie się niewidoczni z miasta, skierujcie się do lasu. Tam was znajdę.

— Wszystkich? — Juilin, osłaniając Therę swoim ciałem, ostro odwrócił głowę ku Tuon i Selucii. — Zostaw te dwie w Juradorze. Jeśli Seanchanie je odzyskają, może dadzą nam spokój. W każdym razie może zatrzymają się przy nich na jakiś czas. Stale powtarzasz, że prędzej czy później trzeba je będzie uwolnić.

Cauthon wytrzymał spojrzenie Tuon, patrząc w jej duże, ciemne, wilgotne oczy błyskające z gładkiej, pozbawionej wyrazu twarzy. Dziewczyna częściowo odrzuciła kaptur, więc mógł wyraźnie widzieć jej twarz. Jeżeli pozostawi ją w Juradorze, Tuon nigdy nie wypowie słów, na które czekał, a jeśli je wypowie, Mat będzie zbyt daleko od niej, ażeby słowa te miały dla niego jakiekolwiek znaczenie. Jeśli zostawi ją tutaj, nigdy nie dowie się, dlaczego uśmiechała się do niego w ten tajemniczy sposób, nigdy nie pozna jej tajemnicy... O Światłości, ależ był z niego głupiec! Oczko niecierpliwie odtańczył kilka kroków.

— Wszystkich — potwierdził. Tuon nieznacznie pokiwała głową, jak gdyby nad czymś dumała. „Dlaczego pokiwała głową?!” — zapytał siebie Mat. — Ruszamy — polecił Harnanowi.

Musieli przejechać między tłumami, lecz gdy tylko opuścili tereny pokazu i dotarli do drogi, Cauthon popędził Oczko do galopu. Poły płaszcza płynęły za nim, on zaś skupiał się jedynie na jeździe i ochronie dłonią kapelusza przed zwianiem. Takiego tempa nie mógł utrzymać przed dłuższy czas, o ile nie chciał zajeździć swojego konia na śmierć. Droga wiła się wśród wzgórz, przecinała wyższe partie pasma, od czasu do czasu wspinając się na niższe pagórki. Konie przebiegały głębokie do kostek strumienie i z łoskotem pędziły po niskich, drewnianych mostach pobudowanych nad głębszymi wodami. Na zboczach znów pojawiły się drzewa — sosny i mahoniowce, których zieleń odznaczała się wyraźnie na tle po zimowemu nagich gałęzi drzew liściastych. Na niektórych wzgórzach znajdowały się farmy, wraz z niskimi, krytymi dachówką kamiennymi budynkami mieszkalnymi oraz wyższymi od nich stodołami. Tu i ówdzie jeźdźcy mijali sioło złożone z ośmiu lub dziesięciu domostw.

Kilka mil od siedziby widowiska Mat zauważył przed sobą barczystego tłuściocha siedzącego na siodle niezdarnie niczym worek z łojem. Jego koń był długonogim kasztankiem, który z łatwością przemierzał teren mocnym kłusem. Najwyraźniej Renna znała się na koniach i ukradła jeszcze szybsze zwierzę. Słysząc za sobą tętent kopyt, Vanin obrócił się, zwolnił wszakże jedynie do stępa. Był wyraźnie niezadowolony.

Kiedy Mat zwalniając, podjechał do kasztanka, grubas splunął w bok.

— Największa nasza szansa tkwi w tym, że kobieta zajeździ swojego rumaka na śmierć, a wtedy wyśledzimy ją nawet na piechotę — mruknął. — Gna prędzej, niż się spodziewałem, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że jedzie na oklep. Jeśli pogonimy konie, może złapiemy ją przed zachodem słońca. O ile bowiem jej koń nie utonie gdzieś ani nie padnie, kobieta będzie się prawdopodobnie o tej porze zbliżać do Coramenu.

Cauthon odrzucił głowę i zerknął na słońce, które znajdowało się niemal dokładnie nad nimi. Do zachodu pozostało niecałe pół dnia, a w tym czasie można pokonać naprawdę sporą przestrzeń. Gdyby teraz zawrócili, do wieczora znaleźliby się w znacznej odległości za Juradorem — w towarzystwie Thoma, Juilina i innych. I Tuon! Tyle że mieliby na głowie Seanchan, którzy poznaliby do tej pory powody, dla których powinni wyśledzić Mata Cauthona. Człowiek, który porwał Córkę Dziewięciu Księżyców, nawet największy szczęściarz, nie mógłby liczyć na zachowanie życia i utratę jedynie wolności. Taki ktoś na pewno nie zostanie da’covale. W dodatku jutro czy pojutrze Seanchanie złapią Lucę, który również skończy nabity na pal. Luca, Latelle, Petra, Clarine i pozostali. Cały rząd pali... Kości grzechotały i podskakiwały Matowi w czaszce.

— Zdołamy ją schwytać — oświadczył z przekonaniem.

Nie mieli innego wyboru.

Vanin znowu splunął.

Jeśli chciało się oszczędzić konia, istniał tylko jeden sposób pokonania wielkich przestrzeni. Pół mili jechali zatem stępa, potem kolejne pół mili przyspieszali do kłusa. Następnie trucht, cwał i znów powrót do stępa. Słońce rozpoczęło swoją drogę w dół, a wyobrażone kości wciąż wirowały. Objeżdżali rzadko zalesione wzgórza lub przecinali porośnięte drzewami grzbiety. Strumyki, które można było pokonać w trzech wielkich krokach, konie przeskakiwały, ledwie mocząc kopyta. Przez większe strumienie, nawet szerokości trzydziestu kroków, przejeżdżali po płaskich, drewnianych lub czasem kamiennych mostach. Słońce opuszczało się coraz niżej, wyobrażone kości zaś wirowały coraz szybciej. Zawrócili prawie do rzeki Elbar i nie dostrzegli żadnego śladu Renny, może oprócz wskazanych przez Vanina znaków końskich kopyt odciśniętych w twardo ubitej ziemi na drodze; ślady wyglądały jak wymalowane.

— Zbliżamy się — szepnął grubas. Jego głos nie brzmiał jednakże szczególnie wesoło.

Nieco później okrążyli wzgórze i znaleźli przed sobą kolejny niski most. Droga skręcała tu na północ i przecinała następne pasmo wzgórz przez antyklinę. Siedzące na czubku jednego z wyższych wzgórz słońce raziło ich w oczy. Po drugiej stronie tegoż grzbietu leżało miasto Coramen. Mat opuścił rondo kapelusza, by przesłonić oczy, i przeszukał wzrokiem drogę, szukając uciekinierki lub kogokolwiek — konnego czy pieszego. Nagle serce w nim zamarło.

Równocześnie Vanin zaklął i wskazał palcem przed siebie.

Spieniony gniadosz wspinał się po zboczu po drugiej stronie rzeki. Renna szaleńczo kopała boki wierzchowca, popędzając go do jeszcze szybszej wspinaczki. Kobiecie wyraźnie ogromnie zależało na dotarciu do Seanchan, bo nie trzymała się drogi. Dzieliło ich od niej może dwieście kroków, choć równie dobrze mogła się znajdować od nich o całe mile. Jej rumak powoli tracił siły, lecz nawet pieszo, biegiem, Renna dotarłaby ze swojego miejsca do garnizonów, zanim Cauthon i jego towarzysze zdążyliby ją dopaść. Musiała jedynie dojechać do wierzchołka, do którego pozostało jej zaledwie pięćdziesiąt stóp.

— Mój panie? — spytał Harnan.

Mężczyzna przyłożył już strzałę do cięciwy i częściowo naciągnął łuk. Gorderan trzymał przy ramieniu ciężką kuszę, gruby spiczasty bełt był na swoim miejscu.

Mat poczuł, jak coś w nim migocze i zamiera. Nie miał pojęcia, co to takiego. Kości toczyły się jak grzmoty.

— Strzelać — rozkazał.

Miał ochotę zamknąć oczy. Kusza trzasnęła, bełt pofrunął przez powietrze w postaci czarnej smugi. Trafiona w plecy Renna osunęła się na kark gniadosza, a gdy w chwilę później zaczęła się podnosić, dosięgła ją strzała Harnana.

Ciało kobiety zsunęło się powoli z konia i zaczęło spadać po zboczu, tocząc się, turlając i odbijając od młodych drzewek. Spadało coraz szybciej, aż z rozbryzgiem wpadło do rzeki, później przez chwilę płynęło przy brzegu twarzą do dołu, po czym nagle pochwycił je główny nurt i pociągnął ku środkowi topieli. Spódnice Renny falowały na wodzie. Zwłoki wolno podryfowały ku rzece Elbar. Może kiedyś dotrą nawet do morza. Sprawa była załatwiona. Mat Cauthon zabił trzecią kobietę. Niemal mu umknęło, że grzechoczące w jego czaszce wyobrażone kości wreszcie się zatrzymały. Myślał tylko o trzech istotach, które zabił. „Nigdy więcej” — przemknęło mu przez głowę, gdy ciało Renny zniknęło z pola widzenia za zakrętem. „Choćbym miał za to umrzeć, nigdy więcej”.

Wracając na wschód, jechali powoli. Nie było sensu się spieszyć, a Cauthon czuł teraz straszliwe zmęczenie. Tym niemniej nie zatrzymywali się dłużej po drodze, co najwyżej ażeby odetchnąć i napoić konie. Żaden z mężczyzn nie miał ochoty na rozmowę.

Do Juradoru dotarli późnym wieczorem. Przesłonięte murami miasto wyglądało jak jedna ciemna bryła, a jego bramy zamknięto na cztery spusty. Chmury przykryły księżyc. Mat zdziwił się, widząc na dotychczasowym miejscu płócienne ściany siedziby widowiska Luki. Dwóch potężnych, owiniętych w koce furmanów chrapało pod wielkim transparentem, pilnując wejścia. Nawet z drogi, w mroku, było widać, że wozy i namioty nadal wypełniają przestrzeń za ścianą.

— Przynajmniej mogę powiedzieć Luce, że jednak nie musi uciekać — oświadczył Cauthon znużonym głosem, skręcając Oczko ku transparentowi. — Może pozwoli nam się u siebie przespać kilka godzin.

Za całe złoto, które otrzymał, właściciel widowiska powinien im nawet oddać własny wóz, znając wszakże pazerność tego człowieka, Mat miał nadzieję chociaż na trochę czystej słomy... Gdziekolwiek. Jutro będą mogli wyruszyć na poszukiwanie Thoma i pozostałych. I Tuon. Jutro, kiedy odpocznie.

Jeszcze większy szok czekał ich jednakże w ogromnym wozie Luki. Pośrodku znajdował się wąski stół, wokół którego pozostało sporo przestrzeni do chodzenia. Stół, kredensy i półki zostały tak wypolerowane, że aż świeciły. Na pozłacanym krześle siedziała Tuon — Luca posiadał zatem krzesło i to złocone, podczas gdy wszystkim innym musiały wystarczyć zwyczajne stołki! Za plecami dziewczyny stała Selucia. Rozpromieniony Luca przyglądał się Latelle, podsuwającej Tuon talerz z parującymi pasztecikami, które jak na wytwór jego żony wyglądały całkiem przyzwoicie.

Tuon nie okazała najmniejszego zdziwienia na widok wchodzącego do wozu Mata.

— Schwytaliście ją czy zabiliście? — spytała, podnosząc pasztecik w dwóch palcach, a pozostałe wyginając w ten swój interesująco wdzięczny sposób.

— Zabiliśmy — odparł stanowczo, następnie zaś ryknął: — Luca, co, na Światłość...

— Zabraniam ci, Zabawko! — przerwała mu dziewczyna, gwałtownie wycelowując w niego palec. — Zabraniam ci opłakiwać zdrajczynię! — Jej ton nieco złagodniał, tym niemniej nadal pozostał twardy. — Zasłużyła sobie na śmierć, zdradzając Imperium, a i ciebie bez trudu by zdradziła. Mało tego, naprawdę próbowała cię zdradzić. Wykonałeś po prostu wyrok i sprawiedliwości stało się zadość.

Słysząc jej głos, nie można było wątpić, że Tuon naprawdę uważa to zabójstwo za „sprawiedliwy wyrok”.

Cauthon zamknął oczy i zacisnął na moment powieki.

— Wszyscy inni także są na terenie widowiska? — spytał.

— Oczywiście — odparł Luca, nadal się uśmiechając jak wioskowy głupek. — Lady... to znaczy Wysoka Lady... Wybacz mi, Wysoka Lady... — Ukłonił się głęboko. — Wysoka Lady rozmawiała z Merrilinem, Sandarem i... No cóż, widzisz, co osiągnęła. Ta kobieta ma wielki dar przekonywania. Lady, to znaczy... Wysoka Lady. Teraz, Cauthon, co do kwestii mojego złota. Kazałeś im przekazać mi je, Merrilin jednak powiedział, że prędzej poderżnie mi gardło, a Sandar odgrażał się, że roztrzaska mi głowę, toteż... — Urwał na widok spojrzenia Mata, po czym nieoczekiwanie znów się rozpromienił. — Tylko zobacz, co lady mi dała! — Szarpnął drzwiczki jednego z kredensów i wyjął złożony papier, który z wielkim szacunkiem podniósł w obu rękach. Papier był gruby i biały jak śnieg, a zatem zapewne drogi. — Gwarancja. Nie ma oczywiście na niej pieczęci, ale jest podpisana. Wielkie Wędrowne Widowisko oraz Wspaniała Wystawa Cudów i Dziwów Świata Valana Luki znajduje się zatem obecnie pod osobistą ochroną Wysokiej Lady Tuon Athaem Kore Paendrag. Ma się rozumieć, że każdy wie, kim jest Wysoka Lady. Z taką gwarancją mógłbym występować dla Seanchan. Mógłbym przedstawić mój pokaz samej Cesarzowej! Niech nam żyje wiecznie! — dodał pospiesznie, znów się kłaniając Tuon.

„Wszystko na próżno” — pomyślał ponuro Cauthon. Usiadł ciężko na jednym z łóżek, łokcie oparł na kolanach, zarabiając bardzo ostre spojrzenie od Latelle. Prawdopodobnie tylko obecność Tuon powstrzymała tę kobietę przed spoliczkowaniem go!

Tuon podnosiła właśnie rękę w nieznoszącym sprzeciwu geście. Znów wyglądała jak lalka z czarnej porcelany, a równocześnie — mimo zniszczonej i zbyt dużej sukienki — pozostała w każdym calu królową.

— Wolno ci użyć tego poręczenia jedynie w potrzebie, panie Luca. Jedynie w wielkiej potrzebie!

— Oczywiście, Wysoka Lady, oczywiście.

Właściciel widowiska wykonał kilka tak głębokich ukłonów, że jeszcze chwila, a zacząłby całować deski podłogowe.

Wszystko, cholera, na darmo!

— Zrobiłam dodatkową wzmiankę na temat osób, które nie znajdują się pod moją ochroną, Zabawko. — Dziewczyna ugryzła pasztecik, podniosła palec do ust i delikatnie starła okruszki z wargi. — Domyślasz się, czyje imię znajduje się na początku tej listy?

Uśmiechnęła się. Nie dostrzegł w tym uśmiechu złośliwości. Był to kolejny z tych jej uśmiechów jakby do samej siebie, z rozbawienia lub zadowolenia czymś, czego Cauthon nie rozumiał. Nagle coś zauważył. Tuon przypięła sobie do ramienia mały pęczek jedwabnych róż, które kiedyś jej wręczył.

Wbrew sobie się roześmiał. Rzucił na podłogę kapelusz i śmiał się. Mimo wszystkich wysiłków zrozumienia jej kompletnie nie znał tej młodziutkiej kobiety! Śmiał się i śmiał, aż rozbolały go żebra.

30

Co potrafi różdżka przysiąc

Słońce tkwiło na horyzoncie, idealnie podkreślając górujący w oddali kształt Białej Wieży, tym niemniej panujące poprzedniej nocy zimno chyba jeszcze bardziej się pogłębiło, a z przesuwających się po niebie ciemnostalowych chmur w każdej chwili mógł spaść śnieg. Zima ustępowała powoli, kurczowo trzymając się świata i niechętnie oddając pole czekającej na swoją kolejkę wiośnie. Przez ścianki namiotu Egwene, z pozoru odizolowanego od wszystkiego wokół, przeniknęły poranne hałasy. Całe obozowisko zdawało się wibrować. Robotnicy przywozili na wózkach wodę ze studni, dodatkowe stosy drewna opałowego i węgla drzewnego. Kobiety służebne roznosiły śniadania dla sióstr, a nowicjuszki przygotowywały się do zajęć w Familiach. To był ważny dzień, chociaż nikt poza Egwene o tym nie wiedział. Prawdopodobnie właśnie dzisiaj zostaną zerwane fałszywe negocjacje, które odbywały się w Darein przy stole ustawionym w wielkim namiocie u stóp mostu prowadzącego ku Tar Valon. A negocjacje były fałszywe z obu stron. Wynajęci przez Elaidę rabusie nadal panoszyli się bezkarnie po drugiej stronie rzeki. Tak czy owak, dzisiejsze zebranie będzie ostatnim — na jakiś czas.

Zerkając na własne śniadanie, Egwene westchnęła i wyjęła małą, czarną kropeczkę z parującej owsianki, po czym wytarła palce w lnianą serwetkę, nie upewniwszy się wcale, czy rzeczywiście znowu znalazła w jedzeniu wołka zbożowego. Jeśli człowiek nie miał pewności, czy znalazł robaka, wtedy mniej się o martwił o te, które pozostały w misce. Egwene włożyła łyżkę do ust i próbowała skoncentrować się na słodkich paseczkach suszonej moreli, wmieszanych przez Chesę w owsiankę. Czyżby jednak ponownie rozgryzła w zębach coś twardego?!

— Jak mawiała moja matka, wszystko, co jesz, wypełnia brzuch, więc staraj się nie zwracać uwagi na drobiazgi — mruknęła Chesa, jakby mówiła do siebie. W ten sposób udzielała Egwene rad, nie przekraczając granicy istniejącej między panią i jej służącą. Przynajmniej udzielała takich rad, kiedy w namiocie nie było Halimy, a dziś rano Halima odeszła bardzo wcześnie.

Chesa siedziała na jednej ze skrzyń z odzieżą, na wypadek gdyby Egwene czegoś pragnęła albo miała dla niej jakieś zlecenie, co jakiś czas wszakże jej oczy błądziły tęsknie ku stercie ubrań, które miała dziś zanieść praczkom. Nigdy nie krępowała się w obecności Egwene cerować lub naprawiać jakiejś części garderoby, jednak sortować odzież wolała w samotności.

Egwene wygładziła rysy twarzy i już miała odesłać służącą do własnego śniadania — Chesa uważała jedzenie, zanim jej pani skończy, za kolejne naruszenie dobrych obyczajów — nie zdążyła wszakże otworzyć ust, gdy do namiotu wbiegła otoczona poświatą saidara Nisao. Kiedy opadały lekkie klapy, Amyrlin ujrzała w przelocie czekającego na zewnątrz Sarina: łysego, czarnobrodego, niezbyt wysokiego, lecz mocno zbudowanego Strażnika Nisao. Mała siostra nie założyła wprawdzie kaptura, który leżał starannie rozłożony na jej ramionach, uwidaczniając w całej okazałości podszewkę z żółtego aksamitu, jednak otaczała się szczelnie płaszczem, jak gdyby odczuwała dotkliwy chłód. Nic nie mówiła, obrzuciła jedynie Chesę ostrym spojrzeniem. Służąca poczekała na kiwnięcie Egwene, po czym wzięła swoje okrycie i wybiegła. Może nie mogła zobaczyć poświaty Mocy, doskonale jednak wiedziała, kiedy jej pani potrzebuje prywatności.

— Kairen Stang nie żyje — oświadczyła bez zbędnych wstępów Nisao. Na jej twarzy nie było emocji, głos pozostawał mocny i chłodny. Tak niska, że Egwene czuła się przy niej wysoka, Żółta siostra prostowała się dziś niczym struna, jakby chciała zyskać każdy możliwy dodatkowy cal. Zwykle się w ten sposób nie zachowywała. — Zanim dotarłam do zwłok, siedem sióstr zdążyło już sprawdzić rezonans. Nie ma wątpliwości, że Kairen zabito przy użyciu saidina. Ktoś skręcił jej kark. Miała pogruchotane wszystkie kręgi szyjne. Wyglądało na to, że gwałtownie obrócono jej głowę o sto osiemdziesiąt stopni. W każdym razie morderca zrobił to szybko. — Wzięła głęboki, niepewny oddech, a gdy to sobie uświadomiła, wyprostowała się jeszcze bardziej. — Jej Strażnika oskarżono o morderstwo. Na razie jest nieprzytomny, najprawdopodobniej ktoś mu podał jakąś miksturę ziołową, która go uśpiła, ale gdy się obudzi, będzie miał kłopoty.

