Margaret Weis & Tracy Hickman

De strijd van de tweeling

Dit boek is opgedragen aan u die onze reizen door Krynn deelt.

Dank u, lezer, dat u dit pad samen met ons bewandelt.

Margaret Weis en Tracy Hickman

BOEK 1

De rivier stroomt verder...

De donkere wateren van de tijd kolkten langs de zwarte gewaden van de aartsmagiër en droegen hem en zijn metgezellen voorwaarts door de jaren heen.

Uit de hemel regende vuur, de berg viel op de stad Istar en deed die ineenstorten in de diepten van de aarde. De zeeën, dankbaar voor de vernietiging, vulden de ontstane leegte. De grote Tempel, waar de Priesterkoning nog steeds wachtte tot de goden zijn eisen zouden inwilligen, verdween van het oppervlak van de wereld. Zelfs de zee-elfen die zich in de nieuw geschapen Bloedzee van Istar hadden gewaagd, keken met verwondering naar de plek waar de Tempel had gestaan. Er was niets anders overgebleven dan een diep, zwart gat. Het zeewater dat het had gevuld was zo donker en koud dat zelfs deze elfen, geboren en getogen onder water, er niet in de buurt durfden te zwemmen.

Maar er waren velen in Ansalon die jaloers waren op de bewoners van Istar. Voor hen was de dood gelukkig snel gekomen.

Voor hen die de snelle vernietiging van Ansalon hadden overleefd, kwam de dood langzaam en in een afschuwelijke gedaante: hongersnood, ziekte, moord...

Oorlog.

Hoofdstuk 1

Een schorre, brullende schreeuw, vol angst en verschrikking, verstoorde Crysania’s slaap. De afschuwelijke kreet kwam zo plotseling en haar slaap was zo diep, dat ze heel even niet meer kon bedenken wat haar had wakker gemaakt. Angstig en verward keek ze om zich heen en probeerde te begrijpen waar ze was en wat haar zó bang had gemaakt dat ze nauwelijks adem kon halen.

Ze lag op een klamme, harde vloer. Haar lichaam schudde spastisch door de kilte die in haar botten was getrokken; haar tanden klapperden van de kou. Terwijl ze haar adem inhield, probeerde ze iets te horen of te zien. Maar de duisternis om haar heen was dik en ondoordringbaar, de stilte was intens.

Ze ademde uit en probeerde weer opnieuw in te ademen, maar de duisternis leek haar adem op te slokken. Ze werd door paniek bevangen. Wanhopig probeerde ze structuur in de duisternis aan te brengen en die in te vullen met gedaanten en vormen. Maar ze kon niets bedenken. Er was slechts duisternis en die had geen dimensies. Hij was eeuwigdurend...

Toen hoorde ze de schreeuw opnieuw en herkende het als het geluid dat haar wakker had gemaakt. En hoewel ze bijna naar adem snakte van opluchting dat ze een andere menselijke stem hoorde, echode de angst die in die schreeuw doorklonk, in haar ziel door.

In een wanhopige en vertwijfelde poging om de duisternis te doordringen, dwong ze zichzelf om na te denken, zich iets te herinneren...

Er waren zingende stenen geweest, een zingende stem - Raistlins stem - en zijn armen om haar heen. Daarna de sensatie van het water in stappen en meegevoerd worden naar een snelle, onmetelijke duisternis.

Raistlin! Toen ze een trillende hand uitstrekte, voelde Crysania niets in haar nabijheid dan klam en kil gesteente. Op dat moment keerde de herinnering met een afschuwelijke schok terug. Caramon die met zijn zwaard naar zijn broer uithaalde... Haar woorden terwijl ze een geestelijke bezwering uitsprak om de magiër te beschermen... Het geluid van een zwaard dat hard tegen steen kletterde.

Maar die schreeuw - dat was Caramons stem! Wat als hij…

‘Raistlin!’ riep Crysania angstig terwijl ze worstelde om weer op haar voeten te staan. Haar stem stierf weg, verdween, werd opgeslokt door de duisternis. Dat was zo’n verschrikkelijk gevoel dat ze niet opnieuw durfde te spreken. Met haar armen om zich heen en huiverend van de intense kou, bewoog Crysania’s hand zich onvrijwillig naar het medaillon van Paladijn dat om haar nek hing. De goddelijke zege stroomde meteen door haar heen.

‘Licht,’ fluisterde ze en hield het medaillon stevig vast toen ze tot de god bad om de duisternis te verlichten.

Het medaillon verspreidde een zacht licht waardoor het zwarte fluweel dat haar zo verstikte werd teruggedreven en ze weer kon ademhalen. Ze trok de ketting over haar hoofd en hield het medaillon boven haar. Door het om zichzelf en haar omgeving heen te laten schijnen, probeerde ze zich te herinneren uit welke richting de schreeuw had geklonken.

Ze zag korte impressies van gebroken en zwartgeblakerd meubilair, spinnenwebben, boeken die verspreid over de vloer lagen en boekenplanken die van de muren waren gevallen. Maar die waren bijna net zo beangstigend als de duisternis zelf; het was de duisternis die ze tot leven had gebracht. Deze voorwerpen hadden meer recht op deze plek dan zijzelf.

En daar klonk het geschreeuw weer.

Met trillende hand draaide Crysania zich naar de richting waar het geluid vandaan kwam. Het goddelijke licht deed de duisternis wijken, waardoor er twee silhouetten schokkend scherp werden afgetekend. Eén ervan, gekleed in zwarte gewaden, lag bewegingsloos op de koude vloer. Een grote man stond over hem heen gebogen. Gekleed in een met bloed besmeurde gouden wapenrusting en een ijzeren band om zijn keel, staarde hij met uitgestrekte handen en wijd open mond de duisternis in. Zijn gezicht zag wit van angst.

Het medaillon gleed uit Crysania’s slappe handen toen ze het lichaam herkende dat in elkaar gekropen aan de voeten van de krijger lag.

‘Raistlin!’ fluisterde ze.

Alleen maar omdat ze de platina ketting door haar vingers voelde glippen, alleen maar omdat het kostbare licht om haar heen flakkerde, dacht ze eraan het medaillon te vangen terwijl het viel.

Ze schoot vooruit, terwijl de wereld om haar heen danste door het licht dat in haar hand als een dolle heen en weer zwaaide. Donkere schaduwen schoten haastig voor haar voeten weg, maar Crysania had er geen oog voor. Vervuld van een angst die nog verstikkender was dan de duisternis, knielde ze naast de magiër neer.

Hij lag met zijn gezicht naar beneden op de vloer en met zijn kap over zijn hoofd. Zachtjes tilde Crysania hem op en draaide hem om. Angstig duwde ze zijn kap terug en hield het gloeiende medaillon boven hem. Angst verkilde haar hart.

De huid van de magiër was asgrauw, zijn lippen blauw en zijn gesloten ogen lagen diep verzonken boven zijn holle jukbeenderen.

‘Wat heb je gedaan?’ riep ze Caramon toe en keek op vanaf de plek waar ze geknield naast het schijnbaar levenloze lichaam van de magiër zat. ‘Wat heb je gedaan?’ vroeg ze met een door smart en woede verstikte stem.

‘Crysania?’ fluisterde Caramon schor.

Het licht van het medaillon wierp vreemde schaduwen over de gedaante van de gladiator. Met zijn armen nog steeds uitgestrekt en zijn handen krachteloos in de lucht tastend boog hij zijn hoofd naar het geluid van haar stem.

‘Crysania?’ herhaalde hij met een snik. Toen hij een stap in haar richting zette, struikelde hij over de benen van zijn broer en viel met zijn hoofd voorover op de vloer.

Praktisch op hetzelfde moment kroop hij weer op handen en knieën overeind terwijl hij met wijd geopende ogen voor zich uit staarde. Hij strekte zijn hand uit.

‘Crysania?’ Hij bewoog zich naar de richting van haar stemgeluid. ‘Je licht! Breng je licht naar ons toe! Vlug!’

‘Ik heb licht, Caramon! Ik... Gezegend zij Paladijn!’ mompelde Crysania en keek naar hem bij het zachte licht van het medaillon. ‘Je bent blind!’

Ze pakte zijn krampachtige vingers beet. Bij haar aanraking snikte Caramon weer van opluchting. Hij klampte zich met kracht aan haar hand vast en Crysania beet op haar lippen van de pijn. Maar ze hield hem met één hand stevig vast en met haar andere hand het medaillon.

Terwijl ze rechtop ging staan hielp ze Caramon overeind. Het grote lichaam van de krijger schudde en hij greep haar krampachtig en wanhopig vast; zijn ogen staarden nog steeds zonder iets te zien recht vooruit. Crysania tuurde in de duisternis en zocht wanhopig naar een stoel, een bank... iets.

Plotseling werd ze zich ervan bewust dat de duisternis terugkeek.

Haastig wendde ze haar ogen af en hield haar blik zorgvuldig binnen het licht van haar medaillon. Ze leidde Caramon naar het enige meubelstuk dat ze zag.

‘Hier, ga zitten,’ gelastte ze hem. ‘Leun hier maar tegenaan.’

Ze liet Caramon op de vloer zitten met zijn rug tegen een rijk versierd houten bureau dat haar vaag bekend voorkwam. De aanblik veroorzaakte een vlaag van korte en pijnlijke herinneringen - dit had ze ooit eerder gezien. Maar ze was te bezorgd en te zeer in beslag genomen om er veel aandacht aan te besteden.

‘Caramon?’ vroeg ze beverig. ‘Is Raistlin d... Heb je hem gedood?...’ Haar stem brak.

‘Raistlin?’ Caramon draaide zijn niets ziende ogen in de richting van haar stemgeluid. Zijn gezichtsuitdrukking drukte paniek uit. Hij probeerde op te staan. ‘Raist! Waar...’

‘Nee, blijf zitten!’ zei Crysania, angstig en woedend tegelijk. Met haar hand op zijn schouders duwde ze hem terug.

Caramon glimlachte zuur. Heel even leek hij heel erg op zijn tweelingbroer.

‘Nee, ik heb hem niet gedood!’ zei hij bitter. ‘Hoe zou ik dat hebben moeten doen? Het laatste wat ik hoorde was dat jij Paladijn aanriep, daarna werd alles donker. Ik kon mijn spieren niet meer bewegen, het zwaard viel uit mijn hand. En toen...’

Maar Crysania luisterde niet. Ze rende terug naar de plek waar Raistlin lag en knielde opnieuw neer naast de magiër. Terwijl ze het medaillon vlak bij zijn gezicht hield, voelde ze met haar andere hand in de zwarte kap om zijn hartslag in zijn nek te voelen. Opgelucht sloot ze haar ogen en prevelde ze zachtjes een gebed naar Paladijn.

‘Hij leeft!’ fluisterde ze. ‘Maar wat mankeert hem dan?’

‘Wat mankeert hem dan?’ vroeg Caramon met bitterheid en angst in zijn stem. ‘Ik zie niets...’

Zich bijna schuldig voelend, beschreef Crysania de toestand van de magiër.

Caramon haalde zijn schouders op. ‘Uitgeput door het uitspreken van de toverformule,’ sprak hij toonloos. ‘En, vergeet niet, hij was al zwak, dat vertelde jij me tenminste. Ziek van de nabijheid van de goden of zoiets.’ Zijn stem daalde. ‘Ik heb hem zo al eens eerder gezien. De eerste keer gebruikte hij de drakenbol, daarna kon hij zich nauwelijks nog bewegen. Ik hield hem in mijn armen...’

Hij stopte en staarde in de duisternis, zijn gezicht was nu kalm. Kalm en grimmig. ‘We kunnen niets voor hem doen,’ zei hij. ‘Hij moet rusten.’

Na een korte pauze vroeg Caramon rustig: ‘Vrouwe Crysania, kun je me genezen?’

Crysania werd rood. ‘Ik... ik ben bang van niet,’ antwoordde ze wanhopig. ‘Het moet mijn bezwering geweest zijn waardoor je blind werd.’ Weer zag ze in haar herinnering de grote krijger met zijn met bloed besmeurde zwaard dat zijn tweelingbroer zou doden, en haar... als ze in zijn weg zou staan.

‘Het spijt me,’ zei ze zacht en voelde zich zo moe en verkild dat ze er bijna ziek van was. ‘Maar ik was wanhopig en... en bang. Maar maak je geen zorgen,’ voegde ze eraan toe, ‘de bezwering is niet permanent. Op een gegeven moment verdwijnt hij weer.’

Caramon zuchtte. ‘Ik begrijp het,’ zei hij. ‘Is er licht in deze kamer? Je zei dat je licht had.’

‘Ja,’ antwoordde ze. ‘Ik heb het medaillon...’

‘Kijk om je heen. Vertel me waar we zijn. Omschrijf het.’

‘Maar Raistlin...’

‘Met hem komt het wel goed!’ snauwde Caramon ruw. ‘Kom terug, en doe wat ik zeg! Onze levens - zijn leven - hangen er wellicht van af! Vertel me waar we zijn!’

Turend in de duisternis voelde Crysania haar angst terugkeren.

Ze liet de magiër met tegenzin alleen, en kwam weer naast Caramon zitten.

‘Ik... ik weet het niet,’ weifelde ze en hield het gloeiende medaillon weer omhoog. ‘Ik zie niet veel voorbij het licht van het medaillon. Het lijkt een plek te zijn waar ik al eens geweest ben, maar ik kan het niet plaatsen. Er liggen overal meubels, maar allemaal stuk en geblakerd, alsof er brand is geweest. Er liggen overal boeken. Er staat een groot houten bureau, daar leun jij nu tegenaan. Het lijkt het enige meubelstuk te zijn dat niet kapot is. En het komt me bekend voor,’ voegde ze er zachtjes, piekerend, aan toe. ‘Het is prachtig, met allerlei uitgesneden vreemde wezens.’

Caramon voelde met zijn hand onder zich. ‘Tapijt,’ zei hij, ‘op steen.’

‘Ja, op de vloer ligt tapijt, althans dat lag er. Maar nu is het aan stukken gescheurd en het lijkt erop dat iets het heeft aangevreten…’

Haar adem stokte toen ze plotseling een donkere vorm zich snel zag verwijderen van haar licht.

‘Wat was dat?’ vroeg Caramon scherp.

‘Waarschijnlijk dat wat het tapijt heeft aangevreten,’ antwoordde Crysania met een nerveus lachje. ‘Ratten.’ Ze probeerde weer verder te gaan. ‘Er is een open haard, maar die is in jaren niet gebruikt. Er zitten overal spinnenwebben. Eigenlijk zit alles hier onder de spinnenwebben...’

Haar stem begaf het. Plotselinge beelden van spinnen die van het plafond naar beneden daalden en ratten die rond haar voeten krioelden, deden haar huiveren en ze trok haar witte rokken strak om zich heen. De kale en zwartgeblakerde schouw herinnerde haar eraan hoe koud ze het eigenlijk had.

Toen hij haar lichaam voelde trillen, glimlachte Caramon somber en reikte naar haar hand. Terwijl hij die stevig omklemde, zei hij met ijzig kalme stem: ‘Vrouwe Crysania, als we alleen maar geconfronteerd worden met ratten en spinnen, mogen we van geluk spreken.’

Ze herinnerde zich de pure angstkreet die haar wakker had gemaakt. Toch had hij niets kunnen zien! Snel keek ze om zich heen. ‘Wat was er? Je moet iets gehoord of gevoeld hebben...’

‘Gevoeld,’ herhaalde Caramon zachtjes. ‘Ja, ik voelde het. Er zijn hier dingen, Crysania. Verschrikkelijke dingen. Ik voel dat ze naar ons kijken! Ik voel hun haat. Waar we ook mogen zijn, we hebben ons aan hen opgedrongen. Voel jij dat ook?’

Crysania staarde de duisternis in. Dus het had inderdaad teruggekeken. Nu Caramon erover had gesproken, voelde ze ook iets. Of, zoals Caramon had gezegd, bepaalde dingen!

Hoe langer ze keek en zich op hen concentreerde, hoe echter ze werden. Hoewel ze hen niet kon zien, wist ze dat ze gewoon wachtten, vlak achter de lichtcirkel die haar medaillon opwierp. Hun haat was sterk, zoals Caramon al had gezegd, en, wat nog erger was, ze voelde hun boosaardigheid langzaam om zich heen stromen. Het was alsof... alsof...

Crysania hield haar adem in.

‘Wat is er?’ riep Caramon.

‘Sst,’ siste ze en greep zijn hand stevig vast. ‘Niets. Het is gewoon... ik weet waar we zijn!’ zei ze gejaagd.

Hij gaf geen antwoord maar draaide zijn niets ziende ogen in haar richting.

‘De Toren van de Hoge Magie in Palanthas!’ fluisterde ze.

‘Waar Raistlin woont?’ Caramon leek opgelucht.

‘Ja... nee,’ Crysania haalde hulpeloos haar schouders op. ‘Het is dezelfde kamer waar ik was - zijn studeerkamer - maar het ziet er niet hetzelfde uit. Het ziet ernaar uit dat er hier in geen honderd jaar of meer iemand heeft gewoond, en... Caramon! Dat is het! Hij zei dat hij me zou meenemen naar een plaats en tijd waar geen geestelijken waren! Dat moet na de Catastrofe zijn en vóór de oorlog. Voor...’

‘Voor hij terugkeerde en de Toren voor zichzelf opeiste,’ zei Caramon grimmig. ‘En dat betekent dat we op de enige plek in Krynn zijn waar het kwaad overheerst. De enige plek die meer wordt gevreesd dan welke plek op de wereld dan ook. De enige plek waar geen sterveling een voet durft te zetten, bewaakt door het Shoikanbos en de goden weten wat nog meer! Hij heeft ons hier gebracht! We zijn gematerialiseerd in het hart ervan!’

Crysania zag plotseling bleke gezichten verschijnen buiten de lichtcirkel, alsof ze waren opgeroepen door Caramons stem. Van hun lichaam gescheiden hoofden, starend met ogen die al eeuwen geleden waren gesloten door een treurige dood, heen en weer drijvend in de koude lucht, hun monden opengesperd in afwachting van warm, levend bloed.

‘Caramon, ik zie ze!’ Crysania hield haar adem in en kromp ineen naast de grote man. ‘Ik zie hun gezichten!’

‘Ik voelde hun handen op me,’ zei Caramon. Hij voelde dat zij net zo huiverde als hij en sloeg zijn arm om haar heen en trok haar dichter tegen zich aan. ‘Ze vielen me aan. Hun aanraking bevroor mijn huid. Dat was het moment dat je me hoorde schreeuwen.’

‘Maar waarom zag ik ze niet eerder? Wat houdt ze nu tegen?’

‘Jij, vrouwe Crysania,’ zei Caramon zacht. ‘Jij bent een geestelijke van Paladijn. Dit is het gebroed van het kwaad, door de vloek geschapen. Zij hebben de macht niet om jou kwaad te doen.’

Crysania keek naar het medaillon in haar handen. Het straalde nog steeds licht uit, maar - zelfs terwijl ze ernaar staarde - leek het flauwer te worden. Schuldig herinnerde ze zich de elfenpriester, Loralon. Ze herinnerde zich haar weigering om hem te vergezellen. Zijn woorden weerklonken in haar geest: Je zult slechts zien als je verblind bent door de duisternis...

‘Ik ben een geestelijke, dat is waar,’ zei ze zachtjes terwijl ze de wanhoop uit haar stem probeerde te houden, ‘maar mijn geloof is niet perfect. Deze dingen voelen mijn twijfels aan, mijn zwakheid. Misschien dat een geestelijke zo sterk als Elistan de macht zou hebben om ze te bevechten. Ik denk niet dat ik dat kan.’ Het licht werd weer flauwer. ‘Mijn licht neemt af, Caramon,’ zei ze even later. Toen ze opkeek kon ze de bleke gezichten gretig naderbij zien komen en ze ging dichter tegen hem aan zitten. ‘Wat kunnen we doen?’

‘Wat kunnen we doen? Ik heb geen wapen! Ik kan niets zien!’ riep Caramon woedend met gebalde vuisten uit.

‘Stil!’ gebood Crysania en greep zijn arm terwijl ze haar blik gevestigd hield op de heen en weer deinende figuren. ‘Ze lijken sterker te worden als je zo praat! Misschien worden ze gevoed door angst. Die in het Shoikanbos wel in elk geval, vertelde Dalamar me ooit.’

Caramon haalde diep adem. Zijn lichaam glinsterde van het zweet en hij begon hevig te beven.

‘We moeten Raistlin proberen wakker te maken,’ zei Crysania.

‘Dat heeft geen zin!’ fluisterde Caramon door zijn klapperende tanden. ‘Ik weet...’

‘We moeten het proberen!’ zei Crysania vastberaden, hoewel ze huiverde bij de gedachte om een paar stappen te moeten zetten.

‘Doe voorzichtig, beweeg je langzaam,’ adviseerde Caramon, die haar ongaarne losliet.

Terwijl ze het medaillon omhooghield, met haar ogen op de duisternis gericht, kroop Crysania naar Raistlin toe. Ze legde een hand op de magere, in het zwart gehulde schouder van de magiër.

‘Raistlin!’ riep ze zo hard als ze durfde en schudde hem. ‘Raistlin!’

Er kwam geen antwoord. Ze had net zo goed kunnen proberen een lijk te doen ontwaken. Toen ze daaraan dacht, wierp ze een blik op de wachtende figuren. Zouden zij hem doden? vroeg ze zich af. Tenslotte bestond hij niet in deze tijd. De ‘meester van het heden en het verleden’ was nog niet teruggekeerd om zijn bezit op te eisen - deze Toren.

Of toch wel?

Crysania riep de magiër weer en ondertussen bleef ze naar de ondoden staren, die steeds dichterbij kwamen bij het snel afnemende licht.

‘Fistandantilus!’ zei ze tegen Raistlin.

‘Ja!’ riep Caramon, die haar hoorde en haar begreep. ‘Die naam herkennen ze. Wat gebeurt er? Ik voel een verandering...’

‘Het stopt!’ zei Crysania buiten adem. ‘Ze kijken nu naar hem.’

‘Ga terug!’ gebood Caramon, die half overeind kwam. ‘Blijf uit zijn buurt. Haal dat licht bij hem vandaan! Laat hem zien zoals hij bestaat in hun duisternis!’

‘Nee!’ riep Crysania vinnig. ‘Je bent gek! Als het licht weg is, zullen ze hem verslinden...’

‘Het is onze enige kans!’

Zonder iets te zien, greep hij Crysania. Hij pakte haar beet met zijn sterke armen, trok haar weg bij Raistlin en wierp haar op de grond. Toen viel hij over haar heen, zodat ze geen adem meer kon krijgen.

‘Caramon!’ Ze hapte naar lucht. ‘Ze zullen hem vermoorden! Nee...’ Ze verzette zich hevig tegen de grote krijger, maar hij hield haar stevig onder zich.

Ondertussen hield ze het medaillon nog steeds stevig tussen haar vingers geklemd. Het licht werd zwakker en zwakker. Zich omdraaiend zag ze Raistlin nu in het donker liggen, buiten haar lichtcirkel.

‘Raistlin!’ schreeuwde ze. ‘Nee! Laat me opstaan, Caramon! Ze zullen hem...’

Maar Caramon hield haar alleen maar steviger vast door haar tegen de koude vloer te drukken. Zijn gezicht was van angst doortrokken, maar grimmig en vastberaden en met zijn blinde ogen keek hij op haar neer. Zijn huid voelde koud aan, zijn spieren waren gespannen en knoestig.

Ze zou nog een toverspreuk over hem uitspreken! De woorden lagen al op haar lippen toen er een schrille kreet van pijn door de duisternis weerklonk.

‘Paladijn, help me!’ bad Crysania.

Er gebeurde niets.

Zwakjes probeerde ze nogmaals aan Caramon te ontsnappen, maar het was hopeloos en dat wist ze. En nu had blijkbaar ook haar god haar in de steek gelaten. Vol frustratie en Caramon vervloekend, kon ze alleen maar toekijken.

De bleke, glinsterende figuren omringden nu Raistlin. Ze kon hem alleen maar zien door het licht van het angstaanjagende aura dat hun rottende lichamen verspreidden. Haar keel deed pijn en een lage kreet passeerde haar lippen toen een van de afschuwelijke wezens zijn koude handen op zijn borst legden.

Raistlin schreeuwde. Onder de zwarte gewaden begon zijn lichaam spastisch te schudden van de pijn.

Caramon hoorde het geschreeuw van zijn broer ook. Crysania las het op zijn dodelijk bleke gezicht.

‘Laat me opstaan!’ smeekte ze. Maar, hoewel zijn voorhoofd bedekt was met koud zweet, schudde hij resoluut zijn hoofd en hield haar handen stevig omklemd.

Weer schreeuwde Raistlin. Caramon huiverde en Crysania voelde zijn spieren slap worden. Terwijl ze het medaillon liet vallen, bevrijdde ze haar armen om hem met haar gebalde vuisten te slaan. Maar toen verdween het licht van het medaillon en werden beiden in complete duisternis gehuld. Plotseling was ze ook bevrijd van Caramons lichaam. Zijn schorre, angstige geschreeuw vermengde zich met de kreten van zijn broer.

Duizelig en met wild kloppend hart worstelde Crysania om weer rechtop te gaan zitten, en met haar vrije hand zocht ze wanhopig op de vloer naar het medaillon.

Een gezicht kwam naderbij, tot vlak bij haar. Ze veronderstelde dat het Caramon was...

Dat was het niet. Een afgescheiden hoofd zweefde om haar heen.

‘Nee!’ fluisterde ze, niet in staat zich te bewegen en met het gevoel dat al het leven werd weggezogen uit haar handen, haar lichaam, haar hart. Vleesloze handen grepen haar armen en trokken haar naderbij, bloedeloze lippen gaapten haar aan, begerig naar warmte.

‘Palad...’ probeerde Crysania te bidden, maar ze voelde dat haar ziel uit haar lichaam werd gezogen door de dodelijke aanraking van het wezen.

Toen hoorde ze, vaag en ver weg, een zwakke stem die magische woorden scandeerde. Licht explodeerde om haar heen. Het hoofd dat zo dichtbij was geweest verdween met een gil en de vleesloze handen verloren hun greep. Er hing een scherpe zwavelgeur.

‘Shirak!’ Het explosieve licht was verdwenen. Een zachte gloed verlichtte de kamer.

Crysania ging overeind zitten. ‘Raistlin!’ fluisterde ze dankbaar. Op handen en voeten kroop ze over de geblakerde, verwoeste vloer naar de magiër, die zwaar ademend op zijn rug lag. Eén hand rustte op de Staf van Magius. Er straalde licht vanuit de kristallen bol die vastgeklemd zat in de gouden drakenklauw in de top van de staf.

‘Raistlin! Is alles goed met je?’

Terwijl ze naast hem neerknielde, bekeek ze zijn magere, bleke gezicht toen hij zijn ogen opende. Hij knikte vermoeid. Plotseling trok hij haar omlaag naar zich toe. Hij omhelsde haar en streelde haar zachte, zwarte haar. Ze voelde zijn hart kloppen. De vreemde warmte van zijn lichaam verdreef haar inwendige kilte.

‘Wees niet bang!’ fluisterde hij sussend toen hij haar voelde trillen. ‘Ze zullen ons geen kwaad doen. Ze hebben mij gezien en herkend. Ze hebben je toch niets gedaan?’

Ze kon niets uitbrengen, maar schudde slechts haar hoofd. Hij zuchtte weer. Crysania lag comfortabel met gesloten ogen in zijn omhelzing.

Toen zijn hand weer door haar haren wilde gaan, voelde ze zijn lichaam meer gespannen worden. Bijna kwaad greep hij haar bij haar schouders en duwde haar van zich af.

‘Vertel me wat er gebeurd is,’ gebood hij met zwakke stem.

‘Ik werd hier wakker...’ stamelde Crysania. De verschrikkingen van haar ervaringen en de herinnering aan Raistlins warme aanraking verwarden en ontmoedigden haar. Toen ze zijn ogen kouder en ongeduldiger zag worden, dwong ze zichzelf op rustige toon door te gaan.

‘Ik hoorde Caramon schreeuwen...’

Raistlin sperde zijn ogen onmiddellijk wagenwijd open. ‘Mijn broer?’ zei hij stomverbaasd. ‘Dus de bezwering bracht hem ook hierheen. Het verbaast me dat ik nog leef. Waar is hij?’ Toen hij zijn hoofd zwakjes hief zag hij zijn broer die bewusteloos op de grond lag. ‘Wat is er met hem aan de hand?’

‘Ik heb een bezwering uitgesproken. En nu is hij blind,’ zei Crysania blozend. ‘Dat was niet mijn bedoeling, ik deed het toen hij je probeerde te doden - in Istar, vlak voor de Catastrofe...’

‘Jij maakte hem blind! Paladijn... verblindde hem!’ Raistlin lachte. Het geluid weerkaatste van de koude stenen. Crysania kromp ineen en er bekroop haar een kil gevoel van afschuw. Maar het gelach bleef steken in Raistlins keel. De magiër begon te schokken en te kokhalzen en snakte naar adem.

Crysania keek hulpeloos toe tot het spasme voorbij was en Raistlin weer rustig op de grond lag. ‘Ga door,’ fluisterde hij geïrriteerd.

‘Ik hoorde hem schreeuwen, maar ik kon niets zien in de duisternis. Het medaillon gaf me licht en zo vond ik hem en ik... wist dat hij blind was. En ik vond jou ook. Je was bewusteloos en we konden je niet wakker krijgen. Caramon zei me te beschrijven waar we waren en toen zag ik...’ Ze huiverde. ‘Ik zag die... die verschrikkelijke...’

‘Ga door,’ zei Raistlin.

Crysania haalde diep adem. ‘Toen begon het licht van het medaillon minder te worden...’

Raistlin knikte.

‘... en die dingen naderden ons. Ik riep je, onder de naam Fistandantilus. Daardoor stopten ze. Toen,’ en Crysania’s stem verloor de angstige toon en klonk vooral kwaad, ‘greep je broer me en dwong me tegen de grond, terwijl hij iets schreeuwde als “Laat ze hem zien zoals hij in hun eigen duisternis bestaat!” Op het moment dat Paladijns licht jou niet langer aanraakte, kwam dat wezen...’ Ze huiverde en bedekte haar gezicht en hoorde nog steeds Raistlins verschrikkelijke schreeuw in haar geest.

‘Zei mijn broer dat?’ vroeg Raistlin even later zachtjes.

Crysania haalde haar handen voor haar gezicht weg om hem aan te kijken, verbaasd door zijn toon, die zowel bewondering als verbazing uitdrukte. ‘Ja,’ zei ze. ‘Hoezo?’

‘Hij heeft onze levens gered,’ merkte Raistlin sarcastisch op. ‘Die grote lomperik kreeg zowaar eens een goed idee. Misschien moet je hem maar blind laten - daar gaat hij blijkbaar beter van nadenken.’

Raistlin probeerde te lachen, maar barstte weer in een hoestbui uit waar hij bijna in stikte. Crysania wilde hem helpen maar hij hield haar tegen met een woeste blik, hoewel zijn lichaam schudde van de pijn. Hij rolde zich op zijn zij om te kokhalzen.

Zachtjes viel hij handenwrijvend weer terug, zijn lippen met bloed bedekt. Zijn ademhaling was oppervlakkig en te snel. Van tijd tot tijd deed een hoestbui zijn lichaam schudden.

Crysania staarde hem hulpeloos aan.

‘Je vertelde me ooit dat de goden deze ziekte niet konden genezen. Maar je bent stervende, Raistlin! Is er niet iets wat ik kan doen?’ vroeg ze zachtjes zonder hem aan te durven raken.

Hij knikte, maar zeker een minuut lang kon hij niet praten of bewegen. Uiteindelijk wenkte hij Crysania met trillende hand om naderbij te komen. Ze boog zich over hem heen. Hij raakte haar wang aan om haar gezicht dichter bij dat van hem te brengen. Zijn adem voelde warm aan op haar huid.

‘Water!’ Hij snakte onhoorbaar naar adem. Ze kon hem alleen maar begrijpen door zijn bebloede lippen te lezen. ‘Een toverdrankje... zal helpen...’ Met moeite bewoog hij een hand naar een zak in zijn gewaad. ‘En... en warmte, vuur! Ik... heb... de kracht niet...’

Crysania knikte om te laten merken dat ze het begreep.

‘Caramon?’ Zijn lippen vormden de woorden.

‘Die... die dingen die hem aanvielen,’ zei ze terwijl ze naar het bewegingsloze lichaam van de krijger keek. ‘Ik weet niet zeker of hij nog leeft...’

‘We hebben hem nodig! Je... moet... hem genezen!’ Hij kon niet verder maar lag snakkend naar adem te happen met gesloten ogen.

Crysania slikte huiverend. ‘Weet je het zeker?’ vroeg ze aarzelend. ‘Hij probeerde je per slot van rekening te vermoorden...’

Raistlin glimlachte en schudde toen zijn hoofd. De zwarte kap bewoog zachtjes mee. Toen keek hij Crysania aan, en zij zag de diepten in zijn ogen. De vlam, diep binnenin de magiër, brandde nog maar zwak en gaf zijn ogen een zachte warmte die heel anders was dan het razende vuur dat ze eerder had gezien.

‘Crysania...’ ademde hij, ‘ik... ga... het bewustzijn verliezen... Je zult alleen zijn... in deze duisternis... Mijn broer... kan helpen... Warmte...’ Zijn ogen sloten zich, maar zijn greep om Crysania’s hand werd steviger, alsof hij zo haar levenskracht kon gebruiken om zich aan de werkelijkheid vast te klampen. Met een hevige worsteling opende hij zijn ogen weer en keek haar intens aan. ‘Verlaat deze kamer niet!’ stamelde hij. Zijn ogen rolden terug in zijn hoofd.

Je zult alleen zijn! Crysania keek angstig rond, verstikt door paniek. Water! Warmte! Hoe moest ze dat voor elkaar krijgen? Dat kon ze niet! Niet in deze kamer van het kwaad!

‘Raistlin!’ smeekte ze en ze greep zijn fragiele hand met beide handen vast en drukte haar wang ertegenaan. ‘Raistlin, verlaat me alsjeblieft niet!’ fluisterde ze en ze kromp ineen bij de aanraking van zijn koude vlees. ‘Ik kan niet doen wat je vraagt! Ik heb de macht niet! Ik kan geen water uit stof scheppen...’

Raistlin opende zijn ogen. Ze waren bijna net zo zwart als de kamer waarin hij lag. Hij bewoog zijn hand, de hand die zij vasthield, en trok een lijn van haar ogen naar beneden langs haar wang. Toen werd de hand slap en viel zijn hoofd opzij.

Crysania bracht haar eigen hand naar haar gezicht en vroeg zich af wat hij bedoelde met dat vreemde gebaar? Het was geen liefkozing geweest. Hij probeerde haar iets duidelijk te maken, dat bleek wel uit zijn indringende blik. Maar wat? Haar huid brandde door zijn aanraking... bracht herinneringen terug…

En toen ineens wist ze het.

Ik kan geen water uit stof scheppen...

‘Mijn tranen!’ mompelde ze.

Hoofdstuk 2

Helemaal alleen in de kille kamer, geknield naast Raistlins stille lichaam en vlak bij de levenloze en bleke Caramon, benijdde Crysania beiden plotseling hevig. Hoe makkelijk zou het zijn, bedacht ze, om zich weg te laten glijden in bewusteloosheid en de duisternis bezit van haar te laten nemen! Het kwaad van deze plek - dat zich kennelijk had teruggetrokken bij het geluid van Raistlins stem - was bezig weer terug te keren. Ze kon het in haar nek voelen als een koude tocht. Vanuit de schaduwen staarden ogen haar aan, ogen die schijnbaar alleen nog werden tegengehouden door het licht van de Staf van Magius, die nog steeds glansde. Zelfs buiten bewustzijn leunde Raistlins hand er stevig op.

Crysania legde de andere hand van de aartsmagiër, de hand die zij vasthield, zachtjes op zijn borst. Toen ging ze achteroverzitten, perste haar lippen stevig op elkaar en slikte haar tranen in.

‘Hij rekent op me,’ zei ze tegen zichzelf, terwijl ze de fluisterende geluiden om haar heen probeerde te verdrijven. ‘In zijn zwakheid rekent hij op mijn kracht. Mijn hele leven,’ ging ze verder, haar tranen uit haar ogen wrijvend en toekijkend hoe het water op haar vingers glom in het licht van de staf, ‘ben ik trots geweest op mijn kracht. Maar tot nu toe heb ik nooit geweten wat echte kracht was.’ Ze keek naar Raistlin. ‘Nu zie ik het in hem! Ik zal hem niet in de steek laten!

‘Warmte,’ zei ze. Ze trilde zo hevig dat ze nauwelijks kon staan. ‘Hij heeft warmte nodig. Wij allemaal.’ Ze zuchtte hulpeloos. ‘Maar hoe doe ik dat! Als we in het IJskasteel hadden gezeten, zouden mijn gebeden alleen al genoeg zijn geweest om ons warm te houden. Paladijn zou ons helpen. Maar deze kou is niet de kou van ijs of sneeuw.

Het is intenser dan dat - één die meer de geest dan het bloed bevriest. Hier, op deze plek van het kwaad, steunt mijn geloof me wellicht, maar het zal ons nooit verwarmen!’

Terwijl ze dit overdacht en om zich heen keek bij het flauwe licht van de staf, zag Crysania de vormen van aan flarden gescheurde gordijnen die nog voor de ramen hingen. Vervaardigd van zwaar fluweel waren ze groot genoeg om die allemaal te bedekken. Haar moed nam toe, maar verdween bijna direct weer toen ze zich realiseerde dat die zich te ver weg in de kamer bevonden. Nauwelijks zichtbaar door de onbehaaglijke duisternis, lagen de ramen buiten het bereik van de heldere lichtcirkel van de staf.

‘Ik zal ernaartoe moeten lopen,’ zei ze tegen zichzelf, ‘in de schaduwen!’ Haar moed liet haar bijna in de steek, haar kracht ebde weg. ‘Ik zal Paladijn om hulp vragen.’ Maar terwijl ze sprak, viel haar blik op het medaillon dat koud en donker op de vloer lag.

Toen ze zich vooroverboog om het op te pakken, aarzelde ze heel even om het aan te raken, omdat ze zich zo smartelijk herinnerde hoe het licht was gestorven bij de komst van het kwaad.

Opnieuw dacht ze aan Loralon, de grote elfengeestelijke die was gekomen om haar weg te halen vóór de Catastrofe. Ze had geweigerd en ervoor gekozen haar leven te riskeren, om de woorden van de Hogepriester te horen - de woorden die de wraak van de goden hadden afgeroepen. Was Paladijn kwaad? Had hij haar in zijn woede verlaten, zoals velen geloofden dat hij heel Krynn in de steek had gelaten gezien de verschrikkelijke verwoesting van Istar? Of was zijn goddelijke leiding simpelweg niet in staat om door de koude boosaardige lagen door te dringen die de vervloekte Toren van de Hoge Magie omhulden?

Verward en bang, hief Crysania het medaillon. Het glansde niet. Het deed helemaal niets. Het metaal voelde koud aan in haar hand. Terwijl ze klappertandend in het midden van de kamer stond en het medaillon vasthield, dwong ze zichzelf naar een van de ramen toe te lopen.

‘Als ik dat niet doe,’ mompelde ze met stijve lippen, ‘zal ik doodgaan van de kou. Dan gaan we allemaal dood,’ voegde ze eraan toe terwijl haar blik weer op de tweelingbroers viel. Raistlin droeg zijn zwarte, fluwelen mantel, maar ze herinnerde zich vooral het ijzige gevoel van zijn hand in de hare. Caramon droeg nog steeds niets meer dan zijn gouden wapenrusting en een lendendoek, karakteristiek voor de gladiatorenspelen.

Met haar kin vooruit wierp Crysania een tartende blik op de ongeziene, fluisterende dingen die zich om haar heen verborgen hielden en liep toen vastberaden de magische lichtkring uit die Raistlins staf verspreidde.

Bijna direct kwam de duisternis tot leven! Het gefluister werd luider en met afschuw realiseerde ze zich dat ze de woorden zelfs kon begrijpen!

Hoe luid roept je hart, mijn lief,

Hoe dichtbij is de duisternis op je borst

Hoe koortsachtig zijn de rivieren, mijn lief,

Die door je stervende pols worden vermorst.

En mijn lief, welk vuur verbergt je tere huid,

Zo puur als zout, zo zoet als de dood,

En in het duister trekt de rode maan en dooft

Het bedrieglijke vuur van je adem uit.

Koude vingers betastten haar huid. Crysania deinsde terug van schrik, maar zag helemaal niets! Bijna ziek van angst en door het afschuwelijke liefdeslied van de dood, kon ze zich gedurende lange tijd niet bewegen.

‘Nee!’ zei ze kwaad. ‘Ik zal doorgaan! Deze wezens van het kwaad zullen mij niet afstoppen! Ik ben een geestelijke van Paladijn! Zelfs als mijn god me in de steek zou hebben gelaten, zal ik mijn geloof niet verzaken!’

Met haar hoofd weer omhoog, stak Crysania haar hand uit alsof ze de duisternis als een gordijn kon openen. Toen begon ze naar het raam te lopen. Het sissende gefluister klonk overal om haar heen, ze hoorde akelig gelach, maar niets deed haar kwaad, niets raakte haar aan. Uiteindelijk, na een reis die mijlenver had geleken, bereikte ze de ramen. Trillend, met slappe benen, klampte ze zich vast aan de gordijnen, opende ze en keek naar buiten. Ze hoopte dat ze de geruststellende lichtjes van de stad Palanthas zou zien. Er zijn daar buiten nog andere levende wezens, dacht ze bij zichzelf terwijl ze haar gezicht tegen het glas drukte. Ik zal de lichtjes zien...

Maar de profetie was nog niet vervuld. Raistlin - als de meester van het heden en het verleden - was nog niet teruggekeerd om de Toren op te eisen, zoals dat in de toekomst zou gaan gebeuren. En dus bleef de Toren gehuld in een ondoordringbare duisternis, alsof er een eeuwigdurende zwarte mist omheen hing. Als de lichtjes van de prachtige stad Palanthas al schitterden, kon zij ze in elk geval niet zien.

Neerslachtig zuchtend, greep Crysania de stof vast en gaf er een ruk aan. De rottende stof begaf het bijna ogenblikkelijk en bedolf haar bijna onder een wade van fluwelen brokaat toen de gordijnen om haar heen naar beneden kwamen. Dankbaar wikkelde ze het zware materiaal als een mantel om haar schouders en genoot van de warmte.

Onhandig trok ze nog een gordijn naar beneden en sleepte het dwars door de kamer heen. Ze hoorde het over de vloer slepen terwijl het diverse stukken gebroken meubilair bij elkaar veegde.

Het magische licht van de staf glansde en leidde haar door de duisternis. Toen ze eindelijk weer terug was, stortte ze ineen op de vloer en trilde van uitputting, als reactie op alle verschrikkingen.

Tot dusver had ze zich niet gerealiseerd hoe moe ze was. Ze had nachtenlang niet geslapen, eigenlijk niet meer vanaf het moment dat de storm in Istar was ontketend. Nu ze het warmer had, was de gedachte om zich in het gordijn te wikkelen en heerlijk weg te glijden in een onwetende slaap onweerstaanbaar verleidend.

‘Ophouden!’ Zichzelf dwingend om op te staan, sleepte ze het gordijn naar Caramon en knielde naast hem neer. Ze bedekte hem tot aan zijn brede schouders met de zware stof. Zijn borstkas was rustig, hij ademde nauwelijks. Ze legde haar koude hand op zijn nek om zijn hartslag te voelen. Die was langzaam en onregelmatig. Toen zag ze de merktekens in zijn nek, dodelijke witte merktekens - alsof ze afkomstig waren van vleesloze lippen.

Het van zijn lichaam gescheiden hoofd dreef door Crysania’s geheugen. Huiverend verdreef ze het beeld uit haar gedachten en legde, met het gordijn om zich heen gewikkeld, haar handen op Caramons voorhoofd.

‘Paladijn,’ bad ze zachtjes, ‘als u uw priesteres niet in toorn verlaten hebt, als u wilt proberen te begrijpen dat wat ze doet, ze alleen maar doet om u te eren, als u deze duisternis lang genoeg kunt scheiden om dit ene gebed te verhoren - genees deze man dan! Als zijn bestemming nog niet vervuld is, als hij nog steeds iets moet volbrengen, schenk hem dan genezing. Zo niet, neem zijn geest dan zachtjes in uw armen, Paladijn, zodat hij voor eeuwig mag dolen...’

Crysania kon niet verder. Haar krachten begaven het. Vermoeid, uitgeput door de verschrikkingen en haar eigen innerlijke worstelingen, verloren en alleen in de onmetelijke duisternis, liet ze haar hoofd in haar handen zakken en begon de bittere tranen te huilen van iemand die geen hoop meer ziet.

En toen voelde ze dat een hand de hare aanraakte. Eerst raakte ze in paniek, maar deze hand was sterk en warm. ‘Rustig maar, Tika,’ zei een diepe, slaperig klinkende stem. ‘Het komt allemaal goed. Niet huilen.’

Toen ze haar betraande gezicht hief, zag Crysania Caramons borstkas op en neer gaan door een diepe ademhaling. Zijn gezicht had zijn dodelijke bleekheid verloren, de witte tekens in zijn nek werden steeds flauwer. Haar hand zachtjes strelend, glimlachte hij.

‘Het is maar een slechte droom, Tika,’ mompelde hij. ‘Morgenochtend... is die weer verdwenen...’

Terwijl hij het gordijn tot aan zijn nek optrok en zich verheugde in de warmte, gaapte Caramon heel diep en liet zich op één zij rollen en viel in een diepe, vredige slaap.

Te moe en verlamd om dank te zeggen, kon Crysania alleen maar kijken naar de slapende man. Toen bereikte een geluid haar oren - het geluid van druipend water! Zich omdraaiende zag ze - voor de eerste keer - een glazen bokaal op de rand van het bureau staan. De lange nek van de bokaal was afgebroken en hij lag op zijn kant, met zijn mond over de rand. Hij was kennelijk lang leeg geweest en had zijn inhoud al zo’n honderd jaar eerder gemorst. Maar nu glansde hij door een heldere vloeistof die op de vloer drupte, één druppel per keer, elke druppel glinsterend in het licht van de staf.

Toen ze haar hand uitstrekte, ving Crysania enkele van de druppels op in haar handpalm en bracht die vervolgens aarzelend naar haar lippen.

‘Water!’ fluisterde ze.

De smaak was enigszins bitter, bijna zout, maar het leek haar het heerlijkste water dat ze ooit had gedronken. Terwijl ze haar pijnlijke lichaam dwong in beweging te komen, schonk ze meer water in haar hand en dronk er gulzig van. Toen ze de beker rechtop zette, zag ze het waterniveau opnieuw rijzen teneinde de hoeveelheid die zij zojuist had gedronken weer aan te vullen.

Nu kon ze Paladijn bedanken met woorden die uit het diepste van haar wezen oprezen, zo diep dat ze die niet eens kon uitspreken. Haar angst voor de duisternis en zijn wezens verdween. Haar god had haar niet verlaten. Hij was nog steeds bij haar, al had zij hem - wellicht - teleurgesteld.

Gerustgesteld wierp ze nog één blik op Caramon. Ze zag hem vredig slapen, en de diepe groeven van pijn in zijn gezicht leken verdwenen. Ze wendde zich van hem af en liep naar zijn broer toe die in zijn mantel gewikkeld lag, zijn lippen blauw van de kou.

Ze ging naast de magiër liggen, in de wetenschap dat de hitte van hun lichamen hen beiden zou verwarmen. Ze sloeg een doek over zich heen en liet haar hoofd op Raistlins schouder rusten; toen sloot ze haar ogen en liet de duisternis toe haar te omhullen.

Hoofdstuk 3

‘Ze noemde hem Raistlin!’

‘Maar daarna Fistandantilus!’

‘Hoe kunnen we er zeker van zijn? Dit klopt niet! Hij kwam niet door het bos, zoals was voorspeld. Hij kwam zonder macht! En die anderen? Hij zou alleen komen!’

‘Maar voel zijn magie! Ik durf hem niet te trotseren..!’

‘Zelfs niet voor zo’n rijke beloning?’

‘De geur van bloed heeft je gek gemaakt! Als hij het is en hij ontdekt dat jij je te goed hebt gedaan, stuurt hij je terug naar de eeuwigdurende duisternis waar je altijd zult dromen van warm bloed, maar het nooit meer zult proeven!’

‘En als hij het niet is, en we onze plicht verzaken om deze plek te bewaken, dan zal zij wraak komen nemen waardoor dat vooruitzicht zelfs nog plezierig lijkt.’

Stilte. Daarna...

‘Er is een manier om erachter te komen..!’

‘Het is gevaarlijk. Hij is zwak, misschien doden we hem.’

‘We moeten het weten! Beter dat hij sterft dan dat wij onze plicht verzaken tegenover Hare Duistere Majesteit.’

‘Ja... zijn dood kan worden verklaard. Zijn leven... misschien niet.’

Koude, intense pijn doorboorde de lagen van bewusteloosheid als ijspegels in zijn geest. Raistlin worstelde in hun greep en vocht zich door de mist van misselijkheid en uitputting om terug te keren naar een kort moment van bewustzijn. Toen hij zijn ogen opende, stikte hij bijna van angst toen hij twee bleke hoofden boven zich zag zweven die hem met onpeilbaar duistere ogen aanstaarden. Hun handen lagen op zijn borst - het was de aanraking van die ijzige vingers die door zijn ziel sneed.

Kijkend in die ogen, wist de magiër plotseling wat ze zochten en hij werd overvallen door een plotselinge schrik. ‘Nee,’ sprak hij ademloos, ‘dat wil ik niet nog een keer doormaken!’

‘Toch gaat dat gebeuren. We moeten het weten!’ was het enige wat ze zeiden.

Woede kreeg nu de overhand. Vloekend probeerde Raistlin zijn armen op te tillen van de vloer om zich te ontworstelen uit hun dodelijke greep. Maar het was zinloos. Zijn spieren weigerden te gehoorzamen: een zenuwtrekje van een vinger, meer niet.

Razernij en pijn en bittere frustratie deden hem gillen, maar niemand hoorde het - ook hijzelf niet eens. De handen versterkten hun greep, de pijn was overweldigend en hij gleed weg - niet in de duisternis, maar in herinnering.

Er waren geen ramen in de Leskamer waar de zeven leerling-magiërs die ochtend aan het werk waren. Zonlicht was niet toegestaan, noch het licht van de twee manen - zilver en rood. Wat de derde maan betrof, de zwarte maan: zijn aanwezigheid kon hier zoals overal op Krynn gevoeld worden zonder daadwerkelijk gezien te worden.

De kamer werd verlicht door dikke kaarsen van bijenwas die in zilveren kandelaars op tafel stonden. Op die manier konden de kaarsen gemakkelijk opgepakt en verplaatst worden voor het gemak van de leerlingen die aan het studeren waren.

Dit was de enige kamer in het grote kasteel van Fistandantilus die door kaarsen werd verlicht. In alle andere kamers zweefden glazen bollen die een magisch licht verspreidden dat de eeuwigdurende somberheid in dit donkere kasteel verlichtte. De bollen werden niet gebruikt in de Leskamer en wel met een zeer goede reden: in deze kamer zou hun licht onmiddellijk doven; hier heerste permanent een verdrijvingspreuk. Vandaar de behoefte aan kaarsen en de noodzaak om elke invloed buiten de deur te houden van de zon of de twee schijnende manen.

Zes van de leerlingen zaten vlak naast elkaar aan één tafel, sommigen spraken wat met elkaar, anderen studeerden in stilte. De zevende zat apart, aan een tafel die helemaal aan de andere kant van de kamer stond. Af en toe wierp een van de zes een ongemakkelijke blik op degene die apart zat om daarna snel zijn hoofd weer te laten zakken. Want wie er ook keek en op welk tijdstip dan ook, de zevende leek altijd naar hen terug te staren.

De zevende vond dit grappig en hij stond zichzelf een bittere glimlach toe. Raistlin had niet veel redenen tot lachen gevonden in de maanden dat hij in het kasteel van Fistandantilus had gewoond. Het was geen gemakkelijke tijd voor hem geweest. O, het was simpel genoeg geweest de misleiding vol te houden en Fistandantilus ervan te weerhouden om zijn ware identiteit te raden. Door zijn echte macht te verbergen deed hij het lijken alsof hij gewoon een van de dwazen was die ernaar streefde in de gunst van de grote tovenaar te komen teneinde zijn leerling te worden.

Misleiding was Raistlins tweede natuur. Hij genoot van zijn kleine spelletjes om de anderen steeds een slag voor te zijn, door alles altijd net ietsjes beter te doen en de anderen zodoende altijd nerveus en op hun hoede te laten zijn. Ook genoot hij van zijn spel met Fistandantilus. Hij voelde dat de aartsmagiër hem in de gaten hield. Hij wist dat de grote tovenaar dacht: wie is deze leerling? Waar haalt hij de macht vandaan die de aartsmagiër kon voelen branden in de jongeman, maar niet kon definiëren.

Soms dacht Raistlin dat hij kon bespeuren dat Fistandantilus zijn gezicht bestudeerde, alsof hij dacht dat het gezicht hem bekend voorkwam...

Nee, Raistlin genoot van het spel. Maar het was totaal onverwacht dat hij geconfronteerd zou worden met iets waarvan hij niet had genoten. En dat was om met kracht te worden herinnerd aan de meest ongelukkige tijd van zijn leven - zijn vroegere schooldagen.

De Sluwe - dat was zijn bijnaam onder de leerlingen op zijn oude Meestersschool. Nooit geliefd, nooit vertrouwd, zelfs gevreesd door zijn eigen meester, had Raistlin een eenzame en verbitterde jeugd beleefd. De enige persoon die ooit iets om hem had gegeven, was zijn tweelingbroer Caramon, en zijn liefde was zo beschermend en verstikkend geweest, dat Raistlin de haat van zijn medeleerlingen vaak gemakkelijker te accepteren vond.

En nu, zelfs al verachtte hij deze idioten die zo graag een meester wilden plezieren die - uiteindelijk - de gekozene alleen maar zou vermoorden, en al genoot hij ervan ze voor de gek te houden en ze te kwellen, toch voelde Raistlin in de eenzaamheid van de nacht nog steeds een steek als hij hen samen hoorde lachen...

Kwaad herinnerde hij zichzelf eraan dat dit alles onbelangrijk was. Hij had een groter doel voor ogen. Hij moest zich concentreren, zuinig zijn met zijn krachten. Want vandaag was de dag, de dag dat Fistandantilus zijn leerling zou kiezen.

Jullie zes zullen moeten vertrekken, dacht Raistlin bij zichzelf. Jullie zullen vertrekken terwijl jullie me zullen haten en verachten en geen van jullie zal ooit weten dat één van jullie mij zijn leven verschuldigd is!

De deur naar de Leskamer ging krakend open, en er trok een gealarmeerde schok door de zes in het zwart gehulde figuren aan tafel. Raistlin, die hen bekeek met een verwrongen glimlach, zag dezelfde spottende lach weerspiegeld op het verschrompelde, grijze gezicht van de man die in de deuropening stond.

De glimlach van de tovenaar ging naar ieder van de zes en veroorzaakte bleke gezichten, dieper over het hoofd getrokken kappen en nerveus over elkaar gewreven handen.

Uiteindelijk richtte Fistandantilus zijn zwarte ogen op de zevende leerling die apart zat. Raistlin beantwoordde zijn blik zonder te knipperen, zijn valse glimlach werd nog spottender. Fistandantilus’ wenkbrauwen trokken zich samen. Terwijl zijn woede snel toenam, smeet hij de deur dicht. De zes leerlingen verstijfden bij dat donderende geluid dat de stilte volledig deed verdwijnen.

De tovenaar liep met langzame en aarzelende tred naar de voorkant van de Leskamer. Hij leunde op een staf en zijn oude botten kraakten toen hij zich in een stoel liet zakken. De blik van de tovenaar richtte zich nogmaals tot de zes leerlingen die voor hem zaten. Terwijl hij naar hen keek - naar hun jeugdige, gezonde lichamen - hief Fistandantilus één van zijn bleke handen om een hanger te strelen die aan een lange ketting om zijn nek hing. Het was een vreemd uitziende hanger - een enkele, ovalen bloedsteen gevat in eenvoudig zilver.

De leerlingen hadden het onder elkaar vaak gehad over de hanger, zich afvragend waar die eigenlijk voor diende. Het was het enige sieraad dat Fistandantilus ooit droeg en iedereen wist dus dat het uiterst waardevol moest zijn. Zelfs de domste leerling kon de krachtige en beschermende toverspreuken die het uitstraalde voelen. Maar wat deed het dan precies? fluisterden ze onderling en hun veronderstellingen varieerden van het oproepen van wezens van de heilige vlakten tot het communiceren met Hare Duistere Majesteit zelf.

Eén van hen wist dat natuurlijk wel; Raistlin wist waar het toe diende. Maar hij hield die kennis graag voor zichzelf.

Fistandantilus’ knoestige en trillende hand sloot zich gretig om de bloedsteen terwijl zijn hongerige blik van de ene naar de andere leerling ging. Raistlin had kunnen zweren dat de tovenaar zijn lippen likte en de jonge magiër voelde plotseling een moment van angst.

Als ik nou eens faal? vroeg hij zich huiverend af. Hij is machtig! De machtigste tovenaar die ooit leefde! Ben ik wel sterk genoeg? Wat als...

‘Begin met de test,’ zei Fistandantilus met schorre stem en zijn blik richtte zich op de eerste van de zes.

Vastberaden verdrong Raistlin zijn angsten. Hier had hij een leven lang naartoe gewerkt. Als hij zou falen, zou hij sterven. Maar hij had de dood al eerder onder ogen gezien. Eigenlijk zou het te vergelijken zijn met het ontmoeten van een oude vriend...

Een voor een stonden de jonge magiërs van hun plek op, openden hun spreukenboeken en declameerden hun betoveringen. Als de verdrijvingspreuk niet over de Leskamer had gelegen, zou die al snel gevuld zijn met allerlei wonderbaarlijke zaken. Vuurballen zouden zijn geëxplodeerd binnen de vier muren en iedereen binnen hun bereik hebben verbrand; fantoomdraken zouden denkbeeldig vuur hebben gespuwd en vreselijke wezens zouden schreeuwend vanuit andere dimensies zijn gesleurd. Maar de kamer bleef gehuld in rustgevend kaarslicht en stilte, los van het declameren van de toverspreuken en het ritselen van de pagina’s van de spreukenboeken.

Iedere magiër volbracht zijn proeve van bekwaamheid en ging vervolgens weer zitten. Allen hadden het opmerkelijk goed gedaan, wat niet volkomen onverwacht kwam. Fistandantilus stond slechts zeven van de meest bekwame, jonge, mannelijke magiërs die de afmattende Proeve in de Toren van de Hoge Magie al hadden afgelegd toe om bij hem verder in de leer te gaan. Uit dat selecte groepje zou hij zijn assistent kiezen.

Dat veronderstelden ze althans...

De hand van de aartsmagiër raakte de bloedsteen aan. Zijn blik richtte zich op Raistlin. ‘Jouw beurt, magiër,’ zei hij. Er verscheen een flikkering in zijn oude ogen. De rimpels op het voorhoofd van de tovenaar werden ietsjes dieper alsof hij het gezicht van de jongeman probeerde te herkennen.

Langzaam stond Raistlin op, nog steeds met een bittere, cynische glimlach op zijn gezicht alsof zij allen ver beneden zijn waardigheid waren. Toen sloeg hij met een nonchalant schouderophalen zijn spreukenboek dicht. De overige zes leerlingen wisselden meteen grimmige blikken uit. Fistandantilus fronste, maar er lag een nieuwsgierige schittering in zijn ogen.

Vlot en enigszins spottend begon Raistlin de gecompliceerde toverformule uit zijn hoofd te reciteren. De andere leerlingen verroerden geen vin tijdens de demonstratie van zijn vaardigheden en staarden hem met onverholen blikken van haat en jaloezie aan. Fistandantilus keek toe, zijn frons veranderde in een hongerige blik, zo kwaadaardig dat Raistlins concentratie bijna verstoord werd.

Zichzelf dwingend zich te blijven concentreren, voltooide de jonge magiër zijn toverspreuk en plotseling werd de Leskamer verlicht door een heldere lichtfakkel van vele kleuren en werd de rust danig verstoord door een flinke explosie. Fistandantilus zelf ontplofte bijna! De andere leerlingen konden niet anders dan naar adem snakken.

‘Hoe heb je de verdrijvingspreuk verbroken?’ vroeg Fistandantilus kwaad. ‘Wat voor vreemde kracht is dit?’

Raistlin opende zijn handen als antwoord. In zijn palmen hield hij een bal van blauwe en groene vlammen die zo helder scheen dat niemand er direct in kon kijken. Toen, nog steeds met diezelfde spottende glimlach, klapte hij in zijn handen. De vlam verdween.

De Leskamer was weer doodstil, maar de stilte was vooral angstig toen Fistandantilus opstond. Zijn woede hing als een halo rondom hem toen hij naar de zevende leerling toe liep.

Raistlin kromp echter niet ineen van die woede. Hij bleef kalm staan en keek koel toe hoe de tovenaar hem naderde.

‘Hoe heb je…’ Fistandantilus’ stem kraste. Toen viel zijn oog op de slanke handen van de jonge magiër. Met een boosaardige kreet greep de tovenaar Raistlins pols beet.

Raistlin snakte naar adem van de pijn, de aanraking van de aartsmagiër was zo koud als het graf. Maar hij dwong zichzelf te blijven glimlachen, hoewel hij wist dat zijn grijns eruit moest zien als de grimas van een doodshoofd.

‘Flitspoeder!’ Fistandantilus trok Raistlin naar voren en hield zijn hand onder het kaarslicht zodat iedereen alles kon zien. ‘Een gewoon behendigheidstrucje, zoals straatartiesten gebruiken!’

‘Zo verdiende ik mijn brood,’ siste Raistlin tussen zijn van de pijn op elkaar geklemde tanden. ‘Ik vond het wel toepasselijk voor zo’n stelletje amateurs die u hebt verzameld, grootheid.’

Fistandantilus verstevigde zijn greep. Raistlin verging van de pijn, maar toch worstelde hij niet om los te komen. Ook bleef hij zijn meester strak in de ogen kijken. Hoewel zijn greep uiterst pijnlijk was, keek de tovenaar geïnteresseerd, geïntrigeerd.

‘Dus je beschouwt jezelf als beter dan hen?’ vroeg Fistandantilus met zachte, bijna vriendelijke, stem aan Raistlin, het kwade gemompel van de leerlingen negerend.

Raistlin moest even pauzeren om voldoende kracht te verzamelen om door het waas van pijn antwoord te geven. ‘U weet dat ik beter ben!’

Fistandantilus staarde hem aan en hield zijn pols vast. Raistlin zag een plotselinge angst in de ogen van de oude man, een angst die snel werd gedoofd door die blik van onverzadigbare honger. Fistandantilus liet Raistlins arm los. De jonge magiër kon een zucht van intense opluchting niet onderdrukken toen hij, wrijvend over zijn pols, weer ging zitten. Het merkteken van de hand van de aartsmagiër was duidelijk te zien - de huid op die plek was zo wit als ijs.

‘Verdwijn!’ snauwde Fistandantilus. De zes magiërs stonden op, terwijl hun zwarte mantels om hen heen ruisten. Raistlin stond ook op. ‘Jij blijft,’ sprak de aartsmagiër op koude toon.

Raistlin ging weer zitten, nog steeds over zijn pijnlijke pols wrijvend. De warmte en het leven keerden weer terug. Terwijl de andere jonge magiërs achter elkaar de kamer uit liepen, volgde Fistandantilus hen naar de deur. Zich omdraaiend keek hij zijn nieuwe leerling aan.

‘De anderen zullen spoedig weg zijn en dan hebben we het kasteel voor onszelf. Kom naar me toe in de geheime kamers hier ver beneden als het Donkerwacht is. Ik ben met een experiment bezig dat, eh... jouw assistentie behoeft.’

Raistlin keek met een huiveringwekkende fascinatie toe terwijl de hand van de oude man de bloedsteen liefdevol streek. Heel even kon Raistlin niet antwoorden. Toen glimlachte hij spottend - maar de spot was nu tegen zichzelf gericht, tegen zijn eigen angst.

‘Ik zal er zijn, meester,’ zei hij.

Raistlin lag op de stenen tafel in het laboratorium dat diep verborgen lag in het kasteel van de aartsmagiër. Zelfs zijn dikke, zwarte fluwelen mantel kon de kou niet tegenhouden en Raistlin rilde dan ook onbedaarlijk. Maar of dat nu kwam door de kou, de angst of de opwinding kon hij niet zeggen.

Hij kon Fistandantilus niet zien, maar kon hem wel horen - het geruis van zijn mantel, het zachte tikken van de staf op de vloer, het omdraaien van een pagina van het spreukenboek. Gespannen op de tafel liggend, ogenschijnlijk hulpeloos onder de invloed van de tovenaar, verstrakte Raistlin enigszins. Het moment naderde snel.

Op dat moment verscheen Fistandantilus in zijn blikveld en leunde over de jonge magiër met die inmiddels bekende, hongerige blik. De bloedstenen hanger zwaaide losjes om zijn nek.

‘Ja,’ zei de tovenaar, ‘jij bent bijzonder vaardig. Vaardiger en machtiger dan welke leerling dan ook die ik in vele, vele jaren heb ontmoet.’

‘Wat gaat u met me doen?’ vroeg Raistlin fluisterend. De wanhopige toon in zijn stem was niet helemaal geforceerd. Hij moest weten hoe de hanger werkte.

‘Wat doet dat ertoe?’ vroeg Fistandantilus koel en hij legde zijn hand op de borst van de jonge magiër.

‘Mijn... bedoeling om naar u te komen was om te leren,’ zei Raistlin knarsetandend terwijl hij probeerde niet ineen te krimpen onder de afschuwelijke aanraking. ‘Ik wil leren, zelfs tot op het laatste moment!’

‘Prijzenswaardig.’ Fistandantilus knikte afwezig terwijl hij in het duister staarde. Waarschijnlijk was hij bezig met de toverspreuk, dacht Raistlin bij zichzelf. ‘Ik zal ervan genieten om bezit te nemen van een lichaam en een geest die zo naar kennis dorsten en tevens zo bedreven zijn in de Kunst. Heel goed, ik zal het uitleggen. Mijn laatste les, leerling. Neem die goed in je op.

Jongeman, je hebt geen idee van de gruwelen van het ouder worden. Hoe goed herinner ik me mijn eerste leven en hoe goed herinner ik mij nog de woede en frustratie toen ik me realiseerde dat ik - de machtigste magiër die ooit leefde - voorbestemd was gevangen te zitten in een zwak en versleten lichaam dat ten prooi aan de ouderdom viel! Mijn geest - mijn geest was gezond! Inderdaad, ik was geestelijk sterker dan ik ooit in mijn leven was geweest! Maar al deze macht, al deze onmetelijke kennis zou worden verspild, - vergaan tot stof! Verteerd door wormen!

Ik droeg de rode mantel toen...

Ben je verbaasd? Het dragen van de rode mantel was een bewuste, koelbloedige beslissing, genomen nadat ik had uitgezocht hoe ik het meeste voordeel kon verwerven. In een neutrale omgeving kan men beter studeren. Je neemt kennis van beide zijden van het spectrum zonder je aan een van beide te binden. Ik ging naar Gilean, de god van de Neutraliteit, met mijn smeekbede toestemming te krijgen om hier te blijven en mijn kennis te verbreden. Maar hiermee kon de god van het Boek mij niet helpen. Mensen waren zijn schepping en het kwam door mijn ongeduldige menselijke natuur en mijn korte levensspanne dat ik had voortgemaakt met mijn studies. Ik werd aangeraden mijn lot te accepteren.’

Fistandantilus haalde zijn schouders op. ‘Ik zie begrip in je ogen, leerling. In zekere zin spijt het me je te moeten vernietigen. Volgens mij hadden we een zeldzame verstandhouding kunnen opbouwen. Maar, om een lang verhaal kort te maken, ik liep de duisternis in. De rode maan vervloekend, vroeg ik toestemming naar de zwarte te kunnen kijken. De Koningin van de Duisternis hoorde mijn gebed en willigde mijn verzoek in. Ik trok nu de zwarte mantel aan, stelde mijzelf in haar dienst en in ruil daarvoor werd ik opgenomen op haar niveau van bestaan. Ik heb de toekomst gezien, ik heb het verleden geleefd. Zij gaf me deze hanger zodat ik in staat ben een nieuw lichaam te kiezen gedurende mijn verblijf in deze tijd. En wanneer ik verkies de tijdgrens over te steken en de toekomst te betreden, is er een lichaam gereed om mijn ziel te accepteren.’

Raistlin kon een huivering niet onderdrukken. Zijn lip krulde van haat. De tovenaar had het over zijn lichaam! Gereed en in afwachting...

Maar Fistandantilus besteedde er geen aandacht aan. De tovenaar hief de bloedstenen hanger en bereidde zich voor om de toverspreuk uit te spreken. Terwijl hij keek naar de hanger die glinsterde in het bleke licht dat afkomstig was van een bol in het midden van het laboratorium, voelde Raistlin zijn hartslag versnellen. Hij balde zijn vuisten.

Met een stem die trilde van opwinding en waarvan hij hoopte dat die zou worden verward met angst, fluisterde hij: ‘Vertel me hoe het werkt! Zeg me wat er met me gaat gebeuren!’

Fistandantilus glimlachte terwijl zijn hand langzaam de bloedsteen boven Raistlins borst bracht. ‘Deze leg ik op je borst, recht boven het hart. En heel langzaam zul je de levenskracht uit je lichaam voelen wegvloeien. De pijn is, geloof ik, redelijk ondraaglijk. Maar het zal niet lang duren, leerling, als je er niet tegen vecht. Geef je eraan over en je zult snel het bewustzijn verliezen. Van wat ik heb gezien, verlengt het vechten ertegen slechts de doodsstrijd.’

‘Moeten er geen woorden worden uitgesproken?’ vroeg Raistlin huiverend.

‘Natuurlijk,’ antwoordde Fistandantilus koeltjes terwijl hij zijn lichaam vooroverboog. Zijn ogen waren nu bijna op dezelfde hoogte als die van de jonge magiër. Voorzichtig legde hij de bloedsteen op Raistlins borst. ‘Je zult ze zo horen... het zal het laatste zijn wat je ooit nog zal horen...’

Raistlin voelde zijn huid ineenkrimpen bij de aanraking en hij kon zich heel even bijna niet bedwingen om zich los te wringen en te vluchten. Nee, dacht hij vastberaden bij zichzelf terwijl hij zijn vuisten balde en zijn nagels in het vlees drukte zodat de pijn zijn gedachten zou afleiden van de angst, ik moet de woorden horen!

Bevend dwong hij zichzelf stil te blijven liggen, maar hij kon de druk niet weerstaan om zijn ogen te sluiten om niet het kwade, verschrompelde gezicht te hoeven zien dat zo dichtbij was dat hij de rottende adem kon ruiken...

‘Zo ja,’ zei een zachte stem, ‘rustig...’ Fistandantilus begon te declameren.

Zich concentrerend op de ingewikkelde toverspreuk, sloot de tovenaar zijn eigen ogen, terwijl hij van voor naar achteren zwaaide en de bloedstenen hanger in Raistlins vlees drukte. Fistandantilus merkte zodoende niet dat zijn woorden mompelend werden herhaald door het beoogde slachtoffer. Tegen de tijd dat hij besefte dat er iets mis was, had hij de spreuk voltooid en stond hij rechtop en wachtte op de eerste tekenen van nieuw leven om zijn oude botten te verwarmen.

Er gebeurde helemaal niets.

Gealarmeerd opende Fistandantilus zijn ogen. Hij staarde verbaasd naar de jonge magiër in het zwart die op de koude stenen tafel lag. De tovenaar maakte een vreemd, ongearticuleerd geluid en deinsde terug in een plotselinge angst die hij niet kon verbergen.

‘Ik zie dat je me eindelijk hebt herkend,’ zei Raistlin die rechtop ging zitten. Eén hand rustte op de stenen tafel, maar de andere zat in een van de geheime zakken in zijn mantel. ‘Dat was dan het lichaam dat in de toekomst op je wacht.’

Fistandantilus gaf geen antwoord. Zijn blik was gericht op Raistlins zak, alsof hij met zijn zwarte ogen door de stof wilde heen dringen.

Snel hervond hij zijn kalmte. ‘Heeft de grote Par-Salian je hierheen teruggestuurd, kleine magiër?’ vroeg hij spottend. Maar zijn blik bleef op de zak van de magiër gericht.

Raistlin schudde zijn hoofd terwijl hij van de tafel gleed. Zijn ene hand bleef in de zak van zijn mantel, de andere gebruikte hij om zijn zwarte kap af te doen. Zo gaf hij Fistandantilus de gelegenheid om zijn werkelijke gezicht te zien en niet de illusie die hij de afgelopen lange maanden had voorgewend. ‘Ik ben zelf gekomen. Ik ben nu de Meester van de Toren.’

‘Dat is onmogelijk,’ snauwde de tovenaar.

Raistlin glimlachte, maar er lag bepaald geen zweem van een glimlach in zijn koude ogen die zich onafgebroken op Fistandantilus richtten. ‘Dat dacht je maar. Je hebt een vergissing begaan; je hebt me onderschat. Tijdens de Proeve heb je een deel van mijn levenskracht uit me getrokken, in ruil voor bescherming. Je dwong me een leven van constante pijn in een verwoest lichaam te lijden, gedoemd tot afhankelijkheid van mijn broer. Je leerde me de drakenbol te gebruiken en hield me in leven toen ik zou gaan sterven in de Grote Bibliotheek van Palanthas. Gedurende de Oorlog van de Lans, hielp je me de Koningin van de Duisternis terug naar de Afgrond te drijven, waar ze niet langer een bedreiging voor de wereld vormde - of voor jou. Daarna, toen je genoeg aan kracht had gewonnen in deze tijd, was je van plan terug te keren naar de toekomst en mijn lichaam! Jij zou mij worden.’

Raistlin zag Fistandantilus’ ogen vernauwen, de jonge magiër verstrakte en sloot zijn hand om het object dat hij in zijn mantel droeg. Maar de tovenaar zei slechts mild: ‘Dat klopt allemaal. En wat wil je daaraan doen? Me vermoorden?’

‘Nee,’ zei Raistlin zachtjes. ‘Ik ben van plan jou te worden!’

‘Dwaas!’ lachte Fistandantilus schril. Met een verschrompelde hand hield hij de bloedstenen hanger omhoog. ‘De enige manier waarop je dat kunt doen is dit tegen me gebruiken! En deze wordt beschermd tegen alle soorten magie door toverspreuken die jij je niet eens kunt voorstellen, kleine magiër!’

Zijn stem daalde tot een gefluister, gegrepen door een plotselinge angst toen Raistlin zijn hand weghaalde uit zijn mantel. In zijn handpalm lag de bloedstenen hanger.

‘Beschermd tegen alle soorten magie, ja...’ zei de jonge magiër met een grijns als een doodshoofd, ‘maar niet tegen vingervlugheid. En zeker niet tegen de vaardigheden van een ordinaire straatgoochelaar...’

Raistlin zag de tovenaar lijkbleek worden. Fistandantilus’ ogen gingen koortsachtig naar de ketting om zijn nek. Nu de illusie was onthuld, besefte hij dat hij niets meer in handen had.

Een scheurend, krakend geluid verscheurde de stilte. De stenen vloer onder Raistlins voeten deinde op en neer, waardoor de jonge magiër op zijn knieën viel. Stenen vielen alle kanten op toen de fundamenten van het laboratorium in tweeën braken. Boven de chaos uit klonk de stem van Fistandantilus, die een krachtige oproepingsspreuk prevelde.

Toen hij die herkende, antwoordde Raistlin en klampte de bloedstenen hanger stevig vast terwijl hij een beschermingsspreuk uitsprak rondom zijn lichaam om hem de tijd te geven om zijn magie uit te voeren. Gebukt op de grond zittend draaide hij zich om en zag een figuur door de fundering naar boven komen, een afzichtelijke vorm die slechts in een waanzinnige droom kon voorkomen.

‘Grijp hem, houd hem tegen!’ gilde Fistandantilus en wees op Raistlin. De geestverschijning haastte zich over de uiteenvallende vloer naar de jonge magiër en reikte naar hem met kronkelende en dwarrelende bewegingen. Raistlin werd door angst overweldigd toen het wezen van gene zijde zijn eigen verschrikkelijke magie tegen hem begon te gebruiken. De beschermingsspreuk verpulverde simpelweg onder de brute aanval. De geestverschijning zou zijn ziel verslinden en zich te goed doen aan zijn vlees.

Controle! Lange uren van studie, lang geoefende kracht en zelfdiscipline brachten de spreuk bij Raistlin naar boven die hij nodig had. Binnen enkele momenten was hij compleet. Terwijl de jonge magiër de woorden ter verbanning begon te declameren, voelde hij de extase van zijn magie door zijn lichaam vloeien en daarmee verdween alle angst.

De geestverschijning aarzelde...

Fistandantilus beval hem woedend om door te gaan.

Raistlin beval hem te stoppen.

De geestverschijning staarde hen beiden aan, zijn onvaste vorm heen en weer dwarrelend en kronkelend in de stormachtige winden van zijn schepping. Beide magiërs hielden de situatie in de gaten: wachtend op het knipperen van een oog, een zenuwtrekje van een lip, een spastische vingerbeweging die fataal zou kunnen zijn.

Geen van hen bewoog of wilde bewegen. Raistlins uithoudingsvermogen was groter, maar Fistandantilus’ magie stamde uit oudere bronnen; hij kon ongeziene krachten oproepen om hem te steunen.

Uiteindelijk was het de geestverschijning zelf die het niet langer meer volhield. Gevangen tussen twee gelijkwaardige, met elkaar botsende machten, heen en weer geslingerd tussen beide zijden, kon zijn magische verschijning niet langer standhouden. Met een heldere flits explodeerde hij.

De kracht daarvan dwong beide magiërs naar achteren en sloeg hen tegen de muren. Een afschuwelijke stank vulde de kamer en gebroken glas kletterde overal als regen naar beneden. De muren van het laboratorium raakten geblakerd en verkoold. Hier en daar brandden kleine vuurtjes met heldere, veelkleurige vlammen en wierpen een gloeiende glans over de aangerichte vernietiging.

Raistlin ging weer snel overeind staan en veegde het bloed van een snee op zijn voorhoofd. Zijn tegenstander was niet minder snel, want beiden wisten dat een vertoon van zwakheid de dood betekende. De twee magiërs keken elkaar aan in het flikkerende licht.

‘Dus tot zover moet het komen!’ zei Fistandantilus met zijn krakende, oude stem. ‘Je had een gemakkelijk leven kunnen gaan leiden. Ik had je alle zwaktes kunnen besparen, alle onwaardigheden van het oud worden. Vanwaar die haast naar je eigen vernietiging?’

‘Dat weet u,’ zei een zwaar ademende Raistlin zachtjes.

Fistandantilus knikte langzaam en zijn ogen bleven op Raistlin gericht. ‘Zoals ik al zei,’ mompelde hij zacht, ‘het is jammer dat dit moet gebeuren. We hadden samen zo veel kunnen doen, jij en ik. Nu dan...’

‘Het leven voor de een. De dood voor de ander,’ zei Raistlin. Voorzichtig legde hij de bloedstenen hanger op de koude stenen tafel. Toen hoorde hij zijn tegenstander scanderen en verhief hij zijn stem in een eigen verzameling spreuken.

De strijd duurde lang. De twee wachters van de Toren die tot nu toe alles hadden gezien vanuit de herinneringen van de magiër in het zwart die in hun macht verkeerde, waren in verwarring. Tot op dit moment zagen ze alles vanuit Raistlins visie. Maar de twee magiërs waren nu zo dichtbij dat de Torenwachters de strijd nu zagen door de ogen van beide tegenstanders.

Lichtflitsen knetterden uit vingertoppen, lichamen in zwarte mantels schudden van de pijn en de razernij echode tussen het barstende gesteente en versplinterende hout.

Magische muren van vuur ontdooiden muren van ijs, hete winden waaiden met de kracht van orkanen. Vlammenstormen joegen door de gangen, geestverschijningen sprongen uit de Afgrond naar boven op bevel van hun meesters, en de elementen deden de fundamenten van het kasteel op hun grondvesten schudden. Het grote donkere fort van Fistandantilus begon ineen te storten en de eerste stenen van de kantelen vielen al naar beneden.

En toen, met een beangstigend gekrijs van razernij en pijn, stortte één van de magiërs in elkaar en stroomde het bloed uit zijn mond.

Wie was wie? Wie was er gevallen? Vertwijfeld probeerden de wachters iets te zien, maar het was onmogelijk.

De andere magiër, bijna volledig uitgeput, rustte heel even en wist zich toen over de vloer vooruit te slepen. Zijn trillende hand reikte naar het oppervlak van de stenen tafel, tastte in het rond en vond de bloedstenen hanger. Met zijn laatste krachten greep de magiër met de zwarte mantel de hanger vast en kroop terug naar het nog steeds levende lichaam van zijn slachtoffer.

De magiër op de vloer kon niet praten, maar in zijn ogen, die zijn moordenaar aanstaarden, stond zo’n afschuwelijke vloek te lezen dat de twee wachters van de Toren hun eigen koude, gekwelde bestaan begonnen te waarderen.

De magiër met de zwarte mantel die de bloedsteen vasthield, aarzelde. Hij was zo dicht bij de geest van zijn slachtoffer dat hij de onuitgesproken boodschap in diens ogen kon lezen en zijn ziel kromp ineen door wat hij zag. Maar toen verstrakten zijn lippen. Schuddend met zijn hoofd en met een grimmige, triomfantelijke glimlach, drukte hij voorzichtig en weloverwogen de hanger tegen de borst van zijn tegenstander.

Het lichaam op de vloer kronkelde in doodsangst en een schrille kreet ontsnapte aan zijn met bloed besmeurde lippen. Toen stierf de kreet plotseling weg. De huid van de magiër kreukelde en barstte als oud perkament. Langzaam vervloog hij.

Met een huiverende zucht viel de andere magiër boven op het lichaam van zijn slachtoffer. Ook hij was nu zwak, gewond en de dood nabij. Maar in zijn hand hield hij de bloedstenen hanger stevig vast en nieuw bloed stroomde door zijn aderen en bezorgde hem nieuw leven dat hem - op den duur - weer volledig gezond zou maken. Zijn geest zat vol kennis, herinneringen en honderden jaren van macht, bezweringen, visioenen van wonderen en verschrikkingen van generaties lang. Maar er waren ook herinneringen aan een tweelingbroer, herinneringen aan een verwoest lichaam, aan een langdurig, pijnlijk bestaan.

Terwijl de twee levens in hem een verbond sloten, en honderden tegenstrijdige herinneringen hun wonderlijke weg zochten, begon het de ma giër te duizelen. Knielend naast het lichaam van zijn rivaal, staarde de victorieuze magiër naar de bloedsteen in zijn hand. Toen fluisterde hij iets met afschuw... ‘Wie ben ik?’

Hoofdstuk 4

De wachters deinsden terug van Raistlin en staarden hem aan met holle ogen. Te zwak om te bewegen staarde de magiër terug. Zijn eigen ogen reflecteerden de duisternis.

‘Ik zeg jullie dit...’ - hij sprak hen aan zonder stem maar werd prima begrepen - ‘raak me nog één keer aan en ik zal jullie tot stof doen vergaan... net zoals ik met hem heb gedaan.’

‘Ja, meester,’ fluisterden de stemmen terwijl hun bleke gezichten in de schaduwen vervaagden.

‘Wat...’ mompelde Crysania slaperig. ‘Zei je iets?’ Zich realiserend dat ze had liggen slapen met haar hoofd op zijn schouder, bloosde ze in verwarring en verlegenheid en ging snel rechtop zitten. ‘Kan ik iets voor je halen?’ vroeg ze.

‘Heet water...’ Raistlin lag slapjes achterover. ‘Voor... mijn toverdrankje.’

Crysania keek om zich heen en veegde haar donkere haar uit haar ogen. Grijs licht sijpelde door de ramen. Zwak en sliertig als een geest bracht het geen vertroosting. De Staf van Magius verspreidde nog steeds licht en hield de donkere wezens van de nacht op afstand. Maar hij verspreidde geen warmte. Crysania wreef over haar pijnlijke nek. Ze was stijf en bont en blauw en ze wist dat ze uren geslapen moest hebben. De kamer was nog steeds stervenskoud. Neerslachtig keek ze naar de koude en zwartgeblakerde open haard.

‘Er is hout,’ stamelde ze en keek naar al het gebroken meubilair dat in de kamer verspreid lag, ‘maar ik heb geen tondel of vuursteen. Ik kan geen...’

‘Maak mijn broer wakker!’ gromde Raistlin die onmiddellijk naar adem begon te happen. Hij probeerde nog meer te zeggen, maar kon niets anders doen dan zwakjes gebaren. Zijn ogen glinsterden zo woest en op zijn gezicht lag zo’n razernij, dat Crysania hem verontrust aankeek en ze voelde een kilte die nog kouder was dan de lucht om haar heen.

Raistlin sloot vermoeid zijn ogen en zijn hand ging naar zijn borst. ‘Alsjeblieft,’ fluisterde hij, ‘de pijn...’

‘Natuurlijk,’ zei Crysania vriendelijk, overmand door schaamte. Hoe zou het zijn om dag in, dag uit met zulke pijn te moeten leven? Ze trok het gordijn van haar eigen schouders en stopte er Raistlin zorgvuldig mee in. De magiër knikte dankbaar, maar kon niet praten. Daarna liep Crysania huiverend naar het andere eind van de kamer waar Caramon lag. Toen ze zijn schouder wilde aanraken, aarzelde ze. Wat als hij nu nog steeds blind was? dacht ze. En als hij wel kan zien en alsnog besluit om... Raistlin te doden?

Maar haar twijfels duurden maar heel even. Resoluut legde ze haar hand op zijn schouder en schudde hem door elkaar. In dat geval, dacht ze bij zichzelf, zal ik hem tegenhouden. Ik heb het één keer gedaan, dan kan ik het vast nog wel een keer.

Zelfs toen ze hem aanraakte was ze zich bewust van de bleke wachters die zich verborgen hielden en elke beweging van haar volgden.

‘Caramon,’ riep ze zachtjes, ‘Caramon, wakker worden. Alsjeblieft! We moeten...’

‘Wat?’ Caramon ging snel rechtop zitten en zijn hand ging in een reflex naar het gevest van zijn zwaard - dat er niet was. Zijn ogen richtten zich op Crysania en ze zag opgelucht met een zweempje angst dat hij haar kon zien. Hij staarde haar echter wezenloos aan, zonder enige blijk van herkenning, en keek gejaagd om zich heen.

Toen zag Crysania gelukkig tekenen van herkenning in zijn ogen die zich echter daarna snel vulden met een verwilderde pijn. Ook in het op elkaar klemmen van zijn kaken en zijn koude blik zag ze blijken van herkenning. Ze stond op het punt iets te zeggen - een verontschuldiging, een excuus, een afkeuring - toen zijn ogen plotseling een zachte blik kregen en er een bezorgde blik op zijn gezicht verscheen.

‘Vrouwe Crysania,’ zei hij terwijl hij rechtop ging zitten en het gordijn van zijn lichaam trok, ‘je bevriest zowat! Hier, doe dit om je heen.’

Voor ze kon protesteren, had Caramon al het gordijn behaaglijk om haar heen gewikkeld. Ze merkte dat hij tegelijkertijd naar zijn tweelingbroer keek. Maar zijn blik gleed al snel over Raistlin heen, alsof hij niet bestond.

Crysania greep zijn arm vast. ‘Caramon,’ zei ze, ‘hij heeft ons leven gered. Hij sprak een of andere toverformule uit. Die dingen in de duisternis daar laten ons nu met rust omdat hij ze dat heeft gezegd!’

‘Omdat ze iemand van hun eigen soort herkennen!’ zei Caramon ruw terwijl hij zich los probeerde te rukken. Maar Crysania hield hem vast, meer met haar ogen dan met haar koude hand.

‘Je kunt hem nu doden,’ zei ze kwaad. ‘Kijk, hij is hulpeloos en zwak. Natuurlijk gaan we dan allemaal dood als je dat doet. Maar dat zou je niet tegenhouden, hè?’

‘Ik kan hem niet doden,’ zei Caramon. Zijn bruine ogen stonden helder en koud en Crysania zag - opnieuw - een verbluffende gelijkenis tussen de tweelingbroers. ‘Laten we wel wezen, Eerwaarde Dochter, als ik het zou proberen, zou je me gewoon weer blind maken.’

Caramon veegde haar hand van zijn arm weg.

‘Op zijn minst één van ons moet helder kunnen zien,’ zei hij.

Crysania voelde hoe ze bloosde van schaamte en boosheid en ze hoorde in het sarcasme van de krijger de echo van Loralons woorden. Zich van haar afwendend stond Caramon snel op.

‘Ik zal een vuur maken,’ zei hij met koude en harde stem, ‘als die, eh...’ - hij wuifde met zijn handen - ‘vrienden van mijn broer daar dat tenminste toestaan.’

‘Ik denk van wel,’ antwoordde Crysania net zo koel, terwijl ook zij rechtop ging staan. ‘Ze vielen me niet lastig toen... ik de gordijnen naar beneden trok.’ Ze kon een zekere huivering in haar stem niet bedwingen bij de herinnering aan die schaduwen van de dood.

Caramon bekeek haar eens goed, en voor het eerst kwam het bij Crysania op hoe ze er eigenlijk uit moest zien. Gewikkeld in een rottend, zwartfluwelen gordijn, haar witte mantel gescheurd en onder het bloed, as en stof van de vloer. Onwillekeurig ging haar hand naar haar haar - ooit zo zacht en zorgvuldig gevlochten. Nu hing het in slordige slierten rond haar gezicht. Ze kon de opgedroogde tranen op haar wangen voelen, het vuil, het bloed...

Zelfbewust probeerde ze met haar hand haar haren uit haar gezicht te wrijven. Toen ze zich realiseerde hoe dom ze eruit moest zien en kwaad werd vanwege Caramons medelijdende blik, mat ze zich maar een soort van sjofele waardigheid aan.

‘Goed, ik ben niet langer de marmeren maagd uit de tijd dat je me voor het eerst ontmoette, zoals jij niet langer een dronkenlap bent. Het lijkt erop dat we allebei het een en ander hebben geleerd tijdens onze reis.’

‘Ik weet zeker dat dat voor mij wel geldt, ja,’ zei Caramon ernstig.

‘Is dat echt zo?’ antwoordde Crysania vinnig. ‘Ik vraag het me af! Ben je te weten gekomen - zoals ik - dat de magiërs mij terug in de tijd hebben gestuurd, in de wetenschap dat ik niet zou terugkeren?’

Caramon staarde haar aan. Ze lachte grimmig.

‘Nee. Jij was je niet bewust van dat schijnbaar onbenullige feitje, althans dat zei je broer. Het tijdreisapparaat kon maar door één persoon worden gebruikt - degene aan wie het was gegeven - aan jou dus! De magiërs stuurden me terug in de tijd om te sterven - omdat ze bang voor me waren!’

Caramon fronste zijn wenkbrauwen. Hij opende zijn mond, sloot hem weer en schudde toen zijn hoofd. ‘Je had Istar kunnen verlaten met die elf die jou kwam halen.’

‘Zou jij zijn gegaan?’ wierp Crysania tegen.- ‘Zou jij je leven hebben opgegeven in onze tijd? Nee! Ben ik dan zo anders soms?’

Caramons frons werd nog dieper en hij wilde antwoord gaan geven, maar op dat moment begon Raistlin te hoesten. Naar de magiër kijkend zuchtte Crysania en zei: ‘Je kunt maar beter een vuurtje maken, anders komen we hier allemaal nog om.’ Ze keerde Caramon haar rug toe die haar nog steeds zwijgend aankeek, en liep op zijn broer af.

Terwijl ze naar de fragiele magiër keek, vroeg ze zich af of hij het had gehoord. Ze vroeg zich af of hij nog wel bij bewustzijn was.

Dat was hij, maar of Raistlin zich bewust was van wat de twee hadden besproken? Hij was in elk geval te zwak om er enige interesse in te tonen. Crysania knielde naast hem neer en schonk een beetje water in een gebarsten bokaal. Ze scheurde een stukje van het schoonste gedeelte van haar mantel af en veegde zijn gezicht schoon dat zelfs in het koude vertrek nog heet was van de koorts.

Achter haar hoorde ze Caramon de overblijfselen oprapen van het gebroken meubilair en het in de open haard gooien. ‘Ik moet iets als tondel hebben,’ mompelde de grote man tegen zichzelf. ‘Ah, deze boeken...’

Op dat moment schoten Raistlins ogen open, zijn hoofd bewoog en hij probeerde zwakjes overeind te komen.

‘Niet doen, Caramon!’ riep Crysania verontrust. Caramon stopte, een boek al in zijn hand.

‘Gevaarlijk, broer!’ bracht Raistlin met moeite uit. ‘Toverspreukboeken! Raak ze niet aan...’

Zijn stem liet hem in de steek, maar uit de blik in zijn glinsterende ogen die hij op Caramon had gericht, sprak zo’n intense bezorgdheid dat zelfs Caramon verbluft was. Iets onverstaanbaars mompelend liet de grote man het boek vallen en begon op het bureau te zoeken. Opgelucht zag Crysania dat Raistlin zijn ogen weer sloot.

‘Hier... dat ziet eruit als... brieven,’ zei Caramon na de papieren op de grond doorzocht te hebben. ‘Zouden ze... wel geschikt zijn?’ vroeg hij nors.

Raistlin knikte zonder iets te zeggen en binnen enkele momenten al hoorde Crysania het geknetter van vlammen. Door de laklaag vatte het gebroken meubilair snel vlam en algauw brandde het vuur met een helder en opwekkend licht. In de vlammen starend, zag Crysania dat de bleke gelaten zich terugtrokken - maar ze verdwenen nog niet.

‘We moeten Raistlin bij het vuur leggen,’ zei ze terwijl ze opstond, ‘en hij zei iets over een drankje...’

‘Ja,’ antwoordde Caramon toonloos. Hij kwam naast Crysania staan en bekeek zijn broer. Toen haalde hij zijn schouders op. ‘Laat hem zichzelf maar betoveren als hij dat zo nodig wil.’

Crysania’s ogen schoten vuur van boosheid. Ze wendde zich tot Caramon met enkele vernietigende woorden op haar lippen, maar door een zwak gebaar van Raistlin beet ze toch maar op haar onderlip en zei niks.

‘Je hebt wel een ongelegen moment uitgekozen om volwassen te worden, broer,’ fluisterde de magiër.

‘Misschien,’ zei Caramon langzaam met een blik van onuitsprekelijke droefheid op zijn gezicht. Hij schudde zijn hoofd en liep naar de haard om dichter bij het vuur te staan. ‘Misschien maakt het allemaal niets meer uit.’

Crysania keek toe hoe Raistlins blik zijn broer volgde en was verbaasd te zien dat hij snel even glimlachte en tevreden knikte. Toen hij haar weer aankeek, verdween de glimlach weer snel. Hij wenkte haar met een arm om naar hem toe te komen.

‘Ik kan wel staan,’ fluisterde hij, ‘met jouw hulp.’

‘Hier, je zult je staf nodig hebben,’ zei ze en ze stak haar hand ernaar uit.

‘Niet aankomen,’ beval hij en hij greep haar hand vast. ‘Nee,’ herhaalde hij iets vriendelijker en hij kreeg een hoestbui zodat hij nauwelijks meer kon ademhalen. ‘Als andere handen... hem aanraken... doet hij het niet meer...’

Onwillekeurig huiverend keek Crysania snel de kamer rond. Raistlin, die de schimmige vormen net buiten de lichtcirkel van de staf ook zag, schudde zijn hoofd.

‘Nee, volgens mij vallen ze ons niet aan,’ zei hij zachtjes toen Crysania haar armen om hem heen sloeg om hem te helpen met opstaan. ‘Ze weten wie ik ben.’ Zijn lippen krulden zich tot een spottende glimlach en hij stikte zowat. ‘Zij weten wie ik ben,’ herhaalde hij vastberadener, ‘en ze durven me niet te weerstaan. Maar’ - hij moest weer hoesten en leunde zwaar op Crysania met één arm om haar schouder, en met zijn andere arm had hij zijn staf stevig vast - ‘het zal veiliger zijn om het licht van de staf te laten branden.’

De magiër wankelde terwijl hij sprak en viel bijna om. Crysania stopte even om hem een beetje op adem te laten komen. Zij ademde zelf ook sneller dan normaal als teken van haar in verwarring verkerende emoties. Ze had medelijden met Raistlins zwakheid toen ze het geratel van zijn moeizame ademhaling hoorde. Ja, ze kon de brandende hitte van zijn lichaam voelen dat zo dicht tegen haar aan stond gedrukt. En dan die bedwelmende reuk van de onderdelen van zijn bezwering - rozenblaadjes, kruiden - en zijn zwarte mantel voelde heel zacht aan, zachter dan het gordijn om haar schouders. Zijn blik ontmoette de hare terwijl ze zo stonden; en voor één moment brak de spiegelachtige blik van zijn ogen en zag ze warmte en passie. In een reflex hield hij zijn arm steviger om haar heen en kwam zo dichter tegen haar aan staan dan eigenlijk de bedoeling was.

Crysania bloosde en ze wilde zowel wanhopig wegrennen als voor altijd in die warme omhelzing blijven. Snel keek ze naar beneden, maar het was te laat. Ze voelde Raistlin verstijven. Boos trok hij zijn arm terug. Hij duwde haar opzij en greep zijn staf vast als houvast.

Maar hij was nog steeds te zwak. Hij wankelde en viel bijna. Crysania wilde hem helpen, maar plotseling schoof er een groot lijf tussen dat van haar en de magiër. Sterke armen vingen Raistlin op alsof hij niet meer dan een kind was. Caramon droeg zijn broer naar een gerafelde en geblakerde en zwaar beschadigde stoel die hij vlak bij de haard had geschoven.

Heel even kon Crysania zich niet bewegen en leunde tegen het bureau. Pas toen ze zich realiseerde dat ze nu in haar eentje in de duisternis stond, buiten de lichtkringen van zowel de haard als de staf, haastte ze zich naar het vuur.

‘Ga zitten, vrouwe Crysania,’ zei Caramon, die een andere stoel bij het vuur trok en er zo goed en zo kwaad als het ging de as en het stof van af begon te slaan.

‘Dank je,’ mompelde ze terwijl ze om de een of andere reden de blik van de grote man probeerde te vermijden. Ze ging zitten en kroop zo dicht mogelijk tot bij de vuurgloed en staarde gefixeerd in de vlammen tot ze weer iets van haar kalmte had teruggekregen.

Toen ze in staat was om eens om zich heen te kijken, zag ze Raistlin achterover in zijn stoel liggen, onregelmatig ademhalend. Caramon was water aan het opwarmen in een gedeukte ijzeren pot die hij blijkbaar had opgeduikeld uit de as in de open haard.

Hij stond er vlak voor en keek ingespannen in het water. Het licht van het vuur glinsterde op zijn gouden wapenrusting en gloeide op zijn zachte, gebruinde huid. Zijn spieren rimpelden terwijl hij zijn armen bewoog om warm te blijven.

Hij is echt bijzonder goed gebouwd, dacht Crysania en huiverde even. Plots zag ze hem weer die kamer in de verdoemde Tempel binnenkomen met een bloederig zwaard in zijn hand en met de dood in zijn ogen...

‘Het water is klaar,’ meldde Caramon en Crysania keerde weer terug naar het nu in de Toren.

‘Laat mij dat drankje maar maken,’ zei ze snel, dankbaar dat ze iets kon doen.

Toen ze naderbij kwam, opende Raistlin zijn ogen. Crysania zag er slechts een reflectie van zichzelf in: bleek, zwak en onverzorgd. Zonder iets te zeggen reikte hij haar een kleine, fluwelen buidel aan. Ze pakte hem aan en hij wees naar zijn broer en zakte toen weer uitgeput achterover.

Crysania merkte dat Caramon haar met een blik bekeek die het midden hield tussen verwardheid en bedroefdheid, een blik die zijn gezicht een ongewone ernst bezorgde. Maar het enige wat hij zei was: ‘Gooi maar een paar blaadjes in die kom en doe er dan heet water bij.’

‘Wat is dat?’ vroeg Crysania nieuwsgierig. Terwijl ze de buidel opende, trok ze haar neus op bij de vreemde, bittere kruidengeur. Caramon schonk het water in de kom die ze in haar handen hield.

‘Ik weet het niet,’ zei hij schouderophalend. ‘Raist verzamelde en mengde de kruiden altijd zelf. Par-Salian gaf hem het recept na... na de Proeve, toen hij zo ziek was. Ik weet’ - en hij lachte naar haar - ‘dat het vreselijk stinkt en waarschijnlijk nog erger smaakt.’ Zijn blik naar zijn broer was bijna teder. ‘Maar het zal hem helpen.’ Zijn stem werd hard. Abrupt wendde hij zich af.

Crysania droeg het dampende drankje naar Raistlin die de kom met trillende handen beetpakte en gretig naar zijn lippen bracht. Al drinkende, slaakte hij een zucht van verlichting en liet zich weer achterovervallen in de kussens van de stoel.

Er viel nu een pijnlijke stilte. Caramon staarde in het vuur. Raistlin keek ook naar de vlammen en dronk zonder commentaar zijn drankje op. Crysania keerde weer terug naar haar stoel om te doen wat de anderen waarschijnlijk ook aan het doen waren, besefte ze - de boel op een rijtje zetten in een poging te begrijpen wat er was gebeurd.

Uren geleden stond ze in een verdoemde stad, een stad die voorbestemd was om ten onder te gaan door de wraak van de goden. Ze had op de rand gestaan van een complete geestelijke en lichamelijke ineenstorting. Nu kon ze dat toegeven, maar toen nog niet. Hoe innig had ze zich voorgesteld dat haar ziel zich had omgeven met de stalen muren van haar geloof. Geen staal, zag ze nu in, met schaamte en spijt. Geen staal, maar ijs. Het ijs was gesmolten in het harde licht van de waarheid en had haar kwetsbaar achtergelaten. Als het niet voor Raistlin was geweest, zou ze in Istar zijn gestorven.

Raistlin... Ze bloosde. Dit was ook weer zoiets waarvan ze nooit had gedacht dat ze daar mee zou worstelen - liefde en passie. Ze was ooit verloofd met een jongeman, jaren geleden, en ze was best dol op hem geweest, maar ze had nooit echt van hem gehouden. Ze had eigenlijk nooit geloofd in de liefde - het soort liefde dat bestond in kinderverhaaltjes. Om verbonden te zijn aan een ander leek een handicap, een zwakheid die vermeden diende te worden. Ze herinnerde zich iets wat Tanis Halfelf over zijn vrouw had gezegd, Laurana - wat was dat ook alweer? ‘Als zij weg is, is het net of ik mijn rechterarm mis...’

Wat een romantisch gebazel, had ze toen gedacht. Maar nu vroeg ze zich af of ze ook iets dergelijks voor Raistlin voelde. Haar gedachten dwaalden af naar de laatste dag in Istar, de verschrikkelijke storm, het flitsen van de bliksemschichten en hoe ze zichzelf plotseling terug had gevonden in Raistlins armen. Haar hart was samengetrokken van pijnlijk verlangen toen ze zijn sterke omarming weer kon voelen. Maar er was ook een scherpe angst, een vreemde weerzin. Onwillig herinnerde ze zich de koortsachtige glans in zijn ogen, zijn uitbundige vreugde tijdens de storm - alsof hij hem zelf had opgeroepen.

Het was die vreemde geur van spreukbestanddelen die aan hem hing - de plezierige geur van rozen en kruiden - maar vermengd met de walgelijke geur van rottende wezens, de scherpe geur van zwavel. Zelfs als haar lichaam verlangde naar zijn aanraking was er iets in haar ziel wat van afschuw ineenkromp...

Caramons maag rommelde plotseling luid. Het geluid in de doodstille kamer was nogal verrassend.

Terwijl ze verstoord opkeek zag Crysania de grote man blozen van schaamte. Ze werd plotseling herinnerd aan haar eigen honger - ze kon zich het moment dat ze iets van voedsel tot zich had kunnen nemen niet eens meer herinneren - en Crysania begon te lachen.

Caramon keek haar vertwijfeld aan, misschien vond hij haar wel hysterisch. Bij de verbaasde blik op het gezicht van de grote man, begon Crysania alleen maar harder te lachen. Eigenlijk voelde het wel lekker om zo te lachen. De duisternis in de kamer leek daardoor weggedrukt te worden, de schaduwen verlieten haar ziel. Ze lachte vrolijk en uiteindelijk, door haar aangestoken, begon Caramon ook te lachen, hoewel hij nog steeds zijn rood aangelopen hoofd schudde.

‘Aldus herinneren de goden ons eraan dat we mensen zijn,’ zei Crysania toen ze weer kon praten en ze de tranen uit haar ogen wreef. ‘Hier zitten we dan, op de meest afschuwelijke plek die je je maar kunt voorstellen, omringd door wezens die ons met huid en haar willen verslinden en het enige waar ik nu aan kan denken is wat een verschrikkelijke honger ik heb!’

‘We hebben nou eenmaal eten nodig,’ zei Caramon rustig, plotseling heel serieus. ‘En fatsoenlijke kleding, als we hier lang blijven.’ Hij keek naar zijn broer. ‘Hoe lang zullen we hier blijven?’

‘Niet lang,’ antwoordde Raistlin. Hij had zijn drankje opgedronken en zijn stem klonk nu al krachtiger. Ook op zijn bleke gezicht was al wat meer kleur verschenen. ‘Ik heb tijd nodig om te rusten, aan te sterken en om mijn studies te voltooien. Deze dame’ - zijn glinsterende blik richtte zich nu op Crysania, die huiverde bij de plotselinge onpersoonlijke toon in zijn stem - ‘moet communiceren met haar god en haar geloof hernieuwen. Daarna zullen we er klaar voor zijn om de Poort te betreden. En, mijn broer, dan kun je overal heen waar je maar wilt.’

Crysania voelde Caramons vragende blik, maar ze hield haar eigen gezicht vlak en uitdrukkingsloos, hoewel Raistlins koele, terloopse mededeling over het betreden van de Poort en de Afgrond en de daaropvolgende confrontatie met de Koningin van de Duisternis, haar hart deed bevriezen. Ze beantwoordde Caramons blik daarom niet en staarde in het vuur.

De grote man zuchtte en schraapte zijn keel. ‘Stuur je me weer naar huis?’ vroeg hij zijn tweelingbroer.

‘Als je daar per se heen wilt.’

‘Ja,’ zei Caramon met gedempte stem. ‘Ik wil terug naar Tika en... en met Tanis praten.’ Zijn stem brak. ‘Ik moet... uitleggen, op de een of andere manier... dat Tas stierf... daar in Istar...’

‘In de naam van de goden, Caramon,’ snauwde Raistlin en hij maakte een geïrriteerd gebaar met zijn slanke hand, ‘ik dacht dat we zojuist een schim van een volwassene hadden gezien die zich schuilhield in dat logge lichaam van je! Ongetwijfeld tref je bij je terugkomst Tasselhof doodleuk in je keuken aan, terwijl hij Tika op het ene na het andere sterke verhaal trakteert en je ondertussen arm steelt!’

‘Wat?’ Caramons gezicht werd bleek en hij sperde zijn ogen open.

‘Luister dan naar me, broer!’ siste Raistlin en wees met zijn vinger naar Caramon. ‘De kender verdoemde zichzelf toen hij Par-Salians betovering verstoorde. Er is een heel goede reden voor het verbod op tijdreizen voor zijn ras, net als voor dwergen en gnomen. Omdat zij per ongeluk werden geschapen, door een speling van het lot, of door de zorgeloosheid van de god Reorx, maken deze rassen geen deel uit van de tijdstroom, zoals mensen, elfen en ogers - de rassen die door de goden het eerst werden geschapen.

Aldus had de kender de tijdslijn kunnen veranderen, zo besefte hij al snel toen ik dat feit even over het hoofd zag. Dat kon ik dus niet laten gebeuren! Stel dat hij de Catastrofe had stopgezet, zoals hij van plan was, wat zou er dan zijn gebeurd? Misschien waren we dan teruggekeerd naar onze eigen tijd om te ontdekken dat de Koningin van de Duisternis aan de macht was, omdat de Catastrofe immers gedeeltelijk werd gestuurd om de wereld op haar komst voor te bereiden en om aldus de kracht te verkrijgen om haar te weerstaan...’

‘Dus je hebt hem vermoord!’ onderbrak Caramon hem op fluistertoon.

‘Ik vertelde hem het apparaat te halen’ - Raistlin spuugde de woorden eruit - ‘en ik leerde hem hoe hij het moest gebruiken en ik stuurde hem terug naar huis!’

Caramon knipperde even met zijn ogen. ‘Heb je dat echt gedaan?’ vroeg hij achterdochtig.

Raistlin zuchtte en legde zijn hoofd terug tegen de kussens. ‘Inderdaad, ja, maar ik verwacht niet dat je me gelooft, broer.’ Zijn handen plukten zwakjes aan zijn zwarte mantel. ‘Waarom zou je dat ook, eigenlijk?’

‘Weet je,’ zei Crysania zacht, ‘ik herinner me vaag dat ik in die laatste afschuwelijke momenten vóór de aardbeving Tasselhof nog zag. Hij... was bij mij... in de Heilige Kamer...’

Ze zag Raistlins ogen deels weer openen. Zijn glinsterende blik doorboorde haar hart en bracht haar van de wijs, en verstoorde haar gedachten.

‘Ga door,’ drong Caramon aan.

‘Ik weet nog... dat hij het magische apparaat had. Althans, dat denk ik. Hij zei er iets over.’ Crysania bracht een hand naar haar voorhoofd. ‘Maar ik weet niet meer wat. Het was allemaal zo afschuwelijk en verwarrend. Maar... ik weet zeker dat hij dat apparaat had!’

Raistlin glimlachte flauw. ‘Vrouwe Crysania geloof je toch zeker wel, mijn broer?’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Een priesteres van Paladijn liegt niet.’

‘Dus Tasselhof is thuis? Op dit moment?’ zei Caramon die de verwarrende informatie probeerde te verwerken. ‘En als ik terugga, dan vind ik hem...’

‘... veilig en wel en in het bezit van het grootste deel van je persoonlijke bezittingen,’ maakte Raistlin de zin ironisch af. ‘Maar nu moeten we eerst onze aandacht richten op belangrijkere zaken. Je hebt gelijk, broer. We hebben eten en warme kleren nodig en die zullen we hier waarschijnlijk niet vinden. De tijd waarin we zijn beland is ongeveer honderd jaar na de Catastrofe. Deze Toren,’ en hij wuifde met zijn hand, ‘is al die jaren verlaten geweest. Hij wordt nu bewaakt door de wezens van de duisternis die zijn opgeroepen door de magiër wiens lichaam nog steeds op de spijlen van de poort onder ons gespietst ligt. Het Shoikanbos is er sindsdien omheen gegroeid en er is niemand op Krynn die het durft te betreden.

Niemand behalve ik, natuurlijk. Nee, niemand komt daar binnen. Maar de wachters zullen geen van ons - jou bijvoorbeeld, broer - beletten te vertrekken. Jij gaat naar Palanthas om eten en kleding te kopen. Ik zou dat ook met mijn magie kunnen bewerkstelligen, maar ik durf geen onnodige energie te verbruiken tot het moment dat ik... ik bedoel Crysania en ik de Poort zullen betreden.’

Caramon sperde zijn ogen open. Hij bekeek de met roet bedekte ramen en zijn gedachten gingen uit naar de verschrikkelijke verhalen die over het Shoikanbos de ronde deden.

‘Ik geef je een amulet mee om je te beschermen,’ voegde Raistlin er geprikkeld aan toe, omdat hij de angstige blik op het gezicht van Caramon meteen zag. ‘Een amulet zal nodig zijn, maar niet per se om je veilig door het bos te kunnen bewegen. Hier is het veel gevaarlijker. De wachters gehoorzamen mij, maar ze hunkeren naar jouw bloed. Zet zonder mij geen voet buiten deze kamer. Dat geldt ook voor jou, Crysania.’

‘Waar is die... Poort?’ vroeg Caramon abrupt.

‘In het laboratorium, boven ons, helemaal boven in de Toren,’ antwoordde Raistlin. ‘De Poorten waren altijd gevestigd op de veiligste plekken die de tovenaars konden bedenken omdat ze, zoals je je wel kunt voorstellen, extreem gevaarlijk zijn!’

‘Al die tovenaars die maar knoeien met dingen die ze met rust zouden moeten laten,’ gromde Caramon. ‘Waarom hebben ze in godsnaam een toegangsweg gecreëerd naar de Afgrond?’

Zijn vingertoppen tegen elkaar plaatsend staarde Raistlin in het vuur alsof zij de enigen waren die in staat waren hem te begrijpen.

‘In de honger naar kennis worden zo veel dingen gecreëerd. Sommige zijn goed, en die strekken ons allemaal tot voordeel. Een zwaard in jouw handen, Caramon, dient de gerechtigheid en de waarheid en beschermt de onschuldige. Maar datzelfde zwaard in de handen van onze zuster Kitiara zou de hoofden van dezelfde onschuldige opensplijten als haar dat zo uitkwam. Is dit de schuld van de schepper van het zwaard?’

‘Nee...’ begon Caramon, maar zijn tweelingbroer negeerde hem.

‘Lang geleden, tijdens de Era van de Dromen, toen magiegebruikers werden gerespecteerd en de magie volop bloeide op Krynn, stonden de vijf Torens van de Hoge Magie als lichtbakens in de donkere zee van onwetendheid die deze wereld was. Hier werkten grote magiërs, tot het voordeel van velen. En er bestonden grootse plannen. Wie weet, misschien zouden we nu wel op de wind rijden, langs de hemel scherend als draken. Misschien zouden we deze ongelukkige wereld hebben verlaten en andere, verre werelden hebben gekoloniseerd... heel ver weg...’

Zijn stem werd zacht en kalm. Caramon en Crysania hielden zich muisstil, betoverd door zijn stem en zijn visie op de magie.

Hij zuchtte. ‘Maar dat mocht niet zo zijn. In hun verlangen hun grote werken te overhaasten, besloten de tovenaars dat zij direct met elkaar zouden moeten communiceren, van de ene Toren met de andere, zonder de noodzaak van omslachtige teleportatiespreuken. En zo ontstonden de Poorten.’

‘En werkten ze?’ vroeg Crysania verbaasd.

‘Ze werkten!’ snoof Raistlin. ‘Beter dan in hun stoutste dromen!’ Zijn stem daalde...

‘Erger dan in hun ergste nachtmerries. Want de Poorten verschaften niet alleen de mogelijkheid om in één stap de ver van elkaar gelegen Torens en forten van magie te bereiken - maar ook de verblijfplaatsen van de goden, zoals een onhandige tovenaar van mijn eigen orde onfortuinlijk genoeg merkte.’

Raistlin huiverde plotseling, trok zijn zwarte mantel dichter om zich heen en kroop dichter bij het vuur.

‘Verleid door de Koningin van de Duisternis, want alleen zij kan sterfelijke mensen verleiden als zij dat wil...’ - Raistlins gezicht werd bleek - ‘gebruikte hij de Poort om haar rijk te betreden en verkreeg zo de prijs die zij hem ’s nachts, in zijn dromen aanbood.’ Raistlin lachte een bittere, spottende lach. ‘Dwaas! Niemand weet wat er met hem is gebeurd. Maar hij keerde nooit meer terug door de Poort. De Koningin daarentegen wel. En samen met haar, kwamen de legioenen van draken...’

