Margaret Weis & Tracy Hickman

De beproeving van de tweeling

Aan mijn broer, Gerry Hickman, die me heeft geleerd wat een broer zou moeten zijn.

Tracy Hickman

Aan Tracy, met veel dank dat je me uitnodigde in jouw wereld.

Margaret Weis

De wereld Krynn

Het continent Ansalon

BOEK 1

De Hamer van de Goden

Als scherp staal, zo spleet het klaroengeschal van de trompet de herfstlucht uiteen toen de dwergenlegers van Thorbardin de Vlakten van Dergoth betraden om hun vijand te trotseren, hun bloedverwanten. Eeuwen van haat en misverstanden tussen de heuveldwergen en hun bergneven kleurden die dag de vlakten rood. Het begrip ‘overwinning’ werd betekenisloos, een doel dat niemand meer zocht. Het wreken van onrecht, ooit begaan door grootvaders die al lang geleden waren overleden, werd het doel van beide kanten. Doden, doden en weer doden – dit was de Dwergpoort Oorlog.

Getrouw aan zijn woord, vocht de dwergenheld Kharas voor zijn Koning van Onder de Berg. Gladgeschoren, want hij had zijn baard geofferd uit schaamte dat hij moest vechten tegen hen die hij zijn verwanten noemde, stond Kharas in de voorhoede van het leger, en huilde terwijl hij dood en verderf zaaide. En terwijl hij vocht, zag hij plotseling in dat het woord ‘overwinning’ was verworden tot ‘vernietiging’. Hij zag de standaarden van beide legers vallen, vertrapt en vergeten op de bloederige vlakte terwijl de waanzin van de wraak beide legers heen en weer deed golven in een angstaanjagende, rode vloed. Toen hij besefte dat het niets uitmaakte wie de overwinnaar zou zijn, wierp Kharas zijn Hamer neer – de Hamer die was gesmeed met de hulp van Reorx zelf, de god der dwergen – en verliet het slagveld.

Her en der weerklonken stemmen die ‘lafaard’ schreeuwden. Als Kharas het al hoorde, besteedde hij er geen aandacht aan. In zijn hart wist hij wat hij waard was, beter dan wie ook. Terwijl hij de bittere tranen uit zijn ogen wreef en het bloed van zijn verwanten van zijn handen waste, zocht Kharas tussen de doden tot hij de lichamen vond van Koning Duncans geliefde zonen. Na de twee verminkte lichamen van de jonge dwergen over de rug van een paard te hebben gelegd, verliet Kharas de Vlakten van Dergoth om met zijn droevige last terug te keren naar Thorbardin.

Kharas reed ver, maar niet ver genoeg om te ontsnappen aan het geluid van schorre stemmen die om wraak schreeuwden, het gekletter van staal en het gekerm van de stervenden. Hij keek niet om. Hij had het gevoel dat hij deze stemmen tot het einde van zijn dagen zou horen.

De dwergenheld bereikte net de eerste heuvels aan de voet van de Kharolisbergen toen hij een griezelig, rommelend geluid hoorde. Kharas’ paard reageerde nerveus. De dwerg merkte het en stopte even om het dier op z’n gemak te stellen. Ondertussen keek hij ongemakkelijk om zich heen. Wat was dat? Het was geen oorlogsgewoel, maar ook geen natuurgeluid. Kharas draaide zich om. Het kwam achter hem vandaan, uit de landen die hij zojuist had verlaten, waar zijn bloedverwanten elkaar nog steeds afslachtten uit naam van een zogenaamde gerechtigheid. De herrie zwol aan tot een laag, dof en dreunend gedonder dat steeds harder en luider werd. Kharas verbeeldde zich dat hij het bijna tastbaar naderbij zag komen. De dwergenheld huiverde en boog zijn hoofd toen het angstaanjagende gebrul donderend over de Vlakten dichterbij kwam.

Het is Reorx, dacht hij, vervuld van smart en angst. De stem van de woedende god. We zijn verdoemd...

Het geluid raakte Kharas met een schokgolf van hitte en een verschroeiende, smerig ruikende wind die hem bijna uit zijn zadel blies. Wolken van zand en stof en as wervelden om hem heen en veranderden de dag in een afschuwelijke, verwrongen nacht. De bomen rondom hem zwiepten heen en weer, zijn paarden hinnikten van angst en sloegen bijna op hol. Kharas moest alles op alles zetten om de door paniek bevangen dieren weer onder controle te krijgen.

Verblind door de stekende stofwolk hapte Kharas hoestend naar adem. Hij bedekte zijn mond en probeerde – zo goed en zo kwaad als dat ging in de vreemde duisternis – ook de ogen van de paarden te bedekken. Hoe lang hij in die wolk van zand en as en hete wind stond kon hij zich later niet herinneren. Maar, net zo plotseling als hij verschenen was, verdween hij weer.

Zand en stof daalden neer. De bomen stonden weer recht en de paarden hervonden hun kalmte. De wolk dreef voort op de zachtere herfstwind en liet een drukkende stilte achter die nog gruwelijker was dan het donderende lawaai.

Vervuld van een vreselijk voorgevoel, spoorde Kharas zijn vermoeide paarden aan en reed de heuvels in, wanhopig op zoek naar een geschikte uitkijkplaats. Uiteindelijk vond hij die – een uitstekende rotspunt. Nadat hij de lastdieren met hun treurige bepakking aan een boom had vastgebonden, reed hij erheen. Hij keek uit over de Vlakten van Dergoth, ontzet.

Er bewoog niets meer. Eigenlijk was er helemaal niets; niets behalve geblakerd zand en rotsen.

Beide legers waren totaal weggevaagd. Zo verwoestend was de explosie geweest dat zelfs de lijken niet waren blijven liggen op de met as bedekte Vlakte. Ook het aangezicht van het land zelf was veranderd. Kharas’ met afschuw vervulde blik dwaalde af naar de plek waar eens het magische fort van Zhaman had gestaan, met zijn hoge, sierlijke spitsen die de Vlakten hadden overheerst. Ook het fort was vernietigd, maar niet totaal. Het was als het ware geïmplodeerd en nu – heel griezelig – leek de ruïne op een zittend menselijk skelet dat grijnzend op de barre Vlakte van de Dood neerkeek.

‘Reorx, Vader, Smeder, vergeef ons,’ mompelde Kharas terwijl zijn blik door tranen werd verblind. Toen verliet de dwergenheld zijn uitkijkpost en keerde terug naar Thorbardin.

De dwergen geloofden – want Kharas zelf zou het hun zo uitleggen – dat de verwoesting van beide legers door Reorx was veroorzaakt. En dat de god in zijn woede zijn hamer op het land had laten neerkomen en zo zijn kinderen had willen straffen.

Maar in de Kronieken van Astinus stond vermeld wat er die dag werkelijk was gebeurd op de Vlakten van Dergoth:

Op het hoogtepunt van zijn magische macht zochten de aartsmagiër Raistlin, ook bekend als Fistandantilus, en de wit bemantelde geestelijke van Paladijn, Crysania, toegang tot de Poort die leidt naar de Afgrond, om daar de Koningin van de Duisternis te bevechten.

Duistere misdaden had de aartsmagiër begaan om dit punt te bereiken – het toppunt van zijn ambitie. De zwarte Mantels die hij droeg waren doordrenkt van bloed; ook met dat van zichzelf. Toch kende deze man het menselijke hart. Hij wist hoe hij dat moest verwringen en verdraaien en hoe hij hen die hem hadden beschimpt en afgewezen zover had gekregen hem te bewonderen. Zo iemand was Vrouwe Crysania, van het Huis van Tarinius. Een Eerwaarde Dochter van de kerk die één fataal barstje vertoonde in het maagdelijke marmer van haar ziel. En juist dat barstje had Raistlin gevonden en groter gemaakt zodat het uiteindelijk haar hart kon bereiken...

Crysania volgde hem naar de gevreesde Poort. Hier riep zij haar god aan en Paladijn antwoordde, want zij was immers zijn uitverkorene. Raistlin riep zijn magie aan en was succesvol, want er had nog nooit een tovenaar geleefd die zo machtig was als deze jongeman.

De Poort opende zich.

Raistlin maakte aanstalten naar binnen te gaan, maar een magisch tijdreisapparaat, bediend door de tweelingbroer van de magiër, Caramon, en de kender, Tasselhof Klisvoet, doorkruiste de krachtige toverspreuk van de aartsmagiër. Het magische veld werd verstoord...

... met desastreuze en onvoorziene gevolgen.

Hoofdstuk 1

‘Oeps,’ zei Tasselhof Klisvoet.

Caramon keek de kender streng aan.

‘Het is niet mijn schuld! Echt niet, Caramon!’ protesteerde Tas.

Maar zelfs terwijl hij sprak, dwaalde de blik van de kender al af naar de omgeving. Hij keek naar Caramon en toen weer naar de omgeving. Tas’ onderlip begon te trillen en hij greep naar zijn zakdoek, voor het geval hij een verstopte neus op voelde komen. Maar er was geen zakdoek en er waren ook geen buideltassen. Tas zuchtte. In de opwinding van het moment was hij even vergeten dat al zijn bezittingen achtergebleven waren in de kerkers van Thorbardin.

En het was echt opwindend geweest. Zo stonden hij en Caramon in het magische fort van Zhaman en activeerden ze het magische tijdreisapparaat; het volgende moment was Raistlin begonnen met zijn magie en, voor Tas het wist, was er enorme commotie ontstaan – stenen die zongen, rotsen die werden verbrijzeld en een verschrikkelijk gevoel alsof hij in zes verschillende richtingen tegelijk werd getrokken.

En toen – zoef – hier waren ze dan.

Waar dat dan ook mocht zijn. En, waar het ook was, het leek niet helemaal op wat het verondersteld werd te zijn.

Caramon en hij stonden op een bergpad, vlak bij een reusachtige kei tot hun enkels in een vettige, asgrijze modder die het land onder hen had bedekt, zo ver als Tas kon kijken. Hier en daar staken puntige stukken gebroken rots uit de zachte as. Er was geen enkel teken van leven. Niets zou er ook kunnen leven in deze desolate omgeving. Geen enkele boom stond nog overeind; slechts door het vuur geblakerde stompen staken door de dikke modder heen. Zo ver het oog reikte, tot aan de horizon, was er niets anders dan totale verwoesting.

De hemel zelf bood ook geen verlichting. Het was grijs en leeg boven hen. In het westen echter, was een vreemde, paarse kleur te zien die kolkte van lichtgevende felblauwe wolken. Op wat gerommel in de verte na, klonk er geen enkel geluid... en er was geen enkele beweging... niets.

Caramon haalde diep adem en wreef met zijn hand over zijn gezicht. De hitte was intens en zelfs al stonden ze nog maar enkele minuten hier, zijn zweterige huid was al bedekt met een fijne laag grijze as.

‘Waar zijn we?’ vroeg hij op vlakke en afgemeten toon.

‘Ik heb geen flauw idee, Caramon,’ zei Tas. Toen, na een pauze: ‘Jij wel?’

‘Ik deed alles wat je zei dat ik moest doen,’ antwoordde Caramon op onheilspellende toon. ‘Jij zei dat Gnimsh had gezegd dat we alleen maar moesten denken aan onze gewenste bestemming en daar zouden we dan heen gaan. Ik weet dat ik aan Soelaas dacht...’

‘Ik ook!’ riep Tas. Toen hij zag dat Caramon hem aanstaarde, haperde de kender. ‘Althans, dat is waar ik voornamelijk aan dacht...’

‘Voornamelijk aan dacht?’ vroeg Caramon griezelig kalm.

‘Nou, ik dacht ook heel even... hoe leuk en interessant het zou zijn... uniek zelfs om eens een bezoekje te brengen aan... eh...’

‘Aan wat?’ vroeg Caramon.

‘Aan... mmmmm...’

‘Aan wat?’

‘Mmmm...’ mompelde Tas.

Caramon hield zijn adem nu in.

‘Een maan!’ antwoordde Tas snel.

‘Een maan?’ herhaalde Caramon ongelovig. ‘Welke maan?’ vroeg hij even later, terwijl hij om zich heen keek.

‘O’ – Tas haalde zijn schouders op – ‘maakt niet uit welke van de drie. Het zal allemaal wel om het even zijn. Ze zijn hetzelfde, denk ik. Behalve natuurlijk dat Solinari glanzende zilveren rotsen zou hebben en Lunitari helderrode rotsen. En de andere zal wel helemaal zwart zijn, hoewel ik dat niet zeker weet, want die heb ik nooit gezien...’

Op dat moment begon Caramon te grommen en besloot Tas dat hij nu maar beter even zijn mond kon houden. En dat deed hij ook, wel drie minuten lang. Gedurende die tijd bekeek Caramon de omgeving eens met een ernstig gezicht. Maar er was meer zelfbeheersing voor nodig dan de kender bezat om zijn tong nog langer in bedwang te houden.

‘Caramon,’ flapte hij eruit, ‘denk je dat we het echt voor elkaar hebben gekregen? Ik bedoel, om naar een maan te gaan? Dit lijkt in ieder geval op niks waar ik ooit ben geweest. Niet dat deze rotsen zilver of rood zijn, niet eens zwart. Ze zijn meer rotskleurig, maar...’

‘Ik twijfel er niet aan,’ zei Caramon somber. ‘Per slot van rekening kreeg je het ook voor elkaar ons naar een zeehaven te brengen die midden in een woestijn bleek te liggen...’

‘Dat was ook niet mijn schuld!’ riep Tas verontwaardigd. ‘Zelfs Tanis zei...’

‘En toch...’ Caramons blik werd steeds verbaasder, ‘deze plek ziet er zeker vreemd uit, maar op de een of andere manier lijkt hij me ook bekend voor te komen.’

‘Je hebt gelijk,’ zei Tas even later, terwijl hij het gure, met as bedekte landschap goed opnam. ‘Het doet me aan iets denken, nu je het zegt. Alleen...’ De kender huiverde. ‘Ik kan me niet herinneren ooit op zo’n afschuwelijke plek te zijn geweest... op de Afgrond na,’ voegde hij er heel zachtjes aan toe.

De kolkende wolken kwamen dichterbij terwijl ze de situatie bespraken en wierpen een steeds grotere schaduw over het kale landschap. Er stak een hete wind op en er begon een fijne regen te vallen die zich mengde met de in de lucht ronddwarrelende as. Tas wilde net commentaar geven op de slijmerige regen toen plotseling, zonder enige waarschuwing, de wereld werd opgeblazen.

Althans, dat was Tas’ eerste indruk. Een fel, verblindend licht, een knetterend geluid, een knal, een klap die de grond deed schudden en Tas zat plots midden in de grijze modder en staarde stom naar een gigantisch gat dat was ontstaan in de rots op nog geen dertig meter van hem vandaan.

‘In de naam van de goden!’ hijgde Caramon. Hij hees Tas overeind. ‘Is alles in orde met je?’

‘Ik denk van wel,’ zei Tas. Terwijl hij toekeek flitste de bliksem wederom uit de wolk naar de grond, waardoor er weer een draaikolk van stenen en as door de lucht wervelde. ‘Zo! Dat was nog eens een interessante ervaring. Hoewel ik die niet per se nog een keer wens mee te maken,’ voegde hij er haastig aan toe. Maar toen hij zag dat de lucht met de minuut donkerder werd, was hij bang dat de hemel hem die ervaring wellicht nog eens wilde laten beleven.

‘Waar we ook zijn, we kunnen deze hoge gronden maar beter verlaten,’ mompelde Caramon. ‘Er ligt in elk geval een pad. Dat moet toch ergens naar leiden.’

Naar beneden kijkend, langs het modderige pad dat naar de grijze vallei kronkelde, bekroop Tas het idee dat het verderop en blijkbaar overal net zo grijs en smerig was als hier. Maar na een korte blik op Caramons grimmige gezicht, besloot de kender om zijn gedachten nu maar eens voor zich te houden.

Terwijl ze naar beneden ploeterden door de dikke modder, stak de hete wind weer op, en splinters van verbrand hout en sintels prikten in hun huid. De bliksem danste door de bomen en veranderde die in bollen van helder groene en blauwe vlammen. De grond schudde door het geweld van de donder. En nog steeds trokken de wolken zich samen aan de horizon. Caramon versnelde het wandeltempo.

Ze werkten zich langs de heuvel naar beneden naar, zo stelde Tas zich voor, wat eens een prachtige vallei was geweest. Ooit moesten de bomen hier in vuur en vlam hebben gestaan van oranje en rode herfstkleuren, of van mistig groen in de lente.

Hier en daar zag hij spiralen van rook kringelen die onmiddellijk weer weggevaagd werden door de stormachtige wind. Ongetwijfeld door andere blikseminslagen, dacht hij. Maar op de een of andere vreemde wijze deed hem dat ook aan iets denken. Net als Caramon, raakte hij er steeds meer van overtuigd dat hij deze plek kende.

Wadend door de modder, negerend wat het smerige spul met zijn groene schoenen en blauwe broek allemaal deed, besloot Tas een oude kendertruc toe te passen voor het geval je verdwaald was. Hij sloot zijn ogen en maakte zijn hoofd helemaal vrij en beval zijn geest hem een beeld voor te schotelen van het landschap voor hem. De nogal interessante kenderlogica hierachter bestond eruit dat het voor de hand lag dat er al eerder iemand van Tasselhofs familie op deze plek was geweest, die daarmee de herinnering aan zijn of haar afstammelingen zou hebben doorgegeven. Hoewel dit nooit wetenschappelijk is bewezen (de gnomen verwijzen hier echter ook geregeld naar), staat het onomstotelijk vast dat er – tot op de dag van vandaag – op Krynn nog nooit een kender als vermist is opgegeven.

Niettemin sloot Tas, tot zijn enkels in de modder staand, zijn ogen en probeerde een beeld op te roepen van zijn omgeving. En daar verscheen er al een, zo helder en duidelijk dat hij ervan schrok. De mentale waarnemingen van zijn voorouders waren nog nooit zo perfect geweest. Daar stonden gigantische bomen, aan de horizon waren bergen, er was ook een meer...

Tas snakte naar adem toen hij zijn ogen weer opende. Er was een meer! Het was hem niet eerder opgevallen, waarschijnlijk omdat het dezelfde grijze kleur vertoonde als de met as bedekte grond. Zou er nog steeds water zijn? Of was het nu gevuld met modder?

Ik vraag me af, zo peinsde Tas, of Oom Trapspringer ooit een maan had bezocht. Zo ja, was dat dan de reden dat ik deze plek herken? Maar dat zou hij toch zeker aan iemand hebben doorverteld... Misschien zou hij dat gedaan hebben als de aardmannen hem niet hadden opgegeten voor hij de kans had gekregen. Over eten gesproken, dat doet me denken aan...

‘Caramon,’ schreeuwde Tas over de opstekende wind en het geluid van de donder heen. ‘Heb jij nog water meegenomen? Ik niet. Ook geen eten, trouwens. Ik had niet verwacht dat we dat nodig hadden, omdat we snel naar huis zouden gaan. Maar...’

Tas zag plotseling iets wat alle gedachten aan eten en water en Oom Trapspringer ogenblikkelijk verdreef.

‘O, Caramon!’ Tas pakte de grote krijger beet en wees. ‘Kijk, denk je dat dat de zon is?’

‘Wat zou het anders zijn?’ snauwde Caramon, die naar de waterige, groengele schijf keek die tussen een scheur in de stormwolken was verschenen. ‘En, nee, ik heb geen water meegenomen. Dus houd daar maar verder over op, ja?’

‘Nou, je hoeft niet zo onbe...’ begon Tas. Toen zag hij Caramons gezicht en bond snel in.

Ze waren glibberend door de modder halverwege het pad tot stilstand gekomen. De verschroeiende wind daverde onafgebroken en deed Tas’ haarknot als een banier op zijn hoofd wapperen. Caramon stond naar het meer te kijken – hetzelfde meer dat Tas had gezien. Zijn gezicht was bleek en zijn blik verontrust. Even later sjokte hij verder het pad af naar beneden. Tas volgde hem zuchtend. Hij was zojuist tot een beslissing gekomen.

‘Caramon,’ zei hij, ‘laten we hier weggaan. Weg van deze plek. Zelfs al is het een maan die Oom Trapspringer moet hebben bezocht voor de aardmannen hem opaten, toch is hij niet bijster leuk. De maan, bedoel ik, niet opgegeten worden door aardmannen... hoewel, nu ik erover nadenk, lijkt me dat ook niet echt leuk. Om je de waarheid te vertellen, deze maan is bijna net zo saai als de Afgrond en het stinkt hier minstens zo erg. Trouwens, daar had ik geen dorst... Niet dat ik nu dorst heb,’ zei hij haastig, omdat hij zich te laat herinnerde dat hij daar niet over mocht praten, ‘maar mijn tong is een beetje uitgedroogd, als je begrijpt wat ik bedoel. Het maakt het praten er niet gemakkelijker op. We hebben immers het magische tijdreisapparaat nog.’ Hij hield het met juwelen ingelegde, sceptervormige object in zijn hand, voor het geval dat Caramon in het afgelopen half uur was vergeten hoe het eruitzag. ‘En ik beloof... ik zweer plechtig... dat ik deze keer met mijn hele geest aan Soelaas zal denken, Caramon. Ik, eh... Caramon?’

‘Stil, Tas,’ zei Caramon.

Ze hadden nu de bodem van de vallei bereikt waar ze tot aan hun enkels in de modder zakten. Caramon begon alweer enigszins te hinken door het ongeluk dat hij aan zijn knie had gehad in het magische fort van Zhaman. Nu vertoonde zijn gezicht, naast een bezorgde blik, ook een uitdrukking van pijn.

En hij vertoonde nog een uitdrukking. Een blik waardoor Tas zich vanbinnen heel kriebelig begon te voelen – een blik van pure angst. Tas keek geschrokken om zich heen en vroeg zich af wat Caramon had gezien. Het zag er hier beneden min of meer hetzelfde uit als op de top, dacht hij – alles was grijs, smerig en afschuwelijk. Er was niets veranderd, behalve dat het donkerder werd. Tot Tas’ grote opluchting hadden de stormwolken de zon weer verduisterd. Want het was een ziekelijke zon die het gure, grijze landschap nog erger dan normaal deed lijken. Hoe dichter de stormwolken naderden, hoe harder het begon te regenen. Behalve dat naderde er toch verder niets waarvoor ze bang hoefden te zijn.

De kender deed zijn best om stil te zijn, maar de woorden floepten zomaar uit zijn mond voor hij ze kon tegenhouden.

‘Wat is er aan de hand, Caramon? Ik zie helemaal niets. Heb je last van je knie? Ik...’

‘Stil, Tas!’ beval Caramon op gespannen toon. Hij keek om zich heen en kneep nerveus in zijn handen.

Tas zuchtte en legde een hand op zijn mond om de woorden tegen te houden, vastbesloten stil te zijn. Toen hij eindelijk stil was, viel het hem plotseling op dat het hier wel heel erg stil was. Er klonk geen enkel geluid toen de donder niet meer donderde, zelfs niet de gebruikelijke geluiden die hij hoorde als het regende – water dat van de bladeren druppelde en op de grond viel. De wind die door de bomen ruiste, vogels die hun regenliedjes floten en klaagden over hun natte veren...

Tas huiverde inwendig. Hij bekeek de overblijfselen van de verbrande bomen nauwkeuriger. Zelfs verbrand waren ze enorm, met gemak de grootste bomen die hij ooit in zijn leven had gezien, behalve...

Tas slikte. Bladeren, herfstkleuren, de reuk van kookvuurtjes die uit de vallei opsteeg, het meer – blauw en helder als kristal...

Knipperend wreef hij in zijn ogen om de modder en de regen weg te vegen. Hij keek om zich heen en staarde omhoog langs het pad naar die enorme rots... Hij keek naar het meer dat hij nu heel goed tussen de verbrande boomstronken kon zien. Hij staarde naar de bergen met hun scherpe, gekartelde pieken. Het was niet Oom Trapspringer die hier eerder was geweest...

‘O, Caramon!’ fluisterde hij met afschuw.

Hoofdstuk 2

‘Wat is er?’ Caramon draaide zich om en keek Tas zo vreemd aan dat de kender een heel raar, kriebelig gevoel kreeg.

‘N-niets,’ stamelde Tas. ‘Gewoon mijn verbeelding,’ zei hij met nadruk. ‘Laten we weggaan! Nu. We kunnen gaan waar we maar willen! Terug in de tijd, toen we allemaal nog bij elkaar waren en nog gelukkig waren! We kunnen teruggaan naar de tijd toen Flint en Sturm nog leefden, toen Raistlin nog steeds de rode mantels droeg en Tika...’

‘Hou op, Tas,’ snauwde Caramon waarschuwend en zijn woorden werden extra kracht bijgezet door een bliksemflits die zelfs de kender even deed stilvallen.

De wind stak weer op en floot door de dode boomstronken met een griezelig geluid, alsof iemand huiverend ademde door een stel rotte tanden. De warme, slijmerige regen was opgehouden. De wolken boven hen wervelden voorbij en onthulden de bleke zon die aan de grijze hemel scheen. Maar boven de horizon bleven de wolken zich samentrekken en werden zwarter en zwarter.

Veelkleurige bliksemflitsen flikkerden er onophoudelijk tussendoor en boden zo een afstandelijke, dodelijke schoonheid.

Caramon begon het modderige pad af te lopen en klemde zijn tanden op elkaar om de pijn van zijn gewonde been te verbijten. Maar Tas keek naar het pad dat hij zo goed kende – hoewel het er schokkend anders uit leek te zien – en zag waar het afboog. Wetende wat er achter die bocht lag, bleef hij midden op het pad staan en staarde slechts naar Caramons rug.

Na enkele momenten van ongebruikelijke stilte, realiseerde Caramon zich dat er iets mis was en keek om zich heen. Hij stopte met een van pijn en vermoeidheid vertrokken gezicht.

‘Kom op, Tas!’ zei hij geïrriteerd.

Terwijl hij zijn haarknot om zijn vinger draaide, schudde Tas zijn hoofd.

Caramon staarde hem aan. ‘Dat zijn vallenbomen, Caramon!’

Caramons stem klonk verrassend zacht. ‘Dat weet ik, Tas,’ zei hij vermoeid. ‘Dit is Soelaas.’

‘Nee, dat is het niet!’ riep Tas uit. ‘Het is gewoon een plek waar toevallig vallenbomen staan! Er zijn vast vele plekken waar vallenbomen voorkomen...’

‘En er zijn vast ook veel plaatsen die een Kristalmirmeer hebben, Tas, of de Kharolisbergen of zo’n rotsblok waar jij en ik Flint zagen zitten die aan het houtsnijden was, of deze weg die leidt naar de...’

‘Je weet het niet!’ riep Tas boos. ‘Het is mogelijk!’ Plotseling rende hij voorwaarts, althans dat probeerde hij, want zijn voeten trokken ploeterend door de zuigende, klevende modder. Half struikelend greep hij de hand van de grote man en trok eraan. ‘Laten we hier weggaan!’ Opnieuw hield hij het tijdreisapparaat omhoog. ‘We – we kunnen toch terug naar Tarsis gaan! Waar de draken een gebouw bovenop me lieten vallen! Dat was een lollige tijd, heel interessant. Weet je nog?’ Zijn stem klonk schril tussen de verbrande bomen.

Met een grimmige blik greep Caramon het magische werktuig uit de hand van de kender. Diens kwade blikken negerend, pakte hij het apparaat beet en begon aan de juwelen te draaien. Het apparaat veranderde nu geleidelijk van een glinsterende scepter in een onopvallende hanger. Tas keek hem bedroefd aan.

‘Waarom gaan we niet weg, Caramon? Het is hier verschrikkelijk. We hebben geen eten en water en voor zover ik heb gezien, is het niet waarschijnlijk dat we dat hier ergens zullen vinden. En we lopen de kans om uit onze schoenen te worden geblazen door een van die bliksemflitsen. Die storm komt steeds dichterbij en je weet dat dit Soelaas niet is…’

‘Dat weet ik nog niet, Tas,’ zei Caramon rustig. ‘Maar dat ga ik uitzoeken. Wat is er aan de hand? Ben je niet nieuwsgierig? Sinds wanneer grijpt een kender de kans niet op een nieuw avontuur?’ Hij liep het pad weer verder af.

‘Ik ben net zo nieuwsgierig als iedere andere kender,’ mompelde Tas met hangend hoofd en hij sjokte achter Caramon aan. ‘Maar het is één ding om nieuwsgierig te zijn naar een plek waar je nog nooit bent geweest en iets anders om nieuwsgierig te zijn naar thuis! Je hoort niet nieuwsgierig naar thuis te zijn! Thuis hoort niet te veranderen. Het blijft gewoon op je wachten tot je terugkomt. Thuis is iets waarvan je zegt: “Het ziet er nog steeds zo uit als toen ik vertrok!” Niet: “Het lijkt wel alsof er zes miljoen draken overheen zijn gevlogen en de boel hebben verwoest!” Thuis is geen plek voor avonturen, Caramon!’

Tas gluurde stiekem naar Caramon om te zien of zijn argument enige indruk had gemaakt. Als dat al zo was, liet hij het niet merken. Er lag een vastberaden blik op het van pijn vertrokken gezicht die Tas nogal verraste.

Caramon was veranderd, besefte Tas plotseling. En niet alleen omdat hij de dwergendrank had afgezworen. Er was iets anders aan hem – hij was ernstiger en... meer verantwoordelijk, denk ik. Maar er was nog iets anders. Tas dacht na. Trots, besloot hij na een minuut van diepzinnige overweging. Trots en vastberadenheid.

Dit is geen Caramon die makkelijk zou toegeven, dacht Tas terwijl de moed hem in de schoenen zonk. Dit is geen Caramon die een kender nodig heeft om hem weg te houden van onheil en kroegen. Tas zuchtte somber. Eigenlijk miste hij die oude Caramon wel.

Ze bereikten de bocht in de weg. Beiden herkenden hem hoewel ze niets zeiden – Caramon omdat er niets te zeggen viel en Tas omdat hij koppig weigerde toe te geven dat hij het herkende. Maar hun tred werd steeds moeizamer.

Ooit zagen reizigers na die bocht de gemoedelijk verlichte Herberg van het Laatste Huis. Ze zouden Otiks gekruide aardappelen hebben geroken en het gelach en gezang hebben gehoord dat elke keer weerklonk als de deur openging om een reiziger of inwoner van Soelaas te begroeten. Maar alsof ze het zo hadden afgesproken, hielden zowel Caramon als Tas halt voor ze die bocht hadden gerond.

Nog steeds zeiden ze niets, maar beiden keken om zich heen naar de leegheid, naar de verbrande en verdorde boomstronken, naar de met as bedekte grond, naar de ontplofte rotsen. In hun oren klonk een stilte die luider was dan de steeds luider wordende donder. Beiden wisten dat ze Soelaas hadden moeten horen, zelfs al konden ze het nog niet zien. Ze hadden de geluiden van de stad moeten horen – de geluiden van de smidse, de geluiden van de marktdag, de geluiden van de venters, kinderen en kooplieden, de geluiden van de Herberg.

Maar er was niets, alleen stilte. En, heel in de verte, het onheilspellende gerommel van de donder. Eindelijk zuchtte Caramon. ‘Kom mee,’ zei hij en strompelde voorwaarts.

Tas volgde langzaam. Zijn schoenen zaten zo onder de modder dat ze aanvoelden als zware, met ijzer beslagen dwergenlaarzen. Maar zijn schoenen waren toch minder zwaar dan zijn hart aanvoelde. Steeds weer mompelde hij: ‘Dit is Soelaas niet, dit is Soelaas niet, dit is Soelaas niet,’ tot het begon te klinken als een van Raistlins magische bezweringen.

Eenmaal de bocht om, sloeg hij voorzichtig zijn ogen op en slaakte een zucht van verlichting.

‘Wat heb ik je gezegd, Caramon?’ riep hij over het geloei van de wind heen. ‘Kijk, er is hier helemaal niets. Geen Herberg, geen stad, niets.’ Hij pakte Caramons hand vast en probeerde hem achteruit te trekken. ‘Laten we nu gaan. Ik heb een idee. We kunnen teruggaan naar de tijd toen Fizban het gouden span uit de hemel liet komen...’

Maar Caramon schudde de kender van zich af en strompelde grimmig verder. Toen hij stopte, staarde hij naar de grond. ‘Wat is dit dan, Tas?’ vroeg hij op gespannen toon.

Nerveus kauwend op het einde van zijn haarknot, kwam de kender naast Caramon staan. ‘Wat is wat?’ vroeg hij koppig.

Caramon wees.

Tas haalde zijn neus op. ‘Een grote lege plek op de grond. Goed, misschien heeft daar ooit iets gestaan. Misschien heeft daar een groot bouwwerk gestaan. Maar nu niet meer, dus waarom zou je je daar nu zorgen over maken? Ik... Caramon!’

De gewonde knie van de grote man begaf het. Hij wankelde en zou zijn gevallen als Tas hem niet had ondersteund. Met Tas’ hulp begaf Caramon zich naar de stronk van wat eens een ongebruikelijk grote vallenboom was geweest, aan de rand van het lege, met modder bedekte stuk grond. Dankbaar leunde hij ertegenaan, en Caramon wreef met een bleek en zwetend gezicht over zijn gehavende knie.

‘Wat kan ik doen om te helpen?’ vroeg Tas ongerust, terwijl hij in zijn handen wreef. ‘Ik weet het! Ik ga een kruk voor je zoeken! Er moeten hier overal afgebroken takken liggen. Ik ga zoeken.’

Caramon zei niets, maar knikte slechts vermoeid. Tas stoof onmiddellijk weg en speurde met zijn scherpe ogen de grijze, slijmerige grond af. Hij was blij dat hij iets te doen had in plaats van vragen te beantwoorden over stomme, lege plekken. Hij vond al snel wat hij zocht – het eind van een boomtak dat rechtop in de modder stond. De kender gaf er een ruk aan. Zijn handen gleden weg van de natte tak en hij viel achterover. Hij keek teleurgesteld naar de modder op zijn blauwe broek, en probeerde die tevergeefs af te vegen. Hij zuchtte diep en pakte de tak verbeten weer vast. Dit keer gaf hij een beetje mee.

‘Ik heb hem bijna, Caramon!’ meldde hij. ‘Ik...’

Een welhaast onkenderachtige kreet weerklonk boven de huilende wind. Caramon keek verschrikt op en zag Tas’ haarknot verdwijnen in een enorm gat dat zich klaarblijkelijk onder zijn voeten had geopend.

‘Ik kom eraan, Tas!’ riep Caramon, voorwaarts strompelend. ‘Houd vol!’

Maar hij stopte abrupt bij de aanblik van Tas die achterwaarts het gat uitkroop. Het gezicht van de kender leek op niets wat Caramon ooit eerder had gezien. Het was lijkbleek, met witte lippen en met wijd open, starende ogen.

‘Niet dichterbij komen, Caramon,’ fluisterde Tas en wuifde hem weg met een kleine, modderige hand. ‘Alsjeblieft, blijf daar!’

Maar het was te laat. Caramon had de rand van het gat al bereikt en staarde naar beneden. Tas kroop naast hem en begon te schudden en te snikken. ‘Ze zijn allemaal dood,’ jankte hij zachtjes. ‘Allemaal dood.’ Met zijn gezicht in zijn armen verborgen huilde hij bittere tranen.

Op de bodem van het gat dat bedekt was geweest met een dikke laag modder, lagen lichamen, stapels lichamen, lichamen van mannen, vrouwen en kinderen. Beschermd door de modder waren sommige nog herkenbaar – dat leek in elk geval zo door Caramons vertroebelde, koortsachtige blik. Zijn gedachten gingen terug naar het laatste massagraf dat hij had gezien – het pestdorp dat Crysania had gevonden. Hij herinnerde zich het van woede en smart vertrokken gezicht van zijn broer. Hij herinnerde zich ook dat Raistlin de bliksem aanriep, waardoor het hele dorp in de as werd gelegd.

Knarsetandend dwong Caramon zichzelf om in het graf te kijken – dwong zichzelf te kijken naar een massa rode krullen...

Met een snik van opluchting draaide hij zich om en begon, wild om zich heen kijkend, terug naar de Herberg te rennen. ‘Tika!’ schreeuwde hij.

Tas sprong ongerust op. ‘Caramon!’ riep hij en glibberde weg in de modder en viel.

‘Tika!’ Caramon schreeuwde schor boven het gehuil van de wind en de donder uit. Kennelijk ineens ongevoelig voor de pijn aan zijn gewonde been, strompelde hij over een stuk leeg terrein, vrij van boomstronken – de weg die voorbij de Herberg liep, dacht Tas zonder hem duidelijk te zien. Toen hij weer was opgestaan, haastte de kender zich achter Caramon aan, maar de veel grotere man wankelde met onverwacht flinke snelheid door de modder. Zijn angst en hoop schonken hem blijkbaar onvermoede krachten.

Al spoedig verloor Tas hem tussen de geblakerde overblijfselen van de bomen uit het oog, maar hij hoorde zijn stem nog wel; steeds weer riep hij Tika’s naam uit. Nu wist Tas waar de man heen liep. Hij ging langzamer lopen. Hij had hoofdpijn door de hitte en de smerige stank en zijn hart deed pijn door wat hij zojuist had gezien. Angstig voor wat hij zou aantreffen, strompelde hij met zijn zware, met modder bedekte schoenen verder.

Daar stond Caramon, in een kale, dorre ruimte naast een andere vallenboomstomp. Hij had iets in zijn hand en staarde er met een verslagen blik naar.

Onder de modder, totaal verregend en vol hartzeer ging de kender voor hem staan. ‘Wat is dat?’ vroeg hij met trillende lippen en wees op het voorwerp in Caramons hand.

‘Een hamer,’ zei Caramon met gesmoorde stem. ‘Mijn hamer.’

Tas keek er naar. Goed, het was een hamer. Althans, het vertoonde de uiterlijke kenmerken. De houten steel was voor driekwart verbrand. Het enige wat nog restte, was een verkoold stuk hout en de door het vuur geblakerde metalen kop.

‘Hoe kun je dat zo zeker weten?’ aarzelde hij, terwijl hij weigerde om het te geloven.

‘Ik weet het zeker,’ zei Caramon verbitterd. ‘Kijk maar.’ De steel bewoog heen en weer en de kop wiebelde toen hij hem aanraakte. ‘Ik heb hem gemaakt toen ik – toen ik nog dronk.’ Hij veegde met een hand over zijn ogen. ‘Hij is niet echt goed gemaakt. De kop vloog er elke keer af. Destijds deed ik er trouwens niet veel mee.’

Verzwakt door het rennen, begaf Caramons gewonde been het plotseling. Deze keer probeerde hij niet eens zichzelf op te vangen, maar zakte gewoon ineen in de modder. Zittend op het kale stuk grond dat eens zijn thuis was geweest, pakte hij de hamer stevig beet en begon te huilen.

Tas draaide zijn hoofd weg. De smart van de man was heilig, te persoonlijk, zelfs voor hem, een immer nieuwsgierige kender. Zijn eigen tranen negerend, die langs zijn neus biggelden, staarde Tas neerslachtig om zich heen. Hij had zich nog nooit zo hulpeloos gevoeld, zo verloren en alleen. Wat was er gebeurd? Wat was er misgegaan? Er moest toch een aanwijzing zijn, een antwoord.

‘Ik ga wat rondkijken,’ mompelde hij, maar Caramon hoorde hem niet.

Met een zucht sjokte Tas weg. Hij wist nu waar hij was. Hij kon het niet langer weigeren te geloven. Caramons huis had vlak bij het centrum van de stad gelegen, vlak bij de herberg. Tas liep verder door wat eens een straat was geweest tussen rijen huizen. Hoewel er niets meer van over was – niet de huizen, niet de straat, niet de vallenbomen die de huizen overeind hielden – wist hij precies waar hij was. Hij wenste hevig dat het niet zo was. Hier en daar zag hij takken rechtop in de modder staan, en hij huiverde. Want er was niets anders. Niets behalve...

‘Caramon!’ riep hij. Hij was blij dat hij iets te onderzoeken had en om, hopelijk, Caramon een beetje te kunnen afleiden van zijn smart. ‘Caramon, ik denk dat je even hier naar moet komen kijken!’

Maar Caramon bleef hem negeren, dus onderzocht Tas het voorwerp zelf maar. Helemaal aan het einde van de straat stond, in wat ooit eens een klein parkje was geweest, een stenen obelisk. Tas herinnerde zich het park, maar niet de obelisk. Die had er de laatste keer dat hij in Soelaas was, niet gestaan, besefte hij terwijl hij hem nauwkeurig bekeek. Groot en ruw bewerkt, had hij alle teisteringen van vuur, wind en storm doorstaan. Het oppervlak was geblakerd en verkoold. Maar toen Tas dichterbij kwam, zag hij enkele gegraveerde letters en woorden, een tekst die hij, nadat hij het vuil er had afgewreven, dacht te kunnen lezen. Tas staarde er lange tijd naar en riep toen zachtjes: ‘Caramon?’

De merkwaardige toon in de stem van de kender drong ondanks alles door Caramons waas van smart heen. Hij keek op. Toen hij de vreemde obelisk zag en Tas’ ongebruikelijk ernstige gezicht, stond hij moeizaam op en hinkte ernaartoe.

‘Wat is er?’ vroeg hij.

Tas kon niets zeggen; hij kon alleen maar met zijn hoofd schudden en wijzen.

Caramon kwam naar voren en las in stilte de ruwe letters en onafgemaakte inscripties.

HELD VAN DE LANS

TIKA WAYLAN MAJERE

GESTORVEN IN HET JAAR 358

JOUW LEVENSBOOM VIEL TE SNEL

IK VREES DAT DE BIJL IN MIJN HANDEN LAG

‘Het spijt me, Caramon,’ mompelde Tas en liet zijn hand in die van de man glijden.

Caramon boog zijn hoofd. Hij legde zijn hand op de obelisk en streek over het koude, natte oppervlak terwijl de wind hen bleef teisteren. Regendruppels geselden de obelisk. ‘Ze stierf alleen,’ zei hij. Hij sloeg met zijn gebalde vuist hard tegen de steen en verwondde zijn vlees aan de scherpe randen. ‘Ik liet haar in de steek! Ik had hier moeten zijn! Verdomme, ik had hier moeten zijn!’

Zijn schouders begonnen te schokken. Tas keek naar de wolken en realiseerde zich dat ze weer bewogen en steeds dichterbij kwamen en hij hield Caramons hand stevig vast.

‘Ik denk niet dat je veel had kunnen doen, Caramon, als je hier was geweest...’ sprak de kender ernstig.

Plotseling slikte hij zijn woorden in, en beet zijn tong bijna af. Hij trok zijn hand terug – Caramon merkte niets – en knielde neer in de modder. Zijn alziende ogen hadden een glimp opgevangen van iets glimmends in de ziekelijke stralen van de bleke zon. Met een trillende hand veegde Tas de vuiligheid weg.

‘In de naam van de goden,’ zei hij ontzet, en deinsde achteruit. ‘Caramon, je was hier!’

‘Wat?’ gromde hij.

Tas wees.

Caramon draaide zich om en keek naar beneden.

Daar, aan zijn voeten, lag zijn eigen lijk.

Hoofdstuk 3

Althans, het leek op Caramons lijk. Het droeg de wapenrusting die hij in Solamnië had aangeschaft – de wapenrusting die hij had gedragen tijdens de Dwergenpoort Oorlog, de wapenrusting die hij aan had toen hij en Tas Zhaman hadden verlaten. De wapenrusting die hij nu droeg...

Maar, buiten dat, was er verder niets specifieks dat het lichaam als zodanig identificeerde. In tegenstelling tot de lichamen die Tas onder de laag modder had ontdekt, lag dit lijk relatief dicht onder het oppervlak en was ontbonden. Het enige wat over was gebleven, was het skelet van wat duidelijk een grote man was geweest, dat aan de voet van de obelisk lag. Een hand, waarin een beitel rustte, lag direct onder het stenen monument alsof zijn laatste daad het kerven van die laatste, vreselijke zinsnede was geweest.

Er was geen enkele aanwijzing wat zijn dood had veroorzaakt.

‘Wat is er aan de hand, Caramon?’ vroeg Tas met trillende stem. ‘Als jij dit bent en je dood bent, hoe kun je dan tegelijkertijd hier zijn?’ Plotseling bekroop hem een gedachte. ‘O, nee! Wat als jij hier niet bent!’ Hij greep zijn haarknot vast en draaide die rond en rond. ‘Als je niet hier bent, dan heb ik je verzonnen!’ Tas snakte naar adem. ‘Ik wist niet dat ik zo’n levendige fantasie had. Je lijkt in elk geval wel echt.’ Met een uitgestoken, trillende hand raakte hij Caramon aan. ‘Je voelt echt en, als je het niet erg vindt dat ik het zeg, je ruikt zelfs echt!’ Tas wreef in zijn handen. ‘Caramon, ik word gek,’ riep hij wild. ‘Net als een van die donkere dwergen in Thorbardin!’

‘Nee, Tas,’ mompelde Caramon. ‘Dit is echt. Veel te echt.’ Hij staarde naar het lijk, daarna naar de obelisk die nauwelijks meer zichtbaar was in het snel vervagende licht. ‘Het begint allemaal duidelijk te worden. Als ik alleen maar...’ Hij pauzeerde en keek intens naar de obelisk. ‘Dat is het! Tas, kijk nou eens naar de datum op het monument!’

Met een zucht hief Tas zijn hoofd. ‘358,’ las hij op vlakke toon. Toen herhaalde hij met wijd open ogen: ‘358? Caramon – het was 356 toen we uit Soelaas vertrokken!’

‘We zijn te ver gegaan, Tas,’ zei Caramon ontzet. ‘We zijn in onze eigen toekomst terechtgekomen.’

De kolkende, zwarte wolken die ze aan de horizon hadden zien verzamelen als een leger dat zich in volle kracht groepeerde voor een woedende aanval, vernietigden de laatste levenstekenen van de ondergaande zon.

De storm stak snel op, met een ongelooflijke razernij. Een verzengende windstoot blies Tas van zijn voeten en sloeg Caramon terug tegen de obelisk. Toen sloeg de regen toe en bombardeerde hen met druppels als van gesmolten lood. Hagel sloeg pijnlijk neer op hun hoofd.

Nog afschuwelijker dan de wind en de regen was de dodelijke, veelkleurige bliksem die uit de wolken neersloeg en de boomstronken om hen heen veranderde in heldere vuurballen die van grote afstand zichtbaar waren. De rommelende donder was constant aanwezig en deed de grond schudden en verlamde hun zintuigen.

Wanhopig proberend een schuilplek te vinden tegen het geweld van de storm, kropen Tas en Caramon achter een omgevallen vallenboom in een kuil die Caramon groef in de grijze, natte modder. Vanuit deze povere schuilplaats keken ze met ongeloof toe hoe de storm het toch al dode land nog verder verwoestte. De berghellingen stonden in brand; ze konden de stank van het brandende hout ruiken. Vlakbij sloeg de bliksem in, waardoor bomen explodeerden en enorme stukken grond in het rond vlogen. De donder teisterde hun oren met een verwoestende kracht.

De enige zegen die de storm bood was regenwater. Caramon had zijn helm ondersteboven op de grond gezet en had bijna onmiddellijk genoeg water verzameld om te drinken. Maar het smaakte verschrikkelijk. ‘Rotte eieren!’ schreeuwde Tas, die zijn neus dichthield terwijl hij dronk – en het leste hun dorst niet echt.

Beiden hadden er ook al aan gedacht dat ze echter geen enkele andere mogelijkheid hadden om aan water te komen, en iets te eten hadden ze ook al niet.

Nu hij weer meer zichzelf was, omdat hij nu wist waar en wanneer hij was (hoewel hij niet precies wist waarom en hoe hij er was gekomen), genoot Tas zelfs min of meer van het eerste uur van de storm.

‘Ik heb nog nooit zulke gekleurde bliksem gezien,’ schreeuwde hij boven de toenemende donder uit en hij keek ernaar met opgetogen interesse. ‘Het is net zo mooi als de show van een straatillusionist!’ Maar al snel verveelde het spektakel hem weer.

‘Per slot van rekening,’ riep hij uit, ‘gaat zelfs het kijken naar exploderende bomen vervelen als je het voor de vijftigste keer ziet. Als je je niet eenzaam gaat voelen, Caramon,’ voegde hij er met een kaak splijtende gaap aan toe, ‘dan denk ik dat ik maar eens een tukje ga doen. Je vindt het toch niet erg om de wacht te houden?’

Caramon schudde zijn hoofd en stond op het punt om antwoord te geven, toen een vernietigende ontploffing hem extra op deed schrikken. Een boomstronk, op nog geen driehonderd meter van hen vandaan, verdween in een blauwgroene bal van vlammen.

Dat kan ons straks ook overkomen, dacht hij, terwijl hij zijn neus optrok bij de doordringende zwavelgeur. Hij voelde zo’n sterk verlangen om weg te rennen dat zijn spieren zenuwtrekjes vertoonden en hij zichzelf moest dwingen om te blijven waar hij was.

Daar buiten wachtte een zekere dood. Hier, in dit gat, zitten we wellicht nog beschut. Maar op dat moment zag hij de bliksem een gigantisch gat in de bodem slaan en hij glimlachte verbitterd. Nee, het was helemaal nergens veilig. We moeten het gewoon uitzitten en op de goden vertrouwen.

Hij wierp een blik op Tas en wilde iets troostrijks tegen de kender zeggen. Maar de woorden stierven op zijn lippen. Zuchtend schudde hij zijn hoofd. Sommige dingen veranderden nooit – kenders zeker niet. Opgerold als een balletje, zich compleet onbewust van de verschrikkingen om hem heen, lag Tas vast te slapen.

Caramon kroop nog verder in het gat en hield zijn ogen gericht op de ziedende, verlichte wolken boven hem. Om zijn angst enigszins te verlichten, begon hij op een rijtje te zetten wat er was gebeurd en hoe ze in deze toestand terecht waren gekomen. Zijn ogen sluitend voor de verblindende blikseminslagen, zag hij – opnieuw – zijn tweelingbroer voor de gevreesde Poort staan. Hij kon Raistlins stem horen die de vijf drakenkoppen die de Poort bewaakten, aanriep, om deze te openen en hem aldus toegang tot de Afgrond toe te staan. Hij zag Crysania, geestelijke van Paladijn, biddend tot haar god, totaal verloren in de extase van haar geloof en blind voor het kwaad van zijn broer.

Caramon huiverde en hoorde Raistlins woorden zo duidelijk alsof de aartsmagiër naast hem stond.

Ze zal de Afgrond samen met mij betreden. Ze zal voor mij uit gaan en mijn veldslagen vechten. Ze zal geconfronteerd worden met duistere geestelijken, zwarte magiegebruikers, geesten van de doden die rondzwerven in dat verdoemde land, plus alle ongelofelijke folteringen die mijn Koningin maar kan bedenken. Dit alles zal haar lichaam verwonden, haar geest verteren en haar ziel verscheuren. En als ze uiteindelijk niet nog meer kan verdragen, zal ze zich op de grond aan mijn voeten werpen... bloedend, ellendig en stervend.

Ze zal met haar laatste krachten haar hand voor troost naar mij uitstrekken. Ze zal me niet vragen om haar te redden. Daar is ze te sterk voor. Ze zal haar leven graag voor mij geven. Het enige wat ze me zal vragen is om bij haar te blijven als ze sterft...

Maar ik zal zonder een blik, zonder een woord, langs haar heen lopen. Waarom? Omdat ik haar niet langer nodig zal hebben...

Het was na het horen van die woorden dat Caramon had begrepen dat Raistlin niet meer verlost kon worden. En dus had hij hem verlaten.

Laat hem maar de Afgrond betreden, had Caramon verbitterd gedacht. Laat hem de Koningin van de Duisternis maar uitdagen. Laat hem maar een god worden. Het kan mij niets meer schelen. Het maakt me niet langer uit wat er met hem gebeurt. Ik ben eindelijk vrij van hem – net zoals hij nu vrij is van mij.

Caramon en Tas hadden het magische toestel geactiveerd door de spreuk op te zeggen die Par-Salian hun had geleerd. Hij had de stenen horen zingen, net als hij ze had horen zingen bij de andere twee keer dat hij aanwezig was geweest bij het weven van de tijdreisformule.

Maar toen was er iets gebeurd. Iets wat afweek. Nu hij de tijd had om erover na te denken, wist hij weer dat hij zich in plotselinge paniek had afgevraagd of er iets mis was, maar hij kon niet bedenken wat.

Niet dat ik er iets aan had kunnen doen, dacht hij bitter. Ik heb magie nooit begrepen – en er eigenlijk ook nooit op vertrouwd.

Een nieuwe blikseminslag vlakbij verstoorde zijn concentratie en zelfs Tas maakte in zijn slaap een sprongetje. Geïrriteerd mompelend bedekte de kender zijn ogen met zijn handen en sliep verder, en hij leek wel een muis die opgerold in zijn holletje lag.

Zuchtend verlegde Caramon zijn gedachten van stormen en opgerolde muizen naar die fatale laatste momenten toen de magische spreuk in werking was getreden.

Ik herinner me dat het voelde alsof er aan me getrokken werd, besefte hij plotseling, alsof ik uiteen werd getrokken. Alsof een of andere kracht me naar de ene kant probeerde te trekken, terwijl een andere macht dat in tegengestelde richting deed. Wat deed Raistlin toen?

Caramon worstelde om het zich te herinneren. Een vaag beeld van zijn broer schoot hem te binnen. Hij zag Raistlin met een van afschuw vertrokken gezicht naar de Poort staren. Hij zag Crysania in de Poort staan, maar zij bad niet langer tot haar god. Haar lichaam leek gekweld door pijn, en haar ogen waren opengesperd van angst.

Caramon huiverde en likte aan zijn lippen. Het bitter smakende water had een dun laagje op zijn lippen achtergelaten waardoor hij een smaak in zijn mond had alsof hij had lopen kauwen op een stel roestige spijkers. Spugend veegde hij zijn mond met zijn handen schoon en leunde bezorgd achterover. Een nieuwe explosie deed hem terugdeinzen. Evenals het antwoord op zijn overpeinzing...

Zijn broer had gefaald.

Raistlin was hetzelfde overkomen als Fistandantilus. Hij had de controle over de magie verloren. Het magische veld van het tijdreisapparaat had zonder enige twijfel zijn magische spreuk verstoord. Dat was de enig mogelijke verklaring...

Caramon fronste. Nee, Raistlin had die mogelijkheid vast wel voorzien. Dan zou hij hen simpelweg verhinderd hebben het apparaat te gebruiken en had hij hen zonder pardon gedood, net als hij eerder de gnoom achteloos had gedood. Hij schudde zijn hoofd om zijn gedachten te ordenen. Opnieuw probeerde Caramon het probleem op te lossen, zoals zijn moeder hem ooit als kind dat gehate rekenen had bijgebracht. Het magische veld was verstoord, zoveel was wel duidelijk. En het had hem en de kender te ver voorwaarts in de tijd geworpen, en zo waren ze in hun eigen toekomst terechtgekomen.

En dat betekent eigenlijk dat ik het apparaat alleen maar moet reactiveren om ons weer terug te brengen naar het heden, terug naar Tika, terug naar Soelaas...

Hij opende zijn ogen en keek om zich heen. Maar zouden ze in dezelfde toekomst terechtkomen wanneer ze terugkeerden?

Caramon rilde. Hij was doornat door de voortdurende, stromende regen. De nacht werd killer, maar het was niet zozeer de kou die hem kwelde. Hij wist wat het was om te leven met de wetenschap wat er in de toekomst zou gebeuren. Hij wist wat het was om zonder hoop te leven. Hoe kon hij teruggaan en Tika en zijn vrienden onder ogen komen terwijl hij wist dat dit hen zou wachten? Hij dacht aan het lijk bij het monument. Hoe kon hij teruggaan in de wetenschap dat dit hem wachtte?

Alshij het al was... Hij herinnerde zich het laatste gesprek tussen hem en zijn broer. Tas had de tijdlijn veranderd – dat had Raistlin in ieder geval gezegd. Omdat kender, dwergen en gnomen nou eenmaal rassen waren die per ongeluk waren ontstaan, buiten de schepping om, maakten die geen deel uit van de tijdlijn zoals de mensen, elfen en ogers. Dus was het kender streng verboden terug in de tijd te reizen, omdat zij daarmee de macht kregen de tijd te veranderen.

Maar Tas was per ongeluk terug in de tijd gestuurd, omdat hij in het magische veld was gesprongen op het moment dat Par-Salian, het hoofd van de Toren van de Hoge Magie, de spreuk uitsprak om Caramon en Crysania terug te sturen. Tas had dus de tijd veranderd. Daarom wist Raistlin dat hem niet hetzelfde noodlot als Fistandantilus zou treffen. Hij had de macht om het resultaat te veranderen. Waar Fistandantilus was gestorven, zou Raistlin misschien nog leven.

Caramon liet zijn schouders zakken. Hij voelde zich plotseling misselijk en duizelig. Wat betekende dat allemaal? Wat deed hij hier? Hoe kon hij tegelijkertijd dood en levend zijn? Was dat wel zijn lijk? Omdat Tas de tijdlijn had veranderd, kon het net zo goed iemand anders zijn. Maar – nog belangrijker – wat was er met Soelaas gebeurd?

‘Heeft Raistlin dit veroorzaakt?’ mompelde Caramon tegen zichzelf, alleen maar om het geluid van zijn eigen stem even te horen tussen de bliksemschichten en de donderende explosies. ‘Heeft dit iets met hem te maken? Is dit gebeurd omdat hij faalde of...’

Caramon hield zijn adem in. Naast hem bewoog Tas in zijn slaap en jankte zachtjes. Caramon klopte hem even afwezig op de schouder. ‘Een nachtmerrie,’ zei hij en voelde het kleine lichaam van de kender onder zijn hand trillen. ‘Een nachtmerrie, Tas. Ga maar weer slapen.’

Tas draaide zich om en drukte zijn kleine lichaam dicht tegen Caramon aan en bedekte nog steeds zijn gezicht met zijn handen. Caramon bleef hem zachtjes strelen.

Een nachtmerrie. Was dat maar alles. Hij wenste wanhopig dat hij in zijn eigen bed wakker zou worden, met een bonkend hoofd van het overmatige drinken. Hij wilde dat hij had kunnen blijven hangen in dat gepijnigde, van sterke drank doordrongen bestaan omdat hij dan was gestorven, gestorven zonder enige kennis...

O, laat het alsjeblieft een droom zijn! Caramon bad met zijn hoofd op zijn knieën en voelde bittere tranen vanuit zijn gesloten oogleden naar beneden biggelen.

Daar zat hij dan, niet langer beïnvloed door de storm, maar verpletterd door het gewicht van het plotselinge begrip. Tas zuchtte en huiverde, maar bleef rustig doorslapen. Caramon bewoog niet. Hij sliep niet. Dat kon hij niet. De droom die hij beleefde was een doorwaakte droom, een doorwaakte nachtmerrie. Hij had nog slechts een ding nodig om de kennis die hij had te bevestigen. Maar in zijn hart had hij geen bevestiging nodig.

De storm trok geleidelijk over, naar het zuiden. Caramon kon het letterlijk voelen; de donder liep langzaam verder als de voeten van een stel reuzen. Toen het voorbij was weerklonk de stilte zo mogelijk nog luider in zijn oren dan de explosies van de bliksem. Hij wist dat de hemel nu zou opklaren. Tot de volgende storm. Hij zou de manen zien en de sterren...

De sterren...

Hij hoefde alleen maar naar de hemel boven zich te kijken, de heldere hemel, en hij zou het weten.

Heel even verlangde hij naar de geur van gekruide aardappelen, verlangde hij naar Tika’s gelach om de stilte uit te bannen, verlangde hij naar het pijnlijke gevoel van dronkenschap in zijn hoofd om de verschrikkelijke pijn in zijn hart te vergeten.

Maar er was niets. Slechts de stilte van het dode, kale land, slechts doorbroken door het gedonder in de verte.

Met een lichte zucht, zelfs voor hem nauwelijks hoorbaar, hief Caramon zijn hoofd en keek omhoog naar de hemel.

Hij slikte het bittere speeksel in zijn mond door en kokhalsde een beetje. De tranen prikten in zijn ogen, maar hij pinkte ze weg zodat hij duidelijk kon zien.

Daar was het dan – de bevestiging van zijn vrees, de bezegeling van zijn noodlot.

Een nieuw sterrenbeeld aan de hemel.

Een zandloper...

‘Wat betekent dat?’ vroeg Tas die in zijn ogen wreef en slaperig naar de sterren staarde, nog maar half wakker.

‘Het betekent dat Raistlin in zijn poging geslaagd is,’ antwoordde Caramon met een vreemde mix van angst, droefheid en trots in zijn stem. ‘Het betekent dat hij de Afgrond heeft betreden, de Koningin van de Duisternis heeft uitgedaagd en – haar heeft verslagen!’

‘Niet verslagen, Caramon,’ zei Tas, die de hemel nauwkeurig bestudeerde en wees. ‘Daar staat haar sterrenbeeld, maar het staat op de verkeerde plaats. Het staat daar, maar het hoort daar te staan. En daar staat Paladijn.’ Hij zuchtte. ‘Arme Fizban. Ik vraag me af of hij ook heeft moeten vechten tegen Raistlin. Ik denk niet dat hij dat leuk zou hebben gevonden. Ik heb altijd het gevoel gehad dat hij Raistlin begreep, misschien beter dan wij allemaal.’

‘Misschien is de strijd nog gaande,’ peinsde Caramon. ‘Misschien is dat de oorzaak van die stormen.’ Hij was even stil en staarde naar de glinsterende vorm van de zandloper. In zijn gedachten zag hij de ogen van zijn broer zoals die eruit hadden gezien toen hij eindelijk tevoorschijn was gekomen – zo lang geleden – uit de verschrikkelijke proeve in de Toren van de Hoge Magie. Zijn pupillen hadden de vorm aangenomen van zandlopers.

‘Dus, Raistlin, je zult zien dat de tijd een fenomeen is dat alles verandert,’ had Par-Salian hem verteld. ‘Dus zul je, hopelijk, ooit mededogen krijgen met iedereen om je heen.’

Maar het had niet gewerkt.

‘Raistlin heeft gewonnen,’ zei Caramon met een zucht. ‘Hij is wat hij wilde zijn – een god. En nu heerst hij over een dode wereld.’

‘Een dode wereld?’ zei Tas ongerust. ‘B-bedoel je dat de hele wereld is zoals hier? Alles in Krynn – Palanthas en Haven en Qualinesti? Kenderheem? Alles?’

‘Kijk om je heen,’ zei Caramon somber. ‘Heb je enig ander levend wezen gezien sinds we hier zijn?’ Hij wuifde met een hand die nauwelijks zichtbaar was in het bleke licht van Solinari, de maan die goed te zien was nu de wolken waren verdwenen en die nu scheen als een starend oog aan de hemel. ‘Je hebt het vuur gezien dat van de berghelling kwam. Ik zie nu de bliksem, aan de horizon.’ Hij wees naar het oosten. ‘En daar komt nog een storm aan. Nee, Tas. Niets kan hier leven. Het zal niet lang duren voor we dood zijn – of aan stukken geblazen, of...’

‘Of... iets anders...’ zei Tas ongelukkig. ‘Ik voel me niet echt goed, Caramon. Het is of het water, of ik lijd weer aan de pest.’ Zijn gezicht was van pijn verwrongen en hij legde een hand op zijn maag. ‘Ik begin me vanbinnen weer heel gek te voelen, alsof ik een slang heb ingeslikt.’

‘Het water,’ zei Caramon met een grimas. ‘Ik voel het ook. Waarschijnlijk een of ander vergif uit die wolken.’

‘Zullen we hier dan domweg sterven, Caramon?’ vroeg Tas na een kort moment van contemplatie. ‘Want, als dat zo is, denk ik dat ik liever naast Tika kom te liggen, als je er geen bezwaar tegen hebt. Het – het zou me een stuk meer thuis doen voelen. Tenzij ik nog bij Flint en zijn boom terechtkom.’ Zuchtend liet hij zijn hoofd rusten tegen Caramons sterke arm. ‘Ik zal Flint zeker heel veel te vertellen hebben, nietwaar, Caramon? Alles over de Catastrofe en de brandende bergen en dat ik jouw leven redde en dat Raistlin een god is geworden. Ik wed trouwens dat hij dat gedeelte niet gelooft. Maar misschien ben jij dan wel bij me, Caramon, en dan kun jij hem vertellen dat ik deze keer niet, nou ja – overdrijf.’

‘Sterven zou zeker gemakkelijk zijn,’ mompelde Caramon die dromerig in de richting van de obelisk keek.

Lunitari kwam nu op en mengde zijn bloedrode licht met het dodelijk witte licht van Solinari en wierp zo een griezelig paarse schijn over het met as bedekte land. De stenen obelisk, nat van de regen, glansde in het maanlicht. Zijn ruw uitgesneden zwarte letters staken goed zichtbaar af tegen het bleke oppervlak.

‘Het zou gemakkelijk zijn om te sterven,’ herhaalde Caramon, meer tegen zichzelf dan tegen Tas. ‘Om te gaan liggen en me te laten omsluiten door de duisternis.’ Toen kwam hij knarsetandend overeind. ‘Grappig,’ ging hij verder terwijl hij zijn zwaard trok om een tak af te hakken van de gevelde vallenboom die ze hadden gebruikt om achter te schuilen. ‘Raist vroeg me dat ooit eens. “Zou je me volgen naar de duisternis?” zei hij.’

‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg Tas die nieuwsgierig toekeek.

Maar Caramon gaf geen antwoord. Hij bleef gewoon op de tak inhakken.

‘Je maakt een kruk!’ zei Tas. ‘Caramon! Daar mag je niet aan denken! Dat – dat is krankzinnig! Ik herinner het me dat Raistlin je die vraag stelde en ik weet ook zijn antwoord nog toen je “ja” zei! Hij zei dat het je dood zou worden, Caramon! Zo sterk als je bent, het zou je dood worden!’

Caramon gaf nog steeds geen antwoord. Nat hout vloog in het rond terwijl hij inhakte op de boomtak. Af en toe keek hij achterom naar de nieuwe stormwolken die naderden en die de sterrenbeelden langzaam uitwisten en steeds dichter naar de manen toe kropen.

‘Caramon!’ Tas greep de arm van de man vast. ‘Zelfs als je... daarheen bent gegaan...’ – de kender stelde vast dat hij de naam niet kon uitspreken – ‘wat zou je dan doen?’

‘Iets wat ik al heel lang geleden had moeten doen,’ zei Caramon vastbesloten.

Hoofdstuk 4

‘Je gaat achter hem aan, hè?’ riep Tas terwijl hij uit het hol klauterde – waardoor hij, min of meer, op ooghoogte met Caramon kwam, die nog steeds de tak aan het bewerken was. ‘Dat is krankzinnig, idioot gewoon! Hoe moet je daar komen?’ Maar een plotselinge gedachte overviel hem. ‘Trouwens, waar is daar eigenlijk? Je weet niet eens waar je heen moet. Of waar hij is!’

‘Ik heb een manier om er te komen,’ zei Caramon koeltjes en stopte zijn zwaard terug in de schede. Hij nam de tak in zijn sterke handen, boog en draaide die alle kanten op en uiteindelijk brak hij af. ‘Geef me je mes eens,’ mompelde hij tegen Tas.

De kender overhandigde het mes met een zucht en protesteerde verder, terwijl Caramon kleine twijgen van de tak afsneed, maar de man onderbrak hem.

‘Ik heb het magische apparaat. En wat betreft waar daar is’ – hij keek Tas streng aan – ‘jij weet dat!’

‘De – de Afgrond?’ stotterde Tas.

Een doffe donderslag deed hen beiden bezorgd naar de naderende storm kijken. Daarna zette Caramon zijn werk voort met hernieuwde energie terwijl Tas zijn betoog voortzette. ‘Dat magische apparaat heeft Gnimsh en mij daaruit gekregen, Caramon, maar ik ben ervan overtuigd dat het jou er niet heen kan brengen. Je wilt er trouwens toch niet heen,’ voegde de kender er resoluut aan toe. ‘Het is geen prettige plek.’

‘Misschien brengt het er mij niet heen, nee,’ zei Caramon en wenkte Tas dichterbij. ‘Laten we eens kijken of de kruk die ik heb gemaakt werkt, voor er weer een nieuwe storm opsteekt. We lopen naar Tika’s – naar de obelisk.’

Met zijn zwaard sneed hij een stuk af van zijn natte, modderige mantel en wikkelde dat om de bovenkant van de tak, stopte die onder zijn arm en leunde er met zijn gewicht op. De geïmproviseerde kruk zakte enkele centimeters in de modder. Caramon rukte hem eruit en zette opnieuw een stap. Weer zakte hij in de modder, maar hij slaagde er tenminste in enigszins vooruit te komen en zijn gewonde knie te ontlasten. Tas hielp hem met lopen en langzaam voort hobbelend baanden zij zich stukje bij beetje een weg over de natte, glibberige grond.

Waar gaan we heen? wilde Tas vragen, maar hij was bang voor het antwoord. Voor één keer vond hij het niet erg om zich stil te houden. Helaas leek Caramon zijn gedachten te horen, want hij beantwoordde de onuitgesproken vraag.

‘Misschien kan dat toestel me niet naar de Afgrond brengen,’ herhaalde Caramon zwaar ademend, ‘maar ik ken iemand die dat wel kan. Het toestel zal ons naar hem toe brengen.’

‘Wie?’ vroeg de kender wantrouwig.

‘Par-Salian. Hij kan ons vertellen wat er is gebeurd. Hij kan mij sturen... naar de plek waar ik heen moet.’

‘Par-Salian?’ Tas keek geschrokken alsof Caramon de naam van de Koningin van de Duisternis had genoemd. ‘Dat is zo mogelijk nog idioter!’ sprak hij, terwijl hij zich plotseling hevig misselijk voelde. Caramon, die er zelf ook bleek en ziek uitzag in het maanlicht, hield even halt om op hem te wachten.

Ervan overtuigd dat hij nu alles wel had uitgebraakt, voelde Tas zich ietsjes beter en hij knikte Caramon toe. Hij was te moe om te praten, maar hij slaagde erin verder te strompelen.

Ploeterend door het slijk en de modder, bereikten ze de obelisk. Beiden zakten ineen op de grond en leunden ertegenaan, uitgeput door de inspanning die zelfs dat korte stukje van nog geen twintig passen hun had gekost. De hete wind was weer opgestoken en het geluid van de donder kwam naderbij. Tas’ gezicht was bedekt met zweet en hij had een groene tint rondom zijn lippen, maar het lukte hem niettemin om Caramon toe te lachen met, naar hij hoopte, een onschuldige lach.

‘Dus we gaan naar Par-Salian?’ zei hij terloops en veegde zijn gezicht droog met zijn haarknot. ‘Volgens mij is dat helemaal geen goed idee. Jij bent niet in staat dat hele eind te lopen. We hebben geen water en voedsel en...’

‘Ik ga helemaal niet lopen.’ Caramon haalde de hanger uit zijn zak en begon met het transformatieproces waardoor hij het ding zou veranderen in een prachtige, met juwelen versierde scepter.

Naar adem snakkend, sprak Tas steeds sneller. ‘Ik weet zeker dat Par-Salian – eh -het... druk heeft. Druk!’ Hij grijnsde akelig. ‘Veel te druk om ons nu te ontvangen. Hij heeft waarschijnlijk heel veel dingen te doen, met al die chaos om hem heen. Laten we dit dus maar vergeten en ergens terug in de tijd gaan waar we tenminste nog lol hadden. Wat dacht je van het moment dat Raistlin die betovering over Boepoe uitsprak en zij verliefd op hem werd? Dat was echt heel grappig! Die walgelijke greppeldwerg die hem overal volgde...’

Caramon gaf geen antwoord. Tas draaide het einde van zijn haarknot om zijn vinger.

‘Dood,’ zei hij plotseling met een droevige zucht. ‘Arme Par-Salian. Waarschijnlijk zo dood als een pier. Per slot van rekening,’ benadrukte de kender opgeruimd, ‘was hij al oud toen we hem in 356 zagen. Hij zag er toen toch al niet zo best uit. Dit moet een flinke schok voor hem zijn geweest – dat Raistlin een god werd en zo. Hij is waarschijnlijk steil achterovergevallen.’

Tas keek op naar Caramon. Er lag een vage glimlach op ’s mans lippen, maar hij zei niets en bleef rustig de stukken van de hanger heen en weer draaien. Een heldere lichtflits deed hem opschrikken. Hij tuurde naar de storm en zijn glimlach verdween.

‘Ik wed zelfs dat de Toren van de Hoge Magie er niet meer staat!’ riep Tas wanhopig. ‘Als jij gelijk hebt en de hele wereld is... zoals dit hier’ – hij wuifde met zijn kleine hand in het rond terwijl de smerig ruikende regen begon te vallen – ‘dan moet de Toren een van de eerste plekken zijn geweest die verdween! Geraakt door de bliksem! De Toren is namelijk veel hoger dan de meeste bomen die ik heb gezien...’

‘De Toren zal er nog wel staan,’ zei Caramon grimmig terwijl hij het magische apparaat zijn definitieve vorm gaf. Hij hield het omhoog. De juwelen vingen het licht van Solinari op en glinsterden even heel fel. Toen gleden de stormwolken weer langs de maan en was het licht verdwenen. De duisternis was nu heel intens en werd slechts uiteengespleten door de heldere, prachtige bliksem.

Met zijn tanden stevig op elkaar geklemd tegen de pijn, pakte Caramon zijn kruk en worstelde zich overeind. Tas volgde hem langzaam en keek Caramon uiterst ongelukkig aan.

‘Weet je, Tas, ik heb Raistlin goed leren kennen,’ ging Caramon verder, de treurige blik van de kender negerend. ‘Te laat misschien, maar ik ken hem nu. Hij haat die Toren. Net zoals die magiërs, om wat ze hem daar hebben aangedaan. Maar net zoals hij hem haat, houdt hij er tegelijkertijd ook van – omdat hij deel uitmaakt van zijn Kunst, Tas. En zijn Kunst, zijn magie, betekent meer voor hem dan het leven zelf. Nee, de Toren staat er nog wel.’

Terwijl hij het apparaat omhooghield, begon Caramon met de bezwering. ‘De tijd is nu van u. Erdoorheen reist u...’

Maar hij werd onderbroken.

‘O, Caramon!’ jammerde Tas en greep hem vast. ‘Neem me niet mee terug naar Par-Salian! Hij zal me iets vreselijks aandoen! Dat weet ik! Hij verandert me misschien wel in een – een vleermuis en ik weet niet zeker of ik er wel aan zou kunnen wennen ondersteboven te slapen, hangend aan mijn voeten. En ik ben nogal gesteld op het feit dat ik een kender ben, nu ik er zo eens over nadenk, en...’

‘Waar heb je het over?’ Caramon staarde hem aan en keek daarna bezorgd naar de stormwolken. De regen werd heftiger en de bliksemflitsen kwamen steeds dichterbij.

‘Par-Salian!’ riep Tas vertwijfeld. ‘Ik – ik heb destijds zijn magische tijdreisspreuk verpest! Ik was ergens waar ik niet verondersteld werd te zijn. En daarna stal... vond ik een magische ring die iemand rond had laten slingeren en die veranderde me in een muis! Ik weet zeker dat hij zich daar zeer aan geërgerd heeft. Vervolgens maakte ik het magische toestel kapot, Caramon. Weet je nog? Nou, dat was niet helemaal mijn fout, want Raistlin zorgde ervoor dat ik het stuk maakte! Maar een heel nauwgezet persoon zou misschien zeggen dat het als ik het sowieso met rust had gelaten – en ik wist dat ik dat ook had moeten doen – nooit was gebeurd. En Par-Salian lijkt me een bijzonder nauwgezet persoon, vind je ook niet? En toen ik het Gnimsh liet repareren, deed hij dat niet echt goed, weet je...’

‘Tasselhof,’ zei Caramon vermoeid, ‘houd je mond.’

‘Ja, Caramon,’ antwoordde Tas gedwee.

Caramon keek de kleine, neerslachtige kender aan. ‘Luister, Tas, ik laat Par-Salian jou helemaal niets aandoen. Dat beloof ik. Hij zal eerst mij in een vleermuis moeten veranderen.’

‘Echt waar?’ vroeg Tas bezorgd.

‘Op mijn erewoord,’ zei Caramon, met zijn ogen op de storm gericht. ‘Geef me nu je hand, dan gaan we hier weg.’

‘Natuurlijk,’ zei Tas opgeruimd en legde zijn kleine hand in Caramons grote hand.

‘En Tas...’

‘Ja, Caramon?’

‘Denk dit keer aan de Toren van de Hoge Magie in Wayreth! En niet aan verafgelegen manen!’

‘Ja, Caramon,’ sprak Tas met een plechtige zucht. Vervolgens lachte hij alweer. ‘Weet je,’ zei hij tegen zichzelf terwijl Caramon de bezwering vervolgde, ‘ik durf te wedden dat Caramon een reusachtige vleermuis zou zijn...’

Ze vonden zichzelf terug aan de rand van een bos.

‘Het is niet mijn schuld, Caramon!’ zei Tas snel. ‘Ik dacht met hart en ziel aan de Toren. Ik weet zeker dat ik niet één keer aan een bos heb gedacht.’

Caramon keek ingespannen om zich heen. Het was nog steeds nacht, maar de hemel was helder, hoewel er aan de horizon stormwolken te zien waren. Lunitari scheen met een dof rood licht. Solinari verschool zich achter de stormwolken. En boven hen stond het sterrenbeeld zandloper.