Mówiąc o ziołach, nie skrzywiła się lekceważąco, jak to miały w zwyczaju Żółte, co tym bardziej świadczyło o jej zdenerwowaniu (mimo iż jej twarz pozostała spokojna).

Amyrlin odłożyła łyżkę na mały stolik i odchyliła się na siedzeniu. Nagle krzesło przestało jej się wydawać wygodne. Teraz najlepszą następną po Leane była Bode Cauthon. Nowicjuszka! Egwene starała się nie myśleć o innych kwestiach wiążących się z osobą Bode. Jeżeli dziewczyna sporo poćwiczy, może osiągnie stadium podobne do poziomu Kairen. Nie powiedziała jednak o tym głośno. Nisao znała wiele sekretów, lecz nie wszystkie.

— Najpierw Anaiya, a teraz Kairen. Obie z Błękitnych Ajah. Wiesz jeszcze o jakichś sprawach, które je łączyły?

Nisao potrząsnęła głową.

— Anaiya była Aes Sedai już od pięćdziesięciu czy sześćdziesięciu lat, gdy Kairen przybyła do Wieży, o ile sobie dobrze przypominam. Może miały wspólnych znajomych... Po prostu nie wiem, Matko. — Teraz w jej głosie dała się słyszeć nuta zmęczenia i ramiona kobiety nagle nieco opadły. Jej sekretne śledztwo po zabójstwie Anaiyi nie doprowadziło do żadnych efektów, lecz na pewno była świadoma, że obecnie Amyrlin zleci jej także wyjaśnienie śmierci Kairen.

— Dowiedz się — rzeczywiście poleciła Egwene. — Dyskretnie. — Drugie morderstwo i bez rozgłosu wywoła panikę. Przez chwilę Amyrlin przyglądała się swej rozmówczyni. Nisao mogła się usprawiedliwiać po fakcie albo twierdzić, że od początku miała wątpliwości, jednakże aż do tej pory stanowiła modelowy wręcz przykład pewnej siebie i swoich racji Żółtej. Tym razem wszakże sytuacja wyglądała inaczej. — Wiele sióstr spaceruje, obejmując saidara?

— Zauważyłam kilka, Matko — przyznała sztywno Nisao, unosząc nieco wyzywająco podbródek. Po chwili jednak otaczająca ją poświata zamigotała. Kobieta otuliła się ściślej płaszczem, jakby nagle znów poczuła zimno. — Wątpię, żeby mogło to pomóc Kairen. Jej śmierć była zbyt nagła. Jednak obejmując saidara... czujemy się... bezpieczniejsze.

Gdy niska siostra wyszła, Egwene siedziała przez moment, mieszając łyżką owsiankę. Nie dostrzegła żadnych nowych ciemnych kropeczek, tyle że straciła apetyt. W końcu wstała i zawiesiła sobie na szyi stułę z siedmioma paskami, po czym zarzuciła na ramiona płaszcz. Akurat dzisiaj nie zamierzała siedzieć samotnie w ciemnościach. Akurat dzisiaj musiała postępować zgodnie ze swoim rozkładem zajęć i obowiązków.

Na dworze wozy na wysokich kołach toczyły się zmrożonymi koleinami ulic obozowiska. Wozy wypełnione były dużymi beczkami z wodą, stertami porąbanego drewna opałowego lub workami z węglem drzewnym. Woźnice i pomocnicy jechali z tyłu, z powodu chłodu wszyscy podobnie owinięci płaszczami. Drewnianymi pasażami jak zwykle spieszyły Familie nowicjuszek, zazwyczaj bez zwalniania wykonujących szybki ukłon na widok przechodzącej Aes Sedai. Nieokazanie stosownego szacunku siostrze mogło się dla każdej skończyć chłostą, podobna kara czekała je wszakże za spóźnienie, a w dodatku nauczycielki cechowały się — ogólnie rzecz biorąc — mniejszą tolerancją niż mijane po drodze Aes Sedai, które przynajmniej mogły wziąć poprawkę na powody, dla których nowicjuszka tak pędzi.

Odziane na biało kobiety wciąż oczywiście uskakiwały z drogi, widząc pasiastą stułę zwisającą spod kaptura Egwene, ona jednakże nie zamierzała dać sobie popsuć nastroju jeszcze bardziej próżnymi myślami na temat nowicjuszek dygających na ulicy i ślizgających się po twardej jak lód powierzchni. Niektóre tak pędziły, że co rusz któraś się potykała i pewnie upadłaby na twarz, gdyby nie podtrzymały jej Krewne. Same członkinie jednej Familii także nazywały siebie Krewnymi i rzeczywiście kobiety wydawały się sobie ogromnie bliskie, może nawet bliższe, niż gdyby naprawdę łączyło je bliskie pokrewieństwo. Bardziej niż nowicjuszki denerwowały Egwene nieliczne Aes Sedai, które widywała wokół siebie — siostry sunęły po pasażach, wśród szumu ukłonów. Między swoim namiotem i gabinetem Amyrlin nie spotkała ich więcej niż tuzin, lecz trzy czy cztery z tychże szły, otaczając się nie tylko płaszczami, ale także poświatą saidara. W dodatku najczęściej chodziły parami, za nimi zaś ciągnęli ich Strażnicy, o ile dane Aes Sedai takowych posiadały. Wszystkie siostry — zarówno te niespowite w saidar, jak i te otoczone jego poświatą — stale rozglądały się czujnie, obserwując uważnie spod kapturów wszystkie osoby, które dostrzegły w zasięgu wzroku.

Egwene przypomniała sobie o zarazie gorączki plamistej, która dotknęła niegdyś Pole Emonda. Wówczas wszyscy chodzili po wiosce z przytkniętymi do nosa chusteczkami nasączonymi brandy (Doral Barran, która była wówczas Wiedzącą, twierdziła, że opary tego alkoholu zapobiegają zakażeniu), przyciskając je do twarzy i przyglądając się swoim współmieszkańcom; szukali u nich śladów pojawiającej się wysypki i słabości, która skończy się potknięciem i upadkiem. Zanim powstrzymano zarazę, zmarło jedenaście osób, a dopiero po miesiącu od śmierci ostatniej ofiary ludzie zaczęli wychodzić z domu bez tych chusteczek. Przez długi czas później Egwene kojarzyła zapach brandy ze strachem. Teraz niemal wyczuwała w powietrzu podobny lęk. W obozowisku zamordowano już dwie siostry, przy czym obie zginęły z ręki potrafiącego przenosić Moc mężczyzny, który najwidoczniej bez problemów kręcił się po obozie lub wchodził do niego i z niego wychodził, kiedy tylko chciał. A panika wyraźnie ogarniała szeregi Aes Sedai szybciej, niż zdołałaby się rozprzestrzenić jakakolwiek zaraza.

Kiedy Amyrlin weszła do namiotu, którego używała jako swojego gabinetu, odkryła, że panuje już w nim ciepło. Kosz z płonącymi węglami wydzielał aromat róż. Zapalono też stojące lampy z odblaśnicami oraz lampę na biurku. Rozkład dnia Egwene był powszechnie znany. Amyrlin zawiesiła płaszcz na stojaku w narożniku, po czym zajęła miejsce za pulpitem do pisania, mechanicznie chwytając niestabilną nogę krzesła, która zawsze w takim momencie próbowała się składać. Całe jej postępowanie było rutynowe. A jutro będzie mogła ogłosić, czego dokonała.

Pierwszy gość, który się zjawił, zaszokował ją. W każdym razie przed oczyma Egwene stanęła chyba ostatnia kobieta, jakiej spodziewałaby się w tym miejscu. Theodrin była smukłą Brązową o zaokrąglonych policzkach, miała typową dla Domanek miedzianą karnację i zwyczaj upartego zaciskania ust. A kiedyś zawsze wyglądała na gotową do uśmiechu. Teraz sunęła po zniszczonych dywanach, aż dotarła tak blisko pulpitu, że frędzle jej szala o mało nie wytarły blatu. Gdy wykonała bardzo uroczysty i głęboki ukłon, Amyrlin wyciągnęła ku niej lewą rękę i kobieta ucałowała pierścień w kształcie Wielkiego Węża. Na oficjalność należało reagować oficjalnie.

— Matko, Romanda pragnie spytać, czy może się dziś z tobą spotkać — oświadczyła szczupła przybyła.

Mówiła cicho, a jednocześnie twardym tonem.

— Odpowiedz jej, Córko, że spotkam się z nią w każdej chwili, którą wybierze — odparła ostrożnie Egwene.

Nie zmieniając wyrazu twarzy, Theodrin znowu wykonała formalny ukłon. Kiedy ruszyła do wyjścia, do namiotu wkroczyła Przyjęta imieniem Emara, odrzucając obszyty lamówką biały kaptur. Emara była kobietką chudą i równie małą jak Nisao. Wyglądała na osóbkę, którą może przewrócić silniejszy wiatr, tym niemniej kierowała powierzonymi jej opiece nowicjuszkami twardą ręką i traktowała je ostrzej niż wiele innych sióstr. Życie nowicjuszek powinno być wszakże surowe, zresztą Emara była surowa również dla samej siebie. Teraz obrzuciła szarymi oczyma brązowe frędzle szala Theodrin i wargi tej niewysokiej Przyjętej wykrzywiły się w pogardliwym uśmieszku, nad którym wszakże szybko zapanowała. Sekundę później uniosła i rozłożyła śnieżnobiałe, obrzeżone paskami przy rąbkach spódnice, kłaniając się Egwene. Policzki Theodrin spłonęły jaskrawym rumieńcem.

Amyrlin uderzyła pięścią w blat pulpitu na tyle mocno, że kamienny kałamarz i słoiczek z piaskiem niebezpiecznie się zatrzęsły.

— Zapomniałaś o stosownej uprzejmości wobec Aes Sedai, dziecko? — warknęła ostro.

Emara pobladła — Egwene wszak zdążyła już sobie wyrobić odpowiednią reputację — i pospiesznie wykonała jeszcze głębszy ukłon przed Theodrin, która przyjęła go, bez wyrazu kiwnąwszy głową, po czym umknęła z namiotu znacznie szybciej, niż wpadła do niego Emara czy wcześniej ona sama.

Przyjęta zaś wyjąkała z wydatnym, wzmocnionym przez nerwy illiańskim akcentem prośbę Lelaine o spotkanie z Amyrlin. Dawniej zarówno Romanda, jak i Lelaine zachowywały się o wiele mniej formalnie, wchodząc do gabinetu Egwene niezapowiedziane i kiedy tylko miały ochotę, jednakże wypowiedzenie wojny Elaidzie zmieniło mnóstwo spraw. Nie wszystkie, ale wystarczająco wiele, ażeby można było te zmiany dostrzec. Amyrlin poleciła przekazać Lelaine identyczną odpowiedź jak ta, której udzieliła poprzez Theodrin Romandzie, chociaż Emarze przekazała ją dużo mocniejszym tonem. Podczas ukłonu Przyjęta niemal się przewróciła, po czym właściwie wybiegła z namiotu. Zapewne opowieść o tej krótkiej rozmowie potwierdzi legendę Egwene al’Vere jako tak ostrej Zasiadającej na Tronie Amyrlin, że przy niej Sereille Bagand zacznie się wszystkim wydawać istotą delikatną niczym gęsi puch.

Natychmiast po wyjściu Emary Egwene podniosła rękę znad blatu i zmarszczyła brwi, patrząc na papier, który wcześniej bezwiednie przykrywała dłonią. Była to złożona karteczka, którą Theodrin zdążyła położyć na pulpicie do pisania, podczas gdy całowała pierścień Amyrlin. Egwene rozłożyła niewielką kartkę i jej marsowa mina się pogłębiła. Pismo pokrywające papier było płynne, a równocześnie bardzo staranne, choć przy jednej z krawędzi dostrzegła małego kleksa. A przecież Theodrin słynęła z wielkiej schludności, także w posługiwaniu się atramentem. Cóż, może próbowała się dopasować do powszechnego obrazu Brązowych.

Romanda wysłała dwie siostry w Podróż do Cairhien, gdzie mają zbadać pewną opowieść, która zdenerwowała Żółte Zasiadające. Nie wiem nic na temat szczegółów tej pogłoski, Matko, ale na pewno je poznam. Słyszałam, jak jedna z Zasiadających wspomniała o Nynaeve. Nie sugerowała przy tym, że Nynaeve przebywa w Cairhien, lecz owa plotka na pewno się z nią jakoś wiąże.

Głupia kobieta nawet podpisała się pod tym swoim imieniem!

— O co chodzi, Matko?

Egwene drgnęła z zaskoczenia i w ostatniej chwili przed własnym upadkiem na dywan złapała składaną nogę krzesła. Nadal z marsową miną skupiała wzrok na Siuan, która stała w progu namiotu, tuż przy wejściowych klapach. Dawna Amyrlin miała na ramionach przyozdobiony błękitnymi frędzlami szal, do piersi zaś przyciskała skórzane teczki. Na widok zaskoczenia Egwene niebieskooka kobieta uniosła nieznacznie brwi.

— Zobacz — odrzekła Amyrlin z irytacją, ciskając w nowo przybyłą papierem i besztając się w myślach za własne zachowanie. Pora nie była odpowiednia na podskoki i wzdrygnięcia! — Słyszałaś o Kairen? — spytała. Była pewna, że do Siuan dotarła już nieszczęsna nowina, niemniej jednak dodała: — Poczyniłaś konieczne zmiany?

„Konieczne zmiany” — powtórzyła w myślach. O Światłości, przemawiała równie pompatycznie jak Romanda. Bez dwóch zdań, była straszliwie zdenerwowana. Dopiero w ostatniej chwili pomyślała o objęciu saidara i utkaniu osłony chroniącej przed podsłuchem. Kiedy zaś ją utkała, od razu uświadomiła sobie, że dzisiejszy dzień to nie najlepszy moment na stawianie zabezpieczeń przeciwpodsłuchowych. Akurat dziś nikt nie powinien myśleć, że aktualna władczyni omawia jakieś sekretne sprawy z byłą Amyrlin.

Siuan nie wyglądała na zdenerwowaną. Przetrwała w swoim życiu już gorsze burze. Można by powiedzieć, że choć tonęła, przeżyła. Obrazowo mówiąc, na tle jej wcześniejszych kataklizmów dziś dla niej wiał zaledwie słaby wietrzyk.

— Nie trzeba niczego zmieniać, Matko, póki nie zyskamy pewności w kwestii łodzi — odpowiedziała opanowanym głosem, kładąc na pulpicie teczki i starannie wpasowując je między kałamarz i słoiczek z piaskiem. — Im mniej czasu Bode poświęci na myślenie o czekającym ją zadaniu, tym mniejsze ryzyko, że dziewczyna spanikuje.

Tak, tak, Siuan była spokojna niczym woda stawu w bezwietrzny dzień. Dwa morderstwa dokonane na siostrach nie mogły zburzyć jej opanowania. Ani przekazanie rozkazu zajęcia miejsca jednej z nich nowicjuszce, która dopiero od kilku miesięcy pobierała nauki.

Jednakże kiedy Siuan przeczytała notatkę, zmarszczyła czoło.

— Najpierw Faolain zaczyna się ukrywać — ryknęła w papier — a teraz Theodrin przynosi coś takiego tobie, zamiast mnie. Ta głupia dziewucha ma mniejszy móżdżek niż rybołów! Myślałby ktoś, iż jej pragnieniem jest powiadomienie całego świata, że dla ciebie ma na oku Romandę.

„Mieć na oku” — pomyślała Egwene. „Kulturalne określenie szpiegowania”. Najwyraźniej obie dziś lubowały się w eufemizmach. Och, wszak Aes Sedai zawsze posługiwały się eufemizmami. Tyle że dzisiaj tego typu niedomówienia działały Amyrlin na nerwy.

— Może rzeczywiście pragnie, ażeby wykryto jej działalność. Może jest zmęczona poleceniami Romandy. Chce, by Romanda przestała jej mówić, co ma zrobić, powiedzieć albo pomyśleć. Wyobraź sobie, Siuan, że była u mnie Przyjęta, która jawnie sobie drwiła z szala Theodrin.

Eks-Amyrlin wykonała pogardliwy gest.

— Romanda próbuje wszystkim narzucać, co mają robić. I co mają myśleć. Jeśli zaś chodzi o resztę, sytuacja zmieni się natychmiast, gdy Theodrin i Faolain będą mogły złożyć przysięgę przy użyciu Różdżki Przysiąg. Moim zdaniem, w chwili obecnej nikt nie będzie nalegał na poddanie ich sprawdzianom prowadzącym do szala. Aż do tego czasu obie muszą się poddać biegowi zdarzeń.

— To nie wystarczy, Siuan. — Egwene starała się przemawiać opanowanym głosem, jednak zachowanie spokojnego tonu wymagało od niej sporego wysiłku. W każdym razie brała pod uwagę, na co naraża dwie kobiety, kiedy polecała jednej z nich dołączenie do grupki sióstr otaczających Romandę, drugiej do grupki Lelaine. W tamtym czasie wszakże musiała przecież wiedzieć, o czym potajemnie dyskutują Zasiadające. Ta wiedza nadal była jej potrzebna, tym niemniej Amyrlin miała obowiązki wobec obu kobiet, które jako pierwsze przysięgły jej wierność, w dodatku z własnej i nieprzymuszonej woli. A poza tym... — Dużo z tego, co powiedziano na temat Theodrin i Faolain, można by powiedzieć także o mnie. Skoro byle Przyjęta może im jawnie okazywać brak szacunku... — No cóż, Egwene wcale się tego nie obawiała. Siostry jednak stanowiły inną kwestię. Szczególnie Zasiadające. — Siuan, jeśli Aes Sedai we mnie zwątpią, stracę wszelkie szanse na ponowne scalenie Wieży, wszelkie!

Dawna Amyrlin gwałtownie parsknęła:

— Matko, w chwili obecnej już nawet Lelaine i Romanda wiedzą, że jesteś prawdziwą Zasiadającą na Tronie Amyrlin i że naprawdę rządzisz. Czy się do tego przyznają czy nie... Żadna z tych dwóch nie jest kolejną Deane Aryman. Myślę, że zaczynają cię raczej postrzegać jako wcielenie Edarny Noregovny.

— Jest to możliwe — zgodziła się cierpko Egwene. Deane nazywano zbawicielką Białej Wieży. Wzięła sprawy w swoje ręce po detronizacji Bonwhin za próbę manipulowania Arturem Jastrzębie Skrzydło, ażeby poprzez niego kontrolować świat. Edarnę z kolei uważano za najbardziej utalentowaną w sensie politycznym kobietę, jaka kiedykolwiek dostąpiła Laski i Stuły. Obie były bardzo silnymi Zasiadającymi na Tronie Amyrlin. — Jednak... tak jak mi przypomniałaś... muszę się pilnować, w przeciwnym razie skończę jak Shein Chunla. — Shein również była początkowo silną Amyrlin, twardo kierującą Wieżą i Komnatą, niestety pod koniec swoich rządów stała się marionetką, która robiła dokładnie to, co jej kazały Zasiadające.

Siuan kiwnęła głową z aprobatą i zrozumieniem. Sama wszak uczyła Egwene historii Wieży i często powoływała się na te Amyrlin, które podczas swoich rządów popełniły jakiś straszliwy błąd i zapłaciły zań własnym życiem lub przynajmniej detronizacją. Tak jak ona.

— To jednak jest zupełnie inna sprawa — mruknęła, stukając palcami w notatkę. — Kiedy dopadnę tę Theodrin, pożałuje, że nie jest już nowicjuszką! A Faolain! Jeśli się okaże, że obie próbują się teraz wykręcić od odpowiedzialności, przysięgam, że wypatroszę je jak świnie w rzeźni!

— Kogo wypatroszysz? — spytała Sheriam, wpadając do pomieszczenia wraz z podmuchem zimnego powietrza.

Krzesło pod Egwene o mało znów się nie złożyło. Jeszcze jedna taka sytuacja i Amyrlin naprawdę znajdzie się na dywanie. Musiała zdobyć siedzisko, które nie będzie jej zawodzić przy każdym poruszeniu. Byłaby skłonna się założyć, iż Edarna nigdy nie podskakiwała, jakby miała na grzbiecie świerzbacza.

— Nikogo, kto mógłby ciebie interesować — odparła opanowanym głosem Siuan, przysuwając papier do płomieni jednej z biurkowych lamp. Karteczka płonęła szybko, a gdy ogień dotarł aż do koniuszków palca byłej Amyrlin, Siuan zdusiła resztki, po czym wytarła dłonie z popiołu. Tylko Egwene, Siuan i Leane wiedziały o misji Faolain i Theodrin. No i oczywiście same dwie zainteresowane. Chociaż wielu szczegółów nie znała żadna z nich.