‘De eerste Drakenoorlogen!’ hijgde Crysania.

‘]a, veroorzaakt door iemand van mijn eigen soort, helaas zonder enige zelfdiscipline. Een die zichzelf toestond verleid te worden...’ Somber staarde Raistlin in het vuur.

‘Maar daar heb ik nooit iets over gehoord!’ protesteerde Caramon. ‘Volgens de legenden, kwamen de draken samen...’

‘Jouw kennis van de geschiedenis is beperkt tot bedtijdverhaaltjes, mijn broer!’ zei Raistlin ongeduldig. ‘En dat bewijst maar weer hoe weinig je weet van draken. Het zijn onafhankelijke wezens, trots, egoïstisch en totaal niet in staat tot samenwerking, laat staan tot het coördineren van enige vorm van oorlog. Nee, de Koningin beheerste de wereld compleet in die tijd, niet zoals de schaduw die zij in onze tijd was gedurende de oorlog die wij met haar voerden. Zij bracht oorlog over de hele wereld, en het was alleen aan Huma’s enorme opoffering te danken dat ze werd teruggedreven.’

Raistlin pauzeerde, mijmerend met zijn vingers tegen zijn lippen. ‘Sommigen zeggen dat Huma de Drakenlans niet gebruikte om haar fysiek te vernietigen, zoals de legende vertelt. Maar de lans had een of andere magische eigenschap die hem in staat stelde haar terug te drijven door de Poort en die te verzegelen. Het feit dat hij haar terugdreef bewijst dat zij - althans in deze wereld - kwetsbaar is.’ Raistlin staarde gefixeerd in de vlammen. ‘Als er bij de Poort iemand was geweest - iemand met echte macht - iemand die in staat was om haar totaal te verslaan, in plaats van haar alleen maar terug te drijven - zou de geschiedenis wellicht herschreven zijn geweest.’

Niemand sprak een woord. Crysania staarde in de vlammen en zag, wellicht, hetzelfde visioen als de aartsmagiër. Caramon staarde naar het gezicht van zijn tweelingbroer.

Raistlins blik kreeg plotseling een heldere, koude glans. ‘Als ik morgen sterker ben, ga ik naar het laboratorium, alleen,’ - zijn harde blik ging nu van de een naar de ander - ‘en begin ik met mijn voorbereidingen. Jij, vrouwe, kunt maar beter beginnen met het communiceren met je god.’

Crysania slikte nerveus. Huiverend trok ze haar stoel dichter bij het vuur. Maar plotseling stond Caramon op en ging voor haar staan. Bukkend greep hij met zijn sterke handen haar armen vast en dwong haar hem aan te kijken.

‘Dit is waanzin,’ zei hij zacht en medelevend. ‘Laat mij je weg van deze duistere plek brengen! Je bent bang - en daar is ook alle reden toe! Misschien was niet alles wat Par-Salian over Raistlin zei waar. Misschien was ook niet alles wat ik over hem dacht waar. Misschien heb ik hem verkeerd beoordeeld. Maar dit zie ik wel duidelijk. Je bent bang en dat kan ik je niet kwalijk nemen! Laat Raistlin zijn eigen ding maar alleen doen! Laat hem de goden uitdagen - als dat is wat hij wil doen! Maar je hoeft niet met hem mee te gaan! Ga mee naar huis! Laat me je terugbrengen naar onze tijd, weg van hier.’

Raistlin zei niets, maar zijn gedachten echoden in Crysania’s geest alsof hij wel degelijk tot haar sprak.

Je hebt de Priesterkoning gehoord! Je hebt zelf gezegd dat je van zijn vergissing weet! Par-Salian is je gunstig gezind. Zelfs op deze duistere plek verhoort hij jouw gebeden. Jij bent zijn uitverkorene! Jij zult slagen waar de Priesterkoning faalde! Kom met mij mee, Crysania. Dit is onze bestemming!

‘Ik ben bang,’ zei Crysania die zich zachtjes losmaakte uit Caramons armen. ‘En ik ben oprecht geraakt door je bezorgdheid. Maar die angst in me is een zwakheid die ik moet bestrijden. En met Paladijns help, zal ik die overwinnen - vóór ik met je broer de Poort betreed.’

‘Het zij zo,’ zei Caramon bedrukt en draaide zich om.

Raistlin lachte: een donkere, steelse lach die noch in zijn ogen, noch in zijn stem weerspiegeld werd.

‘Caramon,’ zei hij scherp, ‘als je klaar bent met je bemoeienissen met zaken waar je geen verstand van hebt, zou ik me maar gaan voorbereiden op je reis. Het is al laat in de ochtend. De markten - voor zover die er zijn in deze gure tijden - gaan nu open.’ Uit een zak in zijn zwarte mantel haalde Raistlin diverse munten tevoorschijn en gooide die naar zijn broer. ‘Dat moet genoeg zijn voor onze behoeften.’

Caramon ving de munten op zonder na te denken. Toen aarzelde hij en staarde naar zijn broer met dezelfde blik die Crysania had gezien in de Tempel in Istar en waarbij ze had gedacht: wat een verschrikkelijke haat... wat een verschrikkelijke liefde!

Uiteindelijk stopte Caramon de munten in een vakje van zijn riem.

‘Kom eens hier, Caramon,’ zei Raistlin zachtjes.

‘Waarom?’ mompelde hij, achterdochtig plotseling.

‘Nou, er zit nog steeds een ijzeren band om je nek. Wil je nog steeds over straat met dat teken van slavernij? En dan is er nog de amulet.’ Raistlin sprak met een oneindig geduld. Toen hij zag dat Caramon nog steeds aarzelde, voegde hij eraan toe: ‘Ik zou je niet adviseren deze kamer te verlaten zonder amulet. Maar dat is uiteindelijk jouw beslissing.’

Terwijl hij naar de bleke gelaten staarde, die nog steeds vanuit de schaduwen loerden, ging Caramon met zijn armen voor zijn borst gekruist voor zijn broer staan. ‘En nu?’ gromde hij.

‘Kniel maar voor me neer.’

Caramons ogen schoten vuur van woede. Een bittere vloek brandde op zijn lippen, maar toen zijn ogen heimelijk naar Crysania afdwaalden, slikte hij die woorden in.

Raistlins bleke gezicht werd bedroefd. Hij zuchtte. ‘Ik ben uitgeput, Caramon. Ik heb de kracht gewoon niet om op te staan. Alsjeblieft...’

Terwijl hij zijn kaken op elkaar klemde, liet Caramon zich langzaam zakken tot hij op hetzelfde niveau was als zijn tengere, zwart gemantelde tweelingbroer.

Raistlin sprak zachtjes een woord. De ijzeren band spleet in tweeën en viel kletterend van Caramons nek op de vloer.

‘Kom dichterbij,’ zei Raistlin.

Terwijl hij slikte en over zijn nek wreef, deed Caramon wat hem gezegd werd maar hij bleef zijn broer verbitterd aankijken. ‘Ik doe dit voor Crysania,’ zei hij gespannen. ‘Als het slechts om jou en mij ging, had ik je weg laten rotten in deze kwade plek!’

Raistlin legde zijn uitgestoken handen met een bijna teder gebaar op beide zijden van het hoofd van zijn tweelingbroer. ‘Zou je dat echt doen, broer?’ vroeg de magiër zo zachtjes dat het niet meer dan een ademzucht leek. ‘Zou je me alleen laten? Zou je me - daar in Istar - echt gedood hebben?’

Caramon kon hem alleen maar aanstaren en was niet in staat te antwoorden. Toen boog Raistlin zich naar voren en kuste zijn broer op het voorhoofd. Caramon deinsde terug, alsof hij werd aangeraakt door een gloeiend heet brandijzer.

Raistlin liet hem los.

Caramon keek hem smartelijk aan. ‘Ik weet het niet!’ stamelde hij gebroken. ‘Mogen de goden me helpen - ik weet het niet!’

Met een snik bedekte hij zijn gezicht met zijn handen. Zijn hoofd zonk in de schoot van zijn broer.

Raistlin streek het bruine, krullende haar van zijn broer. ‘Zo, Caramon,’ zei hij vriendelijk. ‘Ik heb je de amulet gegeven. De dingen van de duisternis kunnen je geen kwaad doen, niet zolang ik hier ben.’

Hoofdstuk 5

Caramon stond in de deuropening van de studeerkamer, en tuurde in de duisternis van de gang - een duisternis die vol was van gefluister en starende ogen. Naast hem stond Raistlin met één hand op de arm van zijn tweelingbroer en in zijn andere hand de Staf van Magius.

‘Alles komt goed, mijn broer,’ zei Raistlin zachtjes. ‘Vertrouw me maar.’

Caramon keek vanuit zijn ooghoek naar zijn broer. Toen Raistlin dat zag, glimlachte hij sardonisch. ‘Ik stuur een van deze wel met je mee,’ ging de magiër door, wijzend met zijn tengere hand.

‘Liever niet,’ mompelde Caramon dreigend toen het dichtstbijzijnde stel ogen zelfs nog dichterbij kwam.

‘Bewaak hem,’ beval Raistlin de ogen. ‘Hij staat onder mijn bescherming. Zie je mij? Weet je wie ik ben?’

De ogen richtten hun blik uit eerbied naar beneden en wierpen hun koude blik toen weer op Caramon. De grote krijger huiverde, keek nog één keer naar Raistlin en zag de grimmige en strenge blik van zijn broer.

‘De wachters zullen je veilig door het Bos leiden. Misschien moet je banger zijn als je dat eenmaal hebt verlaten. Want wees op je hoede, broer. Deze stad is niet dezelfde prachtige, serene plek die het over tweehonderd jaar vanaf nu zal zijn; het zit vol vluchtelingen die in de goten leven, op straat, waar dan ook. Elke ochtend ratelen de karren over de straatkeien om de lijken te verwijderen van hen die de voorgaande nacht zijn gestorven. Er wonen daar mannen die je voor je laarzen willen vermoorden. Koop eerst maar een zwaard en draag dat openlijk in je hand.’

‘Ja hoor, ik zal oppassen,’ snauwde Caramon. Zich abrupt omdraaiend liep hij de gang uit en probeerde zonder veel succes de bleke, gloeiende ogen te negeren die naast zijn schouder zweefden.

Raistlin keek hen na tot zijn broer en de wachter buiten de magische lichtcirkel van de staf waren en op werden geslokt door de walgelijke duisternis. Hij wachtte zelfs tot de echo’s van de zware voetstappen van zijn broer waren weggestorven, toen pas draaide Raistlin zich om en ging de studeerkamer weer binnen.

Vrouwe Crysania zat in haar stoel en probeerde zonder veel succes met haar vingers door haar geklitte haren te strijken. Bijna onmerkbaar liep Raistlin naar haar toe en reikte naar een van de zakken in zijn zwarte mantel en pakte een handvol fijn wit zand. Toen hij achter haar ging staan, tilde de magiër zijn hand op en liet het zand over het donkere haar van de vrouw stromen.

‘As tasark simiralan krynawi,’ fluisterde Raistlin en bijna onmiddellijk liet Crysania haar hoofd hangen, sloot ze haar ogen en zakte weg in een diepe, magische slaap. Raistlin ging voor haar staan en staarde haar lange tijd aan.

Hoewel ze de vlekken van tranen en bloed uit haar gezicht had geveegd, waren de merktekens van haar reis door de duisternis nog steeds zichtbaar in de blauwe schaduwen onder haar lange wimpers, een snee in haar lip en haar bleke gelaatskleur. Zachtjes streek Raistlin het haar terug dat in donkere slierten voor haar ogen viel. Crysania had het fluwelen gordijn dat ze als deken had gebruikt terzijde geschoven omdat de kamer inmiddels voldoende door het haardvuur was verwarmd. Haar witte mantel, gescheurd en met bloed besmeurd, was los om haar nek komen te zitten. Raistlin kon de zachte welvingen van haar borsten zien onder het witte kledingstuk dat langzaam op en neer bewoog door haar diepe, gelijkmatige ademhaling.

‘Ware ik als andere mannen, was ze de mijne geweest,’ zei hij zachtjes.

Zijn hand bleef vlak bij haar gezicht hangen en haar donkere haar krulde rond zijn vingers.

‘Maar ik ben niet zoals andere mannen,’ mompelde Raistlin. Hij liet haar mooie haar los en trok het gordijn op tot haar schouders over haar sluimerende lichaam. Crysania glimlachte in een of andere zoete droom, nestelde zich nog wat behaaglijker in de stoel en rustte met haar wang op haar hand toen ze haar hoofd op de armleuning legde.

Raistlins hand streek weer over de zachte huid van haar gezicht en dat riep levendige herinneringen op. Hij begon te trillen. Hij had de slaapformule ongedaan moeten maken, haar in zijn armen moeten nemen en haar vasthouden zoals hij had gedaan toen hij zijn toverspreuk uitsprak die hen naar deze plek had gebracht. Ze zouden een uur samen alleen hebben voor Caramon terugkeerde...

‘Ik ben niet zoals andere mannen!’ gromde Raistlin.

Abrupt liep hij weg en keek streng naar de afwachtende ogen van de wachters.

‘Bewaak haar terwijl ik weg ben,’ zei hij tegen enkele half zichtbare, zwevende geesten in de donkere hoeken van de studeerkamer. ‘Jullie twee,’ gelastte hij de twee die bij hem waren toen hij ontwaakte, ‘ga met mij mee.’

‘Ja, meester,’ mompelden de twee. Toen het licht van de staf op hen viel, werden de flauwe contouren van zwarte mantels zichtbaar.

Vanuit de gang sloot Raistlin zorgvuldig de deur van de studeerkamer. Hij pakte de staf beet, sprak een zacht commando en bevond zich het volgende moment in het laboratorium, hoog boven in de Toren van de Hoge Magie.

Hij had niet eens tijd gehad om adem te halen toen hij, materialiserend vanuit de duisternis, werd aangevallen.

Een gegil en gehuil van razernij klonk overal om hem heen. Donkere vormen schoten uit de duisternis en trotseerden het licht van de staf toen bleekwitte vingers naar zijn keel klauwden en zijn mantel vastpakten waardoor die scheurde. Zó snel en plotseling vond de aanval plaats en het gevoel van haat was zó intens, dat Raistlin bijna de controle verloor.

Maar hij had zichzelf alweer snel in de hand. Hij zwaaide de staf in een wijde boog heen en weer en onder het uitschreeuwen van hese woorden van magie, dreef hij de geesten achteruit.

‘Praat met ze!’ beval hij de twee wachters die hem vergezelden. ‘Vertel ze wie ik ben!’

‘Fistandantilus,’ hoorde hij ze zeggen via een gebulder in zijn oren. ‘...hoewel dit keer nog niet gekomen zoals was voorspeld... een of ander magisch experiment...’

Verzwakt en duizelig liet Raistlin zich in een stoel vallen. Zichzelf vervloekend dat hij niet voorbereid was op deze aanval en zijn kwetsbare lichaam vervloekend dat hem opnieuw in de steek had gelaten, veegde hij het bloed weg van een snee in zijn gezicht en vocht hij om bij bewustzijn te blijven.

Dit is jouw werk, mijn Koningin. Zijn gedachten vormden zich door een waas van pijn. Je durft me niet openlijk te bestrijden. Ik ben te sterk voor je op dit niveau - mijn niveau - van bestaan! Je hebt je steunpunt in deze wereld. Zelfs nu is de Tempel in zijn geperverteerde gedaante verschenen in Neraka. Je hebt de kwade draken doen ontwaken. Zij stelen de eieren van de goede draken. Maar de deur blijft gesloten, de Steen der Vestiging werd geblokkeerd door niets minder dan zelfopofferende liefde. En dat was je vergissing. Want door jouw binnenkomst op ons niveau, heb je het mogelijk gemaakt dat wij dat van jou kunnen betreden! Ik kan jou niet bereiken... jij kunt mij niet bereiken... Maar de tijd zal komende tijd zal komen…

‘Voelt u zich onwel, meester?’ zei een angstige stem vlak naast hem. ‘Het spijt me dat we ze niet konden weerhouden om u kwaad te berokkenen, maar u verplaatste zich te snel! Alstublieft, vergeef ons. Laat ons u helpen...’

‘Jullie kunnen niets doen!’ snauwde Raistlin hoestend. Hij voelde de pijn in zijn borst minder worden. ‘Laat me maar even... Laat me rusten. Jaag die anderen hiervandaan.’

‘Ja, meester.’

Met zijn ogen dicht wachtend tot de vreselijke duizeligheid en pijn wegtrokken, zat Raistlin een uur in de duisternis en dacht over zijn plannen na. Hij had twee weken van onafgebroken rust en studie nodig om zich voor te bereiden. Die tijd zou hij hier gemakkelijk vinden. Crysania was de zijne - ze zou hem gewillig volgen, met gretigheid zelfs, terwijl ze de macht van Paladijn opriep om hem te helpen met het openen van de Poort en het bevechten van de vreselijke wachters aldaar.

Hij had de kennis van Fistandantilus, kennis die door de magiër gedurende lange jaren vergaard was. Hij had ook nog eens zijn eigen kennis en de kracht van zijn jongere lichaam. Tegen de tijd dat hij er klaar voor was de Poort door te gaan, zou hij op het hoogtepunt van zijn macht zijn - de grootste aartsmagiër die ooit op Krynn had geleefd!

Die gedachte troostte hem en gaf hem nieuwe energie. De duizeligheid verdween uiteindelijk en de pijn werd allengs minder. Toen hij opstond, wierp hij een kortstondige blik op het laboratorium. Hij herkende het, natuurlijk. Het zag er precies zo uit als toen hij het had betreden in een verleden dat nu tweehonderd jaar in de toekomst lag. Toen was hij binnengekomen met macht - zoals voorspeld was. De poorten hadden zich geopend, de kwaadaardige wachters hadden hem eerbiedig begroet - en hem niet aangevallen.

Terwijl hij door het laboratorium liep waarbij de Staf van Magius hem van licht voorzag, keek Raistlin nieuwsgierig om zich heen. Alles zou exact hetzelfde moeten zijn zoals het was wanneer hij er over tweehonderd jaar vanaf nu zou arriveren. Maar een bokaal die nu ongeschonden overeind stond, was gebroken toen hij hem had gevonden. Een toverspreukenboek dat nu op de grote stenen tafel lag, had hij op de vloer aangetroffen.

‘Verstoren de wachters hier de dingen?’ vroeg hij aan de twee die bij hem waren gebleven. Zijn mantel ruiste rond zijn enkels toen hij zich een weg baande naar de andere kant van het enorme laboratorium, terug naar de Deur Die Nooit Was Geopend.

‘O nee, meester,’ zei een van de twee geschokt. ‘Het is ons niet toegestaan ook maar iets aan te raken.’

Raistlin haalde zijn schouders op. In tweehonderd jaar zouden er zo veel dingen kunnen zijn gebeurd. ‘Misschien een aardbeving,’ zei hij tegen zichzelf en hij verloor zijn interesse alweer toen hij de schaduwen naderde waar de grote Poort stond. Hij hief de Staf van Magius om zijn magisch licht vooruit te werpen. De schaduwen verlieten de verre hoek van het laboratorium, de hoek waar de Poort stond met zijn platina uitsnijdingen van de vijf drakenkoppen en zijn enorme zilver stalen deur die geen enkele sleutel op Krynn kon openen.

Raistlin hield de staf omhoog... en zijn adem stokte.

Gedurende lange tijd kon hij niets anders doen dan staren, zijn gedachten schoten alle kanten op. Toen verscheurde zijn schrille kreet van woede en razernij de levende duisternis van de Toren.

Zo vreselijk was de kreet die door de donkere gangen van de Toren echode, dat de kwaadaardige wachters zich schielijk terugtrokken in hun schaduwen en zich afvroegen of hun afschuwelijke Koningin soms plotseling was binnengestormd.

Caramon hoorde de kreet toen hij beneden de Toren betrad. Huiverend van plotselinge angst liet hij de pakjes vallen die hij meedroeg en hij stak met trillende handen de toorts aan die hij had meegenomen. Toen stormde hij, met getrokken zwaard, met twee treden tegelijk de trappen op. Toen hij de studeerkamer binnenstormde zag hij Crysania slaperig en bang om zich heen kijken.

‘Ik hoorde een schreeuw...’ zei ze terwijl ze in haar ogen wrijvend opstond.

‘Is alles in orde met je?’ hijgde Caramon die op adem probeerde te komen.

‘Hoezo? Ja hoor...’ zei ze en keek verbaasd toen ze besefte wat hij dacht. ‘Ik was het niet. Ik moet in slaap gevallen zijn. Ik werd er juist wakker van...’

‘Waar is Raist?’ vroeg Caramon.

‘Raistlin!’ herhaalde ze, verontrust en ze wilde juist langs Caramon lopen toen hij haar tegenhield.

‘Daarom sliep je,’ zei hij grimmig en veegde fijn wit zand uit haar haren. ‘Een slaapbetovering.’

Crysania knipperde met haar ogen. ‘Maar waarom...’

‘Daar komen we wel achter.’

‘Krijger,’ zei een koude stem bijna in zijn oor.

Zich om zijn as draaiend ging hij voor Crysania staan en hief zijn zwaard toen een zwart bemantelde spookachtige verschijning zich vanuit de duisternis materialiseerde. ‘Zoek je de tovenaar? Hij is boven, in het laboratorium. Hij heeft hulp nodig en wij hebben het bevel gekregen hem niet aan te raken.’

‘Ik ga,’ zei Caramon, ‘alleen.’

‘Ik ga met je mee,’ zei Crysania. ‘Ik zal met je meegaan,’ herhaalde ze vastberaden, als antwoord op Caramons kritische blik.

Caramon wilde haar tegenspreken, maar herinnerde zich dat ze een priesteres van Paladijn was en al eerder haar macht had vertoond tegenover deze wezens van de duisternis. Hij haalde zijn schouders op en gaf zich gewonnen, hoewel met tegenzin.

‘Wat is er met hem gebeurd, dat je het bevel hebt gekregen om hem niet aan te raken?’ vroeg Caramon nors aan de geestverschijning toen hij en Crysania hem vanuit de studeerkamer de donkere gang in volgden. ‘Blijf maar dicht bij me,’ mompelde hij tegen Crysania, maar dat bevel was in dit geval niet echt noodzakelijk.

Als de duisternis eerder soms levend had geleken, nu klopte en pulseerde, brabbelde en borrelde het van het leven nu de wachters, geschrokken door de kreet, zich verdrongen in de gangen. Ondanks zijn warme kleding die hij op de markt had gekocht, huiverde Caramon toch onbedaarlijk door de kou die hun ondode lichamen uitstraalden. Naast hem rilde Crysania zo hevig dat ze nauwelijks meer kon lopen.

‘Laat mij de toorts vasthouden,’ zei ze met opeengeklemde tanden. Caramon gaf haar de toorts en sloeg toen zijn rechterarm om haar heen en trok haar dicht tegen zich aan. Ze greep zijn arm vast, beiden troost zoekend in de aanraking van levend vlees terwijl ze achter de geestverschijning aan de trappen beklommen.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij weer, maar de geestverschijning gaf geen antwoord. Hij wees simpelweg naar de wenteltrappen.

Met zijn zwaard in zijn linkerhand, zijn zwaardhand, volgden Caramon en Crysania in het dansende toortslicht de geest terwijl die de trappen op zweefde.

Na een eindeloos lijkende klim bereikten de twee de top van de Toren van de Hoge Magie, beiden angstig en kil rond het hart.

‘We moeten even rusten,’ bracht Caramon met moeite uit met lippen die zo gevoelloos waren dat hij praktisch onverstaanbaar was. Crysania leunde met gesloten ogen dicht tegen hem aan terwijl haar adem stokte. Caramon was ervan overtuigd dat hij niet één trap meer kon beklimmen, terwijl hij toch in een uitstekende lichamelijke conditie was.

‘Waar is Raist... Fistandantilus?’ stamelde Crysania nadat ze weer een beetje op adem was gekomen.

‘Binnen.’ De geest wees weer, deze keer op een gesloten deur, en terwijl hij wees, draaide de deur zachtjes open.

Koude lucht stroomde als een donkere golfde kamer uit en blies Caramons haar door de war en deed Crysania’s mantel wapperen. Heel even kon Caramon zich niet bewegen. Het gevoel van kwaadaardigheid dat uit het vertrek kwam, was overweldigend. Maar Crysania liep al voorwaarts, haar hand stevig rond het medaillon van Paladijn geklemd.

Caramon trok haar terug. ‘Laat mij eerst gaan.’

Crysania glimlachte vermoeid. ‘In elk ander geval, krijger,’ zei ze, ‘zou ik daar gehoor aan geven. Maar het medaillon dat ik vasthoud is hier net zo’n ontzagwekkend wapen als jouw zwaard.’

‘Je hebt geen enkel wapen nodig,’ verklaarde de geest koud. ‘De meester beval ons ervoor te zorgen dat jullie geen enkel kwaad overkomt. Wij zullen aan zijn verzoek voldoen.’

‘En als hij dood is?’ vroeg Caramon ruw, die Crysania onmiddellijk naast hem voelde verstijven.

‘Als hij dood was,’ antwoordde de geest met glanzende ogen, ‘zou jouw warme bloed allang op onze lippen zitten. Ga nu naar binnen.’

Aarzelend, met Crysania dicht tegen zich aan gedrukt, ging Caramon het laboratorium binnen. Crysania hield de toorts omhoog terwijl beiden gespannen om zich heen keken.

‘Daar,’ fluisterde Caramon. De aangeboren band tussen tweelingen hielp hem de donkere massa te vinden, nauwelijks zichtbaar op de vloer achter in het laboratorium.

Crysania vergat haar angst en haastte zich naar voren. Caramon volgde iets langzamer en zijn ogen onderzochten de duisternis.

Raistlin lag op zijn zij met zijn kap over zijn hoofd getrokken. De Staf van Magius lag een eindje bij hem vandaan, en het licht was gedoofd, alsof Raistlin hem in grote woede van zich had afgeworpen. In zijn val had hij kennelijk een bokaal gebroken en een toverspreukenboek op de vloer gegooid.

Terwijl ze Caramon de toorts gaf, knielde Crysania naast de magiër en voelde in zijn nek naar zijn hartslag. Die was zwak en onregelmatig, maar hij leefde. Ze zuchtte opgelucht en schudde toen haar hoofd. ‘Hij is in orde. Maar ik begrijp het niet. Wat is er met hem gebeurd?’

‘Hij is niet lichamelijk verwond,’ zei de geestverschijning die zich langzaam boven hen bewoog. ‘Hij kwam naar dit gedeelte van het laboratorium alsof hij iets zocht. Toen liep hij hierheen en mompelde iets over een poort. Hij hield zijn staf hoog geheven en hij stond daar waar hij nu ligt en keek slechts strak voor zich uit. Toen begon hij te schreeuwen, wierp de staf van hem af, viel op de grond en riep allerlei verwensingen tot hij het bewustzijn verloor.’

Piekerend hield Caramon de toorts omhoog. ‘Ik vraag me af wat er kan zijn gebeurd?’ mompelde hij. ‘Er is hier helemaal niets! Alleen maar een kale muur!’

Hoofdstuk 6

‘Hoe is het hem vergaan?’ vroeg Crysania zachtjes toen ze de kamer betrad. Ze trok de witte kap van haar hoofd en knoopte haar mantel los bij haar nek waarna Caramon die van haar schouders kon afnemen.

‘Rusteloos,’ antwoordde de krijger terwijl hij een blik in de schaduwrijke hoek wierp. ‘Hij keek ongeduldig uit naar je terugkomst.’

Crysania zuchtte en beet op haar lip. ‘Ik wou dat ik beter nieuws had,’ mompelde ze.

‘Ik ben blij van niet,’ zei Caramon grimmig en hij legde Crysania’s mantel over een stoel. ‘Misschien geeft hij dit krankzinnige plan dan op en gaat hij weer mee naar huis.’

‘Ik kan niet...’ begon Crysania, maar ze werd onderbroken.

‘Als jullie klaar zijn met wat jullie daar dan ook doen in het duister, kun je me misschien vertellen wat je hebt ontdekt, vrouwe.’

Crysania bloosde. Geïrriteerd keek ze naar Caramon en ze haastte zich naar de plek waar Raistlin op een strozak vlak bij het vuur lag.

De razernijaanval van de magiër had veel van hem gevergd. Caramon had hem naar de studeerkamer gebracht vanuit het laboratorium waar ze hem voor de kale stenen muur hadden aangetroffen. Crysania had een bed op de vloer gemaakt en keek hulpeloos toe hoe zijn broer hem verzorgde zoals een moeder dat bij haar zieke kind zou doen. Maar er was weinig wat de grote man feitelijk voor zijn zwakke tweelingbroer kon doen. Raistlin verkeerde een dag lang buiten bewustzijn en mompelde vreemde woorden in zijn slaap. Eén keer werd hij wakker en schreeuwde van angst, maar onmiddellijk zakte hij weer terug in de duisternis waarin hij rondwaarde.

Verstoken van het licht van de staf die zelfs Caramon niet aan durfde te raken, zaten hij en Crysania vlak naast Raistlin bijeen gekropen. Ze hielden het heldere vuur brandende, maar beiden waren zich steeds bewust van de aanwezigheid van de schaduwen van de Torenwachters, wachtend en toekijkend.

Uiteindelijk ontwaakte Raistlin dan toch. Direct gelastte hij Caramon om zijn drankje te bereiden en na dit opgedronken te hebben, was hij in staat een van de wachters te sturen om de staf te gaan halen. Hierna wenkte hij Crysania. ‘Je moet naar Astinus gaan,’ fluisterde hij.

‘Astinus!’ herhaalde Crysania stomverbaasd. ‘De historicus? Maar waarom... ik begrijp het niet...’

Raistlins ogen glinsterden en er verscheen een koortsachtige blos op zijn bleke wangen. ‘De Poort is niet hier!’ snauwde hij knarsetandend van woede.

Hij balde zijn vuisten en bijna meteen begon hij te hoesten. Hij keek Crysania fel aan.

‘Verspil mijn tijd toch niet met domme vragen! Ga nou maar!’ commandeerde hij met zo veel woede dat ze ineenkromp. De uitbarsting deed Raistlin meteen weer naar adem snakkend achterovervallen.

Caramon nam Crysania bezorgd op. Ze liep naar het bureau en bekeek met lege ogen de beschadigde en geblakerde spreukenboeken die daar lagen.

‘Wacht nou eens even, vrouwe,’ zei Caramon zachtjes en hij liep naar haar toe. ‘Je denkt toch niet echt daar naartoe te gaan? Wie is die Astinus trouwens? En hoe denk je door het Bos te gaan zonder amulet?’

‘Ik heb een amulet,’ mompelde Crysania, ‘je broer gaf het me toen we elkaar voor het eerst ontmoetten. En wat Astinus betreft, hij is de hoeder van de Grote Bibliotheek van Palanthas, de Kroniekschrijver van de Geschiedenis van Krynn.’

‘Dat was hij misschien in onze tijd, maar daar zal hij nu niet zijn!’ zei Caramon geërgerd. ‘Denk toch na, vrouwe!’

‘Dat doe ik ook,’ beet Crysania van zich af en keek hem kwaad aan. ‘Astinus wordt ook wel de Leeftijdsloze genoemd. Hij was de eerste die een voet op Krynn zette, zo vertelt de legende, en hij zal de laatste zijn die vertrekt.’

Caramon keek haar sceptisch aan.

‘Hij registreert alle historie die voorbijgaat. Hij weet alles wat in het verleden is gebeurd en wat er in het nu gebeurt. Maar,’ - Crysania wierp een ongeruste blik op Raistlin - ‘hij kan niet in de toekomst kijken. Dus ik weet niet zeker hoe hij ons kan helpen.’

Caramon, die nog steeds twijfelde en dit vreemde verhaal duidelijk niet voetstoots aannam, bleef lang proberen haar te overtuigen om niet te gaan. Maar Crysania werd steeds vastbeslotener, totdat zelfs Caramon besefte dat ze geen keus hadden. Raistlin verslechterde zienderogen in plaats van dat hij vooruitging. Zijn huid brandde van de koorts, hij verviel in periodes van onsamenhangendheid, en als hij weer zichzelf was, vroeg hij woedend waarom Crysania nog niet bij Astinus was geweest.

En dus had ze de verschrikkingen van het Bos getrotseerd, net als de bijna even erge verschrikkingen van de straten van Palanthas. Nu knielde ze naast het bed van de magiër en deed haar hart pijn toen ze hem - met zijn broers hulp - zag worstelen om overeind te komen. Zijn glinsterende blik was gespannen op haar gericht.

‘Vertel me alles!’ gelastte hij schor. ‘Precies zoals het ging. Laat niets achterwege.’

Ze knikte zonder iets te zeggen en nog steeds geschokt door de beangstigende wandeling door de Toren, probeerde Crysania haar kalmte terug te vinden en haar gedachten op een rijtje te krijgen.

‘Ik ging naar de Grote Bibliotheek en vroeg naar Astinus,’ begon ze. Nerveus pulkte ze aan de plooien van de witte mantel die Caramon haar had gebracht ter vervanging van de met bloed besmeurde cape die ze eerder had gedragen. ‘De Estheten weigerden me toe te laten, maar toen liet ik hen het medaillon van Paladijn zien. Dat bracht hen danig in verwarring, zoals je je wel kunt voorstellen.’ Ze glimlachte. ‘Het is honderd jaar geleden dat er een teken van de oude goden kwam, dus uiteindelijk haastte er één zich om dat onmiddellijk aan Astinus te melden.

Na een tijdje wachten, werd ik naar de kamer gebracht waar hij de hele dag en ook vaak een gedeelte van de nacht de geschiedenis boekstaaft.’ Crysania pauzeerde even en werd plotseling bijna bang van Raistlins intense blik. Het leek alsof hij, indien mogelijk, de woorden uit haar hart wilde wegrukken.

Na zich even afgewend te hebben om wat te kalmeren, ging ze verder terwijl ze in het vuur staarde. ‘Ik ging de kamer binnen en hij... hij zat daar gewoon te schrijven en negeerde me. Toen kondigde de Estheet die mij begeleidde mij aan, “Crysania van het Huis van Tarinius”, zoals jij zei dat ik moest doen. En toen...’

Ze stopte en fronste lichtjes.

Raistlin drong aan. ‘Wat?’

‘Toen keek Astinus op,’ zei Crysania op verbaasde toon en draaide zich naar Raistlin. ‘Hij stopte zowaar met schrijven en legde zijn pen neer. En hij zei: “Jij!” met zo’n donderende stem dat ik schrok en de Estheet die bij me was zowat flauwviel. Maar voor ik iets kon zeggen, of kon vragen wat hij bedoelde en hoe hij me kende, pakte hij zijn pen weer op, richtte zich weer op de woorden die hij zojuist had opgeschreven - en schrapte ze!’

‘En schrapte ze,’ herhaalde Raistlin peinzend. ‘Schrapte ze,’ mompelde hij en zakte weer terug op zijn bed.

Toen ze zag dat Raistlin volkomen door zijn eigen gedachten in beslag werd genomen, hield Crysania zich stil tot hij haar weer aankeek.

‘En wat deed hij toen?’ vroeg de magiër zwakjes.

‘Hij schreef opnieuw iets op, precies op de plek waar hij eerder die vergissing had gemaakt, als het tenminste een vergissing was. Toen keek hij me opnieuw aan en ik was bang dat hij kwaad zou worden. Dat dacht de Estheet, want ik kon hem voelen beven. Maar Astinus bleef heel kalm. Hij stuurde de Estheet weg en verzocht me te gaan zitten. Toen vroeg hij me waarom ik was gekomen.

Ik vertelde hem dat we de Poort zochten. Ook zei ik nog, zoals jij me opdroeg, dat we informatie hadden ontvangen die ons liet geloven dat die in de Toren van de Hoge Magie in Palanthas zou zijn, maar dat we er na enig onderzoek achter waren gekomen dat onze gegevens niet juist waren. De Poort was daar niet.

Hij knikte, alsof dat geen verrassing voor hem was. “De Poort werd verplaatst toen de Priesterkoning de Toren probeerde over te nemen. Voor de veiligheid, natuurlijk. Na verloop van tijd kan hij wellicht terugkeren naar de Toren van de Hoge Magie in Palanthas, maar momenteel bevindt die zich daar niet.”

“Waar is hij dan?” vroeg ik.

Heel lang gaf hij me geen antwoord. En toen...’ Nu aarzelde Crysania en keek angstig naar Raistlin.

Toen Raistlin haar blik zag, hees hij zich overeind. ‘Zeg het me!’ vroeg hij ruw.

Crysania haalde diep adem. Ze had zich liever van hem afgekeerd, ware het niet dat Raistlin haar, ondanks zijn zwakte, zo stevig bij haar pols vasthield dat ze zich niet uit zijn greep kon losmaken.

‘Hij zei dat je dat soort informatie niet voor niets kreeg, iedere man heeft zijn prijs, zelfs hij.’

‘Niet voor niets!’ herhaalde Raistlin onhoorbaar met vlammende ogen.

Crysania probeerde zich zonder succes te bevrijden uit zijn greep die steeds pijnlijker werd.

‘En wat is die prijs dan?’ vroeg Raistlin.

‘Hij zei dat je dat wel wist!’ hijgde Crysania. ‘Hij zei dat je hem dat lang geleden had beloofd.’

Raistlin liet haar pols los en Crysania bewoog zich meteen van hem vandaan. Ze wreef over haar arm en vermeed Caramons medelijdende blik. Abrupt stond de grote man op en beende weg. Raistlin negeerde hen beiden en gleed met een doodsbleek gezicht en donkere ogen achterover.

Crysania stond op en schonk voor zichzelf een glas water in. Maar haar hand trilde zo erg dat het meeste ervan op het bureau terechtkwam en ze gedwongen was de kan weer neer te zetten. Caramon schoot haar te hulp, schonk een glas in en overhandigde het haar met een ernstige blik.

Terwijl ze het glas naar haar lippen bracht, zag ze dat Caramon naar haar pols keek. Toen ze hetzelfde deed, zag ze de afdruk van Raistlins hand diep in haar vlees. Ze zette het glas terug op het bureau en trok snel haar mantel over haar gewonde arm.

‘Hij wilde me niet echt pijn doen,’ zei ze zacht als antwoord op Caramons onuitgesproken vraag. ‘Zijn pijn maakt hem ongeduldig. Wat stelt ons lijden, vergeleken met dat van hem, nou helemaal voor? Zeker jij zou dat toch moeten begrijpen? Hij zit zo verstrikt in zijn grootse visioenen dat hij niet weet wanneer hij anderen pijn doet.’

Zich omdraaiend liep ze weer terug naar Raistlin die met lege ogen in het vuur lag te staren.

‘O, hij weet dat maar al te goed,’ zei Caramon binnensmonds. ‘Ik begin het nu helemaal te begrijpen - hij heeft het altijd al geweten!’

Astinus van Palanthas, historicus van Krynn, zat te schrijven in zijn donkere kamer. Het was al laat, heel laat, al na Donkerwacht eigenlijk. De Estheten hadden al lang geleden de toegangsdeuren naar de Grote Bibliotheek gesloten. Maar weinigen mochten er overdag komen, en ’s avonds al helemaal niemand. Maar tralies en sloten betekenden niets voor de man die de Bibliotheek binnentrad en die nu, als een gestalte van duisternis, vóór Astinus stond.

De historicus keek niet op. ‘Ik begon me al af te vragen waar je bleef,’ zei hij terwijl hij door ging met schrijven.

‘Ik ben onwel geweest,’ antwoordde de gestalte terwijl zijn zwarte mantel ruiste. Bij die herinnering hoestte hij zachtjes.

‘Ik neem aan dat je je beter voelt?’ Nog steeds keek Astinus niet op.

‘Langzamerhand begin ik te herstellen,’ antwoordde de gestalte. ‘Vele zaken stellen mijn kracht immers op de proef.’

‘Ga zitten dan,’ zei Astinus en hij wees met zijn ganzenveer naar een stoel, maar hij bleef nog steeds naar zijn werk kijken.

Met een verwrongen glimlach op zijn gezicht, liep de gedaante naar de stoel en ging zitten. Vele minuten bleef het stil in de kamer, slechts onderbroken door het gekras van Astinus’ pen en het onregelmatige gekuch van de indringer.

Eindelijk legde Astinus zijn pen neer en keek zijn bezoeker aan. Die schoof de zwarte kap van zijn hoofd. Na zijn gast lange tijd te hebben aangekeken, knikte Astinus tegen zichzelf.

‘Dit gezicht ken ik niet, Fistandantilus, maar ik herken je ogen. Maar ze hebben iets vreemds. Ik zie de toekomst in hun diepten. Dus je bent meester van de tijd geworden, hoewel je niet met de voorspelde macht bent teruggekeerd.’

‘Mijn naam is niet Fistandantilus, Onsterfelijke. Raistlin is mijn naam en dat is voldoende uitleg voor wat er is gebeurd.’ Raistlins glimlach verdween en zijn ogen vernauwden zich. ‘Maar dat wist je toch wel?’ Hij gebaarde. ‘De uiteindelijke strijd tussen ons is opgetekend...’

‘Ik heb zowel de naam als de strijd opgetekend,’ zei Astinus koel. ‘Wil je de ingang zien... Fistandantilus?’

Raistlin fronste zijn wenkbrauwen en zijn ogen schitterden vervaarlijk. Maar Astinus bleef onverstoorbaar. Achteroverleunend in zijn stoel, bestudeerde hij de aartsmagiër volkomen op zijn gemak.

‘Heb je meegebracht waar ik om vroeg?’

‘Dat heb ik,’ antwoordde Raistlin bitter. ‘Het maken ervan heeft me dagen van pijn gekost en mijn krachten doen wegvloeien, anders was ik wel eerder gekomen.’

En nu, voor het eerst, verscheen er iets van emotie op het koude en leeftijdsloze gezicht van Astinus. Gretig leunde hij met fonkelende ogen naar voren toen Raistlin langzaam de plooien van zijn zwarte mantel opzijschoof en iets onthulde wat op een lege, kristallen bol leek die in zijn holle borstholte als een helder, kristallijnen hart zweefde.

Zelfs Astinus kon een moment van schrik bij die aanblik niet verhullen, maar het was blijkbaar niet meer dan een illusie, want met een handgebaar liet Raistlin de bol naar voren zweven. Met zijn andere hand drukte hij de zwarte stof weer terug tegen zijn magere borst.

Toen de bol naar hem toe zweefde, legde Astinus zijn handen er bijna liefkozend op. Bij zijn aanraking was de bol gevuld met maanlicht - zilver, rood en zelfs het vreemde aura van de zwarte maan werd zichtbaar. Onder de manen wervelden talloze visioenen.

‘Terwijl we hier zitten, zie je de tijd passeren,’ zei Raistlin met een zekere, onbewuste trots. ‘En aldus, Astinus, hoef je niet langer meer af te gaan op je ongeziene boodschappers uit andere niveaus voor je kennis over wat er gebeurt in de wereld om je heen. Je eigen ogen zullen vanaf nu je boodschappers zijn.’

‘Ja! Ja...’ fluisterde Astinus met trillende handen en de ogen die in de bol keken stonden vol tranen.

‘En nu mijn beloning,’ zei Raistlin koeltjes. ‘Waar is de Poort?’

Astinus keek op van de bol. ‘Kun je dat niet raden, Man van de Toekomst en het Verleden? Je hebt de geschiedenissen gelezen...’

Raistlin staarde zonder iets te zeggen Astinus aan. Zijn gezicht werd steeds bleker en kouder zodat het bijna op een dodenmasker begon te lijken.

‘Je hebt gelijk. Ik heb ze gelezen. Dus daarom ging Fistandantilus naar Zhaman,’ zei de aartsmagiër uiteindelijk.

Astinus knikte zonder iets te zeggen.

‘Zhaman, het magische fort, gelegen op de vlakten van Dergoth... vlak bij Thorbardin, het land van de bergdwergen,’ ging Raistlin door met zo’n uitdrukkingsloze stem dat het leek of hij uit een boek voorlas. ‘En waar nu nog hun neven, de heuveldwergen, huizen - gedreven door het kwaad dat de wereld in beslag nam na de Catastrofe en nog immer onderdak eisend in het eeuwenoude berghuis.’

‘De Poort ligt...’

‘... diep in de krochten van Zhaman,’ zei Raistlin verbitterd. ‘Daar vocht Fistandantilus de Grote Dwergenoorlog uit...’

‘Zal vechten...’ corrigeerde Astinus.

‘Zal vechten,’ mompelde Raistlin, ‘de oorlog die zijn eigen ondergang zal inluiden!’

De magiër zei niets meer. Toen stond hij plotseling op en liep naar Astinus’ bureau. Hij legde zijn handen op het boek en draaide het om. Astinus observeerde hem met koele, afstandelijke interesse.

‘Je hebt gelijk,’ zei Raistlin die naar het nog steeds niet opgedroogde handschrift op het perkament keek. ‘Ik ben van de toekomst. Ik heb de Kronieken gelezen, zoals jij ze hebt opgeschreven. Gedeelten ervan, althans. Ik herinner me dat ik deze inleiding las - een die je hier zal schrijven.’ Hij wees op een lege plek en droeg uit zijn hoofd voor. ‘“Op deze datum, na Donkerwacht, bracht Fistandantilus me de Bol van de Voorbijgaande Tegenwoordige Tijd.”’

Astinus gaf geen antwoord. Raistlins hand begon te trillen. ‘Dat zal je toch schrijven?’ volhardde hij met steeds bozer klinkende stem.

Astinus pauzeerde en stemde toen in met een licht schouderophalen.

Raistlin zuchtte. ‘Dus ik doe niets wat niet al eerder is gedaan!’ Plotseling balde hij een vuist, en toen hij weer begon te spreken, klonk zijn stem gespannen alsof hij zichzelf onder controle probeerde te houden.

‘Vrouwe Crysania kwam enige dagen geleden naar je toe. Ze vertelde me dat je aan het schrijven was toen zij de kamer binnenkwam en dat je, nadat je haar zag, iets schrapte. Laat me zien wat dat was.’

Astinus’ gezicht betrok.

‘Laat het me zien!’ Raistlins stem sloeg over, het was bijna een schreeuw.

Terwijl hij de bol naar één kant van de tafel verplaatste, alwaar hij vlak bij hem bleef zweven, haalde Astinus met tegenzin zijn handen van het kristallen oppervlak. Het licht vervaagde, de bol werd donker en leeg. Achter zich reikend, trok de historicus een groot in leer gebonden boek tevoorschijn en vond zonder aarzeling de verzochte pagina.

Hij draaide het boek zodat Raistlin het goed kon zien.

De aartsmagiër las wat eerst geschreven was en las toen de correctie. Toen hij opstond was zijn gezicht doodsbleek maar kalm, en hij verborg zijn handen in zijn wijde mouwen.

‘Dit verandert de tijd.’

‘Dit verandert niets,’ zei Astinus koel. ‘Zij kwam in zijn plaats, dat is alles. Een gelijke ruil. De tijd verglijdt desondanks ongestoord.’

‘En draagt mij met zich mee?’

‘Tenzij jij de macht hebt de loop van rivieren te veranderen door er een kiezelsteen in te gooien,’ merkte Astinus ironisch op.

Raistlin keek hem aan en glimlachte heel even. Toen wees hij op de bol. ‘Let op, Astinus,’ fluisterde hij, ‘let op de kiezelsteen! Vaarwel, Onsterfelijke.’

Plotseling was de kamer leeg, op Astinus na. De historicus zat in stilte te peinzen. Hij draaide het boek weer om en las nog eens wat hij had geschreven toen Crysania was binnengekomen.

Op deze datum, Nawacht 15, arriveerde hier Denubis, een priester van Paladijn, gestuurd door de grote aartsmagiër Fistandantilus, om de locatie van de Poort te achterhalen. In ruil voor mijn hulp zal Fistandantilus datgene creëren wat hij al lang geleden heeft beloofd: de Bol van de Voorbijgaande Tegenwoordige Tijd...

Denubis’ naam was doorgeschrapt, en vervangen door die van Crysania.

Hoofdstuk 7

Ik ben dood,’ zei Tasselhof Klisvoet. Hij wachtte even verwachtingsvol. ‘Ik ben dood,’ zei hij weer. ‘O, jee, o, jee. Dit moet het Hiernamaals zijn.’

Er ging nog een moment voorbij.

‘Nou ja,’ zei Tas, ‘één ding kan ik er wel van zeggen: donker is het hier zeker.’

Er gebeurde nog steeds niets. Tas merkte dat zijn interesse in dood zijn begon af te nemen. Hij lag, zo ontdekte hij, op zijn rug op iets heel hards en oncomfortabels; het voelde heel steenachtig en koud aan.

‘Misschien lig ik op een marmeren plaat, zoals Huma,’ zei hij, terwijl hij enig enthousiasme probeerde op te wekken. ‘Of in een crypte van een held, zoals destijds, toen we Sturm begroeven.’

Die gedachte beurde hem even op, maar toen: ‘Au!’ Hij drukte zijn hand tegen zijn zij en voelde een stekende pijn in zijn ribben maar ook een forse pijn in zijn hoofd. Ook besefte hij dat hij rilde, dat er een scherpe rots in zijn rug prikte en dat hij een stijve nek had.

‘Nou, dit had ik zeker niet verwacht,’ snauwde hij geïrriteerd. ‘Ik bedoel, per slot van rekening, als je dood bent, hoor je helemaal niets meer te voelen.’ Hij riep het nogal luid, voor het geval er iemand zou luisteren. ‘Ik zei dat je helemaal niets meer hoort te voelen!’ herhaalde hij nadrukkelijk toen de pijn niet verdween.

‘Verdorie!’ mompelde Tas. ‘Misschien is het een soort van misverstand. Misschien ben ik dood, maar weet mijn lichaam dat nog niet. Ik ben vast nog niet helemaal stijf geworden, en ik weet zeker dat zoiets nog gaat gebeuren. Dus ik wacht maar af.’

Zich in allerlei bochten wringend (na eerst de steen onder zijn rug te hebben verwijderd) om zo comfortabel mogelijk te kunnen gaan liggen, vouwde Tas zijn handen op zijn borst en staarde naar boven in de dichte, ondoordringbare duisternis.

‘Als dit dood zijn betekent, stelt het niet veel voor,’ merkte hij bars op. ‘Nou ben ik niet alleen dood, maar ik verveel me ook nog eens. Nou ja,’ zei hij na nog een tijdje in het donker te hebben gestaard, ‘ik vrees dat ik aan dat dood zijn weinig kan doen, maar aan dat vervelen kan ik wel iets doen. Hier is ongetwijfeld sprake van een misverstand. Ik moet hier even met iemand over gaan praten.’

Terwijl hij ging zitten en zijn benen opzij wilde zwaaien om van de marmeren plaat af te springen, merkte hij dat hij - kennelijk - op een stenen vloer lag.

‘Wat onbeschoft!’ zei hij verontwaardigd. ‘Waarom gooien ze me zomaar in iemands kelder?’

Toen hij weer op zijn voeten stond, deed hij een stap naar voren en knalde tegen iets hards en stevigs aan.

‘Een rots,’ zei hij somber en liet er zijn handen overheen glijden. ‘Hmm! Flint sterft en hij krijgt een boom! Ik ga dood en ik krijg een rots. Het is duidelijk wie hier blijkbaar van alles verkeerd heeft gedaan...’

‘Hé!’ schreeuwde hij en hij tastte rond in het duister. ‘Is er iemand... krijg nou wat? Ik heb mijn tassen nog! Ze hebben me alles laten meenemen, zelfs het magische apparaat. Dat was in elk geval attent van ze. Maar...’ Tas klemde zijn lippen vastberaden op elkaar... ‘iemand kan maar beter iets aan deze pijn gaan doen. Dit houd ik dus echt niet vol.’

Omdat hij niets kon zien, onderzocht hij nieuwsgierig met zijn handen de grote steen. Die leek met allerlei tekens bedekt te zijn - runen, misschien? En dat kwam hem bekend voor. De vorm van de enorme steen was ook merkwaardig.

‘Het is helemaal geen rots! Het is schijnbaar een tafel,’ zei hij verbaasd. ‘Een stenen tafel bewerkt met runen...’ Toen wist hij het weer. ‘Ik weet het!’ riep hij triomfantelijk. ‘Het is die grote, stenen tafel in het laboratorium waar ik op zoek naar Raistlin, Caramon en Crysania was en erachter kwam dat ze allemaal weg waren en mij hadden achtergelaten. Ik stond daar op het moment dat de vlammende berg boven op me terecht kwam! Eigenlijk is dit dus de plek waar ik ben gestorven!’

Hij voelde aan zijn nek. Ja, de ijzeren band zat er nog steeds - de band die men hem had omgedaan toen hij werd verkocht als slaaf. Nog steeds in het duister rondtastend, struikelde Tas ergens over. Terwijl hij naar beneden reikte, sneed hij zich aan iets scherps.

‘Caramons zwaard!’ zei hij toen hij het gevest voelde. ‘Ik weet het weer. Ik vond het op de vloer. En dat betekent,’ zei Tas met toenemende verontwaardiging, ‘dat ze me niet eens hebben begraven! Ze lieten mijn lichaam domweg liggen waar het lag! Ik bevind me in de kelder van een geruïneerde tempel.’

Peinzend zoog hij aan zijn bloedende vinger, en een plotselinge gedachte overviel hem. ‘En ik veronderstel dat het hun bedoeling was dat ik gewoonweg te voet moest gaan waar ik dan ook geacht werd heen te gaan in het Hiernamaals. Ze hebben niet eens voor transport gezorgd! Dat is echt de druppel!’

Hij verhief zijn stem tot een schreeuw. ‘Luister!’ zei hij en schudde zijn kleine vuist. ‘Ik wil degene spreken die hier de leiding heeft!’

Maar er klonk geen enkel geluid.

‘Geen licht,’ mompelde Tas die alweer ergens over struikelde. ‘Opgesloten op de bodem van een geruïneerde tempel - dood! Waarschijnlijk op de bodem van de Bloedzee van Istar... Wie weet,’ zei hij en hij pauzeerde even om na te denken, ‘misschien ontmoet ik wel een paar zee-elfen, waar Tanis me ooit over vertelde. O nee, dat was ik even vergeten,’ verzuchtte hij, ‘ik ben dood, en je kunt, voor zover ik het kan begrijpen, als je dood bent niemand ontmoeten. Tenzij je een ondode bent, zoals heer Soth.’ De kender vrolijkte aanmerkelijk op. ‘Ik vraag me af hoe je zo’n baantje eigenlijk krijgt? Dat zal ik toch eens uitzoeken. Een dode ridder zijn is vast heel opwindend. Maar eerst moet ik eens uitzoeken waar ik behoor te zijn en waarom ik daar niet ben!’

Toen hij weer overeind kwam, slaagde Tas er enigszins in zijn weg te vinden in de ogenschijnlijke voorzijde van de kamer onder in de tempel. Hij dacht na over de Bloedzee van Istar en vroeg zich af waarom er niet meer water was toen er plotseling iets anders bij hem opkwam.

‘O jee!’ mompelde hij. ‘De Tempel is niet gezonken in de Bloedzee, maar in Neraka! Ik was, om precies te zijn, in de Tempel, toen ik de Koningin van de Duisternis versloeg.’

Tas kwam bij een deuropening - dat kon hij voelen omdat hij een deurstijl voelde - en glipte een duisternis in die wel heel erg dicht was.

‘Neraka, huh...’ mokte hij en hij vroeg zich af of dat beter of slechter was dan een oceaanbodem.

Behoedzaam deed hij een stap voorwaarts en voelde iets onder zijn voet. Terwijl hij naar beneden reikte, sloot zijn kleine hand zich om...

‘Een toorts! Die hoort natuurlijk bij de deuropening. Ergens moet ik hier nog een tondeldoos hebben...’ Rommelend in zijn verschillende tassen vond hij wat hij zocht.

‘Vreemd,’ zei hij en hij keek door de gang toen de toorts zijn welkome licht verspreidde. ‘Het ziet er net zo uit als toen ik vertrok - totaal verwoest na de aardbeving. Je zou toch denken dat de Koningin inmiddels wel een beetje zou hebben opgeruimd. Ik kan me niet herinneren dat het zo’n puinhoop was toen ik in Neraka was. Ik vraag me ook af waar de uitgang is.’

Hij keek achterom naar de trap die hij eerder was afgedaald, op zoek naar Crysania en Raistlin. Levendige herinneringen van scheurende muren en vallende zuilen schoten weer door zijn hoofd.

‘Dat is niet goed, dat staat vast,’ mompelde hij hoofdschuddend. ‘Au, dat doet pijn.’ Hij bracht zijn hand naar zijn voorhoofd. ‘Maar voor zover ik me kan herinneren, was dat de enige uitgang.’ Hij zuchtte en voelde zich kortstondig terneergeslagen. Maar zijn kendervrolijkheid kreeg al snel weer de bovenhand. ‘Er zitten wel heel veel scheuren in deze muren. Misschien zit er dan ook wel ergens een opening.’

Langzaam lopend, vanwege de pijn in zijn hoofd en zijn ribben, stapte Tas de gang in. Voorzichtig controleerde hij elke muur zonder iets veelbelovends te zien tot hij het uiteinde van de hal bereikte. Hier ontdekte hij een heel grote scheur in het marmer die, in tegenstelling tot de andere, zo’n grote opening onthulde dat Tas’ toorts hem niet eens kon verlichten.

Alleen een kender zou zich door die spleet hebben kunnen persen, maar zelfs voor Tas was het kantje boord. Hij moest al zijn tassen herschikken en zich er zijdelings doorheen bewegen.

‘Het enige wat ik kan zeggen is dat dood zijn knap vervelend is!’ mompelde hij en duwde zich door de spleet waarbij hij een scheur in zijn broek opliep.

Het schoot niet echt op. Eén van zijn tassen bleef aan een rots hangen en hij moest weer stoppen om hem los te maken. Toen werd de spleet zo smal dat hij even vreesde het niet te halen. Door al zijn tassen en de toorts boven zijn hoofd te houden en zijn adem in te houden, slaagde hij er toch in erdoorheen te glippen. Tegen die tijd deed alles hem echter pijn, zweette hij als een otter, en verkeerde hij in een slecht humeur.

‘Ik heb me altijd afgevraagd waarom mensen bezwaar hebben tegen doodgaan,’ zei hij terwijl hij zijn gezicht afveegde. ‘Nu weet ik het!’

Pauzerend om even op adem te komen en om zijn tassen te herschikken, werd de kender enorm opgevrolijkt toen hij aan het uiterste einde van de spleet licht zag. Hij zwaaide zijn toorts om zich heen en zag dat de spleet weer wijder werd, zodat hij al snel verderging en spoedig het einde bereikte - de bron van het licht.

Toen hij de opening bereikte, gluurde Tas naar buiten, haalde diep adem en zei: ‘Dit lijkt er al meer op!’

Het landschap was zeker niet te vergelijken met iets wat hij ooit in zijn leven had gezien. Het was vlak en kaal en strekte zich uit tot een onmetelijke hemel die werd verlicht door een vreemde gloed alsof de zon zojuist was ondergegaan of dat er in de verte een vuur brandde. Maar de hemel zelf had een vreemde kleur, zelfs vlak boven hem. En toch, ondanks de helderheid, waren de dingen om hem heen heel donker. Het land leek wel uit zwart papier uitgeknipt te zijn en over de akelig uitziende hemel geplakt. En de hemel zelfwas leeg - geen zon, geen manen, geen sterren. Niets.

Tas deed voorzichtig een stap of twee naar voren. De grond voelde niet anders dan welke andere grond dan ook, hoewel - toen hij erop liep - hij opmerkte dat het dezelfde kleur aannam als de hemel. Opkijkend zag hij dat het in de verte weer zwart werd. Na nog een paar stappen, stopte hij om achterom te kijken naar de ruïnes van de grote Tempel.

‘Bij de baard van de grote Reorx!’ hijgde Tas, die vervolgens bijna zijn toorts liet vallen.

Er was helemaal niets achter hem! Waar hij ook vandaan was gekomen, het was letterlijk verdwenen! De kender draaide een hele cirkel rond. Niets vóór hem, niets achter hem, niets in welke richting dan ook.

Tasselhof Klisvoets moed zonk hem in zijn groene schoenen en was voorlopig niet van plan daar weg te gaan. Dit was zonder enige twijfel de saaiste plek die hij ooit in zijn leven had gezien!

‘Dit kan het Hiernamaals niet zijn,’ zei de kender droevig. ‘Dit kan niet waar zijn! Er moet een vergissing gemaakt zijn. Hé, wacht eens even! Ik zou Flint hier ontmoeten! Dat zei Fizban tenminste en Fizban mag dan vaak wat warrig zijn, maar daarover was hij toch heel duidelijk!

Even kijken, hoe zat het ook alweer? Er was een grote boom, een prachtige boom en aan de voet van die boom zat een mopperende, oude dwerg hout te snijden en - Hé, daar is de boom! Waar kwam die nou weer vandaan?’

De kender knipperde verbaasd met zijn ogen. Vlak voor hem, waar zojuist nog helemaal niets was, zag hij nu een grote boom.

‘Niet echt mijn idee van een mooie boom,’ mompelde Tas toen hij erheen liep. Het viel hem op dat de grond de vreemde gewoonte had om weg te willen glijden onder zijn voeten. ‘Maar aan de andere kant, Fizban had een vreemde smaak, en nu ik erover nadenk, Flint ook.’

Hij liep naar de boom toe, die zwart was - zoals alles - verwrongen en voorovergebogen zoals een heks die hij ooit eens had gezien. Er zaten geen bladeren aan.

‘Dat ding is al minstens honderd jaar dood!’ snoof Tas. ‘Als Flint soms denkt dat ik mijn hele tijd in het Hiernamaals met hem onder een dode boom ga zitten, heeft hij het goed mis. Ik - hé, Flint!’ De kender schreeuwde en keek om de boom heen. ‘Flint, waar zit je? Ik... o, daar ben je,’ zei hij toen hij een kleine, bebaarde figuur op de grond aan de andere kant van de boom zag zitten. ‘Fizban vertelde me dat ik je hier zou vinden. Ik wed dat je vast wel verbaasd bent me te zien! Ik...’

De kender liep om de boom heen en stond toen even stil. ‘Maar,’ riep hij kwaad, ‘jij bent Flint niet! Wie... Arack!’

Tas wankelde achteruit toen de dwerg die Meester van de Spelen in Istar was geweest plotseling zijn hoofd omdraaide en hem met zo’n boosaardige grijns op zijn verwrongen gezicht bekeek dat de kender zijn bloed voelde stollen - een ongewone situatie; hij kon zich niet herinneren dat hij die ervaring ooit eerder had gehad.

Maar voor hij de tijd kreeg om ervan te genieten, sprong de dwerg overeind en stormde met een venijnige grauw op de kender af.

Met een gilletje van schrik, zwaaide Tas met zijn toorts om Arack van zich af te houden, terwijl hij met zijn andere hand naar het kleine mes aan zijn riem tastte. Maar net op het moment dat hij het mes trok, verdween Arack weer. De boom verdween. Opnieuw stond Tas weer in het midden van het niets onder die vuurachtige hemel.

‘Goed dan,’ zei Tas met een huivering in zijn stem, hoewel hij zijn uiterste best deed dit te verbergen. ‘Ik vind dit helemaal niet leuk. Het is waardeloos en afschuwelijk en, hoewel Fizban niet echt beloofde dat het Hiernamaals één groot feest zou zijn, weet ik toch zeker dat hij zoiets als dit ook niet bedoeld kon hebben!’ De kender draaide langzaam om zijn as en hield zijn mes getrokken en zijn toorts voor zich uit.

‘Ik weet dat ik niet erg religieus ben geweest,’ zei Tas en hij keek uit over het kale landschap terwijl hij op de vreemde grond overeind probeerde te blijven, ‘maar ik dacht dat ik toch een vrij aardig leven heb geleid. En ik heb de Koningin van de Duisternis verslagen. Natuurlijk, ik had enige hulp,’ voegde hij eraan toe, in de veronderstelling dat dit misschien een goed moment was om eerlijk te zijn, ‘en ik ben een persoonlijke vriend van Paladijn en...’

‘In de naam van Hare Duistere Majesteit,’ zei een zachte stem achter hem, ‘wat doe jij hier?’

Tasselhof maakte van schrik een sprong in de lucht - een teken dat de kender compleet van streek was - en draaide zich snel om. Daar - waar er net nog helemaal niemand had gestaan - stond nu iemand die hem sterk deed denken aan de geestelijke van Paladijn, Elistan, maar deze figuur droeg een zwarte mantel in plaats van een witte en om zijn nek hing - in plaats van het medaillon van Paladijn - het medaillon van de Vijfkoppige Draak.

‘Eh, pardon, meneer,’ stamelde Tas, ‘maar ik ben er niet zeker van wat ik hier doe. Ik weet niet eens waar hier is, om eerlijk te zijn, en - trouwens, mijn naam is Tasselhof Klisvoet.’ Hij stak beleefd zijn kleine hand uit. ‘En u bent?’

Maar de gestalte, die de hand van de kender negeerde, gooide zijn zwarte kap naar achteren en deed een stap naar voren. Tas was tamelijk verbaasd lang staalgrijs haar uit de kap te zien stromen, haar dat zo lang was dat het makkelijk de grond had kunnen raken als het niet op een vreemde manier rond de gedaante bleef wervelen, net als de lange, grijze baard die plotseling uit het schedelachtige gezicht leek te ontspringen.

‘Dat is zeer... opmerkelijk,’ hakkelde Tas met open mond. ‘Hoe deed u dat? En, ik verwacht niet dat u het me kunt vertellen, maar waar zei u ook alweer dat ik was? Weet u...’

De gestalte deed nog een stap voorwaarts en hoewel Tas absoluut niet bang voor hem was, of het; om de een of andere reden wilde hij niet dat hij, of het, nog dichterbij zou komen.

‘Ik... ik ben dood,’ ging Tas verder terwijl hij achteruit wilde lopen maar ontdekte dat iets hem op onverklaarbare wijze tegenhield, ‘en trouwens’ - verontwaardiging was altijd beter dan angst - ‘hebt u hier de leiding? Want ik vind dit hele dood zijn bepaald niet best geregeld! Ik ben nota bene gewond geraakt!’ zei Tas die de gestalte beschuldigend aankeek. ‘Mijn hoofd doet pijn en mijn ribben ook. En ik moest ook nog dat hele eind hierheen lopen, helemaal vanuit de kelder van de Tempel...’

‘De kelder van de Tempel!’ Nu bleef de gedaante staan, nog maar slechts enkele centimeters van Tasselhof verwijderd. Zijn grijze haar zweefde alsof het in beweging werd gebracht door een hete wind. Tas kon nu zien dat zijn ogen dezelfde rode kleur hadden als de hemel, terwijl zijn gezicht zo grijs was als as.

‘Ja!’ snakte Tas naar adem. Naast al het andere, verspreidde de gestalte ook een verschrikkelijke geur. ‘Ik volgde vrouwe Crysania die op haar beurt Raistlin weer volgde...’

‘Raistlin!’ De gestalte sprak de naam uit op een toon die Tas’ haren letterlijk overeind deed staan. ‘Kom met me mee!’

De hand van de gestalte - een hoogst merkwaardig uitziende hand - sloot zich om Tasselhofs pols.

‘Au!’ piepte Tas, terwijl er een pijnscheut door zijn arm trok. ‘U doet me pijn...’

Maar de gestalte besteedde er geen aandacht aan. Met gesloten ogen, alsof hij in diepe concentratie verkeerde, hield hij de kender stevig vast en de grond rondom Tasselhof begon plotseling te verschuiven en te deinen. De kender snakte verwonderd naar adem toen het landschap zelf snel en vloeiend begon te bewegen. Wij bewegen niet, besefte Tas onder de indruk, de grond beweegt!

‘Eh, waar zei u ook alweer dat ik ben?’ vroeg Tas.

‘Je bent in de Afgrond,’ zei de gestalte met een grafstem.

‘O jee,’ zei Tas bedroefd, ‘ik had niet gedacht dat het zo erg was.’ Er druppelde een traan langs zijn neus. ‘Dus dit is de Afgrond. Ik hoop niet dat u het erg vindt als ik u zeg dat ik bijzonder teleurgesteld ben. Ik heb altijd gedacht dat de Afgrond een heel fascinerende plek was. Maar tot nu toe is dat bepaald niet zo. Totaal niet. Het, eh... het is vreselijk saai en... lelijk... en, ik wil echt niet onbeleefd zijn, maar er hangt ook een hoogst merkwaardige geur.’ Snuivend veegde hij zijn neus af aan zijn mouw, te ongelukkig om een zakdoek tevoorschijn te halen. ‘Waar zei u ook alweer dat we heen gingen?’

‘Je vroeg naar degene die hier de leiding heeft,’ zei de gestalte en zijn skeletachtige hand sloot zich om het medaillon dat rond zijn nek hing.

Het landschap veranderde. Het leek op elke stad waar Tas ooit geweest was en toch ook weer niet. Het was vertrouwd, maar toch herkende hij er niets. Het was zwart, vlak en levenloos en toch krioelde het van het leven. Hij zag en hoorde niets, toch was er overal om hem heen geluid en beweging.

Tasselhof staarde naar de gestalte naast hem, naar de schuivende niveaus achter, boven en onder hem en hij was met stomheid geslagen. Voor de tweede keer in zijn leven (de eerste keer was toen hij Fizban levend aan had getroffen, terwijl de oude man al lang verondersteld werd fatsoenlijk te zijn gestorven), kon Tas geen woord uitbrengen.

Als iedere kender op Krynn gevraagd zou worden de ‘Plaatsen Die Ik Het Liefst Zou Bezoeken’ op te noemen, zou de plek waar de Koningin van de Duisternis woonde op zijn minst op de derde plaats komen op vele lijstjes.

Maar nu stond Tasselhof Klisvoet in de wachtkamer van de grote en verschrikkelijke Koningin, een van de interessantste plekken voor mens en kender, en hij had zich nog nooit ongelukkiger gevoeld.

Ten eerste was de kamer waar de grijsharige geestelijke in zijn zwarte mantel hem had gezegd te wachten, volkomen leeg. Er stonden geen tafels met interessante spulletjes, er waren geen stoelen (daarom bleef hij maar staan). Er waren zelfs geen muren! De enige reden dat hij wist dat hij zich blijkbaar in een kamer bevond, was omdat de geestelijke tegen hem had gezegd ‘blijf in de wachtkamer’. Plotseling voelde Tas ook dat hij zich in een kamer bevond.

Maar zoals hij het feitelijk kon bekijken, stond hij in het midden van niets. Hij wist eigenlijk niet eens zeker welke kant boven en welke kant beneden was. Beide zagen er hetzelfde uit - een enge gloeiende, vlamachtige kleur.

Hij probeerde zich te troosten door zichzelf steeds voor te houden dat hij de Koningin van de Duisternis zou ontmoeten. Hij herinnerde zich de verhalen die Tanis ooit vertelde over zijn ontmoeting met de Koningin in de Tempel in Neraka.

‘Ik was omringd door een enorme duisternis,’ had Tanis gezegd, en al was het inmiddels al maanden later, zijn stem trilde nog steeds. ‘Maar het leek meer op een duisternis in mijn eigen geest dan een echte fysieke aanwezigheid. Ik kon geen adem krijgen. Toen trok de duisternis op en sprak ze tegen me, hoewel ze geen woord zei. Ik hoorde haar in mijn gedachten. En ik zag haar in al haar gedaanten - de Vijfkoppige Draak, de Duistere Krijger, de Duistere Verleidster - want ze was nog niet volledig in de wereld gematerialiseerd. Ze bezat nog niet alle controle.’

Tas herinnerde zich dat Tanis toen zijn hoofd schudde. ‘Niettemin, haar gratie en macht waren heel groot. Ze is tenslotte een godin - een van de scheppers van de wereld. Haar duistere ogen staarden recht in mijn ziel, en ik kon er niets aan doen - ik zonk op mijn knieën en aanbad haar...’

En nu zou hij, Tasselhof Klisvoet, de Koningin ontmoeten zoals ze echt was in haar eigen bestaansniveau - sterk en machtig.

‘Misschien verschijnt ze wel als de Vijfkoppige Draak,’ zei Tas om zichzelf maar eens wat op te vrolijken.

Maar zelfs dat prachtige vooruitzicht hielp niet echt, hoewel hij nog nooit iets of iemand met vijf koppen had gezien, laat staan een draak. Het was net alsof alle gevoel voor avontuur en nieuwsgierigheid uit de kender waren gevloeid als bloed uit een wond.

‘Ik zal wat zingen,’ zei hij tegen zichzelf, vooral om het geluid van zijn eigen stem te horen. ‘Meestal geeft me dat weer wat moed.’

Hij begon het eerste liedje te neuriën dat hem te binnen schoot - een Hymne aan de Dageraad die Goudmaan hem had geleerd.

Zelfs de nacht geeft op

Want het licht sluimert onverhoeds

En het duister wordt eerst zwarter

Maar dan belooft het licht niets dan goeds

Het oog opent en ziet het licht

En daar vervliedt de nacht

De stilte tegemoet, waar het hart

Zich openstelt met oogverblindende kracht

Tas was net begonnen met het tweede couplet tot hij zich er tot zijn afschuw van bewust werd, dat zijn liedje naar hem terug echode - alleen waren de woorden nu verwrongen en verschrikkelijk...

Zelfs de nacht geeft op

Als het licht onverhoeds ontluikt

Als het duister eerst zwarter wordt

En het licht door het duister wordt gebruikt

Het oog opent en ziet niets

Anders dan de donkere nacht

De stilte tegemoet, waar het hart

Zich sluit met onontkoombare kracht

‘Hou op,’ riep Tas vertwijfeld tegen de griezelige stilte die weerklonk na zijn lied. ‘Dat wilde ik helemaal niet zeggen!’

Plotseling materialiseerde de zwart bemantelde geestelijke zich vlak voor Tasselhof, schijnbaar opgegaan in de inktzwarte omgeving.

‘Hare Duistere Majesteit zal je nu ontvangen,’ zei de geestelijke en vóór Tasselhof met zijn ogen kon knipperen, vond hij zichzelf weer terug op een andere plek.

Althans, hij wist dat het een andere plek was, niet omdat hij één stap had verzet of omdat deze plek anders was dan de laatste plek, maar omdat hij voelde dat hij ergens anders was. Er hing nog steeds dezelfde vreemde gloed, dezelfde leegte, alleen nu kreeg hij de indruk dat hij niet alleen was. Op het moment dat hij zich dat realiseerde, zag hij een zwarte, gladde houten stoel verschijnen - met de achterkant naar hem gericht. Op die stoel zat een in het zwart geklede gestalte met een kap over het hoofd getrokken.

Omdat hij dacht dat er misschien een vergissing was gemaakt en dat de geestelijke hem naar een verkeerde plek had gebracht, liep Tasselhof, die zijn buidels nerveus stevig vastgreep, voorzichtig om de stoel heen om het gezicht van de gestalte te zien. Of misschien keerde de stoel zich wel om zijn gezicht te zien. De kender was er niet geheel zeker van.

Maar toen de stoel bewoog kwam het gezicht van de gestalte in beeld. Tasselhof wist dat er geen vergissing was gemaakt. Het was geen Vijfkoppige Draak die hij zag. Het was ook geen reusachtige, in een zwarte wapenrusting geklede krijger. Het was zelfs niet de Duistere Verleidster die Raistlin in zijn dromen kwelde. Het was een geheel in het zwart geklede vrouw met een strak zittende kap, waardoor haar gezicht gevat werd in een ovaalvormig frame. Haar huid was wit en glad en leeftijdsloos, haar ogen groot en donker. Haar armen, gehuld in nauwe zwarte mouwen, rustten op de leuningen van haar stoel en haar handen lagen kalm op de uiteinden van die armleuningen.

De uitdrukking op haar gezicht was niet verschrikkelijk, niet angstaanjagend of ontzagwekkend; het was eigenlijk helemaal geen uitdrukking. Toch was Tas zich ervan bewust dat ze hem nauwlettend onderzocht, diep delvend in zijn ziel en regionen bestuderend waarvan hij zelf het bestaan niet eens vermoedde.

‘Ik ben Tasselhof Klisvoet, Majesteit,’ zei de kender en stak in een reflex zijn kleine hand uit. Te laat besefte hij zijn vergrijp en begon zijn hand terug te trekken, om snel te buigen. Maar toen voelde hij de aanraking van vijf vingers in de palm van zijn hand. Het was een vluchtige aanraking, maar Tas had net zo goed een handvol brandnetels kunnen vastgrijpen. Vijf stekende pijnscheuten schoten door zijn arm en boorden zich diep in zijn hart wat hem naar adem deed snakken.

Maar zo snel als ze hem aanraakten, waren ze ook weer verdwenen. Hij stond uiteindelijk heel dicht bij de prachtige, bleke vrouw. Ze had zo’n milde uitdrukking in haar ogen dat Tas zomaar getwijfeld zou kunnen hebben dat zij de oorzaak van de pijn was, behalve dan dat - als hij in zijn handpalm keek - hij daar een litteken als een vijfpuntige ster zag.

Vertel me je verhaal.

Tas stak van wal. De lippen van de vrouw hadden niet bewogen, maar hij hoorde haar spreken. Hij besefte plotseling ook met enige angst dat zij waarschijnlijk al meer van zijn verhaal wist dan hij zelf.

Zwetend en zijn tassen stevig vasthoudend, schreef Tasselhof Klisvoet die dag geschiedenis - althans zover het kenderiaans verhalen vertellen betrof. Hij vertelde het hele verhaal van zijn reis naar Istar in minder dan vijf seconden. En er was geen woord gelogen.

‘Par-Salian stuurde me per ongeluk terug in de tijd met mijn vriend Caramon. We zouden Fistandantilus gaan doden, alleen ontdekten we toen dat het Raistlin was, dus deden we dat maar niet. Ik zou de Catastrofe met een magisch apparaat gaan tegenhouden, maar Raistlin liet me het stukmaken. Ik volgde een priesteres die vrouwe Crysania heet naar een laboratorium onder de Tempel van Istar om Raistlin te vinden en hem het apparaat te laten maken. Het dak stortte in en ik raakte bewusteloos. Toen ik bijkwam, hadden ze me allemaal verlaten en had de Catastrofe toegeslagen en nu ben ik dood en ben ik naar de Afgrond gestuurd.’

Tasselhof haalde diep en huiverend adem en veegde zijn gezicht af met zijn lange haarknot. Toen realiseerde hij zich dat zijn laatste opmerking niet zo complimenteus was geweest, haastte hij zich eraan toe te voegen: ‘Niet dat ik klaag, Uwe Majesteit. Ik weet zeker dat degene die dat heeft gedaan daar een vrij goede reden voor moet hebben gehad. Per slot van rekening heb ik een drakenbol gebroken en ik schijn me te herinneren dat iemand ooit eens heeft gezegd dat ik iets gepakt heb dat niet van mij was. En... en ik was niet zo respectvol jegens Flint als ik had moeten zijn, denk ik, en ook heb ik een keer voor de grap Caramons kleren verstopt toen hij in bad zat en hij poedelnaakt Soelaas in moest lopen. Maar’ - hier moest Tas ondanks alles even licht grinniken - ‘ik heb altijd Fizban naar zijn hoed helpen zoeken!’

Jij bent niet dood, zei de stem, en je bent ook niet hierheen gestuurd. ]e had hier eigenlijk helemaal niet moeten zijn.

Na deze verrassende openbaring, keek Tasselhof rechtstreeks in de donkere en schaduwrijke ogen van de Koningin.

‘Niet?’ piepte hij terwijl hij voelde dat zijn stem heel raar klonk. ‘Niet dood?’ Zonder dat hij dat wilde, legde hij een hand op zijn nog steeds pijnlijke hoofd. ‘Dat verklaart alles! Ik dacht al dat iemand er een puinhoop van had gemaakt...’

Kenders zijn hier niet toegestaan, ging de stem verder.

‘Dat verbaast me niets,’ zei Tas droevig, die zich steeds meer opvallend als zichzelf begon te voelen omdat hij blijkbaar niet meer dood was. ‘Er zijn heel wat plekken op Krynn waar kenders niet mogen komen.’

De stem had hem misschien niet eens gehoord.

Toen je het laboratorium van Fistandantilus betrad, werd je beschermd door de magische betovering die hij over die plek had uitgesproken. De rest van Istar werd, toen de Catastrofe toesloeg, diep onder de grond gestort. Maar ik was in staat de Tempel van de Priesterkoning te redden. Als ik zover ben, zal hij, net als ikzelf, terugkeren naar de wereld.

‘Maar u zult niet winnen,’ zei Tas zonder na te denken. ‘Dat... dat weet ik,’ zei hij stotterend toen de donkere blik hem doorboorde. ‘Ik was d-daar namelijk bij...’

Nee, je was daar niet bij, omdat dat nog niet is gebeurd. Weet je, kender, door het verstoren van Par-Salians toverspreuk, heb je het mogelijk gemaakt de tijdlijn te wijzigen. Fistandantilus – of Raistlin, zoals jij hem kent - heeft je dat verteld. Daarom stuurde hij jou de dood in - daar ging hij althans van uit. Hij wilde niet dat de tijd gewijzigd zou worden: de Catastrofe was noodzakelijk voor hem zodat hij die geestelijke van Paladijn vooruit kon sturen naar een tijd wanneer hij de enige ware geestelijkheid in het land zal bezitten.

Het leek Tasselhof dat hij voor het eerst een flikkering van duistere humor zag in de schaduwrijke ogen van de vrouw en hij huiverde zonder precies te weten waarom.

Hoe snel zul je die beslissing gaan betreuren, Fistandantilus, mijn ambitieuze vriend. Maar het is te laat. Arme, nietige sterveling. Je hebt een vergissing gemaakt - een kostbare vergissing. Je zit opgesloten in je eigen tijdlus. Je snelt vooruit, je eigen ondergang tegemoet.

‘Ik begrijp het niet,’ riep Tas.

Ja, dat doe je wel, zei de stem rustig. Jouw komst heeft mij de toekomst getoond. Jij hebt me de kans gegeven die te veranderen. En door jou te vernietigen, heeft Fistandantilus zijn enige kans vernietigd om los te breken. Zijn lichaam zal weer vergaan, zoals hij al lang geleden is vergaan. Alleen dit keer, als zijn ziel een ander lichaam zoekt om zich in te vestigen, zal ik hem tegenhouden. Aldus zal de jonge magiër, Raistlin, de Proeve afleggen in de Toren van de Hoge Magie en zal hij daar sterven. Hij zal niet leven om mijn plannen te dwarsbomen. Een voor een zullen de anderen sterven. Want zonder Raistlins hulp, zal Goudmaan niet de blauwe, kristallen staf vinden. Aldus - het begin van het einde van de wereld.

‘Nee!’ jammerde Tas met afschuw. ‘Dit - dit kan niet! Dit was niet mijn bedoeling. Ik wilde gewoon met Caramon mee op avontuur! Hij - hij zou het alleen niet hebben gered. Hij had me nodig!’

De kender keek vertwijfeld om zich heen, op zoek naar een manier om te ontsnappen. Maar, hoewel hij alle kanten op leek te kunnen rennen, was er niets om zich te verbergen. Knielend voor de in het zwart geklede vrouw, keek Tas naar haar op.

‘Wat heb ik gedaan? Wat heb ik gedaan?’ riep hij vertwijfeld.

Je hebt iets gedaan waardoor zelfs Paladijn zich misschien van je zal afkeren, kender.

Wat gaat u met me doen?’ snikte Tas van ellende. Waar ga ik heen?’ Hij hief zijn met tranen bedekt gezicht. ‘U kunt me zeker niet terugsturen naar Caramon? Of terug naar mijn eigen tijd?’

Jouw tijd bestaat niet langer. En je terug naar Caramon sturen, dat is onmogelijk, zoals je zeker wel zult begrijpen. Nee, je zult hier blijven, bij mij, zodat ik zeker weet dat er niets mis zal gaan.

‘Hier?’ hijgde Tas. ‘Hoe lang?’

De vrouw begon voor zijn ogen te vervagen, om uiteindelijk te verdwijnen in het niets om hem heen. Niet lang, stel ik me zo voor, kender. Helemaal niet lang. Of misschien voor altijd...

‘Wat - wat bedoelt ze?’ Tas draaide zich om en keek de grijsharige geestelijke aan die de leegte, die was achtergelaten door Hare Duistere Majesteit had opgevuld. ‘Niet lang of altijd?’

‘Hoewel niet dood, ben je - zelfs nu - stervende. Je levenskracht is aan het afnemen, zoals bij alle levenden die hier per ongeluk terechtkomen en niet de macht bezitten om het kwaad te bevechten dat hen van binnenuit verslindt. Als je dood bent zullen de goden je lot bepalen.’

‘Ik begrijp het,’ zei Tas die een brok in zijn keel wegslikte. Hij liet zijn hoofd hangen. ‘Ik veronderstel dat ik dit verdien. O, Tanis, het spijt me zo! Ik heb het echt niet zo bedoeld...’

De geestelijke pakte zijn arm pijnlijk vast. De omgeving veranderde. De grond onder zijn voeten schoof weg. Maar Tasselhof merkte er niets van. Met zijn ogen vol tranen gaf hij zich over aan duistere wanhoop en hij hoopte maar dat de dood snel zou komen.

Hoofdstuk 8

‘Daar ben je dan,’ zei de donkere geestelijke.

‘Waar?’ vroeg Tas lusteloos, meer uit gewoonte dan dat het hem echt iets kon schelen.

De geestelijke pauzeerde even en haalde zijn schouders op. ‘Ik vermoed dat als er een gevangenis in de Afgrond geweest zou zijn, je daar nu zou zijn.’

Tas keek om zich heen. Zoals gewoonlijk was er niets - gewoon een onmetelijke, kale uitgestrektheid van een griezelige leegheid. Er waren geen muren, geen cellen, geen getraliede ramen, geen deuren, geen sloten en geen bewaker. En hij wist toch heel zeker dat er dit keer geen ontsnappen mogelijk was.

‘Is het de bedoeling dat ik hier gewoon blijf staan tot ik erbij neerval?’ vroeg Tas met een iel stemmetje. ‘Kan ik op zijn minst geen bed en een stoel krijgen... o!’

Terwijl hij sprak, materialiseerde er een bed voor zijn ogen en ook een driepotige, houten kruk. Maar zelfs deze bekende voorwerpen leken zo afschuwelijk, zo in het midden van helemaal niets, dat Tas het niet kon verdragen om er lang naar te kijken.

‘D-dank u...’ stotterde hij en ging met een zucht op de kruk zitten. ‘En hoe zit het met eten en water?’

Hij wachtte heel even om te zien of deze ook zouden verschijnen. Maar dat was niet het geval. De geestelijke schudde zijn hoofd en zijn grijze haren vormden een wervelende wolk om hem heen.

‘Nee, gedurende de tijd dat je hier bent wordt er niet gezorgd voor de noden van je sterfelijke lichaam. Je zult geen honger of dorst hebben. Ik heb zelfs je wonden genezen.’

Plotseling merkte Tas dat zijn ribben geen pijn meer deden en dat de hoofdpijn ook weg was. De ijzeren band die om zijn nek zat was ook verdwenen.

‘Het is nergens voor nodig om me te bedanken,’ ging de geestelijke verder die zag dat Tas zijn mond opende. ‘Wij doen dit opdat je ons niet tijdens ons werk zult storen. Dus, vaarwel...’

De donkere geestelijke hief zijn handen, duidelijk met de bedoeling om voorgoed te verdwijnen.

‘Wacht!’ riep Tas die van zijn kruk opsprong en naar de zwarte mantel greep. ‘Zie ik u nooit meer? Laat me niet alleen!’ Maar hij had net zo goed kunnen proberen om rook vast te grijpen. De vloeiende mantel glipte door zijn vingers en de geestelijke verdween.

‘Als je dood bent, zullen we je lichaam terugsturen naar een van de landen hierboven en ervoor zorgen dat je ziel behouden op reis gaat... of hier blijft, afhankelijk van je berechting. Tot die tijd hebben we geen behoefte meer aan contact met je.’

‘Ik ben alleen!’ zei Tas die wanhopig om zich heen staarde in de sombere, kale omgeving. ‘Werkelijk alleen... alleen tot ik doodga... wat vast niet lang zal duren,’ voegde hij er droevig aan toe. Hij ging weer op zijn kruk zitten. ‘Ik kan maar beter zo snel mogelijk doodgaan, dan hebben we dat ook weer gehad. Dan ga ik tenminste ergens anders naartoe, hopelijk.’ Hij keek in de lege uitgestrektheid.

‘Fizban,’ zei Tas zachtjes, ‘je kunt me hier waarschijnlijk niet horen en er is toch weinig dat je voor me kunt doen, maar wat ik je wel wil vertellen voor ik doodga, is dat het niet mijn bedoeling was al deze problemen te veroorzaken; Par-Salians spreuk verstoren en terug in de tijd gaan, terwijl dat helemaal niet mocht natuurlijk.’

Met een diepe zucht en een trillende onderlip drukte Tas zijn kleine handen tegen elkaar. ‘Misschien is het niet zo belangrijk... en ik veronderstel dat - als ik eerlijk moet zijn - ik deels alleen maar met Caramon meeging’ - hij likte de tranen weg die langs zijn neus naar beneden gleden - ‘omdat het zo leuk klonk! Maar ook, eerlijk waar, ging ik mee omdat hij het niet zag zitten in zijn eentje terug in de tijd te reizen! Hij was beneveld door die dwergendrank, weet je. En ik had Tika beloofd om op hem te passen. O, Fizban! Als er ook maar één uitweg uit deze toestand zou zijn, zou ik mijn uiterste best doen om alles recht te zetten. Echt waar...’

‘Hallodaar.’

‘Wat?’ Tas viel bijna van zijn kruk. Zich omdraaiend en half in de veronderstelling Fizban te zien, zag hij in plaats daarvan een kleine gestalte - nog kleiner dan hijzelf - gekleed in een grijze tuniek met een bruin leren voorschoot.

‘Ikzeihallodaar,’ herhaalde de stem nogal irritant.

‘O, ha-hallo,’ stotterde Tas en hij staarde de gestalte aan. Hij leek zeker niet op een donkere geestelijke. Tas had in elk geval nog nooit gehoord dat geestelijken af en toe leren voorschoten droegen. Maar, zo veronderstelde hij, uitzonderingen bevestigen altijd de regel, zeker gezien het feit dat bruine leren voorschoten zulke handige dingen waren. Toch vertoonde deze persoon een sterke overeenkomst met iemand die hij kende, als hij het zich nou maar kon herinneren...

‘Gnosh!’ riep Tas plotseling terwijl hij met zijn vingers knipte. ‘Jij bent een gnoom! Sorry dat ik zo’n persoonlijke vraag stel,’ zei de kender verlegen, ‘maar ben jij, eh... dood?’

‘Benjijdood?’

‘Nee,’ zei Tas, nogal verontwaardigd.

‘Nouikookniet!’ snauwde de gnoom.

‘Kan het een beetje langzamer?’ stelde Tas voor. ‘Ik weet dat jullie heel snel praten, maar soms is het voor ons dan erg moeilijk te begrijpen.’

‘Ik... zei... ik... ook... niet!’ schreeuwde de gnoom luid.

‘Bedankt,’ zei Tas beleefd. ‘Maar ik ben niet hardhorend. Je kunt op een normaal volume praten, eh... langzaam op een normaal volume,’ voegde de kender er snel aan toe toen hij zag dat de gnoom diep ademhaalde.

‘Hoe... heet... jij?’ vroeg de gnoom die nu met de snelheid van een slak sprak.

‘Tasselhof Klisvoet.’ De kender stak een kleine hand uit die de gnoom hartelijk schudde. ‘En... de jouwe? Ik bedoel - en de jouwe? O nee! Ik bedoelde niet...’

Maar het was te laat. De gnoom was al bezig.

‘Gnimshmarigongalesefrahootsputhturandotsamanella-’

‘De korte versie!’ riep Tas toen de gnoom even stopte om adem te halen.

‘O...’ De gnoom leek ietwat terneergeslagen. ‘Gnimsh.’

‘Bedankt. Leuk je te ontmoeten, eh... Gnimsh,’ zei Tas die opgelucht ademhaalde. Hij was compleet vergeten dat elke gnoomnaam voor de onvoorzichtige luisteraar de volledige beschrijving schetst van de familiegeschiedenis van de gnoom, te beginnen met zijn eerste bekende (of ingebeelde) voorouder.

‘Leuk je te ontmoeten, Klisvoet,’ zei de gnoom en ze schudden elkaar weer de hand.

‘Wil je zitten?’ zei Tas die zelf op bed ging zitten en de kruk beleefd aanbood. Maar Gnimsh wierp een vernietigende blik op de kruk en ging op een stoel zitten die zich onder hem materialiseerde. Tas hapte naar adem bij de aanblik. Het was een werkelijk opzienbarende stoel - het had een voetensteun die op en neer ging, met gekromde bogen die de stoel deden schommelen en hij kon zelfs helemaal naar achteren waardoor je het gevoel kreeg plat achterover te liggen.

Helaas helde de stoel te veel naar achteren toen Gnimsh ging zitten en de gnoom maakte een gemene smak. Grommend klom hij er weer op en drukte op een hefboompje. Deze keer kwam de voetensteun naar boven en raakte hem op de neus. Tegelijkertijd vloog de rug van de stoel naar voren en moest Tas hem uit de stoel redden die hem bijna leek te verslinden.

‘Verdorie,’ was alles wat de gnoom zei, en met een handgebaar stuurde hij de stoel maar weer terug de leegte in en ging troosteloos op Tasselhofs kruk zitten.

Omdat hij al eerder gnomen had bezocht en kennis had gemaakt met hun uitvindingen, mompelde Tas iets wat gepast klonk. ‘Bijzonder interessant... werkelijk een zeer vooruitstrevend stoelontwerp...’

‘Nee, niet,’ gromde Gnimsh tot Tas’ verbazing. ‘Het is een waardeloos ontwerp. Het was van de neef van mijn vrouw. Ik had beter moeten weten om deze in mijn gedachten te nemen. Maar,’ verzuchtte hij, ‘soms krijg ik last van heimwee.’

‘Ik weet het,’ zei Tas, die plotseling een brok in zijn keel kreeg. ‘Ik hoop niet dat je het erg vindt dat ik het vraag, maar wat doe jij hier, als je niet, eh... dood bent?’

‘Wil jij me wellicht vertellen wat jij hier doet?’ pareerde Gnimsh.

‘Natuurlijk,’ zei Tas die plotseling iets te binnen schoot. Behoedzaam om zich heen kijkend, leunde hij naar voren. ‘Er zal toch niemand bezwaar tegen hebben?’ vroeg hij fluisterend. ‘Dat we praten, bedoel ik? Misschien mogen we helemaal niet...’

‘O, hun kan het niets schelen,’ zei Gnimsh minachtend. ‘Zolang we ze maar met rust laten, zijn we vrij om overal heen te gaan waar we willen. Natuurlijk,’ voegde hij eraan toe, ‘ziet “overal” er hetzelfde uit als hier, dus dat maakt allemaal niet veel uit.’

‘Ik begrijp het,’ zei Tas geïnteresseerd. ‘Hoe reis jij?’

‘Met je geest. Was je daar nog niet achter? Nee, waarschijnlijk niet.’ De gnoom snoof laatdunkend. ‘Kenders stonden al nooit bekend om hun slimheid.’

‘Gnomen en kenders zijn aan elkaar verwant,’ merkte Tas nijdig op.

‘Zoiets heb ik gehoord,’ antwoordde Gnimsh sceptisch, die daar duidelijk niets van geloofde.

Tasselhof besloot, om de lieve vrede te bewaren, van onderwerp te veranderen. ‘Dus als ik ergens heen wil, moet ik gewoon aan die plek denken en dan ben ik er?’

‘Binnen zekere grenzen, natuurlijk,’ zei Gnimsh. ‘Je kunt bijvoorbeeld niet de heilige gebieden betreden waar de donkere geestelijken heen gaan...’

‘O.’ Tas zuchtte, dat stond nou net boven aan zijn lijstje van toeristische attracties. Toen vrolijkte hij weer op. ‘Je liet die stoel uit het niets verschijnen en, nu ik erover nadenk, ik maakte dit bed en die kruk. Dus als ik aan iets denk, dan verschijnt het gewoon?’

‘Probeer het maar,’ stelde Gnimsh voor.

Tas dacht aan iets.

Gnimsh keek uiterst kritisch toen er aan het voeteneind van het bed een kapstok verscheen. ‘Lekker handig.’

‘Ik was gewoon nog wat aan het oefenen,’ zei Tas gekwetst.

‘Je moet goed opletten,’ zei de gnoom, die Tas’ gezicht alweer zag opklaren. ‘Soms verschijnen er dingen, maar niet helemaal zoals je had verwacht.’

‘Ja.’ Tas herinnerde zich plotseling de boom en de dwerg. Hij huiverde. ‘Ik denk dat je gelijk hebt. We hebben in elk geval elkaar. Iemand om mee te praten. Je kunt je niet voorstellen hoe saai het was.’ De kender ging achterover op het bed liggen, niet voordat hij zich - voorzichtig - een kussen had voorgesteld. ‘Nou, ga verder. Vertel me je verhaal.’

‘Jij eerst.’ Gnimsh keek vanuit zijn ooghoek naar Tas.

‘Nee, jij bent mijn gast.’

‘Ik sta erop.’

‘Ik sta erop.’

‘Jij. Tenslotte ben ik hier al langer.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Dat weet ik gewoon... Toe maar.’

‘Maar...’ Tas zag plotseling in dat dit nergens toe zou leiden, en hoewel ze kennelijk een eeuwigheid de tijd hadden, was hij niet van plan die te besteden aan het bekvechten met een gnoom. Trouwens, er was geen enkele reden waarom hij niet zijn verhaal zou vertellen. Hij genoot tenslotte van het vertellen van verhalen. Dus vertelde hij, comfortabel achterovergeleund, zijn verhaal. Gnimsh luisterde geïnteresseerd, hoewel hij Tas irriteerde door hem constant te onderbreken en hem daarna aan te sporen met ‘ga door’, en dat uitgerekend bij de spannendste momenten.

Uiteindelijk kwam Tas tot zijn conclusie. ‘En dus ben ik hier. Nu dat van jou,’ zei hij, blij dat hij even kon pauzeren om op adem te komen.

‘Nou,’ zei Gnimsh aarzelend en hij keek duister om zich heen alsof hij bang was dat er iemand meeluisterde, ‘het begon allemaal jaren en jaren geleden met de levensqueeste van mijn familie. Je weet’ - hij keek Tas aan - ‘wat een levensqueeste is?’

‘Natuurlijk,’ zei Tas vlotjes. ‘Mijn vriend Gnosh had een levensqueeste. Alleen die van hem bestond uit drakenbollen. Iedere gnoom kent een eigen kwestie die hij succesvol moet afhandelen. Zo niet, dan zal hij nooit het Hiernamaals betreden.’ Tas kreeg een plotselinge ingeving. ‘Dat is toch niet waarom je hier bent, hoop ik?’

‘Nee.’ De gnoom schudde met zijn sliertharige hoofd. ‘De levensqueeste van mijn familie bestond uit het ontwikkelen van een uitvinding die ons van de ene dimensie van bestaan naar de andere kon brengen. En’ - Gnimsh slaakte een zucht - ‘de mijne werkte.’

‘Werkte het?’ zei Tas die van verbazing weer rechtop was gaan zitten.

‘Perfect,’ antwoordde Gnimsh met toenemende moedeloosheid.

Tasselhof stond perplex. Zoiets had hij nog nooit gehoord - een gnomenuitvinding die werkte... en nog perfect ook!

Gnimsh wierp hem een blik toe. ‘O, ik weet wat je denkt,’ zei hij. ‘Ik ben een mislukkeling. Je weet de helft nog niet. Weet je - al mijn uitvindingen werken. Niet één uitgezonderd.’

Gnimsh legde zijn hoofd in zijn handen.

‘Hoe kun je dan een mislukkeling zijn?’ vroeg Tas verward.

Gnimsh hief zijn hoofd en staarde hem aan. ‘Wat voor zin heeft het om iets uit te vinden dat werkt? Waar is de uitdaging dan? De behoefte aan creativiteit? Aan vooruitdenken? Wat moet er worden van de vooruitgang?

Weet je,’ zei hij met toenemende somberheid, ‘als ik hier niet was gekomen, hadden ze op het punt gestaan me te verbannen. Men zei dat ik een duidelijke bedreiging voor de gemeenschap was. Ik zette het wetenschappelijke onderzoek in één klap zo’n honderd jaar terug.’

Gnimsh liet zijn hoofd hangen. ‘Daarom vind ik het niet erg om hier te zijn. Ik verdien het, net zoals jij. Ik was er waarschijnlijk toch wel terechtgekomen.’

‘Waar is je uitvinding?’ vroeg Tas met plotselinge opwinding.

‘O, die hebben zij afgepakt, natuurlijk,’ antwoordde Gnimsh en wuifde met zijn hand.

‘Nou!’ - bedacht de kender - ‘kun je er dan niet een voorstellen? Je verzon die stoel toch ook?’

‘En je zag toch wat dat uithaalde!’ antwoordde Gnimsh. ‘Waarschijnlijk eindig ik net als mijn vader met zijn uitvinding. Het bracht hem naar een andere bestaansdimensie. De Commissie van Exploderende Apparaten is het nu nog aan het bestuderen, althans, dat deden ze toen ik hier vast kwam te zitten. En wat probeer jij te doen? Een weg uit de Afgrond zoeken?’

‘Ik moet wel,’ zei Tas resoluut. ‘De Koningin van de Duisternis zal anders de oorlog winnen en dat is dan allemaal mijn fout. En ik heb een stel vrienden dat in verschrikkelijk gevaar verkeert. Nou ja, een van hen is niet echt een vriend, maar hij is wel een reuze interessant persoon en terwijl hij mij probeerde te doden door mij het magische apparaat stuk te laten maken, ben ik er toch van overtuigd geraakt dat het niets persoonlijks was. Hij had een goede reden...’

Tas stopte.

‘Dat is het!’ zei hij en sprong van het bed af. ‘Dat is het!’ riep hij zo opgewonden dat er een heel bos van kapstokken rondom het bed verscheen, tot grote ontsteltenis van de gnoom.

Gnimsh gleed van zijn kruk en keek Tas bezorgd aan. ‘Wat is er?’ vroeg hij terwijl hij tegen een kapstok aan botste.

‘Kijk dan!’ zei Tas die in zijn tassen begon te rommelen. Hij opende de een na de ander. ‘Hier is het al!’ zei hij en hield een tas open voor Gnimsh. Maar net toen de gnoom een blik wilde werpen, gooide Tas hem dicht. ‘Wacht!’

‘Wat nou weer?’ vroeg Gnimsh verbaasd.

‘Kijken zij mee?’ vroeg Tas ademloos. ‘Weten zij het dan ook?’

‘Wat weten ze?’

‘Gewoon - zullen zij het ook weten?’

‘Nee, ik denk het niet,’ antwoordde Gnimsh aarzelend. ‘Ik kan het niet met zekerheid zeggen, omdat ik niet weet wat ze niet worden verondersteld te weten. Maar wat ik wel weet is dat ze het allemaal knap druk hebben, voor zover ik weet. Ze wekken kwaadaardige draken op en meer van dat soort zaken. Dat is flink veel werk, kan ik je verzekeren.’

‘Goed,’ zei Tas grimmig en ging op het bed zitten. ‘Kijk hier dan maar eens naar.’ Hij opende zijn tas en gooide de inhoud er uit. ‘Waar doet je dit aan denken?’

‘Aan het jaar dat mijn moeder een apparaat had uitgevonden dat de afwas moest doen,’ zei de gnoom. ‘We stonden tot onze knieën in de keuken in het gebroken serviesgoed. We moesten...’

‘Nee!’ snauwde Tas geïrriteerd. ‘Kijk dan, houd dit stuk tegen dit stuk en...’

‘Mijn dimensiereisapparaat!’ bracht Gnimsh met moeite uit. ‘Je hebt gelijk! Zo zag het er ongeveer uit. Die van mij had niet allemaal van die bling-bling, maar... Nee, kijk, je hebt ’t helemaal mis. Volgens mij hoort dat hier, en niet daar. Ja... Zie je wel? En dan gaat die ketting hieromheen. Nee, niet echt. Hij moet... Wacht, ik zie het al. Dit moet eerst hierin.’ Zittend op het bed, pakte Gnimsh een van de juwelen en zette die op zijn plaats. ‘Nu heb ik een van die rode dingetjes nodig.’ Hij begon door de juwelen te grasduinen. ‘Wat heb je met dit ding gedaan, trouwens?’ mopperde hij. ‘In een vleesmolen gestopt?’

Maar de gnoom, die volledig in zijn werk opging, negeerde het antwoord van Tas compleet. De kender, op zijn beurt, maakte van de gelegenheid gebruik om zijn verhaal opnieuw te vertellen. Op de kruk balancerend, sprak Tas argeloos en ditmaal zonder onderbrekingen. Gnimsh daarentegen, vergat de aanwezigheid van de kender en begon de ontelbare juwelen en kleine gouden en zilveren dingetjes en kettingen in kleine openingen te steken. Ondertussen praatte Tas maar door, hoewel hij wel zijdelings naar Gnimsh bleef kijken, en soms vulde zijn hart zich met hoop. Natuurlijk realiseerde hij zich, dat hij inderdaad om Fizban had gebeden en dat het ook zeer goed mogelijk was dat als Gnimsh dit apparaat daadwerkelijk aan de praat kreeg, ze wellicht beiden op een van de manen zouden belanden of beiden in konijnen zouden veranderen. Maar, zo besloot Tas, dat risico moest hij maar nemen. Per slot van rekening had hij beloofd alles recht te zetten en hoewel een tot mislukken gedoemde gnoom niet bepaald was wat hij eerder in gedachten had, was het altijd nog beter dan hier maar zo’n beetje gaan zitten wachten op een spoedige dood.

Gnimsh had intussen een stuk lei en een stuk kalk tevoorschijn getoverd en schetste allerlei diagrammen en mompelde onbegrijpelijke dingen als: ‘Schuif juweel A in gouden dingetje B...’

Hoofdstuk 9

‘Een ellendige plek, mijn broer,’ merkte Raistlin zachtjes op terwijl hij langzaam en stijfjes van zijn paard klom.

‘We zijn op ergere plekken geweest,’ zei Caramon die Crysania hielp met afstijgen. ‘Het is binnen warm en droog, dus is het honderd keer zo goed als hier buiten. Trouwens,’ voegde hij er nors aan toe terwijl hij naar zijn broer keek die huiverend en hoestend tegen de zijde van zijn paard stond geleund, ‘geen van ons kan zonder rust verder rijden. Ik zorg wel voor de paarden. Gaan jullie maar naar binnen.’

Crysania, gehuld in haar doorweekte reismantel stond tot haar enkels in de modder en staarde dof naar de herberg. Het was inderdaad, zoals Raistlin zei, een ellendige plek.

Wat de naam was, niemand die het wist, want er hing geen bord boven de deur. Het enige wat daadwerkelijk aan een herberg deed denken, was een van ruwe letters voorzien stuk leisteen in het gebroken raam aan de voorkant waarop stond ‘ReiZigers WelKom’. Het stenen gebouw zelf was oud en stevig gebouwd. Maar het dak was ingevallen, hoewel er hier en daar pogingen waren gedaan om het op te lappen met riet. Het gebroken raam werd afgedekt met een oude vilten hoed, waarschijnlijk om de regen tegen te houden. De binnenplaats bestond slechts uit modder en wat armzalig onkruid.

Raistlin was vooruitgegaan. Hij stond in de deuropening en keek om naar Crysania. Binnen was een flauw lichtschijnsel te zien en de geur van rook beloofde een houtvuur. Terwijl Raistlin steeds ongeduldiger ging kijken blies een windvlaag de kap naar achteren van Crysania’s mantel en sloeg de harde regen in haar gezicht. Met een zucht ploeterde ze door de modder naar de voordeur.

‘Welkom, meester. Welkom, dame.’

Crysania schrok op bij de stem die plotseling naast haar klonk - ze had niemand gezien toen ze naar binnen ging. Toen ze zich omdraaide zag ze een mismaakte man in de schaduwen achter de deur op het moment dat die werd dichtgeslagen.

‘Een ruwe dag, meester,’ zei de man die zijn handen op een serviele manier tegen elkaar wreef. Dat, en een grijs gevlekt voorschoot en een versleten lap over zijn arm, kenmerkte hem als de herbergier. Om zich heen kijkend door de smerige, armoedige herberg, vond Crysania het geschikt genoeg. De man kwam, nog steeds handenwrijvend, hun richting uit, tot hij zo dichtbij was dat Crysania zijn smerige bieradem kon ruiken. Haar gezicht bedekkend met haar mantel, schoof ze snel bij hem weg. Hij leek hier om te moeten grinniken, een dronkenmansgrijns die alleen maar dwaas had geleken, ware het niet dat er ook een sluwe blik in zijn loensende ogen lag.

Terwijl ze naar hem keek, gaf Crysania bijna de voorkeur aan de storm die buiten hevig woedde. Maar Raistlin zei met een scherpe, doorborende en kille blik op de herbergier: ‘Een tafel bij het vuur.’

‘Aye, meester. Een tafel bij het vuur, aye. Heerlijk op zo’n rotdag als deze. Kom, meester, dame, deze kant op.’ Knikkend en buigend, op een kruiperige manier die nog steeds werd tegengesproken door de blik in zijn ogen, schuifelde de man zijwaarts door de ruimte zonder zijn blik op hen los te laten. Hij bood hun een smerige tafel aan.

‘U is een tovenaar, meester?’ vroeg de herbergier en hij strekte een hand uit om Raistlins zwarte mantel aan te raken, maar trok die onmiddellijk weer terug bij de doordringende blik van de magiër. ‘En nog wel een van de Zwarten. Het is lang geleden dat we er zo eentje hebben gezien,’ drong hij aan. Raistlin gaf geen antwoord. Overmand door de zoveelste hoestbui, leunde hij zwaar op zijn staf. Crysania hielp hem naar een stoel dicht bij het vuur. Nadat hij zich in de stoel had genesteld, kroop hij dankbaar naar de warmte toe.

‘Heet water,’ gelastte Crysania die haar natte mantel losknoopte.

‘Wat mankeert hem?’ vroeg de herbergier achterdochtig, achteruitdeinzend. ‘Toch niet de brandende koorts? Want zo ja, dan kunnen jullie maar beter vertrekken...’

‘Nee,’ snauwde Crysania en ze wierp haar mantel af. ‘Zijn ziekte is iets van zichzelf en vormt geen gevaar voor anderen.’ Neerknielend naast de magiër keek ze op naar de herbergier. ‘Ik vroeg om heet water,’ zei ze nogmaals streng.

‘Aye.’ Zijn lippen krulden. Hij wreef niet langer in zijn handen maar schoof ze onder zijn vettige voorschoot voor hij weg schuifelde.

Haar bezorgdheid om Raistlin kreeg de overhand en ze vergat de herbergier volkomen terwijl ze het de magiër wat gemakkelijker probeerde te maken. Ze maakte zijn reismantel los en legde die te drogen voor het vuur.

Rondkijkend zag ze diverse sjofele stoelkussens en hoewel ze het vuil op de kussens maar probeerde te negeren, nam ze die mee en drapeerde ze rond Raistlin, zodat hij achterover kon leunen en iets gemakkelijker kon ademhalen.

Ook hielp ze hem zijn natte laarzen uit te trekken en plotseling voelde ze een hand die haar haren streelde.

‘Dank je,’ fluisterde Raistlin toen ze opkeek.

Crysania bloosde van plezier. Zijn bruine ogen leken warmer dan het vuur en zijn hand streek het natte haar uit haar gezicht met een vriendelijke aanraking. Ze kon niet praten of bewegen maar bleef geknield naast hem zitten, alsof zijn blik haar op haar plek hield.

‘Is u zijn vrouw?’

De ruwe stem van de herbergier achter haar, deed Crysania opschrikken. Ze had hem niet zien naderen en zijn schuifelende tred ook niet gehoord. Toen ze opstond en Raistlin niet langer aankeek, draaide ze zich zonder verder iets te zeggen abrupt om naar het vuur.

‘Zij is een vrouwe van een van de koninklijke huizen van Palanthas,’ baste een diepe stem vanuit de deuropening. ‘En ik zou je dankbaar zijn als je met respect over haar praat, herbergier.’

‘Aye, meester, aye,’ mompelde de herbergier, blijkbaar ontmoedigd door Caramons massieve omvang toen de man binnenkwam en een regen- en windvlaag met zich meenam. ‘Ik had absoluut niet de bedoeling respectloos te klinken en hoop van harte dat ik zo niet overkwam.’

Crysania gaf geen antwoord. Zich half omdraaiend zei ze met gedempte stem: ‘Zet dat water maar op tafel.’

Toen Caramon de deur sloot en zich bij hen voegde, haalde Raistlin de buidel tevoorschijn waarin het kruidenmengsel voor zijn drankje zat. Het zakje op tafel gooiend gebaarde hij Crysania zijn drankje te prepareren. Hij zakte weer terug in zijn kussens, kortademig, en staarde in de vlammen. Zich sterk bewust van Caramons verontruste blik, schonk Crysania al haar aandacht aan het drankje.

‘De paarden zijn gevoed en hebben gedronken. We hebben ze niet te veel afgebeuld, dus zijn ze na een uurtje rust wel weer in staat verder te gaan. Ik wil Solanthus bereiken voor de nacht valt,’ zei Caramon na een korte oncomfortabele stilte. Hij spreidde zijn mantel voor het vuur. De stoom steeg er in wolken uit op. ‘Heb je iets te eten besteld?’ vroeg hij Crysania kortaf.

‘Nee, alleen het... het hete water,’ mompelde ze terwijl ze Raistlin zijn drankje gaf.

‘Herbergier, wijn voor de vrouwe en de magiër, water voor mij en ook iets te eten,’ zei Caramon en ging dicht bij het vuur zitten, tegenover zijn broer aan de andere kant van de tafel. Na weken van reizen door dit barre landschap naar de Vlakten van Dergoth, hadden ze allen geleerd te eten wat de pot schafte in dit soort herbergen, als er inderdaad al iets te eten was.

‘Dit is nog maar het begin van de herfststormen,’ zei Caramon rustig tegen zijn broer toen de herbergier het vertrek weer uit stommelde. ‘Hoe verder we zuidwaarts reizen, hoe erger ze worden. Ben je echt vastbesloten deze actie verder door te zetten? Het kan je dood worden.’

‘Wat bedoel je daarmee?’ kraakte Raistlin. Hij nam een slok van het hete drankje.

‘Niets, Raistlin,’ zei Caramon, enigszins verbluft door de doordringende blik van zijn broer. ‘Gewoon - gewoon... dat hoesten van je. Het wordt altijd erger met die vochtigheid.’

Terwijl hij zijn tweelingbroer scherp opnam, besefte hij dat Caramon inderdaad kennelijk niets anders had bedoeld, en hij zakte weer terug in zijn kussens. ‘Ja, ik ben vastbesloten. En dat zou jij ook moeten zijn, broer. Want het is de enige manier om je dierbare thuis ooit weer terug te zien.’

‘Het zal ook niet veel goeds doen als jij onderweg sterft,’ gromde Caramon.

Crysania keek Caramon geschokt aan, maar Raistlin glimlachte verbitterd. ‘Je bezorgdheid is ontroerend, broer. Maar vrees maar niet voor mijn gezondheid. Mijn kracht zal voldoende zijn om daar aan te komen en de uiteindelijke toverformule uit te spreken, als ik mezelf in de tussentijd tenminste niet overmatig belast.’

‘Het lijkt erop dat je iemand hebt die daarop toeziet,’ zei Caramon ernstig, met zijn blik op Crysania gericht.

Ze bloosde weer en wilde iets terugzeggen, maar de herbergier verscheen alweer. Terwijl hij naast ze stond met in zijn ene hand een ketel met een onherkenbare en hevig stomende substantie, en een gebutste kan in de andere hand, keek hij ze behoedzaam en sluw aan.