‘Nou, we zitten in elk geval in de juiste tijd. Maar waar in de naam van de goden zijn we beland?’ mompelde Caramon die uiterst geïrriteerd naar het magische apparaat keek. Zijn blik richtte zich weer op de schaduwrijke bomen waarbij alle afzonderlijke stammen duidelijk zichtbaar waren in het maanlicht. Plotseling verscheen er een opgeluchte blik op zijn gezicht. ‘Het is in orde, Tas,’ zei hij met een zucht van verlichting. ‘Herken je dit niet? Dit is het Wayreth Bos – het magische bos dat de wacht houdt rond de Toren van de Hoge Magie!’

‘Weet je dat zeker?’ vroeg Tas vertwijfeld. ‘Het ziet er in elk geval niet hetzelfde uit als de laatste keer dat ik het zag. Toen was het heel lelijk, vol dode takken die me aanstaarden en toen ik het bos wilde betreden, liet het me niet binnen en toen ik er weer uit wilde, wilde het me niet laten gaan en...’

‘Toch is dit het,’ mompelde Caramon die de scepter ondertussen weer terugbracht in de vorm van een non-descripte hanger.

‘Wat is er dan gebeurd?’

‘Hetzelfde wat er met de rest van de wereld is gebeurd, Tas,’ antwoordde Caramon terwijl hij de hanger voorzichtig weer opborg in de leren buidel.

Tas’ gedachten gingen terug naar de laatste keer dat hij het magische Wayreth Bos had gezien. Bedoeld om de Toren van de Hoge Magie te bewaken tegen onwelkome indringers, was het Bos een vreemde en griezelige plek. Zo kon een persoon het magische bos niet zelf vinden – het Bos vond jou. En de eerste keer dat het Tas en Caramon had gevonden was vlak nadat Heer Soth de doodsbezwering had uitgesproken over Vrouwe Crysania. Tas was ontwaakt uit een vaste slaap en zag ineens dat er een Bos stond dat er de vorige avond nog niet was geweest.

Toen hadden de bomen dood geleken. Hun takken waren kaal en verwrongen en er kroop een kille mist over de grond rond hun stammen. Het bos was duister en wemelde van de schaduwachtige vormen. Maar de bomen waren niet dood geweest. In feite hadden ze de griezelige gewoonte een persoon te volgen. Tas herinnerde zich dat hij geprobeerd had van het Bos weg te lopen, om vervolgens te merken dat hij – ongeacht de richting waarin hij dacht te lopen – het Bos altijd weer in liep.

Dat was op zich al eng genoeg, maar toen Caramon het Bos in liep, was het dramatisch veranderd. De dode bomen begonnen te groeien en veranderden in vallenbomen! Het Bos was veranderd van een donker, verboden en doods bos in een prachtig groen en gouden bos, vol van leven. Vogels zongen zoet in de takken van de vallenbomen en nodigden hen uit om het bos te betreden.

En nu was het Bos weer veranderd. Tas keek er verbaasd naar. Het leek op beide bossen die hij zich herinnerde – en toch op geen van beide. De bomen leken dood, hun verwrongen takken waren sterk en kaal. Maar terwijl hij keek, dacht hij dat hij ze zag bewegen op een manier die juist bijzonder levendig leek! Zich uitstrekkend, als grijpende armen...

Met zijn rug naar het griezelige Wayreth Bos, onderzocht Tas zijn omgeving. Alles was precies hetzelfde als in Soelaas. Er stond geen enkele boom overeind – levend of dood. Hij was omgeven door niets anders dan zwartgeblakerde, geëxplodeerde boomstronken. De grond was bedekt met dezelfde slijmerige, grijze modder. Voor zover hij kon zien was er slechts troosteloosheid en dood...

‘Caramon,’ riep Tas, plotseling wijzend.

Caramon keek in de richting die Tas aanwees. Naast een van de stronken lag een opgerolde figuur.

‘Daar ligt iemand!’ schreeuwde Tas opgewonden. ‘Er is hier dus nog iemand!’

‘Tas!’ riep Caramon waarschuwend, maar voor hij hem kon tegenhouden, rende de kender er al heen.

‘Hé!’ schreeuwde hij. ‘Hallo! Slaap je? Wakker worden!’

Hij boog zich voorover en schudde aan de figuur die stijfde andere kant oprolde bij zijn aanraking.

‘O!’ Tas deed een stap achteruit. ‘O, Caramon...’ zei hij zacht. ‘Het is Boepoe!’

Ooit, lang geleden, was Raistlin bevriend geweest met de greppeldwerg. Nu staarde ze met holle, niets ziende ogen naar de door sterren verlichte hemel. Gekleed in smerige vodden leek haar kleine lichaam angstig mager en haar groezelige gezicht vertoonde een doodse en lugubere uitstraling. Om haar nek zat een leren riem. Aan het einde van de riem zat een stijve, dode hagedis bevestigd. In de ene hand hield ze een dode rat vast, in de andere een verdroogde kippenpoot. Toen de dood haar overviel had ze alle magie die ze bezat aangesproken, dacht Tas droevig, maar het was tevergeefs geweest.

‘Ze is nog niet lang dood,’ zei Caramon. Hij liep er hinkend heen en knielde pijnlijk neer naast het haveloze kleine lichaam. ‘Het lijkt erop dat ze van de honger is gestorven.’ Hij strekte zijn hand en sloot zachtjes de starende ogen. Toen schudde hij zijn hoofd. ‘Ik vraag me af hoe lang ze zo nog in leven heeft kunnen blijven? De lichamen die we in Soelaas zagen waren al maanden dood, op z’n minst.’

‘Misschien beschermde Raistlin haar,’ zei Tasselhof.

Caramon fronste. ‘Het is gewoon toeval, dat is alles,’ zei hij ruw. ‘Je kent die greppeldwergen toch? Die kunnen op alles leven. Ik denk dat ze juist daarom de laatste levende wezens zijn gebleken. Boepoe, de slimste van het hele stel, slaagde er simpelweg in om langer te overleven dan de rest. Maar – uiteindelijk – komt zelfs een greppeldwerg om in dit van god verlaten land.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Help me eens overeind.’

‘Wat – wat gaan we met haar doen, Caramon?’ vroeg Tas somber. ‘Laten we haar gewoon hier achter?’

‘Wat kunnen we anders doen?’ mompelde Caramon bars. De aanblik van de greppeldwerg en de nabijheid van het Bos brachten pijnlijke en onwelkome herinneringen terug. ‘Zou jij in die modder begraven willen worden?’ Hij huiverde en keek om zich heen. De stormwolken kwamen nu snel dichterbij; hij kon de bliksemflitsen de grond al zien raken en het gerommel van de donder horen. ‘We hebben niet veel tijd, als je ziet hoe snel de wolken naderbij komen.’

Tas keek hem nog steeds bedroefd aan.

‘Er is trouwens geen levend wezen in de buurt dat haar lichaam zou kunnen schenden, Tas,’ snauwde hij geïrriteerd. Toen hij het gegriefde gezicht van de kender zag, spreidde Caramon niettemin zorgvuldig zijn mantel uit over het uitgemergelde lijk. ‘We moeten nu echt gaan,’ zei bij.

‘Dag, Boepoe,’ zei Tas zachtjes. Terwijl hij de stijve, kleine hand streelde die de dode rat nog steeds stevig vasthield, trok hij de mantel er wat verder overheen toen hij plotseling iets zag flikkeren in Lunitari’s rode licht. Tas snakte naar adem want hij meende het voorwerp te herkennen. Voorzichtig trok hij de dode dwergenvingers uiteen en de dode rat viel op de grond, evenals een schitterende smaragd.

Tas raapte het juweel op. In zijn gedachten was hij terug in... waar was het ook alweer geweest? Xak Tsaroth? Ze hadden zich verstopt in een rioolbuis voor draconensoldaten en Raistlin had een hoestaanval gekregen...

Boepoe keek hem bezorgd aan en rommelde enkele momenten met haar hand in haar tas. Ze haalde er een voorwerp uit dat ze tegen het licht hield. Ze tuurde ernaar, zuchtte eens diep en schudde haar hoofd. ‘Dit niet wat ik zoek,’ mompelde ze.

Tasselhof die een glimp opving van een heldere, kleurige flits, kroop dichterbij. ‘Wat is dat?’ vroeg hij, al wist hij het antwoord al. Raistlin staarde ook met wijd open, glinsterende ogen naar het voorwerp.

Boepoe haalde haar schouders op. ‘Mooie steen,’ zei ze zonder interesse, terwijl ze de tas nogmaals doorzocht.

‘Een smaragd!’ hijgde Raistlin.

Boepoe keek op. ‘Jij mooi vinden?’ vroeg ze aan Raistlin.

‘Heel erg!’ De magiër snakte naar adem.

‘Jij houden.‘Boepoe legde het juweel in de hand van de magiër. Toen haalde ze met een triomfkreet tevoorschijn wat ze eigenlijk had gezocht. Tas, die van dichtbij het wonder wilde aanschouwen, stapte walgend achteruit. Het was een dode – een erg dode – hagedis. Om de stijve staart van de hagedis zat een stuk leer gebonden. Boepoe gaf hem aan Raistlin.

‘Jij om nek dragen,’ zei ze. ‘Geneest hoest.’

‘Dus Raistlin is hier geweest,’ mompelde Tas. ‘Hij gaf dit aan haar, dat moet wel! Maar waarom? Een amulet... als cadeau?’ Hoofdschuddend stond de kender zuchtend op. ‘Caramon?’ Toen zag hij de man het Bos van Wayreth in staren. Hij zag ook diens bleke gezicht en hij kon wel raden waar hij nu aan dacht.

Tasselhof stopte de smaragd in een van zijn zakken.

Het Bos van Wayreth leek net zo dood en verlaten als de rest van de wereld om hen heen. Maar voor Caramon zat het vol herinneringen. Nerveus keek hij naar de vreemde bomen, hun natte stammen en afstervende takken die leken te glinsteren van bloed onder het licht van Lunitari.

‘De eerste keer dat ik hier kwam, was ik bang,’ zei Caramon tegen zichzelf, met zijn hand op het gevest van zijn zwaard. ‘Ik zou het nooit hebben betreden, als het niet om Raistlin ging. De tweede keer was ik zelfs nog banger, toen we Vrouwe Crysania hierheen brachten om hulp voor haar te zoeken. Ik zou er absoluut niet in zijn gegaan als die vogels me niet hadden verleid met hun zoete gezang.’ Hij glimlachte grimmig. ‘Rustgevend is het bos. Rustgevend zijn de huizen. Waar we niet langer groeien en in verval geraken,’ zongen ze. ‘Ik dacht dat ze hulp boden. Ik dacht dat ze me alle antwoorden boden. Maar nu begrijp ik pas wat het lied betekende. De dood, dat is het enige onderkomen, de enige woonplaats waar we niet langer groeien en vervallen!’

Huiverend staarde Caramon het bos in, ondanks de drukkende hitte van de nacht. ‘Ik ben nu banger dan ooit,’ mompelde hij. ‘Er is daar iets heel erg mis.’ Een heldere flits lichtte de hemel op, gevolgd door een doffe dreun, en de regen viel op zijn wangen. ‘Maar het staat er tenminste nog,’ zei hij. ‘Zijn magie moet sterk zijn – om die stormen te overleven.’ Zijn maag voelde ineens pijnlijk aan. Omdat hij daardoor aan zijn vreselijke dorst moest denken, likte hij over zijn uitgedroogde lippen. ‘Rustgevend is het bos,’ mompelde hij.

‘Wat zei je?’ vroeg Tas die naast hem kwam staan.

‘Ik zei dat de ene dood hetzelfde is als de andere,’ antwoordde Caramon schouderophalend.

‘Weet je, ik ben drie keer doodgegaan,’ zei Tas plechtig. ‘De eerste keer was in Tarsis, waar de draken een gebouw boven op me gooiden. De tweede keer was in Neraka, waar ik werd vergiftigd en Raistlin me vervolgens redde. En de laatste keer was toen de goden een brandende berg op me loslieten. Al met al’ – zo overpeinsde hij even – ‘denk ik dat ik kan zeggen dat je wel gelijk hebt. De ene dood is in principe hetzelfde als de andere. Weet je, het vergif verpestte veel, maar het was snel voorbij. Maar het gebouw, daarentegen...’

‘Kom op,’ zei Caramon bezorgd, ‘bewaar dat maar voor Flint.’ Hij trok zijn zwaard. ‘Klaar?’

‘Klaar,’ zei Tas dapper. ‘Bewaar altijd het beste voor het einde,’ zei mijn vader altijd. Hoewel’ – de kender pauzeerde even – ‘Ik denk dat hij dat vooral bedoelde in verband met het avondeten, niet zozeer met doodgaan. Maar misschien heeft het wel dezelfde betekenis.’

En terwijl hij zijn eigen kleine mes trok, volgde Tas zijn vriend Caramon, en betraden ze het betoverde Bos van Wayreth.

Hoofdstuk 5

Ze werden verzwolgen door de duisternis. Geen licht van maan of sterren kon doordringen tot de nacht in het Bos van Wayreth. Zelfs de helderheid van de dodelijke, magische bliksem was hier niet meer te zien. En hoewel de donder nog te horen was, leek het weinig anders meer dan een verre echo. Achter hen kon Caramon nog het gekletter van de regen en hagel horen. In het Bos was het droog. Alleen de bomen die aan de uiterste randen stonden werden nat van de regen.

‘Nou, dat is een hele opluchting!’ zei Tas opgeruimd. ‘Als we nu ook nog wat licht hadden. Ik, eh...’

Zijn stemgeluid werd met een gorgelende kreet bruut afgekapt en Caramon hoorde een bons en krakend hout en een geluid alsof er iemand over de grond werd weggesleept.

‘Tas?’ riep hij.

‘Caramon!’ schreeuwde Tas. ‘Het is een boom! Een boom heeft me te pakken! Help, Caramon, help!’

‘Is dit een grap, Tas?’ vroeg Caramon streng. ‘Want het is niet leuk...’

‘Nee!’ schreeuwde Tas. ‘Hij heeft me te pakken en hij sleurt me ergens heen!’

‘Wat... waar?’ riep Caramon. ‘Ik zie helemaal niets in deze duisternis! Tas?’

‘Hier! Hier!’ schreeuwde Tas wild. ‘Hij heeft mijn voet te pakken en hij probeert me in tweeën te scheuren!’

‘Blijf schreeuwen, Tas!’ riep Caramon, moeizaam strompelend door het donkere Bos. ‘Volgens mij ben ik dichtbij...’

Een enorme boomtak sloeg Caramon tegen zijn borst, mepte hem tegen de grond en sloeg alle adem uit zijn lichaam. Naar adem snakkend lag hij daar toen hij rechts van hem een krakend geluid hoorde. Terwijl hij er blindelings met zijn zwaard naar sloeg, rolde hij opzij. Iets zwaars viel precies op de plek waar hij zojuist nog had gelegen. Hij krabbelde overeind, toen een andere tak hem in zijn lendenen sloeg waardoor hij met zijn gezicht plat op de kale bodem van het Bos viel.

De klap tegen zijn rug raakte hem hard in zijn nieren waardoor hij alweer naar adem moest happen. Hij probeerde moeizaam op de been te komen, maar zijn knie klopte pijnlijk en zijn hoofd tolde. Hij kon Tas niet meer horen. Hij hoorde helemaal niets meer, op de krakende geluiden na van de bomen die hem insloten. Er schraapte wat langs zijn arm. Caramon deinsde achteruit, maar voelde dat iets zijn voet vastgreep. Wanhopig hakte hij erop in met zijn zwaard. Rondvliegende houtsplinters staken in zijn been, maar deden zijn aanvaller blijkbaar geen kwaad.

De kracht van eeuwen zat samengebald in de massieve takken van de boom. Door magie hadden ze gedachten en een vastomlijnd doel gekregen. Caramon was nou eenmaal het land binnengedrongen dat door de bomen werd bewaakt, een verboden land voor ongenodigden. Ze zouden hem doden, zoveel wist hij zeker.

Een andere boomtak kronkelde zich nu om Caramons dikke dij. Takken grepen naar zijn armen, op zoek naar een stevig houvast. Binnen enkele seconden zou hij in stukken worden gescheurd... Hij hoorde Tas het uitschreeuwen van de pijn...

Met luide stem, schreeuwde Caramon wanhopig: ‘Ik ben Caramon Majere, broer van Raistlin Majere! Ik moet Par-Salian spreken of wie er nu dan ook de Meester van de Toren is!’

Er volgde een moment van stilte, een moment van aarzeling. Caramon voelde de wilskracht van de bomen haperen, de takken lieten hun greep langzaam wat slippen.

‘Par-Salian, ben je daar? Par-Salian, je kent me! Ik ben zijn tweelingbroer. Ik ben je enige hoop!’

‘Caramon?’ zei een beverige stem.

‘Stil, Tas!’ siste Caramon.

De stilte was plots net zo dicht als de duisternis. Toen voelde hij dat de takken hem heel langzaam loslieten. Wederom hoorde hij de krakende en ruisende geluiden, maar nu bewogen ze zich langzaam van hem vandaan. Zuchtend van opluchting en zwak van angst en pijn, legde Caramon zijn hoofd op zijn arm en probeerde eerst weer op adem te komen.

‘Tas, is alles goed met je?’ wist hij nog zwakjes uit te brengen.

‘Ja, Caramon.’ Tot diens verbazing klonk de stem van de kender vlak naast hem. Hij pakte de kender vast en trok hem dicht tegen zich aan.

Hoewel hij bewegingen in het donker had waargenomen en voelde dat de bomen zich terugtrokken, had hij ook het idee dat de bomen elke beweging van hem in de gaten hielden en naar elk woord luisterden. Langzaam en omzichtig stak hij zijn zwaard in de schede.

‘Ik ben je echt dankbaar dat je er zomaar aan dacht Par-Salian te vertellen wie je bent, Caramon,’ zei Tas naar adem happend. ‘Ik probeerde me net voor te stellen hoe ik Flint uit moest leggen dat ik nota bene vermoord was door een boom. Ik weet niet of je wel of niet mag lachen in het Hiernamaals, maar ik durf wel te wedden dat hij gebruld van het lachen zou hebben...’

‘Sshh,’ zei Caramon zwakjes.

Tas stopte even en fluisterde toen: ‘Is alles goed?’

‘Ja, laat me alleen even op adem komen. Ik ben mijn kruk kwijt.’

‘Die ligt hier. Ik struikelde erover.’ Tas kroop weg en kwam even later terug met de boomtak. ‘Alsjeblieft.’ Hij hielp Caramon overeind.

‘Caramon?’ vroeg hij na een poosje, ‘hoe lang denk je dat het duurt voor we bij de Toren zijn? Ik – ik heb een afschuwelijke dorst en hoewel ik me vanbinnen wel iets beter voel sinds ik zoëven misselijk werd, krijg ik af en toe nog steeds een vreemd, draaierig gevoel in mijn maag.’

‘Ik weet het niet, Tas,’ verzuchtte Caramon. ‘Ik kan ook helemaal niets zien in dit donkere bos. Ik weet niet waar we heen gaan, of wat de juiste weg is, en of het ons zal lukken verder te lopen zonder ergens tegenaan te botsen...’

De ruisende geluiden begonnen plotseling weer, alsof een stormachtige wind de boomtakken door elkaar schudde. Caramon verstijfde en zelfs Tas schrok toen ze hoorden dat de bomen hen opnieuw begonnen te omsluiten. Tas en Caramon stonden hulpeloos in het donker terwijl de bomen steeds dichterbij kwamen. Takken raakten hun huid aan en dode bladeren streken over hun haar en fluisterden vreemde woorden in hun oren. Caramons trillende hand sloot zich weer om het gevest van zijn zwaard, hoewel hij wist dat het niet veel zou helpen. Maar toen, met de bomen dicht om hen heen, namen de bewegingen en het gefluister af. De bomen werden weer stil.

Met uitgestoken hand raakte Caramon de stevige boomstammen rechts en links van hem aan. Hij voelde dat de bomen zich achter hem groepeerden. Er kwam een idee bij hem op. Hij reikte met uitgestrekte arm naar voren in de duisternis. Hij voelde niets.

‘Blijf dicht bij me, Tas,’ gelastte hij en voor één keer gaf de kender eens geen commentaar. Samen liepen ze voorwaarts door de opening die de bomen hadden gemaakt.

In eerste instantie liepen ze voorzichtig, bang om te struikelen over een boomwortel of een gevallen tak, of om verstrikt te raken in kreupelhout of in een gat te vallen. Maar gaandeweg realiseerden ze zich dat de bodem zacht en droog was, en vrij van allerlei obstakels en lage begroeiing. Ze hadden echter geen idee waar ze heen gingen. Ze liepen in absolute duisternis, over het dwingende pad dat de bomen voor hen baanden en weer afsloten. Elke afwijking van het pad stuitte direct op een muur van bomen, verstrengelde takken en dode, fluisterende bladeren.

De hitte was drukkend. Er was geen zuchtje wind of regen te bekennen. Hun dorst, die tijdelijk verdrongen was door hun angst, begon hen weer te kwellen. Terwijl hij het zweet van zijn gezicht veegde, verwonderde Caramon zich over de vreemde, intense hitte, want die was hier veel erger dan buiten het Bos. Het leek alsof de hitte voortkwam uit het Bos zelf. Het Bos was ook absoluut levendiger dan hij de vorige keer had opgemerkt. Het was in elk geval een stuk levendiger dan de wereld erbuiten. Tussen de ruisende geluiden van de bomen door, meende hij de bewegingen van dieren of vleugelgeluiden te horen. Soms ving hij een glimp op van ogen die in het donker oplichtten. Helaas schonk het hernieuwde gezelschap van levende wezens Caramon niet echt een troostend gevoel. Hij voelde hun haat en woede, maar hij besefte tegelijkertijd dat die niet tegen hm was gericht; het was tegen henzelf gericht.

Toen hoorde hij het lied van de vogels weer, zoals hij het ook de laatste keer had gehoord toen hij deze griezelige plek had betreden. Hoog, zoet en puur, oprijzend boven dood, duisternis en vernietiging, klonk het lied van een leeuwerik. Caramon stopte even om goed te luisteren.

Door de schoonheid van het lied prikten de tranen in zijn ogen en werd de pijn in zijn hart verlicht.

Het licht in de oostelijke hemel,

verstild, brengt de nieuwe morgen.

Het vernieuwt heldere lucht

En brengt geloof, zonder zorgen.

Leeuweriken verschijnen als engelen,

Als engelen komen ze omhoog, gezwind.

Vanuit zonovergoten gras, helder als juweel

Op de koesterende, wiegende wind.

Maar terwijl het lied van de leeuwerik met alle zoetheid zijn hart diep raakte, deed een ruw gekakel hem weer ineenkrimpen. Zwarte vleugels fladderden om hem heen en zijn ziel werd gevuld met schaduwen.

Het zo gewone licht in het oosten

kan niet zonder zijn duistere evenbeeld.

Het verloop van alledag

dimt de leeuwerik, onbevooroordeeld.

Raven dolen rond in de nacht

Vanuit het zwart in het westen.

De vleugelslagen in hun hart

vanuit hun donker begraven nesten.

‘Wat betekent het, Caramon?’ vroeg Tas bevreesd terwijl ze hun weg voortzetten door het Bos, nog steeds begeleid door de kwade bomen. Het antwoord op zijn vraag kwam niet van Caramon, maar van andere stemmen, rijp, diep en droevig met de eeuwenoude wijsheid van de uil.

De donk’re nacht doet de seizoenen keren.

De jaren geven zich over aan het vallende licht.

Ademloos bewegen de schemering en de zonsopgang

En verdwijnen dagen en nachten uit zicht.

Want in de velden loert immer de dood,

slachthuizen laten zich niet aftuigen.

En als de schaduwen de vallenbomen verhullen,

moeten ook de hoogste toppen buigen.

‘Het betekent dat de magie geen controle meer heeft,’ zei Caramon zacht. ‘Wat dit Bos ook onder controle heeft, het stelt niet veel meer voor.’ Hij huiverde. ‘Ik vraag me af wat we in de Toren zullen aantreffen.’

‘Als we de Toren al bereiken,’ mompelde Tas. ‘Hoe weten we of deze vreselijke, oude bomen ons niet domweg naar de rand van een klif leiden?’

Caramon stopte en haalde diep adem in de verschrikkelijke hitte. De geïmproviseerde kruk drukte pijnlijk in zijn oksel. Omdat er niet veel gewicht meer op zijn knie drukte, was die inmiddels stijf aan het worden. Zijn been was ontstoken en gezwollen en hij wist dat hij zo niet veel langer verder kon gaan. Hij had inmiddels ook flink overgegeven, en daarmee zijn ingewanden gereinigd van het gif, waardoor hij zich nu wel iets beter voelde. Maar de dorst was nog steeds een kwelling. En, zoals Tas hem fijntjes had helpen herinneren; hij had geen idee waarheen deze bomen hen leidden.

Plotseling, met een volkomen uitgedroogde keel, riep Caramon dan ook op luide toon: ‘Par-Salian! Geef antwoord of ik ga niet verder! Antwoord me!’

De bomen leken te protesteren door met hun takken te schudden en te draaien alsof ze een stevige wind trotseerden, hoewel geen enkel briesje Caramons koortsachtig gloeiende gezicht verkoelde. De stemmen van de vogels veranderden in een vreselijke kakofonie, dwars door elkaar heen, elkaar overlappend zodat hun liedjes overgingen in afschuwelijke melodieën die de geest vulden met verschrikkelijke voorgevoelens.

Zelfs Tas schrok hier een beetje van en ging wat dichter bij Caramon staan (voor het geval dat de man troost nodig had, uiteraard). Maar Caramon bleef vastberaden staan, staarde de eindeloze nacht in en negeerde de beroering om zich heen.

‘Par-Salian!’ riep hij nog eens.

Toen hoorde hij zijn antwoord – een dunne, hoge schreeuw. Caramon kreeg bijna kippenvel van dat verschrikkelijke geluid. De schreeuw drong moeiteloos door de duisternis en de hitte heen. Hij steeg uit boven het vreemde gezang van de vogels en verdrong het rumoer van de bomen. Het scheen Caramon toe dat alle verschrikkingen en verdriet van de stervende wereld samengebald werden om vrijgelaten te worden in die ene afschuwelijke kreet.

‘In naam van de goden!’ hijgde Tas en pakte Caramons hand vast (voor het geval dat de man bang zou worden, uiteraard). ‘Wat gebeurt er?’

Caramon gaf geen antwoord. Hij voelde dat de woede in het Bos nog steeds toenam, maar nu vermengd werd met een overweldigende angst en droefheid. Het leek wel alsof de bomen hen vooruit porden en prikten. De schreeuw duurde even lang als het uitstoten van een ademtocht, daarna vulde hij zijn longen weer en begon opnieuw. Caramon voelde het zweet op zijn lichaam langzaam verkillen.

Hij bleef doorlopen met Tas dicht aan zijn zijde. Ze kwamen langzaam vooruit, ook al omdat ze geen flauw idee hadden of ze überhaupt vooruitkwamen omdat ze hun bestemming niet konden zien en de juiste richting niet kenden. De enige gids naar de Toren was die schrille, onmenselijke kreet.

Verder en verder strompelden ze en hoewel Tas zo veel mogelijk hielp, was elke stap een kwelling voor Caramon. De pijn nam nu bezit van hem en al snel verloor hij alle besef van tijd. Gaandeweg vergat hij waarom ze hierheen waren gekomen of waar ze eigenlijk heen gingen. Domweg vooruit zien te komen, stap voor stap door de duisternis van de geest en de ziel, was Caramons enige gedachte geworden...

Hij bleef lopen -

en lopen -

en lopen -

een stap, een stap, een stap...

En al die tijd klonk schril in zijn oren die verschrikkelijke, niet wegstervende kreet...

‘Caramon!’

De stem doorboorde zijn vermoeide, van pijn verdoofde hersens. Hij had het idee dat hij hem al enige tijd hoorde, boven de schreeuw uit, maar – als dat al zo was – dan nog drong het niet door tot de zwarte mist die hem omhulde.

‘Wat?’ mompelde hij en nu werd hij zich ervan bewust dat hij werd vastgepakt door handen die hem heen en weer schudden. Hij wist met veel moeite om zich heen te kijken. ‘Wat is er?’ vroeg hij, worstelend om weer grip op de realiteit te krijgen. ‘Tas?’

‘Kijk, Caramon!’ De stem van de kender bereikte hem door een waas en hij schudde wanhopig zijn hoofd om de mist in zijn hersens te verdrijven.

En hij besefte dat hij kon zien. Het was licht – maanlicht! Knipperend met zijn ogen, keek hij om zich heen. ‘Het Bos?’

‘Achter ons,’ fluisterde Tas, alsof hardop praten het zomaar weer terug kon brengen. ‘Het heeft ons in elk geval ergens gebracht. Ik weet alleen niet precies waar. Kijk eens om je heen. Herinner je je dit?’

Caramon keek. De schaduw van het Bos was verdwenen. Hij en Tas stonden op een ontgonnen stuk grond. Snel en angstig nam hij zijn omgeving in zich op.

Aan zijn voeten gaapte een donkere afgrond.

Achter hen wachtte het Bos. Caramon hoefde zich niet eens om te draaien om het te zien, net zo goed als hij wist dat ze het nooit meer zouden betreden en het er levend af zouden brengen. Het had hen tot zo ver geleid om hier verder afscheid van hen te nemen. Maar waar was hier? De bomen stonden achter hen, maar voor hen was er niets – slechts een onmetelijke, donkere leegte. Ze stonden misschien wel aan de uiterste rand van een klif, zoals Tas al had geopperd.

Stormwolken werden donkerder aan de horizon, maar leken – vooralsnog – niet dichterbij te komen. Hij kon de manen en de sterren aan de hemel zien. Lunitari scheen met een vurig rood licht; Solinari’s zilveren licht straalde zo helder als Caramon nog nooit had gezien. En nu, misschien door het sterke contrast tussen donker en licht, kon hij Nuitari zien – de zwarte maan, de maan die alleen zichtbaar was geweest voor zijn broer. Rond de manen schenen de sterren vurig, maar geen enkele scheen helderder dan het vreemde zandlopersterrenbeeld.

De enige geluiden die hij hoorde, waren het gemopper van het Bos achter hem en, voor hem, die schrille, afschuwelijke kreet.

Ze hadden geen keuze, dacht Caramon vermoeid. Er was geen weg terug. Het Bos zou dat niet toestaan. En wat stelde de dood nou eigenlijk meer voor dan slechts het einde van zijn pijn, deze dorst en de bittere pijn in zijn hart.

‘Blijf hier, Tas,’ begon hij, trachtend de kleine hand van de kender los te laten terwijl hij zich voornam een stap voorwaarts in het zwarte niets te zetten. ‘Ik ga vast een stukje vooruit om de omgeving te verkennen.’

‘O, nee!’ riep Tas. ‘Jij gaat helemaal nergens heen zonder mij!’ De hand van de kender greep hem zelfs nog vaster beet dan zoëven. ‘Kijk naar alle moeilijkheden waarin je door je eigen toedoen verzeild bent geraakt tijdens de dwergenoorlogen!’ Hij probeerde een vervelend verstikkend gevoel in zijn keel kwijt te raken. ‘Toen ik daar terechtkwam, moest ik je leven redden.’ Tas staarde in het donker aan hun voeten, knarste met zijn tanden en keek de man toen recht in zijn ogen. ‘Ik -ik denk dat het afschuwelijk eenzaam zal zijn in – in het Hiernamaals zonder jou en, trouwens, ik kan Flint nu al horen: “Zo, herrieschopper, waar ben je nu weer geweest en wat heb je dit keer weer uitgevreten? Is het je eindelijk gelukt om die grote vleesklomp kwijt te raken? En dan zal ik wel weer van mijn lekkere plek onder deze boom moeten opstaan om die spierbundel op te gaan zoeken. Je wordt bedankt; dat mik je weer lekker uit...”’

‘Goed dan, Tas,’ onderbrak Caramon hem lachend, die plotseling ook een visioen kreeg van de knorrige, oude dwerg. ‘Laten we vooral niets doen wat Flint verstoort. Dat zal hij me vast mijn hele leven lang blijven verwijten.’

‘Trouwens,’ vervolgde Tas, een stuk opgeruimder alweer, ‘waarom zouden ze ons helemaal hierheen leiden om ons vervolgens weer in een afgrond te dumpen?’

‘Inderdaad, waarom?’ zei Caramon peinzend. Iets zekerder van zichzelf, pakte hij zijn kruk en stapte de duisternis in, met Tas op zijn hielen.

‘Tenzij,’ voegde de kender er aarzelend aan toe, ‘Par-Salian nog steeds kwaad op me is...’

Hoofdstuk 6

De Toren van de Hoge Magie doemde voor hen op als een silhouet tegen het licht van de maan en de sterren. Hij zag eruit alsof hij uit de nacht zelf was gecreëerd. Eeuwenlang stond hij er al, een bastion van magie, de schatkamer der boeken en voorwerpen van de Kunst die in de loop der jaren waren verzameld.

Hier waren de magiërs gekomen toen ze verdreven waren uit de Toren van de Hoge Magie in Palanthas door de Priesterkoning, en hierheen hadden ze de meest waardevolle voorwerpen meegenomen die ze hadden kunnen redden uit de handen van de roofzuchtige bendes. Hier woonden ze in vrede, bewaakt door het Bos van Wayreth. Jonge leerling-magiërs legden hier de Proeve af die de onverbiddelijke dood betekende voor hen die faalden.

Hier was Raistlin gekomen en had hij zijn ziel aan Fistandantilus verloren. Hier werd Caramon gedwongen toe te kijken terwijl Raistlin een illusie van zijn tweelingbroer vermoordde.

En hierheen waren Caramon en Tas teruggekeerd met de greppeldwerg Boepoe, samen met het comateuze lichaam van Vrouwe Crysania. Hier hadden ze een conclaaf bijgewoond van de Drie Mantels - Zwart, Rood en Wit. Hier hadden ze Raistlins ambitie leren kennen - het uitdagen en trotseren van de Koningin van de Duisternis. Hier hadden ze zijn leerling en spion voor het Conclaaf ontmoet – Dalamar.

Hier was het dat de grote aartsmagiër Par-Salian een tijdreisspreuk had uitgeroepen over Caramon en Vrouwe Crysania om hen terug te sturen naar Istar voor de berg viel.

Hier was Tasselhof zo onachtzaam geweest om die spreuk te verstoren door plots tevoorschijn te springen om met Caramon mee te gaan. Aldus had de aanwezigheid van de kender – verboden door alle wetten der magie – ervoor gezorgd dat de tijdlijn werd gewijzigd.

Nu waren Caramon en Tas teruggekeerd – maar wat zouden ze aantreffen?

Caramon staarde naar de Toren met een door voorgevoelens en angst bezwaard hart. Zijn moed liet hem in de steek. Hij kon niet naar binnen gaan, niet met het geluid van dat jammerlijke, doordringende geschreeuw in zijn oren. Het zou beter zijn om terug te gaan en een snelle dood onder ogen te zien in het Bos. Trouwens, hij was de poorten helemaal vergeten. Opgetrokken uit zilver en goud, stonden ze er nog steeds en blokkeerden meedogenloos zijn weg naar de Toren. Ze leken zo dun als een spinnenweb, alsof ze met zwarte verfstreken waren geschilderd tegen een door sterren verlichte hemel. Een aanraking van de hand van een kender zou ze misschien hebben kunnen openen. Toch waren ze omgeven door magische spreuken die zo krachtig waren dat een leger van ogers zich zonder enig effect tegen die fragiel lijkende poorten had kunnen werpen.

Het geschreeuw werd nog luider en kwam steeds dichterbij. Zo dichtbij, feitelijk, dat het zou kunnen komen van...

Caramon deed nog een stap vooruit en fronste zijn wenkbrauwen. De poorten werden nu duidelijker zichtbaar.

En onthulden de bron van het gekrijs...

De poorten waren niet dicht en ook niet afgesloten. Een poort stond stil, alsof hij nog steeds was betoverd. Maar de andere was gebroken en zwaaide heen en weer aan één hengsel, van achter naar voren in de hete, niet aflatende wind. Heen en weer gaand in de wind, produceerde de poort een schrille toon, als een jammerende kreet.

‘Hij is niet afgesloten,’ zei Tas teleurgesteld. Zijn kleine hand was al op zoek naar zijn gereedschap om sloten open te breken.

‘Nee,’ zei Caramon, die omhoogkeek naar het krijsende scharnier. ‘En daar heb je de stem die we hoorden – niets meer dan het geluid van verroest metaal.’ Hij veronderstelde dat hij opgelucht zou moeten zijn, maar het maakte het mysterie alleen maar groter. ‘Als het niet Par-Salian was, of iemand anders daarboven,’ – hij keek weer naar de Toren die zwart en blijkbaar leeg boven hen uitrees – ‘wie heeft ons dan door het Bos geleid, wie was dat dan?’

‘Misschien niemand,’ zei Tas hoopvol. ‘En als hier niemand is, Caramon, kunnen we dan gaan, alsjeblieft?’

‘Er moet iemand zijn,’ mompelde Caramon. ‘Iemand heeft ervoor gezorgd dat die bomen ons lieten passeren.’

Tas zuchtte en liet zijn hoofd zakken. Caramon kon hem zien in het maanlicht, zijn kleine gezicht was bleek en bedekt met vuil. Er zaten donkere schaduwen onder zijn ogen, zijn onderlip trilde en er gleed een traan langs een kant van zijn kleine neus naar beneden.

Caramon wreef over zijn schouder. ‘Nog heel even,’ zei hij vriendelijk. ‘Nog heel even volhouden, alsjeblieft, Tas?’

Terwijl hij opkeek en de traan die hem had verraden snel inslikte, grijnsde Tas opgeruimd. ‘Natuurlijk, Caramon,’ zei hij. Zelfs het feit dat hij keelpijn had en uitgedroogd was van de dorst, kon hem het praten niet beletten. ‘Je kent me – altijd in voor avontuur. Er zullen daarbinnen ongetwijfeld heel veel magische, prachtige dingen te vinden zijn, denk je niet?’ zei hij, met een blik op de verstilde Toren. ‘Dingetjes die niemand zal missen. Geen magische ringen, natuurlijk. Ik heb het wel even gehad met magische ringen. Daardoor ben ik al in een kasteel van een tovenaar beland waar ik een slechte demon ontmoette, en een andere keer ben ik zelfs in een muis veranderd.’

Caramon liet Tas maar rustig door wauwelen. Hij was allang blij dat de kender weer een beetje de oude werd. Hij hobbelde naar voren en legde zijn hand op de heen en weer zwaaiende poort om die opzij te schuiven. Tot zijn verbazing brak hij af – het verzwakte hengsel begaf het eindelijk. De poort kletterde tegen de grijze stenen met een lawaai dat zowel Tas als Caramon ineen deed krimpen. De echo’s weerkaatsten tegen de zwarte, gepolijste muren van de Toren en verstoorden de stilte van de hete nacht.

‘Nu weten ze in ieder geval dat we er zijn,’ zei Tas.

Caramon legde zijn hand weer op het gevest van zijn zwaard, maar ondernam verder nog geen actie. De echo’s stierven weg en de stilte keerde weer terug. Er gebeurde niets. Er kwam niemand. En niemand zei iets.

Tas draaide zich om om Caramon te ondersteunen. ‘In elk geval hoeven we niet meer naar dat afschuwelijke geluid te luisteren,’ zei hij toen hij over de gebroken poort heen stapte. ‘Ik vind het nu niet erg meer om toe te geven, maar dat gekrijs begon behoorlijk op mijn zenuwen te werken. Het klonk niet echt als een poort, als je begrijpt wat ik bedoel. Het klonk net als... net als...’

‘Als dat,’ fluisterde Caramon.

De schreeuw doorkliefde de lucht en versplinterde de door de maan verlichte duisternis. Maar in deze kreet lagen woorden besloten – woorden die gehoord konden worden, maar niet echt gedefinieerd.

Met tegenzin zijn hoofd omdraaiend, hoewel hij al wist wat hij zou zien, staarde Caramon weer naar de poort. Hij lag daar op de stenen, dood en levenloos.

‘Caramon,’ zei Tas slikkend, ‘het...het komt daar vandaan – vanuit de Toren...’

‘Beëindig het!’ schreeuwde Par-Salian. ‘Beëindig deze kwelling! Dwing me niet om nog meer te moeten verduren!’

Hoeveel liet u mij niet verduren, O, Grote Uitverkorene van de Witte Mantels? sprak een zachte, snerende stem in Par-Salians geest. De tovenaar kronkelde van de pijn, maar de stem hield onvermurwbaar aan en geselde zijn ziel als een zweep, jij bracht mij hier en leverde me uit aan hem – Fistandantilus! jij zat slechts toe te kijken terwijl hij mijn levenskracht uit mij wrong zodat hij in dit tijdsbestek verder zou leven.

‘Jij hebt die overeenkomst zelf gesloten,’ riep Par-Salian. Zijn oude stem galmde door de lege hallen van de Toren. ‘Je had hem kunnen afwijzen...’

En dan wat? Eervol sterven? De stem lachte. Wat is dat voor een keuze? Ik wilde leven! Groeien in mijn Kunst! En ik leefde. En jij, in jouw bitterheid, gaf mij deze zandloperogen – die ogen die niets anders zagen dan dood en verval, overal om mij heen. Kijk jij nu ook eens, Par-Salian! Wat zie je om je heen? Niets anders dan de dood... dood en verval... Dus staan we nu gelijk.

Par-Salian kreunde. De stem ging door, zonder genade, zonder medelijden.

Gelijk, ja. En nu zal ik je vermorzelen tot stof. Want tijdens je laatste folterende momenten, Par-Salian, zul je getuige zijn van mijn triomf Mijn sterrenbeeld staat reeds aan de hemel. De Koningin van de Duisternis wordt zwakker. Spoedig zal ze vervagen en voor eeuwig verdwenen zijn. Mijn laatste vijand, Paladijn, wacht nu op me. Ik zie hem al naderen. Maar hij is geen uitdaging – een oude, gebogen man met een treurig gezicht, vervuld van smart als ultiem bewijs van zijn ondergang. Want hij is zwak. Zwak en gewond zonder kans op genezing, net als Crysania, zijn arme geestelijke, die stierf bij de verschuivende tijdlijnen van de Afgrond, je zult toekijken hoe ik hem vernietig, Par-Salian, en wanneer de strijd voorbij is, wanneer het sterrenbeeld van de Platina Draak uit de hemel stort, als het licht van Solinari is gedoofd, als je de macht van de Zwarte Maan hebt ingezien en erkend en je de eer hebt bewezen aan de nieuwe god – aan mij – dan pas zul je bevrijd worden, Par-Salian, en ontdekken welke troost de dood schenkt!

Astinus van Palanthas had de woorden opgeschreven, net als hij de schreeuw van Par-Salian had geboekstaafd, de scherpe, zwarte letters geschreven in een langzame, tijdloze stijl. Hij zat voor de Poort in de Toren van de Hoge Magie en staarde in zijn schaduwrijke diepten en zag een gestalte die nog zwarter was dan het zwart dat hem al omringde. Het enige wat zichtbaar was, waren twee gouden ogen waarvan de pupillen de vorm van een zandloper hadden die naar hem terugstaarden en naar de tovenaar met de witte mantel die naast hem gevangen zat.

Want Par-Salian was een gevangene in zijn eigen Toren. Vanaf zijn heupen omhoog was hij nog een levende man – zijn witte haren golfden over zijn schouders, zijn witte mantels bedekten een mager en uitgeteerd lichaam en zijn donkere ogen waren gefixeerd op de Poort. De dingen die hij had gezien waren verschrikkelijk en hadden – lang geleden – bijna zijn geestelijke gezondheid vernietigd. Maar hij kon zijn blik niet afwenden. Zijn onderlichaam was een marmeren pilaar. Vervloekt door Raistlin was Par-Salian voor altijd gedoemd in de bovenste kamer van zijn Toren te staan en – in bittere pijn – het einde van de wereld te aanschouwen.

Naast hem zat Astinus, Historicus van de Wereld, Kroniekschrijver, het laatste hoofdstuk te schrijven van Krynns korte, schitterende geschiedenis. Palanthas de Prachtige, waar Astinus had gewoond en waar de Grote Bibliotheek had gestaan, was nu niets meer dan een hoop as en verkoolde lichamen. Astinus was hierheen gekomen, het laatste bolwerk op Krynn dat nog overeind stond, om de laatste verschrikkelijke uren van de wereld op te kunnen schrijven. Wanneer alles voorbij was, zou hij het gesloten boek oppakken en het neerleggen op het altaar van Gilean, God van de Neutraliteit. En dat zou het einde zijn.

Toen hij merkte dat de gestalte in de zwarte mantel binnen in de Poort zijn blik op hem richtte, beantwoordde Astinus, bij het einde van een zin, die blik.

Zoals jij de eerste was, Astinus, zo zul je ook de laatste zijn. Wanneer je mijn ultieme overwinning hebt geboekstaafd, zal het boek worden gesloten. En ik zal onbetwist heersen.

‘Dat is waar, je zult onbetwist heersen. Je zult heersen over een dode wereld. Een wereld die door jouw magie is vernietigd. Je zult alleen heersen. En je zult alleen zijn, alleen in het vormloze, eeuwige niets,’ antwoordde Astinus koel, die al sprekend rustig door schreef. Naast hem kreunde Par-Salian en trok aan zijn witte haren.

Omdat hij altijd alles zag – zonder ogenschijnlijk te kijken – zag Astinus de gestalte zijn handen tot vuisten ballen.

Dat is een leugen, oude vriend! Ik zal scheppen! Nieuwe werelden zullen de mijne zijn. Ik zal nieuwe volkeren scheppen – nieuwe rassen die mij zullen aanbidden!

‘Het kwaad kan niet scheppen,’ merkte Astinus op, ‘het kan slechts vernietigen. Het keert zich tegen zichzelf, het knaagt aan zichzelf. Zelfs nu al voel je dat het aan je vreet. Nu al voel je je ziel verschrompelen. Kijk naar Paladijns gezicht, Raistlin. Kijk ernaar zoals je er ooit eerder naar keek, op de Vlakten van Dergoth, toen je op sterven lag ten gevolge van de wond van het zwaard van de dwerg en Vrouwe Crysania haar helende handen op je legde. Je zag toen het verdriet en de smart van de god zoals je het nu ook ziet, Raistlin. En je wist toen heel goed, net als nu, dat Paladijn treurt, niet om zichzelf, maar om jou.

Voor ons zal het gemakkelijk zijn terug te glijden in onze droomloze slaap. Voor jou, Raistlin, zal er geen slaap zijn. Slechts een eindeloos waken, een eindeloos luisteren naar geluiden die nooit zullen komen. Een eindeloos staren in een leegte die licht noch duister bevat, eindeloos schreeuwende woorden die niemand zal horen, en die niemand zal beantwoorden. Een eindeloos intrigeren en plannen maken waarvan je nooit de vruchten zult plukken omdat je slechts op jezelf bent teruggeworpen. Uiteindelijk, in je krankzinnigheid en wanhoop, zul je de staart van je bestaan beetpakken, en, zoals een stervende slang, jezelf verslinden in een poging voedsel voor je ziel te vinden.

Maar je zult niets anders dan leegte vinden. En je zult blijven bestaan binnen deze leegte – een kleine plek van niets, aan alles om je heen zuigend om je eindeloze honger te stillen...’

De Poort glansde. Astinus keek snel op van zijn geschrift en voelde de wil achter die gouden ogen afnemen. Kijkend voorbij het spiegelachtige oppervlak, diep in de diepten, zag hij – gedurende één hartslag – de kwelling en marteling die hij had beschreven. Hij zag een angstige ziel, alleen, gevangen in zijn eigen val, op zoek naar een uitweg. Voor het eerst in zijn bestaan onderging Astinus een gevoel van mededogen. Met zijn ene hand op het boek, kwam hij half overeind en reikte met zijn andere hand in de Poort...

Toen, gelach... een griezelig, spottend en bitter gelach – niet bestemd voor hem, maar voor degene die lachte.

De gestalte in de zwarte mantel binnen in de Poort was verdwenen.

Met een zucht ging Astinus weer zitten en bijna op datzelfde moment flikkerde er een magisch licht in de Poort. Het werd beantwoord door een wit licht – de definitieve ontmoeting tussen Paladijn en de jongeman die de Koningin van de Duisternis had verslagen en haar plaats had ingenomen.

Het licht flikkerde ook naar buiten en raakte met verblindende helderheid de ogen van de twee toekijkende mannen. De donder sloeg. De stenen van de Toren trilden en haar fundamenten kraakten. De wind huilde en overstemde het gekreun van Par-Salian.

De oude tovenaar hief zijn afgetobde hoofd en staarde met een blik van afschuw door de ramen. ‘Dit is het einde,’ mompelde hij terwijl hij met zijn knoestige handen in de lucht plukte. ‘Het einde van alles.’

‘Ja,’ zei Astinus, verstoord fronsend toen er een plotselinge siddering door de Toren ging, waardoor hij een fout maakte. Hij greep zijn boek nog steviger vast en met zijn ogen op de Poort gericht, schreef hij het verslag van wat de laatste strijd zou worden.

Binnen enkele momenten was alles voorbij. Het witte licht flikkerde nog heel even kort en prachtig. Toen stierf het.

Binnen de Poort heerste de duisternis.

Par-Salian weende. Zijn tranen vielen op de stenen vloer en bij hun aanraking schudde de Toren als een levend wezen, alsof hij ook zijn noodlot voorzag en huiverde van afschuw.

De vallende stenen en de deinende rotsen negerend, schreef Astinus koel de laatste woorden.

Op de Vierdag van de Vijfmaand in het jaar 358 eindigde de wereld.

Daarna wilde Astinus met een zucht het boek dichtslaan, maar een stevige hand sloeg plots op de bladzijden.

‘Nee,’ zei een vastberaden stem, ‘hier zal het niet eindigen.’

Astinus’ hand trilde en uit zijn pen viel een druppel inkt over de laatste woorden.

‘Caramon... Caramon Majere!’ riep Par-Salian die met zijn zwakke handen naar de man reikte. ‘Dus jij was het die ik in het Bos hoorde!’

‘Twijfelde je dan aan me?’ gromde Caramon. Hoewel geschokt door de aanblik van de gekwelde tovenaar, vond Caramon het moeilijk enig medelijden te voelen met de aartsmagiër. Kijkend naar het marmeren onderlichaam van Par-Salian, herinnerde Caramon zich nog maar al te goed alle folteringen die zijn tweelingbroer in de Toren had moeten ondergaan en zijn eigen kwellingen nadat hij naar Istar was heengezonden, met Crysania.

‘Nee, ik twijfelde niet aan jou!’ zei Par-Salian handenwringend. ‘Ik twijfelde aan mijn eigen geestesgesteldheid! Begrijp je dat dan niet? Hoe kun jij hier zijn? Hoe kon jij de magische veldslagen overleven die de wereld hebben vernietigd?’

‘Dat heeft hij ook niet,’ zei Astinus bars. Nu hij zijn kalmte weer had hervonden, legde hij het boek open op de vloer aan zijn voeten en stond op. Hij wees met een beschuldigende vinger naar Caramon. ‘Wat voor truc is dit? Je bent gestorven! Wat is de bedoeling...’

Zonder een woord te zeggen trok Caramon Tasselhof achter zich vandaan. Diep onder de indruk van de plechtigheid en de ernst van de situatie, kroop Tas dicht tegen Caramon aan. Smekend keek hij met grote ogen Par-Salian aan.

‘Wil je dat ik het zal uitleggen, Caramon?’ vroeg Tas met ijle, beleefde stem, nauwelijks hoorbaar in de donder. ‘Ik – ik heb echt het gevoel dat ik moet vertellen waarom ik de tijdreisspreuk heb verstoord. En dan zijn daar nog Raistlins foute instructies, waardoor ik het magische apparaat stukmaakte, hoewel dat ook gedeeltelijk mijn schuld was, denk ik, en hoe ik terechtkwam in de Afgrond waar ik de arme Gnimsh ontmoette.’ Tas’ ogen vulden zich met tranen. ‘En hoe Raistlin hem vermoordde...’

‘Dat is me allemaal bekend,’ onderbrak Astinus. ‘Dus je kon hier komen vanwege de kender. We hebben niet veel tijd. Waar ben je precies op uit?’

Caramon richtte zijn blik op Par-Salian. ‘Ik draag je geen liefde toe, tovenaar. In deze kwestie ben ik het eens met mijn tweelingbroer. Misschien had je zo je redenen voor wat je mij en Vrouwe Crysania daar hebt aangedaan in Istar. Zo ja’ – Caramon stak zijn hand op om Par-Salian te stoppen, want het leek erop dat hij hem wilde onderbreken – ‘zo ja, dan ben jij degene die daarmee moet leven, niet ik. Weet nu dat ik de macht heb om de tijd te veranderen. Zoals Raistlin mij heeft verteld, kunnen we, vanwege de kender, veranderen wat er is gebeurd.

Ik heb het magische toestel. Ik kan naar elk punt in de tijd terugreizen. Vertel me wanneer en wat er is gebeurd dat tot deze vernietiging heeft geleid, en ik zal mijn best doen om het te voorkomen.’

Caramon keek beurtelings Par-Salian en Astinus aan.

De historicus schudde zijn hoofd. ‘Kijk niet naar mij, Caramon Majere. Ik ben in dezen net zo neutraal als in alle andere zaken. Ik kan je niet helpen. Ik kan je slechts deze waarschuwing geven: je gaat misschien terug, maar je ontdekt wellicht dat je helemaal niets hebt veranderd. Een kiezelsteentje in een snel stromende rivier, dat is alles wat je misschien zult zijn.’

Caramon knikte. ‘Als dat alles is, dan sterf ik tenminste in de wetenschap dat ik geprobeerd heb mijn falen te herstellen.’

Astinus keek Caramon aan met een doordringende blik. ‘Over welk falen spreek je, Krijger? Je riskeerde je leven om terug in de tijd achter je broer aan te gaan. Je deed je best, je probeerde hem ervan te overtuigen dat het pad der duisternis dat hij bewandelde slechts tot zijn eigen ondergang zou leiden.’ Astinus wees naar de Poort. ‘Heb je me met hem horen spreken? Je weet dus wat hem staat te wachten?’

Zonder iets te zeggen, knikte Caramon. Zijn gezicht was bleek en gekweld.

‘Vertel het me dan maar,’ zei Astinus koeltjes.

Er ging een siddering door de Toren. De wind geselde de muren, de bliksem veranderde de afnemende nacht in een opzichtige, verblindende dag. De kleine, kale torenkamer waarin ze zich bevonden, schudde en trilde. Hoewel ze hier alleen in het vertrek waren, meende Caramon geweeklaag te horen, maar langzaamaan kwam hij tot het besef dat het de stenen van de Toren zelfwaren. Hij keek bepaald ongemakkelijk om zich heen.

‘Je hebt de tijd,’ zei Astinus die weer op zijn stoel ging zitten en zijn boek oppakte. Maar hij sloot het niet. ‘Niet lang misschien, maar nog wel even. Waarin heb je gefaald?’

Caramon haalde diep adem en richtte woedend zijn blik op Par-Salian. ‘Een truc, nietwaar, tovenaar? Een truc om mij te laten doen wat jullie magiërs niet konden – Raistlin in zijn blinde ambitie tegenhouden. Maar jullie faalden. Je stuurde Crysania terug om te sterven omdat je bang voor haar was. Maar haar wil en liefde waren sterker dan je dacht. Ze overleefde en, verblind door haar liefde en haar eigen ambitie, volgde ze Raistlin in de Afgrond.’ Caramon keek dreigend. ‘Ik begrijp Paladijns reden niet om haar gebeden te verhoren en haar de macht te verlenen daar naar binnen te gaan...’

‘Het is niet aan jou om de wegen van de goden te begrijpen, Caramon Majere,’ interrumpeerde Astinus koel. ‘Wie ben jij om hen te beoordelen? Het kan zo zijn dat ook zij soms falen. Of dat ze het minst van twee kwaden kiezen in de hoop dat het toch nog beter zal worden.’

‘Dat moge zo zijn,’ vervolgde Caramon met een gekwelde blik, ‘maar de magiërs stuurden Crysania terug en gaven mijn broer daarmee een van de sleutels die hij nodig had om de Poort binnen te gaan. Ze faalden. De goden faalden. En ik faalde ook.’ Caramon streek met een trillende hand door zijn haar.

‘Ik dacht dat ik Raistlin met woorden kon overtuigen om terug te keren van het dodelijke pad dat hij bewandelde. Ik had beter moeten weten.’ Hij lachte bitter. ‘Welke armzalige woorden van mij zouden hem ooit hebben kunnen beïnvloeden? Toen hij voor de Poort stond om de Afgrond te betreden en mij vertelde wat hij van plan was, heb ik hem verlaten. Het was eigenlijk zo gemakkelijk. Ik draaide me gewoon om en liep weg.’

‘Ach...’ snoof Astinus laatdunkend. ‘Wat had je kunnen uitrichten? Hij was toen heel sterk, veel machtiger dan velen van ons zich maar kunnen voorstellen. Hij hield het magische veld bij elkaar met pure wilskracht. Je had hem niet kunnen doden...’

‘Nee,’ zei Caramon, die nu naar buiten keek, naar de storm die steeds heviger woedde, ‘maar ik had hem kunnen volgen – hem in de duisternis kunnen volgen – zelfs al had dat mijn eigen dood betekend. Om hem te laten zien dat ik bereid was uit liefde iets op te offeren wat hij slechts voor zijn magie en ambitie wilde opofferen.’ Caramon keek de aanwezigen in de kamer weer aan. ‘Dan had hij me gerespecteerd. Dan had hij misschien geluisterd. En dus zal ik teruggaan. Ik zal de Afgrond betreden’ – hij negeerde Tas’ verschrikte kreetje – ‘en daar zal ik doen wat er gedaan moet worden.’

‘Wat er gedaan moet worden?’ herhaalde Par-Salian koortsachtig. ‘Je beseft niet half wat dat betekent! Dalamar...’

Een verblindende lichtbol explodeerde in het vertrek waardoor iedereen in het vertrek tegen de stenen muren werd geworpen. Niemand kon meer iets zien of horen tijdens de daaropvolgende donderslag. Uitrijzend boven het geweld van de donder weerklonk een afschuwelijke kreet...

Geschrokken opende Caramon zijn ogen en wenste direct dat hij ze voor eeuwig had kunnen sluiten bij de vreselijke aanblik.

Par-Salian was van een marmeren pilaar veranderd in een pilaar van vuur! Gevangen in Raistlins toverspreuk, was de tovenaar volkomen hulpeloos. Hij kon slechts gillen en schreeuwen terwijl de vlammen langzaam aan zijn immobiele lichaam likten.

Tasselhof bedekte zijn gezicht en kroop jankend weg in een hoek van de kamer. Astinus stond op en greep zijn boek, sloeg het open en begon meteen te schrijven, maar zijn hand werd plots gevoelloos en zijn pen glipte uit zijn vingers.

Wederom wilde hij het boek sluiten...

‘Nee!’ riep Caramon. Hij legde zijn forse handen op de bladzijden.

Astinus keek hem nu indringend aan en Caramon aarzelde even onder de blik van die ondode ogen. Zijn handen trilden maar hij liet ze stevig liggen op het witte perkament van het in leer gebonden boek. De onfortuinlijke en stervende tovenaar jammerde en leed ondraaglijke pijnen.

Astinus liet het open boek los.

‘Houd goed vast,’ beval Caramon en wierp Tas het kostbare boek toe. Verdoofd knikkend vouwde de kender zijn armen rond het boek dat bijna net zo groot als hijzelf was. Hij bleef stilletjes in zijn hoek zitten en keek met afschuw toe hoe Caramon naar de stervende tovenaar liep.

‘Nee!’ schreeuwde de tovenaar. ‘Kom niet in mijn buurt!’ Zijn witte haren en baard knetterden, zijn huid borrelde en siste en de walgelijke geur van brandend vlees mengde zich met de geur van zwavel.

‘Vertel het me!’ riep Caramon, die zijn arm omhooghield om zich te beschermen tegen de hitte. Hij kwam zo dicht mogelijk bij de tovenaar staan. ‘Vertel het me, Par-Salian! Wat moet ik doen? Hoe kan ik dit voorkomen?’

De ogen van de tovenaar smolten tergend langzaam. Zijn mond was een gapend gat in de zwarte vormeloze massa die eens zijn gezicht was. Maar zijn wegstervende woorden raakten Caramon als een nieuwe lichtbal, één die voor altijd in zijn geest zou blijven branden.

Raistlin mag onder geen beding de Afgrond verlaten!

BOEK 2

De Ridder van de Zwarte Roos

Heer Soth zat op zijn halfvergane, zwartgeblakerde troon in de uiteengereten, desolate ruïnes van Fort Dargaard. Zijn oranjeachtige ogen flonkerden in hun onzichtbare kassen, als enige teken van het verdoemde leven dat er nog restte in de geschroeide wapenrusting van een Ridder van Solamnië.

Soth zat daar moederziel alleen.

De Ridder des Doods had zijn bedienden heengezonden – voormalige ridders, net als hijzelf, die hem tijdens hun leven toegewijd waren geweest en nu, vervloekt als ze waren, loyaal in de dood. Ook had hij de banshees weggestuurd, de elfenvrouwen die een rol in zijn ondergang hadden gespeeld en nu gedoemd waren hun leven in zijn dienst te slijten. Honderden jaren al, sinds die vermaledijde nacht van zijn dood, had Heer Soth deze onfortuinlijke vrouwen bevolen om elke nacht dat onheil opnieuw met hem door te maken, iedere nacht, als hij op zijn verwoeste troon zat, dwong hij hen een serenade te brengen die van hun beider schande verhaalde.

Dat lied bracht Soth bittere pijn, maar hij verwelkomde die pijn. Het was tien keer beter dan de leegheid en het niets dat zijn onheilige bestaan anders kenmerkte. Maar vanavond luisterde hij niet naar het lied. In plaats daarvan luisterde hij naar het verhaal van zijn leven dat de bitterkoude nachtwind door de verlaten hoeken van het fort fluisterde.

‘Ooit, lang geleden, was ik een Hoge Ridder van Solamnië. Ik had destijds alles mee – ik was aantrekkelijk, charmant, dapper, ik was getrouwd met een rijke vrouw, een knappe vrouw bovendien. Mijn ridders waren mij uiterst toegewijd. Jazeker, de mannen benijdden me zelfs – Heer Soth van Fort Dargaard.

De lente voor de Catastrofe vertrok ik uit Fort Dargaard om met mijn gevolg naar Palanthas te trekken. Er zou een Ridderbijeenkomst belegd worden en mijn aanwezigheid werd daar vereist. Die bijeenkomst liet me verder koud – ik voorzag de ellenlange en vruchteloze discussies over nietszeggende regeltjes al. Maar de drank zou rijkelijk vloeien, kameraadschappen zouden opbloeien en er zouden volop verhalen over strijd en avontuur de ronde doen. Dat was de reden dat ik erheen ging.

We reden langzaam en we namen onze tijd, en de dagen vlogen voorbij met zang en plezier maken. ’s Nachts verbleven we in herbergen als het kon en als dat niet mogelijk was, sliepen we onder de sterrenhemel. Het weer werkte ook mee; het was een milde lente. De zon verwarmde ons en de avondbries verkoelde ons. Die bewuste lente was ik tweeëndertig jaar en alles ging prima in mijn leven. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit gelukkiger ben geweest.

Toen, op een nacht – en vervloekt zij de zilveren maan die destijds scheen – brachten we de nacht door in de wildernis. Er klonk een schrille kreet door de duisternis, die ons ruw uit onze sluimering wekte. Een kreet van een vrouw, en al snel van meerdere vrouwen, afgewisseld door gegil van ogers.

We grepen onze wapens en trokken ten strijde. Een simpele overwinning want het betrof een ongeorganiseerd stel dieven. De meesten van hen vluchtten al bij onze aanblik, maar hun leider weigerde zijn buit zomaar op te geven, omdat hij of moediger of erger dronken was dan de rest. Persoonlijk kon ik hem geen ongelijk geven; hij had een beeldschoon elfenmeisje te pakken. Haar schoonheid in het maanlicht deed haar stralen en haar angst vergrootte haar breekbare aantrekkingskracht alleen maar. Ik viel hem aan en ik won. En mijn beloning – ach, wat een bitterzoete beloning – bestond eruit dat ik de flauwgevallen elf in mijn armen naar haar gezelschap terugbracht.

Nog zie ik haar gouden haar schitteren in het maanlicht, haar ogen toen ze weer bijkwam, haar blik die de mijne kruiste en nu nog zie ik - net als toen – haar ontluikende liefde voor me. En zij zag – in mijn ogen – de bewondering die ik niet kon verhullen. De gedachten aan mijn vrouw, mijn eer, mijn kasteel – alles verdween als sneeuw voor de zon toen ik haar prachtige gezicht zag.

Ze bedankte me; en wat klonk ze verlegen. Ik bracht haar dus terug naar de andere elfenvrouwen – een groep geestelijken op weg naar Palanthas en Istar, als onderdeel van hun pelgrimstocht. Zij was nog maar een acoliet, maar na deze tocht zou ze een Eerwaarde Dochter van Paladijn zijn. Ik liet haar en de anderen achter en keerde terug naar ons kamp, met mijn manschappen. Ik probeerde te slapen, maar ik voelde nog steeds dat ranke, jonge lichaam in mijn armen. Nog nooit eerder had ik zo’n verzengende passie voor een vrouw gevoeld.

Nadat ik eindelijk de slaap kon vatten, bleken mijn dromen bitterzoete martelingen. Toen ik weer wakker werd, voelde de gedachte dat we gescheiden zouden worden als een dolksteek in mijn hart. Ik was vroeg opgestaan en keerde terug naar het elfenkamp. Ik verzon ter plekke een verhaal van rondtrekkende bendes en horden aardmannen tussen hier en Palanthas, en ik wist hen ervan te overtuigen dat ze mijn bescherming nodig hadden. Mijn mannen hadden geen enkel bezwaar tegen het onverwachte gezelschap, dus reisden we gezamenlijk verder. Maar dat verzachtte mijn pijn geenszins. Sterker nog, ze werd slechts heviger. Dag na dag keek ik naar haar, vlak naast me rijdend – maar nog steeds niet dichtbij genoeg. En nacht na nacht sliep ik alleen – alleen met mijn razende gedachten.

Ik wilde haar, meer dan wat ook in deze wereld. Maar ik was een Ridder en ik had mijn eed gezworen om me strikt aan de Code en de Maatstaf te houden, los nog van mijn eed van trouw aan mijn vrouw, en ik was gebonden aan de eed aan mijn manschappen, als hun eervolle aanvoerder. Lange tijd was ik in een strijd met mezelf verwikkeld, maar uiteindelijk dacht ik dat ik die worsteling te boven was gekomen. De volgende dag zou ik vertrekken, en ik voelde een zekere vrede bezit van me nemen.

Ik was echt van plan te vertrekken, en dat had ik ook gedaan, maar vervloekt nog aan toe, ik moest zo nodig nog even gaan jagen in de bossen en daar, ver weg van het kamp, kwam ik haar tegen. Ze was erop uitgestuurd om kruiden te verzamelen.

Zij was alleen. Ik was alleen. Onze metgezellen waren in geen velden of wegen te bekennen. De liefde die ik in haar ogen had waargenomen, was er nog steeds. Ze had haar prachtige haar losgegooid, en het viel tot op haar voeten als een gouden wolk. Al mijn eer en terughoudendheid verdwenen in één ogenblik, verteerd in een vuur van verlangen dat me overviel. Het arme ding bleek erg gemakkelijk te verleiden. Eén kus, en nog eentje. Ik trok haar dicht tegen me aan op het verse gras, mijn handen liefkoosden haar overal, en haar zwakke protesten smoorden in mijn mond... en nadat ik haar de mijne had gemaakt... kuste ik haar tranen weg.

Die nacht kwam ze weer naar me toe, in mijn tent. Ik was compleet verloren. Ik beloofde met haar te trouwen, uiteraard. Wat kon ik anders doen? Aanvankelijk meende ik het helemaal niet. Hoe kon ik ook? Ik had al een vrouw, een rijke vrouw bovendien, en ik had haar geld nodig. Mijn onkosten waren torenhoog. Maar op een nacht, toen ik de elfenvrouw weer in mijn armen had, wist ik dat ik haar nimmer meer op kon geven. Ik ondernam stappen om mijn echte vrouw permanent te laten verwijderen...

We vervolgden onze reis. Inmiddels hadden de andere elfenvrouwen zo hun vermoedens. Hoe kon het ook anders? Het was onmogelijk geworden om ons steelse glimlachen nog langer te verbergen, en heel moeilijk om gelegenheden te vermijden waarbij we samen waren.

In Palanthas werden we noodzakelijkerwijs van elkaar gescheiden. De elfenvrouwen logeerden in één van de prachtige huizen die de Priesterkoning gebruikte als hij in de stad verbleef, en mijn mannen en ik zochten ons eigen onderkomen op. Maar ik vertrouwde erop dat ze wel een manier zou vinden om mij op te zoeken, daar ik onmogelijk naar haar toe kon gaan. De eerste nacht verstreek, maar ik maakte me nog geen zorgen. Maar toen verstreken de tweede en derde nacht, zonder dat ik iets van haar hoorde.

Uiteindelijk hoorde ik een klop op de deur. Maar zij was het niet. Het was het hoofd van de Ridders van Solamnië, vergezeld door de leiders van elk van de drie Ordes van Ridders. Toen ik het gezelschap zag, wist ik onmiddellijk wat er was voorgevallen. Ze had de waarheid ontdekt en me verraden.

Later bleek dat niet zij me had verraden, maar de elfenvrouwen. Mijn geliefde was ziek geworden en toen ze haar wilden behandelen, hadden ze ontdekt dat ze mijn kind droeg. Dat had ze helemaal niemand verteld, zelfs mij niet. Pas toen vertelden ze haar dat ik getrouwd was en erger nog, toen werd tevens bekend in Palanthas dat mijn vrouw op “mysterieuze” wijze verdwenen bleek te zijn.

Ik werd gearresteerd. Ze sleurden me door de straten van Palanthas, als publieke vernedering, en ik werd beschimpt en uitgescholden. Het volk vond het heerlijk om een Ridder van zijn voetstuk te zien vallen, naar hun eigen niveau. Ik zwoer een dure eed, op dat moment, dat ik ooit wraak op hen en op hun stad zou nemen. Maar vooralsnog leek dat hopeloos. Mijn berechting verliep snel en soepel. Ik werd ter dood veroordeeld – een verrader van het Ridderschap. Beroofd van landgoed en titel zou mijn keel worden afgesneden met mijn eigen zwaard. Ik aanvaardde mijn vonnis en mijn naderende dood. Ik keek er zelfs naar uit, denkend dat zij me per slot van rekening had verstoten.

Maar de nacht voor de executie werd ik door mijn trouwste volgelingen uit mijn gevangenschap bevrijd. En zij bevond zich ook in hun gezelschap. Ze vertelde me alles, en ze vertelde me dat ze in verwachting was van mijn kind.

De elfenvrouwen hadden haar vergeven, zei ze, en hoewel ze nu nooit meer een Eerwaarde Dochter van Paladijn kon worden, kon ze normaal te midden van haar volk blijven leven – hoewel haar schande haar tot haar laatste levensdagen zou blijven achtervolgen. Maar ze kon niet leven met de gedachte om mij te verlaten zonder me de waarheid te hebben verteld, en vaarwel te hebben gezegd. Ze hield van me, zoveel was wel duidelijk. Maar ook was me wel duidelijk dat ze van streek was geraakt door alle verhalen die ze had gehoord.

Ik verzon een leugen over mijn vrouw die ze zonder meer geloofde. Ach, ze had ook geloofd dat het donker was op klaarlichte dag, als ik dat had gezegd. Gerustgesteld, besloot ze om met me mee te gaan, om te vluchten. Ik wist zeker dat ze daarom ook was gekomen. Met mijn mannen als escorte, vluchtten we terug naar Fort Dargaard.

Het was een moeilijke reis, omdat de andere Ridders ons najoegen, maar uiteindelijk bereikten we het kasteel waar we ons verschansten. Aldaar konden we ons gemakkelijk verdedigen – vooral door de hooggelegen positie op de steile kliffen. We hadden voldoende voorraden en proviand om de snel naderende winter zonder problemen door te komen.

Ik had blij met mezelf moeten zijn, met mijn leven, met mijn nieuwe bruid – maar wat een vertoning was de huwelijksplechtigheid! Ik werd gekweld door schuldgevoel, en erger nog, door het gevoel dat ik mijn eer kwijt was. Ik besefte dat ik de ene gevangenis ontvlucht was en een andere had betreden – nota bene een gevangenis die ik zelf had uitgekozen. Ik was de dood ontvlucht om vervolgens een duister en vervloekt leven te leiden. Ik werd humeurig en knorrig. Ik was altijd al snel aangebrand geweest, maar nu ging het van kwaad tot erger. De bedienden vluchtten allemaal, nadat ik enkelen van hen hardhandig had aangepakt. Mijn manschappen meden me ook. Toen, op een avond, sloeg ik haar – haar, de enige persoon in de wereld die me nog een greintje troost kon bieden.

Terwijl ik in haar betraande ogen keek, zag ik het monster dat ik was geworden. Vervolgens nam ik haar in mijn armen en smeekte om vergeving. Haar schitterende haar golfde om me heen en ik voelde mijn kind in haar buik. Samen knielden we neer en baden tot Paladijn. Ik zou alles doen, zo beloofde ik de godheid, om mijn eer terug te winnen. Ik vroeg alleen dat mijn zoon of dochter niet op zou groeien, in de wetenschap wat ik had gedaan.

En Paladijn gaf antwoord. Hij vertelde me van de Priesterkoning, en van de arrogante eisen die de dwaas aan de goden stelde. Hij vertelde me dat de wereld de goddelijke toorn zou ondergaan tenzij iemand – zoals Huma ooit voor mij al had gedaan – zichzelf zou opofferen voor het welzijn van de onschuldigen.

Het licht van Paladijn scheen overal om me heen. Mijn gekwelde ziel werd vervuld van vrede. Het leek zo’n geringe opoffering om mijn leven te geven zodat mijn kind eervol kon opgroeien, en de wereld gered zou worden. Ik reed naar Istar met de vaste bedoeling om de Priesterkoning te ontmoeten, wetende dat Paladijn met me was.

Maar tijdens mijn reis reed er nog iemand mee – de Koningin van de Duisternis. Ze schept er zoveel plezier in om de zielen die ze begeert in permanente staat van wanhoop te zien. En wat gebruikte ze om me te kwellen en te verslaan? Diezelfde groep elfenvrouwen weer – volgelingen van de god wiens missie ik zo graag wilde voltooien.

Deze vrouwen waren inmiddels ver van Paladijn afgedwaald, en net als de Priesterkoning waren ze geheel opgegaan in hun eigen gevoel voor rechtschapenheid en zagen ze niets anders meer door hun sluier van goedheid. En omdat ik zo vol van mezelf was, vertelde ik hun wat ik allemaal van plan was, wat hun trouwens diepe angst aanjoeg. Ze wilden niet geloven dat de goden de wereld zouden straffen. Zij voorzagen juist een dag waarop het goede (de elfen dus) Krynn zou bevolken.

Ze moesten me dus tegenhouden. En dat lukte ze...

De Koningin is wijs en ze kent de duistere regionen van een mannenhart. Ik had een compleet leger opzij gedrongen als het in mijn weg had gestaan. Maar de zachte woorden van die elfenvrouwen fungeerden als gif in mijn bloed. Het was zo handig dat de elfenmaagd van me afwas, zeiden ze. Nu had ze mijn kasteel, mijn rijkdom, alles voor zichzelf, zonder de hinderlijke aanwezigheid van een menselijke echtgenoot. En wist ik eigenlijk wel zeker dat het kind van mij was? Ze was immers ook samen gezien met één van mijn volgelingen. Waar ging ze eigenlijk heen als ze ’s avonds mijn tent weer verliet?

Ze logen nimmer. Niet één keer zeiden ze iets vals, op een directe manier. Maar hun vragen en insinuaties knaagden aan mijn ziel. Ik herinnerde me ineens woorden, gebeurtenissen, bepaalde blikken. Ik wist ineens zeker dat ik verraden was. Ik zou ze op heterdaad betrappen! Ik zou ze vermoorden! Ik zou ze laten lijden!

Ik keerde Istar de rug toe.

Thuisgekomen smeet ik de deuren van mijn kasteel ruw open. Mijn vrouw kwam naar me toe, half in paniek, haar zoon in de armen. Ze keek wanhopig – wat ik voor schuldbekentenis aanzag. Ik vervloekte haar, schold haar uit, en het kind ook. En precies op dat moment werd Ansalon getroffen door de vuurberg.

De sterren vielen uit de hemel, de aarde schudde en spleet open. Een kroonluchter, met wel honderd kaarsen, viel van het plafond en mijn vrouw stond in een oogwenk in lichterlaaie. Ze wist dat ze stervende was, maar ze strekte niettemin haar armen uit om het kind voor de alles verterende vlammen te behoeden. Ik aarzelde en wendde me af, nog steeds gek van jaloezie in mijn hart.