Sheriam przyjęła odpowiedź ze spokojem. Ognistowłosa Opiekunka prawdopodobnie już całkowicie wróciła do siebie po swoim załamaniu w Komnacie. Przynajmniej odzyskała swą zewnętrzną godność albo przeważającą jej część. Choć kiedy patrzyła, jak Siuan spala notatkę, chyba nieco zmrużyła skośne, zielone oczy i musnęła ułożoną na ramionach wąską, błękitną stułę, jakby chciała się upewnić, czy tkanina nadal tkwi na swoim miejscu. Sheriam nie musiała akceptować rozkazów Siuan — w każdym razie Egwene na pewno by jej tego nie zleciła — jednak Opiekunka doskonale wiedziała, że Siuan również nie musi jej słuchać, co być może ją drażniło, ponieważ obecnie dawna Amyrlin posiadała znacznie mniej od samej Sheriam siły we władaniu Mocą. Denerwowało ją zapewne także własne przekonanie o istnieniu sekretów, w które jej nie wtajemniczano. Niestety, będzie musiała z tą świadomością żyć.

Opiekunka również zresztą przyniosła z sobą jakiś papier, który teraz położyła na stole przed Egwene.

— W drodze tutaj spotkałam Tianę, Matko — oświadczyła. — Powiedziała mi, że mam ci to przekazać.

„To” okazało się dziennym raportem dotyczącym uciekinierek. Raporty te, wciąż nazywane dziennymi, obecnie nie przychodziły już każdego dnia ani nawet raz w tygodniu. Działo się tak, odkąd nowicjuszki zorganizowano w Familie. Krewne wspierały się teraz nawzajem, pocieszały wśród frustracji i łez, a także perswadowały sobie wzajemnie najgorsze możliwe błędy, takie jak właśnie ucieczka. Z tego też względu również dzisiejszy raport składał się jedynie z jednej kartki, na której widniało samotne nazwisko: Nicola Treehill.

Egwene westchnęła i odłożyła notkę. Sądziła, że pragnienie pobierania nauk zatrzyma Nicolę w obozie, niezależnie od desperacji dziewczyny. Tym niemniej nie mogła powiedzieć, że martwi się jej ucieczką. Nicola była osobą przebiegłą i pozbawioną skrupułów, chętnie próbującą szantażu oraz wszelkich innych metod, które w jej opinii ułatwiały drogę do celu. Bardzo prawdopodobne, że znalazła sobie kogoś do pomocy. Areina nie miałaby oporów przed kradzieżą koni, które posłużyłyby im do ucieczki.

Nagle wzrok Amyrlin przyciągnęła widniejąca obok imienia data. A właściwie dwie daty, oznaczone znakami zapytania. Chociaż dni numerowano, niezwykle rzadko używano nazw miesięcy — z wyjątkiem oficjalnych dokumentów i traktatów (na przykład: „Podpisano, opieczętowano i poświadczono w mieście Illian dwunastego dnia Saven, w Roku Stwórcy...”), a także sprawozdań o tym charakterze i wpisów nazwisk kobiet w księdze nowicjuszek. Na co dzień wystarczyło wskazać, ile dni minęło od jakiegoś święta albo ile pozostało do innego. Napisane daty zawsze wyglądały dla Egwene dziwnie. Musiała policzyć na palcach, jeśli chciała mieć pewność co do opisywanego dnia.

— Sheriam, Nicola uciekła trzy lub cztery dni temu? Tiana ot tak sobie o tym pisze? I nie jest nawet pewna, kiedy to się stało... trzy dni temu czy też może cztery?

— Krewne Nicoli ją kryły, Matko — wyjaśniła Opiekunka, potrząsając ze smutkiem głową. Co dziwne przy tym, jej mały uśmiech wyglądał na rozbawiony. Albo zdawał się nawet pełen podziwu. — Nie z miłości. Najwyraźniej cieszyły się, że dziewczyna zniknęła i obawiały się jej powrotu. Nicola była okropnie apodyktyczna, gdy chodziło o jej Talent do głoszenia Przepowiedni. Zdaje mi się, że Tiana bardzo się zdenerwowała zachowaniem Krewnych dziewczyny. Boję się, że żadna nie posiedzi sobie wygodnie na zajęciach ani dziś, ani w najbliższych dniach. Tiana mówiła mi, że zamierza codziennie rano zamiast śniadania dawać im porcję rózg... do czasu, aż Nicola się znajdzie. Sądzę, że może jednak ustąpi. Skoro Nicola zniknęła już tyle dni przed odkryciem jej ucieczki, może minąć sporo czasu, zanim ustalimy miejsce jej pobytu.

Egwene lekko się skrzywiła. Nadal miała w pamięci własne wizyty w gabinecie Mistrzyni Nowicjuszek, wtedy zajmowanym właśnie przez kobietę siedzącą w tej chwili przed nią. Sheriam cechowała się wówczas silną ręką. Nikt chyba nie zniósłby codziennej chłosty z jej dłoni. Jednakże ukrywanie zniknięcia uciekinierki stanowiło wykroczenie poważniejsze niż wykradanie się po godzinach lub płatanie psikusów. Amyrlin odsunęła raport na bok.

— Tiana poradzi sobie z tą sprawą tak, jak uzna za stosowne — podsumowała. — Sheriam, zaszła jakaś zmiana w rozmowach sióstr o moim śnie?

Egwene ujawniła sen o ataku Seanchan od razu rano, po nocy, w której jej się przyśnił, a słuchaczki zagapiły się na nią apatycznie, najpewniej z powodu świeżej jeszcze nowiny o śmierci Anaiyi. To morderstwo zaszokowało wszystkie Aes Sedai.

Opiekunka zamiast odpowiedzieć, odchrząknęła i wygładziła spódnice z błękitnymi wstawkami.

— Może nie jesteś tego świadoma, Matko, ale jedną z Krewnych Nicoli jest Larine Ayellin. Z Pola Emonda — dodała, jakby Amyrlin tego nie wiedziała. — Nikt nie będzie uważać, że kogoś faworyzujesz, jeśli ułaskawisz całą Familię. Tak czy owak, Tiana, do czasu aż ustąpi, nie zamierza traktować ich szczególnie ostro. Ale trochę sobie pocierpią.

Egwene rozsiadła się wygodniej, choć ostrożnie z powodu chwiejnej nogi krzesła, po czym zmarszczyła brwi i przypatrzyła się swej rozmówczyni. Larine była prawie jej rówieśnicą i niegdyś bliską przyjaciółką. Razem dorastały, spędzały we dwie całe godziny, plotkując, ćwicząc splatanie włosów w warkocze i czekając na moment, w którym Koło Kobiet uzna, że już dorosły do noszenia owych warkoczy. Mimo to Larine należała do tych nielicznych dziewcząt z Pola Emonda, które rzeczywiście zaakceptowały Egwene na stanowisku Zasiadającej na Tronie Amyrlin, chociaż swą akceptację potwierdzała głównie poprzez zachowywanie dystansu. Wyraźnie trzymała się z dala od przyjaciółki z dzieciństwa. Czyżby jednak Sheriam sądziła, iż Egwene faworyzuje kogokolwiek? Nawet Siuan wyglądała na zaskoczoną tym podejrzeniem.

— Sheriam, lepiej niż ktokolwiek powinnaś wiedzieć, że dyscyplina obowiązująca dla nowicjuszek oraz ewentualne kary należą do kompetencji Mistrzyni Nowicjuszek — oświadczyła Amyrlin. — Mogę się wtrącić dopiero, kiedy Mistrzyni zacznie się nad jakąś dziewczyną wyjątkowo okrutnie znęcać, a przecież niczego takiego nie zasugerowałaś. Poza tym, jeśli Larine dojdzie do wniosku, że ominie ją dziś kara za pomoc uciekinierce... powtarzam, Sheriam, za pomoc uciekinierce...! Jeśli tak pomyśli dziś, zastanów się, jakie wykroczenia mogą jej przemknąć przez myśl jutro? Jeżeli będzie miała dość oleju w głowie, by nad sobą zapanować, może zdobyć szal, lecz tylko wtedy. A ja nie zamierzam pokazywać jej drogi, która może ją doprowadzić do odesłania za złe zachowanie. Zmieńmy temat. Co zatem mówią o moim śnie?

Opiekunka zamrugała skośnymi zielonymi oczyma, a następnie zerknęła na Siuan. O Światłości, czyż ta kobieta sądziła, iż Egwene jest wobec niej taka twarda z powodu obecności Siuan? Ponieważ Siuan mogłaby rozpowiadać o tej rozmowie?! Och, Sheriam nie powinna tak myśleć, była wszak kiedyś Mistrzynią Nowicjuszek.

— Jeśli chodzi o nastawienie sióstr, Matko — odparła w końcu Opiekunka — większość nadal uważa, że Seanchanie znajdują się w odległości tysiąca mil, że nie potrafią Podróżować i że gdy wyruszą na Tar Valon, dowiemy się o tym wcześniej, niż zdołają podejść na dwieście lig.

Siuan wymamrotała pod nosem jakieś przekleństwo, tak naprawdę nie wydawała się wszakże zaskoczona. Egwene również miała ochotę zakląć. Niepokój związany z morderstwem Anaiyi nie miał najwyraźniej nic wspólnego z apatią sióstr. Zasiadające po prostu nie uwierzyły, że Egwene może być Śniącą. Anaiya miała co do tego pewność, lecz Anaiya już nie żyła. W Talent Amyrlin wierzyły także Siuan i Leane, tym niemniej żadna z nich nie stała obecnie wystarczająco wysoko w hierarchii, ażeby ich opinii wysłuchano z czymś więcej niż ledwie niecierpliwą grzecznością, jeśli w ogóle. Egwene pojęła, że Opiekunka także nie bierze pod uwagę jej potencjalnego Talentu. Och, Sheriam przestrzegała przysięgi wierności najściślej, jak Amyrlin mogłaby sobie życzyć, tyle że nikomu nie można właściwie rozkazać, w co ma wierzyć. Ludzie powtórzą twoje słowa, może nawet je zapamiętają, nie zmienią jednakże bynajmniej swojego podejścia.

Po wyjściu Opiekunki Egwene przyłapała się na rozważaniu prawdziwych powodów, które sprowadziły do niej Sheriam. Czy chciała jej tylko powiedzieć o konieczności ukarania Larine? Pewnie nie. A jednak Opiekunka nie mówiła o niczym innym, co najwyżej odpowiadała na pytania Amyrlin.

Wkrótce do pomieszczenia wkroczyła Myrelle, za którą podążała Morvrin. Egwene odkryła, że obie przed wejściem do namiotu wypuściły Źródło i kazały poczekać na zewnątrz swoim Strażnikom. Mężczyźni, których Amyrlin widziała jedynie przez krótką chwilę w rozsuniętych wejściowych klapach, wyglądali na ostrożnych i nieufnych, nawet jak na Strażników.

Na widok Siuan duże ciemne oczy Myrelle zabłyszczały, a jej nozdrza się rozszerzyły. Okrągła twarz Morvrin pozostała natomiast gładka niczym wypolerowany kamień, chociaż kobieta przesuwała palcami obu rąk po ciemnobrązowych spódnicach, jakby coś z nich ścierała. Może jej ruchy były bezwiedne. W przeciwieństwie do Sheriam obie siostry musiały akceptować polecenia Siuan, choć żadnej fakt ten się nie podobał. Egwene nie chciała im bynajmniej utrzeć nosa, jednakże absolutnie ufała Siuan, im obu natomiast nie do końca, niezależnie od złożonych przez nie przysiąg. Poza tym, istniały momenty, w których kłopotliwe, o ile nie niemożliwe, wydawało się powiedzenie zaprzysiężonym jej siostrom, czego od nich wymaga. Siuan natomiast bez problemów przekazywała jej polecenia, a Egwene miała wówczas pewność, że siostry się im podporządkują.

Spytała więc wprost o rozmowę na temat jej snu, niestety — co jej już nie zaskoczyło — obie potwierdziły słowa Opiekunki. Seanchanie znajdowali się w ich opinii daleko stąd. Jeśli się zbliżą, siostry zostaną ostrzeżone. Mówiły to samo, co półtora tygodnia temu. Najgorzej, że...

— Gdyby żyła Anaiya, sytuacja może wyglądałaby inaczej — oznajmiła Morvrin, dla zachowania równowagi balansując na jednym z rachitycznych stołków przed pulpitem do pisania. Mimo swej tuszy utrzymywała się na siedzisku z łatwością i wdziękiem. — Anaiya miała reputację osoby, której nieobca jest wiedza tajemna. Zawsze sądziłam, że powinna wybrać Brązową Ajah. Skoro twierdziła, że jesteś Śniącą...

Pod wpływem ostrego spojrzenia Amyrlin kobieta przerwała i gwałtownie zacisnęła zęby.

Myrelle z kolei postanowiła nagle ogrzać dłonie nad koszem z płonącymi węglami.

Zatem żadna z nich również nie wierzyła w Talent Egwene. W całym obozie w prawdziwość jej snu wierzyły jedynie Siuan i Leane. Varilin przejęła rozmowy w Darein, zręcznie spychając Beonin na drugi plan i stale znajdowała jakieś wymówki, z powodu których nie mogła akurat w tym momencie przekazać ostrzeżenia. Może za kilka dni, gdy rozmowy staną się łatwiejsze... Jak gdyby siostry w ogóle potrafiły rozmawiać wprost, zamiast używać eufemizmów i niedopowiedzeń, starając się nie wymówić najmniejszego nawet słówka, którym mogłyby obrazić drugą stronę. Tak postępowały wszystkie, oprócz Siuan i Leane. I tylko one dwie wierzyły w Talent Egwene. Tak przynajmniej sądziła.

Myrelle nieoczekiwanie odwróciła się od kosza z płonącymi węglami. Miała pewną siebie minę, jakby zahartowało ją ciepło gorących węgli.

— Matko, myślę o dniu, w którym zostało zniszczone Shadar Logoth...

Przerwała, po czym znów się odwróciła do kosza.

Równocześnie do namiotu wkroczyła odziana w intensywny błękit kobieta o pociągłej twarzy. Przybyła niosła w dłoniach trójnożny stołek pomalowany jaskrawymi spiralami.

Maigan była piękna, miała wielkie oczy i pełne wargi, choć wszystko w niej wydawało się osobliwie wydłużone. Nie grzeszyła wprawdzie przesadnym wzrostem, a jednak nawet jej ręce wyglądały na zbyt długie. Chłodno kiwnęła głową Morvrin i jawnie zignorowała Myrelle.

— Przyniosłam dziś własne siedzisko, Matko — oznajmiła, wykonując nierówne dygnięcie, utrudnione przez trzymany w jednej ręce stołek. — Twoje są raczej niepewne, jeśli mogę tak je określić.

Amyrlin rzecz jasna nie zdziwiła się, że po śmierci Anaiyi Błękitne Ajah przysłały zastępczynię do jej „rady doradczej”, jednakże nie ucieszyła się, widząc, kogo do tej roli wyznaczyły. Mimo iż podczas rządów Siuan Maigan należała do jej sojuszniczek.

— Masz coś przeciwko temu, żebym wysłała Siuan po herbatę, Matko? — spytała Maigan, kiedy usiadła na swoim stołku. — Naprawdę powinnaś mieć tu jakąś nowicjuszkę albo Przyjętą, która załatwiałaby różne sprawy, herbatę wszakże może nam przynieść Siuan.

— Nowicjuszki mają sporo zajęć, Córko — odparła Egwene — a Przyjęte, mimo istnienia Familii, ledwie mają czas na własne studia. — Poza tym musiałaby wysyłać „swoją” nowicjuszkę lub Przyjętą na dwór, ilekroć zapragnęłaby porozmawiać z kimś na osobności. Decyzja odesłania przed namiot wydawała jej się tym trudniejsza, że dziewczęta te i kobiety nie nauczyły się jeszcze wszak ignorować gorąca czy zimna. W dodatku obecność takiej osoby przed namiotem jednoznacznie sugerowałaby, że w gabinecie Amyrlin rozprawia się o czymś, co warto podsłuchać. — Siuan, proszę, przynieś nam herbaty, dobrze? Jestem pewna, że każda z nas chętnie wypije po filiżance gorącego napoju.

Kiedy była Amyrlin ruszyła ku wyjściu, Maigan podniosła dłoń o długich palcach.

— Mam w swoim namiocie słoiczek miodu miętowego — dorzuciła władczym tonem. — Przynieś go. I postaraj się przy okazji niczego nie zwędzić. Pamiętam, że zawsze lubiłaś słodycze. No, pospiesz się.

Kiedyś Maigan była jej sojuszniczką, teraz zaś stanęła po stronie tych licznych sióstr, które obwiniały Siuan o rozbicie Białej Wieży.

— Jak sobie życzysz, Maigan — odrzekła Siuan łagodnym głosem, a zanim pospiesznie odeszła, ugięła nawet nieznacznie kolano. Naprawdę się spieszyła. Maigan zajmowała w hierarchii miejsce równie wysokie jak Myrelle bądź też Morvrin, dawną Amyrlin zaś przed karą za nieposłuszeństwo nie chroniły ani przysięgi wierności, ani inne nakazy czy zakazy. Kobieta o pociągłej twarzy lekko pokiwała głową z zadowoleniem. Siuan musiała wszak niedawno błagać o ponowne przyjęcie do Błękitnych Ajah, a plotki głosiły, że najdłużej musiała namawiać Maigan.

Morvrin przeprosiła i szybko wyszła za Siuan, być może pragnąc ją z jakiegoś powodu dogonić, Myrelle natomiast wybrała jeden ze stołków, usadowiła się na nim i zapatrzyła przed siebie. Ona i Maigan kompletnie się ignorowały, wręcz konkurowały z sobą w kwestii obojętności. Egwene zupełnie nie rozumiała ich wzajemnych animozji. Cóż, czasami ludzie po prostu się nie lubią. Zresztą sprawa ich niechęci nie stanowiła tematu czekającej je wszystkie rozmowy. Amyrlin skorzystała z chwili ciszy, usiłując przejrzeć przyniesione przez Siuan teczki, niestety nie mogła się skoncentrować ani na pogłoskach z Illian, ani na docierających z Cairhien insynuacjach. W dokumentach nie znalazła w każdym razie żadnego potwierdzenia opowieści Theodrin o historii, która jakoby wstrząsnęła Żółtymi Zasiadającymi. A gdyby Siuan o czymś takim wiedziała, bez wątpienia by jej o tym wspomniała.

Maigan i Myrelle gapiły się na nią, jakby obserwacja przewracającej stronice władczyni stanowiła najbardziej interesujące zajęcie na świecie. Egwene najchętniej obie by odesłała, pragnęła się wszakże dowiedzieć, co Myrelle myśli o dniu, w którym Shadar Logoth usunięto z powierzchni ziemi. A nie mogła odesłać jednej, nie odsyłając drugiej. Niech sczezną, i to obie!

Siuan wróciła z drewnianą tacą, na której niosła srebrny imbryczek, porcelanowe filiżanki oraz pokryty białą glazurą słoiczek z miodem Maigan. Za dawną Amyrlin wszedł żołnierz w składającej się z pancerza i kolczugi zbroi. Był to młody Shienaranin o ogolonej głowie, z wyjątkiem kępki włosów na czubku. To znaczy... Wydawał się młody, a równocześnie niemłody. Na ogorzałym policzku Ragana znajdowała się pomarszczona biała blizna od strzały, twarz mężczyzna miał zaś twardą w sposób typowy dla osób, które na co dzień żyją ze śmiercią za pan brat. Kiedy Siuan rozstawiała filiżanki do herbaty, Shienaranin skłonił się, jedną ręką przytrzymując przy biodrze hełm z czubem, drugą dotykając rękojeści miecza. Nic w jego minie nie sugerowało, że spotkał Egwene kiedykolwiek wcześniej.

— To zaszczyt ci służyć, Matko — zagaił formalnie. — Przysyła mnie Lord Bryne. Kazał ci przekazać, że łupieżcy prawdopodobnie przekroczyli ubiegłej nocy rzekę. Wraz z Aes Sedai. Lord Bryne podwaja patrole. Radzi, ażeby siostry nie oddalały się zbytnio od obozu. Dzięki temu unikną incydentów.

— Wybaczysz mi, Matko? — spytała nagle Siuan, nieznacznie speszonym tonem kobiety, która pilnie musi się udać do wychodka.

— Tak, tak — odparła Egwene, ledwie kryjąc niecierpliwość. Poczekała, aż Siuan wybiegnie z namiotu, po czym zwróciła się do Shienaranina: — Powiedz Lordowi Bryne’owi, że Aes Sedai chadzają, dokąd zechcą i kiedy zechcą.

Zamknęła gwałtownie usta, w ostatniej chwili powstrzymując się przed nazwaniem mężczyzny „Raganem”. Jej nagłe milczenie zapewne dodało słowom surowości. Przynajmniej taką miała nadzieję.

— Powiem mu, Matko — odrzekł żołnierz, ponownie jej się kłaniając. — Służę ci, Matko, całym sercem.