‘Het spijt me dat ik het u vraag, meesters,’ jammerde hij, ‘maar ik wil graag eerst uw geld zien. Het zijn zware tijden tegenwoordig...’

‘Hier,’ zei Caramon die een munt uit zijn beurs haalde en op tafel gooide. ‘Is dat voldoende?’

‘Aye, meesters, aye.’ De ogen van de herbergier glommen bijna net zo helder als het zilverstuk. Terwijl hij de ketel en de kan op tafel zette, waarbij hij wat van de stoofpot morste, greep hij de munt begerig en hield de magiër extra goed in de gaten alsof die hem zo weer zou laten verdwijnen.

De munt in zijn zak stekend, schuifelde de herbergier naar de slonzige bar en keerde weer terug met drie kommen, drie hoornen lepels en drie mokken. Die kwakte hij op tafel, liep weer naar achteren en wreef zich nog eens in de handen. Crysania pakte de kommen en bekeek ze walgend. Ze begon ze onmiddellijk af te wassen met het restant van het hete water.

‘Is er nog iets anders van uw dienst, meesters? Dame?’ vroeg de herbergier op zo’n kruiperige toon dat Caramon moest grijnzen.

‘Heb je brood en kaas?’

‘Ja, meester.’

‘Pak die dan in, in een mand of zo.’

‘U reist... u reist weer verder?’ vroeg de herbergier.

Toen ze de kommen weer op tafel zette, bemerkte ze een subtiele verandering in de stem van de man. Ze keek of Caramon het ook had gemerkt, maar de grote man zat in de stoofpot te roeren en rook er hongerig aan. Raistlin, die niets leek te hebben gehoord, keek strak in de vlammen en hield zijn lege mok stevig vast.

We brengen hier zeker niet de nacht door,’ zei Caramon die de stoofschotel over de kommen verdeelde.

‘Maar u vindt geen beter logies in... waar zei u ook alweer dat u heen ging?’ vroeg de herbergier.

‘Dat zijn uw zaken niet,’ antwoordde Crysania koeltjes. Ze gaf Raistlin een volle kom met de stoofschotel. Maar de magiër wuifde het weg na één blik op de dikke, grijsachtige substantie te hebben geworpen. Hoe hongerig ze ook was, Crysania kon slechts kokhalzend enkele happen van de smurrie weg krijgen. Ze schoof de kom opzij. Vervolgens trok ze haar vochtige mantel om zich heen en rolde zich behaaglijk op in haar stoel. Ze sloot de ogen en probeerde te vergeten dat ze over een uur alweer op haar paard zou zitten en verder door het sombere, door storm geplaagde land zou moeten rijden.

Raistlin was al in slaap gevallen. De enige geluiden die nog weerklonken kwamen van Caramon, die de stoofpot gewoon opat met de eetlust van een oude veteraan, en van de herbergier die in de keuken een proviandmand klaarmaakte, zoals hem was opgedragen.

Na een uurtje haalde Caramon de paarden weer van stal - drie rijpaarden en een pakpaard dat zwaar was beladen. Zijn last was afgedekt met een deken en vastgesnoerd met sterke touwen. Nadat hij zijn broer en vrouwe Crysania had geholpen met opstijgen en ervoor had gezorgd dat ze zich beiden weer, nog uiterst vermoeid, in hun zadel hadden gehesen, beklom Caramon zijn eigen, gigantische strijdros. De herbergier stond blootshoofds buiten in de regen en hield de mand vast. Hij overhandigde hem aan Caramon, grijnzend en buigend terwijl de regen zijn kleding kleddernat maakte.

Na een kortaf bedankje gooide Caramon nog een munt naar de herbergier die voor zijn voeten in de modder belandde. Caramon greep de teugels van het lastpaard en kwam in beweging. Crysania en Raistlin volgden, stevig ingepakt in hun mantels tegen de stromende regen.

De herbergier, zich kennelijk niet bewust van de regen, pakte de munt op en keek hen na toen ze wegreden. Twee gedaanten kwamen uit de stallen tevoorschijn en kwamen naast hem staan.

Terwijl hij de munt in de lucht wierp, keek de herbergier ze aan. ‘Zeg ze dat ze de Solanthusweg nemen.’

Ze waren willoze slachtoffers tijdens de hinderlaag.

Ze reden in het minder wordende licht van de sombere dag, onder dikke bomen waarvan de takken een constante en monotone regen van druppels produceerden. De gevallen bladeren deden zelfs het geluid van hun eigen paardenhoeven verstommen en ieder van hen zat opgesloten in zijn eigen sombere gedachten. Niemand had de galopperende hoeven gehoord of de kring van helder staal gezien tot het te laat was.

Voor ze wisten wat er gebeurde vielen er donkere vormen uit de bomen als enorme, angstaanjagende vogels die hen met hun zwarte vleugels verstikten. Het werd allemaal heel vlug en vaardig uitgevoerd.

Eentje klauterde er achter Raistlin en sloeg hem bewusteloos voor die zich kon omdraaien. Een ander liet zich vanaf een tak naast Crysania vallen, legde zijn hand over haar mond en hield de punt van zijn dolk tegen haar keel. Maar er waren drie man nodig om Caramon van zijn paard te slepen en de grote man naar de grond te trekken en, toen de worsteling eindelijk voorbij was, stond één van de rovers niet meer op. Het leek erop dat hij dat ook nooit meer zou doen. Hij lag stil in de modder, met zijn hoofd onnatuurlijk weggedraaid.

‘Gebroken nek,’ rapporteerde een van de rovers aan een gedaante die nu pas naar voren kwam - nadat alles voorbij was - om het handwerk in ogenschouw te nemen.

‘Keurig werk,’ stelde de rover koeltjes vast en keek eens naar Caramon die door vier man werd vastgehouden en wiens armen vastgebonden werden met boogpezen. Een diepe snee op zijn hoofd bloedde stevig en het regenwater spoelde het bloed over zijn hele gezicht. Hoofdschuddend probeerde hij zijn gezicht schoon te krijgen, en hij worstelde stug door.

De leider, die Caramons opbollende spieren zag die de toch zo sterke en kletsnatte boogpezen deden spannen tot ze bijna knapten, waardoor enige mannen bezorgd begonnen te kijken, keek met verbazing en bewondering toe.

Maar uiteindelijk kon Caramon weer duidelijk zien, nadat hij het bloed en het regenwater uit zijn ogen had weten te schudden, en hij keek eens goed om zich heen. Minstens twintig tot dertig zwaarbewapende mannen stonden om hen heen. Toen hij hun leider bekeek, mompelde Caramon een verwensing. Deze man was zonder enige twijfel de grootste man die hij ooit had gezien!

Zijn gedachten gingen onmiddellijk terug naar Raag en de gladiatorenarena in Istar. ‘Half oger,’ mompelde hij voor zich uit en hij spuugde een tand uit die in het gevecht was losgeraakt. Hij herinnerde zich levendig de enorme oger die Arack had geholpen met het trainen van de gladiatoren voor de Spelen, en Caramon zag dat deze man, hoewel toch duidelijk menselijk, een gele, ogerachtige tint bezat met eenzelfde platte neus in zijn gezicht.

Hij was ook groter dan de meeste mensen - hij torende met kop en schouders boven de lange Caramon uit - en had armen als boomstammen. Maar hij had een merkwaardig loopje, zo merkte Caramon op, en hij droeg een lange mantel die over de grond sleepte, en die zijn voeten verborg.

In de arena was hem geleerd een vijand te taxeren en zijn zwakke plekken te ontdekken, daarom bekeek Caramon de man uiterst zorgvuldig. Toen de wind de zwarte mantel die hem bedekte opzij blies, zag Caramon tot zijn verbazing dat de man slechts één been had. Het andere was een stalen kunstbeen.

De half-oger zag Caramons blik over zijn kunstbeen glijden en grijnsde breed. Hij kwam een stap dichter bij Caramon. Met een enorme hand streek hij zachtjes over Caramons wang.

‘Ik bewonder een goede vechter,’ zei hij zachtjes. Toen balde hij heel snel zijn hand tot een vuist, trok zijn arm naar achteren en raakte Caramon als een kanonskogel op zijn kaak. De kracht van de stoot sloeg de grote krijger naar achteren en deed ook bijna de mannen die hem vasthielden achterovervallen. ‘Maar je zult boeten voor de dood van een van mijn mannen.’

Terwijl hij zijn lange bontmantel om zich heen trok, strompelde de half-oger naar de plek waar Crysania stond die door een van de rovers stevig werd vastgehouden. Haar belager hield nog steeds een van zijn handen over haar mond en, ondanks haar bleke gezicht, waren haar ogen donker en fonkelden van woede.

‘Is dat niet aardig?’ zei de half-oger zacht. ‘Een geschenk en het is niet eens Yule.’ Zijn lach schalde tussen de bomen door. Hij pakte haar mantel en trok die van haar nek. Zijn blik gleed snel over haar gewelfde figuur en de regen die op haar dunne en algauw kletsnatte jurk viel, prononceerde haar rondingen duidelijk. Zijn glimlach werd nog breder en zijn ogen glinsterden. Hij stak zijn enorme hand uit.

Crysania deinsde terug, maar de half-oger greep haar lachend vast.

‘Wat draag je daar voor snuisterijtje, lieverd?’ vroeg hij en zijn blik vestigde zich op het medaillon van Paladijn dat ze om haar slanke nek droeg. ‘Ik vind het... ongepast. Het is van puur platina!’ Hij floot. ‘Laat mij dat maar voor je bewaren, schat. Ik ben bang dat het in het vuur van de passie verloren zou kunnen gaan...’

Caramon was weer net voldoende hersteld om te zien dat de half-oger het medaillon vastgreep. Een glimp van grimmig plezier werd duidelijk in Crysania’s ogen, hoewel ze zichtbaar huiverde onder de aanraking van de man. Toen trok er een flits van puur, wit licht door de stromende regen en de half-oger keek verbaasd naar zijn hand. Hij trok hem gauw terug met een kreet van pijn en liet Crysania los.

Er steeg een gemompel op onder de toekijkende mannen. De man die Crysania vasthield verlichtte daardoor enigszins zijn greep op haar en ze kon zich lostrekken. Ze keek hem woedend aan en trok haar mantel weer om zich heen.

De half-oger hief met een van woede vertrokken gezicht zijn handen omhoog. Caramon was even bang dat hij Crysania ging slaan, toen op dat moment een van de mannen een kreet slaakte.

‘De tovenaar komt bij!’

De ogen van de half-oger waren nog steeds op Crysania gericht, maar hij liet zijn hand zakken. Toen glimlachte hij. ‘Nou, het lijkt erop dat jullie de eerste ronde hebben gewonnen.’ Hij keek Caramon weer aan. ‘Ik hou van krachtmetingen - zowel in de strijd als in de liefde. Dit belooft op beide terreinen een amusante avond te worden.’

Met een dwingend gebaar gebood hij de man die Crysania had losgelaten, haar weer vast te pakken. De man gehoorzaamde, hoewel het Caramon opviel dat dit met extreem veel tegenzin ging. De half-oger liep naar de plek waar Raistlin op de grond lag te kermen van de pijn.

‘De tovenaar is de gevaarlijkste. Bind zijn handen vast en stop een prop in zijn mond,’ beval de rover op knarsende toon. ‘Bij de eerste de beste kik, snijd je zijn tong af. Dat zal voorgoed een einde maken aan die toverspreuken van hem.’

‘Waarom doden we hem niet gewoon nu?’ gromde een van de mannen.

‘Toe maar, Brack,’ zei de half-oger vriendelijk en draaide zich snel om naar de man die net had gesproken. ‘Pak je mes en snijd zijn keel maar door.’

‘Niet onder mijn handen...’ mompelde de man die een stap achteruit deed.

‘Nee? Je hebt liever dat ik word vervloekt voor het vermoorden van een Zwarte Mantel?’ ging de leider door op nog steeds dezelfde vriendelijke stem. ‘Jij ziet liever dat mijn zwaardhand verschrompelt of afgehakt wordt?’

‘Zo bedoelde ik het natuurlijk niet, IJzervoet. Ik dacht effe niet na, meer niet.’

‘Moet je toch eens proberen. Hij kan ons nu geen kwaad doen. Kijk dan naar hem.’ IJzervoet wees naar Raistlin. De magiër lag op zijn rug met zijn handen voor hem vastgebonden. Zijn kaken waren opengesperd en zijn mond was gekneveld. Maar zijn ogen glommen van een onheilspellende woede vanonder de schaduw van zijn kap, en zijn handen balden zich met zo’n onmachtige razernij dat sommige mannen zich ongemakkelijk afvroegen of deze maatregelen wel voldoende waren.

Misschien omdat hij dat zelf ook voelde, hinkte IJzervoet naar de plek waar Raistlin hem met bittere haat aan lag te staren. Toen hij vlak naast de magiër stopte, verscheen er een glimlach op het gelige gezicht van de half-oger en plotseling joeg hij de stalen teen van zijn kunstbeen tegen de zijkant van Raistlins gezicht.

De magiër raakte bewusteloos. Crysania schreeuwde van schrik, maar haar bedwinger hield haar stevig vast. Zelfs Caramon was verbaasd dat hij een snelle steek van pijn door zijn hart voelde schieten toen hij het lichaam van zijn broer opgerold in de modder zag liggen.

‘Dat moet hem wel een tijdje rustig houden. Als we het kamp bereiken, blinddoeken we hem en gaan we met hem naar de Rots. Als hij uitglijdt en over de klif valt, nou ja, zo gaan die dingen nu eenmaal, nietwaar, mannen? Dan kleeft zijn bloed niet aan onze handen.’

Er klonk wat onzeker gelach, maar Caramon zag duidelijk de ongemakkelijke blikken die de mannen onderling wisselden.

IJzervoet keerde zich van Raistlin af om met glinsterende ogen naar het zwaarbeladen pakpaard te kijken. ‘We hebben vandaag een rijke buit binnengehaald, mannen,’ zei hij tevreden. Hij hinkte terug naar Crysania die nog steeds vastgeklemd zat in de armen van haar toch wat nerveuze bedwinger.

‘Inderdaad een zeer rijke buit,’ mompelde hij. Een enorme hand greep Crysania’s kin ruw beet. Zich vooroverbuigend drukte hij zijn lippen in een brutale kus op haar mond. Ze zat gevangen in de armen van haar bedwinger, en Crysania kon geen kant uit. Ze stribbelde niet tegen; misschien omdat iets in haar zei dat dat precies was wat de man wilde. Ze stond rechtop, haar lichaam helemaal verstijfd. Maar Caramon zag dat ze haar handen tot vuisten balde en, toen IJzervoet haar weer losliet, kon ze het niet helpen haar gezicht af te keren, waarbij haar donkere haar langs haar wang viel.

‘Jullie kennen mijn beleid, mannen,’ zei IJzervoet, die ruw haar haren streelde, ‘de restjes onder elkaar verdelen - natuurlijk nadat ik mijn deel heb gehad.’

Hier en daar werd nu wat harder gelachen. Caramon twijfelde niet aan de bedoeling van de man en hij ging ervan uit van wat hij zo had gehoord, dat het niet de eerste keer zou zijn dat er ‘restjes’ waren ‘gedeeld’.

Maar enkele van de jongere gezichten onder hen fronsten hun wenkbrauwen en keken elkaar onrustig en hoofdschuddend aan. Er klonken zelfs enige afwijzende, gemompelde opmerkingen, zoals: ‘Ik wil niets te maken hebben met een heks!’ en ‘Dan nog liever die tovenaar!’

Heks! Daar had je dat woord weer. Vage herinneringen spookten door Caramons hoofd - herinneringen uit de tijd toen hij en Raistlin met Flint hadden gereisd, de dwergensmid; lang voor de terugkeer van de ware goden. Caramon huiverde toen hij zich plotseling levendig die keer herinnerde dat ze in een stad aankwamen waar men op het punt stond een oude vrouw te verbranden wegens de beschuldiging van hekserij. Hij herinnerde zich hoe zijn broer en Sturm, de immer nobele ridder, hun levens hadden geriskeerd om het oude wijfje te redden, dat uiteindelijk niets anders bleek te zijn dan een tweederangs goochelaar.

Maar Caramon was vergeten, tot nu toe, hoe de mensen in deze tijd aankeken tegen elke magische kracht, en Crysania’s geestelijke krachten - in deze dagen waarin er helemaal geen ware geestelijken waren - zouden nog verdachter zijn. Hij huiverde en dwong zichzelf om logisch te denken. Verbranden was een verschrikkelijke dood, maar wel een veel snellere dan...

‘Breng de heks bij me.’ IJzervoet hinkte over het pad naar de plek waar iemand zijn paard vasthield. ‘Ik wil opstijgen,’ gebaarde hij. ‘Volg dan met de rest.’

Crysania’s bewaker sleepte haar voorwaarts.

Vooroverbuigend pakte IJzervoet haar onder haar armen beet, en hij trok haar voor zich op zijn paard. Toen pakte hij de teugels vast, en met zijn dikke armen om haar heen kon ze geen kant meer op. Crysania staarde met een onbewogen gezicht recht voor zich uit.

Zou ze het weten, vroeg Caramon zich af terwijl hij hulpeloos toekeek toen IJzervoets ros hem passeerde. Het gelige gezicht van de man was vertrokken van wellust. Ze was altijd beschermd geweest tegen zulke dingen. Misschien realiseert ze zich niet tot welke verschrikkelijke daden mannen als deze in staat zijn.

En toen kruisten Crysania’s en Caramons blikken elkaar. Haar gezicht stond kalm en bleek, maar in haar ogen stond zoveel angst en verschrikking te lezen, dat Caramon met pijn in zijn hart zijn hoofd liet hangen.

Ze weet het... Mogen de goden haar bijstaan. Ze weet het...

Iemand gaf Caramon van achteren een duw. Enkele mannen grepen hem vast en zwaaiden hem met zijn hoofd naar voren over het zadel van zijn paard. Ondersteboven hangend, met zijn sterke armen vastgebonden met de boogpezen die in zijn vlees sneden, zag Caramon dat men het bewusteloze lichaam van zijn broer over zijn eigen zadel gooide. Toen stegen de bandieten op en leidden hun gevangenen dieper het woud in.

De regen stroomde over Caramons onbedekte hoofd terwijl het paard door de modder ploeterde en hem ruw heen en weer schudde. De zadelknop stak hem in zijn zij; het bloed dat naar zijn hoofd stroomde, maakte hem duizelig. Maar het enige wat hij in zijn gedachten kon zien, waren die donkere, met angst vervulde, ogen die om hulp smeekten.

En Caramon wist, met ziekmakende zekerheid, dat er geen hulp zou komen...

Hoofdstuk 10

Raistlin liep door een gloeiend hete woestijn. Voor hem strekte zich een hele rij voetstappen uit en hij liep in die voetstappen. De voetstappen leidden hem voort en voort, op en neer, over helderwitte duinen die lagen te blakeren in de zon. Hij had het warm, was moe en had vreselijke dorst. Hij had hoofdpijn en pijn in zijn borst, en hij wilde liggen en rusten. In de verte lag een waterput, in de koelte van schaduwrijke bomen. Maar wat hij ook probeerde, hij kon hem niet bereiken. De voetstappen gingen niet die kant op en hij kon zijn voeten niet in een andere richting bewegen.

Voort en voort ploeterde hij en zijn zwarte mantel hing zwaar om hem heen. Toen, bijna uitgeput, stokte zijn adem van angst. De voetstappen leidden naar een schavot. Een gedaante met een zwarte kap knielde met zijn hoofd op het blok. En hoewel hij het gezicht niet kon zien, wist hij met een verschrikkelijke zekerheid dat hij het zelf was die daar neerknielde en op het punt stond te sterven. De beul torende, met in zijn hand een bloederige bijl, hoog boven hem uit. Ook de beul droeg een zwarte kap die zijn gezicht verborg. Hij hief de bijl omhoog en hield hem stil boven Raistlins nek. En toen de bijl viel, zag Raistlin tijdens zijn laatste momenten een glimp van het gezicht van zijn beul...

‘Raist!’ fluisterde een stem.

De magiër schudde zijn zere hoofd. Met de stem kwam het rustgevende besef dat hij had gedroomd. Hij worstelde om wakker te worden en om de nachtmerrie van zich af te zetten.

‘Raist!’ siste de stem nu dringender.

Een besef van reëel gevaar, niet langer een gedroomd gevaar, deed de magiër verder ontwaken. Helemaal wakker nu, lag hij heel even doodstil en hield zijn ogen dicht tot hij zich bewust werd van wat er gaande was.

Hij lag op een natte bodem met zijn handen voor zich vastgebonden, en zijn mond was gekneveld. Zijn hoofd bonkte van de pijn en Caramons stem klonk in zijn oren.

Om hem heen hoorde hij stemmen en gelach en kon hij de rook van kookvuurtjes ruiken. Maar geen van de stemmen klonk van heel dichtbij, behalve die van zijn broer. Toen kwam alles weer terug. Hij herinnerde zich de aanval, een man met een ijzeren been... Voorzichtig opende Raistlin zijn ogen.

Naast hem in de modder lag Caramon op zijn buik. Zijn armen waren stevig vastgebonden met boogpezen. Er lag een bekende glinstering in de bruine ogen van zijn tweelingbroer, een glinstering die veel herinneringen aan vroeger terugbracht, aan tijden die al lang voorbij waren - aan gezamenlijke gevechten, de combinatie van staal en magie.

En, ondanks de pijn en de duisternis, ervoer Raistlin een vrolijkheid die hij in lange tijd niet had gevoeld.

Samengebracht door gevaar was de band tussen de twee nu heel sterk en communiceerden ze nu zowel in woord als gedachte. Nu hij zag dat zijn broer zich volledig bewust was van hun benarde situatie, wriemelde Caramon zich zo dichtbij als hij durfde en fluisterde heel zachtjes.

‘Kun je op de een of andere manier je handen bevrijden? Draag je nog steeds de zilveren dolk bij je?’

Raistlin knikte heel kort. In het begin der tijden was het de magiegebruikers door de goden verboden elk soort wapen of wapenrusting te dragen. De reden was zogenaamd dat zij hun tijd moesten aanwenden om te studeren waardoor ze geen tijd konden besteden aan het zich bekwamen in de kunst van het wapengebruik. Maar nadat de magiegebruikers Huma hadden geholpen met het verslaan van de Koningin van de Duisternis door de magische drakenbollen te creëren, stonden de goden hun toch toe dolken te dragen - als blijvende herinnering aan Huma’s lans.

Met een handig leren riempje aan zijn pols bevestigd, waardoor je het gemakkelijk in je hand kon laten glijden als dat nodig was, was de zilveren dolk Raistlins laatste redmiddel, alleen te gebruiken als al zijn spreuken waren uitgesproken... of op een moment als dit.

‘Ben je sterk genoeg om je magie te gebruiken?’ fluisterde Caramon.

Even sloot Raistlin vermoeid zijn ogen. Ja, hij was sterk genoeg. Maar het betekende wel een verdere verzwakking; dit betekende wel dat hij nog meer kracht moest herwinnen om de wachters van de Poort te weerstaan. Maar als hij sowieso niet zo lang meer zou leven...

Natuurlijk, hij moest leven! dacht hij bitter. Fistandantilus had geleefd! Hij deed niets anders dan de voetstappen in het zand volgen.

Kwaad verwierp Raistlin die gedachte. Hij opende zijn ogen en knikte. Ik ben sterk genoeg, liet hij zijn broer via zijn geest weten en Caramon zuchtte van opluchting.

‘Raist,’ fluisterde de grote man met een plotseling serieus en ernstig gezicht, ‘je... je kunt wel raden... wat ze met Crysania van plan zijn.’

Raistlin kreeg plotseling een visioen van die enorme, ruwe ogerhanden die Crysania overal aanraakten en hij voelde een razernij opkomen die hij zelden had ervaren. Zijn hart trok pijnlijk samen en heel even kreeg hij een waas voor zijn ogen.

Toen hij zag dat Caramon hem verbaasd aankeek, besefte Raistlin dat zijn emoties kennelijk van zijn gezicht waren af te lezen. Hij fronste licht zijn wenkbrauwen en Caramon ging haastig verder.

‘Ik heb een plan.’

Raistlin knikte geprikkeld, hij wist al wat zijn broer in gedachten had.

Caramon fluisterde: ‘Als ik faal...’

... dood ik haar eerst en dan mijzelf, maakte Raistlin af. Maar dat zou natuurlijk niet nodig zijn. Hij was veilig... beschermd... Toen hij mannen hoorde naderen, sloot de magiër zijn ogen om voor te wenden dat hij nog steeds bewusteloos was. Het gaf hem de tijd om zijn verwarde emoties op een rijtje te zetten en zichzelf te dwingen alles weer onder controle te krijgen. De zilveren dolk rustte koud en kalm tegen zijn arm. Hij bewoog de spieren die het riempje moesten losmaken. En ondertussen dacht hij na over die vreemde reactie die hij zoëven had gevoeld ten opzichte van een vrouw om wie hij niets gaf... afgezien van haar nuttigheid voor hem als geestelijke, natuurlijk.

Twee mannen trokken Caramon ruw overeind en duwden hem vooruit. Caramon was dankbaar dat beide mannen, behalve een korte blik ter verzekering dat de magiër nog steeds bewusteloos was, verder geen aandacht besteedden aan zijn tweelingbroer. Struikelend over de hobbelige grond zette hij zijn tanden op elkaar tegen de pijn in zijn verkrampte en koude beenspieren. Caramon moest denken aan die merkwaardige uitdrukking op het gezicht van zijn broer toen hij het over vrouwe Crysania had. Caramon zou het de geschokte blik van een geliefde hebben genoemd, als hij die op het gezicht van welke andere man dan ook had gezien. Maar zijn broer? Was Raistlin in staat tot zulke emoties? In Istar had Caramon besloten dat Raistlin dat niet was, dat hij helemaal in beslag werd genomen door het kwaad.

Maar nu leek zijn tweelingbroer veranderd, hij leek veel meer op de oude Raistlin, de broer waarmee hij zo vaak zij aan zij had gevochten, waarbij hun levens in elkaars handen hadden gelegen. Wat Raistlin hem over Tas had gezegd klonk uiteindelijk logisch. Dus hij had de kender toch niet gedood. En, hoewel soms wat prikkelbaar, was hij altijd vriendelijk geweest tegen Crysania. Misschien...

Een van de bewakers gaf hem een pijnlijke por in zijn ribben en dat herinnerde Caramon weer aan het hopeloze van hun situatie. Misschien! Hij snoof. Misschien was het maar het beste om alles hier en nu te beëindigen. Misschien zou hij met zijn leven een snelle dood voor de anderen kunnen kopen. Door het kamp lopend, overdacht Caramon alles wat hij had gezien en gehoord tijdens de hinderlaag en beschouwde hij zijn plan nog maar eens.

Het kamp van de bandieten was eerder een klein dorp dan een schuilplaats voor een stel dieven. Ze woonden in provisorisch gebouwde blokhutten en hielden hun dieren in een grote grot. Ze waren hier duidelijk al een lange tijd en vreesden kennelijk de wet niet - wat veel zei over de kracht en leiderscapaciteiten van IJzervoet, de half-oger.

Maar Caramon had al veel vaker de nodige akkefietjes gehad met rovers en had gezien dat velen van deze mannen niet louter pummelachtige bandieten waren. Sommigen van hen hadden Crysania bekeken en met hun hoofd geschud, met een duidelijke afkeer van wat komen zou. Hoewel gekleed in nauwelijks meer dan vodden, droegen velen van hen prachtige wapens - stalen zwaarden van het soort dat van vader op zoon wordt doorgegeven en die zij behandelden met de zorg die men voor een familie-erfstuk heeft, en niet zozeer als buit.

Hoewel hij er niet geheel zeker van kon zijn in het afnemende licht van de stormachtige dag, meende Caramon dat hij op vele zwaarden de Roos en de IJsvogel had gezien - het eeuwenoude symbool van de ridders van Solamnië.

De mannen waren gladgeschoren, zonder de lange snorren die zulke ridders doorgaans typeerden, maar Caramon kon in hun strenge, jonge gezichten sporen zien van zijn vriend, de ridder Sturm Zwaardglans. En met de herinnering aan Sturm, werd hij ook herinnerd aan wat hij wist van de geschiedenis van deze ridders na de Catastrofe. Omdat ze van veel mensen de schuld hadden gekregen voor de vreselijke ramp, werden de ridders door woedende bendes gepeupel uit hun woningen verdreven. Velen werden er vermoord en hun gezinnen, gruwelijk genoeg, vaak ook. De overlevenden verborgen zich en zwierven in eenzaamheid door het land of sloten zich aan bij bandietenbendes - zoals deze.

Kijkend naar deze mannen terwijl ze hun wapens schoonmaakten en op zachte toon met elkaar spraken, zag Caramon op vele gezichten de kenmerken van kwade daden, maar hij zag ook blikken van berusting en hopeloosheid. Hijzelf had ook zware tijden gekend. Hij wist waar dat een man toe kon drijven.

En dat alles gaf hem hoop dat zijn plan misschien kon lukken.

Er brandde een vuur in het midden van het kamp, niet ver van de plek waar hij en Raistlin op de grond waren neergegooid. Hij zag dat zijn broer zich nog steeds bewusteloos hield. Maar hij zag ook, omdat hij wist waar hij naar moest kijken, dat de magiër erin was geslaagd zijn lichaam zo te draaien dat hij alles goed kon zien en horen.

Toen Caramon de lichtkring in stapte, stopten de meeste mannen met wat ze aan het doen waren en vormden een halve cirkel om hem heen.

IJzervoet zat met een fles in zijn handen in een grote houten stoel bij het vuur. Vlak bij hem stonden, lachend en grapjes makend, diverse mannen die Caramon herkende als typische pluimstrijkers die hun leider vleiden. En hij was ook niet verbaasd dat hij aan de rand van het gezelschap het grijnzende, mismaakte gezicht van de herbergier zag.

Naast IJzervoet zat Crysania in een stoel. Haar mantel was van haar weggenomen. Haar jurk was opengescheurd - hij kon zich wel voorstellen door wiens handen. En Caramon zag met toenemende woede dat er een purperen vlek op haar wang zat. Een van haar mondhoeken was opgezwollen.

Maar ze hield zich groot met onbuigzame waardigheid en ze keek recht voor zich uit. Ze probeerde de grove grappen en verhalen die de ronde deden te negeren.

Caramon glimlachte bijna grimmig van bewondering. Hij herinnerde zich haar blinde paniek tijdens de laatste dagen van Istar en gezien haar vroegere beschermde leventje was hij ermee ingenomen, zo niet verbaasd, haar op deze gevaarlijke situatie te zien reageren met een koelbloedigheid waar Tika haar om zou hebben benijd.

Tika... Caramon fronste zijn wenkbrauwen. Het was niet zijn bedoeling geweest om aan Tika te denken - zeker niet in verband met vrouwe Crysania! Hij dwong zichzelf om weer aan het heden te denken en hij wendde zijn blik af van de vrouw en concentreerde zich op zijn vijand.

Toen IJzervoet Caramon zag, onderbrak hij zijn gesprek en maakte een weids armgebaar naar hem.

‘Het is tijd om te sterven, krijger,’ zei IJzervoet, wonderlijk genoeg nog steeds op dezelfde plezierige conversatietoon. Hij keek eens lui naar Crysania. ‘Ik weet zeker, dame, dat u er geen bezwaar tegen hebt als ons samenzijn enige minuten wordt uitgesteld, terwijl ik eerst deze kwestie even afhandel. Beschouw het maar als een plezierig vermaak voor-het-slapen-gaan, mijn lieve.’

Hij streek met zijn hand over Crysania’s wang. Toen zij zich van hem afkeerde, flitsten zijn donkere ogen van woede en sloeg hij haar midden in het gezicht.

Crysania schreeuwde het niet uit. Ze hief haar hoofd en staarde haar kwelgeest met grimmige trots aan.

In de wetenschap dat hij zich niet kon laten afleiden uit bezorgdheid voor haar, hield Caramon zijn blik op de leider gericht en bestudeerde hem kalm. Deze man heerst door middel van angst en brute kracht, dacht hij bij zichzelf. Van degenen die hem volgen, doen velen dat met tegenzin. Ze zijn allemaal bang voor hem; hij is waarschijnlijk de enige wet in dit godverlaten land. Maar hij geeft ze duidelijk voldoende te eten, anders zouden ze allemaal allang omgekomen zijn. Dus zijn ze loyaal, maar hoever precies gaat die loyaliteit?

Caramon ging rechtop staan en keek de half-oger minachtend aan. ‘Toon je ons zo je dapperheid? Door vrouwen te slaan?’ sneerde Caramon. ‘Maak me los en geef me mijn zwaard terug, dan zullen we eens zien wat voor man je werkelijk bent!’

IJzervoet keek hem geïnteresseerd aan en met een, zo zag Caramon enigszins onbehaaglijk, bijna intelligente blik op zijn brute gezicht.

‘Ik had iets originelers van je verwacht, krijger,’ zei IJzervoet met een zucht die gedeeltelijk gespeeld leek toen hij opstond. ‘Misschien vorm je toch niet zo’n uitdaging voor me als ik aanvankelijk dacht. Maar goed, ik heb vanavond toch niets beters te doen. Althans, vroeg in de avond,’ voegde hij eraan toe, met een wellustige en zwierige buiging naar Crysania, die hem totaal negeerde.

De half-oger sloeg zijn enorme bontmantel opzij en gaf een van zijn mannen het bevel hem zijn zwaard te brengen. De schurken verspreidden zich snel om zijn bevel uit te voeren, terwijl de andere mannen opzij gingen om een open plek aan één kant van het vuur te creëren - dit was duidelijk een verpozing waar de mannen al eerder van hadden genoten. Gedurende de verwarring lukt het Caramon Crysania’s blik te vangen.

Hij hield zijn hoofd schuin en keek betekenisvol naar de plek waar Raistlin lag. Crysania begreep onmiddellijk zijn bedoeling. Naar de magiër kijkend, glimlachte ze droevig en knikte. Haar hand sloot zich rond het medaillon van Paladijn en haar gezwollen lippen bewogen.

Caramons bewakers duwden hem de cirkel in en hij verloor haar uit het oog. ‘Het vereist meer dan gebeden aan Paladijn om ons hier uit te krijgen, vrouwe,’ mompelde hij. Met een zekere geamuseerdheid vroeg hij zich af of zijn broer op dit moment ook om hulp bad tot de Koningin van de Duisternis.

Nou, hij had niemand om tot te bidden. Zijn enige hulp waren zijn eigen spieren, gebeente en pezen.

Ze sneden de boogpezen om zijn armen door. Caramon schrok van de pijn toen zijn bloed weer zijn ledematen instroomde, maar hij strekte zijn stijve spieren en wreef er stevig over om de circulatie te stimuleren en om weer warm te worden. Toen trok hij zijn doornatte hemd en zijn rijbroek uit om naakt te gaan vechten. Kleren gaven de vijand een kans om zich aan vast te grijpen, had zijn instructeur Arack de dwerg hem geleerd bij de Spelen in Istar.

Bij de aanblik van Caramons indrukwekkende lichaamsbouw, steeg er een bewonderend gemompel op onder de mannen die rond de open plek stonden. De regen stroomde over zijn gebruinde en gespierde lichaam, het vuur glansde op zijn sterke borstkas en schouders waardoor zijn talloze littekens uit de strijd oplichtten. Iemand gaf Caramon een zwaard en de krijger zwaaide die in de rondte met een gemak waaruit veel training en vaardigheid sprak. Zelfs IJzervoet, die de kring nu betrad, leek enigszins verontrust bij de aanblik van de vroegere gladiator.

Maar als IJzervoet al - heel even - geschrokken was van zijn tegenstander, dan gold dat zeker ook voor Caramon die verbluft was door de verschijning van zijn opponent. Half oger en half mens, verenigde de man duidelijk de beste eigenschappen in zich van beide rassen. Hij bezat de omvang en de spieren van een oger, maar hij was niettemin snel en vlug en in zijn ogen viel de gevaarlijke intelligentie van de mens te lezen. Ook hij vocht praktisch naakt en was slechts gekleed in een leren lendendoek. Maar de werkelijke reden waarom Caramon tussen zijn tanden floot was het wapen dat de half-oger droeg - met gemak het wonderbaarlijkste zwaard dat de krijger ooit in zijn leven had gezien.

Het had een gigantisch lemmet en was ontworpen voor het gebruik als tweehandig wapen. Inderdaad, dacht Caramon terwijl hij het met de ogen van een expert bekeek, hij kende maar weinig mannen die het zelfs maar konden optillen, laat staan ermee rond konden zwaaien.

Maar niet alleen hief IJzervoet het met gemak, hij deed het met één hand! En hij gebruikte het goed, zag Caramon aan het geoefende en goed getimede zwaaien. De stalen kling ving het licht van het vuur toen hij het door de lucht zwaaide. Het zoemde toen het de duisternis doorkliefde en het trok een schitterend spoor van licht achter zich aan.

Toen zijn tegenstander met zijn glimmende stalen kunstbeen de kring in hinkte, zag Caramon met wanhoop dat hij niet tegenover een brute en domme opponent stond, maar tegenover een geoefend zwaardvechter, een intelligente man, die zijn handicap had overwonnen in het vechten met tweebenige mannen.

IJzervoet had niet alleen zijn handicap overwonnen, merkte Caramon na hun eerste aftastende uitvallen, maar de half-oger had het op dodelijke wijze in zijn voordeel weten uit te buiten.

Ze bestookten elkaar, deden schijnaanvallen en zochten beiden naar een zwak punt in de verdediging van hun tegenstander. Toen, balancerend op zijn goede been, gebruikte IJzervoet plotseling zijn stalen been als een wapen. Ronddraaiend raakte hij Caramon met zo’n kracht dat de grote man ter aarde stortte. Zijn zwaard vloog uit zijn handen.

IJzervoet hervond snel zijn evenwicht en wilde uithalen met zijn enorme zwaard, duidelijk met de bedoeling de strijd snel te beslissen om tot een ander soort amusement over te kunnen gaan. Maar Caramon had dit soort manoeuvres vaker in de arena gezien. Terwijl hij naar adem happend op de grond lag en net deed of hij geen lucht meer kon krijgen, wachtte Caramon tot zijn vijand dicht bij hem was. Op dat moment trok hij het goede been van IJzervoet onder hem weg.

De mannen die om hen heen stonden, juichten en klapten. Terwijl het geluid levendige herinneringen aan de arena in Istar terugbracht, ging Caramons bloed sneller stromen. Zorgen over broers in zwarte mantels en wit bemantelde geestelijken verdwenen. Net als de gedachten aan thuis. Al zijn twijfels verdwenen. De opwinding van het vechten en de bedwelmende sensatie van het gevaar stroomden door zijn aderen en brachten hem in dezelfde extase die zijn broer ervoer bij zijn magie. Hij krabbelde weer op en zag dat zijn vijand hetzelfde deed. Caramon deed plotseling een wanhopige uitval naar zijn zwaard dat een stukje bij hem vandaan lag. Maar IJzervoet was net iets sneller en hij schopte Caramons zwaard venijnig weg.

Zonder zijn vijand uit het oog te verliezen, keek Caramon om zich heen op zoek naar een ander wapen. Toen viel zijn blik op het vuur.

Maar IJzervoet had Caramons blik gevolgd. Onmiddellijk zijn bedoeling radend, probeerde de half-oger hem te blokkeren.

Caramon rende er heen. Het zwaard van de half-oger sneed door de huid van zijn buik en liet een glinsterende stroom van bloed achter. Met een enorme snoekduik bereikte Caramon de houtblokken, greep er eentje bij het uiteinde en stond weer op zijn benen toen IJzervoet zijn zwaard in de grond ramde waar een paar seconden geleden nog maar het hoofd van de grote man had gelegen.

Het zwaard sneed weer door de lucht. Caramon hoorde het zoemen en was nauwelijks in staat de slag met het stuk hout te pareren. Splinters en vonken vlogen in het rond toen het zwaard zich in het hout beet, want Caramon had een stuk hout gepakt dat nog aan één kant brandde. De kracht van IJzervoets klap was zó enorm, dat de scherpe randen van het houtblok pijnlijk in Caramons vlees werden gedreven. Maar hij hield stand en gebruikte zijn grote kracht om de half-oger achteruit te drijven terwijl die vocht om zijn evenwicht te bewaren.

IJzervoet bleef vastberaden staan en duwde uiteindelijk zijn kunstbeen de grond in en duwde Caramon nu op zijn beurt naar achteren. De twee mannen namen langzaam weer hun posities in en cirkelden om elkaar heen. Weer werd de lucht gevuld met flitsend staal en vlammende sintels. Caramon had geen idee hoe lang ze al vochten. De tijd verdronk in een waas van pijn, angst en uitputting. Hij snakte naar adem. Zijn longen brandden even erg als het uiteinde van het stuk hout, zijn handen waren rauw en bloedden. Maar nog steeds kon hij niet het voortouw nemen. Nog nooit in zijn leven had hij zo’n sterke tegenstander getroffen. Ook IJzervoet, die met zelfvertrouwen aan het gevecht was begonnen, bekeek zijn tegenstander nu met een grimmige vastberadenheid. Om hen heen waren de mannen nu stil, meegesleept door de dodelijke tweekamp.

De enige geluiden waren het knetteren van het vuur, het zwaar ademen van de tegenstanders en soms het doffe geluid van een lichaam dat in de modder viel of het gegrom van pijn als een slag doel raakte.

De kring van mannen en het licht van het vuur begonnen langzaam vaag te worden in Caramons ogen. Door zijn pijnlijke armen leek het houtblok nu zwaarder dan de boom waar het uit voortkwam. Ademhalen was een kwelling. Caramon wist dat zijn tegenstander even uitgeput was, want IJzervoet had zojuist nagelaten de beslissende klap uit te delen omdat hij simpelweg moest blijven staan om even op adem te komen. De half-oger had een lelijke purperen striem op zijn zij waar Caramon hem had geraakt met het blok hout. Iedereen in de kring had het knappen van zijn ribben gehoord en gezien hoe het gelige gezicht verwrongen raakte van pijn.

Maar hij kwam terug met een zwiep van zijn zwaard waardoor Caramon zwaaiend met zijn houtblok achteruit gedreven werd, in een vertwijfelde poging de klap af te weren. Nu belaagden de twee elkaar zonder nog iets anders te horen dan elkaar, en zonder ergens anders oog voor te hebben dan de vijand vóór hem. En beiden wisten dat de volgende vergissing fataal zou zijn.

En toen gleed IJzervoet weg in de modder. Het was maar een kleine misstap die hem op zijn goede knie deed vallen, terwijl hij op zijn kunstbeen in evenwicht bleef. In het begin van de strijd zou hij met gemak in een oogwenk zijn opgestaan. Maar zijn krachten waren langzaam weggevloeid en het duurde dit keer langer voor hij weer opstond.

Dat was het moment waar Caramon op had gewacht. Hij schoot met zijn laatste kracht naar voren, hief het houtblok boven zijn hoofd en liet het zo hard als hij kon neerkomen op de knie waaraan het kunstbeen was bevestigd. Zoals een hamer neerkomt op een spijker, dreef Caramons slag het kunstbeen diep in de doorweekte grond.

Grommend van razernij en pijn, draaide en kronkelde de half-oger wanhopig om zijn been los te wrikken en sloeg intussen wild met zijn zwaard om zich heen om Caramon van zich vandaan te houden. Zo groot was zijn enorme kracht dat hij daar bijna in slaagde. Zelfs nu, terwijl hij zag dat zijn tegenstander in de val zat, moest Caramon vechten tegen de verleiding om zijn gewonde lichaam wat rust te gunnen en zijn opponent te laten gaan.

Maar er kon slechts één einde komen aan deze krachtmeting. Dat hadden beide mannen vanaf het begin geweten. Naar voren wankelend, grimmig zwaaiend met zijn houtblok, sloeg Caramon het zwaard van de half-oger uit diens handen. IJzervoet zag ineens de dood in Caramons ogen en vocht als een bezetene om zich te bevrijden. Zelfs op het laatste moment, toen het houtblok in de handen van de grote man fluitend door de lucht naar beneden kwam, probeerden de enorme handen van de half-oger zich nog vast te klampen aan Caramons armen...

Maar het houtblok belandde met een natte en doffe klap op het hoofd van de half-oger en wierp hem achterover. Het lichaam kronkelde even en lag toen stil. IJzervoet lag in de modder en zijn stalen kunstbeen pinde hem nog steeds vast in de grond. De regen spoelde het bloed en hersens die uit de gekraakte schedel gulpten, weg.

Strompelend van vermoeidheid en pijn, liet Caramon zich op zijn knieën zakken en leunde op het met bloed en regen doorweekte houtblok en probeerde weer op adem te komen. Er klonk een geraas in zijn oren - de woedende kreten van mannen die voorwaarts stormden om hem te doden. Het kon hem niets schelen. Het maakte niets meer uit. Laat ze maar komen.

Maar er viel niemand aan.

Verward richtte Caramon zijn onscherpe blik op een gestalte in een zwarte mantel die naast hem neerknielde. Hij voelde de magere arm van zijn broer beschermend om zich heen slaan en hij zag de flikkerende lichtpijlen waarschuwend uit de vingers van de magiër flitsen. Terwijl hij zijn ogen sloot, leunde Caramon met zijn hoofd tegen de smalle borstkas van zijn broer en haalde diep en huiverend adem.

Toen voelde hij de aanraking van koele vingers op zijn huid en hoorde hij een zacht mompelend gebed tot Paladijn. Caramon opende zijn ogen. Hij schoof de geschrokken Crysania weg, maar het was te laat. Haar helende invloed verspreidde zich door zijn hele lichaam. Hij hoorde de groep mannen naar adem snakken toen de bloedende wonden en de kneuzingen verdwenen en de kleur weer terugkeerde in zijn dodelijk bleke gezicht. Zelfs de vuurwerkkunst van de aartsmagiër had niet tot de uitbarsting van ontsteltenis en schrik geleid zoals de genezing deed.

‘Hekserij! Ze heeft hem genezen! Verbrand de heks!’

‘Verbrand ze allebei, heks en tovenaar!’

‘Ze houden de krijger als slaaf. We grijpen ze en bevrijden zijn ziel!’

Naar zijn broer kijkend zag hij - door de grimmige uitdrukking op Raistlins gezicht - dat ook de magiër zich het verleden herinnerde en het gevaar onderkende.

‘Wacht!’ riep Caramon die opstond toen de menigte vervaarlijk mompelende mannen naderbij kwam. Hij wist dat alleen de angst voor Raistlins magie de mannen nog tegenhield en - het plotselinge hoesten van zijn broer aanhorend - vreesde dat Raistlins krachten het alweer snel zouden begeven.

Caramon posteerde zich beschermend voor de verwarde Crysania terwijl hij de menigte bange en kwade mannen trotseerde.

‘Raak deze vrouw aan en je zult net zo sterven als je leider!’ schreeuwde hij. Zijn stem klonk luid boven de neerstriemende regen uit.

‘Waarom zouden we een heks laten leven?’ snauwde iemand, en meteen steeg er een instemmend gemompel op.

‘Omdat ze mijn heks is!’ zei Caramon bars, en hij keek uitdagend om zich heen. Achter hem hoorde hij Crysania scherp ademhalen, maar Raistlin wierp haar een waarschuwende blik toe, zodat ze, als ze al had willen spreken, nu wijselijk haar mond hield. ‘Ik ben haar slaaf niet maar ze volgt mijn bevelen op en die van de tovenaar. Ze zal jullie niets doen, dat zweer ik.’

Er klonk weer gemompel, maar ze keken niet langer vijandig naar Caramon. Eerst was er bewondering geweest - nu zag hij een toenemend respect en een bereidheid te luisteren.

‘Laat ons onze reis voortzetten,’ zei Raistlin met zijn zachte stem, ‘en we…’

‘Wacht!’ kraste Caramon. Hij greep zijn broers arm, trok hem dichterbij en fluisterde. ‘Ik heb een idee. Let goed op Crysania!’

Knikkend ging Raistlin naast Crysania staan die rustig haar ogen langs de stille groep bandieten liet glijden.

Caramon liep naar de plek waar de half-oger in de steeds roder wordende modder lag. Voorover bukkend rukte hij het grote zwaard uit de doodsgreep van IJzervoet en hief het hoog boven zijn hoofd. De grote krijger zag er geweldig uit. Het licht van het vuur reflecteerde op zijn bronzen huid en de spieren rolden over zijn armen terwijl hij triomfantelijk boven zijn gevelde vijand uit torende.

‘Ik heb jullie leider gedood. Nu eis ik het recht op om deze positie in te nemen!’ riep Caramon. Zijn stem echode tussen de bomen. ‘Ik vraag slechts één ding - dat jullie dit leven van moorden, roven en verkrachten afzweren. We reizen zuidwaarts...’

Dat veroorzaakte een onverwachte reactie.

‘Zuidwaarts! Ze reizen naar liet zuiden!’ riepen diverse stemmen en er klonk gejuich. Caramon staarde ze verbluft aan want hij begreep het niet. Raistlin kwam naar voren en greep hem beet.

‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg de magiër met een bleek gezicht. Caramon haalde zijn schouders op en keek verbaasd naar het enthousiasme dat hij had veroorzaakt. ‘Het leek me een goed idee een gewapend escorte te hebben,’ zei hij. ‘De landen ten zuiden van hier zijn wilder dan alle andere landen waar we doorheen zijn gereden. Ik bedacht dat we enkelen van deze mannen wel mee konden nemen, dat is alles. Ik begrijp niet...’

Een jongeman met een nobel voorkomen, die Caramon meer dan de rest van de mannen aan Sturm deed denken, stapte naar voren. Terwijl hij de anderen tot stilte maande, vroeg hij: ‘Jullie gaan naar het zuiden? Zijn jullie toevallig op zoek naar de legendarische rijkdom van de dwergen in Thorbardin?’

Raistlin fronste zijn voorhoofd. ‘Begrijp je het nu?’ snauwde hij. Hij stikte bijna door een hoestaanval en hij snakte naar adem. Als Crysania zich niet had gehaast hem te ondersteunen, was hij misschien wel gevallen.

‘Ik begrijp dat je rust nodig hebt,’ antwoordde Caramon grimmig. ‘Wij allemaal. En als we geen gewapend escorte meenemen, zullen we geen nacht meer rustig slapen. Wat hebben de dwergen in Thorbardin er trouwens mee te maken? Wat is er aan de hand?’

Raistlin staarde naar de grond, zijn gezicht was verborgen in de schaduwen van zijn kap. Zuchtend zei hij uiteindelijk op koele toon: ‘Zeg maar dat we inderdaad naar het zuiden gaan. We gaan de dwergen aanvallen.’

Met opengesperde ogen zei Caramon: ‘Thorbardin aanvallen?’

‘Ik leg het later wel uit,’ snauwde Raistlin zacht. ‘Doe nou maar wat ik zeg.’

Caramon aarzelde.

Terwijl hij zijn smalle schouders ophaalde, glimlachte Raistlin onplezierig. ‘Het is je enige weg naar huis, broer! En misschien wel onze enige weg om hier levend uit te komen.’

Caramon keek om zich heen. De mannen waren begonnen te mopperen tijdens deze korte woordenwisseling, duidelijk achterdochtig over hun bedoelingen. Zich realiserend dat hij nu snel een beslissing moest nemen of de mannen anders voorgoed kwijt zou zijn - en misschien zelfs een nieuwe aanval onder ogen moest zien - draaide hij zich om en probeerde wat tijd te winnen door alles nog eens te overzien.

‘We gaan naar het zuiden,’ zei hij, ‘dat is waar. Maar om onze eigen redenen. Hoe zit dat met die rijkdom in Thorbardin?’

‘Men zegt dat de dwergen in het koninkrijk onder de berg een enorme schat hebben opgeslagen,’ antwoordde de jongeman gretig. Anderen om hem heen knikten.

‘Een schat die ze van mensen hebben gestolen,’ vulde iemand aan.

‘Aye! Niet alleen maar geld,’ riep een derde, ‘maar ook graan, vee en schapen. Ze eten als koningen deze winter, terwijl onze magen leeg zijn.’

‘We hebben het er eerder over gehad om naar het zuiden te gaan om ons deel op te eisen,’ ging de jongeman verder, ‘maar IJzervoet zei steeds dat het hier goed genoeg was. Sommige manschappen dachten daar duidelijk anders over.’

Caramon dacht na, en wenste dat hij iets meer van geschiedenis wist. Natuurlijk had hij wel gehoord van de Grote Dwergenoorlogen. Zijn oude dwergenvriend, Flint, sprak immers over bijna niets anders. Flint was een heuveldwerg. Hij had Caramons hoofd volgepropt met verhalen over de wreedheid van de bergdwergen van Thorbardin, ongeveer net als deze mensen. Maar zoals Flint het vertelde, hadden de bergdwergen de schatten gestolen van hun neven, de heuveldwergen.

Als dit waar was, had Caramon wellicht de juiste beslissing genomen. Natuurlijk had hij kunnen doen wat zijn broer hem had bevolen. Maar in Istar was er vanbinnen iets in Caramon geknapt. Zelfs al dacht hij soms dat hij zijn broer verkeerd had beoordeeld, hij kende hem goed genoeg om hem evenwel te blijven wantrouwen. Nooit ofte nimmer meer zou hij Raistlin nog blind volgen.

Maar toen voelde hij dat Raistlin naar hem keek en hij hoorde de stem van zijn broer in zijn geest echoën.

Je enige weg naar huis!

Caramon balde zijn vuisten van woede, maar Raistlin had hem klem zitten, dat wist hij. ‘We gaan zuidwaarts naar Thorbardin!’ zei hij ruw en met een bezorgde blik op het zwaard in zijn hand. Toen keek hij de mannen om zich heen eens indringend aan. ‘Gaan jullie met ons mee?’

Er was even een moment van aarzeling. Verschillende van de mannen kwamen naar voren om te praten met de jonge edelman, die nu kennelijk hun woordvoeder was. Hij luisterde, knikte en keek toen Caramon weer aan.

‘U volgen we zonder enige aarzeling, grote krijger,’ zei de jongeman, ‘maar wat hebt u te maken met deze zwart bemantelde tovenaar? Wie is hij, dat we hem zouden moeten volgen?’

‘Mijn naam is Raistlin,’ antwoordde de magiër. ‘Deze man is mijn lijfwacht.’

Er volgde geen reactie, slechts twijfelachtige blikken.

‘Ik ben zijn lijfwacht, dat is waar,’ zei Caramon kalm, ‘maar de echte naam van de magiër is Fistandantilus.’

Nu hielden velen de adem in. De twijfel op de gezichten veranderde in respectvolle blikken, angstig en vol ontzag zelfs.

‘Mijn naam is Garic,’ zei de jongeman, buigend voor de aartsmagiër met de ouderwetse hoffelijkheid die de ridders van Solamnië zo eigen was. ‘We hebben over u gehoord. En hoewel uw daden zo donker zijn als uw mantel, leven we nu ook in duistere tijden, naar het schijnt. Wij zullen u en de grote krijger volgen.’

Hij stapte naar voren en legde zijn zwaard aan Caramons voeten. Anderen deden hetzelfde, sommigen gretig, enkelen wat moeizamer. Anderen slopen weg in de schaduwen. Omdat hij wist dat dit laffe schurken waren, liet Caramon ze ongemoeid.

Uiteindelijk bleven er ongeveer dertig over; enkelen deelden Garics nobele afkomst, maar de meesten van hen waren niets meer dan haveloze, smerige dieven en nietsnutten.

‘Mijn leger,’ zei Caramon tegen zichzelf toen hij die nacht zijn deken uitspreidde in lJzervoets hut die de half-oger voor eigen gebruik had gebouwd. Buiten de deur kon hij Garic horen praten met de andere man die Caramon voldoende betrouwbaar had geleken om de wacht te houden.

Vermoeid tot op het bot, had Caramon verwacht dat hij snel in slaap zou vallen. Maar in plaats daarvan lag hij in het donker na te denken en plannen te maken.

Zoals de meeste jonge soldaten, had Caramon er vaak van gedroomd officier te worden. Nu lag hier, geheel onverwacht, zijn kans. Het stelde misschien qua eenheid nog niet veel voor om leiding aan te geven, maar het was een begin. Voor het eerst sinds ze waren aangekomen in deze godverlaten tijd, voelde hij iets van een sprankje van genoegen.

Het ene na het andere plan spookte door zijn hoofd. Training, de beste routes naar het zuiden, proviandering, voorraden... Dit waren nieuwe en andere problemen voor de voormalige huursoldaat. Zelfs in de Oorlog van de Lans, had hij normaal gesproken Tanis’ leiding aanvaard. Zijn broer wist niets van dit soort zaken; Raistlin had Caramon koeltjes geïnformeerd dat hij er wat dit betreft nu alleen voor stond. Maar Caramon vond dit alles juist uitdagend en - vreemd genoeg - verfrissend. Dit waren problemen van vlees en bloed die alle duistere problemen van zijn broer uit zijn geest banden.

Denkend aan zijn tweelingbroer, keek Caramon naar de plek waar Raistlin opgerold lag vlak bij een vuur dat brandde in een grote stenen open schouw. Ondanks de hitte had hij zich in zijn mantel en nog eens in zo veel mogelijk dekens gerold die Crysania maar had kunnen vinden.

Caramon kon de adem van zijn broer horen reutelen in zijn longen en af en toe hoestte hij in zijn slaap.

Crysania sliep aan de andere kant van het vuur. Hoewel ze uitgeput was, sliep ze onrustig. Regelmatig schreeuwde ze het uit en zat ze plotseling rechtop, bleek en trillend.

Caramon zuchtte. Hij had haar graag willen troosten - haar in zijn armen nemen en haar in slaap wiegen. Voor het eerst realiseerde hij zich pas hoe graag hij dat had willen doen. Misschien kwam het doordat hij de mannen had gezegd dat zij van hem was. Misschien kwam het doordat hij de half-oger met zijn smerige handen aan haar had zien zitten en hij op dat moment dezelfde razernij voelde die hij op het gezicht van zijn broer had waargenomen.

Wat de reden ook was, Caramon betrapte zichzelf erop dat hij haar deze nacht heel anders bekeek dan hij ooit eerder had gedaan en dat die gedachten, zelfs nu, zijn huid verhitten en zijn hart sneller deden kloppen.

Met gesloten ogen, riep hij beelden op van zijn vrouw, Tika. Maar hij had deze herinneringen al zo lang verdreven dat ze bijna onbevredigend waren. Tika was een wazig en mistig beeld geworden en ze was heel ver weg. Crysania was van vlees en bloed en zij was hier! Hij was zich heel erg bewust van haar zachte, regelmatige ademhaling…

Verdomme! Vrouwen! Geïrriteerd draaide Caramon zich op zijn buik en was vastbesloten alle gedachten aan vrouwen ver achter zich te laten, zelfs die aan prachtige wit bemantelde geestelijken.

Het was niet meer dan een blik - de vreemde blik die Raistlin op hem had geworpen toen Caramon de naam ‘Fistandantilus’ had genoemd.

Het was geen blik van woede of irritatie, zoals Caramon misschien verwacht zou hebben. Het laatste wat Caramon zag voordat de slaap de herinnering uitwiste, was Raistlins blik van absolute verschrikking...

BOEK 2

Het leger van Fistandantilus

Terwijl de manschappen onder Caramons bevel zuidwaarts trokken naar het grootse dwergenkoninkrijk Thorbardin, was hun reputatie aanzienlijk toegenomen. En hun aantal ook. De veelbesproken ‘immense rijkdom onder de berg’ was reeds lang legendarisch onder de zwaarbeproefde, uitgehongerde bevolking van Solamnië. Die zomer waren de meeste van hun gewassen vergaan in de uitgestrekte velden. Ziekten teisterden het land, en werden qua meedogenloosheid zo mogelijk meer gevreesd dan de horden aardmannen en ogers die uit hun landen waren verdreven door de bittere honger.

Hoewel het nog herfst was, was de naderende winterkilte al voelbaar in de avondlucht. Geconfronteerd met niets meer dan het uitzicht om hun kinderen te zien sterven van honger of kou, of van de ziekten die de geestelijken van die nieuwe goden niet konden genezen, zag de bevolking van Solamnië in dat ze niets te verliezen had. Hun huizen achterlatend, pakten ze hun schamele bezittingen in en sloten zich bij het zuidwaarts trekkende leger aan.

Na de min of meer overzichtelijke zorg voor zo’n dertig man, voelde Caramon nu de verplichting om voor honderden mensen zorg te dragen, waaronder vrouwen en kinderen. En elke dag weer sloten er zich mensen bij hem aan. Sommigen van hen waren ridders, behendig met zwaard en speer, waarbij hun nobelheid nog immer duidelijk was, ondanks hun sjofele voorkomen. Anderen waren simpele boeren die de zwaarden die Caramon hun aanreikte als schoffels hanteerden. Maar toch vertoonden ook zij een grimmige nobelheid. Na jaren van honger en armoede leek het vooruitzicht om een vijand te trotseren die gedood kon worden bijna opluchtend en vrolijk.

Zonder ten volle te beseffen hoe het precies in zijn werk ging, was Caramon nu plots de generaal van wat ‘het leger van Fistandantilus’ was geworden.

Aanvankelijk had hij zich slechts de moeite getroost om voedsel te vergaren voor de vele mannen en hun gezinnen. Maar gaandeweg schoten de herinneringen aan de nietsontziende dagen van het huurlingenschap hem weer te binnen. Degenen die jagerskwaliteiten hadden werden door hem op pad gestuurd om zo veel mogelijk wild te schieten. De vrouwen droogden of rookten vervolgens het vlees, zodat ze ook voorraden konden aanleggen.

Velen van de aanwezigen hadden bij hun vertrek nog hun laatste graan en fruit meegenomen. Caramon beval dat het graan tot meel en maïs verwerkt diende te worden, waarmee ze het steenharde, maar levensverlengende brood konden bakken waar een leger maandenlang mee gevoed kon worden. Zelfs de kinderen kregen taken toegewezen: jagen op klein wild, vissen, water halen en hout hakken.

Vervolgens wachtte hem de taak om zijn rekruten de basisbeginselen bij te brengen van het meest effectieve gebruik van speer, boog, zwaard en schild.

En terwijl het leger onvermurwbaar zuidwaarts trok, deden de geruchten over hun naderende komst al de ronde...

Hoofdstuk 1

Pax Tharkas - een vredesmonument. Maar het was nu een oorlogssymbool geworden.

De geschiedenis van het stenen fort van Pax Tharkas kent haar oorsprong in een onwaarschijnlijke legende - het verhaal van het verloren ras der dwergen dat we kennen als Kal-thax.

Waar mensen staal adoreren, met het smeden van wapens, en hun glimmende munten, waar elfen hun landgronden koesteren, met de eeuwige cyclus van het opbloeiende leven, zo zijn de dwergen dol op steen - als schepping van de beenderen van de wereld.

Voor de Era van Dromen was er de Era van het Schemerduister, toen de geschiedenis van de wereld nog verhuld werd door de mist van haar ontstaan. In die tijd, in de indrukwekkende hallen van Thorbardin, leefde een dwergenras wiens steenbewerking zo perfect en opmerkelijk was dat zelfs de god Reorx, Schepper van de Wereld, zich erin kon verheugen. In de wetenschap dat als stervelingen zo’n graad van perfectie bereikten, er niets meer te wensen overbleef, had Reorx het voltallige Kal-thax ras tot zich geroepen om hem gezelschap te houden in zijn hemelrijk.

Er bleven maar weinig overblijfselen bewaard van het eeuwenoude ambachtswerk van de Kal-thax en wat er resteert wordt in het koninkrijk Thorbardin bewaard en hogelijk gekoesterd en gewaardeerd. Na het tijdperk van Kal-thax streefde iedere dwerg naar een gelijke perfectie in zijn steenhouwen, om ook ooit toe te mogen treden tot het rijk van Reorx.

Maar naarmate de tijd verstreek verwerd dit nobele doel tot een perversie, tot een lege obsessie. Omdat de dwergen slechts dachten aan steen, zelfs in hun dromen, werd hun leven even onbuigzaam en inflexibel als het onderwerp van hun ambacht. Steeds dieper dolven ze in de uitgestrekte ruimten onder de berg, waarbij ze de buitenwereld voorgoed buitensloten. En de buitenwereld sloot hen vervolgens ook buiten.

Tijd verschreed en de tragische oorlogen tussen elfen en mensen kregen hun beslag. Dit mondde uit in de ondertekening van het Verdrag van het Zwaard alsmede de vrijwillige verbanning van Kith-Kanan en zijn volgelingen uit het elfenland Silvanesti. Volgens de bepalingen van het verdrag verkregen de Qualinesti-elfen het westelijk gedeelte van Thorbardin om een nieuw thuisland te scheppen.

Zowel voor de elfen als de mensen was dit een aanvaardbaar voorstel. Helaas had niemand zich de moeite getroost om de dwergen te raadplegen. En omdat zij de invasie der elfen als een bedreiging voor hun bestaan onder de berg zagen, vielen ze massaal aan. Tot zijn grote verdriet zag Kith-Kanan in dat hij de ene oorlog achter zich had gelaten om alweer snel in de volgende verwikkeld te raken.

Na vele lange jaren wist de wijze elfenkoning de dwergen er eindelijk van te overtuigen dat ze geen interesse hadden in hun stenen. Zij zochten niets anders dan de woeste schoonheid van het land. Hoewel een dergelijke liefde voor land en natuur de dwergen volkomen vreemd was, accepteerden ze het idee uiteindelijk toch. En zo werden de elfen niet langer als bedreiging gezien, maar konden de beide rassen ten langen leste vrienden worden.

Om deze band te bestendigen, werd Pax Tharkas gebouwd. Wakend over de bergpas tussen Qualinesti en Thorbardin werd het fort gezien als het Monument van Meningsverschillen - een symbool van eenheid en diversiteit.

In die tijden, voor de Catastrofe, waren de elfen en dwergen één in hun verdediging van het machtige fort, maar nu stonden alleen de dwergen op wacht boven op de twee hoge torens. Want de kwaadaardige tijd had de beide rassen wederom uiteengedreven.

Zich terugtrekkend in hun bosrijke thuisland Qualinesti, hun wonden likkend van hun eerdere, smadelijke terugtocht, verlieten de elfen Pax Tharkas. Eenmaal veilig binnen hun eigen grondgebied, sloten ze de grens voor iedereen. Indringers - mensen, aardmannen, dwergen of ogers - werden zonder pardon en vragen gedood.

Duncan, koning van Thorbardin, dacht hieraan terwijl hij de zon achter de bergen zag zakken, alsof hij vanuit de hemel Qualinesti binnenviel. Hij zag ineens voor zich hoe de elfen de zon aanvielen omdat hij hun land binnendrong, en hij snoof spottend. Ach, ze hadden ook wel reden om paranoïde te zijn, dacht hij. Een goede reden om de wereld buiten te sluiten. Wat had de wereld ooit voor hen gedaan?

Hun landen binnengevallen, hun vrouwen verkracht, hun kinderen vermoord, hun huizen verbrand en hun voedselvoorraden gestolen. En waren de daders aardmannen of ogers? Of ander kwaadaardig addergebroed? Nee! Duncan gromde kwaad boven zijn woeste baard. Het waren degenen geweest die ze hadden vertrouwd, die ze hadden verwelkomd als vrienden - mensen.

En nu is het onze beurt, bedacht Duncan, terwijl hij strijdlustig de zonsondergang bekeek die de hemel in bloed deed baden. Onze beurt om de deuren te sluiten en te zeggen: Opgeruimd staat netjes! Gaan jullie je eigen Afgrond maar tegemoet, dan doen wij hetzelfde!

In gedachten verzonken, merkte Duncan pas terloops dat iemand hem in hetzelfde marstempo vergezelde; zware, ijzeren voetstappen hielden gemakkelijk gelijke tred met hem. De nieuwe dwerg stak met kop en schouders boven zijn koning uit en had hem met zijn langere benen eenvoudig kunnen passeren. Maar uit respect hield hij zich in om gelijk op te lopen met zijn vorst.

Duncan keek ongemakkelijk. Op elk ander moment had hij het gezelschap verwelkomd, maar nu zag hij het vooral als een slecht omen. Het wierp een schaduw over zijn gedachten, net als de ondergaande zon een kille schaduw wierp over de bergtoppen die zich uit leken te strekken naar Pax Tharkas.

‘Ze zullen onze westelijke grens goed beschermen,’ zei Duncan terloops, waarbij hij zijn blik op de grenzen van Qualinesti gevestigd hield.

‘Aye, heer,’ antwoordde de andere dwerg, waarop Duncan hem een scherpe blik toewierp vanonder zijn dikke, grijze wenkbrauwen. Hoewel de grotere dwerg ogenschijnlijk met zijn koning instemde, weerklonk er een zekere terughoudendheid in zijn stem die het tegendeel suggereerde.

Zwaar geïrriteerd hield Duncan plots in en sloeg de tegengestelde richting in, waarbij hij overduidelijk veel plezier schepte in het feit dat hij de andere dwerg daar volkomen mee verraste. Maar in plaats van zich snel om te draaien om zijn koning weer in te halen, hield de grotere dwerg simpelweg halt en keek droevig vanaf de kantelen van Pax Tharkas naar het schaduwrijke elfenland.

Aanvankelijk wilde Duncan doorlopen, maar toen hield hij even in om zijn gezelschap de kans te geven hem weer in te halen. Maar de grote dwerg verroerde zich helemaal niet meer, dus uiteindelijk keerde Duncan, met een getergde uitdrukking op zijn gezicht, op zijn schreden terug.

‘Bij Reorx’ baard, wat is er nou, Kharas?’ gromde hij.

‘Ik denk dat je Smidsvuur maar eens moet spreken,’ zei Kharas langzaam, terwijl hij zijn blik strak op de purpergekleurde hemel richtte. Hoog boven hen flikkerde een eenzame ster in het donker.

‘Ik heb hem niets te melden,’ antwoordde Duncan kortaf.

‘De Heer is wijs.’ Kharas sprak de rituele woorden met een buiging, maar hij liet ze vergezeld gaan van een diepe zucht, waarbij hij zijn handen achter zijn rug samenvouwde.

Duncan explodeerde bijna. ‘Wat je eigenlijk bedoelt is dat Thane een stomme idioot is!’ De koning tikte Kharas hard tegen de arm. ‘Ligt dat niet veel dichter bij de waarheid?’

Kharas wendde lachend zijn hoofd af en hij streek langs de vlechten van zijn lange krulbaard waarop het flakkerende vuur van de toortsen weerscheen. Hij wilde antwoord geven, maar ineens klonk overal lawaai - stampende laarzen, stemmen die door elkaar schreeuwden, maar ook het gekletter van bijlen op staal: de wisseling van de wacht. Bevelhebbers riepen hun orders, mannen verlieten hun posities en anderen namen die weer in. Kharas, die alles kalm bekeek, gebruikte de pauze als betekenisvolle stilte om zijn verklaring des te meer gewicht te geven. Toen sprak hij.

‘Ik vind dat u hem aan moet horen, heer Duncan,’ zei hij simpelweg. ‘Er gaan geruchten dat u onze neven een oorlog in drijft...’

‘Ik?!’ Duncan ontstak in woede. ‘Drijf ik die lui een oorlog in? Zij zijn degenen die opmarcheren, en over de heuvels uitzwermen als ratten! Zij verlieten de berg. Wij hebben hen nimmer gevraagd om hun thuisland te verlaten! Maar nee, stijfkoppig en trots als ze zijn, moesten ze zo nodig weer...’

Verontwaardigd sputterde hij nog wat voort, en sprak over een lange voorgeschiedenis van misverstanden, sommige gerechtvaardigd en andere denkbeeldig. Kharas liet hem uitrazen, geduldig afwachtend tot Duncan wat stoom had afgeblazen.

Toen zei de lange dwerg geduldig: ‘Het kost u niets om hem aan te horen, heer, en wellicht doen we er op de lange termijn ons voordeel mee. Er kijken immers nog andere ogen mee, niet alleen onze neven. Daar kunt u zeker van zijn.’

Duncan gromde wat, maar hield zich verder stil, en dacht na. In tegenstelling tot waar hij Kharas van beschuldigde, was koning Duncan geen domme dwerg. Overigens beschouwde Kharas hem ook niet als zodanig; integendeel zelfs. Als een van de zeven Heren die over de zeven clans van het dwergenkoninkrijk heersten, was Duncan erin geslaagd de anderen onder zijn heerschappij samen te smeden, waarmee hij de dwergen van Thorbardin voor het eerst in eeuwen een koning schonk. Zelfs de Dewar, beter bekend als de zwarte dwergen erkenden Duncan als hun koning, hoewel met tegenzin.

De zwarte dwergen leefden ver onder de grond, in slecht verlichte, kwalijk riekende grotten die zelfs de bergdwergen van Thorbardin liever niet betraden. Lang geleden traden er plots tekenen van krankzinnigheid op in deze clan, waardoor de anderen ze bij voorkeur links lieten liggen. En nu, na jaren van min of meer gedwongen inteelt, bleek de krankzinnigheid nog diepgaander te zijn geworden en de weinigen onder hen die nog wel bij hun verstand waren, toonden zich verbitterd en koppig.

Maar ze waren op hun eigen manier best nuttig. Als kortaangebonden en meedogenloze moordenaars die voor hun plezier doodden, vormden ze een gewaardeerd onderdeel van het leger. Puur om die reden behandelde Duncan hen goed, maar ook wel omdat hij een goed en vriendelijk hart bezat. Toch was hij wel zo slim om hun nimmer de rug toe te keren.

En Duncan toonde zich evenzeer slim toen hij Kharas’ woorden op hun wijsheid beoordeelde. ‘Er kijken nog andere ogen mee...’ Dat was absoluut waar. Hij wierp een blik in westelijke richting, een behoedzame blik deze keer. De elfen wilden geen moeilijkheden, zo veel was wel zeker. Niettemin, als ze ook maar een vermoeden hadden dat de dwergen op oorlog uit waren, zouden ze hun thuisland ten koste van alles verdedigen. Hij draaide zich om, en keek naar het noorden. Naar verluidt overwogen de oorlogszuchtige Vlaktemannen van Abanasinië een verbond met de heuveldwergen, die ze hadden toegestaan in hun landen te verblijven. Het zou Duncan zelfs niet verbazen als dit verbond al effectief bleek. Dus als hij die heuveldwerg Smidsvuur eens zou spreken, kwam hij wellicht meer te weten.

Maar er deden ook duisterder geruchten de ronde... geruchten dat er een leger opmarcheerde vanuit het geteisterde Solamnië, een leger dat geleid werd door een machtige, in het zwart geklede tovenaar...

‘Goed dan!’ snauwde koning Duncan zonder al te veel enthousiasme. ‘Jij wint alweer, Kharas. Zeg die heuveldwerg maar dat ik hem zal ontmoeten in de Hal der Heren bij de volgende wacht. En kijk of je ook wat vertegenwoordigers van de andere Heren kunt optrommelen. We zullen dit in alle openheid afhandelen, helemaal conform je aanbevelingen.’

Kharas boog lachend, waarbij zijn lange baard bijna zijn laarzen raakte. Met een knorrige knik wendde Duncan zich af en stommelde naar beneden, en zijn vinnige laarzengekletter drukte zijn ongenoegen prachtig uit. De andere dwergen bogen toen hun koning passeerde maar richtten zich vervolgens onmiddellijk weer op hun wacht. Dwergen zijn nogal onafhankelijk ingesteld, loyaal aan hun clan, maar verder kwam iedereen op de tweede plaats. Hoewel allen Duncan respecteerden, was hij niet geliefd en dat wist hij zelf maar al te goed. Zijn positie handhaven was een dagelijks terugkerende strijd.

De gesprekken die even stilvielen omdat de koning langsliep, werden vrijwel onmiddellijk weer hervat. Deze dwergen wisten dat er oorlog ophanden was, en ze keken er in feite zelfs naar uit. Toen hij hun diepe stemmen hoorde, en hun gesprekken over de naderende strijd en veldslagen, slaakte Kharas nogmaals een zucht.

In de tegengestelde richting lopend, zocht hij de delegatie van heuveldwergen op, en zijn hart voelde bijna net zo zwaar als de gigantische oorlogsknots die hij droeg - een strijdwapen dat maar weinig dwergen konden optillen. Kharas zag ook wel in dat er oorlog aankwam. Hij voelde zich zoals hij zich vroeger ook wel eens had gevoeld, als kind, toen hij naar de stad Tarsis was gereisd en op het strand had gestaan, in stille verwondering over de golven die op het strand sloegen. De aanstaande oorlog leek even onvermijdelijk en onstuitbaar als die golven destijds waren. Maar hij was vastbesloten al het mogelijke te doen om dat te voorkomen.

Kharas maakte er geen geheim van dat hij oorlog haatte, en dat hij sterke argumenten hanteerde om altijd liever naar vrede te streven. Vele dwergen vonden dit eigenlijk maar raar, want Kharas stond immers toch te boek als de algemeen erkende held van hun ras. Als jonge dwerg, nog in de dagen voor de Catastrofe, was hij voorop gegaan in de strijd tegen de aardmannen en ogers, tijdens de Grote Aardmannenoorlogen die de Priesterkoning van Istar had aangewakkerd.

In die tijd heerste er nog vertrouwen tussen de verschillende rassen. Als bondgenoten van de ridders waren de dwergen hen te hulp geschoten toen de aardmannen Solamnië binnenvielen. De dwergen en de ridders vochten zij aan zij, en de jonge Kharas was zwaar onder de indruk geraakt van de ridderlijke Erecodes. De ridders, op hun beurt, waren geïmponeerd door de vechtkunst van die jonge dwerg.

Groter en sterker dan alle anderen van zijn ras, hanteerde Kharas een gigantische strijdhamer van eigen makelij - de legende luidt dat hij daarbij geholpen werd door niemand minder dan de god Reorx zelf - en bij vele gelegenheden betrad hij als eerste het strijdperk, waarna zijn kompanen achter hem de indringers mee gingen helpen bestrijden.

Voor zijn betoonde moed en vechtlust schonken de ridders hem de naam ‘Kharas’, wat ‘ridder’ betekent in hun taal. Een hoger eerbetoon was niet denkbaar voor een buitenstaander.

Toen Kharas weer naar huis terugkeerde, ontdekte hij dat zijn naam en faam hem al vooruit waren gesneld.

Met gemak had hij de militaire leider der dwergen kunnen worden; sterker nog, hij had koning kunnen worden, maar hij koesterde dergelijke ambities niet. Hij had zich een van Duncans sterkste medestanders getoond en velen geloofden dat Duncan zijn macht over zijn clan vooral aan Kharas te danken had. Maar zo ja, dan had dat feit hun relatie toch niet verstoord. De oudere dwerg en de jongere held werden boezemvrienden - Duncans rauwe gevoel voor realiteit hield de idealistische Kharas met beide benen op de grond.

En toen kwam de Catastrofe... In die eerste, afschuwelijke jaren waarin het land ten onder ging, was Kharas’ moed een lichtend baken voor zijn volk dat belaagd werd. Zijn bevlogen toespraak bracht de Heren tot een verbond waarbij ze Duncan tot hun koning kozen. De zwarte dwergen vertrouwden Kharas, terwijl ze normaliter helemaal niemand vertrouwden. Hun eenheid deed de dwergen overleven en bracht hen uiteindelijk zelfs een grotere voorspoed.

Momenteel was Kharas in de bloei van zijn leven. Hij was ooit getrouwd geweest, maar zijn geliefde vrouw was omgekomen tijdens de Catastrofe, en aangezien dwergen voor het leven trouwen, zouden er dus nimmer zonen zijn die zijn naam zouden dragen. Maar gezien de wankele toekomst die Kharas voor de wereld voorzag, was hij daar bijna dankbaar voor.

‘Regar Smidsvuur, namens de heuveldwergen, en zijn gezelschap.’

De heraut kondigde hem aan waarbij hij het uiteinde van zijn ceremoniële speer op de harde, granieten vloer liet neerkomen. De heuveldwergen kwamen binnen, en ze naderden trots Duncans troon, in wat nu de Hal der Heren heette in het fort van Pax Tharkas. Achter hem, op kleinere stoelen die snel bijeen waren verzameld voor deze gelegenheid, zaten de zes vertegenwoordigers van de andere clans, als toezichthouders namens hun eigen Heer. Ze dienden slechts als getuige, om naderhand verslag uit te brengen aan hun Heer. Omdat er een oorlog woedde, berustte alle autoriteit immers bij Duncan (zo veel als hij zelf tenminste kon claimen.)

De getuigen waren niets meer dan gezagvoerders van hun respectievelijke garnizoenen. Hoewel het ogenschijnlijk één groot dwergenleger betrof, ging het uiteindelijk toch om een verzameling van clans die lukraak bijeengevoegd was. Elke clan voorzag in een legereenheid met haar eigen aanvoerder; elke clan leefde ook afgescheiden van de andere clans. Onderlinge gevechten waren ook bepaald niet ongewoon, daar er bloedvetes bestonden die hun oorsprong al generaties terug vonden. Duncan had zijn uiterste best gedaan om deze sluimerende conflicten te beteugelen, maar af en toe werd de spanning zo groot dat de situatie tot een uitbarsting kwam.

Maar nu er een gemeenschappelijke vijand was, vormden de clans een wankele eenheid. Zelfs de vertegenwoordiger van de zwarte dwergen, een robuuste en nogal ranzige gezagvoerder die de naam Argat droeg en die met zijn baard vol smerige vlechtjes een ietwat barbaarse indruk wekte, luisterde aandachtig toe. Achteloos spelend met zijn mes, toonde of veinsde hij zelfs interesse, waar hij normaal niets anders dan minachting tentoon zou spreiden.

Ook de bevelhebber van de greppeldwergen was aanwezig. Bekendstaand als de Hoogbulp, zat hij daar uitsluitend vanwege Duncans ruimhartigheid. Het woord ‘bulp’ betekende in greppeldwergentaal zoveel als ‘voetsoldaat’, waardoor deze dwerg een soort ‘hoge voetsoldaat’ was, een rang die uiteraard slechts op de lachspieren van alle anderen werkte. Maar onder greppeldwergen was het een bijzonder eervolle kwalificatie, en de Hoogbulp stond in hoog aanzien bij zijn troepen. Duncan, diplomatiek als altijd, was uiterst beleefd tegen de Hoogbulp en won daarmee diens onvoorwaardelijke loyaliteit. Velen vonden dat eerder hinderlijk dan behulpzaam, maar Duncan zei altijd weer dat de Hoogbulp altijd nog van pas kon komen.

En daarom was ook de Hoogbulp aanwezig, hoewel weinigen hem konden zien. Ze hadden hem een stoel in een obscuur hoekje gegeven en hem op het hart gedrukt stil te blijven zitten en vooral niets te zeggen. Onnodig te vermelden dat hij deze instructies tot de letter opvolgde. Sterker nog, twee dagen later zat hij er nog en moesten ze hem nadrukkelijk vertellen dat hij nou eindelijk wel eens weg mocht gaan.

‘Je hebt dwergen en dwergen’, was een oud spreekwoord dat de ronde deed onder de andere bevolking van Krynn als het aankwam op de verschillen tussen de heuveldwergen en de bergdwergen.

Maar er waren ook verschillen - grote verschillen, voor het geoefende dwergenoog, niet zozeer voor een willekeurige buitenstaander. Vreemd genoeg, en noch de elfen, noch de dwergen gaven dat graag toe, hadden de heuveldwergen het oude koninkrijk Thorbardin om min of meer dezelfde redenen verlaten als de Qualinesti-elfen op hun beurt hun thuisland Silvanesti de rug hadden toegekeerd.

De dwergen van Thorbardin leidden rigide, gestructureerde levens; iedereen kende haar of zijn plaats binnen de clan. Huwelijken tussen verschillende clanleden waren ongehoord; loyaliteit aan de eigen clan was de bindende factor in elk dwergenleven. Contact met de buitenwereld werd vermeden - de allerergste straf die een dwerg kon ondergaan was dan ook verbanning. Zelfs een doodvonnis werd nog als genadevoller ervaren. Het dwergenidee van een idyllisch leven bestond uit geboren worden, opgroeien en dan sterven zonder ooit één keer zijn of haar neus buiten de poorten van Thorbardin gestoken te hebben.

Helaas bleek dit - zo was tenminste gebleken in het voorbije verleden - slechts een droom. Omdat ze constant oorlog moesten voeren om hun land te verdedigen, werden ze gedwongen om de buitenwereld tegemoet te treden. En in tijden van vrede waren er altijd wel weer anderen die op zoek waren naar de bouwexpertise van de dwergen waar ze ook veel geld voor overhadden. De fraaie stad Palanthas was schitterend herbouwd en gerenoveerd door een waar legertje dwergen, en dat gold voor wel meer steden in Krynn. Gaandeweg ontstond er dus een druk bereisd, vrij denkend en onafhankelijk dwergenras. Ze spraken vrijuit over huwelijken tussen diverse clanleden, en achteloos over handel met mensen en elfen. Sterker nog, ze hadden er behoefte aan om in de open lucht te wonen. En het meest snode was nog wel dat ze zomaar opperden dat er wellicht iets belangrijker in het leven was dan steenhouwen alleen.

De meest bekrompen dwergen zagen dit alles als niets minder dan een aanval op hun maatschappij, en uiteraard leidde dit tot een breuk. De onafhankelijke dwergen verlieten hun huis onder de berg in Thorbardin. Overigens verliep de scheiding niet bepaald vredig; aan beide kanten vielen harde woorden. In die tijd ontstonden er bloedvetes die honderden jaren zouden voortduren. Zij die vertrokken, gingen naar de heuvels waar het leven misschien niet alles bracht wat ze hoopten, maar vrij waren ze er wel - ze konden trouwen met wie ze wilden, konden gaan en staan waar ze wilden en ze konden hun eigen geld verdienen. De achtergebleven dwergen sloten de rijen en werden nog strenger in de leer, voor zover dat mogelijk was.

De twee dwergen die elkaar nu ontmoetten, dachten aan die vervlogen tijden, terwijl ze elkaar eens rustig opnamen. Misschien beseften ze ook wel dat dit een historisch moment was - de eerste keer in eeuwen dat beide kampen elkaar troffen.

Regar Smidsvuur was de oudste van de twee, en een hooggeplaatst lid van de sterkste clan der heuveldwergen. Hoewel hij zijn tweehonderdste Dag van de Levensgift naderde, was de oude dwerg nog kloek en gezond. Hij stamde af van een clan van langlevende dwergen, hoewel dat principe niet opging voor zijn zonen. Hun moeder was overleden aan hartproblemen en die ziekte leek zich ook bij haar nakomelingen te openbaren. Regar had zijn oudste zoon al moeten begraven en hij zag hetzelfde ziektebeeld en een vroege dood ook al bij zijn volgende zoon opdoemen - een jongeman van vijfenzeventig, en pasgetrouwd.

Gekleed in bont en dierenhuiden, bijna net zo barbaars als de zwarte dwergen (maar wel schoner), stond Regar wijdbeens Duncan aan te staren, met staalharde ogen onder woeste wenkbrauwen, die zó dik waren dat sommigen zich afvroegen of ze de oude dwerg niet alle zicht ontnamen. Zijn haar was staalgrijs, evenals zijn baard die hij gevlochten en glad geborsteld had en tussen zijn riem had gestopt, zoals vele dwergen deden. Geflankeerd door zijn escorte van heuveldwergen - die allen min of meer hetzelfde voorkomen hadden - bood de oude dwerg een indrukwekkend aangezicht.

Koning Duncan beantwoordde Regars blik zonder in te binden - wie het langst kon staren was een oud dwergengebruik en als beide partijen zich buitengewoon koppig toonden was het wel eens voorgekomen dat beiden in totale uitputting omvielen, tenzij een neutrale derde partij op tijd tussenbeide kwam. Duncan, die stoïcijns voor zich uit keek, streek zijn baard die over zijn bolle buik hing, eens glad. Dat was een teken van minachting, en Regar die het stilzwijgend opmerkte, werd rood van woede.

De zes clanleden zaten onbewogen in hun stoelen, voorbereid op een lange zitting. Regars gezelschap keek met lege blik in de verte. De zwarte dwerg speelde nog steeds met zijn mes - tot ergernis van allen. De Hoogbulp zat stilletjes in zijn hoekje, vergeten door allen, hoewel zijn doordringende greppeldwerggeur niemand onbewogen liet in het kille vertrek. Het begon erop te lijken dat Pax Tharkas van ouderdom zou vergaan voor iemand het woord zou nemen. Uiteindelijk, diep zuchtend, ging Kharas tussen Regar en Duncan staan. Nu hun fixerende blik werd onderbroken kon iedereen wegkijken zonder zijn eer te verliezen.

Hij boog voor zijn koning, waarna Kharas Regar eenzelfde, respectvolle buiging schonk. Toen trok hij zich terug. Nu pas konden beide partijen vrijuit met elkaar praten, op gelijke basis, hoewel alle partijen er andere inzichten op na hielden, qua gelijkheid.

‘Ik heb je deze audiëntie toegestaan,’ sprak Duncan tegen Regar, met een formele beleefdheid die onder dwergen nooit lang stand zou houden, ‘om te horen wat onze verre familie ertoe brengt naar dit rijk terug te keren dat ze zo lang geleden verlaten heeft.’

‘Het was een prima dag destijds toen we het stof van die bedompte graftombe van ons af konden schudden,’ bromde Regar. ‘Om in de openlucht te leven als eerlijke mensen in plaats van onder stenen te leven als glibberige hagedissen.’

Regar klopte op zijn gevlochten baard en Duncan streelde over de zijne. Beiden staarden elkaar aan. Regars mannen lieten duidelijk merken dat hun baas de eerste verbale krachtmeting had gewonnen.

‘En waarom komen die eerlijke mensen dan terug naar die stoffige tombe, maar nu als grafschenners?’ beet Duncan zijn opponent toe, met een zekere zelfgenoegzaamheid.

Er klonk instemmend gemompel van de zes bergdwergen die vonden dat hun Heer hiermee de spijker op zijn kop had geslagen.

Regar liep rood aan. ‘Is de man die terugpakt wat van hem gestolen is een dief?’ vroeg hij op hoge toon.

‘Ik zie het punt van die vraag niet in,’ zei Duncan fijntjes. ‘Jullie bezitten niets van waarde dat de moeite van het stelen is. Zelfs de kenders mijden jullie land, naar ik hoor.’

Nu steeg er instemmend gegrinnik op uit de kringen der bergdwergen, terwijl de heuveldwergen van woede begonnen te koken - ze voelden zich tot op het bot beledigd. Kharas zuchtte diep.

‘Ik zal jou ’s vertellen wat stelen is!’ gromde Regar, en zelfs zijn baard trilde van onverholen woede. ‘Contracten - die hebben jullie van ons gestolen! Door onze prijzen te ondermijnen, door met verlies te werken om ons ’t brood uit de mond te stoten! En jullie dringen ons land binnen waarbij jullie graan en vee stelen! Wij horen de verhalen over jullie rijkdom ook en daar komen we ons deel nu van opeisen! Niets meer en niets minder!’

‘Leugens!’ brulde Duncan, die woedend overeind stoof. ‘Allemaal leugens! Alle rijkdom hier is het gevolg van ons harde werken, in het zweet des aanschijns! En dan komen jullie ineens terug, klagend dat je honger hebt na weer een verkwanselde dag terwijl je gewoon had moeten werken!’ En met een beledigend gebaar voegde hij daar nog aan toe: ‘Jullie zien er zelfs uit als bedelaars!’

‘Bedelaars, hè?’ schreeuwde Regar, terwijl zijn gelaat vervaarlijk paars aanliep. ‘Nee, bij Reorx’ baard! Als ik honger leed en jij bood me ’n stuk brood aan, zou ik op je schoenen spugen! Ontken maar eens dat je een fort bouwt, tot aan onze grens aan toe! En ontken maar eens dat je de elfen tegen ons opzet, om onze handel te dwarsbomen! Bedelaars... nee! Bij Reorx’ baard en zijn strijdhamer, we zullen terugkomen, maar dan als overwinnaars! Dan nemen we terug wat ons toekomt en dan zullen we jullie een duur lesje leren!’

‘Jullie komen vast, ja, stelletje jankende lafaards,’ sneerde Duncan. ‘Je verbergend achter de zwarte mantel van een tovenaar en de veilige schilden van menselijke krijgers, en dan mogen jullie de restjes oprapen! En dan steken ze jullie in de rug en beroven ze jullie lijken!’

‘En wie weet er meer van lijkenroof dan jullie?’ schreeuwde Regar. ‘Jullie beroven ons al jaren!’

De zes clanleden kwamen overeind, en Regars escorte snelde onmiddellijk toe. Het schrille gelach van de zwarte dwerg weerklonk nog boven de kreten en dreigementen uit. De Hoogbulp kromp in zijn hoekje ineen en zijn mond viel wijd open.

Op dat moment had zomaar een oorlog ontketend kunnen worden, ware het niet dat Kharas tussen de beide partijen sprong en met zijn machtige gestalte iedereen overvleugelde. Duwend en trekkend dwong hij beide kemphanen terug. Maar zelfs toen nog vlogen de verwensingen en beledigingen over en weer. Maar na een dwingende blik van Kharas verstomden de bedreigingen en viel er een drukkende stilte.

En toen sprak Kharas, zijn diepe, barse stem vol droefenis. ‘Lang geleden bad ik tot onze god om me de kracht te schenken om het onrecht en kwaad in de wereld te bestrijden. Reorx beantwoordde mijn gebed met vuur en daarmee smeedde ik deze strijdhamer. Hij heeft zijn diensten bewezen in menige strijd tegen het kwaad, en hij beschermde het thuisland van mijn volk. En nu zou u, mijn koning, me vragen om mijn broeders te bestrijden? En jullie, mijn broeders, zouden ons land in een oorlog willen storten? Leiden jullie woorden daartoe? Dat ik deze machtige hamer moet oppakken tegen mijn eigen bloed?’

Niemand antwoordde. Beide partijen loerden naar elkaar vanonder gefronste wenkbrauwen, en beide partijen leken ogenschijnlijk bijna beschaamd. Kharas’ speech kwam uit het hart en raakte velen. Slechts twee mannen hoorden het onbewogen aan. Beiden waren oud, en hadden al lang geleden elke hoop op een betere wereld verloren, en ze wisten maar al te goed dat de kloof te diep was om met woorden te overbruggen. Maar er moest een gebaar worden gemaakt.

‘Dit is mijn aanbod, Duncan, koning van Thorbardin,’ bracht Regar zwaar ademend uit. ‘Trek je manschappen terug uit dit fort. Geef Pax Tharkas en de omringende landen terug aan ons en onze mensenbondgenoten. Geef ons de helft van de schatten onder de berg - het deel dat ons sowieso toekomt - en gun het recht van terugkeer aan hen die hier weer veilig willen wonen als het kwaad verder oprukt. Overtuig de elfen ervan om hun handelsbarrières op te heffen, en verdeel alle metselopdrachten eerlijk in tweeën.

Als tegenprestatie zullen wij het akkerland rondom Thorbardin bewerken en de gewassen aan jullie verkopen voor prijzen die uiterst gunstig voor jullie zijn. We helpen jullie ook de grenzen te bewaken en de berg te verdedigen, als de nood aan de man komt.’

Kharas keek zijn vorst bijna smekend aan, om dit aanbod in overweging te nemen, of er op zijn minst over te onderhandelen. Maar met Duncan viel ogenschijnlijk niet langer te redeneren.

‘Wegwezen!’ brulde hij. ‘Ga maar terug naar je tovenaar en je mensenvriendjes! We zullen wel zien of je tovenaar bij machte is om de muren van dit fort te slechten, of de rotsen van onze berg te ontwrichten. We merken ’t wel of de mensen jullie blijven steunen als de winterstormen over hun kampvuren razen en hun bloed zich mengt met de sneeuw!’

Regar schonk Duncan een laatste blik, zo vervuld van vijandigheid en haat dat het bijna een fysieke aanslag was. Toen wendde hij zich tot zijn volgers en spoorslags verlieten ze de Hal der Heren en Pax Tharkas.

Het nieuws verspreidde zich snel. Tegen de tijd dat de heuveldwergen daadwerkelijk vertrokken, namen de bergdwergen hun posities op de kantelen al in, en ze schreeuwden de ene na de andere verwensing. Regar en zijn mannen reden weg, en hun grimmige gezichten stonden op onweer, en ze keken niet één keer om.

Kharas, op zijn beurt, stond in de Hal der Heren met zijn koning (en ook de vergeten Hoogbulp zat er uiteraard nog). De zes getuigen waren alweer naar hun clans teruggekeerd om het nieuws te melden. Pullen bier en glazen vol dwerggedistilleerd werden luid geklonken die avond. Ruw gelach en vals gezang waren al overal in het grote, stenen vredesmonument te horen.

‘Had het nou zoveel kwaad gekund om te onderhandelen, heer?’ vroeg Kharas met een stem vol spijt.

Duncan, wiens ogenschijnlijke woede ineens leek verdwenen, keek de langere dwerg aan en schudde zijn hoofd, waarbij zijn grijzende baard langs zijn mantel streek. Het was zijn goed recht geweest om zon impertinente vraag onbeantwoord te laten, maar alleen Kharas bezat nou eenmaal de moed om Duncans beslissing te betwisten.

‘Kharas...’ zei Duncan en hij legde zijn hand vriendelijk op de arm van zijn vriend. ‘Vertel me eens: verbergen wij schatten hier in de berg? Hebben we onze broeders ooit beroofd? Vallen we hun land binnen, of de landen van de mensen? Zijn hun beschuldigingen terecht?’

‘Nee,’ antwoordde Kharas, terwijl zijn blik die van zijn vorst kruiste.

Duncan zuchtte. ‘Je hebt de oogst zelf ook gezien. Dan weet je ook dat het schamele bedrag in de schatkist hard nodig zal zijn om de winter door te komen.’

‘Maar vertel dat dan!’ zei Kharas ernstig. ‘Vertel de waarheid. Het zijn toch geen monsters, het zijn onze bloedverwanten, ze snappen vast wel...’

Duncan glimlachte droevig, maar ook geïrriteerd. ‘Nee, het zijn geen monsters. Veel erger nog, het zijn net kinderen.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘We zouden hun best de waarheid kunnen vertellen, we zouden het zelfs kunnen laten zien. Maar ze zouden ons nooit geloven. Ze zouden hun eigen ogen niet geloven. En waarom niet? Omdat ze per se iets anders willen geloven.’

Kharas keek verbaasd, maar Duncan praatte geduldig door. ‘Dat willen ze geloven, mijn vriend. Sterker nog, dat moeten ze geloven. Het is hun enige hoop om te kunnen overleven. Ze hebben niets, behalve die hoop. En daar willen ze voor knokken, en dat begrijp ik best.’

De ogen van de oude koning sloten zich even en ineens besefte Kharas, die met verbazing toekeek, dat de woede-uitbarsting allemaal show was geweest.

‘Nu kunnen ze teruggaan naar hun vrouw en hun hongerige kinderen om te zeggen: “We zullen die uitbuiters bestrijden! En als we winnen, zullen jullie weer volop kunnen eten!” En daarmee kunnen ze hun honger weer ’n tijdje vergeten.’

Kharas’ gezicht drukte vertwijfeling uit. ‘Maar om zover te gaan... we kunnen toch wel wat delen?’

‘Mijn vriend,’ zei Duncan zachtjes, ‘ik zweer je, bij Reorx’ hamer, als ik akkoord zou gaan met hun voorwaarden, zouden we allemaal omkomen. Ons ras zou uitsterven.’

Daarop staarde Kharas hem aan. ‘Is het zo erg?’ vroeg hij.

Duncan knikte instemmend. ‘Inderdaad, zo erg is het. Weinigen weten het - de clanleiders en jij nu ook. En je bent verplicht dit geheim te houden. De oogst was desastreus. Onze voorraden zijn vrijwel uitgeput en nu zitten we ook nog met de onkosten van deze oorlog. Zelfs voor onze eigen mensen zullen we rantsoenen moeten invoeren deze winter. Met wat we hebben kunnen we het net redden - met moeite. Als er nog honderden monden bij zouden komen...’ Hij schudde zijn hoofd.

Kharas stond daar roerloos, peinzend. Toen hief hij zijn hoofd en zijn donkere ogen schoten vuur. ‘Als dat waar is, het zij zo!’ zei hij ernstig. ‘Beter allemaal omkomen van de honger, dan sneuvelen in een onderlinge oorlog!’

‘Nobele woorden, mijn vriend,’ antwoordde Duncan. Het tromgeroffel drong tot het vertrek door en diepe stemmen scandeerden oorlogsleuzen die ouder waren dan de stenen van Pax Tharkas, en wellicht zelfs ouder dan de wereld zelf. ‘Nobele woorden kun je niet eten, Kharas. Je kunt ze ook niet opdrinken of om je voeten binden of als brandhout gebruiken. Je kunt er ook je huilende, hongerige kinderen niet mee voeden.’

‘En de huilende kinderen dan die hun vader verliezen in de oorlog?’ vroeg Kharas nogal bars.

Duncan trok een wenkbrauw op. ‘Ach, een maand lang zullen ze huilen,’ zei hij simpelweg. ‘En dan eten ze gewoon zijn rantsoen op. En zou hij dat zo niet hebben gewild?’

Daarop draaide hij zich om en verliet de Hal der Heren, om zich weer naar de kantelen te begeven.

Terwijl Duncan met Kharas overlegde in de Hal der Heren, liepen Regar Smidsvuur en zijn mannen naar hun gedrongen pony’s vlak buiten het Pax Tharkas fort, terwijl de schimpscheuten en het gelach van hun broeders nog in hun oren naklonken.

Regar sprak geen woord, urenlang, totdat ze ver van de immense, dubbele torens van het fort verwijderd waren. Toen, bij het passeren van een kruising op de weg, liet de oude dwerg zijn paard halt houden.

Hij wendde zich tot het jongste lid van zijn manschappen en zei: ‘Rij naar het noorden, Darren IJzervuist.’ De oude dwerg pakte een verweerde, leren beurs. Daar haalde hij zijn laatste gouden dukaat uit. Hij keek er langdurig naar en drukte hem in de hand van de jonge dwerg. ‘Alsjeblieft, hiermee kun je de doorgang tot de Nieuwe Zee bekostigen. Zoek die Fistandantilus maar op en zeg hem dat... eh...’

Regar hield even in, omdat hij de veelomvattendheid van zijn woorden besefte. Maar hij had geen keus. Dit was al besloten voordat hij vertrokken was. Dreigend gromde hij: ‘Zeg hem dat als hij hier komt, er een leger op hem wacht dat voor hem zal vechten.’

Hoofdstuk 2

De nacht was koud en aardedonker boven Solamnië. De sterren glansden door hun helder, flikkerend licht. De sterrenbeelden van de Platina Draak, Paladijn en Takhisis, Koningin van de Duisternis, cirkelden oneindig om elkaar heen in Gileans Schaal van Evenwicht. Het zou nog zeker tweehonderd jaar of langer duren voor deze sterrenbeelden uit de hemelen zouden verdwijnen, terwijl de goden en mensen oorlogen in Krynn ontketenden.

Voorlopig hielden ze elkaar slechts in de gaten.

Als één der goden even naar beneden had gekeken, had hij of zij zich wellicht licht geamuseerd getoond over de bijna zielige pogingen van de mensen om hun Hemelse Glorie te imiteren. Op de vlakten van Solamnië, vlak buiten het fort en de bergstad Garnet, verlichtten kampvuren de weidelanden, zoals de sterren de nacht deden oplichten.

Het leger van Fistandantilus...

De vlammen van de kampvuren werden weerspiegeld in de schilden en de wapenrusting, en weerkaatsten op zwaarden en speerpunten. De vuren weerschenen op de hoopvolle en weer trotse gezichten, ze brandden in de donkere ogen van de volgelingen en ze verlichtten de vrolijk spelende kinderen.

Rond de kampvuren stonden of zaten groepjes mannen, pratend en lachend, etend en drinkend, druk bezig met hun wapenrusting. De nachtelijke hemel was vervuld van grappen, grollen en van vloeken en sterke verhalen. Hier en daar weerklonken pijnlijke zuchten, terwijl armen en schouders werden gemasseerd die niet gewend waren aan de nieuwe inspanningen. Eeltige handen die normaal schoffels bedienden zaten nu onder de blaren van de speren. Maar alles werd met een welgemutst schouderophalen weggewuifd. Ze zagen hun kinderen spelen rond de kampvuren in de wetenschap dat ze hadden gegeten; misschien niet zo goed, maar voorlopig wel voldoende voor de nacht. Ze konden hun vrouwen met trots onder ogen komen. Voor het eerst in jaren hadden deze mannen weer een doel in het leven.

Sommigen wisten maar al te goed dat hun doel uit kon draaien op een gewisse dood, maar dat zag men gelaten als een voldongen feit, en men besloot toch maar gewoon te blijven.

Per slot van rekening, dacht Garic terwijl hij als wacht werd afgelost, dood moeten we allemaal. Je kunt je dood beter in het stralende zonlicht tegemoet treden, met een zwaard in de hand, dan dat je ’s nachts stiekem wordt overvallen, en dat je je einde met zieke, verwrongen handen probeert af te wenden.

De jongeman, die nu even vrij was, pakte gauw een dikke mantel bij zijn slaapplaats en even later slokte hij snel wat van de konijnenstoofschotel weg, en liep langs de kampvuren.

Hij was doelbewust op weg naar de uiterste regionen van het kamp, waarbij hij onderweg diverse uitnodigingen om erbij te komen zitten, afsloeg. Hij vervolgde snel zijn weg, en niemand zocht daar per se iets achter. Wel meer mannen ontvluchtten ’s avonds de heldere kampvuren. De schaduwen waren warm en overal klonk vrolijk gemompel en zacht gelach.

Garic had inderdaad een afspraak in de schaduwen, maar niet met een geliefde, hoewel sommige van de jonge meiden in het gezelschap graag de nacht zouden doorbrengen met de jonge en knappe edele. Bij een grote boomstronk, ver weg van het kamp en onvoorzien gezelschap, sloeg Garic de mantel strak om zich heen, en ging zitten. Hij wachtte.

Lang duurde dat echter niet.

‘Garic?’ weerklonk een aarzelende stem.

‘Michael!’ riep Garic vol warmte, en hij stoof overeind. De twee mannen schudden elkaar de hand en even later omarmden ze elkaar vol genegenheid.

‘Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik je vandaag het kamp binnen zag rijden, neef,’ vervolgde Garic, die de hand van zijn familielid zo stevig vasthield dat hij hem nooit meer los leek te willen laten, alsof hij bang was dat hij anders weer in het duister zou verdwijnen.

‘Nou, dat is wederzijds,’ zei Michael die plots met een brok in zijn keel leek te kampen. Kuchend ging hij zitten en Garic deed hetzelfde. Beiden schraapten grondig hun keel en bleven vervolgens geruime tijd stil, in een poging om als een stoere soldaat over te komen.

‘Ik dacht een geest te zien,’ begon Michael, waarbij hij een lachje probeerde te produceren. ‘We hadden gehoord dat je dood was...’ Zijn stem stierf weg en hij kuchte weer opzichtig. ‘Dat gemene, klamme weer, hè?’ mompelde hij. ‘Dat slaat op je strot.’

‘Ik wist te ontsnappen,’ zei Garic kalm. ‘Maar mijn vader, moeder en zus hadden minder geluk.’

‘Anne?’ wist Michael met moeite uit te brengen.

‘Ze stierf snel, evenals mijn moeder. Daar zorgde mijn vader wel voor, nog voor de meute hem kon afslachten. Daar werden ze woedend door en ze hebben hem zwaar verminkt...’

Garic schoot vol en Michael greep zijn arm stevig beet. ‘Een nobel man, je vader. Hij stierf als een ware ridder, die huis en haard beschermde. Een mooiere dood dan andere mensen soms ervaren,’ voegde hij er grimmig aan toe, waarop Garic hem ineens indringend aankeek. ‘Maar wat is jouw verhaal? Hoe wist je te ontkomen? En waar ben je het afgelopen jaar geweest?’

‘Ik ben nooit weggekomen,’ zei Garic bitter. ‘Ik arriveerde pas toen het allemaal voorbij was. En waar ik geweest was, doet er niet toe’ - de jongeman bloosde - ‘maar ik had bij hen moeten zijn, om samen met hen te sterven.’

‘Nee, dat had je vader nooit gewild.’ Michael schudde zijn hoofd. ‘Jij leeft nog. Jij zal de familienaam voortzetten.’

Garics ogen begonnen te glinsteren. ‘Misschien... hoewel ik geen vrouw heb gehad sinds...’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik heb in elk geval gedaan wat ik kon doen; ik heb het kasteel in brand gezet.’

Michael hapte naar adem, maar Garic ging onverstoorbaar verder.

‘Zodat die wilde meute het niet kon innemen. De as van mijn familie ligt daar nu voor eeuwig, te midden van de zwartgeblakerde stenen van de Hal die mijn betovergrootvader nog heeft gebouwd. Daarna zwierf ik een tijdje door het land, zonder me veel om mezelf te bekommeren. Uiteindelijk sloot ik me bij een groepje mannen aan, die min of meer hetzelfde hadden doorgemaakt - uit huis verdreven, allemaal om verschillende redenen.

Ze stelden geen vragen en ze gaven niks om me; alleen het feit dat ik goed met mijn zwaard omging was belangrijk. Ik sloot me bij hen aan en we leefden er ruig op los.’

‘Als bandieten?’ vroeg Michael die tevergeefs niet al te verbijsterd probeerde te klinken, waarop Garic hem een duistere blik toewierp.

‘Als bandieten, ja,’ antwoordde de jongeman koeltjes. ‘Is dat een schok voor je? Dat een ridder van Solamnië al zijn Erecodes vergeet en terzijde schuift? Maar laat ik je dan dit vragen, Michael: waar was die Erecode toen ze mijn vader vermoordden... jouw oom? Waar vind je die code nog in dit vervloekte land?’

‘Misschien nergens,’ zei Michael koppig. ‘Behalve in onze harten?’

Garic viel stil. Toen begon hij te wenen, met diepe snikken die zijn lichaam deden schokken. Zijn neef sloeg zijn arm om hem heen, en trok hem dicht tegen zich aan. Toen zuchtte Garic diep en wreef over zijn ogen met de rug van zijn hand.

‘Ik heb niet één keer gehuild sinds ik ze vond,’ zei hij met bedrukte stem. ‘En je hebt gelijk, neef. Met dieven en rovers omgaan... ik zonk dieper en dieper en ik was misschien nooit meer goed terechtgekomen als ik de generaal niet had ontmoet...’

‘Je bedoelt Caramon?’

Garic knikte. ‘We lieten hem en zijn gezelschap op een avond in een hinderlaag lopen. En toen werden mijn ogen geopend. Daarvoor beroofde ik mensen zonder er al te veel over na te denken; soms had ik er zelfs plezier in - ik maakte mezelf gewoon wijs dat ’t dezelfde honden waren die mijn vader hadden vermoord. Maar in dit gezelschap bevond zich een vrouw en een tovenaar. De magiër was ziek; ik sloeg hem en hij kromp ineen als een lappenpop. Nou ja, en de vrouw... ik wist wel wat ze met haar wilden doen en de gedachte alleen al maakte me misselijk. Maar ik was zelf doodsbang voor onze leider - IJzervoet noemden ze hem. Een beest, niks meer en niks minder. Half-oger.

Maar de generaal trotseerde hem. Die avond zag ik ware nobelheid: een man die zijn leven op het spel zet om andere, zwakkere mensen te beschermen. En hij won.’ Garic kalmeerde weer een beetje en terwijl hij sprak, glommen zijn ogen van bewondering. ‘Ineens zag ik haarfijn in wat mijn leven was geworden. Toen Caramon vroeg om ons bij hem aan te sluiten, stemde ik meteen toe, en de meeste anderen ook. Maar wat die anderen deden, liet me koud. Ik was hem sowieso overal gevolgd.’

‘En nu maak je deel uit van zijn persoonlijke garde?’ vroeg Michael met een glimlach.

Garic knikte en hij bloosde bijna van genoegen. ‘Eerst zei ik dat ik... eh, dat ik geen haar beter was dan de anderen - een bandiet, een dief. Maar hij keek me aan, alsof hij in mijn ziel kon kijken en hij lachte. Hij zei dat iedere man soms door een duistere, sterrenloze nacht moest lopen en als hij dan de ochtend weer zou zien, zou hij een beter mens zijn.’

‘Vreemd,’ zei Michael. ‘Wat zou hij daar precies mee bedoeld hebben?’

‘Ik begrijp het denk ik wel,’ antwoordde Garic. Zijn blik gleed naar de andere zijde van het kamp waar Caramons immense tent stond, en waar de rook van de kampvuren zich om de wapperende zijden vlag kringelde tegen de sterrenhemel.

‘Soms vraag ik me af of hij zelf soms door zijn “duistere” nacht loopt. Ik zie af en toe een blik op zijn gezicht...’ Garic schudde zijn hoofd. ‘Weet je,’ zei hij plots, ‘hij en de tovenaar zijn tweelingbroers.’

Michaels ogen werden groot en Garic bevestigde zijn verbazing met een kort knikje. ‘Ze hebben een wonderlijke relatie; ze zijn bepaald niet dol op elkaar.’

‘Een tovenaar van de Zwarte Mantels?’ snoof Michael. ‘Dat dacht ik toch niet! Ik kan me niet voorstellen dat de magiër met ons meereist. Van wat ik hoor, kunnen ze op de nachtelijke winden reizen en krachten van gene zijde oproepen om hun veldslagen te leveren.’

‘Deze kan dat ook wel, ongetwijfeld,’ antwoordde Garic, die een donkere blik op een kleinere tent naast de generaal wierp. ‘Hoewel ik hem zijn magie maar één keer heb zien gebruiken - in het bandietenkamp - maar hij bezit macht genoeg. Eén blik in zijn ogen en mijn maag draaide zich om, en mijn bloed werd dun als water. Maar ik zei je al dat hij niet geheel in orde was toen we hem ontmoetten. Nacht na nacht, toen hij nog in de tent van zijn broer sliep, hoorde ik hem rochelen en hoesten totdat ik dacht dat hij geen lucht meer kon krijgen. Hoe kan een man met zo veel pijn leven, vroeg ik mezelf meer dan eens af.’

‘Maar vandaag leek hij me best in goede gezondheid.’

‘Zijn toestand is ook met sprongen vooruitgegaan. Hij doet er verder niets aan, hoor. Hij zit alleen maar in zijn tent, om de geschriften en boeken te bestuderen die hij meezeult in die grote kisten van hem. Volgens mij loopt hij ook door zijn duistere nacht,’ merkte Garic op. ‘Er hangt hem iets vreselijks boven het hoofd, en hoe verder zuidelijk we komen, hoe erger het wordt. Hij wordt door gruwelijke dromen gekweld. Ik hoor hem soms in zijn slaap schreeuwen. Afschuwelijke kreten - daar zou je de doden nog mee wekken.’

Michael huiverde en keek toen zuchtend naar Caramons tent. ‘Ik had heel wat bedenkingen om me bij een leger aan te sluiten dat, naar verluidt, werd geleid door een van de Zwarte Mantels. En van alle tovenaars die er ooit waren, schijnt die Fistandantilus de krachtigste te zijn. Ik was nog niet helemaal overtuigd toen ik vandaag aankwam; ik wilde de zaak eerst even aankijken, om zeker te weten dat ze écht zuidwaarts trokken om de onderdrukte mensen van Abanasinië bij te staan in hun strijd tegen de bergdwergen.’

Alweer zuchtend, maakte hij een gebaar alsof hij langs zijn snorpunten wreef, maar zijn hand bleef in het luchtledige steken. Hij was inmiddels gladgeschoren, omdat hij zich van het aloude symbool der ridders had ontdaan - een symbool immers dat heden ten dage tot de dood kon leiden.