Met haar laatste adem riep ze de toorn van de goden over me uit. “Je zult vannacht ook sterven in de vlammen,” schreeuwde ze, “net als je zoon en ik hier zullen sterven. Maar jij zult eeuwig voortleven in de duisternis. Jij zult een gruwelijk leven leiden voor elk leven dat je in al je dwaasheid hier vannacht hebt genomen!” Toen stierf ze.

Het vuur verspreidde zich snel en mijn kasteel was weldra één grote vlammenzee. We probeerden van alles maar het vreemde vuur liet zich niet doven. Zelfs stenen werden volledig verteerd. Mijn mannen vluchtten; ik zag ze wegrennen, maar ook zij werden het slachtoffer van de wrede vlammen. Er was niemand meer op de berg; niet één levende ziel, behalve ik. Helemaal alleen stond ik in de grote hal, omringd door gretig likkende vlammen, maar ik bleef vooralsnog ongedeerd. Maar terwijl ik daar stond, zag ik ze dichterbij komen... dichterbij... en nog dichterbij...

Ik stierf langzaam, in helse en ondraaglijke pijn. Toen de dood me eindelijk omhulde, bracht hij helaas geen soelaas. Want nadat ik mijn ogen schijnbaar voorgoed sloot, opende ik ze alweer om een wereld te aanschouwen van leegheid en wanhoop, een wereld van eeuwigdurende kwelling. Nacht na nacht, eindeloze jaren lang, zat ik steeds weer op deze troon en luisterde ik naar de elfenvrouwen die mijn verhaal bezongen.

Maar dat eindigde... dat eindigde met jou, Kitiara...

Toen de Koningin van de Duisternis me tot haar riep om haar bij te staan in de oorlog, zei ik haar dat ik de eerste Hoge Drakenheer zou dienen die de moed bezat om de nacht door te brengen in Fort Dargaard. Slechts één iemand had dat aangedurfd – jij, mijn schoonheid. Jij, Kitiara. Daar bewonderde ik je voor, voor je moed, je kunde en je meedogenloze vastberadenheid. In jou herken ik mezelf. Ik zie wat ik had kunnen zijn.

Ik hielp je bij het ombrengen van de andere Heren toen we Neraka ontvluchtten, na de nederlaag van de Koningin. Ik hielp je om Sanctie veilig te bereiken, waar ik je verder bijstond bij het herwinnen van je krachten. Ik hielp je ook toen je de plannen van je broer Raistlin wilde dwarsbomen, toen hij de Koningin van de Duisternis meende te moeten trotseren. Nee, ik was niet verbaasd dat hij je te slim af was. Van alle levenden die ik ooit tegenkwam, is hij de enige die ik vrees.

Ik heb zelfs plezier gehad in je affaires, mijn beste Kitiara. Wij doden voelen geen lust meer. Dat is een passie van het bloed en er stroomt geen bloed meer in deze ijzige ledematen. Ik keek toe hoe je die zwakkeling, Tanis Halfelf, bespeelde; ik denk dat we daar beiden evenveel plezier uit hebben geput.

Maar nu, Kitiara... wat is er nu van je geworden? De meesteres is zelf slaaf geworden. En voor wie? Een elf! O, ik zag je ogen wel opgloeien als je zijn naam uitsprak. Ik zag je handen beven als je zijn brieven vasthield. Je denkt aan hem terwijl je een oorlog voor zou moeten bereiden. Zelfs je generaals kunnen je aandacht niet langer trekken.

Nee, wij doden voelen geen lust. Maar wat we wel voelen zijn haat, afgunst, jaloezie en bezitsdrang.

Ik zou Dalamar simpelweg kunnen doden – de duistere elfleerling is goed, maar geen partij voor mij. En zijn meester? Raistlin? Kijk, dat zou een ander verhaal zijn.

Mijn Koningin in je donkere Afgrond – hoed je voor Raistlin! Hij vormt je grootste uitdaging, en die zul je uiteindelijk helemaal alleen moeten aangaan. Daarin kan ik je niet bijstaan, Duistere Majesteit, maar wellicht kan ik toch iets voor je doen.

Ja, Dalamar, ik zou je kunnen doden. Maar ik weet wat het betekent om te sterven, en de dood is een armzalig en onbeduidend iets. De pijn is kortstondig snerpend maar gaat snel voorbij. Een veel grotere pijn is het om voort te bestaan in de levende wereld, om hun warme bloed te kunnen ruiken, hun zachte vlees te kunnen zien, in de wetenschap dat het nooit meer van jou kan zijn. Maar daar kom je zelf nog wel achter, donkere elf... maar al te goed.

En wat jou betreft, Kitiara, besef dit goed – ik onderga liever deze pijn, ik doorsta nog liever een eeuw van kwellende martelingen, dan dat ik jou weer in de armen zie van een levend wezen!’

De Ridder des Doods zat peinzend na te denken, en zijn gedachten schoten alle kanten op, als de doornige takken van de zwarte rozen die zijn kasteel overwoekerden. De skeletachtige krijgers ijsbeerden langs de vergane kantelen, nabij de plek waar ze ooit waren gestorven. De elfenvrouwen wrongen hun vleesloze handen en weenden en treurden in bitter verdriet over hun wrede lot.

Soth hoorde niets en was zich van niets bewust. Hij zat daar op zijn geblakerde troon, in het totale niets te staren, totdat hij plots een verkoolde vlek op de stenen vloer zag – iets wat hij al jaren had lopen zoeken met al zijn krachten – een vlek in de vorm van een vrouw...

Toen, eindelijk, krulde er een doods lachje rond zijn onzichtbare lippen, en de glinstering in zijn oranjeachtige ogen brandde helder in de eindeloze nacht.

‘Jij, Kitiara – jij zult de mijne zijn – voor eeuwig...’

Hoofdstuk 1

Het rijtuig kwam krakend en hortend tot stilstand. De paarden snoven en schudden hun koppen, waardoor het tuig luid rammelde. Hun hoeven sloegen ze hard en ongeduldig tegen de stenen, alsof ze liever door wilden rennen om zo snel mogelijk weer naar hun comfortabele stallen terug te kunnen keren.

Iemand stak zijn hoofd door het raam van het rijtuig.

‘Goedemorgen, meneer. Welkom in Palanthas. Mag ik uw naam en bedoelingen even van u vernemen?’ Deze vraag kwam van een frisse, officieel uitziende jongeman die overduidelijk net aan zijn dienst was begonnen. Terwijl de bewaker naar binnen tuurde, knipperde hij met de ogen om aan de koele duisternis in het rijtuig te wennen. De late lentezon scheen net zo helder als het blakende gezicht van de plichtsgetrouwe man, wellicht omdat de zon ook net pas was opgekomen.

‘Mijn naam is Tanis Halfelf,’ zei de man in het rijtuig, ‘en ik ben hier op uitnodiging van de Eerwaarde Zoon Elistan. Ik heb hier een brief... als je even geduld hebt, dan...’

‘Heer Tanis!’ Het gezicht bij het raam werd even rood als zijn uitbundige en ietwat overdadige kostuum, vol epauletten en tierelantijnen.

‘Neem me niet kwalijk, meneer... ik herkende u niet... althans, ik kon het niet goed zien, anders had ik u vast wel herkend...’

‘Verdomme, kerel,’ antwoordde Tanis geïrriteerd, ‘je moet je niet verontschuldigen omdat je gewoon je werk doet. Hier is die brief.’

‘Dat hoeft niet, meneer. Nou ja, eigenlijk wel. Neem me niet kwalijk, het spijt me vreselijk, meneer. Die brief? Dat is absoluut niet nodig, meneer.’

Stamelend salueerde de wacht en stootte zijn hoofd gemeen tegen de rand van het rijtuigraam. Ook bleef zijn mouw steken achter de deurknop. Daarop salueerde hij nogmaals en struikelde toen eindelijk terug naar zijn post. Hij zag eruit of hij uit een handgemeen met enkele aardmannen kwam.

In zichzelf grinnikend, maar toch ietwat teleurgesteld, leunde Tanis weer achterover terwijl het rijtuig de poorten passeerde van de Oude Stadsmuur. De bewaker was zijn eigen idee geweest. Tanis had al zijn overtuigingskracht nodig gehad om Heer Amothus van Palanthas zover te krijgen dat hij alle stadspoorten niet alleen liet afsluiten maar ook daadwerkelijk liet bewaken.

‘Dan voelen de mensen zich niet welkom en dat kunnen ze als belediging opvatten,’ had Amothus als zwak verweer aangevoerd. ‘En de oorlog is per slot van rekening toch voorbij?’

Tanis zuchtte weer. Wanneer zouden ze het nou ooit eens leren? Nooit waarschijnlijk, dacht hij droevig, terwijl hij uit het raampje de stad in keek die meer dan welke stad ook op het continent van Ansalon de zelfingenomenheid symboliseerde die de wereld had bevangen sinds het einde van de grote oorlog, twee jaar geleden. Deze lente precies twee jaar geleden.

Dat veroorzaakte een nieuwe, diepe zucht. Verdomme! Helemaal vergeten! De Laatste Oorlogsdag! Wanneer was dat ook alweer? Over twee weken? Of drie? Dan moest hij dat domme uniform weer dragen – de ceremoniële wapenrusting van een Ridder van Solamnië, de elfenregalia en de dwergenversierselen. Diners vol overvloed waardoor hij weer de halve nacht wakker zou liggen, toespraken die hem juist weer in slaap zouden sussen, en Laurana...

Tanis hapte naar adem. Laurana! Zij had het zich zeker herinnerd! Natuurlijk! Hoe kon hij nou zo dom zijn geweest? Ze waren net een paar weken geleden naar huis teruggekeerd in Solanthas, nadat ze Solostarans begrafenis hadden bezocht in Qualinesti – en nadat hij een weinig succesvolle reis naar Soelaas had gemaakt, op zoek naar Vrouwe Crysania – toen er een brief voor Laurana aankwam, die in vloeiend elfenhandschrift meldde:

‘Uw Dringende Aanwezigheid Is Vereist in Silvanesti!’

‘Ik ben over vier weken weer terug, mijn liefste,’ had ze gezegd, waarbij ze hem teder kuste. Toch viel er ook iets vrolijks in haar ogen waar te nemen, in die beeldschone ogen!

Ze was gewoon weggegaan! Zodat hij er alleen voor stond met die vermaledijde ceremoniën! En zij zou heerlijk terug zijn in het elfenthuisland dat, hoewel nog lijdend onder de nachtmerries door Loracs toedoen, altijd nog oneindig te prefereren viel boven een avondje met Heer Amothus...

Plotseling drong tot Tanis door waar hij nou precies aan had zitten denken. Een bijna tastbare herinnering aan Silvanesti drong zich aan hem op – de gemartelde, geteisterde treurwilgen die bloed weenden, de verwrongen en gekwelde gezichten van de dode elfenkrijgers die uit het duister staarden. En ter vergelijking verscheen het beeld van Heer Amothus’ etentje...

In weerwil van alles begon Tanis te lachen. Hij zou te allen tijde kiezen voor de ondode krijgers!

Ach, en wat Laurana betrof: hij kon haar niets kwalijk nemen. Die plichtplegingen waren voor hem al lastig genoeg – maar Laurana was de lieveling van iedereen in Palanthas, hun Gouden Generaal, degene die hun mooie stad had behoed voor de verschrikkingen van de oorlog. Ze zouden werkelijk alles voor haar doen, behalve haar met rust laten. Na de vorige viering had Tanis zijn vrouw in zijn armen naar huis gedragen en ze was destijds vermoeider geweest dan na drie dagen strijdgewoel.

Hij zag haar ineens voor zich in Silvanesti, hard aan het werk om de bloemen opnieuw te planten, om de gekwelde bomen te troosten en nieuw leven te schenken. Ze zou innig samenwerken met Alhana Sterrenbries, haar schoonzus, die inmiddels ook wel terug zou zijn in Silvanesti – maar zonder nieuwe man, Porthios. Hun huwelijk was tot dusver kil en liefdeloos geweest en Tanis vroeg zich eigenlijk af of ze om dezelfde reden als Laurana naar Silvanesti was gegaan. Want de viering van de Laatste Oorlogsdag moest voor Alhana ook zwaar zijn. Zijn gedachten gingen terug naar Sturm Zwaardglans – de ridder die Alhana had liefgehad, die voor dood lag in de Toren van de Hoge Geestelijkheid. Van daaruit dwaalden Tanis’ herinneringen af naar andere vrienden... en vijanden.

En alsof die herinnering de oorzaak was, kroop er een donkere schaduw over het rijtuig. Tanis keek uit het raam en in de verte, langs een lange, lege en verlaten straat, ving hij een glimp op van een diepe duisternis – het Shoikanbos, het weinig uitnodigende voorportaal van Raistlins Toren van de Hoge Magie.

Zelfs van deze afstand kon Tanis de kilte voelen die de bomen uitstraalden, een kilte die het hart en de ziel deden verkleumen. Zijn blik viel op de Toren, die hoog uitstak boven de schitterende gebouwen van Palanthas, als een zwarte, ijzeren staak die dwars door de witte borst van de stad werd gejaagd.

Zijn gedachten gingen weer uit naar de brief die hem naar Palanthas had gevoerd. Hij las de indringende woorden nog eens door.

TANIS HALFELF

WE MOETEN U ONMIDDELLIJK SPREKEN. GROTE SPOED. IN DE TEMPEL VAN PALADIJN, NAWACHT 12, VIERDE DAG VAN HET JAAR 356.

Dat was alles. Geen handtekening. Hij wist alleen dat de Vierde Dag vandaag was, en omdat hij de boodschap pas twee dagen geleden had ontvangen, had hij dag en nacht moeten reizen om nog net op tijd in Palanthas te kunnen zijn. Het briefje was in elfentaal opgesteld, en het handschrift was ook karakteristiek. Niets ongewoons. Elistan had vele geestelijken en schrijvers onder zijn hoede, maar waarom had hij het niet ondertekend? Als het briefje trouwens al van Elistan kwam, natuurlijk. Maar wie anders kon een uitnodiging voor de Tempel van Paladijn zo achteloos doen uitgaan?

Schouderophalend stopte hij het document weer weg; hij had zichzelf wel vaker over dergelijke zaken het hoofd gebroken en nog nooit had hij een bevredigend antwoord gevonden. Onwillekeurig gleed zijn blik naar de Toren van de Hoge Magie.

‘Ik durf te wedden dat het iets met jou te maken heeft, mijn oude vriend,’ mompelde hij in zichzelf en diep fronsend dacht hij weer terug aan de vreemde verdwijning van één van de geestelijken, Vrouwe Crysania.

Het rijtuig hield halt en Tanis’ sombere overpeinzingen werden ruw verstoord. Hij keek uit het raam en ving al een glimp op van de Tempel maar hij bleef niettemin geduldig zitten tot de voetman de deur voor hem opende. Stilletjes lachte hij in zichzelf. Hij kon Laurana bijna tegenover zich zien zitten, hem uitdagend om de deurknop te grijpen. Het had haar maanden gekost om hem zijn onwrikbare gewoonte af te leren om de deur plompverloren open te gooien, de voetman opzij te duwen en driftig weg te benen, zonder zich nog te bekommeren om rijtuig, paard of koetsier.

Dit was inmiddels hun privégrapje geworden. Tanis genoot ervan om Laurana’s ogen te zien vernauwen, als hij zijn hand plagerig naar de deurklink bewoog. Dat deed hem overigens ook erg beseffen hoezeer hij haar miste. En waar bleef die verdomde voetman eigenlijk? Bij alle goden, hij was nou toch alleen; hij kon het nu toch op zijn eigen manier doen?

De deur vloog open en de voetman haastte zich om het trapje onder het rijtuig te zetten.

‘Ach, laat dat toch,’ mopperde Tanis ongeduldig, en sprong soepel uit het rijtuig. De blik vol gekwetste beroepstrots van de voetman negerend, haalde Tanis eens diep adem, blij dat hij eindelijk verlost was van het stoffige interieur van de koets.

Hij keek eens om zich heen en liet het weldadig vredige gevoel dat de Tempel van Paladijn uitstraalde tot diep in zijn ziel doordringen. Deze heilige plek werd door geen bos beschermd. Weidse, open en diepgroene grasvelden, zacht en glad als fluweel, nodigden de reizigers uit, om erop te lopen, te zitten of uit te rusten. Perken vol kleurige bloemen waren een lust voor het oog, en hun zoete geuren hingen zwaar in de lucht. Hier en daar boden zorgvuldig geplante bomen een schaduwrijke schuilplaats voor het felle zonlicht. Fonteinen spoten helder en koel water in de lucht. Geestelijken in witte mantels flaneerden in de tuinen, hun hoofden licht gebogen, waarbij ze plechtig discussieerden.

Hoog uittorenend boven de tuinen, het gras en de bomen, stond de Tempel van Paladijn als een glanzend baken in het ochtendlicht. Opgetrokken uit wit marmer, was het een wezenlijk simpel ontwerp dat bijdroeg aan het gevoel van vrede en kalmte.

Er waren hekken, maar geen bewakers. Het stond iedereen vrij om naar binnen te gaan, en velen maakten van die mogelijkheid gebruik. Het was een toevluchtsoord voor droevige, vermoeide en ongelukkige mensen. Terwijl Tanis over het goed onderhouden grasveld liep, zag hij meerdere mensen zitten of liggen, allen met een gelukkige blik op hun gezicht en te oordelen naar de diepe groeven van verdriet en zorg in die gezichten, was dat voor de meesten onder hen een nieuwe ervaring.

Tanis had nog maar enkele stappen gezet toen hij het ineens met een diepe zucht besefte – het rijtuig. Hij hield zijn pas in en draaide zich om. ‘Wacht maar op me,’ wilde hij net zeggen toen er iemand uit de schaduw van een groepje espenbomen tevoorschijn kwam.

‘Tanis Halfelf?’ vroeg hij.

Pas toen de man het licht in kwam, stokte Tanis’ adem heel even. De figuur was gekleed in zwarte mantels. Diverse buidels en magische hulpmiddelen hingen aan zijn riem en op zijn mouwen en kap waren zilverkleurige runentekens geborduurd. Raistlin! dacht Tanis onmiddellijk, omdat hij zoëven nog aan de aartsmagiër had gedacht.

Maar nee. Meteen ontspande Tanis zich enigszins. Deze magiër was immers minstens een kop groter. Zijn lichaam was ook indrukwekkender, gespierd zelfs, en zijn pas was overduidelijk jeugdig en krachtig. En nu Tanis hem wat beter in zich opnam, realiseerde hij zich dat de stem diep en overtuigend klonk – heel anders dan Raistlins zachte, verontrustende gefluister.

En vreemd genoeg durfde Tanis te zweren dat hij duidelijk kon horen dat de man met een elfenaccent sprak.

‘Ik ben Tanis Halfelf,’ zei hij, enigszins overbodig.

Hoewel hij het gezicht van de man niet kon zien, verscholen onder de zwarte kap, kreeg hij de indruk dat de geheimzinnige figuur een glimlach niet kon onderdrukken.

‘Ik dacht al dat ik u herkende, uit de vele verhalen die ik over u heb horen vertellen. Stuur dat rijtuig maar weg, trouwens, dat heeft u voorlopig niet nodig. De komende dagen, en wellicht de komende weken, bent u hier nog wel in Palanthas.’

De man sprak inderdaad elfs! Silvanesti-elfs nog wel! Tanis was zo verbijsterd dat hij heel even niets anders deed dan staren. Op dat moment schraapte de koetsier zijn keel; na zo’n lange, zware reis wist hij precies de juiste adresjes in Palanthas als het op herbergen en koel bier aankwam. Wat heet: legendarische adresjes in Ansalon...

Maar Tanis was niet zomaar van plan om zijn reisarrangementen om te gooien, op basis van een simpele opmerking van een zwart bemantelde magiër. Hij wilde net zijn mond openen om verder te discussiëren, toen de handen van de tovenaar bliksemsnel uit diens mouwen tevoorschijn kwamen waarbij hij het klaarspeelde om in één vloeiende beweging zowel een uitnodigend als een bezwerend gebaar te maken.

‘Alsjeblieft,’ sprak hij wederom in vloeiend elfs, ‘loop maar met me mee. We hebben namelijk dezelfde bestemming. Elistan verwacht ons.’

Ons! Tanis gedachten schoten vertwijfeld alle kanten op. Sinds wanneer nodigde Elistan in het zwart geklede tovenaars uit in de Tempel van Paladijn? En sinds wanneer betraden die magiërs zulke gewijde grond uit vrije wil?

Enfin, de enige manier om daarachter te komen was deze vreemde jongeman te vergezellen. Dan kon hij hem al zijn vragen later wel stellen. Ietwat verward gaf Tanis zijn instructies aan de koetsier. De tovenaar stond zwijgend naast hem en zag het rijtuig vertrekken. Toen wendde Tanis zich tot hem.

‘Ik ben enigszins in de war, beste man,’ sprak de halfelf in aarzelend Silvanesti, een taal die puurder elfs was dan de Qualinesti-taal die hij al sinds zijn vroegste jeugd sprak.

De magiër neeg licht en wierp toen zijn kap af zodat het felle ochtendlicht op zijn gezicht viel. ‘Ik ben Dalamar,’ zei hij en schoof zijn handen weer terug in zijn mouwen. Er waren maar bitter weinig wezens op Krynn die ooit de hand hadden geschud van een magiër in het zwart.

‘Een duistere elf!’ stamelde Tanis verbaasd, zonder erbij na te denken. Hij begon onmiddellijk te blozen. ‘Het spijt me,’ sprak hij ongemakkelijk. ‘Ik heb nou eenmaal nog nooit iemand ontmoet...’

‘Van mijn soort?’ Dalamar voltooide Tanis’ opmerking moeiteloos, met een flauwe glimlach op zijn koude, knappe en vooral uitdrukkingsloze elfengezicht. ‘Nee, dat lijkt me ook niet erg waarschijnlijk. Wij die ons zogezegd van het licht hebben afgekeerd, vertonen ons zelden in zulke door de zon verlichte locaties.’ Zijn lach werd al warmer, en Tanis zag een ietwat bedrukte blik in de donkere ogen van de elf terwijl hij de bomen om hem heen bekeek. ‘Maar soms krijgen zelfs wij wel eens heimwee.’

Tanis’ blik dwaalde ook af naar de espenbomen – niet voor niets de lievelingsboom van elke elf. Hij moest glimlachen en voelde zich nu veel meer op zijn gemak. Tanis had zelf ook menig gitzwarte weg bewandeld en was soms akelig dicht bij zijn ondergang in de buurt gekomen. Hij begreep het uitstekend.

‘Het is bijna tijd voor mijn afspraak,’ zei hij. ‘En ik begrijp dat jij er op de een of andere manier ook bij betrokken bent, dus wellicht kunnen we zo meteen verder praten...’

‘Uiteraard.’ Dalamar had zichzelf weer onder controle en volgde Tanis zonder aarzeling. Die draaide zich vluchtig om en zag tot zijn verbazing dat Dalamars gezicht plots vertrokken raakte van de pijn, een zo felle pijn dat hij enigszins ineenkromp.

‘Wat is er?’ Tanis stopte. ‘Ben je ziek? Kan ik helpen...’

Dalamar wist met veel moeite een verwrongen lachje te produceren. ‘Nee, Halfelf,’ zei hij. ‘Je kunt niets doen om me te helpen en ik ben ook niet per se onwel. Jij zou ook een heel ander gezicht trekken als je het Shoikanbos zou betreden dat mijn thuis beschermt.’

Tanis knikte begripvol en keek, bijna met tegenzin, in de verte waar de grimmige Toren zijn schaduw over Palanthas wierp. Ineens kreeg hij een vreemd gevoel; hij keek achterom naar de simpele, witte Tempel en toen weer naar de Toren. Nu hij ze zo samen zag, leek het net alsof hij ze voor de eerste keer in zijn leven werkelijk zag. Beide gebouwen tezamen leken nu completer en meer ‘voltooid’ dan dat ze afzonderlijk leken. Het was een vluchtige impressie die hij ook meteen weer kwijt was. Voorlopig kon hij maar aan één ding denken...

‘Woon je daar? Met Rai... met hem?’ Hij probeerde het, maar hij kon de naam van de aartsmagiër niet eens uitspreken zonder in bittere woede uit te barsten, dus vermeed hij dat maar.

‘Hij is mijn Shalafi,’ antwoordde Dalamar met een van pijn verstikte stem.

‘Je bent dus zijn leerling,’ merkte Tanis op, die het elfenwoord voor Meester duidelijk herkende. Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Wat doe je hier dan? Heeft hij je soms gestuurd?’ En als dat zo is, dacht de halfelf bij zichzelf, vertrek ik onmiddellijk, al moet ik terug lopen naar Solanthas.

‘Nee.’ Dalamars gezicht vertoonde nu geen enkele kleur meer. ‘Maar hij is aanstonds wel het onderwerp van gesprek.’ De duistere elf trok zijn kap weer over zijn hoofd en toen hij verder sprak was het overduidelijk dat hem dat de nodige moeite kostte. ‘Kunnen we nu alsjeblieft doorlopen, want Elistan heeft me weliswaar een tovermiddel gegeven waarmee ik deze beproeving kan doorstaan, maar onnodig lang hoeft het van mij niet te duren, als je het niet erg vindt.’

Elistan die tovermiddeltjes en bezweringen uitdeelt aan zwarte magiërs? Aan Raistlins leerling? Volkomen in de war inmiddels, versnelde Tanis zijn pas.

‘Tanis, mijn vriend!’

Elistan, de volgeling van Paladijn en hoofd van de kerk op het continent Ansalon, stak zijn hand uit naar de halfelf. Tanis accepteerde het warme gebaar en probeerde te negeren dat de eens zo sterke greep nu danig verzwakt en vervallen aanvoelde. Hij probeerde ook zijn gezicht in de plooi te houden bij de schokkende en meelijwekkende aanblik van het fragiele figuur dat, kussens in de rug, rechtop in bed zat.

‘Elistan...’ sprak Tanis warm.

Eén der aanwezigen die vlak bij het bed stond, trok onmiddellijk een wenkbrauw op.

‘Ik bedoel, Ee-eerwaarde Zoon’ – Tanis struikelde bijna over de formele aanspreektitel – ‘U ziet er goed uit.’

‘En jij, Tanis Halfelf, bent een leugenaar geworden,’ merkte Elistan op, die licht moest glimlachen om de gepijnigde uitdrukking die Tanis hardnekkig probeerde te vermijden.

Elistan klopte vriendelijk op Tanis’ zongebruinde hand met zijn eigen dunne, witte vingers. ‘En laat dat onnozele “Eerwaarde Zoon” alsjeblieft achterwege. Ik weet dat het correct is en volgens het boekje, Garad, maar deze man kende me al toen ik nog een slaaf was in de mijnen van Pax Tharkas. Kom op, aan de slag, iedereen,’ sprak hij de aarzelende geestelijken toe. ‘En breng wat we nodig hebben om het onze gasten naar de zin te maken.’

Zijn blik dwaalde af naar de duistere elf die in een stoel was neergeploft, vlak bij het vuur dat in Elistans privéverblijf knapperde. ‘Dalamar?’ vroeg hij vriendelijk. ‘Deze reis is vast niet gemakkelijk voor je geweest. Ik sta bij je in het krijt. Maar nu je eenmaal hier bent, kun je je wel wat meer ontspannen. Wat kan ik je aanbieden?’

‘Wijn,’ wist de elf nog net uit te brengen, met verstijfde en asgrauwe lippen. Tanis kon duidelijk zien dat Dalamars handen trilden op de armleuning.

‘Wijn en eten voor onze gasten,’ beval Elistan de geestelijken die langzaam het vertrek verlieten. Velen van hen wierpen afkeurende blikken op de magiër in het zwart. ‘En zorg dat Astinus onmiddellijk hierheen komt als hij arriveert en daarna willen we absoluut niet worden gestoord.’

‘Astinus?’ Tanis’ mond viel open van verbazing? ‘De Chroniqueur?’

‘Ja, Halfelf,’ lachte Elistan hem toe. ‘Doodgaan verleent je speciale gunsten, kan ik je melden. Mensen die je nooit zagen staan, staan nu in de rij om me te ontmoeten. Zoiets heb ik ooit in een gedicht gelezen, meen ik. Zo, dat is dan gezegd, Halfelf. De lucht is geklaard. Ik weet inmiddels zeker dat ik stervende ben. Persoonlijk wist ik dat al langer, trouwens, en je moet eerder in weken dan in maanden denken. Ach, Tanis, je hebt vaker mensen zien sterven. Wat zei je me ooit ook alweer over de woorden van de Woudmeester in het Zwarte Bos? “We betreuren het verlies niet van hen die hun lotsbestemming tijdens hun leven waarlijk hebben vervuld.” Ik heb mijn leven zin gegeven, Tanis – meer dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden.’ Elistan keek uit het raam, over de weidse grasvelden, de bloeiende tuinen en ook naar de Toren van de Hoge Magie, in de verte.

‘Het was me gegeven om de hoop in de wereld weer terug te brengen, Halfelf,’ sprak hij zachtjes. ‘Hoop en genezing. En wie kan dat nou nog meer zeggen? Ik sluit mijn ogen in de wetenschap dat de kerk haar positie weer heeft herwonnen. In alle rassen vinden we weer geestelijken van onze kerk. Ja, zelfs bij de kender.’ Met een lachje haalde Elistan zijn hand door zijn witte haar. ‘Ach...’ verzuchtte hij, ‘wat een beproeving voor ons geloof, Tanis! En nog steeds kunnen we niet exact bepalen wat ons nog wacht. Maar ik spreek over goede, ruimhartige mensen. Als ik wel eens mijn geduld verloor, dacht ik snel aan Fizban – oftewel Paladijn, zoals hij zich aan ons openbaarde – en de speciale liefde die hij je kleine vriend Tasselhof schonk.’

Tanis’ gezicht betrok licht toen hij de naam van de kender hoorde, en ook Dalamar leek even op te kijken, terwijl hij voorheen slechts in de dansende vlammen had zitten staren. Maar Elistan merkte niets.

‘Mijn enige spijt betreft het feit dat ik geen waardige opvolger achterlaat.’ Hierbij schudde Elistan zijn hoofd. ‘Garad is een rechtschapen man. Te goed. Ik zie de bouwstenen voor een nieuwe Priesterkoning in hem. Maar hij begrijpt nog niet dat we de balans in de wereld tussen al haar bewoners moeten koesteren en in de gaten moeten houden. Nietwaar, Dalamar?’

Tot Tanis’ verrassing knikte de elf instemmend. Inmiddels had Dalamar zijn kap naar achteren geslagen en was hij in staat iets van de rode wijn te drinken. Er verscheen weer wat kleur in zijn bleke gelaat en zijn handen trilden niet meer. ‘U bent wijs, Elistan,’ sprak de magiër beheerst. ‘Waren er maar meer mensen zo verlicht als u bent.’

‘Wellicht is het niet zozeer wijsheid, als wel het vermogen om de zaak van meer dan één kant te bekijken.’ Elistan wendde zich tot Tanis.

‘Mijn vriend, heb je het uitzicht niet bewonderd toen je hier aankwam?’ Zwakjes gebaarde hij naar het raam, waar de Toren van de Hoge Magie nog net zichtbaar was.

‘Ik weet niet precies wat u bedoelt...’ aarzelde Tanis, duidelijk niet op zijn gemak om zijn gevoelens met wie dan ook te delen.

‘Dat weet je wel degelijk, Halfelf,’ merkte Elistan met zijn oude, kenmerkende scherpte op. ‘Je bekeek de Toren en je zag de Tempel en besloot hoe juist het was dat ze in elkanders nabijheid stonden. Velen hebben ooit geprotesteerd tegen de ligging van de Tempel. Garad, en Vrouwe Crysania, natuurlijk...’

Toen die naam viel, verslikte Dalamar zich, hij begon te hoesten en zette snel zijn wijnglas neer. Tanis stond op en liep, min of meer onbewust, door de kamer totdat hij besefte dat hij de stervende man wellicht verontrustte. Hij ging gauw weer zitten en schoof ongemakkelijk in zijn stoel.

‘Is er nog nieuws over haar?’ vroeg hij met een opmerkelijk lage stem.

‘Het spijt me, Tanis, ik wilde je niet van streek maken. Houd toch op met jezelf steeds maar weer de schuld te geven. Wat ze heeft gedaan, deed ze uit vrije wil. Ik had het niet anders willen zien gebeuren. Jij kon haar niet behoeden voor haar noodlot – wat dat ook moge inhouden. Nee, we hebben niets meer van haar gehoord.’

‘Integendeel,’ sprak Dalamar op kille, emotieloze toon die onmiddellijk de aandacht trok van de beide andere mannen in het vertrek. ‘Dat is een van de redenen dat ik jullie samen wilde spreken.’

‘Heb jij dat gedaan?’ riep Tanis verontwaardigd en stond weer op. ‘Ik dacht dat Elistan ons bijeen had geroepen. Zit je Shalafi hier soms achter? En is hij verantwoordelijk voor de verdwijning van deze vrouw?’ Hij deed een stap voorwaarts en zijn gezicht werd rood onder zijn rossige baard. Dalamar kwam ook overeind, en zijn ogen glommen vervaarlijk en zijn hand gleed vrijwel onmerkbaar naar een van de buidels die aan zijn riem hingen. ‘Want, als hij haar kwaad heeft gedaan, dan zweer ik bij alle goden, dat ik zijn nek zal omdraaien...’

‘Astinus van Palanthas,’ kondigde een geestelijke op dat moment aan, vanuit de deuropening.

De historicus stond al op de drempel, en zijn tijdloze gezicht drukte geen enkele expressie uit terwijl zijn grijze ogen het vertrek opnamen, waarbij elk minutieus detail werd gesignaleerd en opgeslagen om later door zijn pen te worden geboekstaafd. Zijn blik viel op Tanis’ rood aangelopen gezicht, toen op het trotse en onverzettelijke gelaat van de elf en uiteindelijk op het vermoeide, geduldige gezicht van de stervende man op bed.

‘Laat me eens raden,’ merkte Astinus op, die onverstoorbaar verder liep en een zitplaats zocht. Hij legde vervolgens een groot boek op tafel neer, sloeg een blanco pagina open en pakte een veren pen uit een houten kistje dat hij met zich meedroeg, bestudeerde de punt van de pen nauwkeurig en keek om zich heen. ‘Inkt, mijn vriend,’ sprak hij opgeruimd tot een verbijsterde geestelijke die – na een kort knikje van Elistan – het vertrek schielijk verliet. Toen vervolgde de historicus zijn eerste opmerking. ‘Laat me eens raden. Jullie hadden het vast over Raistlin Majere.’

‘Het is inderdaad waar, ja,’ zei Dalamar. ‘Ik heb jullie hier bijeen geroepen.’

De duistere elf was weer bij het vuur gaan zitten en Tanis, die nog steeds uiterst ontstemd leek, nam zijn plek bij Elistan weer in. Garad, die inmiddels de inkt voor Astinus had gebracht, vroeg of de aanwezigen nog iets wilden gebruiken. Na het ontkennende antwoord ging hij weer, maar niet alvorens hij iedereen op het hart had gedrukt dat Elistan erg ziek was en niet te lang gestoord mocht worden.

‘Ik heb jullie hier bijeengeroepen,’ herhaalde Dalamar nog maar een keer, en staarde in het vuur. Plots keek hij op en wierp Tanis een intense blik toe. ‘Jouw komst hier bezorgt je niet al te veel hoofdbrekens, maar ik ben hier terwijl ik weet welke martelingen ik moet ondergaan als ik de heilige grond betreed. Maar het is nou eenmaal van het grootste belang dat ik jullie tezamen spreek. Ik wist dat Elistan niet naar mij toe kon komen en dat Tanis Halfelf absoluut niet naar me toe wilde komen. En dus had ik geen andere keuze...’

‘Ga verder, alsjeblieft,’ zei Astinus met diepe, koele stem. ‘De wereld draait door terwijl we hier zitten. Je bracht ons hier samen, dat hebben we nu vastgesteld. Om welke reden?’

Dalamar zweeg even en zijn blik dwaalde weer af naar het knappende vuur. Toen hij weer sprak, keek hij de anderen niet langer aan.

‘Onze ergste angsten zijn bewaarheid geworden,’ zei hij nauwelijks hoorbaar. ‘Hij is in zijn opzet geslaagd.’

Hoofdstuk 2

Kom naar huis...

De stem bleef in zijn herinnering hangen. Iemand knielde neer bij de diepe poel van zijn ziel, en wierp kleine woordjes in het kalme, rimpelloze oppervlak. Kringetjes van gedachteflarden en bewustzijn verstoorden zijn rust en haalden hem uit zijn vredige slaap.

‘Kom naar huis... mijn zoon, kom naar huis.’

Hij opende zijn ogen en Raistlin keek recht in het gezicht van zijn moeder.

Lachend reikte ze haar hand naar voren en streek het sprietige, witte haar weg van zijn voorhoofd. ‘Mijn arme zoon,’ mompelde ze, met donkere ogen vol verdriet, medelijden en liefde. ‘Wat ze je allemaal aandoen! Ik heb alles gezien. Al heel lang. En ik heb geweend. Ja, mijn zoon, zelfs de doden huilen. Het is de enige troost die ons nog rest. Maar dat ligt nu allemaal achter ons. Je bent nu weer bij mij. Hier kun je uitrusten...’

Raistlin deed zijn best om overeind te komen. Toen hij naar beneden keek, zag hij tot zijn afgrijzen dat hij met bloed besmeurd was. Maar pijn voelde hij niet, en er was geen wond te zien. Hij had echter wel moeite met ademhalen en hij snakte naar lucht.

‘Laat me je helpen,’ zei zijn moeder. Ze begon het zijden koord om zijn middel los te maken, het koord waar zijn buidels aan hingen, zijn kostbare toveringrediënten. Als in een reflex duwde hij haar hand weg. Zijn adem werd gelijkmatiger en hij keek eens om zich heen.

‘Wat is er gebeurd, waar ben ik?’ Hij was volslagen in de war en allerlei herinneringen aan zijn jeugd schoten aan zijn geestesoog voorbij. Meerdere herinneringen, ook van andermans jeugd! De zijne... en van iemand anders! Hij keek zijn moeder aan; ze was iemand die hij kende maar tevens was ze een vreemdeling.

‘Wat is er gebeurd?’ herhaalde hij geïrriteerd, en hij drukte de golvende herinneringen weg omdat die zijn greep op de realiteit dreigden te laten verdwijnen.

‘Je bent gestorven, mijn zoon,’ zei zijn moeder vriendelijk. ‘En nu ben je hier bij mij.’

‘Gestorven!’herhaalde Raistlin, vol walging.

Koortsachtig probeerde hij de herinneringen op een rijtje te krijgen. Het schoot hem wel te binnen dat hij bijna doodging... Hoe had hij zo kunnen falen? Hij legde zijn hand op zijn voorhoofd en voelde... vlees, botten, warmte... Toen kwam de herinnering keihard terug...

De Poort!

‘Nee,’ schreeuwde hij woedend, en staarde zijn moeder aan. ‘Dat is onmogelijk.’

‘Je verloor de controle over je magie, mijn zoon,’ merkte ze op en strekte haar arm weer uit om Raistlin aan te raken. Hij deinsde ontzet terug. Met het zuchtende, spottende lachje dat hij nog zo goed kende, liet ze haar hand weer in haar schoot vallen. ‘De krachtvelden verschoven en de ontzagwekkende krachten scheurden je in stukken. Er was ook een vreselijke explosie die tot in de verste hoeken van de Vlakten van Dergoth voelbaar was. Het magische fort van Zhaman is niet meer.’ De stem van zijn moeder beefde. ‘De aanblik van je lijden was bijna meer dan ik aankon.’

‘Ik herinner het me,’ fluisterde Raistlin, en bracht zijn hand naar zijn hoofd. ‘Ik herinner me de pijn ook... maar...’

Iets anders schoot hem ook te binnen – exploderende, gekleurde lichtflitsen, een gevoel van intense extase en vervulling in zijn ziel, de woedend schreeuwende drakenkoppen die de Poort dienden te bewaken en zijn omhelzing met Crysania.

Raistlin stond moeizaam op en keek om zich heen. Hij stond op een vreemd, vlak stuk grond – een soort woestijn. In de verte nam hij bergen waar; ze kwamen hem bekend voor – natuurlijk! Thorbardin! Het dwergenkoninkrijk. Hij draaide zich om. Daar lagen de ruïnes van het fort, als een schedel die het land opslokt in zijn eeuwige, waanzinnig lachende mond. Enfin, hij stond dus op de Vlakten van Dergoth; hij herkende het landschap. Maar toch kwam het vreemd op hem over. Alles wat hij zag, nam hij waar door een waas van rood, alsof zijn eigen ogen bloeddoorlopen waren. En hoewel alle voorwerpen hem vaag bekend voorkwamen, leken ze toch vreemder dan hij zich kon herinneren.

Het Schedeldak had hij wel eens gezien tijdens eerdere veldslagen, maar die opvallend obscene grijns kwam hem helemaal niet bekend voor. De bergen leken ook spitser en scherper afgetekend tegen de hemel. De hemel! Raistlins adem stokte. De hemel was leeg... Snel keek hij in alle richtingen om zich heen. Geen zon, maar het was geen nacht. Geen manen, geen sterren; de hemel vertoonde een wonderlijke kleur – een soort gemengd roze, de reflectie van een zonsondergang.

Op dat moment keek hij naar de vrouw die geknield voor hem op de grond zat.

Raistlin kon een welgemeend grimlachje niet onderdrukken.

‘Nee,’ klonk zijn stem stevig en vol vertrouwen. ‘Ik ben helemaal niet gestorven. Ik ben geslaagd!’ Hij maakte een weids gebaar. ‘En dit is het bewijs van mijn succes, want ik herken deze locatie. De kender had hem nauwkeurig aan me beschreven. Hij zei dat hij er ook was geweest. Hier heb ik de Poort betreden, en nu sta ik in de Afgrond.’

Licht voorover leunend greep Raistlin de vrouw bij de arm en sleurde haar overeind. ‘Onverlaat! Waar is Crysania? Zeg op, wat je ook moge zijn! Vertel het me, anders zweer ik bij alle goden dat ik je...’

‘Raistlin, hou op! Je doet me pijn!’

Zijn adem stokte en hij staarde de vrouw aan. Dat was Crysania die hem toesprak, Crysania’s arm die hij stevig vasthield! Verward liet hij zijn greep verslappen, maar binnen enkele ogenblikken had hij zijn zelfbeheersing alweer terug. Zij probeerde zich los te wurmen, maar hij hield haar stevig vast en trok haar dichterbij.

‘Crysania?’ vroeg hij verbaasd, en hij nam haar nauwgezet in zich op.

Ze keek op en leek al even verbaasd als hij. ‘Ja, natuurlijk,’ stamelde ze. ‘Wat is er toch met je, Raistlin? Je zat zoëven compleet te raaskallen.’

De aartsmagiër verstevigde zijn greep weer en Crysania schreeuwde het uit. Jazeker, de pijn in haar ogen was écht. En de angst ook. Lachend en zuchtend sloeg Raistlin zijn armen om haar heen en drukte haar dicht tegen zijn lichaam aan. Ze was warm, vlees, parfum, een kloppend hart...

‘O, Raistlin!’ Ze nestelde zich tegen hem aan. ‘Ik was zo bang, het was zo vreselijk en ik was helemaal alleen.’

Zijn hand streek door haar zwarte haren en de zachtheid en geur van haar lichaam bedwelmden hem. Hij werd vervuld van verlangen. Ze bewoog zich nog dichter tegen hem aan en liet haar hoofd iets achteroverzakken. Haar lippen waren zacht en begerig. Ze beefde in zijn armen; Raistlin keek op haar neer...

... en staarde in ogen vol vuur.

Dus eindelijk ben je thuisgekomen, mijn magiër!

Zwoel gelach deed zijn ziel branden, terwijl het lenige lichaam in zijn armen kronkelde en draaide... plots hield hij een nek van de vijfkoppige draak vast... er druppelde heet zuur uit de gapende muil boven hem... vuur knetterde om hem heen... zwaveldampen verstikten hem. De kop kwam op hem af...

Wanhopig en woedend beriep Raistlin zich op zijn magie. Maar terwijl hij zijn spreuken ter verdediging op begon te dreunen, bekroop de twijfel hem. Misschien zou zijn magie wel niet volstaan! Ik ben zwak, de reis door de Poort heeft mijn krachten doen afnemen. Pure angst, scherp als een dolk, nam bezit van zijn geest. De juiste woorden van zijn spreuk ontglipten hem en daardoor veranderde zijn angst in je reinste paniek. De Koningin! Zij doet dit! Ast takar ist...Nee! Dat klopt niet! Toen hoorde hij gelach, een zegevierende lach...

Helder wit licht verblindde hem. Hij viel, viel... in één lange spiraal viel hij vanuit het zwarte niets de dag tegemoet.

Toen hij zijn ogen opende, keek Raistlin in Crysania’s gezicht. Haar gezicht was echter niet het gezicht dat hij zich zo goed herinnerde. Ze was oud geworden, stervende, en dat proces voltrok zich terwijl hij keek. In haar hand hield ze het platina medaillon van Paladijn vastgeklemd. De puur witte schittering was een baken van licht in het akelige, roze schijnsel rondom.

Raistlin sloot zijn ogen om het stervende gezicht uit zijn gedachten te bannen, door aan haar stralende uiterlijk van vroeger te denken – delicaat, beeldschoon, vol liefde en passie. Haar stem drong ineens tot hem door, kalm en ernstig.

‘Ik was je bijna kwijt geweest.’

Overeind krabbelend, nog steeds met gesloten ogen, greep hij haar arm wanhopig vast. ‘Hoe zie ik eruit? Vertel het me! Ik ben veranderd, hè?’

‘Je ziet er precies zo uit als toen ik je voor het eerst ontmoette, in de Grote Bibliotheek,’ zei Crysania, nog steeds met ernstige stem... nee, met verkrampte stem.

Ja, dacht Raistlin, ik ben nog steeds zoals ik was. Wat moet betekenen dat ik weer in het heden ben. Maar meteen voelde hij de aloude zwakte weer, de brandende pijn in zijn borst, de verstikkende hoestbuien, alsof iets of iemand spinnenwebben spon in zijn longen. Hij hoefde maar één blik te werpen om de goud getinte huid, het witte haar en de zandloperachtige ogen weer te zien...

Crysania opzij duwend, rolde hij op zijn buik en balde zijn vuisten, van woede en angst.

‘Raistlin!’ Nu drukte haar stem pure angst uit. ‘Wat is er? Waar zijn we? Wat is er misgegaan?’

‘Het is me gelukt,’ snauwde hij haar toe. Hij opende zijn ogen en zag haar aarzelende gezicht. ‘Het is me gelukt; we bevinden ons in de Afgrond.’

Haar ogen werden groot van verbazing en haar lippen weken licht uiteen. Angst en vreugde vochten om voorrang.

Daarop lachte Raistlin bitter. ‘En mijn magie is weg.’

Verbijsterd keek ze hem aan. ‘Maar dat begrijp ik niet...’

Van ontzetting en woede schreeuwde hij haar toe. ‘Mijn magie is weg! Ik ben zwak, hulpeloos – hier, in haar rijk!’ Plotseling beseffend dat zij wellicht meeluisterde, zich verkneukelend, viel Raistlin stil. Zijn geschreeuw verstomde op zijn lippen. Hij keek argwanend om zich heen.

‘Nee, je hebt me nog niet verslagen,’ fluisterde hij. Zijn hand sloot zich om de Staf van Magius, die nog naast hem lag. Hij leunde er zwaar op en krabbelde overeind. Crysania hielp hem door een arm om hem heen te slaan.

‘Nee...’ mompelde hij, starend in de oneindig lege Vlakten, in de roze, van alles verlaten hemel. ‘Ik weet waar je bent! Ik voel het! Je bent in Godshuis. Ik ken dit land en ik weet waar ik heen moet; de kender verschafte me de sleutel toen hij zo koortsachtig lag te ijlen. Het land beneden weerspiegelt het land daarboven. Ik zal je vinden, hoewel de reis lang en verraderlijk zal zijn.’

‘Ja!’ – hij keek om zich heen – ‘Ik voel dat je mijn gedachten peilt, je leest ze, om te zien wat ik wil doen. Jij denkt zeker dat ik zo gemakkelijk te verslaan ben! Maar vergis je niet: ik voel je verwarring... er is iemand bij me wier gedachten je niet kunt lezen. Ze verdedigt en beschermt me, nietwaar, Crysania?’

‘Ja, Raistlin,’ antwoordde Crysania zachtjes, terwijl ze de magiër ondersteunde.

Raistlin deed een stap voorwaarts, en nog een. Hij leunde op Crysania en op zijn Staf. Maar elke stap was een beproeving en elke ademtocht brandde in zijn longen. Om zich heen kijkend in deze wereld, zag hij niets anders dan leegheid.

Dezelfde leegheid die hij inwendig voelde. Zijn magie was verdwenen.

Hij struikelde, maar Crysania wist hem nog net op te vangen; ze hield hem nog steviger vast, en de tranen biggelden over haar wangen.

Vaag hoorde hij gelach in de verte...

Misschien kan ik maar beter alles opgeven, dacht hij in bittere wanhoop. Ik ben moe, zo vreselijk moe. En wat stel ik nog voor, zonder mijn magie?

Niets. Niets meer dan een zwak, armzalig kind...

Hoofdstuk 3

Na Dalamars opmerking viel er geruime tijd een diepe stilte in het vertrek. Die stilte werd pas verbroken door de krassende pen van Astinus die de woorden van de elf in zijn grote boek noteerde.

‘Moge Paladijn ons behoeden...’ mompelde Elistan. ‘Is zij bij hem?’

‘Natuurlijk,’ beet Dalamar hem geïrriteerd toe, waarbij al zijn magische vaardigheden zijn nervositeit niet konden verhullen. ‘Hoe denk je anders dat hij had kunnen slagen? De Poort blijft voor alles en iedereen gesloten behalve voor de gecombineerde krachten van een Zwarte Magiër zoals hij en een Witte Geestelijke met een diep geloof zoals zij bezit.’

Tanis keek afwisselend van de een naar de ander, nogal verward. ‘Luister,’ begon hij op boze toon, ‘ik begrijp er niets van. Wat is er gaande? Over wie hebben jullie het allemaal? Raistlin? Wat heeft hij nou weer gedaan? En heeft dat iets te maken met Crysania? En hoe zit het met Caramon? Die is toch ook verdwenen? Samen met Tas! Ik, eh...’

‘Houd je ongeduldige, menselijke helft van je natuur even onder controle, Halfelf,’ merkte Astinus scherp op, terwijl hij driftig door bleef schrijven met lange, zwarte halen. ‘En jij, Duistere Elf, gelieve aan het begin in plaats van het midden te beginnen.’

‘En zeker niet aan het einde van het verhaal,’ bromde Elistan.

Zijn lippen bevochtigend met de wijn, begon Dalamar aan het vreemde verhaal dat Tanis tot op heden slechts gedeeltelijk kende. Het merendeel kon de halfelf wel raden, sommige gedeelten verbaasden hem en het meeste verbijsterde hem.

‘Vrouwe Crysania werd gevangengenomen door Raistlin. En naar verluidt, voelde hij zich tot haar aangetrokken. Wie zal het zeggen? Van Raistlin kun je alles verwachten, hoewel ijswater nog te heet is om door zijn aderen te stromen. Wie weet hoe lang hij dit plan al heeft lopen bekokstoven, hoe lang hij daar al van droomde? Maar eindelijk was hij er klaar voor. Hij was van plan om een reis te ondernemen, terug in de tijd, om datgene te zoeken wat hem nog ontbrak – de kennis van de grootste tovenaar die ooit had geleefd: Fistandantilus.

Hij zette een val op voor Vrouwe Crysania, om haar mee te lokken naar het verleden, net als zijn tweelingbroer...’

‘Caramon?’ vroeg Tanis verbaasd.

Dalamar negeerde hem. ‘Maar er gebeurde iets onvoorziens. De halfzuster van de Shalafi, Kitiara, een Hoge Drakenheer...’

Het bloed pompte in Tanis’ hoofd, en zijn zicht en gehoor werden onmiddellijk beperkt. Hij voelde duidelijk dat hij rood in zijn gezicht werd en zijn huid leek te branden, te heet om nog aan te raken.

Kitiara!

Ze stond voor hem, met donkere ogen, met donker krullend haar dat weelderig rond haar gezicht viel, haar lippen licht uiteen wijkend, met als gevolg dat charmante, soms wat valse lachje, het licht dat op haar wapenrusting weerscheen...

Ze keek op hem neer vanaf de rug van haar blauwe draak, omringd door haar gunstelingen, krachtig en verheven, sterk en meedogenloos...

Ze lag in zijn armen, smachtend, liefhebbend, lachend...

Op dat moment voelde Tanis duidelijk Elistans sympathieke, doch medelijdende blik. Maar Astinus’ strenge blik deed hem pas echt ineenkrimpen. Door zijn eigen schuldgevoel en schaamte merkte Tanis niet dat Dalamars gezicht opmerkelijk bleek was geworden bij het noemen van Kitiara’s naam. Hij hoorde ook de huivering niet in de stem van de elf.

Met enige moeite hervond Tanis zijn zelfbeheersing en was hij in staat om aandachtig verder te luisteren. Maar die aloude pijn in zijn hart verdween toch niet direct. De pijn die hij kwijt dacht te zijn. Hij was toch zielsgelukkig met Laurana en hield meer van haar dan hij ooit voor mogelijk had gehouden. Hij had eindelijk vrede met zichzelf, en zijn leven was rijk en gevuld. En nu ontdekte hij tot zijn eigen verbijstering toch weer de duisternis in zijn binnenste die hij ogenschijnlijk had uitgebannen.

‘Op bevel van Kitiara, sprak de Ridder des Doods, Heer Soth, een vloek uit over Vrouwe Crysania, een vloek die haar had moeten doden. Maar Paladijn kwam tussenbeide. Hij nam haar ziel tot zich, en liet haar stoffelijk omhulsel achter. Ik dacht dat de Shalafi verslagen was, maar nee... Hij boog het verraad van zijn zuster om in zijn eigen voordeel. Zijn tweelingbroer, Caramon, en de kender, Tasselhof, namen Vrouwe Crysania mee naar de Toren van de Hoge Magie in Wayreth, in de hoop dat de magiërs daar haar konden genezen. Dat konden ze natuurlijk niet, en dat wist Raistlin maar al te goed. Ze konden haar slechts terugsturen naar het enige tijdsbestek in de geschiedenis van Krynn toen er een Hoge Priesterkoning leefde die krachtig genoeg was om Paladijn te bewegen de ziel van de vrouw weer in haar lichaam te leiden. En dit was precies wat Raistlin beoogde.’

Dalamar balde zijn vuist. ‘Ik had de magiërs nog zo gewaarschuwd! Dwazen! Ik zei nog dat ze hem in de kaart speelden!’

‘Heb jij hun dat verteld?’ Tanis had weer voldoende zelfbeheersing om deze snerende vraag te stellen. ‘Heb jij hem verraden, je eigen Shalafi!’ Hij snoof vol ongeloof.

‘Ik speel inderdaad een gevaarlijk spel, Halfelf.’ Nu keek Dalamar hem aan, met vlammende ogen, als gloeiende sintels in het vuur. ‘Ik ben een spion, namens het Conclaaf der Magiërs, om Raistlin permanent in de gaten te houden. Ja, kijk maar verbijsterd, dat verbaast me niets. Ze vrezen hem – alle Ordes vrezen hem. De Witte, de Rode, de Zwarte. Vooral de Zwarte Orde overigens, want we weten wat ons lot zal zijn als hij de macht zou grijpen.’

Terwijl Tanis hem aanstaarde, hief de duistere elf zijn hand en trok de zwarte mantel voor zijn borst langzaam weg. Op zijn ontblote borst prijkten vijf smeulende wonden, die ernstig detoneerden met zijn gladde huid. ‘Het brandmerk van zijn hand,’ sprak Dalamar op uitdrukkingloze toon. ‘Mijn beloning voor mijn verraad.’

Tanis zag het helemaal voor zich: Raistlin die zijn dunne, gouden vingers op de borst van de jongeman legde, hij zag Raistlins gezicht ook feilloos voor zich – zonder gevoel, zonder boosaardigheid, zonder wreedheid, zonder enige menselijkheid – en hij zag die vingers door het vlees van zijn slachtoffer branden. Hoofdschuddend, vol walging, zonk Tanis terug in zijn stoel en staarde naar de vloer.

‘Maar ze wilden niet naar me luisteren,’ vervolgde Dalamar zijn relaas. ‘Ze grepen zich aan een strohalm vast. Zoals Raistlin al had voorzien, school hun grootste hoop in hun grootste angst. Ze besloten om Vrouwe Crysania terug in de tijd te sturen, ogenschijnlijk zodat de Priesterkoning haar kon helpen. Althans, dat vertelden ze Caramon, omdat ze maar al te goed wisten dat hij anders nooit zou instemmen. Maar feitelijk hoopten ze dat ze zou sterven, of tenminste zou verdwijnen net als alle andere geestelijken voor de Catastrofe. Ook hoopten ze dat Caramon, als hij in dat tijdsgewricht zou inzien wie en wat zijn broer werkelijk was – Fistandantilus – zich genoodzaakt zag zijn broer te doden.’

‘Caramon?’ lachte Tanis in schampere verbittering, die snel omsloeg in woede. ‘Hoe konden ze dat nou doen? Die man is ziek! Het enige wat Caramon momenteel kan afmaken is een fles dwergendrank. Raistlin heeft hem al kapotgemaakt. Waarom hebben ze geen...’

Astinus’ geïrriteerde blik deed Tanis even inbinden. Zijn gedachten schoten alle kanten op; dit sloeg allemaal nergens op! Hij keek Elistan eens goed aan. De geestelijke was vast al van veel van dit alles op de hoogte, want hij keek geschokt noch verrast – zelfs niet toen hij hoorde dat de magiërs Crysania terug hadden gestuurd om te sterven. Hij vertoonde slechts een uitdrukking van intens verdriet.

Dalamar vertelde verder. ‘Maar de kender, Tasselhof Klisvoet, verstoorde Par-Salians spreuk en reisde per ongeluk met Caramon mee in de tijd. De introductie van een kender in het tijdsgewricht maakte het mogelijk dat de tijdslijn veranderd kon worden. Naar wat er allemaal in Istar gebeurd is, kunnen we slechts gissen. Maar wat we wel weten is dat Crysania niet stierf. Caramon doodde zijn broer niet. En Raistlin slaagde erin de kennis van Fistandantilus te vergaren. Met Crysania en Caramon reisde hij vervolgens voorwaarts in de tijd naar de periode waarin hij in Crysania de enige ware geestelijke aan zijn zijde wist. Hij reisde naar de enige periode in onze geschiedenis waarin de Koningin van de Duisternis kwetsbaar was en niet in staat om hem tegen te houden.

En zoals Fistandantilus al voor hem deed, vocht Raistlin de Dwergen Oorlog en verkreeg zo toegang tot de Poort die destijds in het magische fort Zhaman stond. Als de geschiedenis zich inderdaad herhaald had, was Raistlin gestorven in de Poort, identiek aan het lot dat Fistandantilus ooit ondergaan had.’

‘Daar hadden we ook op gerekend,’ mompelde Elistan, terwijl zijn vingers zenuwachtig aan het beddengoed plukten. ‘Par-Salian had ons verzekerd dat Raistlin op geen enkele wijze de geschiedenis kon veranderen...’

‘Die verdomde kender!’ snauwde Dalamar. ‘Par-Salian had het moeten voorzien, zich moeten realiseren dat die smeerlap elke kans op een nieuw avontuur zou aangrijpen! Hij had ons advies moeten opvolgen en dat minderwaardige wezen moeten smoren...’

‘Vertel me liever wat er met Tasselhof en Caramon is gebeurd.’ Tanis onderbrak hem op kille toon. ‘Het kan me niet schelen wat er met Raistlin of – neem me niet kwalijk, Elistan – Vrouwe Crysania is gebeurd. Zij was immers verblind door haar eigen goedheid. Het spijt me echt voor haar, maar ze weigerde de waarheid onder ogen te zien. Ik geef slechts om mijn vrienden. Wat is er van hen geworden?’

‘Dat weten we niet.’ Dalamar haalde zijn schouders op. ‘Maar als ik jou was, zou ik er niet op rekenen dat ik ze ooit nog zou zien tijdens dit leven, Halfelf... ze zouden immers van bitter weinig nut zijn voor de Shalafi.’

‘Dan heb je me alles verteld wat ik wilde weten,’ zei Tanis die meteen opstond, met een van smart verstikte stem. ‘Al is het het laatste wat ik zal doen, maar ik zal Raistlin vinden en hem...’

‘Ga zitten, Halfelf,’ beet Dalamar hem toe. Hij verhief zijn stem niet zozeer maar de blik in zijn ogen was onmiskenbaar dreigend en Tanis’ hand gleed bijna onmerkbaar naar zijn zwaard. Plots besefte hij dat hij zijn wapen helemaal niet meegenomen had, gezien zijn bezoek aan de heilige Tempel van Paladijn. Dat maakte hem nog woedender, en hij slikte zijn woorden in, boog naar Elistan en Astinus, en liep naar de deur.

‘Raistlins lot zal je wel degelijk iets kunnen schelen, Tanis Halfelf.’ Dalamars gladde stem onderschepte hem. ‘Omdat het direct invloed op jou heeft. Op ons allemaal. Spreek ik niet de waarheid, Eerwaarde Zoon?’

‘Inderdaad, Tanis,’ sprak Elistan. ‘Ik begrijp je gevoelens wel, maar je moet ze voorlopig negeren!’

Astinus zei niets en het krassen van zijn pen was het enige bewijs dat hij zich ook in het vertrek bevond. Tanis balde zijn vuisten en met een vloek die zelfs Astinus even deed opkijken, wendde de halfelf zich tot Dalamar. ‘Nou, goed dan. Wat kan Raistlin in godsnaam nog meer doen dat iedereen in zijn omgeving zou kwetsen en vernietigen?’

‘Toen ik zoëven begon, zei ik dat onze ergste vrees bewaarheid was geworden,’ zei Dalamar met enigszins geloken ogen.

‘Ja, ja...’ snauwde Tanis ongeduldig, die nog steeds bij de deur stond.

Dalamar liet nu even een dramatische stilte vallen, waardoor Astinus hem licht verstoord aankeek.

‘Raistlin heeft de Afgrond betreden. Aldaar zullen hij en Vrouwe Crysania de Koningin van de Duisternis uitdagen.’

Tanis keek Dalamar nu vol ongeloof aan. Toen barstte hij in lachen uit. ‘Nou, dan hoef ik me verder geen zorgen te maken. Die magiër heeft zijn eigen lot bezegeld!’

Maar Tanis’ lach verstomde snel en Dalamar bekeek hem met een zekere cynische geamuseerdheid, alsof dit precies het absurde antwoord was dat hij van een wezen dat half mens was, had verwacht. Astinus snoof veelbetekenend en schreef onverstoorbaar verder. Elistans fragiele schouders hingen af en met gesloten ogen lag hij in zijn kussens.

Tanis staarde hen allen aan. ‘Dit kunnen jullie toch geen serieuze bedreiging noemen!’ riep hij uit. ‘Bij alle goden, ik heb vlak voor de Koningin gestaan! Ik voelde haar volledige macht en majestueusheid – en dat was nog maar toen ze half in onze dimensie bestond!’ Onwillekeurig moest de halfelf weer huiveren. ‘Ik moet er niet aan denken om haar onder ogen te komen op haar eigen... haar eigen...’

‘Je bent niet de enige, Tanis,’ sprak Elistan vermoeid. ‘Ik heb ook zo mijn ervaringen met de Koningin.’ Hij opende zijn ogen, en lachte wrang. ‘Verbaast je dat? Ik heb mijn eigen beproevingen gekend, hoor, net als iedere andere man.’

‘Ik heb haar slechts een keer ontmoet.’ Dalamars gezicht werd merkbaar bleker, en er stond angst in zijn ogen te lezen. Hij bevochtigde zijn lippen. ‘Dat was om me deze tijdingen te brengen.’

Astinus zei niets, maar hij was opgehouden te schrijven. Een rotsblok vertoonde nog meer expressie dan het gelaat van de historicus.

Tanis schudde zijn hoofd, vol ongeloof. ‘Heb jij de Koningin ontmoet, Elistan? Dan heb je haar kracht toch gevoeld? En toch denk je dat een breekbare en ziekelijke tovenaar en een vrouwelijke geestelijke haar kwaad kunnen doen?’

Elistans ogen schoten vuur en zijn mond verstrakte en Tanis wist meteen dat hij te ver was gegaan. Blozend krabde hij aan zijn baard en begon excuses te stamelen. Toch hield hij ineens weer koppig zijn mond. ‘Het slaat toch nergens op,’ sprak hij binnensmonds, terwijl hij mokkend weer ging zitten.

‘En moeten we nou soms zelf gaan toveren om hem tegen te houden?’ Ogenblikkelijk werd zijn blos nog dieper. ‘Neem me niet kwalijk, ik wilde geen grapje maken. Alles wat ik zeg lijkt er verkeerd uit te komen, maar verdomme, ik begrijp het ook niet! Moeten we Raistlin nou tegenhouden of toejuichen?’

‘Jij kunt hem niet tegenhouden,’ onderbrak Dalamar hem koeltjes toen Elistan net het woord wilde nemen. ‘Dat kunnen wij magiërs alleen, en onze voorbereidingen zijn al weken geleden in gang gezet, al sinds we voor het eerst van deze bedreiging afwisten. Je moet goed begrijpen, Halfelf, dat je deels wel gelijk hebt. Raistlin weet net als wij, dat hij de Koningin van de Duisternis nooit op haar eigen terrein kan verslaan. Daarom wil hij haar ook naar buiten lokken, door de Poort, naar onze wereld...’

Tanis had het gevoel of iemand hem hard in de maag sloeg en eventjes moest hij naar adem happen. ‘Maar dat is gekkenwerk...’ Zijn handen omsloten de armleuningen van zijn stoel en zijn knokkels werden langzaam wit. ‘We hebben haar maar met moeite bij Neraka weten te verslaan! En dan gaat hij haar nota bene weer terughalen?’

‘Tenzij we hem tegenhouden,’ ging Dalamar verder, ‘hetgeen mijn plicht is, zoals ik al zei.’

‘En hoe gaan we dat doen?’ vroeg Tanis, voorover leunend. ‘Waarom zijn we precies hier? Om werkloos toe te kijken? Ik, eh...’

‘Geduld, Tanis!’ onderbrak Elistan hem. ‘Je bent gewoon bang en nerveus en die emoties kennen we allemaal.’

Ja, met uitzondering van die historicus daar, met zijn granieten hart, dacht Tanis bitter...

‘Maar we winnen niets met overhaaste acties en onbedachtzame woorden.’ Elistan keek naar de duistere elf en zijn stem werd zachter. ‘We hebben het ergste nog niet eens gehoord, is het wel?’

‘Inderdaad, Eerwaarde Zoon,’ sprak Dalamar en tot zijn verbazing meende Tanis een glimpje emotie in de elfenogen waar te nemen. ‘Naar verluidt overweegt Kitiara’ – hier kreeg de elf ogenschijnlijk een brok in de keel, dat hij opzichtig weg hoestte – ‘een grootscheepse aanval op Palanthas.’

Tanis zonk terug in zijn stoel. Zijn eerste gedachte was er een vol bitter cynisme – ik heb jullie nog zo gewaarschuwd, Heer Amothus. Ik zei het toch, Porthios? Jullie wilden allemaal toch zo graag terugkruipen in je warme nestje en lekker doen of er nimmer een oorlog was geweest? Zijn tweede gedachte was een stuk nuchterder. Herinneringen dreven boven – de stad Tarsis in vlammen, de drakenlegers die Soelaas veroverden, de pijn, het lijden... de dood.

Elistan zei iets, maar Tanis hoorde niets. Hij sloot zijn ogen en probeerde na te denken. Hij wist wel dat Dalamar over Kitiara had gesproken, maar wat had hij nou precies gezegd? Het sluimerde ergens in zijn onderbewustzijn. Hij had alleen nog maar aan Kit gedacht en niet goed geluisterd. De woorden waren vaag...

‘Wacht!’ Tanis kwam overeind, omdat hem iets te binnen schoot. ‘Jij zei dat Kitiara woedend was op Raistlin. Dat ze net zo bang was als wij indien de Koningin de wereld weer zou betreden. En daarom zou ze Soth hebben bevolen om Crysania te doden. Als dat waar is, waarom zou ze Palanthas dan aanvallen? Dat slaat nergens op! In Sanctie wint ze dagelijks aan kracht. De kwaadaardige draken hebben zich daar verzameld en naar verluidt schijnen de draconen die na de oorlog her en der verspreid raakten, zich ook weer te hergroeperen onder haar bevel. Maar Sanctie is ver van Palanthas verwijderd. En de landen van de Ridders van Solamnië liggen er nog tussen. Ongetwijfeld zullen de goede draken ingrijpen als hun kwade broeders het luchtruim weer kiezen. Dus waarom? Waarom zou ze alles wat ze gewonnen heeft op het spel zetten?’

‘Jij kent Kitiara toch, Halfelf?’ kwam Dalamar tussenbeide.

Tanis verslikte zich bijna, schraapte zijn keel en mompelde iets.

‘Pardon?’

‘Ja, verdomme, ik ken haar!’ viel Tanis plotseling uit, wat Elistans wenkbrauwen deed optrekken. De halfelf liet zich vervolgens in zijn stoel terugvallen en zijn huid brandde van schaamte.

‘Je hebt gelijk,’ zei Dalamar, licht geamuseerd. ‘Toen Kitiara voor het eerst van Raistlins plan hoorde, was ze inderdaad bevreesd. Niet voor hem, uiteraard, maar voor de wraak van de Koningin die op haar zou neerkomen. Maar’ – hier haalde hij zijn schouders op – ‘dit was toen Kitiara nog geloofde dat Raistlin zou verliezen. Nu echter dicht ze hem een kans toe om te winnen. En Kit zal zich altijd achter de winnaar scharen. Vandaar dat ze Palanthas wil aanvallen en veroveren om de tovenaar groots te begroeten als hij weer door de Poort tevoorschijn komt. Vervolgens zal Kit de macht van haar legers ter beschikking van haar broer stellen. Als hij sterk genoeg is – en tegen die tijd zal hij dat zijn – kan hij gemakkelijk de kwaadaardige wezens opzetten tegen de Koningin van de Duisternis.’

‘Kit?’ Nu was het Tanis’ beurt om geamuseerd te klinken. Dalamar sneerde meteen terug.

‘Reken maar, Halfelf. Ik ken Kitiara even goed als jij.’

Maar Dalamars sarcastische toon werd onbewust veel bitterder. Hij balde zijn vuisten en Tanis knikte en voelde plotseling, onverklaarbaar bijna, een zekere sympathie voor de jonge elf.

‘Dus ze heeft jou ook verraden,’ mompelde Tanis zachtjes. ‘Ongetwijfeld had ze je alle steun toegezegd en als Raistlin terug zou keren, zou ze aan jouw kant strijden.’

Dalamar stoof overeind. ‘Ik heb haar nooit vertrouwd,’ zei hij kil, maar hij draaide zich snel om en staarde in de vlammen, waardoor hij zijn gezicht afgewend kon houden. ‘Ik wist maar al te goed tot welk verraad ze in staat was. Dit komt nou niet bepaald als een grote verrassing.’

Maar Tanis wist wel beter; hij zag Dalamars hand wit worden van de kracht waarmee hij zich aan de schoorsteenmantel vastklampte.

‘En wie heeft je dit allemaal verteld?’ vroeg Astinus plots. Tanis was de aanwezigheid van de historicus al bijna vergeten.

‘Toch niet de Koningin zelf? Dit alles zou haar volkomen koud laten.’

‘Nee... nee...’ Dalamar leek even in de war omdat zijn gedachten zoeven mijlenver weg waren geweest. Zuchtend keek hij hen weer aan. ‘Heer Soth, de Ridder des Doods heeft het me verteld.’

‘Soth?’ Langzaam voelde Tanis zijn greep op de realiteit verslappen en wanhopig zocht hij in zijn koortsachtig werkende brein naar een houvast. Magiërs die andere magiërs bespioneren. Geestelijken van het witte licht die samenwerken met tovenaars van de duisternis. Het donker dat het licht vertrouwt... Licht dat ten strijde trekt tegen het zwarte niets...

‘Heeft Soth zich verbonden verklaard met Kitiara?’ vroeg Tanis in opperste verwarring. ‘En waarom zou hij haar dan willen verraden?’

Dalamar draaide zich om en keek Tanis aan. Voor de duur van een hartslag voelden de twee zich met elkaar verbonden; een gedeeld begrip, gedeeld verdriet, gedeelde kwelling, gedeelde passie. En als een dolkstoot drong de waarheid tot Tanis door en zijn ziel kromp ineen.

‘Hij wil haar zien sterven,’ antwoordde Dalamar.

Hoofdstuk 4

De jongen liep door de straten van Soelaas. Hij was geen aantrekkelijke jongen, en dat wist hij zelf ook – hij bezat meer zelfbewustzijn dan de meeste andere kinderen. Hij bracht het grootste deel van zijn tijd dan ook in afzondering door, juist omdat hij onaantrekkelijk was en te veel wist.

Maar vandaag was hij niet alleen; zijn tweelingbroer Caramon liep naast hem. Raistlin liep wat te mokken en schopte af en toe verveeld stofwolkjes op in de lome dorpsstraat. Hij was feitelijk dan wel niet alleen, maar met Caramon voelde hij zich zo mogelijk nog eenzamer. Iedereen die ze tegenkwamen, groette zijn knappe, aardige tweelingbroer, maar tegen hem zeiden ze geen woord. En Caramon mocht aan alle spelletjes meedoen, maar Raistlin bleef overal en altijd een buitenstaander. Meisjes lonkten naar Caramon vanuit hun ooghoeken zoals alleen meisjes dat kunnen doen, maar Raistlin zagen ze nooit staan.

‘Hé, Caramon! Kom je mee Kasteelkoninkje spelen?’ riep een van de jongelui.

‘Doe je mee, Raist?’ vroeg Caramon opgewonden. Caramon was dol op het ruwe, inspannende spel, maar Raistlin wist maar al te goed dat hij zich, als hij meespeelde, al snel zwak en duizelig zou voelen. Hij wist ook dat geen van de beide teams hem er eigenlijk bij wilde hebben.

‘Nee, ga jij maar.’

Caramons gezicht betrok. Toen zei hij schouderophalend: ‘Ach, geeft niets, Raist. Ik blijf liever bij jou.’

Meteen voelde Raistlin alsof zijn keel werd dichtgeknepen en zijn maag zich samenbalde. ‘Nee, Caramon,’ herhaalde hij zachtjes. ‘Het is wel goed; ga maar spelen.’

‘Je ziet er niet erg goed uit, Raist,’ zei Caramon. ‘Het maakt me niet uit. Laat me dat nieuwe trucje eens zien dat je hebt geleerd, met die munten...’

‘Zo moet je me niet behandelen!’ hoorde Raistlin zichzelf schreeuwen. ‘Ik heb je helemaal niet nodig! Ik wil je niet eens in m’n buurt hebben! Ga nou maar lekker spelen met dat stelletje dwazen! Jullie zijn allemaal stompzinnig! Ik heb geen van jullie nodig!’

Caramon kromp zowat ineen en Raistlin had het gevoel dat hij een hond in de flank had getrapt. Maar dat gevoel maakte hem alleen maar kwader, en hij wendde zich af.

‘Natuurlijk, Raist, als je dat wilt,’ mompelde Caramon afwezig.

Over zijn schouder kijkend, zag Raistlin zijn tweelingbroer naar de anderen toe rennen. Diep zuchtend en het vrolijke gelach negerend, ging Raistlin op een schaduwrijk plekje zitten en haalde zijn spreukenboek tevoorschijn om te studeren. Al snel schonk hij de magie al zijn aandacht en vergat hij alles om zich heen, ook de gekwetste ogen van zijn broer. Het leidde hem naar een betoverend land waar hij de elementen stuurde, waar hij de realiteit onder controle had…

Ineens viel het spreukenboek uit zijn handen, en belandde in het stof voor zijn voeten. Verbijsterd keek Raistlin op. Er stonden twee jongens vlak voor hem en een van hen hield een stok vast waarmee hij allereerst uithaalde naar het boek maar vervolgens gemeen hard naar Raistlins borst.

Jullie zijn ongedierte, zei Raistlin onuitgesproken. Insecten. Jullie betekenen helemaal niets voor mij. Minder dan niets. De pijn in zijn borst en de minderwaardige levensvormen die hem belaagden negerend, probeerde Raistlin zijn boek weer te pakken; een van de jongens ging echter op zijn vingers staan.

Nog steeds bang maar ook woedend, kwam Raistlin overeind. Zijn handen vormden immers zijn kapitaal; daarmee manipuleerde hij zijn subtiele spreuken en kon hij de geheimzinnige symbolen van zijn Kunst in de lucht traceren.

‘Laat me met rust,’ sprak hij kil, en zijn toon en blik waren van dien aard dat de twee jongens even terugdeinsden. Maar er verzamelden zich meer jongens om hem heen, om eens te kijken wat er nou precies zo grappig was. De jongen met de stok was zich heel bewust van de toeschouwers en stond niet toe dat die magere, jammerende boekenwurm het van hem zou winnen.

‘En wat wil je eraan doen dan?’ sneerde de jongen. ‘Ga je me soms in een kikker veranderen?’