Gdy mężczyzna wyszedł, Maigan uśmiechnęła się lekko. Ogólnie rzecz biorąc, pogardzała żołnierzami (Strażników ceniła i uważała za ludzi potrzebnych, żołnierze natomiast jej zdaniem sprawiali jedynie kłopoty, które musieli za nich później rozwiązywać inni), jednakże najwyraźniej przyjemność sprawiało jej dostrzeżenie choćby zalążka kłótni między Egwene i Garethem Bryne. A może raczej z takich potencjalnych niesnasek między nimi cieszyła się Lelaine. Maigan wszak popierała Lelaine we wszystkim i bez żadnych wątpliwości. Myrelle z kolei wyglądała na nieco zaintrygowaną. Wiedziała przecież, że Amyrlin pozostaje w jak najlepszych układach z Lordem Garethem.

Egwene wstała, wzięła filiżankę i nalała sobie herbaty, do której dodała łyżeczkę miodu Maigan. Zupełnie nie trzęsły jej się ręce. Wiedziała, że łodzie znajdują się na swoim miejscu. Za kilka godzin Leane weźmie Bode i wyjedzie wraz z nią z obozu, nie tłumacząc się nikomu ze swej decyzji. Larine musi odbyć karę, na którą sobie zasłużyła, Bode natomiast musi wypełnić konieczne zadanie. Egwene była młodsza od Bode, gdy wyznaczono ją do polowania na Czarne siostry. A Shienaranie rzeczywiście całym sercem służyli tym, którzy toczyli w Ugorze wojnę przeciwko Cieniowi. Aes Sedai i kandydatki na Aes Sedai w ten sam zaś sposób służyły Wieży. Stanowiły przeciwko Cieniowi broń silniejszą niż jakikolwiek miecz i nie mniej ostrą dla nieostrożnej ręki.

Przybyła Romanda — wraz z Theodrin, która przytrzymała dla niej klapy wejściowe namiotu. Siwowłosa przedstawicielka Żółtych wykonała bardzo przyzwoity ukłon, który nawet o włos nie był ani zbyt głęboki, ani zbyt płytki, niż to nakazywały stosowne zasady określające zachowanie Zasiadającej wobec Amyrlin. Nie przebywały przecież w Komnacie, gdzie Amyrlin traktowano jedynie jak pierwszą pomiędzy równymi. Tutaj, w swoim gabinecie, Egwene miała najwięcej praw, co pojmowała nawet Romanda. Tym niemniej Zasiadająca nie zamierzała pocałować pierścionka Amyrlin. Jej uprzejmość nie była wszak bezgraniczna.

Romanda obrzuciła Myrelle i Maigan takim wzrokiem, jakby chciała poprosić, aby wyszły. A może raczej chciała po prostu je wyrzucić. Kwestia była drażliwa. Zasiadające zawsze oczekiwały posłuszeństwa, tyle że ten przypadek wydawał się nieco inny, gdyż Myrelle i Maigan nie pochodziły z Ajah Romandy. No i wszystkie znajdowały się w gabinecie Amyrlin.

W końcu Romanda nic nie zrobiła, ledwie pozwoliła Theodrin odebrać od siebie przyozdobiony haftem w postaci rabatek żółtych kwiatów płaszcz i nalać sobie filiżankę herbaty. Gdy w końcu Zasiadająca w imię Żółtych zajęła pusty stołek, Theodrin wycofała się w kąt, gdzie stała, szarpiąc szal i zaciskając usta. Mimo nierównych nóg stołka Romanda siedziała na nim tak samo dostojnie jak na krześle w Komnacie Wieży — a może nawet jak na tronie. Rozsiadła się wygodnie i poprawiła zakończony żółtymi frędzlami szal, który nosiła pod płaszczem.

— Rozmowy idą źle — przemówiła wreszcie typowym dla siebie wysokim i melodyjnym głosem. Zdanie to zabrzmiało w jej ustach niczym proklamacja. — Varilin zagryza wargi z frustracji. Magla także ma poczucie daremności tej sprawy, podobnie Saroiya. Tak, tak, nawet Saroiya, która zwykle zaczyna cicho zgrzytać zębami, dopiero kiedy większość sióstr już wrzeszczy.

Wyjąwszy Janyę, każda Zasiadająca, która reprezentowała swoją Ajah jeszcze przed podziałem Wieży, pragnęła wziąć udział w negocjacjach. Miały wszak rozmawiać z kobietami, które znały jeszcze w Komnacie. W tej sytuacji Beonin niemal zredukowano do pozycji chłopca na posyłki.

Romanda umoczyła wargi w herbacie, po czym bez słowa wyciągnęła dłoń z filiżanką na spodku przed siebie i nieco z boku. Theodrin od razu rzuciła się ze swojego kąta i wzięła od Żółtej Zasiadającej filiżankę, z którą szybko skierowała się do tacy. Posłodziła herbatę miodem, a następnie oddała napój Romandzie i wróciła do tego samego kąta. Zasiadająca ponownie skosztowała ciepłej herbaty i tym razem kiwnęła głową z aprobatą. Theodrin aż się zarumieniła.

— Rozmowy potoczą się swoim torem — stwierdziła ostrożnie Egwene.

Romanda sprzeciwiała się wcześniej wszelkim negocjacjom, fałszywym czy prawdziwym. Zdawała też sobie sprawę z tego, co miało się zdarzyć dzisiejszego wieczoru, zamierzała jednak utrzymać Komnatę w niewiedzy wobec czegoś, co jeszcze niedawno wydawało się nikomu niepotrzebną obrazą.

Teraz pokiwała głową, aż podskoczył zwarty koczek z tyłu jej głowy.

— Już nam pokazały jedną rzecz, a mianowicie, że Elaida nie pozwoli przemawiającym w jej imieniu Zasiadającym ustąpić ani o cal. Zagrzebała się w Wieży niczym szczur w ścianie. Jedyny sposób, by ją wypłoszyć, to napuścić za nią fretki.

Słysząc to osobliwe stwierdzenie, Myrelle aż chrząknęła, zyskując natychmiast zaskoczone spojrzenie Maigan. Wzrok Romandy pozostał utkwiony w Amyrlin.

— Elaidę, tak czy inaczej, usuniemy — oświadczyła spokojnie Egwene, odstawiając swoją filiżankę z herbatą na spodek. Ręka nadal jej się na szczęście nie trzęsła. Czego te kobiety się dowiedziały? I jak?

Romanda, patrząc na swoją herbatę, skrzywiła się lekko, jakby nagle odkryła, że Theodrin dodała do niej jednak zbyt mało miodu. A może Żółtą Zasiadającą rozczarował fakt, że Amyrlin nie powiedziała nic więcej. Nagle przesunęła się na stołku ruchem mistrzyni fechtunku, która podnosi ostrze, szykując się do kolejnego ataku.

— To, co powiedziałaś o Rodzinie, Matko... — zaczęła. — Że jej przedstawicielek jest raczej tysiąc niż kilka tuzinów. Że niektóre liczą sobie pięćset czy sześćset lat. — Potrząsnęła głową z niedowierzaniem. — Jak one wszystkie mogły uciec z Wieży?

Właściwie nie pytała, ale rzucała wyzwanie.

— Całkiem niedawno odkryłyśmy, jak wiele jest dzikusek wśród Ludu Morza — odrzekła łagodnie Amyrlin. — A nadal nie jesteśmy pewne, ile ich jest tam naprawdę.

Grymas Romandy jeszcze bardziej się pogłębił. Właśnie Żółte jako pierwsze potwierdziły fakt istnienia w samym Illian setek dzikusek wśród kobiet należących do Ludu Morza. Egwene uświadomiła sobie, że właśnie zdobyła w tej rozmowie pierwszy punkt.

Tyle że tak nieznaczna przewaga nie mogła jej zapewnić zwycięstwa nad Romandą. Musiała zdobyć kolejne punkty.

— Trzeba je będzie wyśledzić, gdy tylko zakończymy nasze sprawy tutaj — oznajmiła ponuro. — Owszem, możemy kilku tuzinom udzielić pozwolenia na pozostanie w Ebou Dar i Tar Valon. Pomogą nam wytropić zbiegów. Nie wolno wszakże dopuścić, żeby tysiąc dzikusek działało w grupach... zorganizowanych.

Ostatnie dwa słowa wypowiedziała z jeszcze większą pogardą niż wszystkie wcześniejsze zdania. Myrelle i Maigan patrzyły na nią z uwagą i przysłuchiwały się. Maigan zainteresowała się tak bardzo, że aż cała pochyliła się mocno do przodu. Żadna nie znała dokładniejszych szczegółów niż te, które rozpowszechniała sama Egwene, otrzymawszy je — jak mniemały wszystkie siostry — od „oczu i uszu” Siuan.

— Dobrze ponad tysiąc — poprawiła Romandę Amyrlin — i ani jedna nie jest dzikuską. Niemal wszystkie te kobiety odesłano kiedyś z Wieży. Wyjątkiem jest kilka uciekinierek, którym udało się uniknąć ujęcia. — Nie podniosła głosu, choć każdą kwestię wypowiadała stanowczo. I przez cały czas wytrzymywała spojrzenie Zasiadającej. — Tak czy owak... jak proponujesz je wyśledzić? Mieszkają we wszystkich krajach i uprawiają najrozmaitsze zawody. Jedynie w Ebou Dar zbierały się... czy też może spotykały przez przypadek, lecz wszystkie umknęły z miasta, kiedy wkroczyli tam Seanchanie. Od czasu Wojen z Trollokami przedstawicielki Rodziny powiadamiały Białą Wieżę jedynie o tym, o czym chciały ją poinformować. Przez dwa tysiące lat ukrywały się tuż pod jej nosem. Podczas gdy liczba sióstr w Wieży malała, liczba Kuzynek rosła. Jak proponujesz je teraz znaleźć wśród wszystkich tych dzikusek, które Wieża zawsze ignorowała, ponieważ oceniała je jako kobiety „zbyt stare” na nowicjuszki? Członkinie Rodziny w żaden sposób nie wyróżniają się z tłumu, Romando. Używają Mocy niemal równie często jak Aes Sedai, lecz ich twarze pokazują rzeczywisty wiek, dokładnie tak jak w przypadku wszystkich innych istot ludzkich, choć może Kuzynki starzeją się nieco wolniej. Jeśli zechcą pozostać w ukryciu, nigdy nie zdołamy ich znaleźć.

W ten sposób Amyrlin zdobyła kolejne punkty, nie tracąc przy tym żadnego. Romandzie wystąpiły na czoło kropelki potu, który u Aes Sedai był swoistą oznaką desperacji. Myrelle siedziała całkowicie nieruchomo, jednak maksymalnie wychylona Maigan o mało nie spadła na twarz ze swego stołka, choć rzeczywiście wyglądał on na siedzisko znacznie stabilniejsze niż wszystkie należące do Egwene.

Żółta Zasiadająca oblizała usta.

— Jeśli przenoszą Moc, przyciągają ludzkie spojrzenia. Jeśli się starzeją, nie mogą przenosić zbyt często, o ile w ogóle to robią. I w żadnym razie nie mogą żyć pięćset czy sześćset lat!

Amyrlin doszła do wniosku, że czas na ostateczne rewelacje.

— Istnieje tylko jedna prawdziwa różnica między Aes Sedai i Kuzynkami — obwieściła dobitnie. Choć mówiła cicho, każde jej słowo było doskonale słyszalne. Chyba nawet Romanda w tym momencie wstrzymała oddech. — Opuściły Białą Wieżę, zanim zdążyły złożyć przysięgę na Różdżkę Przysiąg.

Tak, teraz, w końcu wszystko stało się jasne.

Romanda wykonała niespodziewany ruch. Wyglądała jak po otrzymaniu straszliwego ciosu.

— Ty też jeszcze nie złożyłaś Przysiąg — zauważyła chrapliwie. — Czy to znaczy, że je odrzucasz? Będziesz skłaniać siostry do ich odrzucania?

Któraś — Myrelle lub Maigan — głośno chwytała powietrze. A może obie.

— Nie! — odrzekła ostro Egwene. — Właśnie dzięki Trzem Przysięgom jesteśmy Aes Sedai, a ja złożę swoje na Różdżkę Przysiąg, natychmiast kiedy ją odzyskamy! — Zaczerpnęła wielki haust powietrza, po czym nieco się uspokoiła. Równocześnie wszakże pochyliła się ku Zasiadającej, próbując do niej przemówić. Dotrzeć do niej. Przekonać ją! Prawie wyciągnęła ku tamtej dłoń. — W obecnej chwili, Romando, starsze siostry odchodzą od nas i spędzają swoje ostatnie lata w spokoju. Czy nie byłoby lepiej, gdyby te lata nie były ich ostatnimi? Gdyby siostry wycofywały się do Rodziny, mogłyby w ten sposób związać Kuzynki z Wieżą. Wówczas ustałoby bezsensowne i daremne polowanie. — Skoro zaszła już tak daleko, mogła zrobić także ostateczny krok. — Różdżka Przysiąg może tak samo rozwiązywać, jak zobowiązywała.

Maigan opadła na kolana, mimo dywanu z głośnym łoskotem, jednak równie szybko się podniosła, otrzepując spódnice z takim oburzeniem, jak gdyby upadła, ponieważ ktoś ją pchnął. A oliwkowa twarz Myrelle wydawała się teraz nieco pobladła.

Romanda bardzo powoli odstawiła filiżankę z herbatą na krawędź biurka i wstała, otaczając się szalem. Przez moment stała, wpatrując się w Amyrlin z twarzą kompletnie pozbawioną wyrazu, podczas gdy Theodrin, niczym służąca wielkiej pani, układała jej żółty, haftowany płaszcz na ramionach, mocowała złotą szpilkę i starannie wygładzała fałdy. W końcu Zasiadająca przemówiła. Jej głos był twardy jak kamień.

— Kiedy byłam małą dziewczynką, marzyłam o tym, żeby zostać Aes Sedai. Od dnia, gdy dotarłam do Białej Wieży, starałam się żyć jako Aes Sedai. Żyłam jako Aes Sedai i umrę jako Aes Sedai. Nie może być inaczej!

Chociaż obróciła się płynnym ruchem do wyjścia, przewróciła stołek, na którym siedziała, najwyraźniej mimowolnie. Theodrin pospiesznie wyszła za nią. Dziwnym trafem, jej twarz wyrażała troskę.

— Matko? — Myrelle wciągnęła potężny wdech. Jej palce skubały intensywnie zielone spódnice. — Matko, czy naprawdę sugerujesz, że...?

Zamilkła, widocznie niezdolna wymówić pomyślane słowa. Maigan siedziała na stołku sztywno wyprostowana, być może powstrzymując się przed kolejnym pochyleniem się do przodu.

— Wyłożyłam jedynie fakty — odparła spokojnie Egwene. — Decyzje podejmie Komnata. Ale powiedz mi coś, Córko. Wolałabyś umrzeć, skoro mogłabyś wciąż żyć i dalej służyć Wieży?

Dwie siostry, Zielona i Błękitna, wymieniły spojrzenia, potem uświadomiły sobie, co zrobiły i natychmiast ponownie zaczęły się ignorować. Żadna nie odpowiedziała Amyrlin na jej pytanie, lecz młoda władczyni niemalże widziała myśli, które szalały im w głowach.

Po kilku chwilach Egwene wstała i odstawiła stołek. Nawet jej ruch zdołał w obu Aes Sedai wzbudzić zaledwie pobieżne przeprosiny za to, że same nie zerwały się z miejsc wystarczająco prędko. Potem obie popadły w milczącą zadumę.

Amyrlin spróbowała wrócić do kartek w teczkach Siuan — sytuacja patowa w Kamieniu Łzy przeciągała się i nikt nie miał żadnego pomysłu, w jaki sposób się zakończy — jednak nie zdążyła się skupić na tekście, gdyż niedługo po odejściu Romandy do namiotu weszła Lelaine.

W przeciwieństwie do Żółtej, smukła Błękitna Zasiadająca przybyła sama i sama sobie nalała herbaty. Usiadła na pustym stołku, zdjęła obity futrem płaszcz i zarzuciła go sobie na ramiona, skąd zwisał spięty srebrną szpilą wysadzaną dużymi szafirami. Miała również szal z frędzlami; Zasiadające rzadko wychodziły bez tego symbolu swojej Ajah. Lelaine była bardziej bezpośrednia od Romandy, a przynajmniej takie na pierwszy rzut oka sprawiała wrażenie. Jej bystre oczy połyskiwały intensywnie.

— Śmierć Kairen stanowi kolejną przeszkodę, oddalającą szansę osiągnięcia jakiegokolwiek porozumienia z Czarną Wieżą — mruknęła znad filiżanki z herbatą, wdychając parę. — No i trzeba się zająć biednym Llywem. Może przejmie go Myrelle. Dwóch spośród jej trzech należało wcześniej do innej siostry. Nikt nigdy nie uratował dwóch Strażników, których Aes Sedai umarły.

Nie tylko Egwene dosłyszała szczególną emfazę, z jaką Zasiadająca mówiła o Llywie. Myrelle straszliwie pobladła twarz. Kobieta skrywała bowiem przed światem dwa sekrety i jednym z nich był fakt, że posiadała już nie trzech, lecz czterech Strażników. Przejście Lana Mandragorana od Moiraine do niej było zdarzeniem, jakiego nikt nie pamiętał od bardzo dawna. W dodatku przywodziło na myśl wiązanie mężczyzny wbrew jego woli, a czegoś takiego Aes Sedai nie robiły nawet przed setkami lat.

— Trzech to dla mnie dość — odrzekła bez tchu. — Wybaczysz mi, Matko?

Maigan zaśmiała się cicho, gdy Myrelle wyszła z namiotu szybkim krokiem, ale zanim opadły wejściowe klapy, zdążyła jeszcze objąć saidara.

— Oczywiście — zadrwiła Lelaine, wymieniając rozbawione spojrzenie z drugą Błękitną. — Mówi się, że Myrelle poślubia swoich Strażników. Wszystkich. Może po prostu nieszczęsny Llyw nie nadaje się na męża.

— Llyw jest wielki jak koń — wtrąciła Maigan. Mimo rozbawienia, z jakim zareagowała na pospieszne odejście Myrelle, w jej tonie nie można się było doszukać złośliwości. Po prostu stwierdzała fakt, Llyw bowiem rzeczywiście był ogromnym człowiekiem. — Sądzę, że znam pewną młodą Błękitną, która zechce się zaopiekować owym Strażnikiem. Osóbka ta nie interesuje się mężczyznami w taki sposób jak Myrelle.

Lelaine pokiwała głową, sugerując zrozumienie i aprobatę dla więzi młodej Błękitnej i Strażnika.

— Zielone potrafią się zachowywać bardzo dziwacznie. Weźmy na przykład Elayne Trakand. Nigdy właściwie nie myślałam, że Elayne zechce zostać Zieloną. Uważałam, że wybierze Błękitne Ajah. Ta dziewczyna ma wszak wielki dryg do polityki. Chociaż cechuje się też skłonnością do wchodzenia w głębszą niż bezpieczna wodę. Nie powiedziałabyś tak, Matko?

Uśmiechnęła się, po czym wypiła łyk herbaty.

Pogawędka z nią bynajmniej nie przypominała rozmowy z Romandą. Romanda raczej sondowała opinie, Lelaine zaś po prostu — mówiąc obrazowo — cięła, waląc na prawo i lewo ostrzem, które wydawała się brać z powietrza. Czyżby wiedziała o Myrelle i Lanie? Czyżby wysłała kogoś do Caemlyn? A jeśli tak, ile odkryła? Egwene zastanowiła się, czy Romanda również czuła się zbita z tropu i oszołomiona.

— Sądzisz, że morderstwo Kairen wystarczy dla powstrzymania porozumienia? — spytała. — Może to Logain powrócił, ażeby dokonać jakiejś szalonej zemsty? — Dlaczego, na Światłość, powiedziała coś takiego? Musiała bardziej panować nad językiem i powstrzymywać się przed tego typu dowcipami. — Albo, co bardziej prawdopodobne, zrobił to jakiś biedny głupiec z okolicznej farmy czy też mieszkaniec którejś z miejscowości po drugiej stronie mostów.

Uśmiech Lelaine jeszcze bardziej się rozszerzył i teraz był szyderczy, nie zaś rozbawiony. O Światłości, ta kobieta od miesięcy nie okazywała nikomu tak wielkiego lekceważenia.

— Gdyby Logain zapragnął się zemścić, Matko, podejrzewam, że szalałby po Białej Wieży i zabijał Czerwone. — Wbrew uśmiechowi przemawiała głosem uprzejmym i wyważonym. „Niepokojący kontrast” — pomyślała Egwene. Ale może takie właśnie były zamiary Lelaine. — W sumie szkoda, że to tylko marzenia — ciągnęła Błękitna Zasiadająca. — Logain mógłby usunąć Elaidę. Chociaż właściwie nie zasłużyła sobie na szybką śmierć. Nie, morderstwo Kairen nie powstrzyma porozumienia, nie bardziej niż zgon Anaiyi, jednakże po tych dwóch zabójstwach siostry zaczęły się straszliwie martwić o swoje bezpieczeństwo i wszelkie naruszenia zakazów. Może rzeczywiście potrzebujemy tych mężczyzn, musimy wszakże mieć pewność, że to my, a nie oni, sprawujemy kontrolę nad sytuacją. Całkowitą kontrolę.