‘Hoewel mijn vader nog leeft, Garic,’ vervolgde Michael, ‘weet ik bijna zeker dat hij zonder nadenken met jouw vader had willen ruilen. Ons werd een keus geboden door de Heer van de Vingaard Veste: in de stad blijven en sterven of vertrekken en leven. Vader had willen blijven om eervol te sterven, en ik ook, als we alleen onszelf hadden gehad om aan te denken. Maar we konden ons de luxe van onze eer niet veroorloven. Het was een tragische dag toen we al onze bezittingen op een kar laadden en de Hal moesten verlaten. Ik heb ze allemaal achtergelaten in een vervallen huisje in Throytl. De komende winter zitten ze daar in elk geval veilig. Moeder is sterk en verzet mannenwerk. Mijn broertjes zijn goede jagers...’

‘En je vader?’ vroeg Garic vriendelijk toen Michael plots stilviel.

‘Zijn hart brak die dag,’ zei Michael simpelweg. ‘Hij staart alleen nog maar uit het raam, met zijn zwaard op zijn schoot. Hij heeft niet één woord meer gezegd sinds de dag dat we ons huis moesten verlaten.’

Ineens balde Michael zijn vuist. ‘Ach, waarom lieg ik eigenlijk tegen je, Garic? Ik geef geen zier om die onderdrukte mensen in Abanasinië! Ik wil die schat vinden. Die onder de berg verborgen ligt! En ik zoek de glorie! Zodat ik het licht in zijn ogen weer terug zal zien! En als we winnen, kunnen de ridders weer met opgeheven hoofd lopen!’

Hij keek nu ook naar de kleine tent naast de grotere - de kleine tent die het teken droeg van de tovenaar die er huisde, en de tent die iedereen, zo mogelijk, probeerde te vermijden.

‘Maar om die glorie te bereiken aan de hand van hem die men de Duistere Heer noemt. Dat hadden de ridders van toen nooit gedaan. Paladijn...’

‘Paladijn is ons vergeten,’ zei Garic bitter. ‘We moeten ’t zelf zien te rooien. Ik weet niets van tovenaars in zwarte mantels, en die daar verderop laat me ook koud. Ik blijf hier vanwege slechts één man: de generaal. Als hij ons naar een schat weet te leiden, het zij zo. Zo niet’ - Garic zuchtte diep - ‘dan heeft hij me in elk geval vrede met mezelf bezorgd. En voor hem kan ik hetzelfde wensen.’ Toen stond hij op en verdreef al die droefgeestige gedachten.

Michael stond ook op.

‘Ik moet terug naar het kamp en wat slapen. Het is morgen weer vroeg dag,’ zei Garic. ‘We bereiden ons voor op ons vertrek, binnen een week al. En wat wordt ’t, neef? Blijf je bij ons?’

Michael keek Garic aan. Vervolgens keek hij naar Caramons tent, waar de vlag met de negenpuntige ster in de kille avondlucht wapperde. Hij keek naar de tent van de tovenaar. En toen knikte hij. Garic begon breeduit te grijnzen. De twee schudden elkaar de hand en liepen vervolgens schouder aan schouder terug naar de kampvuren.

‘Maar vertel me nou eens,’ zei Michael met gedempte stem, ‘is het waar dat Caramon een heks bij zich heeft?’

Hoofdstuk 3

‘Waar ga je heen?’ vroeg Caramon scherp. Terwijl hij zijn tent binnenstapte, knipperde hij heftig met zijn ogen om aan het schaduwrijke donker te wennen, na de kille felheid van de herfstzon.

‘Ik ga weg,’ zei Crysania, terwijl ze haar witte, klerikale jurken voorzichtig opvouwde en in haar reiskist legde. De kist die eerst onder haar veldbed stond, was nu opengeklapt en stond midden in de tent.

‘Dit hebben we toch al besproken,’ gromde Caramon met zijn diepste stem. Terwijl hij de bewakers achter zich indringend aankeek, sloot hij de tentflap.

Caramons tent was zijn grote trots. Ooit behoorde hij toe aan een rijke ridder van Solamnië, maar hij was in Caramons bezit gekomen als geschenk van twee jongemannen, die maar bleven volhouden dat ze hem hadden ‘gevonden’. Maar omdat ze er zo ontzettend volleerd en voorzichtig mee omgingen, was het overduidelijk dat er wel iets meer achter zat.

Hij was van een stof gemaakt die niemand heden ten dage nog kon thuisbrengen en het weefwerk was zo vernuftig dat er geen zuchtje wind doordrong, niet eens door de naden. Regenwater liep er probleemloos vanaf; Raistlin zei dat de stof was behandeld met een soort olie. Hij was groot genoeg voor Caramons brits, diverse grote kisten voor allerlei kaarten, het geld, de juwelen die ze mee hadden genomen uit de Toren van de Hoge Magie, kleding en wapenrusting, plus een extra veldbed voor Crysania en haar kledingkist. Toch, als Caramon gasten ontving, leek de tent nooit echt overvol.

Raistlin sliep en studeerde in een kleinere tent die van dezelfde stof was gemaakt als die van zijn broer. Hoewel Caramon aangeboden had een tent te delen, had de magiër zijn privacy toch geprefereerd. Omdat Caramon terdege wist dat zijn tweelingbroer de eenzaamheid en rust waardeerde, en omdat hij het gezelschap van zijn broer sowieso niet erg prettig vond, was hij hierover maar niet in discussie gegaan. Crysania daarentegen was bijna in opstand gekomen toen ze het bevel kreeg om in Caramons tent te verblijven.

Tevergeefs had Caramon bepleit dat het daar veiliger voor haar zou zijn. De verhalen over haar ‘hekserij’, het vreemde medaillon van een algemeen beschimpte god dat ze droeg en haar wonderlijke genezing van de grote krijger hadden al snel de ronde gedaan in het kamp, en waren het onderwerp van gefluisterde gesprekken geworden onder alle nieuwkomers.

Ze waagde zich nooit ver buiten haar tent maar de duistere blikken waren niettemin onmiskenbaar. Vrouwen grepen hun kinderen onmiddellijk beet als ze te dichtbij kwamen en kleinere kinderen begonnen te joelen als ze haar zagen, half om te plagen en half uit angst.

‘Ik ben zeer wel op de hoogte van je argumenten,’ merkte Crysania op, terwijl ze rustig doorging met kleren inpakken, zonder de grote man aan te kijken. ‘En ik spreek ze ook niet per se tegen.’ Ze hield even haar mond alsof ze diep adem moest halen. ‘Ik ken je verhalen over heksenverbrandingen. Maar al te goed! Ik betwijfel de geloofwaardigheid ook niet, maar dat speelde zich in geheel andere tijden af.’

‘En naar welke tent verhuis je dan?’ vroeg Caramon met rood aanlopend gezicht. ‘Die van mijn broer?’

Daarop hield Crysania even op met kleren vouwen, en staarde ze recht voor zich uit. Haar gezicht verried niets. Hooguit werd haar gelaat, indien mogelijk, nog iets bleker. Ze perste haar lippen hard opeen. Toen ze antwoordde, klonk haar stem kil en kalm als een winterdag. ‘Er is nog een andere, kleinere tent, net zo een als hij in gebruik heeft. Daar neem ik mijn intrek en als je het noodzakelijk acht, mag je er een bewaker posteren.’

‘Crysania, het spijt me,’ zei Caramon, terwijl hij dichterbij kwam. Ze keek hem nog steeds niet aan, maar toen hij zijn arm uitstrekte en haar beetpakte en omdraaide, kon ze haar blik niet langer afwenden. ‘Ik, eh... dat meende ik niet. Vergeef me alsjeblieft. En inderdaad, ik denk dat het nodig is om je te bewaken. Maar ik vertrouw helemaal niemand, Crysania, alleen mezelf. En zelfs dan nog...’ Zijn ademhaling versnelde, en zijn greep op haar armen verhevigde zich bijna onmerkbaar.

‘Ik hou van je, Crysania,’ zei hij zachtjes. ‘Ik heb nog nooit een vrouw als jij gekend! Ik was het helemaal niet van plan; ik weet niet hoe het is gebeurd. Ik... ik mocht je niet eens heel erg graag toen ik je ontmoette. Ik dacht dat je kil en harteloos was, en volkomen toegewijd aan die religie van je. Maar toen ik je in de klauwen van die half-oger zag, en ik besefte wat ze je aan hadden kunnen doen...’

Hij voelde haar huiveren; ze had nog steeds nachtmerries over die avond. Ze probeerde te spreken maar Caramon maakte gebruik van de stilte om snel door te gaan.

‘Ik heb je met mijn broer gezien en het deed me denken aan hoe ik zelf was, in voorbije tijden.’ Zijn stem werd weemoedig. ‘Je geeft echt om hem, vol medeleven en geduld.’

Crysania maakte zich niet los uit zijn greep. Ze stond daar maar en keek hem aan met haar heldere, grijze ogen terwijl ze de witte jurk nog steeds tegen zich aan hield geklemd. ‘Dit is dus ook een reden, Caramon,’ zei ze bedroefd. ‘Ik merk je groeiende’ - hier bloosde ze licht - ‘affectie echt wel, en hoewel ik je goed genoeg ken om te weten dat je nooit iets tegen mijn wil zou doen, voel ik me toch niet op mijn gemak om in dezelfde tent alleen met je de nacht door te brengen.’

‘Crysania!’ begon Caramon, met een opgewonden gezicht en met bevende handen.

‘Wat je voor me voelt is geen liefde, Caramon,’ zei Crysania zacht. ‘Je bent eenzaam en je mist je vrouw. Je houdt van haar. Ik weet het, want ik zie de tederheid in je ogen als je over Tika praat.’

Zijn gezicht betrok toen hij Tika’s naam hoorde.

‘Wat weet jij nou van liefde,’ vroeg Caramon nogal bits, terwijl zijn greep op haar verslapte en hij zijn blik afwendde. ‘Ik hou inderdaad van Tika. Ik heb van vele vrouwen gehouden. En ik durf te wedden dat Tika ook van meerdere mannen heeft gehouden.’ Hij ademde diep in, enigszins boos. Die laatste opmerking was niet waar en dat wist hij heel goed. Maar het verbloemde zijn schuldgevoel een beetje, een gevoel waar hij al maanden mee worstelde. ‘Tika is ook maar een mens,’ vervolgde hij stuurs. ‘Zij is van vlees en bloed - en geen ijspilaar!’

‘Wat ik nou van liefde afweet?’ herhaalde Crysania Caramons woorden, waarbij ze langzaam haar kalmte verloor, en haar ogen vuur begonnen te schieten. ‘Dat zal ik je eens vertellen...’

‘Zeg dat niet!’ riep Caramon met lage stem. Hij verloor zijn zelfbeheersing en nam haar ruw in zijn armen. ‘Zeg niet dat je van Raistlin houdt! Hij verdient jouw liefde niet! Hij gebruikt je gewoon, zoals hij mij ook heeft gebruikt. En als hij klaar met je is, ziet hij je niet meer staan!’

‘Laat me los!’ eiste Crysania, met rood aangelopen wangen en woedende ogen.

‘Zie je dat dan niet!’ schreeuwde Caramon, die bijna stond te trillen van frustratie. ‘Ben je blind?’

‘Neem me niet kwalijk, als ik stoor,’ zei een zachte stem. ‘Maar er is belangrijk nieuws.’

Bij het geluid van de zachte stem, werd Crysania’s gezicht eerst wit en toen vuurrood. Caramon reageerde ook, en zijn greep verslapte. Crysania wendde zich snel van hem af maar in haar haast struikelde ze over de kist en belandde op haar knieën. Gelukkig bleef haar gezicht verborgen achter haar lange, zwarte haren en ze deed net of er niets gebeurd was en ze haar spullen op wilde bergen. Haar handen, echter, trilden.

Diep blozend keek Caramon zijn tweelingbroer aan.

Raistlin nam zijn broer koeltjes op met zijn volkomen identieke ogen. Zijn gezicht was uitdrukkingsloos, alsof zelfs zijn stem niets had uitgedrukt toen hij zoëven binnen was gekomen. Maar Caramon had in een fractie van een seconde iets gezien in Raistlins ogen. De brandende jaloezie deed hem walgen en kwam zo hard aan dat het bijna een klap in zijn gezicht was. Maar die blik was ook weer onmiddellijk verdwenen, waardoor Caramon zich afvroeg of hij ’m daadwerkelijk had gezien. Slechts de knoop in zijn maag en de plotselinge, bittere smaak in zijn mond overtuigden hem ervan dat hij het goed had gezien.

‘Wat voor nieuws?’ mompelde hij, terwijl hij zijn keel schraapte.

‘Er zijn boodschappers uit het zuiden gearriveerd,’ zei Raistlin.

‘Ja, en?’ drong Caramon aan terwijl zijn broer even zijn mond hield.

Raistlin stapte naar voren, deed zijn kap af en zijn blik fixeerde die van Caramon. De gelijkenis en de band tussen hen was onmiddellijk zichtbaar. Heel even liet de magiër zijn masker vallen.

‘De dwergen van Thorbardin maken zich op om oorlog te voeren!’ siste Raistlin, en hij balde zijn magere hand tot een vuist. Hij sprak met zo’n intense passie dat Caramon hem verbaasd aankeek en Crysania hem bezorgd bekeek.

Verward en enigszins ongemakkelijk verbrak Caramon de koortsachtige blik van zijn broer en wendde zich af, en hij deed alsof hij enige kaarten op de tafel moest opruimen.

De krijger haalde zijn schouders op. ‘Ik weet niet wat je anders had verwacht,’ zei hij koel. ‘Het was jouw idee, per slot van rekening. Al die opmerkingen over “verborgen rijkdom”. We hebben niet bepaald een geheim van onze bestemming gemaakt. Sterker nog, het is bijna onze rekruteringslogan geworden! “Sluit je aan bij Fistandantilus en roofde berg leeg!”’

Caramon zei dit losjes, voor de vuist weg, maar het effect was buitengewoon. Raistlin raakte buiten zichzelf van woede. Het leek of hij iets probeerde te zeggen, maar er rolden geen coherente woorden over zijn lippen, slechts wat bloederige fluimen. Zijn diep verzonken ogen lichtten op, zoals de maan op een ijzig meer. Zijn vuist was nog steeds gebald, en hij deed een stap dichterbij.

Crysania sprong overeind en Caramon - die nu echt op zijn hoede was - deed een stap achteruit, en legde zijn hand over het gevest van zijn zwaard. Maar langzaam, en met overduidelijke inspanning, wist Raistlin zich weer te beheersen. Met een gemene snauw draaide hij zich om en verliet de tent; zijn woede was nog zo tastbaar dat de bewakers huiverden toen hij hen passeerde.

Caramon stond daar nog, verward en enigszins angstig, niet in staat om te bevatten waarom zijn broer zo had gereageerd. Ook Crysania stond Raistlin verbijsterd na te staren totdat de geluiden van schreeuwende stemmen haar weer tot de realiteit terugbracht. Hoofdschuddend begaf Caramon zich naar de ingang van de tent. Daar keerde hij zich half tot Crysania, maar hij keek haar niet rechtstreeks aan toen hij sprak.

‘Als we echt een oorlog tegemoet gaan,’ sprak hij kil, ‘dan heb ik geen tijd om me druk over je te maken. Zoals ik al eerder zei, je bent niet veilig genoeg als je in een eigen tent verblijft. Dus je blijft gewoon hier. Ik laat je echt wel met rust, daar kun je zeker van zijn. Ik geef je mijn erewoord.’

Daarop stapte hij naar buiten om met zijn bewakers te overleggen.

Blozend van schaamte, maar zo boos dat ze geen woord meer kon uitbrengen, bleef Crysania nog even in de tent om zich te herpakken. Pas toen wandelde ze ook naar buiten. Eén blik op de bewakers deed haar beseffen dat, hoewel zij en Caramon hadden geprobeerd hun stemmen te dempen, ze hun gesprek op zijn minst gedeeltelijk hadden afgeluisterd.

Ze negeerde de nieuwsgierige en geamuseerde blikken en keek om zich heen. Ze zag nog net een zwarte mantel in het bos verdwijnen. Snel pakte ze in de tent haar eigen mantel, sloeg hem haastig om haar heen en spoedde zich in dezelfde richting.

Caramon zag Crysania het bos ingaan, aan de buitenzijde van het kamp. Hoewel hij Raistlin niet zozeer had gezien, had hij een aardig vermoeden waarom Crysania juist die kant op ging. Hij begon haar naam te roepen. Hoewel hij geen aantoonbaar gevaar kon aanwijzen in het weinig indrukwekkende woud van pijnbomen aan de voet van de Carnet Bergrug, wilde hij in deze onzekere tijden toch geen enkel risico nemen.

Terwijl haar naam nog op zijn lippen lag, zag hij twee van zijn mannen veelbetekenende blikken uitwisselen. Plotseling drong zich een levendig beeld aan Caramon op, van een verliefde jongeman die achter zijn liefje aan rende, en onmiddellijk snoerde hij zichzelf de mond. Trouwens, daar kwam Garic al aan, in het gezelschap van een vermoeid ogende dwerg en een lange, donkergekleurde jongeman, uitgedost in het bont en de veren van een barbaar.

De boodschappers, realiseerde Caramon zich ineens. Hij moest hen te woord staan. Maar eerst dwaalde zijn blik weer af naar het bos. Crysania was verdwenen en een voorgevoel van gevaar overviel hem. Het gevoel was zo hevig dat hij bijna in paniek achter haar aan was gerend. Elke vezel in zijn lichaam voelde het, en zijn krijgerinstinct werkte op volle toeren. Hij kon zijn angst niet benoemen, maar hij was er. Maar al te echt.

Maar hij kon niet zomaar achter een meisje aan rennen, en deze afgezanten in de kou laten staan. Zijn manschappen zouden alle respect voor hem kwijtraken. Hij kon natuurlijk een bewaker achter haar aan sturen, maar dat had nog dwazer geleken. Er was niks aan te doen. Laat Paladijn maar over haar waken, als ze dit zo nodig moest doen. Tandenknarsend begroette Caramon de boodschappers en nodigde hen uit in zijn tent.

Eenmaal binnen, na de gebruikelijke welkomstwoorden en uitwisselingen van beleefdheden, nadat er eten en drinken op tafel was gekomen, excuseerde hij zich even en glipte de achteruitgang uit...

Voetstappen in het zand, die me voort leiden...

Als ik omhoogkijk, zie ik het schavot, de met een kap bedekte figuur met zijn hoofd op het blok, de met een kap bedekte figuur van de beul, het scherpe blad van de bijl dat glinstert in de zon.

De bijl zwaait naar beneden, het afgehouwen hoofd van het slachtoffer rolt over het houten platform, de kap rolt af...

‘Mijn hoofd!’ fluisterde Raistlin koortsachtig terwijl hij zijn magere handen angstig over elkaar wreef.

De lachende beul slaat zijn kap naar achteren en onthult daardoor...

‘Mijn gezicht!’ mompelde Raistlin terwijl de angst zich door zijn lichaam verspreidde als een kwaadaardig gezwel en hij afwisselend moest zweten en rillen van de kou. Hij greep zijn hoofd vast alsof hij zo de kwade visioenen die hem elke nacht in zijn dromen achtervolgden probeerde uit te bannen, visioenen die ook overdag doorzeurden en alles wat hij at of dronk tot as in zijn mond veranderden.

Maar ze verdwenen niet.

‘Meester van het heden en het verleden!’ Raistlin lachte hol, een bittere, spottende lach. ‘Ik ben meester van niets! Al die macht en ik zit in de val! In de val! Ik volg zijn voetstappen, in de wetenschap dat elke seconde die verstrijkt al is verstreken! Ik zie mensen die ik nog nooit heb gezien, en toch ken ik ze! Ik hoor de echo van mijn eigen woorden voor ik ze heb uitgesproken! Dit gezicht!’ Zijn handen drukten tegen zijn wangen. ‘Dit gezicht! Zijn gezicht! Niet dat van mij! Niet van mij! Wie ben ik? Ik ben mijn eigen beul!’

Zijn stem werd een schrille kreet. In blinde razernij, niet wetend wat hij precies deed, begon Raistlin met zijn nagels in zijn huid te klauwen, alsof zijn gezicht een masker was dat hij van zijn botten kon schrapen.

‘Stop, Raistlin! Wat doe je nou? Alsjeblieft!’

Hij kon de stem nauwelijks horen. Stevige, maar toch zachte handen grepen zijn polsen, maar hij bood weerstand. Niettemin verdween de gekte langzaamaan. De donkere en angstige wateren waarin hij bijna was verdronken trokken weg en hij werd weer kalmer, maar hij voelde zich uitgeput. Hij kon weer zien, voelen en horen. Zijn gezicht betrok; hij keek naar beneden en zag bloed op zijn nagels.

‘Raistlin!’ Dat was Crysania’s stem. Opkijkend zag hij haar voor zich staan. Ze hield zijn handen bij zijn gelaat vandaan en haar ogen stonden wijd open van angst en ongerustheid.

‘Het gaat wel weer,’ zei Raistlin kil. ‘Laat me met rust!’ Maar zelfs toen hij sprak, zuchtte hij en liet zijn hoofd zakken, in een poging de gruweldroom van zich af te schudden. Met een droge doek die hij tevoorschijn haalde, begon hij de wonden in zijn gezicht te deppen.

‘Jij doet helemaal niks,’ mompelde Crysania, terwijl ze de doek overnam uit zijn trillende handen en zijn bloedende verwondingen zachtjes aanraakte. ‘Alsjeblieft, laat mij dat nou doen,’ zei ze, terwijl hij iets onverstaanbaars grauwde. ‘Ik weet dat je niet wilt dat ik je genees, maar hier vlakbij is een koel en helder stroompje. Drink wat, rust wat uit en laat mij die krabben en sneeën schoonmaken.’

Er lagen scherpe, bittere woorden op Raistlins lippen. Hij hief een arm om haar weg te sturen, maar ineens besefte hij dat hij haar niet weg wilde sturen. De duistere droom vervaagde immers als zij bij hem was. De aanraking van warm, menselijk vlees was troostend na de kille vingers des doods.

En dus knikte hij met een vermoeide zucht.

Met een bleek en ontzet gezicht sloeg Crysania haar arm om hem heen om zijn wankele stappen te begeleiden, en gaandeweg liet Raistlin zich door het bos leiden, waarbij hij zich maar al te bewust was van de warmte en de bewegingen van haar lichaam.

Bij de oever van het stroompje aangekomen, ging de aartsmagiër op een steen zitten die door de herfstzon aangenaam verwarmd was. Crysania doopte de doek in het water, knielde naast hem neer en reinigde de wonden op zijn gezicht. Dode bladeren dwarrelden naast hen op de grond, andere vielen in het water en dreven zachtjes weg.

Raistlin zei geen woord. Zijn blik volgde de vallende bladeren, en hij keek toe hoe elk blad zich met een laatste krachtsinspanning aan de stam vastklampte, hoe de meedogenloze wind elk blad wegblies, hoe het dwarrelde in de lucht en in het water viel, en hoe elk blad uiteindelijk de vergetelheid tegemoet dreef. Behalve de bladeren zag hij ook zijn eigen reflectie in het water en hij nam twee lange, bloederige krabben waar op elke wang. Hij zag zijn ogen - geen spiegels meer maar poelen van duisternis en kwelling. Hij zag angst en hij kreunde vol zelfwalging.

‘Vertel me eens,’ zei Crysania aarzelend, terwijl ze even ophield met de verzorging van zijn wonden en haar hand over de zijne legde, ‘wat er nou precies is, want ik snap het niet. Je bent constant in gedachten en overpeinzingen verzonken sinds we de Toren verlieten. Heeft het iets te maken met de Poort die er niet meer is? Met datgene wat Astinus je vertelde in Palanthas?’

Raistlin gaf geen antwoord; hij keek haar zelfs niet aan. De zon scheen warm op zijn zwarte mantel, maar haar aanraking was nog warmer. Maar ergens, diep van binnen, was een deel van zijn geest kil en berekenend.

Wat zal ik haar vertellen? Wat win ik ermee? Kan ik beter mijn mond houden?

Ja... lok haar naderbij, omhul haar, pak haar in, maak haar bekend met de duisternis...

‘Ik weet...’ sprak hij ogenschijnlijk met tegenzin, terwijl hij nog steeds in het water staarde, ‘dat de Poort zich vlak bij Thorbardin bevindt, in een magisch fort dat Zhaman heet. Dit heb ik van Astinus vernomen.

De legende zegt ons dat Fistandantilus de zogenaamde Dwergenoorlogen startte om het dwergenkoninkrijk van Thorbardin voor zichzelf op te eisen. Astinus gaat min of meer van datzelfde feit uit in zijn Kronieken’ - en hier werd Raistlins stem bitter - ‘bijna letterlijk! Maar als je tussen de regels door leest en een en ander aandachtiger beschouwt, wat ik had moeten doen, maar naliet in mijn arrogantie, dan zul je uiteindelijk de waarheid kennen!’

Zijn handen balden zich tot vuisten. Crysania zat vlak voor hem, en ze hield de met bloed doordrenkte doek doelloos vast, zo geboeid was ze door zijn verhaal.

‘Fistandantilus kwam hier om precies dezelfde reden als ik!’ Raistlins sissende woorden klonken vreemd en onheilspellend gloedvol. ‘Thorbardin kon hem helemaal niks schelen! Het was één grote dekmantel. Hij wilde maar één ding, en dat was de Poort! Daarbij stonden de dwergen in zijn weg, net als ze nu in mijn weg staan. Destijds beheersten ze het fort, evenals de uitgestrekte landen die het fort omringden. De enige manier om zijn doel te bereiken was een oorlog ontketenen zodat hij dicht genoeg in de buurt kon komen. En aldus herhaalt de geschiedenis zich weer.

Want ik moet doen wat hij ook deed... ik doe ook wat hij deed!’

Hij klonk uitzonderlijk bitter en staarde stilletjes in het water.

‘Van wat ik gelezen heb van Astinus’ Kronieken,’ sprak Crysania enigszins terughoudend, ‘was de oorlog onontkoombaar. Er zat te veel oud zeer tussen de heuveldwergen en hun neven. Je mag jezelf de schuld niet geven...’

Raistlin snoof ongeduldig. ‘Die dwergen laten me volkomen koud. Voor mijn part zinken ze weg in de Sirrion.’ Pas nu keek hij haar kil aan. ‘Je zegt dat je Astinus’ teksten over dit onderwerp hebt gelezen. Als dat zo is, denk dan na! Wat heeft de Dwergenoorlogen beëindigd?’

Crysania’s ogen werden wat vaag toen ze haar geheugen pijnigde om zich de feiten te herinneren. Toen werd ze langzaam bleek. ‘De explosie,’ zei ze zachtjes. ‘De explosie die de Vlakten van Dergoth verwoestte. Duizenden stierven en ook...’

‘En Fistandantilus ook!’ benadrukte Raistlin grimmig.

Voor wat een eeuwigheid leek, staarde Crysania hem aan. Toen drong de ultieme betekenis van zijn woorden tot haar door. ‘O nee, maar dat kan toch niet!’ schreeuwde ze, waarbij ze de bebloede doek liet vallen om Raistlins handen beet te pakken. ‘Jij bent iemand anders! En de omstandigheden zijn anders. Dat kan niet anders; je maakt een vergissing!’

Raistlin schudde cynisch zijn hoofd. Hij maakte zich los uit haar tedere greep en raakte haar kin aan; hij zorgde ervoor dat ze elkaar recht in de ogen keken. ‘Nee, de omstandigheden zijn niet anders. En ik maak geen vergissing. Ik ben een gevangene van de tijd, en ik ga mijn eigen noodlot tegemoet.’

‘Hoe weet je dat? Hoe kun je dat zo zeker weten?’

‘Ik weet dat... omdat er die dag nog iemand omkwam met Fistandantilus.’

‘Wie?’ vroeg Crysania, maar voordat hij iets kon zeggen voelde ze een donkere mantel van angst rond haar schouders glijden, met een geruis dat net zo zacht was als de dode bladeren.

‘Een oude vriend van je,’ meldde Raistlin met een verdraaid lachje. ‘Denubis.’

‘Denubis...’ herhaalde ze geluidloos.

‘Inderdaad,’ antwoordde Raistlin, terwijl hij gedachteloos met zijn vingers langs haar kaak streek, en haar kin in zijn hand vasthield. ‘Dat begreep ik van Astinus. Zoals je nog wel weet, voelde je vriend zich al aangetrokken tot Fistandantilus, hoewel hij dat voor zichzelf niet toe wilde geven. Hij had zo zijn twijfels over de kerk, net als jij. Ik neem aan dat Fistandantilus hem tijdens die vreselijke, laatste dagen in Istar overgehaald heeft om te komen...’

‘Maar jij hebt mij toch niet overgehaald om te komen?’ onderbrak Crysania hem abrupt. ‘Ik verkoos zelf om te komen; dat was mijn eigen beslissing!’

‘Natuurlijk,’ zei Raistlin gladjes, terwijl hij haar losliet. Hij had er niet echt bij stilgestaan dat hij haar zachte huid had zitten liefkozen. Plotseling voelde hij zijn bloed borrelen. Hij keek naar haar krullende lippen, haar blanke nek. Hij zag een haarscherp beeld van haar voor zich, in de armen van zijn broer. Hij herinnerde zich de messcherpe steek van jaloezie.

Dit mag niet gebeuren, wees hij zichzelf terecht. Dat zou uiteindelijk mijn plannen dwarsbomen... Hij stond op, maar Crysania greep met beide handen zijn hand beet en rustte met haar wang in zijn palm.

‘Nee,’ zei ze zacht, terwijl haar grijze ogen hem aankeken, ogen die glansden in het heldere zonlicht dat door de bladeren viel. ‘We zullen de tijd veranderen, jij en ik! Jij bent machtiger dan Fistandantilus. En mijn geloof is krachtiger dan dat van Denubis! Ik heb de eis aan de goden van de Priesterkoning gehoord, en ik weet waar hij zich vergist heeft! Paladijn zal daarentegen mijn gebeden verhoren zoals hij vroeger altijd heeft gedaan. Samen zullen wij het einde wijzigen... jij en ik...’

Geroerd door de passie van haar eigen woorden, werden Crysania’s ogen diepblauw, en haar huid, koel op Raistlins handen, vertoonde een delicate kleur roze. Onder zijn vingers voelde hij het leven kloppen in haar nek. Hij voelde haar tederheid, haar zachtheid, haar gladde huid... en plotseling zat hij op zijn knieën naast haar. Ze lag in zijn armen. Zijn mond zocht haar lippen, zijn lippen raakten haar ogen aan, haar nek. Zijn vingers woelden door haar haar. Haar geur drong zijn neusgaten binnen, en de aangename sensatie van diep verlangen vervulde zijn lichaam.

Ze gaf gehoor aan zijn vurigheid, net als ze ook gehoor had gegeven aan zijn magie, en ze kuste hem innig. Raistlin liet zich op het zachte bladertapijt zakken, en hij trok Crysania met zich mee, haar stevig in zijn armen houdend. Het zonlicht in de blauwe herfsthemel was helder en verblindde hem. De zon brandde op zijn zwarte mantel met een ondraaglijke hitte, bijna even onverdraaglijk als de pijn in zijn geteisterde lichaam.

Crysania’s huid was koel onder zijn koortsachtige aanrakingen, haar lippen een zoetwaterbron voor een van dorst stervende man. Hij gaf zich over aan het licht en sloot zijn ogen. En op dat moment verscheen er een schaduw van een gezicht in zijn gedachten... donkerharig, triomfantelijk, onoverwinnelijk, lachend...

‘Nee!’ schreeuwde Raistlin. ‘Nee!’ gilde hij met verstikte stem terwijl hij Crysania van zich af duwde. Bevend en duizelig krabbelde hij overeind.

Zijn ogen brandden in het zonlicht. De hitte die hem bedekte was verstikkend en hij voelde dat hij naar lucht hapte. Terwijl hij zijn zwarte kap over zijn hoofd trok, stond hij daar, bevend, in een poging zich te herstellen en zich weer een houding te geven.

‘Raistlin!’ riep Crysania, terwijl ze zijn hand bleef vasthouden. Haar stem klonk warm en vol passie. Haar aanraking vergrootte zijn pijn, al voelde het aanvankelijk zo veelbelovend. Zijn verzet nam af en de pijn klauwde steeds dieper...

In razernij maakte Raistlin zijn hand vrij. Grimmig pakte hij de witte stof van haar jurk beet en met een ruwe beweging trok hij die van haar schouders terwijl hij met zijn andere hand haar halfnaakte lichaam ruw tegen de bladeren aan duwde.

‘Is dit wat je echt wilt?’ vroeg hij, met een stem die zinderde van woede.

‘Zo ja, wacht dan maar even op mijn broer. Die komt er vast zo aan!’ Hij pauzeerde en snakte naar adem.

Terwijl ze op de bladeren lag, zag ze haar eigen naaktheid weerspiegeld in die peilloze ogen. Crysania hield de verscheurde jurk stevig voor haar borst geklemd en staarde hem sprakeloos aan.

‘Is dit waar dit alles om draaide?’ vervolgde Raistlin zijn meedogenloze tirade. ‘Ik had je toch echt wat hoger ingeschat, Eerwaarde Dochter! Je geeft altijd zo hoog op van Paladijn, en van al je krachten. Denk je nou echt dat dit het antwoord zou kunnen zijn op je gebeden? Dat ik het slachtoffer zou worden van je charmes?’

Die opmerking kwam keihard aan. Hij zag haar ineenkrimpen, en haar blik waziger worden. Ze sloot haar ogen en rolde opzij, hevig wenend, terwijl ze zich nog steeds aan haar jurk vastklampte. Haar zwarte haar viel over haar naakte schouders, de huid van haar rug was roomblank, zacht en glad...

Raistlin draaide zich abrupt om en wandelde weg. Hij liep zo snel mogelijk weg, en gaandeweg voelde hij zich weer kalmer worden. De pijn van zijn passie vervaagde en hij kon langzaamaan weer helder denken.

Op dat moment namen zijn ogen een beweging waar, een flits van wapenrusting. Hij lachte smalend; wat hij al verwacht had, werd bewaarheid. Daar ging Caramon, op zoek naar Crysania. Nou, ze mochten elkaar hebben. Wat kon hem het eigenlijk schelen?

Bij zijn tent aangekomen, zocht Raistlin snel de welkome duisternis op. Zijn glimlach was nog steeds smalend, maar toen hij zich realiseerde hoe zwak hij bijna was geweest, en hoe dichtbij zijn nederlaag was gekomen, verstomde hij. Bevend ging hij zitten, en hij hield zijn hoofd in zijn handen...

Maar de glimlach was weer terug, toen Caramon een half uur later zijn tent binnen kwam stormen. Het gelaat van de grote man gloeide, zijn ogen spogen vuur en zijn hand rustte op zijn zwaard.

‘Ik zou je moeten afmaken, vuile smeerlap!’ bracht hij met verstikte stem uit.

‘Waarom nou weer, mijn broer?’ vroeg Raistlin, ogenschijnlijk geïrriteerd, terwijl hij rustig doorlas in zijn bezweringenboek. ‘Heb ik weer een van je geliefde kenders om zeep geholpen?’

‘Je weet heel goed wat ik bedoel!’ brulde Caramon dreigend. Hij sprong naar voren en sloeg het bezweringenboek hard dicht. Zijn vingers brandden terwijl hij de kaft aanraakte, maar hij voelde geen enkele pijn. ‘Ik vond Crysania in het bos, haar kleding aan flarden gescheurd, en ze lag hartverscheurend te huilen. En die krabben en sneeën op je gezicht...’

‘Die komen van mijn eigen handen. Heeft ze je wel verteld wat er precies is gebeurd?’ onderbrak Raistlin hem.

‘Ja, maar...’

‘Heeft ze je verteld dat zij zich aan mij aanbood?’

‘Dat geloof ik niet...’

‘En dat ik haar afwees?’ vervolgde Raistlin zijn betoog, terwijl hij de blik van zijn broer vasthield.

‘Jij arrogante kloo...’

‘En ze ligt nu vast in haar tent te snotteren en bedankt de goden dat ik zoveel van haar hou dat ik haar eerzaamheid koester.’ Raistlin produceerde een bitter, spottend lachje dat Caramon trof als een giftige dolk.

‘Ik geloof je niet,’ zei Caramon zachtjes. Hij greep zijn broer beet en trok hem uit zijn stoel. ‘En zij zou alles zeggen om je te beschermen tegen...’

‘Laat me los, broer...’ fluisterde Raistlin.

‘Ik zie je wel in de Afgrond!’

‘Ik zei dat je me los moest laten...’ Ineens was er een flits blauw licht, een krakend en sissend geluid en Caramon schreeuwde het uit van de pijn. Hij liet zijn greep verslappen toen er een verlammende schok door zijn lichaam voer.

‘Ik had je gewaarschuwd.’ Daarop fatsoeneerde Raistlin zijn kleding en ging weer zitten.

‘Bij alle goden, deze keer vermoord ik je echt!’ bracht Caramon uit, vanachter zijn opeengeklemde tanden. Met bevende handen trok hij zijn zwaard.

‘Doe dat dan,’ daagde Raistlin hem uit, terwijl hij opkeek vanaf het bezweringenboek dat hij weer had opengeslagen. ‘Dan ben je er ook maar vanaf. Die voortdurende dreigementen beginnen me te vervelen.’

Er weerscheen een wonderlijke glinstering in de magiërogen, bijna verlangend... een zweem van uitnodiging.

‘Probeer het maar,’ fluisterde hij, terwijl hij zijn broer aanstaarde. ‘Dood me maar. Dan kom je nooit meer thuis...’

‘Dat laat me koud!’ Bloeddorstig en overvallen door jaloezie en haat, stapte Caramon weer op zijn broer af die rustig af leek te wachten, met die wonderlijke blik nog steeds op zijn gezicht.

‘Probeer het dan!’ commandeerde Raistlin opnieuw.

Caramon trok zijn zwaard.

‘Generaal Caramon!’ Er klonken gealarmeerde stemmen buiten de tent; geluiden van rennende voetstappen. Met een vloek schatte Caramon de situatie in en aarzelde, half verblind door tranen van woede, terwijl hij zijn broer grimmig aanstaarde.

‘Generaal, waar bent u?’ De stemmen kwamen naderbij en het antwoord kwam van zijn bewaker, die hen naar Raistlins tent stuurde.

‘Hier!’ schreeuwde Caramon uiteindelijk. Hij wendde zich af van zijn broer, stopte zijn zwaard weer in de schede en sloeg de tentflap open. ‘Wat is er?’

‘Generaal... uw handen! Helemaal verbrand! Hoe...’

‘Laat maar. Wat is er aan de hand?’

‘De heks. Ze is weg!’

‘Weg?’ herhaalde Caramon, heel alert ineens. Na zijn broer nog een laatste vuile blik toegeworpen te hebben, haastte hij zich weg. Raistlin hoorde Caramons dreunende stem, die bevelen baste en verklaringen eiste.

Maar Raistlin luisterde niet echt. Hij sloot zuchtend zijn ogen. Het was Caramon niet gegund of toegestaan hem te doden.

Vóór hem uit, in een rechte, nauwe lijn, leidden de voetstappen hem onverbiddelijk voort...

Hoofdstuk 4

Caramon had haar ooit al eens geprezen voor haar voortreffelijke rijkunst. Totdat ze Palanthas verliet met Tanis Halfelf om in het zuiden het magische Wayreth Woud te zoeken, was Crysania nimmer dichter bij een paard geweest dan in het sierlijke rijtuig van haar vader. Vrouwen van Palanthas reden nooit zelf, niet eens voor hun plezier, zoals andere vrouwen uit Solamnië.

Maar dat was een vorig leven geweest.

Haar andere leven. Crysania lachte grimmig in zichzelf terwijl ze diep over de hals van haar paard leunde en het dier de sporen gaf, om hem nog meer haast te laten maken. Hoe ver weg leek alles nu, en ver van haar verwijderd.

Ze zuchtte terwijl ze zich zo laag mogelijk hield om enkele laaghangende takken te ontwijken. Achteromkijken deed ze niet. Haar achtervolgen leek niet echt een voor de hand liggende optie, althans dat hoopte ze. Caramon moest immers eerst de zaken met de boodschappers afhandelen en zijn garde zou hij nooit zomaar zonder hem achter haar aan sturen. Niet bij een heks!

Plotseling moest Crysania lachen. Als er momenteel iemand op een heks lijkt, ben ik het wel. Ze had niet eens de moeite genomen om haar gescheurde jurk en mantel te vervangen. Toen Caramon haar had gevonden in het bos, had hij haar enigszins gefatsoeneerd met de klemmen van zijn eigen mantel. De jurk was allang niet sneeuwwit meer; van al het reizen en intensieve dragen en wasbeurten in morsige stroompjes, was het wit overgegaan in een dofgekleurd grijs. Nu, met modder besmeurd en gescheurd, fladderde de kleding om haar heen als bonte veren. Haar mantel hing half los achter haar aan terwijl ze reed. Haar zwarte haar zat vreselijk; het viel zo erg in en voor haar ogen dat ze nauwelijks nog iets kon zien.

Ze reed het bos uit. Vóór haar strekten zich de graslanden uit, en even hield ze haar paard in om de situatie in zich op te nemen. Het dier, gewend aan de trage vooruitgang van een legereenheid, was danig opgewonden door de plotselinge en ongewone lichaamsbeweging. Hij schudde zijn hoofd en wiegde ongedurig heen en weer, verlangend naar het open terrein, smekend om eens flink door te kunnen galopperen. Crysania klopte ’m op zijn nek.

‘Toe maar, jongen,’ spoorde ze hem aan, en gaf hem de vrije teugel.

Met opengesperde neusgaten sloeg het paard zijn oren glad naar achteren en sprong voorwaarts, over de open graslanden, uitzinnig over zijn herwonnen vrijheid. En zich stevig vasthoudend aan de nek van haar paard, gaf Crysania zich ook over aan haar hernieuwde vrijheid. De warme middagzon was een welkome afwisseling voor de bijtende wind in haar gezicht. Het ritme van de galop, de opwinding van het paardrijden, en de vage angst die ze altijd op de rug van een paard voelde, verdoofden alle haar geest, en daarmee ook de pijn in haar hart.

Al rijdende, kregen de plannen vaste vorm in haar gedachten, helder en scherp. Voor haar werd het land schaduwrijker door een pijnbomenbos; boven haar, aan haar rechterzijde glinsterden de sneeuwbedekte pieken van de Carnet Bergrug in het heldere zonlicht. Nadat ze een flinke ruk aan de teugels had gegeven, om het dier er weer even van te overtuigen dat zij nog steeds de baas was, verminderde Crysania de bijna maniakale galop van het paard en leidde het dier naar het verderop gelegen bos.

Crysania was al een uur weg voordat Caramon eindelijk alles had kunnen regelen om de achtervolging in te zetten. Zoals Crysania al had voorzien, had hij de noodzaak van zijn vertrek omstandig aan de boodschappers uit moeten leggen, om te vermijden dat ze zich beledigd zouden voelen. Dat had nogal wat tijd gekost, want de Vlakteman sprak weinig Gemeentaal en geen dwergs en hoewel de dwerg de Gemeentaal redelijk beheerste (één van de redenen waarom hij tot boodschapper was benoemd), begreep hij weinig van Caramons vreemde accent die dan ook steeds het verzoek kreeg zijn opmerkingen voor de dwerg te herhalen.

Caramon had geprobeerd uit te leggen wie Crysania was en wat hun relatie voor hem betekende, maar noch de Vlakteman noch de dwerg konden dat ten volle bevatten.

Uiteindelijk gaf Caramon het maar op en deelde hen nogal bot mede wat ze in het kamp toch wel zouden horen: ze was zijn vrouw en ze was ervandoor gegaan.

De Vlakteman knikte begripvol. Hun vrouwen, die naar verluidt nogal wild waren, deden bij tijd en wijle wel eens hetzelfde. Hij stelde luchtigjes voor dat Caramon, als hij haar weer gevonden had, al haar haar af zou moeten knippen - het kenmerk voor een ontrouwe vrouw. De dwerg toonde zich verbijsterd; een dwergenvrouw zou net zomin aan vluchten van huis en haard denken als aan het afscheren van haar baardgroei. Maar ja, hij verkeerde nu immers onder mensen, en wat kon je daar nou ook van verwachten?

Beiden wensten Caramon een goede reis en toonden daarop meer interesse in het bier dat nu tevoorschijn kwam. Met een zucht van verlichting verliet Caramon de tent en zag dat Garic alvast een paard voor zijn gezagvoerder had gezadeld.

‘We hebben haar spoor opgepikt, generaal,’ zei de jongeman, terwijl hij in de bewuste richting wees. ‘Ze reed noordwaarts en ze volgde een oud wildspoor, de bossen in. Ze heeft een snel paard.’ Garic schudde even zijn hoofd van bewondering. ‘Ze heeft een van de beste gestolen, dat moet ik haar nageven. Maar toch denk ik niet dat ze ver komt.’

Caramon steeg op. ‘Dank je, Garic,’ maar toen viel hij even stil toen hij zag dat er nog een paard gezadeld klaarstond. ‘Wat betekent dat?’ gromde hij. ‘Ik zei toch dat ik alleen zou gaan...’

‘Ik ga ook mee, broer,’ weerklonk een stem uit de schaduw.

Caramon keek om zich heen. De aartsmagiër kwam uit zijn tent, gekleed in zijn zwarte reismantel en laarzen. Caramon fronste hevig, maar Garic hielp Raistlin al terwijl die het magere en nerveuze zwarte paard beklom dat zijn favoriet was. Caramon durfde weinig te zeggen waar de mannen bij waren - en dat wist zijn broer maar al te goed. Hij zag de geamuseerde blik in Raistlins ogen toen hij zijn hoofd hief, waarbij het zonlicht voluit op zijn gezicht viel.

‘Laten we dan maar snel gaan,’ mompelde Caramon, proberend zijn woede te verbergen. ‘Garic, jij voert het bevel in mijn afwezigheid. Ik verwacht niet lang weg te blijven. En zorg ervoor dat onze gasten goed verzorgd worden en stuur die boeren het veld maar weer in. Als ik terugkom wil ik dat ze de strooien poppen raken met hun speren, en niet elkaar!’

‘Ja, meneer,’ antwoordde Garic ernstig, waarbij hij Caramon de riddergroet bracht.

Er schoot Caramon een levendige herinnering te binnen aan Sturm Zwaardglans, en lang vervlogen tijden. Tijden waarin hij en zijn broer samen reisden met hun vrienden - Tanis, Flint, de dwergensmid, Sturm... Hoofdschuddend probeerde hij die verre herinneringen te verdrijven, terwijl hij zijn paard het kamp uit loodste.

Maar de herinneringen drongen zich juist weer sterker op toen hij het spoor in het bos oppikte en hij zijn broer naast zich zag rijden; de magiër reed een klein stukje achter de krijger, zoals gebruikelijk.

Hoewel Raistlin niet dol was op paardrijden was zijn rijkunst voortreffelijk, zoals hij eigenlijk in alles uitblonk als hij zijn best ervoor deed. Hij sprak niet met zijn broer, hij keek hem niet eens aan. Zijn kap lag diep over zijn hoofd en hij leek in zijn eigen gedachten verzonken. Dat was natuurlijk niet erg ongebruikelijk - de tweeling had wel vaker dagenlang gereisd zonder enige verbale communicatie.

Maar er bestond hoe dan ook een band tussen hen beiden; een band van bloed, botten en ziel. Caramon voelde de aloude en comfortabele kameraadschap alweer opkomen. Zijn woede begon te verdwijnen - hij was dan ook deels kwaad op zichzelf geweest.

Zich half omdraaiend, sprak hij over zijn schouder.

‘Het, eh... het spijt me van zoëven, Raist,’ zei hij ietwat ongemakkelijk, terwijl ze het woud dieper binnendrongen en Crysania’s duidelijke spoor volgden. ‘Wat je zei was waar - ze zei me inderdaad dat... dat zij...’ Caramon hakkelde en begon te blozen. Hij draaide zich ineens om in zijn zadel. ‘Dat zij, eh... verdomme, Raist! Waarom was je nou zo grof tegen haar?’

Raistlin hief zijn bedekte hoofd, zodat zijn gelaat zichtbaar werd. ‘Ik moest wel grof zijn,’ zei hij met zijn zachte stem. ‘Ik moest de afgrond die voor haar voeten gaapte heel duidelijk maken; een afgrond die ons allen had kunnen vernietigen!’

Caramon staarde zijn tweelingbroer verwonderd aan. ‘Jij hebt niets menselijks meer.’

Tot zijn verbijstering, moest Raistlin diep zuchten en de glanzende ogen van de aartsmagiër werden even zachter. ‘Ik ben meer mens dan jij je realiseert, broer,’ zei hij op een toon die Caramon recht in het hart raakte.

‘Heb haar dan lief, man!’ zei Caramon, die even inhield om naast zijn broer te rijden. ‘Vergeet die nonsens over afgronden en ravijnen, of wat je ook allemaal zegt! Jij mag dan een machtige tovenaar zijn en zij een heilige geestelijke, maar onder die mantels zijn jullie gewoon van vlees en bloed. Neem haar in je armen, en...’

Caramon sprak met zo veel vuur dat hij midden op het te volgen spoor stilhield, en zijn gezicht lichtte op van passie en enthousiasme. Raistlin hield ook halt. Voorover leunend, legde hij zijn hand op de arm van zijn broer, en zijn vingers leken Caramons huid te verschroeien. Zijn uitdrukking was hard, zijn ogen weer koel en koud als glas.

‘Luister naar me, Caramon, en probeer het te begrijpen,’ zei Raistlin op een uitdrukkingloze toon die zijn broer deed huiveren. ‘Ik ben niet in staat om lief te hebben. Heb je dat nog steeds niet door? O, je hebt wel gelijk dat ik onder deze mantel van vlees en bloed ben, meer dan me lief is. Net als iedere andere man ben ik wel degelijk in staat tot lust. Meer is het niet... lust.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Het zou me waarschijnlijk weinig doen als ik eraan toegaf; ik zou wellicht tijdelijk wat zwakker worden, meer niet. Maar...’ - hier ging zijn blik als een ijspegel dwars door Caramon heen - ‘het zou Crysania vernietigen als ze erachter kwam. En reken maar dat ze erachter zou komen!’

‘Kille smeerlap dat je bent,’ siste Caramon met opeengeklemde tanden.

Raistlin trok verbaasd een wenkbrauw op. ‘Ben ik dat?’ vroeg hij simpel. ‘Als dat waar was, zou ik dan niet simpelweg m’n eigen genot najagen? Ik ben juist in staat om mezelf te begrijpen en onder controle te houden - in tegenstelling tot vele anderen.’

Caramon knipperde met zijn ogen. Hij gaf zijn paard weer de sporen en volgde het spoor weer, maar hij was verward. Op de een of andere manier was zijn broer er weer in geslaagd de zaak volkomen om te draaien. Plotseling voelde hij, Caramon, een enorm schuldgevoel - een willoos slachtoffer van zijn dierlijke instincten en niet mans genoeg om zich in bedwang te houden - terwijl zijn broer, naar eigen zeggen ‘niet in staat lief te hebben’, een toonbeeld van nobelheid en zelfopoffering leek. Caramon schudde zijn hoofd.

De twee mannen volgden Crysania’s spoor inmiddels steeds dieper het woud in. Het was gemakkelijk genoeg, want ze had zich keurig aan het pad gehouden en was er nergens van afgeweken. Ze had niet eens de moeite genomen haar sporen te wissen.

‘Vrouwen!’ mopperde Caramon na een tijdje. ‘Als ze zo nodig moest mokken, waarom is ze dan niet gewoon gaan lopen! Waarom moest ze nou per se met zo’n snel paard het halve land doorkruisen?’

‘Je begrijpt haar niet, mijn broer,’ zei Raistlin terwijl hij peinzend het spoor bekeek. ‘Dat is helemaal haar bedoeling niet. Deze vlucht heeft een diepere betekenis, geloof me nou maar.’

‘Ja hoor!’ snoof Caramon laatdunkend. ‘Hier spreekt de grote vrouwenexpert! Ik ben al eens getrouwd geweest, hoor. Ik herken dit. Ze vlucht impulsief in de hoop dat we haar snel achterhalen. Ergens verderop vinden we haar dan, terwijl haar paard helemaal op is, waarschijnlijk mank. Ze zal het ijskoud hebben, maar toch blijft ze hooghartig. Dan maken we onze excuses... en dan krijgt ze haar eigen tent van me, en... kijk maar! Wat zei ik je?’

Hij hield zijn paard in en gebaarde naar de vlakke graslanden. ‘Je ziet een spoor dat een blinde greppeldwerg nog zou kunnen volgen! Kom mee!’

Raistlin gaf geen antwoord, maar zijn gezicht stond bedachtzaam toen hij achter zijn broer aan reed. De twee volgden Crysania’s spoor door de graslanden. Ze vonden de plek waar ze het bos weer was ingegaan, stuitten op een stroompje dat ze overstaken. Maar daar, op de oever van het stroompje hield Caramon plotseling halt.

‘Wat nou...’ Hij keek naar links en rechts, en liet zijn paard een cirkel draaien. Raistlin stopte, zuchtend, en leunde over de zadelknop.

‘Ik zei het toch,’ zei hij bars. ‘Ze heeft een doel voor ogen. Ze is slim, broer van me. Slim genoeg om te weten hoe jouw gedachtegang werkt... als je al nadenkt.’

Caramon keek zijn tweelingbroer dreigend aan maar zei niks.

Crysania’s spoor was verdwenen.

Zoals Raistlin goed had geraden, had Crysania inderdaad een doel. Ze was slim en intelligent en ze had geraden wat Caramon zou denken en ze had hem bewust misleid. Niet dat ze nou zelf zo’n kei was in spoorzoeken en aanverwante buitenactiviteiten, maar ze had de laatste maanden niet voor niets in het gezelschap verkeerd van mannen die dat wel waren. Omdat ze eenzaam was - weinigen durfden te praten met de ‘heks’ - en zowel Caramon, met zijn eigen besognes, als Raistlin, met zijn eeuwige studies, geen tijd voor haar hadden, ging ze vaak alleen uit rijden en leerde ze gaandeweg van alle verhalen die ze zoal oppikte.

Het was uiteindelijk niet zo moeilijk geweest om op haar eigen sporen terug te komen, en om haar paard door het midden van de stroom te sturen, waardoor ze geen enkel traceerbaar spoor achterliet. Toen ze bij een rotsachtig gedeelte van de oever aankwam, waar haar paard sowieso geen sporen achter zou laten, had ze het stroompje achter zich gelaten. Ze ging het bos weer binnen, maar nu vermeed ze het hoofdspoor, om zich een weg te banen langs een van de kleinere dierensporen dat uiteindelijk ook naar het stroompje leidde. Overal verborg ze haar sporen zo goed en zo kwaad als dat ging. Hoewel ze hier en daar wat slordig was, ging ze er voetstoots van uit dat Caramon dat nooit achter haar zou zoeken, dus ze was niet echt bang dat hij haar op het spoor zou komen.

Had ze echter geweten dat Raistlin zijn broer vergezelde, had ze meer bedenkingen gehad, want de magiër leek haar beter te kennen dan zijzelf. Maar dat wist ze niet, dus vervolgde ze haar weg in een rustig tempo - om het paard uit te laten rusten en zichzelf de tijd te gunnen haar plannen te overdenken.

In haar zadeltassen bewaarde ze een kaart die ze uit Caramons tent gestolen had. Op de bewuste kaart was een dorpje gemarkeerd dat in de bergen lag. Het was zo klein dat het niet eens een naam had - althans, op de kaart was geen naam te zien. Maar dit dorpje was haar bestemming. Hier wilde ze een tweeledig doel zien te bereiken: ze zou de tijd veranderen en tevens zou ze het bewijs leveren, aan Caramon, zijn broer en aan zichzelf, dat ze meer was dan een nutteloos, gevaarlijk stuk bagage. Ze zou er niets minder dan haar eigenwaarde bewijzen.

Hier, in dit dorpje, wilde Crysania de verering van de oude goden weer herstellen.

Dit was echter geen compleet nieuwe gedachte voor haar. Ze had het al vaker overwogen maar om diverse redenen had ze haar doel nimmer gerealiseerd. Allereerst hadden Caramon en Raistlin het haar verboden om haar klerikale krachten in het kamp te gebruiken. Beiden vreesden voor haar leven, want ze waren de heksenverbrandingen uit hun jeugd nooit vergeten. (Raistlin zelf was bijna slachtoffer geworden, alvorens Sturm en Caramon hem hadden kunnen redden.)

Crysania bezat genoeg gezond verstand om te weten dat de meereizende mannen en hun gezinnen niet naar haar zouden luisteren, omdat ze allen geloofden dat ze inderdaad een heks was. Vervolgens had ze overwogen dat als ze haar verhaal maar kon vertellen aan mensen die haar niet kenden, als ze hen de boodschap kon brengen dat de goden de mens niet hadden verlaten, maar dat de mens de goden had verlaten, dat ze haar dan zouden volgen zoals ze Goudmaan tweehonderd jaar later zouden volgen.

Maar pas toen Raistlins scherpe woorden haar diep hadden geraakt, kon ze de moed verzamelen om daadwerkelijk wat te doen. Zelfs nu nog, terwijl ze haar paard in de schemering door het stille bos leidde, hoorde ze zijn stem en zag ze zijn vlammende ogen terwijl hij haar keihard afviel.

Dat had ik verdiend, gaf ze aan zichzelf toe. Ik had mijn geloof verloochend. Ik gebruikte mijn ‘charmes’ om hem bij me te lokken, terwijl ik me in had moeten zetten om hem tot Paladijn te brengen. Zuchtend streek ze onbewust door haar verwarde haar. Als hij geen wilskracht had getoond, had ik absoluut toegegeven.

Haar bewondering voor de jonge aartsmagiër, die toch al groot was, verdiepte zich - zoals Raistlin al had voorzien. Ze was vastbesloten om zijn vertrouwen in haar weer te herstellen, om te zorgen dat zij zijn vertrouwen en respect waard zou zijn. Want het kon niet anders bekende ze, blozend, dat hij momenteel een lage dunk van haar zou hebben. Door terug te keren in het kamp met een aantal volgelingen, ware gelovigen, wilde ze hem tonen dat hij ongelijk had - dat de tijd veranderd kon worden door geestelijken in een lege wereld te brengen - maar ook hoopte ze dat ze haar leer kon verspreiden in het leger zelf.

Haar plannen overwegend, voelde Crysania zich beter dan tijdens de maanden dat ze dit tijdsgewricht hadden betreden. Voor de verandering ondernam ze iets op eigen houtje. Ze liep niet achter Raistlin aan en evenmin volgde ze nu Caramons bevelen op. Haar humeur verbeterde aanzienlijk en ze schatte in dat ze het dorpje nog net voor donker kon bereiken. Het spoor dat ze had gevolgd leidde haar tegen de berghelling op. Ze bereikte nu de top en onder haar bevond zich een kleine vallei. Crysania gaf het paard een stopteken. Daar beneden kon ze het dorpje zien liggen, het doel van haar bestemming.

Er viel haar iets vreemds op aan het dorpje, maar omdat ze geen ervaren reiziger was, vertrouwde ze nog te weinig op haar instinct. Omdat ze per se vóór het donker het dorpje wilde bereiken en haar plannen het liefst meteen wilde uitvoeren, repte ze zich naar beneden. Terwijl ze reed, hield ze het medaillon van Paladijn, dat om haar nek hing, stevig vast.

‘En wat doen we nou?’ vroeg Caramon, die van links naar rechts keek.

‘Jij bent hier de vrouwenexpert,’ merkte Raistlin gevat op.

‘Goed, goed, ik heb me vergist,’ mompelde Caramon. ‘Maar dit helpt niet echt. Het wordt al gauw donker en dan vinden we haar spoor zeker niet meer. Ik heb nog geen echt behulpzame suggesties van je mogen horen,’ gromde Caramon die zijn broer onheilspellend aankeek. ‘Kun je niet iets toveren of zo?’

‘Als ik het had gekund, had ik al lang geleden een stel hersens voor je getoverd,’ sloeg Raistlin knorrig terug. ‘Wat wil je dat ik doe? Moet ik haar uit ’t niets tevoorschijn brengen in mijn kristallen bol? Nee, ik verspil mijn krachten niet. Dat is trouwens niet nodig ook. Heb je een kaart, of heb je niet zover vooruitgedacht?’

‘Een kaart heb ik wel voor je,’ antwoordde Caramon grimmig, waarop hij de kaart aan zijn broer overhandigde.

‘Je kunt de paarden beter wat rust gunnen en ze wat laten drinken,’ zei Raistlin terwijl hij afsteeg. Caramon deed hetzelfde en leidde de beide dieren naar een drinkplaats terwijl Raistlin de kaart bestudeerde.

Tegen de tijd dat Caramon de paarden aan een struik had aangelijnd, en hij weer terugkeerde, begon de zon onder te gaan. Raistlin had de kaart zowat tegen zijn neus gedrukt om nog wat te kunnen zien in de schemering. Caramon hoorde zijn broer kuchen en zag hem ineenkrimpen in zijn mantel.

‘Jij zou de kille avondlucht moeten vermijden,’ merkte Caramon op.

Opnieuw zwaar kuchend, wierp Raistlin hem een verbitterde blik toe. ‘Ik red me wel.’

Schouderophalend bekeek Caramon over zijn broers schouder de kaart. Raistlin wees met een slanke, benige vinger naar een klein plekje, ergens halverwege de berghelling. ‘Daar,’ zei hij.

‘Waarom? Wat heeft ze te zoeken op zo’n afgelegen plek?’ vroeg Caramon verbaasd. ‘Dat slaat helemaal nergens op.’

‘Omdat je haar doel nog steeds niet inziet!’ wierp Raistlin tegen. Bedachtzaam rolde hij de kaart op, en hij staarde in de invallende duisternis. Een diepe rimpel vormde zich tussen zijn wenkbrauwen.

‘Ja, en?’ drong Caramon sceptisch aan. ‘Wat is dat grote doel waar je het steeds over hebt? Wat is er nou precies gaande?’

‘Ze heeft zichzelf in een gevaarlijke positie gebracht,’ zei Raistlin plotseling, en zijn kille stem kon de woede nauwelijks onderdrukken. Caramon staarde hem gealarmeerd aan. ‘Wat? Hoe weet je dat? Zie je soms...’

‘Nee, natuurlijk zie ik niks, stomme idioot!’ sneerde Raistlin over zijn schouder toen hij ineens snel naar zijn paard liep. ‘Ik denk na! Ik gebruik mijn hersens! Ze wil naar dat dorp toe om de oude religie weer in ere te herstellen. Ze gaat daar praten over de ware goden!’

‘Bij de Heilige Afgrond...’ stamelde Caramon, met opengesperde ogen. ‘Je hebt gelijk, Raist,’ zei hij, na even diep nagedacht te hebben. ‘Ik heb haar dat meerdere malen horen zeggen, nu ik erover nadenk. Ik had nooit gedacht dat ze dat echt meende.’

Vervolgens, toen hij zag dat zijn broer al aanstalten maakte om op te stijgen, greep Caramon diens teugels beet. ‘Wacht nou even, Raist! We kunnen nu niks doen. We zullen toch echt tot morgenochtend moeten wachten.’ Hij gebaarde naar de bergen. ‘Je weet net zo goed als ik dat we die route onmogelijk ’s nachts kunnen afleggen. Dan lopen we het risico dat onze paarden zich verstappen en iets breken. Om nog maar te zwijgen over de wezens die zich schuilhouden in die godvergeten bossen.’

‘Ik heb mijn lichtstaf,’ zei Raistlin, terwijl hij op de Staf van Magius wees, die veilig opgeborgen zat in een leren foedraal aan de zijkant van zijn zadel. Hij wilde zich in het zadel hijsen, maar een flinke hoestbui weerhield hem en hij moest zich aan zijn zadel vasthouden terwijl hij naar lucht hapte.

Caramon wachtte tot hij weer wat rustiger werd. ‘Luister, Raist,’ zei hij op veel mildere toon, ‘ik ben net zo bezorgd over haar als jij - maar volgens mij draaf je een beetje door. Laten we nou even verstandig zijn; ze rijdt geen bende aardmannen tegemoet! En die lichtstaf van je trekt allerhande gespuis en ongedierte aan als motten op een kaarsvlam. De paarden zijn bekaf, en jij bent niet in staat om nu verder te rijden, laat staan om te vechten. Rust nou wat uit, en dan gaan we morgenochtend fris weer verder.’

Raistlin verroerde zich niet, met zijn handen op de zadelknop, en hij staarde zijn broer aan. Even leek het of hij zijn broers opmerkingen wilde betwisten, maar toen viel hij weer ten prooi aan een verscheurende hoestbui. Zijn handen gleden langzaam langs zijn lichaam en zijn voorhoofd rustte op de flank van het dier, alsof hij te uitgeput was om nog één beweging te maken.

‘Je hebt gelijk, mijn broer,’ zei hij toen hij weer enigszins een woord kon uitbrengen.

Verbijsterd door de uitzonderlijke zwakheid van zijn broer, wilde Caramon hem bijna helpen, maar hij hield zich maar in - hij was ervan overtuigd dat hij slechts toegesnauwd zou worden. Suggererend dat er helemaal niks mis was, begon hij de slaapzak van Raistlin uit te leggen, terwijl hij achteloos doorkletste, zich onbewust van wat hij allemaal precies zei.

‘Ik maak dit even klaar voor je, dan kun je lekker uitrusten. We nemen het risico wel om een vuurtje aan te leggen, dan kun jij dat hoestdrankje van je mooi aanmaken. Ik heb nog wat vlees en groenten bij me die Garic in alle haast voor me bijeen had gezocht.’ Caramon ratelde maar door, zich nauwelijks realiserend wat hij precies zei. ‘Ik maak er een lekker stoofpotje van. Net als in de goeie, ouwe tijd.

Bij alle goden!’ Grinnikend hield hij even stil. ‘Hoewel we in die dagen nooit wisten wat de dag ons zou brengen, aten we wel altijd goed! Weet je nog? Jij had altijd zo’n kruid bij je, en dat gooide je dan in de pot! Wat was dat ook alweer?’ Hij keek peinzend in de verte, alsof hij de mistige tijdflarden met zijn ogen kon doorboren. ‘Weet je nog wat ik bedoel? Je gebruikt ’t ook vaak bij je toverkunsten. Maar het deed ook wonderen voor mijn stoofpotje! De naam... mari, of mori... daar begon het mee...’ Caramon moest plotseling lachen. ‘Ik vergeet nooit meer dat die leermeester van jou ons betrapte op het koken met al die toveringrediënten van hem! Ik dacht dat-ie helemaal gek werd!’

Zuchtend zette Caramon zich weer aan zijn werk. ‘Weet je, Raist,’ zei hij even later zachtjes, ‘ik heb sindsdien heerlijke dingen gegeten op wonderbaarlijke plekken - in paleizen en elfenbossen. Maar nooit meer zo lekker als destijds. Ik zou het wel weer eens willen proberen, om te kijken of mijn herinnering me niet in de steek laat. Net als vroeger...’

Er klonk het zachte geruis van stof. Caramon viel stil, zich erg bewust van het feit dat zijn broer zijn kap terug had geslagen en hem intens aankeek. Iets wegslikkend concentreerde Caramon zich op een paar knopen die hij trachtte te ontwarren. Hij had zichzelf niet kwetsbaar willen maken, maar nu wachtte hij grimmig op Raistlins onvermijdelijke, sarcastische schimpscheut.

Weer klonk er het zachte geruis van stof, en toen voelde Caramon dat er iets zachts in zijn hand werd gedrukt - een klein buideltje.

‘Marjolein,’ fluisterde Raistlin zachtjes. ‘Dat kruid heet marjolein...’

Hoofdstuk 5

Pas toen Crysania de buitenste ring van het dorpje binnenreed, besefte ze dat er iets mis was.

Caramon zou dat natuurlijk al opgevallen zijn toen hij van de berghelling op het dorp had neergekeken. Hij had ongetwijfeld gezien dat er nergens rook uit de schoorstenen kringelde. De onnatuurlijke stilte was hem zeker niet ontgaan - geen enkel geluid van een moeder die haar kinderen roept, of de hoefgeluiden van het vee dat van het veld geleid wordt, of buren die wetenswaardigheden met elkaar uitwisselen na een dag hard werken. Hij zou hebben gezien dat het vuur in de smidse gedoofd was, en hij had zich afgevraagd waarom er achter geen enkel raam kaarslicht flikkerde. Omhoogkijkend was hij gealarmeerd geweest over het grote aantal rondcirkelende aasvogels...

Dit alles hadden Caramon, Tanis Halfelf of Raistlin zeker opgemerkt en als ze eenmaal besloten hadden om toch door te rijden, hadden ze het dorpje uiterst behoedzaam benaderd, hun hand op het zwaard of met een verdedigende toverbezwering op het puntje van de tong.

Maar pas nadat Crysania, al rondkijkend, het dorp betrad vroeg ze zich af waar iedereen eigenlijk was. Pas toen bekroop haar een gevoel van onbehagen. Ze werd zich bewust van de aasvogels toen hun geïrriteerde kreten, veroorzaakt door haar aanwezigheid, haar eigen gedachten verstoorden. Langzaam fladderden ze weg, de duisternis in, of dromden langzaam samen in de bomen, waar ze opgingen in de schaduw.

Ze stapte af voor een pand dat door het heen en weer bungelende bord een herberg bleek, bond de teugels losjes om een paal en liep naar de voordeur. Als dit een herberg was, was het een heel kleine herberg, maar keurig gebouwd, en netjes ook, gezien de geplooide gordijnen voor de ramen. Er ging een algemene gastvrijheid van uit die wonderlijk genoeg enigszins sinister aandeed in de doodse stilte. Achter het raam was geen enkel licht waar te nemen. De duisternis viel in rap tempo over het dorpje. Crysania duwde de deur open en zag binnen vrijwel niets.

‘Hallo?’ riep ze aarzelend. Het geluid van haar stem bracht de vogels buiten tot een rauw krijsen, wat haar deed huiveren. ‘Is hier iemand? Ik wil een kamer...’

Maar haar stem stierf weg. Ze wist zonder enige twijfel dat de herberg uitgestorven was. Verlaten. Had iedereen zich soms bij het leger aangesloten? Ze wist dat zoiets in sommige dorpjes was gebeurd. Maar om zich heen kijkend wist ze eigenlijk wel zeker dat hier iets anders aan de hand was. Anders had ze slechts meubilair gezien; de mensen zouden bij hun vertrek immers al hun bezittingen mee hebben genomen.

Maar hier was de tafel nog gewoon gedekt voor het avondeten... Verder lopend, waarbij haar ogen stilaan gewend raakten aan de duisternis, zag ze volle wijnglazen staan, en recentelijk geopende flessen. Geen eten. Sommige borden waren van tafel gevallen en lagen in stukken op de grond, naast wat afgekloven botjes. Twee honden en een kat die een beetje rondliepen zagen er nogal ondervoed uit, dus ze had wel een idee hoe die botten op de grond waren gekomen.

Een trap leidde naar de bovengelegen verdieping. Crysania overwoog even om erheen te lopen, maar de moed zonk haar in de schoenen. Ze zou eerst het dorpje maar eens verkennen. Er moest ergens toch wel iemand zijn die haar kon uitleggen wat hier was gebeurd.

Ze pakte een olielamp, stak hem aan en liep de straat weer op waar het nu praktisch aardedonker was. Wat was er in godsnaam gebeurd? Waar was iedereen? Het leek er niet echt op dat het dorpje een aanval had moeten doorstaan. Er waren geen tekenen van gevechten - geen gebroken meubilair, geen bloed en geen rondslingerende wapens. Geen lijken ook. Haar ongemakkelijke gevoel nam toe toen ze de herberg weer verliet. Haar paard hinnikte bij haar aanblik. Crysania kon het verlangen om op te stijgen en zo hard mogelijk weg te rijden maar nauwelijks onderdrukken. Het dier was moe en kon niet verder zonder rust. Het had ook eten nodig. Daarop maakte ze het dier los en leidde het naar de stal, achter de herberg. Die was helemaal leeg. Dat was op zich niet ongebruikelijk; paarden waren heden ten dage een luxe artikel. Maar er lag gelukkig voldoende stro en er was water, wat erop duidde dat de herberg wel ingericht was op reizigers. Crysania zette de lamp neer en nam het zadel van de rug van haar uitgeputte paard. Zo goed en zo kwaad als ze kon, als onhandige beginner, borstelde ze vervolgens het dier.

Maar het paard leek het allang best te vinden en toen Crysania even later wegliep, stond het tevreden dier met smaak uit een trog te eten.

Met haar lamp liep ze de lege, stille straten weer in. Ze tuurde in donkere huizen, en in lege winkeletalages. Niets. Niemand. Maar toen, al verder wandelend, hoorde ze een geluid. Haar hart sloeg een slag over en de lamp bewoog wild in haar trillende hand. Ze stopte en maakte zichzelf wijs dat ze een vogel of een ander dier had gehoord.

Nee, daar was het weer... en nog een keer. Een raar geluid, een zwiepend geluid en toen iets als een doffe klap. En toen weer iets zwiepends, en weer een doffe klap. Niet bepaald sinister of bedreigend. Maar toch stond Crysania stokstijf, midden op straat, zonder al te veel zin om de herkomst van het geluid nader te onderzoeken.

‘Wat een onzin!’ zei ze streng tegen zichzelf. Boos op zichzelf, en teleurgesteld door het ogenschijnlijke falen van haar plannen, was ze toch vastbesloten om het raadsel op te lossen. Moedig stapte ze voorwaarts. Maar haar hand ging, zonder dat ze het bewust merkte, naar het medaillon van haar god.

Het geluid werd luider. De huizenrij en spaarzame winkeltjes hielden hier op. Terwijl ze de hoek om sloeg, behoedzaam lopend, besefte ze ineens dat ze beter de lamp had kunnen doven. Maar die gedachte kwam te laat. Toen hij het licht zag, draaide de maker van het rare geluid zich abrupt om en sloeg zijn arm even ter bescherming voor zijn ogen. Daarna staarde hij haar ontzet aan.

‘Wie ben je?’ riep de man uit. ‘Wat wil je?’ Hij klonk niet bang, maar vooral wanhopig moe, alsof haar aanwezigheid een extra grote last betekende.

Maar in plaats van antwoord te geven, kwam Crysania dichterbij. Ineens begreep ze wat het geluid nou precies was geweest. Hij stond te vegen met zijn schep! Maar hij had geen enkel licht bij zich. Hij was overduidelijk zo hard aan het werk geweest dat hem was ontgaan dat de avond inmiddels was gevallen.

Terwijl ze de lamp wat hoger tilde, zodat hun beider gezichten in het licht vielen, bekeek Crysania de man nauwlettend. Hij was jong, jonger dan zij - twintig was hij, eenentwintig wellicht. Hij was een mens, met een bleek en ernstig gezicht en ging gekleed in gewaden die, afgezien van een vreemd en onherkenbaar symbool, sterk deden denken aan religieuze kledingstukken. Toen ze nog dichterbij kwam, zag Crysania de jongeman wankelen. Als zijn schep niet rechtop in de grond had gestaan, zou de man om zijn gevallen. Nu leunde hij zwaar op de schep, alsof hij buitengewoon uitgeput was.

Crysania vergat in een oogwenk haar eigen angst en spoedde zich naar hem toe om te helpen. Maar tot haar verbazing maakte hij een afwerend handgebaar.

‘Blijf bij me vandaan!’ schreeuwde hij.

‘Wat?’ vroeg Crysania verbijsterd.

‘Blijf bij me vandaan!’ herhaalde hij, met nog meer nadruk. Maar nu kon de schep hem niet meer helpen. Hij viel op zijn knieën, en hield zijn handen voor zijn buik, alsof hij hevige pijn leed.

‘Dat kun je vergeten,’ zei Crysania gedecideerd, omdat ze duidelijk zag dat de jongeman ziek of gewond was. Ze haastte zich naar hem toe en sloeg een arm om hem heen om steun te bieden, totdat ze plots zag waar hij mee bezig was geweest.

Ze kon zich niet verroeren en staarde ontzet voor zich uit.

Hij had een graf dichtgegooid... een massagraf.

In de grote kuil kijkend, zag ze lijken liggen - mannen, vrouwen en kinderen. Ze leken geen uiterlijke kenmerken van geweld te dragen, en er was geen bloed te zien. Toch waren ze allemaal dood; het hele dorp was dood, besefte ze ineens lamgeslagen.

En toen, terwijl ze zich omdraaide, zag ze het gezicht van de jongeman pas goed; het zweet droop van zijn gezicht en zijn ogen waren glazig en koortsig. Ineens wist ze het...

‘Ik probeerde je te waarschuwen,’ zei hij vermoeid, en met dichtgeknepen stem. ‘Voor de brandende koorts.’

‘Kom nou maar,’ zei Crysania, met een van verdriet verstikte stem. Kordaat keerde ze het vreselijke schouwspel de rug toe, en sloeg haar armen om de jongen heen. Hij stribbelde zwakjes tegen.

‘Nee, niet doen!’ smeekte hij. ‘Dan krijg je het ook! Dan sterf je... binnen enkele uren...’

‘Je bent ziek en je hebt rust nodig,’ zei ze kalm. Zijn protesten negerend, voerde ze hem weg.

‘Maar het graf...’ fluisterde hij, terwijl zijn blik afdwaalde naar de donkere hemel, waar de aasvogels rondcirkelden. ‘We kunnen de lichamen niet zomaar...’

‘Hun zielen zijn bij Paladijn,’ zei Crysania, in een poging haar misselijkheid af te wenden bij de gedachte aan het gruwelijke feestmaal dat op het punt van beginnen stond. Ze kon het triomfantelijk gekrijs al horen. ‘Slechts hun omhulsels liggen hier. Ze begrijpen wel dat de levenden op de eerste plaats komen.’

Zuchtend, en te zwak om tegen te sputteren, boog de jongeman zijn hoofd en legde zijn arm om Crysania’s nek. Hij was ongelooflijk mager, merkte ze op - ze voelde zijn gewicht nauwelijks terwijl hij op haar leunde. Ze vroeg zich oprecht af hoe lang het geleden was dat hij eens goed gegeten had.

Langzaam en voorzichtig schuifelend, verlieten ze het kerkhof. ‘Mijn huis... daar,’ zei hij, zwakjes gebarend naar een hutje aan het eind van het dorp.

Crysania knikte. ‘Vertel me eens wat er is gebeurd,’ zei ze, voornamelijk om hun beider aandacht af te houden van het vleugelgefladder vlak achter hen.

‘Er valt eigenlijk weinig te vertellen,’ zei hij huiverend en bibberend. ‘Het slaat snel toe, zonder waarschuwing. Gisterochtend speelden de kinderen nog in de tuin en gisteravond al stierven ze in hun moeders armen. Er werden nog tafels gedekt waar niemand aanschoof. En vanmorgen hebben degenen die zich nog konden bewegen dat graf gegraven...’

Zijn stem stierf weg, en een pijnscheut schoot door hem heen.

‘Het komt allemaal goed,’ suste Crysania. ‘We stoppen je in bed. Koel water en slaap. En ik zal bidden...’

‘Bidden?’ De jongeman lachte bitter. ‘Ik ben nota bene hun geestelijke!’ Hij wuifde naar het graf. ‘Je ziet wat al die gebeden uit hebben gehaald!’

‘Stil, spaar je krachten,’ zei Crysania terwijl ze het bescheiden huisje bereikten. Ze hielp hem om op bed te gaan liggen, ze sloot de deur en met behulp van haar lamp stookte ze een vuur op dat al snel behaaglijk in het kleine vertrek loeide. Tevens stak ze enkele kaarsen aan, waarop ze zich weer tot haar patiënt wendde. Zijn koortsige ogen hadden elke beweging gevolgd.

Nadat ze een stoel bijgeschoven had, schonk ze wat water in een kom, dipte er een doek in en depte zijn gloeiende voorhoofd.

‘Ik ben ook een geestelijke,’ zei ze, terwijl ze het medaillon om haar nek licht aanraakte. ‘Ik zal tot mijn god bidden om je te genezen.’

Ze zette de kom water op een tafeltje naast het bed en reikte naar de jongeman. Ze legde haar handen op zijn schouders. Toen begon ze te bidden. ‘Paladijn...’

‘Wat?’ onderbrak hij haar, en greep haar beet met een gloeiend hete hand. ‘Wat doe je?’

‘Ik ga je genezen,’ zei Crysania, kalm glimlachend terwijl ze hem strak aankeek. ‘Ik ben een volgeling van Paladijn.’

‘Paladijn!’ De jongeman trok een pijnlijke grimas en keek haar vervolgens ongelovig aan. ‘Ik dacht je al goed te verstaan. Maar hoe kun je een van zijn volgelingen zijn? Naar verluidt zijn die allemaal verdwenen, vlak voor de Catastrofe.’

‘Dat is een lang verhaal,’ antwoordde Crysania, terwijl ze de lakens over zijn huiverende lichaam schoof. ‘Dat zal ik je later wel eens uitleggen. Maar geloof me voorlopig maar dat ik wel degelijk een volgeling ben van deze grote god en dat hij je zal genezen.’

‘Nee!’ jammerde de jongeman, waarbij hij pijnlijk hard in haar handen kneep. ‘Ik ben zelf ook geestelijke, een volgeling van de zoekende goden! Ik probeerde mijn mensen te redden’ - hier brak zijn stem - ‘maar ik kon niets doen. Iedereen ging dood!’ Zijn ogen sloten zich, in totale ontzetting. ‘Ik heb ook gebeden, maar de goden... gaven geen antwoord.’

‘Omdat de goden tot wie jij bidt valse goden zijn,’ zei Crysania plechtig. Ze streek zijn bezwete haren uit zijn gezicht. Hij opende zijn ogen en keek haar nauwlettend aan. Hij was knap, zag Crysania, op een ernstige en oprechte manier. Zijn ogen waren blauw, zijn haar goudblond.

‘Water...’ mompelde hij ineens met droge en gesprongen lippen. Ze hielp hem overeind. Dorstig dronk hij uit de kom, waarna ze hem weer zachtjes achteroverdrukte. Haar nog steeds aanstarend, schudde hij zijn hoofd en sloot vermoeid zijn ogen.

‘Ken je Paladijn, en de oude goden?’ vroeg Crysania zachtjes.

De ogen van de onfortuinlijke jongeman openden zich, en er viel een schittering in waar te nemen. ‘Ja,’ zei hij verbitterd. ‘Die ken ik wel. Ze hebben het land verwoest. Ze brachten ons ziekten en onheil. Er zijn kwaadaardige zaken in dit land ontketend. Toen vertrokken ze. Toen onze nood het hoogst was, lieten ze ons in de steek!’

Nu was het Crysania’s beurt om voor zich uit te staren. Ze had ontkenning, ongeloof of zelfs totale onwetendheid verwacht. Daar kon ze prima mee omgaan. Maar deze bittere woede? Hier was ze niet op voorbereid. Waar ze bijgelovige meutes had voorzien, zag ze zich nu geconfronteerd met een massagraf en een stervende geestelijke.

‘De goden hebben ons niet verlaten,’ antwoordde ze en haar stem beefde bijna van oprechtheid. ‘Ze zijn er nog steeds, wachtend op ons gebed. Het kwaad dat Krynn trof heeft de mens over zichzelf afgeroepen, door zijn eigen trots en onwetendheid.’

Het verhaal van Goudmaan die de stervende Elistan genas, waarbij hij hem bekeerde tot het aloude geloof, schoot Crysania ineens te binnen, wat haar vervulde met intense vreugde. Ze zou deze jonge geestelijke óók genezen, en bekeren...

‘Ik zal je helpen,’ zei ze. ‘Daarna is er tijd genoeg om te praten, zodat je alles beter zult begrijpen.’

Opnieuw knielde ze naast het bed en greep het medaillon stevig beet. Ze begon weer. ‘Paladijn...’

Een hand greep haar ruw beet, en deed haar pijn. Ze moest het medaillon loslaten. Verbijsterd keek ze op. Het was de jonge geestelijke. Hij zat half overeind, zwak, huiverend van de koorts, maar zijn starende blik was intens en kalm.

‘Nee...’ zei hij ferm. ‘Jij moet het begrijpen. Je hoeft me nergens van te overtuigen. Ik geloof je!’ Hij keek op, naar de schaduwen boven hem, met een grimmige en bittere glimlach. ‘Inderdaad, Paladijn is bij je. Ik voel zijn grote aanwezigheid. Misschien gaan mijn ogen open, nu ik dichter bij de dood kom.’

‘Dat is fantastisch!’ riep Crysania in extase. ‘Dan kan ik je...’

‘Wacht!’ De jonge geestelijke hapte naar adem, en hield nog steeds haar hand vast. ‘Luister! Omdat ik je geloof, weiger ik... dat je me geneest.’

‘Wat?!’ Crysania staarde hem dof aan, vol ongeloof. ‘Je bent ziek en je ijlt,’ zei ze kordaat. ‘Je weet niet meer wat je zegt.’

‘Absoluut wel,’ antwoordde hij. ‘Kijk dan naar me. Ben ik rationeel? Ja, toch?’

Crysania nam hem nauwgezet op en kon niet anders dan bevestigend knikken.

‘Je moet ’t wel toegeven. Ik ijl niet... ik ben bij bewustzijn en bij mijn volle verstand.’

‘Maar waarom dan?’

‘Omdat...’ zei hij zachtjes, en elke ademtocht kostte hem pijn, ‘als Paladijn hier is - en dat geloof ik nu wel - waarom laat hij dit dan gebeuren? Waarom moesten al die mensen sterven? Waarom staat hij al dat lijden toe? Waarom veroorzaakt hij dat? Leg me dat eens uit!’ Boos verstevigde hij zijn greep weer. ‘Geef antwoord!’

Haar eigen vragen! Raistlins vragen! Crysania voelde haar gedachten rondflitsen in een verwarrende duisternis. Hoe kon ze hem antwoord geven, als ze zelf nog steeds op zoek was naar antwoorden?

Enigszins lamgeslagen herhaalde ze Elistans woorden: ‘We moeten geloof hebben. De goden werken soms langs mysterieuze weg, en we zien niet...’

Achterovergelegen schudde de jongeman vermoeid zijn hoofd en Crysania werd stil, zich hulpeloos voelend in het aangezicht van zulke heftige, intense woede. Ik genees hem gewoon, besloot ze voor zichzelf. Hij is ziek en zwak, in geest en lichaam. Je kunt niet verwachten dat hij bij machte is om...

Toen zuchtte ze. Nee... Onder andere omstandigheden had Paladijn het misschien toegestaan. De godheid zal mijn gebeden niet verhoren, was ineens Crysania’s wanhopige overtuiging. In zijn goddelijke wijsheid zou hij de jongeman tot zich roepen en pas dan zou alles hem duidelijk worden.

Maar nu mocht het niet zo zijn.

Plotseling drong de kille gedachte tot Crysania door dat de tijd niet veranderd kon worden; althans niet op deze manier, en niet door haar. Goudmaan herstelde het geloof in de oude goden gedurende een tijd toen woede als deze niet langer bestond, toen de mens bereid en klaar was te luisteren, accepteren en geloven. Niet eerder.

Haar falen overweldigde haar. Ze knielde nog steeds bij het bed en boog haar hoofd om vergiffenis te vragen voor haar onbegrip en onwil om het te accepteren.

Toen een hand haar haar aanraakte, keek ze op. De jongeman lachte haar flauwtjes toe.

‘Het spijt me,’ zei hij vriendelijk, terwijl hij zijn koortslippen samenkneep. ‘Het spijt me dat ik je moet teleurstellen.’

‘Ik begrijp het wel,’ zei Crysania kalm. ‘En ik zal je wens respecteren.’

‘Dank je wel,’ antwoordde hij. Toen werd het stil. Minutenlang was zijn moeizame ademhaling het enige geluid dat in het vertrek weerklonk. Crysania maakte aanstalten om op te staan, maar ze voelde zijn gloeiende hand op de hare. ‘Doe alsjeblieft één ding voor me,’ fluisterde hij.

‘Alles,’ zei ze, waarbij ze zichzelf dwong om te lachen, hoewel ze hem nauwelijks kon zien door haar tranen.

‘Blijf vannacht bij me... als ik sterf...’

Hoofdstuk 6

Het trappetje van het schavot opklimmen... hoofd gebogen. Handen achter mijn rug gebonden. Ik worstel om me te bevrijden, zelfs nog als ik al op de treden sta, hoewel ik weet dat het nutteloos is - ik heb al dagen, weken, geprobeerd om mezelf te bevrijden, maar zonder resultaat.

Ik struikel over mijn zwarte mantel. Iemand vangt me op en verhindert dat ik val, maar sleept me niettemin toch voorwaarts. Ik ben bovenaan. Het hakblok, doordrenkt van bloed, staat voor me. Wanhopig probeer ik mijn handen te bevrijden. Als ik die toch maar ’s los wist te krijgen! Dan kan ik mijn magie toepassen! Ontsnappen! Ontsnappen!

‘Er is geen ontsnapping mogelijk,’ lacht mijn beul en ik besef dat ik mijn eigen stem hoor. Mijn gelach! Mijn stem! ‘Knielen, zielige tovenaar! Leg je hoofd maar op het koude, bloederige kussen!’

Nee! Ik gil van angst en woede en biedt wanhopig weerstand, maar enkele handen grijpen me van achteren. Kil duwen ze me op de knieën. Mijn verzwakte vlees raakt het koude, slijmerige blok! Nog steeds draai en duw ik om los te komen, ik gil, maar ze duwen me naar beneden.

Er wordt een zwarte kap over mijn hoofd gedaan... maar ik hoor de beul dichterbij komen, ik hoor zijn lange, zwarte cape langs zijn enkels ruisen, ik hoor dat hij de hakbijl heft... hoger...

‘Raist! Raistlin! Word wakker!’

Raistlins ogen openden zich. Naar boven starend, verward en volkomen ontzet, had hij even geen flauw benul waar hij was of wie hem wakker had gemaakt.

‘Raistlin, wat is er?’ herhaalde de stem.

Sterke handen hielden hem stevig vast, de stem klonk bekend; warm en vol ongerustheid, en de hoge fluittoon van de vallende beulsbijl werd naar de achtergrond gedrongen.

‘Caramon!’ gilde Raistlin, zich vastklampend aan zijn broer. ‘Help me! Houd ze tegen! Laat ze me niet vermoorden! Houd ze tegen!’

‘Sssst... ik zorg wel dat ze je geen kwaad doen, Raist,’ mompelde Caramon troostend, terwijl hij zijn broer stevig vasthield en diens bruine haar streelde. ‘Stil maar, alles is goed... ik ben hier, ik ben bij je.’

Hij legde zijn hoofd te rusten op Caramons borst, en toen hij de regelmatige hartslag van zijn broer hoorde, slaakte Raistlin een diepe, huiverende zucht. Toen sloot hij zijn ogen weer om de duisternis buiten te sluiten en snikte luidkeels als een kind.

‘Ironisch, niet?’ mopperde Raistlin een tijdje later bitter, toen zijn broer het vuur oppookte en een ijzeren pot met water kookte. ‘De krachtigste magiër die ooit heeft geleefd, gereduceerd tot een krijsend kind, door zo’n droom!’

‘Ach, je bent ook maar een mens,’ gromde Caramon, die geconcentreerd over de pot gebogen zat, alsof zijn intense aandacht het water sneller zou doen koken. Hij haalde zijn schouders op. ‘Dat waren je eigen woorden.’

‘Ja... een mens,’ herhaalde Raistlin woest, ineengedoken en huiverend in zijn zwarte mantel en reiscape.

Caramon bekeek hem wat ongemakkelijk, zich nog heel goed herinnerend wat Par-Salian en de andere magiërs hem hadden verteld tijdens het Conclaaf in de Toren van de Hoge Magie, je broer is van plan de goden uit te dagen. Hij wil zelf een god worden!

Terwijl Caramon zijn broer aandachtig bekeek, trok Raistlin zijn knieën hoog op, sloeg zijn handen eromheen en liet zijn hoofd daarop rusten. Met een vreemde brok in zijn keel door de warme herinnering aan het moment dat hij zijn troost bij hem had gezocht, richtte Caramon zijn aandacht weer op het water.

Plotseling kwam Raistlin half overeind.

‘Wat was dat?’ vroeg hij gealarmeerd op hetzelfde moment dat Caramon, die het geluid ook had gehoord, overeind sprong.

‘Geen idee,’ zei Caramon zachtjes, aandachtig luisterend. Voorzichtig lopend bleek de forsgebouwde man opmerkelijk lichtvoetig te bewegen. Hij pakte zijn zwaard en trok het uit de schede.

Op datzelfde moment sloot Raistlins hand zich om de Staf van Magius die naast hem lag. Met een katachtige beweging schoot hij overeind en trapte het vuur uit en doofde het met het water uit de pot. Het duister omhulde hen toen de kolen sissend uitdoofden.

Stokstijf stilstaand, om hun ogen de tijd te geven te wennen aan de plotselinge verandering, concentreerden de beide broers zich op wat ze hoorden.

Het beekje waar ze vlakbij kampeerden, klotste met een vertrouwd geluid langs de stenen, de takken in het bos kraakten en de bladeren ruisten toen er een stevige bries opstak, als een mes door de herfstnacht. Maar wat zij hoorden was wind noch water.

‘Daar heb je het weer,’ fluisterde Raistlin terwijl zijn broer naast hem kwam staan. ‘In het bos, aan de overkant...’

Het was een soort krassend en slepend geluid, alsof iemand zonder veel succes een weg probeerde te banen door onbekend terrein. Het duurde even, hield dan weer op, en dan weerklonk het weer. Of het was iemand of iets - onhandig, met zware laarzen.

‘Aardmannen!’ siste Caramon.

Met zijn zwaard in de hand wisselde hij een blik met zijn broer. De jaren van duisternis, van vervreemding, de jaloezie, de haat - dat alles verdween in een oogwenk. Als reactie op het dreigende gevaar werden ze weer één, zoals ze ooit eerder waren geweest in hun moeders schoot.

Behoedzaam bewegend zette Caramon een stap in het beekje. De Rode Maan, Lunitari, weerscheen door de bomen. Het was nieuwe maan vanavond, dus er viel weinig licht op de omgeving. Bang om op een steen te trappen, testte Caramon elke stap voor hij zijn volle gewicht erop zette. Raistlin volgde hem, met zijn staf in de ene hand, terwijl zijn andere hand lichtjes op zijn broers schouder rustte, ter verbetering van zijn evenwicht.

Ze staken het beekje over, zo stil als de fluisterende wind over het water, en bereikten de overzijde. Het geluid hoorden ze nog steeds. Het werd veroorzaakt door iets levends, dat leed geen twijfel. Als de wind even ging liggen, hoorde ze het overduidelijk.

‘Wachter... roversbende...’ fluisterde Caramon, zich half omdraaiend naar zijn broer.

Raistlin knikte. Aardmannen op rooftocht stuurden wel vaker wachters om de omgeving in de gaten te houden, als ze van plan waren een dorpje te overvallen. Omdat het saai werk was en het de uitverkorenen uitsloot van de moordpartijen en opbrengsten, werden doorgaans de laagste aardmannen in rang verkozen - de minst bekwame en de meest overtollige leden van de bende.

Plotseling greep Raistlin Caramons arm stevig beet, wat hen beiden stil deed staan.

‘Crysania!’ fluisterde de magiër. ‘Het dorpje... we moeten weten waar de rest van de bende uithangt!’

Caramon fronste zijn voorhoofd. ‘Ik zal ’m levend vangen!’ Hij maakte zijn bedoeling door zijn handen rond een denkbeeldige aardman te houden.

Raistlin lachte grimmig ter bevestiging. ‘En ik zal ’m ondervragen,’ siste hij, waarbij hij ook een weinig goeds belovend gebaar maakte.

Tezamen sloop de tweeling voort, in de diepste schaduw zodat niet het minste greintje maanlicht op hun riem of zwaard weerschenen zou worden. Het geluid hoorden ze nog steeds. Hoewel het af en toe wegviel, begon het toch steeds weer. Het kwam ook steeds van dezelfde plek. En wie of wat het ook veroorzaakte, had er absoluut geen idee van dat ze naderden. Ze liepen er nu recht op af, totdat ze het idee hadden dat ze er vrijwel recht tegenover stonden.

Het geluid kwam uit het bos, zoveel was nu wel zeker, ongeveer zeven meter van het hoofdspoor. Raistlin keek snel om zich heen en zag een dunner spoor. Bijna onzichtbaar in het bleke licht van de sterren en de maan, week het enigszins af van het hoofdspoor - een dierenspoor waarschijnlijk dat direct naar het beekje leidde. Een goede plek voor verkenners om zich te verbergen, met prima mogelijkheden om een verrassingsaanval uit te voeren en het bood ook een goede ontsnappingsroute als de overmacht te groot bleek.

‘Wacht hier!’ gesticuleerde Caramon.

Een licht geruis van zijn zwarte kap diende als Raistlins antwoord. Caramon duwde een laaghangende tak zachtjes weg en betrad het woud, uiterst behoedzaam manoeuvrerend, vlak bij het vaag zichtbare dierenspoor.

Raistlin bleef staan bij een boom, en zijn slanke vingers reikten naar iets in een van zijn vele geheime zakken. Vervolgens rolde hij wat zwavel in een balletje vleermuizenguano. De woorden van de bezwering kende hij van buiten, maar toch herhaalde hij ze nog eens in gedachten. Terwijl hij dat deed, was hij zich nog steeds bewust van alle bewegingen die zijn broer maakte.

Hoewel Caramon zijn best deed om stil te zijn, hoorde Raistlin het gekraak van diens lederen wapenrusting, het gerinkel van zijn riem, en de krakende takken onder zijn voeten. Gelukkig maakte hun beoogde doel nog steeds zo veel herrie dat de krijger waarschijnlijk ongestoord en onopgemerkt zijn gang kon gaan...

Toen klonk er een vreselijke kreet door de nacht, gevolgd door angstig geschreeuw en een ontzettende herrie, alsof honderd mannen zich een weg baanden door het struikgewas.

Raistlin kwam in beweging.

Een stem schreeuwde: ‘Raist! Help! Aaaiii...!’

Nog meer kabaal, het geluid van brekende takken, een luide bons...

Zijn mantel stevig vasthoudend, rende Raistlin over het dierenspoor, zich niet langer bekommerend om stilte en geheimhouding. Hij hoorde zijn broer nog steeds gillen. Het geluid klonk ietwat gedempt, maar wel helder, en klonk niet per se alsof hij pijn leed.

Door het woud rennend, lette de aartsmagiër niet op de takken die in zijn gezicht sloegen of op de braamstruiken die zijn mantel ruïneerden. Toen hij plotseling bij een open plek aankwam hield hij halt, en knielde neer naast een boom. Vóór hem nam hij een beweging waar - een gigantische zwarte schaduw die in de lucht leek te hangen, vlak boven de grond. Worstelend, schreeuwend en vreselijk vloekend, kon dat maar één persoon zijn - Caramon!

‘Ast kirinann Soth-aran/Suh kali Jalaran...’ Raistlin dreunde de woorden op en tegelijkertijd gooide hij de zwavelbal omhoog, tot in de boomkruinen. Onmiddellijk volgde er een uitbarsting van licht, gevolgd door het lage gebrom van een explosie. De boomtoppen vatten vlam en zetten het hele schouwspel beneden in het volle licht.

Raistlin schoot vooruit, de woorden van een andere bezwering op de lippen, en magische vonken schoten uit zijn vingertoppen.

Maar hij bleef ineens stokstijf staan, in totale verbijstering.

Voor hem, aan één been hangend aan een touw dat over een tak was gegooid, hing Caramon. Naast hem, in blinde paniek voor de vlammen, spartelde een konijn.

Raistlin staarde gefascineerd naar zijn broer. Om hulp schreeuwend draaide hij langzaam om in de wind terwijl de brandende bladeren overal om hem heen vielen.

‘Raist!’ Hij schreeuwde nog steeds. ‘Maak me... o...!’

Bij de volgende omwenteling kwam hij beter in het gezichtsveld van zijn verbijsterde tweelingbroer. Blozend, ook omdat het bloed naar zijn hoofd daalde, lachte Caramon maar wat schaapachtig. ‘Wolvenval,’ zei hij snedig.

Het woud werd nu door vlammend oranje licht verlicht. Het vuur weerscheen op het zwaard van de grote man, dat op de grond lag waar hij het had laten vallen. Het flikkerde op Caramons wapenrusting terwijl hij willoos ronddraaide. En het gloeide in de van paniek vergeven ogen van het konijn.

Raistlin begon te schokschouderen.

Nu was het Caramons beurt om zijn broer gekwetst aan te kijken. Al draaiende probeerde hij zijn hoofd op te heffen om hem beter te kunnen zien en hij keek bepaald smekend toen hij zei: ‘Toe nou Raist! Maak me nou los!’

Raistlin begon stilletjes te lachen en zijn schouders bewogen nog wat heftiger.

‘Verdomme, Raist! Dit is niet leuk!’ tierde Caramon, terwijl hij met zijn armen begon te zwaaien. Hierdoor draaide de gestrikte krijger niet zozeer rond, maar meer heen en weer. Daardoor begon ook het konijn des te meer te bewegen en klauwde het nog heftiger in de lucht. Al snel draaiden ze beiden in tegengestelde richting, om elkaar heen. De touwen waaraan ze vastzaten raakten steeds meer verstrikt.

‘Maak me los!’ brulde Caramon. Het konijn gilde verschrikt.

Nu werd het te veel. Duidelijke herinneringen aan hun jeugd drongen zich aan de aartsmagiër op, en alle duisternis en gruwelen die zijn ziel al jaren teisterden leken te verdwijnen. Ineens was hij weer jong, vol hoop en vervuld van dromen. Ineens was hij weer samen met zijn broer, degene die hem het meest na stond, meer dan wie ook. Zijn stuntelende, koppige, geliefde broer... Raistlin sloeg dubbel van het lachen. Snakkend naar adem, viel de magiër neer en lachte uit alle macht, en de tranen rolde over zijn wangen.

Caramon staarde hem aan - maar de onheilspellende blik van een man die ondersteboven aan één voet hing vergrootte de vrolijkheid alleen nog maar. Raistlin bleef lachen tot hij bang werd dat zijn hele binnenste pijn begon te doen. Het lachen voelde goed. Even verdreef het alle duisternis. Liggend op de vochtige aarde, onder het licht van de brandende bomen, lachte Raistlin nog harder, en de vrolijkheid voelde aan alsof de allerbeste wijn ter wereld door zijn lichaam stroomde. En toen viel Caramon hem bij, en zijn machtige, bulderende lach dreunde door het woud.

Pas toen er stukken brandend hout naast hem begonnen neer te vallen, kwam Raistlin weer enigszins tot zichzelf. Hij veegde zijn tranen uit zijn ogen, stond op, maar door het lachen stond hij letterlijk te wankelen op zijn benen. Met een simpele polsbeweging kwam de zilveren dolk tevoorschijn die hij altijd verborgen hield in zijn mouw.

Omhoog reikend sneed de magiër het touw rond zijn broers enkel los. Caramon viel op de bodem met een doffe klap.

Nog steeds grinnikend sneed Raistlin ook het touw los dat een of andere jager rond de achterpoot van het konijn had gebonden, en nam het dier in zijn armen. Het dier was halfgek van angst, maar de magiër aaide hem over zijn kop en prevelde zachte woordjes. Gaandeweg kalmeerde het dier, als raakte het in een trance.

‘Nou, we hebben hem in elk geval levend in handen gekregen,’ zei Raistlin gevat. Hij hield het konijn omhoog. ‘Ik vrees alleen dat hij weinig nuttige informatie prijs zal geven.’

Rood in zijn gezicht, alsof hij in een vat met verf was gevallen, ging Caramon rechtop zitten en wreef over zijn pijnlijke schouder.

‘Heel grappig,’ mopperde hij en keek beschaamd naar het beest. De vlammen in de boomtoppen doofden langzaam, hoewel de lucht nog vol rook was en het omringende gras hier en daar vlam had gevat. Gelukkig was het een vochtige herfstdag geweest, dus de kleine brandjes doofden snel.

‘Aardige toverspreuk,’ merkte Caramon op, terwijl hij de gloeiende overblijfselen in de boomkruinen bekeek. Vloekend en kreunend kwam hij overeind.

‘Is altijd een van mijn lievelingsspreuken geweest,’ antwoordde Raistlin droogjes. ‘Die heb ik nog van Fizban geleerd. Weet je nog?’ Met een nadere blik op de smeulende resten, moest hij lachen. ‘De oude man had dit vast zeer weten te waarderen.’

Terwijl hij het konijn in zijn armen wiegde, de lange oren afwezig strelend, wandelde Raistlin weg van de nog rokende bomen en struiken. Half in slaap gesust door de vingers van de magiër, sloot het konijn de ogen. Caramon pakte zijn zwaard op dat nog ergens in de struiken lag en volgde enigszins hinkend zijn broer.

‘Dat verdomde touw sneed mijn bloedcirculatie af.’ Hij schudde even opzichtig met zijn voet om zijn bloed weer sneller te doen stromen.

Zware wolken waren de hemel binnengedreven en hadden de heldere sterren overvleugeld. Lunitari’s schijnsel was gedoofd. Toen de vlammen in het lover volkomen waren gedoofd, werd het bos zó aardedonker dat geen van de broers nog een hand voor ogen zag.

‘Volgens mij kunnen we de geheimhouding nu wel laten varen,’ mompelde Raistlin. ‘Shirak.’ Het kristal op de top van de Staf van Magius begon met fonkelende helderheid te schitteren.

De tweeling keerde terug naar hun kamp, in stilte. Die voelde comfortabel aan en beiden beseften dat ze een dergelijke stilte al jaren niet hadden gedeeld. De enige nachtelijke geluiden kwamen van de bewegingen van hun paarden, het geknars en gerinkel van Caramons wapenrusting, en het zachte geruis van de gewaden van de magiër. Achter hen hoorden ze een luide knal; een vallende, verkoolde tak.

Toen ze het kamp bereikten, pookte Caramon bedroefd in de restanten van het vuur, waarop zijn blik ineens op het konijn in Raistlins armen viel.

‘Jij beschouwt dat vast niet als ontbijt, of wel?’

‘Ik eet geen aardmannenvlees,’ antwoordde Raistlin met een glimlach, terwijl hij het dier weer op de grond zette. Door de kille aarde onder zijn poten, werd het konijn weer wakker en zijn ogen sprongen wijd open. Heel even nam hij de omgeving in zich op, maar daarna stoof hij de beschermende duisternis van het woud in.

Caramon slaakte een zucht, en lichtjes grinnikend liet hij zich zwaar zakken naast zijn bed voor de nacht. Hij trok zijn laars uit en wreef over zijn gehavende enkel.

‘Dulak,’ fluisterde Raistlin en het licht van de staf doofde. Hij legde hem naast zijn bed neer, ging liggen en sloeg de lakens om zich heen.

Nu de duisternis terugkeerde was de droom er ook weer. Wachtend.

Raistlin huiverde; zijn hele lijf schokte en bibberde. Zweet verscheen op zijn voorhoofd. Hij kon, durfde, zijn ogen niet te sluiten. Maar hij was zo moe... zo uitgeput. Hoeveel slapeloze nachten had hij nu al achter de rug?

‘Caramon?’ zei hij zachtjes.

‘Ja?’ kwam het antwoord uit de duisternis.

‘Weet je nog, toen we nog kinderen waren, wat voor... vreselijke dromen ik soms had?’ Zijn stem liet hem in de steek en hij kuchte.

Zijn tweelingbroer zei niks.

Raistlin schraapte zijn keel en fluisterde: ‘En jij bewaakte me terwijl ik sliep. Jij hield ze op afstand...’

‘Dat herinner ik me nog,’ klonk een wat gedempte stem.

‘Caramon...’ Raistlin kon zijn zin niet afmaken. De pijn en de vermoeidheid eisten een te zware tol. De duisternis leek hem in te pakken, en de droom sloop onontkoombaar tevoorschijn.

Toen weerklonk het gekraak van een wapenrusting die in beweging kwam. Er verscheen een grote schaduw naast hem. Terwijl het leder kraakte, ging Caramon naast zijn broer zitten; hij leunde tegen een boom terwijl hij zijn zwaard over zijn knieën legde.

‘Ga nou maar slapen, Raist,’ zei Caramon vriendelijk. De magiër voelde een ruwe, onhandige hand die hem op zijn schouder klopte. ‘Ik blijf wel op en houd de wacht...’

Hij wikkelde zich behaaglijk in de deken en Raistlin sloot zijn ogen. Een kalme, rustgevende slaap nam bezit van hem. Het laatste wat hij zich herinnerde was de snelle nadering van de bewuste droom die zijn benige vingers naar hem uitstak, maar verdreven werd door het weerschijnende licht op Caramons zwaard.

Hoofdstuk 7

Caramons paard stond geen seconde stil terwijl de forse man voorover in zijn zadel leunde, en de vallei van het dorpje aandachtig gadesloeg. Aandachtig bekeek hij zijn broer. Raistlins gezicht ging schuil achter zijn zwarte kap. Rond zonsopgang was er een druilerige regen gaan vallen en de druppels vielen gestaag en monotoon naar beneden. Boven hen hingen grijze regenwolken, ogenschijnlijk hoog gehouden door de donkere, torenhoge bomen. Los van de druppels viel er geen enkel geluid waar te nemen.

Raistlin schudde zijn hoofd. Vervolgens sprak hij zachtjes enkele woorden tegen zijn paard en ging voorwaarts. Caramon volgde, hem snel inhalend, en het geluid van een zwaard dat getrokken werd was duidelijk hoorbaar.

‘Je zwaard zul je hier niet nodig hebben, mijn broer,’ zei Raistlin, zonder zich om te draaien.

De paardenhoeven maakten zompige geluiden in de modder op het pad, en eigenlijk maakten ze veel te veel herrie in de zware, vochtige lucht. Ondanks Raistlins woorden hield Caramon zijn hand stevig op het gevest van het zwaard terwijl ze het dorpje binnenreden. Toen hij afstapte gaf hij de teugels van zijn paard in handen van zijn broer waarna hij, uiterst voorzichtig, dezelfde kleine herberg benaderde die Crysania niet lang geleden als eerste had gezien.

Naar binnen kijkend, zag hij de gedekte tafel en het gebroken aardewerk. Een hond kwam hoopvol op hem af, en likte jankend zijn hand. Katten slopen weg onder de stoelen, de schaduw tegemoet, steels en schuldig. Terwijl hij de hond achteloos over de kop aaide, wilde Caramon naar binnen gaan toen Raistlin hem iets toeriep.

‘Ik hoorde een paard. Daar verderop.’

Met getrokken zwaard wandelde Caramon de hoek om. Even later kwam hij terug, zijn zwaard in de schede, en met een verbaasde blik op zijn gezicht.

‘Dat is haar paard,’ meldde hij. ‘Zonder zadel, met volop voedsel en water.’

Knikkend alsof hij deze informatie al had verwacht, sloeg Raistlin zijn mantel nog steviger om zich heen.

Caramon keek ongemakkelijk om zich heen. Er druppelde water uit de dakgoten, en de deur van de herberg sloeg schril piepend in krakende scharnieren. Er kwam geen enkel licht uit de huizen, nergens was het gelach van kinderen te horen of van vrouwen die wetenswaardigheden uitwisselden of van mannen die over het weer klaagden, op weg naar hun werk.

‘Wat is dit, Raist?’

‘De pest,’ zei Raistlin.

Caramon verschoot van kleur en bedekte onmiddellijk zijn mond en neus met zijn mantel. Vanonder de donkere monnikskap krulde er een ironisch lachje om Raistlins lippen.

‘Vrees niet, mijn broer,’ zei hij terwijl hij afstapte. Caramon pakte de teugels aan en bond beide paarden vast aan een paal. Hij ging naast zijn tweelingbroer staan. ‘We hebben een ware geestelijke bij ons, was je dat vergeten?’

‘Maar waar is ze dan?’ klonk Caramons benepen stem, die zijn gezicht nog steeds bedekt hield.

De magiër keek om zich heen, naar elk stil en verlaten huis. ‘Daar, lijkt me,’ merkte hij uiteindelijk op. Caramon volgde zijn blik en zag een eenzaam lichtje flikkeren achter het raam van een huisje aan de andere kant van het dorp.

‘Ik betreed nog liever een kamp vol ogers,’ mopperde Caramon terwijl hij en zijn broer door de modderige, stille straten ploeterden. Zijn stem verraadde een zweem van angst die hij niet kon verbergen. Het vooruitzicht ooit te sterven door twintig centimeter staal in zijn buik kon hij moeiteloos aan. Maar de gedachte hulpeloos te sterven, verteerd door iets wat niet te bestrijden viel, wat zich ongezien door de lucht voortbewoog, vervulde de grote man met afschuw.

Raistlin gaf geen antwoord. Zijn gezicht bleef verborgen. Wat zijn gedachten ook waren, zijn broer kon er slechts naar gissen. De twee bereikten nu het einde van de huizenrij, en overal om hen heen viel de regen in dikke druppels neer. Ze naderden het licht toen Caramon per ongeluk even naar links keek.

‘In naam van alle goden...’ fluisterde hij terwijl hij bleef staan en zijn broer bij de arm pakte.

Hij wees naar het massagraf.

Geen van beiden sprak een woord. Met nijdig gekras vlogen de aasvogels weg toen de broers naderden, met grote, flappende vleugels. Caramon moest kokhalzen. Met een bleek gezicht wendde hij zijn gezicht af. Raistlin bleef onbewogen naar het schouwspel staren, en zijn dunne lippen vormden een nog dunnere streep.

‘Kom, mijn broer,’ zei hij koel, en hij liep weer naar het kleine huis toe.

Door het raam turend, zijn hand op zijn zwaard, slaakte Caramon een diepe zucht en gaf zijn broer middels een kort hoofdknikje een teken. Raistlin duwde vervolgens zachtjes tegen de deur.

Een jongeman lag op een rommelig en onopgemaakt bed. Zijn ogen waren gesloten en zijn handen lagen op zijn borst gevouwen. Zijn bleke gelaat vertoonde een vredige blik, hoewel de gesloten ogen diep verzonken lagen in een mager gezicht met uitstekende jukbeenderen en de lippen waren blauw, getekend door de kille dood. Een geestelijke, gekleed in gewaden die ooit wit waren geweest, knielde neer naast hem, haar hoofd gebogen boven haar in elkaar gevouwen handen. Caramon maakte zich op iets te zeggen, maar Raistlin legde een hand op zijn arm en schudde zijn hoofd, en maakte duidelijk dat ze haar niet moesten storen.

Stil stond de tweeling in de deuropening, terwijl de regendruppels om hen heen vielen.

Crysania was één met haar god. Diep verzonken in gebed merkte ze niets van hun aanwezigheid, tot het gekraak van Caramons wapenrusting haar weer terug in de realiteit bracht. Ze hief haar hoofd en het verfomfaaide haar viel terug op haar schouders. Ze keek hen aan, zonder duidelijk verrast te zijn.

Haar gezicht, bleek van vermoeidheid en droefheid, stond beheerst. Hoewel ze niet tot Paladijn had gebeden voor hun komst, wist ze dat de god zowel gesproken gebeden als gebeden uit het hart verhoorde. Ze boog nogmaals haar hoofd, als dankzegging, kwam overeind en liep op de tweeling af.

Haar blik kruiste die van Raistlin, en de schittering van het vale licht deed zijn ogen oplichten, zelfs onder de diepte van zijn kap. Toen ze sprak, leek haar stem samen te vloeien met het geluid van de vallende regendruppels.

‘Ik heb gefaald,’ zei ze.

Raistlin leek niet onder de indruk en wierp een nadere blik op het lichaam van de jongeman. ‘Wilde hij niet geloven?’

‘O, hij geloofde wel degelijk.’ Ook zij keek weer naar het lichaam. ‘Maar hij weigerde genezen te worden. Zijn woede was... opmerkelijk groot.’

Voorover bukkend sloeg ze het laken over het nu bewegingsloze lichaam.