Er weerklonk gelach en in Raistlins gedachten vormden zich al de woorden van een toepasselijke spreuk. Het was een agressieve aanvalsspreuk, die hij nog niet geacht werd te kennen, en zijn Meester zou dan ook woedend zijn als hij hiervan wist. Niettemin krulde er een sluw lachje om Raistlins lippen, met als gevolg dat een van de jongens toch even naar achteren struikelde.

‘Laten we nou maar gaan,’ mompelde hij tegen zijn kameraad.

Maar de andere jongen wilde van geen ophouden weten. Achter hem zag Raistlin zijn tweelingbroer staan, met een gezicht dat op ontploffen stond.

Raistlin begon aan zijn spreuk...

... en verstijfde ineens. Nee! Er was iets heel erg mis. Zijn magie zou niet werken! Niet hier! De woorden rolden als wartaal uit zijn mond en sloegen helemaal nergens op. Er gebeurde helemaal niets, en de jongens begonnen al smalend te lachen. Op dat moment ramde de jongen de stok in Raistlins maag. Happend naar lucht viel Raistlin neer.

Hij kroop nu op handen en knieën rond en probeerde weer adem te halen; iemand schopte hem en zijn eigen stok werd op zijn rug hardhandig in tweeën gebroken. Iemand anders schopte hem nu ook en wanhopig probeerde hij zijn hoofd te beschermen tegen het spervuur van slagen en venijnige schoppen.

‘Caramon!’ jammerde hij. ‘Caramon, help me!’

Maar een diepe, ernstige stem antwoordde slechts: ‘Je had me toch niet nodig, weet je nog?’

Toen belandde er een steen op zijn hoofd, en hij raakte gemeen gewond. Hoewel hij niets kon zien wist hij dat het Caramon was geweest die de steen naar hem toe had geworpen. Hij raakte het bewustzijn langzaam kwijt en meerdere handen sleurden hem over het stoffige pad naar een plek vol kilte en leegheid. Ze zouden hem in de put gooien en hij zou eindeloos vallen... Hij zou de bodem nooit raken, want er was geen bodem...

Crysania keek om zich heen. Waar was ze? Waar was Raistlin? Zoëven steunde hij nog verzwakt op haar arm en plotseling was hij zomaar verdwenen en liep ze moederziel alleen in een vreemd dorpje.

Maar was het wel zo vreemd? Ze herinnerde zich vaag dat ze hier eerder was geweest, of ergens dat er sterk op leek. Immense vallenbomen omringden haar. De huizen waren in de boomtoppen gebouwd. Een herberg in een boom. Ze zag een wegwijzer...

Soelaas.

Vreemd, bedacht ze zich, vol verwondering. Het was inderdaad Soelaas. Hier was ze pas nog geweest met Tanis Halfelf, op zoek naar Caramon. Maar dit Soelaas was anders. Alles vertoonde een zweem van rood en leek vervormd. Ze wilde steeds in haar ogen wrijven om het beeld scherper te stellen.

‘Raistlin!’ schreeuwde ze.

Er volgde geen antwoord en de voorbijgangers deden alsof ze haar gehoord noch gezien hadden. ‘Raistlin!’ riep ze nogmaals, en ze begon in paniek te raken. Wat was er met hem gebeurd? Waar was hij heen gegaan? Had de Koningin van de Duisternis soms...

Op dat moment hoorde ze opgewonden gejoel, en kinderen schreeuwen, maar boven alles uit hoorde ze een schrille kreet om hulp.

Zich omdraaiend zag ze een groepje kinderen samendrommen rond een gestalte op de grond. Ze zag vuistslagen en schoppende bewegingen en een stok die met een misselijkmakend geweld op de figuur neerkwam. Weer die schrille angstkreet. Crysania keek de mensen om zich heen geschokt aan, maar niemand scheen iets ongewoons op te merken.

Ze nam haar witte mantels in de hand en rende naar de kinderen toe. Naderbij komend zag ze onmiddellijk dat het lijdend voorwerp niets meer dan een kind was! Een jongen nog! En overduidelijk was ook dat ze hem aan het vermoorden waren. Ze haalde uit naar een van de kinderen om hem naar achteren te trekken, maar toen het kind haar aanraking bemerkte, draaide het zich om en keek haar intens aan. Crysania week geschrokken achteruit.

Het gezicht van het kind was lijkbleek, als van een dode. De bleke huid stond strakgespannen over de botten en de lippen waren lichtviolet. Het kind toonde haar woedend zijn tanden, zwart en rottend, en haalde venijnig klauwend uit. Lange nagels drongen haar huid binnen en ze ervoer een stekende, verlammende pijn. Hijgend liet ze het kind los en het ging, met een afschuwelijke en triomfantelijke grijns, onmiddellijk verder om het op de grond liggende kind verder te kwellen.

Ongelovig staarde ze naar de bloedende striemen op haar arm en hoewel ze zelf duizelig werd, hoorde ze de arme jongen weer in doodsangst gillen.

‘Paladijn, help me,’ bad ze, ‘geef me de kracht.’

Vastberaden greep ze een van de duivelse kinderen en smeet hem opzij, en toen een ander. Toen ze het voor elkaar kreeg om het bloedende en bewusteloze slachtoffertje te bereiken, beschermde ze het met haar eigen lichaam, ondertussen proberend om de woedende meute af te weren.

Keer op keer voelde ze scherpe nagels in haar huid klauwen, en het gif door haar aderen stromen. Maar plots merkte ze dat de kinderen zelf van pijn terugdeinsden als ze haar aanraakten. Uiteindelijk trokken ze zich, met een doodse en berustende uitdrukking op hun geestachtige gezichten, terug en lieten haar alleen met hun slachtoffer.

Voorzichtig draaide ze het gehavende lichaam van de jongen om. Ze bekeek zijn gezicht, streek zijn haren liefdevol weg. Haar handen begonnen te beven... Dat gezicht kende ze uit duizenden: de verfijnde structuur, de fragiele botten, de licht uitstekende kin.

‘Raistlin...’ fluisterde ze, zijn kleine hand vasthoudend.

De jongen opende zijn ogen...

... en de man, in zijn zwarte mantels, stond op.

Crysania kon niets anders doen dan hem aanstaren, terwijl hij grimmig om zich heen keek.

‘Wat gebeurt er allemaal?’ vroeg ze huiverend. Ze voelde ineens de hevige pijn van het gif in haar lichaam.

Raistlin knikte. ‘Dit is dus hoe ze me wil kwellen,’ sprak hij zachtjes. ‘Hoe ze me wil bevechten; ze wil me raken op mijn allerzwakste plekken.’ De goudkleurige ogen wendden zich tot Crysania en zijn dunne lippen lachten. ‘Je hebt het voor me opgenomen en je hebt haar verslagen.’ Hij trok haar naar zich toe en sloot zijn mantels om haar heen. ‘Rust nu maar even uit. De pijn zal overgaan en dan trekken we verder.’

Nog steeds huiverend, legde Crysania haar hoofd tegen zijn borst en hoorde zijn adem piepen in zijn longen. En ze rook die zoete, zwakke geur van rozenblaadjes en de dood...

Hoofdstuk 5

‘En dit komt er nou van? Van zijn moedige woorden en beloften?’ zei Kitiara met gedempte stem.

‘Had je iets anders verwacht dan?’ vroeg Heer Soth. Zijn woorden, die vergezeld gingen van een rammelend geluid van zijn wapenrusting, klonken nonchalant, retorisch bijna. Maar de scherpte die erin doorklonk, was onmiskenbaar en Kitiara keek de Ridder des Doods indringend aan.

Toen ze zag hoe intens hij haar aankeek met zijn wonderlijke ogen, moest ze bijna blozen. Zich realiserend dat ze daarmee meer emoties toonde dan ze hem toestond, werd ze boos op zichzelf, en daardoor bloosde ze juist nog meer. Abrupt draaide ze zich om.

In het vertrek met de vreemde mix van wapentuig, heerlijk ruikende zijden lakens en dikke bonttapijten, trok Kitiara met bevende handen haar dunne nachtkleding iets strakker om zich heen; een gebaar dat weinig resultaat had en ze vroeg zich af waarom ze eigenlijk de moeite deed. Een begrip als kuisheid deed haar bitter weinig, en vooral niet bij een wezen dat al driehonderd jaar geleden tot as was vergaan. Maar ze voelde zich plots ongemakkelijk onder die starende blik, onder die vlammende ogen in dat doodse gezicht. Ze voelde zich naakt en kwetsbaar.

‘Nee, natuurlijk niet,’ antwoordde ze kil.

‘Hij is per slot van rekening een duistere elf.’ Soth praatte verder op dezelfde vlakke, bijna verveelde toon. ‘En hij maakt er geen geheim van dat hij je broer meer vreest dan de dood zelf. Dus het wekt toch geen verwondering dat hij aan Raistlins zijde wenst te vechten in plaats van met een stel zwakke, oude tovenaars die van angst staan te trillen in hun schoenen?’

‘Maar hij had er zoveel mee kunnen winnen!’ wierp Kitiara tegen, op bijna dezelfde toon als Soth. Huiverend sloeg ze een dik nachtgewaad van bont om zich heen. ‘Ze hadden hem zelfs de leiding over de Zwarte Mantels aangeboden. Hij had Par-Salians plaats in kunnen nemen als Hoofd van het Conclaaf – daarmee zou hij de onbetwiste leider van alle magiërs op Krynn zijn.’

En je had ook nog wel andere beloningen tegemoet kunnen zien, Duistere Elf, voegde Kitiara daar in stilte aan toe, terwijl ze zichzelf een glas rode wijn inschonk. Als die krankzinnige broer van me eenmaal verslagen is, zal niemand jou meer tegen kunnen houden. En hoe zit het dan met onze plannen? Jij heerst met de Staf, ik met het Zwaard. We hadden de Ridders op de knieën kunnen krijgen. De Elfen uit hun thuisland kunnen verdrijven – jouw thuisland! Je had in triomf terug kunnen keren, mijn liefste, en ik had aan je zijde gestaan!

Het wijnglas glipte plots uit haar hand en ze probeerde het op te vangen – maar haar handeling was te haastig en haar greep te sterk. Het breekbare glas versplinterde in haar hand, en de scherven sneden diep in haar vlees. Het bloed mengde zich met de wijn, die op het tapijt druppelde.

Kitiara droeg de littekens van het strijdperk over haar hele lichaam als waren het de handen van haar minnaars. Ze had haar verwondingen gedragen en doorstaan zonder met haar ogen te knipperen; geen kik had ze ooit geslaakt bij de soms hevige pijnen. Maar nu stonden haar ogen vol tranen en leek de pijn juist ondraaglijk.

Vlak naast haar stond een waskom en ze dompelde haar hand in het koude water, en ze beet op haar lip om het niet uit te schreeuwen. Het water werd dieprood.

‘Haal een van de geestelijken!’ snauwde ze Heer Soth toe, die daar maar stond, starend met zijn flikkerende ogen. De Ridder des Doods riep een bediende, die haastig de gang oprende. Vloekend en haar tranen nog steeds onderdrukkend, greep Kitiara een handdoek en wikkelde hem om haar hand. Tegen de tijd dat er een geestelijke arriveerde, half struikelend over zijn mantels in alle haast, was de doek al doorweekt met bloed, en begon Kitiara asgrauw te worden in haar normaal zo gezond gebruinde gezicht.

Het medaillon van de Vijfkoppige Draak streek langs Kitiara’s hand toen de geestelijke zich vooroverboog, terwijl hij genezende gebeden prevelde. Al snel sloot de gapende vleeswond zich en stopte het bloeden.

‘De snee was niet zo diep. U zult er geen blijvende schade van ondervinden,’ sprak de geestelijke sussend.

‘Dat is maar goed ook!’ riep Kitiara geïrriteerd uit, terwijl ze nog steeds een zekere slapheid die haar overviel, probeerde te negeren. ‘Dat is per slot van rekening mijn zwaardhand!’

‘U zult uw zwaard ongetwijfeld met uw karakteristieke snelheid en souplesse blijven hanteren, dat verzeker ik u,’ antwoordde de geestelijke. ‘Is er verder nog iets...’

‘Nee! Wegwezen!’

‘Zoals u wenst.’ De geestelijke boog en verliet het vertrek.

Omdat ze geen behoefte had aan Soths starende blik, hield ze zich afgewend en vloekte en tierde nog wat na, terwijl de geestelijke zich met ruisende mantels uit de voeten maakte.

‘Stelletje dwazen! Wat een gezelschap... Maar soms zijn ze wel eens handig.’ Hoewel haar hand weer volkomen genezen leek, deed hij nog flink pijn. Allemaal denkbeeldig, dacht ze bitter. ‘Nou, goed dan, wat stel je voor dat ik met die duistere elf doe?’

Voor Soth kon antwoorden, sprong ze echter alweer overeind en riep luidkeels om haar bediende.

‘Ruim die troep op en breng me een nieuw glas!’ Ze sloeg de arme man hard in het gezicht. ‘En deze keer wil ik een gouden wijnglas. Je weet dat ik dat breekbare elfenkristal verafschuw! Uit mijn ogen ermee! Gooi ze allemaal maar weg!’

‘Weggooien...?’ De bediende stamelde een flauw protest. ‘Maar ze zijn uiterst kostbaar. Ze komen uit de Toren van de Hoge Magie in Palanthas, het was een geschenk van...’

‘Ik zei, weg ermee!’ Ze pakte de kostbare glazen een voor een op en smeet ze tegen de muur. De bediende kromp ineen en moest wegduiken omdat het glas vlak boven zijn hoofd uiteenspatte tegen de stenen. Toen het laatste glas aan gruzelementen lag, ging ze zitten en keek voor zich uit. Ze verroerde zich niet.

De bediende veegde haastig de scherven bijeen, leegde de kom met bloederig water en vertrok toen schielijk. Toen hij terugkwam met het nieuwe glas wijn, had ze nog steeds geen vin verroerd. Net als Heer Soth. Die stond nog stokstijf in het midden van het donker wordende vertrek, met gloeiende ogen als kool.

‘Zal ik de kaarsen aansteken?’ vroeg de bediende onderdanig, terwijl hij de wijnfles en de gouden beker neerzette.

‘Weg!’ siste Kitiara tussen haar opeengeklemde lippen.

De bediende boog diep en vertrok, de deur achter zich sluitend.

Met onhoorbare stappen liep de ridder vervolgens door de kamer. Naast Kitiara aangekomen, legde hij zijn hand op haar schouder. De aanraking van de onzichtbare vingers deed de nog steeds onbeweeglijke Kitiara opschrikken, de koude verkilde haar hart. Maar ze deinsde niet terug.

‘Goed dan,’ zei ze nogmaals. Het enige licht in de kamer kwam nu uit Heer Soths dode ogen. ‘Ik had je net iets gevraagd. Wat moeten we doen om Dalamar en mijn broer te weerhouden van deze krankzinnigheid? Wat doen we om te voorkomen dat de Koningin ons allen vernietigt?’

‘Je moet Palanthas aanvallen,’ sprak Heer Soth.

‘Volgens mij zou het kunnen lukken...’ mompelde Kitiara, terwijl ze bedachtzaam met haar dolk tegen haar dij tikte.

‘Heel listig,’ zei de commandant van haar strijdkrachten met onverholen en niet geveinsde bewondering in zijn stem.

De commandant – een mens van bijna veertig jaar – had zich met veel moord- en doodslag en leugenachtig gedrag omhooggewerkt in de rangen om zijn huidige positie als Generaal van de Drakenlegers te verkrijgen. Kromgebogen en mismaakt, en getekend door een litteken dwars over zijn gezicht, had de bevelhebber nimmer de lof gekregen die sommigen van zijn voorgangers ten deel was gevallen. Maar hij was niettemin hoopvol, want hij zag haar gezicht – dat deze dagen opmerkelijk hard en kil leek – oplichten van genoegen onder zijn lof. Ze lachte hem zelfs vaag toe – dat valse lachje dat ze altijd zo goed wist te gebruiken. Het hart van de commandant begon sneller te kloppen.

‘Goed om te zien dat je je scherpte nog steeds niet kwijt bent,’ sprak Heer Soth, wiens holle stem door de kaartenkamer echode.

De commandant kromp nog meer ineen. Hij had nu toch eigenlijk wel aan de ridder gewend moeten zijn; hij had per slot van rekening al meerdere veldslagen geleverd aan zijn zijde, met zijn skeletachtige strijders. Maar altijd hing de kilte van het graf om het wezen heen, zoals zijn zwarte mantel zijn bebloede wapenrusting omsloot.

Hoe houdt zij het uit? Dat vroeg de bevelhebber zich af. Ze zeggen dat hij zelfs haar slaapvertrek betreedt! Die gedachte had een ontnuchterende invloed op hem. Misschien waren zijn gebruikelijke slavenvrouwen nog zo slecht niet als gezelschap. Als je een van hen meenam in het donker, voelde je je tenminste echt alleen in het donker.

‘Natuurlijk ben ik mijn scherpte niet kwijt!’ Kitiara klonk zo boos dat de bevelhebber onmiddellijk een goed excuus zocht om weg te kunnen komen en hij was bijna gelukkig dat Sanctie zich op een oorlog moest voorbereiden, wat hem voor dit moment prima uitkwam.

‘Als u me verder niet nodig hebt,’ sprak hij met een buiging, ‘ik moet de bewapening nog controleren. Er is veel te doen, en de tijd dringt.’

‘Vooruit maar,’ sprak Kitiara binnensmonds en afwezig. Ze keek ingespannen naar de kaart die ingelegd was in de vloertegels onder haar voeten. Zich omdraaiend wilde de bevelhebber het vertrek verlaten. Bij de deur, echter, hield een stem hem tegen.

‘Commandant?’

Verbaasd draaide hij zich weer om.

Kitiara wilde iets zeggen, slikte haar woorden weer in, maar sprak toch verder. ‘Ik, eh... vroeg me af of u vanavond aan wilde schuiven bij het diner.’ Meteen haalde ze haar schouders op. ‘Maar het is een beetje kort dag; u heeft vast al andere plannen.’

De bevelhebber aarzelde, enigszins verward. Zijn handpalmen begonnen te transpireren. ‘Inderdaad heb ik al een andere verplichting, maar die kan ik gemakkelijk verzetten...’

‘Nee,’ zei Kitiara, bijna opgelucht. ‘Dat hoeft niet. Een andere keer dan maar. U kunt gaan.’

De man draaide zich weer om en wilde het vertrek voor de tweede keer verlaten. Op dat moment ving hij een glimp op van de brandende ogen van de Ridder des Doods, die dwars door hem heen keken.

Voor alle zekerheid was hij nu wel gedwongen om een verplichting voor vanavond te verzinnen, bedacht hij zich, terwijl hij zich door de lange hal spoedde. Niet zo moeilijk. En voor vannacht zou hij een van de slavenmeisjes laten komen – zijn favoriet...

‘Ontspan toch een beetje. Trakteer jezelf vanavond op iets leuks,’ zei Heer Soth nadat de commandant zich uit de voeten had gemaakt in Kitiara’s militaire hoofdkwartier.

‘Er is veel te doen en de tijd dringt,’ antwoordde ze en deed net alsof ze volledig in beslag werd genomen door de kaart onder haar voeten. Ze stond bovenop de markering ‘Sanctie’ en keek naar de noordwestelijke hoek in het vertrek waar Palanthas gesitueerd lag, te midden van de beschermende bergen.

Haar blik volgend zette Soth enkele stappen en hij hield halt bij de enige pas in die woeste bergrug, bij een plek die ‘Toren van de Hoge Geestelijkheid’ aangaf.

‘Precies hier zullen de Ridders je uiteraard een halt willen toeroepen. Net als bij de vorige oorlog.’

Kitiara grinnikte, zwaaide haar krullende haar los en liep op Soth af. Ze leek weer een stuk zelfverzekerder. ‘Zou dat geen fraai schouwspel zijn? Al die mooie Ridders, op een rij?’ Plotseling begon ze te lachen, en ze voelde zich beter dan ze zich in maanden had gevoeld. ‘Alleen al de blik op hun gezicht als ze zich realiseren wat we voor hen in petto hebben, maakt alles de moeite waard.’

Terwijl ze boven op de markering van de Toren stond, liet ze haar hiel hard neerkomen op het denkbeeldige bouwsel. Met een paar stappen stond ze vervolgens bij Palanthas.

‘Eindelijk,’ mompelde ze, ‘zal die fijnzinnige dame het staal voelen als haar zachte, rijpe vlees uiteengereten wordt.’ Glimlachend wendde ze zich weer tot Soth. ‘Ik heb besloten dat ik toch ga eten met de generaal. Stuur hem hierheen.’ Soth boog en zijn ogen deden hun best geamuseerdheid uit te stralen. ‘We hebben vele militaire zaken te bespreken,’ lachte Kitiara weer, terwijl ze de eerste riemen van haar wapenrusting losmaakte. ‘Onbewaakte flanken, muren die geslecht moeten worden, hard doorstoten en diepe penetratie...’

‘Kalm maar, Tanis,’ zei Heer Gunthar goedmoedig. ‘Je bent ietwat overspannen.’

Tanis mompelde wat terug.

‘Pardon?’ Gunthar draaide zich om en hield een beker van zijn beste bier (uit het vat in de donkere hoek bij de keldertrap) in zijn handen en gaf Tanis de mok.

‘Ik zei dat je groot gelijk hebt dat ik overspannen ben,’ snauwde de halfelf. Dat was helemaal niet wat hij had gezegd, maar dit klonk een stuk gepaster dan wat hij eigenlijk had gemompeld. Dat had hij per slot van rekening niet met goed fatsoen tegen de voorman van de Ridders van Solamnië kunnen zeggen.

Heer Gunthar uth Wistan wreef over zijn lange snor – het eeuwenoude symbool van de Ridders dat trouwens erg in trek was, de laatste tijd – en probeerde zijn lach te verbergen. Hij had precies gehoord wat Tanis had gezegd. Gunthar schudde zijn hoofd; waarom was deze kwestie niet meteen aan de militairen overgedragen? Nu had hij niet alleen te maken met vijandige krachten, waar hij zich overigens niet al te druk om maakte, maar ook met tovenaarsleerlingen, geestelijken, nerveuze volkshelden en een bibliothecaris! Gunthar zuchtte en trok droevig aan zijn snorpunten. Nu ontbrak er alleen nog maar een kender...

‘Tanis, mijn vriend, ga zitten en warm je even lekker aan het vuur. Je hebt een lange reis achter de rug en het is knap fris voor de lente. De zeelieden spreken van aflandige winden en meer van dat soort zaken. Was de reis een beetje prettig? Overigens wil ik je wel zeggen dat ik liever griffioenen heb dan draken...’

‘Heer Gunthar,’ sprak Tanis gespannen, ‘ik ben niet helemaal hierheen gekomen om over aflandige winden, griffioenen of draken te spreken! We zijn in groot gevaar! Niet alleen Palanthas, maar de gehele wereld. Als Raistlin in zijn opzet slaagt...’ Hij balde zijn vuisten en woorden schoten hem tekort.

Zijn pul vullend met het bier dat zijn oude oppasser Wills hem uit de kelder had gebracht, kwam Gunthar naast de halfelf staan. Hij legde zijn hand op zijn schouder en keek hem recht in zijn gezicht aan.

‘Sturm Zwaardglans sprak altijd lovend over je. Jij en Laurana beschouwde hij als zijn dierbaarste vrienden.’

Tanis boog deemoedig zijn hoofd bij deze woorden. Zelfs nu nog, meer dan twee jaar na Sturms dood, voelde hij intens verdriet om het heengaan van zijn vriend.

‘Op basis van die aanbeveling alleen al, had ik je hogelijk gewaardeerd, want ik zag Sturm als een van mijn eigen zonen,’ vervolgde Gunthar op ernstige toon. ‘Maar los daarvan heb ik je ook hoog zitten, Tanis. Je dapperheid op het slagveld was onmiskenbaar en je eergevoel en nobelheid zouden een Ridder eer doen.’ Tanis schudde nijdig zijn hoofd bij deze opmerking, maar dat ontging Gunthar. ‘Die eer heb je aan het einde van de oorlog eens te meer bewezen, want je werk na de oorlog is werkelijk buitengewoon geweest. Jij en Laurana hebben landen samengebracht die al eeuwen verdeeld waren. Porthios heeft het verdrag al getekend en als de dwergen van Thorbardin een nieuwe koning hebben gekozen, zullen zij hetzelfde doen.’

‘Dank u, Heer Gunthar,’ zei Tanis die nog geen slok had genomen en gespannen in het vuur keek. ‘Dank u voor alle lof. Had ik maar het gevoel dat ik het verdiend had. Als u me nu wilt vertellen waar al die vleierij toe moet leiden...’

‘Ach, ik zie dat je toch meer mens dan elf bent,’ glimlachte Gunthar. ‘Goed dan, Tanis. Ik zal de elfenbeleefdheden achterwege laten en meteen tot de kern komen. Ik denk dat je ervaringen in het verleden je angstig hebben gemaakt. En dat geldt ook voor Elistan. In alle eerlijkheid, mijn vriend, je bent geen krijger en je bent ook nooit als zodanig opgeleid. Je raakte per ongeluk bij de voorbije oorlog betrokken. Kom eens met me mee; ik wil je iets laten zien. Kom, kom...’

Tanis zette de pul op de schoorsteenmantel en stond Gunthars sterke hand toe om hem mee te leiden. Ze doorkruisten het vertrek dat volgepakt stond met de simpele, stevige maar comfortabele meubelstukken die de meeste Ridders nou eenmaal prefereerden. Dit was Gunthars oorlogskamer, met schilden en zwaarden aan de muren, en de bannieren van de verschillende Ridder Orden – De Roos, Het Zwaard en De Kroon. Strijdtrofeeën van jaren her waren nauwkeurig opgeborgen in vitrines en kisten en werden overduidelijk goed onderhouden. Een ereplaats, over de gehele lengte van een van de muren, was ingeruimd voor een drakenlans – de eerste die Theros lJzerveld ooit had gesmeed. Rondom waren diverse aardmannenzwaarden te zien, een vervaarlijk zaagachtig zwaard van een der draconen, een gigantisch ogerzwaard met dubbel lemmet en het gebroken zwaard van de onfortuinlijke Ridder, Derek Kroonwacht.

Het was een indrukwekkende verzameling, een toonbeeld van een levenslange toewijding aan de nobele zaak der Ridders. Gunthar liep er echter aan voorbij zonder er een blik op te werpen en begaf zich naar een grote tafel in de hoek. Onder de tafel lagen meerdere landkaarten, keurig opgerold en op volgorde. Gunthar pakte een kaart en spreidde hem uit op tafel. Hij wenkte Tanis om dichterbij te komen, en de halfelf kwam aarzelend bij de tafel staan. Hij moest zijn uiterste best doen om enige interesse te veinzen.

Gunthar wreef vergenoegd in zijn handen; eindelijk was hij in zijn element. ‘Het is een kwestie van logistiek, Tanis. Puur en simpel. Kijk, hier staan de legers van de Hoge Drakenheer, verzameld in Sanctie. Nou moet ik toegeven dat de Drakenheer sterk is, want ze heeft een stel draconen, aardmannen en mensen om zich heen verzameld dat niets liever wil dan de oorlog zo snel mogelijk weer te laten uitbarsten. En ik moet ook toegeven dat onze spionnen verhoogde activiteiten waar hebben genomen in Sanctie. De Drakenheer is iets van plan, dat is wel zeker. Maar Palanthas aanvallen? In de naam van de Afgrond, Tanis, kijk eens goed hoeveel land ze dan zou moeten doorkruisen! Land dat voor het grootste deel gecontroleerd wordt door de Ridders! En al had ze de mankracht om zich al vechtend een weg te banen, kijk dan eens hoe lang ze de bevoorrading op peil zou moeten houden! Haar complete leger zou dan ter bescherming ingezet moeten worden, waardoor wij ze naar hartenlust zouden kunnen aanvallen, waar we maar willen.’

Gunthar trok weer vergenoegd aan een van zijn snorpunten. ‘Tanis, als er iemand in dat leger is die ik respecteer, is het wel Kitiara. Ze is meedogenloos en ambitieus, maar ook intelligent en ze staat er niet om bekend dat ze onnodige risico’s neemt. Ze wacht al twee jaar, ze bouwt haar leger op, en verschanst zich in een fort waarvan ze zeker weet dat wij dat nooit aan zouden vallen. Ze heeft momenteel te veel goeds in handen om dat allemaal op het spel te zetten voor zo’n wild en onbezonnen plan.’

‘En als dit nou eens niet haar uiteindelijke plan is?’ mompelde Tanis.

‘Welk ander plan zou ze dan kunnen hebben?’ vroeg Gunthar geduldig.

‘Geen idee!’ viel Tanis uit, ongemeend scherp. ‘U zegt dat u haar respecteert, maar respecteert u haar wel genoeg? Vreest u haar wel genoeg? Ik ken haar en ik heb het gevoel dat ze iets heel anders in gedachten heeft...’ Zijn stem stierf weg en peinzend bekeek hij de kaart.

Gunthar zei niets; ook hij kende de geruchten die de ronde deden over Tanis en Kitiara. Hij geloofde er natuurlijk niets van, maar het leek hem niettemin verstandiger nu even niet dieper in te gaan op de aard van hun relatie.

‘U gelooft het eigenlijk niet, hè?’ vroeg Tanis botweg. ‘Dit hele verhaal dat ik u net vertel?’

Gunthar was duidelijk niet op zijn gemak en streek nog maar eens langs zijn indrukwekkende snorpunten en begon de kaart overdreven nauwkeurig op te rollen. ‘Tanis, mijn zoon, je weet dat ik je hoog heb zitten...’

‘Dat verhaal kennen we nu wel.’

Gunthar negeerde de onderbreking. ‘En je weet dat ik niets dan de allerhoogste achting heb voor Elistan. Maar als jullie met een verhaal komen, dat je uit de tweede hand hebt gehoord – van een Duistere Elf van de Zwarte Mantels – een verhaal over een tovenaar, Raistlin, die de Afgrond betreedt om de Koningin van de Duisternis te bestrijden! Het spijt me, Tanis. Ik ben geen jongeman meer, en ik heb veel vreemde dingen mogen aanschouwen in mijn leven. Maar dit klinkt gewoon als een kinderverhaaltje voor het slapen gaan!’

‘Dat zeiden ze ook over draken,’ mompelde Tanis, die van verontwaardiging onder zijn baard begon te blozen. Hij stond op, krabde aan zijn baard en keek Gunthar indringend aan. ‘Mijn heer, ik heb Raistlin zien opgroeien. Ik heb hem tijdens reizen vergezeld, aan zijn zijde gevochten en ik heb tegen hem gevochten. Ik weet waar deze man toe in staat is!’ Tanis greep Gunthars arm beet. ‘Als u mijn raad niet aanneemt, neem dan tenminste Elistans raad aan! We hebben u hard nodig! En alle Ridders. We moeten de Toren van de Hoge Geestelijkheid versterken en we hebben slechts weinig tijd. Dalamar vertelde ons dat de factor tijd niet geldt in het Rijk van de Koningin, dus al zou Raistlin haar ter plekke maanden of jaren bestrijden, voor ons zou dat slechts een paar dagen betekenen. En Dalamar meent zeker te weten dat de terugkeer van zijn meester ophanden is. Elistan gelooft hem, en ik ook. En waarom geloven we hem, Heer Gunthar? Omdat Dalamar bang is. En dat zijn wij ook.

Uw spionnen melden ongewone activiteiten in Sanctie, en dat moet toch al bewijs genoeg zijn! Geloof me, Kitiara zal haar broer te hulp schieten als het zover is. Ze weet namelijk dat hij haar als heerser over de wereld zal aanstellen als zijn plannen slagen. En voor die kans zal ze alles op het spel durven zetten! Alstublieft, Heer Gunthar, als u niet naar mij wilt luisteren, ga dan naar Palanthas en praat met Elistan!’

Gunthar nam de man voor hem eens nauwgezet op. De leider van de Ridders had zijn positie voornamelijk weten te bemachtigen omdat hij een rechtschapen en eerlijk mens was. Maar hij was ook heel erg goed in het inschatten van iemands karakter en dientengevolge had hij de halfelf zeer gewaardeerd sinds het einde van de laatste oorlog. Maar hij was nooit erg familiair met hem geworden. Tanis had iets gereserveerds over zich, waardoor slechts weinigen zijn onzichtbare barrières konden slechten.

Maar nu hij hem zo aankeek, voelde hij zich dichter bij hem staan dan ooit tevoren. Hij nam wijsheid waar in zijn ogen, een wijsheid die hem niet was komen aanwaaien, maar die hij moeizaam had verkregen door innerlijke pijn en lijden. Hij zag ware angst, die iemand alleen kon erkennen als hij de ware moed bezat. Hij zag een leider voor hem staan. Geen leider die zozeer een regiment soldaten aanvoert op het slagveld, maar eerder een stille leider die mensen aanmoedigt, het beste uit hen kon halen, dingen waarvan mensen niet eens wisten dat ze ertoe in staat waren.

En eindelijk begreep Gunthar iets waar hij tot op heden nooit volledig inzicht in had kunnen verkrijgen. Hij snapte plotseling waarom Sturm Zwaardglans, wiens zuivere bloedlijn toch tot vele generaties terugliep, deze bastaard halfelf had verkozen – naar verluidt het product van een brute verkrachting nota bene. Hij begreep nu waarom Laurana, een elfenprinses en een van de mooiste en sterkste die hij ooit had gekend, alles op het spel had gezet – zelfs haar leven – uit liefde voor deze man.

‘Goed dan, Tanis.’ Heer Gunthars strenge gezicht ontspande wat, en zijn stem won aan warmte. ‘Ik ga met je mee naar Palanthas. Ik zal de Ridders mobiliseren en de verdediging van de Toren versterken. Inderdaad hebben onze spionnen vreemde zaken waargenomen in Sanctie en het zal geen kwaad kunnen om de Ridders wakker te schudden. Het is lang geleden dat we een beetje actie tegemoet konden zien.’

Nu hij dit besluit had genomen, raakte het gehele huishouden onmiddellijk in rep en roer. Hij riep Wills, zijn huismeester, en beval hem er zorg voor te dragen dat zijn wapenrusting en zwaard in tiptop conditie zouden zijn. De bedienden renden al snel van hot naar her en zijn vrouw, die eerst erg bedenkelijk keek, eiste dat hij zijn zware bontmantel ook moest inpakken al waren de Lente Festiviteiten al aanstaande.

Te midden van alle opwinding leek iedereen Tanis te negeren en hij ging weer zitten, nam zijn pul bier ter hand en nam een flinke slok. Maar eigenlijk proefde hij niets. In de vlammen starend, zag hij dat scheve, o zo charmante lachje weer, en die massa donker, krullend haar...

Hoofdstuk 6

Hoe lang zij en Raistlin ronddoolden in het rood getinte, verwrongen landschap van de Afgrond, Crysania had er geen idee van. De factor tijd leek verdwenen en van generlei waarde te zijn. Soms leek het of ze hier pas een paar seconden waren en soms leek het of zij al jaren vermoeid rondzwierf door het raadselachtig veranderende landschap. Ze was hersteld van het gif, maar ze voelde zich nog zwak en uitgeblust. De sneeën op haar arm wilden maar niet helen en ze bond er elke dag verse bandages omheen, maar ’s nachts waren ze al snel van bloed doordrenkt.

Ze had honger, maar niet zozeer naar eten om in leven te blijven maar eerder naar de sensatie van een verse aardbei, een mondvol vers gebakken brood of een fris takje munt. Dorst voelde ze ook niet bepaald, maar het water liep haar in de mond bij de gedachte aan helder water, volle wijn en het aroma van kruidige thee. In dit verdoemde land was al het water roodbruin van kleur en rook het naar bloed.

Niettemin boekten ze vooruitgang. Althans, dat merkte Raistlin op. Hij leek aan kracht te winnen, waar Crysania allengs zwakker werd. Hij moest haar nu af en toe ondersteunen en hij joeg haar voort, zonder enige rust, stadje na stadje, op weg naar Godshuis, zoals Raistlin dat noemde. Alle identieke dorpjes in dit land smolten tezamen in Crysania’s gedachten – Que-shu, Xak Tsaroth. Ook staken ze de Nieuwe Zee van de Afgrond over – een afschuwelijke reis. In het water zag Crysania de ontzet starende gezichten van al die mensen die bij de Catastrofe om waren gekomen.

Ze kwamen ergens terecht waarvan Raistlin zei dat het Sanctie was. Hier voelde Crysania zich wel uitzonderlijk zwak, omdat Raistlin haar uitlegde dat dit het middelpunt van de verering was voor volgelingen van de Koningin van de Duisternis. Haar tempels waren diep onder de bergen gebouwd en stonden bekend als de Heren des Doems. Naar verluidt waren hier de kwaadaardige rites voltrokken tijdens de oorlog waardoor de nakomelingen van de goedaardige draken veranderd waren in de verwrongen en boosaardige draconen.

Er overkwam hen lange tijd verder weinig – of misschien duurde het slechts een seconde. Niemand keurde Raistlin een blik waardig in zijn zwarte mantel en Crysania viel al helemaal niemand op; ze had net zo goed onzichtbaar kunnen zijn. Ze trokken met schijnbaar gemak door Sanctie en Raistlins kracht en zelfvertrouwen namen aanmerkelijk toe. Hij vertrouwde Crysania toe dat ze nu steeds dichterbij kwamen. Godshuis lag ergens ten noorden van het Khalkistgebergte.

Crysania begreep overigens niet hoe hij de verschillende richtingen uit elkaar kon houden in dit vreselijke landschap – je kon je nergens op richten, geen zon, geen manen, geen sterren. Het werd ook nooit echt dag noch nacht; slechts een droevige, misvormde tussenvorm. Haar gedachten gingen alle kanten op, al strompelend naast Raistlin, en ze keek ook nauwelijks om zich heen, toen de magiër plots stil bleef staan. Crysania hoorde zijn adem stokken en voelde hem verstijven; gealarmeerd keek ze op.

Een man van middelbare leeftijd, gekleed in wit leraarsgewaad, liep hen tegemoet op de stoffige weg...

‘Herhaal mijn woorden en zorg voor de correcte intonatie.’ Langzaam sprak hij de bewuste woorden en de klas herhaalde ze even langzaam. Iedereen, met uitzondering van een jongen.

‘Raistlin!’

De klas verstomde.

‘Meester?’ Raistlin deed niet eens zijn best om de sneer in zijn stem te verbergen toen hij dat woord uitsprak.

‘Ik heb jouw lippen niet zien bewegen.’

‘Ongetwijfeld omdat ik ze ook niet liet bewegen, Meester,’ luidde Raistlins antwoord.

Als iemand anders in de klas vol jonge magiërs in spe zo’n boude uitspraak had gedaan, was er rumoer losgebarsten. Maar de klas wist dat Raistlin hen net zo minachtte als de Meester, dus staarden ze hem slechts aan en schoven ze ongemakkelijk op hun stoel.

‘Je kent de spreuk toch, leerling?’

‘Natuurlijk ken ik de spreuk!’ viel Raistlin uit. ‘Al sinds mijn zesde jaar. Maar wanneer heeft u hem geleerd? Gisteravond?’

Het gezicht van de Meester betrok en kleurde paars van woede. ‘Nu ga je te ver, jongeman! Dit was één belediging te veel!’

Het klaslokaal vervaagde voor Raistlins ogen, en smolt als het ware weg. Slechts de Meester bleef zichtbaar en terwijl Raistlin verbluft toekeek, veranderde het witte gewaad in een zwarte mantel! Zijn wat dommige gezicht veranderde als door een wonder in een kolkend toonbeeld van pure boosaardigheid. Een bloedstenen hanger werd duidelijk zichtbaar om zijn nek.

‘Fistandantilus...’ stamelde Raistlin.

‘En zo ontmoeten we elkaar wederom, mijn leerling. Maar waar is je magie nu ineens gebleven?’ De tovenaar barstte in lachen uit. Met een verweerde hand wreef hij over de hanger.

Pure paniek nam bezit van Raistlin. Want inderdaad, waar was zijn eigen magie gebleven? Weg! Zijn handen beefden en de woorden van een spreuk bleven nutteloos hangen in zijn geest; voor hij er iets mee kon aanvangen, waren ze hem alweer ontschoten. Een vuurbal rees langzaam op in de hand van Fistandantilus... Raistlin stikte bijna van angst.

De Staf! Bedacht hij zich plotseling. De Staf van Magius. Die magie zal toch niet verdwenen kunnen zijn! Hij hief de Staf voor zich en droeg hem op hem te beschermen. Maar de Staf begon te kronkelen in Raistlins hand. ‘Nee!’ schreeuwde hij van woede en angst. ‘Je dient me te gehoorzamen! Doe dat dan!’

Nu kronkelde de staf zich letterlijk om zijn arm en veranderde in een grote, dikke slang. Glinsterende giftanden zonken diep in zijn vlees.

Gillend viel Raistlin op zijn knieën en probeerde zich wanhopig te ontdoen van de giftige beet. Maar strijdend met de ene vijand, vergat hij de andere. Hij hoorde magische woorden die hem sluipend omhulden en in doodsangst keek hij op. Fistandantilus was verdwenen, maar in zijn plaats stond nu een duistere elf. Dezelfde die Raistlin had bestreden in de laatste beproeving van de Test. Vervolgens werd hij Dalamar, die hem een vuurbal toewierp en toen werd de vuurbal een zwaard dat zijn vlees binnendrong door de hand van een baardloze dwerg.

Om hem heen brak het vuur uit, staal doorkliefde zijn lichaam en tanden boorden zich in zijn arm. Hij zonk weg in het zwarte niets toen hij plots in wit licht baadde en zich kon vleien tegen een zachte, warme borst...

Hij moest heimelijk lachen, want hij voelde aan het lichaam dat hem beschermde en aan de verre pijnkreten dat de wapens niet hem troffen, maar haar.

Hoofdstuk 7

‘Heer Gunthar!’ zei Amothus, Heer van Palanthas, terwijl hij overeind kwam. ‘Wat een onverwacht genoegen! En welkom, Tanis Halfelf; ik neem aan dat jullie beiden hier zijn om de festiviteiten bij te wonen van het Einde van de Oorlog? Dat doet me oprecht deugd. Nu kunnen we eindelijk eens lekker vroeg met de voorbereidingen beginnen. Ik en het Comité zijn namelijk van mening...’

‘Nonsens,’ antwoordde Heer Gunthar bot. Hij beende driftig door Amothus’ ontvangstkamer die hij met een kritisch oog beschouwde, alsof hij in gedachten al berekende hoeveel moeite het zou kosten om het vertrek te verschansen, indien nodig. ‘We zijn hier om de verdediging van de stad te bespreken.’

Heer Amothus knipperde even met de ogen en de Ridder keek grimmig uit het raam en mompelde wat. Vervolgens draaide Gunthar zich om en mopperde geïrriteerd ‘veel te veel glas!’ wat Heer Amothus dermate in verlegenheid bracht dat hij wat vage excuses begon te stamelen. Hij stond er nogal hulpeloos bij.

‘Maar worden we aangevallen dan?’ vroeg hij terughoudend, na nog enkele priemende blikken van Gunthar. Die wierp nu ook Tanis een veelbetekenende blik toe. Zuchtend bracht Tanis Heer Amothus op de hoogte van de waarschuwing die Dalamar hun had toevertrouwd – de gerede kans dat Kitiara Palanthas aan wilde vallen om haar broer Raistlin terzijde te staan in diens strijd tegen de Koningin van de Duisternis.

‘O, dat!’ Het gezicht van Amothus klaarde aanzienlijk op en hij maakte een achteloos wegwerpgebaar. ‘Maar over Palanthas hoeft u zich geen zorgen te maken, Heer Gunthar. De Toren van de Hoge Geestelijkheid...’

‘...die wordt bemand, ja. Maar ik verdubbel onze troepenmacht daar. Uiteraard zal daar de zwaarste aanval verwacht kunnen worden. En er is geen enkele andere toegangsweg te bedenken dan over zee, en daar zijn wij overduidelijk de baas. Dus zullen ze het toch over land proberen. Mocht de kwestie uit de hand lopen, Amothus, wil ik dat Palanthas voorbereid is om zichzelf te verdedigen. En nu, eh...’

Nu Gunthar op zijn stokpaardje zat, daverde hij ook op volle snelheid door. Heer Amothus’ gemompel over ‘generaals raadplegen’ compleet negerend, drukte Gunthar door en Amothus zat al snel naar adem te happen toen het gesprek gedetailleerd over troepenverplaatsingen, aanvoerroutes en wapenleveranties ging. Amothus gaf het op; hij ging zitten, met een gefingeerde uitdrukking van grote betrokkenheid op zijn gezicht, maar zijn gedachten dwaalden hopeloos af. Het was allemaal nonsens. Palanthas was nog nimmer het strijdtoneel van een grote aanval geweest. De verschillende legers waren nog nooit langs de Hoge Toren getrokken – ook de drakenlegers in de voorbije oorlog wisten dat niet voor elkaar te krijgen.

Tanis, die alles rustig aanschouwde en Amothus’ gedachten prima aanvoelde, begon zich juist af te vragen hoe hij, indien nodig, zijn eigen hachje straks kon redden, toen er zachtjes geklopt werd op de zware, met ornamenten bewerkte deur. Alsof de cavalerie hem kwam redden, sprong Amothus overeind, maar voor hij iets kon zeggen, stapte er een oudere bediende het vertrek binnen.

Charles werkte al meer dan een halve eeuw in dienst van het koningshuis van Palanthas. Ze konden inmiddels niet meer zonder hem, en dat wist hij zelf maar al te goed. Hij wist alles – van het exacte aantal wijnflessen in de kelder, de juiste tafelschikking als er elfen op bezoek waren, tot het tijdstip waarop het linnengoed weer eens goed gelucht moest worden. Hoewel hij altijd waardig en eerbiedig was, had hij wel een blik op zijn gezicht die impliceerde dat hij zonder meer verwachtte dat de koninklijke huishouding volledig ineen zou storten bij zijn overlijden.

‘Het spijt me dat ik u moet storen, mijn Heer,’ sprak Charles.

‘Geen enkel probleem,’ zei Amothus, die bijna straalde van genoegen. ‘Geen probleem, alsjeblieft...’

‘Maar er is een dringend bericht voor Tanis Halfelf.’ Charles liet maar een heel klein beetje merken dat hij ongaarne werd onderbroken, zelfs niet door zijn meester.

‘O...’ Heer Amothus keek versuft en extreem teleurgesteld. ‘Tanis Halfelf?’

‘Inderdaad, mijn Heer.’

‘Geen bericht voor mij?’ vroeg Amothus hoopvol, terwijl hij zijn redding al langzaam in rook zag opgaan.

‘Nee, mijn Heer.’

Amothus zuchtte. ‘Het zij zo. Dank je, Charles. Tanis? Volgens mij moet je...’

Tanis was echter al halverwege de kamer.

‘Wat is er? Toch niet iets met Laurana?’

‘Loopt u even mee?’ vroeg Charles, die Tanis met fluwelen hand het vertrek uit leidde. Charles gaf hem ongemerkt een onzichtbaar teken en Tanis kon nog net op tijd een lichte buiging naar Amothus en Gunthar maken. De Ridder glimlachte en wuifde hem weg. Heer Amothus wierp Tanis daarentegen een jaloerse blik toe, en liet zich toen weer vermoeid terugzakken om verder te luisteren naar Gunthars uiteenzetting welke benodigdheden er vereist werden om kokende olie te produceren.

Charles sloot behoedzaam de deur.

‘Wat is er?’ vroeg Tanis, de bediende door de lange gang volgend. ‘Zei de boodschapper verder niets?’

‘Jawel, mijn Heer.’ Charles’ gelaatsuitdrukking verzachtte zich tot enigszins verdrietig. ‘Maar ik mocht u absoluut niet eerder storen. De Eerwaarde Zoon, Elistan, is stervende; men verwacht niet dat hij de ochtend nog haalt.’

De gazons rondom de Tempel lagen er vredig en sereen bij in het vervagende daglicht. De zon ging onder, niet met woeste kleuren, maar met een zachte straling die de hemel een beige kleurenpalet schonk als van een aangespoelde zeeschelp. Tanis, die grote groepen samengedromde mensen had verwacht, of zenuwachtig heen en weer rennende geestelijken, in opperste verwarring, zag tot zijn verrassing dat iedereen opmerkelijk kalm en beheerst leek. Zoals gebruikelijk rustte men uit op het gras, en kuierden de geestelijken langs de uitbundige bloemperken, kalm sprekend of diep verzonken in stille meditatie.

Misschien had de boodschapper zich vergist, of was hij verkeerd geïnformeerd, dacht Tanis. Maar toen hij zich voortspoedde over het fluwelen gras, passeerde hij een jonge geestelijke en zag haar gezwollen, rode ogen. Toch wist ze hem nog toe te lachen en moedig veegde ze haar verdriet weg.

Tanis besefte plots dat Amothus noch Gunthar op de hoogte waren gebracht en hij lachte droevig omdat hij precies begreep wat er gaande was. Elistan had besloten te sterven zoals hij had geleefd – met kalme waardigheid.

Een jonge acoliet ving Tanis op bij de Tempelpoort.

‘Welkom en treed binnen, Tanis Halfelf,’ zei de jongeman zachtjes. ‘U wordt verwacht. Deze kant op, graag.’

Koele schaduwen omhulden Tanis en hier binnen was het verdriet wel degelijk voelbaar. Een harpist speelde rouwmuziek en diverse geestelijken omarmden elkaar, in hun gedeelde droefenis. Ook Tanis’ ogen vulden zich langzaam met tranen.

‘We zijn dankbaar dat u op tijd terug bent,’ vervolgde de acoliet, terwijl hij Tanis verder het Tempelcomplex in leidde. ‘We waren bang dat u het niet zou redden; we lieten hier en daar berichten voor u achter, maar slechts daar waar we zeker wisten dat ons verdriet geheim zou worden gehouden. Het is per slot van rekening Elistans duidelijke wens om in alle rust en vredigheid te sterven.’

De halfelf knikte enigszins bruusk, blij dat zijn baard zijn betraande gezicht grotendeels bedekte. Niet dat hij zich schaamde voor zijn tranen; elfen eerbiedigen het leven boven alles, en beschouwen het als het heiligste geschenk van de goden. Waar mensen hun emoties proberen te verbergen, laten elfen ze openlijk blijken. Het simpele feit was dat Tanis bang was dat zijn verdriet Elistan van streek zou brengen. Hij besefte maar al te goed dat de oude man zijn naderende dood vooral en bovenal betreurde omdat hij wist hoeveel verdriet het de achterblijvers zou bezorgen.

Tanis en zijn gids kwamen in een klein vertrek terecht waar Garad en andere Eerwaarde Zonen en Dochters elkaar troostende woorden toespraken. Achter hen, een gesloten deur. Ieders blik dwaalde onontkoombaar af naar die deur en Tanis twijfelde uiteraard niet wie daar achter lag.

Opkijkend, omdat Tanis binnenkwam, begroette Garad de halfelf.

‘We zijn zo ontzettend blij dat u kon komen,’ zei de oudere elf amicaal. Hij kwam uit Silvanesti, meende Tanis op te merken en hij moest een van de eerste elfen geweest zijn die zich bekeerd had tot de religie die ze feitelijk in lang vervlogen tijden al vergeten waren. ‘We waren oprecht bang dat u niet op tijd zou arriveren.’

‘Dit moet wel heel plotseling gebeurd zijn dan,’ mompelde Tanis ongemakkelijk, omdat hij merkte dat zijn zwaard – dat hij vergeten was af te doen – nogal wat kletterende herrie maakte in dit vredige vertrek waar zoveel verdriet hing. Snel sloeg hij zijn hand eroverheen.

‘Inderdaad, de avond dat u vertrok, werd zijn toestand plots veel ernstiger,’ verzuchtte Garad. ‘Ik weet niet wat er in dat vertrek besproken is, maar hij toonde zich uiterst geschokt. Hij lijdt hevige pijn en we konden niets doen om hem bij te staan. Uiteindelijk is Dalamar, de leerling van de tovenaar’ – hier fronste Garad kortstondig – ‘naar de Tempel gekomen. Hij had een drankje bij zich dat Elistans pijn zou kunnen verlichten. Hoe hij trouwens wist wat zich hier afspeelde, ik heb geen idee, maar er gebeuren daar nou eenmaal wonderlijke dingen.’ Hierop keek hij uit het raam naar de donkere schaduw van de Toren, alsof het heldere zonlicht er geen vat op kon krijgen.

‘Heb je hem binnengelaten?’ vroeg Tanis, nogal verbaasd.

‘Als ik het voor het zeggen had gehad, was dat niet gebeurd, maar Elistan had nog de specifieke opdracht gegeven dat Dalamar binnen mocht komen. En ik moet zeggen, het drankje werkte prima. Onze meester was vrijwel pijnloos en nu kan hij tenminste in vrede heengaan.’

‘En Dalamar?’

‘Die is nog binnen. Hij heeft zich niet meer verroerd sinds zijn komst; hij zit stilletjes in een hoek van het vertrek. Niettemin lijkt zijn aanwezigheid Elistan te troosten, dus laten we het daar maar bij.’

Ik zie hem liever gaan dan komen, dacht Tanis heimelijk, maar hij zei voorlopig niets. Toen ging de deur open. Sommigen keken angstig op, maar het was slechts de acoliet die zachtjes had aangeklopt en nu even overlegde met iemand aan de andere zijde van de deur. Zich half omdraaiend, wenkte hij Tanis.

De halfelf betrad het kleine, eenvoudig ingerichte vertrek en hij probeerde even stil te bewegen als de geestelijken, maar zijn zwaard maakte weer angstig veel lawaai, zijn laarzen bonkten op de vloer en de riemen van zijn wapenrusting rinkelden. Hij klonk als een heel leger van luidruchtige dwergen. Zijn gezicht begon van schaamte te gloeien en om de kwestie te redden probeerde hij op zijn tenen te lopen. Elistan, die zwakjes in zijn kussens leunde, moest ondanks zijn toestand lachen.

‘Je zou bijna denken dat je me kwam beroven,’ merkte Elistan op, terwijl hij moeizaam een hand optilde en die naar Tanis uitstak.

De halfelf probeerde zwakjes te lachen. De deur werd achter hem gesloten en plots was hij zich zeer bewust van de schaduwrijke figuur in de donkere hoek. Hij negeerde hem en knielde neer naast het bed van de man die hij ooit nog had gered uit de mijnen van Pax Tharkas, de man wiens zachtaardige invloed zo’n grote rol had gespeeld in zijn leven, en dat van Laurana. Hij nam de hand van de stervende man in de zijne.

‘Kon ik deze vijand maar voor je bestrijden, Elistan,’ zei Tanis, bedroefd kijkend naar de zwakke, bleke hand in zijn eigen sterke, zongebruinde hand.

‘Geen vijand, Tanis, geen vijand. Slechts een oude vriend die me komt halen.’ Hij trok zijn hand behoedzaam terug en klopte de halfelf bemoedigend op diens arm. ‘Nee, dat begrijp je nog niet, maar op een goede dag wel. Dat garandeer ik je. Maar ik heb je niet zomaar laten komen om je te belasten met een zwaarwegend afscheid. Ik heb een opdracht voor je, mijn vriend.’ Hij gebaarde en de acoliet kwam naar voren met een houten kistje dat hij Elistan aanreikte. Daarop ging hij weer stilletjes bij de deur staan.

De donkere gestalte in de hoek bewoog zich nog steeds niet.

Elistan opende het kistje en haalde er een stuk puur wit perkament uit dat hij voorzichtig aan Tanis overhandigde.

‘Geef dit alsjeblieft aan Crysania,’ fluisterde hij. ‘Als ze het overleeft, wil ik dat zij het nieuwe Hoofd van de Kerk wordt.’ Tanis’ daaropvolgende blik vol twijfel en afkeuring deed Elistan glimlachen.

‘Mijn vriend, jij hebt zelf lang genoeg zwarte en zware tijden doorgemaakt – niemand weet dat beter dan ik. We waren je bijna kwijt geweest, Tanis. Maar je hield vol en kon uiteindelijk het daglicht weer tegemoet zien, sterker dan voorheen zelfs, door alle kennis die je had vergaard. Hetzelfde wens ik Crysania toe. Haar geloof is sterk, maar ze mist nog de warmte, de compassie en de pure medemenselijkheid. Ze moest nou eenmaal met eigen ogen ervaren wat de val van de Priesterkoning precies voor ons betekende. Ze moet gekwetst raken, en diep ook, om andermans gevoelens op de juiste waarde te kunnen schatten. En bovenal, beste Tanis, moet ze liefhebben.’

Hierop sloot Elistan zijn ogen, zijn gezicht getekend door lijden en verdriet. ‘Ik had graag een andere weg voor haar gekozen, als ik daartoe in staat was geweest. Ik zag de weg duidelijk voor me die ze verkoos te bewandelen. Maar wie betwist de keuze van de goden? Ik zeker niet, hoewel’ – hij opende zijn ogen en Tanis meende een glimp van woede waar te nemen – ‘ik het niet altijd met hen eens was.’

Achter zich hoorde Tanis de zachte voetstappen van de acoliet en Elistan knikte licht. ‘Ja, ik weet het. Ze zijn bang dat dit bezoek me te veel zal uitputten. Dat klopt ook wel, maar binnenkort heb ik tijd genoeg om uit te rusten.’ Bij deze woorden sloot de geestelijke zijn ogen, en lachte weer. ‘Reken maar dat ik uit zal rusten. En mijn oude vriend zal me terzijde staan, als ik mijn wankele stappen zal zetten...’

Tanis stond op en wierp de acoliet een vragende blik toe. Die schudde zijn hoofd.

‘We weten niet precies wie hij bedoelt,’ mompelde de jongeman. ‘Hij heeft het steeds over “zijn oude vriend”. Wij dachten eerst dat hij u bedoelde...’

Plots weerklonk Elistans stem duidelijk in het vertrek. ‘Vaarwel, Tanis Halfelf. Breng mijn liefde ook vooral over aan Laurana. Garad en de anderen,’ hij knikte richting gang, ‘zijn volledig op de hoogte van mijn wensen inzake mijn opvolging. Ook weten ze dat ik deze kwestie aan jou toevertrouw. Ze zullen je waar mogelijk bijstaan. Vaarwel, Tanis. Moge Paladijns zegen altijd met je zijn.’

Tanis kon geen woord meer uitbrengen. Hij greep de hand van de oude geestelijke, knikte, wilde toch nog iets zeggen maar gaf het uiteindelijk maar op. Toen draaide hij zich abrupt om, passeerde de donkere gestalte in de hoek en verliet het vertrek, zijn ogen vol tranen.

Garad vergezelde hem naar de hoofdingang van de Tempel. ‘Ik weet waar Elistan je mee belast heeft en geloof me, ik hoop van harte dat zijn wens uit mag komen. Maar ik hoor dat Vrouwe Crysania momenteel een soort pelgrimstocht onderneemt die wel eens heel gevaarlijk kon zijn?’

‘Ja,’ was het enige wat Tanis durfde te zeggen.

Een diepe zucht van Garad was diens antwoord. ‘Dan zullen wij voor haar bidden. Ze is een sterke vrouw en de kerk kan zulke jeugd goed gebruiken, met alle kracht die dat met zich meebrengt. Als je hulp nodig hebt, Tanis, dan kun je altijd een beroep op ons doen.’

De halfelf mompelde slechts een beleefd antwoord en Garad spoedde zich weer terug naar zijn stervende meester. Tanis probeerde zichzelf weer onder controle te krijgen alvorens hij naar buiten stapte. Terwijl hij daar even alleen stond met zijn meest persoonlijke gedachten, ving hij een woordenwisseling op die bij de Tempelpoort gaande was.

‘Het spijt me, meneer, maar ik mag u geen toegang verlenen,’ sprak een jonge acoliet gedecideerd.

‘Maar ik kom hier voor Elistan,’ klonk het gepikeerde en uiterst knorrige antwoord.

Tanis leunde even tegen de muur en sloot zijn ogen... hij kende die stem. De herinneringen overspoelden hem, zo intens en pijnlijk, dat hij heel even niets kon zeggen of zich kon verroeren.

‘Als u eerst nou even uw naam noemt,’ sprak de acoliet geduldig, ‘dan kan ik hem vragen...’

‘Ik heet, eh... de naam is...’ Hier haperde de stem, enigszins verward. ‘Gisteren wist ik het nog...’

Tanis hoorde het geluid van een houten staf die geïrriteerd tegen de traptreden van de Tempel tikte. De stem ging in toonhoogte ineens aanmerkelijk omhoog. ‘Ik ben een heel belangrijk persoon, jongeman. En ik word doorgaans niet met zoveel onbeleefdheid bejegend. Ga nou maar opzij voor je me dwingt iets te doen wat ik zal betreuren. Ik bedoel wat jou zal betreuren. Nou ja, een van ons zal het in elk geval betreuren.’

‘Het spijt me ontzettend.’ Het geduld van de acoliet begon op te raken. ‘Zonder uw naam kan ik u niet toelaten...’

Op dat moment klonk er een geluid dat op een echt handgemeen leek, vervolgens stilte en toen kon Tanis duidelijk de onheilspellende geluiden horen van boekpagina’s die werden omgeslagen... Door zijn tranen heen lachend, liep de halfelf terug naar de deur. Daar zag hij een oude tovenaar op de trap staan. Gekleed in muisgrijze mantels, met zijn misvormde hoed wankel op zijn hoofd, bood de stokoude magiër niet bepaald een florissante aanblik. Hij had zijn simpele staf even tegen de muur gezet en speurde nu koortsachtig naar een bepaalde pagina in zijn spreukenboek, waarbij hij de briesende acoliet volkomen negeerde. ‘Vuurbal... hoe ging die vermaledijde spreuk nou ook alweer?’

Zachtjes legde Tanis zijn hand op de schouder van de acoliet. ‘Dit is echt een uiterst belangrijk persoon. Laat hem maar binnen. Ik neem alle verantwoording op me.’

‘Meent u dat?’ vroeg de jongeman vertwijfeld.

Bij de klank van Tanis’ stem, keek de tovenaar op en keek eens om zich heen. ‘Hè, wat? Een belangrijk persoon? Waar dan?’ Maar toen hij Tanis zag, leek hij ineens wakker te schrikken. ‘Meneer, hoe maakt u het?’ Hij wilde beleefd zijn hand uitsteken, maar raakte hopeloos verstrikt in zijn mantels en hij liet zijn spreukenboek precies op zijn voet vallen. Al bukkend stootte hij zijn staf om, die kletterend van de trap stuiterde. En in alle opwinding viel zijn hoed ook nog van zijn hoofd. Tanis en de acoliet hadden vervolgens alle moeite om de oude man weer overeind te krijgen.

‘Au! Mijn teen... verdorie! Stomme staf! En waar is mijn hoed?’

Uiteindelijk stond hij weer min of meer toonbaar voor de poort. Hij borg zijn spreukenboek maar weer op en zette de hoed iets steviger op zijn oude hoofd (nadat hij beide handelingen eerst in verkeerde volgorde probeerde te verrichten). Helaas voor hem schoof de hoed nu zo diep over zijn ogen dat hij helemaal niets meer zag.

‘Mijn god, ik ben blind!’ riep de oude tovenaar, wild om zich heen maaiend.

Ook deze kwestie werd vlot opgelost omdat de acoliet, die Tanis nu met nog veel meer twijfels aankeek, de hoed voorzichtig terug drukte over de witte haren van de grijsaard. De oude man keek de acoliet vervolgens zwaar ontstemd aan, maar richtte zich al snel tot Tanis. ‘Belangrijk persoon? Zal best... denk ik. Kennen wij elkaar?’

‘Inderdaad,’ antwoordde Tanis. ‘Maar ik bedoelde u, hoor, mijn beste Fizban.’

‘Ben ik dat?’ Heel even leek de oude man van zijn stuk gebracht. Toen, nogmaals met de staf op de grond stampend, keek hij de jonge geestelijke woedend aan. ‘Natuurlijk, dat zei ik je toch! En nu opzij!’ beval hij de acoliet.

Toen hij de Tempel betrad, keek de oude man Tanis eens goed aan vanonder de rand van zijn brede hoofddeksel. Ineens legde hij zijn hand op de arm van de halfelf en zijn permanent verbaasde blik gleed weg van zijn gezicht. Hij keek hem intens aan.

‘Nimmer heb je zwaardere tijden gekend, Halfelf,’ sprak de tovenaar ernstig. ‘Er is hoop, en de liefde moet overwinnen.’

Dat gezegd hebbende, stommelde hij voort en liep met veel bombarie een kast in. Twee geestelijken schoten hem te hulp en leidden hem de goede kant op.

‘Wie is dat?’ vroeg de verbijsterde acoliet.

‘Een vriend van Elistan,’ sprak Tanis binnensmonds. ‘Een heel oude vriend.’

Toen hij de Tempel wederom verliet, hoorde Tanis een stem in de verte mopperen: ‘Mijn hoed!’

Hoofdstuk 8

‘Crysania...’

Er volgde geen antwoord, slechts een laag, klagend geluid.

‘Shh... het komt goed. Je bent gewond geraakt, maar de vijand is nu weg. Drink hier maar wat van, dat helpt tegen de pijn.’

Hij nam enkele kruiden uit een buidel en mengde ze met kokend water, hielp Crysania enigszins overeind van haar geïmproviseerde en bebloede bed van bladeren en bracht de mok naar haar lippen. Al snel leek ze minder gepijnigd en opende haar ogen.

‘Inderdaad...’ mompelde ze, tegen hem aan leunend. ‘Dat is beter.’

‘Welnu,’ vervolgde Raistlin opgeruimd, ‘je moet onmiddellijk tot Paladijn bidden om je te laten genezen, Eerwaarde Dochter. We moeten snel verder trekken.’

‘Ik – ik weet het niet, Raistlin. Ik ben zo zwak... en Paladijn lijkt zo ver weg hier.’

‘Bidden tot Paladijn?’ klonk een ernstige stem. ‘Dat is godslastering, Zwarte Mantel!’

Fronsend en hevig ontstemd keek Raistlin op. Zijn ogen werden groot. ‘Sturm!’ stamelde hij.

Maar de jonge ridder hoorde hem niet; hij staarde Crysania aan en zag tot zijn afgrijzen hoe de wonden over haar lichaam langzaam heelden, hoewel nog niet volledig. ‘Hekserij!’ schreeuwde de ridder, terwijl hij zijn zwaard trok. ‘Hekserij!’

‘Geen hekserij, ridder!’ zei Crysania geschrokken. ‘We beoefenen geen hekserij. Ik ben een geestelijke van Paladijn. Bekijk het medaillon dat ik draag maar eens goed!’

‘Je liegt!’ riep Sturm haar heftig toe. ‘Er zijn helemaal geen geestelijken meer! Die zijn allemaal verdwenen tijdens de Catastrofe. En als je al de waarheid spreekt, wat doe je dan in het gezelschap van deze boosaardige tovenaar?’

‘Sturm, ik ben het! Raistlin!’ De aartsmagiër kwam overeind. ‘Kijk dan! Herken je me niet?’

De jonge ridder richtte zijn zwaard nu op Raistlin, en de punt raakte diens keel. ‘Ik weet niet met welke zwarte magie je mijn naam te weten bent gekomen, maar als je hem nog eens in de mond neemt, zul je het met je leven moeten bekopen. We maken korte metten met heksen, hier in Soelaas.’

‘Als eerzame en heilige ridder, ben je gebonden aan gehoorzaamheid en ridderlijkheid, en smeek ik je om gerechtigheid,’ sprak Crysania plechtig terwijl ze met Raistlins hulp moeizaam overeind kwam.

Het strenge gezicht van de jongeman verzachtte ietwat. Hij boog en schoof zijn zwaard in de schede, maar niet zonder een achterdochtige, zijdelingse blik op Raistlin. ‘U spreekt waarachtige woorden, vrouwe. Ik ben inderdaad gebonden aan mijn eed en ik zal u daarom rechtvaardig behandelen.’

Terwijl hij sprak, veranderde het bed van lover in een houten vloer; de bomen – banken; de hemel – een plafond; de weg – een gangpad tussen de banken. We bevinden ons in de Hal der Gerechtigheid, zag Raistlin, heel even duizelig van de plotselinge verandering. Met zijn arm nog om haar heen geslagen, hielp hij Crysania in een stoel aan de tafel, midden in het vertrek. Voor hen lag een podium en achter hen bleek de ruimte afgeladen vol te zitten met mensen die met grote nieuwsgierigheid en vreugde zaten te wachten op wat komen ging.

Raistlin keek eens goed. Hij kende deze mensen! Daar was Otik, de waard van de Herberg van het Laatste Huis, die verlekkerd aanviel op een bord kruidige aardappelen. En daar zat Tika, met haar rode krullen, en ze wees lachend naar Crysania. En Kitiara! Losjes leunend tegen de deurpost, omringd door bewonderend kijkende jongemannen, en haar hand op het gevest van haar zwaard, keek ze Raistlin guitig aan en knipoogde.

Raistlin keek koortsachtig om zich heen. Zijn vader, een arme houtsnijder, zat in de hoek, met afhangende schouders, met die eeuwig zorgelijke blik op zijn gezicht. Laurana zat apart van iedereen, en haar elfenschoonheid was een lichtend baken in de donkerste nacht.

Naast hem schreeuwde Crysania ‘Elistan!’ en ze probeerde hem de hand te reiken, maar hij keek haar slechts bedroefd aan en schudde zijn hoofd.

‘Sta op en betoon uw eer!’ riep een stem.

Met veel voetgeschuifel en krakende bankjes, stond iedereen in de Hal van Gerechtigheid op. Er daalde een respectvolle stilte neer over het gezelschap toen de rechter binnentrad. Gekleed in het grijze gewaad van Gilean, God van de Neutraliteit, nam de rechter plaats en keek de beschuldigden aan.

‘Tanis!’ riep Raistlin uit, een stap voorwaarts zettend. Maar de bebaarde halfelf fronste slechts zijn wenkbrauwen bij dit onbetamelijke gedrag terwijl een mummelende oude dwerg, de bode blijkbaar, naar voren kwam en Raistlin pijnlijk in de zij porde met de achterkant van zijn strijdbijl.

‘Zitten, heks, en je kop houden.’

‘Flint?’ Raistlin greep de dwerg bij de arm. ‘Herken je me niet?’

‘En van de bode blijf je ook af!’ bulderde Flint beledigd, en trok zijn arm terug. ‘Pfff... geen greintje respect voor mijn leeftijd of functie. Alsof ik een zak meel ben waar je zomaar in kunt knijpen...’

‘Genoeg, Flint,’ sprak Tanis, ondertussen Raistlin en Crysania strak aankijkend. ‘Welnu, wie beschuldigt deze twee?’

‘Dat ben ik!’ zei een ridder in vol ornaat.

‘Heel goed, Sturm Zwaardglans,’ antwoordde Tanis. ‘Je mag zo je beschuldigingen nader toelichten. En wie verdedigt deze twee figuren?’

Raistlin wilde opstaan om antwoord te geven, maar hij werd onderbroken.

‘Ik! Hier ben ik! Tanis... eh, edelachtbare! Ik sta hier, wacht even... volgens mij zit ik klem...’

Er ging een bulderend gelach op in de Hal, en iedereen draaide zich om naar een kleine kender, beladen met zware boeken, die blijkbaar klem zat tussen de deur. Grinnikend greep Kitiara hem bij zijn haarvlecht en sleurde hem naar binnen, waarbij hij weinig gracieus in het gangpad belandde. De boeken vlogen alle kanten op en het gelach zwol aan. Onaangedaan krabbelde de kender overeind, sloeg het stof van zijn kleding en half struikelend over zijn boeken wist hij eindelijk het podium te bereiken.

‘Mijn naam is Tasselhof Klisvoet,’ sprak hij plechtig en wilde Raistlins hand schudden. De aartsmagiër staarde hem slechts verbijsterd aan en verroerde zich niet. Schouderophalend bekeek Tas zijn eigen hand en wendde zich tot de rechter. ‘Goeiedag...’

‘Zitten, jij!’ brulde de dwerg. ‘Handen schudden met de rechter doe je niet, idioot!’

‘Ach, als ik daar nou schik in heb? Het is niet meer dan beleefd, maar dat is natuurlijk iets waar dwergen helemaal niets van afweten, per slot van rekening...’

‘Zitten en kop houden!’ schreeuwde de dwerg, terwijl hij hard met de steel van zijn bijl op de vloer bonsde.

De kender draaide zich om en liep besmuikt terug om naast Raistlin te gaan zitten. Maar voor hij ging zitten, imiteerde hij de zure blik van de dwerg zo goed dat de meute loeide van plezier, wat de dwerg alleen maar giftiger maakte. Maar nu kwam de rechter tussenbeide.

‘Stilte!’ riep Tanis gewichtig en de menigte viel langzaam stil. Tas liet zich naast Raistlin neerzakken.

De magiër voelde een zachte, subtiele aanraking, keek de kender kil aan en stak zijn hand uit. ‘Geef terug!’ eiste hij.

‘Wat? O, dit? Is dat van jou? Heb je vast laten vallen,’ zei Tas met gespeelde onschuld, voor hij een buidel met spreukkruiden teruggaf. ‘Ik vond ’m op de vloer...’

Boos rukte Raistlin de buidel uit de kenders handen en bond hem weer stevig vast aan het koord om zijn middel.

‘Je mag wel “dank je wel” zeggen, hoor,’ fluisterde Tas schel, om meteen weer stil te vallen na nog een priemende blik van de rechter. ‘Waar worden deze twee van beschuldigd?’ vroeg Tanis vervolgens.

Sturm Zwaardglans stapte naar voren en hier en daar klonk een schuchter applaus. De jonge ridder met zijn nauwgezette normen en waarden en melancholieke voorkomen werd blijkbaar zeer gewaardeerd.

‘Ik vond deze mensen in de vrije natuur, edelachtbare. Die met de zwarte mantels nam de naam van Paladijn in de mond’ – boos gemompel onder de toeschouwers – ‘en zelfs terwijl ik al toekeek, brouwde hij een smerig drankje dat de vrouw van hem moest opdrinken. Ze was zwaar gewond toen ik hen ontmoette; zij zat onder het bloed, en haar gezicht was verbrand en gehavend alsof ze door vlammen verteerd was. Maar toen ze het drankje innam, was ze als bij toverslag genezen!’

‘Nee!’ schreeuwde Crysania, die enigszins wankel overeind kwam. ‘Dat klopt niet. Raistlins drankje verlichtte slechts de pijn. Mijn gebeden genazen me! Ik riep Paladijn aan...’

‘Neem ons niet kwalijk, edelachtbare!’ riep de kender, overeind stuivend. ‘Mijn cliënte wilde uiteraard niet zeggen dat ze Paladijn aanriep. Een harlekijn die sliep. Dat bedoelde ze... inderdaad,’ giechelde Tas. ‘Gewoon wat woordspelingen om de lange reis op te vrolijken. Dat doen ze voortdurend, ha ha ha...’

Hij richtte zich nu, duidelijk hoorbaar voor iedereen, tot Crysania en siste haar toe: ‘Wat doe je nou? Hoe kan ik je nou ooit vrijpleiten als jij stomweg de waarheid gaat rondbazuinen? Dat kan ik natuurlijk niet hebben!’

‘Stilte!’ bulderde de dwerg.

Daarop draaide de kender zich bruusk om. ‘En van jou begin ik ook genoeg te krijgen, Flint! Houd nou eens op met dat geram op de vloer met die bijl van je, anders draai ik ’m om je nek!’

De toeschouwers wisten niet waar ze het moesten zoeken van vrolijkheid en zelfs de rechter moest glimlachen.

Crysania liet zich moedeloos naast Raistlin neervallen en haar gezicht was asgrauw. ‘Wat is dit voor een schertsvertoning?’ mompelde ze angstig.

‘Ik heb geen idee, maar ik ga er een eind aan maken.’ Raistlin kwam overeind.

‘Stilte, iedereen!’ Wonderlijk genoeg bracht zijn zachte, fluisterende stem totale stilte in het vertrek. ‘Deze dame is inderdaad een geestelijke van Paladijn en ik ben een tovenaar van de Zwarte Mantels, opgeleid tot magiër...’

‘O, doe eens een kunstje!’ kirde de kender, die van vreugde weer opsprong. ‘Laat me eens in de eendenvijver terechtkomen of zo...’

‘Zitten!’ galmde de dwerg.

‘Of zet de baard van die dwerg eens in brand!’ schaterde Tasselhof. Deze suggestie kon op veel bijval van het publiek rekenen.

‘Inderdaad, toon ons je magie, tovenaar!’ Tanis probeerde nu boven het rumoer uit te komen.

Iedereen viel stil, maar algauw steeg er gemompel op: ‘Ja, tovenaar, laat eens wat kunsten zien!’

Kitiara’s stem was duidelijk te onderscheiden toen ze luidkeels riep: ‘Doe eens een toverkunstje, mager scharminkel dat je bent!’

Raistlins tong plakte aan zijn gehemelte en Crysania’s blik vertoonde zowel angst als hoop. Zijn handen beefden. Hij pakte de Staf van Magius die naast hem stond, maar omdat hij zich nog maar al te goed herinnerde wat er de laatste keer gebeurde, durfde hij hem nauwelijks te gebruiken.

Zich oprichtend, bekeek hij het publiek met nauwelijks verholen minachting. ‘Ik hoef mezelf niet te bewijzen...’

‘Maar volgens mij is het toch wel een goed idee,’ stribbelde Tas tegen, terwijl hij aan Raistlins mantel trok.

‘Zie je wel!’ schreeuwde Sturm. ‘De heks faalt! Ik eis gerechtigheid!’