Egwene skinęła lekko głową. Zgadzała się, tym niemniej...

— Możemy mieć trudności w skłonieniu ich do zaakceptowania naszej kontroli — zauważyła.

„Trudności?!”. Zaczynała dziś wykazywać prawdziwy talent do niedopowiedzeń.

— Więź ze Strażnikiem można nieznacznie zmodyfikować — oznajmiła Maigan. — Mężczyznę można nakłonić do wypełniania rozkazów poprzez niewielki nacisk, jednak gdy trzeba, całkiem łatwo możemy ten nacisk zwiększyć.

— Za bardzo mi się to kojarzy z Przymusem — oświadczyła dobitnie Amyrlin.

Nauczyła się od Moghedien tego splotu, lecz jedynie w celu wypracowania metody przeciwdziałania jego skutkom. Uważała Przymus za coś obrzydliwego. Jak można „ukraść” inną osobę, pozbawić ją woli, osobowości? Człowiek, którego poddano Przymusowi, zrobi wszystko, co mu polecisz. Wszystko! Mało tego, człowiek ten będzie wierzyć, że wykonał całe zadanie z własnej i nieprzymuszonej woli. Tak, tak, na samą myśl o Przymusie Egwene czuła się po prostu brudna.

Podobnie jak Lelaine, Maigan wytrzymała wszakże wzrok Amyrlin niemal bez trudu, a głos zachowała równie spokojny jak twarz. Na pewno nie myślała o niczym tak odpychającym.

— Przymusu użyto na siostrach w Cairhien. Jestem co do tego w tej chwili pewna. Ja jednak mówiłam o więzi, czyli o czymś całkowicie innym.

— Myślisz, że zdołasz namówić Asha’manów na przyjęcie więzi? — Amyrlin nie potrafiła zapanować nad niedowierzaniem, co uwidoczniło się w jej głosie. — Poza tym... Kto stworzy tę więź? Nawet gdyby wszystkie siostry, które nigdy nie posiadały Strażnika, wzięły sobie Asha’manów, a każda Zielona związała dwóch czy nawet trzech, nie starczy nam sióstr. Zresztą, ile znajdziesz chętnych związać się z mężczyzną, który lada chwila może oszaleć?

Maigan kiwała głową przy każdym zdaniu, jakby w pełni zgadzała się z Egwene. Z drugiej strony wszak stale wygładzała spódnice i zdawała się w ogóle nie słuchać. Kiedy Egwene skończyła, natychmiast rzuciła:

— Jeśli więź można zmienić w jeden sposób, można go zmienić także w inny. Może na przykład istnieje sposób usunięcia współodczuwania lub przynajmniej częściowego osłabienia go. Wtedy ich szaleństwo przestałoby stanowić dla nas problem. Byłby to wprawdzie wówczas odmienny rodzaj połączenia, w ogóle niepodobny do zwyczajnej więzi Strażnika z Aes Sedai. Jestem jednak przekonana, że większość sióstr dostrzeże tę różnicę, dzięki której każda z nich będzie mogła związać taką liczbę Asha’manów, jaką uzna za konieczną.

Nagle Egwene pojęła, z czym ma do czynienia. Lelaine siedziała nieruchomo, z pozoru wpatrzona w swoją filiżankę z herbatą, tak naprawdę wszakże spod zmrużonych powiek obserwowała Amyrlin. A Maigan Zasiadająca najwyraźniej używała jako swojej rzeczniczki. Egwene zdławiła gniew.

— Ale brzmi dokładnie jak Przymus, Lelaine! — oświadczyła. Nawet nie musiała się zmuszać do zimnego tonu. — Taka jest prawda, mówicie o Przymusie i wasze tłumaczenia na nic się tu zdadzą. Zwrócę na to podobieństwo uwagę każdemu, kto mi podda taki pomysł. A te, które będą nie tylko sugerować, lecz także spróbują mnie przekonać do swoich racji, ukażę rózgami. Przymus jest zakazany i takim pozostanie.

— Jak sobie życzysz — odparła Lelaine, co mogło znaczyć wszystko lub nic. Natychmiast jednak dodała uszczypliwe wytłumaczenie: — Białej Wieży też czasami zdarzają się pomyłki. Nie sposób żyć bądź też działać bez popełniania błędów. A jednak żyjemy i działamy dalej. Jeśli czasem musimy ukrywać nasze pomyłki, później, ilekroć to tylko możliwe, naprawiamy je. Nawet kiedy naprawa bywa bolesna.

Odstawiła filiżankę na tacę i wyszła. Maigan deptała jej prawie po piętach, a zanim opuściła namiot, objęła Źródło. Lelaine tego nie zrobiła.

Przez jakiś czas Amyrlin koncentrowała się na uspokojeniu oddechu. Wyobraziła sobie, że jest rzeką ograniczoną przez brzegi. Lelaine przecież wcale nie nazwała wyboru Egwene al’Vere na Tron Amyrlin pomyłką, którą można naprawić, choć... nie była od tego daleka.

Po południu Chesa przyniosła na kolejnej drewnianej tacy kolejny posiłek: ciepły, chrupiący chleb, na którym Egwene zauważyła zaledwie jeden czy dwa podejrzanie ciemne punkciki, oraz gulasz z soczewicy z twardymi paseczkami rzepy, starej, zdrewniałej marchwi i kawałkami mięsa, które wyglądało na kozie. Amyrlin zdołała przełknąć jedynie łyżkę potrawy. Nie Lelaine ją niepokoiła. Lelaine groziła jej już wcześniej, przynajmniej zanim Egwene dała wszystkim do zrozumienia, że jest prawdziwą władczynią, nie zaś bierną marionetką. Nie, nie o nią chodziło. Zamiast jeść, zagapiła się w leżący z boku stołu raport Tiany. Nicola — mimo swego wielkiego potencjału — chyba jednak nie zdobędzie szala, chociaż Wieża miała spore i długoletnie doświadczenie w prostowaniu charakterów upartych jak oślice, skłonnych do błędów kobiet i potrafiła je przemienić w godne zaufania Aes Sedai. Larine miała przed sobą jasną przyszłość, musiała się jeszcze wszakże nauczyć posłuszeństwa wobec reguł, zanim odkryje, które z tych reguł można złamać i kiedy. W Białej Wieży bez trudu można się było dowiedzieć wszystkich tych kwestii, lecz posłuszeństwo zawsze było najważniejsze, znacznie ważniejsze niż umiejętne lawirowanie. Bode z kolei czekała naprawdę wspaniała przyszłość. Zdolnościami dziewczyna prawie dorównywała talentom Egwene. Od każdej wszakże kobiety — czy była Aes Sedai, Przyjętą, czy też nowicjuszką — Wieża wymagała przede wszystkim działalności na swoją rzecz, również od Zasiadającej na Tronie Amyrlin!

Po powrocie Chesa okazała Egwene swe ogromne rozczarowanie z powodu niemal nietkniętego posiłku na tacy, szczególnie że wcześniej tego dnia znalazła już praktycznie nieruszone śniadanie. Amyrlin rozważyła wykręcenie się bólem żołądka, natychmiast jednak odrzuciła ten pomysł. Wciąż pamiętała przecież straszliwą herbatkę Chesy, która miała uleczyć jej migreny — i uleczyła przynajmniej na kilka dni, tyle że później bóle powróciły gwałtowniejsze niż kiedykolwiek wcześniej i teraz jako takie powtarzały się każdej nocy. Pulchna służąca posiadała najwyraźniej niezły zbiór ziołowych środków na każdą dolegliwość; nabywała je od każdego domokrążcy, który potrafił elokwentnie namawiać. Każda następna mikstura smakowała gorzej niż poprzednia. A jeśli Egwene którejś nie wypiła, Chesa potrafiła spojrzeć na swoją panią z takim smutkiem, że Amyrlin miała ochotę przełknąć wszystko, byleby tylko nie przysparzać służącej więcej zmartwień. Czasami, co zaskakujące, owe mikstury działały, choć nigdy nie smakowały przyjemnie, a Egwene zawsze brzydziła się przed wypiciem choćby łyku. Tym razem więc tylko odesłała Chesę z tacą i obietnicą, że zje później. Za kilka godzin kobieta przyniesie bez wątpienia kolację tak wielką, że jej zawartością można by utuczyć niejedną gęś.

Amyrlin poczuła, że uśmiecha się na myśl o Chesie stojącej jej nad głową, patrzącej groźnie, wpychającej w nią posiłek i czekającej, aż jej pani przełknie wszystko aż do ostatniego kęsa, w końcu jednak spoważniała i skupiła się na raporcie Tiany. Nicola, Larine i Bode. Biała Wieża była surową nadzorczynią i wymagającą przełożoną. Chyba że dzięki konsensusowi Komnaty znajdowała się w stanie wojny, wtedy Zasiadająca na Tronie Amyrlin nie będzie... Tyle że Wieża naprawdę była w stanie wojny.

Egwene nie wiedziała, jak długo przesiedziała samotnie, wpatrując się w kawałek papieru z zapisanym na nim jednym imieniem, jednak gdy wróciła Siuan, już podjęła decyzję. Surowa przełożona, która nigdy nikogo nie faworyzowała...

— Leane i Bode odjechały? — spytała.

— Przynajmniej dwie godziny temu, Matko. Leane odwiozła Bode, a potem miała się skierować w dół rzeki.

Egwene pokiwała głową.

— Proszę, każ osiodłać Daishara... — „Nie” — pomyślała natychmiast. Ludzie od razu rozpoznają konia Zasiadającej na Tronie Amyrlin. Zna go zbyt wiele osób. Pora nie była odpowiednia na spory i tłumaczenia, na podkreślanie swej władzy i wydawanie poleceń. — Osiodłaj nie Daishara, ale Belę. Spotkajmy się na najbardziej północnym przecięciu dwóch ulic.

Prawie wszyscy znali również Belę. Mało kto nie wiedział, że jest to klacz Siuan.

— Co zamierzasz zrobić, Matko? — spytała zaniepokojonym głosem była Amyrlin.

— Zamierzam się przejechać. Ale, Siuan, proszę, nikomu o tym nie mów. — Złapała spojrzenie swej rozmówczyni i przez chwilę je wytrzymała. Gdy Siuan była Amyrlin, nawet najtwardszego człowieka potrafiła zmusić do odwrócenia wzroku. Teraz wszakże na Tronie Amyrlin zasiadała Egwene. — Nikomu, Siuan. No, już idź. Idź i się pospiesz.

Siuan nadal marszczyła czoło, tym niemniej szybko odeszła.

Kiedy Egwene znów została sama, zdjęła z szyi stułę, złożyła ją ostrożnie i schowała do woreczka przy pasie. Jej płaszcz był z dobrej, grubej wełny, choć krój miał całkiem prosty. Bez stuły zwisającej spod kaptura Egwene niczym się nie wyróżniała.

Przed jej gabinetem panowała oczywiście pustka, jednak kiedy przeszła uliczkę o zamarzniętej powierzchni, znalazła się wśród zwyczajnych strumieni ubranych na biało nowicjuszek, rzadszych Przyjętych i zupełnie sporadycznych Aes Sedai. Nowicjuszki dygały przed nią, nie zwalniając, Przyjęte lekko się kłaniały, gdy zauważyły, że spódnice wystające spod jej płaszcza nie są białe, Aes Sedai natomiast przemieszczały się obojętnie typowym dla siebie posuwistym krokiem, całkowicie skrywając twarze pod kapturami. Jeśli któraś zaobserwowała, że za Egwene nie podąża jej Strażnik, nijak na to nie reagowała. Cóż... niektóre siostry nie posiadały wszak Strażników.

Amyrlin zauważyła, że nie wszystkie siostry otacza jarząca się poświata saidara. Chociaż takich była większość.

Dwie ulice od swojego gabinetu zatrzymała się na krawędzi drewnianego pasażu oddalonego nieco od rzesz spieszących się kobiet. Próbowała się niczym nie martwić. Słońce tkwiło w połowie drogi ku zachodniemu horyzontowi, przybrawszy postać złotej kuli częściowo przesłoniętej przez ścięty wierzchołek Smoczej Góry. Cień góry już padał na obozowisko, spowijając namioty w wieczornym mroku.

W końcu pojawiła się Siuan na Beli. Niewielka, kudłata klacz szła pewnie po śliskiej ulicy, Siuan wszakże kurczowo trzymała wodze i przylegała do siodła, jakby się obawiała, że z niego spadnie. Może naprawdę się tego obawiała. Należała do najgorszych jeźdźców, jakich Egwene kiedykolwiek widziała. Kiedy dawna Amyrlin zsunęła się w końcu z siodła, przez chwilę wygładzała spódnice i mamrotała przekleństwa. Wyglądała na osobę, która czuje ulgę, że udało jej się zachować życie. Bela rozpoznała Egwene i zarżała. Siuan naciągnęła mocniej kaptur, który nieco jej opadł, po czym otworzyła usta, usiłując coś powiedzieć, lecz Amyrlin powstrzymała ją ostrzegawczym ruchem ręki, więc kobieta zachowała milczenie. Na szczęście, gdyż Egwene już widziała, że wargi Siuan układały się w słowo „Matko”, które najprawdopodobniej wypowiedziałaby na tyle głośno, że dotarłoby do uszu wszystkich osób znajdujących się w odległości pięćdziesięciu kroków od nich.

— Nikomu nie mów — powtórzyła Amyrlin cicho swoje wcześniejsze polecenie. — Nie rób też żadnych notatek i nikomu niczego nie sugeruj. — Tak, chyba wymieniła wszystkie możliwości. — Aż do mojego powrotu dotrzymuj towarzystwa Chesie. Nie chcę, żeby się niepokoiła.

Siuan niechętnie kiwnęła głową. Minę miała niemal ponurą. Egwene podejrzewała, że wzmianka o „notatkach” i „sugestiach” była z jej strony naprawdę mądrym posunięciem. Zostawiła dawną władczynię, która wyglądała teraz jak nadąsana dziewczynka, a następnie łatwo dosiadła Beli.

Początkowo musiała zachęcać przyciężkawą klacz do stępa — z powodu zamarzniętych kolein na ulicach obozu. Nie chciała zresztą, by ktokolwiek spytał, jak to możliwe, że Siuan jedzie na Beli w szybszym tempie. Starała się nawet jechać na sposób Siuan, kołysząc się niepewnie i przywierając niespokojnie do wysokiego łęku siodła, trzymając go jedną ręką, a czasami obiema. W tej niewygodnej pozycji rzeczywiście co chwilę odnosiła wrażenie, iż za chwilę się zsunie. Klacz obracała łeb, usiłując na nią popatrzeć, wiedziała bowiem, kto siedzi na jej grzbiecie i pamiętała, że Egwene zwykle potrafiła ją prowadzić znacznie lepiej niż dziś. Amyrlin wciąż jednak próbowała naśladować Siuan, starając się przy tym nie myśleć o niskiej pozycji słońca. Tak przejechała obozowisko i minęła ostatnie rzędy wozów, aż w końcu pierwsze drzewa skryły ją przed wzrokiem potencjalnych obserwatorów.

Tutaj pochyliła się nad łękiem i przycisnęła twarz do grzywy Beli.

— Pamiętasz, jak mnie wywiozłaś z Dwu Rzek? — szepnęła. — Możesz teraz pobiec jak najprędzej?

Wyprostowała się i wbiła pięty w boki klaczy.

Bela nie potrafiła galopować tak szybko jak Daishar, jednak jej silne nogi bez trudu przedzierały się przez śnieg. Była kiedyś koniem pociągowym, nie zaś wyścigowym czy bojowym, ale w tym momencie dawała z siebie wszystko, wyciągając szyję równie dzielnie, jak robił to zazwyczaj Daishar. Klacz pędziła zatem, słońce zaś zsuwało się coraz niżej, ślizgając się po jakby nagle natłuszczonym czymś nieboskłonie. Egwene leżała nisko w siodle i ponaglała Belę do szybszego biegu. Obie brały udział w swoistym wyścigu ze słońcem, którego — co Amyrlin doskonale wiedziała — nie mogły oczywiście w żaden sposób wygrać. Czuła, że chociaż nie uda jej się pokonać słońca, ma jeszcze trochę czasu. Uderzała piętami w odpowiednim momencie i klacz wciąż przyspieszała kroku.

W końcu otoczył je zmierzch, a później ciemność, po chwili Egwene zobaczyła odbijający się od wód Erinin księżyc. Tak, zostało jej jeszcze trochę czasu. Dotarła już prawie do miejsca, w którym wcześniej siedziała na Daisharze i wraz z Garethem przyglądała się rzecznym statkom płynącym ku Tar Valon. Ściągnęła wodze Beli i wsłuchała się w ciszę.

Czekała. I nagle przez milczenie przebiło się czyjeś stłumione przekleństwo. Potem do uszu Amyrlin dotarły ciche chrząknięcia i odgłosy szurania mężczyzn ciągnących przez śnieg wielki ciężar, usiłujących się przy tym zachowywać jak najciszej. Egwene zwróciła Belę między drzewa, w stronę dźwięków. Tam poruszyły się jakieś cienie i Amyrlin usłyszała cichy poświst stali wysuwanej z pochwy.

Później męski głos coś wymamrotał. Odgłos był niewiele głośniejszy od szeptu.

— Znam tego kuca — powiedział mężczyzna. — Należy do jednej z sióstr. Tej, która podobno była kiedyś ich władczynią. Chociaż ta amazonka nie wygląda mi na tamtą. Nie jest starsza od dziewczyny, która obecnie zasiada na Tronie Amyrlin.

— Bela nie jest kucem — odparowała Egwene. — Zabierz mnie do Bode Cauthon.

Spomiędzy ocienionych po nocnemu drzew wyszło kilkunastu mężczyzn. Otoczyli ją i Belę. Wszyscy uważali ją za Siuan, ale Amyrlin to nie przeszkadzało. Dla nich Aes Sedai to Aes Sedai. Tak czy owak, poprowadzili ją do miejsca, gdzie Bode siedziała na koniu niewiele wyższym od Beli. Dziewczyna otaczała się ciemnym płaszczem, pod którym nosiła również ciemną suknię. Dzisiejszego wieczoru biel za bardzo by się wyróżniała.

Kiedy Egwene podjechała, Bode rozpoznała Belę i wyciągnęła dłoń z zamiarem podrapania jej czule za uchem.

— Pozostajesz na lądzie — oświadczyła cicho Amyrlin. — Możesz wrócić ze mną, gdy wszystko się skończy.

Dziewczyna cofnęła rękę, jakby głos Egwene ją oparzył.

— Dlaczego? — spytała. W jej tonie nie było wyzwania. Najwyraźniej sporo się już nauczyła. — Mogę to zrobić. Leane Sedai mi wszystko dokładnie wyjaśniła i wiem, że potrafię wykonać zadanie.

— Wiem, że potrafisz. Jednakże nie wykonasz go tak dobrze jak ja. Jeszcze nie. — Jej słowa zabrzmiały jak krytyka, na którą Bode sobie nie zasłużyła, więc Egwene dodała: — Zrozum, jestem Zasiadającą na Tronie Amyrlin i niektóre decyzje mogę podjąć tylko ja. Natomiast o wykonanie pewnych zadań nie powinnam prosić nowicjuszkę, skoro sama mogę wykonać je lepiej.

Może te frazy nie zabrzmiały szczególnie łagodnie, Egwene nie mogła wszakże wyjaśnić Bode kwestii związanych z Larine i Nicolą ani wspomnieć o cenie, której Biała Wieża żądała od wszystkich swoich córek. Tego pierwszego Amyrlin nie mogła wytłumaczyć nowicjuszce, tego drugiego zaś nowicjuszka nie była gotowa się dowiedzieć.

Z powodu ciemności widziała jedynie zarys pochylonych ramion Bode, lecz nawet po samej postawie dziewczyny wiedziała, że tamta nie zrozumiała jej wyjaśnień, nauczyła się już wszakże nie polemizować z Aes Sedai. Wiedziała tylko jedno: że Egwene jest Aes Sedai i nie należy z nią dyskutować. Reszty nauczy się później. Wieża poświęci jej tyle czasu, ile potrzeba na nauczenie wszystkich niuansów.