‘Paladijn heeft hem tot zich geroepen. Nu begrijpt de jongeman het wel, daar ben ik zeker van.’

‘Hij wel,’ merkte Raistlin op. ‘Jij ook?’

Crysania boog haar hoofd, en haar gelaat ging schuil achter haar donkere haar. Ze stond zo lang zo stil dat Caramon, die het niet begreep, zijn keel schraapte en ongeduldig heen en weer wiebelde.

‘Eh, Raist...?’ sprak hij zachtjes.

‘Stil!’ fluisterde Raistlin.

Crysania keek op; ze had Caramon nog helemaal niet gehoord. Haar ogen waren nu donkergrijs, zo donker dat ze de zwarte kleding van de aartsmagiër leken te weerspiegelen.

‘Ik begrijp het,’ zei ze beslist. ‘Voor het eerst begrijp ik het en snap ik wat me te doen staat. In Istar zag ik geloof in de verloren goden. Paladijn verhoorde mijn gebed en toonde me de fatale zwakte van de Priesterkoning - trots. De god liet me zien hoe ik die dwaling zou kunnen vermijden. Hij vertelde me dat als ik hem iets zou vragen, hij altijd antwoord zou geven.

Maar Paladijn liet me in Istar ook zien hoe zwak ik zelf was. Toen ik die ellendige stad verliet en met jou hierheen kwam, was ik weinig meer dan een bang kind, dat zich ’s nachts aan jou vastklampte. Maar nu heb ik mijn kracht herwonnen. De aanblik van deze tragische gebeurtenissen heeft zich in mijn ziel gebrand.’

Terwijl Crysania sprak, kwam ze dichter tot Raistlin. Zijn ogen hielden de hare vast in een starende blik. Het medaillon van Paladijn dat ze rond haar nek droeg gaf een koud, wit licht af. Haar stem werd warmer, maar haar handen wrong ze ineen.

‘Dat beeld zal ik bij me dragen,’ zei ze zachtjes, toen ze vlak voor de aartsmagiër stond. ‘Als ik met jou door de Poort loop, met mijn geloof als wapen; mijn geloof dat jij en ik alle duisternis voorgoed uit de wereld kunnen bannen!’

Raistlin reikte naar haar beide handen. Ze voelden verdoofd aan, van de kou. Hij nam ze in zijn eigen handen, om ze te verwarmen met zijn schroeiende aanraking.

‘We hoeven de tijd helemaal niet te veranderen!’ zei Crysania. ‘Fistandantilus was een kwaadaardige man. Alles wat hij deed, was slechts voor persoonlijk gewin en glorie. Maar jij en ik bekommeren ons om dingen. Alleen dat al heeft invloed op de uitkomst. Ik weet het zeker - mijn god heeft tot me gesproken!’

Langzaam, met zijn karakteristieke lachje, bracht Raistlin Crysania’s handen tot bij zijn mond en kuste ze, maar niet één moment liet zijn blik haar los.

Crysania voelde een blos op haar wangen en haar hart miste een slag. Met een verstikt geluid draaide Caramon zich vervolgens om en liep weg.

In de beklemmende stilte, met de gestaag vallende regen op zijn hoofd, hoorde Caramon een stem in zijn gedachten, even monotoon repeterend als de druppels rondom hem.

Hij wil zelf een god worden. Hij wil zelf een god worden!

Misselijk en bang schudde Caramon met afschuw zijn hoofd. Zijn interesse in het leger, zijn fascinatie om ‘generaal’ te zijn, zijn aantrekkingskracht tot Crysania, en alle andere talloze zorgen hadden de ware reden van zijn terugkomst versluierd. Nu - na Crysania’s woorden - kwam alles weer keihard terug, alsof je geraakt werd door een golf ijskoud zeewater.

Maar hij kon slechts denken aan Raistlin zoals hij hem vannacht had meegemaakt. Hoe lang was het geleden dat hij zijn broer zo had horen lachen? Hoe lang was het geleden dat ze die warmte en hun broederband hadden gedeeld? Hij zag Raistlins gezicht nog levendig voor zich tijdens diens slaap. Hij zag de harde lijnen van sluwheid verdwijnen, de bittere trek rond de mond langzaam verzachten. De aartsmagiër zag er bijna weer jong uit, en Caramon herinnerde zich hun beider jeugd, en de tijd dat ze jongemannen waren - de gelukkigste dagen van zijn leven.

Maar toen drong zich onverbiddelijk een andere, vreselijke herinnering op; alsof zijn ziel er een pervers genoegen in schiep om hem te kwellen en te verwarren. Hij zag zichzelf terug in die donkere cel in Istar, waar hij voor het eerst zag tot welke kwaadaardigheid zijn broer in staat was. Ook herinnerde hij zich zijn vastberadenheid dat zijn broer moest sterven. Hij dacht aan Tasselhof...

Maar dat had Raistlin allemaal uitgelegd! In Istar had hij alles uitgelegd. Wederom voelde Caramon zich volkomen in het duister tasten.

Als Par-Salian nou eens ongelijk had? Als iedereen nou eens ongelijk had? Als Raist en Crysania nou eens écht de wereld konden behoeden voor alle gruwelen en een vreselijke lijdensweg?

‘Ik ben gewoon een jaloerse dwaas,’ mompelde Caramon, het regenwater met trillende hand uit zijn gezicht vegend. ‘En misschien zijn die oude tovenaars ook wel jaloers op hem.’

De duisternis rondom hem werd dieper, het wolkendek dichter, en het veranderde van grijs in zwart. De regen werd nog heviger.

Raistlin kwam naar buiten met Crysania aan zijn arm. Ze was diep weggedoken in haar dikke mantel, en de grijs-witte kap had ze over haar hoofd getrokken. Caramon schraapte zijn keel.

‘Ik breng hem wel naar buiten om bij de anderen te leggen,’ zei hij bars, en begaf zich naar de deur. ‘Dan gooi ik het graf wel dicht...’

‘Nee, mijn broer,’ kwam Raistlin tussenbeide. ‘Nee, dit schouwspel zal niet onder de grond verdwijnen.’ Hij sloeg zijn kap achterover, liet de regen vrijuit in zijn gezicht slaan en richtte zijn blik op de wolken. ‘Deze aanblik is voor de ogen van de goden bedoeld! De rook van hun vernietiging zal tot in de hemel opstijgen! Het geluid zal in hun oren weerklinken!’

Caramon, verbaasd door deze ongewone uitbarsting, draaide zich om en keek zijn broer aan. Raistlins magere gezicht was bijna net zo bleek als het lijk dat binnen lag, en zijn stem klonk woedend.

‘Kom mee,’ zei hij en hij maakte zich abrupt los van Crysania’s arm. Driftig beende hij naar het centrum van het dorpje. Crysania volgde hem, haar kap stevig vasthoudend om de striemende regen en windvlagen af te weren. Caramon volgde hen ook, maar iets terughoudender.

Toen hij halverwege de modderige, kletsnatte straat stond, wendde Raistlin zich tot Crysania en zijn broer.

‘Haal de paarden, Caramon, die van ons en dat van Crysania. Voer ze naar de bossen daar, buiten het dorpje’ - de magiër wees nadrukkelijk -‘blinddoek ze en kom dan terug hierheen.’

Caramon staarde hem nietszeggend aan.

‘Vooruit, doe het!’ commandeerde Raistlin, met raspende stem.

Caramon voldeed aan het bevel en voerde de paarden weg.

‘Ga nu hier staan,’ vervolgde Raistlin toen zijn broer even later terugkwam. ‘En verroer je verder niet. En wat er ook gebeurt, kom niet naar mij toe.’ Hij keek vervolgens Crysania even aan, die vlak bij hem stond. ‘Jij begrijpt me vast wel, Caramon.’

Caramon knikte zonder een woord te zeggen en nam Crysania bij de hand.

‘Wat betekent dit?’ vroeg ze, enigszins achterdochtig.

‘Zijn magie,’ antwoordde Caramon.

Hij zei verder niks toen Raistlin hem een scherpe, gebiedende blik toewierp. Verontrust door de vreemde, woeste uitdrukking op het gezicht van de magiër, ging Crysania wat dichter bij Caramon staan. Ze huiverde. De grote man, zijn blik strak op zijn broer gericht, sloeg zijn arm beschermend om haar heen. Terwijl ze samen in de stromende regen stonden, bijna bang om adem te halen, wachtten ze af wat de aartsmagiër ging doen.

Raistlin sloot de ogen. Hij richtte zijn hoofd naar de hemel, hief zijn armen, zijn handpalmen naar boven gekeerd. Zijn lippen bewogen, maar - heel even - konden ze hem niet horen. Maar toen, hoewel hij zijn stem niet leek te verheffen, konden beiden plotseling bepaalde woorden herkennen - de taal der magie. Hij bleef dezelfde woorden steeds weer herhalen, en zijn omfloerste stem bracht de spreuk steeds harder en zachter voort. De woorden veranderden niet, maar de manier waarop hij ze uitsprak, de betekenis van elk woord, varieerde telkens weer bij elke herhaling van de frase.

Er viel een stilte over de vallei. Zelfs het geluid van de vallende regen verdween uit Caramons oren. Alles wat hij hoorde waren de monotone woorden, de vreemde en ijle muziek van zijn broers stem. Crysania drukte zich steviger tegen hem aan, haar donkere ogen opengesperd terwijl Caramon haar gerust probeerde te stellen.

Terwijl Raistlin maar doorging, maakte een gevoel van ontzetting zich meester van Caramon. Hij had de stellige indruk dat hij onontkoombaar naar Raistlin getrokken werd, dat alles in de wereld naar de aartsmagiër getrokken werd, hoewel hij waarnam - enigszins angstig om zich heen kijkend - dat hij geen centimeter van zijn plaats was geweken. Toen hij zijn broer weer aanstaarde, werd dat gevoel zo mogelijk nog sterker.

Raistlin stond in het middelpunt van de wereld, zijn handen uitgestrekt, en alle geluiden, al het licht, de lucht zelf, leken zich door hem gemakkelijk te laten grijpen. De grond onder Caramons voeten begon te pulseren in golven die naar de aartsmagiër stroomden.

Raistlin hief zijn handen nog hoger en zijn stem steeg in toonhoogte. Hij pauzeerde, en vervolgens sprak hij elk woord nauwgezet uit, langzaam en doelgericht. De wind nam toe, de grond kwam omhoog. Caramon onderging de krankzinnige sensatie dat de hele wereld naar Raistlin toe kwam, en hij zette zich schrap, bang om ook in Raistlins duistere maalstroom meegezogen te worden.

Raistlins vingers klauwden naar de grijze, kolkende hemel. De energie die hij aan de aarde en de lucht had onttrokken, stroomde nu door hem heen. Zilveren vonken ontsprongen aan zijn vingertoppen, en troffen de wolken genadeloos. Als antwoord schoot er een helder, scherp licht naar beneden, en het huis waar het stoffelijk overschot van de jonge geestelijke lag kreeg de volle laag. Met een daverende explosie werd het huis getroffen door een blauwwitte vuurbal.

Opnieuw sprak Raistlin en meer zilverkleurig vuur schoot uit zijn vingertoppen. Een nieuwe vuurbal die deze keer de magiër trof! Raistlin stond midden in een verzengende roodgroene vlam.

Crysania gilde. Spartelend en tegenstribbelend probeerde ze los van Caramon te komen. Maar indachtig de woorden van zijn broer hield Caramon haar stevig vast, zodat ze niet op Raistlin af kon lopen.

‘Kijk!’ fluisterde hij hees, haar in een ijzeren greep houdend. ‘De vlammen deren hem niet!’

In het midden van de vuurgloed hief Raistlin zijn armen nog hoger en zijn zwarte gewaad en mantel wervelden om hem heen, alsof hij in het epicentrum van een heftige orkaan stond. Hij sprak weer. Woeste vuurstralen schoten uit hem voort, de duisternis oplichtend, zich verspreidend door het natte gras, en dansend op het water alsof er een laag brandbare olie overheen lag. En Raistlin stond in het centrum van alles; een stuurwiel vol vuur.

Crysania kon zich niet bewegen. Ze was letterlijk verlamd door een angst en ontzetting die ze nog nimmer had ervaren. Ze klampte zich aan Caramon vast, maar die bood ook weinig troost; ze hielden elkaar vast als bange kinderen terwijl de vlammen om hen heen loeiden. Het vuur volgde een spoor door de straten en elk gebouw waar de vlammen aan likten explodeerde vervolgens met een knallende explosie.

Purper, rood, blauw en groen kleurde het magische vuur dat omhoog reikte, en het nam de plaats in van de versluierde zon. De aasvogels gilden in doodsnood terwijl de bomen waar ze in waren gevlucht levensgrote fakkels werden.

Raistlin sprak weer, nog één laatste keer. Met een uitbarsting van puur, wit licht schoot er een steekvlam uit de hemel en verteerde de lijken in het massagraf.

Een hete wind van het vuur blies de kap van Crysania’s hoofd; de hitte was intens en ranselde haar gezicht. De rook verstikte haar en ze kon nauwelijks ademhalen. Overal sprongen vonken om haar heen en de vlammen kronkelden om haar voeten alsof ook zij deel uit moest maken van de verzengende brand. Maar niets raakte haar aan; niets trof haar. Zij en Caramon stonden ongeschonden te midden van het geweld. En toen werd Crysania zich bewust van de intense blik die Raistlin op haar wierp.

Vanuit het helse inferno wenkte de magiër haar.

Crysania hapte naar adem en kroop bijna tegen Caramon aan.

Raistlin wenkte weer, en zijn mantel werd opgenomen door de vuurwind die hij zelf had aangewakkerd. Midden in de vlammen hield hij zijn handen uitgestrekt naar Crysania.

‘Nee!’ schreeuwde Caramon, haar weer stevig vasthoudend. Crysania kon Raistlins blik echter niet weerstaan, maakte zich los van de grote man en stapte voorwaarts.

‘Kom hier, Eerwaarde Dochter!’ Raistlins zachte stem raakte haar, te midden van de bulderende chaos en ze wist dat ze hem in haar hart voelde. ‘Kom tot me, dwars door de vlammen heen! Proef de macht van de goden...’

De hitte van het verzengende vuur dat de aartsmagiër omhulde, brandde en verteerde haar ziel. Het leek of haar huid moest blakeren en verschrompelen. Ze kon de geluiden horen van haar knetterende haar. De adem werd uit haar longen gezogen, en ze voelden pijnlijk schroeiend aan. Maar het pure licht van het vuur bracht haar in een trance, en de vlammen begeleidden haar dansend, en Raistlins zachte stem klonk onverminderd verleidelijk.

‘Nee!’ Achter zich hoorde ze Caramon schreeuwen maar het geluid betekende niets voor haar, minder dan haar eigen dwingende hartslag. Ze bereikte de vlammenmuur. Raistlin stak zijn hand uit, maar heel even aarzelde ze, en hield zich in.

Zijn hand verbrandde! Ze zag hem verschrompelen, het vlees zwartgeblakerd.

‘Kom hier, Crysania...’ fluisterde zijn stem.

Ze stak haar hand vooruit, bevend, en wierp hem in de vlam. Heel even voelde ze een alles verzengende pijn. Ze gilde het uit van ontzetting tot Raistlins hand zich om de hare sloot en haar door het vurige gordijn trok. Onvrijwillig en onbewust sloot ze de ogen.

Koele wind kalmeerde haar. Ze kon heerlijk frisse lucht inademen. De enige hitte die ze nog voelde was de bekende warmte van het lichaam van de magiër. Toen ze haar ogen opende, zag ze dat ze vlak bij hem stond. Opkijkend keek ze recht in zijn gezicht... en voelde een dolksteek in haar hart.

Raistlins magere gezicht glom van het zweet, zijn ogen reflecteerden de puur witte vlam van de brandende lijken, en zijn adem was kort en gejaagd. Hij leek verloren en zich volkomen onbewust van zijn omgeving. Tevens lag er een blik van extase op zijn gezicht, van uitbundige vreugde, van triomf vooral.

Ik begrijp het, zei Crysania in zichzelf, terwijl ze zijn handen vasthield. Ik begrijp het... daarom kan hij me niet liefhebben. Hij is slechts één liefde toegewijd en dat is zijn magie. En voor deze liefde zal hij alles geven; voor deze liefde zal hij alles riskeren.

De gedachte was pijnlijk, maar het voelde toch aan als een prettig melancholieke pijn.

Opnieuw is hij mijn voorbeeld, dacht ze, terwijl de tranen in haar ogen opwelden. Te lang heb ik mezelf beziggehouden met de alledaagse dingetjes van deze wereld, met mezelf. Hij heeft gelijk. Maar nu ervaar ik de kracht van de goden. Ik moet me waardig tonen - aan hen en aan hem!

Raistlin sloot zijn ogen. Omdat Crysania hem vasthield, voelde ze de magie uit hem wegvloeien alsof zijn levensbloed uit een wond stroomde. Zijn armen vielen langs zijn lichaam en de vuurbal die hen had omhuld flikkerde en doofde uit.

Met een zucht, niet meer dan een fluistering, zonk Raistlin op zijn knieën op de geblakerde bodem. De regen viel weer en Crysania hoorde het gesis toen het water de smeulende resten van het dorpje raakte. Overal rees de stoom op, te midden van de skeletachtige resten van de huisjes, alsof de geesten van de oude bewoners door de straten waarden.

Naast de aartsmagiër knielend, streek Crysania diens bruine haar naar achteren. Daarop opende Raistlin zijn ogen en leek haar helemaal niet te herkennen. In zijn ogen zag ze diep, eeuwigdurend verdriet - de blik van iemand die heeft mogen proeven van dodelijke, hachelijke schoonheid en die nu weer teruggeworpen is in de kille, regenachtige wereld.

Toen zeeg de magiër ineen, zijn hoofd gebogen, zijn armen lusteloos langs zijn lichaam. Crysania keek naar Caramon die zich naar hen toe spoedde.

‘Is alles goed met je?’ vroeg hij haar.

‘Gaat wel,’ fluisterde ze. ‘Maar hoe zou ’t met hem gaan?’

Samen hielpen ze Raistlin weer enigszins overeind. Hun bestaan leek volledig aan hem voorbij te gaan. Wankelend van totale uitputting, hing hij tegen zijn broer aan.

‘Hij redt zich wel. Dit gebeurt altijd.’ Caramons stem haperde hier even. ‘Altijd? Wat zeg ik nou eigenlijk? Zoiets als dit heb ik van mijn leven nog nooit gezien! In naam van alle goden,’ - en hier staarde hij zijn broer ontzet aan - ‘zulke krachten heb ik nog nooit aan het werk gezien. Dit had ik nooit voor mogelijk gehouden...’

Ondersteund door Caramons sterke arm, leunde Raistlin op zijn tweelingbroer. Hij begon te hoesten, snakkend naar lucht, zo heftig dat hij nauwelijks nog overeind kon staan, maar Caramon hield hem stevig vast. Om hun voeten kringelden mist en rook, en de regen kletterde hard neer. Hier en daar kon je verbrand hout horen vallen en het gesis van water en vlammen. Toen de hoestbui wegtrok, hief Raistlin zijn hoofd en verscheen er weer leven in zijn ogen. Ook herkende hij zijn metgezellen weer.

‘Crysania,’ zei hij zachtjes, ‘ik vroeg je dit te doen omdat je onvoorwaardelijk geloof in mij en mijn krachten dient te hebben. Als we onze queeste vervullen, Eerwaarde Dochter, zullen we de Poort betreden en met open ogen de Afgrond in gaan - een plek vol ondenkbare gruwelen.’

Crysania begon ongecontroleerd te beven toen ze daar zo voor hem stond, volkomen in de ban van zijn glinsterende ogen.

‘Je moet sterk zijn,’ vervolgde hij intens. ‘Daarom heb ik je op deze reis meegenomen. Ik heb mijn eigen beproevingen al doorstaan. En nu moet jij de jouwe ondergaan. In Istar trotseerde je wind en water. In de Toren doorstond je de beproeving van de duisternis en nu heb je ook het vuur overleefd. Maar er wacht je nog één beproeving, Crysania! Daar moet je op voorbereid zijn, en dat geldt voor ons allen.’

Zijn ogen sloten zich vermoeid, en hij wankelde. Caramon, met vertrokken en plotseling uitgeput gezicht, greep zijn broer beet en droeg hem naar de wachtende paarden.

Crysania haastte zich achter hen aan, en ze keek bezorgd naar Raistlin. Ondanks zijn zwakheid lag er een volmaakt vredige en jubelende blik op zijn gezicht.

‘Wat is er met hem?’ vroeg ze.

‘Hij slaapt,’ zei Caramon, met diepe en norse stem die een emotie probeerde te verhullen waar zij slechts naar kon raden.

Bij de paarden aangekomen, bleef Crysania even staan en keek om.

Er steeg rook op uit de verkoolde resten van het dorp. De skeletachtige overblijfselen van de huizen waren niet meer dan witte ashopen, en de bomen niets meer dan traag omhoog kringelende rook. Terwijl ze keek sloeg de regen meedogenloos neer op de as, die gaandeweg in modder veranderde die langzaam werd weggespoeld. De mist dreef uiteen, de rook was een gewillig slachtoffer voor de stormachtige wind.

Het dorp was verdwenen alsof het nooit had bestaan.

Huiverend sloeg Crysania haar mantel dicht om zich heen en wendde zich tot Caramon, die Raistlin in zijn zadel hielp en hem ook driftig heen en weer schudde om hem wakker genoeg te krijgen om te kunnen rijden.

‘Caramon?’ vroeg ze toen de krijger ook haar te hulp schoot met opstijgen. ‘Wat bedoelde Raistlin? Met nog een beproeving? Ik zag de blik op je gezicht toen hij dat zei. Jij weet wat hij bedoelde, hè? Jij begreep hem, nietwaar?’

Caramon antwoordde niet onmiddellijk. Naast hen zat Raistlin slaapdronken te wiegen in zijn zadel. Uiteindelijk zakte zijn hoofd naar voren en de magiër viel weer in slaap. Na Crysania geholpen te hebben, steeg Caramon zelf ook op. Vooroverbuigend nam hij ook de teugels van Raistlins paard in handen. Ze reden de berg weer op, door de regen, en Caramon keurde het dorpje en het hele schouwspel geen blik meer waardig.

In stilte leidde hij de paarden langs het pad dat ze eerder ook al hadden gevolgd. Raistlin leunde, diep in slaap, tegen de hals van zijn paard. Caramon belette dat hij zou vallen door hem met één hand te ondersteunen.

‘Caramon?’ vroeg Crysania zachtjes toen ze de top van de berg bereikten.

De krijger draaide zich om en keek haar aan. Toen dwaalde zijn blik af naar het zuiden, waar ergens ver weg Thorbardin lag. De stormwolken werden dikker en donkerder tegen de verre horizon.

‘Het is een oude legende die ons vertelt dat Huma, vóór hij de Koningin van de Duisternis onder ogen kwam, getest werd door de goden. Hij onderging de beproevingen van de wind, het vuur, en die van het water.’ Caramon pauzeerde even, en zei toen kalm: ‘En de laatste beproeving was die van het bloed.’

Het lied van Huma (herhaling)

Door sintel en bloed, de oogst van draken,

Trok Huma, zich koest’rend in dromen over de Zilveren Draak,

Met de bok als eeuwig baken voor hem uit.

Eindelijk de laatste haven; een tempel, zo ver in het oosten,

Dat hij lag daar waar het oosten eindigt.

Daar verscheen Paladijn

In een poel van sterren en glorie, verkondigend

Dat van alle keuzes de moeilijkste aan Huma toekwam.

Want Paladijn wist: in het hart nestelen zich verlangens,

Dat we eeuwig kunnen reizen naar het licht,

Wordend wat we nooit kunnen zijn.

BOEK 3

Voetstappen in het zand...

Het leger van Fistandantilus trok zuidwaarts, en precies op het moment dat de laatste bladeren van de boomtakken dwarrelden en de kille winter inviel, werd Caergoth bereikt.

De kust van Nieuwzee dwong het leger tot een halt. Caramon echter had allang zijn voorbereidingen getroffen voor het onvermijdelijke feit dat ze de plas moesten oversteken. Nadat hij het commando van het grootste deel van het leger aan zijn broer had overgedragen, was Caramon zelf met een select groepje mannen naar de kust vooruit gereisd. In zijn gezelschap bevonden zich alle smeden, houtbewerkers en timmermannen die dienst in het leger hadden genomen.

Caramon zette vervolgens zijn commandopost op in Caergoth - de beroemde stad waar hij zijn hele leven al verhalen over had gehoord, in zijn vorige leven. Driehonderd jaar na de Catastrofe zou Caergoth een bruisende, bloeiende havenstad worden. Maar nu, honderd jaar nadat de vurige berg Krynn had getroffen, was Caergoth een stad in verwarring. Ooit was het een landbouwstadje geweest, in het hart van de Vlakte van Solamnië, maar nu worstelde iedereen met het gegeven dat er ineens een zee aan hun voordeur was verschenen.

Terwijl hij vanuit zijn hoofdkwartier uitkeek over wegen die plotseling doodliepen op een gevaarlijk steil klif, moest Caramon aan Tarsis denken. De Catastrofe had die stad beroofd van haar zee, en had de boten werkeloos en doods achtergelaten als stervende zeevogels, terwijl hier in Caergoth de Nieuwzee alle landbouwlanden had verzwolgen.

Caramon dacht verlangend aan die gestrande schepen in Tarsis. Hier ter plekke waren wel boten te vinden, maar bij lange na niet genoeg voor wat hij in gedachten had. Hij had zijn mannen over grote afstanden langs de kust op pad gestuurd om zo veel mogelijk zeewaardige schepen te kopen of te vorderen, het liefst met bemanning. Alle waren vervolgens naar Caergoth gereisd waar de ambachtslieden de schepen opknapten om zo veel mogelijk manschappen en goederen te kunnen vervoeren tijdens de korte reis over de Straat van Schalzee naar Abanasinië.

Dagelijks ontving Caramon rapporten over de opbouw van de dwergenlegers - hoe Pax Tharkas langzaam tot een fort werd omgebouwd; hoe greppeldwergen werden ingezet voor dwangarbeid om de mijnen en wapenfabrieken op volle kracht te laten draaien; hoeveel dwergen naar Thorbardin werden vervoerd en diep de berg werden ingevoerd.

Hij ontving ook rapporten van de boodschappers van de heuveldwergen en de Vlaktemannen. Hij hoorde van de enorme samenkomst van diverse stammen in Abanasinië, waarbij oude bloedvetes terzijde werden geschoven om samen te vechten om te overleven. Hij hoorde van de voorbereidingen van de heuveldwergen die ook wapens produceerden, gebruikmakend van dezelfde greppeldwergen als hun neven, de bergdwergen.

Hij had zelfs discrete toenadering gezocht tot de elfen in Qualinesti. Hier had Caramon een heel bizar gevoel beleefd, want de man die hij zijn boodschap had gestuurd was niemand minder dan Solostaran, Spreker van de Zon, die - slechts een paar weken geleden - gestorven was in Caramons eigen tijd.

Raistlin had zich minder optimistisch getoond over de poging de elfen bij de oorlog te betrekken, wetend wat het onvermijdelijke antwoord zou zijn. Toch had de aartsmagiër heimelijk gehoopt, in de stille uurtjes van de nacht, dat het antwoord in dit tijdsbestek anders zou kunnen uitpakken...

Maar helaas.

Caramons mannen kregen de kans niet eens om Solostaran te spreken. Nog voor ze van hun paarden waren afgestegen, vlogen de pijlen al door de lucht. Een dodelijke cirkel pijlen vormde zich om hen heen in de grond en in de bomen verderop zagen ze letterlijk honderden boogschutters, met een nieuw salvo pijlen al in de aanslag. Er werd geen woord gesproken.

De boodschappers vertrokken schielijk, met een elfenpijl als aandenken en als duidelijk antwoord op Caramons verzoek.

De oorlog zelf gaf Caramon inmiddels een ongemakkelijk gevoel. Na de puzzelstukjes bijeen te hebben gevoegd die Raistlin en Crysania hem hadden aangedragen, drong het langzaam tot hem door dat alles wat hij deed al eerder was gedaan. Die gedachte was voor hem even vreselijk als voor zijn broer, alleen om totaal verschillende redenen.

‘Ik heb het gevoel dat die ijzeren ring van Istar weer om mijn nek zit,’ mompelde Caramon op een avond in de herberg van Caergoth die hij inmiddels had bezet. ‘Ik ben weer net zo’n slaaf als toen. Erger nog eigenlijk; destijds had ik zelfs als slaaf nog de keus om adem te halen of niet. Ik had met gemak zelfmoord kunnen plegen. Maar momenteel heb ik die keus niet meer, blijkbaar.’

Het was een vreemd en gruwelijk concept voor Caramon, waar hij nachtenlang zijn hersens mee pijnigde, maar dat hij nimmer kon bevatten. Hij had er graag met zijn broer over gepraat, maar Raistlin was nou eenmaal inlands, bij de rest van het leger, en al waren ze samen geweest, was Caramon ervan overtuigd dat zijn tweelingbroer die discussie uit de weg was gegaan.

Raistlin was inmiddels elke dag sterker geworden. Na zijn vertoon van magie dat het dode dorp in één groot begrafenisvuur had veranderd, was hij twee dagen lang meer dood dan levend geweest. Toen hij eindelijk ontwaakte uit zijn koortsige slaap, zei hij doodleuk dat hij trek had. In de daaropvolgende dagen had hij meer gegeten dan in de maanden daarvoor. Zijn constante hoest verdween. Hij werd zienderogen sterker en er kwam weer vlees op zijn botten.

Maar nog steeds werd hij geteisterd door nachtmerries die de zwaarste slaapmiddelen niet konden voorkomen.

Dag en nacht ging Raistlin gebukt onder dit probleem. Als hij nou maar kon ontdekken wat Fistandantilus’ fatale vergissing was geweest, dan had hij die kunnen vermijden en corrigeren!

Hij overwoog allerlei wilde plannen. Heel even speelde hij met het idee om vooruit te reizen, naar zijn eigen tijd om het uit te zoeken, maar die suggestie liet hij snel varen. Als een brand in een dorpje hem al twee dagen lang volkomen uitputte, zou een spreuk om door de tijd te reizen hem nog meer lichaamskracht kosten. En hoewel er slechts een dag of twee in het heden voorbij zouden gaan, zou er een eeuwigheid in het verleden voorbij vlieden. En uiteindelijk, als hij al terug kon komen, zou hij de noodzakelijke kracht niet meer bezitten om de Koningin van de Duisternis te bestrijden.

Op dat moment, vlak voor het moment dat hij zich wanhopig over wilde geven, drong het antwoord tot hem door...

Hoofdstuk 1

Raistlin tilde de tentflap op en liep naar buiten. De wacht van dienst schoof meteen ietwat ongemakkelijk heen en weer; de verschijning van de aartsmagiër maakte eigenlijk iedereen altijd van streek, zelfs zijn persoonlijke bewaker. Niemand hoorde hem ooit naderen; hij leek altijd plotsklaps uit het niets te materialiseren. De eerste aanwijzing van zijn aanwezigheid was de brandende aanraking van zijn armen op iemands arm, zachtjes gefluisterde woorden, of het nauwelijks hoorbare geruis van zijn zwarte mantel.

De tent van de tovenaar werd altijd met enige argwaan en ontzetting bekeken hoewel niemand er ooit iets vreemds had zien gebeuren. Velen keken er met extra aandacht naar - vooral de kinderen, die stiekem hoopten dat er een gruwelijk monster aan de tovenaar zou ontsnappen dat vervolgens dood en verderf in het kamp zou zaaien, totdat zij het in bedwang konden krijgen met wat peperkoek.

Maar zoiets gebeurde natuurlijk nooit. De aartsmagiër ging heel spaarzaam met zijn speciale kracht om. Dat zou vanavond toch anders zijn, bedacht Raistlin zuchtend. Maar het kon nou eenmaal niet anders.

‘Wacht?’ zei hij binnensmonds.

‘Mijn h-heer...?’ De wacht begon in verwarring enigszins te hakkelen. De aartsmagiër sprak zelden tegen mensen, laat staan tegen een simpele wacht.

‘Waar is vrouwe Crysania?’

De wacht kon een krullende lip nauwelijks onderdrukken toen hij antwoordde dat de ‘heks’ zich waarschijnlijk, naar verluidt, in generaal Caramons tent bevond, waar ze zich had ‘teruggetrokken voor de nacht’.

‘Zal ik haar laten halen, mijn heer?’ vroeg hij Raistlin met zulke duidelijke tegenzin dat zelfs de magiër moest glimlachen, hoewel hij dat keurig verborgen hield onder zijn zwarte kap.

‘Nee,’ antwoordde Raistlin terwijl hij knikte, ogenschijnlijk tevreden met deze informatie. ‘En mijn broer, hebben jullie al nieuws over hem? Wanneer wordt hij weer terug verwacht?’

‘Generaal Caramon liet weten dat hij morgen arriveert, mijn heer,’ sprak de wacht verbaasd, overtuigd als hij was dat de magiër dit allang wist. ‘We dienen hier op hem te wachten, op hetzelfde moment als ook de bevoorrading aankomt. De eerste wagons zijn vanmiddag al gearriveerd, mijn heer.’ Ineens kreeg de wacht een inval. ‘Als... als u deze bevelen wilt wijzigen, dan moet ik de Kapitein van de Wacht informeren.’

‘Nee, nee, dat hoeft niet,’ sprak Raistlin sussend. ‘Ik wilde alleen maar even zeker weten dat ik vannacht niet zou worden gestoord, door niets of niemand. Is dat duidelijk, eh... hoe heet je?’

‘M... Michael, mijn heer,’ antwoordde de wacht. ‘Absoluut, als dat uw bevel is, dan zal ik daarop toezien.’

‘Goed zo.’ De aartsmagiër was even stil en staarde in de nacht die koud maar helder was, door het schijnsel van Lunitari en de sterren. Solinari, die tanende was, was niet meer dan een zilveren veeg aan de hemel. Belangrijker voor Raistlin was de maan die alleen hij kon zien. Nuitari, de Zwarte Maan, was vol en rond, een diep gat van duisternis te midden van de sterren.

Raistlin kwam dichter bij de wacht staan en sloeg zijn kap ietwat naar achteren waardoor het licht van de Rode Maan in zijn ogen weerscheen. De wacht, verbijsterd, stapte intuïtief achteruit maar zijn strenge opleiding tot ridder van Solamnië zorgde ervoor dat hij zich snel herstelde.

Raistlin voelde het lichaam van de man verstijven. De reactie van de wacht deed hem nogmaals glimlachen. Hij hief een tengere hand en legde hem op het borststuk van diens wapenrusting.

‘Niemand mag mijn tent inkomen, om welke reden dan ook,’ herhaalde de magiër op de zachte, sissende toon die hij zo effectief wist aan te wenden. ‘Wat er ook gebeurt. Niemand - vrouwe Crysania, mijn broer, jijzelf... niemand!’

‘Ik... ik begrijp het, heer,’ stamelde Michael.

‘Je hoort of ziet wellicht vreemde dingen vannacht,’ ging Raistlin verder, terwijl hij de blik van de wacht koortsachtig vasthield. ‘Let daar maar niet op. Iedereen die binnen probeert te komen, riskeert zijn of haar leven... en het mijne!’

‘Ja, heer...’ kon Michael nog net uitbrengen, en slikte iets weg. Een zweetdruppel droop langzaam over zijn gezicht, hoewel de nacht toch uitzonderlijk fris was voor de herfst.

‘Ben je - of was je - een ridder van Solamnië?’ vroeg Raistlin plots.

Michael leek slecht op zijn gemak en zijn blik werd vager. Hij opende zijn mond maar Raistlin schudde zijn hoofd. ‘Laat maar, je hoeft me niks te zeggen. Hoewel je je geschoren hebt, zie ik het aan je gezicht. Ik heb eens zo’n ridder gekend, weet je. Daarom moet je me zweren, bij de Code en de Maatstaf dat je precies zult doen wat ik zeg.’

‘Dat zweer ik, bij de Code en... de Maatstaf...’ fluisterde Michael.

De magiër knikte, schijnbaar tevreden, en draaide zich om. Michael, blij bevrijd te zijn van die ogen waarin hij slechts zichzelf weerschenen zag, nam zijn positie weer in, huiverend onder zijn warme kleding. Maar op het laatste moment, wendde Raistlin zich weer tot hem. Zijn zwarte mantel ruiste geluidloos.

‘Ridder?’ fluisterde hij.

Michael draaide zich om.

‘Als iemand deze tent betreedt,’ sprak hij op vriendelijke, bijna geamuseerde toon, ‘als iemand mijn spreuken verstoort - en als ik dat overleef - dan verwacht ik niets minder dan jouw dode lichaam hier op de grond. Dat is het enige excuus dat ik voor je falen zal accepteren.’

‘Ja, mijn heer,’ zei Michael vastberaden, en hij probeerde zijn stem beheerst te laten klinken. ‘Est Sularas oth Mithas. Mijn eer is mijn leven.’

‘Inderdaad.’ Raistlin haalde zijn schouders op. ‘Zo eindigt het doorgaans.’

De aartsmagiër liep zijn tent weer binnen, en liet Michael alleen in het donker, wachtend op god mocht weten wat er zo aanstonds allemaal ging gebeuren in de tent achter hem. Hij wenste dat zijn neef Garic bij hem was geweest, maar die was met Caramon op pad gegaan.

Michael dook nog wat dieper in zijn mantel en keek verlangend naar het kampement. Daar brandde een warm vuur, vloeide de wijn, was goed gezelschap te vinden en er werd volop gelachen. Hier was niets anders dan dikke, zwarte duisternis, met hier en daar een flauw rood lichtschijnsel. En het enige geluid dat Michael kon horen was zijn rinkelende wapenrusting; hij beefde over zijn hele lichaam.

Hij liep de tent door tot hij bij een grote houten kist kwam die naast zijn bed stond. De kist, versierd met prachtig houtsnijwerk, vol magische runen, was het enige voorwerp - naast de Staf van Magius - waar niemand behalve de magiër aan mocht komen. Niet dat iemand het ook maar in zijn hoofd zou halen, niet nadat een van de wachters per abuis had geprobeerd om hem op te tillen.

Raistlin had geen woord gezegd, maar simpelweg toegekeken toen de wacht hem, naar adem happend, had laten vallen.

Bij aanraking was de kist bitter koud geweest, zo had de wacht later aan zijn maten bij het kampvuur verteld. Erger was het gruwelijke gevoel geweest dat hem had bekropen, zo erg dat hij het een wonder had gevonden dat hij niet buiten zinnen was geraakt.

Sinds die keer verschoof alleen Raistlin de kist nog maar, hoewel niemand wist hoe. Hij stond altijd in zijn tent, hoewel niemand de kist ooit op een van de lastdieren vervoerd had zien worden.

De deksel openslaand bestudeerde Raistlin kalm de inhoud - de nachtblauwe, ingebonden spreukenboeken, de potjes en flesjes en buidels vol spreukkruiden, zijn eigen in zwart gebonden spreukenboeken, een verzameling perkamentrollen en diverse zwarte mantels die keurig opgevouwen op de bodem lagen. Er zaten geen magische ringen of hangers in, zoals je soms wel in het bezit van mindere magiërs vond. Raistlin beschouwde dergelijke voorwerpen dan ook slechts geschikt voor zwakkelingen.

Zijn blik ging snel over alle voorwerpen, met name over een dun, half vergaan boekwerk waar de doorsnee mens zich over had verwonderd; wat deed zo’n mager ogend voorwerp tussen alle andere objecten van onschatbare waarde?

De titel - in flamboyante letters geschreven om de aandacht van de koper te trekken - luidde: Handige Technieken Om Anderen te Verbazen en te Vermaken! Daaronder stond geschreven: Verbijster Uw Vrienden! Houd De Goedgelovigen Voor De Gek! Misschien stond er nog meer geschreven, maar dat was onleesbaar omdat het boek al door te veel andere, enthousiaste handen was gegaan.

Toen hij het boek zag, gleed er een dunne glimlach van herinnering over zijn lippen, maar waar hij echt naar zocht was een klein kistje dat hij tussen zijn mantels tevoorschijn haalde. Ook hierop waren diverse runen te zien en terwijl hij een spreuk mompelde om de magische effecten daarvan uit te schakelen, opende hij het kistje plechtig. Er bevond zich slechts één voorwerp in - een rijkelijk versierde, zilveren standaard. Raistlin tilde hem voorzichtig op en liep ermee naar de tafel die hij midden in de tent had neergezet.

Terwijl hij in een stoel ging zitten, haalde hij uit een van de vele geheime zakken in zijn mantel een klein kristallen voorwerp. Sprankelend, vol kleuren, leek het in eerste instantie niet meer sinister dan een gewone knikker zou zijn. Maar bij nadere beschouwing bleken de gevangen kleuren levend te zijn. Ze bewogen en verschoven, alsof ze wanhopig wilden ontsnappen.

Raistlin legde de kristallen knikker op de standaard. Hij leek daar volkomen misplaatst, veel te klein vooral. Maar toen, plotseling, was het precies juist. De knikker was gegroeid en de standaard gekrompen… wellicht was Raistlin zelf wel gekrompen, want nu was het de magiër die zich welhaast potsierlijk voelde.

Het was een bekend gevoel waar hij gewend aan was, wetend dat de drakenbol - want dat was de glimmende, van kleur verschietende kristallen bol - de gebruiker in het nadeel probeerde te stellen. Maar lang geleden (nee, binnenkort!) was Raistlin de drakenbol meester geworden. Hij had geleerd hoe hij de essentie van drakenbloed in de bol moest controleren.

Zich ontspannend, sloot Raistlin de ogen en gaf zich over aan zijn magie. Hij strekte zijn armen uit en legde zijn vingers op het kille kristal van de drakenbol en sprak de eeuwenoude woorden.

‘Ast bilak moiparalan/Suh akvlar tantangusar...’

De kilte van de bol trok door zijn vingers, en zijn vingerkootjes begonnen zelfs pijn te doen. Zijn tanden opeenklemmend, herhaalde Raistlin de woorden.

Ast bilak moiparalan/Suh akvlar tantangusar.’

Stilaan begonnen de traag draaiende kleuren minder lui te worden, om vervolgens koortsachtig druk rond te wervelen. Raistlin staarde diep in de maalstroom en moest vechten tegen de opkomende duizeligheid en misselijkheid, en hij hield de bol onverminderd stevig vast.

Langzaam fluisterde hij de woorden weer.

De kleuren tolden niet langer rond en er gloeide een helder licht in het midden. Raistlin knipperde met de ogen en fronste zijn wenkbrauwen. Het licht had zwart noch wit moeten zijn; alle kleuren of geen kleuren, als symbool van de mix van goed, kwaad en neutraliteit die de essentie vormde van de draken in de bol. Zo was het altijd geweest, al sinds de eerste keer dat hij een blik in de bol had geworpen en de controle erover trachtte te verkrijgen.

Maar het licht dat hij nu zag, hoewel het wel overeenkomsten vertoonde met wat het had moeten zijn, leek donkere schaduwen te vertonen. Hij staarde er intens naar, kil en proberend om elk afleidend stukje fantasie uit te bannen. Zijn frons werd dieper. Er bewogen inderdaad schaduwen langs de randen... schaduwen van... vleugels!

Uit het licht verschenen twee handen. Raistlin greep ze beet - en snakte naar adem.

De handen trokken met zo veel kracht aan hem dat hij, totaal onvoorbereid immers, de controle bijna verloor. Pas toen hij voelde dat hij daadwerkelijk in de bol werd gesleurd door de in schaduwen gehulde handen, oefende hij zijn eigen wilskracht uit en draaide hij de rollen om.

‘Wat heeft dit te betekenen?’ sprak hij op dwingende toon. ‘Waarom daag je me uit? Lang geleden al ben ik je meester geworden!’

Ze roept... ze roept en we moeten gehoorzamen!

‘Wie roept je die belangrijker dan ik zou kunnen zijn?’ merkte Raistlin snoevend op, hoewel zijn bloed plotseling killer werd dan de drakenbol.

Onze Koningin! We horen haar stem in onze dromen, en ze verstoort onze slaap! Kom, meester, kom snel en we voeren u naar haar! Kom snel!

De Koningin! Raistlin huiverde onvrijwillig, en kon niet meer ophouden. De handen die zijn moment van zwakte feilloos aanvoelden, trokken weer aan hem. Boos verstevigde Raistlin zijn eigen greep en probeerde zijn gedachten te ordenen, gedachten die nu net zo heen en weer flitsten als de kleuren in de bol zoëven hadden gedaan.

De Koningin! Natuurlijk, dat had hij moeten voorzien. Ze had de wereld betreden - gedeeltelijk - en nu bewoog ze zich voort te midden van de kwaadaardige draken. Lang geleden uit Krynn verbannen door het offer van de ridder van Solamnië, Huma, sliepen de draken, de goede en de kwade, in diepverborgen en geheime plekken.

De goede draken met rust latend, deed de Koningin van de Duisternis, Takhisis, de Vijfkoppige Draak, de kwaadaardige draken ontwaken, om hen achter zich te scharen om de wereld in haar macht te krijgen.

De drakenbol, hoewel samengesteld uit de componenten goed, slecht en neutraal, reageerde uiteraard sterk op de eis van de Koningin, vooral als de kwaadaardige en versterkte invloed de boventoon zou voeren, zoals nu ogenschijnlijk het geval was.

‘Zijn die schaduwen die ik zie drakenvleugels, of schaduwen in mijn eigen ziel?’ vroeg Raistlin zich af, terwijl hij in de bol staarde.

Maar al te veel tijd voor dergelijke overpeinzingen had hij niet. Zijn gedachten gingen zo snel, dat hij in één ademtocht het gruwelijke gevaar onderkende. Als hij de controle ook maar één moment zou verliezen, zou Takhisis hem in haar macht krijgen.

‘Nee, mijn Koningin,’ mompelde hij binnensmonds, de bol nog steeds in een ijzeren greep houdend. ‘Zo gemakkelijk zal het niet zijn.’

Tot de bol sprak hij zacht maar dwingend: ‘Ik ben nog steeds je meester. Ik was het die je redde van Silvanesti en Lorac, de waanzinnige elfenkoning. Ik was het die je veilig wegdroeg van de Bloedzee van Istar. Ik ben Rai...’ Hier aarzelde hij even en slikte bitter gal weg. Met opeengeklemde tanden ging hij verder. ‘Ik ben... Fistandantilus - de meester van het heden en het verleden - en ik gebied je om mij te gehoorzamen!’

Het licht van de bol dimde. Raistlin voelde duidelijk dat de handen die hem hadden vastgehouden begonnen te beven en langzaam in kracht afnamen. Zelf ervoer hij zowel angst als boosheid, maar beide emoties wist hij te verdringen en hij behield zijn eigen, nog steeds stevige greep. Het beven nam af en de handen ontspanden zich.

Wij gehoorzamen, meester.

De zucht van verlichting die Raistlin ontsnapte, durfde hij nauwelijks uit te blazen.

‘Heel goed,’ zei hij en wist nog steeds streng te klinken, als een ouder die zijn kind bestraffend toespreekt (maar wat een gevaarlijk kind!). Koeltjes vervolgde hij: ‘Ik moet mijn contact spreken in de Toren van de Hoge Magie in Palanthas. Breng mijn bevel over. Zend mijn stem door de ethers van de tijd. Breng mijn woorden naar Dalamar.’

Uw woorden zijn ons bevel, meester. Hij zal ze even duidelijk horen als zijn eigen hartslag, en zijn antwoord zult u even duidelijk te horen krijgen.

Raistlin knikte...

Hoofdstuk 2

Dalamar sloot het spreukenboek, en balde zijn vuisten uit pure frustratie. Hij was ervan overtuigd dat hij alles goed deed, dat hij de woorden met de correcte intonatie uitsprak en dat hij het voorgeschreven aantal herhalingen aan had gehouden. Alle ingrediënten en componenten klopten. Hij had Raistlin wel honderd keren gadegeslagen terwijl hij de spreuk uitsprak, maar hem lukte het niet.

Vermoeid liet hij zijn hoofd in zijn handen zakken, sloot zijn ogen en bracht de herinneringen aan de sjalafi terug voor zijn geestesoog. Hij hoorde Raistlins zachte stem weer en probeerde diens exacte toon en ritme terug te halen, om hem ervan te vergewissen wat hij verkeerd deed.

Het hielp niet. Maar alles leek precies hetzelfde te zijn! Nou ja, dacht Dalamar met een diepe zucht, Dan wacht ik wel tot hij terugkomt.

Hij stond op en de donkere elf sprak een toverspreuk uit; het eeuwige licht van een kristallen bol op het bureau in Raistlins bibliotheek doofde. Er brandde geen vuur in de haard. De late lenteavond in Palanthas was warm en aangenaam. Dalamar had zelfs het raam op een kiertje gezet.

Raistlins gezondheid was op z’n best fragiel te noemen. Hij verafschuwde frisse lucht en zat het liefst in zijn studeervertrek waar het warm was, en waar de geur van rozen, verval en verwelking hing. Normaliter trok Dalamar zich er niets van aan, maar er waren momenten, met name in de lente, dat zijn elfenziel terugverlangde naar zijn thuisland dat hij voorgoed achter zich gelaten.

Bij het raam staand, de geuren ruikend van het hernieuwde leven die zelfs de gruwelen van het Shoikanbos niet van de Toren weg konden houden, stond Dalamar zichzelf heel even toe om aan Silvanesti terug te denken.

Een donkere elf - iemand die van het licht is afgedwaald. Dat was Dalamar voor zijn eigen volk. Toen ze hem betrapten op het dragen van de zwarte mantel, die geen elf zelfs maar kon aanschouwen zonder met de ogen te knipperen, en op het uitoefenen van de Oude Toverkunsten die streng verboden voor hem waren, hadden de elfenheren hem bij handen en voeten vastgebonden, hem gekneveld en geblinddoekt. Vervolgens hadden ze hem op een kar geladen en naar de grenzen van het land gebracht.

Omdat hij niets meer kon zien, vormden Dalamars laatste herinneringen aan Silvanesti de geur van espenbomen, de rijk bloeiende bloemen en de specifieke reuk van leem. Het was toen ook lente geweest, zo herinnerde hij zich.

Zou hij teruggaan als hij dat kon? Zou hij alles wat hij nu had opgeven? Voelde hij spijt? Berouw? Onwillekeurig ging Dalamars hand naar zijn borst. Onder de zwarte mantel kon hij de wonden voelen. Hoewel het al een week geleden was dat Raistlin hem daar had aangeraakt, waarbij hij vijf brandmerken had achtergelaten, waren de wonden nog steeds niet genezen. Ze zouden nooit genezen, wist Dalamar met pijnlijke zekerheid.

Hij zou de rest van zijn leven de pijn voelen. Als hij naakt in zijn vertrek zou staan, zou hij ze zien, etterende korsten die geen huid ooit nog zou bedekken. Dat was zijn straf voor zijn verraad jegens zijn sjalafi.

Zoals hij ook de grote Par-Salian, Hoofd van de Orde, Meester van de Toren der Hoge Magie in Wayreth had gezegd - en feitelijk ook Dalamars meester, omdat de donkere elf eigenlijk als spion voor de Orde diende, een orde die Raistlin wantrouwde en vreesde zoals ze nog nooit bij een sterveling hadden gedaan - ‘Het was gewoon mijn verdiende loon.’

Zou hij deze gevaarlijke plek daadwerkelijk verlaten? Terug naar huis gaan, terug naar Silvanesti?

Dalamar staarde grimmig uit het raam, met een verwrongen lach, die sterk aan die van Raistlin deed denken, de sjalafi. Bijna met tegenzin gleed Dalamars blik van de vredige, nachtelijke hemel terug naar binnen, naar de onafzienbare rijen van prachtig gebonden spreukenboeken die zich van plafond tot vloer uitstrekten. In gedachten zag hij de schitterende, vreselijke en afschuwelijke beelden die hij had mogen aanschouwen als Raistlins leerling. Hij voelde de macht opwellen in zijn ziel, een genoegen dat uiteindelijk verre uitstak boven de pijn.

Nee, hij zou nimmer vertrekken. Nooit vertrekken.

Dalamars overpeinzingen werden verstoord door het heldere geluid van een zilveren bel. Hij klonk slechts eenmaal, met een zacht, laag geluid. Maar voor hen die in de Toren leefden (ook de doden) had het geluid het effect van een oorverdovende gong die de lucht uiteenspleet. Er probeerde iemand binnen te komen! Iemand had zich een weg weten te banen door het vervaarlijke Shoikanbos en stond bij de poorten van de Toren zelf!

Omdat hij in zijn geest zojuist al beelden van Par-Salian had opgeroepen, kreeg Dalamar ineens onwelkome visioenen van de uiterst machtige, in wit gewaad gekleed gaande tovenaar die bij hem op de stoep stond. Hij hoorde in gedachten ook duidelijk de woorden die aan de Raad waren gericht, slecht luttele avonden daarvoor - ‘Als iemand van jullie de Toren zou trachten te betreden terwijl hij weg was, zou ik je doden.’

Met de woorden van een spreuk, verdween Dalamar uit de bibliotheek om binnen een oogwenk of ademtocht bij de Toreningang weer te verschijnen.

Daar nam hij echter geen conclave van tovenaars waar, maar iets heel anders. Hij zag een figuur in blauwe drakenschubbenwapenrusting, met het afzichtelijke, gehoornde masker van een Hoge Drakenheer. In zijn handschoen hield de figuur een zwart juweel vast - een Nachtjuweel, stelde Dalamar vast - en achter de figuur voelde hij, hoewel hij niets kon zien, de aanwezigheid van een afschrikwekkende macht - een ridder des Doods.

De Hoge Drakenheer gebruikte het juweel om enkele Torenwachters op afstand te houden; hun bleke gelaat lichtte enigszins op door het donkere schijnsel van het kleinood. Ze hunkerden naar haar levensbloed. Hoewel Dalamar het gezicht onder de helm niet goed kon waarnemen, voelde hij de hitte van haar woede.

‘Waarde Kitiara,’ zei Dalamar ernstig, met een buiging. ‘Vergeef ons dit hardhandige welkom. Als u ons had laten weten dat u zou komen...’

De helm afzettend wierp Kitiara een kille blik op Dalamar met haar bruine ogen die de leerling angstig veel deden denken aan haar verwantschap met de sjalafi.

‘Je had me ongetwijfeld een nog veel interessanter welkom willen voorschotelen,’ sneerde ze terwijl ze haar donkerkrullende haar achterover sloeg. ‘Ik kom wanneer en waar ik wil, vooral als het een bezoek aan mijn broer betreft!’ Haar stem trilde letterlijk van woede. ‘Ik heb net dat godvergeten bos en die bomen van je overleefd en dan word ik nota bene bij de voordeur aangevallen!’ Ze trok haar zwaard en zette een stap voorwaarts. ‘Bij alle goden, ik zou je een lesje moeten leren, elfenslijm...’

‘Nogmaals mijn oprechte excuses,’ zei Dalamar kalm, hoewel een glinstering in zijn ogen Kitiara deed besluiten wat gas terug te nemen in haar woedeaanval.

Zoals de meeste krijgers beschouwde Kitiara magiërs als zwakkelingen die met hun neus in de boeken zaten terwijl ze die tijd beter konden benutten met zwaardvechten. Ach, soms boekten ze wel eens een grappig resultaat, zonder meer, maar als het erop aankwam vertrouwde ze vele malen liever op haar zwaard en haar krijgskunst dan op rare woordjes en vleermuizenuitwerpselen.

Dat was het beeld dat ze in gedachten van Raistlin had, haar halfbroer, en zo zag ze zijn leerling ook - die dan ook nog het nadeel had een elf te zijn, een ras dat bekendstond om hun zwakheid.

Maar Kitiara was toch anders dan de meeste andere krijgers - en dat was ook precies de reden geweest dat ze haar tegenstanders allemaal had overleefd. Waar ze heel goed in was, was het inschatten van haar opponenten. Eén blik op Dalamars koele ogen en beheerste gedrag - hoewel ze toch bijna bedreigend woedend was - deed haar afvragen of ze wellicht een gelijkwaardige vijand had gevonden.

Ze begreep hem ook niet, nog niet. Totaal niet zelfs. Maar ze herkende een zeker gevaar in deze man, en hoewel ze besloot er alert op te zijn en zo nodig in haar voordeel te gebruiken, vond ze het zeker ook aantrekkelijk. Omdat hij ook zo knap was (hij leek helemaal niet op een elf, merkte ze ineens op) en een gespierd lichaam leek te bezitten (zijn postuur deed de zwarte mantel hier en daar bewonderenswaardig opbollen) kwam ze tot de slotsom dat ze meer zou bereiken door iets vriendelijker te doen. En dat zou trouwens ook, terwijl haar ogen over zijn borst gleden, waar de openvallende mantel een gebronsd uiterlijk deed vermoeden, veel vermakelijker zijn.

Ze stopte het zwaard terug in de schede en stapte weer naar voren. Het licht dat eerder op het kille staal had weerschenen, glom nu in haar ogen.

‘Vergeef me, Dalamar. Zo heet je toch?’ Haar norse blik veranderde als bij toverslag in de verleidelijke lach die al zo veel anderen voor haar had gewonnen. ‘Dat verdomde bos heeft me van mijn stuk gebracht. Je hebt gelijk; ik had mijn broer moeten laten weten dat ik langs zou komen, maar ik was nogal impulsief, vrees ik.’ Ze stond nu dicht bij Dalamar, heel dichtbij. Terwijl ze hem aankeek en zijn gezicht ietwat versluierd werd door zijn kap, voegde ze daar nog veelbetekenend aan toe: ‘Ik ben wel vaker impulsief.’

Met een afgemeten gebaar stuurde Dalamar de wachters weg. Vervolgens bekeek de jonge elf de vrouw voor hem eens goed, met een lach die gemakkelijk met die van haar kon wedijveren.

Toen ze zijn lach zag, stak Kitiara haar hand uit. ‘Vergeven?’

Dalamars lach werd breder maar hij zei slechts: ‘Trek eerst uw handschoen uit.’

Kitiara voldeed aan het verzoek en heel eventjes vernauwden de bruine ogen zich vervaarlijk. Maar Dalamars lach verdween niet. Kitiara ontdeed zich vinger voor vinger van de lederen handschoen.

‘Alsjeblieft,’ zei ze, met een zweem van hoon in haar stem. ‘Zie je wel dat ik geen geheim wapen bij me draag?’

‘O, dat wist ik al,’ antwoordde Dalamar die haar hand nu in de zijne nam. Terwijl zijn ogen haar blik vasthielden, bracht de donkere elf haar hand naar zijn lippen en kuste hem tergend langzaam. ‘Dit genoegen had je me toch niet willen ontnemen?’

Zijn lippen waren warm, zijn handen sterk, en ze voelde haar bloed sneller stromen onder zijn aanraking. Maar ook zag ze in zijn ogen dat hij haar spelletje doorhad en ook dat hij zijn eigen spel met haar speelde. Haar respect groeide, maar haar waakzaamheid ook. Waarlijk een tegenstander die haar aandacht verdiende - haar onvoorwaardelijke en onverdeelde aandacht.

Haar hand gleed uit de zijne en bewoog tot achter haar rug met een vrouwelijk gebaar dat grappig contrasteerde met haar wapenrusting en mannelijke krijgerhouding. Het meisjesachtige gebaar moest zowel aantrekkingskracht als verwarring teweegbrengen, en ze zag aan de plotseling blozende houding van de elf dat het had gewerkt.

‘Misschien heb ik wel geheime wapens onder mijn wapenrusting verborgen en moet je dat maar eens onderzoeken,’ zei ze met een spottend lachje.

‘Integendeel,’ wierp Dalamar tegen, zijn handen ineenvouwend in zijn lange mantelmouwen. ‘Me dunkt dat uw voornaamste wapens duidelijk waar te nemen zijn. Als ik u zou fouilleren, zou ik me onmiddellijk richten op die zaken en voorwerpen die waarschijnlijk niet al te vaak zijn aangeraakt.’ De elfenogen stonden bepaald geamuseerd.

Kitiara hapte even naar adem. Verleid door zijn niets verhullende woorden en met de herinnering aan zijn warme lippen op haar huid, deed ze nog een stap voorwaarts en bracht haar hoofd naar het zijne.

Koeltjes en ogenschijnlijk onbewust bewoog Dalamar echter opzij en wendde zich enigszins van haar af. Verwachtend in zijn armen te belanden, raakte ze haar evenwicht kwijt en struikelde ze, nogal klunzig bovendien.

Met katachtige souplesse hervond ze echter haar evenwicht, draaide zich snel om, haar gezicht oplichtend van schaamte en woede. Kitiara had mannen voor minder om zeep geholpen. Maar tot haar verbazing leek hij zich volkomen onbewust van wat hij had gedaan. Of toch? Zijn gelaat verried geen enkele emotie. Hij sprak kalm over haar broer. Nee, dat had hij zojuist expres gedaan en daar zou hij voor boeten...

Kit kende haar tegenstander nu, en had zijn vaardigheden aan den lijve ondervonden. Karakteristiek genoeg las ze zichzelf onmiddellijk de les voor haar vergissing. Ze had zich blootgegeven, en moest op de blaren zitten. Maar nu was ze des te beter voorbereid.

‘Ik betreur het dat de sjalafi niet aanwezig is,’ zei Dalamar plotseling. ‘Hij zal het erg jammer vinden dat hij u misgelopen is.’

‘Is hij er niet?’ vroeg Kit, meteen op haar hoede. ‘Hoezo? Waar is hij dan? Waar zou hij heen moeten gaan?’

‘Ik weet zeker dat hij u dat heeft meegedeeld,’ sprak Dalamar met geveinsde verbazing. ‘Hij is naar het verleden gereisd om de wijsheid van Fistandantilus nader te onderzoeken om aldus de Poort te ontdekken, waardoor hij...’

‘Bedoel je dat hij toch is gegaan? Zonder de geestelijke?’ Ineens besefte Kit dat niemand natuurlijk mocht weten dat ze heer Soth op pad had gestuurd om Crysania te doden om haar broer van het dwaze idee te weerhouden om de Koningin van de Duisternis uit te dagen. Op haar lip bijtend, keek ze de ridder des Doods aan, achter haar.

Dalamar volgde haar blik, lachend, en elke gedachte lezend onder die fraaie, krullende haren. ‘O, u wist van de aanval op vrouwe Crysania?’ vroeg hij, in schijnbare onschuld.

Kit keek boos. ‘Je weet heel goed dat ik van die aanval wist! En mijn broer ook. Hij is niet gek, al is hij dan een dwaas.’

Ze keek de ridder woedend aan. ‘Jij zei me dat die vrouw dood was!’

‘Dat was ze ook,’ benadrukte heer Soth, terwijl hij uit de schaduw tevoorschijn kwam. Zijn oranje ogen gloeiden in hun onzichtbare kassen. ‘Geen mens zou mijn aanval kunnen overleven!’ Zijn onheilspellende ogen richtten zich tot de donkere elf. ‘En jouw meester zou haar nimmer hebben kunnen redden.’

‘Nee,’ gaf Dalamar toe. ‘Maar haar meester was er wel toe in staat en dat deed hij ook. Paladijn sprak een krachtige tegenspreuk uit en bracht haar ziel terug tot hem, hoewel hij haar sterfelijke omhulsel achterliet. De tweelingbroer van de sjalafi, Caramon,’ - hier boog Dalamar licht tot de laaiend woedende Kitiara - ‘bracht de vrouw naar de Toren van de Hoge Magie alwaar de magiërs haar terugzonden tot de enige die machtig genoeg was om haar te redden - de Priesterkoning van Istar.’

‘Imbecielen!’ snauwde Kitiara, haar gezicht rood van woede. ‘Ze stuurden haar terug naar hem! Dat is precies wat Raistlin wilde!’

‘Dat wisten ze wel,’ merkte Dalamar kalm op. ‘Ik had hun verteld...’

‘Heb jij dat verteld?’ riep Kitiara, naar adem snakkend.

‘Ik moet u het een en ander uitleggen,’ zei Dalamar. ‘Daar kan wel de nodige tijd overheen gaan. Zullen we het ons wat comfortabeler maken? Mag ik u uitnodigen in mijn vertrek?’

Hij bood haar zijn arm aan. Kitiara aarzelde even, maar legde toch haar arm op de zijne. Hij nam haar vervolgens in een stevige greep rond haar middel, en Kitiara stribbelde wel tegen, maar niet heel erg. Dalamar hield haar stevig en vastberaden vast.

‘Om de spreuk ons beiden te laten transporteren, moet u zo dicht mogelijk bij me staan.’

‘Ik wil ook met alle plezier wel lopen, hoor,’ wierp Kit gevat tegen. ‘Ik heb het niet zo op die magie.’

Maar terwijl ze sprak, keek ze hem aan en drukte haar lichaam stevig en met overgave tegen zijn gespierde lijf aan.

‘Zoals u wilt.’ Dalamar haalde zijn schouders op en verdween plotseling.

Verbijsterd om zich heen kijkend, hoorde ze ineens zijn stem. ‘Hier gewoon de wenteltrap op. En bij de vijfhonderdnegenendertigste trede gaat u linksaf.’

‘En dus snapt u wellicht dat de inzet voor mij even hoog is,’ zei Dalamar. ‘Ik ben gestuurd door het Conclaaf van alle drie Ordes - de Zwarte, de Witte en de Rode - om deze afschuwwekkende gebeurtenis niet te laten gebeuren.’

De twee ontspanden zich in de weelderig ingerichte privévertrekken van de donkere elf binnen de Toren. De resten van een welkome maaltijd werden meegenomen na een elegant handgebaar van de elf. Nu zaten ze voor een vuur dat meer voor de verlichting was ontstoken dan voor de warmte op deze lenteavond. De dansende vlammen brachten de conversatie op gang…

‘Waarom hield je hem dan niet tegen?’ vroeg Kit boos, waarbij ze haar gouden beker hard neerzette. ‘Wat is daar zo moeilijk aan?’ Met een handgebaar zette ze haar opmerking kracht bij. ‘Een mes in zijn rug, snel, simpel en doeltreffend.’ Met een sneer voegde ze daaraan toe: ‘Of voelen jullie magiërs je daar te goed voor?’

‘Helemaal niet,’ antwoordde Dalamar en keek Kitiara scherp aan. ‘Maar er zijn subtielere manieren voor ons Zwarte Mantels om ons van vijanden te ontdoen. Maar niet zozeer als het om hem gaat. Niet je broer.’

Dalamar huiverde even en dronk zijn wijn haastiger dan gebruikelijk op.

‘Bah!’ snoof Kitiara.

‘Nee, luister nou even naar me, Kitiara,’ zei hij zachtjes. ‘Jij kent je broer niet goed genoeg, blijkbaar. En wat erger is, je vreest hem niet! Dat zal je lelijk opbreken, vrees ik.’

‘Hem vrezen? Die magere, stiekeme ellendeling? Dat meen je niet...’ grinnikte Kitiara. Maar haar lachen verstomde snel. Ze leunde voorover. ‘Je meent het écht. Ik zie het in je ogen.’

Dalamar lachte grimmig. ‘Ik vrees hem meer dan wie of wat ook... meer dan de dood zelf.’ De donkere elf greep zijn tuniek beet en ontblootte zijn borst, waardoor zijn wonden duidelijk te zien waren.

Verbijsterd bekeek Kitiara de verwondingen en keek de elf aan, in zijn bleke gezicht. ‘Welk wapen heeft dat veroorzaakt? Ik herken het niet...’

‘Zijn hand,’ verklaarde Dalamar emotieloos. ‘Zijn vijf vingers hebben me gebrandmerkt. Dit was zijn boodschap aan Par-Salian en het Conclaaf; dit was zijn manier om hun zogezegd de groeten te doen.’

Kit had al veel gruwelen gadegeslagen - mannen wier ingewanden uitgerukt werden, afgehakte hoofden, martelsessies in de kerkers, diep verscholen in de bergen die bekend stonden als de Heren des Doems. Maar nu ze deze gapende inkepingen zag, beeldde ze zich haar broers slanke vingers in die diep in de huid van de elf brandden, en kon ze een huivering niet onderdrukken.

Terugzakkend in haar stoel overdacht Kit alles wat Dalamar haar had verteld, en ze kwam tot de conclusie dat ze Raistlin wellicht toch had onderschat. Met een ernstig gezicht nipte ze van haar wijn.

‘Hij is dus van plan de Poort te betreden,’ zei ze bedachtzaam tegen Dalamar, proberend om haar gedachten, volgens de nieuwe inzichten, opnieuw te ordenen. ‘Hij zal de Poort willen betreden met de geestelijke. Dan zal hij de Afgrond binnengaan. En dan? Hij snapt toch wel dat hij de Koningin van de Duisternis nooit op haar eigen terrein kan bestrijden?’

‘Natuurlijk snapt hij dat,’ zei Dalamar. ‘Hij is sterk, maar daar is zij sterker. Dus zal hij pogen haar naar buiten te lokken, haar te dwingen de wereld te betreden. En hier vermoedt hij dat hij haar kan vernietigen.’

‘Krankzinnig!’ fluisterde Kitiara, nauwelijks hoorbaar. ‘Hij is krankzinnig!’ Ze zette haar wijnbeker neer, waarbij ze wijn morste over haar trillende hand. ‘Hij heeft haar slechts als schaduw gezien, toen ze nog niet volledig kon materialiseren. Hij heeft geen idee wat ze dan zou zijn...!’

Opstaand, liep ze over het tapijt vol boom- en bloemmotieven, waar de elfen zo dol op waren. Plotseling had ze het kil gekregen en ging voor het vuur staan. Dalamar kwam naast haar staan, en zijn zwarte mantel ruiste vrijwel geluidloos langs haar heen. Ook terwijl Kit in haar eigen woorden en angsten op leek te gaan was ze zich zeer bewust van het warme lichaam van de elf, vlak naast haar.

‘En wat denken jullie magiërs wat er kan gaan gebeuren?’ vroeg ze ineens. ‘Wie zal er winnen als hij zijn onzinnige plan door weet te zetten? Heeft hij een kans?’

Dalamar haalde zijn schouders op en hij legde zijn hand op Kitiara’s slanke nek. Zijn vingers streelden haar gladde huid. Het gevoel was heerlijk. Kit sloot de ogen en haalde huiverend adem.

‘De magiërs weten het niet,’ antwoordde Dalamar fluisterend en hij boog voorover om Kitiara vlak onder haar oor te kussen. Als een kat kroelde ze tegen hem aan.

‘Hier zou hij natuurlijk in zijn element zijn,’ vervolgde hij. ‘En de Koningin zou uiteraard verzwakt kunnen zijn. Maar ze zal in geen geval gemakkelijk verslagen kunnen worden. Sommigen geloven zelfs dat een magisch treffen tussen de twee de wereld zou kunnen vernietigen.’

Ze hief haar hand en streelde de elf door zijn dikke, zijden haar en zijn lippen zochten haar keel. ‘Maar... heeft hij een kans?’ fluisterde ze nu hees.

Nu hield Dalamar even in. Met zijn handen nog steeds op haar schouder draaide hij haar om zodat ze tegenover elkaar stonden. Hij keek haar intens aan en zag wat ze werkelijk dacht. ‘Natuurlijk. Er is altijd een kans.’

‘En wat zal jij doen, als hij erin slaagt de Poort te betreden?’ Kitiara’s handen rustten zachtjes op zijn borst, waar haar halfbroer zijn gruwelijke brandmerk had achtergelaten. Haar ogen die de elf diep aankeken, waren vol passie maar toch konden ze haar berekenende geest niet volledig verhullen.

‘Ik moet verhinderen dat hij naar deze wereld terugkeert,’ zei Dalamar. ‘Ik moet de Poort dusdanig blokkeren dat hij er niet doorheen kan gaan.’ Zijn vinger volgde de curve van haar lippen.

‘En welke beloning krijg je voor zo’n gevaarlijke opdracht?’ Speels beet ze in zijn vingertop.

‘Ik zal Meester van de Toren worden,’ antwoordde hij. ‘En het volgende Hoofd van de Orde van de Zwarte Mantels. Hoezo?’

‘Ik kan je helpen,’ verzuchtte Kitiara, en liet haar vingers over zijn schouders glijden, als een kat die met haar nagels zijn vlees streelde. Onbewust werd Dalamars greep steviger, en hij trok haar dichter tegen zich aan.

‘Ik kan je helpen,’ herhaalde ze fluisterend. ‘Je kunt hem niet alleen aan.’

‘Welnu, mijn liefste...’ Dalamar bekeek haar met een sardonische glimlach. ‘Wie zou je dan helpen? Mij of hem?’

‘Dat zou maar van één ding afhangen,’ zei ze en liet haar handen onder de stof van zijn zwarte mantel glijden. ‘Namelijk wie er van jullie wint.’

Dalamars glimlach werd breder en zijn lippen streken over haar kin. Hij fluisterde in haar oor: ‘Dan begrijpen we elkaar.’

‘O, we begrijpen elkaar perfect,’ zei Kit met een zucht van genoegen. ‘Maar nu hebben we lang genoeg over mijn broer gepraat. Ik wil je iets heel anders vragen, over iets waar ik al heel lang benieuwd naar ben. Wat dragen magiërs eigenlijk onder die zwarte mantel, elf?’

‘Heel weinig,’ mompelde Dalamar. ‘En wat dragen vrouwelijke krijgers onder hun wapenrusting?’

‘Niets.’

Kitiara was weg.

Dalamar lag half wakker sluimerend in zijn bed. Op zijn kussen rook hij de geur nog van haar weelderige haar - parfum en staal - een vreemde maar bedwelmende mix.

De donkere elf strekte zich behaaglijk uit, en grinnikte. Ze zou hem verraden, dat leed geen twijfel. En zij wist dat hij haar, indien noodzakelijk, in een oogwenk zou vernietigen om zijn doel te bereiken. Geen van beiden ervoer die wetenschap als bitter. Het voegde eigenlijk wel iets spannends toe aan hun vrijpartij.

Dalamar sloot zijn ogen en gaf zich over aan de slaap en door zijn open raam hoorde hij het geluid van drakenvleugels die het luchtruim kozen. Hij stelde haar zich voor, op haar blauwe draak, de helm glinsterend in het maanlicht...

Dalamar!

De donkere elf schrok en zat in één vloeiende beweging rechtop in bed. Hij was onmiddellijk klaarwakker en de angst nam bezit van zijn lichaam. Bevend door de bekende klank van die stem, keek hij de kamer rond.

‘Sjalafi?’ Hij sprak aarzelend. Er was helemaal niemand. Dalamar sloeg zijn handen voor zijn gezicht. ‘Een droom...’ mompelde hij.

Dalamar!

Weer die stem, maar deze keer onmiskenbaar. Dalamar keek hulpeloos om zich heen en zijn angst nam toe. Het was volkomen onkarakteristiek voor Raistlin om spelletjes te spelen. De aartsmagiër had de tijdreisspreuk uitgesproken en was terug in de tijd gegaan. Hij was nu een week weg en werd nog lang niet terug verwacht. Toch kende Dalamar die stem net zo goed als zijn eigen hartslag!

‘Sjalafi, ik hoor u,’ zei Dalamar en probeerde zijn stem niet te laten trillen. ‘Maar ik zie u niet... waar...’

Ik ben, zoals je al vermoedt, terug in de tijd, leerling van me. Ik spreek tegen je via de drakenbol. Ik heb een opdracht voor je. Luister aandachtig en volg mijn instructies nauwgezet op. Kom onmiddellijk in actie. Er valt geen tijd te verliezen, elke seconde telt...

Hij sloot zijn ogen om zich beter te concentreren, en Dalamar hoorde de stem duidelijk, maar door het open raam dreven ook flarden van vrolijk gelach zijn vertrek binnen. Een soort festival, ter viering van het begin van de lente. Buiten de muren van de Oude Stad werden vreugdevuren ontstoken en wisselden jongelui bloemen en steelse kussen uit in het donker. De lucht was zoet van vreugde en liefde en van de geuren van bloeiende rozen.

Maar toen sprak Raistlin en vergat Dalamar alles. Hij vergat Kitiara, hij vergat de liefde. Hij vergat de lente. Luisterend, twistend, begrijpend... en zijn lichaam tintelde door de stem van zijn sjalafi.

Hoofdstuk 3

Bertrem trippelde zachtjes door de hallen van de Grote Bibliotheek van Palanthas. Zijn Estheten-gewaad ruiste licht langs zijn enkels en hij neuriede ondertussen een vrolijk deuntje. Hij had het lentefestival gadegeslagen vanuit de ramen van de bibliotheek en nu, terwijl hij terug naar zijn werk ging, tussen de duizenden boeken en perkamentrollen die het gebouw herbergde, was de melodie van een van de liedjes niet meer uit zijn hoofd weg te branden.

‘Ta-tum, ta-tum,’ zong Bertrem met ietwat onvaste en dunne stem, bang om met te veel volume de machtige echo’s van de uitgestrekte ruimten van de Grote Bibliotheek te verstoren.

Zijn stemgeluid was overigens momenteel het enige dat de echo’s kon verstoren, want de bibliotheek was al gesloten voor de nacht. De meeste andere Estheten - leden van de Orde wier leven gewijd was aan de studie en onderhoud van de verzameling kennis die opgebouwd was sinds het ontstaan van Krynn - sliepen al of gingen in stilte in hun eigen bezigheden op.

‘Ta-tum, ta-tum... de ogen van mijn geliefde zijn de ogen van het wild. En ik ben de jager en kom naderbij...’ Bertrem waagde zich zelfs aan een gewaagd danspasje.

‘Ta-tum, ta-tum... ik hef mijn boog en pak mijn pijl. Ik leg aan en schiet op het hart mijner geliefde, en - Hallo daar! Wat moet dat?!’

Bertrems hart klopte in zijn keel, en hij kreeg heel even geen lucht omdat hij plots bijna opbotste tegen een figuur in het zwart. Met de kap diep over zijn hoofd stond hij daar, doodstil, in de spaarzaam verlichte marmeren hal.

De man zei niks maar staarde hem stil aan.

Zichzelf herpakkend, vond Bertrem de moed om brutaalweg terug te staren.

‘Wat moet je hier? De Bibliotheek is gesloten! Ja, zelfs voor de Zwarte Mantels!’ De Estheet fronste kwaad en wuifde hem weg. ‘Scheer je weg. Kom morgen maar terug en gebruik dan de voordeur, zoals ieder ander!’

‘Maar ik ben niet ieder ander...’ sprak de figuur en Bertrem was meteen op zijn hoede omdat hij een elfenaccent meende te horen hoewel zijn taal Solamnisch was. ‘En wat deuren betreft, die zijn vooral voor hen die geen muren kunnen passeren. Ik kan dat wel, net zo goed als ik ook nog heel andere dingen kan, waarvan vele trouwens onaangenaam kunnen zijn.’

Bertrem huiverde. Deze koele elfenstem sprak geen ijdele dreigementen.

‘U bent een donkere elf,’ zei Bertrem beschuldigend, terwijl hij koortsachtig bedacht wat hij nu moest - of kon - doen. Zou hij alarm slaan? Om hulp roepen?

‘Inderdaad.’ De man deed zijn zwarte kap af zodat het magische licht dat gevangenzat in de bollen aan het plafond - een geschenk van de magiërs van Astinus, tijdens de Era der Dromen - op zijn onmiskenbare elfengestalte viel.

‘Mijn naam is Dalamar. Ik dien...’

‘Raistlin Majere...’ Bertrem hapte naar adem en keek ongemakkelijk om zich heen, in de bange veronderstelling dat de aartsmagiër plotseling boven op hem zou duiken.

Dalamar glimlachte. Zijn elfenuiterlijk was verfijnd en knap. Maar er hing een ijzige doelmatigheid om hem heen die Bertrem tot het bot verkilde. Alle gedachten aan hulp roepen verdwenen als sneeuw voor de zon.

‘Wa... wat wil je?’ stamelde hij.

‘Het gaat erom wat mijn meester wil,’ corrigeerde Dalamar hem. ‘Wees niet bang; ik ben slechts op zoek naar kennis, meer niet. Als je me helpt, ben ik weer net zo snel weg als dat ik gekomen ben.’

En als ik hem niet help... Bertrem beefde van top tot teen. ‘Ik zal doen wat ik kan...’ bracht de Estheet moeizaam uit. ‘Maar eigenlijk moet je spreken met...’

‘Met mij,’ weerklonk een stem uit de schaduw. Bertrem viel bijna flauw van opluchting.

‘Astinus!’ Hij wees op Dalamar en stotterde, ‘Dit is... hij... ik heb hem niet... hij verscheen zomaar... Raistlin Majere...’

‘Ja, Bertrem,’ sprak Astinus troostend. Hij liep naar voren en klopte de Estheet bemoedigend op diens arm. ‘Ik weet precies wat er is gebeurd.’

Dalamar had nog geen vin verroerd, of zelfs maar blijk gegeven van het feit dat hij Astinus had opgemerkt.

‘Ga maar weer aan je studie, Bertrem,’ vervolgde Astinus, wiens diepe bariton door de stille gangen galmde. ‘Ik handel dit wel af.’

‘Ja, meester!’ Dankbaar maakte Bertrem zich uit de voeten, zijn mantel fladderde om hem heen en hij wierp nog één blik op de donkere elf die nog steeds geen beweging maakte. Bij de eerste hoek aangekomen, maakte hij echt haast en Astinus maakte uit de klepperende sandalen op dat Bertrem letterlijk door de gangen rende.

Het Hoofd van de Grote Bibliotheek moest lachen, maar slechts inwendig. Voor de elf die hem aankeek, vertoonde Astinus’ tijdloze gezicht net zoveel emotie als de marmeren muren rondom hen.

‘Deze kant op, jonge magiër,’ zei Astinus en stapte met ferme pas de hal in, wat zijn middelbare leeftijd bijna verloochende.

Enigszins verrast, aarzelde Dalamar even, maar toen hij zag dat hij achterop begon te raken, haastte hij zich tot bij Astinus.

‘Hoe weet u wat ik zoek?’ vroeg de donkere elf hem.

‘Ik ben een chroniqueur van de geschiedenis,’ antwoordde Astinus onverstoorbaar. ‘Terwijl we hier lopen en praten, vinden er overal gebeurtenissen plaats en ik ben me daarvan bewust. Ik hoor elk gesproken woord, ik zie elke daad, hoe kleinschalig, goed of kwaad, ook. Ik heb de geschiedenis zelf gadegeslagen. Ik was er als eerste en ik zal de laatste zijn. En nu, deze kant op.’

Astinus sloeg scherp linksaf. Ondertussen tilde hij een gloeiende lichtbal van zijn standaard af en droeg hem met zich mee. Door de plotselinge verlichting zag Dalamar onafzienbare rijen boeken op houten planken opdoemen. Hij zag aan de leren banden dat ze oud waren, maar niettemin in perfecte staat verkeerden. De Estheten onderhielden de boeken keurig en, indien nodig, bonden ze hele boeken opnieuw in.

‘Dit is wat je zoekt,’ gebaarde Astinus. ‘De Dwergenoorlogen.’

Dalamar staarde. ‘Allemaal?’ Hij zag een enorme rij boekwerken, en een licht gevoel van paniek bekroop hem.

‘Jazeker,’ antwoordde Astinus koel. ‘En die volgende rij hoort er ook nog bij.’

‘Ik... eh...’ Dalamar was even de kluts volkomen kwijt. Raistlin had de omvang van zijn opdracht nooit kunnen bevroeden. En hij kon toch niet verwachten dat hij zich de kolossale inhoud van dit alles eigen kon maken binnen de genoemde tijdslimiet? Nooit eerder had Dalamar zich zo hulpeloos en machteloos gevoeld. Van woede bijna blozend, voelde hij Astinus’ kille blik op hem rusten.

‘Misschien kan ik helpen,’ zei de historicus droog. Hij hief zijn arm en zonder enige lichamelijke inspanning pakte hij een boek van de plank. Hij sloeg het open en bladerde snel door de pagina’s en zijn ogen namen de letters, zinnen en alinea’s bliksemsnel in zich op.

‘Ach, hier is het al.’ Uit een van zijn zakken pakte hij een ivoren boekenlegger, markeerde de bewuste pagina, sloot het boek en overhandigde het boek aan Dalamar.

‘Neem dit maar mee en geef hem de informatie die hij zoekt. En vertel hem dit: De wind blaast. De voetstappen in het zand worden uitgewist, maar slechts nadat hij ze heeft betreden.’

De historicus boog plechtig voor de donkere elf, liep hem voorbij en betrad de lange gang weer. Hij stopte even en wierp nog een laatste blik op Dalamar, die hem verbluft aankeek, het boek stevig in zijn armen geklemd.

‘Ach, jonge magiër. Je hoeft hier niet terug te komen. Het boek keert vanzelf wel terug als jij er klaar mee bent. Ik heb liever niet dat je de Estheten nog een keer de stuipen op het lijf jaagt. Die arme Bertrem ligt nu ongetwijfeld van angst in zijn bed te beven. En doe je sjalafi vooral de groeten van me.’

Astinus boog nogmaals en verdween in de schaduwen.

Dalamar bleef stokstijf staan, peinzend, en hoorde de kordate voetstappen in de verte verdwijnen. Schouderophalend sprak hij een spreuk uit en keerde terug naar de Toren van de Hoge Magie.

‘Wat Astinus me meegaf is zijn eigen commentaar op de Dwergenoorlogen, sjalafi. Een uittreksel van de oude teksten die hij ooit schreef...’

Astinus wist natuurlijk wat ik zocht. Ga door.

‘Ja, sjalafi. De bewuste passage begint aldus: “En de grote aartsmagiër Fistandantilus gebruikte de drakenbol om zijn leerling in de toekomst aan te spreken, om hem naar de Grote Bibliotheek in Palanthas te sturen om in de geschiedenisboeken te onderzoeken of de grootse onderneming succesvol zou blijken te zijn.”’

Dalamars stem haperde wat toen hij dit las en stierf uiteindelijk helemaal weg toen hij deze uitzonderlijke frase voor zichzelf nog eens herlas.

Ga verder! klonk de stem van zijn sjalafi, en hoewel die meer in zijn gedachten dan in zijn oren resoneerde, was de bittere woede duidelijk en onmiskenbaar.

Zich losscheurend van de alinea, honderden jaren voorheen geschreven maar angstig accuraat zijn huidige missie weergevend, las Dalamar verder.

‘“Het is belangrijk om het volgende te stipuleren: de Kronieken zoals ze op dat moment, in die tijd bestonden, geven aan...”

En dat gedeelte wordt benadrukt, sjalafi,’ onderbrak Dalamar zichzelf.

Welk gedeelte?

‘... op dat moment, in die tijd.’

Raistlin antwoordde niet waardoor Dalamar heel even van zijn a propos raakte, maar toch las hij weer snel verder.

‘“... geven aan dat de onderneming klaarblijkelijk succesvol was. Fistandantilus, vergezeld door de geestelijke Denubis, hebben naar het zich laat aanzien een succesvolle poging gewaagd de Poort te betreden. Wat zich echter in de Afgrond af heeft gespeeld blijft uiteraard onbekend, daar de desbetreffende historische feiten niet zijn opgetekend.

Aldus, in de volle overtuiging dat hij erin zou slagen om de Poort te betreden en de strijd met de Koningin van de Duisternis aan te kunnen gaan, ging Fistandantilus de Dwergenoorlogen met hernieuwde kracht in. Pax Tharkas viel onder de aanvallen van de heuveldwergen en de Vlaktemannen. (Gelieve de Kronieken Volume 126, Boek 6, pagina’s 589-700 te raadplegen.) Onder leiding van Fistandantilus’ grote generaal Pheragas - de voormalige slaaf uit Noord-Ergoth die door de tovenaar was gekocht en tot gladiator voor de Spelen van Istar was opgeleid - dreef het leger koning Duncan steeds verder terug, waardoor de dwergen gedwongen werden zich terug te trekken tot in het bergfort van Thorbardin.

Fistandantilus gaf eigenlijk weinig om deze oorlog. Hij was met zijn eigen, elders gelegen doelen bezig. Na de Poort gevonden te hebben, onder het bergfort dat bekendstond als Zhaman, vestigde hij daar zijn hoofdkwartier en begon hij aan de laatste voorbereidingen die hem uiteindelijk de macht moesten schenken om de verboden poorten te betreden. De oorlog liet hij verder feitelijk over aan zijn generaal.

Wat er nadien gebeurde kan zelfs ik niet met precisie vertellen, daar de magische krachten die er in het spel waren zo krachtig waren, dat ze mijn visie minder scherp maakten.

Generaal Pheragas sneuvelde in de strijd met de zwarte dwergen van Thorbardin. Door zijn dood begon het leger van Fistandantilus te wankelen en trokken de bergdwergen massaal op vanuit Thorbardin naar het fort van Zhaman.

Tijdens die strijd, in de wetenschap dat het gevecht verloren leek en de tijd begon te dringen, haastten Fistandantilus en Denubis zich naar de Poort. Hier begon de grote tovenaar aan zijn allesbeslissende spreuk.

Op hetzelfde moment zette een gnoom, die gevangengenomen was door de dwergen van Thorbardin, een tijdreisapparaat in werking om aan zijn gevangenschap te kunnen ontsnappen. In flagrante tegenspraak met elke vastgelegde historie van Krynn, bleek het apparaat te werken. Sterker nog, het werkte heel erg goed.

Ik kan slechts speculeren wat er exact is voorgevallen, maar het laat zich aanzien dat het apparaat van de gnoom zich slecht verhield met de fijnmazige, magische spreuken van Fistandantilus. Wat er vervolgens gebeurde, weten we maar al te goed.

Er volgde een explosie van zo’n omvang dat de Vlakten van Dergoth verwoest werden. Beide legers werden vrijwel volledig uitgeroeid. Het immense bergfort van Zhaman klapte ineen, wat de bergrug deed ontstaan die we nu kennen als Schedeldak.

De onfortuinlijke Denubis kwam om tijdens de explosie. Fistandantilus had ook moeten sterven, maar diens magie was zo krachtig dat hij zich aan een sprankje leven kon vastklampen, hoewel zijn geest rondwaarde tot hij een nieuw lichaam als onderkomen vond in de persoon van de jonge magiër Raistlin Majere...”’

Genoeg!

‘Ja, sjalafi,’ mompelde Dalamar. En toen was Raistlins stem verdwenen.

Dalamar wist dat hij weer alleen in het vertrek was. Hij huiverde hevig en was ontdaan en volkomen ontzet door wat hij zojuist had gelezen. In een poging de ware betekenis te achterhalen en in te zien, zat de donkere elf lange tijd in gedachten verzonken in de stoel achter het bureau - Raistlins bureau - totdat de nachtelijke schaduwen langzaam werden verdreven door de eerste aanwijzingen van de dageraad.

Trillend van opwinding voelde Raistlin zijn magere lichaam huiveren. Zijn gedachten waren verward, maar hij wist wel zeker dat hij een lange studie nodig zou hebben om het inzicht dat hij zoëven had verkregen te ordenen. Eén zinsnede bleef onweerstaanbaar terugkomen in zijn gedachten: ‘... dat de onderneming klaarblijkelijk succesvol was.’

De onderneming was klaarblijkelijk succesvol!

Op dat moment besefte Raistlin pas dat hij de laatste seconden de adem had ingehouden. Zijn handen op de koude drakenbol beefden. Hij voelde een ware jubelstemming opkomen. Hij lachte zijn karakteristieke, zeldzame lachje, want de voetstappen die hij in zijn droom zag, leidden niet naar het schavot, maar naar een platinadeur, versierd met de symbolen van de Vijfkoppige Draak. En die deur zou opengaan, op zijn commando. Hij moest slechts de gnoom vinden en die vernietigen...

Raistlin voelde een scherpe ruk aan zijn handen.

‘Stop!’ beval hij, zichzelf vervloekend omdat hij de teugels even had laten vieren.

Maar de bol gaf geen gehoor aan zijn bevel. Te laat besefte Raistlin dat hij naar binnen werd gesleurd…

De handen waren ook anders geworden; dat zag hij duidelijk toen ze dichter- en dichterbij kwamen. Voorheen waren ze onherkenbaar als zodanig - noch menselijk, noch elfs, oud noch jong. Maar nu waren het vrouwelijke handen: zacht, lenig en met een gladde, witte huid, de greep van de dood.

Zwetend en zijn paniek bedwingend, wendde Raistlin al zijn fysieke en mentale kracht aan om de wil achter de handen te bestrijden.

Dichterbij trok ze hem, steeds dichterbij... Hij kon nu ook het gezicht zien - een vrouwengezicht, beeldschoon, donkere ogen; hij hoorde verleidelijke woorden die hun uitwerking op zijn lichaam niet misten hoewel zijn ziel ervan walgde.

Dichter- en dichterbij…

Wanhopig worstelde Raistlin om weg te kunnen komen; uit de greep die zo licht leek, maar sterker was dan zijn eigen levensband. Hij moest tot in het diepst van zijn ziel delven, op zoek naar verborgen krachten - maar wat en waar, hij wist het niet. Maar ergens moest er toch iets zijn dat hem kon redden...

Het beeld verscheen van een geestelijke in een witte jurk, beeldschoon, met het medaillon van Paladijn. Ze glinsterde in de duisternis en heel even verslapte de greep van de handen. Raistlin hoorde vrouwelijk, zwoel gelach en het beeld spatte uiteen.

‘Mijn broer!’ riep Raistlin met opeengeklemde lippen, en daar verscheen het beeld van Caramon. In gouden wapenrusting, zwaard in de hand, stond hij voor zijn tweelingbroer ter bescherming. Maar de krijger had nog niet één stap gezet of hij werd al neergeslagen - van achteren.

Dichter- en dichterbij...

Raistlins hoofd werd nu naderbij getrokken, en hij verloor snel aan kracht en zijn bewustzijn werd minder en minder. En toen, als vanzelf en ongenood, uit de krochten van zijn ziel, verscheen een eenzaam figuur. Geen witte gewaden, geen glimmend zwaard. Het was klein en gruizig, het gezicht met tranen besmeurd.

In zijn hand hield het wezen een dode... een heel dode... rat.

Caramon kwam terug in het kamp toen de eerste stralen van de zonsopgang de hemel al verlichtten. Hij had de hele nacht doorgereden en hij voelde zich stijf, moe en ongelooflijk hongerig.

Aangename gedachten aan een copieus ontbijt en zijn uitnodigende bed hadden hem het afgelopen uur getroost en hij kon een glimlach dan ook niet onderdrukken toen het kamp eindelijk in zicht kwam. Hij wilde zijn vermoeide paard net nog één keer de sporen geven tot hij het kamp daadwerkelijk binnen gezichtsbereik kreeg; de grote man hield onmiddellijk in en bracht zijn escort tot een halt met opgeheven hand.

‘Wat is hier gaande?’ vroeg hij gealarmeerd, en alle gedachten aan eten waren in een oogwenk verdwenen.

Garic, die met zijn paard naast hem kwam staan, schudde vertwijfeld het hoofd.

Waar ze volop kampvuurtjes hadden moeten zien, waar het ontbijt voor de mannen werd bereid, waar ze volop bedrijvigheid hadden moeten zien van alle net ontwaakte mensen, bood het kamp nu de aanblik van een bijenkorf na een berenfeestmaal. Er was geen vuurtje te zien en de mannen liepen doelloos rond of dromden opgewonden samen in kleine groepjes.

Toen zag iemand Caramon en hij schreeuwde het uit. De menigte kwam tezamen en drong naar voren. Garic bulderde enige bevelen en binnen enkele momenten vormden de zwaargewapende manschappen een beschermend kordon rond hun generaal.

Dit was eigenlijk de eerste keer dat Caramon zo’n vertoon van loyaliteit en affectie van zijn mannen beleefde, en heel even werd zijn keel dichtgesnoerd van emotie. Maar vervolgens, na omstandig zijn keel te hebben geschraapt, beval hij hen opzij te gaan.

‘Dit is geen muiterij,’ gromde hij, terwijl zijn manschappen slechts met tegenzin uiteenweken. ‘Kijk maar! Niemand is gewapend. En ik zie overal vrouwen en kinderen. Maar, eh...’ - hij grinnikte zijn mannen nu toe - ‘bedankt voor de gedachte.’

Zijn blik ging nadrukkelijk naar de jonge ridder Garic, die bloosde van plezier hoewel zijn hand op zijn zwaard bleef rusten.

Op dat moment bereikten de eerste mensen uit het kamp Caramon. Diverse handen grepen de teugels beet waardoor zijn paard erg zenuwachtig werd. Denkend dat er strijd gevoerd ging worden, legde het dier zijn oren plat naar achteren, klaar om met zijn hoeven om zich heen te trappen, zoals hij getraind was.

‘Achteruit!’ schreeuwde Caramon die zijn paard nauwelijks in bedwang kon houden. ‘Achteruit! Zijn jullie allemaal gek geworden? Jullie doen je reputatie helaas eer aan; een stelletje boeren! Wegwezen? Zijn jullie kippen soms ontsnapt? Wat heeft dit allemaal te betekenen? Waar zijn mijn officiers?’

‘Hier!’ klonk de stem van een van de kapiteins. Met rood aangelopen gezicht, beschaamd en kwaad baande hij zich een weg door de meute. Chagrijnig vanwege de reprimande van hun bevelhebber, werden de mensen wat rustiger en was er nog slechts het gemopper van een groepje wachters te horen, die samen met de kapitein de groep uiteen probeerde te drijven.

‘Excuses voor al dit gedoe en het oproer, meneer,’ zei de kapitein terwijl Caramon afsteeg en zijn paard bemoedigend op de nek klopte. Het dier bleef nu rustig staan, hoewel zijn ogen en oren nog opperste waakzaamheid uitstraalden.

De kapitein was al een oudere man, geen ridder maar een huurling met dertig jaar vechtervaring. Zijn gelaat vertoonde vele littekens, en hij miste een stuk van zijn linkerhand, als gevolg van een zwaardslag, en om het beeld compleet te maken, liep hij ook behoorlijk mank. Deze morgen bloosde zijn getekende gezicht hevig onder de kille, strenge blik van zijn jongere generaal.

‘De verkenners hadden uw komst al gemeld, maar voor ik bij u kon komen, stortte deze groep dolle honden,’ - hij maakte een misprijzend gebaar naar de mannen, vrouwen en kinderen - ‘zich al op u. Ik bied u mijn excuses aan; we bedoelden er niets mee.’

Caramon hield zijn gezicht in de plooi. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij terwijl hij zijn paard stapvoets het kamp in leidde. De kapitein gaf niet meteen antwoord, maar wierp een veelbetekenende blik op Caramons escorte.

Caramon begreep de hint. ‘Ga maar, mannen,’ wuifde hij hen weg. ‘Garic, maak mijn tent maar vast in orde.’

Nu hij en de kapitein alleen waren - voor zover daar in het overvolle kamp sprake van kon zijn, omdat iedereen hen nieuwsgierig aanstaarde - wilde Caramon de man eens nader ondervragen.

De oude huurling zei slechts twee woorden. ‘De tovenaar...’

Bij Raistlins tent aangekomen, zonk Caramon de moed meteen in de schoenen toen hij de kring gewapende wachters zag die pottenkijkers op afstand hield. Er werden hoorbaar zuchten van verlichting geslaakt toen men Caramon eindelijk zag: ‘De generaal is er weer, hij regelt dit wel...’

Mannen knikten instemmend en sommigen begonnen zelfs te applaudisseren.

Aangespoord door enige rake vloeken van de kapitein, week de menigte uiteen zodat de generaal zich een weg wist te banen. De gewapende wachters gingen ook opzij, maar sloten daarna onmiddellijk de rangen. De mensen om hen heen trokken en duwden, om maar niks te hoeven missen van het spektakel. Omdat de kapitein hem nog niets had verteld, was Caramon overal op voorbereid. Wat hem betrof kon er wel een draak op de tent van zijn broer zitten, of was de tent omsingeld door groenpaarse vlammen.

In plaats daarvan zag hij een jongeman op wacht staan en Crysania die zenuwachtig voor de afgesloten tent heen en weer trippelde.

Caramon staarde de man nieuwsgierig aan, en meende hem te herkennen.

‘Garics neef...’ zei hij aarzelend. Hij probeerde zich de naam te herinneren. ‘Michael, was het niet?’

‘Inderdaad, generaal,’ antwoordde de jonge ridder. Hij probeerde rechtop te staan en een groet te brengen, maar de poging was zwak. Zijn gezicht stond bleek en afgetobd en zijn ogen waren rood. Hij stond overduidelijk op het punt om van uitputting om te vallen, maar hij leunde op zijn speer en versperde met zijn laatste krachten de toegang tot de tent.

Toen ze Caramons stem hoorde, keek Crysania op.

‘Paladijn zij geloofd!’ sprak ze opgelucht.

Eén blik op haar bleke gelaat en ingevallen ogen, deed Caramon huiveren in het heldere ochtendlicht.

‘Stuur die lui weg!’ beval hij de kapitein die onmiddellijk zijn eigen bevelen begon te blaffen. Al snel, met veel gescheld en geduw, brak de menigte op, vooral omdat men inschatte dat de opwinding nu toch wel voorbij zou zijn.

‘Caramon, luister naar me!’ Crysania legde haar hand op zijn arm.

‘Deze...’

Maar Caramon schudde haar hand van zich af. Haar compleet negerend wilde hij Michael opzij duwen. De jonge ridder hief echter zijn speer en versperde zijn generaal de doorgang.

‘Opzij!’ schreeuwde Caramon verbijsterd.

‘Het spijt me,’ zei Michael plechtig en ernstig, hoewel zijn lippen trilden. ‘Fistandantilus zei me duidelijk dat er niemand langs mocht.’

‘Zie je nou wel?’ zei Crysania verbitterd toen Caramon een stapje terug zette, terwijl hij Michael boos en perplex aanstaarde. ‘Dat probeerde ik je al te vertellen, maar ja, jij weigert te luisteren! Dit is de hele nacht al gaande, en ik weet gewoon dat er binnen iets vreselijks is gebeurd. Maar Raistlin heeft hem een eed doen afleggen - iets met een code en regels... ik weet het niet precies...’

‘De Code,’ mompelde Caramon hoofdschuddend. ‘De riddercode.’ Fronsend dacht hij aan Sturm. ‘Een code die geen ridder mag verbreken op straffe des doods.’

‘Maar dit is krankzinnig!’ riep Crysania vertwijfeld uit. Haar stem brak en ze bedekte haar gezicht met haar hand. Caramon sloeg zijn arm aarzelend om haar heen, bang voor een scherpe reprimande, maar ze leunde dankbaar tegen hem aan.

‘O, Caramon... ik ben zo bang geweest! Het was verschrikkelijk. Ik werd wakker uit een diepe slaap en ik hoorde Raistlin mijn naam schreeuwen. Ik rende hierheen - ik zag lichtflitsen uit zijn tent komen. Hij schreeuwde onverstaanbare klanken, en toen riep hij jouw naam ook uit... hij begon wanhopig te kreunen. En toen ik probeerde binnen te komen...’ Hier maakte ze een zwak handgebaar naar Michael, die strak voor zich uit staarde. ‘Vervolgens begon zijn stem te... vervagen! Het was gruwelijk, alsof hij ergens in werd getrokken!’

‘Wat gebeurde er toen?’

Crysania viel even stil. Aarzelend ging ze verder. ‘Hij... hij zei nog iets anders. Iets wat ik nauwelijks kon verstaan. De lichten gingen uit. Er klonk een scherp gekraak en... alles was stil, afschuwelijk stil!’ Huiverend sloot ze haar ogen.

‘Wat zei hij dan? Kon je er iets uit opmaken?’

‘Dat is nou net het vreemde...’ Crysania keek omhoog, verward. ‘Het klonk als... Boepoe.’

‘Boepoe!’ herhaalde Caramon in totale verbijstering. ‘Weet je dat zeker?’

Ze knikte.

‘Waarom zou hij de naam van een greppeldwerg uitroepen?’ vroeg Caramon hardop.

‘Ik heb geen flauw idee.’ Crysania zuchtte vermoeid en wreef het haar uit haar ogen. ‘Dat vraag ik mezelf uiteraard ook af. Maar... was dat niet de greppeldwerg die Par-Salian had verteld hoe vriendelijk Raistlin tegen haar was geweest?’

Caramon schudde zijn hoofd; om greppeldwergen zou hij zich later wel bekommeren. Zijn eerste en tevens grootste probleem was nu Michael. Zeer levendige herinneringen aan Sturm drongen zich aan hem op. Hoe vaak had hij die vastberaden blik op een riddergezicht niet eerder gezien? Een eed volgens de Code...

Die verdomde Raistlin ook!

Michael zou op zijn post blijven staan tot hij simpelweg omviel, en als hij weer wakker werd en ontdekte dat hij had gefaald, zou hij zelfmoord plegen. Maar er moest toch een oplossing zijn... een manier waarop hij de jonge ridder kon omzeilen? Hij keek even vluchtig naar Crysania. Misschien kon zij de jongeman betoveren met een toverspreuk...

Opnieuw schudde Caramon zijn hoofd. Nee, als ze dat zou doen, zou het kamp haar op de brandstapel gooien! Verdomme, Raistlin! Loop naar de hel! En die geestelijken! En die ridders van Solamnië met hun Code! Loop toch allemaal naar de hel!

Zuchtend liep hij weer op Michael af. Die hief alweer dreigend zijn speer, maar Caramon hield zijn handen hoog om te bewijzen dat hij geen kwaad in de zin had.

Hij schraapte zijn keel: hij wist precies wat hij wilde zeggen, maar nog niet helemaal hoe hij moest beginnen. Maar toen hij aan Sturm dacht, zag hij plots diens gezicht voor zich; zo duidelijk dat hij verbaasd stil bleef staan. Maar het gelaat was niet zoals hij het bij leven had gekend - ernstig, nobel, koel. En Caramon wist ineens dat hij Sturms dode gelaat zag! Tekenen van intens lijden en pijn hadden de diepe groeven van trots en onbuigzaamheid doen verdwijnen. Er lag compassie en begrip in de donkere, koortsachtige ogen en het leek bijna of de ridder hem droevig toelachte.

Eén ogenblik was Caramon zo getroffen door dit visioen dat hij helemaal niets meer kon zeggen, alleen nog maar kon staren. Maar het beeld vervaagde en ging als vanzelf over in het gezicht van de jonge ridder, grimmig, bang, uitgeput - vastberaden...

‘Michael,’ begon Caramon, met zijn armen nog steeds omhoog. ‘Ik had ooit een vriend, een ridder van Solamnië. Hij, eh... hij is nu dood. Hij sneuvelde in een oorlog, ver van hier - maar dat doet er nu niet toe. Sturm... mijn vriend dus, was net als jij. Hij geloofde heilig in de Code. Hij wilde er zelfs zijn leven voor geven. Maar uiteindelijk besefte hij dat er iets belangrijker was dan de Code, iets wat de Code helaas volkomen buiten beschouwing liet.’

Michaels gezicht verhardde en zijn blik leek nog koppiger. Hij greep zijn speer nog maar eens steviger vast.

‘Het leven zelf,’ zei Caramon zachtjes.

Hij zag iets flikkeren in de roodomrande ogen van de ridder, een flikkering die verdronk in opkomende tranen. Boos verdrong Michael zijn tranen en liet zijn vastberadenheid weer de boventoon voeren, hoewel die zich nu duidelijk leek te vermengen met pure wanhoop.

Caramon maakte dankbaar gebruik van die wanhoop, en zijn woorden leken wel zwaardsteken die elke keer het hart van zijn vijandelijke tegenstander raakten. ‘Leven, Michael. Meer is er niet en meer hebben we niet. Niet slechts onze eigen levens, maar ieders leven op deze wereld. De Code diende feitelijk ter bescherming van al die levens, maar gaandeweg bleek alles anders uitgelegd te worden en werd de Code zelf belangrijker dan het leven.’

Langzaam, nog steeds met opgeheven armen, deed hij een stap dichter naar de jongeman toe.

‘Ik vraag je niet om je post voor een verraderlijke reden te verlaten. En jij en ik weten beiden dat je je post nimmer uit lafheid zou verlaten.’ Hierbij schudde Caramon zijn hoofd. ‘Alleen de goden weten wat je vannacht hebt gezien of gehoord. Ik vraag je alleen opzij te gaan uit compassie. Mijn broer is daarbinnen, stervend of misschien al dood. Toen hij je die eed liet zweren, kon hij nooit voorzien wat er allemaal zou gebeuren. Ik moet naar hem toe. Laat me erlangs, Michael. Daar schuilt niets oneervols in.’

Michael stond daar maar, zijn ogen strak vooruit gericht. Toen brak zijn gezicht. Zijn schouders hingen plots omlaag en de speer gleed uit zijn gevoelloze handen. Caramon ving de jongeman op in zijn sterke armen en hield hem stevig vast. Een zware snik trok door het lichaam van de uitgeputte ridder en enigszins besmuikt klopte Caramon hem op de schouder.

‘Laat iemand me even helpen! Waar is Garic?’ Hij keek in het rond. ‘Ah, daar ben je al!’ sprak hij opgelucht, toen de andere ridder kwam aangesneld. ‘Breng je neef naar het kampvuur. Geef ’m wat te eten en laat hem maar goed slapen. En jij daar,’ - hij gebaarde naar een andere wacht -‘neem het hier over.’

Terwijl Garic zijn neef wegleidde, wilde Crysania de tent binnengaan, maar Caramon hield haar tegen. ‘Laat mij maar eerst gaan, vrouwe...’ zei hij behoedzaam. Hoewel hij een tegenwerping verwachtte, ging ze gedwee opzij. Caramon had de tentflap al in zijn hand toen hij haar hand op zijn arm voelde. Verbaasd draaide hij zich half om.

‘Je bent even wijs als Elistan, Caramon,’ zei ze terwijl ze hem aandachtig bekeek. ‘Ik had die jongeman ook zo toe kunnen spreken. Waarom deed ik dat dan niet?’

Caramon bloosde. ‘Ik, eh... ik begreep hem gewoon, meer niet,’ mompelde hij.

‘Maar ik wilde hem niet begrijpen.’ Crysania beet op haar lip, haar gezicht was bleek. ‘Ik wilde slechts dat hij me gehoorzaamde.’

‘Luister, vrouwe,’ zei Caramon kortaf, ‘later hebben we nog alle tijd om onze ziel aan een nader onderzoek te onderwerpen, maar nu heb ik even je hulp nodig.’

‘Ja, natuurlijk.’ Haar gebruikelijke, zelfverzekerde blik keerde onmiddellijk weer terug en zonder aarzeling volgde ze Caramon Raistlins tent in.

Zich bewust van de wacht voor de tent en alle andere nieuwsgierige ogen buiten, sloot Caramon de tent zo snel hij kon. Het was donker en stil binnen; zo donker dat hij geen enkele vorm kon onderscheiden in de schaduwen. Hij bleef bij de ingang staan om zijn ogen aan de duisternis te laten wennen, maar toen greep Crysania hem plotseling bij de arm.

‘Ik hoor hem ademhalen!’ zei ze opgelucht.

Caramon knikte en liep heel behoedzaam vooruit. De invallende dag verdreef de duisternis langzaam maar zeker en met elke stap zag hij meer contouren.

‘Daar!’ Hij schopte een stoel opzij die hem in de weg stond. ‘Raist!’ riep hij zachtjes terwijl hij knielde.

De aartsmagiër lag op de grond. Zijn gezicht was asgrauw en zijn dunne lippen blauw. Zijn ademhaling was heel oppervlakkig en onregelmatig, maar hij ademde tenminste nog. Caramon tilde zijn tweelingbroer voorzichtig op en legde hem op bed. In het nog gedimde licht meende hij een lichte glimlach op Raistlins gezicht te zien, alsof hij een prettige droom beleefde.

‘Volgens mij slaapt hij gewoon,’ zei Caramon verwonderd tegen Crysania, die Raistlin juist toedekte met zijn deken. ‘Maar er is iets vreemds gebeurd, zo veel is wel duidelijk.’ Hij keek om zich heen nu er steeds meer licht binnenviel.

‘Ik vraag me af... in naam van alle goden!’

Crysania keek verschrikt op, over haar schouder kijkend.

De tentstokken waren verschroeid en zwartgeblakerd, en de uiteinden leken hier en daar letterlijk gesmolten te zijn. Het was alsof ze in brand hadden gestaan, maar op de een of andere manier leken ze toch niet al te zeer beschadigd. Maar het was het object op de tafel wat Caramon pas echt tot zijn geschokte uitroep had gebracht...

‘De drakenbol!’ fluisterde hij ontzet.

Gecreëerd door magiërs in lang vervlogen tijden, gevuld met de essentie van goede, kwade en neutrale draken, krachtig genoeg om de tijdsbarrières te slechten, stond de kristallen bol op de tafel, op de zilveren standaard die Raistlin zelf had vervaardigd.

Ooit een object vol magisch, betoverend licht.

Nu een duister ding, levenloos, met een barst precies in het midden. ‘Hij is gebarsten...’ zei Caramon met zachte stem.

Hoofdstuk 4

Het leger van Fistandantilus trok over de Straat van Schalzee in een bij elkaar geraapte vloot van vissersboten, roeiboten, wrakke vlotten en overdadig versierde plezierbootjes. Hoewel de afstand bepaald niet groot was, duurde het een week voor alle mensen, beesten en voorraden de oversteek hadden voltooid.

Tegen de tijd dat Caramon zover was om de oversteek te maken was het leger zo groot geworden dat er simpelweg niet genoeg boten waren om iedereen in één keer over te brengen. Vele vaartuigen moesten meerdere keren heen en weer varen. De grootste boten werden ingezet om het vee te vervoeren. De drijvende veeschuren herbergden de paarden in provisorische stallen, en het magere vee en de varkens in hokken.

Feitelijk verliep alles redelijk gladjes hoewel Caramon niet meer dan drie uur slaap per nacht gegund was, zo druk had hij het met alle grote en kleine problemen die blijkbaar alleen hij kon oplossen - van zeeziek vee tot een lading zwaarden die per ongeluk overboord werd gekieperd, en die weer opgedoken moest worden. En toen het einde net in zicht leek te komen, toen vrijwel alles en iedereen vervoerd was, stak er een storm op. De zee werd schuimend tot grote hoogten gestuwd en twee boten die niet goed lagen aangemeerd gingen verloren waardoor ze twee dagen achter op schema kwamen te liggen. Maar uiteindelijk arriveerde iedereen in redelijk goede staat aan de overkant, na slechts enkele gevalletjes zeeziekte, één kind dat overboord sloeg (gered) en één paard dat zijn been brak na in blinde paniek tegen de staldeur te hebben getrapt (gedood en geslacht).

Nadat ze op de kust van Abanasinië waren geland, werden ze opgewacht door de bevelhebber van de Vlaktemannen - de barbarenstammen van de noordelijke vlakten die een oogje hadden op het legendarische goud van Thorbardin - alsmede door de vertegenwoordigers van de heuveldwergen. Toen hij de heuveldwerg in kwestie zag, onderging Caramon een schok die hem nog dagenlang parten zou spelen.

‘Regar Smidsvuur en zijn mannen,’ kondigde Garic aan, bij de ingang van de tent. Opzij stappend liet hij drie dwergen de tent binnen.

Die naam deed al een belletje rinkelen, maar de aanblik van de dwerg deed hem slechts ongelovig staren. Raistlins dunne vingers knepen pijnlijk in zijn arm.

‘Geen woord, hoor je?’ fluisterde de aartsmagiër.

‘Maar kijk dan... en zijn naam!’ stamelde Caramon.

‘Uiteraard,’ zei Raistlin bijna achteloos. ‘Dit is Flints grootvader.’

Flints grootvader! Flint Smidsvuur... zijn oude vriend. De oude dwerg die in Tanis’ armen stierf in Godshuis, de oude dwerg - zo bars en opvliegend maar tevens zo zachtaardig, de dwerg die in Caramons ogen al zo oud leek. Hij was nog niet eens geboren... dit was zijn grootvader!