‘Gerechtigheid, gerechtigheid!’ scandeerde het publiek. ‘Verbrand de heksen! Hun lichamen! Verbrand hun zielen!’

‘Wel, tovenaar?’ vroeg Tanis scherp. ‘Kun je je woorden kracht bijzetten?’

De juiste woorden van de spreuk ontglipten hem... Crysania klampte zich aan hem vast... de herrie verdoofde hem. Hij kon niet meer nadenken! Hij wilde alleen zijn, weg van het honende gelach en de ogen die hem al veroordeeld hadden. ‘Ik, eh...’ Hij begon weer te stamelen en hij neeg zijn hoofd.

‘Verbrand ze!’

Ruwe handen grepen Raistlin beet, maar de rechtbank vervaagde voor zijn ogen. Hij worstelde om los te komen, maar het hielp hem niet; de man die hem vasthield was groot en sterk, met een gezicht dat ooit wellicht joviaal had geleken, maar nu slechts dodelijke ernst en vastberadenheid uitstraalde.

‘Caramon! Mijn broer!’ riep Raistlin, zich omdraaiend in de stalen greep om zijn tweelingbroer aan te kijken.

Maar Caramon negeerde hem. Hij sleurde de frêle magiër een heuvel op en Raistlin keek verontrust om zich heen. Voor hem, op de heuveltop, zag hij twee lange, houten staken rechtop in de grond staan. Aan de voet waren de dorpelingen – zijn vroegere vrienden en buren, zag hij – vrolijk bezig om zo veel mogelijk brandbaar materiaal te verzamelen.

‘Waar is Crysania?’ vroeg hij zijn broer, in de hoop dat zij misschien had kunnen ontsnappen en hem zou kunnen helpen. Maar toen ving hij een glimp op van een wit gewaad, en zag hij Elistan druk bezig om Crysania stevig vast te binden aan een van de staken. Ze vocht wanhopig terug, maar verzwakt als ze was, moest ze het uiteindelijk opgeven.

Huilend van angst en wanhoop, liet ze zich stevig aan de houten paal vastbinden.

Het donkere haar viel over haar schouders terwijl ze hartverscheurend huilde en haar wonden waren weer opengegaan, het bloed gutste eruit. Raistlin meende haar te horen bidden tot Paladijn, maar haar woorden gingen verloren in het gejoel van de woeste meute. Haar geloof verzwakte nu ze zelf ook allengs weggleed.

Daar kwam Tanis aanlopen, een brandende fakkel in zijn hand. Hij keek Raistlin onbewogen aan.

‘Aanschouw haar noodlot en dat van jezelf!’ schreeuwde de halfelf.

‘Nee!’ Raistlin worstelde wanhopig, maar Caramons greep leek wel een bankschroef.

Bukkend hield Tanis de toorts bij de voet van de paal, waar de olie de oplaaiende, likkende vlammen deed aanwakkeren. Het vuur knetterde hard en stortte zich op Crysania’s witte mantels. Boven het loeiende vuur hoorde Raistlin haar ijzingwekkende doodskreet. Niettemin speelde ze het klaar om nog een laatste blik op Raistlin te werpen. De pijn en angst in haar ogen, maar ook haar liefde voor hem, deed zijn hart heter branden dan welk vuur ter wereld ook.

‘Willen ze magie? Dan zal ik ze magie geven ook!’ Zonder veel omhaal duwde hij de verbijsterde Caramon zomaar opzij, en hief zijn handen ten hemel.

En op dat moment stroomden de magische spreuken weer vrijuit door zijn ziel, en zou hij ze nimmer meer kwijtraken.

Uit zijn vingertoppen schoten bliksemflitsen, die de wolken in de roodkoperen hemel troffen. De wolken antwoordden met hun eigen bliksem die op de grond rondom de magiër uiteenspatten.

Raistlin wilde nu in blinde woede de meute ongekend hard treffen – maar de mensen waren weg. Verdwenen, alsof ze nooit hadden bestaan.

‘Aha, mijn Koningin...’ Er krulde een sluw lachje om zijn lippen. Vreugde vervulde zijn ziel terwijl de extase van zijn magie in zijn bloed brandde. En eindelijk begreep hij alles. Hij doorzag zijn eigen dwaasheid, maar tevens zag hij zijn grote kans.

Hij was bedrogen – door zichzelf! Tas had hem daar al een onbewuste aanwijzing voor verschaft in Zhaman, maar hij had er blijkbaar te weinig aandacht aan besteed.

Ik dacht aan iets specifieks, zo had de kender gezegd, en daar verscheen het al! Als ik ergens heen wilde gaan, hoefde ik slechts aan die plek te denken, en dan verscheen het simpelweg, of ik ging er zelf heen, dat weet ik eigenlijk nooit zeker. Alle steden waar ik nooit eerder ben geweest, maar toch ook weer wel.

Dat had de kender hem duidelijk verteld.

Ik ging er voetstoots van uit dat de Afgrond een afspiegeling was van de wereld, realiseerde Raistlin zich. En dus ‘reisde’ ik er doorheen. Maar zo is het niet! Het is niets anders dan een afspiegeling van Mijn geest. Ik heb niets anders gedaan dan door mijn eigen geest gereisd!

De Koningin is in Godshuis omdat ik veronderstelde dat ze daar zou zijn. En Godshuis is even ver weg of dichtbij als ik zelf maar wil. Mijn magie werkte niet omdat ik eraan twijfelde, niet omdat zij het tegenwerkte. Wat er aan de hand was, was dat ik bijna zover was dat ik mezelf verslagen had! Maar nu weet ik het, Koningin! Nu weet ik het en kan ik dus overwinnen! Want Godshuis is slechts een stap verderop en daarvandaan is het ook maar een stap naar de Poort...

‘Raistlin!’

De stem klonk hees, gepijnigd en dodelijk vermoeid. Raistlin draaide zich om en de menigte was weg omdat ze nooit had bestaan. Hij had het zich allemaal ingebeeld. Het dorp, het land, het continent, al zijn waanbeelden waren verdwenen. Hij stond op vlak, golvend niets. De hemel en de aarde waren nauwelijks van elkaar te onderscheiden, beide waren opgetrokken uit hetzelfde afschrikwekkende, brandend roze. De vage horizon was als een mes dat het landschap wreed doorkliefde...

Maar één voorwerp was niet verdwenen – de houten paal. Omringd door verkoold hout stond hij eenzaam en scherp afgetekend tegen de roze hemel, ontsproten aan het niets daaronder. Er lag een roerloze gestalte naast. Wellicht waren de mantels ooit wit geweest, nu waren ze zwartgeblakerd. De geur van verbrand vlees was doordringend.

Raistlin kwam naderbij en knielde op de nog smeulende as, en draaide de gestalte om.

‘Crysania...’ mompelde hij.

‘Raistlin?’ Haar gezicht was gruwelijk verbrand en holle ogen staarden in de haar omringende leegte. Ze stak een hand uit die meer leek op een geblakerde klauw. ‘Raistlin...’ kreunde ze.

Zijn hand sloot zich om de hare. ‘Ik zie niets meer!’ jammerde ze. ‘Alles is donker! Ben jij dat?’

‘Ja,’ antwoordde hij.

‘Raistlin, ik heb gefaald...’

‘Nee, Crysania, je vergist je,’ sprak hij op koele toon. ‘Ik ben namelijk nog ongedeerd en mijn magie is weer sterk. In feite ben ik nu sterker dan ik ooit ben geweest. Ik zal mijn strijd voortzetten en de Koningin van de Duisternis alsnog verslaan.’

De gebarsten lippen vol blaren produceerden een flauw lachje, en de greep van de zwarte hand werd iets minder zwak. ‘Dan zijn mijn gebeden verhoord.’ Ze kuchte en er trok een pijnscheut door haar lichaam. Ze fluisterde iets en Raistlin bukte zich licht voorover om te kunnen luisteren. ‘Ik ben stervende, Raistlin. Ik ben nu te verzwakt. Paladijn zal me spoedig tot zich roepen. Blijf alsjeblieft bij me, blijf bij me tot ik sterf...’

Raistlin keek koel neer op wat er nog restte van de eens zo beeldschone vrouw. Een visioen drong zich op: hoe ze er ooit uit had gezien in het Bos van Caergoth, toen hij bijna zijn zelfbeheersing had verloren – haar witte huid, het zijden haar, haar glinsterende ogen.

Hij herinnerde zich de liefde in die ogen, haar nabijheid, de kussen op haar gladde huid...

Een voor een verbrandde Raistlin die herinneringen in zijn geest; zijn magie zette ze in vuur en vlam, ze vergingen tot as en de rook loste op in de lucht.

Met zijn andere hand bevrijdde hij zich uit haar greep.

‘Raistlin!’ huilde ze angstig, haar hand in de lege lucht ronddraaiend.

‘Je hebt mijn doel gediend, Eerwaarde Dochter.’ Raistlins stem klonk even kil en scherp als de dolk die hij aan zijn pols droeg. ‘Maar de tijd dringt. Er zijn mensen die me tegen willen houden bij de Poort, in Palanthas. Ik moet de Koningin dus verslaan en zo snel mogelijk de Poort weer betreden voor iemand de kans kan krijgen om me daadwerkelijk tegen te houden.’

‘Raistlin, laat me niet alleen! Niet hier, in dit zwarte niemandsland!’

Leunend op de Staf van Magius, die nu helderder dan ooit scheen, kwam Raistlin overeind. ‘Vaarwel, Eerwaarde Dochter,’ sprak hij zacht sissend, ‘ik heb je niet langer nodig.’

Crysania hoorde slechts het geruis van zijn zwarte mantels toen hij van haar wegliep, het zachter wordende gebons van de Staf op de bodem. En heel zwak, door de zurige geur van rook en verbrand vlees, ving ze iets op van wat op rozenblaadjes leek...

Toen was er stilte. Ze wist nu zeker dat hij weg was.

Ze was alleen, en haar laatste levenskrachten sijpelden door haar aderen, zoals haar laatste illusies haar geest ontgleden.

De volgende keer dat je weer kunt zien, Crysania, is als je verblind wordt door duisternis... oneindige duisternis.

Aldus sprak Loralon, de elfgeestelijke, bij de ondergang van Istar. Crysania had wel willen huilen, maar het vuur had haar tranen en de bron verteerd.

‘Ik zie nu pas echt helder!’ fluisterde ze in het donker. ‘Ik zie alles! Ik heb mezelf bedrogen. Ik betekende helemaal niets voor hem – ik was een schaakstuk dat hij naar believen op het grote bord heen en weer schoof. Maar evengoed als hij mij gebruikte, heb ik hem ook misbruikt!’ Ze kreunde diep. ‘Ik gebruikte hem om mijn trots en mijn ambities op een hoger plan te stellen! Mijn eigen zorgen hebben die van hem slechts verergerd! Hij is totaal verloren en ik heb hem naar zijn ondergang geleid. Want al zou hij de Koningin verslaan, dan betekent het slechts dat hij haar plaats in zal nemen!’

Naar een hemel starend die ze niet kon zien, schreeuwde Crysania van pure frustratie. ‘Ik heb dit veroorzaakt, Paladijn! Ik heb me dit leed zelf aangedaan, en de wereld. Maar, mijn God... wat heb ik hem daarbij aangedaan?’

Terwijl ze daar lag, in het absolute niets, weende haar hart de bittere tranen die haar ogen niet meer konden huilen. ‘Ik houd van je, Raistlin...’ mompelde ze. ‘Ik kon mezelf er nooit toe brengen om het je te zeggen, of het aan mezelf toe te geven.’ Ze schudde mismoedig haar hoofd, wat een pijn veroorzaakte die zo mogelijk nog erger was dan die van de vlammen, zoëven. ‘Was alles dan anders gegaan?’

De pijn werd minder en het leek alsof ze langzaam het bewustzijn verloor.

‘Goed dan...’ dacht ze vermoeid. ‘Ik ben stervende. Laat de dood maar komen en mijn lijden beëindigen.’

Moeizaam haalde ze adem. ‘Paladijn, vergeef me...’

En toen: ‘Raistlin...’

Met een laatste ademtocht: ‘...vergeef me...’

Crysania’s Lied

Water uit stof, oprijzend uit het water,

Continenten vormend, abstract als kleur of licht,

Voor het verdwenen oog, de aanraking van Paladijns dochter,

Die haar witte mantel ziet, ook zonder zicht.

Uit het water ontstaat een land, onmogelijk,

Als gevolg van een stil gebed,

De zon, de zee, de ster, aanvankelijk nog onooglijk,

Maar nu goddelijk aan het firmament gezet.

Stof uit water, oprijzend uit het stof,

De kleurrijke mantel, culminerend in wit.

Herinneringen aan landen, gematigd en dof,

Immer terugkerend licht, waar toch kleur in zit.

Uit het stof ontspringt een bron van tranen,

Ter voeding van het werk onzer handen,

Jaren en jaren van eeuwig, reikhalzend verlangen,

Naar veelbelovende en immanente landen.

Hoofdstuk 9

Tanis stond buiten de Tempel en overdacht enigszins laatdunkend de woorden van de oude tovenaar. De liefde moet overwinnen!

Zijn tranen wegvegend, schudde hij bitter zijn hoofd. Fizbans magie zou deze keer niet werken; in deze kwestie was de liefde immers ver te zoeken.

Raistlin had al lang geleden de liefde van zijn tweelingbroer puur voor eigen gewin misbruikt en verdraaid, waardoor Caramon uiteindelijk een meelijwekkend figuur werd, die zich dagelijks vol liet lopen met dwergendrank. En kil marmer had nog meer aanleg om iets lief te hebben dan de ijzige Crysania. En ach, Kitiara... had die ooit iemand werkelijk liefgehad?

Tanis had liever helemaal niet aan haar gedacht, niet weer. Maar hoe meer hij zijn best deed om haar naar de donkerste krochten van zijn gedachten te verbannen, hoe vaker ze vrolijk weer tevoorschijn kwam. Hij dacht onbewust vaak weer terug aan hun eerste ontmoeting, in de wildernis nabij Soelaas. Een vrouw die voor haar leven vocht met aardmannen, deed uiteraard de ridder in Tanis ontwaken! Deze vrouw moest gered worden... totdat ze nota bene woedend op hem werd omdat hij al haar plezier kwam bederven!

Vanaf dat moment was Tanis in haar ban. Tot dusver betrof zijn enige noemenswaardige liefde een fragiel elfenmeisje, ene Laurana. Ze waren samen opgegroeid, en haar vader had de bastaard halfelf in zijn gezin opgenomen uit een soort liefdadigheid, nadat de moeder bij de geboorte was overleden. Het kwam deels door Laurana’s kalverliefde – een liefde die haar vader overigens nooit zou toestaan – dat de halfelf zijn thuisland verliet en de wereld in trok met de oude Flint, de dwerg-ijzersmid.

Het leed geen twijfel dat Tanis nog nooit een vrouw als Kitiara had ontmoet – stoutmoedig, heldhaftig, beeldschoon en sensueel. Ze wond er trouwens geen doekjes om, bij die eerste ontmoeting, en liet hem onmiddellijk weten dat ze hem aantrekkelijk vond en hun gekibbel die dag eindigde dan ook in een nacht vol passie tussen Kitiara’s bontdekens. Nadien waren ze vaak samen geweest, samen reizend of in het gezelschap van hun vrienden, Sturm Zwaardglans en Kitiara’s halfbroers, Caramon en zijn fragiele tweelingbroer, Raistlin.

Toen hij zichzelf diep hoorde zuchten, schudde Tanis boos zijn hoofd. Nee! Hij verdreef zijn gedachten en stuurde ze terug naar de donkere nissen van zijn geest, en sloot de deur. Kitiara had nooit van hem gehouden. Ze had hem als aardig tijdverdrijf beschouwd, meer niet. Toen de kans zich voordeed om datgene te grijpen wat ze écht wilde – macht – had ze hem zonder aarzeling in de steek gelaten. Maar al sloot hij haar dan buiten, hij bleef in de verte haar stem horen. Hij hoorde de bewuste woorden weer die ze had gesproken, de avond van de ondergang van de Koningin van de Duisternis, diezelfde avond dat ze Tanis en Laurana had helpen ontsnappen.

‘Vaarwel, Halfelf. En vergeet niet, ik doe dit uit liefde voor jou!’

Plots dook er een donkere gestalte, als de belichaming van zijn eigen schaduw, vlak naast hem op. Een onwillekeurige angst bekroop de halfelf dat hij iets uit zijn onderbewustzijn had helpen materialiseren, maar de gestalte groette hem en Tanis zag dat het een wezen van vlees en bloed was. Hij slaakte een zucht van opluchting en hoopte maar dat de donkere elf niet in de gaten had hoe ver hij met zijn gedachten was afgedwaald. Niettemin vreesde hij dat Dalamar ze sowieso wel kon raden. Opzichtig zijn keel schrapend, bekeek Tanis de magiër in het zwart eens goed.

‘Is Elistan...’

‘...dood?’ zei Dalamar koeltjes. ‘Nee, nog niet. Maar ik voelde een aanwezigheid van iemand die ik als hoogst onaangenaam ervoer, dus ben ik maar gegaan. Mijn diensten waren niet langer nodig.’

Tanis bleef ineens stilstaan op het gazon en keek Dalamar strak aan. Die had zijn zwarte kap nog niet over zijn hoofd getrokken en daardoor waren zijn fijne gelaatstrekken goed zichtbaar in de vredige schemering. ‘Waarom deed je het eigenlijk?’ vroeg Tanis hem.

De elf hield ook halt en met een scheef lachje antwoordde hij: ‘Wat bedoel je?’

‘Hierheen komen! Om Elistans pijn te verzachten!’ Tanis wuifde om zich heen. ‘Voor zover ik weet, moet je behoorlijk lijden als je voet op deze gewijde bodem zet.’ Zijn gezicht stond bijna grimmig toen hij zei: ‘Ik kan me niet voorstellen dat een leerling van Raistlin om iemand anders kan geven!’

‘Nee,’ wierp Dalamar tegen. ‘Raistlins leerling gaf persoonlijk niets om het lot van de geestelijke. Maar die leerling van Raistlin kent ook eergevoel. Hij is opgevoed in de wetenschap dat je je schulden dient af te betalen, niemand uitgezonderd. Komt dat overeen met wat jij allemaal weet van mijn Shalafi?’

‘Ja, ja...’ antwoordde Tanis met tegenzin, ‘maar...’

‘Ik loste gewoon een schuld in, verder niets.’ Dalamar liep weer verder, maar Tanis meende toch een gepijnigde blik op zijn gezicht waar te nemen. De elf wilde deze plek overduidelijk zo snel mogelijk verlaten en Tanis kon hem nauwelijks bijbenen. ‘Je moet weten dat Elistan ooit in de Toren van de Hoge Magie is geweest om mijn Shalafi te helpen.’

‘Raistlin?’ Tanis klonk verbijsterd en hij bleef weer staan. Dalamar liep echter stug door, zodat Tanis hem op een sukkeldrafje in moest zien te halen.

‘Inderdaad,’ vervolgde de elf, niet wetend of Tanis hem nog wel kon verstaan, ‘niemand weet dat, zelfs Raistlin zelf niet. De Shalafi werd ongeveer een jaar geleden heel erg ziek. Ik was de enige die bij hem was, en ik werd bang. Ik weet helemaal niks over ziektes, of over genezingen. In mijn wanhoop deed ik toen een beroep op Elistan. En hij kwam...’

‘Heeft hij... heeft hij Raistlin genezen?’ vroeg Tanis verbijsterd.

‘Nee.’ Dalamar schudde zijn hoofd, waarbij zijn zwarte, golvende haar over zijn schouders viel. ‘Raistlins gezondheidstoestand gaat de macht van de normale geneeskunde ver te boven, het is een offer dat hij moet brengen voor zijn magische krachten. Wat Elistan wél voor elkaar kreeg, was dat hij Raistlins pijn wat kon verlichten en hem enige rust kon schenken. En die schuld heb ik hier dus terug kunnen betalen.’

‘Geef jij om... voel je genegenheid voor Raistlin?’ vroeg Tanis aarzelend.

‘Wat zijn dat voor wonderlijke vragen, halfelf?’ viel Dalamar ongeduldig uit. Ze stonden nu aan de rand van het gazon. De avondschaduwen strekten langzaam hun vingers uit naar hen die vermoeid de ogen wilden sluiten. ‘Net als Raistlin geef ik slechts om een ding – de Kunst en de macht die dat met zich meebrengt. Daar heb ik mijn eigen volk voor opgegeven, mijn thuisland en mijn erfgoed. Daarom beweeg ik mij slechts voort in de schemering. Raistlin is de Shalafi, mijn leraar, mijn meester. Hij is een meester in de Kunst, een van de allergrootsten ooit. Toen ik vrijwillig aanbood om voor het Conclaaf te spioneren, wist ik heel goed dat ik mijn leven riskeerde. Maar die prijs was maar heel klein, gezien de kans die ik kreeg om in de aanwezigheid te verkeren van zo’n grootheid! Ik kon hem toch niet zomaar kwijtraken? Zelfs nu nog, als ik me bedenk wat me te doen staat, als ik denk aan de kennis die verloren zal gaan als hij sterft, zou ik bijna...’

‘Zou je bijna wat...?’ onderbrak Tanis hem, gealarmeerd. ‘Zou je hem bijna toestaan de Poort te betreden? Kun je hem eigenlijk wel stoppen, als hij terugkeert, Dalamar? En wil je dat wel?’

Ze waren nu aan het einde van het terrein van de Tempel gekomen en de avond viel als een zachte deken over het land. Het was nog warm en de avondlucht was vol van veelbelovend nieuw leven. Overal waren vogelgeluiden te horen en in de stad stonden vele kaarsen voor vele ramen om geliefden naar huis te leiden. Solinari schitterde aan de horizon, alsof de goden hun eigen baken hadden neergezet. Tanis’ ogen werden echter naar een plek vol kille zwartheid geleid, op deze toch zo zwoele avond. De Toren van de Hoge Magie stond daar in de verte, onheilspellend in al zijn glorie. Geen kaarsen voor de ramen. Hij vroeg zich onwillekeurig af wie of wat er op de jonge leerling wachtte ter verwelkoming.

‘Laat me iets vertellen over de Poort, halfelf,’ antwoordde Dalamar. ‘Precies zoals mijn Shalafi het mij vertelde.’ Zijn blik volgde die van Tanis, naar het hoogstgelegen vertrek in de Toren. Toen hij sprak, was zijn stem niet meer dan een fluistering. ‘Er is een hoek in dat laboratorium waar zich een doorgang bevindt, een doorgang zonder slot. Vijf metalen drakenkoppen omringen de doorgang. Kijk naar binnen en je ziet niets – totale leegte. De drakenkoppen zijn koud en verstild. Dat is de Poort. Maar er bestaat er nog een; in de Toren van Hoge Magie in Wayreth. De enige andere, waar we het bestaan ook van kenden, stond in Istar en werd vernietigd tijdens de Catastrofe. De Poort van Palanthas werd ooit overgebracht naar het magische fort Zhaman, ter bescherming tegen de bloeddorstige meutes van de Priesterkoning die de Toren alhier bedreigden. Hij werd wederom verplaatst toen Fistandantilus Zhaman verwoestte, en zo keerde de Poort weer terug naar Palanthas. Magiërs in lang vervlogen tijden hadden de poorten ooit gecreëerd om sneller met elkaar te kunnen communiceren, maar de reikwijdte bleek te groot – zij leidde hen naar andere dimensies.’

‘De Afgrond...’ mompelde Tanis.

‘Ja. En de magiërs beseften te laat hoe gevaarlijk de Poort feitelijk was. Als iemand van hier de Afgrond betrad, kon de Koningin op haar beurt onze wereld betreden, iets waar ze al lang op uit was geweest. En zo meenden ze, dat ze met de hulp van de geestelijken van Paladijn, voldoende maatregelen hadden genomen dat niemand de Poort meer kon gebruiken. Slechts de meest kwaadaardige ziel, die zich al aan alles wat boosaardig was had verkwanseld, kon nog wensen om die doorgang voor eigen gewin te gebruiken. En slechts de puurste en meest goedwillende met een fataal vertrouwen in die bewuste persoon, kon de Poort openhouden...’

‘Raistlin en Crysania.’

Dalamar lachte cynisch. ‘In hun oneindige wijsheid hadden die oude, dorre magiërs nooit kunnen voorzien dat zoiets als liefde hun meesterplan kon ondermijnen. Dus je begrijpt nu misschien, halfelf, dat als Raistlin zal proberen om de Poort weer te betreden vanuit de Afgrond, ik hem wel zal moeten tegenhouden. Want de Koningin zal hem op de voet volgen.’

De uitleg kon Tanis’ angsten maar deels wegnemen. De elf leek zich wel bewust van het immense gevaar, en hij leek ook kalm en vol zelfvertrouwen...

‘Maar kun jij hem tegenhouden?’ drong Tanis aan terwijl zijn oog weer op de borst van Dalamar viel. De plek waar de vijf brandmerken voor eeuwig afgebeeld stonden als bittere waarschuwing.

Dalamar merkte Tanis’ blik op en onwillekeurig gleed zijn hand naar zijn borst. Zijn gezichtsuitdrukking werd kil. ‘Ik ken mijn eigen beperkingen,’ sprak hij zacht. Toen lachte hij en haalde zijn schouders op. ‘Ik zal eerlijk tegen je zijn. Als mijn Shalafi op de toppen van zijn kracht zou verkeren als hij de Poort betreedt, nee, dan zou ik hem niet aankunnen. Dat zou niemand kunnen. Maar zo sterk zal Raistlin niet zijn. Hij zal grote delen van zijn kracht kwijt zijn na zijn strijd met de Koningin, omdat hij haar zal dwingen hem alleen te trotseren. Dan zal hij absoluut verzwakt zijn, wellicht gewond. Zijn enige hoop is om haar naar zijn eigen wereld te lokken. Hier kan hij op krachten komen, en zal zij de zwakkere van de twee blijken te zijn. En ja, omdat hij dus op zijn minst gewond zal zijn, zal ik hem aankunnen. En reken maar dat ik hem zal tegenhouden!’

Omdat hij zag dat Tanis nog steeds twijfelde aan de goede afloop, verstomde zijn lach. ‘Je moet namelijk begrijpen dat er voor mij zoveel te winnen valt, dat ik simpelweg wel moet slagen.’ Daarop maakte hij een lichte buiging, sprak een spreuk uit en verdween.

Maar terwijl hij plotseling in de nacht verdween, weerklonk Dalamars zachte stem nog. ‘Je hebt de zon voorlopig voor het laatst gezien, halfelf. Raistlin en de Koningin hebben elkaar ontmoet. Takhisis verzamelt haar handlangers en de strijd gaat beginnen. Morgen zal er geen zonsopgang zijn...’

Hoofdstuk 10

Raistlin, en zo ontmoeten we elkaar weer.

‘Mijn Koningin.’

Buig je voor me, tovenaar?

‘Deze allerlaatste keer wil ik u die eer bewijzen.’

En ik buig voor jou, Raistlin.

‘U bewijst me te veel eer, Majesteit.’

Integendeel. Ik heb je spelletjes nauwlettend en met genoegen gadegeslagen. Voor elke zet van mij, had jij een tegenzet. Meer dan eens zette je alles op het spel om een slag te winnen, je hebt jezelf bewezen als kundig en bekwaam, en onze botsingen hebben me veel plezier bezorgd. Maar nu moet er een einde aan komen, waardige opponent, je hebt nog maar een stuk op het bord staan – dat ben jij zelf. En daar tegenover staat de absolute macht van mijn legioenen. Maar omdat ik gesteld op je ben geraakt, Raistlin, zal ik je een gunst verlenen.

Ga terug naar je geestelijke, je metgezel. Ze is stervende, en wordt door onuitsprekelijke kwellingen gepijnigd. Ga terug en kniel naast haar neer. Neem haar in je armen en trek haar dicht tegen je aan. De troostende mantel des doods zal jullie beiden bedekken, jullie zullen de duisternis tegemoet zweven en eeuwige rust vinden.

‘Mijn Koningin...’

Je schudt je hoofd.

‘Takhisis, Almachtige Koningin, ik dank u oprecht voor dit overweldigende aanbod. Maar ik speel dit spel – zoals u het noemt – om uiteindelijk te winnen. En ik zal het tot het bittere einde uitspelen.’

En reken dan maar dat het einde bitter zal zijn – voor jou! Ik geef je een unieke kans dankzij je vaardigheden en je moed en dat schuif je zomaar terzijde?

‘Uwe Majesteit is te vrijgevig. Dat ben ik niet waard...’

En nu bespot je me! Lach maar zolang je kunt, magiër, want als je ook maar een vergissing maakt – die ene fatale vergissing – zal ik je grijpen! Mijn nagels zullen diep in je weke vlees zinken en je zult smeken om je dood. Maar die zal niet komen. De dagen zullen eindeloos lijken voor je, Raistlin Majere. En elke dag zal ik je opzoeken in je gevangenis – de gevangenis van je eigen geest. En omdat je me vermaakt hebt, zul je me vermaak blijven schenken. Je zult gemarteld worden in geest en lichaam. En aan het einde van elke dag zul je sterven van de pijn. En aan het begin van de nacht zal ik je steeds weer tot leven wekken, je zult nimmer slapen, maar slechts jammerend wakker liggen in pure doodsangst voor de naderende dag. En ’s ochtends zal mijn gezicht het eerste zijn dat je ziet.

Wat? Je wordt bleek, magiër, je magere lichaam beeft, je handen trillen. Je ogen worden groot van angst. Werp je op je knieën en smeek om vergeving!

‘Mijn Koningin...’

Wat!? Kniel je nog niet voor me?

‘Mijn Koningin... u bent aan zet.’

Hoofdstuk 11

‘Alle donders nog aan toe! Als het gaat stormen, laat het dan in godsnaam gauw achter de rug zijn!’ mopperde Heer Gunthar.

Tsja, aflandige winden... dacht Tanis sarcastisch, maar hij hield zijn gedachten maar voor zichzelf, evenals Dalamars woorden, omdat hij wel zeker wist dat Gunthar ze nimmer zou geloven. De halfelf was nerveus en ongewoon gespannen. Hij had steeds meer moeite om geduld te betrachten met de erg zelfingenomen ridder. De wonderlijke hemel van die ochtend was deels de oorzaak; Dalamars voorspelling was inderdaad uitgekomen – er was geen normale zonsopgang geweest. In plaats daarvan verschenen er paarsblauwe wolken, met groene accenten, afgewisseld door spookachtige bliksemflitsen die donderend en daverend de hemel deden koken. Wind stond er niet en het regende ook al niet. Het werd bloedheet en drukkend. Terwijl de ridders hun wachtrondes liepen in hun zware wapenrusting, veegde iedereen het zweet van zijn voorhoofd en binnensmonds werd er gemopperd over ‘die verdomde lentestormen’.

Slechts twee uur geleden was Tanis nog in Palanthas geweest, woelend tussen de zijden lakens van Heer Amothus’ logeerkamer, zijn hoofd brekend over Dalamars laatste opmerkingen. De halfelf had de halve nacht wakker gelegen, ook al omdat hij steeds weer aan Elistan moest denken.

Rond middernacht was het nieuws gekomen dat de geestelijke van Paladijn deze wereld voorgoed had verruild voor een andere, helderder vorm van bestaan. Hij was vredig heengegaan, met zijn hoofd in de armen van een oude, geheimzinnige tovenaar die even mysterieus was verschenen als weer verdwenen. Eindelijk, na zijn malende gedachten over Dalamars waarschuwing, zijn verdriet om Elistan en de vele mensen die hij al had zien sterven tijdens zijn leven, was Tanis in slaap gesukkeld, toen een boodschapper hem een belangwekkend bericht kwam brengen.

Uw aanwezigheid wordt onmiddellijk vereist in de Toren van de Hoge Geestelijkheid - Heer Gunthar uth Wistan.

Nadat hij wat koud water in zijn gezicht had gegooid en een bediende afwees die hem wilde helpen met zijn lederen wapenrusting, vertrok Tanis schielijk uit het paleis, waarbij hij ook nog beleefd doch dringend Charles’ ontbijt aan zich voorbij moest laten gaan. Buiten wachtte een jonge, bronzen draak die zich voorstelde als Vuurflits, wiens geheime drakennaam eigenlijk Khirsah luidde.

‘Ik ken twee van je vrienden, Tanis Halfelf,’ zei de draak terwijl zijn sterke vleugels hen beiden moeiteloos over de muren van de slapende stad droegen. ‘Ik had de eer te mogen strijden in de Slag om De Vingaardbergen, met de dwerg Flint Smidsvuur en de kender Tasselhof Klisvoet.’

‘Flint is dood...’ antwoordde Tanis met zwaar gemoed, in zijn ogen wrijvend. Hij had inderdaad te veel vrienden zien sterven.

‘Zoiets had ik al gehoord,’ antwoordde de draak respectvol. ‘En het deed me verdriet het te moeten horen. Maar hij heeft een rijk gevuld leven geleid. Voor zo iemand is de dood de allerhoogste eer.’

Vast wel, dacht Tanis vermoeid. En hoe zat het dan met Tasselhof? Vrolijk, goedgehumeurd en niets meer vragend van het leven dan wat avontuur en een buidel vol wonderen. Als het waar was – dat Raistlin hem had gedood, zoals Dalamar suggereerde – welke allerhoogste eer was daar dan te vinden? En Caramon, de arme, altijd dronken Caramon – was zijn dood een allerlaatste eer of beëindigde het mes van zijn tweelingbroer slechts zijn diepste ellende?

Al peinzend viel Tanis half in slaap op de drakenrug en hij werd pas weer alert toen Khirsah op de binnenplaats van de Toren landde. Om zich heen kijkend, werd Tanis’ humeur er niet beter op. Ook hier werd hij weer met de dood geconfronteerd, want hier lag Sturm immers begraven – wederom zo’n allerlaatste en hoogste eer.

Kortom, Tanis had een vreselijk humeur toen hij snel naar het vertrek van Heer Gunthar werd begeleid, hoog in de torenspits. De hoge locatie bood een fantastisch uitzicht op de hemel en de omliggende landen. Uit het raam starend, waarbij de wolken hem een steeds groter gevoel van naderend onheil en rampspoed brachten, had Tanis nauwelijks in de gaten dat Heer Gunthar het vertrek betrad en dat hij het woord al tot hem richtte.

‘Neem me niet kwalijk, Heer,’ zei hij en draaide zich om.

‘Tarbaanse thee?’ vroeg Gunthar. Hij hield een mok dampende, bittere thee omhoog.

‘Ja, dank u.’ Tanis nam de beker aan en dronk de thee gulzig op. De aangename warmte stroomde door zijn lichaam en hij negeerde het feit maar even dat hij zijn tong pijnlijk had verbrand.

Gunthar kwam uiterst ontspannen naast hem staan, bekeek de wonderlijke stormwolken en nipte van zijn thee met een kalmte die Tanis zo irriteerde dat hij het liefst zijn snor had afgerukt.

Waarom moest ik eigenlijk op stel en sprong opdraven? Inwendig kookte Tanis van woede. Maar hij wist maar al te goed dat de ridder de eeuwenoude beleefdheidsrituelen zou respecteren voordat hij daadwerkelijk tot de kern van de zaak zou doordringen.

‘Heeft u het gehoord van Elistan?’ vroeg Tanis uiteindelijk.

Gunthar knikte. ‘Ja, we hoorden het vanmorgen vroeg. De ridders willen een eredienst voor hem houden, hier in de Toren. Als we er nog aan toekomen.’

Tanis verslikte zich half in zijn thee en slikte de vloeistof snel door. Slechts een ding zou de ridders kunnen verhinderen om een dergelijke eredienst te houden – oorlog. ‘Er nog aan toekomen? Weet u soms iets wat ik nog niet weet? Nieuws uit Sanctie? Wat melden onze spionnen zoal?’

‘Onze spionnen zijn vermoord,’ meldde Heer Gunthar op vlakke toon.

Tanis draaide zich abrupt om. ‘Wat? Maar hoe...’

‘Hun verminkte lichamen werden door zwarte draken naar het fort van Solanthas gebracht en gisteravond op de binnenplaats gedropt. Vervolgens overviel die vreemde storm ons plotseling – perfecte dekmantel voor de draken en voor...’ Heer Gunthar keek nu fronsend uit het raam.

‘Draken en...?’ vroeg Tanis op scherpe toon. Een verontrustende mogelijkheid begon vorm aan te nemen in zijn gedachten en hij morste hete thee over zijn hand. Vlug zette hij de beker op de vensterbank.

Gunthar wreef eens over zijn snorpunten en de rimpels op zijn voorhoofd werden dieper. ‘We hebben vreemde rapporten ontvangen, allereerst uit Solanthas en vervolgens uit Vingaard.’

‘Hoezo? Hebben ze iets vreemds gezien? Wat dan?’

‘Iets gezien hebben ze niet. Het is veelal iets wat ze horen. Vreemde geluiden, uit de wolken – of wellicht zelfs van boven de wolken.’

Tanis’ gedachten dwaalden af naar Waterwinds beschrijving van het Beleg van Kalaman. ‘Draken?’

Gunthar schudde ontkennend zijn hoofd. ‘Stemmen, gelach, deuren die dichtsloegen, gekraak, gepiep...’

‘Ik wist het!’ Tanis liet zijn gebalde vuist met een luide klap neerkomen op de vensterbank. ‘Ik wist wel dat Kitiara iets speciaals in haar schild voerde! Natuurlijk... dit moet het zijn!’ Bedroefd staarde hij uit het raam. ‘Een vliegende citadel!’

Naast hem stond Gunthar nu hevig te zuchten. ‘Ik had je gezegd dat ik de Hoge Drakenheer respecteerde, maar blijkbaar toch niet genoeg. In één keer heeft ze alle logistieke problemen qua troepenverplaatsingen opgelost. Aanvoerroutes heeft ze niet meer nodig, want ze neemt alles gewoon mee. En deze Toren is ontworpen om grondtroepen te weerstaan, maar ik heb geen idee hoe lang we het uithouden onder een aanval van een vliegende citadel. Destijds bij Kalaman belaagden de draconen de stad simpelweg vanuit de lucht en zaaiden ze dood en verderf in de straten. Zwarte magiërs gooiden vuurballen in het rond en uiteraard had je ook die kwaadaardige draken dan nog.’

‘Niet dat ik er enige twijfel over heb dat de ridders geen stand zullen houden, uiteraard,’ haastte Gunthar zich daaraan toe te voegen. ‘Ik stel alleen dat de strijd een stuk heviger zal worden dan verwacht. Ik heb onze strategie dus enigszins aangepast. Kalaman overleefde de aanval door te wachten tot de meeste vijandige troepen waren geland, waarna onze draken zo veel mogelijk zwaarbewapende manschappen naar boven vlogen, om de citadel over te nemen. Natuurlijk laten we de meeste ridders hier achter om de eerste aanval af te slaan, maar ik heb honderd man klaarstaan om met hun bronzen draken de aanval op de citadel zelf in te zetten.’

Dat was slim, moest Tanis toegeven. Waterwind had hem hetzelfde verhaal verteld over Kalaman. Maar wat ook het geval was, was dat Kalaman de citadel slechts terug kon drijven, maar niet veroveren. Kitiara’s troepen hadden zich op simpele wijze kunnen hergroeperen, waarna ze koers naar Sanctie hadden gezet, waar het hele schouwspel zich opnieuw ontvouwde.

Hij wilde dit punt nog even aanstippen, maar Gunthar onderbrak hem.

‘We verwachten de aanval nu elk moment,’ zei Gunthar, kalm uit het venster starend. ‘In feite...’

Toen greep Tanis hem bij de arm. ‘Daar!’ wees hij.

Gunthar knikte somber en wendde zich tot de wacht bij de deur. ‘Sla het alarm!’

Trompetten begonnen te schallen, trommels roffelden. De ridders namen hun gevechtsposities in op de kantelen van de Toren met grote efficiëntie. ‘We waren er immers de gehele nacht al op voorbereid,’ voegde Heer Gunthar er enigszins overbodig aan toe.

De ridders waren zo gedisciplineerd dat er geen kreet of woord te horen was toen het vliegende fort duidelijk zichtbaar uit de stormwolken tevoorschijn kwam. De bevelhebbers gaven met grote kalmte hun orders, terwijl de trompetten nog steeds het naderende gevecht aankondigden. Hier en daar hoorde Tanis wat gerinkel van een wapenrusting of zag hij een ridder, toch ietwat gespannen, van de een op de andere voet gaan leunen. Toen hoorde hij ver boven zich het klapwieken van bronzen drakenvleugels; Khirsah en de rest van de troep kozen het luchtruim vanuit de Toren.

‘Ik ben je dankbaar dat je me overhaalde om de verdediging van de Toren op te voeren,’ zei Gunthar, nog steeds opmerkelijk kalm. ‘Uiteindelijk kon ik slechts de weinige ridders optrommelen die meteen beschikbaar waren, maar niettemin heb ik er inmiddels tweeduizend hier ter plekke. We zijn welvoorzien, lijkt me. De Toren zal standhouden – zelfs tegen de citadel, daar twijfel ik niet aan. Kitiara kan niet meer dan duizend manschappen vervoeren...’

Tanis had graag gezien dat Gunthar daar niet steeds de nadruk op legde; het klonk namelijk alsof de ridder vooral zichzelf probeerde te overtuigen. En terwijl de citadel steeds dichterbij kwam, schreeuwde een innerlijk stemmetje hem toe, in steeds dringender bewoordingen dat er iets niet klopte...

Maar hij kon zich niet bewegen. Of goed nadenken. De vliegende citadel was inmiddels volledig zichtbaar, nu de stormwolken geen bescherming meer boden. Het vliegende fort vulde zijn blikveld en hij moest onmiddellijk terugdenken aan die eerste keer in Kalaman, waar het schouwspel hem zowel angst aanjoeg als zijn bewondering opwekte. Net als toen stond hij daar maar en staarde...

Na jarenlang hard werken in de diepste krochten van de tempels van Sanctie waren zwarte magiërs, onder leiding van Heer Ariakas – de bevelhebber van de drakenlegers en de genius die de Koningin van de Duisternis bijna de totale overwinning had gebracht – erin geslaagd om een compleet kasteel van zijn funderingen los te wrikken en de lucht in te sturen. De vliegende citadels hadden eerder ook andere steden aangevallen tijdens de voorbije oorlog en zelfs Kalaman, met al haar wallen en versterkingen, was bijna ten onder gegaan.

Zwevend op wolken van boosaardige magie, verlicht door veelkleurige bliksemflitsen, kwam de citadel steeds dichterbij. Tanis kon de lichten in de ramen van de drie torens zien en de joelende en schreeuwende geluiden horen die aan land doorsnee klonken, maar vanuit de lucht vervreemdend en sinister. Stemmen, wapengekletter. Ook hoorde hij de gezangen en de repetitieve spreuken van de magiërs die zich voorbereidden op wat komen zou. Hij zag de draken die lui rondom de citadel cirkelden. Tevens zag hij, bizar genoeg, een half afgebrokkelde binnenplaats, precies op de plekken waar de magie het kasteel van zijn funderingen had getrokken.

Tanis keek met hulpeloze fascinatie toe, en dat innerlijke stemmetje bleef maar tegen hem tekeergaan. Tweeduizend ridders! Op het laatste moment opgeroepen en slecht voorbereid! Slechts enkele draken! De Toren zelf zou hoogstwaarschijnlijk wel stand houden, maar de prijs zou akelig hoog zijn. Niettemin hoefden ze maar een paar dagen stand te houden, want tegen die tijd zou Raistlin wel verslagen zijn. En dan zou Kitiara haar beleg van Palanthas zeker niet door willen zetten. Ook zouden er meer ridders en sterke draken aangekomen zijn en heel misschien konden ze de vijand dan voor eens en voor altijd verslaan.

Zij had immers de breekbare vrede geschonden die er bestond tussen de Hoge Drakenheer en het vrije volk van Ansalon. Zij had Sanctie verlaten om de vrije wereld vijandig tegemoet te treden. Dit was eigenlijk de perfecte gelegenheid; ze konden haar verslaan en wellicht gevangen nemen. Tanis’ keel kneep pijnlijk samen. Zou Kitiara zich levend gevangen laten nemen? Nee, natuurlijk niet... Zijn hand sloot zich om het gevest van zijn zwaard; hij zou erbij zijn als de ridders de citadel aan zouden vallen en wellicht kon hij Kitiara ervan overtuigen om zich over te geven. Hij zou er immers op toezien dat ze rechtvaardig behandeld zou worden, als eervolle vijand...

Hij zag haar plots zo ontzettend duidelijk voor zich! Uitdagend, te midden van haar vijanden, honderd procent bereid haar huid zo duur mogelijk te verkopen. En dan zou ze ineens hem zien. Heel eventjes zouden haar harde ogen wellicht zachter lijken, en zou ze haar zwaard laten vallen en naar hem reiken...

Hoe kon hij dat nou eigenlijk denken? Tanis schudde zijn hoofd. Hij stond te dagdromen als de eerste de beste jongeling die zijn eerste kalverliefde beleeft! Maar hij zou haar toch heel duidelijk maken dat hij onvoorwaardelijk aan de kant van de ridders stond...

Toen hoorde hij commotie beneden zich op de kantelen en Tanis keek gealarmeerd naar buiten. Hij wist eigenlijk zonder te kijken al wat er gaande was – drakenangst. Vernietigender dan een salvo pijlen. De aanblik van de onheilspellende zwartblauwe drakenvleugels deed een golf van angst door de rangen gaan. De oudere ridders, veteranen van de Oorlog van de Lans, gaven geen krimp, en klampten zich vast aan hun wapens en probeerden de angst in hun hart te negeren. Maar de jongere ridders, die nu hun eerste draken op het strijdveld zagen, krompen ineen van pure angst en sommigen gilden het zelfs uit bij de gruwelijke aanblik. Tanis zag het tandenknarsend aan, maar hij voelde de angst zelf ook. Zijn maag kromp ineen en hij slikte met moeite het gal weg dat in zijn keel omhoogkwam. En aan de gelaatsuitdrukking van Gunthar te zien, onderging hij dezelfde gevoelens.

Omhoogkijkend zag Tanis de bronzen draken die de Ridders van Solamnië dienden in formatie rondcirkelen. Ze waren in stille afwachting; conform de broze wapenstilstand tussen de draken van beide kampen, sinds de laatste oorlog, zouden ze pas in actie komen als ze daadwerkelijk zelf aangevallen werden. Hij zag Khirsah, de leider, zijn kop trots achterovergooien, en zijn scherpe klauwen glinsterden vervaarlijk in het licht van de bliksemschichten. De draak twijfelde er blijkbaar niet aan dat de strijd weldra zou losbarsten.

Maar dat inwendige stemmetje bleef maar doorzeuren. Het was allemaal te simpel, te gemakkelijk. Kitiara voerde nog iets anders in haar schild...

De citadel kwam nu heel dichtbij. Het leek wel een insectenkolonie, dacht Tanis grimmig. De draconen krioelden en zwermden letterlijk overal rond! Ze hielden zich met hun korte, gespierde vleugels stevig vast en benutten elk beschikbaar plekje op het zwevende kasteel. Aan de muren, de torenspitsen en aan de kantelen, overal hielden ze zich aan vast. Hun gelooide, reptielachtige koppen waren goed te zien achter de ramen en in de deuropeningen. De verpletterende stilte in de Toren van de Hoge Geestelijkheid was zo totaal (het gejammer van een enkele ridder daargelaten) dat alle geluiden die van de citadel kwamen nu pijnlijk duidelijk te horen waren – het geruis van de draconen vleugels, het zachte gezang en de gescandeerde spreuken van de magiërs die het schouwspel in de lucht moesten houden.

De ridders zetten zich schrap nu de citadel bijna aan te raken was. Bevelen gingen rond, zwaarden werden getrokken, speren en pijlen werden in de aanslag gehouden, klaar voor de verdediging en er waren voldoende emmers water om eventuele brandjes snel te kunnen blussen. Alles was in gereedheid gebracht om de eerste aanval van de draconen op te kunnen vangen op de binnenplaats van de Toren.

Boven hen beval Khirsah zijn mededraken om hun aanvalspositie in te nemen, in groepen van twee en drie, klaar om op de vijand te duiken als een meedogenloze, bronzen lichtflits.

‘Ik moet nu naar beneden toe,’ zei Gunthar en pakte zijn helm. Hij verliet het hooggelegen vertrek om naar de observatietoren te gaan. Zijn helpers en wachters vergezelden hem.

Tanis echter bleef achter en beantwoordde Gunthars verhulde uitnodiging om met hem mee te gaan ook niet. Zijn inwendige stem werd nu bepaald opdringerig en ook steeds luider. Hij sloot zijn ogen en wendde zich van het venster af. De gekmakende drakenangst blokkeerde zijn gedachten en nu hij het vliegende fort en de aanvallers niet meer kon zien, kreeg hij zijn concentratie weer enigszins terug.

En ineens drong het tot hem door.

‘In naam van alle goden, nee...’ fluisterde hij. ‘Wat stom! Hoe konden we zo blind zijn? We spelen haar recht in de kaart!’

Kitiara’s plan stond hem plots helder en klaar voor ogen, alsof ze het hem zojuist persoonlijk had uitgelegd. De angst vloog hem naar de keel, hij opende zijn ogen en vloog naar het venster. De theemok veegde hij opzij en die viel in stukken op de stenen vloer. Maar hij besteedde er geen aandacht aan. Hij staarde slechts naar de hemel, naar de griezelige hemel vol stormwolken waar de citadel alsmaar dichterbij kwam.

Binnen schotsafstand nu...

De speren konden nu elk moment door de lucht vliegen...

Tanis zag nu zelfs de details op de diverse wapenrustingen, de grijnzende gezichten van de huurlingen en de glimmende schubben van de overvliegende draken.

En plots was alles verdwenen.

Niet een pijl was afgevuurd, niet een bezwering uitgesproken. Khirsah en de andere draken cirkelden nu in lichte verwarring rond de toren en keken hun kwaadaardige soortgenoten boos maar onzeker aan, nog immer gebonden aan hun eed om pas aan te vallen, als je zelf aangevallen wordt. De ridders verrekten hun nek bijna toen ze de overvliegende citadel probeerden te volgen. De onderkant van het zwevende kasteel toucheerde het puntje van de Toren licht waarbij enige stenen op de binnenplaats, ver beneden hen, met veel geraas neerstortten.

Vloekend en tierend rende Tanis naar de deur waar hij hard tegen Gunthar opbotste. De ridder had een verbijsterde blik op zijn gezicht.

‘Ik begrijp het niet,’ zei Gunthar net tegen zijn begeleiders. ‘Waarom valt ze niet aan? Wat bezielt haar?’

‘Ze valt de stad direct aan, man!’ Tanis greep Heer Gunthar bij de arm en schudde hem hardhandig heen en weer. ‘Precies zoals Dalamar al voorspelde! Kitiara gaat Palanthas aanvallen. Ze wil helemaal niet met ons vechten en dat hoeft ze nu ook niet. Ze passeert de Toren om de stad meteen aan te pakken!’

Gunthars ogen vernauwden zich onder zijn gevechtshelm. ‘Dat is krankzinnig,’ merkte hij koeltjes op. Geïrriteerd zette hij zijn helm af. ‘Bij alle goden, Halfelf, wat is dat voor belachelijke, militaire strategie? Dan is de achterkant van haar leger ongedekt! En al neemt ze Palanthas in, ze mist de kracht om dat lang vol te houden. Dan zit ze klem tussen de stadsmuren en onze ridders. Nee! Ze moet eerst ons verslaan voor ze de stad kan veroveren! Anders zouden wij haar gemakkelijk kunnen vernietigen; dan kan ze geen kant meer op!’

Gunthar richtte zich weer op zijn begeleiders. ‘Misschien is dit een list om ons aan te vallen als we minder op onze hoede zijn. Bereid je maar voor op een aanval van de citadel uit tegengestelde richting...’

‘Luister dan naar me!’ Tanis kon zich nu niet meer inhouden. ‘Dit is geen list; ze gaat naar Palanthas! En tegen de tijd dat jij en de ridders bij de stad aankomen, is haar broer alweer teruggekeerd via de Poort! Dan wacht zij hem op, maar heeft ze de stad al in haar macht!’

‘Nonsens!’ snauwde Gunthar. ‘Zo snel kan ze Palanthas nooit veroveren. Onze draken zullen haar aanvallen – en verdomme, Tanis, al zijn de inwoners van de stad geen pur sang soldaten, alleen al door hun aantal zullen ze Kitiara afweren.’ Hij snoof laatdunkend. ‘De ridders zijn klaar voor onmiddellijk vertrek. We zijn er binnen vier dagen.’

‘Je vergeet een ding!’ Tanis kon zich niet meer beheersen en duwde Heer Gunthar onbeschoft opzij. Hij draaide zich nog half om en schreeuwde: ‘We vergeten allemaal een ding! Het element dat de strijd weer gelijktrekt en waarschijnlijk zal beslissen – Heer Soth!’

Hoofdstuk 12

Voortgestuwd door zijn krachtige achterpoten sprong Khirsah de lucht in en scheerde met gracieus gemak over de muren van de Toren van de Hoge Geestelijkheid. De krachtige vleugelslagen van de draak brachten hem en zijn berijder al snel bij de zich veel langzamer voortbewegende citadel. Maar toch, zo schatte Tanis grimmig in, ging het fort nog snel genoeg om Palanthas morgenochtend, bij zonsopgang, te bereiken.

‘Niet te dichtbij komen,’ waarschuwde hij Khirsah.

Er vloog een zwarte draak over, ver boven hen en in lange, trage cirkels, om een oogje in het zeil te houden. Andere zwarte draken bleven ook in de buurt en nu Tanis op dezelfde hoogte vloog als de citadel zag hij ook diverse blauwe exemplaren rond de torens van het zwevende kasteel rondvliegen. Eén van de blauwe draken herkende hij als Kitiara’s eigen draak, een imposant wezen dat Skie heette.

Waar zou Kit zijn? Tanis probeerde vanaf de rug van de draak door de kasteelramen te kijken, zonder veel succes. Het zicht werd vooral belemmerd door de talloze draconen, die op hem wezen en hem uitjouwden. Ineens was hij bang dat ze hem zou herkennen, als ze per ongeluk naar buiten keek, en gauw trok hij zijn kap over zijn hoofd. Maar met een wrang lachje wreef hij eens over zijn baard en besefte dat Kit van die afstand alleen maar een vaag, ongeschoren figuur op een drakenrug zou waarnemen, een simpele verkenner voor de ridders.

Hij kon bijna in detail voor zich zien wat er binnen in de citadel plaatsvond.

‘We kunnen hem gemakkelijk voor u uit de lucht schieten, Kitiara,’ zou een van haar bevelhebbers achteloos melden.

En de aanstekelijke lach van Kitiara weerklonk meteen in Tanis oren. ‘Nee, laat hem het nieuws maar overbrengen aan Palanthas, en hun vertellen wat er komen gaat. Geef ze maar de tijd om eens flink te zweten.’

Tijd om te zweten... Tanis veegde zijn eigen gezicht ook maar eens af. Zelfs in de kille berglucht was zijn hemd onder zijn leren tuniek en wapenrusting vochtig en klam. De kou deed hem huiveren en hij trok zijn mantel dichter om zich heen. Zijn spieren deden overal pijn; hij was gewend aan genoeglijk verwarmde rijtuigen, niet aan draken. Hij schaamde zich bijna voor zijn luxe gedachten; een nachtje niet slapen zou hem toch geen kwaad mogen doen, en hij dwong zichzelf zich te concentreren op het bijna onmogelijke probleem dat hier vlak voor hem opdoemde.

Khirsah deed zijn best om de zwarte draak die nu vlak bij hem vloog, te negeren. De bronzen draak verhoogde ineens zijn snelheid en uiteindelijk bond de zwarte draak in en keerde op zijn schreden terug. De citadel lag inmiddels ver achter hen, en zweefde moeiteloos boven de woeste bergen die voor elk normaal landleger een onoverkomelijk probleem zouden zijn geweest.

Tanis probeerde plannen en listen te bedenken, maar elke oplossing wierp weer een nieuw probleem op en plots voelde hij zich als een muis in een tredmolen, steeds sneller rennend zonder een doel te bereiken. Heer Gunthar was er tenminste nog net op tijd in geslaagd Amothus’ generaals (die deze titel vooral als verdienste droegen voor bewezen gemeenschapsdiensten; gevochten hadden ze immers nog nooit) zo de huid vol te schelden dat ze de lokale milities eindelijk in staat van paraatheid hadden gebracht. Helaas werd de mobilisatie door velen vooral gezien als welkome vakantie voor een paar dagen.

Gunthar en zijn ridders hadden zich vervolgens verbaasd en ook wel vermaakt toen ze de burgersoldaten bezig zagen met hun driloefeningen. Daarna had Amothus een bevlogen toespraak gehouden vol heroïsme en hadden de manschappen een drinkgelag ingezet dat zijn weerga niet kende. Kortom, iedereen had zich prima vermaakt...

Denkend aan de vlezige herbergier, de zwetende koopman, de dappere kleermaker en de kogelronde ijzersmid die voornamelijk over hun wapens struikelden en geen enkel bevel opvolgden dat soms wel maar soms ook niet werd gegeven, kon Tanis wel janken van ellende. Dit zootje ongeregeld moest dus tegenstand bieden aan een Ridder des Doods en zijn dodelijke leger van skeletkrijgers, aan de poorten van Palanthas.

‘Waar is Heer Amothus?’ vroeg Tanis op hoge toon, terwijl hij zich al naar binnen drong voor de grote deuren van het paleis zich helemaal voor hem openden, waarbij hij een verbijsterde voetman bijna omverliep.

‘Die, eh... slaapt nog, het is nog maar vroeg in de ochtend...’

‘Maak hem wakker! En wie heeft de leiding hier over de Ridders?’

De voetman stond hem met open mond aan te staren.

‘Verdomme!’ vloekte Tanis, ‘wie is hier in rang de hoogste ridder, dwaas!’

‘Dat zou Sir Markham moeten zijn, een Ridder van de Roos,’ sprak Charles met kalme, waardige stem. Hij was geluidloos tevoorschijn gekomen uit een van de andere vertrekken. ‘Zal ik hem laten halen?’

‘Dat zou ik maar doen!’ schreeuwde Tanis. Toen hij echter iedereen verbijsterd in de ruime entreehal zag staan, kijkend alsof hij knettergek was en wetend dat paniek geen beste raadgever was, haalde de halfelf een paar keer diep adem en probeerde weer iets meer coherent te klinken.

‘Inderdaad, ja,’ zei hij nu veel kalmer, ‘haal Sir Markham maar even en Dalamar ook, graag.’

Dit laatste verzoek bracht zelfs Charles even van zijn stuk. Hij leek het even te overwegen, maar toonde vervolgens een gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht, en hij waagde het zelfs te protesteren. ‘Het spijt me vreselijk, mijn Heer, maar ik zie geen mogelijkheden om een boodschap over te brengen naar – naar de Toren van de Hoge Magie. Geen levend wezen zet een voet in dat bos en in die omgeving, nog geen kender!’

‘Verdomme!’ Tanis kookte alweer van woede. ‘Ik moet hem spreken!’ Allerlei ideeën spookten nu door zijn hoofd. ‘Hebben jullie geen aardmannen in de kerkers vastzitten? Iemand van hun ras zou wellicht het Bos durven te betreden. Beloof hem geld, vrijheid, het halve koninkrijk, kan mij het schelen. Voor mijn part beloof je hem Amothus zelf! Als je er maar voor zorgt dat het geregeld wordt!’

‘Dat zal niet nodig zijn, Halfelf,’ klonk plots een kalme stem. Een figuur in het zwart materialiseerde in het midden van de entreehal, wat een verpletterend effect had op de meeste aanwezigen. Zelfs Charles trok een wenkbrauw op.

‘Je hebt echt onvermoede krachten...’ merkte Tanis op, niet zonder bewondering. Charles begon onmiddellijk bevelen rond te strooien om Heer Amothus wakker te maken en om Sir Markham te verwittigen. ‘Ik wil je even onder vier ogen spreken. Kom mee.’

Dalamar volgde Tanis en lachte koeltjes. ‘Een mooi compliment zoëven, maar enigszins onterecht. Ik ben hier simpelweg omdat ik je aan zag komen op je bronzen draak vanuit mijn laboratoriumvenster. Daar kwam weinig magie aan te pas, vrees ik. Ik zag je het paleis binnengaan en ik ben hier omdat ik je dringend moet spreken.’

Tanis sloot de deur. ‘Snel, voor de anderen komen. Je weet wat er deze kant op komt?’

‘Ik weet het sinds gisteravond. Ik heb je nog een boodschap gestuurd, maar je was al vertrokken.’ Dalamar produceerde een scheef lachje. ‘Mijn spionnen vliegen op snelle vleugels.’

‘Als ze al vliegen...’ sputterde Tanis tegen. Zuchtend krabde hij eens aan zijn baard en keek Dalamar scherp aan. De elf stond er kalm en beheerst bij en hij wekte de indruk dat je altijd op hem kon rekenen in heftige en bedreigende situaties. Helaas was het nooit helemaal duidelijk aan wiens kant hij daarbij zou staan.

Tanis’ voorhoofd vertoonde meer rimpels dan hem lief was; wat was dit toch verwarrend allemaal! Vroeger was alles zoveel simpeler – hij klonk nu als een grootvader die over ‘vroeger’ vertelde. Goed en kwaad waren nog duidelijk van elkaar gescheiden en iedereen wist precies aan welke kant hij of zij stond. Nu moest hij een bondgenootschap sluiten met het kwaad om het nog kwadere te bestrijden. Hoe was dat allemaal toch mogelijk? Het kwaad keert zich tegen zichzelf, had Elistan al gelezen op de Schijf van Mishakal. Hoofdschuddend besefte Tanis dat hij kostbare tijd aan het verspillen was met zijn bespiegelingen. Hij moest Dalamar domweg vertrouwen – althans zijn doelstellingen.

‘Is er een manier om Heer Soth tegen te houden?’

Dalamar knikte langzaam. ‘Je bent een snelle denker, Halfelf. Dus jij gelooft ook dat de Ridder des Doods Palanthas zal aanvallen?’

‘Dat lijkt me wel duidelijk, toch?’ merkte Tanis scherp op. ‘Dat moet Kits plan zijn. Zijn aanwezigheid zal de doorslag geven.’

‘Maar om je vraag te beantwoorden: nee, we kunnen er niets aan doen. Niet nu, op dit moment.’

‘Kun jij hem niet stoppen?’

‘Ik durf mijn plek bij de Poort nauwelijks te verlaten. Ik ben nu even hier omdat ik weet dat Raistlin nog niet terugkomt. Maar elke ademtocht brengt hem naderbij. Dit is mijn laatste kans om de Toren te verlaten. Daarom wilde ik je hier spreken – om je te waarschuwen. Er rest ons weinig tijd.’

‘Hij wint...’ Tanis staarde Dalamar ongelovig aan.

‘Jij hebt hem altijd onderschat,’ sneerde Dalamar. ‘Ik zei je toch dat hij nu buitengewoon sterk was, machtig, de grootste tovenaar die er ooit is geweest. Natuurlijk wint hij! Maar tegen welke prijs... tegen welke prijs.’

Tanis fronste zijn wenkbrauwen. De trotse toon in Dalamars stem als hij over Raistlin sprak, beviel hem helemaal niet. Hij wekte niet bepaald de indruk dat hij zijn Shalafi zou vermoorden als de nood aan de man kwam.

‘Maar, om op Heer Soth terug te komen,’ merkte Dalamar snel op, omdat hij Tanis’ gedachten duidelijk kon lezen. ‘Toen ik me realiseerde dat hij deze kans absoluut zou aangrijpen om zijn eigen wraak te nemen op een stad en haar bewoners die hij allang haatte – als je de legenden van zijn ondergang tenminste mag geloven – heb ik contact opgenomen met de Toren van de Hoge Magie in het Woud van Wayreth...’

‘Natuurlijk!’ Tanis hapte bijna naar adem van opluchting. ‘Par-Salian! Het Conclaaf... zij kunnen uiteraard...’

‘Mijn boodschap is nog steeds niet beantwoord,’ vervolgde Dalamar onverstoorbaar, de onderbreking negerend. ‘Er is daar iets wonderlijks gaande en ik heb geen idee wat het is. Mijn boodschapper drong niet tot hen door en voor iemand van zijn – zullen we zeggen – luchthartige aard, is dat bepaald uitzonderlijk.’

‘Maar...’

Dalamar haalde slechts zijn schouders op. ‘Ik blijf het wel proberen, hoor. Maar we kunnen vooralsnog niet op hen rekenen, terwijl zij helaas de enige magiërs zijn die krachtig genoeg zijn om een doodsridder te trotseren.’

‘De geestelijken van Paladijn...?’

‘Hun geloof is te pril. In de dagen van Huma gingen er geruchten dat de krachtigste geestelijken Paladijns hulp op konden roepen om doodsridders te verslaan, maar momenteel is er niet een geestelijke op Krynn te vinden die dat vermogen bezit.’

Tanis verzonk even in gedachten.

‘Kitiara’s uiteindelijke bestemming is toch de Toren van de Hoge Magie om haar broer bij te staan, nietwaar?’

‘En om mij tegen te houden,’ voegde Dalamar toe, met toegeknepen stem.

‘Komt Kitiara dan ongeschonden door het Shoikanbos?’

Dalamar deed nog steeds koeltjes, maar zijn houding werd plots gespannen en ongemakkelijk. ‘Het Bos staat onder mijn commando. Er komt geen wezen doorheen, dood of levend.’ Dalamar lachte weer, maar zonder enige vreugde. ‘Dat beoogde aardmannetje van je had het geen vijf minuten volgehouden, kan ik je verzekeren. Niettemin heeft Kitiara een amulet, dat ze van Raistlin heeft gekregen, waarmee ze eventueel het Bos zou kunnen doorkruisen. Maar alleen als ze de moed heeft om het te gebruiken en dan nog slechts als Heer Soth haar vergezelt. Maar dat laat onverlet dat ze de Torenwachters nog tegen zal komen, en dan geef ik haar weinig kans. Maar dat is mijn zorg, niet de jouwe...’

‘Bijna alles is jouw zorg,’ mopperde Tanis. ‘Geef mij ook zo’n amulet en laat mij naar de Toren. Ik kan haar wel aan...’

‘O, vast wel,’ antwoordde Dalamar geamuseerd. ‘Ik herinner me nog hoe doeltreffend je haar in het verleden hebt aangepakt. Luister, Halfelf, jij zult je handen vol hebben aan het verdedigen van de stad. En je vergeet nog een ding – het ware doel dat Soth nastreeft. Hij wil Kitiara dood hebben, want hij wil haar voor zichzelf. Dat kon ik duidelijk uit zijn opmerkingen opmaken. Uiteraard moet hij het enigszins aanvaardbaar inkleden. Als hij haar dood maar kan bewerkstelligen en zich kan wreken op Palanthas, heeft hij zijn doel al bereikt. Hij geeft helemaal niets om Raistlin.’

Tanis’ werd kil tot in zijn botten en even was hij met stomheid geslagen. Hij was inderdaad vergeten wat het ware doel van Heer Soth was. Er trok een huivering door hem heen. Weliswaar had Kitiara veel kwaads op haar geweten; Sturm was aan zijn eind gekomen door haar toedoen, velen waren gesneuveld onder haar bevelen en ze had onnoemelijk veel lijden veroorzaakt voor ontelbare mensen. Maar verdiende ze dit? Een eeuwig leven vol kwellingen, in een nimmer eindigend huwelijk met dit creatuur uit de Afgrond?

Tanis’ heldere blik werd troebel. Hij werd duizelig en het leek of hij in een peilloos diep ravijn viel.

Hij voelde de lichte sensatie alsof hij in een zwarte doek werd gewikkeld en hij meende sterke handen te voelen die hem leidden...

Toen niets meer.

De koele rand van een glas raakte Tanis’ lippen, de brandy brandde op zijn tong en verwarmde zijn keel. Duizelig keek hij op en zag Charles voorovergebogen naast hem staan.

‘U bent van ver gekomen, zonder eten of drinken, zo vertelde de donkere elf me.’ Achter Charles zag Tanis het bleke gezicht van Heer Amothus. In zijn witte nachtgewaad, leek hij sprekend op een verstoorde geestverschijning.

‘Inderdaad...’ mompelde Tanis, het glas wegduwend en overeind krabbelend. Toen hij de kamer nog steeds zag en voelde draaien, leek het hem maar beter even rechtop te blijven zitten. ‘Je hebt gelijk, ik moest eerst maar even wat eten.’ Plots keek hij om zich heen. ‘Waar is Dalamar gebleven?’

Charles’ gezichtsuitdrukking werd somber. ‘Wie zal het zeggen? Terug naar zijn inktzwarte toevluchtsoord, denk ik. Hij zei dat u en hij uitgepraat waren. Maar ik zal nu eerst de kok vragen om een stevig ontbijt voor u te bereiden.’ Buigend trok Charles zich terug, maar eerst liet hij de jonge Sir Markham het vertrek nog binnen.

‘Heeft u al ontbeten, Sir Markham?’ vroeg Heer Amothus ietwat aarzelend, niet geheel zeker wetend wat er allemaal gaande was in zijn huishouding, waar de een na de andere elf naar eigen goeddunken blijkbaar op kwam duiken. ‘Nee? Dan zullen we alle drie eerst eens flink gaan eten. Hoe wilt u uw eieren?’

‘Wellicht moeten we het nu niet over eieren hebben,’ antwoordde Markham met een flauw glimlachje naar Tanis. De halfelf leek hem gespannen en zijn uitgeputte voorkomen deed Markham meteen vermoeden dat er weinig goeds op komst was.

Amothus zuchtte en Tanis zag duidelijk dat hij slechts probeerde het onvermijdelijke nog even uit te stellen.

‘Ik kwam hedenochtend terug uit de Toren van de Hoge Geestelijkheid...’ begon hij. Sir Markham onderbrak hem vrijwel meteen en nam zwierig plaats in een stoel en schonk zich wat te drinken in. ‘Ik ontving een bericht van Heer Gunthar over de strijd die ophanden was. Hoe verloopt dat tot dusver?’

Markham was een rijke, nog jonge edelman, knap, goedgemutst en makkelijk in de omgang. Hij had zichzelf onderscheiden in de Oorlog van de Lans, onder Laurana’s bevel, waarna hij toegetreden was tot de rangen van de Ridders van de Roos. Tanis herinnerde zich echter dat Laurana had verteld dat Markham roekeloos was geweest en totaal niet betrouwbaar. (Laurana had letterlijk gezegd dat ze altijd het gevoel had dat hij meevocht omdat hij op dat moment toevallig niets leukers of beters te doen had.)

Dit indachtig, en gezien Markhams ook nu weer nonchalante houding, nam Tanis geen blad voor de mond.

‘Er is helemaal nog niet gevochten,’ sprak hij bot. Meteen vertoonde Amothus’ gezicht een welhaast komisch hoopvolle blik. Tanis schoot bijna in de lach, maar omdat hij vreesde dat elke lachbui nu eerder hysterisch zou uitpakken, wist hij zijn zelfbeheersing te bewaren. Hij keek naar Markham die een wenkbrauw optrok.

‘Geen strijd? Kwam de vijand dan niet...’

‘Nee, ze waren er wel,’ zei Tanis bitter, ‘maar ze trokken meteen weer door.’ Hij maakte een gebaar in de lucht en slaakte er een soort zucht bij. ‘Whoosh...’

Amothus werd bleek. ‘Whoosh...? Dat begrijp ik niet.’

‘Een vliegende citadel!’

‘In naam van de Afgrond,’ floot Sir Markham zachtjes. ‘Een vliegende citadel?’ Hij keek plots uiterst bedachtzaam en zijn handen streken langs zijn elegante rijkostuum. ‘Hebben ze de Toren dus helemaal niet aangevallen? En ze vliegen boven de bergen? Dat betekent...’

‘Dat ze al hun aanvalskracht op Palanthas zullen richten,’ maakte Tanis zijn zin af.

‘Maar dat begrijp ik niet!’ Heer Amothus keek verwilderd om zich heen. ‘Konden de ridders ze niet afstoppen dan?’

‘Onmogelijk, mijn Heer,’ sprak Markham. ‘De enige manier om een vliegende citadel eventueel succesvol aan te vallen is met een flink regiment draken.’

‘Of met het niet-aanvalsverdrag in de hand, dat zegt dat de goede draken niet aan zullen vallen zonder eerst zelf aangevallen te worden. Bij de Toren beschikten we slechts over enkele bronzen draken. En we zullen er veel meer nodig hebben – zilveren en gouden draken – om de citadel af te kunnen weren,’ sprak Tanis vermoeid.

Achteroverleunend in zijn stoel, dacht Markham even diep na. ‘Er bevinden zich enkele zilveren draken in onze omgeving en die komen uiteraard meteen in actie als de kwaadaardige gesignaleerd worden. Maar veel zijn het er niet; misschien kunnen we een boodschapper sturen om er meer te verzamelen...’

‘De citadel is nog niet eens onze grootste bedreiging.’ Tanis klonk dodelijk vermoeid en de kamer tolde nog steeds om hem heen, als hij zijn ogen sloot. Wat had hij toch? Werd hij oud? Te oud in elk geval voor dit soort situaties.

‘Wat dan?’ Heer Amothus leek op punt van instorten te staan na deze bijkomende onheilstijding, maar edelman als hij was, probeerde hij zijn decorum te bewaren.

‘Naar verluidt trekt Heer Soth op met Kitiara.’

‘Een Ridder des Doods!’ lachte Markham nerveus. Amothus werd nu zo bleek dat Charles, die net het eten kwam brengen, zich bezorgd bekommerde om zijn meester.

‘Dank je, Charles,’ sprak Amothus met onnatuurlijke stem. ‘Doe er maar een beetje brandy bij.’

‘Heel veel brandy lijkt me meer gepast,’ zei Sir Markham bijna vrolijk, terwijl hij zijn glas leegdronk. ‘We kunnen maar beter straalbezopen worden, want nuchter blijven heeft ook geen nut meer. Niet als er een doodsridder met zijn troepen op je afkomt...’ De stem van de jonge ridder stierf weg.

‘De heren moesten eerst maar eens wat eten,’ sprak Charles gedecideerd, nadat zijn meester weer enigszins tot bedaren was gekomen. Een slok brandy bracht inmiddels weer wat kleur in Amothus’ gezicht en de heerlijke geur die van het eten af kwam deed Tanis ook watertanden. Vervolgens serveerde Charles alles uit op tafel en de drie mannen vielen aan.

‘W-Wat betekent het toch allemaal?’ stamelde Heer Amothus, zijn servet op schoot uitspreidend. ‘Ik heb uiteraard wel eerder van die doodsridder gehoord. Mijn betovergrootvader was nog een van de edelen die getuige is geweest van Soths proces in Palanthas. En Soth was toch ook degene die Laurana kidnapte, nietwaar, Tanis?’

Diens gezicht betrok. Hij gaf geen antwoord.

Amothus stak beide handen op en zocht bijval. ‘Maar wat kan hij uitrichten tegen een hele stad?’

Nog steeds geen antwoord. Uiteindelijk hoefde dat ook niet.

Amothus’ blik gleed van het uitgeputte en ernstige gezicht van de halfelf naar de jonge ridder die bitter glimlachte terwijl hij systematisch kleine gaatjes in het linnen tafelkleed maakte met zijn mes. Dat was het antwoord voor Heer Amothus.

Hij stond op, zonder zijn eten aangeraakt te hebben, zijn servet gleed op de grond, en hij wandelde langzaam door het uitbundig ingerichte vertrek naar het raam. Het handgemaakte en kunstzinnig vormgegeven glas gaf een prachtig uitzicht over de schitterende stad van Palanthas. De hemel was donker en gevuld met vreemde wolken. Wonderlijk genoeg leken de vervormde wolkenpartijen de stad slechts mooier en serener te maken.

Heer Amothus stond daar in gedachten verzonken, zijn hand rustend op een zwaar satijnen gordijn, en hij keek uit over de stad. Het was marktdag. Mensen liepen langs het paleis op weg naar het marktplein, en ze praatten opgewonden over die rare lucht, terwijl ze hun manden met handelswaar meedroegen en hun spelende kinderen af en toe iets toeriepen.

‘Ik weet waar je aan denkt, Tanis,’ zei hij uiteindelijk, en zijn stem klonk ietwat geknepen. ‘Je denkt aan Tarsis, Soelaas, Silvanesti en Kalaman. Je denkt aan je vriend die in de Toren van de Hoge Geestelijkheid aan zijn einde kwam. En je denkt aan iedereen die tijdens de vorige oorlog is omgekomen terwijl Palanthas volkomen buiten schot bleef.’

Tanis reageerde nog steeds niet. Hij at in stilte.

‘En jij, Sir Markham...’ Amothus zuchtte peilloos diep. ‘Ik hoorde jou en de andere ridders wel lachen de laatste dagen. De opmerkingen dat de inwoners van Palanthas de vijand munten naar het hoofd zouden toewerpen om ze zo weg te jagen.’

‘Ach, wat Heer Soth betreft, werkt dat net zo goed en slecht als zwaarden!’ Met een sardonisch lachje hield Markham zijn glas naar voren, zodat Charles nog eens bij kon schenken.