Amyrlin zsiadła z Beli i wręczyła wodze jednemu z żołnierzy, po czym uniosła spódnice i ruszyła przez śnieg ku dźwiękom sugerującym zmaganie się z czymś bardzo ciężkim. Mężczyźni ciągnęli po śniegu dużą łódź wiosłową, a dokładniej — jedni ją pchali, drudzy ciągnęli niczym wielkie sanki. Łodzią trudno było manewrować pomiędzy drzewami, jednak ciągnący i pchający mężczyźni przeklinali rzadziej i ciszej — teraz, gdy Egwene się do nich zbliżyła. Większość mężczyzn starała się panować nad językiem w towarzystwie każdej Aes Sedai. Nawet jeśli ze względu na jej kaptur i panujące wokół ciemności nie widzieli jej twarzy, zdawali sobie sprawę, że tu — nad rzeką — może się kręcić jedynie siostra. Czy wiedzieli, że Egwene nie jest tą samą kobietą, która początkowo miała im towarzyszyć? Jeśli wiedzieli, któż by się ośmielił wypytywać Aes Sedai?

Wreszcie z cichym pluskiem opuścili łódź na wodę. Sześciu mężczyzn weszło na pokład i wsunęło wiosła w obite materiałem dulki. Mężczyźni byli boso, ażeby uniknąć odgłosów butów szurających na deskach pokładu. Zazwyczaj nawet mniejsze łodzie z łatwością kursowały po tych wodach, jednak dzisiejszego wieczoru prąd był bystry. Jeden z pozostałych na brzegu mężczyzn podał Amyrlin rękę, pomagając jej zachować równowagę podczas wsiadania i Egwene szybko zajęła miejsce wyznaczone jej na dziobie. Szczelnie otoczyła się płaszczem. Łódź zaczęła się oddalać od brzegu. Panowała niemal całkowita cisza, którą przerywały jedynie ledwie słyszalne odgłosy muskania wioseł o wodę.

Amyrlin popatrzyła przed siebie, na południe, ku Tar Valon. Białe ściany błyszczały w świetle jeszcze dużego, lecz już ubywającego księżyca, zaś oświetlone lampami okna spowijały miasto przytłumioną łuną, toteż cała wyspa zdawała się obejmować saidara. Biała Wieża rzucała się w oczy nawet w mroku, a ponieważ wszystkie jej okna płonęły światłem, wyglądała jak jednolita, lśniąca pod księżycem bryła. Nagle na tle księżyca przesunął się jakiś cień i Egwene wstrzymała oddech. Przez chwilę sądziła, że dostrzegła draghkara, który akurat tej nocy stanowiłby naprawdę paskudny omen. Na szczęście szybko doszła do wniosku, że widziała jedynie nietoperza. A skoro nietoperze zaczęły powoli wylatywać ze swoich zimowych kryjówek, zapewne wielkimi krokami zbliżała się wiosna. Amyrlin zaciągnęła mocniej płaszcz i przyjrzała się potężniejącemu przed nią miastu. Było już niedaleko.

Kiedy przed łodzią wynurzyła się wysoka ściana Północnej Przystani, wioślarze wyhamowali, toteż dziób lekko otarł się o mur obok wejścia do przystani. Egwene właśnie wyciągała rękę, zamierzając dotknąć jasnego kamienia, zanim łódź wpadnie w ścianę. Uderzenie łodzi o mur bez wątpienia usłyszeliby żołnierze na warcie. Jednakże rozległ się jedynie cichy bulgot wioseł, które wioślarze wycofali, po czym łódź całkowicie się zatrzymała przy masywnym, żelaznym łańcuchu opasującym przystań. Pokryte olejem ogromne ogniwa łańcucha lekko błyszczały.

Mężczyźni zatem wykonali swoje zadanie idealnie. Amyrlin nie miała już na co czekać. Objęła saidara i ledwie świadoma wypełniającego ją dreszczu życia, utkała odpowiednie sploty. Ziemia, Ogień i Powietrze otoczyły łańcuch, Ziemia i Ogień go musnęły. Czarny metal zaiskrzył się biało na całej szerokości wejścia do przystani.

Czasu starczyło Egwene jedynie na zrozumienie, że w tym samym momencie ktoś inny również objął Źródło — ktoś, gdzieś niedaleko, ponad nią, na murze. W następnej sekundzie coś uderzyło w łódź, potem coś trafiło w jej ciało i Amyrlin poczuła zimną wodę — przykrywającą ją, wypełniającą, wdzierającą jej się w nos i usta. A później ogarnęła ją ciemność.

Poczuła pod sobą twardą powierzchnię. Usłyszała kobiece głosy. Były podekscytowane.

— Wiesz, kto to jest?

— No cóż, wiem, że bez wątpienia dostałyśmy dziś lepszy kąsek, niż ten, na który liczyłyśmy.

Ktoś wcisnął coś Egwene w usta i gardłem dziewczyny spłynął nieoczekiwanie jakiś ciepły płyn, który lekko smakował miętą. Amyrlin przełknęła go spazmatycznie i nagle uprzytomniła sobie z drżeniem, jak bardzo było jej dotąd zimno. Zamrugała powiekami i otworzyła oczy, natychmiast koncentrując się na twarzy kobiety, która jedną ręką przytrzymywała jej głowę, drugą zaś obejmowała filiżankę. W świetle latarni, ściskanych przez tłoczących się wokół żołnierzy, twarz tej kobiety widziała zupełnie wyraźnie. Była to twarz wiecznie młoda. Egwene zaś znajdowała się wewnątrz Północnej Przystani.

— Pij, dziewczyno — powiedziała Aes Sedai tonem zachęty. — Wypij wszystko, aż do dna. To silna dawka, akurat odpowiednia.

Amyrlin usiłowała odepchnąć od siebie filiżankę, jednocześnie próbując ponownie objąć saidara, niestety słabła coraz bardziej i czuła, jak zapada się w mrok. Czekali tu na nią. Ktoś ją zdradził. Lecz kto?

Epilog

Odpowiedź

Rand wyjrzał przez okno na deszcz bezustannie padający z szarego nieba. Nadciągała kolejna burza. Z Grzbietu Świata. Z Muru Smoka. Pomyślał, że pewnie wkrótce zjawi się wiosna. Wiosna zawsze wszak w końcu przychodzi. Wcześniej nadchodziła tutaj, w Łzie, niż w Dwu Rzekach, w każdym razie powinna tu przyjść szybciej, choć jak na razie niewiele było znaków na potwierdzenie końca zimy. Srebrzyście niebieska błyskawica rozwidliła się znów na nieboskłonie, a po kilku długich chwilach rozległo się uderzenie pioruna. Czyli że burza była jeszcze daleko. Randa zabolały rany w boku. O Światłości, zabolały go miejsca na dłoniach, gdzie miał wypalony znak czapli. Mimo iż od tamtej chwili upłynęło już tak dużo czasu...

„Czasami ból stanowi jedyne potwierdzenie, że żyjesz” — szepnął Lews Therin, jednak al’Thor zignorował głos w swojej głowie.

Drzwi za nim otworzyły się ze skrzypieniem. Rand obejrzał się przez ramię i przypatrzył mężczyźnie, który wszedł do salonu. Bashere nosił krótki, szary kaftan z jedwabiu, migoczący bogato płaszcz, za pasem zaś, obok pochwy z mieczem, miał wetkniętą buławę Marszałka-Generała Saldaei, zakończoną złotym wilczym łbem laskę z kości słoniowej. Jego buty z wywiniętymi cholewami były tak wypolerowane, że aż połyskiwały. Al’Thor starał się nie pokazać po sobie ulgi. Wystarczająco długo czekał.

— No więc? — spytał.

— Seanchanie wyrazili zgodę — odparł Bashere. — Straszliwie się wściekli, lecz się zgodzili. Chcą się jednak spotkać z tobą osobiście. Marszałek-Generał Saldaei to nie Smok Odrodzony.

— Mam się spotkać z Lady Suroth?

Bashere potrząsnął głową.

— Najwyraźniej przybył jakiś członek ich rodziny królewskiej. Suroth chce, żebyś się spotkał z kimś o tytule Córka Dziewięciu Księżyców.

Na niebie znów błysnęło, po długiej chwili zaś przetoczył się gdzieś odległy grzmot.

Gnaliśmy na wichrach wzbierającej burzy,

Pędziliśmy ku echom rosnącego grzmotu.

Tańczyliśmy wśród błyskawic splotów,

Świat na strzępy rozdzierając w furii.

Fragment anonimowego wiersza podobno napisanego pod koniec

ubiegłego Wieku, znanego niektórym jako Trzeci Wiek.

Słowa te czasami przypisuje się Smokowi Odrodzonemu.

Glosariusz

Nota o datach w poniższym glosariuszu

Kalendarz Tomański (opracowany przez Tomę dur Ahmida) został przyjęty około dwa stulecia po śmierci ostatniego mężczyzny Aes Sedai i rejestrował lata, które upłynęły Od Pęknięcia Świata (OP). Wiele z jego zapisów uległo zniszczeniu podczas Wojen z Trollokami i pod ich koniec wybuchł spór o poszczególne daty liczone według starego systemu. Tiam z Gazar opracował zatem nowy kalendarz, którego początkiem był koniec Wojen, i który uświetniał wyzwolenie spod zagrożenia ze strony trolloków. Każdy odnotowany w nim rok określano jako Wolny Rok (WR). Kalendarz Gazarański wszedł do powszechnego użytku w ciągu dwudziestu lat od zakończenia Wojen. Artur Jastrzębie Skrzydło starał się wprowadzić kolejny kalendarz, datujący swój początek od ufundowania jego imperium (OU), ale dzisiaj znany jest on jedynie historykom. Po ogólnej destrukcji, śmierci i zniszczeniach, które przyniosła z sobą Wojna Stu Lat, pojawił się następny kalendarz, opracowany przez Uren din Jubai Szybującą Mewę, uczoną Ludu Morza, i upowszechniony przez Farede, Panarch Tarabonu. Kalendarz Faredański, zapisujący lata Nowej Ery (NE), liczone od arbitralnie przyjętego końca Wojny Stu Lat, pozostaje obecnie w powszechnym użyciu.

Arad Doman: Naród mieszkający na wybrzeżu Oceanu Aryth. Obecnie rozrywany wojną domową oraz walkami z osobami, które opowiedziały się po stronie Smoka Odrodzonego. Stolicą kraju jest Bandar Eban. W Arad Doman władcę (króla albo królową) wybiera rada przedstawicieli cechów kupieckich (Rada Kupców), która prawie zawsze składa się wyłącznie z kobiet. Król lub królowa musi pochodzić z arystokracji, nie zaś z warstwy kupieckiej i potencjalnie rządzi dożywotnio. Oficjalnie król lub królowa posiada władzę absolutną, chociaż Rada może go (albo ją) usunąć trzema czwartymi głosów swoich członków. Obecnym władcą jest Król Alsalam Saeed Almadar, Lord Almadar, Głowa Dynastii Almadar. Jego aktualne miejsce pobytu okryte jest tajemnicą.

Asha’man: (1) W Dawnej Mowie „opiekun” albo „obrońca”, z dodatkowym zaznaczeniem, iż jest to obrońca prawdy i sprawiedliwości. (2) Miano oznaczające zarówno zbiorowość, jak i rangę, nadawane mężczyznom, którzy przybyli do Czarnej Wieży, położonej koło Caemlyn w Andorze, aby tam uczyć się przenoszenia Mocy. Ich szkolenie skupia się na metodach wykorzystania Jedynej Mocy w charakterze broni, a kiedy już nauczą się obejmować saidina, czyli męską połowę Prawdziwego Źródła, to wówczas wymaga się od nich wykonywania wszystkich obowiązków z użyciem Mocy, co stanowi kolejne odejście od zasad przestrzeganych w Białej Wieży. Nowo przyjęty mężczyzna otrzymuje tytuł Żołnierza; nosi prosty, skrojony na andorańską modłę, czarny kaftan z wysokim kołnierzem. Po wyniesieniu do rangi Oddanego uzyskuje prawo do wpinania w kołnierz kaftana srebrnej szpili zwanej Mieczem. Awans do rangi Asha’mana równa się prawu do wpinania Smoka — wykonanej ze złota i czerwonej emalii broszy. Mimo iż wiele kobiet, w tym również żony, ucieka, gdy odkrywają, że ich mężczyźni potrafią przenosić Moc, to jednak całkiem sporo mieszkańców Czarnej Wieży jest żonatych i tacy stosują własną odmianę więzi Strażnika, za której pomocą łączą się z żonami. Ta sama więź, przekształcona tak, by narzucać posłuszeństwo, jest ostatnimi czasy wykorzystywana do wiązania pojmanych do niewoli Aes Sedai.

Balwer, Sebban: Oficjalnie były sekretarz Pedrona Nialla (Lord Kapitan Komandor Synów Światłości), potajemnie jego mistrz szpiegów. Z sobie tylko wiadomych powodów pomógł Morgase (kiedyś Królowej Andoru) w ucieczce przed Seanchanami z Amadoru; obecnie zatrudniony na posadzie sekretarza Perrina t’Bashere Aybary i Faile ni Bashere t’Aybara. Perrin zaczyna podejrzewać, że Balwer jest kimś więcej niż tylko sekretarzem.

Cha Faile: (1) W Dawnej Mowie „Szpon Sokoła”. (2) Nazwa przyjęta przez młodych Cairhienian i Tairenian, rzekomych wyznawców ji’e’toh, którzy przysięgli lojalność Faile ni Bashere t’Aybara. Działają potajemnie jako jej osobista służba zwiadowczo-szpiegowska. Od czasu porwania Faile przez Shaido Aiel Cha Faile kontynuuje swoją działalność pod kierownictwem Sebbana Balwera.

Corenne: W Dawnej Mowie „Powrót”. Termin, jakim Seanchanie określają zarówno flotę złożoną z tysięcy statków, jak i setki tysięcy żołnierzy, rzemieślników i innych przewożonych przez te statki osób, które przybędą śladem Zwiastunów, by na powrót przejąć ziemie ukradzione potomkom Artura Jastrzębie Skrzydło. Patrz również: Hailene.

Córy Milczenia: W trwającej trzy tysiące lat historii Białej Wieży zdarzało się, że usunięte z niej kobiety nie chciały się pogodzić ze swym losem i próbowały się zrzeszać. Ugrupowania takie — a w każdym razie ich większość — Wieża rozpędzała natychmiast, gdy się o nich dowiedziała, a ich członkinie surowo karała i to publicznie, by posłużyły za przykład. Ostatnia z takich rozwiązanych grup przyjęła nazwę Cór Milczenia (794-798 NE). W jej skład wchodziły dwie usunięte z Wieży Przyjęte oraz dwadzieścia trzy kobiety, które owe Przyjęte zebrały przy sobie i wyszkoliły. Wszystkie zostały zabrane do Tar Valon, gdzie je ukarano, z tym że owe dwadzieścia trzy wpisano do księgi nowicjuszek. Jedynie jednej z nich, Saerin Asnobar, udało się dojść do szala. Patrz również: Rodzina.

cuendillar: Przypuszczalnie niezniszczalna substancja stworzona podczas Wieku Legend. Wszelka znana energia użyta podczas próby rozbicia go zostaje wchłonięta, sprawiając, że cuendillar staje się jeszcze mocniejszy. Chociaż tajemnica związana ze stworzeniem cuendillara uważana jest za bezpowrotnie zaginioną, ostatnio pojawiły się pogłoski o nowych przedmiotach z niego wykonanych. Cuendillar jest również znany jako prakamień.

Czerwonoręcy: Żołnierze Legionu Czerwonej Ręki, których wybrano do tymczasowych obowiązków typu policyjnego, pilnowali zatem, czy inni żołnierze Legionu nie powodują kłopotów lub szkód w jakimś mieście albo wsi. Nazwani tak ze względu na noszone podczas służby szerokie czerwone opaski naramienne, które przykrywają im prawie całe rękawy. Zwykle wybierani spomiędzy mężczyzn doświadczonych i godnych zaufania. Odkąd za wszelkie szkody muszą płacić sami, Czerwonoręcy z całych sił starają się dopilnować spokoju i porządku. Pewna liczba byłych Czerwonorękich udała się za Matem Cauthonem do Ebou Dar. Patrz również: Legion Czerwonej Ręki.

da’covale: (1) W Dawnej Mowie termin oznaczał dosłownie „tego, kogo się posiada”, względnie „osobę, która stanowi własność”. (2) U Seanchan słowem tym często określa się niewolników. Niewolnictwo ma w przypadku tego narodu długą i niezwykłą historię, tym bardziej, że niewolnicy mieli u Seanchan prawo do zajmowania wysokich stanowisk i sprawowania władzy także nad ludźmi wolnymi. Patrz również: so’jhin.

der’morat: (1) W Dawnej Mowie „mistrz tresury” (2). U Seanchan przyrostek dodawany w celu wyróżnienia doświadczonego, obdarzonego wysokimi umiejętnościami tresera egzotycznych istot, osobę, która szkoli innych treserów, np. der’morat’raken. Der’morat mogą się cieszyć stosunkowo wysoką pozycją społeczną, przy czym najwyższą zajmują der’suldam (treserzy sul’dam) zaliczający się do relatywnie wysokich rangą oficerów wojskowych. Patrz również: morat.

Dziki Gon: Wielu ludzi wierzy, że Czarny (często nazywany Okrutnikiem albo — jak w Łzie, Illian, Murandy, Altarze oraz Ghealdan — Starym Okrutnikiem) przemierza noc, polując na dusze, w towarzystwie „czarnych psów”, zwanych też Psami Czarnego. To właśnie jest Dziki Gon. Wierzy się ponadto, że sam widok Dzikiego Gonu oznacza bliską śmierć: dla obserwatora bądź też dla bliskiej mu osoby. Podobno szczególnie niebezpieczne jest spotkanie Dzikiego Gonu na skrzyżowaniu, tuż przed świtem albo zaraz po zachodzie słońca. Patrz również: Psy Czarnego.

Erith: Córka Ivy córki Alar. Atrakcyjna młoda kobieta ogirska, którą Loial zamierza kiedyś poślubić, chociaż obecnie raczej przed nią ucieka.

Fain, Padan: Były Sprzymierzeniec Ciemności, obecnie ktoś jeszcze gorszy niż Sprzymierzeniec i w takim samym stopniu wróg Przeklętych, jak i Randa al’Thora, którego nienawidzi całą duszą. Ostatnio widziany w Far Madding z Toramem Riatinem.

Fel, Herid: Autor dzieła Rozum i nierozum, a także innych książek. Fel był studentem (i nauczycielem) historii i filozofii w Akademii Cairhien. Znaleziono go w gabinecie z oderwanymi od ciała kończynami.

Główna Urzędniczka: Tytuł przywódczyni Szarych Ajah. Stanowisko to aktualnie sprawuje w Wieży Serancha Corvine, kobieta rzekomo niezwykle drobiazgowa.

Gregorin: Pełne imię Gregorin Panar de Lushenos. Członek Rady Dziewięciu w Illian, który obecnie służy jako Zarządca Smoka Odrodzonego w Illian.

Gwardia Królowej: Elitarna formacja militarna w Andorze. W okresie pokoju Gwardia odpowiada za przestrzeganie praw Królowej i utrzymanie porządku. Gwardziści noszą czerwone kaftany, składające się z pancerza i kolczugi błyszczące zbroje, olśniewające czerwone płaszcze i stożkowe hełmy z kratowaną przyłbicą. Oficerowie wysokiej rangi noszą na ramieniu węzły rangi, na buty zaś mają prawo zakładać złote ostrogi zakończone lwimi głowami. Ostatnio Gwardię Królowej zasiliła osobista straż przyboczna Dziedziczki Tronu, którą tworzą prawie wyłącznie kobiety — z wyjątkiem ich kapitana, Doilina Mellara.

Hailene: W Dawnej Mowie „Zwiastuni” albo „Ci, Którzy Przybyli Wcześniej”. Miano, jakie Seanchanie nadali wielkiemu korpusowi ekspedycyjnemu wysłanemu na drugi brzeg Oceanu Aryth w celu przeprowadzenia rekonesansu na ziemiach, którymi niegdyś władał Artur Jastrzębie Skrzydło. Obecnie Hailene, którymi dowodzi Wysoka Lady Suroth i których szeregi, dzięki wcieleniu rekrutów z podbitych ziem, uległy znacznemu zwielokrotnieniu, dalece powiększyli zakres swych zadań, które teraz znacznie wykraczają poza pierwotny cel. Właściwie ich rolę przejął Powrót. Patrz: Corenne.

Hanlon, Daved: Sprzymierzeniec Ciemności, były dowódca Białych Lwów na służbie u Przeklętego Rahvina, gdy ten, jako lord Gaebril, władał Caemlyn. Stamtąd Hanlon zabrał Białe Lwy do Cairhien z rozkazem poparcia rebelii przeciwko Smokowi Odrodzonemu. Białe Lwy rozbiła „bańka zła”, a Hanlonowi kazano wrócić do Caemlyn, gdzie jako Doilin Mellar wkradł się w łaski Elayne, Dziedziczki Tronu, a zgodnie z pogłoskami zrobił znacznie więcej, niż tylko jej się przypochlebiał.