Ineens werd Caramon bijna fysiek getroffen door waar hij was en wat hij eigenlijk aan het doen was. Voorheen beschouwde hij alles wat er gebeurde als één groot avontuur, iets wat hij feitelijk niet eens heel erg serieus nam. Zelfs toen Raistlin hem ‘naar huis stuurde’ leek dat niet meer te zijn dan een boottochtje waarbij je simpelweg afscheid van iemand nam. De gesprekken over ‘de tijd veranderen en naar je hand zetten’ had hij gewoon niet tot zich door laten dringen. Daar raakte hij immers van in de war, alsof je eindeloos in een cirkel rond bleef draaien.

Caramon werd warm en koud tegelijk. Flint was nog niet eens geboren. Tanis bestond nog niet, evenals Tika. Hijzelf bestond nog niet eens! Nee! Het was te onwezenlijk! Het kon niet waar zijn!

De tent begon voor Caramons ogen te draaien en hij was echt bang dat hij misselijk zou worden. Gelukkig zag Raistlin net op tijd hoe bleek zijn broer werd; intuïtief wist hij welke tegenstrijdige gedachten er nu in het hoofd van zijn broer rondspookten. Met een vloeiende beweging kroop hij vóór zijn verwarde broer om de dwergen een passend welkomstwoord aan te bieden, maar terwijl hij dat deed, wierp hij een indringende blik op Caramon om hem aan zijn plichten te herinneren.

Caramon, inmiddels, dwong zichzelf om de verwarrende en ongemakkelijke gedachten te verdringen en hij beloofde zichzelf om er later, in alle rust, zijn hersens nog maar eens mee te pijnigen. Dat deed hij tegenwoordig trouwens opvallend vaak, hoewel het begrip ‘in alle rust’ er zelden aan te pas kwam...

Hij stond op en hij speelde het zelfs klaar om de stoere, grijs bebaarde dwerg kalm de hand te schudden.

‘Ik had nimmer kunnen denken,’ stak Regar van wal, terwijl hij ging zitten en de aangeboden beker bier in één teug leegde, ‘dat ik nog eens afspraken zou maken met mensen en tovenaars, en dan nog wel tegen mijn eigen vlees en bloed.’ Hij keek veelbetekenend naar de lege mok en Caramon maande een van zijn manschappen dat hij opnieuw gevuld diende te worden.

Regar, met nog steeds dezelfde veelbetekenende blik op zijn gezicht, wachtte tot het schuim wat was ingezakt. Toen maakte hij een proostend gebaar naar Caramon. ‘Durth zatnish och durth tabor.’ Vreemde tijden, vreemde bondgenoten.

‘Zeg dat wel,’ mompelde Caramon, die Raistlin een vluchtige blik toewierp. De generaal hief zijn glas water en dronk. Raistlin nipte wat - meer uit beleefdheid - uit zijn wijnglas en zette het glas toen neer.

‘We zullen onze verdere plannen morgenochtend bespreken,’ zei Caramon. ‘De bevelhebber van de Vlaktemannen zal er dan ook zijn.’ De rimpels op Regars gezicht werden nog dieper, wat Caramon inwendig deed zuchten omdat hij de moeilijkheden al had voorzien. Niettemin wist hij de toon luchtig te houden. ‘Laten we vanavond samen eten, om ons verbond te bekrachtigen.’

Regar stond plotseling op. ‘Dat ik schouder aan schouder ga vechten met barbaren is één ding,’ gromde hij. ‘Maar, bij Reorx’ baard, ik hoef niet met ze te eten - en met jou ook niet!’

Caramon stond ook op. Gekleed in zijn fraaiste ceremoniële wapenrusting (geschenken van de ridders) bood hij een indrukwekkend gezicht. De dwerg keek eens omhoog.

‘Je bent een grote jongen, hè?’ Snuivend schudde hij zijn hoofd. ‘Volgens mij zitten er meer spieren in je kop dan hersens.’

Caramon kon ’t niet helpen, hij moest lachen, hoewel hij een steek in zijn hart voelde. Het was net of hij Flint hoorde praten!

Maar Raistlin kon er niet om lachen.

‘Mijn broer is een ware expert op militair gebied,’ zei de magiër kil en uiterst onverwacht. ‘Toen we Palanthas verlieten, waren we nog maar met z’n drieën. Het is geheel en al aan generaal Caramons kunde en snelle gedachten te danken dat we nu zo’n machtig leger naar jullie kusten kunnen brengen. Ik zou het niet meer dan gepast vinden als je zijn leiderschap erkent.’

Regar snoof weer opzichtig, en hij bekeek Raistlin uiterst nauwkeurig vanonder zijn borstelige, overhangende wenkbrauwen. Zijn zware wapenrusting kletterde en rammelde toen hij zich omdraaide om de tent te verlaten. Toen stond hij ineens stil.

‘Slechts drie personen, in Palanthas? En nu - dit?’ Zijn indringende blik bleef op Caramon rusten en zijn hand maakte een rondzwaaiende beweging, langs de tent, de ridders in volle wapenrusting die de wacht hielden, de honderden mannen die hij voorraden uit de schepen had zien laden, de vele honderden manschappen die op hun vechttechnieken oefenden, de rijen vuurtjes waar het eten op werd gekookt...

Overweldigd en verbijsterd door de onkarakteristieke loftuiting van zijn broer, was Caramon even met stomheid geslagen. Knikken lukte nog net.

De dwerg probeerde nog steeds minachtend te kijken, maar terwijl hij kletterend wegliep, glom er toch iets bewonderends in zijn ogen. Ineens duwde Regar zijn hoofd weer naar binnen. ‘Ik eet wel mee vanavond,’ snauwde hij weinig vriendelijk, voor hij weer rechtsomkeert maakte.

‘Ik vrees dat ik ook weg moet, mijn broer,’ zei Raistlin en liep ook de tent uit. Zijn handen hield hij in zijn lange mouwen gevouwen en hij was onmiddellijk in gedachten verzonken toen hij een aanraking op zijn arm voelde. Geïrriteerd omdat hij gestoord werd, keek hij zijn broer aan.

‘Ja, en?’

‘Ik... ik wilde even zeggen... dank je wel.’ Caramon slikte even iets weg en vervolgde toen, ‘Voor wat je zoëven zei. Zoiets heb je nog nooit eerder gezegd... over mij.’

Raistlin lachte... Beter gezegd, zijn lippen lachten, maar zijn ogen deden niet mee, maar Caramon was te zeer in de wolken om dat op te merken.

‘Het is slechts de simpele waarheid, broer,’ antwoordde Raistlin schouderophalend. ‘En het hielp ook om ons doel te bereiken, aangezien we die dwergen als bondgenoten nodig hebben. Ik heb je wel vaker gezegd dat we geheime en verborgen bronnen hebben, als je de tijd en moeite zou nemen om ze aan te boren. We zijn per slot van rekening tweelingbroers,’ voegde de magiër enigszins sardonisch toe. ‘Ik heb nimmer geloofd dat jij en ik zo anders zijn als jij blijkbaar graag gelooft.’

De magiër wilde weer weglopen, maar voelde wederom de hand van Caramon op zijn arm. Ongeduldig zuchtend draaide Raistlin zich weer om.

‘In Istar wilde ik je echt vermoorden, Raistlin...’ Hier pauzeerde Caramon even, en bevochtigde zijn lippen. ‘En ik denk dat ik een goede reden had, althans met de kennis van toen. Nu ben ik er niet meer zo zeker van.’ Hij zuchtte diep, keek naar zijn voeten en keek toen zijn broer weer aan, enigszins blozend.

‘Ik denk dat je deed wat je deed - de magiërs in een zodanige positie dwingen dat ze me terug in de tijd moesten sturen - om me deze les te leren. En wellicht was dat de reden niet, hoor...’ voegde Caramon er haastig aan toe, toen hij de lippen van zijn broer smaller zag worden en zijn ogen killer, ‘tenminste niet helemaal; je doet dit ook deels voor jezelf, dat weet ik wel. Maar ik denk dat je ergens diep vanbinnen om me geeft. Je zag dat ik in moeilijkheden verkeerde, en toen wilde je me helpen.’

Raistlin keek zijn broer bijna geamuseerd aan. Toen haalde hij weer zijn schouders op. ‘Goed dan, Caramon. Als dat romantische idee je beter doet vechten, het zij zo. Als het je helpt bij het beter plannen van je strijdplannen, prima. En bovenal, als ik nou eindelijk deze tent mag verlaten, geloof dan maar wat je wilt geloven, in godsnaam. Mij laat het eerlijk gezegd allemaal koud.’

Zich eindelijk losmakend uit de greep van zijn broer, liep de magiër weg. Toch aarzelde hij even. Zich half omdraaiend, onder zijn zwarte kap, sprak hij met lage stem. Zijn woorden klonken verbitterd, maar met een zweem van droefheid.

‘Jij hebt me nog nooit begrepen, Caramon.’

Toen liep hij weg.

Het banket die avond, werd buiten gehouden. Het begin was niet erg gunstig.

Het eten werd op lange houten tafels gezet, die men van enkele vlotten had gemaakt waarmee de oversteek over de zeestraat was volbracht. Regar arriveerde met een konvooi van wel veertig dwergen. Zwartnacht, de voorman van de Vlaktemannen, die Caramon met zijn grimmige gezicht en trotse voorkomen sterk deed denken aan Waterwind, bracht op zijn beurt veertig krijgers mee. Caramon kon niet achterblijven en koos veertig manschappen uit waarvan hij wist (of hoopte) dat ze betrouwbaar en drankbestendig waren.

Hij had van tevoren al ingeschat dat de dwergen bijeen zouden klitten, en de Vlaktemannen ook. Ze waren met geen enkel argument te bewegen om met elkaar om te gaan. En inderdaad stonden beide groepen, na aankomst, elkaar broeierig aan te staren; de dwergen vormden een cirkel om hun leider en de Vlaktemannen rondom die van hen. Caramons mannen keken vooral onzeker om zich heen.

Caramon ging voor hen staan. Hij had zich met zorg gekleed, in gouden wapenrusting en met de helm van de Gladiatoren Spelen, plus nog enkele nieuwe, op maat gesneden kledingstukken. Met zijn gebronsde huid, zijn indrukwekkende postuur en zijn knappe uiterlijk was hij een welhaast intimiderende verschijning en zelfs de koppige dwergen wisselden blikken uit van schoorvoetende instemming.

Caramon hief zijn handen.

‘Beste gasten van me, wees gegroet!’ riep hij met zijn welluidende, dreunende bariton. ‘Welkom. Dit is een diner voor vrienden, om het bondgenootschap en de nieuwe vriendschap tussen onze volkeren te bestendigen...’

Onmiddellijk weerklonken er de nodige schimpscheuten en spottende opmerkingen. Eén van de dwergen spoog zelfs op de grond, wat sommige Vlaktemannen hun boog deed pakken en spannen - spugen werd nou eenmaal als diepe belediging ervaren in hun kringen. Hun bevelhebber suste de kwestie, en Caramon ging verder, alsof de interruptie nooit had plaatsgevonden.

‘We gaan samen vechten en misschien wel samen sterven. Laten we daarom vanavond brood en wijn delen als broeders. Ik weet dat jullie ongaarne gescheiden worden van je naasten en je familie, maar ik wil juist dat jullie nieuwe vrienden maken. En om de kennismaking ietwat te versoepelen, heb ik besloten dat we maar eens een spelletje moeten spelen.’

Op dat moment werden diverse dwergenogen opengesperd, werden dwergenbaarden ongelovig heen en weer geschud en steeg er een donderend gemompel uit de rangen. Een volwassen dwerg speelde toch geen spelletjes! (Activiteiten als Steen Smijten en Hamer Werpen werden immers als sport beschouwd.) Zwartnacht en zijn mannen echter fleurden zichtbaar op; de Vlaktemannen waren dol op spelen en sportieve uitdagingen, waar ze bijna evenveel plezier in schepten als het oorlog voeren met hun diverse buurstammen.

Caramon zwaaide met zijn arm en gebaarde naar een enorme kegelvormige tent die achter de eettafels stond opgesteld en die bij zowel de dwergen als de Vlaktemannen al de nodige nieuwsgierige blikken had opgewekt. De tent was bijna zeven meter hoog en op de punt was Caramons banier geplaatst. De zijden vlag met de negenpuntige ster wapperde in de avondwind, verlicht door het immense vreugdevuur.

Terwijl iedereen naar de tent staarde strekte Caramon zijn sterke arm uit en trok aan een touw. De vier canvaszijden van de tent vielen op de grond en op zijn teken werden die snel weggesleurd door enkele grinnikende jongens.

‘Wat is dit voor nonsens?’ snauwde Regar, wijzend met zijn bijl.

In een zee van zwarte blubber stond een zware paal. Meer niet. De schacht van de paal was gladgeschuurd en glom in het lichtschijnsel. Vlak bij de top was een rond platform geplaatst van solide hout, op enkele onregelmatig uitgehakte gaten na.

Maar het was niet de aanblik van de paal, de blubber of het platform die plotseling kreten van bewondering en verbazing deed opstijgen uit de meute van dwergen en mensen. Dat kwam door de aanblik van wat in de uitsparingen in het hout zat vastgeklemd... Glinsterend in het flakkerende licht, gekruist, zag men een zwaard en een strijdbijl. Maar in werkelijk niets leken de wapens op de rudimentaire, grove wapens die de meeste dwergen of mensen bij zich droegen. Deze wapens waren gesmeed van het allerbeste staal, en iedereen die verbijsterd naar boven staarde herkende onmiddellijk het fabelachtige vakmanschap waaruit dit wapentuig was voortgekomen.

‘Bij Reorx’ baard...’ verzuchtte Regar. ‘Die bijl is meer waard dan ons hele dorp. Ik zou vijftig jaar van mijn leven geven om zo’n wapen te mogen bezitten!’

Zwartnacht, die onafgebroken naar het zwaard staarde, knipperde eens met zijn ogen, waarin het verlangen zo’n sieraad te mogen bezitten duidelijk weerscheen.

Caramon glimlachte. ‘De wapens zijn voor jullie,’ verkondigde hij.

Zwartnacht en Regar keken hem aan, hun gezicht verbijsterd en ontzet.

‘Als...’ vervolgde Caramon, ‘jullie ze naar beneden kunnen krijgen!’

Er weerklonk een geroezemoes onder de aanwezigen. Iedereen stoof op het spektakel af waardoor Caramon zich gedwongen zag boven de herrie uit te schreeuwen om orde te scheppen.

‘Regar en Zwartnacht - jullie mogen beiden negen krijgers uitzoeken om je bij te staan! De eerste die de prijzen bemachtigt, mag ze zelf houden!’

Zwartnacht had geen verdere aansporing nodig. Zonder op hulp te wachten, sprong hij in de blubber en baande zich een weg naar de paal. Maar met elke stap zonk hij dieper in de modder weg en leek de top van de paal steeds verder weg. Toen hij de paal bijna was genaderd, stond hij tot aan zijn knieën in de kleverige substantie.

Regar - iets voorzichtiger - nam de tijd om zijn tegenstander eens goed te observeren. Na negen van zijn beste mannen gevraagd te hebben, stapten de dwergenvoorman en zijn mensen de blubber in. Als bij toverslag was het hele gezelschap verdwenen; hun zware wapenrusting deed hen zinken als bakstenen. Hun vrienden trokken ze uit de blubber, en de laatste die weer tevoorschijn kwam was Regar.

Iedere denkbare god vervloekend, wrong de dwerg de modder uit zijn baard en steunend en zuchtend ontdeed hij zich van zijn wapenrusting. Met zijn bijl hoog boven zijn hoofd geheven, waagde hij zich weer in de gore blubber, en hij nam niet eens de moeite om op zijn escorte te wachten.

Zwartnacht was nu bij de paal aangekomen en bemerkte dat de blubber hier minder diep was - er lag zelfs vaste grond onder. Hij greep de paal met beide armen beet en trok zichzelf uit de modder. Toen sloeg hij ook zijn benen om de paal. Hij schoof ongeveer een meter omhoog en lachte zijn medestanders breeduit toe. Luide toejuichingen waren zijn deel. Maar toen begon hij tergend langzaam weer terug te glijden. Tandenknarsend poogde hij zich vast te klampen maar het was nutteloos. Uiteindelijk was de grote Vlaktemannenbaas helemaal tot aan de voet van de paal teruggegleden, onder luid gespot van de dwergen. Plat op zijn gat in de blubber keek hij de paal eens vuil aan. Hij zag dat de oppervlakte met dierenvet was ingesmeerd...

Meer zwemmend dan lopend kwam Regar eindelijk ook bij de voet van de paal aan. Hij stond tot aan zijn middel in de smurrie, maar zijn enorme lichaamskracht hield hem staande.

‘Opzij,’ gromde hij tegen de gefrustreerde Vlakteman. ‘Gebruik je hersens dan! Als we niet omhoog kunnen, zorgen we dat de hoofdprijs naar ons toe komt!’

Met een triomfantelijke grijns op zijn besmeurde, bebaarde gezicht, bracht Regar zijn bijl naar achteren om vervolgens de paal met een enorme slag te raken.

Caramon grinnikte, en kon niet wachten op wat er nu te gebeuren stond.

Er klonk een kletterend geluid. De bijl van de dwerg ketste af op de paal alsof hij een stuk steen had belaagd - de paal was immers uit een ijzerboom gehakt. Toen de bijl trillend uit zijn handen vloog, bleek de terugslag zo heftig dat hij ruggelings in de modder terechtkwam. Nu was het de beurt aan de Vlaktemannen om te lachen - hun met blubber besmeurde aanvoerder lachte het hardst.

De stemming werd grimmiger tussen dwerg en mens. Het gelach stierf weg en veranderde in boos gemompel. Caramon hield zijn adem in. Toen gleed Regars blik naar zijn langzaam zinkende bijl. Vervolgens keek hij naar de schitterende bijl, het glimmende staal in het lichtschijnsel en wendde hij zich tot zijn manschappen.

Regars escorte, nu zonder wapenrusting, had zich ook in de blubber gewaagd. Met veel geschreeuw, trekken en duwen positioneerde hij hen aan de voet van de aalgladde - en keiharde - paal. Vervolgens vormden de dwergen een soort piramide. Drie vormden de basis en twee klommen omhoog. De onderste dwergen zonken tot hun middel in de modder, maar toen hun voeten eenmaal de vaste grond bereikten, boden ze een solide onderstel voor de anderen.

Zwartnacht keek even grimmig toe en toen riep hij negen van zijn mannen; binnen enkele momenten vormden ze hun eigen piramide. Vanwege het lengteverschil moesten de dwergen hun basis kleiner houden om bovenin meerdere dwergen het verschil goed te laten maken. Regar zelf vormde de top van de opmerkelijke dwergenhoop. Wankelend, terwijl zijn mededwergen onder hem steunden en kreunden, strekte hij zijn armen om het platform te bereiken - maar hij was niet groot genoeg.

Zwartnacht, op zijn beurt, klom redelijk gemakkelijk over de ruggen van zijn mannen tot vlak onder het platform. Lachend om de beteuterde blik van Regars besmeurde gezicht, probeerde de Vlakteman zich door een van de openingen in het houtwerk te wurmen.

Hij paste er niet doorheen.

Persen, duwen, worstelen, zijn adem inhouden, niets hielp. De mens kreeg zijn pezige lichaam met geen mogelijkheid door de opening. Precies op dat moment waagde Regar een sprong naar het platform.

Hij miste...

De dwerg zeilde door de lucht en landde met een luide, doffe plons in de blubber onder hen, terwijl de kracht van zijn afzet de voltallige piramide ineen deed storten; overal waar je keek vlogen dwergen in het rond.

Maar deze keer moesten de mensen niet lachen. Zwartnacht bekeek Regar eens goed en sprong zelf ook naar beneden, de modder tegemoet. Hij kwam vlak naast de dwerg neer, greep hem stevig beet en trok hem uit het slijk.

Beiden waren inmiddels onherkenbaar, omdat ze van top tot teen onder de smurrie zaten. Ze stonden elkaar peinzend aan te staren.

‘Weet je,’ zei Regar, zijn ogen schoonwrijvend, ‘dat ik de enige ben die door dat gat kan kruipen?’

‘En weet je dat ik de enige ben die jou daar veilig naar boven kan krijgen?’ merkte Zwartnacht gevat op.

De dwerg pakte de hand van de mens en ze bewogen zich snel en doeltreffend voort over de menselijke piramide. Zwartnacht ging voorop, om de laatste schakel naar de top te vormen. Iedereen juichte toen Regar met gemak op de mensenschouder klom en door de opening in het platform kroop.

Zich optrekkend, betrad de dwerg eindelijk het platform en pakte het zwaard en de bijl die hij beide triomfantelijk boven zijn hoofd hield. De menigte werd stil en wederom keken mens en dwerg elkaar argwanend aan.

Dit is het! dacht Caramon bij zichzelf. Hoeveel van Flint herken ik in jou terug, Regar? En hoeveel van Waterwind in jou, Zwartnacht? Hier hangt zo veel van af!

Regar keek naar beneden, door het gat, en zag de ernstige gezichten van de Vlaktemannen.

‘Deze bijl, die door Reorx zelf gesmeed moet zijn, heb ik aan jou te danken, Vlakteman. Het zal me een eer zijn om schouder aan schouder met je te strijden. Maar in dat geval heb je wel een goed wapen nodig!’

Onder luide toejuichingen van iedereen in het kamp overhandigde Regar het grote, glimmende zwaard aan Zwartnacht.

Hoofdstuk 5

Het banket duurde tot diep in de nacht. Over de uitgestrekte velden weerklonken gelach, geschreeuw en de nodige vloeken in alle talen van de wereld: mensen- en dwergentaal, Solamnisch en Gemeentaal.

Raistlin kon dus gemakkelijk wegglippen; in alle opwinding miste niemand de stille, cynische aartsmagiër.

Teruglopend naar zijn tent, die Caramon weer piekfijn had laten opknappen, zorgde Raistlin ervoor in de schaduw te blijven. In zijn zwarte mantel was hij niet meer dan een glimp die iemand slechts vaag in zijn ooghoek kon waarnemen.

Hij vermeed Crysania’s tent. Ze stond bij de ingang en bekeek het feestgedruis met een weemoedige uitdrukking op haar gezicht. Ze durfde er niet heen te gaan, wetend dat de aanwezigheid van de ‘heks’ Caramons positie ernstig zou ondermijnen.

Hoe ironisch, bedacht Raistlin zich, dat een tovenaar in het zwart in deze tijden werd getolereerd, terwijl een geestelijke van Paladijn juist werd veracht en beschimpt.

Behoedzaam stapte hij met zijn leren laarzen over het veld waar het leger kampeerde, en hij liet nauwelijks leesbare voetstappen achter in het vochtige gras. Die gedachte van zoëven amuseerde hem eigenlijk wel, moest hij toegeven. Hij keek vluchtig omhoog, naar de hemellichamen, en zowel de Platina Draak als de Vijfkoppige Draak konden op niet meer rekenen dan een spottende blik van de magiër.

De wetenschap dat Fistandantilus succesvol had kunnen zijn, zonder de onvoorziene tussenkomst van de een of andere gnoom, had Raistlin een soort vreugde met een zwart randje gebracht. Volgens zijn berekeningen en inzichten was de gnoom uiteindelijk de sleutel tot alles. Die had blijkbaar de tijdslijn weten te veranderen, maar hoe was nog niet helemaal duidelijk. Raistlin wist nu tenminste wel zeker dat hij in het bergfort Zhaman moest geraken, en daarvandaan naar Thorbardin, waar hij dan de gnoom moest ontdekken en uitschakelen.

Dan zou de tijd - die al eerder was veranderd - zijn oorspronkelijke beloop terugvinden. Waar Fistandantilus had gefaald, zou hij slagen.

Daarom schonk hij, net als Fistandantilus voor hem, de oorlogsinspanningen nu zijn onverdeelde aandacht om er zeker van te zijn dat hij Zhaman ook daadwerkelijk zou bereiken. Hij en Caramon stonden urenlang over oude kaarten gebogen, maakten studies van fort- en legerversterkingen, en vergeleken hun herinneringen van hun eerdere reizen met de huidige gebieden in tijden die nog moesten komen, en probeerden soms te gissen welke veranderingen er plaats hadden gevonden.

De sleutel tot de overwinning was de uiteindelijke inname van Pax Tharkas.

En dat was, zo had Caramon meermaals zuchtend verklaard, vrijwel onmogelijk.

‘Duncan heeft er ongetwijfeld voor gezorgd dat het zwaar bemand is,’ legde Caramon uit, zijn vinger op de kaart prikkend. ‘Je weet nog wel hoe het was, Raist. Hoe het exact gebouwd is, precies tussen die twee torenhoge bergpieken in! Die verdomde dwergen houden ’t daar jaren vol. Poorten dicht, en rotsblokken op onze koppen smijten met die machines van ze en wij kunnen inmiddels geen kant op. Als ik me goed herinner, moesten er zelfs zilveren draken aan te pas komen om die rotsen weer op te tillen,’ voegde de grote krijger daar nog gelaten aan toe.

‘Ga er dan omheen,’ stelde Raistlin vervolgens voor.

Caramon schudde echter zijn hoofd. ‘Waar dan?’ Zijn vinger schoof westwaarts op de kaart. ‘Qualinesti ligt aan de ene kant. De elfen daar hakken ons met liefde in de pan om ons daarna op staken te zetten.’ Hij schoof oostwaarts. ‘En hier liggen de zee en nog meer bergen. We hebben domweg niet genoeg boten om over het water te gaan, en kijk...’ Hier ging zijn vinger naar beneden. ‘Als we hier landen, meer zuidelijk, in dat droge land, zitten we precies vast in het midden - waarbij onze beide flanken open en bloot liggen - Pax Tharkas in het noorden, en Thorbardin in het zuiden.’

Caramon beende geërgerd heen en weer, om af en toe een zwaar geïrriteerde blik op zijn kaart te werpen.

Raistlin gaapte, stond op en liet zijn hand zachtjes op Caramons arm rusten. ‘Onthoud één ding, broer,’ zei hij kalm. ‘Uiteindelijk is Pax Tharkas toch ten onder gegaan.’

Het gezicht van zijn broer werd nog bedroefder. ‘Ja...’ mompelde hij, boos omdat dit hem eraan herinnerde dat hij feitelijk een dwaas spel met de tijd speelde. ‘Ik neem aan dat je niet meer precies weet hoe?’

‘Nee.’ Raistlin schudde zijn hoofd. ‘Maar ze zullen vallen...’

Hij pauzeerde even, en herhaalde toen nadrukkelijk: ‘Ze zullen vallen!’

Vanuit het bos, beducht voor het licht van de tenten en de kampvuren, zelfs voor dat van de maan en de sterren, kropen drie donkere, ineengedoken figuren voort. Ze aarzelden even toen ze bij de uiterste rand van het kampement aankwamen, alsof ze niet helemaal zeker waren van hun bestemming. Uiteindelijk wees één van de drie naar iets en mompelde wat. De andere twee knikten en bewogen zich door het duister, veel sneller plotseling.

Sneller, maar niet stiller. Geen dwerg bewoog zich ooit geruisloos voort, maar deze drie leken nog meer herrie te maken dan normaal. Alles kraakte en bewoog en ze leken vastbesloten om op iedere, krakende tak te willen staan die ze maar konden vinden en als klap op de vuurpijl lieten ze hun herrie gepaard gaan met luid gevloek.

Raistlin, die ze op stond te wachten in de duisternis van zijn tent, hoorde ze al hoofdschuddend van verre aankomen. Maar hij had er al rekening mee gehouden, vandaar dat hij de ontmoeting had gepland op het moment dat het feestgedruis voor voldoende afleiding zou zorgen.

‘Ach, jullie zijn er al,’ zei hij droogjes terwijl het gekletter en gestamp van de dwergenvoeten vlak voor zijn tent ophield.

Er viel een pauze, die gepaard ging met zwaar gehijg en een opgewonden gemompel; niemand wilde eigenlijk als eerste naar binnen. Een en ander werd afgedaan met een snauwende vloek en een van de dwergen rukte de tentflap met zo’n kracht open dat de toch zo sterke stof bijna bezweek. De ogenschijnlijke leider van de drie kwam binnen, want hij stapte tenminste nog met enige zwier naar voren, waar de andere twee duidelijk nerveuzer waren en zich ineengekrompen voortbewogen.

De eerste dwerg liep soepel naar de tafel in het midden hoewel het aardedonker was; na jaren van ondergronds leven hadden de zwarte dwergen blijkbaar een prima nachtzicht ontwikkeld. Er gingen zelfs geruchten dat enkelen van hen zelfs elfenzicht bezaten, waardoor ze een lichtend aura van levende wezens konden zien in het donker.

Maar hoe scherp de ogen van de dwerg ook waren, hij zag de figuur in het zwart niet die achter de tafel zat. Het was alsof hij de zwartste nacht zag, maar toch nog iets duisterder - alsof er een gapende afgrond aan zijn voeten lag. De dwerg in kwestie was sterk en onbevreesd, waarschijnlijk zelfs wel roekeloos; zijn vader was knettergek geweest toen hij stierf. Maar zelfs deze dwerg kon een huivering niet onderdrukken die lichtjes ontstond in zijn nek en onontkoombaar verder trok langs zijn ruggengraat. Toch ging hij zitten.

‘Jullie twee,’ zei hij in zijn dwergentaal, ‘bewaak de ingang.’

Ze knikten en trokken zich snel terug, opgelucht zelfs dat ze de aanwezigheid van de zwarte magiër konden ontvluchten. Bij de tentingang staarden ze naar buiten, naar de natuurlijke schaduwen. Een plotselinge lichtflits deed hen echter opspringen en hun leider kwam luid vloekend overeind, zijn ogen beschermend.

‘Geen licht, verdomme!’ schold hij in platte Gemeentaal. Toen verstrakte hij en kon hij geen woord meer uitbrengen, behalve wat dom gestamel. Het licht kwam niet van een toorts of kandelaar maar van een vlam die spontaan in de handpalm van de tovenaar ontbrandde...

Nu staan alle dwergen wantrouwend en argwanend tegenover magie. Door hun gebrek aan opleiding en vatbaarheid voor bijgeloof waren ze er feitelijk doodsbang voor waardoor deze simpele truc van de magiër zijn gast letterlijk naar adem deed happen.

‘Ik zie graag met wie ik praat,’ zei Raistlin fluisterend. ‘Wees niet bang; dit licht kan nauwelijks van buitenaf gezien worden, en zo ja, denken ze gewoon dat ik nog over mijn boeken gebogen zit.’

Langzaam liet de dwerg zijn arm weer zakken, en knipperde pijnlijk met zijn ogen tegen het heldere licht. Zijn kompanen gingen weer zitten, zelfs nog dichter bij de ingang deze keer. Deze zwarte dwergenleider was dezelfde die destijds Duncans raadsvergadering had bijgewoond. En hoewel zijn gezicht de knotsgekke wreedheid uitdrukte die veel andere dwergen zo kenmerkte, glom er toch ook een sprankje rationele intelligentie in zijn donkere ogen dat hem waarschijnlijk nog veel gevaarlijker maakte.

Het waren deze ogen die de magiër nu nauwlettend opnamen, terwijl de tovenaar hetzelfde met hem deed. De zwarte dwerg was onder de indruk. Doorgaans lieten mensen hem volkomen koud. En een menselijke tovenaar was dubbel verdacht. Maar de dwerg had een scherp inzicht in iemands karakter, en in de dunne lippen, het getekende gelaat en de kille ogen zag hij een machtswellust die hij niet alleen begreep maar ook vertrouwde.

‘Jij... Fistandantilus?’ gromde de dwerg ruw.

‘Dat ben ik.’ De magiër sloot zijn vuist en de vlam verdween, en ze zaten weer in het donker - waar de dwerg erg opgelucht over was. ‘En ik spreek jullie taal, dus we kunnen in het dwergs verder spreken. Liever zelfs, zodat er geen ruimte voor misverstanden kan ontstaan.’

‘Prima.’ De dwerg leunde naar voren. ‘Ik ben Argat, de leider van mijn clan. Ik heb je boodschap ontvangen en ik ben geïnteresseerd. Maar we willen meer weten.’

‘Je bedoelt te vragen waar jullie voordeel ligt?’ zei Raistlin spottend. Met zijn magere hand wees hij naar de hoek van zijn tent.

Argat zag niks in de richting die Raistlin aanwees. Maar toen begon er iets te gloeien, eerst zachtjes, en toen met intensere helderheid. Argat moest alweer naar adem happen, maar nu meer van verwondering dan van angst.

Plotseling wierp hij een scherpe, argwanende blik op Raistlin.

‘Ga vooral je gang en bekijk ’t zelf maar even van dichtbij,’ zei de magiër toegeeflijk. ‘Je mag het later zelfs meenemen... als we het vanavond eens kunnen worden.’

Maar Argat zat al in de hoek van de tent. Op zijn knieën vallend, graaide hij al in de kist met stalen munten die verleidelijk oplichtten. Seconden lang kon hij slechts begeerlijk naar de rijkdom staren, en liet hij de munten als water door zijn vingers glippen. Toen, met een zucht van genot, liep hij weer terug naar zijn stoel. ‘Jij hebt plan?’

Raistlin knikte. De magische gloed van de munten doofde enigszins, maar de vage glinstering bleef niettemin de aandacht van de dwerg trekken.

‘Onze spionnen melden dat Duncan ons leger wil aanvallen op de vlakten vóór Pax Tharkas, om ons daar te verslaan of om ons op zijn minst zware verliezen toe te brengen. Mochten wij aan de winnende hand zijn, zal hij zijn troepen terugtrekken in het fort, om vervolgens de poorten te sluiten en die te blokkeren met duizenden rotsblokken.

Met alle wapens en al het voedsel dat hij heeft opgeslagen, kan hij rustig afwachten of tot we het beleg opgeven of tot de versterkingen uit Thorbardin arriveren die ons dan weer in de vallei aan kunnen vallen. Klopt mijn verhaal tot dusver?’

Argat streek door zijn zwarte baard. Hij trok zijn mes, wierp het in de lucht en ving het behendig weer op. De magiër aankijkend hield hij plots op en spreidde zijn handen ter verontschuldiging.

‘Sorry... macht der gewoonte,’ zei hij gemeen grinnikend. ‘Ik wil je niet bang maken; als je je er ongemakkelijk bij voelt...’

‘Dan kan ik mezelf wel redden, hoor,’ merkte Raistlin fijntjes op. ‘Toe maar,’ gebaarde hij. ‘Ga je gang maar.’

Schouderophalend, maar toch slecht op zijn gemak door de felle ogen die hij niet kon zien, maar wel degelijk kon voelen vanonder de zwarte kap, gooide Argat het mes weer in de lucht...

Een magere, witte hand schoot als een slang uit het duister, greep het mes en ramde het in het tafelblad.

Argats ogen puilden uit. ‘Nog meer magie...’ bromde hij.

‘Handigheid,’ antwoordde Raistlin koel. ‘Gaan we verder met ons gesprek of gaan we spelletjes spelen waar ik als kind al goed in was?’

‘Informatie klopt,’ sputterde Argat tegen, en borg zijn mes weer op. ‘Dat is Duncans plan, ja.’

‘Mooi. Mijn plan is erg simpel. Duncan zal in het fort blijven en zal vast niet zelf het strijdveld betreden. En hij zal persoonlijk het bevel geven om de poorten te sluiten.’

Raistlin leunde achterover en zijn vingertoppen van beide handen raakten elkaar. ‘En als dat bevel komt, zullen de poorten niet sluiten.’

‘Zo simpel?’ sneerde Argat.

‘Zo simpel.’ Raistlin spreidde zijn handen. ‘Degenen die de poorten moeten sluiten, zullen sterven. Alles wat jij hoeft te doen is de poorten enkele minuten openlaten, om ons de tijd te gunnen ze te bestormen. Dan is Pax Tharkas verloren, zullen jouw manschappen hun wapens neerleggen en zich bij ons aansluiten.’

‘Inderdaad simpel, maar er klopt één ding niet,’ zei Argat die Raistlin sluw aankeek. ‘Onze huizen en gezinnen in Thorbardin. Wat zal ervan worden als wij de boel verraden?’

‘Niets aan de hand,’ zei Raistlin. Hij reikte naar een buidel naast hem en haalde een met zwart lint bijeengebonden schriftrol tevoorschijn.

‘Dit moet je aan Duncan geven.’ Terwijl hij de rol aan Argat overhandigde, gebaarde hij dat hij de boodschap zelf ook mocht lezen.

Fronsend en nog steeds argwanend nam de dwerg de rol aan, maakte het lint los en las de tekst bij het zwakke, magische licht dat de kist vol munten nog steeds uitstraalde.

Hij keek verbijsterd op naar Raistlin. ‘Dit... is in taal van mijn volk.’

Raistlin knikte ongeduldig. ‘Natuurlijk, wat had je anders verwacht? Anders zou Duncan het toch nooit geloven?’

‘Maar...’ Argats mond viel open. ‘Die taal is geheim, alleen zwarte dwergen en enkele anderen kennen die... Duncan, de koning...’

‘Lees!’ Raistlin maakte een geïrriteerd gebaar. ‘Ik heb niet de hele nacht.’

Een godslastering vloekend las de dwerg de boodschap. Het duurde even, hoewel de tekst niet zo lang was. Hij streek door zijn dikke baard en liet een en ander eens goed tot zich doordringen. Toen stond hij op, rolde het perkament weer op en sloeg er zachtjes mee in zijn handpalm.

‘Je hebt gelijk. Dit zal alles oplossen.’ Hij ging weer zitten, en zijn ogen vernauwden zich toen hij de magiër weer aankeek. ‘Maar ik wil Duncan nog iets anders geven. Niet alleen die rol... maar iets indrukwekkends...’

‘En wat beschouwt jouw volk als indrukwekkend?’ vroeg Raistlin gevat met krullende lippen. ‘Een stapel misvormde lijken?’

Argat grinnikte. ‘Het hoofd van jullie generaal.’

Er viel een lange stilte. Niets, maar dan ook niets verried Raistlins gedachten. Hij leek niet eens te ademen. De totale stilte duurde zo lang dat Argat dacht dat de stilte zelf een krachtige entiteit geworden was.

De dwerg huiverde, maar werd toen boos. Nee, hij zou zijn eis handhaven. Duncan zou zich verplicht voelen hem tot held uit te roepen, net als die smeerlap van een Kharas.

‘Afgesproken.’ Raistlins stem klonk vlak, zonder toon of emotie. Maar terwijl hij sprak, leunde hij voorover. Haarfijn aanvoelend dat de magiër dichterbij kwam, deinsde de dwerg terug. Hij kon nu de glimmende ogen zien en de peilloze diepte erin gaf hem de kriebels tot in het diepst van zijn ziel.

‘Afgesproken,’ herhaalde de magiër. ‘Zorg nou maar dat jij jouw deel van de afspraak nakomt.’

Iets wegslikkend, probeerde Argat een lachje te produceren. ‘Ze noemen je zeker niet voor niets de Duistere, hè, vriend?’ Hij probeerde nogmaals te lachen en stopte de perkamentrol veilig tussen zijn riem. Raistlin gaf geen antwoord en slechts het ruisen van zijn zwarte kap gaf aan dat hij de dwerg wel had gehoord.

Schouderophalend draaide Argat zich om en maakte een bevelend gebaar naar zijn metgezellen in de richting van de kist. Ze haastten zich om het deksel te sluiten met de sleutel die Raistlin uit een van zijn vele zakken tevoorschijn toverde. En hoewel dwergen bepaald gewend zijn om zware voorwerpen te tillen, moesten de twee hijgend hun best doen om het ding van zijn plaats te krijgen. Argats ogen glommen van plezier.

De twee dragers verlieten de tent snel voor hun leider hetzelfde deed. Hun last tussen hen in dragend zochten ze snel de veilige schaduwen in het bos op.

Argat keek ze even na en draaide zich nog een laatste keer om; de magiër leek opnieuw een donkere poel in de duisternis te zijn.

‘Geen paniek, mijn vriend. We zullen niet falen.’

‘Nee, vriend,’ zei Raistlin zacht. ‘Dat weet ik wel zeker.’

Argat wond zich op, want de toon beviel hem niet.

‘Begrijp één ding goed, Argat: dat geld is vervloekt. Als je me bedriegt, zal iedereen die dat geld aanraakt de huid op zijn handen zwart zien worden en zien wegrotten. En als je handen dan een bloedende massa stinkend vlees zijn, volgt de huid van je armen en benen. En heel langzaam, terwijl je ’t hulpeloos onder je eigen ogen ziet gebeuren, zal de vloek zich over je hele lichaam verspreiden. En als je niet meer op je wegrottende voeten kunt staan, val je uiteindelijk dood neer.’

Argat produceerde een verstikt keelgeluid. ‘Je... je liegt!’ wist hij piepend uit te brengen.

Raistlin zei niets. Voor hetzelfde geld was hij allang weer verdwenen, wat Argat betrof. De dwerg zag de magiër niet meer en voelde zijn aanwezigheid ook niet meer. Wat hij wel hoorde was het harde gelach uit verschillende kelen, van mens en dwerg, in de donkere nacht.

Hijgend en vloekend maakte Argat dat hij wegkwam.

Maar terwijl hij wegrende, veegde hij zijn handen toch vertwijfeld af aan zijn broek...

Hoofdstuk 6

Z onsopgang... Krynns zon kroop bijna aarzelend vanachter de berg omhoog, alsof hij van tevoren wist over welke gruwelen hij vandaag zijn licht zou laten schijnen. Maar de tijd was onstuitbaar. Toen de eerste stralen dan toch over de bergtoppen schenen, werd de zon begroet met gejuich en wapengekletter door hen die wellicht voor de laatste keer in hun leven een zonsopgang mochten meemaken.

Onder de enthousiastelingen bevond zich ook Duncan, koning der bergdwergen. Hij stond hoog op de kantelen van het machtige fort Pax Tharkas, omringd door zijn generaals, en overal hoorde hij het hese geschreeuw van zijn manschappen. Hij lachte voldaan; dit zou een glorieuze dag worden.

Slechts één dwerg juichte niet. Duncan hoefde niet eens te kijken om zich zeer bewust te zijn van de stilte die even luid in zijn hart weerklonk als alle toejuichingen in zijn oren.

Afgezonderd van de andere dwergen stond Kharas, de grote held der dwergen. Lang en indrukwekkend in zijn glanzende wapenrusting, zijn gigantische hamer in de handen geklemd, staarde hij naar de zonsopgang en voor wie goed keek, waren de tranen die over zijn wangen biggelden duidelijk te zien.

Maar er keek niemand. Sterker nog, iedereen vermeed Kharas’ blik zorgvuldig. Niet zozeer omdat hij huilde, hoewel tranen als kinderlijke zwakheid worden gezien door dwergen. Nee, het was niet omdat hij weende dat iedereen zijn ogen overdreven strak op iets anders gericht hield. Het was juist omdat zijn tranen ongestoord over zijn blote wangen konden druppelen...

Kharas had zijn baard afgeschoren.

Hoewel Duncans ogen de vlakten voor Pax Tharkas bespiedden, en zijn geest zich instelde op de vijand die zich over de woeste vlakten verspreidde, hun speerpunten glinsterend in het zonlicht, voelde de grote leider toch vooral de verbijstering die hem hedenochtend overviel toen hij Kharas zag, zonder baard en met een glad gezicht. In zijn handen hield de dwerg de lange strengen baardhaar vast en iedereen keek met afschuw toe hoe hij ze over de kantelen uitstrooide.

Een baard is het geboorterecht van een dwerg, zijn trots, zijn familietrots. Bij diep verdriet zal een dwerg gedurende een rouwperiode zijn baard niet kammen, maar er kan slechts één aanleiding zijn om zijn baard af te scheren. Schaamte. Het is het teken van schande - de straf voor moord, diefstal, lafheid of desertie.

‘Waarom?’ was alles wat de verbijsterde Duncan uit wist te brengen.

Uitkijkend over de bergen gaf Kharas antwoord met een stem die enerzijds hard als steen klonk, maar anderzijds brak van emotie. ‘Ik voer deze strijd omdat u me beveelt te vechten, heer. Ik heb u mijn loyaliteit beloofd en aan die belofte houd ik me. Maar al vechtend wil ik dat iedereen weet dat ik geen eer kan vinden in het doden van mijn naasten, zelfs niet van mensen, met wie ik meer dan eens schouder aan schouder heb gevochten. Laat iedereen beseffen dat Kharas deze dag in schande beleeft.’

‘Dan zul je een fraai figuur slaan voor je manschappen,’ beet Duncan hem bitter toe.

Maar Kharas hield zijn mond dicht en zei niets meer.

‘Heer!’ klonk het plotsklaps van verschillende kanten, waardoor Duncan gelukkig weer zijn onverdeelde aandacht bij de vlakten vóór hem kon houden. Ook hij had de vier piepkleine figuren al gezien in de verte, die zich hadden losgemaakt van de troepenmacht die optrok naar Pax Tharkas. Drie van de vier droegen wapperende vlaggen mee. De vierde persoon droeg een staf met een glanzend licht, dat duidelijk te zien was in het ontluikende daglicht, zelfs op deze afstand.

Twee vlaggen herkende Duncan uiteraard meteen. De banier van de heuveldwergen, met zijn overbekende aambeeld en hamersymbool, dat op Duncans eigen vlag ook voorkwam, in diverse kleuren. De banier van de Vlaktemannen had hij nog nooit gezien, maar hij herkende het meteen. Het paste perfect bij hen - het symbool van de wind die over het prairiegras blies. De derde banier, zo nam hij aan, moest wel toebehoren aan die uiterst irritante generaal die zomaar uit het niets was verschenen.

‘Ha!’ snoof Duncan laatdunkend, die het symbool met de negenpuntige ster met verachting waarnam. ‘Voor zover wij weten zou zijn banier het teken van het Dievengilde moeten dragen, met een loeiende koe!’

Zijn generaals moesten lachen.

‘Of dode rozen,’ suggereerde een van hen. ‘Ik hoor dat er nogal wat afgedwaalde ridders van Solamnië meerijden met dat stelletje dieven en boeren.’

De vier figuren reden snel over de vlakte met hun wapperende banieren en de paardenhoeven klopten de een na de andere stofwolk los uit de grond.

‘Zou die vierde man de tovenaar zijn? Fistandantilus?’ vroeg Duncan nors, wiens ogen nu bijna verdwenen in zijn fronsende voorhoofd. Dwergen hebben geen talent voor magie, dus wantrouwen en verachten ze alles en iedereen die zich met zulke praktijken inlaat.

‘Ja, heer,’ antwoordde een van de generaals.

‘Hem vrees ik het meest van allemaal,’ mompelde Duncan binnensmonds.

‘Ach, het zou wat!’ Een oudere generaal streek zelfvoldaan door zijn baard. ‘U hoeft deze tovenaar niet te vrezen. Onze spionnen melden ons dat zijn gezondheid zeer zwak is. En hij gebruikt zijn magische talenten maar hoogst zelden; meestal zit hij maar wat in zijn tent. Trouwens, ze zouden een leger van magiërs zoals hij nodig hebben om dit fort te verschalken.’

‘Je hebt gelijk, denk ik,’ zei Duncan die ook zijn hand door zijn baard wilde strijken. Maar omdat hij uit zijn ooghoek een glimp van Kharas opving, bleef zijn hand halverwege steken en hield hij vervolgens beide handen maar achter zijn rug. ‘Maar houd hem maar goed in de gaten.’ Daarop verhief hij zijn stem. ‘Scherpschutters! Een zak vol goud voor degene die de tovenaar een pijl tussen zijn ribben weet te jagen!’

Er steeg een instemmend gejuich op dat meteen weer doofde toen de vier, nog ongeschonden, vlak voor het fort stilhielden. De leider, de generaal, maakte het eeuwenoude gebaar en hief zijn handpalm ter onderhandeling. Tussen de kantelen, op een stuk steen dat daar speciaal voor was neergelegd, ging Duncan uitdagend staan, met zijn handen op zijn heupen en met wijd uitstaande benen. Hij staarde grimmig naar beneden.

‘We moeten praten!’ schreeuwde generaal Caramon vanuit de diepte. Zijn stem dreunde en echode langs de wanden van de steile rotsen die het fort flankeerden.

‘Alles is al gezegd!’ riep Duncan, wiens stem bijna even indrukwekkend klonk, hoewel hij slechts een kwart van de lengte van de grote generaal bezat.

‘We geven jullie nog één laatste kans! Geef aan jullie broeders terug wat hun toekomt! En geef de mensen hier terug wat jullie hebben gestolen! Deel jullie enorme rijkdom... als je straks dood bent, heb je er niets meer aan!’

‘Nee, maar jullie zouden ’t maar wat graag in handen krijgen, hè?’ sloeg Duncan snerend terug. ‘Wat wij bezitten, hebben we eerlijk verdiend met hard werken in de bergen. Niet met plunderen en roven in het gezelschap van wilde barbaren! Hier is ons antwoord!’

Duncan hief zijn hand. De scherpschutters, die nauwelijks konden wachten, spanden hun bogen. Duncans hand viel scherp naar beneden en honderd pijlen floten door de lucht. De dwergen op de kantelen begonnen te lachen, in de hoop en overtuiging dat de vier in blinde paniek om zouden draaien en voor hun leven zouden vluchten.

Maar de lach bestierf op hun lippen. De vier verroerden zich niet toen de pijlen hen naderden. De tovenaar in het zwart hief zijn hand en onmiddellijk vatten alle pijlpunten vlam en gingen de pijlen letterlijk in rook op. De rook van de pijlen vermengde zich met de ijle ochtendlucht...

‘En hier heb je ons antwoord!’ De starre, kille stem van de generaal kroop langzaam omhoog. Hij gaf zijn paard de sporen, draaide zich om en galoppeerde zijn leger weer tegemoet, geflankeerd door de tovenaar, de heuveldwerg en de Vlakteman.

Toen hij het bange gemompel van zijn manschappen hoorde en hun onderlinge, angstige blikken zag, slikte hij zijn eigen twijfel moedig weg en keek hen aan. Zijn baard trilde van woede.

‘Wat krijgen we nou?’ vroeg hij op hoge toon. ‘Worden jullie bang van de trucjes van een goedkope goochelaar? Waar ben ik nou eigenlijk bevelhebber van? Een leger van mannen of van kinderen?’

Toen hij de schaamte op sommige gezichten zag, klom hij naar beneden van zijn uitkijkpunt. Terwijl hij kalm naar de overzijde van de kantelen liep, overzag hij de weidse binnenplaats van het machtige fort. Een ruimte die niet door dwergenhanden was geschapen, maar door de natuur en de bergen zelf. Overal zag hij grotten, waar in normale tijden rook en smeedgeluiden waar te nemen waren vanuit de ruime toegangen tot de mijnen. Maar vandaag zag hij geen normale werkzaamheden.

Deze morgen zag hij slechts dwergen in hun zwaarste wapenrusting, met schilden, bijlen en strijdhamers, de favoriete wapens van de dwergenlegermacht. Alle koppen gingen weer omhoog toen Duncan langsliep en het gejuich en gezang dat langzaam was weggestorven, zwol weer aan.

‘Het is oorlog!’ schreeuwde Duncan boven de herrie uit en hief zijn armen.

Het gezang werd luider en hield toen plots op. Na een moment totale stilte, barstten de dwergenstemmen in een lied los...

Onder de heuvels verrijst het hart van de bijl

Uit sintels en het hart van het vuur.

De hitte smeedt het handvat als hij toverslag,

Want in de heuvels brandt het oorlogsvuur.

Het soldatenhart smeult van verlangen

Naar het slagveld.

Kom terug in glorie,

Of eervol op een schild als held.

Uit de bergen, de buitenlucht tegemoet,

De bijlen dromen van rotsen en steen,

Van levend metaal, uit era’s van erts,

Steen op ijzer, ijzer op steen.

Het soldatenhart droomt intens

Van het slagveld.

Kom terug in glorie,

Of eervol op een schild als held.

Het ijzer mengt zich met ad’ren vol bloed,

Het groen van koper, het intense groen.

Ontsproten aan vuur, de wereld smeedt,

De droom vervuld, de daden doen.

Het soldatenhart is blij en verguld

Met het slagveld.

Kom terug in glorie,

Of eervol op een schild als held.

Zijn bloed borrelde bijna door het lied en Duncans twijfels verdwenen als sneeuw voor de zon, net zoals de pijlen zoëven in rook waren opgegaan. Zijn generaals begaven zich vervolgens naar beneden om hun posities in te nemen. Eén generaal bleef boven: Argat, generaal der zwarte dwergen. Ook Kharas bleef waar hij was. Duncans blik zocht hem en hij wilde hem aanspreken.

Maar de held van de dwergen beantwoordde de blik van zijn koning slechts met een staalharde, kille blik. Niettemin boog hij zijn hoofd voor zijn Heer, draaide zich om en volgde de anderen, als leiders van de infanterie.

Duncan keek hem boos na. ‘Moge Reorx de resten van zijn baard in vlammen doen opgaan!’ mopperde hij binnensmonds terwijl hij zijn generaals volgde. Hij zou schouder aan schouder met hen staan als de poorten opengingen en zijn leger de vlakte op zou marcheren. ‘Wat denkt hij wel? Mijn eigen zoons zouden dat niet eens durven. Dit kan zo niet veel langer doorgaan. Na de veldslag zal ik hem wel eens even op zijn nummer zetten.’

In zichzelf grommend en vloekend was Duncan bijna bij de trap naar beneden aangekomen toen hij een hand op zijn arm voelde. Opkijkend zag hij Argat staan.

‘Ik vraag koning,’ zei de dwerg in zijn wat onbeholpen taal, ‘om nog eens goed na te denken. Ons plan is goed plan. Vergeet rotsfort. Laat hen dat maar hebben.’ Daarbij gebaarde hij naar de troepen op de vlakten. ‘Zij versterken fort niet. Als we terugtrekken naar Thorbardin, komen zij ons achterna over de vlakten. Dan nemen we Pax Tharkas weer in en - bam! - hierbij klapte de dwerg met zijn handen - ‘dan hebben we ze in de tang! Tussen Pax Tharkas in noorden en Thorbardin in zuiden.’

Duncan staarde de zwarte dwerg kil aan. Deze strategie had Argat ook aan de Oorlogsraad gepresenteerd en Duncan had zich al afgevraagd hoe hij erbij was gekomen. Zwarte dwergen lieten zich zelden in met militaire zaken; ze gaven slechts om hun portie van de buit. Zat Kharas hier achter, in een laatste poging om de veldslag te vermijden?

Duncan schudde Argat geïrriteerd van zich af. ‘Pax Tharkas zal nimmer vallen! Jouw strategie is de strategie van een lafaard! Ik geef helemaal niets aan dat schorem, niet één stukje koper, niet één kiezelsteen! Ik sterf hier nog liever!’

Boos wegbenend en briesend stommelde Duncan de trap af.

Argat keek hem geamuseerd na. ‘Misschien wilt u op deze steenklomp sterven, maar Argat niet.’ Hij wendde zich tot twee andere dwergen die zich schuil hadden gehouden in de schaduw achter hem, en hij knikte twee keer. De andere twee knikten terug en gingen huns weegs.

Hoog op de kantelen zag Argat de zon hoger en hoger in de hemel klimmen. Maar onwillekeurig wreef hij zijn handen over zijn lederen wapenrusting alsof hij ze wilde reinigen...

De Hoogbulp wist het niet zeker, maar hij had toch het gevoel dat er iets misging.

Hoewel niet erg snel van begrip, en niet al te best op de hoogte van de complexe tactieken en strategieën inzake oorlogsvoering, leek het hem niet erg logisch dat een dwerg die aan de winnende hand op het strijdveld was, bloedend en halfdood, struikelend het fort weer binnen waggelde.

Toegegeven, één of twee hadden nog onder het kopje ‘jammer, maar helaas’ kunnen vallen, maar het aantal zwaar gehavende dwergen nam nu alarmerend snel toe. De Hoogbulp besloot dus dat hij met eigen ogen wilde zien wat er precies gaande was. Hij deed twee stappen voorwaarts, maar toen hij daarop alle herrie en oproer achter hem hoorde, bleef hij stokstijf staan. Zwaar zuchtend keek de Hoogbulp om; hij was zijn gezelschap even vergeten.

‘Nee, nee, nee!’ schreeuwde hij boos, en zwaaide met zijn armen in de lucht. ‘Hoe vaak moet ik het nu nog zeggen? Blijf hier! Koning zei tegen Hoogbulp: ‘Alle bulpen blijven hier.’ Dat betekent dus hier blijven! Begrepen?’

De Hoogbulp keek zijn mannen ernstig aan, waardoor degenen die nog overeind stonden, van schaamte begonnen te bibberen. Hoogbulps ene oog bood dan ook een angstaanjagende aanblik. De greppeldwergen die over hun speer waren gestruikeld, zij die hun speer hadden laten vallen, zij die in de verwarring hun buurman hadden gestoken, zij die domweg voorover waren gevallen en zij die abusievelijk de verkeerde kant op waren gedraaid en hun chef nu ruggelings aanhoorden; allen werden op stel en sprong bang.

‘Luister, stelletje ongeregeld!’ snauwde de Hoogbulp, driftig ademhalend. ‘Ik ga kijken wat er aan de hand is. Het lijkt me niet goed wat ik zie. Er wordt weinig gezongen, maar vooral doodgebloed. De koning had Hoogbulp iets heel anders voorgesteld. Dus ik ga. Jullie blijven hier. Begrepen? Herhaal wat ik zeg!’

‘Ik ga,’ aapten zijn troepen keurig na. ‘Jullie blijven hier!’ De Hoogbulp trok nu aan zijn baard. ‘Nee, ik ga, en ... jij, jullieallemaal - ach, laat ook maar!’ Hij liep woedend weg, wat onmiddellijk tot gevolg had dat er achter hem weer van alles omviel en misging met de dodelijk scherpe speren.

Misschien was het maar goed ook dat hij niet ver hoefde te lopen. Anders zou hij bij terugkomst zijn halve troepenmacht dood of zwaar gehavend aangetroffen hebben, onvrijwillig gespietst aan de speer van zijn buurman. Godzijdank ontdekte hij wat er aan de hand was, voordat er meerdere doden vielen.

De Hoogbulp had slechts twintig stappen gezet toen hij de hoek omging en bijna tegen Duncan opbotste, zijn koning nota bene. Duncan had hem nauwelijks in de gaten, omdat hij met zijn rug naar hem toe stond. De koning was in druk gesprek verwikkeld met Kharas en enkele andere bevelhebbers. De Hoogbulp deed snel een stapje terug en luisterde aandachtig toe.

Anders dan de dwergen die terug waren gekeerd met een ingedeukte wapenrusting, wat deed vermoeden dat ze van een rotsige berghelling waren gestuiterd, verkeerde Kharas’ harnas nog in veel betere staat. De handen en armen van de held waren met bloed besmeurd, maar het was overduidelijk bloed van de vijand. Er waren ook maar weinig krijgers in staat om de zware en machtige klappen van Kharas’ strijdhamer op te vangen. Er waren al velen gesneuveld onder Kharas’ handen, hoewel velen zich wel afvroegen, tijdens hun laatste momenten, waarom de lange dwerg bittere tranen huilde terwijl hij de genadeklap uitdeelde.

Op dit moment huilde Kharas echter niet. Zijn tranen waren opgedroogd en hij was in felle discussie met zijn koning verwikkeld.

‘We delven het onderspit op het slagveld, heer,’ zei hij ernstig. ‘Generaal IJzerhand deed er goed aan om de terugtrekking te bevelen. Als u Pax Tharkas wilt behouden, moeten we ons binnen terugtrekken en de poorten sluiten zoals gepland. Onthoud goed dat dit geen onvoorziene gebeurtenis is, heer.’

‘Maar niettemin wel een schandelijke zaak,’ bromde Duncan met een luide vloek. ‘Verslagen door een stelletje dieven en boeren!’

‘Zeer goed getrainde dieven en boeren, heer,’ stelde Kharas formeel vast, waarop de generaals hem instemmend bijvielen. ‘De Vlaktemannen zijn geboren strijders en onze eigen broeders vechten met de moed die we van ze kennen. En daar komen de ridders van Solamnië op hun machtige paarden dan óók nog eens bij.’

‘U moet het bevel geven, heer,’ zei een van de generaals. ‘Of bereid u voor op een snelle dood, hier ter plekke.’

‘Sluit die godvergeten poorten dan maar,’ vloekte en tierde Duncan woedend. ‘Maar zet het mechanisme nog niet meteen in werking. Niet tot het allerlaatste moment; misschien is het niet eens nodig. Het zal ze nog zwaar vallen om de poort te bestormen en ik wil de mogelijkheid behouden om weer naar buiten te kunnen gaan zonder eerst duizenden tonnen rots opzij te moeten schuiven.’

‘Sluit de poorten!’ klonk het nu uit vele kelen.

Iedereen op de binnenplaats, levend of zwaargewond, zelfs de stervenden, keek toe hoe de immense poort gesloten ging worden. De Hoogbulp was een van hen en hij was danig onder de indruk. Hij had wel eens verhalen gehoord over de poort - hoe soepel het mechanisme op goed geoliede scharnieren liep waardoor er maar twee dwergen aan elke kant nodig waren om hem te sluiten. De Hoogbulp vond het wel jammer dat men vooralsnog het steenmechanisme niet ging bedienen; hij had zich namelijk erg verheugd op de tonnen steen die naar beneden zouden donderen.

Maar wat er nu komen zou was al onderhoudend genoeg... De Hoogbulp hield de adem in door wat hij zag, sterker nog, hij stikte bijna. Achter de poorten zag hij namelijk iets wat hem bijna deed verlammen van schrik.

Een enorm leger kwam op hem af... en het was niet zijn leger! Dat kon maar één ding betekenen: dat was de vijand! Want na enige momenten van diep en dus pijnlijk nadenken kwam hij tot de conclusie dat er maar twee partijen waren in dit conflict: zij en wij.

Het middagzonnetje scheen vrolijk op de ridders van Solamnië en hun schilden en getrokken zwaarden weerspiegelden het heldere licht. Achter hen stormde ook de infanterie voorwaarts. Het leger van Fistandantilus bestormde het fort, in de hoop binnen te zijn vóór de machtige poorten gesloten konden worden. De weinige bergdwergen die moedig genoeg waren om nog in de weg te gaan staan, werden onder de voet gelopen en neergeslagen door paardenhoeven en flitsend staal.

De vijand kwam dichter- en dichterbij. De Hoogbulp slikte zenuwachtig iets weg. Hij wist niet veel van militaire manoeuvres, maar het leek hem een uiterst geschikt moment om nu de poort te sluiten. Blijkbaar vonden de generaals dat ook, want ze renden allemaal dezelfde richting op, gillend en schreeuwend.

‘In de naam van Reorx, waarom duurt het...’ stamelde Duncan.

Plotseling werd Kharas’ gezicht bleek.

‘Duncan?’ zei hij opmerkelijk kalm. ‘We zijn verraden. Je moet onmiddellijk weg van hier.’

‘Wa... wat?’ stotterde Duncan in totale verbijstering. Op zijn tenen staand probeerde hij tevergeefs over de menigte op de binnenplaats te kijken. ‘Verraden? Hoe...’

‘De zwarte dwergen, heer,’ sprak Kharas, die door zijn opmerkelijke lengte wel kon zien wat er ginder plaatsvond. ‘Ze hebben de poortwachters gedood, blijkbaar, en vechten nu om de poort open te houden.’

‘Maak ze af!’ Er stond letterlijk schuim op Duncans mond en speeksel droop langs zijn baard. ‘Allemaal! Maak ze af!’ De dwergenkoning trok zijn eigen zwaard en sprong voorwaarts. ‘Ik zal ze eigenhandig...’

‘Nee, heer!’ Kharas greep hem beet en sleurde Duncan terug. ‘Het is te laat! Kom, we moeten maken dat we wegkomen. U moet onmiddellijk vluchten naar Thorbardin, mijn koning!’

Maar Duncan was niet meer voor rede vatbaar en vocht heftig om uit Kharas’ greep te komen. Uiteindelijk balde de jongere dwerg, met een verbeten gezicht, zijn veel grotere vuist en sloeg zijn koning onverbiddelijk hard op zijn kaak. Duncan wankelde achteruit, maar hij ging niet neer.

‘Daar laat ik je voor onthoofden, hoor je me!’ bezwoer de koning, die zijn zwaard weer wilde grijpen. Nog een dreun van Kharas maakte het karwei echter af en Duncan ging KO en lag vredig op de grond.

Met bedroefd gezicht bukte Kharas zich, tilde zijn koning met wapenrusting en al op en steunend en kreunend gooide de stoutmoedige dwerg hem over zijn schouder. Terwijl hij de enige dwergen die nog konden vechten opriep hem te dekken, rende hij voor zijn leven terwijl de comateuze koning, met bungelende armen, willoos over zijn schouder hing.

De Hoogbulp staarde met afschuw, maar toch ook gefascineerd, naar het oprukkende leger. Keer op keer echode Duncans laatste bevel in zijn hoofd rond - Jij Blijft Hier!

En toen hij zich omdraaide om terug naar zijn manschappen te gaan, was dat nou precies wat de Hoogbulp wilde doen.

Hoewel greppeldwergen een welverdiende reputatie hebben van het meest laffe volk op Krynn, kunnen ze daarentegen vechten - mits in een hoek gedreven - met een felheid die menig vijand heeft verbaasd.

De meeste legers gebruiken greppeldwergen slechts als allerlaatste steuntje in de rug, zo ver mogelijk weggestopt in de achterhoede, omdat je er bijna vergif op kunt innemen dat de greppeldwergen het eigen leger evenveel schade toebrengen als de vijand.

Vandaar dat Duncan het enige detachement greppeldwergen, voormalige mijnwerkers in Pax Tharkas, op de binnenplaats had achtergelaten, met de boodschap daar te blijven, omdat ze daar nou eenmaal de minste schade konden aanrichten. Hij had ze wel speren gegeven, voor de zeer onwaarschijnlijke mogelijkheid dat de vijand zo ver zou oprukken.

Maar dat was nu precies wat er gebeurde. En nu ze het leger van Fistandantilus snel zagen naderen, wetend dat ze verslagen waren en als ratten in de val zaten, waren alle dwergen in Pax Tharkas flink in de war.

Enkele dwergen echter hielden het hoofd koel. De allerbeste boogschutters op de kantelen lieten nog een barrage aan pijlen op de vijanden neerdalen, wat nog voor enig oponthoud zorgde. Sommige commandanten verzamelden hun regimenten, ter voorbereiding op verdere gevechten op weg naar de veilige bergen. De meeste dwergen namen domweg de benen en renden voor hun leven.

En zo kwam het dat er nog maar één groep in de weg van het naderende leger stond - de greppeldwergen.

‘Het is zover!’ riep de Hoogbulp gehaast naar zijn mannen, toen hij hijgend en puffend aan kwam zetten. Onder al het vuil was zijn gezicht lijkbleek, maar hij toonde zich toch opmerkelijk kalm en beheerst. Hem was per slot van rekening te kennen gegeven dat ‘Hij Hier Moest Blijven’, en dus, bij Reorx’ baard, zou hij hier ook blijven.

Niettemin, nu hij zag dat zijn manschappen wat angstig leken te worden bij de aanblik van de aanstormende paarden en hun berijders, duidelijk zichtbaar door de open poort, vond de Hoogbulp het hoog tijd voor een morele oppepper.

Aangezien hij zijn mannen gedrild had voor deze gelegenheid, had hij ze ook enige opruiende oorlogsteksten bijgebracht. Daar was hij in het bijzonder erg trots op geweest; helaas vergisten de mannen zich steeds in de tekst...

‘Welnu!’ schreeuwde hij. ‘Wat geven jullie me?’

‘Dood!’ riepen zijn manschappen bijna vrolijk, met één stem.

De Hoogbulp kromp ineen. ‘Nee, nee, nee...’ tierde hij stampvoetend. Zijn troepen keken elkaar geïrriteerd aan.

‘Ik heb jullie toch geleerd, stelletje bulp ongeregeld...’

‘Loyaliteit tot in de dood!’ schreeuwde een eenling plots triomfantelijk.

De anderen keken hem boos aan, omdat hij blijkbaar een wit voetje bij de baas wilde halen. Zijn directe buurman prikte hem zelfs pijnlijk in zijn rug met zijn speer. Gelukkig hield hij de speer verkeerd om vast, dus al te veel schade richtte hij niet aan.

‘Helemaal goed!’ sprak de Hoogbulp, die hard zijn best deed om het steeds luider wordende hoefgetrappel achter hem te negeren. ‘Nog een keer dan maar! Wat geven jullie me?’

‘Lo... ya... li... teit... tot... in... de... dood...’ De woorden kwamen er nogal langgerekt en moeizaam uit door de lastige lettergrepen, en het aanvankelijke enthousiasme was inmiddels ook vér te zoeken. Achterin stak iemand zijn hand op.

‘Wat moet je, Snugbulp?’ snauwde de Hoogbulp.

‘Geldt die, eh... loyiteit ook nog als we al dood zijn?’

De Hoogbulp staarde hem met zijn ene oog aan... ‘Nee, gestoorde zak ingewanden!’ ontplofte hij, tandenknarsend. ‘Dood of loyaliteit, kijk maar wat je het beste uitkomt!’

Hier moesten alle greppeldwergen erg om lachen, en ze voelden zich ineens een stuk beter.

Hoofdschuddend en mopperend, draaide de Hoogbulp zich om, de vijand trotserend, en hij gaf het bevel: ‘Presenteer speer!’

Dat was een ernstige vergissing en hij besefte het terwijl hij het zei; achter hem klonk een enorme en vooral verwarde herrie, en her en der werden pijnlijke kreten geslaakt.

Maar ach, op dat moment deed het er allemaal niets meer toe…

De zon ging onder in een rood waas, achter de verstilde bossen van Qualinesti.

Alles was nu rustig in Pax Tharkas, het machtige, naar verluidt onneembare fort dat dan toch gevallen was, vlak na het middaguur. De middag was verder voorbijgegaan met korte schermutselingen tussen groepjes dwergen die zich al vechtend terugtrokken in de bergen. Velen hadden nog weten te ontsnappen omdat een klein groepje dwergen met speren vlak bij de poort domweg geweigerd had opzij te gaan, wat de ridders toch enig oponthoud had bezorgd.

Kharas, die de bewusteloze koning in zijn armen droeg, was naar Thorbardin gevlucht, in het gezelschap van de weinige officieren van Duncan die nog in leven waren.

De restanten van het leger der bergdwergen, die zich normaal zo thuis voelden in de grotten van de sneeuwrijke passen, trokken nu ook op naar Thorbardin. De zwarte dwergen die hun soortgenoten hadden verraden, deden zich nu te goed aan Duncans bier en bralden over hun heldendaden, maar het grootste deel van Caramons leger bejegende hen met afschuw.

Die avond, toen de zon onder was, vulde de grote binnenplaats zich met feestvierende dwergen en mensen, en met hun officieren die tevergeefs de totale dronkenschap voor hun manschappen probeerden te keren. Met wat geschreeuw en machtsvertoon, waarbij enkele hoofden ‘per ongeluk’ tegen elkaar geramd werden, wist men toch nog voldoende manschappen te vinden om de wacht te houden en om de doden te begraven.

Crysania, op haar beurt, had haar beproeving van het bloed doorstaan. Hoewel Caramon haar opzichtig weg had gehouden van het strijdgewoel was ze toch aan zijn aandacht ontsnapt toen het fort eenmaal ingenomen werd. Nu dwaalde ze, in haar mantel en kap, langs de gewonde manschappen en probeerde ze waar mogelijk genezing te brengen zonder al te veel ongewenste aandacht te trekken. Jaren later nog vertelden de overlevenden van deze veldslag verhalen aan hun kleinkinderen over de figuur in het wit, met een helder licht om haar nek, die met een simpele handoplegging hun pijn weg wist te nemen.

Caramon hield ondertussen een vergadering met zijn officieren in een groot vertrek van Pax Tharkas, maar hij was zo uitgeput dat hij nauwelijks meer helder kon denken.

Daarom zagen maar weinigen de in het zwart geklede figuur die het fort Pax Tharkas betrad. Hij bereed een weerspannig paard dat terugdeinsde bij de reuk van het bloed. Vervolgens sprak de man enkele troostende woorden tot zijn rijdier, waarop het zijn weg vervolgde. Degenen die de figuur wel zagen hielden even de adem in, omdat ze in hun dronkenschap de indruk kregen de Dood in hoogsteigen persoon te zien, om de nog niet ter aarde bestelde lijken op te eisen.

Toen mompelde iemand ‘de tovenaar’, en wendde men zich lachend en opgelucht weer af.

Zijn ogen lagen diep verborgen in de zwarte kap, hij nam alles en iedereen nauwgezet in zich op en Raistlin reed voorwaarts tot hij bij het meest opmerkelijke schouwspel van het hele strijdveld aankwam - de lijken van meer dan honderd greppeldwergen, in min of meer evenwijdige rijen. De meesten van hen hielden hun speer nog vast (velen verkeerd om) in hun dode handen. Ook lagen er enkele paarden die gewond waren geraakt (doorgaans per ongeluk) door het in het wilde weg zwaaien en steken met speren door de wanhopige greppeldwergen. Meerdere dieren bleken bijtwonden te hebben in hun voorbenen. Blijkbaar hadden de greppeldwergen op een bepaald moment hun speer losgelaten om te vechten op de manier die ze het best beheersten - met hun tanden en nagels.

‘Dit vermeldde de historie niet,’ mompelde Raistlin binnensmonds, terwijl hij verwonderd neerkeek op de gehavende kleine lichamen. Zijn ogen schoten vuur. ‘Wellicht betekent dit dat de tijdslijn al gewijzigd is?’

Lange tijd peinsde hij wat voor zich uit. Ineens drong het begrip ten volle tot hem door.

Niemand kon Raistlins gezicht zien, zodat niemand het plotselinge verdriet en de woede waar kon nemen die hem overvielen.

‘Nee,’ sprak hij hardop, en met verbittering. ‘Het jammerlijke offer van deze arme wezentjes werd niet geboekstaafd. Niet omdat het niet gebeurd zou zijn... Het haalde de annalen niet omdat...’ Hij pauzeerde even en bekeek de stapel lijken nog eens goed. ‘Omdat werkelijk niemand om hen gaf.’

Hoofdstuk 7

‘Ik moet de generaal spreken!’ De stem doorboorde de zachte warme deken van slaap waar Caramon zich net zo behaaglijk in wentelde. Dit was het eerste, comfortabele bed waar hij sinds maanden in sliep.

‘Donder toch op...’ mompelde Caramon en vaag hoorde hij Garic iets in dezelfde bewoordingen zeggen.

‘Onmogelijk. De generaal slaapt en mag onder geen beding worden gestoord.’

‘Ik moet hem spreken. Het is dringend!’

‘Hij heeft al bijna twee nachten niet geslapen...’

‘Dat weet ik, maar...’

De stemmen verstomden ietwat. Mooi zo, dacht Caramon, dan kan ik verder slapen. Helaas bleken de ingehouden stemmen hem juist wakkerder te maken. Er was ongetwijfeld iets mis. Kreunend draaide hij zich om en sloeg het kussen over zijn hoofd. Elke spier in zijn lichaam deed hem pijn; hij had achttien uur op zijn paard gezeten, zonder één moment van rust. Ach, hoe dan ook, Garic kon dit vast zelf wel afhandelen...

Toen ging de deur van zijn kamer zachtjes open.

Caramon kneep zijn ogen zo mogelijk nog steviger dicht en kroop bijna in het vederen bed. Plotseling drong het besef tot hem door dat over enkele honderden jaren Verminaard, de Hoge Drakenheer, in ditzelfde bed zou slapen. Zou iemand hem ook wakker maken, die ochtend dat de Helden de slaven van Pax Tharkas hadden bevrijd?

‘Generaal?’ sprak Garic heel zachtjes. ‘Generaal Caramon?’

Vanaf het kussen klonk een gesmoorde vloek.

Als ik hier weer vertrek, leg ik een kikker in dit bed, dacht Caramon vals. Dan is-ie over tweehonderd jaar mooi gemummificeerd...

‘Generaal?’ drong Garic aan. ‘Sorry dat ik u wakker maak, maar u moet onmiddellijk mee naar buiten komen.’

‘En waarom dan wel?’ bromde Caramon, die de dekens opensloeg en overeind ging zitten. Daarbij wreef hij over zijn pijnlijke dijen en rug. Hij wreef ook zijn ogen eens uit en staarde Garic afwachtend aan.

‘Het leger... dat staat op het punt van vertrekken.’

Caramon keek hem wezenloos aan. ‘Wat? Je bent gek!’

‘Nee, echt...’ zei een jonge soldaat die achter Garic tevoorschijn was gekropen. De jongeman keek vol ontzag toe nu hij zo dicht bij zijn opperbevelhebber stond. Een halfnaakte en onuitgeslapen opperbevelhebber, dat wel. ‘Iedereen verzamelt zich op de grote binnenplaats, op dit specifieke moment... de dwergen en de Vlaktemannen en... ook sommigen van ons.’

‘Maar de ridders niet,’ voegde Garic daar snel aan toe.

‘Maar... maar...’ stamelde Caramon en zwaaide afwezig met zijn hand. ‘Zeg dat ze normaal moeten doen! Bij alle goden, ze waren allemaal strontlazarus vannacht!’

‘Ze lijken me anders opmerkelijk nuchter. En u moet echt even meekomen,’ zei Garic met tegenzin. ‘Uw broer voert namelijk het bevel over hen.’

‘Wat heeft dit te betekenen?’ donderde Caramon, wiens adem duidelijk te zien was in de kille ochtendlucht. Het was met voorsprong de koudste herfstochtend tot dusver. Een dun laagje ochtendvorst bedekte de stenen van Pax Tharkas, waardoor de allerergste, bloedrode sporen van de voorbije strijd uitgewist werden.

In een haastig omgeslagen mantel, met slechts een leren rijbroek en laarzen, keek Caramon eens om zich heen. Overal stonden dwergen en mensen, zwijgzaam en grimmig, in rijen opgesteld en klaar om bij de eerste order op te marcheren.

Caramons ijzige blik richtte zich op Regar Smidsvuur en verschoof toen naar Zwartnacht, de voorman van de Vlaktemannen.

‘Dit hebben we gisteren toch al besproken?’ zei Caramon, die met nauwelijks verholen woede in zijn stem vlak voor Regar ging staan. ‘Het duurt nog een dag of twee voor onze voorraadwagens ons hebben ingehaald. Er is hier onvoldoende voedsel voor weer een nieuwe mars; dat zei je zelf nog gisteravond! En op de Vlakten van Dergoth zul je niet één eetbaar konijn vinden...’

‘Wij vinden het niet erg om eens een maaltijd over te slaan, hoor,’ gromde Regar, met de nadruk op ‘wij’ zodat de goede verstaander precies wist wie hij bedoelde. Caramons eetlust stond immers wijdverbreid bekend.

Hierdoor werd het humeur van de generaal er bepaald niet beter op. Sterker nog, Caramons gezicht liep rood aan van woede. ‘En je wapens dan, bebaarde idioot!’ viel hij uit. ‘En vers water, onderdak, en eten voor de paarden?’

‘Zo lang zullen we niet op de Vlakten vertoeven,’ wierp Regar tegen, met vlammende ogen. ‘De bergdwergen, moge Reorx hun stenen harten vervloeken, zijn ongetwijfeld in de war. We moeten nu toeslaan, voor ze weer op krachten kunnen komen.’

‘Maar dit hebben we gisteren nog besproken!’ schreeuwde Caramon, flink over zijn toeren nu. ‘Hier hebben we nog maar een gedeelte van hun macht gezien. Duncan heeft nog een heel ander leger voor je klaarstaan aan de voet van de bergen!’

‘Misschien, misschien ook niet,’ snauwde Regar stuurs terug, met de blik naar het zuiden gekeerd en met zijn armen over elkaar geslagen. ‘Hoe dan ook, we zijn van gedachten veranderd. We vertrekken vandaag - met of zonder jou.’

Nu keek Caramon Zwartnacht eens aan die nog helemaal niets had gezegd. De voorman van de Vlaktemannen knikte één keer. Zijn mannen achter hem waren ernstig en rustig, hoewel Caramon hier en daar opmerkelijk groene gezichten zag, wat hem ervan overtuigde dat velen het feestgedruis nog niet helemaal hadden verwerkt.

Uiteindelijk liet hij zijn blik rusten op de bekende figuur in het zwart, op zijn even zwarte paard. Hoewel diens ogen verscholen bleven achter zijn zwarte kap, had Caramon de intense en geamuseerde blik al die tijd dat hij buiten stond al gevoeld.

Hij keerde zich abrupt van de dwerg af en beende driftig op Raistlin af. Erg verrast was hij niet toen hij ook vrouwe Crysania zag, dik ingepakt in een van haar mantels. Dichterbij komend zag hij dat de onderkant van haar mantel donkerrood van bloed was gekleurd. Haar gezicht, nauwelijks zichtbaar door de sjaal die haar nek en kin grotendeels bedekte, was bleek maar beheerst. Heel even vroeg hij zich af wat ze in godsnaam de afgelopen nacht had gedaan, maar algauw richtte hij zijn volle aandacht weer op zijn tweelingbroer.

‘Dit is zeker weer jouw werk,’ zei hij met dreigende, lage stem. Hij naderde Raistlin en legde zijn hand op de nek van diens paard.

Raistlin knikte bijna zelfvoldaan, enigszins over zijn zadelknop leunend om beter met zijn broer te kunnen praten. Nu kon Caramon zijn gezicht wel zien, koud en wit als de vorst onder hun voeten.

‘En wat is hier precies de bedoeling van?’ vroeg Caramon, nog steeds met die dreigende stem. ‘Waar slaat dit op? Je weet dat we niet zonder voorraden kunnen optrekken.’

‘Je stelt je veel te terughoudend op, mijn broer,’ antwoordde Raistlin. Schouderophalend ging hij verder. ‘De voorraden en onze mensen halen ons wel in. En wat wapens betreft; na de veldslag hier hebben de meeste manschappen massa’s nieuwe wapens bemachtigd. Regar heeft gewoon gelijk: we moeten snel toeslaan, voor Duncan zich weer kan hergroeperen.’

‘Dit had je met mij moeten bespreken,’ bromde Caramon, zijn vuisten ballend. ‘Ik voer hier het bevel!’

Raistlin keek weg en verschoof ietwat onrustig in zijn zadel. Caramon stond zo dicht bij zijn broer dat hij diens lichaam voelde huiveren onder de zwarte mantel.

‘Er was geen tijd,’ merkte de aartsmagiër even later op. ‘Ik had vannacht een droom, broer. Zij kwam naar me toe - mijn Koningin... Takhisis... Het is van het grootste belang dat ik zo snel mogelijk in Zhaman aankom.’

Caramon staarde zijn broer aan, in stil en plotseling begrip. ‘Zij betekenen helemaal niets voor je!’ zei hij zachtjes maar indringend, terwijl hij op de dwergen en mensen achter hen wees. ‘Jij bent maar in één ding geïnteresseerd en dat is je o zo kostbare Poort!’ Zijn verbitterde blik viel op Crysania die hem kalm opnam, hoewel haar ogen alle tekenen vertoonden van een slapeloze, gruwelijke nacht te midden van de doden en gewonden. ‘Jij zeker ook? Steun jij hem hierin?’

‘De beproeving van het bloed, Caramon...’ zei ze zachtjes. ‘Die moet worden beëindigd. Voorgoed. Ik heb het ultieme kwaad gezien dat de mensheid zichzelf kan aandoen.’

‘Dat vraag ik me ernstig af!’ sputterde Caramon tegen, met een veelbetekenende blik op zijn tweelingbroer.

Met zijn slanke handen sloeg Raistlin langzaam zijn kap naar achteren, waardoor zijn ogen zichtbaar werden. Caramon deinsde bijna terug omdat hij zijn eigen gezicht in Raistlins ogen weerspiegeld zag - verwilderd, ongeschoren, zijn haren ongekamd als een zwerver in de wind. Maar toen Raistlin hem aanstaarde en zijn blik vasthield, zoals een slang een vogel hypnotiseert, borrelden er als vanzelf woorden op in Caramons geest.

Jij kent me goed, mijn broer. Het bloed dat door onze aderen stroomt, spreekt soms duidelijker dan woorden. Ja, je hebt gelijk. Deze oorlog zegt me helemaal niets. Ik strijd voor slechts één doel, en dat is het bereiken van de Poort. Deze dwazen zullen me erheen brengen. Maar los daarvan: wat kunnen mij een overwinning of een nederlaag schelen?

Ik heb jou de grote generaal laten spelen omdat je er ogenschijnlijk zo veel plezier in had. Je bent er trouwens erg goed in. Jij hebt precies gedaan wat ik van je verlangde. Dat doe je nog steeds, want jij zult het leger naar Zhaman brengen. Als vrouwe Crysania en ik daar veilig zijn aangekomen, zal ik je naar huis sturen. Onthoud dit goed, broer: de slag op de Vlakten van Dergoth ging verloren! Daar kun jij niets aan veranderen!

‘Ik geloof je niet!’ zei Caramon hees, terwijl hij Raistlin verwilderd aankeek. ‘Je rijdt je eigen dood toch niet tegemoet! Je weet meer dan je zegt... jij...’

Caramon struikelde over zijn woorden en Raistlin kwam nog dichterbij, alsof hij de woorden uit Caramons keel wilde rukken.

Ik houd mijn kennis graag voor me. Wat ik wel of niet weet gaat jou niets aan, dus belast je hersens nou maar niet met nutteloze speculaties!

‘Ik zal alles vertellen!’ perste Caramon eruit, met opeengeklemde tanden. ‘Ik zal hun de waarheid vertellen!’

En wat zeg je dan? Dat je de toekomst hebt gezien? Dat ze verdoemd zijn? Raistlin zag de wanhoop in Caramons woedende gezicht en moest glimlachen. Dat dacht ik niet, broer. En als je ooit nog veilig naar je echte huis wilt terugkeren, dan stel ik voor dat je nu naar boven gaat, je wapenrusting aantrekt en je leger leidt.

De aartsmagiër hief zijn armen en schoof zijn kap weer over zijn hoofd. Caramon snakte naar adem alsof iemand een sloot koud water in zijn gezicht had geworpen. Heel eventjes kon hij zijn broer alleen maar aanstaren, huiverend van een woedeaanval die hem bijna overmande.

Het enige waar hij nu aan kon denken was Raistlin... lachend bij die boom... Raistlin die het konijn vasthield... die kameraadschap was toch wel degelijk echt geweest. Daar had hij een eed op durven doen! Maar toch, wat er nu gebeurde was óók echt. Raistlins woorden waren scherp en kil als een mes dat glinstert in het ochtendlicht.

En langzaam sneed dat meslicht door de mist van verwarring in Caramons gedachten en werd er nogmaals een band met zijn broer doorgesneden.

En het mes sneed langzaam; er vielen dan ook vele knopen los te snijden...

De eerste knoop betrof de van bloed doordrenkte arena in Istar, realiseerde Caramon zich. En hier op de kille binnenplaats van Pax Tharkas werd een andere knoop hardhandig ontward.

‘Blijkbaar heb ik geen keus,’ zei hij, terwijl tranen van woede en pijn zijn gezichtsveld vertroebelden.

‘Totaal niet,’ antwoordde zijn broer. Hij greep de teugels en maakte aanstalten om weg te rijden. ‘Ik moet wat belangrijke dingen regelen. Vrouwe Crysania zal je uiteraard vergezellen, in de voorhoede. Wacht maar niet op mij. Ik zal een tijdje achterin blijven.’

En aldus word ik als een schooljongen weggestuurd, dacht Caramon bij zichzelf. Maar terwijl hij zijn broer weg zag rijden, voelde hij geen woede meer, maar een dof zeurende pijn. Een geamputeerde ledemaat liet nog lang een fantoompijn na, had hij wel eens gehoord...

Plotseling draaide hij zich om, de stilte over de binnenplaats meer voelend dan horend, liep naar zijn onderkomen en trok langzaam zijn wapenrusting aan.

Toen Caramon weer terugkwam, in zijn karakteristieke gouden wapenrusting, met zijn cape wapperend in de wind, juichten de dwergen, de Vlaktemannen en zijn eigen manschappen hem enthousiast toe.

Niet alleen bewonderden en respecteerden ze de grote man, maar allen schreven hem ook de briljante strategie toe die hen de overwinning had gebracht. Generaal Caramon had een engeltje op zijn schouder of hij was gezegend door een godheid. Was het per slot van rekening geen puur geluk geweest dat de dwergen de poorten niet op tijd hadden gesloten?

De meeste soldaten hadden ongemakkelijk gereageerd op het gerucht dat ze zonder hem weer verder zouden trekken. Vele duistere blikken waren al richting de tovenaar gegaan, maar er was niemand die zijn afkeuring tegen hem durfde te verwoorden.

De toejuichingen deden Caramon goed en heel eventjes was hij met stomheid geslagen. Maar al snel schalden zijn bevelen over de binnenplaats om zo snel mogelijk te vertrekken.

Toen riep hij met een gebaar een van de jonge ridders naar voren.

‘Michael, ik laat jou hier achter om het bevel over Pax Tharkas te voeren,’ zei hij terwijl hij zijn rijhandschoenen aantrok. De jonge ridder bloosde bijna door deze onverwachte eer, zelfs toen hij achteromkeek en een vluchtige blik op zijn nu open plaats in de rij wierp.

‘Maar ik sta helemaal niet hoog in de orde... er is vast wel iemand die beter geschikt is...’

Caramon lachte droevig naar hem, en schudde zijn hoofd. ‘Ik ken je kwaliteiten, Michael. Weet je nog? Je was bereid om te sterven om een bevel uit te voeren, en je bezat tevens de compassie toch ongehoorzaam te zijn. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar doe gewoon je best. De vrouwen en kinderen blijven uiteraard hier, en eventuele gewonden zal ik ook terugsturen. Als de voorraden hier aankomen, zorg dan dat ze zo spoedig mogelijk onze kant op komen.’ Toen schudde hij nogmaals zijn hoofd. ‘Niet dat ik denk dat ze op tijd zullen komen,’ mompelde hij. Zuchtend voegde hij daaraan toe: ‘Je houdt het hier waarschijnlijk wel vol tijdens de winter, als het echt moet. Ongeacht wat er met ons zal gebeuren...’

Omdat hij zag dat de ridders elkaar vertwijfelde en verbaasde blikken toewierpen, beet Caramon op zijn tong en zei maar niets meer. Nee, hij mocht niet laten merken dat hij een zekere voorkennis bezat. Vrolijkheid veinzend, sloeg hij Michael maar eens joviaal op de schouder, en voegde hem nog iets opbeurends toe, en stapte vervolgens op zijn paard, opnieuw onder luid gejuich van zijn mannen.

Dat gejuich werd nog luider toen de vlagdrager de legerbanier hief. Caramons banier met de negenpuntige ster glinsterde helder in de zon en zijn ridders namen hun plek in de rijen achter hem in. Crysania reed ook naar voren en de ridders, galant uit gewoonte, weken uiteen om haar de ruimte te gunnen. Hoewel de ridders net zomin als de anderen veel ophadden met een heks, bleef ze natuurlijk wel een vrouw, en hun Code schreef voor dat ze ten koste van alles beschermd moest worden.

‘Open de poort!’ schreeuwde Caramon.

Enthousiast namen zijn manschappen die klus ter hand, en de poort zwaaide al snel open. En toen Caramon nog eens goed om zich heen keek of alles klaar voor vertrek was, kruiste zijn blik die van zijn tweelingbroer.

Raistlin zat op zijn zwarte paard in de schaduw van de immense poort.

Hij verroerde geen vin en zei niets. Hij zat daar maar, afwachtend.

Ogenschijnlijk zonder adem te halen, keken de broers elkaar langdurig onbewogen aan, totdat Caramon zijn blik afwendde.

Hij nam de vlag over van de drager, hief de banier hoog boven zijn hoofd en stiet slechts één woord uit: ‘Thorbardin!’

De ochtendzon, die net boven de bergen opkwam, glinsterde op zijn wapenrusting. De gouden naden van de sterren op de banier lichtten op en deed de vele speerpunten achter hem op glimmend goud lijken.

‘Thorbardin!’ schreeuwde hij nogmaals, gaf zijn paard de sporen en galoppeerde langs de geopende poort.

‘Thorbardin!’ echode zijn uitroep uit honderden kelen, begeleid door het indrukwekkende gehamer van zwaarden op schilden. De dwergen voerden hun bekende en angstaanjagende gezang uit, diep uit de keel: ‘Steen en ijzer, ijzer en steen... steen en ijzer, ijzer en steen,’ terwijl ze met hun in metaal gehulde voeten het ritme aangaven van hun opmarcheren.

Ze werden gevolgd door de Vlaktemannen, die minder gedisciplineerd optrokken. Met hun bontmantels tegen de kou, liepen ze voort in ogenschijnlijk chaotische rijen, hun wapens geheven, met veren in hun haar en met vreemde oorlogssymbolen op hun gezicht geschilderd. Al snel, moe van de militaire marcheerorde, verlieten ze het gebaande pad om in kleine groepjes verder te lopen. Achter deze barbaren kwamen Caramons troepen van boeren en dieven, waarvan velen nog onvast liepen te zwaaien door de excessen van de overwinningsfeesten van gisteravond. En ten slotte, als achterhoede, liepen daar hun nieuwste bondgenoten: de zwarte dwergen.

Argat probeerde opzichtig Raistlins aandacht te trekken terwijl hij en zijn mannen optrokken, maar de tovenaar zat daar maar op zijn paard, zijn gezicht in duisternis gehuld. Het enige wat zichtbaar van hem was, waren zijn slanke, witte handen die de teugels vasthielden.

Raistlins ogen hadden geen aandacht voor de zwarte dwergen, en evenmin voor het marcherende leger. Ze waren slechts gericht op de in goud gehulde figuur die vooropging. En er was een scherpere blik nodig geweest dan die van de zwarte dwerg om op te merken dat de tovenaar zijn teugels wel heel erg stevig vasthield, en dat de zwarte mantel lichtjes leek te huiveren, alsof Raistlin een diepe zucht slaakte.

Nadat de zwarte dwergen de poort uit waren gelopen, bleef de binnenplaats leeg achter, los van de achterblijvers. De vrouwen droogden hun tranen en bespraken de nieuwe taken die nu op hen wachtten. De kinderen klauterden op de muren om het leger nog eens extra aan te moedigen, zolang dat nog in zicht bleef. Uiteindelijk zwaaide de machtige poort van Pax Tharkas weer soepel en moeiteloos dicht, op de goed geoliede scharnieren.

Moederziel alleen op de kantelen keek Michael het grote leger na; hij zag de speren glimmen in de zon, en hoorde het hypnotiserende gezang van de dwergen door de bergen resoneren.

Achter hen reed een eenzaam figuur in het zwart. Dit schonk Michael wonderlijk genoeg een vrolijk gevoel. Het leek hem immers een goed omen: de Dood reed nu achter het leger, in plaats van voorop.

Waar de zon zojuist de poort van Pax Tharkas had beschenen, bescheen hij nu ook het hermetisch afsluiten van de machtige bergvesting van Thorbardin. Het immense mechanisme dat op water liep, kreunde en piepte en het leek wel of er een stuk van de berg zelf opzijgeschoven werd. Eenmaal afgesloten viel er dan ook nauwelijks meer onderscheid te maken tussen de rotsen en de poorten die ervoor stonden; het jarenlange vakmanschap van de dwergen had voor dit architectonische kunststukje gezorgd.

Gesloten poorten betekenden maar één ding: oorlog. Het nieuws van het oprukkende leger van Fistandantilus was al tot in de vesting doorgesijpeld; de spionnen hadden hun werk snel verricht. En nu gonsde de bergvesting van bedrijvigheid. In de wapensmederij laaiden de vuren hoog op, en de harnasmakers vielen soms bijna in slaap met hun hamers nog in de aanslag, zo hard moesten ze doorwerken. En de herberg draaide topomzetten omdat vrijwel iedereen op voorhand al kwam opscheppen over zijn komende heldendaden op het strijdveld.

Slechts één gedeelte van het gigantische ondergrondse koninkrijk was echter stil, en daar was de dwergenheld naar op weg, twee dagen nadat Caramons leger Pax Tharkas had verlaten.

De grote Hal der Audiëntie van de koning der bergdwergen betredend, hoorde Kharas zijn voetstappen hol weerklinken in de bolvormige ruimte die ooit uit de berg zelf was gehouwen. De hal was leeg, op enkele dwergen na die op een stenen verhoging zaten.

Kharas passeerde de lange rijen van stenen banken waar gisteravond duizenden dwergen luidruchtig hadden ingestemd met het voornemen van hun koning om hun broeders de oorlog te verklaren.

Vandaag stond er een oorlogsvergadering gepland van de Raad van Heren. Daarbij waren doorgaans geen burgers aanwezig, dus was Kharas nogal verbaasd geweest dat hij ook was uitgenodigd. De held was in opspraak geraakt - en iedereen wist het. Er werd zelfs gespeculeerd dat Duncan de grote Kharas wellicht zou verbannen.

Kharas voelde feilloos aan, toen hij het gezelschap naderde, dat Duncan hem onvriendelijk aankeek, maar dat kon ook komen door het feit dat diens oog en linkerjukbeen vlak boven zijn baard behoorlijk blauw en opgezwollen waren - een aandenken aan de vuistslagen die Kharas hem had toegediend.

Ach, ga toch rechtop staan, Kharas,’ viel Duncan driftig uit toen de lange en baardloze dwerg een diepe buiging voor hem maakte.

‘Niet voordat u me vergeven hebt, heer,’ antwoordde Kharas, die voorovergebogen bleef staan.

‘Vergeving voor wat? Dat je een oude, dwaze dwerg wat verstand in z’n kop mepte?’ Duncan lachte wrang. ‘Nee, daar vergeef ik je niet voor, daar bedank ik je voor.’ De koning wreef over zijn kaak. ‘Plichtsgevoel kan pijnlijk zijn, luidt een oud spreekwoord. Ik snap nu waarom. Maar genoeg daarover.’

Nu hij Kharas overeind zag komen, reikte hij hem een perkamenten rol aan. ‘Ik heb je hier voor iets anders laten komen. Lees dit maar eens.’

Nieuwsgierig en enigszins in de war bestudeerde Kharas de rol. Hij was met zwart lint gebonden maar niet verzegeld. Hij bekeek de andere Heren een voor een, op hun stenen zetels die iets lager stonden dan die van de koning. Eén zetel trok zijn aandacht in het bijzonder: die waar Argat doorgaans op zat... de Heer der zwarte dwergen. Zijn voorhoofd fronsend, las hij de boodschap hardop voor, waarbij hij regelmatig struikelde over de onbeholpen taal van de zwarte dwerg.

Duncan, van de dwergen van Thorbardin, koning

De groeten van hen die je nu vast verraders noemt.

Deze rol is voor jou en komt van ons die weten dat je de andere zwarte dwergen die in Thorbardin leven zwaar zult straffen voor wat wij in Pax Tharkas hebben gedaan.

Als je deze rol inderdaad ontvangt, hebben we de poort open weten te houden.

Je hebt ons plan toen in de Raad de grond in geboord. Misschien snap je wijsheid nu beter.

De vijand wordt nu door de tovenaar geleid. Tovenaar is onze vriend.

Hij laat leger naar Vlakten van Dergoth optrekken. Wij marcheren mee, en spelen vrienden. Als het moment daar is, zullen de zogenaamde verraders, wij dus, hard toeslaan. Wij vallen de vijand van binnenuit aan en drijven ze recht op jullie scherpe bijlen af.

Als je twijfelt aan onze trouw, houd onze mensen dan maar gijzelaar onderin de berg tot we terugkomen. We beloven je een mooi geschenk als bewijs van onze loyaliteit.

Argat, Heer der zwarte dwergen

Kharas las de boodschap twee keer. Er verschenen rimpels op zijn voorhoofd, diepe denkrimpels.

‘En?’ vroeg Duncan hem.

‘Ik wil niets te maken hebben met verraders,’ antwoordde Kharas, die de rol met walging aan zijn koning teruggaf.

‘Maar als ze nou eens oprecht zijn?’ drong Duncan aan. ‘Dan kunnen ze ons een grote overwinning bezorgen!’

Kharas keek enigszins omhoog om zijn koning recht in de ogen te kijken. ‘Als ik op dit moment de generaal van de vijand zou spreken, die Caramon Majere, een eerlijk en vooral eerzaam man, zou ik hem uitleggen welk groot gevaar hem van binnenuit bedreigt, ook al zou dat onze eigen nederlaag tot gevolg hebben.’

De andere Heren snoven afkeurend of bromden wat.

‘Je was een perfecte ridder van Solamnië geweest!’ mopperde een van hen, wat bepaald niet als compliment was bedoeld.

Duncan wierp hen allen een bestraffende blik toe en mokkend hielden ze verder hun mond.

‘Kharas, we weten hoe jij zoal denkt over eer, en daar bewonderen we je zelfs voor. Maar met eergevoel kunnen we de kinderen van onze gesneuvelden niet voeden, noch zal het onze zogenaamde broeders ervan kunnen weerhouden ons kaal te plukken als wij ten onder mochten gaan.’ Duncan vervolgde, met zeer ernstige stem: ‘Er is een tijd voor eer en een tijd om te doen wat nou eenmaal gedaan moet worden.’ Hij wreef weer over zijn kaak. ‘Dat heb jij me hoogstpersoonlijk bewezen.’

Kharas keek uiterst benepen en onbewust ging zijn hand naar zijn ooit zo volle baard, waarop hij blozend en slecht op zijn gemak maar naar zijn voeten staarde.

‘Onze verkenners hebben het bevestigd,’ ging Duncan verder. ‘Het leger rukt op.’

Kharas keek op, boos en verward. ‘Ik geloof er niets van! Nog steeds niet! Hebben ze Pax Tharkas verlaten? Voordat hun voorraden aangekomen zijn? Dat moet inderdaad betekenen dat die tovenaar de leiding heeft; een generaal zou zo’n blunder niet maken...’

‘Binnen twee dagen zullen ze op de Vlakten opduiken. Hun beoogde doel is uiteindelijk het fort Zhaman, zo vertellen onze spionnen. Daar wil de vijand blijkbaar zijn hoofdkwartier inrichten. Wij hebben daar ter plekke een klein garnizoen dat hen tijdelijk kan tegenhouden en hopelijk lang genoeg in het open veld kan houden.’

‘Zhaman... hmm...’ peinsde Kharas, over zijn kin krabbend bij ontstentenis van zijn baard. Ineens deed hij enthousiast een stap voorwaarts. ‘Als ik u nou eens een plan presenteer dat deze oorlog met een minimum aan bloedvergieten kan beëindigen, wilt u me dan aanhoren en me een poging laten wagen?’

‘Ik luister,’ zei Duncan terughoudend, met nog meer denkrimpels in zijn gezicht dan anders.

‘Geef me een handjevol van onze allerbeste krijgers mee, heer, en ik zal die tovenaar ombrengen, die Fistandantilus. Als hij eenmaal dood is, zal ik deze geschreven boodschap aan zijn generaal en zijn mannen laten zien. Dan zien ze in dat ze bedrogen zijn, en zal de kracht van ons leger hen duidelijk worden. Dan moeten ze zich wel overgeven!’

‘En wat doen we met ze als ze zich overgeven?’ merkte Duncan geïrriteerd op, hoewel hij het plan en de gevolgen voor zichzelf al aan het afwegen was. De andere Heren mopperden niet langer en wierpen elkaar veelbetekenende blikken toe, met zwaar gefronste wenkbrauwen.

‘Geef ze gewoon Pax Tharkas,’ zei Kharas, met toenemend enthousiasme. ‘Voor degenen die daar willen leven, uiteraard. Onze dwergenbroeders zullen ongetwijfeld naar huis terugkeren, en wellicht kunnen we hun een paar concessies toestaan - heel weinig maar, uiteraard,’ voegde hij haastig toe, omdat hij Duncans gezicht nog verder zag betrekken. ‘Dat kunnen we meenemen in de bepalingen van het vredesverdrag. Maar het zou mens en dwerg veilig onderdak bieden voor de winter - we kunnen ze in de mijnen laten werken...’

‘Het plan biedt mogelijkheden,’ merkte Duncan bedachtzaam op. ‘Als je eenmaal in de woestijn bent, kun je je schuilhouden in de...’

Daarop viel hij stil. Hij dacht dieper na. Vervolgens schudde hij toch het hoofd. ‘Maar het is wel een erg gevaarlijke onderneming, Kharas. En wellicht ook allemaal voor niks. Stel dat je de tovenaar weet te doden - en bedenk wel dat het een man met enorme krachten schijnt te zijn - dan nog is de kans groot dat je zelf gedood wordt voor je de kans krijgt om die generaal Majere te spreken. Naar verluidt is dat namelijk zijn tweelingbroer!’

Kharas glimlachte vermoeid, en zijn hand lag nog steeds op zijn gladgeschoren kin. ‘Dat risico neem ik graag, als dat zou betekenen dat ik geen broeders van ons meer hoef te doden.’

Duncan staarde hem even aan en slaakte een diepe zucht. ‘Goed dan, je krijgt toestemming. Maar zoek je mannen wel met zorg uit. Wanneer wil je vertrekken?’

‘Vannacht, heer, met uw permissie.’

‘De poorten van de berg zullen eenmalig voor je opengaan, en dan weer gesloten worden. Of ze weer voor jouw overwinning of voor de uittocht van ons machtige bergdwergenleger open zullen gaan, hangt van jou af, Kharas. Moge Reorx’ licht over je strijdhamer schijnen.’

Al buigend draaide Kharas zich om en liep weg, zijn voetstappen doelbewuster en doelgerichter dan toen hij kwam.

‘Daar loopt iemand die we node zullen missen,’ zei één der Heren, zijn blik vastgepind op de rug van de lange, baardloze dwerg.

‘We zijn hem al veel langer kwijt, vanaf het begin al,’ merkte Duncan vlijmscherp op. Toch drukte zijn gegroefde gezicht verdriet uit toen hij mompelde: ‘En nu moeten we ons op een oorlog voorbereiden.’

Hoofdstuk 8

‘Weer geen water,’ merkte Caramon droog op.

Regar verschoot van kleur, want hoewel de stem van de generaal min of meer uitdrukkingsloos klonk, wist de dwerg dat hij verantwoordelijk werd gehouden voor de zoveelste tegenvaller. En dat hij zelf ook besefte dat het zijn schuld was, hielp ook niet bepaald. Het enige gevoel dat erger en ondraaglijker is dan schuld is het gevoel van welverdiende schuld.

‘Een halve dag verder marcheren en we vinden nog een waterbron,’ gromde Regar, met een granieten gelaatsuitdrukking. ‘Vroeger vond je hier werkelijk overal waterbronnen.’

De dwerg maakte een breed armgebaar, en Caramon keek eens rond. Zover als het oog reikte... niets. Geen boom, geen vogels, niet één armetierig struikje. Slechts eindeloos en mijlenver zand, met her en der verspreid een vreemde, in het oog springende zandophoping. In de verte dansten de donkere schaduwen van de bergen van Thorbardin voor zijn ogen, als de blijvende herinnering aan een gruwelijke nachtmerrie.

Het leger van Fistandantilus stond op het punt de oorlog te verliezen vóór de veldslag nog maar was begonnen.

Na lange dagen van marcheren, waren ze eindelijk uit de bergpas van Pax Tharkas gekomen en liepen nu op de Vlakten van Dergoth. Hun voorraden waren nog steeds niet gearriveerd, en omdat hun eigen tempo zo hoog lag, was de verwachting dat het nog wel een week kon duren voor de wagens hen in konden halen.

Raistlin benadrukte voortdurend de noodzaak bij de bevelhebbers om zo veel mogelijk haast te maken, en hoewel Caramon zijn broer openlijk tegensprak, viel Regar de aartsmagiër bij en wist hij de leider van de Vlaktemannen daar ook toe te bewegen.

Opnieuw restte Caramon dus weinig keus om maar weer in te binden. En aldus stond het leger nog voor zonsopgang op, marcheerde het voort met slechts een korte pauze rond het middaguur, en liep het door tot de schemering toen men het kamp opsloeg, met nog net voldoende licht.

Het leek overigens geen leger van overwinnaars. De kameraadschap was weg, net als de grappen, het gelach en de speelsheid ’s avonds. Er werd overdag niet langer gezongen; zelfs de dwergen zongen hun liederen niet meer omdat ze hun kostbare adem beter konden gebruiken voor de lange tocht die nog voor hen lag. ’s Avonds zakten de mannen door hun hoeven, aten hun rantsoen en gingen uitgeput slapen, om de volgende ochtend wakker geschopt te worden, waarna het hele proces weer opnieuw begon.

De moraal was laag; er werd binnensmonds gegromd en veel geklaagd, vooral als het op eten aankwam. In de bergen hadden ze geen problemen gekend, daar was immers voldoende wild te vinden geweest. Maar eenmaal op de Vlakten aangekomen, bleken zijzelf de enige levende wezens in de verre omtrek te zijn.

Ze leefden op doorgebakken zuurdesembrood en stukjes gedroogd vlees dat in rantsoenen van twee keer per dag werd uitgedeeld - ’s ochtends en ’s avonds. En Caramon wist maar al te goed dat als de wagens met voorraden hen niet snel in zouden halen, zelfs dat rantsoen nog in tweeën gedeeld zou worden.

Maar de generaal had nog andere zorgen behalve voedsel, en beide wierpen eigenlijk nog grotere problemen op. Ten eerste was er het gebrek aan vers water. Hoewel Regar hem verzekerd had dat er waterbronnen te vinden waren op de Vlakten, bleken de eerste twee bronnen uitgedroogd te zijn. Pas toen durfde de oude dwerg met tegenzin toe te geven dat de laatste keer dat hij voet op deze Vlakten had gezet nog voor de Catastrofe was geweest. Caramons andere grote probleem was de snel slechter wordende verhouding tussen de eerdere bondgenoten.

Het verbond was natuurlijk altijd al broos geweest, maar scheurde nu bij de basis uiteen. De mensen uit het noorden gaven de dwergen en de Vlaktemannen de schuld voor de huidige problemen omdat zij de tovenaar hadden gesteund in zijn opzet.

De Vlaktemannen waren nog nooit in de bergen geweest en ze ontdekten er algauw dat vechten en wonen in dergelijk gebied een koude en sneeuwrijke aangelegenheid was, zoals hun voorman het zo fijntjes uitlegde aan Caramon: ‘Of we gaan verdomme omhoog, of we gaan verdomme weer omlaag.’

Nu ze de gigantische bergkammen van Thorbardin in de verte zagen opdoemen aan de zuidelijke horizon, begonnen de Vlaktemannen zich oprecht af te vragen of al het goud en staal in de wereld wel op wogen tegen de schitterende, vlakke graslanden die zij nu eenmaal hun thuis noemden. Meer dan eens zag Caramon hun ogen verlangend naar het noorden kijken en hij wist gewoon dat ze op een ochtend domweg vertrokken zouden zijn.

De dwergen, op hun beurt, beschouwden de mensen als lafhartige zwakkelingen die huilend naar hun moeder terugrenden als het even tegenzat. Vandaar dat zij het voedsel- en watergebrek slechts als tijdelijk ongemak zagen. De dwerg die alleen maar aanstalten maakte om te zeggen dat hij dorst had, werd onmiddellijk op zijn nummer gezet door zijn kameraden.

Caramon overdacht dit alles terwijl hij die avond midden in de woestijn stond, en wat doelloos in het zand schopte met zijn laars.

Opkijkend zag hij ineens Regar staan. Die waande zich onbespied en liet plots zijn steenharde voorkomen vallen - zijn schouders zakten ineen en hij zuchtte doodvermoeid. Zijn gelijkenis met Flint was nu plotseling pijnlijk duidelijk. Beschaamd om zijn eerdere woede-uitval, in de wetenschap dat hij eerder kwaad op zichzelf was geweest, besloot Caramon om vrede te sluiten.

‘Maak je geen zorgen. We hebben voldoende water om de nacht weer door te komen. En morgen vinden we vast wel een waterbron, denk je niet?’ Hij klopte Regar ietwat klunzig op zijn rug. De oude dwerg keek Caramon eens aan, achterdochtig dat hij weer het lijdend voorwerp van een gemene grap zou worden.

Maar toen hij Caramons vermoeide gezicht oprecht zag lachen, ontspande Regar zich enigszins. ‘Aye,’ zei de dwerg met een nog wat aarzelende glimlach. ‘Morgen? Zeker weten.’

Weglopend van de opgedroogde bron, liepen de twee weer terug naar het kamp.

De nacht viel snel op de Vlakten van Dergoth. De zon zonk bliksemsnel achter de bergen alsof hij de aanblik van de uitgestrekte, barre woestenij niet langer kon verdragen. Er brandden nog maar weinig kampvuurtjes; de meeste mannen waren domweg te moe om ze op te stoken en eten was er toch niet. Samendrommend bij hun eigen volk, bekeken de heuveldwergen, de noordelingen en de Vlaktemannen elkaar vol achterdocht. De zwarte dwergen werden vanzelfsprekend door iedereen genegeerd.

Caramon keek naar zijn tent die apart van alles en iedereen stond, alsof hij daadwerkelijk al iedereen had afgeschreven.

Een oude legende van Krynn verhaalde van een man die ooit zo’n laaghartige daad had begaan dat de goden zelf bijeenkwamen om zijn straf te bepalen. Toen ze later aankondigden dat hij van hen de macht kreeg in de toekomst te kijken, moest de man onbedaarlijk lachen, in de vaste veronderstelling dat hij de goden te slim af was geweest. De man was echter een gruwelijke dood gestorven - iets wat Caramon nooit echt goed had begrepen.

Maar nu begreep hij het, en voelde de pijn tot in het diepst van zijn ziel. Inderdaad, voor een sterveling kon geen ergere straf gelden. Want, door de kennis van de toekomst, wetend wat er komen gaat, wordt de mens beroofd van zijn grootste geschenk: hoop.

Tot nu toe had Caramon volop hoop gekoesterd. Hij had geloofd dat Raistlin met een plan zou komen. Dat zijn broer dit allemaal niet zou laten gebeuren. Raistlin mocht dit niet laten gebeuren. Maar nu hij wist dat het Raistlin koud liet wat er met de mensen, dwergen en hun geliefden thuis zou gebeuren, was Caramons hoop vervlogen. Ze waren allemaal verdoemd. En hij kon niets doen om datgene te voorkomen wat hen ooit eerder al was overkomen.

Met deze voorkennis en wetend hoeveel pijn hem dat zou opleveren, begon Caramon zich inmiddels onwillekeurig los te maken van de mensen aan wie hij zich was gaan hechten. Hij dacht aan zijn eigen thuis...

Thuis! Bijna vergeten, en doelbewust verdrongen, kwamen de herinneringen aan zijn eigen huis soms zo sterk naar boven, en ook zo kraakhelder, dat hij soms tijdens de lange, eenzame avonden in het vuur staarde door zijn opwellende tranen heen.

Die gedachte hield Caramon op de been. Terwijl hij zijn leger dichter en dichter naar een onontkoombare nederlaag leidde, kwam hij zelf steeds dichter bij Tika, en dichter bij zijn huis...

‘Kijk uit!’ Regar greep hem nog net beet, en sleurde hem uit zijn dagdroom. Caramon knipperde even met zijn ogen en zag dat hij bijna frontaal op een soort zandkasteel was gestuit, van een vorm die je veel vaker her en der zag opduiken op deze Vlakten.

‘Wat zijn dat ook voor wonderlijke zaken?’ mopperde Caramon. ‘Woont daar een beest in of zo? Ik heb wel eens van staartloze eekhoorns gehoord die in dergelijke zandhuizen wonen op de grote vlakten van Oostwilde.’ Hij mat de afmeting eens op en schudde zijn hoofd. ‘Maar ik zou de eekhoorn niet graag tegenkomen die een zandhoop van een meter heeft gebouwd!’