Amothus liet nu zijn hoofd rusten tegen het raamkozijn. ‘We hadden deze oorlog nimmer aan zien komen! Nooit! Al eeuwenlang is Palanthas een stad van vrede, van schoonheid en verhelderend licht. De goden spaarden ons, zelfs tijden de Catastrofe. En nu er eenmaal vrede is in de wereld, komt dit op ons af.’ Hij draaide zich om, en zijn bleke gezicht keek gepijnigd en vermoeid. ‘Waarom toch? Ik begrijp het niet.’

Tanis schoof zijn bord weg. Hij rekte zich eens goed uit, om zijn stijve spieren wat verlichting te brengen. Ik word inderdaad oud, dacht hij, oud en week. Ik mis mijn vaste nachtrust en als ik een maaltijd oversla, word ik onmiddellijk slapjes. Ik mis mijn vrienden. En ik kan er steeds slechter tegen om mensen ten onder te zien gaan in domme, onzinnige oorlogen! Zuchtend wreef hij over zijn vermoeide ogen, leunde met zijn ellebogen op tafel en liet zijn hoofd in zijn handen rusten.

‘Die vrede waar u over spreekt... welke vrede? We zijn net kinderen in een huis waar vader en moeder al dagenlang ruziemaken en eindelijk een beetje tot rust komen. We lachen veel en proberen braaf te zijn; we eten onze groenten op en lopen op kousenvoeten om maar geen herrie te maken. Want als we dat doen, begint de ruzie weer van voren af aan. En dat noemen we dan vrede!’ Tanis lachte grimmig. ‘Eén verkeerd woord en Porthios stuurt alle elfen op u af. Wrijf per ongeluk verkeerd over uw baard, en de dwergen staan meteen op hun achterste benen en sluiten de bergpoorten weer af.’

Tanis zag hoe Amothus langzaam zijn hoofd boog en zijn schouders liet hangen. Meteen zakte zijn woede... op wie of wat was hij eigenlijk boos? Het noodlot? De goden?

Moeizaam opstaand begaf Tanis zich ook naar het raam om over de beeldschone, maar verdoemde stad uit te kijken.

‘Ik heb de antwoorden ook niet, mijn Heer,’ zei hij kalm. ‘Zo ja, dan liet ik een Toren in mijn naam bouwen en had ik vele volgelingen. Alles wat ik weet is dat we niet mogen opgeven en het moeten blijven proberen.’

‘Charles! Meer brandy!’ zei Sir Markham, die zijn glas weer naar voren stak. ‘Een toost, heren.’ Hij hief het glas.

‘We blijven het proberen... dat rijmt trouwens prachtig op creperen.’

Hoofdstuk 13

Er klonk een zacht klopje op de deur. Tanis was geconcentreerd bezig en keek geïrriteerd op. ‘Wat is er?’ riep hij. De deur ging open. ‘Ik ben het, Charles, mijn Heer. U vroeg me om het even te melden als de wisseling van de wacht plaatsvond.’

Zich omdraaiend keek Tanis uit het raam, dat hij geopend had voor de frisse lucht. Maar de lenteavond was weinig verkoelend, de binnenkomende lucht was eerder drukkend en warm. De hemel was nu donker, los van de spookachtige roze gekleurde bliksemflitsen die af en toe tussen de wolken door schoten. Nu zijn aandacht erop gevestigd was, hoorde hij de klokken duidelijk Diepwacht slaan en hoorde de stemmen van de wachters die elkaar aflosten. De gelukkige wachters die nu konden gaan rusten, zouden er niet lang van kunnen genieten.

‘Dank je, Charles. Kom even binnen, wil je?’

‘Zeker, mijn Heer.’

De bediende kwam binnen en sloot de deur zachtjes achter zich. Tanis staarde nog even naar de papieren voor zich op het bureau.

Toen, met zijn lippen opeengeklemd, schreef hij nog twee zinnen in vloeiend elfenhandschrift. Hij bestrooide het papier met zand om de inkt te drogen en herlas de brief nog eens zorgvuldig. Maar zijn ogen schoten vol en zijn blik raakte vertroebeld. Toch slaagde hij er nog net in om zijn naam op te schrijven en het perkament op te rollen.

‘Voelt u zich wel goed?’ vroeg Charles bezorgd.

‘Charles...’ begon Tanis, terwijl hij met een goudstalen ring om zijn vinger speelde. Zijn stem stierf weg.

‘Mijn Heer?’ drong Charles aan.

‘Dit is een brief aan mijn vrouw, Charles,’ vervolgde Tanis zijn relaas, op gedempte toon, zonder de bediende aan te kijken. ‘Ze is momenteel in Silvanesti, en deze brief moet haar bereiken, voordat...’

‘Ik begrijp het.’ Charles nam de brief aan.

Tanis bloosde enigszins schuldig. ‘Ik begrijp best dat er heel wat belangrijkere documenten verzonden moeten worden – orders aan de ridders, en dergelijke, maar...’

‘Ik ken precies de juiste boodschapper; een elf, uit Silvanesti, nota bene. Hij is loyaal en eerlijk gezegd denk ik dat hij zeer blij zal zijn dat hij met een eervolle reden de stad kan verlaten.’

‘Dank je wel, Charles.’ Tanis zuchtte en streek door zijn verwarde haar. ‘Mocht er iets gebeuren, dan wil ik dat ze weet...’

‘Uiteraard, heer. Volkomen begrijpelijk. Denk er verder maar niet meer aan. Wilt u de brief nog verzegelen?’

‘Ja, natuurlijk.’ Hij deed zijn ring af en drukte hem in de hete was die Charles op het perkament liet druppelen. Een fraaie afdruk van een espenblad werd duidelijk zichtbaar.

‘Heer Gunthar is ook al gearriveerd. Hij heeft momenteel een ontmoeting met Sir Markham.’

‘Heer Gunthar!’ Tanis’ gezicht klaarde meteen op. ‘Fantastisch. Moet ik ook...’

‘Ze wilden u ook spreken, als het u nu uitkomt,’ sprak Charles onverstoorbaar.

‘Het komt me nu prima uit.’ Tanis kwam overeind. ‘Is er iets te zien van de cita...?’

‘Nog niet. De heren bevinden zich in de zomerontbijtzaal, die nu overigens officieel tot Oorlogscentrum is verklaard.’

‘Dank je wel, Charles.’ Tanis was blij dat dit de eerste – korte – zin was die hij daadwerkelijk af had kunnen maken.

‘Verder nog iets van uw dienst, mijn Heer?’

‘Nee, dank je. Ik weet...’

‘Prima.’ Buigend, met de brief in zijn hand, hield Charles de deur open voor Tanis en sloot hem weer achter hem. Hij wachtte even om er zeker van te zijn dat Tanis niet van gedachten zou veranderen en vertrok toen ook.

Zijn gedachten waren nog steeds bij de brief en hij was dankbaar voor het korte moment van afzondering in de schaars verlichte gang. Toen liep hij, diep ademhalend, welbewust verder, op zoek naar de ontbijtzaal – het Oorlogscentrum.

Tanis’ hand lag al op de deurknop en hij wilde net het vertrek binnengaan toen hij in zijn ooghoek een beweging waarnam. Even verderop zag hij verbaasd hoe een donkere figuur in de lucht materialiseerde.

‘Dalamar?’ zei Tanis verbijsterd. Hij liet de deur half open staan en liep de elf tegemoet. ‘Maar ik dacht...’

‘Aha, Tanis, precies degene die ik zoek.’

‘Heb je belangrijk nieuws?’

‘Geen welkom nieuws, vrees ik. Ik kan ook niet lang blijven, want ons lot hangt werkelijk aan een zijden draadje. Maar ik heb iets voor je meegenomen.’ Hij zocht even in een fluwelen buidel aan zijn riem en overhandigde Tanis een zilveren armband.

De halfelf nam de armband aan en bestudeerde hem nieuwsgierig. Hij was ongeveer tien centimeter breed en uit massief zilver vervaardigd. Gezien de grootte en het gewicht was hij overduidelijk voor een mannenpols bedoeld. Hij was ietwat mat, en ingelegd met zwarte stenen waarvan de gepolijste bovenzijde in het flikkerende ganglicht schitterde. En hij kwam uit de Toren van de Hoge Magie...

Tanis hield hem behoedzaam vast. ‘Is hij... eh...’ Hij aarzelde, niet zeker wetend of hij het antwoord wel wilde horen.

‘Magisch? Jazeker,’ antwoordde Dalamar stellig.

‘Van Raistlin?’

‘Welnee.’ Met een sardonisch lachje vervolgde Dalamar: ‘De Shalafi heeft dergelijke magische verdedigingstrucjes niet nodig. De armband komt uit de gewone collectie die we in de Toren verzameld hebben. Deze is heel oud en stamt ongetwijfeld nog uit de tijd dat Huma nog leefde.’

‘En wat is de werking?’ Tanis bekeek de band nog steeds met de nodige terughoudendheid.

‘De drager is immuun voor magie.’

Tanis keek verrast op. ‘Ook voor de magie van Heer Soth?’

‘Voor alle magie, inderdaad. Hij beschermt de drager tegen de magische trefwoorden van de doodsridder – “dood”, “verdoofd”, “blind”. De drager voelt ook de doodsangst niet die de ridder overbrengt. En daarbij is de drager ongevoelig voor zijn spreuken van vuur en ijs.’

Tanis keek Dalamar indringend aan. ‘Maar dan is dit een uiterst waardevolle gift. Dit verschaft ons een kans!’

‘De drager mag me bedanken wanneer en als hij weer levend terugkeert.’ Dalamar vouwde zijn handen samen in zijn lange mouwen. ‘Zelfs zonder zijn magie is Heer Soth een formidabele tegenstander, los nog van zijn volgelingen die aan hem gebonden zijn met erecodes die de dood zelf nog niet zou kunnen verbreken. Kortom, Halfelf, bedank me later maar, als je al terugkomt.’

‘Ik?’ stamelde Tanis verbijsterd. ‘Maar ik heb al twee jaar geen zwaard meer aangeraakt!’ Hij keek Dalamar ineens achterdochtig aan. ‘Waarom ik?’

Dalamar lachte breeduit en hij leek verdacht geamuseerd. ‘Goed, geef ’m dan maar aan een van de ridders. Laat die de band maar dragen. Je begrijpt het vanzelf wel. Vergeet niet dat deze armband van duistere herkomst is. Hij herkent zijn gelijken...’

‘Wacht!’ Toen hij zag dat de elf aanstalten maakte om weer te vertrekken, greep Tanis diens arm stevig beet. ‘Heel even nog! Je zei dat er nieuws was...’

‘Dat gaat jou niet aan.’

‘Vertel het me.’

Dalamar zei even niets en het oponthoud leek hem te irriteren. Tanis voelde de spanning in Dalamars arm. Hij is bang...Dat besef drong plots tot Tanis door. Maar op het moment dat die gedachte door zijn hoofd schoot, toonde Dalamar alweer zijn gebruikelijke zelfbeheersing. Zijn gezicht stond nu weer volkomen kalm.

‘De geestelijke, Vrouwe Crysania, is dodelijk gewond. Ze is er echter wel in geslaagd om Raistlin te beschermen. Hij mankeert niets en is op zoek naar de Koningin van de Duisternis. Hare Donkere Majesteit heeft me dat zelf verteld.’

Tanis voelde dat zijn keel dichtgesnoerd werd. ‘Hoe zit het met Crysania dan? Liet hij haar zomaar stervend achter?’

‘Uiteraard.’ Dalamar leek oprecht verbaasd door de vraag. ‘Ze dient geen enkel doel meer.’

Tanis voelde bijna de behoefte om de zilveren armband hard in Dalamars gezicht te planten, maar hij kon zich nu even niet de luxe veroorloven om boos te worden. Wat een krankzinnige situatie was dit toch! Met de nodige wroeging zag hij weer voor zich hoe Elistan naar de Toren reisde om de aartsmagiër met woord en daad bij te staan...

Zich bruusk omdraaiend beende Tanis weg. Hij hield de zilveren armband stevig vast.

‘De magie wordt geactiveerd als je hem omdoet.’ Dalamars gelijkmatige stemgeluid drong door Tanis’ bijna tastbare wolk van pure woede door. Hij durfde te zweren dat hij de elf hoorde lachen.

‘Wat is er loos, Tanis?’ vroeg Heer Gunthar toen hij de halfelf zag binnenkomen. ‘Je ziet bleek alsof de dood je op de hielen zit...’

‘Niets... ik hoorde zojuist verontrustend nieuws. Het komt wel goed.’ Hij haalde diep adem en keek toen de ridders eens goed aan. ‘Jullie zien er trouwens ook niet zo patent uit.’

‘Nog een slokje?’ vroeg Sir Markham, zijn eigen glas alvast bij voorbaat heffend.

Heer Gunthar schonk hem een scherpe, afkeurende blik, maar de jonge ridder negeerde hem en zijn volgende glas dronk hij wederom in een teug leeg.

‘De citadel is gesignaleerd. Hij is de bergen inmiddels overgestoken. We verwachten hem rond zonsopgang.’

Tanis knikte. ‘Dat vermoedde ik al.’ Hij krabde aan zijn baard en wreef nog maar eens vermoeid in zijn ogen. Heel even bleef zijn blik op de fles brandy hangen, maar hij schudde zijn hoofd. Nee, een slok en hij zou waarschijnlijk peilloos diep in slaap vallen.

‘Wat heb je daar in je handen?’ vroeg Gunthar hem en stak zijn hand uit naar de armband. ‘Iets van elfenmakelij dat ons geluk kan brengen?’

‘Ik zou er afblijven als ik jou was...’ waarschuwde Tanis hem.

‘Vervloekt nog aan toe!’ Gunthar hapte naar adem en trok zijn hand geschrokken terug. De armband viel op de vloer, op het zachte, handgeweven tapijt. De ridder wreef geschokt over zijn pijnlijke hand.

Tanis bukte zich om de band op te rapen en Gunthar keek hem ongelovig aan. Sir Markham, daarentegen, probeerde verwoed zijn lachen in te houden.

‘De magiër Dalamar gaf hem aan ons, hij komt uit de Toren van de Hoge Magie,’ zei Tanis, terwijl hij Heer Gunthars afkeurende blik negeerde. ‘Het beschermt de drager tegen elke vorm van magie – precies wat iemand nodig zal hebben om in de buurt van Soth te komen.’

‘Vind maar eens iemand die dat ding kan dragen,’ wierp Gunthar weifelend tegen, naar zijn eigen hand starend. Zijn vingers waarmee hij de band had aangeraakt, waren geschroeid. ‘En het joeg een stroomstoot door me heen waar m’n hart bijna stil van stond! Wie, in naam van de Afgrond, kan dat verdoemde ding dragen?’

‘Nou, ik bijvoorbeeld,’ antwoordde Tanis nuchter. De armband is van duistere herkomst Hij herkent zijn gelijken. ‘Het heeft iets te maken met jullie ridderschap en jullie heilige eed jegens Paladijn,’ mompelde hij binnensmonds, enigszins blozend.

‘Begraaf dat ding!’ gromde Heer Gunthar. ‘Dat soort hulp hebben we niet nodig, zeker niet als het van de Zwarte Mantels komt!’

‘Ik denk dat we alle hulp goed kunnen gebruiken,’ snauwde Tanis terug. ‘Mag ik u er ook aan herinneren dat we allemaal aan dezelfde kant staan? En Sir Markham, hoe staat de verdediging van de stad ervoor?’

Tanis liet de armband in zijn zak verdwijnen, vermeed Gunthars blik en was blij dat hij zijn aandacht op Markham kon richten. Die reageerde enigszins verbaasd, maar vermande zich snel en bracht Tanis rapport uit.

De Ridders van Solamnië trokken op vanuit de Toren van de Hoge Geestelijkheid en zouden binnen enkele dagen Palanthas bereiken. Hij had ook een boodschapper op pad gestuurd om nog enkele goede draken op de hoogte te brengen, maar hij betwijfelde of veel draken de stad op tijd zouden bereiken.

De stad zelf was inmiddels in staat van paraatheid. Tijdens een korte, afgemeten toespraak had Amothus de bewoners verteld wat hun te wachten stond. Er was toen geen directe paniek uitgebroken, wat Gunthar uiterst vreemd had gevonden. O, er waren wel enkele welgestelde burgers die scheepskapiteins hadden proberen om te kopen om ver weg van de stad te komen, maar vrijwel alle kapiteins hadden geweigerd uit te varen met zulke dreigende stormwolken boven hun hoofd. De Poorten van Oudstad werden geopend en zij die ten koste van alles het risico wilden nemen de wildernis in te vluchten, om het strijdgewoel te ontlopen, hun werd uiteraard geen strobreed in de weg gelegd. Maar slechts weinigen bewandelden die route. In Palanthas had men per slot van rekening de stadsmuren en de ridders nog die enige bescherming konden bieden.

Persoonlijk dacht Tanis dat als de bewoners werkelijk beseften welke gruwelen hun te wachten stonden, ze wel in groteren getale waren gevlucht. Maar goed, de meeste vrouwen hadden hun beste en fijnste kleren opgeborgen en waren maar aan het werk gegaan; ze hadden talloze emmers met water gevuld om later eventuele brandjes snel te kunnen blussen. Zij die in Nieuwstad woonden (en dus geen bescherming van de oude stadswallen genoten) werden naar Oudstad geëvacueerd, waar de muren nog eens extra verstevigd werden. Kinderen werden verzameld in wijn- en schuilkelders. Kooplieden gooiden hun winkels open en deelden voorraden uit, en wapenhandelaren distribueerden hun aanwezige wapens en de vuren bleven in menig smederij tot laat in de avond branden om zwaarden, schilden en wapenrustingen te smeden.

Uitkijkend over de stad, zag Tanis overal licht branden – overal waren mensen zich aan het voorbereiden op een ochtend die ieders voorstellingsvermogen te boven zou gaan.

Zuchtend, en denkend aan zijn brief aan Laurana, nam hij een verbitterd besluit, hij wist maar al te goed dat er onenigheid van zou komen. Maar hij zag geen andere uitweg. Plotseling onderbrak hij Markham. ‘Wat zal naar uw mening het aanvalsplan zijn?’ vroeg hij Heer Gunthar.

‘Dat lijkt me vrij simpel.’ Gunthar wreef nog maar eens langs zijn snorpunten. ‘Ze zullen hetzelfde doen als destijds bij Kalaman. De citadel komt zo dichtbij als maar mogelijk is, hoewel ze bij Kalaman niet eens zo dichtbij konden komen. De draken konden hen destijds nog afweren, maar ja, nu hebben we helaas veel minder draken tot onze beschikking. Zodra de citadel voorbij de stadswallen is, zullen de draconen eraf duiken en proberen de stad van binnenuit te veroveren. Dan volgt de aanval van de draken...’

‘En zal Heer Soth door de poort breken en dood en verderf zaaien.’ Tanis maakte het verhaal zelf maar af.

‘Laat de ridders in elk geval proberen te verhinderen dat ze onze lijken schenden en beroven,’ zei Markham die zijn glas alweer leeg had.

‘En Kitiara,’ overpeinsde Tanis, ‘zal ongetwijfeld proberen de Toren van de Hoge Magie te bereiken. Dalamar vertelde me dat geen levend wezen het Shoikanbos kan betreden, maar Kit schijnt een gelukshanger van Raistlin te hebben gekregen die haar kan helpen. En eventueel kan ze ook nog op Heer Soth wachten, zodat hij haar kan vergezellen.’

‘Als de Toren haar doel al is,’ merkte Gunthar op met de nadruk op als. Het was overduidelijk dat hij nog steeds weinig geloof hechtte aan alle verhalen over Raistlin. ‘Ik denk eerder dat ze de veldslag als afleiding gebruikt om met haar draak zo dicht mogelijk in de buurt van de Toren te komen. Wellicht kunnen we een aantal ridders in de buurt van het Bos posteren om haar tegen te houden...’

Markham onderbrak hem bruusk. ‘Ze zullen nooit dichtbij genoeg in de buurt komen... mijn Heer... dat verdoemde bos heeft een ontregelend effect op iedereen die er ook maar in de buurt komt.’

‘En we zullen die ridders hard nodig hebben om Soth en zijn legioenen te bestrijden,’ voegde Tanis daaraan toe. Hij zuchtte diep. ‘Ik heb een plan, als ik even het woord mag nemen?’

‘Ga vooral je gang, Halfelf.’

‘Dus u gaat er nu van uit dat de citadel van boven af aan zal vallen en dat Soth door de grote toegangspoort zal komen? En dat Kitiara’s uiteindelijke doel de Toren is? Nietwaar?’

Gunthar knikte.

‘In dat geval moeten we zo veel mogelijk ridders op onze bronzen draken laten oprukken. Geef mij Vuurflits, want ik heb, omdat ik over de armband kan beschikken, de meeste kans tegen Soth. Dan kunnen de andere ridders Soths volgelingen aanpakken. Ik heb trouwens toch nog een privékwestie af te handelen met Soth.’

Gunthar begon zijn hoofd al te schudden terwijl Tanis nog aan het woord was.

‘Absoluut niet. Je hebt prima werk verricht tijdens de laatste oorlog, maar je hebt nooit een formele training ondergaan! En om dan een Ridder van Solamnië te trotseren...’

‘Een dode Ridder van Solamnië!’ merkte Markham gevat op, met een dronken gegiechel.

Gunthars snor trilde van woede, maar hij wist zich te beheersen en vervolgde zijn zin. ‘... een getrainde ridder, zoals Soth nou eenmaal is. Je gaat je ondergang tegemoet, armband of geen armband.’

‘Maar zonder armband doet normale zwaardvechtkunst helemaal niet meer ter zake,’ zei Markham, terwijl hij stug doordronk. ‘Een vent die simpelweg op je wijst en “sterf” zegt, heeft te allen tijde een voordeel, lijkt me zo...’

‘Neem me niet kwalijk,’ kwam Tanis tussenbeide, ‘ik geef toe dat ik maar een beperkte opleiding heb genoten, maar dat maken mijn jaren vol ervaring meer dan goed. Ik overtref zelfs u in dat opzicht. En mijn elfenbloed...’

‘Naar de Afgrond met dat elfenbloed van je...’ mompelde Gunthar hardvochtig, terwijl hij Markham aanstaarde, die zijn superieur negeerde en de fles alweer pakte voor nog een drankje.

‘Zo nodig zal ik van mijn recht gebruikmaken als meerdere in rang,’ zei Tanis, uiterlijk heel kalm.

Nu werd Gunthars gezicht vuurrood. ‘Dat is niet meer dan een eretitel, hoor!’

Tanis lachte fijntjes. ‘De Code voorziet niet in dat onderscheid. Eretitel of niet, ik ben een Ridder van de Roos en mijn leeftijd – ik ben per slot van rekening al over de honderd – geeft mij het volste recht.’

Sir Markham begon nu onbedaarlijk te lachen. ‘Mijn God, Gunthar, geef hem toch permissie om eervol dood te gaan. Wat maakt het allemaal nog uit?’

‘Hij is stomdronken,’ zei Gunthar met walging in zijn stem.

‘Ach, hij is nog jong. Welnu, mijn Heer?’ drong Tanis aan.

Gunthars ogen leken op te lichten van woede. Hij keek de halfelf aan en allerlei misprijzende woorden brandden op zijn lippen. Maar hij zei niets. Gunthar wist als geen ander dat degene die het tegen Soth opnam een vrijwel zekere dood tegemoet ging – armband of niet. In eerste instantie vermoedde hij dat Tanis domweg te naïef of te koppig was om dat in te zien. Maar nu hij hem eens goed aankeek, moest hij erkennen dat hij de halfelf verkeerd had beoordeeld.

Dus slikte hij zijn woorden maar in, kuchte eens luidruchtig en maakte een wuivend gebaar richting Markham. ‘Kijk maar eens of je hem nog op tijd kunt ontnuchteren. En dan moet je je post maar eens gaan innemen. Ik zal ervoor zorgen dat de ridders klaarstaan.’

‘Dank u...’ mompelde Tanis binnensmonds.

‘Mogen de goden met je zijn,’ sprak Gunthar hem toe met dichtgeknepen keel. Hij schudde Tanis de hand en verliet het vertrek.

Tanis’ blik richtte zich nu op Markham die met een wrang lachje naar de lege fles staarde. Hij scheen toch niet zo dronken als hij deed voorkomen, besloot Tanis gedecideerd. Of als hij graag zou willen zijn.

Hij wendde zich af van de jonge ridder en ging bij het raam staan. Naar buiten starend wachtte hij op de zonsopgang...

Laurana,

Mijn geliefde vrouw, toen we een week geleden afscheid namen, konden we niet bevroeden dat dit wel eens voor een heel lange tijd zou zijn. En we zijn al zo lang gescheiden geweest, een groot deel van ons leven. Maar ik moet toegeven, dat ik het momenteel niet betreur dat je hier niet bij me bent. Ik put troost uit het feit datje veilig bent, hoewel ik vrees dat het nergens meer veilig zal zijn op Krynn, als Raistlin in zijn opzet slaagt.

Ik moet eerlijk tegen je zijn, mijn liefste. Ik koester geen hoop dat iemand van ons het hier zal overleven. Ik zie het feit dat ik zal sterven zonder angst onder ogen – ik zeg je dat in alle oprechtheid. Maar niet zonder bittere woede. Tijdens de vorige oorlog kon ik het me veroorloven roekeloos dapper te zijn. Ik had immers niets, dus ook niets te verliezen. Maar juist nu wil ik niets liever dan leven, nog heel lang leven. Het geluk en de vreugde die wij samen hebben gevonden, zal ik ongaarne verliezen. Ik denk aan onze plannen, aan de kinderen die we hadden kunnen hebben. Ik denk aan jou, mijn geliefde, en aan het verdriet dat mijn dood jou zal brengen, en ik huil bittere tranen van droefenis en woede.

Ik kan slechts van je vragen dat mijn troost tevens de jouwe zal zijn – deze scheiding zal onze laatste zijn. De wereld zal ons nooit meer kunnen scheiden. Ik zal op je wachten, Laurana, in het rijk waar de tijd zelf sterft.

En op een avond, in dat rijk van eeuwige lente en schemering, zal ik toekijken hoe jij me ooit tegemoet zal lopen. Ik zie je haarscherp voor me, mijn lieveling. De laatste stralen van de ondergaande zon op je gouden haren, je ogen helder van dezelfde liefde die mijn hart vervult.

Je zult weer bij me zijn.

Ik zal je in mijn armen houden.

Dan sluiten we onze ogen en dromen onze eeuwige droom...

BOEK 3

De Terugkeer

De poortwachter rustte wat uit in de donkere schaduwen van de portierswoning van Oudstad. Buiten kon hij de opbeurende stemmen van de andere wachten horen, gespannen van opwinding en angst. Het moesten er bij elkaar wel twintig zijn, dacht de oude wacht zuur. De nachtwacht was verdubbeld en degenen die geen dienst meer hadden, waren op hun post gebleven in plaats van naar huis te gaan. Boven hem, op de muur, hoorde hij de langzame passen van de Ridders van Solamnië. In de lucht hoorde hij het klapwieken van drakenvleugels en soms ook hun stemmen wanneer ze met elkaar spraken in hun geheime taal. Zij waren de bronzen draken die Heer Gunthar mee had genomen van de Hoge Toren van de Geestelijkheid die de wacht hielden in de hemel terwijl de mensen, op hun beurt, de grond in de gaten hielden.

Overal om zich heen hoorde hij de geluiden – de geluiden van het dreigende noodlot.

Die gedachte spookte door het hoofd van de poortwachter, hoewel natuurlijk niet in deze bewoordingen – ‘dreigende’, noch ‘noodlot’ maakten deel uit van zijn vocabulaire. Maar het besef was wel degelijk aanwezig. De poortwachter was een oude huurling die al veel van deze avonden had meegemaakt. Ooit was hij ook zo’n jongeman geweest, opscheppend over de grootste daden die hij de volgende morgen zou verrichten. Tijdens zijn eerste veldslag was hij zo bang geweest dat hij zich er tot op de dag van vandaag niets meer van kon herinneren.

Maar sindsdien waren er nog vele veldslagen gevolgd, en je raakte gewend aan de angst. Het werd een deel van je, net als je zwaard. En wat de komende strijd betrof, was het niet anders. De ochtend zou gewoon aanbreken, evenals de nacht, als je geluk had tenminste.

Een plotseling gerammel van wapens en opgewonden stemmen haalden de oude wacht wreed uit zijn filosofische bespiegelingen. Mopperend, maar ook aangestoken door een vleugje van de oude opwinding, stak hij zijn hoofd buiten de deur van het wachthuis.

‘Ik hoorde iets!’ hijgde een jonge wacht die buiten adem kwam aanrennen. ‘Daar buiten! Het klonk als het gerammel van wapenrustingen, een hele troep!’

De andere wachten tuurden allen in de duisternis. Zelfs de Ridders van Solamnië keken stil naar beneden over de brede hoofdweg die van Nieuwstad naar Oudstad liep. In alle haast waren er extra toortsen aangestoken naast degene die al op de muren brandden. Ze wierpen een heldere lichtcirkel op de grond onder hen. Maar na enkele meters hield het licht op en leek de duisternis daarachter zo mogelijk nog donkerder. De oude wacht hoorde de geluiden nu ook, maar hij raakte niet in paniek. Hij was genoeg veteraan om te weten dat duisternis en angst één man als een heel regiment konden laten klinken.

Naar buiten stommelend, wuifde hij met zijn handen en snauwde: ‘Terug naar jullie posten.’

Mopperend keerden de jongere wachters terug, maar ze hielden hun wapens paraat. De oude wacht stond met zijn hand op het gevest van zijn zwaard, in het midden van de straat en hij wachtte.

En inderdaad verscheen er geen legioen draconen in de lichtcirkel, maar slechts een man (die echter bij nadere beschouwing groot genoeg leek voor twee) en hij werd vergezeld door iemand die nota bene sprekend op een kender leek.

De twee hielden halt en knipperden met hun ogen in het felle licht van de toortsen. De oude wachter monsterde de twee. De grote man droeg geen mantel en de wacht kon aan de reflectie van het licht op de wapenrusting zien dat die ooit helder had geglommen, maar nu bedekt was met grijze modder en hier en daar zelfs door brand was geblakerd. De kender zat ook onder dezelfde modder – hoewel hij er kennelijk in was geslaagd zijn opzichtige, blauwe broek weer enigszins schoon te vegen. De man hinkte en zowel hij als de kender vertoonden tekenen van een recente, hevige strijd.

Merkwaardig, dacht de oude wacht. Er hadden nog helemaal geen gevechten plaatsgevonden, althans niet voor zover hij had gehoord.

‘Koele kikkers, allebei,’ mompelde de oude man. Hij zag dat de handen van de man kalm op het gevest van zijn zwaard rustten terwijl hij om zich heen keek en de situatie in zich opnam. De kender keek om zich heen met karakteristieke nieuwsgierigheid. De poortwachter was lichtelijk verbaasd toen hij zag dat de kender een groot, in leer gebonden boek in zijn armen hield. ‘Wat komen jullie doen?’ vroeg de wacht en posteerde zich vlak voor het niet alledaagse duo.

‘Ik ben Tasselhof Klisvoet,’ zei de kender die er na een korte worsteling met het boek in slaagde een kleine hand vrij te maken. Die stak hij uit naar de wacht. ‘En dit is mijn vriend Caramon. Wij komen uit Soel...’

‘Onze zaken hangen af van waar we zijn,’ zei de man die Caramon werd genoemd op vriendelijke toon maar met een ernstige uitdrukking op zijn gezicht.

‘Je bedoelt dat jullie niet weten waar jullie zijn?’ vroeg de wacht achterdochtig.

‘Wij komen niet uit dit deel van het land,’ antwoordde de man koel. ‘We hebben onze kaart verloren. Toen we de lichten van de stad zagen, liepen we werktuigelijk hierheen.’

Ja, hoor, en ik ben Heer Amothus, dacht de wacht. ‘Jullie zijn in Palanthas.’

De grote man keek achter zich en toen weer naar beneden naar de wacht, die nauwelijks tot zijn schouders kwam. ‘Dus dat moet Nieuwstad zijn, daar achter ons. Waar is iedereen? We hebben de hele stad doorkruist. Geen teken van leven.’

‘We verkeren in staat van paraatheid.’ De wacht knikte met zijn hoofd. ‘Iedereen zit binnen de muren. Meer hoef je voorlopig niet te weten, denk ik. Goed dan, wat komen jullie hier doen? En hoe komt het dat jullie niet weten wat er aan de hand is? Het halve land zal inmiddels toch wel op de hoogte zijn, denk ik.’

Caramon streek over zijn ongeschoren kaak en glimlachte berouwvol. ‘Een hele fles sterke dwergendrank wist zowat alles uit. Waar of niet, kapitein?’

‘Absoluut waar,’ gromde de wacht. En ook absoluut waar was dat de ogen van deze kerel scherp en helder waren, en een stevige vastberadenheid uitstraalden. Terwijl hij in die ogen keek, schudde de wacht zijn hoofd. Hij had zulke ogen al eerder gezien: de ogen van een man die zijn dood tegemoet gaat, een man die dat ook heel goed beseft en die inmiddels vrede heeft gesloten met zowel de goden als met zichzelf.

‘Wil je ons binnenlaten?’ vroeg de man. ‘Zo te zien kunnen jullie nog wel een paar krijgers gebruiken.’

‘We kunnen een man van jouw formaat inderdaad wel gebruiken,’ zei de wacht. Kritisch keek hij daarop neer op de kender. ‘Maar ik ben bang dat we hem hier beter als roofvogelprooi kunnen achterlaten.’

‘Ik ben ook een krijger!’ protesteerde de kender verontwaardigd. ‘Ik heb Caramons leven al eens gered!’ Zijn gezicht klaarde op. ‘Wil je het verhaal horen? Het is een fantastisch verhaal. We waren in een magisch fort. Raistlin had mij daarheen gebracht, nadat hij mijn vriend had gedood. Maar genoeg daarover. In elk geval, er waren duistere dwergen en die vielen Caramon aan en hij gleed uit en...’

‘Open de poort!’ schreeuwde de oude wacht.

‘Kom mee, Tas,’ zei Caramon.

‘Maar ik kwam net pas toe aan het mooiste gedeelte!’

‘O, trouwens...’ De man draaide zich om, terwijl hij de kender vakkundig met een hand de mond snoerde. ‘Kun je me de juiste datum even vertellen?’

‘De Driedag van de Vijfmaand, 356,’ zei de wacht. ‘En je moet misschien even een geestelijke naar dat been van je laten kijken.’

‘Geestelijken...’ mompelde de man in zichzelf. ‘Dat is waar ook, dat was ik vergeten. Er zijn weer geestelijken. Bedankt,’ riep hij terwijl hij en de kender door de poort liepen. De poortwachter hoorde de stem van de kender weer toen hij erin was geslaagd zich los te wurmen uit de stevige greep van zijn metgezel.

‘Poeh! Je moet je echt wassen, Caramon. Ik heb...! Verdorie, modder in mijn mond! Nou, waar was ik ook alweer? O, ja, je had me moeten laten uitpraten! Ik kwam net bij het gedeelte waar jij in het bloed uitgleed en...’

Hoofdschuddend keek de poortwachter de twee na. ‘Daar zit vast een fraai verhaal achter,’ mompelde hij, terwijl de grote poort weer dicht zwaaide, ‘en ik durf te wedden dat geen kender een beter verhaal kan verzinnen.’

Hoofdstuk 1

‘Wat staat er?’ Tas stond op zijn tenen en probeerde over Caramons schouders mee te kijken.

‘Shh...’ fluisterde Caramon geïrriteerd. ‘Ik ben aan het lezen.’ Hij schudde zijn arm los. Vluchtig had hij door Astinus’ Kronieken gebladerd, maar nu bestudeerde hij intensief en met speciale aandacht een bepaalde bladzijde.

Zuchtend – per slot van rekening had hij het boek gedragen – leunde Tas maar weer tegen de muur en keek eens om zich heen. Ze stonden onder een van de brandende komforen die de inwoners van Palanthas gebruikten om ’s avonds hun straten te verlichten. De nieuwe dag brak alweer bijna aan, dacht de kender. De stormwolken verduisterden de zon, maar de stad nam langzamerhand een akelig grijs tintje aan. Een kille mist steeg op uit de baai en nam bezit van de straten. Hoewel er uit de meeste ramen licht scheen, waren er maar weinig mensen op straat. Zij hadden de opdracht gekregen binnen te blijven, tenzij het leden van de militie waren. Maar Tas kon wel de tegen het glas gedrukte gezichten van de vrouwen zien, die vol spanning naar buiten keken. Af en toe rende er een man voorbij, met een wapen in zijn hand, naar de voorste poort van de stad. En één keer ging er precies tegenover Tas een deur van een woning open. Een man met een roestig zwaard stapte naar buiten. Een huilende vrouw volgde hem. Hij kuste haar teder en daarna het kleine kind dat zij in haar armen hield. Toen draaide hij zich abrupt om en beende snel weg door de straat. Terwijl hij Tas passeerde, zag de kender tranen over de wangen van de man rollen.

‘O, nee...’ mompelde Caramon.

‘Wat? Wat?’ riep Tas die opsprong om de pagina te kunnen zien die Caramon zojuist had gelezen.

‘Luister – “Op de ochtend van Driedag, verscheen de vliegende citadel in de hemel boven Palanthas, vergezeld van zwermen blauwe en zwarte draken. En tegelijkertijd verscheen voor de poorten van Oudstad een geestverschijning, een aanblik die zelfs de meest verstokte veteranen hun angstige blik deed afwenden.

Want daar verscheen, als ware hij gecreëerd uit de duisternis van de nacht zelf, Heer Soth, Ridder van de Zwarte Roos, gezeten op een nachtmerrie met vlammende ogen en hoeven. Hij reed zonder enige tegenstand naar de stadspoort, terwijl de wachten van angst een goed heenkomen zochten.

En daar stopte hij.

‘Heer van Palanthas,’ riep de doodsridder met holle stem, ‘geef uw stad over aan Kitiara. Geef haar de sleutels van de Toren van de Hoge Magie, noem haar Heerser van Palanthas en ze zal u toestaan verder in vrede te leven. Uw stad zal voor de totale verwoesting worden gespaard.’

Heer Amothus nam zijn plaats op de muur in en keek neer op de doodsridder. Velen om hem heen durfden simpelweg niet te kijken, zo geschokt van angst waren ze. Maar hun Heer – hoewel bleek als de dood zelf – stond fier rechtop en zijn woorden brachten de moed terug bij hen die deze hadden verloren.

‘Breng deze boodschap aan je Hoge Drakenheer. Palanthas heeft vele eeuwen lang geleefd in vrede en schoonheid. Nimmer zullen wij vrede en schoonheid verkwanselen voor onze vrijheid.’

‘Dan zullen jullie boeten met jullie leven!’ schreeuwde Heer Soth. Als uit het niets materialiseerden zijn legioenen – dertien skeletachtige krijgers, ook op paarden met vlammende ogen en hoeven, die hun plaats achter hem innamen. En, achter hen, in strijdwagens die gemaakt waren van menselijke botten en getrokken werden door gevleugelde draken, verschenen banshees – de geesten van die elfenvrouwen die door de goden waren gedwongen om Soth te dienen. Zij droegen zwaarden van ijs en alleen al het aanhoren van hun geweeklaag betekende een zekere dood.

Zijn uitgestrekte hand – slechts zichtbaar door de stalen handschoen die hij droeg – richtte Heer Soth op de gesloten stadspoort die zijn voortgang belemmerde. Hij sprak enkele magische woorden en direct daarna daalde er een afschuwelijke koude over allen neer – een koude die eerder de ziel dan het bloed deed bevriezen. Het ijzer van de poort begon wit uit te slaan van de vrieskou, veranderde toen in ijs – om daarna, na nog een magisch woord van Soth – te versplinteren.

Soths hand ging naar beneden. Hij trok door de gebroken poort, gevolgd door zijn legioenen.

Aan de andere kant van de poort, op de rug van de bronzen draak Vuurflits (zijn drakennaam was Khirsah), zat Tanis Halfelf, Held van de Lans. Toen de doodsridder zijn tegenstander in het oog kreeg, probeerde hij hem te vernietigen door het magische woord uit te spreken. ‘Sterf!’ Tanis Halfelf, die beschermd werd door de magische, zilveren armband, werd echter niet geraakt door de toverspreuk. Maar de armband die hem had gered tijdens de eerste aanval, kon hem niet langer helpen...”’

‘Hem niet langer helpen?’ riep Tas, die Caramon onderbrak. ‘Wat betekent dat?’

‘Stil!’ siste Caramon en ging door. ‘“...kon hem niet langer helpen. De bronzen draak waar hij op reed, had geen magische bescherming en stierf op het commando van Soth. Zo werd Tanis gedwongen de doodsridder te voet te bestrijden. Heer Soth steeg af om zijn tegenstander tegemoet te treden volgens de Strijdregels die ooit waren ingesteld door de Ridders van Solamnië. Deze regels bonden de doodsridder nog steeds, hoewel hij hun jurisdictie al lang geleden was ontstegen. Tanis Halfelf vocht dapper, maar was geen partij voor Heer Soth. Hij viel, dodelijk gewond, met het zwaard van de doodsridder in zijn borst...”’

‘Nee!’ Tas hapte naar adem. ‘Nee, we kunnen Tanis niet laten doodgaan!’ Hij trok aan Caramons arm. ‘Laten we erheen gaan! Er is nog steeds tijd! We kunnen hem vinden en hem waarschuwen...’

‘Dat kan ik niet, Tas,’ zei Caramon rustig. ‘Ik moet naar de Toren gaan. Ik voel Raistlins aanwezigheid steeds dichterbij komen. Ik heb geen tijd, Tas...’

‘Dat kun je niet menen! We kunnen Tanis niet zomaar laten doodgaan!’ fluisterde Tas, die Caramon met grote ogen aanstaarde.

‘Nee, Tas, dat kan ook niet,’ zei Caramon en keek de kender ernstig aan.‘Jij gaat hem redden.’

Die gedachte benam Tas letterlijk de adem. Toen hij zijn stem eindelijk weer terugvond, klonk die als schril gepiep. ‘Ik? Maar, Caramon, ik ben geen krijger! Ik weet wel dat ik dat zei tegen die poortwachter...’

‘Tasselhof Klisvoet,’ zei Caramon bars, ‘ik veronderstel dat het mogelijk is dat de goden deze hele kwestie uitsluitend hebben gearrangeerd voor jouw plezier. Mogelijk – maar ik betwijfel het. Wij zijn onderdeel van deze wereld en daar moeten wij enige verantwoordelijkheid voor nemen. Dat zie ik nu in. Dat zie ik heel duidelijk in.’ Hij zuchtte en heel even zag zijn gezicht er zo plechtig en droevig uit, dat Tas een brok in zijn keel voelde opkomen.

‘Ik weet dat ik een deel van de wereld ben, Caramon,’ zei Tas mistroostig, ‘en ik zou graag alle verantwoordelijkheid pakken die ik aan denk te kunnen. Maar – ik ben maar zo’n klein deel van de wereld – als je begrijpt wat ik bedoel. En Heer Soth is zo’n groot en lelijk deel. En, eh...’

Er klonk een trompet, daarna nog een. Zowel Tas als Caramon vielen stil en luisterden tot het geschal was weggestorven.

‘Dat is het teken, nietwaar?’ zei Tas zachtjes.

‘Ja,’ antwoordde Caramon. ‘Je kunt maar beter opschieten.’

Hij sloot het boek en schoof het voorzichtig in een oude knapzak die Tas had weten te ‘regelen’ in de uitgestorven Nieuwstad. De kender was er ook in geslaagd enkele nieuwe buidels voor zichzelf te regelen, plus enkele andere interessante voorwerpen waar Caramon niet per se van hoefde te weten. Toen legde Caramon zijn grote hand op Tas’ hoofd en streek de belachelijke haarknot naar achteren.

‘Tot ziens, Tas. Bedankt.’

‘Maar, Caramon!’ Tas staarde hem aan, en voelde zich plotseling heel erg eenzaam en in de war. ‘Waar ga jij dan heen?’

Caramon keek naar boven waar de Toren van de Hoge Magie opdoemde, een zwarte spleet in de stormachtige wolken. Achter de bovenste ramen, waar de laboratoria – en de Poort – gelegen waren, brandde licht.

Tas volgde zijn blik en keek naar de Toren. Hij zag de stormwolken eromheen kolken en het spookachtige licht eromheen dansen. Hij herinnerde zich zijn eerste en enige blik op het Shoikanbos...

‘O, Caramon,’ riep hij en klampte zich vast aan diens hand. ‘Caramon, ga niet... wacht...’

‘Tot ziens, Tas,’ zei Caramon die zich vastberaden losmaakte van de kender. ‘Ik moet dit doen. Je weet wat er gaat gebeuren als ik dat niet doe. En jij weet ook wat je moet doen. Schiet nu maar op. De citadel hangt waarschijnlijk al boven de poort.’

‘Maar, Caramon...’ jammerde Tas.

‘Tas, je moet dit doen!’ riep Caramon en zijn kwade stem echode door de lege straat. ‘Laat je Tanis sterven zonder dat je hem probeert te helpen?’

Tas deinsde terug. Hij had Caramon nog nooit eerder kwaad gezien, althans, niet kwaad op hem. En in al hun gezamenlijke avonturen, had Caramon nooit tegen hem geschreeuwd. ‘Nee, Caramon,’ zei hij gedwee. ‘Ik weet niet... ik weet gewoon niet wat ik kan doen...’

‘Je bedenkt vast wel iets,’ mompelde Caramon fronsend. ‘Dat doe je immers altijd.’ Hij draaide zich om en liep weg, Tas ontroostbaar achterlatend.

‘Tot ziens, Caramon,’ riep hij de man toe. ‘Ik – ik zal je niet in de steek laten.’

Caramon draaide zich om. Toen hij sprak, klonk zijn stem grappig, vond Tas, alsof hij een brok in zijn keel had of zoiets. ‘Dat weet ik, Tas, wat er ook gebeurt.’ En met een laatste armzwaai vervolgde hij zijn weg.

In de verte zag Tas de donkere schaduwen van het Shoikanbos, de schaduwen die nooit helderder zouden worden, dezelfde schaduwen waar de wakers van de Toren zich schuil hielden.

Tas stond Caramon na te kijken tot de duisternis hem opslokte. Eerlijk gezegd had hij nog gehoopt dat Caramon plotseling van gedachten zou veranderen, zich zou omdraaien en dan had geschreeuwd: ‘Wacht, Tas! Ik ga met je mee om Tanis te redden!’

Maar dat deed hij niet.

‘Dan is het nu aan mij...’ verzuchtte Tas. ‘Maar hij schreeuwde verdorie tegen me!’

Licht snuffelend draaide hij zich om en sjokte de andere kant op, naar de poort. De moed was hem in zijn met modder bedekte schoenen gezonken, waardoor die ogenschijnlijk nog zwaarder aanvoelden. Hij had absoluut geen flauw idee hoe hij Tanis uit de handen van de doodsridder moest redden, en hoe meer hij erover nadacht, hoe vreemder hij het vond dat Caramon hem met deze verantwoordelijkheid belast had.

‘Ik heb natuurlijk Caramons leven ook gered,’ mompelde Tas. ‘Misschien ziet hij nu eindelijk eens in...’

Plotseling stond hij stokstijf stil, midden op straat.

‘Caramon heeft me geloosd!’ riep hij. ‘Tasselhof Klisvoet, je hebt de hersens van een garnaal, zoals Flint je al vaak genoeg heeft gezegd! Hij heeft me gewoon geloosd! Hij gaat daarheen om te sterven! Mij wegsturen om Tanis te redden was slechts een excuus!’ Wanhopig en ongelukkig staarde Tas van de ene kant van de straat naar de andere. ‘Wat moet ik nu doen?’

Hij deed een stap in Caramons richting. Toen hoorde hij wederom trompetgeschal en dit keer klonk het als een schel alarm. Daarboven uit dacht hij een stem te horen die bevelen gaf – de stem van Tanis...

‘Maar als ik naar Caramon ga, zal Tanis sterven!’ Nu zette hij weer een stap richting Tanis. Toen stopte hij weer en wond zijn haarknot tot een hopeloos perfecte kurkentrekker van besluiteloosheid. De kender had zich in zijn hele leven nog nooit zo gefrustreerd gevoeld.

‘Ze hebben me beiden nodig!’ jammerde hij van ellende. ‘Hoe kan ik nou kiezen? Maar... ik weet het! Dat is de oplossing!’

Met een zucht van verlichting draaide Tas zich om en rennend begaf hij zich richting poort.

‘Ik ga Tanis redden,’ hijgde hij terwijl hij doorstak via een steegje, ‘en daarna kom ik terug om Caramon ook te redden. Misschien kan Tanis me daarbij zelfs wel helpen.’

Door de steeg rennend, waar alle katten in paniek uiteenstoven, fronste Tas geïrriteerd zijn wenkbrauwen. ‘Ik vraag me af hoeveel helden ik tegen die tijd dan al gered heb,’ sprak hij in zichzelf. ‘Eerlijk gezegd word ik ze langzamerhand een beetje zat!’

De zwevende citadel verscheen in de hemel boven Palanthas net op het moment dat de trompetten schalden om de wisseling van de wacht aan te duiden. De hoge, vergane torenspitsen en kantelen, de torenhoge stenen muren, de verlichte ramen waarachter vele dracoonse troepen opeengepakt zaten – dat alles was heel duidelijk te zien terwijl de citadel naar beneden zweefde om te landen op zijn fundering van kokende, magische wolken.

De muur van Oudstad stond volgepakt met mannen – stedelingen, ridders, huurlingen. Niemand sprak een woord. Allen grepen hun wapen vast en staarden in een grimmige stilte naar boven. Maar uiteindelijk werd er toch een enkel woord gesproken bij de aanblik van de citadel – beter gezegd, meerdere woorden.

‘O...’ hijgde Tas vol bewondering. ‘Is dit niet prachtig! Ik was helemaal vergeten hoe prachtig en glorieus die vliegende citadels zijn! Ik zou er alles, maar dan ook alles, voor geven om een keer in zo’n ding te vliegen.’ Toen schudde hij eens zuchtend met zijn hoofd. ‘Niet nu, Klisvoet,’ zei hij vastberaden tegen zichzelf met zijn Flintstem. ‘Je hebt werk te doen.’ Hij keek om zich heen. ‘Daar is de poort. En daar is de citadel. Daar loopt Heer Amothus... Allemachtig, die ziet er verschrikkelijk uit! Ik heb dode mensen gezien, die er beter uitzagen. Maar waar is... ah!’

Er verscheen een grimmige processie, opmarcherend in Tas’ richting – een groep Solamnische Ridders te voet, die hun paarden bij de teugels leidden. Er werden geen strijdliederen gezongen en er werd geen woord gesproken, ieder gezicht keek plechtig en gespannen, elke man wist dat hij – zeer waarschijnlijk – zijn dood tegemoet liep. Ze werden geleid door een man wiens bebaarde gezicht een scherp contrast vormde met de gladgeschoren en slechts van een snor voorziene gezichten van de andere ridders. En hoewel hij de wapenrusting droeg van de Ridders van de Roos, droeg hij die niet met het vanzelfsprekende gemak als de andere ridders.

‘Tanis haatte dat ijzerwerk altijd al,’ zei Tas terwijl hij zijn vriend zag naderen. ‘En daar is hij dan, in de wapenrusting van een Ridder van Solamnië. Ik vraag me af wat Sturm daarvan had gevonden! Ach, was Sturm hier nu maar!’ Tas’ onderlip begon te trillen. Voor hij iets kon doen, biggelde er een traan langs zijn neus. ‘Ik wou dat iedereen die ook maar een beetje dapper en slim is, hier nu was!’

Toen de Ridders de poort naderden, hield Tanis halt en gaf hun met zachte stem zijn orders. Het knarsende geluid van de drakenvleugels klonk boven hen. Toen hij omhoogkeek, zag Tasselhof Khirsah rondcirkelen en een formatie van andere bronzen draken aanvoeren. En daar was ook de citadel, die steeds dichter en lager bij de muur kwam.

‘Sturm is er niet. Caramon is er niet. Niemand is hier, Klisvoet,’ mompelde Tas, die met een ferm gebaar over zijn ogen wreef. ‘Nogmaals – je staat er alleen voor. Goed dan, wat ga ik doen?’

Allerlei wilde ideeën spookten de kender door het hoofd – van het zetten van een zwaard op Tanis’ keel (‘Ik meen het, Tanis, houd die handen omhoog!’) tot hem domweg een klap op zijn kop geven (‘Tanis, zou je misschien heel even je helm willen afzetten?’). Tas was zelfs wanhopig genoeg om te overwegen de waarheid te vertellen (‘Weet je, Tanis, we zijn terug in de tijd gegaan, en daarna gingen we vooruit in de tijd en toen kreeg Caramon dit boek van Astinus te pakken, net op het punt toen de wereld op het punt stond te eindigen en in het voorlaatste hoofdstuk stond hoe jij stierf, en...’). Plotseling zag Tas Tanis’ rechterarm omhooggaan. Een flits van zilver...

‘Dat is het,’ zei Tas, die een zucht van verlichting slaakte. ‘Dat ga ik doen – gewoon wat ik het beste doe...’

‘Wat er ook gebeurt, laat het onderhandelen met Heer Soth aan mij over,’ zei Tanis grimmig tegen de Ridders die hem omringden. ‘Zweer het op de Code en de Maatstaf.’

‘Tanis, mijn Heer...’ begon Sir Markham.

‘Nee, ik ga niet met je redetwisten, Ridder. Zonder magische bescherming heb je geen schijn van kans tegen hem. Ieder van jullie is hard nodig om het tegen zijn legioenen op te nemen. Zweer deze eed, of ik beveel je het strijdveld te verlaten. Zweer het!’

Vanachter de gesloten poort, sprak nu een diepe, holle stem, die de machthebbers sommeerde Palanthas over te geven. De Ridders keken elkaar aan en er trok een huivering van angst door hun lichamen bij dit onmenselijke geluid. Heel even was het stil, een stilte die slechts onderbroken werd door het geluid van drakenvleugels van de rondcirkelende wezens – brons, zilver, blauw en zwart – die elkaar onheilspellend aankeken, wachtend op het aanvalsteken. Tanis’ draak, Khirsah, hing vlak bij zijn berijder in de lucht, klaar om op bevel neer te dalen.

Toen hoorden ze Heer Amothus’ stem – breekbaar en gespannen – maar vastberaden, die de doodsridder antwoordde. ‘Breng deze boodschap over aan je Hoge Drakenheer. Palanthas heeft vele eeuwen geleefd in vrede en schoonheid. Maar nooit zullen wij vrede en schoonheid kopen tegen de prijs van onze vrijheid.’

‘Ik zweer het,’ zei Sir Markham zacht, ‘op de Code en de Maatstaf.’

‘Dat zweren wij,’ klonk het antwoord van de andere Ridders.

‘Bedankt,’ zei Tanis die alle jongemannen indringend aankeek, wetend dat velen van hen niet lang meer te leven hadden. Ook hij zelf had wellicht niet lang... Kwaad schudde hij zijn hoofd. ‘Vuurflits...’ De woorden die de draak zouden oproepen lagen al op Tanis’ lippen toen hij vanuit de achterhoede van de ridders enige commotie hoorde.

‘Au! Ga van mijn voeten af, grote kluns!’

Er hinnikte een paard. Tanis hoorde een van zijn ridders vloeken en meteen daarop een verontwaardigde ontkenning. ‘Het is niet mijn schuld! Jouw paard stapte op mij! Flint had gelijk over die stomme beesten...’

De andere paarden die de strijd al roken en de gespannenheid van hun berijder voelden, spitsten hun oren en snoven nerveus. Een van hen trad uit de lijn terwijl zijn ruiter aan de teugels trok.

‘Houd de paarden onder controle!’ riep Tanis gespannen.

‘Wat is er aan de hand...’

‘Laat me erlangs! Uit de weg! Is die dolk van jou? Die heb je vast laten vallen...’

Achter de poort hoorde Tanis de stem van de Ridder des Doods.

‘Jullie zullen ervoor boeten met je leven!’

Uit de linie achter hem klonk plots een andere stem.

‘Tanis, ik ben het, Tasselhof!’

De moed van de halfelf zonk hem in de schoenen. Hij was er niet zeker van welke stem hem meer verkilde.

Maar er leek geen tijd te zijn om erover na te denken. Over zijn schouder kijkend, zag Tanis de poort in ijs veranderen en al langzaam versplinteren...

‘Tanis!’ Er hing iets aan zijn arm. ‘O, Tanis!’ Tas had zich aan hem vastgeklampt. ‘Tanis! Je moet snel meekomen en Caramon redden! Hij gaat het Shoikanbos in!’

Caramon? Maar Caramon is dood! Dat was Tanis’ eerste gedachte. Maar dan zou Tas ook dood moeten zijn. Wat gebeurt er? Word ik soms gek van angst?

Er schreeuwde iemand. Verbijsterd om zich heen kijkend, zag Tanis de gezichten van de ridders lijkwit worden onder hun helmen en hij wist dat Heer Soth en zijn legioenen door de poorten kwamen.

‘Opstijgen!’ riep hij terwijl hij de kender die hem hardnekkig vasthield van zich af probeerde te schudden. ‘Tas! Dit is niet het moment – ga weg, verdomme!’

‘Caramon zal sterven!’ jammerde Tas. ‘Je moet hem redden, Tanis!’

‘Caramon... is al... dood!’ gromde Tanis.

Khirsah landde naast hem op de grond en brulde een strijdkreet. Kwaadaardig en goed – de andere draken gilden van woede en vlogen met glinsterende klauwen op elkaar in. In één moment was de strijd ontbrand. De hemel was gevuld met lichtflitsen en de geur van zuur. Van boven klonken de hoorns uit de zwevende citadel. Kreten van vreugde weerklonken uit de kelen van de draconen die gretig neerdaalden in de stad. Hun leerachtige vleugels waren wijd uitgespreid om hun val te breken.

En steeds dichter naderde Heer Soth terwijl de kilte van de dood zich verspreidde vanuit zijn vleesloze lichaam.

Maar, wat hij ook probeerde, Tanis kon Tas niet van zich afschudden. Eindelijk kreeg de halfelf greep op de kronkelende kender. Toen hij Tas bij zijn middel te pakken kreeg, was hij zo woedend dat hij er bijna van stikte, en hij gooide de kender bruut van zich af.

‘En blijf daar liggen!’ bulderde hij.

‘Tanis!’ smeekte Tas. ‘Je mag niet naar buiten gaan! Je gaat dood. Dat weet ik!’

Met een laatste, woedende blik draaide Tanis zich om en rende weg. ‘Vuurflits!’ schreeuwde hij. De draak zwenkte naar hem toe en landde naast hem op straat.

‘Tanis!’ schreeuwde Tas schel. ‘Je kunt Heer Soth niet bestrijden zonder de armband!’

Hoofdstuk 2

De armband! Tanis keek naar zijn pols. De armband was weg! Zich half omdraaiend stortte hij zich op de kender. Maar het was te laat. Tas rende door de straat alsof zijn leven ervan afhing. (Hetgeen, aan Tanis’ gezicht te zien, volgens Tas ook inderdaad het geval was.)

‘Tanis!’ schreeuwde Sir Markham.

Tanis draaide zich om. Heer Soth reed op zijn nachtmerrie, omlijst door de versplinterde poorten van de stad Palanthas. Zijn vlammende blik ontmoette die van Tanis en hield hem vast. Zelfs op die afstand voelde Tanis zijn ziel ineenkrimpen door de angst die de levende doden als een lijkwade omhulde.

Wat kon hij doen? Hij had de armband niet meer. Zo had hij geen schijn van kans! Dank aan de goden, dacht Tanis in een fractie van een seconde, dank aan de goden dat ik geen ridder ben, gebonden om in ere te sterven.

‘Rennen!’ commandeerde hij door zijn op elkaar geklemde lippen. ‘Vlucht! Hier kun je niets tegen doen! Denk aan je eed! Trek je terug! Besteed je leven aan het vechten tegen de levenden...’

Terwijl hij sprak, landde er vlak voor zijn voeten een dracoon, met zijn van bloeddorst vertrokken reptielengezicht. Hij herinnerde zich net op tijd het beest niet te steken, want het smerige lichaam zou ogenblikkelijk in steen veranderen en zijn zwaard zou onherroepelijk verloren gaan. Dus sloeg Tanis het schepsel hard in het gezicht met het gevest van zijn wapen, trapte het in zijn maag en sprong eroverheen toen het op de grond viel.

Achter zich hoorde hij de geluiden van paarden die schreeuwden van angst en het radeloze gekletter van hoeven. Hij hoopte vurig dat de ridders zijn laatste bevel zouden opvolgen, maar hij had geen tijd meer om te kijken. Er was nog steeds een kans, als hij Tas en de magische armband maar te pakken kon krijgen...

‘De kender!’ schreeuwde hij naar de draak en hij wees verderop in de straat naar een vluchtende kleine gestalte.

Khirsah begreep het en steeg direct op, waarbij de uiteinden van zijn vleugels over de daken van de gebouwen in de straat scheerden en een regen van bakstenen deden neerkomen.

Tanis rende achter de draak aan. Hij keek niet om zich heen. Dat was ook niet nodig. Aan de hartverscheurende kreten en het geschreeuw kon hij duidelijk horen wat er gebeurde.

Die ochtend reed de dood door de straten van Palanthas. Geleid door Heer Soth baande het spookachtige leger zich als een kille wind een weg door de poort en vernietigde alles wat er op zijn weg lag.

Tegen de tijd dat Tanis de draak had ingehaald, had Khirsah Tas al tussen zijn tanden. Omdat hij de kender ondersteboven bij zijn zitvlak te pakken had, schudde de draak hem leeg als de allerbeste gevangenbewaarder. Tas’ pas verkregen buidels vlogen open waardoor er een kleine hagelbui ontstond van ringen, lepels, een servetring en een halve kaas.

Maar geen zilveren armband.

‘Waar is hij, Tas?’ vroeg Tanis kwaad en hij had veel zin om de kender zelf hardhandig door elkaar te schudden.

‘J-je... v-vindt... h-hem – n-nooit,’ stamelde de kender terwijl zijn tanden in zijn mond rammelden.

‘Zet hem neer,’ gelastte Tanis de draak. ‘Vuurflits, houd de wacht.’

De zwevende citadel was nu vlak bij de stadsmuren tot stilstand gekomen en zijn magiërs en duistere geestelijken waren in strijd verwikkeld met de aanvallende zilveren en bronzen draken. In de verblindende lichtflitsen en de zich verspreidende rook was het moeilijk zien, maar Tanis was er zeker van een glimp te hebben opgevangen van een blauwe draak die de citadel had verlaten. Kitiara, dacht hij – maar hij had geen tijd om zich druk te maken over haar.

Khirsah liet Tas vallen (bijna op zijn hoofd) en draaide met gespreide vleugels zijn kop naar het zuidelijke gedeelte van de stad waar de vijand zich groepeerde en waar de verdedigers van de stad hen dapper probeerden tegen te houden.

Tanis bekeek de kleine boosdoener die hem op zijn beurt ook uitdagend aanstaarde toen hij opstond.

‘Tasselhof,’ zei Tanis met een van ingehouden woede trillende stem, ‘dit keer ben je te ver gegaan. Deze streek kan het leven kosten van honderden onschuldige mensen. Geef me de armband, Tas, en besef goed dat vanaf dit moment onze vriendschap beëindigd is!’

Omdat hij een of ander halfbakken excuus verwachtte, was de halfelf er niet op voorbereid Tas te zien met een bleek gezicht, trillende lippen en een zekere waardigheid.

‘Het is erg moeilijk uit te leggen, Tanis, en daar heb ik ook echt geen tijd voor. Maar jouw gevecht met Heer Soth zou geen enkel verschil hebben gemaakt.’ Hij keek de halfelf ernstig aan. ‘Je moet me geloven, Tanis. Ik vertel je de waarheid. Het zou niets hebben uitgemaakt. Al die mensen die zullen sterven, zouden nog steeds zijn gestorven, en jij zou ook gestorven zijn, en – wat nog erger is – de hele wereld zou ten onder zijn gegaan. Maar jij bent niet doodgegaan, dus misschien de wereld ook niet. En nu,’ zei Tas vastberaden terwijl hij zijn buidels en kleding weer op orde bracht, ‘moeten we Caramon gaan redden.’

Tanis staarde Tas vermoeid aan en bracht zijn hand naar zijn hoofd om zijn warme, stalen helm af te zetten. Hij had geen flauw idee wat er allemaal aan de hand was. ‘Goed dan, Tas,’ zei hij uitgeput. ‘Vertel me over Caramon. Leeft hij nog? Waar is hij?’

Tas keek bezorgd. ‘Dat is het nou juist, Tanis. Hij leeft misschien al niet meer. Maar zeker niet veel langer meer. Hij probeert het Shoikanbos te betreden!’

‘Het Bos!’ Tanis keek geschokt. ‘Dat is onmogelijk!’

‘Dat weet ik!’ Tas plukte nerveus aan zijn haarknot. ‘Maar hij probeert de Toren van de Hoge Magie te bereiken om Raistlin tegen te houden...’

‘Ik begrijp het,’ mompelde Tanis. Hij wierp de helm op de grond. ‘Althans, ik begin het te begrijpen. Kom, we gaan. Welke kant op?’

Tas’ gezicht klaarde op. ‘Je gaat dus mee? Je gelooft me? O, Tanis! Wat maakt me dat blij! Je hebt er geen idee van wat voor een enorme verantwoordelijkheid het is om een beetje op Caramon te passen. Deze kant op!’ riep hij.

‘Kan ik nog iets anders voor je doen, Halfelf?’ vroeg Khirsah, zwaaiend met zijn vleugels. Zijn blik dwaalde verlangend af naar de strijd die hoog boven zijn hoofd uitgevochten werd.

‘Niet tenzij je het Bos kunt betreden.’

Khirsah schudde zijn kop. ‘Het spijt me, Halfelf. Zelfs draken kunnen dat vervloekte bos niet binnen gaan. Ik wens je veel geluk, maar verwacht niet dat je je vriend nog in leven aantreft.’

Klapwiekend sprong de draak de lucht in en vloog de actie tegemoet. Hoofdschuddend liep Tanis vervolgens in een flink tempo de straat uit, waardoor Tas op een sukkeldraf achter hem aan moest rennen om hem bij te benen.

‘Misschien kon Caramon niet eens zo ver komen,’ zei Tas hoopvol. ‘Dat lukte mij ook niet, de laatste keer dat Flint en ik daar waren. En kender zijn voor niets en niemand bang!’

‘Je zei toch dat hij Raistlin tegen wil houden?’

Tas knikte.

‘In dat geval redt-ie het wel,’ voorspelde Tanis somber.

Het had Caramon ieder sprankje moed gekost om het Shoikanbos zelfs maar te benaderen. Geen sterveling was er ooit in geslaagd zo dichtbij te komen zonder een amulet bij zich te dragen die een veilige doorgang garandeerde. Nu stond hij huiverend en zwetend tegelijk voor de donkere, zwijgzame bomen en probeerde hij zichzelf zover te krijgen verder te lopen.

‘Mijn dood ligt hier ergens op de loer,’ mompelde hij in zichzelf en likte langs zijn uitgedroogde lippen. ‘Maar wat zou dat voor verschil maken? Ik heb de dood al eerder onder ogen gezien, wel honderd keer!’ Met zijn hand stevig om het gevest van zijn zwaard, zette Caramon een stap voorwaarts.

‘Nee, ik zal niet sterven!’ schreeuwde hij tegen het bos. ‘Ik kan niet sterven. Er hangt te veel van mij af. En ik laat me niet tegenhouden door... een stel bomen!’

Ook zijn andere voet zette hij nu naar voren. ‘Ik heb ergere plekken meegemaakt dan dit.’ Hij bleef maar praten, steeds uitdagender. ‘Ik heb het Woud van Wayreth doorkruist. Ik liep over Krynn toen het stervende was. Ik heb het einde van de wereld gezien. Nee,’ ging hij vastberaden verder. ‘Dit bos bevat geen verschrikkingen die ik niet aankan.’

En zo betrad Caramon het Shoikanbos.

Onmiddellijk werd hij ondergedompeld in complete duisternis. Het was net of hij weer terug in de Toren was, toen Crysania’s spreuk hem had verblind. Nu was hij echter alleen.

Een gevoel van paniek overviel hem. Er was leven in deze duisternis! Verschrikkelijk, onheilig leven dat helemaal geen leven was maar slechts de levende dood... Caramons spieren werden slap. Hij viel op handen en knieën, snikkend en trillend van angst.

‘Je bent van ons!’ fluisterden zachte, sissende stemmen. ‘Je bloed, je warmte, je leven! Van ons! Van ons! Kom dichterbij. Breng ons je zoete bloed, je warme vlees. Wij hebben het koud, koud, ondraaglijk koud. Kom dichterbij, kom dichterbij.’

Caramon werd overweldigd door pure afschuw. Hij hoefde zich alleen maar om te draaien en weg te rennen en dan kon hij ontsnappen... ‘Maar, maar,’ hijgde hij in het sissende, verstikkende donker, ‘ik moet Raistlin tegenhouden! Ik moet... verder... gaan.’

Voor het eerst in zijn leven moest Caramon heel diep gaan om dezelfde ontembare wil te vinden die zijn tweelingbroer nodig had gehad om zijn zwakheid, de pijn en zelfs de dood te overwinnen om zijn doel te bereiken. Knarsetandend en niet in staat om op te staan, maar toch vastbesloten verder te gaan, kroop Caramon op handen en knieën over de grond.

Het was een moedige poging, maar ver kwam hij niet. In het zwarte niets starend, zag hij als verlamd hoe een vleesloze hand uit de grond schoot. Kille, marmerachtige vingers sloten zich om zijn hand en begonnen hem naar beneden te sleuren. Wanhopig probeerde hij los te komen, maar andere handen grepen hem ook beet, en vlijmscherpe nagels werden in zijn vlees gedreven. Hij voelde dat hij ondergronds getrokken werd. De sissende stemmen fluisterden in zijn oren, benige lippen drukten zich op zijn vlees. Zijn hart raakte kil en versteend.

‘Ik heb gefaald...’

‘Caramon?’ klonk een bezorgde stem.

Caramon kwam weer in beweging.

‘Caramon?’ Toen: ‘Tanis, hij komt weer bij!’

‘De goden zijn geprezen!’

Caramon opende zijn ogen en keek recht in het gezicht van de bebaarde halfelf, die hem bekeek met een uitdrukking van opluchting, verbazing en bewondering.

‘Tanis!’ Caramon, die ietwat onvast rechtop ging zitten en nog steeds verdoofd van angst was, greep zijn vriend met zijn sterke armen beet en snikte van opluchting.

‘Mijn vriend!’ zei Tanis en zijn eigen tranen beletten hem nog iets anders te zeggen.

‘Is alles in orde, Caramon?’ vroeg Tas die naast hem was komen staan. De man haalde huiverend adem.

‘Ja,’ zei hij en hij bedekte zijn gezicht met zijn trillende handen. ‘Ik denk het wel.’

‘Dat was het dapperste wat ik ooit iemand heb zien doen,’ zei Tanis plechtig. ‘Het dapperste... en het domste.’

Caramon bloosde. ‘Ja,’ mompelde hij, ‘ach, nou ja, je kent me.’

‘Vroeger wel, ja,’ zei Tanis terwijl hij aan zijn baard krabde. Hij zag de perfecte lichamelijke conditie waarin Caramon verkeerde, zijn gebruinde huid en zijn uitdrukking van kalme vastberadenheid. ‘Verdomme, Caramon! Een maand geleden viel je nog stomdronken voor mijn voeten neer! Je kotste je ingewanden er bijna uit! En nu...’

‘Ik heb vele jaren verder geleefd, Tanis,’ zei Caramon die met Tas’ hulp langzaam overeind ging staan. ‘Dat is alles wat ik je kan vertellen. Maar wat is er gebeurd? Hoe ben ik uit dat verschrikkelijke oord gekomen?’ Toen hij achteromkeek, zag hij helemaal aan het einde van de straat de schaduwen van de bomen en hij huiverde onmiddellijk weer.

‘Ik heb je gevonden,’ zei Tanis, die ook weer opstond. ‘Zij – die dingen – waren je onder de grond aan het trekken. Je zou daar een bepaald onplezierige rustplaats hebben gekend, mijn vriend.’

‘Maar hoe ben je het bos binnengekomen?’

‘Hiermee,’ zei Tanis glimlachend en hield een zilveren armband omhoog.

‘Heeft dat geholpen? Misschien kan ik...’

‘Nee, Caramon,’ zei Tanis die met een zijdelingse blik op Tas (die extreem onschuldig keek) de armband voorzichtig wegstopte in zijn ceintuur. ‘Zijn magie was nauwelijks sterk genoeg om me tot de rand van het bos te brengen. Ik voelde de magische kracht afnemen...’

Caramons gretige uitdrukking verdween. ‘Ik heb ook ons magische toestel nog geprobeerd,’ zei hij tegen Tas. ‘Dat werkte ook niet. Ik had het ook niet echt verwacht. Het hielp ook al niet in het Bos van Wayreth. Maar ik moest het proberen. Ik kreeg het niet eens getransformeerd! Het viel bijna in mijn handen uit elkaar, dus liet ik het verder maar zo.’ Hij was even stil en barstte daarna met trillende stem uit: ‘Tanis, ik moet de Toren bereiken!’ Zijn handen balden zich tot vuisten.

‘Ik kan het niet uitleggen, maar ik heb de toekomst gezien, Tanis! Ik moet de Poort binnengaan en Raistlin tegenhouden. Ik ben de enige die dat kan!’

Geschrokken legde Tanis een kalmerende hand op de schouder van Caramon. ‘Dat vertelde Tas me al – nou ja, ongeveer. Maar, Caramon, Dalamar is daar... en... hoe in de naam van de goden kom je überhaupt door de Poort?’

‘Tanis,’ zei Caramon en hij keek zijn vriend zo ernstig en vastberaden aan, dat de halfelf van verbazing met zijn ogen knipperde, ‘je kunt het niet begrijpen en er is geen tijd om het uit te leggen. Maar je moet me geloven. Ik moet in die Toren zien te komen!’

‘Je hebt gelijk,’ zei Tanis, nadat hij op zijn beurt Caramon peinzend had aangekeken. Ik begrijp het inderdaad niet. Maar ik zal je helpen als ik dat kan, als dat sowieso mogelijk is.’

Caramon zuchtte zwaar en liet zijn hoofd en schouders hangen. ‘Dank je, mijn vriend,’ zei hij simpel. ‘Ik stond hier zo alleen voor. Als Tas er niet was geweest...’

Hij keek naar de kender, maar Tas luisterde niet. Zijn blik was gefixeerd op de vliegende citadel, die nog steeds boven de stadsmuren zweefde. De strijd woedde hevig voort in de lucht tussen de draken en ook op de grond, zoals duidelijk te zien en te horen was aan de dikke rookpluimen die uit het zuidelijke gedeelte van de stad opstegen, het geschreeuw, het wapengekletter en het geklepper van paardenhoeven.

‘Ik wed dat je met die citadel zo naar die Toren vliegt,’ zei Tas, die nu zeer geïnteresseerd keek. ‘In één keer over dat Bos. Tenslotte is zijn magie kwaadaardig, net als de magie van het Bos en het is vrij groot – de citadel dan, niet het Bos. Het vereist waarschijnlijk zeer veel magie om het tegen te houden en...’

‘Tas!’

De kender draaide zich om en zag dat zowel Caramon als Tanis hem aanstaarde.

‘Wat is er?’ riep hij verontrust. ‘Ik heb het niet gedaan! Het is niet mijn schuld...’

‘Konden we daar maar komen!’ Tanis keek naar de citadel.

‘Het magische toestel!’ riep Caramon opgewonden en haalde het apparaat meteen uit de binnenzak van het shirt dat hij onder zijn wapenrusting droeg. ‘Dit kan ons erheen brengen!’

‘Waarheen?’ Tasselhof kreeg plotseling door dat er iets gaande was.

‘Daarheen?’ Hij volgde Tanis’ blik. ‘Daarheen?’ De ogen van de kender straalden helder als een ster. ‘Echt waar? Werkelijk? In de vliegende citadel! Wat prachtig! Ik ben er klaar voor. Kom op!’

Zijn blik richtte zich op het magische toestel dat Caramon in zijn handen hield. ‘Maar dat werkt maar voor twee mensen, Caramon. Hoe komt Tanis dan boven?’

Ietwat ongemakkelijk schraapte Caramon zijn keel en plotseling begreep de kender het.

‘O, nee...’ jammerde Tas. ‘Nee!’

‘Het spijt me, Tas,’ zei Caramon terwijl zijn trillende handen haastig de kleine non-descripte hanger probeerden te veranderen in de met juwelen bedekte scepter, ‘maar we gaan een stevig gevecht tegemoet als we op dat ding belanden.’

‘Je moet me meenemen, Caramon!’ riep Tas uit. ‘Het was mijn idee! Ik kan ook vechten!’ Morrelend aan zijn riem, haalde hij zijn kleine dolk tevoorschijn. ‘Ik heb je leven gered! Ik heb Tanis’ leven gered!’

Toen hij aan Caramons gezicht zag dat hij niet van plan was toe te geven, richtte Tas zich tot Tanis en legde hij zijn armen smekend om hem heen. ‘Neem me met je mee! Misschien werkt het apparaat ook wel met drie mensen. Of in ieder geval met twee mensen en een kender. Ik ben klein. Misschien heeft het apparaat mij niet eens in de gaten! Alsjeblieft!’

‘Nee, Tas,’ zei Tanis vastberaden. Na zich van de kender te hebben losgemaakt, ging hij naast Caramon staan. Hij stak een waarschuwende vinger op – met een blik die Tas heel goed kende. ‘En dit keer meen ik het!’