Hierarchia Ludu Morza: Atha’an Miere, czyli Lud Morza, podlegają władzy Mistrzyni Statków Atha’an Miere, której asystują: Poszukiwaczka Wiatru Mistrzyni Statków oraz Mistrz Ostrzy. Niżej od nich stoją klanowe Mistrzynie Fal, którym również asystują Poszukiwaczki Wiatru oraz Mistrzowie Miecza. Podlegają im Mistrzynie Żagli (które są kapitanami statków) ich klanów, z których każda ma pod sobą swoją Poszukiwaczkę Wiatru i Mistrza Cargo. Poszukiwaczka Wiatru Mistrzyni Statków stoi ponad Posżukiwaczkami Wiatru Mistrzyń Fal, które z kolei mają władzę nad Poszukiwaczkami Wiatru Mistrzyń Żagli swoich klanów. Podobnie Mistrz Ostrzy pełni władzę nad wszystkimi Mistrzami Mieczy, a ci z kolei nad Mistrzami Cargo swoich klanów. Rangi wśród Ludu Morza nie są dziedziczne. Mistrzyni Statków jest wybierana dożywotnio przez Dwanaście Pierwszych Atha’an Miere, czyli dwanaście najstarszych klanowych Mistrzyń Fal. Z kolei klanowa Mistrzyni Fal jest wybierana przez dwanaście najstarszych Mistrzyń Żagli swego klanu, zwanych po prostu Dwunastoma Pierwszymi, którym to terminem wyróżnia się również najstarsze Mistrzynie Żagli. Taką przywódczynię może usunąć ze stanowiska drogą głosowania te same Dwanaście Pierwszych. Właściwie każdego oprócz Mistrzyni Statków można zdegradować, nawet do stanowiska majtka pokładowego, za nadużycie władzy, tchórzostwo albo inne przewinienia. Ponadto Poszukiwaczka Wiatru pod Mistrzynią Fal względnie Mistrzynią Statków, która umrze, musi przejść na służbę u kobiety niższej rangą i tym samym sama przechodzi na niższe stanowisko.

Iluminatorów, Gildia: Społeczność, która przechowuje tajemnicę wytwarzania fajerwerków. Tajemnica strzeżona jest tak ściśle, że jej zdrajca może nawet zostać zabity. Iluminatorzy przyjęli swe miano od wielkich przedstawień zwanych Iluminacjami, które przygotowują dla władców lub najznaczniejszych arystokratów. Mniej okazałe fajerwerki sprzedawane są na wolnym rynku, zawsze jednak z dołączeniem ścisłej instrukcji i ostrzeżenia przed nieszczęściem, jakie może wyniknąć z próby zbadania, co znajduje się w środku. Kiedyś Gildia posiadała kapitularze w Cairhien i Tanchico, jednak obecnie oba zostały zniszczone. W dodatku członkowie Gildii w Tanchico zbuntowali się przeciwko najazdowi Seanchan. Tych, którzy przeżyli, Seanchanie zmienili w da’covale, toteż Gildia jako taka już nie istnieje. Poszczególni Iluminatorzy jednakże uciekli spod seanchańskich rządów, więc może w niezbyt odległej przyszłości odbędą się jednak większe pokazy. Patrz również: da’covale.

Ishara: Pierwsza Królowa Andoru (około 994-1020 WR). Tuż po śmierci Artura Jastrzębie Skrzydło przekonała swego męża, jednego z najwybitniejszych generałów Jastrzębiego Skrzydła, ażeby przerwał oblężenie Tar Valon i towarzyszył jej do Caemlyn z tyloma żołnierzami, ilu zdoła oderwać od armii. Tak więc w czasach, gdy inni usiłowali przejąć całe imperium Artura Jastrzębie Skrzydło i oczywiście przegrywali, Ishara ujęła żelazną dłonią niewielką część i odniosła zwycięstwo. Obecnie niemal wszyscy przedstawiciele arystokratycznych Domów Andoru mają w sobie jakąś domieszkę krwi Ishary i prawo do zasiadania na Tronie Lwa zależy zarówno od tego, czy w danym Domu jest jej bezpośredni potomek, jak i od liczby łączących z nią więzi pokrewieństwa, jakie da się ustalić.

Kaensada: Obszar wzgórz w Imperium Seanchan, zamieszkały przez barbarzyńskie plemiona, które nieustannie toczą z sobą wojny. Stale walczą z sobą także poszczególne rodziny. Plemiona różnią się obyczajami oraz tabu, które dla osób spoza plemienia często nie mają najmniejszego sensu. Większość barbarzyńców unika bardziej cywilizowanych mieszkańców seanchańskiego Imperium.

kalendarz: Tydzień składa się z dziesięciu dni, miesiąc z dwudziestu ośmiu dni, a rok z trzynastu miesięcy. Kilka świąt nie należy do żadnego z miesięcy; są to Niedziela (najdłuższy dzień w roku), Święto Dziękczynienia (przypada raz na cztery lata podczas wiosennego zrównania dnia z nocą) oraz Święto Zbawienia Wszystkich Dusz, zwane również Dniem Wszystkich Dusz (przypada raz na dziesięć lat podczas jesiennego zrównania dnia z nocą). Chociaż miesiące posiadają nazwy — Taisham, Jumara, Saban, Aine, Adar, Saven, Amadaine, Tammaz, Maigdhal, Choren, Shaldine, Nesan i Danu — używa się ich rzadko oprócz oficjalnych dokumentów i wypowiedzi urzędników. Większości ludziom wystarczą nazwy pór roku.

Kapitan-Generał: (1) Wojskowy stopień przywódcy Gwardii Królowej w Andorze. Funkcję tę pełni obecnie Lady Birgitte Trahelion. (2) Tytuł przywódczyni Zielonych Ajah, chociaż znany tylko członkiniom Zielonych. Stanowisko to aktualnie pełni Adelorna Bastine w Wieży, zaś wśród buntowniczek Aes Sedai skupionych wokół Egwene al’Vere — Myrelle Berengan.

Kapitan Lansjerów: W większości krajów w normalnych okolicznosciach szlachcianki nie prowadzą osobiście swych zbrojnych do bitwy. Zamiast tego najmują zawodowego, niemal zawsze wywodzącego się z gminu, żołnierza, który jest odpowiedzialny za szkolenie zbrojnych i jednocześnie nimi dowodzi. W zależności od danego kraju człowiek taki nosi tytuł Kapitana Lansjerów, Kapitana Miecza, Mistrza Koni, względnie Mistrza Lanc. Niejednokrotnie, być może nieuchronnie, rodzą się w związku z tym pogłoski o związkach bliższych niż między lady a sługą. Niekiedy te pogłoski są prawdziwe.

Kapitan Miecza: Patrz: Kapitan Lansjerów.

Katar: Miasto w Arad Doman znane ze swoich kopalń i kuźni. Katar jest na tyle bogaty, że jego Lordom czasami trzeba przypominać, że miasto stanowi część Arad Doman.

Konsolidacja: Kiedy armie wysłane przez Artura Jastrzębie Skrzydło pod dowództwem jego syna Luthaira wylądowały w Seanchan, odkryły tam wielki tygiel narodów, często pozostających z sobą w stanie wojny, toteż często stery rządów przejmowały tam Aes Sedai. Aes Sedai, którym brakowało odpowiednika Białej Wieży, dążąc do zdobycia indywidualnej władzy, wykorzystywały Moc. Siostry te tworzyły niewielkie ugrupowania, które bezustannie przeciwko sobie knuły. W większej części to właśnie owe nieustanne spiski, mające na celu osiągnięcie osobistych korzyści i wynikłe z nich, angażujące niezliczoną liczbę państw, wojny pozwoliły armiom ze wschodniego wybrzeża Oceanu Aryth rozpocząć podbój całego kontynentu, dokończony przez ich potomków. Podbój ten, podczas którego potomkowie pierwotnych armii — w miarę, jak podbijali Seanchan — sami stawali się Seanchanami, trwał ponad dziewięćset lat i ostatecznie nazwano go Konsolidacją.

Kółko Dziewiarskie: Zrzesza przywódczynie Rodziny. Żadna z członkiń Rodziny nigdy nie poznała zasady, na bazie której Aes Sedai tworzą swoją hierarchię — ta wiedza jest przekazywana dalej dopiero wtedy, gdy dana Przyjęta zda swoje sprawdziany do szala — dlatego więc zupełnie nie interesuje ich siła w posługiwaniu się Mocą, przykładają za to wielką wagę do wieku, przy czym starsze kobiety zawsze stoją ponad młodszymi. Kółko Dziewiarskie (wybrano taką nazwę, bo podobnie jak Rodzina brzmi niewinnie) składa się z trzynastu najstarszych Kuzynek mieszkających w Ebou Dar, na ich czele zaś stoi Najstarsza. Zgodnie z przyjętymi zasadami wszystkie będą musiały ustąpić ze stanowisk, gdy nadejdzie pora na zmianę miejsca pobytu, dopóki jednak są mieszkankami Ebou Dar, dopóty sprawują nadrzędną władzę nad Rodziną, w stopniu, którego mogłaby im pozazdrościć dowolna Zasiadająca na Tronie Amyrlin. Patrz również: Rodzina.

Krew: Termin, którym Seanchanie określają swoją arystokrację. Istnieją stopnie szlachetności wśród członków Krwi. Przedstawiciele Szlachetnej Krwi golą sobie boki głów i malują paznokcie — im lepiej ktoś urodzony, tym więcej paznokci ma pomalowanych — jednak członkom mniej znaczącej szlachty, zwanej pomniejszą Krwią, wolno sobie malować tylko paznokcie małych palców. Można należeć do Krwi z urodzenia, ale także zostać do niej wyniesionym, co często stanowi nagrodę za wybitne osiągnięcia bądź też zasługi dla Imperium.

Legion Czerwonej Ręki: Patrz: Shen an Calhar.

Legion Smoka: Duża formacja militarna złożona wyłącznie z przedstawicieli piechoty, którzy poprzysięgli lojalność Smokowi Odrodzonemu i których szkoli Davram Bashere zgodnie z opracowanymi przez niego i Mata Cauthona założeniami. Rola Legionu mocno odbiega od tej, jaką zazwyczaj przypisuje się piechocie. Choć sporo mężczyzn zwyczajnie zgłasza się na ochotnika, wielkie rzesze kandydatów zgarniają grupy werbunkowe z Czarnej Wieży, które najpierw gromadzą wszystkich pragnących się przyłączyć do Smoka Odrodzonego mężczyzn z danego obszaru, a potem przenoszą ich przez bramy w okolice Cairhien, gdzie z kolei z ich grupy wyławiają tych, których można uczyć przenoszenia Mocy. Pozostałych, których jest zresztą znacznie więcej, odsyła się do obozów szkoleniowych Bashere’a.

Magazyn: Dział Biblioteki Wieży. Powszechnie znanych jest dwanaście Magazynów, w każdym znajdują się książki i zapiski odnoszące się do jakiegoś szczególnego tematu albo do dziedzin sobie pokrewnych. Trzynasty Magazyn, znany tylko Aes Sedai, zawiera tajne dokumenty, zapiski i historie, które mogą przeglądać jedynie Zasiadająca na Tronie Amyrlin, Opiekunka Kronik, Zasiadające w Komnacie Wieży, no i oczywiście garść bibliotekarek, które opiekują się Trzynastym Magazynem.

marath’damane: W Dawnej Mowie „te które trzeba wziąć na smycz”. Termin stosowany przez Seanchan wobec wszystkich kobiet zdolnych do przenoszenia Mocy, którym jeszcze nie założono obroży damane.

Mądra: Tytuł nadawany w Ebou Dar kobietom słynącym z niezwykłych umiejętności uzdrawiania niemal każdej dolegliwości. Zgodnie z tradycją Mądre wyróżniają się czerwonymi pasami. Mimo iż już zauważono, że wiele czy wręcz większość Mądrych eboudarianek nawet nie pochodzi z Altary, a tym bardziej z Ebou Dar (który to fakt jeszcze do niedawna pozostawał nieznany), to jednak zaledwie nieliczni wiedzą, że wszystkie Mądre są w rzeczywistości członkiniami Rodziny, praktykującymi rozmaite odmiany Uzdrawiania, a swe zioła i maści rozdają jedynie dla pozoru. Od czasu ucieczki Rodziny z Ebou Dar, gdy Seanchanie zajęli miasto, nie ma tam żadnej Mądrej. Patrz również: Rodzina.

Mera’din: W Dawnej Mowie „Pozbawieni Braci”. Nazwa przyjęta przez tych Aielów, którzy porzucili swój klan i szczep, po czym przyłączyli się do Shaido, ponieważ albo nie potrafili zaakceptować Randa al’Thora, człowieka z bagien, jako Car’a’carna, albo dlatego, że nie chcieli uznać rewelacji dotyczących historii i pochodzenia Aielów. Opuszczenie klanu i szczepu z dowolnego powodu jest u Aielów występkiem zasługującym na potępienie, z tego też względu odrzuceni przez społeczności wojowników Shaido zorganizowali się w społeczność „Pozbawionych Braci”.

miary odległości: 10 cali = 1 stopa; 3 stopy = 1 krok; 2 kroki = 1 piędź; 1000 piędzi = 1 mila; 4 mile = 1 liga.

miary wag: 10 uncji = 1 funt; 10 funtów = 1 kamień; 10 kamieni = 1 cetnar; 10 cetnarów = 1 tona.

Młodzi: Pierwsi z nich, chłopcy i młodzi mężczyźni, przybyli do Białej Wieży szkolić się u Strażników. Później walczyli ze swoimi nauczycielami, którzy usiłowali uwolnić usuniętą z Tronu Amyrlin Siuan Sanche. Pozostali lojalni wobec Białej Wieży i pod kierownictwem Gawyna Trakanda toczyli bitwy przeciwko Białym Płaszczom dowodzonym przez Eamona Valdę, a także towarzyszyli delegacji Elaidy do Smoka Odrodzonego w Cairhien i brali udział w akcji przeciwko Aielom i Asha’manom pod Studniami Dumai. Po swoim powrocie do Tar Valon odkryli, że nie mają już wstępu do miasta.

Młodzi noszą zielone kaftany z Białym Niedźwiedziem, godłem Gawyna. Ci, którzy walczyli ze swoimi nauczycielami w Tar Valon, wpinają w kołnierze małą srebrną wieżę. Gdziekolwiek się znajdą, chętnie przyjmują rekrutów, nie są jednak zainteresowani weteranami ani ludźmi starszymi. Stawiają tylko jeden warunek — rekrut musi zapomnieć o lojalności wobec wszystkich, z wyjątkiem Młodych. Odkąd Strażnicy przestali im udzielać rad, starsi członkowie grupy uczą nowych techniki i strategii. Kilku Młodych odmówiło Aes Sedai propozycji połączenia się więzią. W pewnym sensie wydają się ledwie związani z Wieżą i Aes Sedai. Jest to częściowo efekt ich podejrzeń, że mieli w ogóle nie przeżyć wyprawy do Cairhien.

Mistrz Koni: Patrz: Kapitan Lansjerów.

Mistrz Lanc: Patrz: Kapitan Lansjerów.

morat: W Dawnej Mowie „treser”. Wśród Seanchan używa się tego terminu na określenie osób ujeżdżających egzotyczne stworzenia, na przykład potocznie zwanych awiatorami morat’raken, dosiadających rakenów. Patrz również: der’morat.

Niebiańskie Pięści: Lekko uzbrojona i odziana w lekkie zbroje piechota seanchańska, którą do bitwy dowożą na grzbietach latające stwory zwane to’rakenami. Przedstawiciele Niebiańskich Pięści to mężczyźni lub kobiety niskiego wzrostu, wybierani głównie ze względu na ograniczenie ciężaru, jaki to’raken może przenieść na daną odległość. Uważani za najbardziej wytrzymałych żołnierzy, są wykorzystywani głównie podczas najazdów, ataków z zaskoczenia na tyły wroga, a także w sytuacjach, gdy trzeba jak najprędzej dostarczyć gdzieś żołnierzy.

Obrońcy Kamienia: Elitarna formacja wojskowa z Łzy. Obecnym Kapitanem Kamienia (dowódcą Obrońców) jest Rodrivar Tihera. W szeregi Obrońców przyjmowani są jedynie Tairenianie, przy czym ich kadra oficerska wywodzi się zazwyczaj ze szlachty, aczkolwiek często są to przedstawiciele pośledniejszych Domów, względnie bocznych gałęzi Domów najznamienitszych. Do zadań Obrońców należy utrzymywanie Kamienia Łzy, ogromnej fortecy usytuowanej w samym sercu miasta Łza, ochrona całego miasta oraz pełnienie funkcji właściwych policji w zastępstwie Straży Miejskiej i innych tego typu formacji. Obowiązki rzadko kiedy odciągają ich daleko od miasta, z wyjątkiem okresu wojny. Wówczas to razem z innymi elitarnymi jednostkami Obrońcy Kamienia stanowią swoisty rdzeń, wokół którego tworzy się armię. Ich uniformy składają się z czarnych kaftanów z zakończonymi czarnymi mankietami, watowanymi rękawami w czarno-złote paski, polerowanych napierśników oraz hełmów z wygiętym brzeżkiem i stalową kratownicą. Kapitan Kamienia nosi trzy krótkie białe pióra przy hełmie, a przy mankietach trzy splecione złote warkocze na białym pasku. Kapitanowie wyróżniają się dwoma białymi piórami i pojedynczym złotym warkoczem na białych mankietach, porucznicy — jednym białym piórem i pojedynczym czarnym warkoczem na białych mankietach, podporucznicy zaś jednym krótkim piórem czarnej barwy i zwykłymi białymi mankietami. Chorążowie mają złote mankiety, a dowódcy oddziałów mankiety w czarno-złote paski.

osa wodna: Mały wodny owad. Wygląda jak stworzony z galaretki, lecz jego użądlenia bywają bardzo dokuczliwe.

Pani Cieni: Seanchańskie określenie śmierci.

Pierwsza Analizatorka: Tytuł przywódczyni Białych Ajah. Stanowisko to w Białej Wieży piastuje aktualnie Ferane Neheran. Ferane Sedai jest jedną z dwóch przywódczyń Ajah, które zasiadają obecnie w Komnacie Wieży.

Pierwsza Tkaczka: Tytuł przywódczyni Żółtych Ajah. Stanowisko to w Białej Wieży zajmuje aktualnie Suana Dragand. Suana Sedai jest jedną z dwóch przywódczyń Ajah, które zasiadają obecnie w Komnacie Wieży.

Poszukujący: Mniej formalna nazwa Poszukujących Prawdy, policyjno-szpiegowskiej organizacji Imperialnego Tronu Seanchan. Chociaż większość Poszukujących jest da’covale i stanowi własność rodziny cesarskiej, posiadają oni wielką władzę. Nawet przedstawiciel Krwi może zostać aresztowany za odmowę udzielenia odpowiedzi na pytanie Poszukującego lub pełnej współpracy z nim; zakres tej ostatniej definiowany jest przez samych Poszukujących i podlega wyłącznie kontroli Cesarzowej. Ci Poszukujący, którzy są da’covale, mają na obu ramionach wytatuowanego kruka i wieżę. W przeciwieństwie do Straży Skazańców, Poszukujący rzadko wykazują chęć pokazywania swoich tatuaży, po części dlatego, że muszą w ten sposób ujawnić, kim i czym są.

Powrót: Patrz: Corenne.

Prorok: Bardziej rozbudowana forma tego miana to Prorok Lorda Smoka. Tytuł, jaki przypisał sobie Masema Dagar, były shienarański żołnierz, który doznał objawienia i stwierdził, że został powołany do szerzenia na świecie nauk o Smoku Odrodzonym i jego Powtórnych Narodzinach. Wierzy, że nic — absolutnie nic — nie jest ważniejsze od uznania Smoka Odrodzonego za ucieleśnienie Światłości i gotowości do odpowiedzi na jego wezwanie. Głosi ponadto, że on sam i jego wyznawcy użyją wszelkich dostępnych środków, starając się zmusić innych do opiewania chwały Smoka Odrodzonego. Wyrzekłszy się wszelkich innych imion oprócz „Proroka”, Masema sprowadził chaos na Ghealdan i Amadicię, których spore obszary znalazły się pod jego kontrolą. W pewnym momencie Prorok połączył się z Perrinem Aybarą, którego wysłano, ażeby zaprowadził go do Randa, i z niewiadomych przyczyn pozostał z nim, chociaż z tego powodu opóźnia swoje pójście do Smoka Odrodzonego.