‘Eekhoorns! Welnee!’ Regar toonde zich bijna beledigd. ‘Dit is van dwergenmakelij! Zie je dat niet? Kijk nou eens goed naar het verfijnde ambacht! De vorm! De structuur!’ Hij gleed met zijn hand over de perfecte rondingen van het bouwsel. ‘Sinds wanneer maakt de natuur iets van zulke perfectie?’

Caramon snoof minachtend. ‘Dwergen? Maar... waarom? Waar dient het voor? Zelfs een dwerg bouwt zoiets toch niet, louter voor zijn plezier? Wat een tijdverspilling om zoiets midden in de woestijn neer te zetten!’

‘Observatieposten,’ zei Regar afgemeten.

‘Observatie?’ grinnikte Caramon. ‘Wat valt er te observeren? Slangen?’

‘De omgeving, de lucht, legers... zoals het onze.’ Regar stampte eens met zijn voet, wat een halve zandstorm veroorzaakte. ‘Hoor je dat?’

‘Wat moet ik horen?’

‘Dat.’ Regar stampte nog eens. ‘Hol.’

Caramon begreep het ineens. ‘Tunnels!’ Zijn ogen gingen wagenwijd open en hij keek eens goed in het rond. Nu zag hij de vele ‘zandkasteeltjes’ pas goed en hij floot bewonderend.

‘Kilometers lang,’ zei Regar, instemmend knikkend. ‘Zo lang geleden gebouwd dat mijn overgrootvader ze al oud vond. Natuurlijk zijn ze al sinds dwergenheugenis niet meer in gebruik. De legende zegt dat er ooit forten bestonden tussen hier en Pax Tharkas, met een directe verbinding naar het Kharolisgebergte. Als die oude verhalen kloppen, kon een dwerg van Pax Tharkas naar Thorbardin wandelen zonder ooit één keer de zon te zien.

De forten zijn nu weg. En veel van de tunnels ook, hoogstwaarschijnlijk. De Catastrofe heeft vrijwel alles verwoest. Maar, eh...’ Regar klonk bijna vrolijk nu, ‘het zou me niet verbazen als Duncan momenteel een paar spionnen ondergronds heeft rondlopen.’

‘Ondergronds of bovengronds, ze zien ons toch wel van verre aankomen,’ zei Caramon die de uitgestrekte vlakten nog eens goed overzag.

‘Ach, wat geeft het?’ zei Regar overmoedig, ‘het zal ze toch geen voordeel opleveren.’

Caramon antwoordde niet, en de twee liepen verder zwijgend door, de grote man naar zijn tent en de dwerg naar het kampement van zijn eigen volk.

In een van de ‘observatieposten’, niet ver van Caramons tent, werd het leger inderdaad gadegeslagen. Letterlijk elke beweging werd nauwlettend gevolgd. Maar de ogen die spiedend in het rond keken, waren niet alleen in het leger geïnteresseerd. Hun interesse ging vooral uit naar drie bepaalde mensen...

‘Het duurt nu niet lang meer,’ merkte Kharas op. Hij gluurde door een minieme spleet die zo ingenieus in zand en steen was uitgehouwen dat je van binnenuit prima zicht naar buiten had, maar van buitenaf helemaal niets kon zien. ‘Hoe ver is het, schat je?’

Hij sprak een sjofele, oude dwerg toe die één verveelde blik naar buiten wierp om vervolgens de tunnel nog eens extra goed in te schatten. ‘Tweehonderd... endrieënvijftig passen, dan sta je precies in het midden,’ zei hij vervolgens feilloos en zonder aarzeling.

Kharas keek nogmaals over de Vlakten en naar de grote tent van de generaal die apart van de kampvuren van zijn manschappen lag. Hij vond het een geweldig talent van de oude dwerg dat die de afstand zo nauwkeurig kon inschatten. De held zou normaliter zo zijn twijfels hebben gehad, als het een ander had betroffen dan Smasser. Maar de oude dief die letterlijk uit de mottenballen was gehaald voor dit klusje, had een te grote reputatie op dit gebied - een reputatie die bijna even legendarisch was als die van Kharas zelf.

‘De zon gaat onder,’ meldde Kharas nogal overbodig, gezien de langer wordende schaduwen achter hen op de stenen wanden van de tunnel. ‘De generaal trekt zich terug... en gaat zijn tent binnen.’ Kharas fronste de wenkbrauwen. ‘Bij Reorx’ baard, als hij nou maar niet uitgerekend vanavond van zijn vaste gewoonten afwijkt.’

‘Doet hij niet,’ zei Smasser kortaf. Op zijn gemak in een hoekje zittend, sprak hij met de kalme zekerheid van iemand die in zijn tijd wel vaker mensen en dwergen had bestudeerd in hun doen en laten. ‘Eerste dingen die je leert als je gaat inbreken in huizen: iedereen heeft vaste gewoonten en niemand houdt van verandering. Het weer is best, geen gekke dingen gebeurd, en buiten ligt nog steeds niets anders dan zand. Nee, hij doet niets anders dan anders.’

Kharas was niet buitengewoon blij met de wijze les over Smassers wetteloze verleden, maar omdat hij zijn eigen beperkingen nou eenmaal goed kende had hij de oude dwerg meegenomen. Ze hadden iemand nodig die ooit als de beste stil en ongezien kon handelen, die iets kon uitvoeren om vervolgens weer spoorloos in het duister te verdwijnen.

De grote dwerg, die zelfs door de ridders van Solamnië werd bewonderd om zijn eergevoel, had echter wel degelijk gewetensbezwaren over de inzet van Smasser. Maar hij suste zijn geweten met de wetenschap dat Smasser destijds al voor zijn daden had geboet en zelfs enkele klusjes voor de koning had opgeknapt, wat hem nou niet bepaald meteen een gerespecteerde dwerg maakte, maar hem op zijn minst wel iets heldhaftigs gaf.

En los daarvan, dacht Kharas bij zichzelf, denk eens aan alle levens die we zo kunnen sparen.

Toen slaakte hij een zucht van verlichting. ‘Je hebt gelijk, Smasser. Daar heb je de tovenaar en de heks al.’

Hij voelde nog even of zijn strijdhamer veilig vastzat aan zijn riem, en checkte vervolgens zijn zwaard ook nog even. Toen haalde hij uit een buidel aan zijn riem een perkamentrol tevoorschijn die hij met een plechtige blik veilig in zijn wapenrusting verborg.

Hij wendde zich tot de vier dwergen die achter hem stonden en zei: ‘Onthoud goed dat we de generaal en de vrouw geen onnodig geweld aandoen. Ze dienen slechts uitgeschakeld te worden. Maar de tovenaar moet sterven, en snel ook, want hij is verreweg de gevaarlijkste.’

Smasser grinnikte en bleef lekker lui zitten. Voor dit klusje ging hij niet mee. Te oud. Ooit had hij zich daardoor zwaar beledigd gevoeld, maar hij was nu op een leeftijd gekomen waarop het eerder een compliment was. Trouwens, zijn knieën kraakten alarmerend...

‘Laat ze eerst even rustig gaan zitten,’ adviseerde de oude dief. ‘Laat ze rustig beginnen met hun avondeten, ontspannen, en dan...’ Hij maakte een snijbeweging langs zijn keel en grinnikte weer. ‘Tweehonderddrieënvijftig passen...’

Garic stond op wacht voor de tent van de generaal en luisterde naar de stilte die binnen heerste. Die was eigenlijk verontrustender en leek harder te klinken dan de meest gewelddadige ruzie.

Hij probeerde langs de tentflap naar binnen te kijken en zag hen alle drie bijeen zitten, zoals elke avond; kalm en af en toe wat pratend, maar ieder van de drie scheen zich toch vooral met zijn of haar eigen zaken bezig te houden.

De tovenaar zat weer met zijn neus in de boeken en het gerucht ging al dat hij een serie machtige spreuken voorbereidde waardoor de poorten van Thorbardin wijd open zouden gaan. En de heks, ach ja... wie kon voorspellen waar zij aan dacht? Garic was heel blij dat Caramon altijd een oogje op haar hield.

Onder de manschappen deden de wildste geruchten de ronde over de heks. Over toverkunsten die ze in Pax Tharkas zou hebben volbracht, doden die weer in het land der levenden terugkwamen, ledematen die weer aangroeiden aan bloedige stompjes. Het grootste deel geloofde Garic natuurlijk niet, maar hij vroeg zich inmiddels toch wel eens af of zijn eerste indrukken over haar wel correct waren geweest.

Garic stampvoette maar eens wat om zich warm te houden in de koude wind die de woestijn teisterde. Van de drie in de tent was de generaal wel degene naar wie zijn grootste zorg uitging. In de voorbije maanden was de jonge ridder idolaat van zijn generaal geworden en omdat hij hem steeds zo goed in de gaten hield en zijn manier van doen probeerde te kopiëren, was hem opgevallen dat de grote man steeds ongelukkiger en depressiever leek te worden. Iets wat de generaal ten koste van alles probeerde te verbergen, trouwens. Voor Garic was Caramon niets minder dan plaatsvervangende familie, en de jonge ridder trok zich Caramons verdriet aan zoals hij dat ook van een oudere broer had gedaan.

‘Dat komt natuurlijk door die verdomde zwarte dwergen,’ mopperde Garic hardop, nog steeds stampvoetend tegen de kilte. ‘Ik vertrouw ze niet, zeker weten. Ik zou ze allang weggestuurd hebben, en de generaal had dat ook allang gedaan, als zijn broer niet...’

Ineens viel Garic stil en luisterde met ingehouden adem.

Niets, maar hij had durven zweren...

Met zijn hand bij zijn zwaard, staarde de jonge ridder de woestijn in. Schroeiend heet overdag, maar koud en afschrikwekkend ’s nachts. In de verte zag hij de weinige kampvuurtjes en hier en daar zag hij mannen voorbijlopen.

Toen hoorde hij het weer. Een geluid achter hem. Vlak achter hem. Het geluid van zware, met ijzer beslagen laarzen...

‘Wat was dat?’ vroeg Caramon, plotseling gealarmeerd.

‘De wind,’ mompelde Crysania terwijl ze naar het wapperende en kletterende tentdoek keek en onwillekeurig huiverde. ‘Het waait vreselijk op deze afschuwelijke plek.’

Caramon kwam half overeind en legde zijn hand op zijn zwaard. ‘Dat was de wind niet.’

Raistlin keek nu ook op naar zijn broer. ‘O, ga toch zitten,’ mopperde hij enigszins geïrriteerd, ‘en eet even door. Ik heb vanavond nog veel te lezen en te bestuderen.’

De aartsmagiër zat in gedachten hevig te broeden op een uitzonderlijk moeilijke spreuk. Hij worstelde er al dagen mee, om de juiste uitspraak, intonatie en volgorde van frasen achter de geheime woorden te ontdekken. Tot dusver zonder bevredigend resultaat.

Terwijl hij zijn bord opzijschoof, wilde Raistlin opstaan, toen de grond letterlijk wegviel onder zijn voeten.

Alsof hij aan dek van een schip stond dat door de golven gegrepen werd, gleed de zanderige bodem onder hem vandaan. In totale verbijstering zag de magiër een enorm gat onder zich opdoemen. Eén van de tentpolen gleed ook weg, waardoor de complete tent ineenzeeg. Een lantaarn begon hevig te bungelen waardoor de schaduwen spookachtig als demonen heen en weer flitsten.

Instinctief greep Raistlin de tafel beet en verhinderde zo dat hij willoos naar beneden stortte, het snel groter wordende gat in. En terwijl hij dat deed zag hij plots figuren onder zich, gehurkte, gedrongen figuren met baarden. Heel eventjes reflecteerde het wild dansende kaarslicht op de bijlpunten en werden donkere, grimmige ogen zichtbaar. Meteen daarop verdwenen ze weer in de schaduwen...

‘Caramon!’ schreeuwde Raistlin, maar de geluiden achter hem bewezen dat zijn broer het gevaar volledig onderkende: een luide vloek en een vlijmscherp zwaard dat uit de schede getrokken werd.

Ook hoorde Raistlin een vrouwenstem op luide toon Paladijn oproepen en hij zag puur, wit en helder licht, maar hij had geen tijd om zich verder te bekommeren om Crysania. Een enorme dwergenstrijdhamer, ogenschijnlijk door de duisternis opgetild, flitste in het lantarenlicht, met als enige doel het hoofd van de magiër.

Raistlin sprak de eerste de beste spreuk uit die hem te binnen schoot en zag met voldoening dat de hamer met kracht uit de dwergenhand werd gerukt. Op zijn bevel droeg de magische kracht de hamer tot in de hoek van de tent, waar hij met een luide bons in de hoek viel.

Aanvankelijk totaal verrast door de onverwachte aanval, begon Raistlins geest nu koortsachtig en uiterst geconcentreerd te functioneren. Na de eerste schok zag hij de gebeurtenis nu vooral als irritante onderbreking van zijn bezigheden. Hij wilde dit snel afhandelen en richtte zijn volle aandacht nu op de vijand die voor hem verscheen, zonder enig merkbare angst in de ogen.

Maar omdat hij zelf ook geen angst voelde, in de wetenschap dat de tijd hem zou beschermen, deed Raistlin uitermate kalm een beroep op zijn magische talenten. Hij bleef volkomen koel en beheerst.

De magie borrelde en kronkelde in zijn binnenste, en hij voelde pure extase die hem een wonderlijke voldoening schonk. Hij besloot dat dit wel eens een plezierige afleiding zou kunnen worden van zijn drukke werk. Een interessante oefening... Hij strekte zijn handen uit en begon aan de reeks woorden die blauwe vuurballen door het spoedig kronkelende lichaam van de vijand zou jagen. Maar toen werd hij wreed onderbroken.

Als een donderslag bij heldere hemel verschenen er twee figuren voor hem, zo plotseling dat het leek alsof ze buitenaards waren.

Eén van de twee rolde tot voor de voeten van de magiër, keek op en riep, in pure opwinding: ‘Kijk dan! Da’s Raistlin! Het is ons gelukt, Gnimsh! Hé, Raistlin, zeker wel verrast dat wij hier zijn, hè? Ik heb me toch een prachtverhaal voor je. Je moet weten dat ik eigenlijk dood was... nou ja, niet echt, maar...’

‘Tasselhof...’ bracht Raistlin met moeite uit.

De gedachten schoten door zijn hoofd, als de blauwe vuurballen die eigenlijk nu uit zijn vingertoppen hadden moeten schieten.

Ten eerste - een kender! De tijd kon wel veranderd worden!

Ten tweede - de tijd kan veranderd worden!

Ten derde - ik kan wel degelijk sterven!

De schok van deze gedachten schoot door Raistlins lichaam, en ontnam hem alle kalmte en koelte die de magiër nodig had voor zijn complexe spreuken.

Omdat zowel de onverwachte en onwelkome oplossing voor zijn probleem en het besef wat het hem zou kunnen kosten beide tot hem doordrongen, verloor Raistlin nu alle controle. De woorden van welke spreuk dan ook ontglipten hem volledig. Maar de vijand kwam eraan...

Puur op instinct, met bevende handen, trok hij de kleine, zilveren dolk die hij altijd bij zich droeg.

Maar hij was te laat... en de dolk te klein.

Hoofdstuk 9

Kharas concentreerde zich nu volledig op de man die hij had gezworen te doden. Handelend met slechts één doel voor ogen, zoals een ware soldaat betaamt, schonk hij de twee figuren die zomaar uit het niets verschenen geen aandacht. Dat konden niets anders dan wezens zijn die de magiër met zijn toverkunsten had opgeroepen.

Tegelijkertijd zag Kharas dat de normaal zo felle ogen van de tovenaar helemaal leeg werden. Hij zag Raistlins mond - half open om een dodelijke spreuk op te zeggen - ineens slap worden en de dwerg wist plotseling zeker dat hij zijn vijand op dat moment volkomen in zijn macht had.

In één machtige beweging dreef Kharas zijn korte zwaard dwars door de zwarte mantel en hij merkte duidelijk en met voldoening dat hij doel had getroffen.

Hij dreef het lemmet diep in het slanke mensenlichaam en kwam daardoor uiterst dicht bij de zwaar getroffen magiër. Diens vreemde, schroeiende aura omsloot hem als een razend inferno. Een haat en een woede die zo intens waren, raakten Kharas fysiek, waardoor hij keihard achteruit viel en tegen de grond geslagen werd.

Maar de tovenaar was niettemin zwaargewond - dodelijk gewond. Dat wist Kharas wel zeker. Vanaf de grond keek hij diep in die priemende, onheilspellende ogen. Hij zag de woede branden, maar hij zag ook duidelijk de pijn. En wat hij óók zag - onder het dansende lantarenlicht - was het gevest van zijn zwaard dat uit de onderbuik van de magiër stak. Hij zag diens magere handen bij de wond en hij hoorde hem in doodsnood gillen. Hij wist dat hij niets meer hoefde te vrezen; deze tovenaar kon hem niet langer deren.

Overeind krabbelend, reikte Kharas naar voren en trok zijn zwaard hardhandig weer los. Kermend en jankend van pijn, zijn handen kleddernat van zijn eigen bloed, viel de tovenaar voorover en verroerde zich niet meer.

Kharas had nu even tijd om in het rond te kijken. Zijn mannen vochten een verbeten strijd uit met de generaal die tegelijkertijd razend en doodsbang werd, toen hij zijn broer hoorde gillen. De heks was nergens te zien en het spookachtige, witte licht dat ze zoëven had uitgestraald was verloren gegaan in de duisternis.

Plots hoorde hij een verstikt geluid, links van hem, en Kharas zag de twee wezens die de aartsmagiër zojuist had opgeroepen ontzet naar het lichaam van de tovenaar staren. Nu hij ze eens nader bekeek viel het hem pas op dat deze ‘demonen van gene zijde’ niets meer waren dan een kender in een helblauwe maillot en een kalende gnoom met een leren schort.

Veel tijd om dit fenomeen te overpeinzen had hij echter niet; per slot van rekening had hij zijn beoogde taak volbracht, althans bijna. Hij wist wel zeker dat hij de generaal zelf nu niet te spreken zou krijgen. Zijn voornaamste taak was nu vooral om zijn manschappen veilig weg te krijgen. In de hoek van de tent pakte hij zijn strijdhamer op, schreeuwde zijn mannen in het dwergs toe dat ze snel opzij moesten gaan en slingerde het vervaarlijke ding recht op Caramon af.

De hamer raakte hem vol op zijn hoofd, maar doodde hem niet. Caramon ging onderuit als een gevelde os en alles was ineens volkomen stil.

De hele gebeurtenis had niet langer dan een paar minuten geduurd.

Naar buiten kijkend, zag Kharas de jonge ridder die op wacht had gestaan bewusteloos op de grond liggen. En er was geen enkele aanwijzing dat de mannen bij de verafgelegen kampvuren ook maar iets van alle consternatie hadden meegekregen.

De dwerg pakte de lantaarn, hing hem weer stil op en keek om zich heen. De tovenaar lag bewegingsloos in een poel van zijn eigen bloed. De generaal lag vlak naast hem, met één arm naar zijn broer reikend, alsof zijn laatste gedachte vóór hij het bewustzijn had verloren naar hem was uitgegaan. In een hoek lag de heks, op haar rug en met gesloten ogen.

Toen hij bloed op haar jurk zag, keek Kharas zijn mannen ernstig verstoord aan. Eén van hen schudde zijn hoofd.

‘Het spijt me, Kharas,’ zei hij, beschaamd en enigszins huiverend. ‘Maar... dat licht was ook zo helder! M’n kop spleet ervan open. Ik wilde het doen ophouden. Ik wist niet hoe, maar toen de tovenaar gilde en zij begon te schreeuwen, werd het licht wat minder. Toen sloeg ik haar, maar niet zo hard. Ze is niet zwaargewond, echt niet...’

‘Goed dan,’ knikte Kharas. ‘We smeren ’m weer.’ Toen hij zijn hamer opraapte, keek de dwerg naar de generaal die aan zijn voeten lag. ‘Het spijt me,’ zei hij, en stopte het stuk perkament dat hij bij zich droeg voorzichtig in Caramons uitgestrekte hand. ‘Misschien kan ik het ooit aan je uitleggen.’ Hij keek een laatste keer om zich heen. ‘Iedereen ongedeerd? Wegwezen dan maar.’

Zijn mannen spoedden zich naar de tunnelingang.

‘Wat doen we met die twee?’ vroeg een der dwergen, op de kender en de gnoom wijzend.

‘Neem ze maar mee,’ merkte Kharas scherp op. ‘We kunnen ze niet hier laten, dan slaan ze alarm.’

Eindelijk leek de kender tot leven te komen.

‘Nee!’ riep hij uit, en keek Kharas smekend en tegelijkertijd ontzet aan. ‘Je kan ons niet zomaar meenemen! We zijn er net! We hebben eindelijk Caramon gevonden en nu kunnen we naar huis... alsjeblieft!’

‘Neem ze mee!’ commandeerde Kharas streng.

‘Nee!’ jankte de kender die hevig tegenstribbelde. ‘Nee, alsjeblieft, je begrijpt het niet... we zaten in de Afgrond en we zijn ontsnapt...’

‘Snoer ’m de mond, alsjeblieft,’ gromde Kharas, terwijl hij een blik in de ondergrondse tunnel wierp om te zien of de kust veilig was. Hij gebaarde dat zijn mannen voort moesten maken, en hij knielde neer bij de ingang.

Zijn manschappen daalden af in de tunnel, en sleepten de geknevelde kender met zich mee, die echter nog zo hard terugvocht - schoppend, slaand, krabbend - dat ze even moesten stoppen en hem met bijeengebonden armen en benen, als een kip op de markt, mee moesten dragen. Van hun andere gevangene hadden ze niets te duchten. De arme gnoom was zo ontzet dat hij wel in een shock leek te verkeren. Hij keek hulpeloos om zich heen, met wijd open mond, en hij deed keurig alles wat hem werd opgedragen.

Kharas ging als laatste. Voor hij de tunnel in sprong, gleed zijn blik nog één keer door de tent.

De lantaarn hing nu weer stil, en het zacht glanzende licht bescheen een tafereel uit een nachtmerrie. De tafels waren gebroken, stoelen lagen omver, en overal lag eten. Een dun bloedspoor liep van het zwart bemantelde lichaam van de magiër en er vormde zich een poel van bloed vlak voor de kuil. De eerste bloeddruppels vielen de tunnel binnen...

Hij sprong en rende een flinke afstand voor hij kortstondig halt hield. Hij raapte een stuk touw op en gaf een korte, stevige ruk. Het andere eind van het touw zat vastgebonden aan een stutbalk vlak onder de tent van de generaal. Er weerklonk een laag, rommelend geluid en in de verte zag Kharas stenen vallen en zijn gezichtsveld werd vertroebeld door een dikke laag stof.

Nu de tunnel veilig afgesloten was, spoedde Kharas zich naar zijn mannen.

‘Generaal...?’

Caramon was overeind gekomen en wilde de keel grijpen van een van zijn belagers. Hij vloekte daarbij luid.

Verbijsterd deinsde Garic achteruit.

‘Generaal!’ schreeuwde hij. ‘Caramon, ik ben het!’

Een plotselinge, stekende pijn en de klank van Garics bekende stem drong tot Caramons hersens door. Met een luide kreun nam hij zijn hoofd in beide handen en wankelde even. Garic ving hem op toen hij om dreigde te vallen en zette hem veilig in een stoel.

‘Mijn broer?’ sprak Caramon met een dikke stem.

‘Caramon... ik...’ Garic moest iets wegslikken.

‘Mijn broer!’ bracht Caramon haperend voort en hij balde zijn vuist.

‘We hebben hem naar zijn tent gebracht,’ antwoordde Garic zachtjes. ‘De wond is, eh...’

‘Wat is er met die wond?’ snauwde Caramon ongeduldig, naar Garic opkijkend met bloeddoorlopen en van smart doortrokken ogen.

Garic opende zijn mond, sloot hem weer en schudde toen zijn hoofd.

‘M-mijn vader heeft me wel eens verteld over dit soort wonden,’ mompelde hij. ‘Dan liggen mannen dagenlang te creperen van de pijn...’

‘Je bedoelt dus dat-ie in zijn buik is geraakt,’ zei Caramon.

Garic knikte en bedekte toen zijn gezicht met zijn hand. Caramon, die hem eens goed bekeek, zag dat hij dodelijk bleek was. Met een zucht en met gesloten ogen bereidde Caramon zich voor op de duizeligheid en misselijkheid die hem weer zouden overvallen als hij opstond. Maar toen kwam hij overeind. De duisternis tolde om hem heen en alles bewoog op en neer. Hij zette zich schrap en toen alles wat kalmer werd, opende hij zijn ogen weer.

‘Hoe gaat het met je?’ vroeg hij Garic, waarbij hij de jonge ridder welwillend aankeek.

‘Gaat wel,’ antwoordde Garic, maar hij bloosde van schaamte. ‘Ze besprongen me... van achteren.’

‘Ach, ja...’ Caramon zag het geronnen bloed in het haar van de jongeman. ‘Kan gebeuren. Maak je er maar niet al te druk om.’ De grote krijger lachte zonder enige vrolijkheid. ‘Mij grepen ze van voren.’

Garic knikte weer, maar de uitdrukking op zijn gezicht bewees dat deze nederlaag zwaar op zijn gemoed drukte.

Ach, hij overleeft het wel, dacht Caramon bij zichzelf. Zoiets maken we allemaal wel eens mee, vroeg of laat.

‘Ik ga nu eerst naar mijn broer toe,’ zei hij terwijl hij wat onvast ter been de tent uit wankelde. Toen stopte hij plotseling. ‘Vrouwe Crysania?’

‘Die slaapt. Ze heeft een steekwond... maar het mes ketste af op een rib. We hebben zo goed als mogelijk was verbonden. Maar daarvoor moesten we... haar jurk openmaken.’ Nu begon Garic nog dieper te blozen. ‘En we hebben haar wat brandy te drinken gegeven...’

‘Weet ze van Raist... eh... Fistandantilus?’

‘Dat had de tovenaar ten strengste verboden.’

Caramon trok verwonderd zijn wenkbrauwen op. Rondkijkend nam hij het bloedspoor op de smerige bodem nog eens goed op. Diep ademhalend sloeg hij de tentflap open en wankelde naar buiten. Garic volgde hem.

‘Het leger?’

‘Ze weten ervan. Het ging als een lopend vuurtje.’ Garic maakte een weids armgebaar. ‘We moesten zo veel tegelijk doen. We hebben nog geprobeerd achter de dwergen aan te gaan...’

‘Bah!’ snoof Caramon, wat hem meteen ineen deed krimpen van de hoofdpijn. ‘Die hebben de tunnel natuurlijk weer in laten storten.’

‘Klopt. We hebben nog geprobeerd om ’m uit te graven, maar dan kun je net zo goed die hele, verdomde woestijn omspitten,’ zei Garic verbitterd.

‘Hoe reageerde het leger?’ drong Caramon weer aan, toen hij voor Raistlins tent stond. Binnen hoorde hij iemand zachtjes jammeren.

‘De manschappen zijn flink in de war,’ verzuchtte Garic. ‘Ze praten onder elkaar, en ze snappen het niet allemaal. Ik weet het niet...’

Caramon begreep het. Hij keek de donkere ruimte in van zijn broers tent. ‘Ik ga alleen naar binnen. Bedankt voor alles, Garic,’ zei hij vriendelijk. ‘Ga jij nou maar uitrusten voor je straks nog flauwvalt. Ik zal je later nog genoeg nodig hebben, en dan moet je sterk en gezond zijn.’

‘Ja, generaal,’ antwoordde Garic. Hij liep weg, maar draaide zich nog één keer om. Onder de borstplaat van zijn wapenrusting haalde hij een bebloed stuk perkament tevoorschijn. ‘Voor ik het vergeet... dit vonden we... in uw hand. Het handschrift is in het dwergs...’

Caramon wierp er een blik op, opende het, las het en rolde het weer op zonder enig commentaar en stopte het tussen zijn riem.

Inmiddels stonden er enige bewakers rondom de tent. Hij gebaarde naar één om erop toe te zien dat Garic zo snel mogelijk in bed terechtkwam. Vervolgens bereidde hij zich op het ergste voor en stapte Raistlins tent binnen.

Op tafel brandde een kaars, naast een spreukenboek dat nog opengeslagen lag - de aartsmagiër had ongetwijfeld verwacht vlak na het eten weer door te kunnen lezen. Een dwerg, door de strijd gehavend en van middelbare leeftijd, die Caramon herkende als lid van Regars staf, zat in de schaduwen gehurkt bij het bed. Een wachter salueerde Caramon.

‘Wacht buiten maar,’ beval Caramon hem en de wachter vertrok.

‘We mogen ’m absoluut niet aanraken,’ zei de dwerg laconiek, terwijl hij Caramon met een kort knikje begroette. ‘De wond moet verzorgd worden, niet dat het veel helpt natuurlijk. Maar misschien stopt ’t bloeden dan een beetje.’

‘Ik verzorg hem wel,’ zei Caramon scherp.

De dwerg kwam overeind en enigszins aarzelend, schraapte hij zijn keel, alsof hij afwoog of hij wel moest zeggen wat hij wilde zeggen. Blijkbaar had hij een besluit genomen want plots keek hij Caramon met sluwe, heldere ogen aan.

‘Regar zei dat ik ’t recht voor ze raap moest zeggen. Als je wilt dat ik ’t doe... je begrijpt me wel, er snel ’n eind aan maken. Dat heb ik wel vaker gedaan. Ik heb er handigheid in, zogezegd. In het dagelijks leven ben ik namelijk slager...’

‘Ga weg.’

De dwerg haalde zijn schouders op. ‘Jouw beslissing. Maar als het mijn broer was, dan wist ik ’t wel...’

‘Ga alsjeblieft weg,’ herhaalde Caramon zachtjes. Hij keek de dwerg niet na toen die wegliep, en hij hoorde diens voetstappen niet eens, ondanks zijn zware tred. Al zijn zintuigen richtten zich op zijn tweelingbroer.

Raistlin lag op zijn bed, gekleed, met beide handen op zijn afschrikwekkende wond gedrukt. Van bloed doordrenkt was de zwarte mantel in het vlees gedrukt en samen was het één grote, zwarte, smerige bloedklont. Hij leed zware pijn. Onvrijwillig rolde hij bij elke ademtocht heen en weer en elke keer stiet hij een lage, onsamenhangende pijnkreet uit. Elke ademtocht was pure marteling.

Maar voor Caramon was de grootste gruwel de aanblik van Raistlins ogen. Ze staarden hem aan, en hij was zich van zijn broer bewust toen deze het bed naderde. Raistlin was volkomen bij bewustzijn...

Caramon knielde naast het bed en legde een hand op het koortsige voorhoofd van zijn broer.

‘Waarom liet je niet toe dat ze Crysania erbij haalden?’ vroeg hij fluisterend.

Raistlin trok een grimas. Tandenknarsend en met bloed besmeurde lippen perste hij de woorden eruit. ‘Paladijn... zal... me... niet... genezen!’ Het laatste woord was niet meer dan gehijg, eindigend in een verstikte kreet.

Caramon keek hem verward aan. ‘Maar je bent stervende. Je kunt niet sterven. Jij zei zelf...’

Raistlins ogen rolden weg, zijn hoofd viel terug. Bloed drupte uit zijn mond. ‘Tijd... veranderd... alles... is... anders!’

‘Maar...’

‘Laat me alleen! Laat me sterven!’ Met zijn laatste krachten schreeuwde Raistlin het uit en hij kromp van pijn ineen.

Caramon kon niet anders dan huiveren; hij probeerde zijn broer met medelijden te bekijken, maar het gezicht dat hij zag, luguber en vertrokken van intens lijden, kende hij niet.

Het masker van wijsheid en intelligentie was nu weggerukt; tevoorschijn kwamen de diepe groeven die trots, ambitie en hebzucht verrieden, met een zweem van intense wreedheid. Het was alsof Caramon een bekend gezicht zag, maar toch zijn tweelingbroer voor het eerst écht zag.

Misschien was dit het gezicht dat Dalamar in de Toren van de Hoge Magie had gezien toen Raistlin zijn vlees had verbrand met zijn blote handen. Wellicht was dit het gezicht dat Fistandantilus had aanschouwd toen hij stierf...

Vol walging, en ontdaan door wat hij zag, scheurde Caramon zijn blik los van dit afschrikwekkende, schedelachtige gelaat, en met een harde toon in zijn stem zei hij: ‘Laat me dan tenminste die wond verzorgen.’

Raistlin schudde heftig zijn hoofd. Een bebloede hand schoot naar voren en greep Caramons arm.

‘Nee! Maak er maar een eind aan! Ik heb gefaald. De goden zullen me uitlachen... ik kan dit niet verdragen...’

Caramon staarde hem aan. Plotseling werd hij woedend - een woede die ontstond uit jaren van beschimpingen en ondankbaar gedrag. Woede om de vrienden die door deze man waren omgekomen. Woede die hem zelf bijna fataal was geworden. Woede die liefde had verwoest en ontkend. Hij leunde naar voren, en tilde het hoofd van zijn broer van het kussen.

‘Nee, bij alle goden!’ schreeuwde Caramon, wiens stem nu letterlijk trilde van kwaadheid. ‘Nee, je zult niet sterven! Hoor je me?’ Zijn ogen vernauwden zich. ‘Je zult niet sterven, broer van me! Je hele leven al bekommer je je alleen maar om jezelf! En nu, op de drempel van de dood, kies je de makkelijkste weg - voor jezelf! Je zou me zomaar achterlaten, zonder er verder bij na te denken. En Crysania ook! Nee, broer... je zult blijven leven, verdomme! Zodat je mij weer naar huis kunt sturen! Wat je daarna zelf verder wilt doen, is jouw zaak!’

Raistlin keek zijn broer aan en ondanks zijn pijn, krulde er een gruwelijke parodie op een glimlach rond zijn lippen. Het leek bijna of hij daadwerkelijk wilde lachen, maar verder dan een bel vol bloed in zijn mond kwam hij niet. Caramon liet zijn greep wat verslappen, waardoor Raistlin weer achterover in het kussen gleed. Zijn brandende ogen verslonden Caramon en op dat precieze moment bestond er slechts bittere haat en woede tussen hen.

‘Ik ga Crysania op de hoogte brengen,’ zei Caramon grimmig. Hij negeerde Raistlins woedende blik toen hij opstond. ‘Zij moet de kans krijgen je te genezen. En ja, als blikken konden doden, dan zou ik nu al dood zijn. Maar luister goed, Raistlin, of Fistandantilus, of wie je ook moge zijn - als het Paladijns wil is dat je moet sterven voor je de wereld nog meer kwaad kan toebrengen, het zij zo. Dan accepteer ik mijn lot en Crysania ongetwijfeld ook. Maar als het zijn wil is dat je zult leven, dienen we dat ook te accepteren - en dat geldt dus ook voor jou!’

Raistlin, vrijwel aan het einde van zijn krachten, behield zijn bloederige greep op Caramons arm, maar zijn vingers werden al zo stijf dat het leek of de rigor mortis al intrad.

Streng, met samengeknepen lippen, ontdeed Caramon zich van de hand van zijn broer en stond op. Zich omdraaiend hoorde hij een gekweld en rasperig gekreun van iemand in pure doodsnood. Daardoor aarzelde Caramon toch even, want het geluid raakte hem diep in zijn hart. Maar toen dacht hij aan Tika, aan zijn thuis...

En dus liep Caramon door, en eenmaal buitengekomen ging hij snel naar Crysania’s tent. Ondertussen zag hij de dwerg nog in de schaduw van Raistlins tent staan, nonchalant een staak scherpend met zijn mes.

Vanuit zijn harnas pakte Caramon het stuk perkament nog eens; maar eigenlijk hoefde hij het niet opnieuw te lezen. De woorden waren simpel en schaars.

De tovenaar heeft jou en het leger bedrogen. Stuur een boodschapper naar Thorbardin om de waarheid te weten te komen.

Caramon wierp de perkamentrol op de grond.

Wat een wrede grap!

Wat een wrede en zieke grap!

Door de vreselijke kwelling van zijn pijn, kon Raistlin duidelijk het gelach van de goden horen. Hem met de ene hand verlossing bieden, om het met de andere hand weer weg te grissen! Wat zullen ze van plezier kraaien om zijn nederlaag!

Raistlins gekwelde lichaam schokte van ontzetting, en zijn ziel ook, van blinde woede, brandend in de wetenschap dat hij had gefaald.

Zwak en nietig mens! hoorde hij de stemmen van de goden roepen. Zo herinneren we je even fijntjes aan je sterfelijkheid!

Maar Paladijns triomf wilde hij niet meemaken. Om de god te horen sneren, en om hem vreugde te zien scheppen in zijn ondergang - nee! Snel sterven was beter om vervolgens zijn ziel ergens in de duisternis onderdak te laten vinden. Maar die verdoemde broer van hem, zijn letterlijke wederhelft, de helft die hij vervloekte en benijdde, de helft die hij ook had kunnen zijn... Om hem dat laatste recht te ontzeggen... deze allerlaatste, bevrijdende troost...

De pijn vlijmde door zijn lichaam. ‘Caramon!’ schreeuwde Raistlin, helemaal alleen in de duisternis. ‘Caramon, ik heb je nodig! Laat me niet alleen!’ Hij snikte, hield zijn buik vast en rolde zich op tot een bal. ‘Laat me niet alleen... om dit helemaal alleen te trotseren!...’

Op dat moment gleed zijn bewustzijn langzaam van hem weg... de magiër onderging allerlei visioenen terwijl het leven door zijn vingers sijpelde. Donkere drakenvleugels, een gebroken drakenbol... Tasselhof... een gnoom...

Mijn verlossing...

Mijn dood...

Helder wit licht, puur, koud en messcherp, drong de geest van de magiër binnen. Kronkelend probeerde hij eraan te ontsnappen, om op te gaan in de warme en troost biedende duisternis. Hij hoorde zichzelf smeken om Caramon, om er een eind aan te maken, aan dit snijdende en doorborende licht.

Raistlin hoorde de woorden, maar was zich niet bewust van het feit dat hij daadwerkelijk sprak. Dat wist hij slechts omdat hij in de reflectie van het heldere licht zijn broer zich van hem af zag keren.

Het licht werd nog helderder, en het werd een gezicht... beeldschoon, kalm en puur met donkere, koele grijze ogen. Koude handen raakten zijn brandende huid aan.

‘Laat mij je genezen.’

Het licht deed pijn, erger dan het staal van een zwaard. Schreeuwend en draaiend probeerde Raistlin eraan te ontkomen, maar de handen hielden hem stevig vast.

‘Laat mij je genezen.’

‘Ga... weg!...’

‘Laat mij je genezen!’

Een diepe vermoeidheid overspoelde Raistlin. Moe van het vechten - tegen de pijn, tegen de bespottingen, tegen de kwelling waar hij zijn hele leven al mee te stellen had.

Ach, goed dan. Laat de god maar lachen... dat heeft hij wel verdiend, dacht Raistlin verbitterd. Laat hem maar weigeren om mij te genezen. Dan zal ik in de duisternis uitrusten... de troostende duisternis.

Hij sloot zijn ogen, tegen het indringende licht, en Raistlin wachtte tot het spottende lachen begon...

... toen, plotseling... zag hij het gezicht van een godheid.

Caramon stond buiten de tent van zijn broer, met zijn hoofd in zijn handen. Raistlins smeekbeden om te mogen sterven sneden hem door de ziel. Uiteindelijk kon hij het niet langer verdragen. Crysania had blijkbaar gefaald. Zijn zwaard trekkend, liep hij de tent binnen en begaf zich naar het bed van zijn broer.

Precies op dat moment hield Raistlins gejammer op.

Vrouwe Crysania viel voorover, over Raistlins lichaam heen, en haar hoofd rustte op zijn borst.

Hij is dood... dacht Caramon. Raistlin is dood!

Naar het gezicht van zijn broer kijkend, voelde hij geen verdriet. Nee, hij voelde pure ontzetting als gevolg van het schouwspel. Wat een grotesk doodsmasker!

Raistlins gezicht was levenloos, zijn mond hing open en er weerklonk geen enkel geluid meer. Zijn huid was doodsbleek. De niets ziende ogen, diep verzonken, staarden recht voor zich uit.

Dichterbij komend was Caramon zo lamgeslagen dat hij geen verdriet of opluchting meer voelde; maar toen hij de uitdrukking op het gelaat van zijn broer beter bekeek realiseerde hij zich met een ontzagwekkende schok dat Raistlin niet dood was! De opengesperde ogen staarden dan ogenschijnlijk niets ziend voor zich uit, maar ze zagen elkaar wel degelijk!

Een zacht gejammer deed het lichaam van de magiër schokken, wat feitelijk nog gruwelijker was dan zijn gekwelde pijnkreten van zoëven. Zijn hoofd bewoog licht, zijn lippen weken uiteen, maar enig geluid kon hij nog niet voortbrengen.

Toen sloten Raistlins ogen zich. Zijn hoofd rolde opzij, de gepijnigde spieren ontspanden zich. De gepijnigde blik vervaagde, en plots restte er een bleek, maar ontspannen gezicht. Hij haalde diep adem, ademde zuchtend uit, en nog een keer...

Ontzet door wat hij allemaal aanschouwd had, onzeker of hij nu blij of juist bedroefd moest zijn nu zijn broer weer bleek te leven, zag hij het leven terugvloeien in Raistlins geteisterde en bloedende lichaam.

Caramon schudde het licht verlamde gevoel van zich af dat mensen vaker ervaren als ze uit een diepe slaap ontwaken, en hielp Crysania overeind. Ze staarde hem uitdrukkingsloos aan, zonder enige vorm van herkenning. Meteen daarna ging haar aandacht weer naar Raistlin uit en er gleed een glimlach over haar gezicht. Met gesloten ogen prevelde ze een gebed van dankbaarheid. Vervolgens drukte ze met haar hand tegen haar zij en leunde tegen Caramon aan. Er druppelde vers bloed over haar witte jurk.

‘Je moet jezelf ook genezen,’ raadde Caramon haar aan, terwijl zijn sterke arm haar ondersteunde omdat haar voetstappen wat wankel werden.

Ze keek naar hem op en hoewel zwak, was haar gezicht beeldschoon in haar kalme triomfantelijkheid.

‘Morgen wellicht,’ antwoordde ze zachtjes. ‘Vannacht vier ik een grotere overwinning. Snap je het niet? Dit is het antwoord op al mijn gebeden.’

Haar vredige, serene schoonheid bracht tranen in zijn ogen.

‘Is dit je antwoord?’ vroeg hij nors, over het kamp uitkijkend. Alle vuren waren gedoofd en waren niets anders dan hoopjes as en kool. In zijn ooghoek zag hij iemand wegspurten en instinctief wist hij dat het nieuws snel de ronde zou doen dat de heks de dode weer tot leven had gewekt.

Caramon voelde het gal uit zijn maag omhoogkomen. Hij hoorde de praatjes al, de opwinding, de vragen, de geruchten, de donkere, veelbetekenende blikken en het hoofdschudden, en zijn ziel kromp ervan ineen. Hij wilde slechts naar bed gaan en alles vergeten.

Maar Crysania sprak hem toe. ‘Dit is tevens jouw antwoord,’ sprak ze geestdriftig. ‘Het teken van de goden dat we beiden zochten.’ Ze keek hem ernstig aan. ‘Ben je nou nog steeds zo blind als destijds in de Toren? Geloof je nou nog steeds niet? We hebben de kwestie in Paladijns handen gelegd en de god heeft gesproken. Raistlin was voorbestemd om te leven. Om een grootse daad te verrichten. Samen, hij, ik en jij, als je tenminste mee wil doen, zullen we vechten en het kwaad overwinnen, zoals ik vannacht de dood heb overwonnen!’

Caramon staarde haar aan, zijn hoofd en schouders gebogen. Ik wil het kwaad helemaal niet bestrijden, dacht hij vermoeid. Ik wil alleen maar naar huis. Is dat te veel gevraagd?

Hij wreef over zijn kloppende slapen. Toen, onder de eerste zonnestralen van die ochtend, zag hij de bloedsporen nog die zijn broer op zijn arm had achtergelaten. ‘Ik zet een bewaker voor je tent,’ zei hij scherp. ‘Ga nou maar wat slapen...’

Hij wendde zich af.

‘Caramon?’ vroeg Crysania.

‘Wat?’ bracht hij verzuchtend uit.

‘Je zult je straks vast beter voelen, ik zal voor je bidden. Welterusten, mijn vriend. En vergeet Paladijn niet te bedanken voor zijn ruimhartigheid en het leven van je broer.’

‘Ja, uiteraard,’ mompelde Caramon. Hij voelde zich slecht op zijn gemak, zijn hoofdpijn werd bepaald niet minder en in de wetenschap dat hij heel snel ziek, zwak en misselijk zou worden, wankelde hij naar zijn tent.

Helemaal alleen in het donker kotste hij zijn ingewanden er zowat uit, tot er helemaal niets meer omhoogkwam. Op bed vallend, gaf hij zich eindelijk over aan alle vermoeidheid en pijn.

Maar terwijl de genadevolle duisternis bezit van hem nam, schoten Crysania’s woorden hem weer te binnen - ‘Bedank Paladijn maar voor het leven van je broer...’

De herinnering aan Raistlins diepbedroefde gezicht was nog haarscherp, en het gebed bleef steken in zijn keel...

Hoofdstuk 10

Lichtjes op de gaststeen kloppend voor Duncans onderkomen, wachtte Kharas nerveus en ongeduldig op een reactie. Die kwam snel. De deur ging open en daar stond zijn koning.

‘Kom binnen en wees welkom, Kharas,’ zei Duncan en gebaarde dat hij verder moest komen.

Blozend van schaamte, stapte Kharas Duncans huis binnen. Maar Duncan lachte hem vriendelijk toe, vooral ter geruststelling, en ging hem voor door zijn huis, naar zijn privéstudeerkamer.

Diep onder de grond gebouwd, in het hart van het dwergenkoninkrijk, was Duncans huis een complex geheel van vertrekken en tunnels die vol stonden met de zware, donkere, hardhouten meubels die dwergen zo bewonderen. Hoewel groter en ruimer dan de meeste huizen in Thorbardin, leek Duncans huis sprekend op welk ander dwergenhuis dan ook. Men zou het trouwens ook als toppunt van slechte smaak beschouwen als dat niet het geval was geweest. Dat hij nou toevallig koning was, gaf Duncan nog niet het recht om naast zijn laarzen te gaan lopen. En hoewel hij de beschikking over enkele bedienden had, deed hij gewoon zijn eigen deur open en bediende hij zijn gasten eigenhandig. Als weduwnaar woonde hij er met zijn twee zoons, die beiden nog ongetrouwd waren en bovendien nog jong (rond de tachtig waren ze nog maar immers).

De studeerkamer die Kharas betrad was overduidelijk Duncans favoriete vertrek in het huis. Strijdbijlen en schilden hingen ter decoratie aan de muren, evenals een prachtverzameling buitgemaakte aardmannenzwaarden met gebogen klingen, een minotaurusdrietand die een verre voorvader ooit had gewonnen en, uiteraard, hamers, beitels en steenbewerkinggereedschap.

Duncan behandelde zijn gast met de ware dwergengastvrijheid, waarbij de gast de beste stoel krijgt, het bier rijkelijk vloeit en het vuur lekker opgepookt wordt. Kharas was hier trouwens vaker geweest, veel vaker zelfs. Maar deze keer voelde hij zich slecht op zijn gemak, alsof hij het huis van een vreemdeling had betreden. Misschien kwam het ook omdat Duncan, hoewel overlopend van vriendelijkheid, de baardloze dwerg af en toe een scherpe en een vreemde, onderzoekende blik toewierp.

Omdat Kharas dat door had, kon hij zich slecht ontspannen en zat hij maar te draaien in zijn stoel, terwijl hij nerveus het schuim van zijn lippen veegde, in de hoop dat de formaliteiten snel voorbij zouden zijn.

En dat waren ze gelukkig ook. Duncan schonk zich een mok bier in en leegde hem in één teug. Toen wreef hij eens door zijn baard en wierp Kharas een donkere, sombere blik toe.

‘Kharas,’ sprak hij eindelijk, ‘jij zei dat de tovenaar dood was.’

‘Inderdaad, heer,’ antwoordde Kharas verbijsterd. ‘Ik heb hem dodelijk verwond; niemand overleeft zoiets...’

‘Hij wel,’ zei Duncan kortaf.

Kharas raakte in alle staten. ‘Beschuldigt u me ervan...’

Nu was Duncan ineens slecht op zijn gemak. ‘Nee, beste vriend! Absoluut niet. Ik ben ervan overtuigd dat jij ervan overtuigd bent dat je hem hebt gedood.’ Hierop zuchtte Duncan zwaar. ‘Maar onze verkenners melden dat ze hem rond hebben zien lopen in het kamp. Hij was gewond, inderdaad, en paardrijden kon hij niet. Maar niettemin is het leger richting Zhaman getrokken, waarbij ze de tovenaar in een kar vervoeren.’

‘Heer!’ protesteerde Kharas, met een woedend gezicht. ‘Ik zweer het u! Zijn bloed droop over mijn handen en ik heb het zwaard eigenhandig uit zijn lijf gerukt! Bij Reorx...’ De dwerg huiverde. ‘Ik zag de dood in zijn ogen!’

‘Daar twijfel ik niet aan, mijn zoon!’ zei Duncan ernstig en klopte de jonge held eens op de schouder. ‘Ik heb nog nooit eerder gehoord dat iemand zo’n wond heeft overleefd - behalve in de oude tijden, natuurlijk, toen er nog geestelijken met magische gaven rondliepen.’

Zoals alle ware geestelijken, waren ook de dwergengeestelijken vlak voor de Catastrofe verdwenen. Maar anders dan alle andere rassen op Krynn, waren de dwergen hun geloof in hun eeuwenoude god, Reorx, Smeder van de Wereld, nooit echt kwijtgeraakt. Hoewel de dwergen niet al te blij waren dat Reorx hen met de Catastrofe om de oren had geslagen, was hun geloof in hem te diep verankerd om alles zomaar overboord te gooien, uitsluitend na één forse misslag van hun godheid. Maar hem openlijk vereren was er toch niet meer bij, zo boos waren ze dan weer wel.

‘Heb je enig idee hoe dit heeft kunnen gebeuren?’ vroeg Duncan fronsend.

‘Nee, heer,’ sprak Kharas zwaarmoedig. ‘Maar ik vroeg me wel af waarom we nog geen antwoord van generaal Caramon hadden ontvangen.’ Hij aarzelde even. ‘Heeft iemand die twee gevangenen die we mee terug brachten al ondervraagd? Misschien weten zij iets.’

‘Een kender en een gnoom?’ snoof Duncan laatdunkend. ‘Wat zouden die twee kunnen weten? Trouwens, we hoeven ze niet te ondervragen, omdat mijn eerste aandacht niet langer naar de tovenaar uitgaat. Sterker nog, de reden dat ik je dit alles vertel, is dat ik wil dat je dat geklets over vrede moet vergeten. Concentreer je nou maar eens op de komende oorlog.’

‘Achter die twee schuilt meer dan twee baarden, heer,’ parafraseerde Kharas een oude uitdrukking. Hij had blijkbaar niet naar Duncan geluisterd. ‘Volgens mij moet u...’

‘Ik weet wel wat je denkt. Vreemde wezens, tevoorschijn getoverd door de magiër. En ik vind het allemaal belachelijk! Welke magiër met zelfrespect tovert er nou een kender tevoorschijn? Welnee, dat waren gewoon bedienden van hem. Het was donker en chaotisch, dat zei je tenslotte zelf.’

‘Ik weet het niet,’ antwoordde Kharas zachtjes. ‘Als u het gezicht van de magiër had gezien, toen zij ineens tevoorschijn kwamen... Dat was het gezicht van iemand die plots een kist vol goud en juwelen tijdens een barre tocht tegenkomt. Geef me toestemming, heer. Alstublieft... praat eens met die twee. Meer vraag ik niet.’

Duncan steunde en zuchtte, en keek Kharas broeierig aan.

‘Vooruit dan maar,’ besloot hij. ‘Kwaad kan het vast niet. Maar...’ - nu keek Duncan hem vooral sluw aan - ‘als dit allemaal tot niets leidt, beloof je me dan dat je je alleen nog maar zult richten op de komende strijd? Het zal een vuile oorlog worden, mijn zoon.’ En omdat Duncan de bedroefde blik op Kharas’ heldhaftige maar baardloze gezicht zag, voegde hij daar vriendelijker aan toe: ‘We zullen je nog hard nodig hebben.’

‘Uiteraard, heer,’ zei Kharas. ‘Daar ga ik mee akkoord. Als dit allemaal tot niets leidt.’

Na een nors knikje riep Duncan zijn wachters en stormde het vertrek uit, maar Kharas volgde hem heel wat bedachtzamer.

Ze doorkruisten de lange ondergrondse gangen van het dwergenkoninkrijk, sloegen eens linksaf, dan weer rechtsaf, staken de Urkhan Zee over per boot, en kwamen uiteindelijk bij de eerste verdieping van de kerkers uit. Hier zaten de gevangenen die kleinere vergrijpen hadden begaan - schuldenaars, jonge dwergen die een oudere dwerg brutaal hadden bejegend, stropers, dronkaards die hun roes uitsliepen. Hier zaten ook de kender en de gnoom.

Althans, gisteravond nog wel.

‘Het komt allemaal,’ zei Tasselhof Klisvoet terwijl de dwergenwachter hem voortduwde, ‘door het gebrek aan een deugdelijke kaart.’

‘Je zei toch dat je hier eerder was geweest?’ bromde Gnimsh knorrig.

‘Nee, niet eerder,’ corrigeerde Tas hem. ‘Daarna Of wellicht is “later” een beter woord. Ongeveer tweehonderd jaar later, als ik het ongeveer goed inschat. Het is trouwens een fascinerend verhaal. Ik was hier met enkele vrienden van me... eens even kijken... nadat Goudmaan en Waterwind getrouwd waren en voor we naar Tarsis gingen. Of was het nou nadat we naar Tarsis waren gegaan?’ Tas aarzelde even. ‘Nee, dat zou niet kunnen, want Tarsis was waar ik in dat gebouw op m’n knar viel...’

‘Datverhaalkenikal!’ mopperde Gnimsh.

‘Wat?’ Tas knipperde met zijn ogen.

‘Dat... verhaal... ken... ik... al!’ schreeuwde Gnimsh uit volle borst. Zijn dunne gnomenstem echode door het ondergrondse vertrek, waardoor andere voorbijgangers hem gehinderd aankeken. Met ernstige gezichten dreven de wachters de opnieuw gevangengenomen kender en gnoom voort.

‘O...’ zei Tas terneergeslagen. Maar al snel werd hij weer vrolijker. ‘Maar de koning kent dat verhaal niet en aangezien we naar hem toe worden gebracht denk ik dat hij bijzonder geïnteresseerd zal zijn...’

‘We mochten van jou toch niet zeggen dat we uit de toekomst komen?’ fluisterde Gnimsh hardop, terwijl zijn lange, lederen schort om hem heen flapperde. ‘We moesten toch doen alsof we hier thuishoorden? Weet je nog wel?’

‘Dat was toen ik nog dacht dat alles goed zou gaan,’ zei Tas met een zucht. ‘En alles ging ook goed. Het apparaat werkte, we ontsnapten uit de Afgrond...’

‘Ze lieten ons ontsnappen...’ verduidelijkte Gnimsh even.

‘Nou ja, hoe dan ook...’ zei Tas geïrriteerd omdat hij daaraan werd herinnerd. ‘Maar we zijn wel degelijk ontsnapt, en dat telt. En het magische apparaat werkte prima, zoals je al voorspelde’ - Gnimsh lachte blij en knikte - ‘en Caramon vonden we ook. Wat je al zei - het apparaat was gijk... geij... zoiets, om hem terug te doen laten keren...’

‘Geijkt,’ viel Gnimsh hem in de rede.

‘Maar toen ging alles mis...’ - Tas kauwde nerveus op een haarpunt - ‘heel erg mis, op de een of andere manier. Raistlin gestoken, misschien wel dood. Dwergen ontvoeren ons zonder me de kans te geven te vertellen dat ze een grote vergissing begaan.’

De kender sjouwde voort, en overpeinsde de situatie. Uiteindelijk schudde hij zijn hoofd. ‘Ik heb er goed over nagedacht, Gnimsh. Ik weet dat het wanhopig klinkt, en normaal zou ik het ook nooit doen, maar volgens mij hebben we geen keus. De situatie is volkomen uit de hand gelopen.’ Tas slaakte een plechtige zucht. ‘We moeten de waarheid maar eens vertellen.’

Gnimsh leek bijzonder ontzet over dit uiterst drastische vooruitzicht, zo ontzet dat hij over zijn schort struikelde en hard onderuitging. De bewakers, die geen Gemeentaal spraken, sleepten hem overeind en sleurden hem het laatste stuk achter zich aan, tot ze bij een grote, houten deur kwamen. Andere wachters, die de kender en de gnoom met walging bekeken, zetten hun gewicht tegen de deur die nu langzaam openschoof.

‘O, maar hier ben ik geweest!’ zei Tas plotseling. ‘Nu weet ik waar we zijn.’

‘Dat zal een enorme hulp zijn,’ mompelde Gnimsh kritisch.

‘De Hal der Audiëntie,’ vervolgde Tas. ‘De laatste keer dat we hier waren, werd Tanis ziek en misselijk. Hij is een elf, moet je weten. Nou ja... een halve elf en hij vond ’t vreselijk ondergronds.’ De kender zuchtte weer. ‘Ik wou dat Tanis hier nu was. Hij had vast geweten wat we moesten doen. Hadden we maar iemand bij ons die wijs is.’

De wachters duwden hen naar voren, de grote ruimte in.

‘Maar gelukkig,’ zei Tas zachtjes tegen Gnimsh, ‘zijn we niet alleen. We hebben mekaar nog.’

‘Tasselhof Klisvoet,’ zei de kender, die een diepe buiging maakte voor de koning der dwergen. Daarna boog hij ook voor alle andere hoge Heren, op hun stenen zetels achter Duncan. ‘En dit is...’

De gnoom drong zich nu enthousiast naar voren. ‘Gnimshmari-’

‘Oftewel Gnimsh!’ riep Tas uit volle borst, terwijl hij venijnig op de voet van de gnoom ging staan toen die even adem moest halen. ‘Ik voer het woord!’ mopperde de kender duidelijk hoorbaar.

Mokkend, bijna verdrietig, hield Gnimsh zijn mond en Tas keek eens vrolijk om zich heen.

‘Jeetje, veel interieurdecoratie zit of zat er blijkbaar niet in de komende tweehonderd jaar, hè? Het ziet er tegen die tijd nog precies zo uit. Hoewel ik me die scheur daar meen te herinneren - die daar, bedoel ik. Die wordt in de toekomst nog aanmerkelijk groter. Als ik jullie was, dan...’

‘Waar kom je precies vandaan, kender?’ gromde Duncan.

‘Soelaas,’ zei Tas, zich realiserend dat hij de waarheid zou spreken. ‘O, maak je er verder niet druk om, hoor. Je hebt er vast nog nooit van gehoord, omdat het ook nog niet bestaat! In Istar hadden ze er ook nog nooit van gehoord, maar dat deed er wat minder toe, omdat niemand iets gaf om wat dan ook wat niemand kende in Istar. Daar, ter plekke, bedoel ik. Soelaas ligt ten noorden van Haven, wat óók nog niet bestaat, maar overigens wel iets eerder dan Soelaas, als je me nog kunt volgen...’

Duncan, naar voren leunend, keek Tas dreigend aan vanonder zijn dikke wenkbrauwen. ‘Je liegt.’

‘Echt niet!’ zei Tas verontwaardigd. ‘We zijn hier gekomen met een machine die ik - min of meer - geleend had van een vriend. Aanvankelijk werkte alles prima, maar ik heb ’m, vrees ik, stukgemaakt. Eigenlijk was dat mijn schuld niet, hoor, maar dat is weer een ander verhaal. Maar goed, ik overleefde de Catastrofe en kwam in de Afgrond terecht. Geen lekkere plek. De mazzel was dat ik daar Gnimsh ontmoette, en hij repareerde hem. Het apparaat, bedoel ik, niet die Afgrond. Hij is echt een fantastische kerel...’ Tas ratelde vrolijk en vol vertrouwen door, en sloeg Gnimsh eens ferm op de schouder. ‘Hij mag dan een gnoom zijn, maar zijn uitvindingen werken naar behoren.’

‘Dus jullie komen echt uit de Afgrond!’ merkte Kharas ernstig op. ‘En jullie geven het gewoon toe! Geestverschijningen uit het rijk van de duisternis! De tovenaar in het zwart riep jullie op en jullie verschenen omdat hij dat wilde.’

Deze verbijsterende beschuldiging trof de kender zo diep dat hij vrijwel sprakeloos was.

‘We... we...’ sputterde Tas enige momenten, volkomen incoherent. Toen vond hij de juiste woorden weer. ‘Ik ben nog nooit zo beledigd! Behalve die keer dat de bewaker in Istar over me sprak als een, eh... klo... nou ja, laat verder maar. Los nog van het feit dat als Raistlin al iets tevoorschijn zou toveren hij natuurlijk nooit aan ons zou denken! En dat brengt me vanzelf op het volgende...’ Tas keek Kharas samenzweerderig aan. ‘Waarom heb je hem eigenlijk doodgemaakt? Goed, hij was misschien niet de alleraardigste persoon die er rondliep. En toegegeven, hij wilde me inderdaad vermoorden omdat ik het apparaat stukmaakte en hij liet me zomaar in Istar achter, zodat de goden een stel rotsen op m’n kop konden gooien... maar dat laat allemaal onverlet...’ - Tas zuchtte welgemeend - ‘dat hij met voorsprong een van de interessantste mensen was die ik ooit heb ontmoet!’

‘Je tovenaar is niet dood, en dat weet je best, geestverschijning,’ snauwde Duncan.

‘Ik ben geen geestschij... wacht, niet dood?’ Tas’ gezicht lichtte helemaal op. ‘Echt niet? Zelfs niet nadat jullie ’m neerstaken... met al dat bloed... ach, ik snap het al! Crysania! Natuurlijk, dat kan niet anders! Vrouwe Crysania!’

‘Aha, de heks!’ zei Kharas zachtjes, terwijl de andere Heren opgewonden onder elkaar begonnen te mompelen.

‘Nou ja, ze kan soms wat kil en onpersoonlijk zijn,’ zei Tas geschokt, ‘maar dat geeft jullie nog niet het recht om haar zo onheus te bejegenen. Ze is per slot van rekening altijd nog een geestelijk volgster van Paladijn!’

‘Een geestelijke!’ De Heren begonnen nu smakelijk te lachen.

‘Daar heb je je antwoord,’ zei Duncan triomfantelijk tegen Kharas. Hij negeerde de kender. ‘Hekserij.’

‘U hebt natuurlijk gelijk, mijn koning,’ antwoordde Kharas, maar hij twijfelde. ‘Maar...’

‘Luister nou toch,’ smeekte Tas, ‘laat me nou gaan! Dat probeer ik jullie dwergen nou steeds al uit te leggen. Dit is een vreselijk misverstand! Ik moet naar Caramon toe!’

Dat veroorzaakte nogal een reactie. De Heren vielen onmiddellijk stil.

‘Ken jij generaal Caramon?’ vroeg Kharas hem ongelovig.

‘Generaal?’ herhaalde Tas. ‘Wauw! Dat zal als een verrassing komen voor Tanis. Generaal Caramon... Tika lacht zich dood... Eh, ja natuurlijk ken ik generaal Caramon,’ ging Tas snel verder, want hij zag Duncans gezicht alweer vervaarlijk betrekken. ‘Hij is mijn beste vriend, en als jullie nou eens één keer naar me zouden luisteren... Gnimsh en ik kwamen hierheen met dat magische apparaat om Caramon op te pikken, om weer naar huis te gaan. Zeker weten dat hij hier helemaal niet wil zijn. Gnimsh heeft het apparaat nu zodanig aangepast dat het in één keer meerdere personen kan meenemen...’

‘Om naar huis te gaan? En waar is dat dan?’ snauwde Duncan hem toe. ‘De Afgrond? Is hij soms ook een geestverschijning van de tovenaar?’

‘Nee!’ Tas begon zijn geduld te verliezen. ‘Naar zijn huis in Soelaas, natuurlijk. Net als Raistlin, als-ie tenminste nog mee wilde gaan. Ik kan me ook niet voorstellen wat ze hier precies doen, eigenlijk. Raistlin kon Thorbardin niet uitstaan, de vorige keer dat we hier waren, over tweehonderd jaar ongeveer. Hij hoestte en kuchte aan één stuk door en klaagde constant over de vochtigheid. Flint zei nog... ik heb ’t nu over Flint Smidsvuur, een oude vriend van me...’

‘Smidsvuur!’ Duncan sprong nu letterlijk van zijn troon, en staarde de kender aan. ‘Ben jij een vriend van Smidsvuur?’

‘Je hoeft je niet zo op te winden, hoor,’ zei Tas, enigszins verbaasd. ‘Flint had ook zo zijn streken, uiteraard - altijd maar mopperen en mensen van diefstal beschuldigen terwijl ik die ketting echt weer terug wilde leggen op de plek waar ik ’m vond, maar dat geeft jou nog niet het recht...’

‘Smidsvuur is de bevelhebber van onze vijanden,’ zei Duncan grimmig. ‘Of wist je dat soms ook niet?’

‘Nee,’ antwoordde Tas, oprecht geïnteresseerd. ‘Dat wist ik inderdaad niet. Maar dat kan nooit dezelfde Smidsvuur zijn,’ voegde hij bedachtzaam toe. ‘Flint wordt pas over minstens vijftig jaar geboren. Misschien bedoel jij zijn vader. Raistlin zegt...’

‘Raistlin? En wie mag dat dan wel weer wezen?’ vroeg Duncan.

Tasselhof keek de dwerg nu eens indringend aan. ‘Je let niet erg op. Raistlin is de tovenaar. Die jij liet vermoorden... nou ja, uiteindelijk dus niet. Degene die je dacht te laten vermoorden, maar dus niet...’

‘Zijn naam is niet Raistlin, maar Fistandantilus!’ snoof Duncan. De dwerg nam zijn oude, vertrouwde positie op de troon weer in. ‘Welnu,’ begon hij, terwijl hij de kender streng aankeek, ‘je wilde de tovenaar meenemen die genezen was door een geestelijke, terwijl er helemaal geen geestelijken meer bestaan in deze wereld, en een generaal die jij “je beste vriend” noemt, naar een plek die niet bestaat om een vijand te bestrijden die nog niet geboren is, met een apparaat dat gebouwd is door deze gnoom, en dat nog werkt ook?’

‘Inderdaad, precies!’ riep Tas gelukzalig uit. ‘Zie je nou wel dat je het begrijpt? Als je maar luistert!’

Gnimsh knikte instemmend.

‘Wachters! Voer ze weg!’ snauwde Duncan. Zich omdraaiend, keek hij Kharas kil aan. ‘Je hebt me je woord gegeven. Ik verwacht je in de Oorlogsraadkamer over tien minuten.’

‘Maar, heer! Als hij generaal Caramon nou echt kent?’

‘Genoeg!’ Duncan raakte nu buiten zichzelf van woede. ‘De oorlog is ophanden, Kharas. Ondanks al je nobele praatjes en je gejammer over eergevoel jegens je bloedbroeders! Je strijdt met ons mee of je gaat met je beschaamde gezicht maar lekker in de kerker zitten, bij al die anderen die ons volk verraden hebben - de zwarte dwergen! Dus wat wordt het?’

‘Uiteraard dien ik u, heer,’ zei Kharas, met een plotseling strak en onbewogen gezicht. ‘Met mijn leven.’

‘Als je dat maar goed onthoudt!’ Duncan spoog de woorden bijna uit. ‘En om je bij de les te houden, beveel ik je dat je in je privévertrek blijft zitten, en je mag er alleen uit om de oorlogsvergaderingen bij te wonen! En die twee idioten hier’ - hij wees naar Tas en Gnimsh - ‘die blijven gewoon vastzitten en waar ze precies vandaan komen, zien we wel na de oorlog. En luister goed: eenieder die mijn bevelen niet precies opvolgt zal dat met zijn leven moeten bekopen!’

De andere Heren keken elkaar aan en knikten instemmend, hoewel een van hen nog mopperde dat het allemaal te laat was. De wachters grepen Gnimsh en Tas stevig vast, maar de kender bleef heftig protesteren terwijl hij weggevoerd werd.

‘Ik vertelde de waarheid!’ jammerde hij. ‘Je moet me geloven. Ik weet dat het allemaal gek klinkt, maar je moet weten... dat ik het niet zo gewend ben om de waarheid te vertellen! Maar gun me de tijd, alsjeblieft. Ik weet zeker dat ik er vast nog handigheid in krijg, op een goeie dag...’

Tasselhof had nooit kunnen denken dat het mogelijk was zover ondergronds te komen, ware het niet dat zijn eigen voeten die afstand hadden afgelegd, met enige dwang van de bewakers. Hij herinnerde zich dat Flint hem ooit had verteld dat Reorx zelf hier woonde, en dat hij diep in de grond de aarde smeedde met zijn grote hamer.

‘Nou, dat moet dan vast een aardige vent zijn geweest,’ mopperde Tas, die het zo koud had dat hij bijna liep te klappertanden. ‘Als Reorx zo nodig de wereld moet smeden, had hij het wel warmer mogen maken.’

‘Vertrouwvooraldwergen...’ mompelde Gnimsh.

‘Wat?’ De kender besefte ineens dat in de laatste helft van zijn leven, elke zin die hij tegen de gnoom sprak, was begonnen met ‘Wat?’

‘Ik zei: “Vertrouw vooral dwergen”!’ Gnimsh sprak weer eens met stemverheffing. ‘In plaats van dat ze hun huis nou in een actieve vulkaan bouwen, wat hun, behalve het voor de hand liggende, maar te verwaarlozen, gevaar, vooral veel warmte zou opleveren, bouwen zij het in oude, afgestorven bergen.’ Hij schudde zijn hoofd vol piekhaar. ‘Moeilijk te geloven dat we verre neven zijn.’

Tas antwoordde niet, want hij had het te druk met andere zaken - hoe komen we hieruit? Waar gaan we heen als we hieruit zijn? Hoe laat zou het eten opgediend worden? Aangezien geen van de drie kwesties een gemakkelijk antwoord opleverde (inclusief de kwestie van het avondeten...), verviel de kender in een somber stilzwijgen.

O, er viel nog wel wat spannends te beleven - toen ze omlaag gebracht werden door een smalle, stenen tunnel die dwars door de berg was geboord. Het apparaat dat hiervoor gebruikt werd heette ‘een lift’, althans volgens Gnimsh. (‘Is lift, als in “omhoog”, geen wonderlijke term als je uiteindelijk naar beneden gaat?’) Op dit toch niet zo onnozele punt van Tas wenste de gnoom verder niet in te gaan.

Maar aangezien er voor geen van de huidige problemen momenteel een vlotte oplossing voor handen leek, besloot Tas er maar het beste van te maken, en om optimaal van het ritje in de lift te genieten. Aanvankelijk was het tochtje niet bepaald comfortabel, vooral bij die gedeelten waar het hoekige, houten mandje hard tegen de rotsachtige wanden stootte. Sterke, gespierde dwergen trokken aan lange stukken touw om het apparaat te bedienen, maar het afdalen ging zo schokkend en slingerend dat de inzittenden van links naar rechts geslingerd werden en menige snee en blauwe plek opliepen.

Al met al was het een hoogst vermakelijke ervaring, vooral als de dwergenwachters die ook in het mandje stonden, luid vloekend de bedieners van het geheel de huid vol scholden.

De gnoom op zijn beurt raakte zo ongelooflijk opgewonden van alles wat hij meemaakte dat hij met een stuk houtskool en een van Tas’ zakdoeken op de knieën viel om onmiddellijk enige schetsen en ontwerpen te maken voor een toekomstige Sterk Verbeterde Lift.

‘Trekkabelstoom...’ mompelde hij enthousiast voor zich uit terwijl hij in ruwe lijnen iets opzette wat Tas nog het meest deed denken aan een gigantische kreeftenval op wieltjes. ‘Openneerenopenneer? Welkeverdieping? Stapnaarachteren. Capaciteittweeëndertig. Vastlopen? Alarm! Ballenfluitenhoorns...’

Toen ze eindelijk beneden aankwamen, probeerde Tas de route die ze volgden goed in zich te prenten (zodat ze ook weer weg konden komen, al hadden ze dan geen kaart), maar Gnimsh leidde hem enorm af door aan zijn arm te hangen en zijn tekeningen uitvoerig uit te leggen.

‘Nou, wat je zegt, Gnimsh, reuze interessant, hoor...’ zei Tas, terwijl de moed hem steeds meer in de schoenen zonk. ‘Troostende liftmuziek ter afleiding door een fluitist in de hoek... Fantastisch idee, Gnimsh.’

Rondkijkend, terwijl de wachters hen maar voort bleven duwen, moest Tas diep zuchten. Niet alleen leek het hier minstens zo saai als in de Afgrond, bijkomend nadeel was dat het hier nog veel smeriger rook. Rij na rij van grote, in de rotsen uitgehakte cellen, slecht verlicht door toortsen die de toch al spaarzame zuurstof opeisten. En de cellen zaten volgepropt met dwergen.

Tas bekeek hen met groeiende ongerustheid terwijl ze daar liepen; dit leken helemaal geen geharde criminelen. Dit waren gewone mannen, vrouwen en zelfs kinderen die hier lukraak opeengepakt zaten. Gehurkt op smerige dekens, of op lage krukjes gezeten, keken ze gelaten voor zich uit vanachter de tralies.

‘Hé!’ riep Tas naar zijn bewaker, terwijl hij hem aan de mouw trok. De kender sprak nog een aardig mondje dwergs dat hij ooit nog van Flint had geleerd. ‘Wat heeft dit allemaal te betekenen?’ vroeg hij met een brede armzwaai. ‘Waarom zitten al die lui hier?’ (Althans, hij hoopte dat hij de juiste woorden had gebruikt; voor hetzelfde geld had hij zijn norse bewaker de weg gevraagd naar de dichtstbijzijnde bierkelder...)

Maar de bewaker keek hem aan en zei: ‘Zwarte dwergen.’

Hoofdstuk 11

‘Zwarte dwergen?’ herhaalde Tas toonloos.

De bewaker voelde geen enkele noodzaak om de kwestie verder te bespreken, en joeg de kender weer verder met een gemene duw. Tas struikelde, maar bleef nog net op de been. Hij vroeg zich inmiddels toch wel af wat hier toch allemaal gaande was. Gnimsh daarentegen werd weer bevangen door een vlaag van inspiratie, en begon nu over ‘hydraulische werking’ te raaskallen.

Tas aarzelde even en dacht na. Waar had hij toch eerder over die dwergen gehoord? Ineens schoot het antwoord hem te binnen.

‘De zwarte dwergen! Natuurlijk, ik weet het weer! Die vochten voor de Hoge Drakenheer! Maar die woonden hier toch niet de vorige keer - nou ja, de volgende keer, liever gezegd - dat wij hier waren. Of zullen zijn. Jeetje, wat een verwarrend gedoe, allemaal! Hoe dan ook, ze woonden zeker niet in kerkers en cellen.’ Tas tikte de dwerg weer aan. ‘Hé! Wat hebben ze dan gedaan? Ik bedoel, om gevangengezet te worden?’

‘Verraders!’ snauwde de bewaker. Nu kwamen ze bij een cel, helemaal achter in de gang, en de dwerg haalde een sleutel tevoorschijn, dreef hem in het slot en zwaaide de deur wijd open.

Naar binnen glurend zag Tas zo’n twintig tot dertig zwarte dwergen opeengepakt zitten. Sommigen lagen lethargisch op de vloer, anderen leunden tegen de muur, en sliepen wat. Eén groepje zat gehurkt in de hoek en enkele dwergen spraken samenzweerderig met elkaar toen ze de bewaker zagen. Ze zwegen onmiddellijk weer toen de celdeur openging. In deze cel bevonden zich geen vrouwen en kinderen, alleen mannen en ze bekeken Tas, de gnoom en de bewaker met donkere ogen vol haat.

Tas kon nog maar net Gnimsh’ arm beetpakken - hij liep nog steeds rare dingen te murmelen, zoals ‘vastzitten tussen twee verdiepingen’ - anders was hij totaal afwezig de cel binnengewandeld.

‘Nou, nou...’ zei Tas tegen de bewaker terwijl hij Gnimsh weer terugsleurde, ‘deze rondleiding was erg, eh... onderhoudend. En als je ons nou weer terug wil brengen naar onze eigen cel - toegegeven, een heel fraaie cel: ruimtelijk en lekker licht - dan zullen mijn zakenpartner en ik nooit meer illegale tripjes in jullie stad ondernemen, hoewel ik het reuze interessant heb gevonden...’

Maar de dwerg gaf Tas een forse duw en mikte de kender de cel in, waardoor Tas lelijk onderuitging.

‘Ik wou dat je eens een beslissing nam,’ mopperde Gnimsh die hem ongaarne volgde. ‘Gaan we nou naar binnen of naar buiten?’

‘Ik vrees naar binnen,’ antwoordde Tas bedroefd, die de zwarte dwergen vertwijfeld aankeek.

Op hun beurt staarden die nietszeggend terug. De zware voetstappen van de bewaker kletterden in de lange gang, en op zijn terugweg werd hij vanuit de andere cellen bestookt met vloeken, bedreigingen en obsceniteiten.

‘Hallo,’ begon Tas, met een brede lach, zonder uitgestoken hand vooralsnog. ‘Ik ben Tasselhof Klisvoet en dit is mijn vriend Gnimsh en het ziet ernaar uit dat we celgenoten zijn, nietwaar? En hoe heten jullie? Kom, kom, dat is toch niet vriendelijk...’

Argwanend bekeek Tas een van de zwarte dwergen, die overeind was gekomen en langzaam op hen afkwam.

Een wat grotere dwerg, wiens gezicht vrijwel onzichtbaar was door zijn overdadige haar- en baardgroei, grinnikte plotseling. Ineens had hij een groot, glimmend mes in zijn handen. Schuifelend kwam hij op de kender af, die zich zo ver als maar kon terugtrok in een hoek, Gnimsh met zich meetrekkend.

‘Wiezijndielui?’ piepte Gnimsh gealarmeerd, die ineens besefte in wat voor een omgeving ze terecht waren gekomen.

Voor Tas kon antwoorden, greep de zwarte dwerg hem bij de keel en bedreigde hem met zijn mes.

Dat was het dan... dacht Tas, toch wel met enige spijt. Dit keer ga ik echt dood. Wat zal Flint daar een plezier om hebben!

Maar het mes van de dwerg raakte hem net niet en flitste langs hem heen. Met grote precisie sneed de dwerg de draagriemen van Tas’ buidels door, wat de veelzijdige inhoud ervan over de vloer deed rollen.

Meteen brak er een pandemonium los in de cel omdat alle dwergen erbovenop doken. De dwerg met het mes greep wat hij pakken kon, en haalde gemeen uit naar zijn kompanen, in een poging ze achteruit te dwingen. Alles was weg in een paar seconden.

Nadat ze de bezittingen van de kender hadden afgepakt, gingen ze er eens goed voor zitten om te bekijken wat ze allemaal hadden buitgemaakt. De dwerg met het mes had verreweg de rijkste buit veroverd die hij nu met gekruiste armen tegen zijn borst gedrukt hield. Hij ging achter in de cel zitten, waar hij en zijn maten de volledige inhoud eens goed onder de loep namen.

Zuchtend van opluchting ging Tas op de koude stenen vloer zitten. Maar de zucht was toch niet geheel vrij van zorg, want Tas zag het gevaar al; als zijn buidels en hun inhoud de aandacht van de zwarte dwergen niet langer konden vasthouden, zouden ze vast het slimme idee opvatten om Tas en Gnimsh eens stevig te ‘fouilleren’.

‘En als we bewegingloze lijken zijn, gaat dat een stuk gemakkelijker,’ mompelde hij. Dat bracht hem wel op een andere gedachte.

‘Gnimsh!’ fluisterde hij opgewonden. ‘Het magische apparaat? Waar is dat?’

Gnimsh klopte op een zak in zijn lederen voorschoot, maar schudde toen het hoofd. Uit een andere zak haalde hij een tekenhaak en wat houtskool tevoorschijn. Hij bekeek ze eens nauwkeurig, maar omdat ze beide niets van doen hadden met een magisch apparaat, stopte hij het gauw maar weer weg in zijn zak. Tas overwoog heel eventjes ernstig om hem te wurgen toen Gnimsh met een triomfantelijke lach het bewuste apparaat uit zijn laars tevoorschijn toverde.

Tijdens hun vorige gevangenschap was Gnimsh er nogmaals in geslaagd het apparaat weer onklaar te maken. Momenteel leek het meer op een doorsnee, non-descripte hanger in plaats van de verfijnde en beeldschone scepter die het apparaat was in volle werking.

‘Houd het goed verborgen!’ waarschuwde Tas hem. Een snelle blik op de zwarte dwergen leerde hem dat ze inmiddels flink ruzie hadden gekregen over de inhoud van zijn buidels. ‘Gnimsh,’ fluisterde hij, ‘dit ding heeft ons al uit de Afgrond gehaald en jij zei dat hij geijkt was of zoiets, om direct naar Caramon te gaan, omdat hij ’m van Par-Salian had gekregen. Wat mij betreft hoeven we niet weer een reuzensprong in de tijd te maken, maar kunnen we niet gewoon een eindje hier vandaan komen? Als Caramon generaal is van dat leger, kan hij nooit ver weg zijn.’

‘Dat is een fantastisch idee!’ Gnimsh’ ogen begonnen helemaal te glimmen. ‘Laat me eens even goed nadenken...’

Maar ze waren al te laat. Tas voelde iemand op zijn schouder tikken. Zijn hart schoot in zijn keel en de kender draaide zich om met een blik waarvan hij hoopte dat er Moord- en Doodslag uit af te lezen viel. Blijkbaar vatte de zwarte dwerg die hem had aangeraakt die blik inderdaad als zodanig op, want de dwerg struikelde geschrokken achteruit met zijn handen geheven ter bescherming.

Tas zag dat het een vrij jonge dwerg betrof die een min of meer verstandige gelaatsuitdrukking vertoonde en hij ontspande wat. De zwarte dwerg die merkte dat de kender niet van plan was hem levend te verorberen, keek hem hoopvol aan.

‘Wat is er?’ vroeg Tas in z’n beste dwergs. ‘Wat moet je?’

‘Kom, ga mee...’ De zwarte dwerg maakte een gebaar, maar toen hij zag dat Tas zo zijn twijfels had, wees hij ergens op achter in de cel.

Tas stond voorzichtig op. ‘Blijf hier, Gnimsh,’ zei hij. Maar de gnoom luisterde helemaal niet. In zichzelf mompelend, werd hij volledig in beslag genomen door het magische apparaat en zat aan allerlei knopjes en schroefjes te draaien.

Toch wel nieuwsgierig volgde Tas de zwarte dwerg. Misschien had hij wel een uitweg gevonden... een tunnel wellicht?

De zwarte dwerg, nog steeds druk gebarend, leidde de kender naar het midden van de cel. Daar bleef hij staan en wees. ‘Help?’ sprak hij hoopvol.

Tas, die naar beneden keek, zag geen tunnel. Wat hij wel zag, was een zwarte dwerg die op een deken lag. Diens gezicht was bedekt met zweet, en zelfs zijn haar en baard waren doorweekt. Zijn ogen waren gesloten en zijn lichaam schokte en beefde in spasmen. De aanblik deed Tas huiveren en hij keek eens goed om zich heen in de cel. Even later viel zijn blik weer op de jonge dwerg, en spijtig schudde hij zijn hoofd.

‘Nee,’ zei Tas vriendelijk, ‘het spijt me. Er is helemaal niets... ik kan echt niets betekenen. Het spijt me.’ Hulpeloos haalde hij zijn schouders op.

De zwarte dwerg leek het te begrijpen, want hij hurkte naast de zieke dwerg neer, en schijnbaar ontroostbaar boog hij zijn hoofd.

Tas kroop terug naar Gnimsh, en hij voelde zich gelaten. Op dat mo ment keek hij de cel nog eens rond en zag en hoorde hij wat hij feitelijk onmiddellijk had moeten horen: het wilde, onsamenhangende gehuil, de pijnkreten, het geschreeuw om water, alsmede de afschuwelijke stilte van roerloos liggende figuren.

‘Gnimsh?’ vroeg Tas zo kalm mogelijk, ‘deze dwergen zijn ziek. Heel ziek. Dit heb ik eerder gezien, in de dagen die nog voor ons liggen. Deze dwergen hebben de pest.’

Gnimsh keek verschrikt en hij liet het magische apparaat bijna vallen.

‘We moeten hier echt zo snel mogelijk weg zien te komen!’ zei Tas, die moeite had om zijn rust te bewaren. ‘Zoals ik het zie, hebben we twee keuzes: sterven door een messteek, wat ondanks de reuze interessante aspecten toch niet best voor onze gezondheid is, of gewoon doodgaan aan de pest, wat vooral langzaam en dus saai zal verlopen.’

‘Ik denk dat ik ’m aan de praat krijg,’ zei Gnimsh vertwijfeld. ‘We lopen natuurlijk wel het risico dat we weer teruggaan naar de Afgrond...’

‘Ach, zo erg is ’t daar nou ook weer niet...’ Tas probeerde de situatie te vergoelijken, terwijl hij en Gnimsh langzaam opstonden. ‘Je moet er even aan wennen, en ik vrees dat zij niet staan te juichen om ons terug te zien, maar toch vind ik dat we maar een poging moeten wagen.’

‘Heel goed dan... ik moet nog één dingetje aanpassen...’

‘Raak dat ding niet aan!’

De bekende stem weerklonk vanuit de schaduwen en klonk zo ernstig en dwingend dat Gnimsh geen vin meer verroerde en zijn hand bewegingsloos op het apparaat liet liggen.

‘Raistlin!’ riep Tas, wild om zich heen kijkend. ‘Raistlin, we zijn hier! Hier!’

‘Ik weet waar je zit,’ sprak de aartsmagiër kil, terwijl hij plots materialiseerde vanuit de rokerige lucht. Daar stond hij, midden in de cel.

Zijn plotselinge verschijning deed de zwarte dwergen naar adem happen en her en der stegen verschrikte kreten op. De gevaarlijke dwerg met het mes in de hoek sprong echter overeind en kwam dreigend aanlopen.

‘Raistlin, kijk...!’ gilde Tas.

Raistlin draaide zich om en sprak geen woord. Hij hief zijn hand niet eens, maar staarde de dwerg slechts aan. Diens gezicht werd asgrauw. Nerveus liet hij het mes vallen, hij struikelde achteruit en probeerde dekking in de schaduw achter hem te zoeken. Voor Raistlin zich weer tot de kender wendde, keek hij de cel eens rond. Er viel een complete stilte. Zelfs degenen die in hun koorts lagen te ijlen, vielen stil.

Tevreden keek Raistlin Tas weer aan.

‘... uit!’ voltooide Tas tamelijk nutteloos zijn waarschuwing. Toen klaarde zijn gezicht op en hij klapte van blijdschap in zijn handen. ‘O, Raistlin, wat ben ik blij je te zien! Je ziet er ook goed uit, zeg! Vooral voor iemand die pas nog neergestoken is - met dat zwaard... nou ja, laat ook maar. En je komt ons nu zeker redden? Fantastisch, ik...’

‘Genoeg prietpraat!’ sprak Raistlin streng. Hij stak zijn hand uit, greep Tas stevig beet en trok hem naar zich toe. ‘Vertel me nou maar eens - waar kwam je precies vandaan?’

Tas viel even helemaal stil en staarde in Raistlins ogen. ‘Ik weet niet zeker of je me wel wilt geloven. Niemand gelooft me. Maar het is de waarheid, ik zweer het!’

‘Vertel op!’ snauwde Raistlin, terwijl hij Tas nog steviger bij zijn kraag beetpakte.

‘Precies, ja...’ Tas snakte nu naar lucht en probeerde zich los te wurmen. ‘Uh... het helpt als je me af en toe adem laat halen. Eens even kijken... ik probeerde dus de Catastrofe te verhinderen en toen ging het apparaat stuk. Maar ach, dat was vast niet je bedoeling, je vergiste je ongetwijfeld...’ stamelde Tas. ‘Blijkbaar had je me de verkeerde instructies gegeven...’

‘Klopt. En dat deed ik bewust,’ sprak Raistlin hardvochtig. ‘Ga verder.’

‘Dat wil ik wel, maar... gaat lastig... zonder lucht...’ Daarop liet Raistlin zijn greep op de kender wat verslappen.

Dankbaar haalde Tas diep adem. ‘Goed, waar was ik? O ja... ik volgde vrouwe Crysania naar beneden, en nog verder naar beneden, in de Tempel van Istar, toen die zo deerlijk in elkaar stortte, weet je nog? Ik zag haar een vertrek binnengaan, waarschijnlijk om jou te ontmoeten, want ze sprak jouw naam uit, en ik hoopte dat jij het magische apparaat kon repareren...’

‘Schiet toch op!’

‘J-juist...’ Zo snel mogelijk pratend, klonk Tas nu bijna onsamenhangend. ‘En toen hoorde ik een bons achter me en het was Caramon, alleen zag hij me niet, en toen werd alles donker, en toen ik weer bijkwam was jij weg en ik zag net hoe de goden de vurige berg...’ Tas haalde even adem. ‘Dat was me een spektakel, zeg! Wil je dat horen? Nee? Misschien een andere keer dan maar...

‘I-ik denk dat ik toen weer in slaap viel, want toen ik wakker werd, was alles stil. Ik dacht dat ik dood was, maar nee hoor. Ik was in de Afgrond, waar de Tempel blijkbaar terecht was gekomen na de Catastrofe.’

‘De Afgrond...’ verzuchtte Raistlin. Zijn hand beefde.

‘Geen aangename plek,’ verklaarde Tas plechtig. ‘In tegenstelling tot wat ik wellicht eerder heb verteld. Ik ontmoette de Koningin’ - hier huiverde de kender zichtbaar - ‘maar daar wil ik nu niet over praten, als je het niet erg vindt.’ Hij stak zijn hand uit. ‘Maar hier zie je haar merkteken, die vijf witte plekjes... maar goed, ze zei dat ik daar voor eeuwig vastzat... om-omdat ze dan de geschiedenis kon veranderen en de oorlog kon winnen. En ik wilde dat allemaal niet...’ Tas keek Raistlin bijna smekend aan. ‘Ik wilde gewoon Caramon helpen. Maar toen ik in de Afgrond was, toen vond ik Gnimsh...’

‘De gnoom?’ vroeg Raistlin, met zijn blik nu naar Gnimsh gekeerd, die zo onder de indruk was van de magiër dat hij nog steeds niet in beweging durfde te komen.

‘Ja.’ Tas draaide zich om en lachte zijn vriend toe. ‘Hij had een tijdreisapparaat gebouwd dat nota bene werkte! Moet je je voorstellen! Het werkte! En, woosh... daar zijn we dan!’

‘Ben je uit de Afgrond ontsnapt?’ Raistlin richtte nu zijn beruchte, kille spiegelblik op de kender.

Tas kronkelde ongemakkelijk. Die bewuste laatste momenten beleefde hij nog wel eens in zijn dromen, terwijl kenders toch maar zelden dromen.

‘Ja, natuurlijk,’ zei hij met een glimlach, die hopelijk ontwapenend over zou komen op de magiër.

Dat was ijdele hoop, want Raistlin verzonk geheel in gedachten en bekeek de gnoom vervolgens met een gezichtsuitdrukking die Tas kil om het hart werd.

‘Zei je nou dat het apparaat stukging?’ sprak Raistlin zachtjes.

‘Ja...’ Tas slikte iets weg. En omdat Raistlins greep merkbaar verslapte, omdat hij diep na stond te denken, wist Tas zich bijna los te wurmen. Tot zijn verbazing echter, liet Raistlin hem plotseling helemaal los, waardoor de kender bijna achterovertuimelde.

‘Het apparaat was stuk...’ mompelde Raistlin. Ineens keek hij Tas intens aan. ‘Maar... wie heeft het dan weer gerepareerd?’ Zijn stem was niet meer dan een fluistering.

Zich afwendend, probeerde Tas zich enigszins in te dekken. ‘Ik... ik hoop maar dat de magiërs niet boos zullen worden. Gnimsh heeft het niet echt gerepareerd. Dat ga jij vast aan Par-Salian melden, hè, Raistlin? Eerlijk gezegd zit ik niet op nog meer moeilijkheden te wachten - ik heb al genoeg problemen, vind ik eigenlijk. We hebben niks met het apparaat gedaan - niet echt, althans. Gnimsh zette de onderdeeltjes gewoon weer in elkaar... zoals het aanvankelijk ook in elkaar had gezeten. En toen werkte het weer.’

‘Opnieuw in elkaar gezet?’ drong Raistlin aan, nog steeds met die vreemde blik in zijn ogen.

‘J-ja...’ Met een zwak glimlachje porde Tas de gnoom tussen de ribben om hem weer aan het praten te krijgen. ‘Opnieuw in elkaar gezet. Mooi uitgedrukt, ja.’

‘Maar Tas...’ sprak Gnimsh op luide toon. ‘Weet je dan niet meer wat er is gebeurd?’

‘Houd je mond!’ siste Tas. ‘Laat mij het woord nou maar voeren. We zitten zwaar in de problemen! Magiërs houden er niet van als er met hun apparaten geknoeid wordt, ook al maak je ze er alleen maar beter mee! Ik weet zeker dat ik Par-Salian dat wel aan zijn verstand kan brengen, als ik hem weer spreek. Hij zal vast heel blij zijn dat je het apparaat hebt hersteld. Per slot van rekening was het voor hen ook best lastig dat hun machine maar één persoon per keer kon transporteren. Dat begrijpt Par-Salian allemaal best, maar ik vertel het hem liever persoonlijk - als je begrijpt wat ik bedoel. Raistlin kan nog wel eens... nou ja, geagiteerd zijn over dergelijke dingen. Volgens mij begrijpt hij me niet helemaal en gelooft hij me ook niet, maar geloof me nou maar’ - hij keek de magiër even aan - ‘dit is dus niet het moment om alles omstandig uit te gaan leggen.’

Gnimsh, die Raistlin vertwijfeld aankeek, huiverde en kroop dichter naar Tas toe.

‘Hij kijkt me aan of hij me zo meteen binnenstebuiten gaat keren!’ jammerde de gnoom nerveus.

‘Zo kijkt hij eigenlijk iedereen aan,’ fluisterde Tas terug. ‘Daar wen je wel aan.’

En toen sprak niemand meer een woord. In de overvolle cel was slechts het koortsige gekreun van een zieke dwerg te horen. Tas keek er ongemakkelijk naar, en weer naar Raistlin. Die stond de gnoom nog steeds te fixeren, met die verzonken, grimmige blik op zijn lijkbleke gezicht.

‘Nou ja, veel meer heb ik niet te melden, Raistlin,’ sprak Tas opvallend luid, terwijl hij de zieke dwergen nogmaals een zenuwachtige blik toewierp. ‘Kunnen we nu gaan? Tover je ons snel even weg, zoals je destijds ook in Istar deed? Dat was pas lachen...’

‘Geef me dat apparaat,’ zei Raistlin met uitgestoken hand.

Om de een of andere reden - wellicht veroorzaakt door de onpeilbare blik van de magiër, ofwel de kilte in de ondergrondse kerkers - begon Tas hevig te bibberen. Gnimsh, die het apparaat stevig vasthield, keek Tas vragend aan.

‘Eh, vind je het heel erg als we het voorlopig even bij ons houden?’ sprak Tas voorzichtig. ‘Ik beloof je dat we het niet kwijt zullen maken...’

‘Geef me dat apparaat.’ Raistlins stem klonk zacht.

Weer slikte Tas iets weg, en hij kreeg een rare smaak in zijn mond. ‘Gee... geef hem dat apparaat maar, Gnimsh.’

De gnoom, die nogal verbijsterd leek en de situatie op zijn geheel eigen wijze in probeerde te schatten, keek Tas opnieuw vragend aan.

‘Het... het is wel goed,’ zei Tas met een geforceerd lachje, hoewel zijn gezicht uitdrukkingsloos bleef. ‘Raistlin is een vriend van me en hij zal er goed op letten...’

Schouderophalend zette Gnimsh een paar aarzelende stappen voorwaarts, met het apparaat in de palm van zijn hand. In het diffuse licht van de toorts leek de hanger maar gewoontjes en bijster oninteressant. Maar Raistlin nam het plechtig in zijn eigen hand en beschouwde het met grote aandacht. Toen verdween het in een van de vele, geheime zakken van zijn zwarte mantel.

‘Kom naast me staan, Tas,’ spoorde Raistlin hem aan, met een veel vriendelijker stem plotseling.

Gnimsh keek nog eens spijtig naar de zak waarin zijn geliefde apparaat was verdwenen. Tas greep vervolgens de lederen veters van zijn voorschoot en trok Gnimsh naar zich toe, weg van de magiër. Toen, terwijl hij Gnimsh’ hand beetpakte, keek hij verwachtingsvol naar Raistlin op.

‘We zijn er helemaal klaar voor,’ sprak hij opgetogen. ‘En toveren maar! Jeetje, wat zal Caramon verrast zijn...’

‘Ik zei... kom naast me staan, Tas,’ herhaalde Raistlin met die karakteristieke, zachte, stem van hem. Zijn ogen lieten de gnoom niet los.

‘O, Raistlin... nee... je wilt hem toch niet achterlaten?’ jammerde Tas. Hij liet Gnimsh’ hand los en stapte naar voren. ‘Want zo ja, dan blijf ik hier ook. Hij komt hier in z’n eentje natuurlijk nooit weg. En hij heeft schitterende plannen voor een mechanische lift...’

Raistlins hand schoot slangachtig uit, en hij greep Tas beet en trok hem naar zich toe. ‘Nee, ik laat hem hier niet zomaar achter, Tas.’

‘Zie je wel? Hij tovert ons terug naar Caramon. Je kunt echt lachen met die toverkunsten,’ zei Tas die zich grinnikend naar Gnimsh omdraaide. Overigens deed de bankschroefgreep van de magiër gemeen pijn. Maar toen hij het gezicht van Gnimsh eens goed bekeek, verdween zijn lach als bij toverslag. Hij wilde naar zijn vriend toe, maar Raistlins greep was muurvast.

De gnoom stond daar helemaal alleen, verward en zielig, en hij hield Tas’ zakdoek nog steeds stevig vast.

Tas worstelde om los te komen. ‘Gnimsh, alsjeblieft... alles komt goed. Ik zei je toch dat Raistlin mijn vriend is...’

Met één hand hield hij Tas’ kraag stevig vast en met een vinger van zijn andere hand wees Raistlin op de gnoom. Daarop klonk zijn omfloerste stem: ‘Ast kiranann kair...’

Tas verstijfde ter plekke. Die woorden had hij helaas vaker gehoord...

‘Nee!’ schreeuwde hij in totale paniek. Worstelend en draaiend keek hij Raistlin aan. ‘Nee!’ gilde hij, en probeerde de magiër te raken waar hij kon met zijn kleine handjes.

‘... Gardurm Soth-arn/Suh kali Jalaran!’ voltooide Raistlin zijn spreuk kalm.

Op dat moment hoorde Tas, die nog steeds tevergeefs naar de zwarte mantel klauwde, de lucht knetteren en sissen en met een onsamenhangend gehuil zag Tas stralen vuur uit Raistlins vingers schieten, die alle op de gnoom gericht waren. De magische flitsen troffen Gnimsh vol in de borst en de gruwelijke hoeveelheid energie tilde het lichaampje op en smeet het achterwaarts, waar het met een doffe klap tegen de rotswand werd geramd.

Gnimsh zeeg ineen op de stenen bodem zonder één kreet te slaken en uit zijn lederen schort stegen rookpluimpjes op. Al snel was er die bekende, misselijkmakende geur van brandend vlees. De hand die de zakdoek van de kender nog steeds vasthield, trilde even en bewoog toen niet meer.

Tas kon zich niet meer bewegen. Zijn handen klemden zich vast om Raistlins mantel en hij staarde lamgeslagen voor zich uit.

‘Kom mee, Tas.’

Maar Tas draaide zich om. ‘Nee,’ fluisterde hij, hevig bevend, worstelend om vrij te komen uit Raistlins stevige greep. Toen schreeuwde hij woedend: ‘Je hebt hem vermoord! Waarom? Dat was mijn beste vriend!’

‘Ik heb zo mijn redenen,’ zei Raistlin terwijl hij de kronkelende kender vasthield. ‘En nu kom je met mij mee.’

‘Dat doe ik niet!’ gilde Tas, woest worstelend. ‘Jij bent helemaal niet vermakelijk of interessant! Je bent gewoon kwaadaardig, net als de Afgrond! Je bent slecht... je bent gruwelijk en ik ga niet met je mee. Nu niet en nooit niet! Laat me los!’

Verblind door tranen, schoppend en slaand en Raistlin rakend waar hij maar kon, ontstak Tas in een nooit eerder vertoonde woede.

Op dat moment leken de zwarte dwergen ook van hun eerste schrik bekomen en begonnen in paniek te schreeuwen, waarmee ze de aandacht trokken van de andere dwergen in belendende cellen. Gillend en joelend drongen de dwergen tegen de tralies, om te zien wat er allemaal aan de hand was.

Er brak een waar pandemonium uit. En boven alles uit vielen plotseling de bassende stemmen van de bewakers te horen, die elkaar, opgeschrikt als ze waren, in het dwergs van alles toeriepen.

Zijn gelaat kil en ernstig, legde Raistlin een hand op Tasselhofs voorhoofd en sprak snelle, sussende woorden. Het lichaam van de kender ontspande onmiddellijk. Hij ving hem op voor hij op de harde stenen vloer zou vallen en meteen daarna declameerde Raistlin nog enige raadselachtige woorden en weg waren ze. De zwarte dwergen die achterbleven, keken verbluft naar de plotseling lege ruimte waar zoëven de tovenaar en de kender nog hadden gestaan. Op de grond lag nog slechts het lichaam van de dode gnoom.

Een uur later, nadat hij met speels gemak zijn eigen onderkomen was ontvlucht, begaf Kharas zich naar de kerkers waar de clans van de zwarte dwergen gevangen werden gehouden.

Met zwaar gemoed liep hij door de uitgestrekte gangen.

‘Wat gebeurt er allemaal?’ vroeg hij een bewaker. ‘Het lijkt me hier onnatuurlijk stil.’

‘Ach, we hadden een opstootje,’ mompelde de bewaker. ‘We hebben niet goed vast kunnen stellen wat er nou precies aan de hand was.’

Kharas keek scherp om zich heen. De zwarte dwergen staarden terug, niet zozeer met haat, maar met achterdocht en angst.

Verder lopend raakte hij meer en meer verontrust, feilloos aanvoelend dat er iets vreselijks was gebeurd. Hij begon te rennen en kwam bij de laatste cel aan. Hij keek naar binnen.

Bij de aanblik van Kharas sprongen de zwarte dwergen die nog op de been waren geschrokken zo ver mogelijk achteruit. Daar dromden ze vervolgens samen, opgewonden smoezend en wijzend op een bepaalde plek in de cel.

Kharas trok zijn wenkbrauwen op toen hij het bewegingsloze lichaam van de gnoom zag liggen.

Met een woedende en verwijtende blik naar de verbijsterde bewaker, richtte Kharas zich tot de zwarte dwergen.

‘Wie heeft dit gedaan?’ vroeg hij op hoge toon. ‘En waar is die kender?’ Tot Kharas’ verbazing stormden de zwarte dwergen naar voren en in plaats van alles schouderophalend te ontkennen, begonnen ze opgewonden door elkaar te praten. Met een boos handgebaar maande hij ze tot stilte. ‘Jij daar!’ Hij wees naar de dwerg die nog steeds met Tas’ buidels in zijn handen stond. ‘Hoe kom je daar aan? Wat is er gebeurd? Wie heeft dit allemaal gedaan? En waar is de kender?’

Terwijl de zwarte dwerg naar voren schuifelde, keek Kharas in diens ogen. Tot zijn afgrijzen bemerkte hij dat elk verstand dat ooit achter die ogen was schuilgegaan, nu compleet verdwenen was.

‘Ik zag ’m...’ zei de dwerg grinnikend. ‘Ik zag ’m echt, met zijn zwarte mantel en zo. Hij had het op de gnoom gemunt, en hij kwam die kender halen. En straks komt hij ons ook halen!’

De zwarte dwerg raspte een afschuwelijk lachje. ‘Wij zijn de volgende!’

‘Wie bedoel je?’ vroeg Kharas streng. ‘Wie heb je dan gezien? Wie kwam de kender halen?’

‘Hijzelluf was ’t...’ fluisterde de dwerg onsamenhangend. Met wild starende ogen bekeek hij de gnoom. ‘De Dood...’

Hoofdstuk 12

Eeuwenlang had er niemand meer een voet gezet in het magische fort van Zhaman. De dwergen bekeken het om diverse redenen met achterdocht en wantrouwen. Allereerst omdat het aan tovenaars had toebehoord. Ten tweede was het metselwerk niet door dwergen uitgevoerd, sterker nog: het was niet eens natuurlijk. Het fort verrees ooit - althans, zo luidt de legende - uit de grond door magie, en het was diezelfde magie die het nog steeds in stand hield.

‘Het moet wel magie zijn,’ gromde Regar tegen Caramon terwijl hij een vernietigende blik wierp op de lange, dunne torenspitsen van het fort. ‘Anders zou het al lang geleden omgekieperd zijn.’

De heuveldwergen die weigerden om ook maar met het puntje van hun baard het fort te betreden, zetten hun kamp buiten op de vlakten op. De Vlaktemannen deden hetzelfde. Niet zozeer uit angst voor het magische gebouw - hoewel ze er met wantrouwen naar keken en erover fluisterden in hun eigen taal - maar vanwege het feit dat ze zich in elk gebouw ongemakkelijk voelden.

De mensen, die spottend deden over dit bijgeloof, gingen het oude fort binnen en lachten luid om de spoken en geesten. Ze bleven er welgeteld één nacht. De volgende ochtend zetten ze hun kamp in de open lucht op, ondertussen stoere verhalen mompelend over ‘frisse lucht’ en ‘onder de sterrenhemel slaap je toch veel beter’.

‘Wat is hier gebeurd?’ vroeg Caramon aan zijn broer toen ze bij hun aankomst door het fort liepen. Hij voelde zich slecht op zijn gemak. ‘Je zei dat het geen Toren van de Hoge Magie was, en toch is het duidelijk een plek vol magie. Het is gebouwd door tovenaars. En’ - de grote man huiverde - ‘er hangt hier een vreemd gevoel - niet eng, zoals in de Toren. Maar een gevoel van... van...’ Hij begon te hakkelen.

‘Van geweld,’ mompelde Raistlin, die met zijn doordringende blik alles om zich heen in zich opnam, ‘van geweld en dood, mijn broer. Want dit was een plek waar geëxperimenteerd werd. De magiërs bouwden dit fort maar om één reden zo ver buiten de beschaafde landen - omdat ze wisten dat de magie die zij hier zouden oproepen zeer waarschijnlijk niet onder controle gehouden kon worden. En aldus gebeurde het ook - vaak. Maar er werden ook grootse dingen tot stand gebracht - magie die de wereld vooruithielp.’

‘Waarom is het verlaten?’ vroeg Crysania die haar bontmantel strakker om zich heen trok. De lucht in de nauwe, stenen gangen was koud en rook naar stof en steen.

Raistlin zei een tijdje niets en fronste af en toe zijn voorhoofd. Langzaam en rustig vervolgden ze hun tocht door de kronkelende gangen. De zachte leren laarzen van vrouwe Crysania maakten geen geluid. Caramons zware gelaarsde voetstappen echoden door de lege kamers. Raistlins ruisende gewaden fluisterden door de gangen, terwijl de Staf van Magius, waar hij op leunde, zachtjes op de vloer tikte. Ze waren zo stil dat ze bijna hun eigen geesten konden zijn die zich door deze gangen voortbewogen. Dus toen Raistlin weer sprak, schrok zowel Caramon als Crysania er bijna van.

‘Hoewel er onder de magiërs altijd drie Mantels zijn geweest - de goede, de neutrale en de kwaadaardige - hebben we helaas niet altijd de juiste balans weten te bewaren,’ zei Raistlin. ‘Toen de mensen zich tegen ons keerden, trokken de Witte Mantels zich terug in hun Torens, waar zij voor de vrede pleitten. De Zwarte Mantels, echter, wilden eerst terugslaan. Zij namen dit fort over en gebruikten het voor hun experimenten om legers te creëren.’ Hij pauzeerde even. ‘Experimenten die in die tijd niet succesvol waren, maar die in onze tijd tot de schepping van de draconen leidden.

Door dit falen, realiseerden de magiërs zich de uitzichtloosheid van hun situatie. Ze verlieten Zhaman en sloten zich aan bij hun soortgenoten in wat bekend werd als de Verloren Veldslagen.’

‘Je schijnt hier aardig de weg te weten,’ merkte Caramon op.

Raistlin wierp een scherpe blik op zijn broer, maar er viel niets af te lezen op Caramons gezicht - op een, misschien, ietwat vreemde en vage blik in zijn bruine ogen na.

‘Begrijp je het dan nog niet, broer?’ zei Raistlin ruw terwijl hij in een tochtige, donkere gang bleef staan. ‘Ik ben hier nog nooit geweest, toch heb ik door deze zalen gelopen. In de kamer waar ik slaap heb ik vele nachten geleden in geslapen, hoewel ik de nacht nog moet doorbrengen in dit fort. Ik ben een vreemde hier, toch ken ik de ligging van elke kamer, van de meditatie- en studiekamers bovenin tot de banketzalen beneden.’

Caramon stopte nu ook. Langzaam keek hij om zich heen, omhoog naar het stoffige plafond en omlaag naar de lege hallen waar het zonlicht gefilterd door de ramen naar binnen viel, en in vierkante vlakken op de stenen vloer tot rust kwam. Uiteindelijk richtte zijn blik zich weer op zijn broer.

‘Dan weet je, Fistandantilus,’ zei hij ernstig, ‘dat dit hier je graftombe zal worden.’

Heel even zag Caramon iets breken in de spiegels die Raistlins ogen doorgaans waren. Hij zag geen woede, maar geamuseerdheid en triomf. Toen keerden de spiegels weer terug en zag Caramon zichzelf gereflecteerd in het zwakke, winterse zonlicht.

Crysania ging naast Raistlin staan. Ze legde haar handen op zijn arm terwijl hij op zijn staf leunde en ze keek met kille, grijze ogen naar Caramon. ‘De goden zijn met ons,’ zei ze. ‘Zij waren niet met Fistandantilus. Je broer is machtig in zijn kunst. Ik ben sterk in mijn geloof. We zullen niet falen!’

Caramon aankijkend moest Raistlin even glimlachen. ‘Ja,’ fluisterde hij en in zijn stem weerklonk een zacht gesis, ‘de goden zijn waarlijk met ons!’

Op de begane grond van het grote, magische fort van Zhaman bevonden zich enorme, in steen uitgehouwen hallen die in vroegere tijden plekken waren voor ontmoetingen en feesten. Ook waren er kamers die ooit gevuld waren met boeken, bestemd voor studie en meditatie. Achterin waren keukens en voorraadkamers, sinds lang niet meer in gebruik en bedekt met het stof van jaren.

Op de hogere verdiepingen waren grote slaapkamers die vol stonden met bijzondere, ouderwetse meubels. Op de bedden lag linnen beddengoed dat door de jaren heen goed bewaard was gebleven door de droge woestijnlucht. Caramon, Crysania en de officieren van Caramons staf sliepen in deze kamers. Als ze ’s nachts af en toe wakker werden en stemmen dachten te hebben gehoord die vreemde woorden scandeerden of een glimp meenden te zien van geestachtige gedaanten in de maanverlichte duisternis: niemand die het er de volgende ochtend nog over had.

Maar na een paar nachten waren die dingen alweer vergeten. Andere en grotere zorgen waren ervoor in de plaats gekomen. Zorgen over voorraden, gevechten die uitbraken tussen mensen en dwergen, en rapporten van hun spionnen die meldden dat de dwergen van Thorbardin een grote, goed bewapende krijgsmacht aan het uitrusten waren.

Ook bevond zich op de begane grond in Zhaman een gang die een vergissing leek te zijn. Iedereen die er liep ontdekte dat de gang zich vertakte vanuit een klein soort portaal en abrupt eindigde in een kale muur. Het leek erop dat de bouwer in afkeer zijn gereedschap had neergegooid en ervandoor was gegaan.

Maar de gang was geen vergissing. Wanneer de juiste handen op die kale muur werden geplaatst, wanneer de juiste woorden werden uitgesproken, wanneer de juiste runen werden gevolgd in het stof op de muur zelf, verscheen er een deur die naar een enorme trap leidde die was uitgehouwen in de granieten funderingen van Zhaman.

Naar beneden, de trap af naar beneden, naar de duisternis, naar - zo leek het - de kern van de wereld, kon slechts de juiste persoon afdalen. Naar de kerkers van Zhaman...

‘Nog een keer.’ De stem klonk zacht en geduldig en draaide rond Tasselhof heen als een slang. Om hem heen kronkelend, zette hij zijn tanden in zijn vlees en zoog het leven eruit.

‘We doen het nog een keertje. Vertel me alles over de Afgrond,’ zei de stem. ‘Alles wat je je herinnert. Hoe je er terechtkwam. Hoe het landschap eruitziet. Wie en wat je hebt gezien. De Koningin zelf, hoe ze eruitzag, wat ze zei...’

‘Ik doe mijn best, Raistlin, echt!’ jengelde Tasselhof. ‘Maar... we hebben dit de laatste dagen steeds maar weer opnieuw gedaan. Ik kan echt niets anders meer bedenken! Mijn hoofd tolt en mijn voeten en handen zijn koud en... de kamer draait om me heen. Als je dat draaien kan stoppen, Raistlin, denk ik dat ik me vast wel weer meer kan herinneren...’

Toen hij Raistlins hand op zijn borst voelde, zakte Tas terug op het bed. ‘Nee!’ kreunde hij en hij probeerde wanhopig weg te komen. ‘Ik zal mijn best doen, Raistlin! Ik zal het me wel weer herinneren. Maar doe me geen pijn, zoals je bij de arme Gnimsh deed!’

Maar de hand van de aartsmagiër rustte slechts heel even lichtjes op de borst van de kender en ging toen naar zijn voorhoofd. Tas’ huid brandde, maar de aanraking van die hand brandde nog erger.

‘Lig stil,’ commandeerde Raistlin. Toen tilde hij Tas bij zijn armen op en staarde in de diepliggende ogen van de kender. Uiteindelijk legde hij Tas weer terug op het bed en terwijl hij een bittere vloek mompelde, stond hij op.

Liggend op een van zweet doordrenkt kussen, zag Tas de gedaante in zijn zwarte mantel even over hem heen gebogen staan en zich daarna omdraaien en weglopen. Tas probeerde zijn hoofd op te tillen om te zien waar Raistlin heen ging, maar de poging was te veel van het goede. Slap viel hij weer achterover.

Waarom ben ik zo zwak, vroeg hij zich af. Wat is er aan de hand? Ik wil slapen. Misschien heb ik dan geen pijn meer. Tas sloot zijn ogen. Maar ze vlogen meteen weer open alsof ze met draden aan zijn ogen vastzaten. Nee, ik kan niet gaan slapen, dacht hij angstig. Daar in de duisternis zijn verschrikkelijke dingen die juist wachten tot ik ga slapen! Ik heb ze gezien, ze zitten er echt! Ze zullen tevoorschijn springen en dan...

Van verre hoorde hij Raistlin tegen iemand praten. Om zich heen glurend, wanhopig vechtend tegen de slaap, besloot Tas zich op Raistlin te concentreren. Misschien kom ik er dan achter wat er met me aan de hand is.