Tas stond er zo wanhopig bij dat Caramons hart bijna brak. ‘Tas,’ zei hij zacht en knielde naast de radeloze kender neer, ‘je hebt gezien wat er zal gebeuren als wij falen! Ik heb Tanis naast me nodig – ik heb zijn kracht nodig, zijn zwaard. Dat begrijp je toch wel, nietwaar?’

Tas probeerde te glimlachen, maar zijn onderlip trilde. ‘Ja, Caramon, ik begrijp het echt wel. Het spijt me.’

‘En, per slot van rekening was het inderdaad jouw idee,’ voegde Caramon er plechtig aan toe en hij stond weer op.

Terwijl die gedachte de kender juist enigszins leek te troosten, vergrootte dat nu niet bepaald het vertrouwen van de halfelf in de goede afloop. ‘Op de een of andere manier,’ mompelde Tanis, ‘baart me dat nou de meeste zorgen.’ De uitdrukking op Tas’ gezicht hielp ook niet bijster mee. ‘Tas?’ Tanis probeerde zijn strengste houding aan te nemen toen Caramon weer naast hem ging staan. ‘Beloof me dat je een veilige plek probeert te vinden en daar ook blijft, zonder allerlei kattenkwaad uit te halen! Beloof je dat?’

Tas straalde een en al innerlijke verwarring uit – hij beet op zijn lip, zijn wenkbrauwen raakten elkaar, hij draaide aan zijn haarknot. Toen – plotseling – gingen zijn ogen wijd open. Hij glimlachte en liet zijn haar los dat weer op zijn rug terugviel. ‘Natuurlijk, dat beloof ik, Tanis,’ zei hij met een uitdrukking van zulke oprechte onschuld dat de halfelf moest kreunen.

Maar er was niets wat hij nu nog kon doen. Caramon reciteerde de magische spreuk al en bediende het toestel. De laatste glimp die Tanis opving voor hij in de rondkolkende magische nevelen verdween, was van Tasselhof die hen met een opgeruimde lach gedag zwaaide.

Hoofdstuk 3

Vuurflits!’ zei Tas tegen zichzelf, nadat Tanis en Caramon uit zijn blikveld waren verdwenen.

Zich omdraaiend, rende de kender de straat uit naar het zuidelijke deel van de stad waar de gevechten het hevigst waren. ‘Omdat,’ zo redeneerde hij, ‘daar de draken waarschijnlijk hun aandeel aan de strijd leveren.’

Op dat moment besefte Tas dat zijn plan een foutje bevatte. ‘Verdorie!’ mompelde hij. Hij hield halt en keek naar de hemel die gevuld was met snauwende, klauwende en bijtende draken die elkaar ook uitzinnig met hun drakenadem bestookten. ‘Hoe vind ik hem in hemelsnaam in die puinhoop?’

Toen hij diep ademhaalde, moest de kender prompt hoesten. Om zich heen kijkend, merkte hij dat de lucht bijzonder rokerig was geworden en dat de hemel, voorheen grijs, nu helder verlicht werd door een vurige gloed.

Palanthas brandde.

‘Niet echt een veilige plek,’ mopperde Tas. ‘En ik moest van Tanis een veilige plek zoeken. De veiligste plek die ik ken is bij hem en Caramon en zij zijn daarboven in die citadel en zitten waarschijnlijk flink in de problemen, terwijl ik hier vastzit in een brandende stad die geplunderd wordt.’ De kender dacht hard na. ‘Ik weet het!’ zei hij plotseling. ‘Ik ga bidden tot Fizban! Het heeft een paar keer eerder ook gewerkt – nou, ja, dat denk ik tenminste. Maar, hoe dan ook, kwaad kan het niet.’

Omdat hij een draconenpatrouille de straat in zag lopen en hij niet gestoord wilde worden, dook Tas een steegje in waar hij zich verstopte achter een berg vuilnis en hij keek omhoog naar de hemel. ‘Fizban,’ zei hij plechtig, ‘dit is het dan! Als we dit niet oplossen dan kunnen we het tafelzilver beter in de put gooien en intrekken bij de kippen, zoals mijn moeder altijd zei, maar – hoewel ik er niet geheel zeker van ben wat ze daarmee bedoelde – het klinkt ernstig genoeg. Ik moet naar Tanis en Caramon toe. Je weet immers dat ze zonder mij niets voor elkaar krijgen. En daarvoor heb ik een draak nodig. Nou, dat is toch niet te veel gevraagd. Ik had natuurlijk om veel meer kunnen vragen – je zou me natuurlijk ook in één keer naar boven kunnen transporteren. Maar zover wil ik niet gaan. Eén draak maar. Dat is alles.’

Tas wachtte.

Er gebeurde niets.

Met een gefrustreerde zucht, keek hij streng naar de hemel en wachtte nog wat langer.

Nog steeds niets.

‘Goed dan, ik geef het toe. Ik zou de inhoud van een buidel willen geven – misschien zelfs wel twee – om naar de citadel te vliegen. Zo dan, dat is de waarheid. De rest van de waarheid in ieder geval. En ik heb altijd je hoed weer voor je teruggevonden...’

Maar, ondanks het grootmoedige gebaar, verscheen er nog steeds geen draak.

Uiteindelijk gaf Tas het op. Toen hij zag dat de draconenpatrouille gepasseerd was, kwam hij tevoorschijn en liep vanuit het steegje de straat weer in.

‘Nou,’ mompelde hij, ‘je zult het wel te druk hebben, Fizban, en...’

Op dat moment kwam de grond onder Tas’ voeten omhoog en was de lucht vol bakstenen en andere rommel. Het geluid van de donder verdoofde de kender en daarna... stilte.

Hij stond op en veegde het stof van zijn broek. Door de rook en het puin heen bekeek Tas eens goed wat er precies was gebeurd. Heel even dacht hij dat er misschien weer een gebouw op hem was neergekomen, net als in Tarsis. Maar hij zag dat dit deze keer niet het geval was.

In het midden van de straat lag een bronzen draak op zijn rug. Hij zat onder het bloed. Zijn vleugels lagen gespreid over een heel blok en hadden daardoor enkele gebouwen verpletterd en zijn staart lag over een paar andere panden gedrapeerd. Zijn ogen waren gesloten, op zijn flanken zaten schroeiplekken en hij leek niet meer te ademen.

‘Dit was niet echt wat ik in gedachten had,’ zei Tas terwijl hij geïrriteerd naar de draak keek.

Op dat moment echter, bewoog de draak. Hij opende een oog en bekeek de kender met een vage blik van herkenning.

‘Vuurflits!’ hijgde Tas die over een van de enorme poten naar boven rende om de draak in zijn ogen te kijken. ‘Jou zocht ik net! Ben je ernstig gewond?’

De jonge draak leek net te willen antwoorden toen er een donkere schaduw over hen heen viel. Khirsah opende beide ogen, gromde zachtjes en deed een zwakke poging om zijn kop te heffen, maar die poging was hem duidelijk te veel. Omhoogkijkend zag Tas een grote zwarte draak op hen afkomen, blijkbaar met de kwade bedoeling om definitief met zijn slachtoffer af te rekenen.

‘O, nee, dat ga jij niet doen! Dat is mijn bronzen draak! Fizban heeft die naar mij gestuurd. Maar alles tot je dienst, hoe bestrijd je eigenlijk een draak?’

Allerlei verhalen over Huma schoten door zijn hoofd, maar die hielpen niet echt omdat hij geen drakenlans bezat, zelfs geen zwaard. Hij trok zijn kleine dolk, keek er even hoopvol naar, maar schudde toen zijn hoofd en stopte hem snel weer terug in zijn riem. Hij moest er maar het beste van hopen.

‘Vuurflits,’ zei hij tegen de draak terwijl hij op de brede, geschubde buik van het schepsel klom. ‘Blijf rustig liggen en houd je stil, goed? Ja, ik weet wel dat je eervol wilt sterven en zo, in gevecht met je tegenstander. Ik had een vriend die een Ridder van Solamnië was. Maar daar hebben we nu even geen tijd voor. Ik heb twee andere vrienden die nog in leven zijn. Maar misschien niet lang meer als jij me niet kunt helpen om hen te bereiken. Ik heb trouwens vanmorgen je leven ook al gered, hoewel dat nu misschien niet zo duidelijk is, en dus ben je me dit verschuldigd.’

Of Khirsah hem nu daadwerkelijk begreep en hem gehoorzaamde, of dat de draak simpelweg het bewustzijn verloor, Tas wist het niet zeker. Hij had echter geen tijd om zich daar druk over te maken. Hij stond op de top van de drakenmaag, reikte diep in een van zijn buidels om te kijken of hij iets had wat hen kon helpen en kwam tevoorschijn met Tanis’ zilveren armband.

‘Je zou toch denken dat hij hiermee wat voorzichtiger zou zijn,’ mompelde Tas in zichzelf terwijl hij hem om zijn arm deed. ‘Hij heeft hem vast laten vallen toen hij Caramon tegemoet liep. Gelukkig maar dat ik hem heb opgeraapt. Nu...’ Hij bracht zijn arm omhoog en wees naar de zwarte draak, die met opengesperde kaken boven hen zweefde, klaar om zijn dodelijke speeksel op zijn slachtoffer te spugen.

‘Wacht eens even!’ schreeuwde de kender. ‘Dit drakenlijk is van mij! Ik heb het gevonden. Nou ja... hij vond mij, bij wijze van spreken. Hij verpletterde me zowat. Dus verdwijn nou maar en verpest het niet met die smerige drakenadem van je!’

De zwarte draak bleef even stil hangen en keek verbaasd naar beneden. Ze had vaak genoeg een prooi achtergelaten voor draconen en aardmannen, maar nog nooit – voor zover ze het zich kon herinneren – aan een kender. Zij was ook gewond geraakt in de strijd en voelde zich nogal licht in haar kop door bloedverlies en een klap op de neus, maar iets zei haar dat hier iets niet klopte. Ze moest echter toegeven dat er voor alles een eerste keer was. Deze kender droeg wel een armband die zonder enige twijfel zwarte magie bezat. Ze voelde duidelijk dat diens macht haar toverspreuken blokkeerde.

‘Enig idee wat ik dezer dagen in Sanctie kan krijgen voor een drakentand?’ schreeuwde de kender. ‘Om maar te zwijgen over de klauwen. Ik ken een tovenaar die dertig stalen munten betaalt per klauw!’

De zwarte draak keek hem eens fronsend aan. Dit was een belachelijk gesprek. Ze was gewond en kwaad en ze besloot dat ze die irritante kender simpelweg ook maar zou vernietigen, evenals haar gevallen vijand. Ze sperde haar muil open... toen ze plotseling van achteren werd aangevallen door een andere bronzen draak. Schreeuwend van razernij vergat ze haar prooi terwijl ze voor haar leven vocht. Als een bezetene klauwde ze om zich heen om meer ruimte te krijgen en dook op de bronzen draak af. Met een diepe zucht ging Tas op Khirsahs maag zitten.

‘Even dacht ik zeker te weten dat het afgelopen was,’ zei de kender die ondertussen de zilveren armband afdeed en weer veilig wegstopte in zijn buidel. Hij voelde de draak onder zich diep ademhalen. Tas gleed naar beneden over de geschubde flank en landde op de grond.

‘Vuurflits? Ben – ben je erg gewond?’ Hoe genees je eigenlijk een draak? ‘Ik kan wel een geestelijke gaan zoeken, hoewel ik denk dat die het nu allemaal erg druk hebben, met die oorlog en zo...’

‘Nee, kender,’ zei Khirsah met een diepe stem, ‘dat is niet nodig.’ De draak opende zijn ogen, schudde zijn grote kop en strekte zijn nek om eens goed om zich heen te kijken. ‘Je hebt mijn leven gered,’ zei hij en keek de kender enigszins in verwarring aan.

‘Twee keer,’ benadrukte Tas opgeruimd. ‘Eerst vanochtend met Heer Soth. Mijn vriend, Caramon, – je kent hem niet – heeft dat boek waarin staat wat er in de toekomst gebeurt – of eigenlijk wat er niet zal gebeuren in de toekomst, nu wij die aan het veranderen zijn. Trouwens, jij en Tanis zouden tegen Heer Soth vechten en jullie zouden allebei dood zijn gegaan, maar ik heb die armband gestolen, dus nu gebeurt dat niet. Doodgaan, bedoel ik.’

‘Inderdaad.’ Zich op een zij rollend, stak Khirsah een enorme, leerachtige vleugel uit en onderzocht die minutieus. Er zat een diepe snee en hij bloedde, maar hij was niet gescheurd. Hij doorliep dezelfde procedure met de andere vleugel terwijl Tas als betoverd toekeek.

‘Ik denk dat ik ook een draak zou willen zijn,’ zei hij zuchtend.

‘Natuurlijk.’ Langzaam draaide Khirsah zijn bronskleurige lichaam naar de andere kant om weer op zijn geklauwde poten te gaan staan, maar eerst moest hij zijn lange staart omzichtig uit het puin van een ingestort gebouw halen. ‘Wij zijn de uitverkorenen van de goden. Onze leeftijdsspanne is zo lang dat zelfs de levens van de elfen op een snel brandende kaars lijken, terwijl de levens van mensen en jullie kender niet meer dan vallende sterren zijn. Onze adem is dodelijk, onze magie zo krachtig dat alleen de grootste tovenaars ons overtreffen.’

‘Dat weet ik,’ zei Tasselhof die zijn ongeduld probeerde te verbergen. ‘Nou, weet je zeker dat alles werkt?’

Khirsah verborg een glimlach. ‘Ja, Tasselhof Klisvoet,’ zei de draak ernstig, zijn vleugels buigend en strekkend, ‘alles... werkt nog, zoals jij het zegt.’ Hij schudde zijn kop. ‘Ik voel me alleen nog een beetje duizelig. En dus, omdat je mijn leven hebt gered, zal ik...’

‘Twee keer al.’

‘Twee keer,’ zei de draak. ‘Ik ben nu verplicht je een dienst te verlenen. Wat vraag je me?’

‘Breng me onmiddellijk naar boven toe, naar de vliegende citadel!’ zei Tas die er al helemaal klaar voor was om op de rug van de draak te klimmen. Maar hij werd in de lucht gehesen aan de kraag van zijn hemd door een van Khirsahs enorme klauwen. ‘Bedankt voor de lift. Maar ik had het zelf ook wel gered....’

Maar hij werd niet op de rug van de draak gezet. Nee, hij bungelde in de lucht, op ooghoogte met de machtige Khirsah.

‘Dat zou extreem gevaarlijk – zo niet fataal – voor je zijn, kender,’ zei Khirsah streng. ‘Dat kan ik niet toestaan. Laat me je naar de Ridders van Solamnië brengen, die in de Toren van de Hoge Geestelijkheid zitten...’

‘Daar ben ik al geweest!’ jammerde Tas. ‘Ik moet echt naar de vliegende citadel toe! Weet je... Tanis Halfelf! Je kent hem toch? Hij is momenteel daarboven, op dit moment en eh... Hij liet me hier achter om belangrijke informatie voor hem te achterhalen en die moet ik hem nu onmiddellijk brengen!’

‘Geef mij die informatie maar,’ zei Khirsah. ‘Ik zal die hem doorgeven.’

‘Nee, dat zal... eh... niet gaan,’ stamelde Tas die als een razende nadacht. ‘Het – is – eh – in kendertaal! En dat kan niet worden vertaald in – eh – Gemeentaal. Je spreekt toch geen kendertaal, Vuurflits?’

‘Uiteraard wel,’ wilde de draak net zeggen. Maar, kijkend in Tasselhofs hoopvolle ogen, snoof Khirsah luid. ‘Natuurlijk niet!’ zei hij minachtend. Langzaam en heel voorzichtig zette hij de kender op zijn rug, tussen zijn vleugels. ‘Ik zal je naar Tanis Halfelf brengen, als dat je wens is. Er is geen drakenzadel, sinds we niet meer vechten met ridders op onze rug, dus houd je stevig vast aan mijn manen.’

‘Ja, Vuurflits,’ zei Tas triomfantelijk en hij zette zijn buideltassen naast zich neer en greep de manen van de bronzen draak met zijn beide kleine handen stevig vast. Plotseling bekroop hem een gedachte. ‘Zeg, Vuurflits,’ riep hij, ‘je gaat daar boven toch geen avontuurlijke capriolen uithalen, hè? Ondersteboven hangen of duikvluchten maken? Toch? Hoewel dat zeker heel amusant zal zijn, zou dat wel eens heel oncomfortabel voor mij kunnen zijn omdat ik niet vastgesnoerd zit...’

‘Nee,’ antwoordde Khirsah glimlachend. ‘Ik zal je er zo snel mogelijk heen brengen zodat ik de strijd weer kan oppakken.’

‘Ik ben er klaar voor als jij er ook klaar voor bent!’ schreeuwde Tas en hij trapte met zijn hielen in Khirsahs flanken toen de draak de lucht in sprong.

Gebruikmakend van de luchtstromen steeg hij snel op en scheerde bliksemsnel over Palanthas heen.

Het was bepaald geen plezierritje. Voorzichtig omlaag kijkend, hield Tas zijn adem in. Bijna heel Nieuwstad stond in brand. Omdat de inwoners waren geëvacueerd, konden de draconen er ongehinderd brandstichtend en plunderend doorheen trekken. De goede draken waren erin geslaagd de blauwe en zwarte draken te verhinderen Oudstad compleet te vernietigen – zoals ze met Tarsis hadden gedaan – en de stadverdedigers hielden nog stand tegen de draconen. Maar Heer Soths aanval had een hoge tol geëist. Tas kon vanaf zijn hoge positie de lichamen van de ridders en hun paarden zien die overal in de straten lagen alsof ze door een wraakzuchtig kind als tinnen soldaatjes waren weggevaagd. En, terwijl hij toekeek, kon hij Heer Soth zelf zien, ongehinderd voortrijdend terwijl zijn krijgers ieder levend wezen afslachtten dat hun pad kruiste. Het gejank van de banshees steeg nog uit boven het geschreeuw van de stervenden.

Tas slikte pijnlijk. ‘O, jee,’ fluisterde hij, ‘stel je voor dat dit mijn schuld is! Uiteindelijk weet ik dat niet echt zeker. Caramon kwam er niet aan toe verder te lezen in het boek! Ik had misschien... Nee,’ gaf Tas zichzelf vastberaden antwoord, ‘als ik Tanis niet had gered, zou Caramon in het Bos zijn gestorven. Ik heb gedaan wat ik moest doen, en omdat het allemaal zo verwarrend is, zal ik er niet meer over nadenken.’

Om zijn problemen van zich af te zetten – en de vreselijke dingen die hij op de grond kon zien gebeuren – keek Tas om zich heen, turend door de rook, om te zien wat er in de lucht allemaal gebeurde. Onder zich zag hij iets bewegen en hij zag een grote, blauwe draak opstijgen vanuit een van de straten vlak bij het Shoikanbos.

‘Kitiara’s draak!’ mompelde Tas die de schitterende, dodelijke Skie meteen herkende. Maar de draak had geen berijdster; Kitiara was nergens te bekennen.

‘Vuurflits!’ riep Tas ter waarschuwing en hij draaide zich om en zag dat de blauwe draak hen ook al had gezien. Hij verlegde zijn koers.

‘Ik ben me van hem bewust,’ zei Khirsah koeltjes terwijl hij Skie in de gaten hield. ‘Maak je geen zorgen, we zijn vlak bij onze bestemming. Ik zet je daar af, kender, en keer dan terug naar de strijd om mijn vijand te trotseren.’

Tas zag dat ze inderdaad al heel dicht bij de vliegende citadel waren. Alle gedachten aan Kitiara en blauwe draken verdwenen direct uit zijn hoofd. Van dichtbij was de citadel nog oneindig veel mooier dan vanaf de grond. Hij kon heel duidelijk de enorme, gekartelde brokken rots zien hangen – die ooit eens de stenen funderingen waren geweest waarop de stad was gebouwd.

Magische wolken, die de citadel zwevend hielden, kolkten eromheen en bliksemslagen knetterden tussen de torens. Toen hij de citadel zelf bestudeerde, zag Tas gigantische spleten die naar de zijkanten van het stenen fort opkropen – een gevolg van de onvoorstelbare kracht die vereist was geweest om het gebouw los te scheuren van de botten van de aarde.

Er scheen licht uit de ramen van de drie hoge torens en vanuit de open valpoort aan de voorkant, maar Tas zag buiten nergens een teken van leven. Hij twijfelde er echter niet aan dat het binnen krioelde van het leven, en wel van verschillende oorsprong!

‘Waar wil je heen?’ vroeg Khirsah enigszins ongeduldig.

‘Elke willekeurige plek lijkt me prima, dank je,’ antwoordde Tas beleefd. Hij begreep dat de draak heel graag naar de strijd terug wilde.

‘Ik zou je de hoofdingang niet adviseren,’ zei de draak die plotseling van zijn koers afweek. Hij cirkelde rond de citadel. ‘Ik zal je naar de achterkant brengen.’

Tas zou weer ‘dank je’ hebben gezegd, ware het niet dat zijn maag om de een of andere reden naar beneden wilde, terwijl zijn hart tegelijkertijd door zijn keel naar boven probeerde te komen door de onverwachte beweging van de draak. Toen dook Khirsah gelijkmatig naar beneden en landde zachtjes op een verlaten binnenplaats. Druk bezig zijn ingewanden weer op orde te krijgen, was Tas nauwelijks in staat van de drakenrug te glijden en in de schaduwen te springen zonder zich druk te maken over de gewenste sociale conventies.

Eenmaal op vaste grond (nou ja, min of meer), voelde de kender zich alweer snel veel meer zichzelf.

‘Tot ziens, Vuurflits!’ riep hij en wuifde met zijn kleine hand. ‘Bedankt! Veel geluk!’

Maar als de bronzen draak hem al had gehoord, gaf hij hem geen antwoord. Khirsah klom snel de lucht in. Achter hem aan kwam Skie naderbij, zijn rode ogen glimmend van haat. Schouderophalend en zuchtend, liet Tas hun hun eigen strijd. Hij draaide zich om en bekeek de omgeving eens goed.

Hij stond aan de achterkant van het fort, op de helft van een binnenplaats waarvan de andere helft blijkbaar achter was gelaten toen de citadel uit de grond was gerukt. Toen hij zag dat hij in feite heel dicht bij de rand stond van het stenen plaveisel, haastte Tas zich naar de muur van het fort. Hij bewoog zich zachtjes voorwaarts en bleef in de schaduwen met de onbewuste vaardigheid waar iedere kender mee wordt geboren. Even pauzerend keek hij rond. Er was een achterdeur die naar de binnenplaats leidde, maar het was een enorme, houten deur, versterkt met ijzeren tralies. En, hoewel het een bijzonder intrigerend slot betrof, die Tas’ handige vingers deden jeuken, bedacht hij dat het ook bijzonder aannemelijk was dat er achter de deur een interessant uitziende wachter stond. Hij kon beter door een raam kruipen, en toevallig zat er precies boven hem een verlicht raam.

Heel hoog boven hem...

‘Verdorie!’ mompelde Tas teleurgesteld. Het raam zat minstens twee meter boven de grond. Om zich heen kijkend vond Tas een stuk afgebroken rots dat hij met veel geduw en geschuif onder het raam wist te manoeuvreren. Hij klom erop en keek voorzichtig naar binnen.

Twee draconen lagen met verbrijzelde koppen op een berg stenen op de vloer. Een andere dracoon lag daar vlakbij. Onthoofd. Op de lijken na, was er niemand anders in de kamer. Op zijn tenen staand stak Tas zijn hoofd door het raam en luisterde. Niet al te ver weg hoorde hij de geluiden van metaal op metaal, ruwe kreten en ook eenmaal een geweldige brul.

‘Caramon,’ zei Tas. Hij kroop door het raam en sprong op de vloer. Hij was blij dat de citadel helemaal stil hing en helemaal nergens heen leek te gaan. Terwijl hij nog eens goed luisterde, hoorde hij het bekende gebrul harder worden, afgewisseld door Tanis’ hartgrondige gevloek. ‘Wat aardig van ze,’ zei Tas die tevreden knikte toen hij door de kamer kroop. ‘Ze wachten op me.’

Nadat hij in een gang met kale stenen muren uitkwam, pauzeerde Tas even om zich beter te kunnen oriënteren. De geluiden van de strijd kwamen van boven. Hij keek door de met toortsen verlichte hal en zag een trap die in die richting leidde. Als voorzorg trok hij zijn kleine dolk, maar hij kwam niemand tegen. De gang was leeg, net als de smalle, steile trap.

‘Hmm,’ mompelde Tas, ‘dit is absoluut een veiliger plek dan de stad, althans op dit moment. Ik moet niet vergeten dat tegen Tanis te zeggen. Trouwens, waar zouden hij en Caramon uithangen en hoe kom ik daar?’

Hij stopte en tuurde in de met toortsen schaars verlichte duisternis.

Hij besefte dat hij een smalle trap beklom tussen de binnen- en de buitenmuren van een van de torens van de citadel. Hij hoorde de strijd nog steeds voortrazen – nu klonk het net alsof Caramon en Tanis precies aan de andere kant van de muur waren – maar hij zag geen enkele mogelijkheid om er doorheen te komen. Gefrustreerd, en met vermoeide benen, stopte hij om even na te denken.

Ik kan of teruggaan naar beneden en een andere weg zien te vinden, of ik kan deze weg blijven volgen. Beneden is het – hoewel makkelijker lopen – waarschijnlijk een stuk drukker. En er moet hierboven ergens een deur zijn, waarom is hier anders een trap?

Deze logica sprak hem zo aan, dat Tas besloot om door te lopen naar boven, ook al leken de strijdgeluiden nu van onder hem te komen in plaats van boven. Plotseling, net toen hij begon te denken dat een dronken dwerg met een ziek gevoel voor humor deze trap had gebouwd, was hij eindelijk boven en zag hij een deur.

‘Ah, een slot!’ zei hij en wreef in zijn handen. Hij had allang geen kans gehad er eentje te kraken en hij was bang dat hij misschien wat roestig zou zijn geworden. Met een ervaren blik onderzocht hij het slot. Behoedzaam legde hij zijn hand op de deurklink. Enigszins tot zijn teleurstelling ging de deur moeiteloos open.

‘Nou ja,’ zuchtte hij, ‘ik heb mijn inbraakspulletjes toch niet bij me.’ Voorzichtig duwde hij tegen de deur en gluurde naar buiten. Voor hem was niets anders dan een houten reling. Tas duwde de deur nog wat verder open en stapte voorwaarts. Hij stond nu op een smal balkon dat rondom de toren liep.

De gevechtsgeluiden klonken nu veel duidelijker en weerkaatsten luid tegen het gesteente. Zich haastend over de houten vloer van het balkon, keek Tas over de reling naar beneden naar de bron van al deze geluiden.

‘Goeiedag, Tanis. Goeiedag, Caramon!’ riep hij opgewonden. ‘Hé, zijn jullie er al achter hoe je dit ding laat vliegen?’

Hoofdstuk 4

Ingesloten op een ander balkon enkele niveaus lager dan dat waarover Tas leunde, vochten Tanis en Caramon voor hun leven, precies aan de andere kant van de toren waar de kender stond. Wat leek op een klein leger draconen en aardmannen, stond samengeperst op de trap onder hen.

De twee krijgers hadden zichzelf gebarricadeerd achter een enorme bank die ze voor de trap hadden gesleept. Achter hen was een deur en het scheen Tas alsof ze de trap op waren geklommen om via de deur te ontsnappen, maar daar ter plekke op tegenstand waren gestuit.

Caramon, die tot aan zijn ellebogen onder het groene bloed zat, was druk bezig met koppen verbrijzelen met een stuk hout dat hij had losgetrokken van het balkon – uiteindelijk een veel effectiever wapen dan een zwaard omdat deze wezens anders in steen veranderden. Tanis’ zwaard zat onder de kerven – hij had het als een knuppel gebruikt – en hij bloedde uit verschillende sneeën onder de stukgeslagen maliënkolder die zijn arm bedekte, en er zat een forse deuk in zijn borstpantser. Voor zover Tas kon zien verkeerde de situatie in een impasse.

De draconen konden niet dicht genoeg bij de bank komen om die weg te sleuren of eroverheen te klimmen. Maar op het moment dat Caramon en Tanis hun positie zouden opgeven zouden ze ongetwijfeld worden overlopen.

‘Tanis! Caramon!’ schreeuwde Tas. ‘Hier boven!’

Beide mannen keken verbaasd om zich heen bij het geluid van de stem van de kender. Toen wees Caramon, die Tanis vastpakte, omhoog.

‘Tasselhof!’ riep Caramon en zijn harde stem echode in de torenkamer. ‘Tas! Deze deur, achter ons! Hij zit op slot! We kunnen er niet uit!’

‘Ik kom er meteen aan,’ riep Tas opgewonden en hij klom op de reling en bereidde zich voor op een enorme sprong in het ongewisse.

‘Nee!’ schreeuwde Tanis. ‘Open hem van de andere kant! De andere kant!’ Hij wees nadrukkelijk.

‘O,’ zei Tas teleurgesteld. ‘Natuurlijk, geen probleem.’ Hij sprong terug en draaide zich weer in de richting van de deuropening toen hij zag dat de draconen op de trap onder Tanis en Caramon plotseling ophielden met vechten. Kennelijk werd hun aandacht door iets anders getrokken. Er klonk een ruw commando en de draconen duwden elkaar allemaal opzij terwijl hun ongure koppen als het ware uiteen werden gespleten door een slagtandgrijns. Tanis en Caramon, verbaasd over de plotselinge luwte in de strijd, wierpen een voorzichtige blik over de bank, terwijl Tas over de reling van het balkon naar beneden staarde.

Een dracoon in zwarte mantels, gedecoreerd met geheimzinnige runen, liep de trap af. In zijn geklauwde handen hield hij een staf vast – een staf die gebeeldhouwd was naar de gelijkenis van een dodelijke slang.

Een Bozak magiër! Tas kreeg onmiddellijk een naar gevoel in zijn maag, bijna even erg als het gevoel dat hij ervoer toen de draak hem op de citadel had afgezet. De draconensoldaten hieven hun wapen, en gingen er duidelijk van uit dat de strijd nu voorbij was. Hun tovenaar zou dit varkentje wel even wassen, snel en simpel.

Tas zag Tanis’ hand naar zijn gordel reiken... en leeg weer omhoogkomen. Achter zijn baard trok het gezicht van Tanis wit weg. Hij probeerde een ander compartiment van zijn gordel. Niets. Ontzet keek de halfelf om zich heen.

‘Weet je,’ zei Tas in zichzelf, ‘ik wist dat die magische armband nu van pas zou komen. Wellicht is hij daar nu naar op zoek. Ik denk dat hij niet beseft dat hij hem kwijt is.’ Tastend in een van zijn buideltassen, haalde hij de zilveren armband er uit.

‘Hier is hij, Tanis! Geen zorgen! Je hebt hem laten vallen, maar ik heb hem weer gevonden!’ riep hij en zwaaide er mee door de lucht.

De halfelf keek omhoog en zijn gezicht betrok zo hevig dat Tas hem de armband meteen toewierp. Na heel even te hebben gewacht om te kijken of Tanis hem zou bedanken (wat hij niet deed), zuchtte de kender eens diep.

‘Ben er zo!’ schreeuwde hij. Hij draaide zich om, rende door de deur en holde de trap af.

‘Hij gedroeg zich niet bepaald dankbaar,’ pruilde Tas terwijl hij zich voortspoedde. ‘Niet echt meer de oude Tanis die wel voor een geintje in was. Die jas van “goeie, ouwe held” past hem niet meer.’

Achter zich, gedempt door de muur, hoorde hij de geluiden van ruw gescandeerde teksten en diverse explosies. Daarna klonk er woest draconengeschreeuw van pure woede en teleurstelling.

‘Die armband houdt ze wel even tegen,’ mompelde Tas, ‘maar niet voor lang. Hoe kom ik nu aan de andere kant van de toren? Ik denk dat er niets anders op zit dan helemaal terug te lopen.’

De trap afhollend bereikte hij de begane grond, rende door het vertrek waar hij de citadel was binnengekomen en ging net zo lang door tot hij bij een gang kwam die haaks stond op degene waar hij zich momenteel in bevond. Hopelijk leidde die naar de zijde van de toren waar Tanis en Caramon in de val zaten.

Er klonk nog een explosie en dit keer schudde de hele toren. Tas verhoogde zijn tempo. Na een scherpe bocht naar rechts snelde hij de hoek om.

Bam! Hij botste tegen iets plomps en donkers aan dat met een doffe klap omver duikelde.

Door de botsing werd Tas omver gekegeld. Hij bleef heel stil liggen en kreeg de indruk dat hij – vanwege de stank – op een hoop afval was gestuit. Ietwat bevend slaagde hij er niettemin in om weer op te staan en hij greep naar zijn mes, bereid om zich ten koste van alles te verdedigen tegen het kleine, donkere wezen dat nu ook weer rechtop stond.

Terwijl hij een hand op zijn voorhoofd legde, zei het wezen: ‘Ooh,’ op gepijnigde toon. Het keek wat groggy om zich heen en zag toen ineens Tas grimmig en vastberaden voor zich staan. Toortslicht flikkerde op het mes van de kender. Het ‘ooh’ veranderde in een ‘AAAAAHH’. Met een diep gekreun viel het onwelriekende schepsel weer flauw.

‘Greppeldwerg!’ zei Tas met een van walging opgetrokken neus. Hij hief zijn mes en wilde weglopen. Toen stopte hij. ‘Weet je,’ zei hij in zichzelf pratend, ‘die zou nog wel eens van pas kunnen komen.’ Vooroverbuigend, greep Tas de greppeldwerg bij een handvol lompen beet en schudde het door elkaar. ‘Hé, wakker worden!’

Huiverend ademhalend opende de greppeldwerg zijn ogen. Toen hij vervolgens een streng kijkende kender over zich heen gebogen zag staan, werd de greppeldwerg lijkwit en sloot hij zijn ogen weer en deed zijn best om bewusteloos te lijken.

Tas schudde de bundel weer door elkaar.

Zuchtend opende de greppeldwerg een oog en zag dat Tas er nog steeds was. Er zat slechts één ding op – zich dood houden. Bij greppeldwergen werd dit bereikt door het inhouden van de adem, waardoor ze direct stijf werden.

‘Kom op,’ zei Tas geïrriteerd die de greppeldwerg nog steeds door elkaar schudde. ‘Ik heb je hulp nodig.’

‘Jij weggaan,’ zei de greppeldwerg met een diepe grafstem. ‘Ik dood.’

‘Je bent nog niet dood,’ zei Tas met de meest angstwekkende stem die hij kon produceren, ‘maar dat zul je straks zeker wel zijn als je me niet helpt!’

Hij hief zijn mes.

De greppeldwerg slikte, ging snel rechtop zitten en wreef verward over zijn hoofd. Toen hij Tas zag, wierp hij zijn armen om de kender heen. ‘Jij mij genezen! Ik terug uit de dood! Jij grote en machtige geestelijke!’

‘Nee, dat ben ik niet!’ snauwde Tas, nogal verbaasd over deze reactie. ‘Laat me nou maar weer los. Nee, je raakt nog verstrikt in die buideltas. Niet zo...’

Na enkele ogenblikken wist hij zich eindelijk los te maken van de greppeldwerg. Hij zette het schepsel weer op zijn beide voeten en keek hem bars aan. ‘Ik probeer naar de andere kant van de toren te komen. Is dit de goede weg?’

De greppeldwerg tuurde aandachtig beide kanten van de gang in en wendde zich weer tot Tas. ‘Dit goede kant,’ zei hij uiteindelijk, wijzend in de richting die Tas al was ingeslagen.

‘Mooi!’ Tas liep monter verder.

‘Welke toren?’ mompelde de greppeldwerg krabbend aan zijn hoofd.

Tas stopte. Hij keek weer naar de greppeldwerg, en zijn hand gleed weer ongemerkt naar zijn mes.

‘Ik meegaan met grote geestelijke,’ bood het wezen haastig aan. ‘Ik gids.’

‘Dat is misschien niet eens zo’n slecht idee.’ Hij sleurde de greppeldwerg aan een groezelige hand met zich mee. Al snel vonden ze een andere trap die naar boven leidde. De strijdgeluiden klonken nu veel luider, waardoor de ogen van de greppeldwerg steeds groter werden.

Nerveus probeerde hij zijn hand los te trekken. ‘Ik al eens dood geweest,’ jankte hij en probeerde zich onthutst te bevrijden. ‘Als je twee keer dood bent gegaan, stoppen ze je in een doos en gooien ze je in een groot gat. Ik niet leuk vinden.’

Hoewel dit een interessant concept leek, had Tas geen tijd om het verder uit te diepen. De greppeldwerg stevig vasthoudend, trok Tas hem mee de trap op. De gevechten klonken met de minuut luider. Net als aan de andere kant van de toren eindigde de steile trap ook hier voor een deur. Daarachter hoorde hij doffe slagen en gekreun en Caramons gevloek. Tas probeerde de deurklink. Ook van deze kant zat de deur op slot. De kender glimlachte en wreef in zijn handen.

‘Absoluut een goed gebouwde deur,’ zei hij terwijl hij hem bestudeerde. Bukkend keek hij door het sleutelgat. ‘Ik ben hier!’ schreeuwde hij.

‘Doe de’ – gedempte kreten – ‘deur open!’ bulderde Caramon.

‘Ik doe mijn uiterste best!’ riep Tas terug, een beetje geïrriteerd. ‘Ik heb mijn gereedschap niet bij me, weet je. Ik moet improviseren. Jij blijft hier!’ Hij greep de greppeldwerg beet die alweer terugkroop naar de trap. Hij pakte zijn mes en hield het dreigend omhoog.

De greppeldwerg stortte onmiddellijk als een blok steen tegen de grond. ‘Ik blijven,’ fluisterde hij ineengekrompen.

Terug bij de deur, stak Tas de punt van zijn mes in het slot en draaide het voorzichtig rond. Hij dacht dat hij het slot bijna voelde meegeven toen er iets tegen de deur bonsde. Het mes sprong uit het slot.

‘Je helpt niet echt mee!’ schreeuwde hij door de deur. Met een diepe zucht stak Tas de punt van het mes weer in het slot.

De greppeldwerg kroop dichterbij en keek vanaf de vloer toe. ‘Veel jij weten. Maar volgens mij jij niet zo’n grote geestelijke zijn.’

‘Hoe bedoel je?’ vroeg Tas geconcentreerd.

‘Mes geen deur openen,’ zei de greppeldwerg minachtend. ‘Sleutel opent deur.’

‘Dat weet ik,’ zei Tas geprikkeld, ‘maar ik heb geen... geef op!’

Tas pakte kwaad de sleutel die de greppeldwerg in zijn hand hield. Hij stopte de sleutel in het slot, hoorde de klik en trok de deur open. Tanis tuimelde naar binnen, bijna boven op de kender. Caramon rende achter hem aan. Hij smeet de zware deur achter zich dicht waardoor de punt van een draconenzwaard dat nog net in de deuropening verscheen, afbrak. Met zijn rug tegen de deur keek hij zwaar ademend naar Tas.

‘Doe hem op slot!’ wist hij nog net uit te brengen.

Snel draaide Tas de sleutel weer om in het slot. Achter de deur klonk nog meer gebons en geschreeuw en het geluid van versplinterend hout.

‘Die houdt het wel een tijdje, denk ik,’ zei Tas die de deur eens goed bestudeerde.

‘Maar niet lang,’ zei Caramon grimmig. ‘Zeker niet met die Bozak magiër daar beneden. Kom.’

‘Waarheen?’ vroeg Tanis die het zweet van zijn gezicht veegde. Hij bloedde uit zijn hand en uit diverse andere wonden. Verder leek hij echter ongedeerd. Caramon zat onder het bloed, maar het meeste was groen, dus ging Tas er maar van uit dat de vijand meer geleden had. ‘We hebben nog steeds niet ontdekt waar het toestel is waarmee dit ding eigenlijk vliegt!’

‘Ik wed dat hij dat weet,’ zei Tas en hij wees naar de greppeldwerg. ‘Daarom heb ik hem meegenomen,’ zei Tas, nogal trots op zichzelf.

Er klonk een geweldige dreun. De deur schudde hevig.

‘Laten we hem hier in ieder geval smeren,’ zei Tanis. ‘Hoe heet jij?’ vroeg hij de greppeldwerg terwijl ze zich de trap af haastten.

‘Raus,’ zei de dwerg die Tanis wantrouwend aankeek.

‘Goed dan, Raus,’ zei Tanis en hij pauzeerde even om op adem te komen, ‘breng ons naar het vertrek waar het toestel staat dat deze citadel laat vliegen.’

‘De Zetel van de Windkapitein,’ zei Caramon, die de greppeldwerg streng aankeek. ‘Zo noemde een van de aardmannen hem.’

‘Dat geheim zijn!’ zei Raus plechtig. ‘Ik niet vertellen! Ik hebben beloofd!’

Caramon gromde zo hard dat de greppeldwerg lijkwit werd onder het vuil op zijn gezicht, en Tas, bang dat het schepsel weer zou flauwvallen, kwam haastig tussenbeide. ‘Poeh! Ik wed dat hij het niet weet,’ zei Tas en hij knipoogde naar Caramon.

‘Mij wel weten!’ zei Raus hoogdravend. ‘En jij probeert truc om mij te laten vertellen. Mij niet in stomme truc trappen.’

Tas liet zich zuchtend achterover tegen de muur vallen. Caramon gromde weer, maar de greppeldwerg, hoewel lichtjes ineenkrimpend, bleef hem toch uitdagend aankijken. ‘Zelfs kwaad varken niet geheim uit mij krijgen!’ verklaarde Raus en hij vouwde zijn smerige armen plechtig voor zijn vettige, met etensresten bedekte borst.

Van boven klonk een verpletterende dreun en het geluid van draconenstemmen.

‘Eh, Raus,’ prevelde Tanis vertrouwelijk en hij hurkte neer naast de greppeldwerg, ‘wat is het nou precies wat je eigenlijk niet mag vertellen?’

Raus probeerde iets listigs uit te stralen. ‘Mij niet mogen vertellen dat de Zetel van de Wind Kapitein boven in de middelste toren staat. Dat is wat mij niet vertellen mogen!’ Hij keek Tanis dreigend aan en hief zijn kleine, gebalde vuist. ‘En jij mij niet kunnen dwingen het te zeggen!’

Ze bereikten de gang die naar het vertrek leidde waar de Zetel van de Wind Kapitein niet stond (volgens Raus, die hen de hele weg had geleid terwijl hij zei: ‘Dit niet deur zijn die naar trap leidt, die naar de geheime plek leidt’). Ze vervolgden uiterst behoedzaam hun weg en vonden dat het allemaal een beetje te rustig was. Helaas hadden ze gelijk. Halverwege de gang sprong er een deur open en twintig draconen, met de Bozak magiër in hun kielzog, deden een uitval naar hen.

‘Ga achter me staan!’ zei Tanis en hij trok zijn zwaard. ‘Ik heb nog steeds de magische armband...’ Maar toen hij zich bedacht dat Tas nu bij hen was, voegde hij hier aan toe: ‘Dat denk ik althans,’ en hij keek snel naar zijn arm. De armband zat er nog.

‘Tanis!’ riep Caramon, die met getrokken zwaard langzaam achteruitliep terwijl de draconen, die op instructies van de Bozak wachtten, aarzelden, ‘we hebben geen tijd meer! Dat weet ik! Ik kan het voelen! Ik moet de Toren van de Hoge Magie zien te bereiken! Iemand moet daar boven zien te komen en dit ding vliegen!’

‘Een van ons houdt in zijn eentje nooit stand tegen zo’n overmacht!’ antwoordde Tanis. ‘Dan is er straks niemand meer om het roer over te nemen...’ De woorden bestierven op zijn lippen en hij staarde Caramon aan. ‘O, dat meen je toch niet...’

We hebben geen keuze,’ gromde Caramon toen het geluid van een toverspreuk duidelijk hoorbaar werd. Hij keek terug naar Tasselhof.

‘Nee,’ begon Tanis, ‘absoluut niet...’

‘Er is geen andere weg!’ hield Caramon vol.

Tanis schudde zuchtend zijn hoofd.

De kender, die hen beiden aankeek, knipperde met zijn ogen van verwarring. Toen begreep hij het plotseling.

‘O, Caramon!’ hijgde hij en klapte zijn handen enthousiast op elkaar, waarbij hij zichzelf bijna aan zijn eigen mes spietste. ‘O, Tanis! Wat prachtig! Ik zal zorgen dat jullie trots op me zullen zijn. Ik zal jullie naar de Toren brengen! Jullie zullen er geen spijt van krijgen! Raus, ik heb je hulp nodig.’

De greppeldwerg bij zijn arm pakkend, holde Tas door de gang naar een wenteltrap die Raus had aangewezen met de stellige opmerking dat: ‘Deze trap niet jou naar geheime plek brengen!’

Ontworpen door Heer Ariakas, voormalig hoofd van de Koningin van de Duisternis tijdens de Oorlog van de Lans, werd de Zetel van de Wind Kapitein al heel lang beschouwd als een van de briljantste creaties van Ariakas’ geniale, doch duistere en verwrongen geest.

De Zetel staat in een kamer die er speciaal voor is gebouwd, boven in de citadel. Via een smalle wenteltrap loopt de Wind Kapitein naar een ijzeren ladder die naar een luik leidt. Voor hij dat luik opent, komt de Kapitein eerst in een kleine, ronde kamer zonder ramen. In het midden van de kamer staat een verhoogd platform. Twee sokkels, zo’n negentig centimeter van elkaar verwijderd, staan op dat platform.

Bij de aanblik van die twee sokkels, haalde Tas – die Raus achter zich aan trok – diep adem. Gemaakt van puur zilver, ongeveer een meter twintig lang, waren de sokkels de mooiste dingen die Tas ooit had gezien. Op het oppervlak waren ingewikkelde tekeningen en magische symbolen geëtst. Elke dunne lijn was opgevuld met goud dat in het toortslicht glinsterde dat van de trap onder hen scheen. En op elke sokkel balanceerde een enorme globe, gemaakt van glanzend zwart kristal.

‘Jij niet op platform gaan staan,’ zei Raus streng.

‘Raus,’ zei Tas terwijl hij op het platform klom, ‘weet jij hoe dit werkt?’

‘Nee,’ zei Raus koel. Hij kruiste zijn armen voor zijn borst en keek Tas brutaal aan. ‘Mij nooit vaak hier geweest. Mij nooit boodschappen hebben bezorgd van grote baas tovenaar. Mij nooit in deze kamer geroepen en mij nooit gezegd te halen wat tovenaar wilde hebben. Mij nooit hebben gekeken al die vele keren hoe grote baas tovenaar vloog.’

‘Grote baas tovenaar?’ zei Tas fronsend. Hij keek snel de kleine kamer rond en tuurde in de schaduwen. ‘Waar is de grote baas tovenaar?’

‘Hij niet beneden,’ zei Raus koppig. ‘Hij niet vrienden in kleine stukjes opblazen.’

‘O, die grote baas tovenaar,’ zei Tas opgelucht. De kender viel even stil. ‘Maar – als hij niet hier is – wie vliegt dit ding dan?’

‘Wij niet vliegen,’ zei Raus met rollende ogen. ‘Wij stilstaan. Tsjonge, wat een domme geestelijke jij zijn!’

‘Ik begrijp het,’ mompelde Tas tegen zichzelf. ‘Als de citadel stilstaat, kan de grote baas tovenaar weggaan en grote baas tovenaarsdingen doen.’ Hij keek om zich heen en bestudeerde het platform. ‘Wat moet ik nou eigenlijk precies doen?’

Raus schudde zijn hoofd. ‘Mij nooit vertellen. Het is niet de bedoeling dat je op de twee zwarte cirkels op vloer stapt.’

‘Ja, ja, op die manier,’ zei Tas en hij stapte in de zwarte cirkels op de vloer tussen de sokkels. Ze leken van hetzelfde soort zwart kristal gemaakt te zijn als de glazen wereldbollen. Beneden hem hoorde hij weer een explosie en, wederom, het geschreeuw van de woedende draconen. Blijkbaar hield Tanis’ armband nog steeds de magie van de tovenaar tegen.

‘Nu,’ zei Raus, ‘is niet bedoeling jij kijken naar cirkel op plafond.’

Tas’ adem stokte van ontzetting toen hij naar boven keek. Boven hem, begon een cirkel met dezelfde diameter als het platform waar hij op stond, een spookachtig blauwwit licht uit te stralen.

‘Goed,’ zei Tas met opgewonden stem,’ en wat zou ik nu vervolgens niet moeten doen?’

‘Niet handen leggen op zwarte, kristallen wereldbollen. Jij niet bollen vertellen welke kant wij op moeten,’ antwoordde Raus snuivend. ‘Poeh. Jij nooit uitvinden hoe deze grote magie werkt!’

‘Tanis!’ schreeuwde Tas door de opening in de vloer, ‘welke kant is de Toren van de Hoge Magie op vanaf hier?’

Een tijdje hoorde hij niets anders dan het gekletter van zwaarden en gepijnigde kreten. Toen hoorde hij Tanis’ stem dichterbij komen. Hij en Caramon baanden zich een weg naar boven. ‘Noordwesten! Regelrecht naar het noordwesten!’

‘Juist!’ Zich schrap zettend in de cirkels, haalde Tas diep adem en tilde zijn armen op om zijn handen vervolgens plechtig op de kristallen globes te leggen...

‘Verdorie,’ riep hij uit teleurstelling. ‘Ik ben te klein!’

Hij keek naar beneden, naar Raus. ‘Ik vermoed dat je handen niet op hetzelfde moment op de globes moeten liggen met je voeten in de zwarte cirkels?’

Tas had helaas het gevoel dat hij het antwoord op deze vraag al wist. De vraag had Raus in zo’n toestand van verwarring gebracht dat hij Tas slechts met open mond aanstaarde.

Kijkend naar de greppeldwerg omdat hij in zijn frustratie nu eenmaal ergens naar moest kijken, besloot Tas te proberen om op te springen om de wereldbollen aan te raken. Hij kon ze aanraken, maar op het moment dat zijn voeten los van de grond kwamen, werd het blauwwitte licht weer vager.

‘Wat nu?’ kreunde hij. ‘Caramon of Tanis kunnen er gemakkelijk bij, maar zij zijn beneden en zo te hoen duurt het nog wel even voor ze hier zijn. Wat kan ik doen? Ik... Raus!’ zei hij plotseling, ‘kom eens hier!’

Raus’ ogen vernauwden zich wantrouwend. ‘Mij niet toegestaan,’ zei hij en liep juist achteruit weg van iet platform.

‘Wacht! Raus! Niet weggaan!’ riep Tas. ‘Kom me helpen! We gaan dit ding samen vliegen!’

‘Mij!’ Raus’ adem stokte. Zijn ogen werden zo groot als theekopjes. ‘Vliegen als grote baas tovenaar?’

‘Ja, Raus! Kom. Klim maar gewoon op mijn schouders, en...’

Een blik van verbazing trok nu over Raus’ gezicht. ‘Mij, vliegen als grote baas tovenaar!’

‘Ja, Raus, ja!’ zei Tas ongeduldig ‘Schiet nou maar op voor de grote baas tovenaar ons betrapt.’

‘Mij haasten,’ zei Raus, die op het platform kroop en vervolgens op Tas’ schouders. ‘Mij opschieten. Mij altijd al willen vliegen...’

‘Ik heb je enkels beet. Au! Laat mijn haar los, je trekt eraan! Ik laat je echt niet vallen. Nee, opstaan...Sta op, Raus! Langzaam opstaan, ’t komt allemaal goed. Zie je wel, ik heb je vast bij je enkels. Ik laat je niet vallen. Nee! Nee! Je moet je evenwicht...!’

Kender en greppeldwerg tuimelden beiden op de grond.

‘Tas!’ waarschuwde Caramon ergens beneden, vanaf de trap.

‘Momentje! Ben er bijna!’ riep Tas en hij hielp Raus weer op zijn voeten en schudde hem door elkaar. ‘Evenwicht, evenwicht!’

‘Evenwicht, evenwicht... ja, ja,’ mompelde Raus klappertandend.

Tas nam zijn positie weer in op de zwarte kristallen cirkels en Raus ondernam een nieuwe poging om op zijn schouders te klimmen. Dit keer lukte het de greppeldwerg daadwerkelijk om overeind te blijven. Na een paar valse starts lukt het Raus eindelijk om zijn smerige handen behoedzaam op de zwarte kristallen bollen te plaatsen.

Onmiddellijk viel er een gordijn van licht omlaag vanuit de stralende cirkel op het plafond en veroorzaakte een schitterende muur om Tas en de greppeldwerg heen. Op het plafond verschenen stralende rode en violette runen.

En met een hartverzakkende slingerbeweging begon de citadel te bewegen...

In de gang onder de Zetel van de Wind Kapitein deed de schok de draconen en hun magiër op de vloer belanden. Tanis viel achterover tegen een muur en Caramon botste tegen hem op.

Schreeuwend en vloekend worstelde de Bozak magiër zich weer overeind. Over zijn eigen mannen heen struikelend, en Tanis en Caramon compleet negerend, rende de dracoon naar de trap die naar het vertrek van de Wind Kapitein leidde.

‘Houd hem tegen!’ riep Caramon en hij duwde zichzelf van de muur weg toen de citadel als een zinkend schip overhelde.

‘Ik zal het proberen,’ hijgde Tanis, ‘maar ik denk dat deze armband nu wel is uitgewerkt.’

Hij deed een uitval naar de Bozak, maar de citadel helde plotseling naar de andere kant over. Tanis miste doel en tuimelde op de vloer. De Bozak, die uitsluitend van plan was om de dieven ervan te weerhouden zijn citadel te stelen, strompelde verder richting trap. Caramon trok zijn dolk en wierp die hard naar Bozaks rug. Maar hij raakte een onzichtbare, magische barrière die om de zwarte mantels heen hing en het mes viel onschadelijk op de vloer.

De Bozak had net de wenteltrap bereikt, de andere draconen stonden weer op hun benen en Tanis naderde de tovenaar, toen de citadel een sprong in de lucht maakte. De magiër viel achterwaarts op Tanis, de draconen vlogen alle richtingen uit en Caramon maakte van de verwarring gebruik om boven op de Bozak tovenaar te duiken.

De plotselinge wentelingen van de toren verbraken de concentratie van de magiër – en zijn beschermingsformule faalde. De dracoon vocht wanhopig met zijn geklauwde handen, maar Caramon – die het schepsel van Tanis aftrok – dreef zijn zwaard diep in de Bozak net op het moment dat de tovenaar aan een andere toverspreuk begon. Het lichaam van de dracoon scheidde onmiddellijk een afschuwelijke hoeveelheid gele vloeistof af, waardoor er wolken vol smerige, giftige rook in de kamer opstegen.

‘Wegwezen!’ riep Tanis en hij strompelde hoestend naar een open raam. Uit het raam hangend zoog hij een enorme teug frisse lucht naar binnen.

‘Tas!’ schreeuwde hij, ‘we gaan de verkeerde kant op! Ik zei het noordwesten!’

Hij hoorde de kenders schrille stem schreeuwen: ‘Denk noordwesten, Raus! Noordwesten.’

‘Raus?’ mompelde Caramon hoestend, en hij keek Tanis plotseling gealarmeerd aan.

‘Hoe ik tegelijk denken kan aan twee verschillende richtingen?’ vroeg een stem. ‘Jij of naar noorden willen of naar westen? Beslis nou toch eens.’

‘Noordwesten!’ riep Tas. ‘Dat is één richt... ach, laat ook maar. Luister, Raus, jij denkt “noord” en ik denk “west”. Misschien werkt dat beter.’

Met zijn ogen dicht, slaakte Caramon een wanhopig diepe zucht en sloeg gefrustreerd met zijn vuist tegen de muur.

‘Tanis,’ zei hij, ‘misschien kun jij beter...’

‘Geen tijd,’ antwoordde Tanis grimmig, met zijn zwaard in zijn hand.

‘Daar komen ze.’

Maar de draconen, volkomen in verwarring door de dood van hun leider en niet in staat te bevatten wat er met hun citadel gebeurde, keken elkaar – en hun vijand – wantrouwend aan. Op dat moment veranderde de citadel van richting, richting noordwesten, en zakte tegelijkertijd zo’n zes meter naar beneden.

Struikelend en glijdend renden de draconen de trap af en verdwenen in de geheime richting van waar ze ook waren gekomen.

‘We gaan eindelijk de goede kant op,’ meldde Tanis die uit het raam keek. Caramon kwam naast hem staan en zag de Toren van de Hoge Magie steeds dichterbij komen.

‘Mooi! Laten we eens kijken wat er hier allemaal gebeurt,’ zei Caramon en hij begon de trap te beklimmen.

‘Nee, wacht,’ – Tanis hield hem tegen – ‘blijkbaar kan Tas niets zien. We zullen hem moeten leiden. Trouwens, die draconen kunnen elk moment terugkomen.’

‘Ik denk dat je gelijk hebt,’ zei Caramon die twijfelend naar de trap keek.

‘We moeten er in een paar minuten kunnen zijn,’ zei Tanis, bezorgd uit het raamkozijn leunend. ‘En volgens mij heb jij nog tijd genoeg uit te leggen wat er allemaal aan de hand is.’

‘Het is moeilijk te geloven,’ zei Tanis zacht en hij keek weer uit het raam, ‘zelfs van iemand als Raistlin.’

Ik weet het,’ zei Caramon op droevige toon. Ik wilde het ook heel lang niet geloven. Maar toen ik hem voor de Poort zag staan en hem hoorde vertellen wat hij met Crysania ging doen, wist ik dat het Kwaad uiteindelijk zijn ziel had aangevreten.’

‘Je hebt gelijk, je moet hem tegenhouden,’ zei Tanis en hij nam de hand van de man in de zijne. ‘Maar betekent dat dat je hem in de Afgrond achterna moet gaan? Dalamar is in de Toren, en hij wacht geduldig bij de Poort. Jullie beiden zullen Raistlin ongetwijfeld kunnen beletten erdoorheen te komen. Je hoeft toch niet zelf door de Poort...’

‘Nee, Tanis,’ zei Caramon hoofdschuddend. ‘Bedenk wel dat Dalamar faalde bij zijn eerste poging om Raistlin tegen te houden. Er moet iets gaan gebeuren met de donkere elf – iets wat hem tegen zal houden om zijn opdracht te vervullen.’ Caramon reikte in zijn ransel en haalde er de in leer gebonden Kronieken uit.

‘Misschien komen we op tijd om dat te verhinderen,’ suggereerde Tanis, die het uiterst vreemd vond om te praten over een toekomst die reeds was beschreven.

Caramon bekeek de door hem gemarkeerde pagina en blies toen zijn adem zachtjes fluitend uit.

‘Wat is er?’ vroeg Tanis en hij leunde ietwat naar voren om mee te kijken.

Caramon sloeg het boek haastig dicht.

‘Er overkomt hem inderdaad iets,’ mompelde Caramon en hij ontweek zorgvuldig Tanis’ blik. ‘Kitiara vermoordt hem.’

Hoofdstuk 5

Dalamar zat moederziel alleen in het laboratorium in de Toren van de Hoge Magie. De wachters van de Toren, levend en dood, stonden op hun posten bij de ingang, wachtend... kijkend.

Vanuit het raam zag Dalamar Palanthas branden. De elf had de ontwikkeling van de strijd gevolgd vanaf zijn hoge uitkijkpunt in de Toren. Hij had Heer Soth door de poort zien gaan, hij had de ridders uiteengejaagd zien worden en hij had de draconen gezien die zich vanaf de vliegende citadel over de stad hadden verspreid. En al die tijd bestreden de draken elkaar hoog aan de hemel, waardoor het drakenbloed als regen neerviel op de straten van de stad.

Het laatste wat hij had gezien, voor de opstijgende rook zijn blik vertroebelde, was de vliegende citadel die langzaam en onregelmatig zijn kant op kwam en zelfs een keer van richting leek te veranderen door plots koers naar de bergen te zetten.

Verbaasd zat Dalamar dit schouwspel te bekijken, en hij vroeg zich af wat dit te betekenen had. Was dit soms Kitiara’s plan om de Toren binnen te gaan?

Heel even voelde de elf een moment van angst. Kon de citadel eigenlijk over het Shoikanbos vliegen? Ja, realiseerde hij zich, dat zou best eens kunnen! Hij balde zijn vuisten. Waarom had hij die mogelijkheid niet voorzien? Hij staarde uit het raam en vervloekte de rook die in toenemende mate zijn zicht verpestte. Terwijl hij keek, veranderde de citadel weer van richting; hij bewoog zich voort als een dronkenlap die zijn eigen huis zocht.

Wederom kwam hij op de Toren af, maar met een slakkengangetje. Wat was er nou aan de hand? Was de bestuurder gewond? Hij keek ernaar en probeerde het te begrijpen. Op dat moment dreef er dikke, zwarte rook langs de ramen en kon hij de citadel helemaal niet meer zien. De geur van verbrande hennep en pek was sterk. De pakhuizen, dacht Dalamar. Terwijl hij zich vloekend bij het raam omdraaide, werd zijn aandacht getrokken door een korte lichtflits vanaf een gebouw bijna direct tegenover hem – de Tempel van Paladijn. Zelfs door de rook heen zag hij de gloed en hij kon in gedachten de witte geestelijken zien, hun scepters zwaaiend en biddend tot Paladijn.

Dalamar grimlachte, schudde zijn hoofd en liep met snelle passen door de kamer. Hij passeerde de grote, stenen tafel vol flessen, potten en bokalen. De meeste had hij opzij geschoven om ruimte te maken voor zijn spreukenboeken, perkamentrollen en magische toestellen. Hij keek er voor de honderdste keer naar en vergewiste zich ervan dat alles gereed was. Daarna haastte hij zich verder, langs de planken met de nachtblauwe, gebonden boeken van Fistandantilus en langs de planken met Raistlins eigen zwarte, gebonden boeken. Hij opende de deur van het laboratorium en sprak een woord tot de duisternis daarachter.

Ogenblikkelijk glansden er een paar ogen voor hem, het spookachtige lichaam glinsterde en bewoog heen en weer alsof het door de wind werd aangeraakt.

‘Ik wil bewakers bovenin in de Toren,’ instrueerde Dalamar.

‘Waar, leerling?’

Dalamar dacht even na. ‘Bij de deuropening van de Dodengang. Zet ze daar maar neer.’

Ter bevestiging flikkerden de ogen kortstondig en verdwenen onmiddellijk weer. Dalamar keerde terug naar het laboratorium en sloot de deur achter zich. Maar hij aarzelde en stopte. Hij kon een paar toverspreuken over de deur uitspreken waardoor er niemand binnen kon komen. Dat was gebruikelijk als Raistlin bezig was met delicate magische experimenten waarbij de geringste verstoring fataal kon zijn. Ademhalen op het verkeerde moment kon al magische krachten opwekken die de Toren zelf konden vernietigen. Dalamars vingers raakten de deur aan en de woorden lagen al op zijn lippen.

Nee, dacht hij. Ik heb misschien toch hulp nodig. De wachters moesten naar binnen kunnen als ik niet in staat ben de spreuken op te heffen. Hij ging in zijn favoriete stoel zitten – de stoel die hij uit zijn eigen vertrekken mee had gebracht om de vermoeidheid tijdens zijn nachtwaken te verlichten.

Als ik niet in staat ben de spreuken op te heffen.Terugzakkend in de zachte, fluwelen kussens, dacht hij na over de dood, over doodgaan. Zijn blik gleed richting Poort. Die zag eruit als altijd – de vijf drakenkoppen, elk met een andere kleur, hun blikken naar binnen gericht, hun muilen geopend in vijf stille kreten als huldebetoon aan hun Koningin van de Duisternis. Ja, hij zag eruit als altijd – de koppen donker en verstild, de leegte binnen de Poort onveranderd. Of toch niet? Dalamar knipperde met zijn ogen. Misschien was het verbeelding, maar hij dacht dat de ogen in iedere kop heel lichtjes begonnen te gloeien...

Een gevoel van beklemming bekroop hem en zijn handpalmen werden vochtig. Hij wreef zijn handen over zijn mantel. Dood, sterven. Zou het zover komen? Zijn vingers streken over de geborduurde zilveren runen op de zwarte stof, runen die bepaalde magische aanvallen zouden blokkeren of verjagen. Hij keek naar zijn handen, waar de prachtige groene steen van een ring schitterde – een krachtig magisch object. Maar zijn macht kon slechts één keer worden gebruikt.

Haastig nam hij in gedachten Raistlins lessen door over het beoordelen van een wond, of hij dodelijk was en onmiddellijke verzorging vereiste, of dat de helende krachten van het object gespaard moesten blijven.

Dalamar huiverde. Hij hoorde de stem van de Shalafi koel de diverse variaties van pijn bespreken. Hij kon de vingers voelen, brandend met die vreemde innerlijke hitte, die over zijn lichaamsdelen gleden en de vitale plekken aanwezen. In een reflex ging Dalamars hand naar zijn borst waar de vijf gaten die Raistlin in zijn vlees had geschroeid voor altijd bloedden en etterden. Op datzelfde moment brandden ook Raistlins ogen in zijn geest – als een dodelijke, gouden spiegel.

Dalamar kromp ineen. Krachtige magie omgeeft me en beschermt me, hield hij zichzelf voor. Ik ben bedreven in de Kunst, hoewel niet zo bedreven als hij, en de Shalafi zal gewond en zwak door die Poort komen, meer dood dan levend! Het zal gemakkelijk zijn om hem te vernietigen! Dalamar balde zijn vuisten. Waarom ben ik dan letterlijk verstikt van angst, vroeg hij zich af.

Er klonk een zilveren bel, één keer. Geschrokken stond Dalamar uit zijn stoel op. Zijn imaginaire angsten werden nu vervangen door iets zeer concreets. En met die angst voor iets tastbaars, verstrakte Dalamars lichaam, stroomde zijn bloed koud door zijn aderen en verdwenen de donkere schaduwen in zijn geest. Hij had zichzelf weer onder controle.

De zilveren bel betekende een indringer. Iemand had een weg weten te vinden door het Shoikanbos en stond bij de ingang van de Toren. Normaal gesproken zou Dalamar onmiddellijk het laboratorium hebben verlaten, onder de woorden van een toverspreuk, om de indringer zelf te trotseren. Maar hij durfde de Poort niet te verlaten. En nu hij nogmaals naar de Poort keek, knikte de elf langzaam. Nee, hij had het zich niet verbeeld, de ogen van de draken gloeiden inderdaad. Hij dacht zelfs even dat hij in de leegte iets zag bewegen, alsof er een rimpeling over het oppervlak trok.

Nee, hij durfde niet weg te gaan. Hij moest op de wachters vertrouwen. Naar de deur lopend, boog hij luisterend zijn hoofd. Hij dacht dat hij beneden vage geluiden hoorde – een gedempte schreeuw, het kletteren van staal. Daarna slechts stilte. Hij wachtte met ingehouden adem, maar hoorde niets anders dan het kloppen van zijn eigen hart.

Niets anders.

Dalamar zuchtte. De wachters hadden het vast gedecideerd opgelost. Hij liep door het laboratorium naar het raam, maar hij kon niets zien. De rook was zo dik als mist. In de verte hoorde hij het gerommel van de donder, of misschien was het een explosie. Wie zou dat beneden geweest zijn, vroeg hij zich af? Misschien een dracoon? Gretig om nog meer te doden en te plunderen? Eén van hen zou misschien...

Niet dat het iets uitmaakte. Als dit alles voorbij was, zou hij naar beneden gaan en het lichaam bekijken...

‘Dalamar!’

Dalamars hart sloeg over en zowel angst als hoop streden om voorrang bij het horen van die stem.

‘Voorzichtig, voorzichtig, vriend,’ fluisterde hij tegen zichzelf. ‘Ze heeft haar broer verraden. Ze verraadde jou. Vertrouw haar niet.’

Toch liep hij met trillende handen naar de deur.

‘Dalamar!’ Weer haar stem, huiverend van pijn en angst. Er klonk een bons tegen de deur, toen het geluid van een lichaam dat langzaam weggleed. ‘Dalamar,’ riep ze weer, nu zwak.

Dalamars hand lag op de deurklink. Achter hem gloeiden de drakenogen rood, wit, blauw, groen en zwart.

‘Dalamar,’ prevelde Kitiara zwakjes. ‘Ik ben gekomen... om je te helpen.’

Langzaam opende Dalamar de laboratoriumdeur.

Kitiara lag op de vloer aan zijn voeten. Toen hij haar zag, hield Dalamar zijn adem in. Als ze ooit een wapenrusting had gedragen, was die nu van haar lijf gerukte door niet-menselijke handen. Hij kon de afdrukken van hun nagels op haar vlees zien. Het zwarte, strakke kledingstuk dat ze onder haar wapenrusting droeg was bijna tot op de draad weggescheurd, zodat haar gebruinde huid en witte borsten te zien waren. Bloed gulpte uit een akelige wond aan een been, haar leren laarzen lagen aan flarden. Toch keek ze naar hem op met heldere ogen, ogen die niet bang waren. In haar hand hield ze het nachtjuweel, het amulet dat Raistlin haar had gegeven om haar in het Bos te beschermen.

‘Ik was nauwelijks sterk genoeg,’ fluisterde ze en haar lippen vormden zich tot die scheve glimlach waar Dalamars bloed altijd van ging koken.

Ze hief haar armen. ‘Ik ben voor jou gekomen. Help me overeind.’

Dalamar bukte zich en hielp Kitiara weer op de been. Ze zakte tegen hem aan. Hij voelde haar lichaam huiveren en schudde zijn hoofd, want hij wist welk gif er werkzaam was in haar bloed. Met een arm om haar heen, droeg hij haar het laboratorium in en deed de deur achter hen dicht.

Ze leunde nog zwaarder op hem en haar ogen rolden weg. ‘O, Dalamar,’ mompelde ze en hij zag dat ze ging flauwvallen. Hij nam haar nu stevig in zijn armen. Ze liet haar hoofd tegen zijn borst rusten en slaakte een dankbare en opgeluchte zucht.

Hij kon de geur van haar haren ruiken – die vreemde lucht, een mengeling van parfum en staal. Haar lichaam trilde in zijn armen. Zijn greep werd steviger. Ze opende haar ogen en keek in de zijne. ‘Ik voel me beter nu,’ fluisterde ze. Haar handen gleden naar beneden...

Te laat zag Dalamar de bruine ogen glinsteren. Te laat zag hij die scheve glimlach grimmig worden. Te laat voelde hij haar hand toeslaan en de snelle, stekende pijn toen haar mes zijn lichaam binnendrong.

‘Nou, we hebben het gehaald,’ riep Caramon die vanaf het afgebroken binnenplein van de vliegende citadel naar beneden keek terwijl het gevaarte over de donkere boomtoppen van het Shoikanbos zweefde.

‘Ja, tot zover tenminste,’ zei Tanis. Zelfs vanaf zijn positie, hoog boven het vervloekte bos, voelde hij de koude golven van haat en bloeddorst opstijgen, alsof, zelfs nu, de wachters hen naar beneden konden slepen. Huiverend dwong Tanis zichzelf te kijken naar de spits van de Toren van de Hoge Magie die steeds dichterbij kwam. ‘Als we dichtbij genoeg kunnen komen,’ schreeuwde hij tegen Caramon boven de wind uit, ‘kunnen we op die loopbrug springen die langs de spits loopt.’

‘De Doden Gang...’ antwoordde Caramon grimmig.

‘Wat?’

‘De Doden Gang!’ Caramon ging dichter bij de rand staan en lette op zijn evenwicht terwijl de zwarte bomen onder hem voorbij dreven als de golven van een zwarte oceaan. ‘Daar stond de kwade magiër toen hij een vloek uitsprak over de Toren. Dat vertelde Raistlin me. Daar sprong hij van af.’

‘Leuke, gezellige plek,’ prevelde Tanis vanachter zijn baard.

Rookslierten dreven om hen heen en ontnamen het zicht op de Toren. De halfelf probeerde niet te denken aan wat er in de stad was gebeurd. Hij had al een glimp opgevangen van de Tempel van Paladijn die in brand stond.

‘Je begrijpt natuurlijk,’ riep hij terwijl hij Caramons schouder beetpakte en ze samen aan de rand van het binnenplein van de citadel stonden, ‘dat er een levensgrote kans is dat Tasselhof ons laat neerstorten!’

‘We zijn al zo ver gekomen,’ zei Caramon zacht. ‘De goden zijn blijkbaar met ons.’

Tanis knipperde met zijn ogen en vroeg zich af of hij het goed had gehoord. ‘Dat klinkt niet als de oude, vrolijke Caramon,’ zei hij grinnikend.

‘Die Caramon is dood, Tanis,’ antwoordde Caramon met zijn blik strak op de Toren gericht.

Tanis’ gegrinnik veranderde in een zucht. ‘Het spijt me,’ was alles wat hij kon bedenken en hij legde onhandig een hand op Caramons schouder.

Caramon keek hem aan met heldere ogen. ‘Nee, Tanis,’ zei hij. ‘Par-Salian vertelde, toen hij me terug in de tijd stuurde, dat ik terugging om een ziel te redden. Niets meer en niets minder.’ Caramon glimlachte droevig. ‘Ik dacht dat hij Raistlins ziel bedoelde. Maar nu begrijp ik dat hij dat niet bedoelde. Hij bedoelde mijn eigen ziel.’ Zijn lichaam spande zich. ‘Kom,’ zei hij, abrupt van onderwerp veranderend. ‘We zijn dichtbij genoeg om er vanaf te springen.’

Door de rondwervelende rook was vaag een balkon te zien dat rondom de Toren liep. Naar beneden kijkend voelde Tanis zijn maag omkeren. Hoewel hij wist dat het onmogelijk was, leek het net alsof de Toren beneden hem heen en weer slingerde, terwijl hij zelf volkomen stil stond. Terwijl ze steeds dichterbij waren gekomen, had de Toren zo groot geleken. Nu leek het alsof hij uit een vallenboom moest springen om vervolgens te landen op het dak van een speelgoedkasteel van een kind.

Om het nog erger te maken, ging de citadel steeds dichter bij de Toren vliegen. De bloedrode spitsen van de zwarte minaretten dansten op en neer toen de citadel van voren naar achteren sprong.

‘Springen!’ schreeuwde Caramon en hij wierp zich naar beneden.

Een maalstroom van rook wervelde om Tanis heen en verblindde hem. De citadel bewoog nog steeds. Plotseling doemde er vlak voor hem een zwarte, stenen pilaar op. Het was of springen of verpletterd worden. Tanis sprong en hij hoorde een verschrikkelijk krakend en knarsend geluid vlak boven zich. Hij viel in het niets, de rook draaide om hem heen en in een fractie van een seconde materialiseerden de stenen van de Doden Gang zich onder zijn voeten.

Hij landde met een enorme klap die elk bot in zijn lichaam door elkaar schudde en de adem werd hem volkomen benomen. Hij had nog net de tegenwoordigheid van geest om zich op zijn buik te rollen en zijn hoofd met zijn armen te bedekken toen er om hem heen een regen van stenen neerdaalde.

Caramon stond overeind en brulde: ‘Noorden! Richting noorden!’

Heel, heel vaag hoorde Tanis een schrille stem van boven uit de citadel: ‘Noordwaarts, noordwaarts! We moeten noordwaarts!’

Het krakende en knarsende geluid nam af. Voorzichtig zijn hoofd heffend zag Tanis de citadel al hobbelend koers zetten naar zijn nieuwe doel, naar het paleis van Heer Amothus.

‘Alles in orde?’ Caramon hielp Tanis overeind.

‘Ja,’ zei de halfelf beverig. Hij veegde wat bloed van zijn mond. ‘Op mijn tong gebeten. Verdomme, dat deed pijn!’

‘Dit is de enige weg naar beneden,’ zei Caramon en hij leidde hen beiden over de Doden Gang. Ze kwamen bij een boog die uitgehouwen was in het zwarte gesteente van de Toren met daarin een kleine, getraliede houten deur die op slot zat.

‘Er zijn waarschijnlijk bewakers,’ stelde Tanis terwijl Caramon zich klaarmaakte om zijn volle gewicht tegen de deur te werpen.

‘Ja,’ gromde Caramon. Met een kleine sprint wierp hij zich tegen de deur. Die trilde en kraakte en houtsplinters vlogen alle kanten op, maar hij hield stand. Over zijn schouder wrijvend, deed Caramon enkele stappen achteruit. Hij concentreerde zich op alle kracht die hij in zich had, en ondernam een tweede poging. Dit keer vloog de deur uit zijn voegen, en Caramon duikelde mee naar binnen.

Zich naar binnen haastend en om zich heen kijkend in de met rook gevulde duisternis, vond Tanis Caramon, liggend op de vloer in een berg houtsplinters. De halfelf wilde net een hand uitsteken om zijn vriend te helpen, toen hij plotseling stopte.

‘In de naam van de Afgrond!’ Zijn adem stokte in zijn keel.

Vlug sprong Caramon overeind. ‘Ja,’ zei hij vermoeid. ‘Die heb ik al eens eerder ontmoet.’

Twee paar ogen zonder hoofd en lichaam gloeiden vlak voor hen op met een koude, spookachtige witte gloed.

‘Zorg dat ze je niet aanraken,’ waarschuwde Caramon. ‘Ze trekken het leven uit je lichaam.’

Al zwevend kwamen de ogen dichterbij.