Przeklęci: Przydomek nadany trzynastu najpotężniejszym mężczyznom i kobietom Aes Sedai, którzy przeszli na stronę Cienia podczas Wieku Legend i dali się schwytać w pułapkę, kiedy na mury więzienia Czarnego nałożono pieczęcie. Mimo iż od dawna uważani są za jedynych, którzy wyparli się Światłości podczas Wojny z Cieniem, w rzeczywistości byli też inni; tych trzynastu to jedynie najwyżsi rangą wśród wszystkich. Przeklęci (którzy sami siebie nazywają Wybranymi) zostali od czasu swego przebudzenia zredukowani liczebnie. Wiadomo, że przy życiu pozostali Demandred, Semirhage, Graendal, Mesaana, Moghedien oraz dwoje takich, którzy otrzymali nowe ciała i nowe imiona: Osan’gar i Aran’gar, chociaż nie ma pewności, czy Osan’gar nadal żyje. Zresztą w przypadku Przeklętych także stuprocentowa pewność w tej kwestii nie istnieje. Ostatnimi czasy ujawnił się również mężczyzna imieniem Moridin i niewykluczone, że jest on kolejnym Przeklętym, przywołanym z grobu przez Czarnego. To samo być może dotyczy kobiety, która przedstawia się jako Cyndane, ale w związku z tym, że Aran’gar to dawniej mężczyzna obecnie wskrzeszony jako kobieta, wszelkie spekulacje odnośnie tożsamości Moridina i Cyndane mogą się okazać jałowe, dopóki nie wyjdą na jaw jakieś bliższe szczegóły.

Psy Czarnego: Pomiot Cienia utworzony na bazie genów psich, zniekształconych przez Czarnego. Mimo iż w swoim podstawowym kształcie przypominają zwykłe psy, są ciemniejsze niż noc i wielkie niczym kuce, a ważą po kilkaset funtów każdy. Zwykle biegają w stadach po dziesięć czy dwanaście osobników, chociaż widywano ślady większych grup. Nie zostawiają wprawdzie odcisków na miękkim gruncie, jednak pozostawiają je na kamieniu. Śladom tym często towarzyszy zapach spalonej siarki. Psy Czarnego zwykle nie ryzykują wyjścia w deszcz, lecz gdy już biegną, nic nie może ich zatrzymać. Kiedy raz podążą tropem jakiejś ofiary, nie spoczną, póki jej nie zabiją, chyba że zostaną wcześniej pokonane i wybite. Ścigany może im umknąć tylko w jeden sposób, a mianowicie pokonując rzekę lub szeroki strumień, ponieważ Psy Czarnego nigdy nie wchodzą do płynącej wody. Tak się w każdym razie przypuszcza. Ich krew i ślina stanowią truciznę, która po zetknięciu ze skórą powoduje u ofiary powolną i niezwykle bolesną śmierć. Patrz również: Dziki Gon.

Rodzina: Nawet podczas Wojen z Trollokami, przed ponad dwoma tysiącami lat (ok. 1000-1350 OP), Biała Wieża w dalszym ciągu przestrzegała swoich standardów, usuwając kobiety, którym nie udało się ich wypełnić. Grupa takich właśnie kobiet, które bały się wrócić do domu w samym środku wojen, uciekła do Barashty (w pobliżu obecnego Ebou Dar), miejsca w owych czasach najbardziej oddalonego od pola walk. Nazwały swe ugrupowanie Rodziną, a siebie Kuzynkami i pozostały w ukryciu, oferując usuniętym z Wieży bezpieczną przystań. Z czasem za sprawą związków z kobietami, którym nakazano opuszczenie Wieży, Rodzina zaczęła nawiązywać kontakty z uciekinierkami i z sobie tylko znanych powodów przyjmować je w swoje szeregi. Dokładały przy tym wielkich starań, by te kobiety nie dowiadywały się niczego na temat Rodziny, póki nie istniała pewność, że Aes Sedai nie zechcą ich odebrać. Jakby nie było, powszechnie wiedziano, że uciekinierki są prędzej czy później wyłapywane, Rodzina zaś zdawała sobie sprawę, że musi utrzymywać fakt swego istnienia w sekrecie, bo inaczej spotka jej członkinie sroga kara.

Nieznane Rodzinie Aes Sedai z Wieży wiedziały o jej istnieniu niemal od samego początku, niemniej ciąg wojen nie pozwalał siostrom na zajęcie się nią. Pod koniec wojen Wieża zrozumiała, że zniszczenie Rodziny nie leży w jej interesie. Tuż przedtem — wbrew oficjalnie rozgłaszanym twierdzeniom Wieży — większości uciekinierek rzeczywiście udało się zbiec, ale odkąd Rodzina zaczęła im pomagać, przedstawicielki Wieży wiedziały dokładnie, dokąd kieruje się zbiegła kobieta i zaczęły przechwytywać dziewięć kobiet na każde dziesięć. Jako że Kuzynki wyprowadzały się i wprowadzały do Barashty (a później z i do Ebou Dar), starając się ukryć swoje istnienie oraz dokładną liczbę i nigdy nie pozostając w jednym miejscu dłużej niż dziesięć lat (o ile ktoś wcześniej nie zauważył, że nie starzeją się w normalnym tempie), Wieża sądziła, że jest ich niewiele, a one starały się nie rzucać w oczy. Pragnąc wykorzystać Rodzinę do chwytania uciekinierek w swego rodzaju pułapkę, Wieża postanowiła zostawić je w spokoju — w odróżnieniu od innych istniejących w danym momencie historii tego typu ugrupowań — a także utrzymywać fakt istnienia Rodziny w sekrecie, znanym jedynie pełnym Aes Sedai.

Seandar: Stolica Imperium Seanchan, ulokowana na północnym wschodzie seanchańskiego kontynentu. Jest to również największe miasto w Imperium.

sei’mosiev: W Dawnej Mowie „spuszczony wzrok”. Wśród Seanchan powiedzenie o kimś, że „stał się sei’mosiev”, oznacza, że „stracił twarz”. Patrz również: sei’taer.

sei’taer: W Dawnej Mowie „szczery wzrok” albo „równy wzrok”. U Seanchan określenie to odnosi się do honoru albo twarzy, a także do zdolności spojrzenia komuś w oczy. Można „być” albo „mieć” sei’taer, co oznacza, że ktoś ma honor i zachowuje twarz, można też „zyskać” albo „stracić” sei’taer. Patrz również: sei’mosiev.

serce: Podstawowa jednostka organizacyjna u Czarnych Ajah, inaczej mówiąc — komórka. Serce składa się z trzech sióstr, które znają tylko dwie pozostałe; każda członkini serca zna jeszcze dodatkowo jedną inną Czarną siostrę.

Shara: Tajemnicza kraina, leżąca na wschód od Pustkowia Aiel. Dostęp do niej utrudniony jest zarówno z powodu niegościnnego ukształtowania terenu, jak i przez warowne mury przybrzeżnych miast. Niewiele o niej wiadomo, gdyż jej mieszkańcy całkowicie chronią swoją ziemię i kulturę przed wszelkimi ewentualnymi kontaktami z obcymi. Sharanie powtarzają często, że nawet Wojny z Trollokami bezpośrednio ich nie dotknęły, z czym nie zgadzają się Aielowie. Mieszkańcy Shary konsekwentnie wypierają się też wszelkiej wiedzy o ataku floty Artura Jastrzębie Skrzydło, wbrew relacjom naocznych świadków spośród Ludu Morza. Według ostatnio zdobytych informacji krajem rządzi jeden monarcha absolutny, zwany Sh’boan (jeśli jest kobietą) bądź Sh’botay (jeśli jest mężczyzną). Monarcha ów sprawuje rządy przez siedem lat, przy końcu siódmego roku zaś umiera, a władza przechodzi wówczas na jego współmałżonka, który wybiera sobie nowego partnera i rządzi przez następne siedem łat, aż do swojej śmierci. Wzorzec ten najwyraźniej przetrwał bez zmian od czasu Pęknięcia Świata. Sharanie wierzą, że śmierć władcy odbywa się z „Woli Wzoru”.

W Sharze mieszkają osoby ze zdolnością do przenoszenia Mocy, nazywane Ayyadami, którzy tuż po urodzeniu mają tatuowane twarze. Kobiety w tej społeczności posiadają znacznie więcej praw niż mężczyźni. Kontakty seksualne Ayyadów z osobami nie potrafiącymi przenosić Mocy są karane śmiercią nie-Ayyada, ale także Ayyada, jeśli udowodni się mu (czy jej), że zmusił partnera (lub partnerkę) do zbliżenia. Dzieci zrodzone z takich związków są zabijane poprzez wystawienie na działanie żywiołów. Mężczyzn traktuje się przede wszystkim jako reproduktorów dla obdarzonych Mocą kobiet. Kiedy młodzieniec osiąga dwudziesty pierwszy rok życia — lub wcześniej, jeśli zaczyna wykazywać zdolności do przenoszenia Mocy — zostaje zabity, a jego ciało poddane kremacji. Ayyadowie najprawdopodobniej przenoszą Jedyną Moc tylko na rozkaz Sh’boan lub Sh’botay. Władcę zawsze otaczają Ayyadki.

„Shara” to tylko jedna z licznych nazw tej krainy. Wiadomo, że jej mieszkańcy określają ją także licznymi innymi mianami, takimi jak Shamara, Co’dansin, Tomaka, Kigali i Shibouya.

Shen an Calhar: W Dawnej Mowie „Legion Czerwonej Ręki”. (1) Legendarna grupa bohaterów, którzy po dokonaniu wielu bohaterskich wyczynów polegli w obronie Manetheren, kiedy owa kraina została zniszczona podczas Wojen z Trollokami. (2) Formacja militarna założona niemal przypadkiem przez Mata Cauthona i zorganizowana zgodnie z założeniami dla formacji wojskowych, przyjętymi w okresie uznanym za szczyt rozkwitu sztuki militarnej, to znaczy w czasach panowania Artura Jastrzębie Skrzydło i poprzedzających je wiekach. Patrz również: Czerwonoręcy.

Sisnera, Darlin: Wysoki Lord Łzy, który dawniej buntował się przeciwko Smokowi Odrodzonemu, teraz jednak służy jako Zarządca Smoka Odrodzonego w Łzie.

Skrzydlata Gwardia: Osobista ochrona Pierwszych z Mayene i elitarna formacja militarna Mayene. Członkowie Skrzydlatej Gwardii noszą polakierowane na czerwono napierśniki, czerwone hełmy w kształcie przypominającym garnki z wywiniętymi krawędziami i okapami zakrywającymi cały kark oraz lance z czerwonymi wstążkami. Na bokach hełmów oficerów znajdują się skrzydełka, a na ich stopień wojskowy wskazują smukłe pióra.

so’jhin: Najbliższym tłumaczeniem tego terminu z Dawnej Mowy będzie „szczyt pośród nizin”, aczkolwiek niektórzy przekładają ów termin także jako „zarówno niebo, jak i dolina” lub jeszcze inaczej. Słowem so’jhin w Seanchan określa się dziedzicznych służących pełniący ważne funkcje. Są to da’covale, czyli niewolnicy, aczkolwiek zajmują wysokie stanowiska, dzięki którym sprawują władzę nad innymi. Nawet Krew stąpa ostrożnie przy so’jhin przedstawicieli rodziny cesarskiej, a so’jhin Cesarzowej traktuje jak sobie równych. Patrz również: Krew; da’covale.

Sondowanie: (1) Umiejętność wykorzystywania Jedynej Mocy w diagnozowaniu stanu fizycznego oraz choroby. (2) Umiejętność korzystania z Jedynej Mocy do wyszukiwania rud metali. Aes Sedai dawno temu zatraciły tę ostatnią umiejętność i być może tym należy tłumaczyć fakt, iż jej nazwę przeniesiono na inną.

Straż Skazańców: Elitarna formacja militarna Imperium Seanchańskiego, w której służą zarówno ludzie, jak i ogirowie. Wszyscy ludzie służący w Straży są da’covale, urodzeni jako czyjaś własność i za młodu wybrani do służby na rzecz Cesarzowej, w której posiadanie od tego momentu przechodzą. Fanatycznie lojalni i bezprzykładnie dumni, często chełpią się wytatuowanymi na ramionach krukami, czyli znakiem da’covale Cesarzowej. Ogirowie ze Straży są znani jako Ogrodnicy i ci nie są da’covale. Ogrodnicy są tak samo niezłomnie lojalni jak ludzie ze Straży Skazańców, a budzą lęk jeszcze większy niż jej ludzcy przedstawiciele. Zarówno ludzie, jak i ogirowie ze Straży Skazańców nie tylko są gotowi umrzeć za Cesarzową i przedstawicieli rodziny cesarskiej, ale także wierzą, że ich życie stanowi własność Cesarzowej, która może się ich pozbyć, jeśli tylko zechce. Ich hełmy i zbroje są lakierowane na kolory ciemnozielony i krwiście czerwony, tarcze zaś na czarno; włócznie i miecze zdobione są czarnymi chwostami. Patrz również: da’covale.

Synowie Światłości: Społeczność wyznająca surowe, ascetyczne reguły, powstała w celu pokonania Czarnego i zniszczenia wszystkich Sprzymierzeńców Ciemności. Grupa założona podczas Wojny Stu Lat przez Lothaira Mantelara w celu nawracania rosnących rzesz Sprzymierzeńców Ciemności, podczas wojny przekształciła się w organizację całkowicie militarną, nadzwyczaj sztywno trzymającą się swych reguł oraz zrzeszającą ludzi absolutnie przekonanych, że tylko oni znają prawdę i prawo. Synowie Światłości nienawidzą Aes Sedai, uważając je i wszystkich, którzy je popierają albo się z nimi przyjaźnią, za Sprzymierzeńców Ciemności. Pogardliwie nazywani Białymi Płaszczami, mieli niegdyś siedzibę w Amadorze (Amadicia), skąd zostali wyrzuceni, gdy miasto zdobyli Seanchanie. Ich godłem jest promieniste słońce na białym tle. Patrz również: Śledczy.

Śledczy: Społeczność należąca do Synów Światłości. Sami określają się mianem Ręki Światłości, a ich celami, na które składają przysięgę, jest odkrywanie prawdy na drodze dysput oraz demaskowanie Sprzymierzeńców Ciemności. W poszukiwaniu prawdy i Światłości ich normalną metodą prowadzenia śledztwa jest stosowanie tortur. Zazwyczaj z góry znają prawdę, więc usiłują jedynie zmusić przesłuchiwanego nieszczęśnika do jej wyznania. Czasami zachowują się tak, jakby działali całkowicie niezależnie od Synów Światłości i Rady Namaszczonych, która przewodzi Synom. Przywódcą Śledczych jest Czcigodny Inkwizytor, obecnie Rhadam Asunawa, który zasiada w Radzie Namaszczonych, natomiast ich godłem kij pasterski barwy krwi.

Taborwin, Breane: Kiedyś znudzona arystokratka z Cairhien. Później straciła bogactwo i pozycję, toteż obecnie jest jedynie służącą. Pozostaje w poważnym związku z mężczyzną, którym kiedyś gardziła.

Taborwin, Dobraine: Lord z Cairhien. Obecnie służy jako Zarządca Smoka Odrodzonego w Cairhien.

Tarabon: Duży kraj nad Oceanem Aryth. Niegdyś wielki naród handlowy, główny dostawca pięknych pledów, barwników, fajerwerków dla Gildii Iluminatorów i innych luksusowych towarów, który jednak ostatnimi czasy przeżywa trudny okres. Kraj ten, nękany przez anarchię i wojnę domową, spowodowane równoczesną batalią przeciwko Arad Doman i Wyznawcom Smoka, bez trudu przejęli Seanchanie, którzy obecnie rządzą Tarabonem mocną ręką. Zniszczona została kapituła Gildii Iluminatorów, a większość samych Iluminatorów Seanchanie uczynili swoimi da’covale. Przeważająca część Tarabonian wydaje się odczuwać wdzięczność wobec najeźdźców za przywrócenie porządku, a ponieważ Seanchanie pozwalają im żyć tak jak dotąd i ich ingerencja jest jedynie minimalna, mieszkańcy tej krainy nie wydają się pragnąć kolejnej wojny, mającej na celu próbę usunięcia agresorów ze swojego państwa. Niektórzy taraboniańscy lordowie i żołnierze pozostają jednakże poza strefą wpływów Seanchan i mają nadzieję odzyskać kiedyś swoje ziemie.

Towarzysze: Elitarna formacja wojskowa z Illian, którą obecnie dowodzi Pierwszy Kapitan Demetre Marcolin. Towarzysze pełnią straż przyboczną przy Królu Illian oraz strzegą strategicznych punktów na terenie całego kraju. Ponadto, zgodnie z tradycją, podczas bitwy atakują najsilniejsze pozycje wroga, szukają jego słabych stron, a także — w razie konieczności — osłaniają ewentualny odwrót Króla. W odróżnieniu od innych tego typu elitarnych formacji, w tej cudzoziemcy sanie tylko mile widziani (tzn. z wyjątkiem Tairenian, Altaran i Murandian), ale mogą nawet awansować i zdobywać wysokie rangi, podobnie zresztą jak ludzie z gminu, co również jest niezwykłe. Uniformy noszone przez Towarzyszy składają się z zielonych kaftanów, napierśników ozdobionych Dziewięcioma Pszczołami Illian oraz stożkowatymi hełmami. Pierwszy Kapitan nosi na mankietach kaftana po cztery pierścienie ze złotej plecionki i trzy cienkie złote pióra przy hełmie. Drugi Kapitan wyróżnia się trzema pierścieniami ze złotej plecionki oraz trzema złotymi piórami o zielonych czubkach. Mankiety poruczników zdobią dwa złote pierścienie, ich hełmy zaś dwa cienkie zielone pióra, podporucznicy otrzymują jeden złoty pierścień i jedno zielone pióro. Chorążowie noszą dwa przecięte żółte pierścienie i jedno żółte pióro, dowódcy oddziałów natomiast jeden przecięty żółty pierścień.

waluta: Po wielu wiekach handlu standardowe terminy dla monet ujednoliciły się we wszystkich krajach: używa się zatem koron (największych monet pod względem wielkości), marek i pensów. Korony i marki są bite ze złota lub srebra, podczas gdy pensy mogą być srebrne bądź miedziane; te ostatnie często nazywa się po prostu miedziakami. Na różnych ziemiach jednakże wielkość i waga monet może znacznie odbiegać od siebie, nawet w jednym państwie zresztą różni władcy bili monety o różnych rozmiarach i ciężarze. Dzięki handlowi monety wielu narodów można znaleźć prawie na całym świecie. Z tego też względu bankierzy, lichwiarze oraz kupcy ważą je i w ten sposób określają ich wartość; waży się nawet duże ilości monet. Jedyną papierową walutę stanowią „listy kredytowe”, które wydają bankierzy i które przedstawiają sobą pewną gwarantowaną ilość złota albo srebra. Z powodu wielkich odległości między miastami, długość czasu potrzebną na podróż z jednej miejscowości do innej oraz trudności związane z transakcjami na tak wielki dystans, listy kredytowe są akceptowane w pełnej wartości jedynie w mieście blisko banku, który je wydał, natomiast w dalej położonych miejscowościach przyjmowane są w niższej wartości niż rzeczywista. Ogólnie rzecz biorąc, osobnik zamyślający dłuższą podróż powinien wziąć z sobą jeden albo więcej listów kredytowych i w razie potrzeby wymienić je na monety. Listy kredytowe przyjmują zazwyczaj bankierzy bądź też kupcy, nigdy zaś sklepikarze.

zbrojni: Żołnierze, którzy poprzysięgli wierność lub złożyli hołd lenny jakiemuś lordowi albo lady.

Zgromadzenie: Publiczne zebranie ogirów, które może się odbywać wewnątrz któregoś ze stedding albo gdzieś pomiędzy nimi. Wielkiemu Zgromadzeniu przewodniczy Rada Starszych stedding, ale każdy dorosły ogir ma prawo w nim przemówić; może też sobie wybrać przedstawiciela, który wypowie się w jego imieniu. Zgromadzenie często odbywa się w największym pniaku drzewa w stedding i może trwać nawet kilka lat. Zwołuje się je, ilekroć pojawi się jakaś sprawa niepokojąca ogół ogirów i ciągnie się ono tak długo, aż nie wypowiedzą się wszyscy chętni. Kolejne Wielkie Zgromadzenia odbywają się w coraz to innych stedding.

Zwiastuni: Patrz: Hailene.

Content

Robert Jordan
Rozstaje zmierzchu

Prolog Błyski wzoru

1 Czas wyruszać

2 Dwóch kapitanów

3 Wachlarz kolorów

4 Opowieść o lalce

5 Wykuwanie młota

6 Zapach snu

7 Kowalska łamigłówka

8 Zawirowania koloru

9 Pułapki

10 Odległe światełko

11 Rozmowa o długach

12 Umowa

13 Wysokie trony

14 To, co wiedzą mądre

15 Zapadające ciemności

16 Przedmiot negocjacji

17 Sekrety

18 Pogawędka z Siuan

19 Niespodzianki

20 W nocy

21 Znak

22 Jedna odpowiedź

23 Ozdoby

24 Burza narasta

25 Kiedy zakładać klejnoty

26 W So Habor

27 To, co trzeba zrobić

28 Pęczek róż

29 Coś migocze

30 Co potrafi różdżka przysiąc

Epilog Odpowiedź

Glosariusz