Hij zag de gedaante in de zwarte mantel praten met een gedrongen, donkere gestalte. Het ging over hem, zoveel was wel zeker. Tas probeerde te luisteren, maar zijn geest bleef vreemde dingen doen - zonder zijn lichaam erbij te betrekken. Hij kon er dus niet zeker van zijn of hij daadwerkelijk hoorde wat hij hoorde of dat hij droomde.

‘Geef hem nog maar wat van dat drankje. Dat houdt hem wel rustig,’ zei een stem die klonk als Raistlin tegen de donkere gedaante. ‘Er is weinig kans dat iemand hem hier beneden zal horen, maar dat risico kan ik helaas toch niet nemen.’

De gedaante zei iets. Tas deed zijn ogen dicht en liet het koele water van een blauw meer - het Kristalmir Meer - over zijn brandende huid stromen. Misschien had zijn geest eindelijk besloten zijn lichaam toch maar mee te laten doen.

‘Als ik weg ben,’ klonk Raistlins stem op uit het water, ‘doe dan de deur achter me op slot en doof het licht. Mijn broer is de laatste tijd nogal achterdochtig geworden. Mocht hij de magische deur ontdekken, dan komt hij ongetwijfeld hierheen. Hij mag niets vinden. Al deze cellen moeten leeg lijken.’

De gedaante mompelde wat en de deur piepte zwaar in zijn hengsels.

Het water van het Kristalmir Meer begon plotseling rondom Tas te koken. Tentakels verschenen om hem te grijpen. Zijn ogen schoten open. ‘Raistlin!’ smeekte hij. ‘Laat me niet achter. Help me!’

Maar de deur sloeg met een klap dicht. De gedrongen, donkere gedaante schuifelde naar Tas’ bed. Toen Tas er met een soort dromerige verschrikking naar staarde, zag hij dat het een dwerg was. Hij glimlachte.

‘Flint?’ murmelde hij tussen zijn uitgedroogde en gebarsten lippen. ‘Nee! Arack!’ Hij probeerde weg te rennen, maar de tentakels in het water grepen zijn voeten vast.

‘Raistlin!’ schreeuwde hij terwijl hij wanhopig achteruit probeerde te lopen. Maar zijn voeten wilden niet bewegen. Iets hield hem vast! De Tentakels! Tas vocht en schreeuwde het uit van paniek.

‘Houd je kop, rotzak. Drink op.’ De tentakels grepen hem bij zijn haarknot en schoven een kopje tussen zijn lippen. ‘Drink op, of ik trek je haren er bij de wortels uit!’

Naar adem happend, en starend naar de gedaante, nam Tas een slokje. De vloeistof smaakte bitter maar was verkoelend en kalmerend. Hij had dorst, zo’n dorst! Snikkend pakte Tas het kopje uit de handen van de dwerg en sloeg de inhoud achterover. Daarna ging hij weer op zijn kussen liggen. Binnen enkele ogenblikken gleden de tentakels weg, verdween de pijn in zijn ledematen en sloot het heldere, heerlijke water van het Kristalmir Meer zich weer boven zijn hoofd.

Crysania ontwaakte uit een droom met de vaste overtuiging dat iemand haar naam had geroepen. Hoewel ze zich niet kon herinneren dat ze iets had gehoord, was het gevoel zo sterk en intens, dat ze onmiddellijk klaarwakker en rechtop in bed zat voor ze echt besefte wat haar nou precies wakker had gemaakt. Had het bij de droom gehoord? Nee. De indruk bleef en werd alleen maar sterker.

Er was iemand bij haar in de kamer! Ze keek snel om zich heen. Het licht van Solinari dat binnenviel uit een klein hoekje aan de andere kant van de kamer, bood niet al te veel soelaas. Ze zag niets, maar ze hoorde een beweging. Crysania opende haar mond al om de bewaker te roepen...

En voelde een hand op haar lippen. Toen materialiseerde Raistlin vanuit de duisternis, en hij ging op haar bed zitten.

‘Vergeef me dat ik je bang heb gemaakt, Eerwaarde Dochter,’ fluisterde hij zacht. ‘Ik heb je hulp nodig en ik wilde niet de aandacht van de bewakers trekken.’ Langzaam haalde hij zijn hand weer weg.

‘Ik was niet bang,’ protesteerde Crysania. Hij glimlachte waardoor ze moest blozen. Hij was zo dicht bij haar dat hij haar kon voelen trillen.

‘Je liet... me schrikken, dat is alles. Ik droomde. En jij leek in die droom voor te komen.’

Raistlin antwoordde rustig: ‘De Poort is hier en dus zijn we heel dicht bij de goden.’

Het is niet de nabijheid van de goden die me doet trillen, dacht Crysania met een huiverende zucht. Ze voelde de brandende aanwezigheid van het lichaam naast haar en ze rook zijn mysterieuze, bedwelmende geur. Boos bewoog ze zich van hem vandaan en onderdrukte vastberaden haar verlangens. Hij staat boven dat soort dingen. Zou zij zich dan in dat geval de zwakste tonen?

Ze keerde abrupt terug naar het onderwerp. ‘Je zei dat je mijn hulp nodig had. Waarom?’ Een plotselinge angst overviel haar. Impulsief greep ze zijn hand vast. ‘Je bent toch wel in orde? Je wond...?’

Heel even trok er een zweem van pijn over Raistlins gezicht, maar toen werd zijn uitdrukking bitter en hard. ‘Nee, ik mankeer niets,’ zei hij kortaf.

‘Dankzij Paladijn,’ zei Crysania glimlachend en ze liet haar hand in de zijne talmen.

Raistlins ogen vernauwden zich. ‘De god krijgt mijn dank niet!’ mompelde hij. Hij kneep met de hand waarin de hare nog lag en deed haar onbewust pijn.

Crysania huiverde. Heel even leek het wel alsof de brandende hitte van het lichaam van de magiër uit dat van haar werd getrokken om haar daarna verkild achter te laten. Ze probeerde haar hand los te maken, maar Raistlin, die door haar beweging uit zijn mijmering werd gehaald, draaide zich om en keek haar indringend aan.

‘Vergeef me, Eerwaarde Dochter,’ zei hij, haar loslatend. ‘De pijn was ondraaglijk. Ik bad om de dood, maar die werd me geweigerd.’

‘Je kent de reden,’ zei Crysania en haar angst maakte alweer plaats voor medelijden. Haar hand aarzelde heel even en rustte toen op de beddensprei, vlak naast zijn trillende hand, maar zonder hem te raken.

‘Ja, en ik accepteer dat. Toch kan ik hem niet vergeven. Maar dat is iets tussen jouw god en mijzelf,’ zei Raistlin verwijtend.

Crysania beet op haar lip. ‘Ik accepteer de berisping want hij was verdiend.’ Ze zei even niets. Raistlin maakte ook geen aanstalten om iets te zeggen en de lijnen in zijn gezicht verdiepten zich.

‘Je zei tegen Caramon dat de goden met ons waren. Dus je hebt je onderhouden met mijn god... met Paladijn?’ waagde Crysania aarzelend te vragen.

‘Natuurlijk,’ glimlachte Raistlin. ‘Verbaast je dat?’

Crysania zuchtte. Haar hoofd viel voorover waardoor haar donkere haar over haar schouders viel. Het flauwe maanlicht in de kamer veroorzaakte een blauwachtige glans op haar zwarte haar en liet haar huid puur wit schijnen. Haar parfum vulde de kamer, vulde de nacht. Iets raakte haar donkere haar plotseling aan. Ze hief haar hoofd en zag Raistlins ogen branden met een passie die uit een bron kwam die heel diep in hem verscholen moest zijn. Een bron die verfrissend genoeg niets met magie van doen had. Crysania haalde diep adem, maar op dat moment stond Raistlin alweer op en liep weg.

Crysania vroeg hem weemoedig: ‘Dus je hebt je onderhouden met beide goden?’

Raistlin draaide zich half om en antwoordde terloops: ‘Met alle drie.’

‘Drie?’ Ze was verbaasd. ‘Ook met Gilean?’

‘Wat is Astinus anders dan Gileans spreekbuis?’ zei Raistlin minachtend. ‘Als hij trouwens al niet gewoon Gilean zelf is, zoals sommigen wel beweren. Maar dit moet voor jou geen nieuws zijn...’

‘Ik heb nooit met de Koningin van de Duisternis gesproken,’ zei Crysania.

‘Is dat zo?’ vroeg Raistlin met zo’n doordringende blik dat de geestelijke alle hoeken van haar ziel zag. ‘Weet zij niets van jouw hartenwens? Heeft ze jou die dan niet aangeboden?’

In zijn ogen kijkend, zich zeer bewust van zijn nabijheid en verlangens, kon Crysania gewoonweg niet antwoorden. Toen hij haar maar bleef aankijken, slikte ze iets weg en schudde haar hoofd.

‘Als ze dat al heeft gedaan,’ antwoordde ze bijna onhoorbaar, ‘heeft ze het met de andere hand meteen weer van me afgepakt.’

Crysania hoorde de magiër nu onrustig bewegen. De uitdrukking op zijn gezicht, zichtbaar in het maanlicht, was bijna bezorgd en innemend. Meteen daarna viel er niets meer uit af te lezen.

‘Ik kwam hier niet om over theologie te discussiëren,’ zei Raistlin enigszins sarcastisch. ‘Ik heb een andere, dringender zorg.’

‘Natuurlijk.’ Crysania bloosde en streek nerveus haar verwarde haren uit haar gezicht. ‘Nogmaals, mijn excuses. Je had me nodig, zei je...’

‘Tasselhof is hier.’

‘Tasselhof ?’ Crysania herhaalde de naam met stomme verbazing.

‘Ja, en hij is heel ziek. Bijna dood, eigenlijk. Ik heb jouw helende vaardigheden nodig.’

‘Maar, ik begrijp het niet. Waarom... hoe is hij hier gekomen?’ stamelde Crysania in verwarring. ‘Jij zei dat hij teruggegaan was naar onze eigen tijd.’

‘Dat dacht ik ook,’ antwoordde Raistlin ernstig. ‘Maar ik heb me blijkbaar vergist. Het magische toestel heeft hem hierheen gebracht, naar deze tijd. Hij is kriskras de wereld doorgetrokken zoals kenders dat nou eenmaal doen, en heeft zich prima vermaakt. Uiteindelijk, na over de oorlog te hebben gehoord, kwam hij hier aan om aan het avontuur deel te nemen. Helaas heeft hij tijdens zijn omzwervingen de pest opgelopen.’

‘Dat is verschrikkelijk! Ik kom onmiddellijk.’ Ze pakte haar bontmantel van het voeteneinde van het bed, sloeg die om haar schouders en zag dat Raistlin zich afwendde. Terwijl hij uit het raam in het maanlicht staarde, zag ze zijn kaakspieren verstrakken, alsof hij in een bittere, innerlijke strijd verwikkeld was.

‘Ik ben zover,’ zei Crysania op zakelijke toon en maakte haar mantel vast. Raistlin draaide zich om en reikte haar zijn hand aan. Crysania keek hem verbaasd aan.

‘We moeten via de nachtelijke paden gaan,’ zei hij rustig. ‘Zoals ik je al zei: ik wil de wachten niet alarmeren.’

‘Maar waarom niet?’ zei ze. ‘Wat maakt dat uit...’

‘Wat moet ik dan tegen mijn broer zeggen?’

Crysania pauzeerde even. ‘Ik begrijp het...’

‘Begrijp je mijn dilemma?’ vroeg Raistlin die haar strak aankeek. ‘Als ik het hem vertel, zal het een zorg extra voor hem zijn, op een tijdstip dat hij het zich slecht kan permitteren om nog meer lasten toe te voegen aan degene die hij al meetorst. Tas heeft het magische apparaat stukgemaakt. Dat zal Caramon ook verontrusten, zelfs al is hij zich ervan bewust dat ik hem naar huis had willen sturen. Maar - ik moet hem wel vertellen dat de kender hier is.’

‘Caramon zag er de laatste dagen inderdaad bezorgd en ongelukkig uit,’ zei Crysania peinzend.

‘De oorlog verloopt niet goed,’ informeerde Raistlin haar botweg. ‘Het leger valt uiteen. De Vlaktemannen praten elke dag over vertrekken. Voor zover we weten, kunnen ze nu al weg zijn. De dwergen onder Smidsvuur vormen een onbetrouwbare bende, die Caramon bijna dwingen aan te gaan vallen voor hij zover is. De voorraadwagens zijn verdwenen, niemand weet wat er van ze geworden is. Zijn eigen leger is rusteloos, en behoorlijk van streek. En daarbovenop zwerft er dan een honderduit kletsende kender rond, die hem enorm afleidt...’

Raistlin zuchtte. ‘Toch kan ik dit niet - in alle eerlijkheid - voor hem verborgen houden.’

Crysania perste haar lippen op elkaar. ‘Nee, Raistlin. Toch denk ik niet dat het verstandig is om het hem te vertellen.’ Toen ze de twijfelachtige blik van Raistlin zag, vervolgde ze in alle ernst: ‘Er is niets wat Caramon eraan kan doen. Als de kender echt ernstig ziek is, zoals je denkt, kan ik hem genezen, maar hij zal nog enkele dagen verzwakt zijn. Het zou inderdaad een extra zorg voor je broer betekenen. Caramon is van plan om over een paar dagen op pad te gaan. We zullen de kender verzorgen, we laten hem helemaal herstellen en dan kan hij zijn vriend op een later tijdstip ontmoeten als hij dat wenst.’

De aartsmagiër zuchtte opnieuw, vol tegenzin en twijfel. Maar toen zei hij schouderophalend: ‘Goed dan, Eerwaarde Dochter. Ik zal me hierin door jou laten leiden. Je woorden klinken wel verstandig. We zullen Caramon niet vertellen dat de kender is teruggekeerd.’

Hij ging nu heel dicht bij haar staan, en Crysania zag een vreemd lachje op zijn gezicht, een lachje dat - voor deze ene keer - zowaar ook in zijn glinsterende ogen te zien was. Verbaasd week ze enigszins achteruit, maar hij legde een arm om haar heen en trok haar dicht tegen zich aan tussen de zachte plooien van zijn zwarte mouwen.

Toen ze haar ogen sloot vergat ze die lach echter al snel. Dicht tegen hem aan, zich koesterend in zijn warmte, luisterde ze naar zijn snelle hartslag…

Woorden van magie mompelend, transformeerde hij hen beiden tot niets. Hun schaduwen leken heel even in het maanlicht te zweven, toen ook die in een fluisterzucht verdwenen.

‘Verstop je hem hier? In de kerkers?’ vroeg Crysania huiverend in de kille, donkere atmosfeer.

‘Shirak.’ Met de kristallen top van de Staf van Magius vulde Raistlin de kamer met een zacht licht. ‘Daar ligt hij,’ zei de magiër wijzend.

Een primitief bed stond tegen één van de muren. Met een verwijtende blik naar Raistlin, haastte Crysania zich naar het bed. Terwijl de geestelijke naast de kender neerknielde en haar hand op het koortsachtige voorhoofd legde, schreeuwde Tas het uit. Zijn ogen schoten open, maar hij staarde haar niets ziend aan.

Raistlin gebaarde naar een donkere dwerg die in een donkere hoek gekropen zat. ‘Laat ons alleen,’ gaf hij aan en hield toen stil bij het bed. Achter hem viel de deur van de cel dicht.

‘Hoe kun je hem hier nou in het donker opsluiten?’ vroeg Crysania.

‘Heb je ooit eerder slachtoffers van de pest behandeld, vrouwe Crysania?’ vroeg Raistlin op vreemde toon.

Geschrokken moest ze enigszins blozen en ze wendde haar ogen af.

Bitter glimlachend, beantwoordde Raistlin zijn eigen vraag. ‘Nee, natuurlijk niet. De pest heeft Palanthas nooit bereikt. De rijke en mooie mensen zijn er nooit het slachtoffer van geworden...’ Hij deed geen enkele poging zijn minachting te verbergen en Crysania voelde haar huid branden alsof zij degene was die koorts had.

‘Nou, ons bereikte hij wel,’ ging Raistlin verder. ‘Hij liet een spoor van vernietiging achter in de armere wijken van Haven. En natuurlijk waren er geen genezers. Er waren zelfs niet genoeg mensen die wilden blijven om voor de slachtoffers te zorgen. Zelfs hun eigen familieleden vluchtten van hen weg. Arme zielen. Ik deed wat ik kon, ik verzorgde ze met de kruidenkennis die ik had opgedaan. Als ik ze al niet kon genezen, kon ik wellicht hun pijn verlichten. Mijn meester was het niet met mij eens.’ Raistlin sprak op gedempte toon en Crysania besefte dat hij haar aanwezigheid was vergeten. ‘Net als Caramon - zogenaamd bang voor mijn gezondheid. Bah!’ Raistlin lachte zonder vrolijkheid. ‘Hij was bang voor zijn eigen gezondheid. De gedachte aan de pest beangstigde hem meer dan een leger aardmannen. Maar hoe had ik ze in de steek kunnen laten? Zij hadden niemand... niemand. Ellendig... stervend... helemaal alleen.’

Terwijl ze hem sprakeloos aankeek, voelde Crysania tranen in haar ogen prikken. Raistlin zag haar niet. In zijn gedachten was hij weer terug in die stinkende, kleine krotten die opeengehoopt stonden aan de randen van de stad. Hij zag zichzelf weer lopen tussen de zieken, in zijn rode mantel, hen dwingend de bittere medicijnen in te nemen, de doden in zijn armen houdend, hun laatste momenten verzachtend. Hij ging grimmig iedere zieke langs zonder een bedankje te vragen en dat verwachtte hij ook niet. Zijn gezicht - het laatste menselijke gezicht dat velen zouden zien - verraadde geen medelijden of bezorgdheid. En toch vonden de stervenden troost. Hier was iemand die ze begreep, hier was iemand die dagelijks met pijn leefde, hier was iemand die de dood onder ogen had gezien en niet bang meer was...

Raistlin verzorgde de slachtoffers van de pest. Hij deed wat hij vond dat hij moest doen met risico voor zijn eigen leven, maar waarom? Om een reden die hij nog moest ondervinden. Een reden die wellicht vergeten was...

‘In elk geval’ - Raistlin keerde weer terug naar het heden - ‘ontdekte ik dat het licht pijn deed aan hun ogen. Degenen die herstelden werden af en toe blind door...’

Een schreeuw van angst van de kender onderbrak hem.

Tasselhof staarde hem wild aan. ‘Alsjeblieft, Raistlin! Ik probeer het me te herinneren! Breng me niet terug naar de Koningin van de Duisternis...’

‘Rustig maar, Tas,’ zei Crysania zachtjes die de kender met beide handen vastgreep toen hij bijna letterlijk tegen de muur achter hem probeerde op te klimmen. ‘Rustig, Tas. Ik ben het, vrouwe Crysania. Herken je me? Ik ga je helpen.’

Tas verlegde zijn koortsachtige blik nu naar de geestelijke en herkende haar. Toen klampte hij zich met een snik aan haar vast. ‘Laat hem me niet terugbrengen naar de Afgrond, Crysania! En jou ook niet! Het is verschrikkelijk. We zullen allemaal sterven, net als die arme Gnimsh. Dat heeft de Koningin van de Duisternis me verteld!’

‘Hij ijlt,’ mompelde Crysania die uit Tas’ greep los probeerde te komen en hem dwong weer te gaan liggen. ‘Wat een vreemde waanvoorstellingen. Is dit normaal bij slachtoffers van de pest?’

‘Ja,’ antwoordde Raistlin. Terwijl hij Tas nauwkeurig aankeek, knielde de magiër naast hem neer. ‘Soms moet je maar gewoon een beetje toegeven. Dat kan hem wellicht wat kalmeren. Tasselhof...’

Raistlin legde zijn hand nu op de borst van de kender. Direct viel Tas terug op het bed en kroop weg met een blik vol angst. ‘Ik zal braaf zijn, Raistlin.’ Hij jankte zachtjes. ‘Doe me geen pijn, niet zoals de arme Gnimsh. Bliksem, bliksem!’

‘Tas...’ zei Raistlin streng met, naar het leek, een spoor van woede en ergernis in zijn stem, wat hem een verwijtende blik van Crysania opleverde.

Maar toen ze slechts bezorgdheid op zijn gezicht las, meende ze dat ze zich misschien toch in zijn toon had vergist. Ze sloot haar ogen, pakte het medaillon om haar nek vast en begon een genezend gebed te murmelen.

‘Ik ga je geen pijn doen, Tas. Stil maar.’ Omdat hij zag dat Crysania helemaal opging in de verbinding met haar god, siste Raistlin: ‘Vertel het me, Tas. Vertel me wat de Koningin van de Duisternis heeft gezegd.’

Het gezicht van de kender verloor zijn heldere, koortsachtige blos door de zachte woorden van Crysania, zachter en koeler dan de wateren uit zijn ijlende waanvoorstellingen. De afnemende koorts zorgde ervoor dat Tas’ gezicht akelig grauw werd. Een klein glimpje van gezond verstand keerde weer terug in zijn ogen. Maar hij wendde zijn blik niet één moment van Raistlin af.

‘Ze vertelde me... voor we vertrokken...’ Tas hapte naar adem.

‘Vertrokken?’ Raistlin leunde naar voren. ‘Ik dacht dat je zei dat je was ontsnapt!’

Tas werd nog bleker en likte langs zijn uitgedroogde, gebarsten lippen. Hij probeerde zijn blik af te wenden, maar Raistlins ogen, die glinsterden in het licht van de staf, hielden de kender vast en dwongen hem om de waarheid te vertellen. Tas slikte. Zijn keel deed pijn.

‘Water,’ vroeg hij.

‘Pas als je het me hebt verteld!’ snauwde Raistlin met een zijdelingse blik op Crysania, die nog steeds geknield, met haar hoofd in haar handen, tot Paladijn aan het bidden was.

Tas slikte pijnlijk. ‘Ik... ik dacht dat we... ontsnapten. We gebruikten h-het magische apparaat en begonnen... op te stijgen. Ik zag... de Afgrond, de vlakte, plat en leeg, onder mijn voeten naar beneden zakken. En’ - Tas huiverde - ‘het was niet langer leeg! Er... er waren schaduwen en...’ Hij zwaaide met zijn hoofd en kreunde. ‘O, Raistlin, laat het me niet weer herinneren! Laat me niet teruggaan!’

‘Stil!’ fluisterde Raistlin en bedekte Tas’ mond met zijn hand. Crysania keek bezorgd op maar zag slechts dat Raistlin teder over de wang van de kender streek. Toen ze de angstige blik en het bleke gelaat van Tas zag, fronste Crysania even haar voorhoofd en schudde haar hoofd.

‘Hij is beter,’ zei ze. ‘Hij zal niet sterven. Maar er zweven donkere schaduwen om hem heen, die verhinderen dat Paladijns helende licht hem volledig kan herstellen. De schaduwen van zijn koortsachtige wartaal. Kun jij er iets uit opmaken?’ Ze trok haar vederachtige wenkbrauwen licht op. ‘Wat het ook is, voor hem lijkt het zeer reëel. Het moet iets heel verschrikkelijks zijn geweest om een kender zo van streek te maken.’

‘Misschien, als u weer weggaat, vrouwe, vindt hij het makkelijker om met mij te praten,’ stelde Raistlin vriendelijk voor. ‘Wij zijn per slot van rekening oude vrienden.’

‘Dat is waar,’ glimlachte Crysania, die weer wilde opstaan. Tot haar verbazing, greep Tas haar handen vast.

‘Laat me niet met hem alleen, vrouwe!’ Hij snakte naar adem. ‘Hij heeft Gnimsh vermoord! Arme Gnimsh... ik heb hem zien s-sterven!’ Tas begon te huilen. ‘Brandende bliksem...’

‘Tas,’ zei Crysania sussend en duwde de kender vriendelijk maar vastberaden weer terug op zijn bed. ‘Niemand zal je iets doen. Wie die Gnimsh ook gedood heeft, kan jou nu niets doen. Je bent hier onder vrienden. Nietwaar, Raistlin?’

‘Mijn magie is machtig,’ zei Raistlin zachtjes. ‘Onthoud dat, Tasselhof. Onthoud de kracht van mijn magie.’

‘Ja, Raistlin,’ antwoordde Tas die doodstil lag alsof de doordringende blik van de magiër hem letterlijk aan het bed had vastgepind.

‘Ik denk dat het inderdaad verstandig is als jij hier achterblijft om met hem te praten,’ zei Crysania op gedempte toon. ‘Deze duistere angsten zullen aan hem blijven knagen en het genezingsproces hinderen. Ik ga wel alleen terug naar mijn kamer, met Paladijns hulp.’

‘Dus we zijn het erover eens dat we het niet aan Caramon vertellen?’ Raistlin keek vanuit zijn ooghoek sluw naar Crysania.

‘Ja,’ zei Crysania vastberaden. ‘Daar gaat hij zich alleen maar nodeloos zorgen over maken.’ Ze keek nog even naar haar patiënt. ‘Ik kom in de ochtend terug, Tasselhof. Praat maar wat met Raistlin. Verlicht je ziel. En ga daarna rustig slapen.’ Terwijl ze haar koele hand op het bezwete voorhoofd van Tas legde, voegde ze eraan toe: ‘Moge Paladijn met je zijn.’

‘Caramon?’ zei Tas hoopvol. ‘Zei je Caramon? Is hij hier?’

‘Ja, en als je hebt geslapen en gegeten en gerust, dan breng ik je naar hem toe.’

‘Kan ik hem nu niet vast zien?’ riep Tas enthousiast en hij wierp toen een bange blik naar Raistlin. ‘Als... als dat tenminste niet te veel moeite is...’

‘Hij heeft het heel druk,’ zei Raistlin koeltjes. ‘Hij is nu een generaal, Tasselhof. Hij heeft legers die hij moet commanderen, hij heeft een oorlog te voeren. Hij heeft nu geen tijd voor een kender.’

‘Nee, dat zal ook wel niet,’ zei Tas zuchtend en zonk weer terug op zijn kussen. Met een laatste, zacht klopje op zijn hoofd, stond Crysania op.

Met het medaillon van Paladijn in haar hand fluisterde ze een gebed en verdween in de nacht.

‘En nu, Tasselhof,’ zei Raistlin met een zachte stem die Tas deed sidderen, ‘zijn we alleen.’ Met zijn sterke handen trok de magiër de dekens over Tas’ lichaam naar boven en schudde zijn kussen op. ‘Zo, lig je comfortabel?’

Tas kon niet praten. Hij kon alleen maar met groeiende angst naar de aartsmagiër staren.

Raistlin zat naast hem op het bed. Terwijl hij een hand op het voorhoofd van Tas legde, wreef hij over de huid van de kender en streek zachtjes zijn vochtige haar naar achteren.

‘Herinner je je mijn leerling Dalamar nog?’ vroeg Raistlin op luchtige toon. ‘Ik geloof dat je hem hebt gezien in de Toren van de Hoge Magie, klopt dat?’ Raistlins vingers waren zacht als spinnenpoten op het gezicht van Tas. ‘Herinner je je nog dat hij zijn zwarte mantel openscheurde en zo vijf wonden op zijn borst toonde? Ja, ik zie dat je dat nog weet. Dat was zijn straf, Tas. Straf omdat hij dingen voor mij achterhield.’ Raistlins vingers kriebelden nu niet langer over de huid van de kender en bleven op één plek rusten en oefenden een lichte druk uit op Tas’ voorhoofd.

Tas huiverde en beet op zijn tong om het niet uit te schreeuwen.

‘Ik... ik herinner me het weer, Raistlin.’

‘Een interessant experiment, denk je niet?’ zei Raistlin voor de vuist weg. ‘Met een aanraking kan ik door jouw vlees heen branden, net zoals ik dat zou kunnen met, laten we zeggen’ - hij haalde zijn schouders op - ‘boter met een heet mes. Kenders zijn dol op interessante ervaringen, geloof ik.’

‘Niet... niet zo geïnteresseerd,’ fluisterde Tas ellendig. ‘Ik zal het je vertellen, Raistlin! Ik zal je alles vertellen wat er gebeurd is.’ Hij deed even zijn ogen dicht en begon te praten terwijl hij over zijn hele lichaam schudde door de angstaanjagende herinneringen. ‘We... we leken niet zozeer op te stijgen uit de Afgrond, maar de Afgrond leek meer onder onze voeten weg te zinken! Toen, zoals ik al zei, zag ik dat het niet leeg was. Ik kon schaduwen zien en ik dacht... ik dacht dat het valleien en bergen waren...’

Tas’ ogen vlogen open. Hij staarde de magiër ontzet aan. ‘Dat was niet zo! Die schaduwen waren haar ogen, Raistlin! En de heuvels en valleien waren haar neus en mond. We stegen omhoog uit haar gezicht! Ze keek naar me met ogen die helder waren en glommen van vuur en ze opende haar mond en ik... ik dacht dat ze ons zou verzwelgen! Maar we stegen alleen maar hoger en hoger en zij viel onder ons weg, ronddraaiend, en toen keek ze me aan en ze zei... ze zei...’

‘Wat zei ze?’ vroeg Raistlin. ‘De boodschap was aan mij gericht. Dat moet wel! Daarom heeft ze je gestuurd! Wat zei de Koningin?’

Tas’ stem werd heel zacht. ‘Ze zei: “Kom naar huis...”’

Hoofdstuk 13

Het effect van zijn woorden op Raistlin verbaasde Tasselhof evenzeer als wat hem ook ooit eerder had verbaasd in zijn leven. Tas had Raistlin wel eens eerder kwaad gezien. Hij had hem geamuseerd gezien, hij had hem moorden zien plegen, hij had het gezicht van de magiër gezien toen Kharas, de dwergenheld, zijn zwaard diep in het vlees van de tovenaar dreef.

Maar hij had nog nooit een uitdrukking als deze gezien.

Raistlins gelaat werd asgrijs en vervolgens wit, zo erg dat Tas heel even dacht dat de magiër was gestorven; dat hij misschien ter plekke door de dood was getroffen. De spiegelachtige ogen leken te breken; Tas zag zichzelf gereflecteerd in kleine, versplinterde scherfjes in de blik van de magiër. Toen zag hij dat de ogen elke herkenning kwijtraakten, volkomen leeg werden en niets ziend voor zich uit staarden.

De hand die op Tas’ hoofd rustte begon heftig te trillen. En, terwijl de kender hem met verbazing bekeek, leek het net of Raistlin voor zijn ogen ineen begon te schrompelen. Zijn gezicht werd merkbaar ouder. Toen hij rechtop ging staan, nog steeds niets ziend om zich heen kijkend, schudde de magiër over zijn hele lichaam.

‘Raistlin?’ vroeg Tas nerveus, blij dat de magiër zijn aandacht niet meer op hem richtte, maar verbijsterd over zijn vreemde gedrag. De kender ging zwakjes rechtop zitten. De verschrikkelijke duizeligheid was verdwenen, samen met het vreemde, onbekende gevoel van angst. Hij voelde zich bijna weer de oude.

‘Raistlin... zo bedoelde ik het niet. Ben jij nou degene die ineens ziek wordt? Je ziet er verschrikkelijk vreemd...’

Maar de aartsmagiër gaf geen antwoord. Achteruit wankelend, viel Raistlin tegen de stenen muur en bleef daar staan, zijn adem snel en oppervlakkig. Zijn gezicht met zijn hand bedekkend, vocht hij wanhopig om de controle over zichzelf te herwinnen. Een gevecht met een onzichtbare vijand die voor Tas even tastbaar was geweest als wanneer de magiër met een geest in strijd was geweest.

Toen, met een holle schreeuw van smart en razernij, schoot Raistlin naar voren. Hij greep de Staf van Magius en vluchtte door de openstaande deur.

Terwijl hij Raistlin stomverbaasd nakeek, zag Tas hem langs de donkere dwerg slingeren die in de deuropening op wacht stond. De dwerg wierp één blik op het lijkachtige gezicht toen Raistlin hem blind passeerde, slaakte een wilde kreet, draaide zich om en ging er in tegenovergestelde richting schielijk vandoor.

Zo verbazingwekkend was dit hele gebeuren dat het Tas enkele momenten kostte zich te realiseren dat hij nu niet langer een gevangene was.

‘Weet je,’ zei de kender tegen zichzelf en hij legde zijn hand tegen zijn voorhoofd, ‘Crysania had gelijk. Ik voel me echt beter nu dit van mijn schouders gevallen is. Ik heb niet veel voor Raistlin kunnen doen, helaas, maar dat kan me dan ook niet echt veel schelen. Nou ja, een beetje wel.’ Tas zuchtte. ‘Ik zal wel nooit begrijpen waarom hij de arme Gnimsh vermoordde. Misschien krijg ik ooit nog eens de kans het hem te vragen. Maar nu’ - de kender keek om zich heen - ‘is het eerste wat ik moet doen Caramon zien te vinden en hem vertellen dat ik het magische apparaat heb en dat we dus naar huis kunnen. Ik had nooit gedacht dat ik dat ooit nog eens zou zeggen,’ zei Tas weemoedig en hij zette zijn voeten op de vloer, ‘maar thuis klinkt ineens vreselijk goed!’

Hij wilde rechtop gaan staan, maar zijn benen bleven waarschijnlijk liever in bed, want plotseling zat Tas weer op bed.

‘Dit wordt natuurlijk niets!’ zei Tas, naar zijn opmerkelijk weigerachtige lichaamsdelen kijkend. ‘Zonder mij zijn jullie nergens! Onthoud dat! Ik ben de baas en als ik zeg bewegen - dan bewegen jullie! Ik ga nu weer opstaan,’ waarschuwde Tas zijn benen ernstig. ‘En ik verwacht deze keer enige medewerking.’

Deze toespraak had enig effect. Dit keer gedroegen zijn benen zich iets beter en was de kender, hoewel nog wankel, in staat om door de donkere kamer naar de schaars verlichte gang te lopen die hij achter de deur kon zien.

Voorzichtig keek hij de gang eens in, maar er was helemaal niemand te zien. Door de gang sluipend zag hij niets anders dan donkere, afgesloten cellen, identiek aan de ruimte waar hij had verbleven - en verderop zag hij een trap naar boven. In tegengestelde richting kijkend zag hij slechts donkere schaduwen.

‘Ik vraag me af waar ik nou weer ben...’ Tas liep naar de trap toe die de enige weg naar boven leek te zijn. ‘Nou ja,’ beschouwde hij filosofisch, ‘ik denk niet dat het iets uitmaakt. De positieve kant van de Afgrond is dat elke andere plek, hoe slecht ook, een prettiger plek is.’

Hij moest even stoppen voor een goed gesprek met zijn benen - zij leken nog steeds de voorkeur aan het bed te geven - maar deze tijdelijke zwakte verdween weer snel en de kender kwam bij het begin van de trap. Hij hoorde stemmen.

‘Verdorie,’ mompelde hij. Hij hield halt en verborg zich weer in de schaduwen. ‘Er is iemand daarboven. Bewakers, denk ik. Ze klinken als dwergen. Hoe noem je die ook weer - zwarte dwergen.’ Tas probeerde te verstaan wat de diepe stemmen zeiden. ‘Je zou toch denken dat ze een beschaafde taal zouden spreken,’ zei hij geïrriteerd. ‘Die iemand gewoon kan verstaan. Maar ze klinken wel opgewonden.’

Zijn nieuwsgierigheid won het echter en Tas beklom de eerste van de stenen treden en gluurde om de hoek. Met een zucht dook hij weer terug. ‘Twee stuks. Beiden blokkeren de trap. En ik kan er niet omheen.’

Zijn buideltassen met zijn gereedschap en wapens waren verdwenen, achtergebleven in de bergkerkers van Thorbardin. Maar hij had nog steeds zijn mes. ‘Niet dat ik daar veel aan heb tegen die twee.’ Tas haalde de enorme strijdbijlen nog eens voor ogen die hij de dwergen had zien vasthouden.

Hij wachtte nog even, in de hoop dat de dwergen uit zichzelf zouden weggaan. Maar het leek wel of ze wortel hadden geschoten.

‘Ik kan hier niet de hele nacht of dag blijven, wat het nu ook moge wezen,’ gromde de kender. ‘Nou ja, zoals pa al zei, altijd eerst praten. Het allerergste wat ze me kunnen aandoen - afgezien van me te doden, natuurlijk - is me weer opnieuw opsluiten. En met mijn kennis van sloten, sta ik waarschijnlijk alweer met een half uurtje buiten.’ Hij begon de trap op te klimmen. ‘Had pa dat nou gezegd,’ vroeg hij zich onder het klimmen af, ‘of was het Oom Trapspringer?’

Toen hij de hoek om liep stuitte hij op de twee zwarte dwergen, die zich rot schrokken toen ze hem zagen. ‘Hallo!’ zei de kender vrolijk. ‘Mijn naam is Tasselhof Klisvoet.’ Hij stak een hand uit. ‘En jullie heten? O, dat gaan jullie me niet vertellen. Nou ja, ook goed. Ik kan ze waarschijnlijk toch niet uitspreken. Luister, ik ben een gevangene en ik ben op zoek naar de kerel die me in die cel daar opgesloten hield. Jullie kennen hem waarschijnlijk wel - een magiër in een zwarte mantel. Hij was me aan het ondervragen, toen iets wat ik zei hem verraste, denk ik, want hij kreeg een soort toeval en rende de kamer uit. En hij vergat de deur achter zich op slot te doen. Hebben jullie wellicht gezien welke kant hij...?’ Tas knipperde plots met zijn ogen. ‘Nou, nou, wat onbeleefd.’

Dit als reactie op de dwergen die, nadat ze de kender met toenemende paniek op hun gezichten aankeken, één woord schreeuwden, zich omdraaiden en ervandoor gingen.

‘Antarax,’ herhaalde Tas, die ze verbaasd nakeek. ‘Even kijken. Dat klinkt als dwergs voor... voor... natuurlijk! De Brandende Dood. Ze denken dat ik nog steeds de pest heb! Mmmm, dat is handig. Of niet soms?’

De kender stond in zijn eentje in weer een andere lange gang, net zo somber en akelig als de vorige. ‘Ik weet nog steeds niet waar ik ben, en niemand schijnt van plan te zijn dat me te vertellen. De enige uitweg is die trap daar en die twee gaan die kant op dus zit er weinig anders op dan ze te volgen. Caramon moet hier toch ergens zijn.’

Maar Tas’ benen, die al een fel protest tegen het vele lopen hadden aangetekend, informeerden de kender nu in niet mis te verstane termen dat rennen absoluut uit den boze was.

Hij strompelde zo snel hij kon achter de dwergen aan, maar zij waren de trap al op gerend en waren allang uit het zicht tegen de tijd dat hij halverwege de gang was. Hij liep te puffen en te hijgen en werd wat duizelig, maar hij was vastbesloten Caramon te vinden dus bleef Tas achter hen aan klimmen. Toen hij een hoek omging, stopte hij abrupt.

‘Oeps,’ zei hij en hij dook haastig weg in de schaduwen. Met een hand over zijn mond gaf hij zichzelf een ernstige berisping. ‘Kop dicht, Klisvoet! Dat lijkt het hele zwartedwergenleger wel.’

Zo leek het in elk geval wel. De twee die hij had gevolgd waren ongeveer twintig andere dwergen tegengekomen. Gebukt hurkend in de schaduw kon Tas ze opgewonden horen schreeuwen en hij verwachtte dat ze elk moment op hem af konden stormen.

Maar er gebeurde niets.

Hij wachtte, luisterde naar hun gesprekken en zag toen dat sommige van de aanwezige dwergen er niet uitzagen als zwarte dwergen. Ze waren schoon, hun baarden waren geborsteld en ze waren gekleed in glanzende wapenrustingen. En ze zagen er, zachtjes uitgedrukt, niet erg blij uit. Ze keken grimmig naar een van de zwarte dwergen, alsof ze hem hier ter plekke levend wilden villen.

‘Bergdwergen!’ mompelde Tas, die de wapenrusting had herkend, verbaasd. ‘En Raistlin had toch gezegd dat zij de vijand waren. Dat betekende dat zij in hun berg zouden moeten zitten, niet in die van ons. Als we al in een berg zitten, natuurlijk, wat ik wel inmiddels begin te vermoeden als ik zo om me heen kijk. Maar, ik vraag me af...’

Toen een van de bergdwergen begon te praten, fleurde Tas op. ‘Eindelijk iemand die weet hoe hij moet praten!’ De kender zuchtte opgelucht. Vanwege de vermenging van de rassen, sprak de dwerg een ruwe versie van Gemeentaal en dwergs.

De kern van de discussie, voor zover Tas het kon volgen, was dat de bergdwerg geen zier gaf om een gek geworden tovenaar of een ronddolende, met de pest besmette kender.

‘We kwamen hier voor het hoofd van generaal Caramon,’ gromde de bergdwerg. ‘Jij zei dat de tovenaar had beloofd dat te regelen. Als dat zo is, kunnen we ons ontdoen van de tovenaar. Ik had sowieso al weinig op met zo’n Zwarte Mantel. En geef me hier eens antwoord op, Argat. Zijn jouw mensen gereed om het leger van binnenuit aan te vallen? Ben je bereid die generaal te doden? Of was dit allemaal gewoon een list? Zo ja, dan zul je erachter komen dat je volk in Thorbardin het nog zwaar te verduren zal krijgen.’

‘Het is geen list!’ snauwde Argat, zijn vuist ballend. ‘Wij zijn klaar om in actie te komen. De generaal is in de Oorlogskamer. De tovenaar zou ervoor zorgen dat hij slechts één bewaker bij zich zou hebben. Onze mensen zorgen ervoor dat de heuveldwergen in de aanval gaan. Als jij je aan jouw deel van de afspraak houdt, en als de verkenners het signaal geven dat de grote poorten van Thorbardin open moeten staan...’

‘Dat signaal klinkt al, zelfs op dit moment,’ grauwde de bergdwerg. ‘Als we nu bovengronds hadden gestaan, zou je de trompetten kunnen horen. Het leger trekt al voorwaarts!’

‘Dan gaan we!’ zei Argat. Buigend voegde hij er met een sneer aan toe: ‘Als meneer durft, kom dan met ons mee - wij gaan nu het hoofd van generaal Caramon opeisen!’

‘Ik ga wel met je mee,’ zei de bergdwerg koeltjes, ‘al is het alleen maar om er zeker van te zijn dat je niet nog meer verraad pleegt.’

Wat de twee nog meer zeiden, ontging Tas en hij leunde weer tegen de muur. Zijn benen prikkelden en er klonk een zoemend geluid in zijn oren.

‘Caramon,’ fluisterde hij, terwijl hij zijn hoofd vastgreep en probeerde na te denken. ‘Ze gaan hem vermoorden. En Raistlin heeft dit geregeld!’ Tas huiverde. ‘Arme Caramon. Zijn eigen tweelingbroer. Als hij dat wist, zou hij waarschijnlijk ter plekke dood neervallen. De dwergen zouden dan niet eens hun bijlen nodig hebben.’

Plotseling keek de kender op. ‘Tasselhof Klisvoet,’ zei hij kwaad. ‘Wat ben je nou aan het doen - je staat hier als een slome dwerg met één voet in de modder. Je moet hem redden! Je hebt Tika tenslotte beloofd dat je op hem zou letten.’

‘Hem redden? Hoe dan, domme deurknop?’ dreunde een stem diep van binnen die verdacht veel op die van Flint leek. ‘Er staan daar ongeveer twintig dwergen en die botte konijnendoder is het enige wapen dat je hebt!’

‘Ik bedenk wel iets,’ antwoordde Tas vinnig. ‘Blijf jij nou maar lekker onder je boom zitten.’

Er klonk een snuivend geluid. Hij negeerde het vastbesloten, ging rechtop staan, trok zijn kleine mes en sloop stilletjes - zoals alleen kenders dat kunnen - de gang door.

Hoofdstuk 14

Ze had het donkere, krullende haar en die slinkse lach die mensen later zo charmant zouden vinden bij haar dochter. Ze had de simpele, argeloze eerlijkheid die één van haar zoons zou karakteriseren en ze had een gave - een zeldzame en schitterende macht - die ze aan de ander zou doorgeven.

Ze had magie in haar bloed, net als haar zoon. Maar ze had geen doorzettingsvermogen en was zwak van geest. Dus ze liet de magie de overhand nemen en aldus stierf ze uiteindelijk.

Noch de sterk van geest zijnde Kitiara, noch de lichamelijk sterke Caramon waren erg aangedaan door de dood van hun moeder. Kitiara haatte haar moeder met bittere jaloezie, terwijl Caramon, hoewel hij wel om zijn moeder gaf, veel meer naar zijn tengere tweelingbroer trok. Zijn moeders vreemde wartaal en mystieke vervoeringen maakten haar trouwens tot een compleet raadsel voor de jonge krijger.

Maar haar dood had een verwoestend effect op Raistlin. De enige van haar kinderen die haar werkelijk begreep, die medelijden had met haar zwakheid, hoewel hij haar daar tegelijkertijd om verachtte. En hij was woest op haar omdat ze stierf, woest dat ze hem alleen in deze wereld achterliet, alleen met de gave. Hij was kwaad en, diep vanbinnen, zat hij vol angst, want Raistlin zag in haar zijn eigen noodlot.

Na de dood van haar vader, was zijn moeder in een van smart doortrokken trance geraakt waar ze nooit meer uit was ontwaakt. Raistlin was hulpeloos geweest. Hij kon niets anders doen dan toekijken hoe ze steeds verder achteruitging. Elk voedsel weigerend zwierf ze, totaal verloren, door magische tijdsdimensies die alleen zij kon zien. En de magiër - haar zoon - was tot in het diepst van zijn ziel geschokt.

Die laatste nacht zat hij naast haar. Met haar hand in de zijne keek hij terwijl haar diepliggende, koortsachtige ogen wonderen zagen die slechts bestonden in een door magie veroorzaakte waanzin.

Die nacht had Raistlin een heilige eed gezworen dat niets en niemand ooit de macht zou hebben om hem te manipuleren - zijn tweelingbroer niet, zijn zuster niet, de magie zelf niet en de goden niet. Hij en hij alleen zou de leiding over zijn leven hebben. Dit alles bezwoer hij met een bittere en bindende eed. Maar hij was nog maar een jongen - een jongen die alleen was gelaten in het duister, terwijl hij daar met zijn moeder zat in die nacht van haar overlijden. Hij keek toe toen zij haar laatste huiverende ademtocht uitblies. Haar magere hand vasthoudend (net zo fragiel als de zijne) vroeg hij zachtjes tussen zijn tranen door: ‘Moeder, kom naar huis, kom terug naar huis!’

Nu, hier in Zhaman, hoorde hij deze woorden weer, hem uitdagend, hem bespottend. Ze gonsden rond in zijn oren, ze weergalmden in zijn geest met woeste, atonale klanken. Zijn hoofd barstte van de pijn, hij struikelde tegen een muur.

Raistlin had ooit eens gezien hoe heer Ariakas een gevangengenomen ridder had gemarteld door de man op te sluiten in een klokkentoren. De zwarte geestelijken luidden die nacht de klokken bij wijze van gebed aan hun Koningin - de hele nacht door. De volgende morgen werd de man dood gevonden - met op zijn gezicht een grimas van afgrijzen die zo erg was dat zelfs zij die uitblonken in wreedheid zich snel van het lichaam wilden ontdoen.

Raistlin voelde zich alsof hij opgesloten zat in zijn eigen klokkentoren, alsof zijn eigen woorden in zijn schedel zijn noodlot weergalmden. Wankelend, met zijn handen tegen zijn hoofd geperst, probeerde hij wanhopig het geluid te laten verdwijnen.

‘Kom naar huis... kom naar huis...’

Duizelig en verblind door de pijn, zocht de magiër een uitweg. Hij wankelde rond zonder een duidelijk idee te hebben waar hij was, uitsluitend op zoek naar ontsnapping. Zijn gevoelloze voeten lieten hem in de steek. Struikelend over de zoom van zijn zwarte gewaad, viel hij op zijn knieën.

Uit een van de zakken van zijn mantel viel een voorwerp en het rolde over de stenen vloer. Toen hij dat zag, hijgde Raistlin van angst en woede. Het was weer een teken van zijn falen - de drakenbol, gebarsten, verduisterd, nutteloos. Ontzet greep hij er naar, maar hij rolde steeds sneller, als een knikker op een tegel en bleef zo buiten zijn bereik.

Wanhopig kroop hij erachter aan en eindelijk bleef de bol stilliggen. Raistlin wilde hem oppakken, maar bleef plotseling staan. Met wijd open ogen hief hij zijn hoofd. Hij zag waar hij was en deinsde trillend terug. Voor hem doemde de Grote Poort op...

Het was precies dezelfde als die in de Toren van de Hoge Magie in Palanthas. Een enorme, ovalen deur op een verhoging, versierd en bewaakt door de koppen van vijf draken. Hun kronkelende nekken ontsproten uit de vloer, de vijf koppen binnenwaarts gericht, vijf bekken die stil schreeuwend hun eer betuigden aan hun Koningin.

In de Toren in Palanthas was de deur naar de Poort gesloten. Niemand kon die openen, behalve vanuit de Afgrond zelf, vanuit de andere kant - een uitgang van een plek die niemand ooit verliet. Deze deur was ook gesloten, maar er waren twee wezens die erdoorheen konden - een geestelijke met een Witte Mantel van Oneindige Goedheid en een Zwart bemantelde aartsmagiër van het Oneindige Kwaad. Het was een onwaarschijnlijke combinatie. Aldus hoopten de grote tovenaars deze ingang naar een onsterfelijke wereld voorgoed af te sluiten.

Een gewone sterveling die in die Poort keek, zag niets anders dan een dichte, koude duisternis.

Maar Raistlin was niet langer gewoon. Dichter en dichter bij zijn godin komend, al zijn energie en studies richtend op dit ene object, verkeerde de aartsmagiër nu in een soort schijnstaat tussen beide werelden. Terwijl hij in de gesloten deur keek, kon hij al bijna die duisternis betreden. Het flakkerde al in zijn blik. Hij richtte nu zijn aandacht weer op de drakenbol.

Hoe kon die toch aan me ontsnappen, vroeg hij zich boos af. Hij bewaarde de bol in een goed verborgen tas in een van de geheime zakken van zijn mantel. Vervolgens moest hij toch enigszins spottend om zichzelf lachen, want hij kende het antwoord wel. Elke drakenbol was begiftigd met een sterk gevoel voor zelfbescherming. De bol in Istar was ontsnapt aan de Catastrofe doordat-ie de elfenkoning Lorac bedroog door zich te laten stelen, om zodoende toegang tot Silvanesti te krijgen. Toen de bol de krankzinnige Lorac niet langer kon gebruiken, had hij zich verbonden aan Raistlin. Hij had Raistlins leven in stand weten te houden toen hij op sterven lag in de bibliotheek van Astinus. Hij had samengespannen met Fistandantilus om de jongeman naar de Koningin van de Duisternis te brengen. En nu hij de grootste bedreiging in zijn bestaan bespeurde, probeerde hij hem te ontvluchten.

Dat zou hij niet toestaan! Zijn hand sloot zich stevig om de drakenbol.

Er klonk een gil...

De Poort opende zich.

Raistlin keek op. Hij was niet opengegaan om hem toe te laten. Nee, hij was opengegaan om hem te waarschuwen - om hem de straf voor het falen te laten zien.

Op zijn knieën liggend, de bol stevig tegen zijn borst geklemd, voelde Raistlin de aanwezigheid en de majestueusheid van Takhisis, Koningin van de Duisternis, die voor hem oprees. Vol ontzag kromp hij trillend ineen aan de voeten van de Duistere Koningin.

Je bent verdoemd! Haar woorden sisten in zijn hoofd. Je moeders noodlot zal ook het jouwe zijn. Verzwolgen door je magie, zul je voor eeuwig betoverd blijven zonder de zoete troost van de dood om aan je lijden een eind te maken!

Raistlin stortte in elkaar. Hij voelde zijn lichaam verschrompelen. Zo had hij ook het verdorde lichaam van Fistandantilus zien verschrompelen bij de aanraking van de bloedsteen.

Zijn hoofd rustte op de stenen vloer zoals het in zijn nachtmerrie op het blok van de beul rustte. De magiër stond op het punt zijn nederlaag te erkennen...

Maar er school toch nog een bron van kracht in Raistlin. Lang geleden, hadden de goden een taak opgedragen aan Par-Salian, het hoofd van de Orde van de Witte Mantels. Zij hadden een magiegebruiker nodig die sterk genoeg was om het groeiende kwaad van de Koningin van de Duisternis te helpen vernietigen. Par-Salian had lang gezocht en uiteindelijk voor Raistlin gekozen. Want hij had die innerlijke bron van kracht bij de jonge magiër gezien. Het was niet meer dan een koude, vormeloze klomp ijzer geweest toen Raistlin nog jong was. Maar Par-Salian hoopte dat het withete vuur van lijden, pijn, oorlog en ambitie die massa tot het fijnste, geharde, staal zou smeden.

Raistlin hief zijn hoofd van het koude steen.

De hitte van de razernij van de Koningin was intens. Het zweet stroomde van zijn lichaam. Hij kon niet ademhalen want het vuur verschroeide zijn longen. Ze folterde hem, bespotte hem met zijn eigen woorden, zijn eigen visioenen. Ze lachte hem uit, zoals zovelen eerder hadden gedaan. Maar toch begon Raistlins ziel te jubelen, al huiverde zijn lichaam van een angst die hij nooit eerder had gekend.

Verbaasd probeerde hij dat te duiden. Hij probeerde weer controle over zichzelf te krijgen en, na een inspanning die hem verzwakte, wist hij de galmende geluiden van zijn moeders stem uit zijn oren te verbannen. Hij sloot zijn ogen voor de spottende lach van zijn Koningin.

Duisternis omringde hem en hij zag in die koele, zoete duisternis de angst van zijn Koningin.

Ze was bang... bang voor hem!

Langzaam stond Raistlin op. Een verschroeiende wind blies vanuit de Poort en deed zijn zwarte mantel bol staan tot hij omhuld leek door onweerswolken. Hij kon nu rechtstreeks door de Poort kijken en zijn ogen vernauwden zich. Hij keek met een grimmig lachje naar de angstaanjagende deur. Toen wierp hij de drakenbol door de Poort. Doordat die de onzichtbare muur raakte, viel de bol aan gruzelementen. Er klonk een nauwelijks hoorbare kreet. Donkere, schaduwrijke vleugels fladderden rond het hoofd van de magiër, losten op in rook en werden weggeblazen.

Er stroomde een kracht door Raistlins lichaam die hij nog nooit had ervaren. De wetenschap dat zijn vijand ook zwakte kende, had het effect van een bedwelmende drank. Hij voelde de magie van zijn geest naar zijn hart vloeien en van daaruit door al zijn aderen. De opeengehoopte, gecombineerde macht van eeuwenlange studie was van hem - van hem en Fistandantilus!

Toen hoorde hij het, het heldere trompetgeschal, de muziek die net zo koel klonk als de lucht van de met sneeuw bedekte bergen in de thuislanden van de dwergen in de verte. Zuiver en knisperend echode het trompetgeschal in zijn geest en verdreef de verwarrende stemmen die hem de duisternis in riepen en het verschafte hem de macht over de dood zelf.

Raistlin pauzeerde even. Hij was niet van plan geweest om zo snel door de Poort te gaan. Hij had graag nog wat langer willen wachten. Maar indien nodig, kon het nu ook wel. De aankomst van de kender betekende dat de tijd wel veranderd kon worden. De dood van de gnoom verzekerde dat er geen inmenging van het magische apparaat zou zijn - de verstoring die de dood van Fistandantilus had aangetoond.

De tijd was gekomen.

Raistlin wierp een laatste, indringende blik op de Poort. Toen, met een buiging naar zijn Koningin, draaide hij zich om en liep doelbewust de gang in.

In haar kamer knielde Crysania neer in gebed.

Nadat ze bij de kender was geweest, wilde ze weer gaan slapen maar ze had een vreemd voorgevoel. Er hing een ingehouden ademloosheid in de lucht. Een afwachtend gevoel hield haar tegen. De slaap zou toch niet meer komen. Ze was alert, klaarwakker, wakkerder dan ze ooit was geweest.

De lucht was vervuld van licht - het koude vuur van de sterren die in de duisternis brandden; de Zilveren Maan Solinari die scheen als een vlijmende dolk. Ze kon elk voorwerp in haar kamer zien met een griezelige helderheid. Alles scheen te leven, toe te kijken, samen met haar te wachten.

Als aan de grond genageld staarde ze naar de sterren en trok de denkbeeldige lijnen van de sterrenbeelden - Gilean, het Boek, de Weegschalen van het Evenwicht; Takhisis, de Koningin van de Duisternis, de Veelkleurige Draak van het Niets; Paladijn, de Moedige Krijger, de Platina Draak. De manen - Solinari, Gods Oog; Lunitari, de Nachtkaars. Achter hen, keurig gerangschikt over de hemelen, de mindere goden en tussen hen in de planeten.

En, ergens, de Zwarte Maan - de maan die alleen zijn ogen konden zien.

Terwijl ze zo in de nacht stond te staren, werden Crysania’s vingers koud door het kille gesteente waartegen ze rustten. Ze realiseerde zich dat ze stond te rillen, draaide zich om en zei tegen zichzelf dat het nu echt tijd was om te slapen...

Maar nog steeds was er dat huiverende gevoel. Wacht, fluisterde het. Wacht...

Op dat moment hoorde ze de trompet. Zuiver en knisperend, de muziek doorboorde haar hart, een jubelzang die haar bloed deed tintelen.

Toen ging de deur van haar kamer open.

Ze was niet verbaasd hem te zien. Het was alsof ze zijn komst had verwacht; ze draaide zich rustig om en keek hem aan.

Raistlin stond als een silhouet in de deuropening, tegen het licht van de toortsen in de gang en mede door zijn eigen licht dat donker achter zijn mantel scheen, een onheilig licht dat van binnenuit kwam.

Door een vreemde kracht aangetrokken, keek Crysania opnieuw naar de hemel en zag nu, glanzend door datzelfde donkere licht, Nuitari - de Zwarte Maan.

Heel even sloot ze haar ogen, overweldigd door het bloed dat door haar lichaam joeg.

Ze snakte naar adem. Ze had hem gezien tijdens de extase van zijn magie, ze had hem zien vechten tegen de dood. Nu zag ze hem in zijn volledige kracht, in het majestueuze van zijn duistere macht. Eeuwenoude wijsheid en intelligentie stonden op zijn gezicht gegrift, een gezicht dat ze nauwelijks als het zijne herkende.

‘Het is tijd, Crysania,’ zei hij en strekte zijn handen naar haar uit.

Ze pakte zijn handen vast. Haar vingers waren koud, zijn aanraking deed ze branden. ‘Ik ben bang,’ fluisterde ze.

Hij trok haar dichter naar zich toe.

‘Je hoeft niet bang te zijn,’ zei hij. ‘Je god is met je. Dat zie ik duidelijk. Het is mijn godin die bang is, Crysania. Ik voel haar angst! Samen, jij en ik, zullen we de grenzen van de tijd oversteken en het rijk van de dood betreden. Samen zullen we de duisternis bestrijden. Samen zullen we Takhisis op haar knieën krijgen!’

Zijn handen trokken haar tegen zijn borst, zijn armen omhelsden haar. Zijn lippen drukten zich op die van haar en zijn kus benam haar de adem.

Crysania sloot haar ogen en liet het magische vuur, het vuur dat de lichamen van de doden verteerde, haar verteren; haar koude, angstige lichaam dat ze al die jaren achter die witte mantel had verborgen.

Hij trok zich ietwat terug en tilde haar kin omhoog zodat hij in haar ogen kon kijken. En daar, gereflecteerd in de spiegel van zijn ziel, zag ze zichzelf, gloeiend met een vlammend aura van schitterend, puur wit licht. Ze zag zichzelf als prachtig, geliefd en aanbeden. Ze zag zichzelf als de brengster van de waarheid en gerechtigheid, die voor altijd verdriet, angst en wanhoop zou uitbannen.

‘Paladijn zij gezegend,’ fluisterde Crysania.

‘Wees gezegend,’ antwoordde Raistlin. ‘Ik geef je nu wederom een amulet. Zoals ik je heb beschermd in het Shoikanbos, zo zul je ook beschermd worden als we de Poort doorgaan.’

Ze beefde. Nog één keer trok hij haar tegen zich aan en drukte zijn lippen op haar voorhoofd. Pijn schoot door haar lichaam en verschroeide haar hart. Ze deinsde terug maar schreeuwde het niet uit. Hij lachte haar toe.

‘Kom.’

Op de gefluisterde woorden van een gevleugelde betovering verlieten ze de kamer, de nacht in, net op het moment dat de rode stralen van Lunitari in het duister werden verspild - als bloed dat opborrelde onder Solinari’s schitterende mes.

Hoofdstuk 15

‘De voorraadwagens?’ vroeg Caramon op een toon alsof hij het antwoord al wist.

‘Geen woord, meneer,’ antwoordde Garic, die Caramons vasthoudende blik liever vermeed. ‘Maar... we verwachten ze...’

‘Ze komen niet. Ze zijn in een hinderlaag gelopen. Dat weet je.’ Caramon lachte bezorgd.

‘We hebben in elk geval water gevonden,’ zei Garic zwakjes en hij probeerde zijn best te doen om opgewekt te klinken, wat totaal mislukte. Met zijn blik strak gericht op de kaart die voor hem op tafel lag uitgespreid, trok hij nerveus een kleine cirkel om een kleine groene plek op het perkament.

Caramon snoof kritisch. ‘Een kuil die ’s middags alweer leeg is. O, natuurlijk, ’s nachts vult die zich natuurlijk weer, maar mijn eigen zweet smaakt nog beter. Die troep is vast vervuild door zeewater.’

‘Toch is het drinkbaar. We rantsoeneren het natuurlijk en ik heb er wachtposten omheen gezet. Maar het ziet er niet naar uit dat het gaat opdrogen.’

‘Nou ja. Over een tijdje hoeven we ons geen zorgen meer te maken of er nog mannen genoeg over zijn om het op te drinken,’ zei Caramon die zuchtend door zijn krullende haren streek. Het was heet in de kamer, heet en stoffig. Eén of andere overijverige bediende had hout op het vuur gegooid voordat Caramon, gewend immers aan het buitenleven, hem kon tegenhouden. De grote man had een raam opengegooid om de frisse, knisperende lucht binnen te halen, maar het vuur achter zijn rug roosterde hem alsnog. ‘Hoeveel zijn er vandaag gedeserteerd?’

Garic schraapte zijn keel. ‘Ongeveer honderd man,’ zei hij met enige tegenzin.

‘Waar zijn ze heen gegaan? Pax Tharkas?’

‘Ja, dat denken we.’

‘Wat nog meer?’ vroeg Caramon grimmig, terwijl hij Garics gezicht zorgvuldig bestudeerde. ‘Je houdt iets voor me achter.’

De jonge ridder bloosde. Op dit moment was Garics grootste wens dat liegen niet per se tegen zijn erecode inging. Net als hij zijn leven zou geven om deze man pijn te besparen, zo zou hij ook bijna hebben gelogen. Hij aarzelde, maar toen hij naar Caramon keek, wist hij dat het niet nodig was. De generaal wist het al.

Caramon knikte langzaam. ‘De Vlaktemannen?’

Garic keek omlaag, naar de kaarten.

‘Allemaal?’

‘Ja, meneer.’

Caramon sloot zijn ogen. Zachtjes zuchtend pakte hij een van de kleine houten figuurtjes op die hij op de kaart had neergezet om zijn troepen te positioneren. Peinzend rolde hij het figuurtje tussen zijn vingers. Plotseling draaide hij zich om en wierp hij het met een bittere vloek in het vuur. Hij liet zijn kloppende hoofd in zijn handen rusten.

‘Ik denk dat ik het Zwartnacht niet kwalijk kan nemen. Zelfs nu zal het voor hem en zijn mannen niet gemakkelijk zijn. De bergdwergen houden ongetwijfeld de bergpassen achter ons bezet - dat is wat er ook gebeurd is met de voorraadwagens. Hij zal zijn weg terug naar huis vechtend moeten afleggen. Mogen de goden met hem zijn.’

Caramon was even stil, toen balde hij zijn vuisten. ‘Verdoemd is mijn broer,’ vloekte hij. ‘Verdoemd!’

Garic verschoof nerveus. Zijn blik flitste door de kamer heen en weer uit angst dat de gestalte met de zwarte mantel zich elk moment vanuit de schaduwen kon materialiseren.

‘Goed,’ zei Caramon, die nog maar eens de kaarten recht legde en ze bestudeerde, ‘dit brengt ons ook nergens. Onze enige hoop nu - zo zie ik het tenminste - is om wat er nog van ons leger over is hier op de vlakten te houden. We moeten de dwergen dwingen in de openlucht te vechten, zodat we onze cavalerie kunnen inzetten. We kunnen ons nooit tot binnen in de berg vechten,’ voegde hij er op bittere toon aan toe, ‘maar we kunnen ons in elk geval terugtrekken in de hoop Pax Tharkas te bereiken met onze troepen nog steeds intact. Als we daar eenmaal zijn, kunnen we het versterken en...’

‘Generaal.’ Een van de wachtposten kwam de kamer in, blozend omdat hij hen moest storen. ‘Neem me niet kwalijk, maar er is een boodschapper aangekomen.’

‘Stuur hem naar binnen.’

Er kwam een jongeman de kamer binnen. Onder het stof en met rode wangen van de kou, wierp hij een verlangende blik op het vuur, maar stapte eerst naar voren om zijn boodschap te bezorgen.

‘Nee, toe maar, verwarm je eerst maar even,’ zei Caramon die de man naar de open haard wuifde. ‘Ik ben blij dat iemand het kan waarderen. Ik heb zo het gevoel dat je geen goed nieuws komt brengen.’

‘Dank u,’ zei de man dankbaar. Vlak bij het vuur spreidde hij zijn handen naar de warmte. ‘Mijn nieuws is dit: de heuveldwergen zijn weg.’

‘Weg?’ herhaalde Caramon stomverbaasd en hij stond op. ‘Waarheen? Toch zeker niet terug...’

‘Ze marcheren op naar Thorbardin.’ De boodschapper aarzelde. ‘En de ridders zijn met hen meegegaan.’

‘Dat is krankzinnig!’ Caramon sloeg met zijn vuist op tafel, waardoor de houten figuurtjes door de lucht vlogen en de kaarten van tafel rolden. Zijn gezicht werd grimmig. ‘Mijn broer.’

‘Nee, het waren blijkbaar de zwarte dwergen. Ik moest u dit geven.’ Uit zijn tas haalde hij een perkamentrol, overhandigde hem aan Caramon die hem vervolgens snel opende.

Generaal Caramon,

Ik heb zojuist van zwartedwergenspionnen gehoord dat de poorten van de berg open zullen gaan als de trompetten klinken. Wij zijn van plan naar ze op te marcheren. Als we met zonsopkomst vertrekken, zullen we er tegen het vallen van de nacht aankomen. Het spijt me dat er geen tijd meer was u hierover te informeren. Wees ervan verzekerd dat u echter ook nog uw aandeel zult krijgen in de gevechten, zelfs als u pas laat aankomt. Moge het licht van Reorx over uw bijlen schijnen.

Regar Smidsvuur

Caramons gedachten gingen terug naar het met bloed bevlekte stuk perkament dat hij nog niet zo lang geleden in zijn handen hield. De tovenaar heeft je verraden...

‘Zwarte dwergen,’ zei Caramon fronsend. ‘Zwartedwergenspionnen. Spionnen, prima, maar niet voor ons! Verraders, ook best, maar niet jegens hun eigen mensen!’

‘Een valstrik!’ zei Garic, die nu ook opstond.

‘En we trappen erin als een stel domme konijnen,’ mompelde Caramon die kortstondig aan een ander konijn in een val dacht. In zijn gedachten zag hij weer hoe zijn broer het vrijliet. ‘Pax Tharkas valt. Geen groot verlies. Het kan altijd weer worden heroverd - vooral als de verdedigers ervan dood zijn. Onze mensen deserteren bij bosjes, de Vlaktemannen gaan weg. En nu marcheren de heuveldwergen op naar Thorbardin, samen met de zwarte dwergen. En als de trompetten schallen...’

Het heldere geluid van een trompet weerklonk. Hoorde hij het nou echt of was het een droom, geboren op de vleugels van een vreselijk visioen? Hij kon het bijna voor zijn ogen zien afspelen - de zwarte dwergen die zich langzaam maar zeker tussen de heuveldwergen verspreidden en zo infiltreerden in hun geledingen. Handen die langzaam naar bijl en hamer reikten...

De meesten van Regars mensen zouden niet eens weten wat hun overkwam en zouden de kans niet eens krijgen terug te vechten.

Caramon kon het geschreeuw horen, het gebons van de met ijzer versterkte laarzen en de ruwe kreten van diepe stemmen. Het klonk echt, zo echt…

Volkomen in beslag genomen door zijn visioen, werd Caramon zich maar langzaam bewust van Garics plotselinge bleekheid. Terwijl hij zijn zwaard trok, sprong de jonge ridder naar de deur met een kreet die Caramon meteen weer terug op aarde bracht. Zich omdraaiend, zag hij een golf van zwarte dwergen richting de deur stromen. Overal flitste het staal.

‘Hinderlaag!’ schreeuwde Garic.

‘Kom terug!’ donderde Caramon. ‘Niet naar buiten gaan! De ridders zijn weg - wij zijn de enigen hier! Blijf in de kamer. Vergrendel de deur.’ Garic achterna springend, greep hij de ridder beet en trok hem achteruit. ‘Wachtposten, terugtrekken!’ riep hij tegen de twee die nog steeds buiten de deur stonden en nu voor hun leven vochten.

Caramon greep de arm van een van de wachtposten om hem de kamer in te trekken, terwijl hij tegelijkertijd zijn zwaard op het hoofd liet neerkomen van een aanvallende zwarte dwerg. De helm van de dwerg versplinterde. Bloed spatte op Caramon, maar hij besteedde er geen aandacht aan. De wachtpost naar achteren sleurend, wierp Caramon zich op de horde dwergen die in de gang stond samengepakt. Zijn zwaard veroorzaakte een gruwelijk bloedbad...

‘Terugtrekken, idioot!’ schreeuwde hij over zijn schouder naar de tweede bewaker, die heel even aarzelde en toen deed wat hem was opgedragen. Caramons woeste uitval had het gewenste effect, en de zwarte dwergen raakten in verwarring - in paniek strompelden ze achteruit bij de aanblik van deze totale razernij. Maar de paniek was slechts tijdelijk. Caramon kon al zien dat ze weer bij zinnen kwamen en hun moed weer herkregen.

‘Generaal! Kijk uit!’ schreeuwde Garic, die nog steeds met getrokken zwaard in de deuropening stond. Zich omdraaiend liep Caramon terug naar de betrekkelijke veiligheid van de kaartenkamer. Maar hij gleed uit op de met bloed bedekte stenen en de grote man viel en bezeerde pijnlijk zijn knie.

Met een wilde kreet besprongen de zwarte dwergen hem. ‘Ga naar binnen! Vergrendel de deur, jij...’ De rest van Caramons woorden raakte verloren toen hij onder een krioelende massa dwergen verdween.

‘Caramon!’

Vol hartzeer en zichzelf vervloekend dat hij niet eerder had ingegrepen, mengde Garic zich ook in het gevecht. Meteen belandde er een hamerslag vol op zijn arm, en hij kon het bot horen kraken. Zijn linkerhand werd gevoelloos. Ach, dacht hij, de pijn negerend, dat is tenminste niet mijn goede arm. Zijn zwaard zwaaide door de lucht en er viel een dwerg zonder hoofd tegen de grond. Een bijl zoefde, maar de drager miste zijn doel. De dwerg was van achteren neergestoken door een van de wachtposten bij de deur.

Hoewel hij niet in staat was om weer op te staan, vocht Caramon door. Een schop van zijn niet gewonde been deed twee dwergen achterwaarts in de groep belanden. Zich op zijn zij oprichtend sloeg de grote man het gevest van zijn zwaard midden in het gezicht van een andere dwerg, waardoor hij tot aan zijn elleboog onder het bloed zat. Direct daarna joeg hij de kling van het zwaard in de ingewanden van een ander. Garics aanval spaarde vooralsnog zijn leven, maar het leek slechts uitstel.

‘Caramon, boven je!’ gilde Garic, die heftig in gevecht was. Toen hij zich op zijn rug rolde zag Caramon Argat met opgeheven bijl boven hem staan. Caramon hief zijn zwaard, maar op dat moment sprongen er vier dwergen bovenop hem en pinden hem vast tegen de vloer.

Bijna huilend van razernij, zonder acht te slaan op de wapens om hem heen, probeerde Garic wanhopig Caramon te redden. Maar er waren te veel dwergen tussen hem en zijn generaal. De bijl van de zwarte dwerg viel al naar beneden…

De bijl viel - maar hij viel uit krachteloze handen. Garic zag dat Argat zijn ogen had opengesperd van verbazing. Met een hevig gekletter viel de bijl van de dwerg op de met bloed besmeurde vloer, terwijl de dwerg boven op Caramon terechtkwam. Starend naar het lichaam van Argat zag Garic een klein mes in de achterkant van de nek van de dwerg steken.

Hij keek op om de dwergendoder te zien en zijn adem stokte van verbazing.

Boven het lichaam van de dode verrader stond, nota bene, een kender.

Garic knipperde met zijn ogen en dacht even dat de angst en de pijn misschien iets met zijn geest hadden gedaan waardoor hij spoken zag. Maar er was geen tijd om na te denken over deze verbazingwekkende gebeurtenis. De jonge ridder was er eindelijk in geslaagd om zijn generaal te bereiken. Achter hem kon hij de wachters horen schreeuwen die de zwarte dwergen terugdrongen. Toen die zagen dat ze hun leider hadden verloren, waren ze plots een stuk minder enthousiast om verder te vechten.

De vier dwergen die Caramon vasthielden strompelden haastig weg toen de grote man zich onder Argats lichaam vandaan worstelde. Vooroverbuigend sjorde Garic de dode dwerg aan de achterkant van zijn wapenrusting omhoog en gooide het lichaam opzij en hielp daarna Caramon weer op de been. De grote man wankelde en kreunde toen zijn kreupele knie het onder zijn gewicht bijna begaf.

‘Help ons!’ schreeuwde Garic onnodig tegen de wachters die al naast hem stonden. Hem half slepend en half dragend, hielpen ze de kreupele Caramon de kaartenkamer in.

Zich omdraaiend, wierp Garic nog snel een blik in de gang. De zwarte dwergen keken hem onzeker aan. Hij ving een glimp op van nog meer dwergen achter hen - bergdwergen, zag hij. En daar stond nog steeds, alsof hij op die plek wortel had geschoten, de kender die uit het niets was verschenen om Caramons leven te redden. Het gezicht van de kender was asgrauw en rond zijn lippen was een groenachtige kleur te zien. Niet goed wetende wat hij moest doen, sloeg Garic zijn goede arm om de taille van de kender, tilde hem van de grond en sleepte hem de kaartenkamer in. Direct toen hij binnen was, sloegen de wachters de deur dicht en vergrendelden hem stevig.

Caramons gezicht zat onder het bloed en zweet, maar hij grijnsde Garic toe. Toen mat hij zichzelf een ernstige blik aan.

‘Dwaze ridder dat je bent,’ gromde hij, ‘ik gaf je een bevel en dat sloeg je in de wind! Ik zou je moeten...’

Maar zijn stem brak abrupt af toen de kender, kronkelend in Garics greep, zijn hoofd optilde.

‘Tas...’ fluisterde Caramon verbluft.

‘Hallo, Caramon,’ zei Tas zwakjes. ‘Ik... ik ben ongelooflijk blij jou weer te zien. Ik heb je heel veel te vertellen en het is heel belangrijk... en ik moet het je echt nu vertellen, maar ik... ik denk... dat ik... ga flauwvallen.’

‘En dat was het,’ zei Tas zacht, met tranen in zijn ogen terwijl hij naar Caramons bleke, uitdrukkingsloze gezicht keek. ‘Hij loog tegen me over de werking van het magische apparaat. Toen ik het probeerde, viel het in mijn handen uit elkaar. Ik zag de vurige berg instorten,’ voegde hij eraan toe, ‘en dat was bijna alle moeilijkheden waard. Zelfs doodgaan zou misschien de moeite waard zijn geweest om dat te zien. Ik weet het niet helemaal zeker, want ik ben nog niet gestorven, hoewel ik wel even heb gedacht van wel. Het was in elk geval niet de moeite waard geweest om te sterven als ik het leven in het Hiernamaals in de Afgrond had moeten doorbrengen, wat niet echt een fijne plek is. Ik kan me niet voorstellen waarom hij daar heen wil gaan.’

Tas zuchtte. ‘Maar goed, dat kan ik hem nog wel vergeven’... nu werd de stem van de kender harder en zijn kleine kaak stak vastberaden naar voren... ‘maar niet voor wat hij de arme Gnimsh heeft aangedaan en wat hij jou probeerde aan te doen...’

Tasselhof beet op zijn tong. Dat had hij niet willen zeggen.

Caramon keek hem aan. ‘Ga door, Tas,’ zei hij. ‘Wat probeerde hij me aan te doen?’

‘N - niets,’ hakkelde Tas en glimlachte flets naar Caramon. ‘Mijn gebruikelijke wartaal. Je kent me.’

‘Wat probeerde hij me aan te doen?’ Caramon lachte verbitterd. ‘Ik wist niet dat er nog iets meer was dat hij me zou kunnen aandoen.’

‘Je laten vermoorden,’ mompelde Tas.

‘Ach ja.’ Caramons gezichtsuitdrukking veranderde niet. ‘Natuurlijk. Dus dat zat er achter die dwergenboodschap.’

‘Hij verlinkte je aan - aan de zwarte dwergen,’ zei Tas droevig. ‘Ze zouden je hoofd mee terugnemen naar koning Duncan. Raistlin stuurde alle ridders weg uit het kasteel met het verhaal dat jij ze beval om naar Thorbardin te gaan.’ Tas wuifde met zijn hand naar Garic en de twee wachters. ‘Hij vertelde de zwarte dwergen dat je alleen je bewakers bij je had.’

Caramon zei niets. Hij voelde niets - geen pijn, geen woede, geen verrassing. Hij was leeg. Toen vulde een groot verlangen naar huis, naar Tika, zijn vrienden, naar Tanis, naar Waterwind en Goudmaan die leegte.

Alsof hij zijn gedachten las, legde Tas zijn kleine hoofd op Caramons schouder. ‘Kunnen we nu teruggaan naar onze eigen tijd?’ zei Tas en keek verwachtingsvol op naar Caramon. ‘Ik ben verschrikkelijk moe. Denk je dat ik een poosje bij jou en Tika kan blijven? Tot ik beter ben. Ik zal geen last veroorzaken - dat beloof ik...’

Met ogen die dof stonden van de tranen legde Caramon zijn arm om de kender en hield hem dicht tegen zich aan. ‘Zo lang als je maar wilt, Tas,’ zei hij. Droevig glimlachend staarde hij in de vlammen. ‘Ik maak het huis af. Dat duurt niet langer dan een paar maanden. Daarna gaan we Tanis en Laurana bezoeken. Dat heb ik Tika beloofd. Dat heb ik haar al lang geleden beloofd, maar op de een of andere manier ben ik daar nooit aan toe gekomen. Tika wilde altijd al Palanthas zien, weet je. En misschien kunnen we Sturms tombe bezoeken. Ik heb nooit de kans gehad afscheid van hem te nemen.’

‘En we kunnen Elistan bezoeken, en - O!’ Tas’ gezicht stond verontrust. ‘Crysania! Vrouwe Crysania! Ik probeerde haar over Raistlin te vertellen, maar ze geloofde me niet. We kunnen haar niet achterlaten!’ Hij sprong handenwringend overeind. ‘We kunnen niet toestaan dat hij haar naar die afschuwelijke plek brengt!’

Caramon schudde zijn hoofd. ‘We proberen wel weer met haar te praten, Tas. Ik denk niet dat ze zal luisteren, maar we kunnen het in elk geval proberen.’ Pijnlijk stond hij op. ‘Ze zullen nu wel bij de Poort zijn. Raistlin kan niet langer wachten. Het fort zal spoedig in handen van de dwergen vallen.’

‘Garic,’ zei hij en hij hinkte naar de plek waar de ridder zat. ‘Hoe gaat het?’

Eén van de andere ridders was net klaar met het spalken van Garics gebroken arm. Ze hadden een ruwe mitella gemaakt en die bevestigd aan zijn zij zodat de arm niet kon bewegen. De jongeman keek op naar Caramon en beet zijn tanden op elkaar van de pijn maar slaagde er toch in een glimlach te produceren.

‘Het gaat best,’ zei hij zwakjes. ‘Maakt u zich geen zorgen.’

Lachend trok Caramon een stoel naast hem bij. ‘Heb je zin om te reizen?’

‘Natuurlijk, meneer.’

‘Prima. Eigenlijk denk ik dat je niet veel keus hebt. Deze plek zal gauw genoeg onder de voet gelopen worden. Je moet hier weg.’

Caramon wreef over zijn kin. ‘Regar vertelde me dat er tunnels onder de vlakten lopen, tunnels die zich helemaal van Pax Tharkas naar Thorbardin uitstrekken. Mijn advies is om die te vinden. Dat moet niet al te moeilijk zijn. Die heuvels daarbuiten leiden erheen. Je moet in staat zijn die tunnels te gebruiken om hier in elk geval veilig weg te komen.’

Garic gaf geen antwoord. Kijkend naar de andere twee bewakers zei hij rustig: ‘U zegt “mijn advies”. En u dan? Gaat u niet met ons mee?’

Caramon schraapte zijn keel en wilde antwoord geven, maar hij kon geen woord uitbrengen. Hij staarde naar zijn voeten. Dit was een moment waar hij bang voor was geweest en nu dat was aangebroken, werd de toespraak die hij zorgvuldig had voorbereid uit zijn hoofd weggeblazen, als een blad in de wind.

‘Nee, Garic,’ zei hij uiteindelijk, ‘dat doe ik niet.’

Toen hij de ogen van de ridder heen en weer zag flitsen en inzag dat hij probeerde te raden wat hij dacht, hief de grote man zijn hand. ‘Nee, ik ga niet zoiets doms doen om mijn leven te vergooien voor een of andere, nobele zaak - zoals het redden van mijn bevelvoerder!’

Garic bloosde van verlegenheid toen Caramon naar hem grinnikte.

‘Nee,’ ging de grote man op somberder toon verder, ‘ik ben geen ridder, godzijdank. Ik heb genoeg gezond verstand om te vluchten als ik verslagen ben. En nu’ - hij kon het niet helpen dat hij moest zuchten - ‘ben ik verslagen.’ Hij streek een hand door zijn haar. ‘Ik kan je dit niet uitleggen. Ik weet niet eens of ik het zelf wel helemaal begrijp. Maar - laten we het zo zeggen, de kender en ik hebben een soort magische reis naar huis voor de boeg.’

Garic keek van de een naar de ander. ‘Niet met uw broer!’ zei hij fronsend.

‘Nee,’ antwoordde Caramon, ‘niet met mijn broer. Hier scheiden onze wegen. Hij heeft zijn eigen leven te leiden - dat begrijp ik nu uiteindelijk - en ik het mijne.’ Hij legde zijn hand op Garics schouder. ‘Ga naar Pax Tharkas. Jij en Michael moeten doen wat jullie kunnen om hen te helpen om veilig de winter door te komen.’

‘Maar...’

‘Dat is een bevel, heer ridder,’ zei Caramon ruw.

‘Ja, sir!’ Garic wendde zijn gezicht af en hij streek snel met een hand langs zijn ogen.

Caramon legde met een vriendelijk gezicht een arm om de jongeman. ‘Moge Paladijn met je zijn, Garic.’ Hij keek naar de anderen. ‘Moge hij met jullie allen zijn.’

Garic keek hem verwonderd aan terwijl de tranen op zijn wangen glinsterden. ‘Paladijn?’ zei hij verbitterd. ‘De god die ons in de steek heeft gelaten?’

‘Verlies je geloof niet, Garic,’ zei Caramon berispend en ging met een pijnlijke grimas rechtop staan. ‘Zelfs als je niet in de god kunt geloven, vertrouw dan op je hart. Luister naar die stem die boven de Code en de Maatstaf uitstijgt. En op een dag zul je het begrijpen.’

‘Goed...’ mompelde Garic. ‘En... en in welke goden u ook gelooft, mogen ook zij met u zijn.’

‘Volgens mij zijn ze dat altijd geweest,’ zei Caramon, berouwvol glimlachend, ‘mijn hele leven al. Ik ben gewoon altijd te stijfkoppig geweest om te luisteren. Nou, je kunt nu maar beter gaan.’

Een voor een zei hij de andere jonge ridders vaarwel en deed net alsof hij hun mannelijke poging om hun tranen te verbergen niet zag. Hij was werkelijk geraakt door hun verdriet om dit afscheid - een verdriet dat hij zo intens deelde dat hij als een kind had kunnen huilen.

Voorzichtig openden de ridders de deur en keken de gang in. Die was leeg, op de lijken na. De zwarte dwergen waren verdwenen. Maar Caramon twijfelde er niet aan dat deze rust net zo lang zou duren als de tijd die ze nodig hadden om te hergroeperen. Misschien wachtten ze op versterkingen. Dan zouden ze de kaartenkamer aanvallen en afrekenen met deze mensen.

Met het zwaard in de hand leidde Garic zijn ridders de met bloed besmeurde gang in met het idee om de enigszins verwarde aanwijzingen van Tas te volgen om de lagere verdiepingen te bereiken van het magische fort. (Tas had aangeboden om een kaart voor ze tekenen, maar Caramon had gezegd dat daar nu geen tijd voor was.)

Toen de ridders weg waren en de laatste echo’s van hun voetstappen waren weggestorven, vertrokken Tas en Caramon in tegenovergestelde richting. Voor ze op pad gingen, trok Tas zijn mes uit Argats lichaam.

‘En jij zei ooit dat een mes zoals dit alleen maar geschikt was om venijnige konijnen mee te doden,’ zei Tas trots terwijl hij het bloed van het mes afveegde voordat hij het weer in zijn riem stak.

‘Praat me niet over konijnen,’ zei Caramon op zo’n merkwaardige toon dat Tas hem verbaasd aankeek en tot zijn verrassing zag dat zijn gezicht dodelijk bleek was geworden.

Hoofdstuk 16

Dit was zijn moment. Het moment waarvoor hij was geboren. Het moment waarvoor hij al die pijn, vernedering en smart in zijn leven had doorstaan. Het moment waarvoor hij had gestudeerd, gevochten, opofferingen had getroost... gedood.

Hij genoot ervan, liet de macht over en door zich heen stromen, hem verheffen. Geen andere geluiden, geen andere voorwerpen, niets in deze wereld bestond op dit moment voor hem, behalve de Poort en de magie.

Maar zelfs nu, op dit triomfantelijke moment, was zijn geest gericht op zijn werk. Zijn ogen bestudeerden de Poort, elk detail, even intens, hoewel dat niet echt noodzakelijk was. Hij had het al ontelbare keren gezien in zijn dromen, zowel slapend als wakend. De spreuken om hem te openen waren simpel, niets uitgebreids of ingewikkelds. Elke kop van de vijf draken die de Poort omringden en bewaakten moest gunstig worden gestemd met de correcte zinsnede. Elk moest op de juiste manier worden toegesproken. Maar, wanneer dat eenmaal uitgevoerd was en de Wit bemantelde Geestelijke Paladijn had aangespoord om te bemiddelen de Poort open te houden, zouden ze naar binnen gaan. Dan zou die achter hen dichtvallen.

En dan zou hij geconfronteerd worden met zijn grootste uitdaging. Die gedachte wond hem op. Zijn snelle hartslag pompte het bloed door zijn aderen en deed zijn slapen kloppen. Terwijl hij naar Crysania keek, knikte hij. Het was tijd.

De geestelijke, wier gezicht ook bloosde van opwinding en met glinsterende ogen door de extase van haar gebeden, nam haar plaats in de Poort in, tegenover Raistlin. Dit vereiste dat ze een volkomen en grenzeloos vertrouwen in hem stelde. Want één verkeerd uitgesproken lettergreep, een verkeerde ademhaling op het verkeerde moment, de kleinste vergissing of verkeerd handgebaar zou haar fataal worden, en hem ook.

Dus hadden de Ouden - door allerlei manieren te bedenken om hun angstaanjagende Poort te bewaken, want dwaas genoeg kon hij niet op slot gehouden worden - geprobeerd hem te beschermen. Maar een tovenaar van de Zwarte Mantels, die de gruwelijke daden had gepleegd waarvan zij wisten dat die moesten worden begaan om op dit punt aan te belanden, en een Geestelijke van Paladijn, puur in geloof en ziel, die elkaar onvoorwaardelijk vertrouwden, was feitelijk een belachelijke veronderstelling.

Toch was het een keer gebeurd: verbonden door de valse charmes van de één en het verlies van haar geloof bij de ander, hadden Fistandantilus en Denubis dit punt bereikt. En het zou weer gebeuren, zo leek het, met twee personen die met elkaar verbonden waren door iets wat de Ouden, ondanks al hun wijsheid, niet hadden voorzien - een vreemde, goddeloze liefde.

Toen ze in de Poort ging staan en voor de laatste keer in deze wereld naar Raistlin keek, glimlachte Crysania hem toe. Hij lachte terug, zelfs toen de eerste woorden van de spreuk zich al ordenden in zijn geest.

Crysania hief haar armen. Haar ogen staarden nu naar een punt achter Raistlin, naar de heldere, prachtige rijken waar haar god huisde. Ze had de laatste woorden van de Priesterkoning gehoord, ze kende de vergissing die hij had gemaakt - een vergissing van trots, in zijn arrogantie iets eisend dat juist nederig verzocht had moeten worden.

Op dat moment had Crysania begrepen waarom de goden - in hun rechtvaardige woede - vernietiging over de wereld hadden gebracht. En ze had in haar hart geweten dat Paladijn haar gebeden wel zou beantwoorden, zoals hij dat niet bij de Priesterkoning had gedaan. Dit was Raistlins moment van grootsheid. En ook dat van haar.

Net zoals de heilige ridder Huma, had ze haar beproevingen ondergaan. Beproevingen van vuur, duisternis, dood en bloed. Ze was er klaar voor. Ze was voorbereid.

‘Paladijn, Platina Draak, uw trouwe dienares staat hier voor u en smeekt om uw zegen. Haar ogen zijn geopend in uw licht. Zij begrijpt wat u haar in uw onmetelijke wijsheid probeerde te onderwijzen. Hoor haar gebed aan, Uitverkorene. Wees met haar. Open deze Poort zodat ze hem kan betreden en leid haar voorwaarts met uw toorts. Loop met haar in haar poging om de duisternis voorgoed uit te bannen!’

Raistlin hield zijn adem in. Alles hing hier van af! Had hij het bij het juiste eind gehad over haar? Bezat ze de kracht, de wijsheid, het geloof? Was zij werkelijk door Paladijn uitverkozen...?

Een puur en heilig licht begon vanuit Crysania te schijnen. Haar donkere haar glansde, haar witte mantel schitterde als zonbeschenen wolken en haar ogen leken wel de Zilveren Maan. Haar schoonheid was nu bepaald indrukwekkend.

‘Dank u voor het verhoren van mijn gebed, god van het Licht,’ mompelde Crysania met gebogen hoofd. Tranen glinsterden als sterren op haar bleke gezicht. ‘Ik zal u waardig zijn!’

Terwijl hij naar haar keek, betoverd door haar schoonheid, vergat Raistlin zijn grote doel. Hij kon alleen maar in trance naar haar staren. Zelfs de gedachten aan zijn magie waren heel even - een hartslag - verdwenen.

Toen juichte hij in zichzelf. Niets! Niets kon hem nu stoppen...

‘O, Caramon!’ fluisterde Tas ontzet.

‘We zijn te laat,’ zei Caramon.

De twee die een weg door de kerkers hadden gebaand tot aan de onderste verdieping van het magische fort, stopten abrupt - hun ogen strak gericht op Crysania. Omhuld door een halo van zilver licht, stond ze met uitgestrekte armen in het midden van de Poort en met haar ogen naar de hemelen gericht. Haar onaardse schoonheid doorboorde Caramon s hart.

‘Te laat? Nee!’ Tas huilde van smart. ‘Dat kan toch niet!’

‘Kijk dan, Tas,’ zei Caramon droevig. ‘Kijk naar haar ogen. Ze is blind. Blind! Net zo blind als ik was in de Toren van de Hoge Magie. Ze kan niet door het licht kijken...’

‘We moeten proberen met haar te praten, Caramon!’ Tas klampte zich ontzet aan hem vast. ‘We kunnen haar niet laten gaan. Het - het is mijn schuld! Ik heb haar over Boepoe verteld! Als ik dat niet had gedaan, was ze misschien niet meegegaan! Ik ga met haar praten!’

De kender sprong met zijn armen zwaaiend naar voren. Maar hij werd plotseling door Caramon teruggetrokken, die hem stevig bij zijn haarknot beetpakte. Tas gilde het uit van de pijn en het protest, en bij dat geluid draaide Raistlin zich om.

De aartsmagiër staarde zijn tweelingbroer en de kender aan en leek hen even niet te herkennen. Toen doemde er een blik van herkenning op in zijn ogen. Die was niet prettig.

‘Stil, Tas,’ fluisterde Caramon. ‘Het is jouw schuld niet. Blijf staan.’ Caramon zette de kender achter een dikke, granieten pilaar. ‘Blijf daar,’ beval de grote man. ‘Pas goed op de hanger - en ook op jezelf.’

Tas’ mond opende zich om nog wat terug te zeggen. Toen zag hij Caramons gezicht en, toen hij de gang in keek, ook dat van Raistlin. Een bepaald gevoel overviel de kender. Wat hij ook gevoeld had in de Afgrond - ellende en angst. ‘Ja, Caramon,’ zei hij zacht. ‘Ik blijf hier. Ik... ik beloof het...’

Tas stond huiverend tegen de pilaar geleund en zag in gedachten de arme Gnimsh weer dood op de celvloer liggen.

Caramon wierp nog eenmaal een waarschuwende blik op de kender en hinkte toen door de gang naar de plek waar zijn broer stond.

Met de Staf van Magius stevig vastgeklemd, keek Raistlin hem behoedzaam aan. ‘Dus je hebt het overleefd,’ stelde hij vast.

‘Dankzij de goden, niet dankzij jou,’ antwoordde Caramon.

‘Dankzij één god, mijn beste broer,’ zei Raistlin met een verwrongen lachje. ‘De Koningin van de Duisternis. Zij stuurde de kender terug hierheen, en hij was het, veronderstel ik, die de tijd veranderde, waardoor jouw leven gespaard kon blijven. Verbittert het je, Caramon, om te weten dat je je leven te danken hebt aan de Duistere Koningin?’

‘Hindert het jou te weten dat jij haar je ziel verschuldigd bent?’

Raistlins ogen flitsen heen en weer en in het spiegelachtige oppervlak verschenen heel even enkele barstjes. Toen draaide hij zich met een sardonische glimlach om. Met zijn gezicht naar de Poort gekeerd hief hij zijn linkerhand, met de palm naar boven, en richtte zijn blik op de drakenkop, rechtsonder op de ovalen ingang.

‘Zwarte Draak.’ Zijn stem klonk zacht en teder. ‘Van duisternis naar duisternis echoot mijn stem in de leegte.’

Terwijl Raistlin deze woorden sprak, vormde er zich een aura van duisternis rondom Crysania, een aura van licht dat zo zwart als het nachtjuweel was, zo zwart als het zwarte licht van de duistere maan...

Raistlin voelde dat Caramons hand zich om zijn arm sloot. Kwaad probeerde hij die af te schudden, maar Caramons greep was sterk.

‘Breng ons naar huis, Raistlin...’

Raistlin draaide zich verbaasd om, zijn woede even vergetend. ‘Wat?’

Zijn stem kraakte.

‘Breng ons naar huis,’ herhaalde Caramon rustig.

Raistlin lachte minachtend.

‘Je bent een zwakke, grienende dwaas, Caramon!’ snauwde hij. Geïrriteerd probeerde hij zich te bevrijden uit de greep van zijn tweelingbroer. Maar hij had net zo goed kunnen proberen de dood van zich af te schudden. ‘Je moet nu toch wel inmiddels weten wat ik heb gedaan! De kender heeft je vast wel over de gnoom verteld. Je weet dat ik je verraden heb. Ik had je rustig voor dood achtergelaten in deze ellendige omgeving. En nog steeds klamp je je aan me vast!’

‘Dat doe ik omdat de wateren zich boven je hoofd sluiten, Raistlin,’ zei Caramon.

Zijn blik ging nu naar zijn eigen, sterke, zonverbrande hand om zijn broers smalle pols, met botten zo fragiel als van een vogel en zijn witte, bijna transparante huid. Caramon stelde zich voor dat hij het bloed kon zien pulseren in de blauwe aderen.

‘Mijn hand op jouw arm. Dat is alles wat we hebben.’ Caramon pauzeerde even en haalde diep adem. Toen, met een stem die diep van bedroefdheid klonk, ging hij verder. ‘Niets wat je hebt gedaan kan worden uitgewist, Raist. Het kan nooit meer hetzelfde worden tussen ons. Mijn ogen zijn geopend. Ik zie je nu zoals je bent.’

‘En toch kom je me hier smeken om met je mee te gaan!’ sneerde Raistlin.

‘Ik kan leren leven met de wetenschap van wie je bent en wat je hebt gedaan.’ Intens in de ogen van zijn broer kijkend, zei Caramon zachtjes: ‘Maar jij moet leven met jezelf, Raistlin. En er zijn momenten in de nacht wanneer dat verdomd ondraaglijk zal zijn.’

Raistlin gaf geen antwoord. Zijn gezicht was een masker, ondoordringbaar, onleesbaar.

Caramon slikte een brok in zijn keel weg. Zijn greep op de arm van zijn tweelingbroer verstevigde zich.

‘Maar bedenk dit ook eens. Je hebt goed gedaan tijdens je leven, Raistlin - misschien meer dan de rest van ons. O, ik heb ook mensen geholpen. Het is gemakkelijk iemand te helpen als die hulp wordt gewaardeerd. Maar jij hielp diegenen die het je weer in je gezicht terugwierpen. Jij hielp hen die het niet verdienden. Je hielp zelfs toen je wist dat het hopeloos was, ondankbaar.’ Caramons hand trilde. ‘Er is nog zoveel goeds dat je kunt doen... om al het kwaad weer goed te maken. Stop hiermee. Kom naar huis.’

Kom naar huis... kom naar huis...

Raistlin sloot zijn ogen, de pijn in zijn hart was bijna ondraaglijk. Zijn linkerhand ging omhoog. Zijn ranke vingers hingen vlak boven zijn broers hand en raakten die heel even zo zacht aan, dat het leek alsof het een poot van een spin was. Aan de randen van de realiteit, hoorde hij de zachte stem van Crysania die tot Paladijn bad. Het prachtige witte licht flikkerde tegen zijn oogleden.

Kom naar huis...

Toen Raistlin sprak, klonk zijn stem net zo zacht als zijn aanraking was.

‘De duistere misdaden die mijn ziel bezoedelen, broer, kun jij je niet eens voorstellen. Als je dat wist, zou je je in afgrijzen en walging van me afkeren.’ Hij zuchtte en huiverde licht. ‘En je hebt gelijk. Soms keer ik me ’s nachts zelfs van mijzelf af.’

Terwijl hij zijn ogen opende, fixeerde Raistlin die van zijn broer. ‘Maar, weet dit, Caramon - ik pleegde die misdaden met een bedoeling, vrijwillig. En weet ook dit - er liggen nog duisterder misdaden voor mij in het verschiet en ook die zal ik plegen, met een bedoeling, vrijwillig...’ Zijn blik richtte zich op Crysania, die niets ziend in de Poort stond, totaal verloren in haar gebeden, glanzend van schoonheid en macht.

Caramon keek naar haar en zijn gezicht werd grimmig.

Raistlin, die toekeek, lachte. ‘Ja, mijn broer. Zij zal samen met mij de Afgrond betreden. Zij zal voor me uit gaan en voor mij strijden. Zij zal duistere geestelijken trotseren, en zwarte magiegebruikers, geesten van de doden die gedoemd zijn om door dat vervloekte land te zwerven, en welke onvoorstelbare kwellingen mijn Koningin ook verder moge verzinnen. Al deze dingen zullen haar lichaam verwonden, haar geest verwoesten en haar ziel ineen doen krimpen. Uiteindelijk, als ze niets meer kan verdragen zal ze op de grond ineenzakken om aan mijn voeten te liggen... bloedend, ellendig en stervend.

Ze zal, met haar laatste krachten, haar hand naar mij uitstrekken om mij te troosten. Ze zal me niet vragen om haar te redden. Daar is ze te sterk voor. Ze zal vrijwillig en volgaarne haar leven voor mij geven. Het enige wat ze zal vragen is dat ik bij haar zal blijven als ze sterft.’

Raistlin haalde diep adem en haalde zijn schouders op. ‘Maar ik zal haar links laten liggen, Caramon. Ik zal haar passeren zonder één blik of woord. Waarom? Omdat ik haar niet langer nodig zal hebben. Ik zal verder op mijn doel afgaan, en mijn kracht zal groeien, zelfs als het bloed al uit haar doorboorde hart stroomt.’

Zich half omdraaiend, hief hij nogmaals zijn linkerhand met de palm naar boven. Met zijn blik gericht op de kop van de draak op de bovenkant van de Poort, zei hij zacht zijn tweede spreuk op.

‘Witte Draak. Van deze wereld naar de volgende/Mijn stem roept vol van leven.’

Caramons blik was gericht op de Poort en op Crysania, en zijn geest liep over van afschuw en afkeer. Toch hield hij nog steeds zijn broer vast. Toch wilde hij nog één pleidooi houden. Toen voelde hij de arm onder zijn hand een scherpe, draaiende beweging maken. Er was een flits, een snelle beweging en het glinsterende lemmet van een zilveren dolk drukte tegen het vlees van zijn keel, precies op de plek waar het levensbloed in zijn nek pulseerde.

‘Laat me los, broer,’ zei Raistlin.

Hoewel hij niet toestak met de dolk, stroomde er toch bloed; geen bloed uit vlees maar uit de ziel. Snel en onverbiddelijk sneed het door de laatste geestelijke band tussen de tweeling. Caramon kromp lichtjes in elkaar bij de snelle, scherpe pijn in zijn hart.

Maar de pijn hield niet aan. De band was doorgesneden. Eindelijk bevrijd liet Caramon zonder nog een woord te zeggen de arm van zijn tweelingbroer los.

Vervolgens draaide hij zich om en liep terug naar de plek waar Tas wachtte, en zich nog steeds verborgen hield achter de pilaar.

‘Nog een laatste waarschuwing, broer,’ zei Raistlin koel, terwijl hij de dolk weer in het riempje dat hij om zijn pols droeg stak.

Caramon reageerde niet, hij liep door en draaide zich ook niet om.

‘Wees voorzichtig met dat magische tijdapparaat,’ sneerde Raistlin. ‘Hare Duistere Majesteit heeft het gerepareerd. Zij was het die de kender terugstuurde. Als je het gebruikt zouden jullie wel eens op een bijzonder onprettige plek terecht kunnen komen!’

‘O, maar zij heeft het niet gerepareerd!’ riep Tas uit die plotseling vanachter de pilaar tevoorschijn sprong. ‘Dat was Gnimsh. Gnimsh heeft het gerepareerd! Gnimsh, mijn vriend. De gnoom die jij hebt vermoord! Ik...’

‘Gebruik het dan,’ zei Raistlin kil. ‘Haal hem en jezelf hier weg, Caramon. Maar onthoud dat ik je heb gewaarschuwd.’

Caramon greep de woedende kender vast. ‘Rustig, Tas. Zo is het genoeg. Het doet er niet meer toe.’

Zich omdraaiend keek Caramon zijn tweelingbroer aan. Hoewel het gezicht van de krijger vertrokken was van pijn en vermoeidheid, vertoonde het ook een uitdrukking van vrede en rust, van iemand die eindelijk zichzelf kent. Terwijl hij zachtjes met zijn hand over Tas’ haarknot streek, zei hij: ‘Kom mee, Tas. Laten we naar huis gaan. Vaarwel, mijn broer.’

Raistlin hoorde het niet. Met zijn blik op de Poort gericht was hij alweer helemaal opgegaan in zijn magie. Maar vanuit zijn ooghoek, zelfs toen hij met zijn derde spreuk begon, zag Raistlin zijn tweelingbroer de hanger van Tas overnemen en met de manipulaties beginnen die de hanger uiteindelijk zou veranderen in het tijdreisapparaat.

Laat ze maar gaan. Opgeruimd staat netjes, dacht Raistlin. Eindelijk ben ik van die grote, lompe idioot verlost!

Terugkijkend naar de Poort, moest Raistlin lachen. Een cirkel van koud licht, zoals de harde glans van de zon op sneeuw, omringde Crysania nu. Het verzoek van de aartsmagiër aan de Witte Draak bleek verhoord.

Met geheven hand en zijn ogen gericht op de derde draak linksonder op de Poort, sprak Raistlin zijn spreuk uit.

‘Rode Draak. Van duisternis tot duisternis roep ik! Onder mijn voeten is alles stevig.’

Rode lichtstralen schoten vanuit Crysania’s lichaam door het witte licht en door de zwarte aura. Rood en brandend als bloed, overbrugden zij het gat vanaf Raistlin tot de Poort - een brug naar gene zijde.

Raistlin verhief zijn stem. Naar rechts draaiend riep hij de vierde draak aan.

‘Blauwe Draak. Tijd schrijdt voort! Wijk niet af van uw pad.’

Blauwe lichtstralen gleden over Crysania heen en begonnen rond te wervelen. Alsof ze in het water dreef, leunde ze met haar hoofd achterover, haar armen uitgespreid, haar gewaden om zich heen drijvend in de rondwentelende lichtflitsen. Haar haren zweefden zwart op de stromingen van de tijd.

Raistlin voelde de Poort sidderen. Het magische veld begon te activeren en te reageren op zijn bevelen! Zijn ziel huiverde van vreugde, een vreugde die Crysania deelde. Haar ogen glinsterden van tranen van verrukking en om haar lippen krulde een extatische zucht. Haar handen spreidden zich en, op haar aanraking, ging de Poort open!

Raistlins adem stokte in zijn keel. De golf van macht en extase die door zijn lichaam vloeide deed hem bijna stikken. Hij kon nu door de Poort kijken. Hij zag een glimp van het tijdvak daarachter, verboden voor sterfelijke mensen.

Ver van hem verwijderd, nauwelijks hoorbaar nog, hoorde hij de stem van zijn broer nog die het tijdreisapparaat activeerde - ‘Uw tijd is de uwe, hoewel u erdoorheen reist... Pak stevig het begin en het einde... Bestemming boven uw hoofd...’

Thuis. Kom thuis...

Raistlin begon aan de vijfde spreuk.

‘Groene Draak. Door het noodlot zijn zelfs de goden omver geworpen! Huil allen met mij mee.’

Raistlins stem kraakte en haperde. Er was iets mis. De magische pulsen door zijn lichaam gingen trager. Hij stamelde de laatste paar woorden, maar elke ademhaling was een krachtsinspanning. Zijn hart stopte even met kloppen en begon toen weer met een grote sprong die zijn tengere lichaam deed opschudden.

Geschokt en verward staarde Raistlin ontzet naar de Poort. Had de laatste spreuk gewerkt? Nee! Het licht rondom Crysania begon te flakkeren. Het veld verschoof!

Wanhopig riep Raistlin nog een keer de woorden van de laatste spreuk. Maar zijn stem brak. Zijn woorden sloegen naar hem terug, als een zweep. Wat gebeurde er? Hij voelde dat de magie hem langzaam ontglipte. Hij raakte de controle kwijt...

Kom naar huis...

Zijn Koningin lachte spottend. De stem van zijn broer klonk bedroefd... Daarna, nog een stem - de schrille stem van een kender - slechts half gehoord, verloren gegaan in zijn grotere doeleinden. Nu flitste het door zijn geest als een verblindend licht.

Gnimsh heeft het gerepareerd... De gnoom, mijn vriend...

Zoals het zwaard van de dwerg Raistlins ineenschrompelende vlees had doorboord, herinnerde hij zich nu de woorden uit de Kronieken van Astinus die als een dolk door zijn ziel sneden:

Tegelijkertijd activeerde een gnoom, die gevangen werd gehouden door de dwergen van Thorbardin, een tijdreisapparaat... Op de een of andere manier werkte het toestel van de gnoom in op de gevoelige en machtige magische spreuken die door Fistandantilus werden uitgesproken... Er ontstond een gigantische ontploffing die zo krachtig was dat de Vlakten van Dergoth volkomen werden vernietigd...

Raistlin balde zijn vuisten van woede. Het doden van de gnoom was nutteloos geweest. Het ongelukkige wezen had vóór zijn dood al geknoeid aan het toestel. De geschiedenis zou zich herhalen! Voetstappen in het zand...

Terwijl hij de Poort in keek, zag Raistlin de beul eruit stappen. Hij zag zijn eigen hand zijn kap optillen, hij zag de flits van de bijl die neerkwam, zijn eigen handen die hem op zijn eigen nek liet neerkomen!

Het magische veld begon hevig te trillen. De drakenkoppen rondom de Poort schreeuwden in triomf. Een spasme van pijn en afgrijzen verwrong Crysania’s gezicht. Toen hij in haar ogen keek, zag Raistlin dezelfde blik als hij bij zijn moeder had gezien toen zij niets ziend naar een verafgelegen plek staarde.

Kom naar huis...

Binnen in de Poort begonnen de wervelende lichten nu waanzinnig snel rond te draaien. Ze rezen op rond het lichaam van de geestelijke zoals de magische vlammen rond haar waren opgerezen in het pestdorp. Crysania schreeuwde het uit van de pijn. Haar vlees begon te verschrompelen in het prachtige, dodelijke vuur van ongecontroleerde magie.

Half verblind door de schittering, stroomden de tranen uit Raistlins ogen toen hij in de kolkende draaikolk keek. Toen zag hij dat de Poort zich sloot...

Terwijl hij zijn magische staf tegen de vloer wierp, liet Raistlin zijn razernij de vrije loop in een bittere, onsamenhangende schreeuw van woede.

Uit de Poort klonk, bij wijze van antwoord, een vrolijk spottend lachje.

Kom naar huis...

Maar tegelijkertijd overviel hem een gevoel van kalmte - de koele kalmte van de wanhoop. Hij had gefaald. Maar zij zou hem nooit zien kruipen. Als hij moest sterven, zou hij binnen zijn eigen magie sterven...

Hij hief zijn hoofd en ging rechtop staan. Gebruikmakend van al zijn enorme macht en krachten - de macht van de Ouden, die van zichzelf, de macht waarvan hij geen idee had dat hij die bezat, krachten die tevoorschijn kwamen uit een duistere, zelfs voor hem verborgen bron - spreidde Raistlin zijn armen en nog eenmaal schreeuwde hij het uit. Maar dit keer was het geen onsamenhangende kreet van gefrustreerde hulpeloosheid. Deze keer waren zijn woorden helder. Deze keer schreeuwde hij bevelen - bevelen die nog nooit op deze wereld waren uitgesproken.

Dit keer werden zijn woorden gehoord en begrepen.

Het veld hield stand. Hij hield het in stand! Hij kon voelen dat hij het zelf in stand hield. Op zijn bevel sidderde de Poort een moment en ging niet verder dicht.

Raistlin haalde diep en huiverend adem. Toen zag hij vanuit zijn rechterooghoek een flits. Het magische tijdreisapparaat was geactiveerd!

Het veld sprong en deinde wild heen en weer. Terwijl de magie van het apparaat groter werd en zich verspreidde, waren de magische vibraties er de oorzaak van dat de stenen van het fort begonnen te zingen. In een verwoestende golf verspreidde hun gezangen zich rond Raistlin. De draken gilden woest bij wijze van antwoord. De leeftijdsloze stemmen van de stenen en de tijdloze stemmen van de draken botsten, vloeiden in elkaar over en verenigden zich uiteindelijk tot een onsamenhangende, geest versplinterende kakofonie.

Het geluid was oorverdovend. De kracht van de twee krachtige betoveringen scheurde de grond uiteen. De aarde onder Raistlins voeten schudde. De zingende stenen spleten wijd open. De metalen drakenkoppen barstten...

De Poort zelf begon uiteen te vallen.

Raistlin viel op zijn knieën. Het magische veld begon te vervagen, uit elkaar te vallen als de botten van de wereld zelf. Het was aan het afbreken, aan het versplinteren en het begon hem, omdat Raistlin er zich nog steeds aan vastklampte, ook uit elkaar te trekken. Pijnscheuten trokken door zijn hoofd. Zijn lichaam begon te stuiptrekken. Hij kronkelde van de helse pijn.

Het was een verschrikkelijke keus waar hij voor stond. Liet hij het los, dan zou hij ten onder gaan, ten onder gaan in zijn doem, in een leegheid waarbij de ellendigste duisternis nog te prefereren viel. En toch, als hij zich eraan vast zou houden, wist hij dat zijn lichaam uiteen zou worden gerukt door de magische krachten die hij zelf had opgeroepen en niet langer kon beheersen.

Zijn spieren zouden van zijn botten worden gescheurd, pezen zouden verschrompelen en knappen.

‘Caramon!’ kreunde Raistlin, maar Caramon en Tas waren al verdwenen. Het magische toestel, gerepareerd door de enige gnoom wiens uitvindingen slaagden, had inderdaad gewerkt. Ze waren weg. Er was geen hulp meer.

Raistlin had nog seconden te leven, nog enkele momenten om te handelen. Maar de pijn was zo ondraaglijk dat hij niet meer kon nadenken.

Zijn gewrichten werden uit hun holtes gescheurd, zijn ogen uit zijn gezicht getrokken, zijn hart uit zijn lichaam gerukt en zijn hersens uit zijn schedel gezogen.

Hij kon zichzelf horen schreeuwen en hij besefte dat het zijn doodskreet was. Toch vocht hij nog door, zoals hij zijn hele leven al had gevochten.

Ik... zal... de controle behouden...

De woorden kwamen uit zijn mond, besmeurd met zijn eigen bloed...

Ik zal de controle behouden...

Zijn hand sloot zich rond de Staf van Magius.

Dat zal ik doen!

Toen stortte hij zich voorwaarts in een verblindende en rondwervelende golf van veelkleurig licht...

Kom naar huis... kom naar huis...

Dankwoord

Er zijn vele mensen die geïnteresseerd zijn in en werken voor de Dragonlance-boeken en modules en die de serie tot een succes hebben gemaakt. Wij waarderen hun hulp en steun erg.

Het Dragonlance-team: Harold Johnson, Laura Hickman, Douglas Niles, Jeff Grubb, Michael Dobson, Michael Breault, Bruce Heard en Roger E. Moore.

Songs en gedichten: Michael Williams

Artwork voor het omslag: Larry Elmore

Artwork voor het binnenwerk: Valerie A. Valusek

Ontwerp: Ruth Hoyer

Kaarten: Steve Sullivan

Redacteur: Jean Blashfield Black

Waardevolle assistentie en advies: Patrick L. Price, Dezra en Terry Phillips, John ‘Dalamar’ Walker, Carolyn Vanderbilt, Bill Larson, Janet en Gary Pack

De tekenaars van de Dragonlance-kalender 1987: Clyde Caldwell, Larry Elmore, Keith Parkinson, Jeff Easley

En ten slotte willen we iedereen bedanken die de tijd heeft genomen ons te schrijven. Dat waarderen we zeer.

Margaret Weis en Tracy Hickman

Content

Margaret Weis & Tracy Hickman
De strijd van de tweeling

BOEK 1

De rivier stroomt verder...

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

BOEK 2

Het leger van Fistandantilus

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Het lied van Huma (herhaling)

BOEK 3

Voetstappen in het zand...

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 16

Dankwoord