Vlug ging Caramon voor Tanis staan en keek de ogen aan. ‘Ik ben Caramon Majere, broer van Fistandantilus,’ zei hij zacht. ‘Jullie kennen me. Jullie hebben me eerder gezien, in lang vervlogen tijden.’

De zwevende ogen kwamen tot stilstand en Tanis voelde hun kilte letterlijk over zich heen glijden. Langzaam bracht hij zijn arm omhoog. Het koude licht van de ogen van de bewakers werd gereflecteerd in de zilveren armband.

‘Ik ben een vriend van jullie meester, Dalamar,’ zei hij en hij probeerde zijn stem vastberaden te laten klinken. ‘Hij heeft me deze armband gegeven.’ Tanis voelde plotseling een kille greep om zijn arm. Hij snakte naar adem van de pijn die regelrecht naar zijn hart leek te voeren. Hij wankelde en viel bijna. Caramon kon hem nog net vasthouden.

‘De armband is weg!’ siste Tanis tussen op elkaar geklemde tanden.

‘Dalamar!’ riep Caramon en zijn stem echode door het vertrek. ‘Dalamar! Dit is Caramon! Raistlins broer! Ik moet de Poort binnengaan! Ik kan hem tegenhouden! Roep de bewakers terug, Dalamar!’

‘Misschien is het te laat,’ zei Tanis en hij staarde naar de fletse ogen die hem in de gaten hielden. ‘Misschien was Kit hier als eerste. Misschien is hij dood...’

‘Dan zijn wij dat ook,’ zei Caramon zachtjes.

Hoofdstuk 6

‘Verdomme, Kitiara!’ Dalamar kokhalsde van de pijn. Achteruit wankelend drukte hij zijn hand tegen zijn zijde en hij voelde het warme bloed tussen zijn vingers doorsijpelen.

Toch lag er geen opgetogen glimlach op Kitiara’s gezicht. Integendeel, ze keek eerder angstig, want ze zag dat de stoot die dodelijk had moeten zijn, mislukt was. Waarom? vroeg ze zich woedend af. Ze had wel honderd mannen op die manier geveld! Waarom had ze juist nu gemist? Ze liet haar mes vallen, trok haar zwaard en deed in één en dezelfde beweging een uitval.

Het zwaard floot door de lucht door de kracht van haar stoot, maar het raakte een stevige muur. Vonken knetterden toen het metaal in aanraking kwam met het magische schild dat Dalamar rondom zichzelf had opgetrokken. Een verlammende schok trok door het lemmet, via het gevest, naar haar arm. Het zwaard viel uit haar verlamde hand. En terwijl ze naar haar arm greep, viel de verbijsterde Kitiara op haar knieën.

Dalamar kreeg daardoor de tijd om te herstellen van de schok van zijn wond. De beschermende spreuken waren door hem in een reflex uitgesproken, het resultaat van een jarenlange training. Hij had er nauwelijks over na hoeven denken. Maar nu keek hij grimmig naar de vrouw op de vloer voor hem die alweer naar haar zwaard reikte met haar linkerhand, terwijl ze haar rechterhand boog en strekte om er weer wat gevoel in te krijgen.

De strijd was pas net begonnen.

Katachtig sprong Kitiara weer overeind, en haar ogen brandden van razernij en van een bijna seksuele lust die altijd bezit van haar nam tijdens de strijd. Dalamar had die blik al eens eerder in iemands ogen gezien – die van Raistlin, wanneer die in extase raakte door zijn magie. De duistere elf slikte iets weg en probeerde de pijn en angst uit zijn geest te bannen en zich uitsluitend te concentreren op zijn spreuken.

‘Ik wil je niet doden, Kitiara,’ zei hij. Hij probeerde vooral tijd te rekken, want hij voelde zich met de minuut sterker worden. Op die kracht moest hij zuinig zijn! Het zou hem uiteraard niet baten om Kitiara tegen te houden om vervolgens door haar broers hand te sterven.

Zijn eerste gedachte was om de wachters te roepen, maar dat idee verwierp hij direct. Ze had hen al eens eerder weerstaan, waarschijnlijk door het nachtjuweel te gebruiken. Achteruitdeinzend voor de Hoge Drakenheer, zocht Dalamar zijn weg naar de stenen tafel, waar zijn magische toestellen lagen. Uit zijn ooghoek zag hij iets goudkleurigs glimmen – een toverstaf. Zijn timing moest heel precies zijn, hij zou het magische schild moeten opheffen om de toverstaf te gebruiken tegen Kit. En hij zag in Kitiara’s ogen dat zij dit ook wist. Ze wachtte rustig op het juiste moment, tot hij het schild zou opheffen.

‘Je bent misleid, Kitiara,’ zei Dalamar zacht, hopend haar in verwarring te brengen.

‘Door jou!’ sneerde ze. Ze tilde een zilveren kandelaar op en gooide die naar Dalamar. Zonder schade aan te richten ketste de kandelaar af tegen het magische schild en viel voor zijn voeten op de grond. Een rooksliertje steeg op van het vloerkleed, maar het vuurtje doofde bijna onmiddellijk door het smeltende kaarsvet.

‘Door Heer Soth,’ zei Dalamar.

‘Ha!’ lachte Kitiara en ze wierp nu een glazen bokaal tegen het schild. Hij brak in duizenden, glinsterende stukjes. Er volgde nog een kandelaar. Kitiara had al eerder tegen magiërs gevochten. Ze wist hoe ze hen kon verslaan. Haar projectielen waren niet bedoeld om te kwetsen, maar om de magiër te verzwakken, hem te dwingen zijn kracht te gebruiken om het schild in stand te houden, waardoor hij wel twee keer zou nadenken om het uit te schakelen.

‘Waarom denk je dat je Palanthas versterkt aantrof?’ ging Dalamar verder, terwijl hij steeds dichter naar de stenen tafel bewoog. ‘Had je dat verwacht? Soth vertelde mij je plannen! Hij vertelde me dat je Palanthas zou aanvallen om te proberen je broer te helpen! “Als Raistlin door de Poort komt en de Koningin der Duisternis met zich mee trekt, zal Kitiara daar zijn om hem als een liefhebbende zuster te begroeten!”’

Kitiara stopte en liet haar zwaard enigszins zakken. ‘Vertelde Soth je dat?’

‘Ja,’ zei Dalamar die opgelucht haar aarzeling en verwarring bemerkte. De pijn aan zijn wond was ook iets verminderd. Hij waagde het erop een blik op de wond te werpen. Zijn gewaden waren er al aan vastgeplakt en vormden zo een geïmproviseerd ruw verband. Het bloeden was bijna gestopt.

‘Waarom?’ Kitiara fronste spottend haar wenkbrauwen. ‘Waarom zou Soth mij aan jou verraden, donkere elf?’

‘Omdat hij jou wil, Kitiara,’ zei Dalamar zachtjes. ‘Hij wil jou op de enige manier waarop hij je kan hebben...’

Een ijskoude splinter van angst drong diep door in Kitiara’s ziel. Ze herinnerde zich die merkwaardige scherpte in Soths holle stem. Ze herinnerde zich dat hij het was geweest die haar had geadviseerd om Palanthas aan te vallen. Haar razernij ebde weg en ze huiverde en schokte ineens van de kou. De wonden waren vergiftigd, realiseerde ze zich bitter toen ze de lange schrammen op haar armen en benen zag en de ijzige klauwen weer voelde van hen die ze hadden veroorzaakt. Vergif. Heer Soth. Ze kon niet denken. Duizelig om zich heen kijkend, zag ze Dalamar lachen.

Woedend draaide ze zich van hem weg om zo zichzelf weer onder controle te krijgen.

Met zijn blik op haar gericht, bewoog Dalamar zich steeds dichter naar de stenen tafel, naar de toverstaf die hij zo hard nodig had.

Kitiara liet haar schouders en haar hoofd hangen. In haar rechterhand hield ze zwakjes haar zwaard vast en liet het lemmet balanceren op haar linkerhand terwijl ze veinsde dat ze ernstig gewond was. Toch voelde ze dat de kracht terugkeerde in haar verlamde zwaardarm. Laat hem maar denken dat hij gewonnen heeft. Ik hoor het wel wanneer hij aanvalt. Bij het eerste magische woord dat hij uitspreekt, hak ik hem in tweeën! Haar hand sloot zich steviger om het gevest van het zwaard.

Ze luisterde zorgvuldig, maar hoorde niets. Slechts het zachte geruis van zwarte mantels en de pijnlijke ademhaling van de elf. Was het waar, vroeg ze zich af, van Heer Soth? Zo ja, maakte het iets uit? Kitiara vond die gedachte nogal amusant. Mannen hadden wel meer dan dat gedaan om haar te krijgen. Ze was nog steeds vrij. Ze zou later wel met Soth afrekenen. Wat Dalamar had gezegd over Raistlin, intrigeerde haar meer. Kon hij misschien toch winnen?

Zou hij de Koningin van de Duisternis mee naar deze tijdslijn brengen? Die gedachte schokte Kitiara, en beangstigde haar ook. ‘Ooit was ik nuttig voor u, nietwaar, Donkere Majesteit?’ fluisterde ze. ‘Ooit, toen u zwak was en slechts een schaduw aan deze kant van het glas. Maar als u sterk bent, wat voor plek zal er dan voor mij in deze wereld zijn? Geen enkele! Omdat u mij haat en u mij net zo vreest als ik u haat en vrees.

En wat die grienende worm van een broer van mij betreft, daar zal iemand op wachten – Dalamar! Jij behoort met lichaam en ziel aan je Shalafi! Jij bent degene die hem behoort te helpen, en niet tegen te houden, wanneer hij door de Poort komt! Nee, lieve beminde. Ik vertrouw je niet! Ik durf je niet te vertrouwen!’

Dalamar zag Kitiara huiveren en zag de kleur in de wonden op haar lichaam veranderen tot paarsblauw. Ze was aan het verzwakken, dat was wel duidelijk. Hij had gezien dat haar gezicht bleek werd toen hij over Soth begon, haar ogen hadden zich heel even vernauwd van angst. Ze moest nu toch beseffen dat ze verraden was. Ze moest nu toch haar grote dwaasheid inzien. Niet dat het iets uitmaakte, niet nu. Hij vertrouwde haar niet, hij waagde het ook niet haar te vertrouwen...

Dalamars hand vloog naar achteren. Hij greep de toverstaf, hield hem omhoog en sprak de magische woorden die het hem beschermende schild verzwakten. Op hetzelfde moment draaide Kitiara om haar as. Met al haar kracht zwaaide ze met beide handen haar zwaard rond. De klap zou Dalamars hoofd van zijn romp hebben gescheiden, als hij niet juist zijn lichaam had weggedraaid om de toverstaf te gebruiken.

Nu raakte het staal hem diep in het vlees achter zijn rechterschouder, het verbrijzelde zijn schouderblad en sneed zijn arm bijna af. Met een schreeuw liet hij de toverstaf vallen, maar niet voor hij zijn magische kracht had ontketend. Gespleten bliksemschichten raakten Kitiara op de borst, sloegen haar lichaam achterwaarts en wierpen haar tegen de vloer.

Dalamar gleed over de tafel en verging van de pijn. Ritmisch en pulserend spoot het bloed uit zijn arm. Verdoofd keek hij ernaar, heel even zonder veel begrip, maar toen keerden Raistlins anatomielessen terug. Dit was een slagaderlijke bloeding. Binnen enkele minuten zou hij dood zijn. De genezende ring zat aan zijn rechterhand, aan zijn gewonde arm. Zwakjes reikte hij ernaar met zijn linkerhand, greep de steen beet en sprak de simpele woorden die de magie activeerden. Daarna verloor hij het bewustzijn, zijn lichaam gleed op de vloer en kwam terecht in een poel van zijn eigen bloed.

‘Dalamar!’ Een stem riep zijn naam.

Versuft bewoog de elf zich. Pijn schoot door zijn lichaam. Hij kreunde en vocht om weer in de vergetelheid terug te zakken. Maar de stem schreeuwde opnieuw. Zijn geheugen keerde terug en daarmee ook de angst.

En met de angst keerde ook zijn bewustzijn terug. Hij probeerde rechtop te gaan zitten, maar de pijn die dat veroorzaakte deed hem bijna weer het bewustzijn verliezen. Hij kon de uiteinden van de gebroken botten tegen elkaar aan horen schuren en zijn rechterarm hing als verlamd langs zijn zij. De ring had het bloeden doen stoppen. Hij zou het overleven, maar zou dat slechts zijn om vervolgens te sterven door toedoen van zijn Shalafi?

‘Dalamar!’ schreeuwde de stem opnieuw. ‘Ik ben het, Caramon!’

Dalamar snikte van opluchting. Hij tilde zijn hoofd op – een beweging die een uiterste krachtsinspanning vereiste – en keek naar de Poort. De drakenogen gloeiden nog helderder, de gloed leek zich zelfs te hebben verspreid naar hun nekken. De leegte was nu definitief in beweging. Hij kon de hete wind op zijn wangen voelen, maar misschien was dat wel gewoon de koorts in zijn lichaam.

Hij hoorde een geruis in een schaduwrijke hoek aan de andere kant van de kamer en een nieuwe angst nam bezit van Dalamar. Nee! Het was onmogelijk dat ze nog leefde! Hij klemde zijn kiezen op elkaar van de pijn en draaide zijn hoofd. Hij kon haar gepantserde lichaam zien dat de gloed van de drakenogen reflecteerde. Ze lag onbeweeglijk in de schaduwen. Hij rook de stank van verbrand vlees. Maar dat geluid...

Vermoeid sloot Dalamar zijn ogen. Vergetelheid kolkte in zijn geest en dreigde hem naar beneden te sleuren. Hij kon nog niet rusten! Vechtend tegen de pijn dwong hij zichzelf weer tot bewustzijn en vroeg zich af waarom Caramon niet kwam. Hij hoorde hem weer roepen. Wat was er aan de hand? Toen wist Dalamar het weer – de wachters! Natuurlijk, zij zouden hem nooit laten passeren!

‘Wachters, hoor mijn woorden en gehoorzaam,’ begon Dalamar. Hij concentreerde zich op zijn gedachten en energie en prevelde de woorden waardoor Caramon de dode verdedigers van de Toren zou kunnen passeren en het vertrek kon binnengaan.

Achter Dalamar gloeiden de drakenkoppen steeds helderder, terwijl voor hem, in de schaduwrijke hoek, een hand in een van bloed doordrenkte gordel reikte en, met de laatste kracht van een stervende, een dolk greep.

‘Caramon,’ zei Tanis zacht, terwijl hij naar de ogen keek die hem intens aankeken, ‘we kunnen nog weggaan. De trap omhoog nemen. Misschien is er een andere weg...’

‘Die is er niet. En ik ga niet weg,’ zei Caramon koppig.

‘In de naam van de goden, Caramon! Je kunt niet vechten tegen die verdomde dingen!’

‘Dalamar!’ riep Caramon weer, wanhopig nu. ‘Dalamar, ik...’

Plotseling verdwenen de gloeiende ogen.

‘Ze zijn weg!’ zei Caramon en hij liep snel verder. Maar Tanis hield hem tegen.

‘Een truc...’

‘Nee.’ Caramon trok zich los. ‘Je kunt hun aanwezigheid voelen, zelfs als ze niet zichtbaar zijn. En ik voel ze niet meer. Jij wel?’

‘Ik voel iets!’ mompelde Tanis.

‘Maar het gaat niet om hen en het maakt zich niet druk om ons,’ zei Caramon en rende de trap af. Een andere deur onder aan de trap stond open. Hier stopte Caramon even en hij keek voorzichtig naar binnen in het hoofdgedeelte van het gebouw.

Het was donker binnen, zo donker dat het leek alsof er geen licht bestond. De toortsen waren gedoofd. Geen enkel raam waar het rookkleurige licht van buiten de Toren doorheen kon sijpelen. Tanis kreeg plots een visioen dat hij als hij deze duisternis betrad, voor altijd verloren zou zijn in het dikke, verslindende kwaad waarvan elke steen hier was doordrenkt. Naast hem hoorde hij Caramons ademhaling versnellen.

‘Caramon – wat is daar?’

‘Niets. Slechts één lange val naar de bodem. Het midden van de Toren is hol. Er zijn trappen die langs de rand van de muur lopen en kamers komen uit op die trappen. Ik sta nu op een smalle overloop, als ik het me goed herinner. Het laboratorium is zo’n twee trappen naar beneden van hier.’ Caramons stem brak. ‘We moeten verdergaan! We verliezen tijd! Hij komt dichterbij!’ Hij pakte Tanis beet en werd weer kalmer. ‘Kom. Blijf maar gewoon dicht tegen de muur. Deze trap leidt naar beneden naar het laboratorium...’

‘Een verkeerde stap in deze verdomde duisternis en het maakt voor niemand van ons nog iets uit wat je broer wel of niet doet!’ zei Tanis. Maar hij wist dat zijn woorden zinloos waren. Blind als hij was in deze eindeloze nacht, kon hij niettemin bijna Caramons vastberaden gezicht zien. Hij hoorde hoe de man zich schuifelend voortbewoog terwijl hij zijn weg langs de muur trachtte te vinden. Zuchtend volgde Tanis hem...

Toen staarden de ogen hen weer aan.

Tanis reikte naar zijn zwaard – een dom en zinloos gebaar. Maar de ogen bleven hen aankijken en ze hoorden een stem.

‘Kom. Deze kant op.’

Een hand wuifde in de duisternis.

‘We zien niets, verdomme!’ snauwde Tanis.

In de hand verscheen plotseling een spookachtig licht. Tanis huiverde. Hij had nog liever de duisternis. Maar hij zei niets want Caramon haastte zich langs een lange trap naar beneden. Op de grond stopten de ogen, de hand en het licht. Voor hen bevond zich een open deur met een kamer daarachter. Binnen brandde een helder licht, dat tot in de gang doordrong. Caramon haastte zich naar binnen, Tanis volgde hem en sloeg snel de deur achter zich dicht opdat die verschrikkelijke ogen hen niet zouden volgen.

Hij stopte, keek de kamer rond en besefte plotseling waar hij was – Raistlins laboratorium. Als verdoofd stond Tanis tegen de deur geleund en keek toe hoe Caramon neerknielde naast een gestalte die in een poel van bloed op de grond lag. Dalamar... dacht Tanis toen hij de zwarte mantels zag. Maar hij kon zich niet verroeren.

Het kwaad in de duisternis daarbuiten was eeuwenoud, stoffig en verstikkend. Maar het kwaad hierbinnen leefde; het ademde, klopte en pulseerde. De kilte vloeide voort uit de nachtblauwe, gebonden spreukenboeken op de planken, de warmte steeg op uit een nieuwe set zwarte, gebonden spreukenboeken, versierd met zandloperrunen die ernaast stonden. Zijn geschokte blik keek in bokalen en zag gekwelde ogen naar hem terugstaren. Hij moest kokhalzen bij de geur van kruiden, schimmel, paddenstoelen, rozen en de zoete lucht van verbrand vlees. Toen werd zijn blik getrokken en vastgehouden door een helder licht in een van de hoeken van het vertrek. Het licht was prachtig, en toch vervulde het hem met ontzag en angst. Het deed hem levendig terugdenken aan zijn ontmoeting met de Koningin van de Duisternis. Als gebiologeerd keek hij naar het licht. Het leek wel of elke kleur die hij ooit had gezien wervelend werd samengebald tot één. Maar toen hij gefascineerd bleef kijken, niet in staat zijn blik af te wenden, kon hij langzaamaan vijf drakenkoppen onderscheiden.

Een doorgang, realiseerde Tanis zich plotseling! De vijf koppen rezen op van een gouden platform en vormden met hun nekken een ovale vorm. Elk was naar binnen gericht, met zijn muil opengesperd als in een bevroren schreeuw. Tanis keek naar de leegte binnen in het ovaal. Er was helemaal niets, maar dat ‘niets’ bewoog wel. Alles was leeg, maar levend. Plotseling wist hij, instinctief, waar de opening heen leidde en die kennis verkilde hem.

‘De Poort,’ zei Caramon die Tanis’ bleke gezicht en starende ogen zag. ‘Kom hier, help me even.’

‘Ga je daar echt doorheen?’ fluisterde Tanis. Hij was uiterst verbaasd over Caramons kalmte en ging naast zijn vriend staan. ‘Caramon, doe niet zo dwaas!’

‘Ik heb geen keuze, Tanis,’ zei Caramon met alweer die blik van kalme vastbeslotenheid. Tanis wilde protesteren, maar Caramon draaide zich van hem weg, terug naar de gewonde elf.

‘Ik heb immers gezien wat er gaat gebeuren!’ hielp hij Tanis herinneren.

Tanis slikte zijn woorden in en knielde neer naast Dalamar. De elf was erin geslaagd zichzelf in een zittende houding te manoeuvreren, zodat hij naar de Poort kon kijken. Hij had wederom het bewustzijn half verloren, maar bij het geluid van hun stemmen opende hij zijn ogen.

‘Caramon!’ Snakkend naar adem, stak hij een bevende hand uit. ‘Je moet stoppen...’

‘Ik weet het, Dalamar,’ zei Caramon vriendelijk. ‘Ik weet wat ik moet doen. Maar ik heb je hulp nodig! Vertel me...’

Dalamars ogen vielen dicht, zijn huid was asgrauw. Tanis reikte naar de nek van de jonge elf om te voelen of zijn hart nog klopte. Zijn hand raakte net de huid van de magiër toen er een kletterend geluid klonk. Iets had de wapenrusting op zijn arm geraakt, was er weer afgeketst en op de vloer terechtgekomen. Toen hij naar beneden keek zag Tanis een met bloed bedekte dolk.

Geschrokken keek hij met zijn zwaard in de aanslag in het rond.

‘Kitiara!’ fluisterde Dalamar met een zwak hoofdknikje.

In de schaduwen van het laboratorium zag Tanis in een hoek het lichaam liggen.

‘Natuurlijk,’ mompelde Caramon. ‘Zo heeft ze hem gedood.’ Hij hield de dolk omhoog. ‘Dit keer, Tanis, heb jij haar worp geblokkeerd.’

Maar Tanis hoorde niets. Zijn zwaard weer in zijn schede stekend, liep hij door de kamer, hij lette niet op het gebroken glas waar hij overheen liep en schopte een zilveren kandelaar opzij.

Kitiara lag op haar buik met één wang op de bloederige vloer, haar donkere haar viel over haar ogen. Het leek erop dat het werpen van de dolk haar laatste daad was geweest. De onthutste Tanis was er nu van overtuigd dat zij dood was.

Maar de ontembare wilskracht die de ene broer door de duisternis had geleid en de andere broer naar het licht, brandde ook nog steeds in Kitiara.

Ze hoorde voetstappen... haar vijand…

Haar hand tastte zwakjes naar haar zwaard. Moeizaam keek ze op.

‘Tanis?’ Ze staarde hem aan, verbaasd en verward. Waar was ze? Zeedrift? Waren ze weer samen? Natuurlijk! Hij was teruggekomen! Glimlachend reikte ze naar hem.

Tanis hield inmiddels gespannen de adem in. Toen ze zich bewoog zag hij een gapend zwart gat in haar borst. Haar vlees was weggebrand en hij kon haar witte botten zien. Het was een gruwelijk gezicht en Tanis, misselijk en overweldigd door een stortvloed aan emoties, zag zich gedwongen zijn hoofd af te wenden.

‘Tanis!’ riep ze met gebroken stem. ‘Kom bij me.’

Vol medelijden knielde Tanis naast haar neer en nam haar in zijn armen. Ze keek hem aan... en zag haar dood in zijn ogen. Overmand door angst worstelde ze om overeind te komen.

Maar de inspanning was haar te veel. Ze zakte ineen.

‘Ik ben... gewond,’ fluisterde ze kwaad. ‘Hoe... erg?’ Ze voelde aan haar wond.

Tanis deed zijn mantel af en wikkelde die om Kitiara’s gepijnigde lichaam heen. ‘Rust wat, Kit,’ zei hij vriendelijk. ‘Het komt allemaal goed.’

‘Je bent een verdomde leugenaar!’ riep ze met gebalde vuisten.

‘Hij heeft me gedood! Die vervloekte elf!’ Ze lachte een akelige lach die Tanis deed huiveren. ‘Maar ik heb hem ook te pakken gekregen! Nu kan hij Raistlin niet meer helpen. De Koningin van de Duisternis maakt hem af, ze maakt ze allemaal af!’

Kreunend van de pijn kromp ze ineen en klampte zich vast aan Tanis. Hij omarmde haar stevig. Toen de pijn wat afnam, keek ze hem weer aan. ‘Jij zwakkeling,’ fluisterde ze op een toon die deels verbitterd, deels spijtig klonk, ‘we hadden de wereld aan onze voeten kunnen hebben, jij en ik.’

‘Ik heb de wereld, Kitiara,’ zei Tanis zacht. Zijn hart werd verscheurd door afkeer en smart.

Kwaad schudde ze haar hoofd en ze leek nog wat te willen gaan zeggen tot ze plots met wijd open ogen keek naar iets aan de andere kant van de kamer.

‘Nee!’ schreeuwde ze met een kreet van pure doodsangst die zelfs de zwaarste marteling niet uit haar lichaam had kunnen persen. ‘Nee!’ Opgerold tegen Tanis, fluisterde ze met gesmoorde stem: ‘Laat hem me niet meenemen! Tanis, nee! Houd hem bij me vandaan! Ik heb altijd van je gehouden, halfelf! Altijd... van je... gehouden...’

Haar stem stierf weg tot een snakkend gefluister.

Tanis keek verontrust op. Maar de deuropening was leeg. Er was niemand. Had ze Dalamar bedoeld? ‘Wie? Kitiara! Ik begrijp het niet...’

Maar ze hoorde hem niet meer. Haar oren waren voor eeuwig doof voor sterfelijke stemmen. De enige stem die ze nu hoorde, was de stem die ze voor altijd zou horen, tot in de eeuwigheid.

Tanis voelde het lichaam in zijn armen slap worden. Hij streek het donkere, krullende haar naar achteren om te zien of haar gezicht een teken vertoonde dat de dood haar ziel vrede had gebracht. Maar de uitdrukking op haar gezicht was er één van ontzetting – in haar bruine ogen lag een blik van doodsangst en haar charmante glimlach was veranderd in een grimas.

Tanis keek op naar Caramon en met een bleek en ernstig gezicht schudde die het hoofd. Langzaam legde Tanis Kitiara’s lichaam terug op de grond. Voorovergebogen wilde hij haar koude voorhoofd kussen, maar hij merkte dat hij dat niet kon. De uitdrukking op het gezicht van het dode lichaam was te grimmig, te afschuwelijk.

Terwijl hij zijn mantel over Kitiara’s hoofd trok, bleef Tanis geknield naast haar zitten, omgeven door duisternis. Toen hoorde hij Caramons voetstappen en voelde een hand op zijn arm. ‘Tanis...’

‘Het gaat wel,’ zei de halfelf nors en hij stond op. Maar in zijn gedachten hoorde hij nog steeds haar smeekbede...

‘Houd hem bij me vandaan!’

Hoofdstuk 7

‘Ik ben blij dat je bij me bent, Tanis,’ zei Caramon.

Hij stond voor de Poort, en keek intens naar elke eventuele beweging in de leegte die erachter lag. Vlak bij hem zat Dalamar, met een stel kussens in zijn rug, rechtop in een stoel, met een bleek en van pijn vertrokken gezicht, zijn arm in een mitella. Tanis liep rusteloos ijsberend door het vertrek. De drakenkoppen schitterden nu zo helder dat het pijn aan je ogen deed om er direct naar te kijken.

‘Caramon...’ begon hij, ‘alsjeblieft...’

Caramon keek hem aan met dezelfde, nimmer veranderende, kalme en ernstige blik.

Tanis was verbijsterd. Hoe moet je in godsnaam argumenteren met een stuk graniet? Hij zuchtte diep. ‘Goed dan. Maar hoe denk je daarin te komen?’ vroeg hij plotseling.

Caramon moest ondanks alles glimlachen. Hij wist maar al te goed wat Tanis had willen zeggen en hij was hem er dankbaar voor dat hij het onuitgesproken liet.

Met een grimmige blik op de Poort, wees Tanis op de ingang. ‘Jij hebt me zelf verteld dat het Raistlin jaren studie heeft gekost en dat hij zelfs Fistandantilus moest worden, en Vrouwe Crysania moest meelokken, en zelfs toen nog redde hij het maar ternauwernood!’ Hij liet zijn blik op Dalamar vallen. ‘Kun jij de Poort betreden?’

Dalamar schudde zijn hoofd. ‘Nee. Zoals je al aangaf, kan slechts een zeer machtig persoon die verdoemde drempel achter zich laten. Die kracht heb ik niet. Nu niet en misschien wel nooit. Maar maak je niet onnodig druk, Halfelf; we verspillen onze tijd niet. Ik weet zeker dat Caramon dit niet zou doen als hij niet wist hoe hij toegang kon krijgen.’ Bij deze woorden keek Dalamar de grote krijger intens aan. ‘Want hij zal de Poort moeten betreden, anders zijn wij allen verdoemd.’

‘Als Raistlin de Koningin en haar meutes in de Afgrond bestrijdt,’ sprak Caramon op emotieloze toon, ‘zal hij al zijn aandacht op haar moeten vestigen, verder op niets. Heb ik gelijk, Dalamar?’

‘Zonder twijfel.’ De elf huiverde en trok zijn mantels nog wat dichter om zich heen met zijn goede hand. ‘Een ademtocht, een oogwenk concentratieverlies en ze verscheuren hem met huid en haar.’

Caramon knikte.

Hoe kan hij toch zo kalm blijven, vroeg Tanis zich verwonderd af. Een stem, diep vanbinnen, zei hem dat het de kalmte betrof van iemand die zich al verzoend heeft met zijn noodlot.

‘In Astinus’ boek,’ vervolgde Caramon, ‘staat geschreven dat Raistlin, wetend dat hij al zijn magie op de Koningin moest richten, de Poort openzette om zeker te zijn van een ontsnappingsroute.’

‘Hij wist ook ongetwijfeld dat hij te verzwakt zou zijn na de strijd om de Poort nog zelf te openen,’ mompelde Dalamar. ‘Dat zou hem slechts lukken op de toppen van zijn macht. Dus je hebt gelijk, denk ik. De Poort zal algauw geopend worden. En als dat het geval is, zal iedereen die de juiste kracht en de moed bezit hem kunnen betreden.’

De elf sloot zijn ogen en beet op zijn lip om het niet uit te schreeuwen; hij had tot dusver elke pijnstiller geweigerd. ‘En als jij faalt,’ bracht hij er met moeite uit, ‘ben ik onze allerlaatste hoop.’

Onze laatste hoop... dacht Tanis – een Duistere Elf. Krankzinnig! Dat kan toch niet waar zijn. Hij leunde tegen de stenen tafel en liet zijn hoofd hangen. In naam van de goden, wat was hij moe! Zijn hele lichaam deed pijn en zijn verwondingen brandden en staken. De borstplaat van zijn wapenrusting had hij al verwijderd – die voelde zo zwaar als een grafsteen om zijn nek. Maar hoe erg zijn lichaam ook pijn deed, zijn ziel leed nog veel meer.

Herinneringen schoten door hem heen, als de wachters van de Toren, die hun kille handen naar hem uitstaken. Caramon die eten van Flints bord stal terwijl de dwerg even niet keek. Raistlin die wonderlijke trucs uithaalde, tot verrukking van de kinderen van Zeedrift. Kitiara, honderduit lachend, met haar armen rond zijn nek, woordjes fluisterend in zijn oor. Tanis’ hart kromp ineen en de pijn veroorzaakte tranen in zijn ogen. Nee! Het was allemaal verkeerd! Zo zou het toch niet mogen eindigen!

Er verscheen een boek voor zijn vertroebeld geestesoog – Caramons boek, op de stenen tafel, het laatste boek van Astinus. Ging het echt zo eindigen? Op dat moment werd hij zich ervan bewust dat Caramon hem kritisch aankeek, en boos wreef hij zijn ogen droog en stond zuchtend op.

Maar de denkbeelden lieten hem niet los, en dwarrelden nog om hem heen... vlakbij... en vlak bij het verbrande en gebroken lichaam dat in de hoek onder zijn dikke mantel lag.

Mens, halfelf en duistere elf bekeken de Poort in totale stilte. Een waterklok op de schoorsteenmantel hield de tijd bij, en de druppels vielen een voor een met de regelmaat van een hartslag. De spanning in het vertrek werd zo intens dat een uitbarsting niet uit kon blijven; de atmosfeer in het laboratorium leek zich met puur kwaad en stekende woede te vullen.

Dalamar begon binnensmonds in het elfs te mompelen wat Tanis even deed vermoeden dat de elf zijn zelfbeheersing begon te verliezen. Het gezicht van de jonge magiër was bleek, skeletachtig en de ogen lagen diep verzonken tussen diepe, paarse schaduwen. De blik bleef gericht... op de kolkende leegte.

Zelfs Caramons kalmte leek te tanen. Hij wreef ongerust en ongedurig in zijn handen, en het zweet op zijn voorhoofd glom in de vijf drakenkoppen. Onwillekeurig begon hij te huiveren. De spieren in zijn armen klopten en trilden en leken een geheel eigen, spastisch leven te leiden.

En op dat moment voelde Tanis een vreemd gevoel als het ware over zich heen kruipen. De lucht was verstild, te verstild. De geluiden die in de Toren te horen waren van de felle strijd buiten – geluiden die hij aan had gehoord zonder zich ervan bewust te zijn – hielden plotseling op. Dalamars gemompel bestierf op zijn lippen.

De stilte overviel hen, dik en verstikkend als de duisternis in de gang, als het Kwaad in het vertrek. Het gedrup van de waterklok nam in volume toe, duizend maal versterkt, en elke druppel leek een hamerslag op Tanis’ botten. Dalamars ogen vlogen open, en zijn vingers grepen nerveus in de plooien van zijn zwarte mantels.

Tanis bewoog wat meer naar Caramon toe en merkte dat de grote man ook naar hem toeschoof.

Beiden spraken gelijktijdig. ‘Caramon...’

‘Tanis...’

Bijna wanhopig greep Caramon Tanis’ arm beet. ‘Jij zorgt voor Tika, hè? Beloof je me dat?’

‘Caramon, ik kan je toch niet alleen naar binnen laten gaan! Ik ga mee...’

‘Nee, Tanis.’ De stem van Caramon klonk vastberaden. ‘Als ik faal, heeft Dalamar je hulp hard nodig. Zeg Tika vaarwel voor me en probeer haar alles uit te leggen. Zeg haar dat ik zielsveel van haar houd...’ Hier brak zijn stem, en hij viel stil. Tanis ondersteunde hem.

‘Ik weet wel wat ik haar moet zeggen, Caramon.’ Zijn eigen afscheidsbrief drukte nu zwaar op zijn gemoed.

Caramon knikte, droogde zijn vochtige ogen en haalde heel diep adem. ‘En zeg Tas ook gedag namens mij. Ik geloof niet dat hij het ooit helemaal begrepen heeft. Niet echt.’ Hij produceerde een wrang lachje. ‘Uiteraard zul je hem eerst uit dat vliegende kasteel moeten zien te krijgen.’

‘Volgens mij wist hij het wel degelijk, Caramon,’ zei Tanis zachtjes.

De drakenkoppen begonnen nu een schril geluid te maken, een flauwe kreet die van verre leek te komen.

Caramon verstijfde zichtbaar.

Het geschreeuw werd luider, kwam dichterbij en werd schriller. De Poort begon van kleur te veranderen en elke drakenkop vertoonde een heldere, afwijkende glinstering.

‘Bereid je voor...’ waarschuwde Dalamar, met piepende stem.

‘Vaarwel, Tanis.’ Caramon hield zijn hand stevig vast.

‘Vaarwel, mijn beste Caramon...’

Tanis liet de hand van zijn goede vriend uit de zijne glijden en deed een stap achteruit.

De leegte schoof uiteen. De Poort opende zich.

Tanis keek erin – hij wist het en hij voelde het, want hij kon zich niet meer afwenden. Maar hij kon zich later nooit meer herinneren wat hij had gezien. Jaren later zou hij er nog van dromen. Dat wist hij zeker omdat hij zo nu en dan drijfnat van het zweet wakker schrok. Niettemin verdween het exacte beeld altijd weer van zijn netvlies, en zijn wakker wordende geest kon er nooit goed vat op krijgen. En altijd lag hij nog urenlang wakker, bevend en trillend.

Maar dat was in de toekomst; nu moest hij eerst, koste wat kost, Caramon tegenhouden! Helaas kon hij zich niet verroeren, en schreeuwen lukte ook niet meer. Stokstijf en verbluft keek hij bewegingloos toe hoe Caramon het gouden plateau betrad.

De draken gilden, waarschuwend, triomferend, vol haat...

Tanis wist het niet zeker, maar uiteindelijk leek de kreet die zijn lichaam eruit perste op te gaan in een fel, oorverdovend geluid.

Een helder flitsende, kolkende golf van licht sloeg over alles en iedereen heen.

Toen was het donker.

Caramon was weg.

‘Moge Paladijn met je zijn,’ fluisterde Tanis, om vervolgens de uiterst lugubere echo uit Dalamars mond te horen, ‘moge Takhisis, mijn Koningin, met je zijn.’

‘Ik zie hem,’ zei Dalamar even later. Ingespannen starend, kwam hij half overeind om beter te kunnen kijken, maar dat moest hij bekopen met een flinke pijnscheut. Vloekend liet hij zich weer achteroverzakken in de stoel, zijn bleke gezicht met zweet bedekt.

Tanis hield nu op met ijsberen en kwam naast Dalamar staan. ‘Daar...’ De magiër wees, met ingehouden adem.

Met tegenzin, omdat hij zich nog precies herinnerde wat er de eerste keer gebeurde toen hij in de Poort keek, wierp Tanis een blik in de beangstigende leegte. Eerst zag hij niets anders dan een woest en ruig landschap onder een brandende hemel. Heel langzaam zag hij iets rozeroods weerschijnen op een blinkend zwaard en een kleine gestalte, nabij de toegang tot de Poort, met afgewend gezicht, wachtend...

‘Hoe kan hij hem nou ooit sluiten?’ vroeg Tanis, ogenschijnlijk beheerst, maar vol van verdriet.

‘Dat kan hij niet,’ antwoordde Dalamar.

Dat antwoord verontrustte Tanis in hoge mate. ‘Maar wie of wat houdt de Koningin dan tegen?’

‘Zij kan nooit onze wereld betreden zonder dat iemand haar voorgaat, halfelf.’ Dalamar klonk geïrriteerd en vol ongeduld. ‘Anders was ze toch allang gekomen. Raistlin houdt de Poort open, en als hij overstapt, komt zij mee. Slechts met zijn dood zal de Poort zich weer sluiten.’

‘Dus Caramon moet hem doden? Zijn eigen broer?’

‘Ja’

‘En dan zal hij zelf vast en zeker ook sterven...’ mompelde Tanis.

‘Bid daar maar voor, ja!’ Dalamar bevochtigde zijn lippen. De pijn maakte hem duizelig en misselijk. ‘Omdat hij ook niet meer terug kan komen via de Poort. En hoewel sterven door toedoen van de Koningin langzaam en zeer pijnlijk kan zijn, is het verre te prefereren boven het leven aan de andere kant!’

‘Dat wist hij...’

‘Uiteraard wist hij dat! Maar de wereld zal ermee gered zijn, Halfelf,’ merkte Dalamar cynisch op. Nog steeds staarde hij geconcentreerd de Poort in en hij bleef doelloos aan de plooien van zijn met runen bedekte mantels voelen.

‘Nee, niet zozeer de wereld, maar een ziel,’ wierp Tanis verbitterd tegen. Toen hoorde hij achter zich de deur krakend opengaan.

Dalamars ogen vernauwden zich en hij richtte zijn blik op de deur. Zijn handen gleden naar een stuk perkament waar een verdedigingsspreuk op stond vermeld.

‘Dit is onmogelijk... er kan niemand binnenkomen hier,’ fluisterde hij Tanis toe. ‘De wachters...’

‘Houden hem niet tegen.’ Tanis maakte Dalamars verbaasde opmerking af en zijn blik weerspiegelde heel even dezelfde angst die Kitiara’s dode gezicht uitstraalde.

Dalamar glimlachte bitter, en ontspande zich zelfs weer. Hij hoefde ook helemaal niet te kijken om te zien wie het vertrek betrad. De kilte van de dood stroomde binnen als een smerige mist.

‘Kom toch binnen, Heer Soth,’ zei Dalamar. ‘Ik verwachtte u al.’

Hoofdstuk 8

Caramon werd compleet verblind door het fonkelende licht dat zelfs nog door zijn gesloten oogleden sijpelde. Toen omhulde de duisternis hem en raakte hij kortstondig in paniek omdat hij heel even volstrekt niets meer zag. Die keer dat hij tijdelijk blind was, in de Toren van de Hoge Magie, stond hem nog helder voor de geest.

Maar gaandeweg wenden zijn ogen aan het spookachtige licht dat zijn omgeving uitstraalde. Het brandde met een vreemde, roze gloed, alsof de zon net onder is gegaan, zoals Tasselhof hem ooit vertelde. En het land was exact zo als de kender had beschreven – uitgestrekt, leeg, onder een even uitgestrekte en lege hemel. Hemel en aarde waren nauwelijks van elkaar te onderscheiden, waar je ook keek.

Behalve in één richting... zich omdraaiend zag hij de Poort nu achter zich. De enige kleurenbron in dit godvergeten niemandsland. Omlijst door de ovale deur van de vijf drakenkoppen, leek hij klein en verafgelegen, hoewel hij logischerwijs wist dat hij er vlak bij stond. Het leek net een foto die aan de muur hing. En hoewel hij Tanis en Dalamar nog kon zien, bewogen ze zich niet. Ze leken eerder geschilderde figuurtjes, verstild in hun beweging, voor eeuwig vastgelegd en voor altijd gedwongen om in het niets te staren.

Daarop keerde hij hun welbewust de rug toe en vroeg zich vertwijfeld af of zij hem ook konden zien. Hij trok zijn zwaard uit de schede en ging breeduit staan, wachtend op zijn tweelingbroer.

Caramon twijfelde er in het geheel niet aan dat een eventuele krachtmeting tussen hem en zijn broer in zijn eigen dood zou resulteren. Zelfs verzwakt, zou Raistlins magie beslissend zijn. En Caramon kende zijn broer goed genoeg om te weten dat hij zich nimmer te kwetsbaar zou opstellen. Er zou altijd wel weer één laatste spreuk zijn of – ten minste – de verborgen dolk in zijn mantelmouw.

Maar ook al zal ik doodgaan, ik heb wel mijn doel bereikt, bedacht Caramon zich. Ik ben sterk, gezond en er zal niet meer nodig zijn dan een machtige uithaal van mijn zwaard om dat magere, fragiele lichaam te vellen.

Dat zou hem dan wel moeten lukken voor de magie van zijn broer zou toeslaan, zoals die ene keer, lang geleden in de Toren van de Hoge Magie...

De tranen prikten hem in de ogen en hij moest een brok wegslikken. Manmoedig dwong hij zichzelf om aan iets anders te denken dan aan zijn eigen angst... zijn eigen verdriet.

Vrouwe Crysania.

Arme vrouw. Een diepe zucht. Voor haar bestwil hoopte hij maar dat de dood snel was gekomen, zonder dat ze het beseft had...

Op dat moment knipperde hij ongelovig met zijn ogen. Wat gebeurde daar voor hem? Waar eerst absoluut niets was, in het roze licht, verscheen plots een object. Zwart afgetekend tegen de achtergrond, alsof het uit papier was geknipt. Ineens schoten Tas’ woorden hem weer te binnen, maar hij had de houten staak al herkend. Een staak... waar ze in vroegere tijden heksen aan verbrandden!

Zijn herinneringen namen de vrije loop. Hij zag Raistlin vastgebonden aan de staak, de takken en twijgen aan zijn voeten, vechtend en worstelend om vrij te komen, schreeuwend tegen dezelfde lui die hij juist had willen beschermen tegen een geestelijke charlatan. Maar ze zagen hem juist voor een heks aan. ‘We waren nog maar net op tijd, Sturm en ik,’ prevelde Caramon, die het dodelijk glanzende zwaard van de ridder nog voor zich zag, en hoe die met succes het bijgelovige gepeupel uiteen had weten te slaan.

Bij nadere beschouwing van de staak, die trouwens geheel op eigen kracht naderbij leek te komen, zag Caramon aan de voet ervan een verwrongen gestalte liggen. Raistlin? De staak gleed dichter- en dichterbij... of liep hij erop af? Hij draaide zich nog eens om. De Poort was nu verder weg, maar hij kon hem nog steeds zien.

Op zijn hoede, en bang dat hij elk moment weggevaagd zou worden, dwong hij zich halt te houden. Op dat moment hoorde hij de stem van de kender weer. Het enige wat je moet doen om ergens te komen is er domweg aan te denken. En als je iets wilt, hoef je er maar aan te denken en je hebt het. Maar wees voorzichtig! De Afgrond kan alles misvormen wat jij denkt te zien.

Hij keek naar de houten staak, projecteerde zichzelf erheen en plots stond hij er vlak naast. In de verte turend zag hij de Poort nog steeds, nu als een miniatuurtje tussen hemel en aarde. In de wetenschap dat hij nu in een oogwenk overal kon zijn, puur door de kracht van zijn gedachten, haastte Caramon zich naar de gestalte aan de voet van de staak.

Aanvankelijk meende hij verfomfaaide en verkreukelde zwarte mantels waar te nemen, en zijn hart sloeg een slag over. Maar hij zag bij nader inzien dat het silhouet zwart aftekende tegen de gloeiende bodem. De mantels waren vuil wit, en hij wist het meteen...

Natuurlijk, hij had aan haar gedacht!

‘Crysania,’ zei hij zachtjes.

Ze opende haar ogen en draaide haar hoofd naar het stemgeluid toe, maar haar ogen vonden hem niet. Ze staarden langs hem heen en hij realiseerde zich dat ze blind was.

‘Raistlin?’ fluisterde ze met zoveel hoop en verlangen dat Caramon er alles voor over had gehad om haar hoop te kunnen bevestigen.

Maar hoofdschuddend knielde hij bij haar neer en nam haar hand in de zijne. ‘Ik ben het, Caramon.’

Ze richtte haar blinde ogen op het geluid van zijn stem, en probeerde zachtjes in zijn hand te knijpen. Verwilderd en verward vroeg ze hem: ‘Caramon? Waar zijn we?’

‘Ik ben ook door de Poort gekomen, Crysania,’ luidde zijn antwoord.

‘Dus nu ben je ook in de Afgrond, bij ons...’

‘Ja.’

‘Ik ben zo dom geweest, Caramon,’ sprak ze, ‘maar ik betaal er een hoge prijs voor. Ik wilde... wist ik maar of er ook anderen gewond zijn geraakt... behalve ikzelf. En hij?’ Het laatste was nauwelijks meer hoorbaar.

‘Vrouwe...’ Caramon wist eigenlijk geen goed antwoord te bedenken, maar ze hield hem al tegen. Ze hoorde de droefheid in zijn stem, en terwijl de tranen over haar wangen stroomden, drukte ze zijn hand tegen haar lippen.

‘Natuurlijk, ik begrijp het wel,’ fluisterde ze. ‘Daarom ben je natuurlijk hier. Het spijt me, Caramon... het spijt me zo vreselijk.’

Ze begon te wenen, waarop Caramon haar dicht tegen zich aan trok en haar als een kind begon te wiegen. Op dat moment wist hij ineens zeker dat ze ging sterven. Hij voelde het leven als het ware uit haar geteisterde lichaam vloeien. Maar wat haar precies had verwond, welke wonden ze had opgelopen, kon hij moeilijk vaststellen, want haar huid vertoonde geen duidelijke sporen.

‘Je hoeft je nergens voor te excuseren,’ troostte hij, haar dikke, zwarte haar strelend dat over haar bleke gezicht viel. ‘Je hield van hem. Als dat je fout is, heb ik dezelfde fout begaan, en dan zal ik de prijs er ook voor betalen.’

‘Was dat maar de gehele waarheid...’ kreunde ze. ‘Het was mijn trots en mijn ambitie die me hierheen hebben geleid!’

‘Is dat zo, Crysania?’ vroeg Caramon. ‘Zo ja, waarom verhoorde Paladijn je gebeden dan en opende hij de Poort voor je, waar hij de Priesterkoning die gunst ontzegde? Waarom gunde hij jou die eer wel? Ongetwijfeld omdat hij zag wat jouw hart je ingaf.’

‘Paladijn heeft zich van me afgekeerd!’ jammerde ze. Ze nam het medaillon in haar hand en probeerde hem van haar nek te rukken, maar ze was te zwak. Haar hand sloot zich eromheen, maar verder kon ze niets uitrichten. Op dat moment gleed er een vredige uitdrukking over haar gezicht. ‘Nee...’ zei ze, zachtjes tegen zichzelf pratend, ‘hij is hier. Hij houdt me vast, ik zie hem duidelijk...’

Hij stond op en nam haar uiterst voorzichtig in zijn armen. Haar hoofd rustte op zijn schouder en ze leek enigszins te ontspannen in zijn sterke greep. ‘We gaan terug naar de Poort,’ besloot hij.

Ze antwoordde hem niet, maar glimlachte. Maar had ze hem wel gehoord, of luisterde ze naar een andere stem?

Caramon keek naar de Poort, een veelkleurig juweel in de verte, projecteerde zich erheen en de onderlinge afstand werd allengs kleiner.

Plotseling spleet de atmosfeer om hem heen uiteen. Bliksemschichten schoten uit de hemel, bliksem zoals hij nog nooit had gezien. Duizenden, purperen flitsen sloegen in en vormden een traliewerk om hem heen waarbij elke aanraking een gewisse dood zou hebben betekend. Als verlamd, kon hij zich niet bewegen. Zelfs nadat de bliksem ophield, durfde hij nauwelijks een vin te verroeren, wachtend op die ene donderklap die hem voor eeuwig zou verdoven.

Maar er was slechts stilte... en ver weg klonk een gepijnigde en doordringende kreet.

Crysania’s ogen openden zich. ‘Raistlin,’ zei ze en haar hand sloot zich iets vaster om het medaillon.

‘Inderdaad, ja,’ luidde Caramons antwoord.

Tranen rolden over haar wangen, en ze sloot haar ogen en kroop nog dichter tegen Caramon aan. Die liep nu langzaam maar doelbewust door, terwijl er een onaangenaam en verontrustend idee vorm kreeg in zijn hoofd. Vrouwe Crysania was stervende, zoveel was wel zeker. De hartslag die hij in haar nek voelde was zwak, en onder zijn sterke vingers leek het eerder een nietig levensteken van een verzwakt vogeltje. Maar niettemin, ze was nog niet dood. Als hij haar snel door de Poort zou kunnen brengen, was er nog een kans dat ze zou blijven leven.

Maar kon hij haar door de Poort brengen, min of meer op eigen kracht?

Hij naderde nu de Poort. Hoewel, de Poort naderde hem. Hij werd steeds groter, en de drakenkoppen staarden hem alweer aan, hun muil open en klaar om hem te verslinden.

Caramon kon Tanis en Dalamar ook weer zien – de een staand, de ander vermoeid zittend, maar beiden verroerden geen vin. Verstild in de tijd. Konden ze hem helpen? Konden zij helpen om Crysania over te brengen?

‘Tanis!’ schreeuwde hij. ‘Dalamar!’

Als ze hem al hoorden schreeuwen, toonden ze geen enkele reactie.

Voorzichtig legde hij Vrouwe Crysania neer op de grond, vlak voor de Poort; Caramon besefte eigenlijk al dat zijn missie hopeloos was. Hij kon haar wellicht terugbrengen, en dan zou ze blijven leven, maar dan zou Raistlin ook in leven blijven en ontsnappen, met de Koningin in zijn kielzog, hetgeen eeuwig verderf over alle mensen in de wereld zou brengen.

Hij ging naast Crysania zitten op de raadselachtige bodem, en pakte haar hand. Op de een of andere manier schonk het hem troost dat ze nu bij hem was. Hij voelde zich wonderlijk genoeg minder eenzaam. Haar hand voelde troostrijk aan. Kon hij haar maar redden...

‘Wat ga je met Raistlin doen, Caramon?’ vroeg ze hem fluisterend.

‘Verhinderen dat hij de Afgrond verlaat,’ antwoordde hij, op vlakke toon.

Ze knikte begripvol en met haar niets ziende ogen keek ze naar hem op.

‘Maar hij zal je doden, hè?’

‘Ja, maar niet voordat hij zelf ook ten onder gaat.’

Een pijnscheut deed Crysania’s gezicht vertrekken en ze kneep in Caramons hand. ‘Ik zal op je wachten. Als het voorbij is, zul je mijn gids zijn. Dan kun je me naar Paladijn brengen en me van de duisternis wegleiden.’

Haar ogen sloten zich weer en haar hoofd gleed achterover alsof ze op een comfortabel kussen lag. Maar Caramons hand liet ze niet los. Haar borst ging zwak maar regelmatig op en neer. Nogmaals legde hij zijn vingers in haar nek en hij voelde haar leven nog steeds pulseren.

Hij had er geen problemen mee gehad om zijn dood tegemoet te treden, of om zijn broer te doden. Dat had allemaal zo simpel geleken...

Maar – kon hij haar ook veroordelen?

Misschien was er nog voldoende tijd... misschien kon hij haar door de Poort dragen en weer terugkeren...

Hoopvol kwam hij overeind en tilde Crysania weer op. Toen nam hij in zijn ooghoek een beweging waar.

Zich omdraaiend zag hij Raistlin...

Hoofdstuk 9

‘Kom binnen, Ridder van de Zwarte Roos,’ zei Dalamar nogmaals. Vurige ogen staarden Tanis aan, die meteen zijn zwaard in de aanslag hield. Tegelijkertijd voelde hij tot zijn schrik een slanke hand op zijn arm.

‘Kom niet tussenbeide, Tanis,’ zei Dalamar zachtjes. ‘Hij komt niet voor ons; hij komt slechts voor één ding.’

De brandende blik gleed over Tanis heen en het kaarslicht werd weerkaatst door de eeuwenoude en dus ouderwetse wapenrusting die diep verborgen onder de brandplekken en het opgedroogde bloed nog vaag een Roos weergaf, het symbool van de Ridders van Solamnië. Gelaarsde voeten liepen geluidloos door het vertrek. De oranjekleurige ogen hadden gevonden wat ze zochten in de schaduwrijke hoek – de ineengedoken gestalte onder Tanis’ mantel.

Houd hem bij me weg! hoorde Tanis Kitiara’s gekwelde stem. Ik heb je altijd liefgehad, halfelf!

Heer Soth knielde neer bij het lichaam. Het leek of hij het niet kon aanraken, alsof een onbekende kracht het hem verhinderde. Hij stond op, draaide zich om en zijn ogen gloeiden zo mogelijk nog heftiger diep in de helm die hij droeg.

‘Geef haar aan mij over, Tanis Halfelf,’ klonk de holle, dode stem. ‘Jouw liefde houdt haar hier gevangen. Geef haar op.’

Tanis, hand aan het zwaard, deed een stap voorwaarts.

‘Hij zal je doden, Tanis,’ waarschuwde Dalamar. ‘Zonder aarzeling. Laat haar naar hem toegaan. Per slot van rekening was hij de enige die haar ooit echt heeft begrepen.’

De oranje ogen laaiden op. ‘Begrepen? Ik bewonder haar. Net als ik was ze voorbestemd om te heersen, om te veroveren! Maar zij was zelfs sterker dan ik ooit ben geweest. Zij kon de liefde die haar dreigde te ketenen, terzijde werpen. Zonder een kwalijke speling van het lot, zou ze over heel Ansalon hebben geregeerd!’

De kille stem in het vertrek trof Tanis hard, door de passie en de diepe haat.

‘En daar was ze!’ Een dode vuist werd gebald. ‘Gevangen als een beest in Sanctie, een oorlog voorbereidend die ze nimmer had kunnen winnen. Haar moed en vindingrijkheid begonnen al te vervagen en ze had zich zelfs uit liefde laten inpalmen door een duistere elf! Het had haar beter gestaan om strijdend ten onder te gaan dan om roemloos uit te doven, als een nietige kaars.’

‘Nee...’ Tanis wilde hem nu echt te lijf gaan.

Dalamars hand sloot zich om Tanis’ pols. ‘Nee! Ze heeft jou nooit liefgehad. Ze heeft je misbruikt, zoals ze ons allemaal heeft misbruikt, zelfs hem.’ De duistere elf maakte een gebaar naar Soth. Tanis wilde tegensputteren, maar Dalamar onderbrak hem. ‘Ze heeft je tot het bittere eind misbruikt, Tanis. Zelfs nu nog probeert ze je te manipuleren, zodat je haar alsnog zult redden.’

Tanis was nog steeds niet overtuigd. In gedachten zag hij nog het beeld van haar ontzette en doodsbange gezicht. Maar dat beeld vervloog... de vlammen likten er al aan...

Zijn blik werd vertroebeld door steeds meer vlammen. Hij zag een kasteel, ooit trots en nobel, maar nu zwartgeblakerd en ineengestort. Hij zag een beeldschone elfenmaagd, een kind in haar armen, verteerd door vuur. Hij zag krijgers, rennend, stervend, brandend... en boven alle vlammen uit hoorde hij de stem van Heer Soth.

‘Jij leeft nog, Tanis, en je hebt veel om voor te leven. Er zijn meerdere mensen die op jou bouwen. Ik weet het, want alles wat jij hebt, had ik ooit ook. Ik heb alles vergooid, en koos ervoor om in het donker te leven, in plaats van het licht. Wil je mijn weg volgen? Wil je echt alles opgeven voor iemand die lang geleden al heeft gekozen voor de wegen van de nacht?’

Ik bezit de wereld.Tanis hoorde zijn eigen woorden en Laurana’s gezicht lachte hem toe.

Hij sloot zijn ogen... Laurana’s gezicht, beeldschoon, wijs, liefdevol. Gouden lokken die haar heldere elfenogen deden stralen. Het licht werd helderder, als een ster. Het straalde zo puur en scheen zo fel op hem dat hij stilaan het kille gezicht onder de mantel niet meer zag.

Langzaam ging zijn hand weg bij zijn zwaard.

Heer Soth draaide zich om. Hij tilde het lichaam met onzichtbare armen op en de mantel waarin het was gewikkeld, was nu volledig van bloed doordrenkt. Hij sprak een magische spreuk uit en Tanis voelde de sensatie alsof er zich een gapende kloof voor de voeten van de doodsridder opende. IJzige kou dreef het vertrek in en de kracht ervan deed hem het hoofd afwenden, alsof een striemende storm Tanis in het gezicht sloeg.

Toen hij weer keek, was de schaduwhoek leeg.

‘Ze zijn weg.’ Dalamars hand liet Tanis’ pols los. ‘En Caramon ook.’

‘Weg?’ Wankel ter been en huiverend, van top tot teen met kil zweet bedekt, keek Tanis weer naar de Poort. Het brandende landschap was nu weg.

Een holle stem echode in zijn gedachten... Wil je echt alles opgeven voor iemand die lang geleden al heeft gekozen voor de wegen van de nacht?

Het Lied van Heer Soth

Laat het achter, het begraven licht

Van kandelaar, toorts en rottend hout

Het vallen van de nacht verandert je zicht

Het opstijgende bloed, niet warm maar koud.

Hoe stil voelt middernacht, mijn lief

De warme wind waarop zwarte raven bogen

Waar al het maanlicht anders is, mijn lief

Zoveel bleker in je blind wordende ogen.

Hoe luid roept je hart nu, mijn lief

En de duisternis is tastbaar en vast

Hoe hectisch de rivieren, mijn lief

En hoe zwaar de drukkende last.

Mijn lief, de hitte die je huid nu verhult

Puur als zout, zoet als de dood

De rode maan kwijnt, het kwaad brult

De bittere belofte die je dode adem bood.

Hoofdstuk 10

Voor hem, de Poort.

Achter hem, de Koningin. Achter hem, pijn en lijden... Voor hem – de overwinning.

Leunend op de Staf van Magius, zo zwak dat hij nauwelijks meer op zijn benen kon staan. Raistlin hield het beeld van de Poort steeds voor ogen. Het leek alsof hij al eindeloze kilometers had gelopen, gestruikeld, gekropen om hem te bereiken. En nu was hij zo dichtbij. Hij kon de glinsterende, verlokkende kleuren zien, de kleuren van het leven – het groen van gras, het blauw van de hemel, het wit van de wolken, het zwart van de nacht, het rood van het bloed...

Bloed. Hij bekeek zijn handen; overal zat bloed, zijn eigen bloed. Zijn verwondingen waren te talrijk om op te noemen. Hij was getroffen door strijdknotsen, gestoken door zwaarden, verschroeid door bliksemflitsen, verbrand door vuur, hij was aangevallen door kwaadaardige geestelijken, tovenaars, legioenen van monsters en demonen – allen aangestuurd door hun Meesteres, Hare Duistere Majesteit. Zijn zwarte mantels hingen in flarden om hem heen. Elke ademtocht bezorgde hem hemeltergende pijn. Inmiddels braakte hij geen bloed meer op, hoewel hij constant moest hoesten, wat hem elke keer weer ineen deed krimpen, hij was simpelweg leeg. Er zat helemaal niets meer in hem.

En ondanks alles, had hij stand gehouden.

Een gevoel van koortsachtige jubel overviel hem plotseling. Hij had het volgehouden, hij had het overleefd. Hij leefde nog... nauwelijks. Maar niettemin, hij leefde nog. De kolkende woede van de Koningin was nog tastbaar achter hem; hij voelde de grond er letterlijk van pulseren. Hij had haar allerbeste krijgers verslagen en nu was er niemand meer om het tegen hem op te nemen. Niemand, behalve zijzelf...

De Poort glinsterde in talloze kleuren en hij kwam er nu steeds dichterbij. Achter hem maakte haar tomeloze kwaadheid de Koningin onvoorzichtig en roekeloos. Maar hij zou ontsnappen aan de Afgrond en zij kon hem niet meer tegenhouden. Op dat moment viel er een misselijkmakend grote schaduw over hem heen; omhoogkijkend zag hij een immense hand naar hem klauwen, met bloedrode nagels.

Raistlin moest slechts lachen en liep onverstoorbaar verder. Een schaduw, niets meer. De hand achter de schaduw reikte nu tevergeefs naar hem. Hij was te dicht bij de Poort en zij was, vooral omdat ze te veel op haar vileine medestanders had gerekend, te veraf. Haar hand zou waarschijnlijk nog net de zoom van zijn zwarte mantel vastpakken, op de drempel van de Poort, en dan zou hij haar met zijn laatste krachten naar binnen sleuren.

En wie zou er sterker zijn, als ze eenmaal in zijn wereld waren?

Raistlin kuchte, maar kon ondanks de pijn een dun lachje niet onderdrukken. Hij kende geen twijfels. Totaal niet.

Met een hand op zijn borst en de andere hand aan de Staf van Magius, liep Raistlin verder. Daarbij berekende hij elke belangrijke stap die hij binnenkort zou zetten, nauwgezet als een vrek die zijn munten telde. De strijd die ophanden was, zou glorieus voor hem uitpakken; nu zou het zijn beurt zijn om zijn troepen op te roepen en meedogenloos in te zetten. De goden zelf zouden zijn oproep verhoren, want de verschijning van de Koningin in een andere wereld zou de toorn wekken van de Hemelen. Manen zouden neerstorten, planeten uit koers raken, sterren op drift. De elementen zouden zich ook roeren – wind, lucht, water, vuur – en dat alles onder zijn bevel.

En nu, daar voor hem, de Poort, waar de drakenkoppen machteloos brulden, wetend dat ze kracht misten om hem tegen te houden.

Nog een ademtocht, een martelende hartslag, een stap...

Hij keek op en stond stokstijf stil.

Een gestalte, eerder onopgemerkt, obscuur achter een waas van pijn, bloed en de schaduw des doods, stond daar voor hem, bij de Poort. De man had een zwaard in de hand. Raistlin staarde hem met totaal onbegrip aan. Toen werd hij door een golf van vreugde overmand.

‘Caramon!’

Hij strekte zijn bevende hand uit. Wat een wonder! Zijn tweelingbroer was er, net als vroeger, om hem terzijde te staan. Om met hem mee te vechten...

‘Caramon,’ hijgde Raistlin. ‘Help me, mijn broeder.’

De uitputting werd hem nu bijna te machtig en de pijn te doordringend. In rap tempo begon hij zijn bewustzijn en concentratievermogen te verliezen. Zijn magie straalde niet meer als kwikzilver, maar was nu dof en stolde als bloed in een slecht verzorgde wond.

‘Caramon... kom hier. Ik kan niet meer zelfstandig lopen...’

Maar Caramon verroerde geen vin. Hij stond daar maar, zwaard in de aanslag, en zijn ogen drukten liefde uit, maar vooral bezorgdheid en een verterende bedroefdheid. Raistlin voelde dat letterlijk als een stekende pijn in zijn kille ziel. Plots besefte hij waarom zijn broer hier was.

‘Je staat in de weg,’ sprak de magiër koeltjes.

‘Ik weet het.’

‘Ga dan opzij, als je me niet wilt helpen!’ Raistlins stem brak plotseling bijna van woede, vanuit zijn kurkdroge en rauwe keel.

‘Nee.’

‘Dwaas! Dan zul je sterven!’ Dit was niet meer dan een fluistering, maar desondanks niet minder dreigend en dodelijk.

Caramon haalde diep adem. ‘Klopt, maar deze keer zul jij het ook niet overleven.’

De hemel boven hen werd donkerder. Schaduwen verdiepten zich, alsof alle licht langzaam werd weggezogen. De lucht werd killer, maar Raistlin voelde nog steeds de verzengende razernij van de Koningin achter zich.

Angst bekroop hem, maar voorlopig won zijn kwaadheid het nog. Magische woorden borrelden van diep binnen in hem op, en smaakten als bloed op zijn lippen. Hij richtte ze tot zijn tweelingbroer, maar hij werd overvallen door een verscheurende hoestbui die hem op de knieën dwong. Maar zijn magie had hem nog niet in de steek gelaten; hij zou zijn tweelingbroer in vlammen doen opgaan, zoals hij ooit eerder had zien gebeuren met diens evenbeeldillusie in de Toren van de Hoge Magie. Als hij maar op adem kon komen...

Het spasme verdween langzaam, en de magische woorden roerden zich in zijn brein. Hij keek op, een groteske grijns op zijn gezicht, zijn handen omhoog...

En Caramon stond daar maar, met zijn zwaard in de hand, met een medelijdende blik op zijn gezicht.

Medelijden! Die blik alleen al deed meer pijn dan honderd zwaarden. Zijn tweelingbroer moest vast en zeker sterven, maar toch niet met die gekmakende blik vol medelijden op zijn gezicht!

Zwaar leunend op zijn staf, kwam Raistlin overeind. Hij wierp zijn zwarte kap naar achteren, zodat zijn tweelingbroer zichzelf kon zien – verdoemd – gereflecteerd in zijn goudkleurige ogen.

‘Dus je hebt medelijden met me, Caramon,’ siste hij. ‘Dommekracht die je bent! Je bent niet eens in staat om de kracht te onderkennen die ik inmiddels vergaard heb, de pijn die ik heb doorstaan, of de overwinningen die ik heb behaald. En dan durf je medelijden met me te hebben? Voor ik je dood – en reken maar dat ik dat zal doen, broeder van me – wil ik dat je de wetenschap met je meedraagt dat ik de wereld zal veroveren als godheid!’

‘Dat weet ik wel, Raistlin,’ antwoordde Caramon afgemeten. Het medelijden verdween bepaald niet uit zijn ogen, nee, het werd nu erger. ‘Daarom heb ik zo’n medelijden met je. Want ik heb de toekomst al gezien en ik weet wat er gebeuren gaat.’

Raistlin staarde zijn broer aan, en onbewust verwachtte hij een truc, een handigheidje van de grote krijger. Boven hem werd de hemel steeds zwarter, maar de uitgestrekte hand bewoog niet meer. Hij voelde de aarzeling van de Koningin; ze had Caramons aanwezigheid nu ook bemerkt. Raistlin kon haar verwarring voelen, haar angst bijna. En zijn knagende twijfel dat Caramon een projectie was om hem te dwarsbomen, verdween allengs. Raistlin kwam een stap dichterbij.

‘Heb je de toekomst gezien? Hoe dan?’

‘Toen je door de Poort ging, werd het magische krachtveld beïnvloed en kwamen Tas en ik in de toekomst terecht.’

Raistlin verslond zijn broer bijna om het verdere nieuws sneller te vernemen. ‘En? Wat gaat er precies gebeuren?’

‘Jij wint,’ zei Caramon simpelweg. ‘Je overwint alles en iedereen, niet slechts de Koningin van de Duisternis, maar ook alle goden. Jouw constellatie zal de enige zijn die aan het firmament staat... voorlopig...’

‘Voorlopig?’ Raistlins ogen vernauwden zich. ‘Zeg op! Wat gebeurt er? Wie bedreigt me? Wie overwint me?’

‘Daar ben je zelf verantwoordelijk voor.’ Caramon klonk nu uiterst bedroefd. ‘Je zult heersen over een dode wereld. Een wereld die grijs zal zijn van de as, en van smeulende ruïnes en opgezwollen lijken. Je zult moederziel alleen zijn in de hemelen. Je zult proberen om leven te scheppen, maar je kunt nergens meer op terugvallen, en dus zuig je het leven uit sterren tot ze domweg opgebrand zijn. En uiteindelijk is er niets meer om je heen, en zul je van binnen volkomen leeg en hol zijn.’

‘Nee!’ snauwde Raistlin hem toe. ‘Je liegt! Verdomme!’ Hij sprong naar voren en zijn klauwende handen grepen zijn overdonderde broer beet. Caramon hief zijn zwaard, maar één woord van Raistlin en het wapen viel kletterend op de grond. Nu greep de veel sterkere Caramon zijn tweelingbroer vast en heel even vreesde de magiër dat hij als een twijgje in tweeën gebroken zou worden. Maar nee, dat gebeurt niet, dacht Raistlin. Hij is zwak. Hij aarzelt. En hij is verloren... en ik zal de waarheid te weten komen!

Raistlin drukte nu zijn brandende, met bloed besmeurde hand op Caramons voorhoofd, om diens gedachten en visioenen te delen.

En hij zag alles...

De verschraalde wereld, de afgestorven boomstronken, de grijze modder en de as, de verkruimelde bergruggen, de kringelende rook, de rottende doden...

En hij zag zichzelf, in de kille leegte. De overweldigende leegte. Een intens niets dat hem bijna ineendrukte. Het vrat hem op. Hij zag zichzelf wanhopig kronkelend op zoek naar lichamelijke en geestelijke voeding – een druppel bloed, pijn. Maar er was helemaal niets meer. En hij zou voor altijd koortsachtig blijven zoeken naar... niets... totaal niets.

Raistlin liet zijn hoofd zakken en liet het hoofd van zijn broer los. Hij leed plots hevige pijn. Hij wist dat het einde nabij was, dat wist hij zeker in elke vezel van zijn geteisterde lichaam. Vooral omdat hij de leegte al kon voelen. De leegte die al lang, al zo lang, in hem rondwaarde. Het had hem nog niet verteerd – nog niet. Maar hij kon zijn eigen ziel al bijna zien, bang, eenzaam, ineengedoken in een donker, leeg hoekje.

Met een verbitterde kreet duwde Raistlin zijn broer van zich weg. Hij keek om zich heen en zag dat de schaduwen dieper werden; zijn Koningin aarzelde niet langer. Ze verzamelde al haar kracht.

Wanhopig richtte Raistlin zijn blik op zijn diepste innerlijk, op zoek naar zijn altijd brandende woede, zijn magie – maar zelfs die vervaagden snel. Angstig wilde hij wegrennen, vluchten, maar hij bleek te zwak. Na een stap al struikelde hij en viel op zijn handen en knieën. Hij beefde nu van pure doodsangst... hij zocht hulp en strekte zijn arm uit...

Op dat moment hoorde hij een geluid, een zachte kreet, een gekreun. Zijn hand vond een witte mantel en hij voelde warm vlees!

‘Boepoe...’ fluisterde hij. Snikkend kroop hij voorwaarts.

Het lichaam van de greppeldwerg lag voor hem, haar gezicht uitgeteerd en met grote ogen vol afschuw. Bang wendde ze zich van hem af.

‘Boepoe!’ schreeuwde Raistlin en greep haar wanhopig vast. ‘Ken je me niet meer? Je hebt me ooit nog eens een boek gegeven. En een smaragd.’ Hij rommelde in een van zijn buidels en haalde de prachtige, groene steen tevoorschijn. ‘Hier, kijk maar, Boepoe. De “mooie” steen. Neem jij ’m maar. Hij zal je beschermen.’

Ze wilde hem aanpakken, maar op dat moment verstijfden haar vingers in de dood.

‘Nee!’ jammerde Raistlin en voelde Caramons hand op zijn arm.

‘Laat haar met rust,’ zei hij scherp, terwijl hij zijn broer naar achteren trok. ‘Heb je haar niet al genoeg leed aangedaan?’

Caramon was ziedend en hield zijn zwaard weer in de aanslag. Het gereflecteerde licht deed bijna pijn aan Raistlins ogen en nu zag hij pas dat het Boepoe helemaal niet was... maar Crysania. Haar huid was geblakerd en vol blaren, haar ogen niets ziend.

Leeg... leeg? Was hij een leeg omhulsel? Nee... er was toch nog iets. Niet veel, maar iets. Zijn ziel deed hem zijn hand uitsteken. ‘Ze is nog niet dood.’

‘Nee, nog niet,’ beet Caramon hem toe. ‘Maar laat haar tenminste in vrede sterven!’

‘Ze kan het overleven als jij haar meeneemt door de Poort.’

‘Inderdaad, ja,’ zei Caramon minachtend. ‘En jij ook, hè, Raistlin? Als ik met haar door de Poort ga, zal jij ons op de voet volgen en...’

‘Neem haar mee!’

Caramon schudde somber zijn hoofd. Hoewel de tranen in zijn ogen stonden en zijn gezicht intense droefheid uitstraalde, en woede, kwam hij nu dreigend op Raistlin af.

Raistlin bracht zijn hand omhoog en Caramon stond als bevroren, zo stil. Zijn zwaard hing roerloos in de lucht.

‘Neem haar mee, en deze ook.’

Raistlin raapte zijn Staf van Magius op. Het schijnsel van de kristallen top scheen krachtig en helder in de dichter wordende duisternis, en de magie verlichtte hen alle drie. Hij bood de staf aan Caramon aan.

Die aarzelde en keek zijn tweelingbroer fronsend aan.

‘Pak aan!’ drong Raistlin aan. Hij voelde zijn kracht onmiddellijk afnemen. Hij hoestte. ‘Pak aan...’ fluisterde hij, naar adem snakkend. ‘Leid jezelf en Crysania door de Poort en gebruik de staf om hem achter je te sluiten.’

Caramon staarde hem verbluft aan, niet begrijpend wat hij nou eigenlijk bedoelde. Zijn ogen vernauwden zich.

‘Nee, ik lieg niet tegen je,’ gromde Raistlin. ‘Dat heb ik vaak genoeg tegen je gedaan, maar nu niet. Probeer het maar en ontdek het zelf. Ik zal je betovering verbreken, en zonder staf kan ik verder niets meer uitrichten. Als je wilt, kun je me doden. Ik kan je niet tegenhouden.’

Caramons zwaardarm werd bevrijd en hij kon hem weer bewegen. Zijn blik liet de magiër niet los, maar met zijn andere hand reikte hij behoedzaam naar de staf. Zijn vingers raakten hem aan en angstig bekeek hij het oplichtende kristal, alsof ze allen voor eeuwig in het kille donker zouden leven als dat laatste licht zou doven.

Maar dat gebeurde niet. Caramons hand sloot zich om de staf, vlak boven Raistlins breekbare hand. Het licht scheen onverminderd helder, en schonk de verscheurde en bebloede zwarte mantels en de modderige wapenrusting een sprookjesachtige uitstraling.

Toen liet Raistlin de staf los. Half vallend krabbelde hij overeind en was nu gedwongen om op eigen kracht op zijn benen te staan. De staf, nu in Caramons handen, bleef indringend gloeien.

‘Haast je,’ sprak Raistlin kil. ‘Ik weerhoud de Koningin er wel van dat ze je volgt. Maar mijn kracht zal niet lang meer standhouden.’

Caramon staarde hem even aan, en keek toen naar de staf. Uiteindelijk deed hij zijn zwaard weer in de schede.

‘Maar, eh... wat gebeurt er dan met jou?’ Caramon knielde neer om Crysania in zijn armen te nemen.

Je zult gemarteld worden, in lichaam en geest. Aan het einde van elke dag zul je sterven van de pijn. Aan het begin van elke avond zal ik je weer tot leven wekken. Je zult evenwel niet kunnen slapen, maar je zult wakker liggen, trillend van angst voor de komende dag. En ’s ochtends zal mijn gezicht het eerste zijn dat je zult zien.

De woorden kronkelden in Raistlins gedachten rond als slangen, en achter hem kon hij het spottende gelach al vaag horen.

‘Ga nou maar, Caramon. Ze komt eraan.’

Crysania’s hoofd rustte tegen Caramons borst en nog steeds hield ze Paladijns medaillon stevig beet. Terwijl Raistlin naar haar keek, verdwenen de gruwelijke littekens en brandwonden uit haar gezicht. Langzaamaan kreeg haar gezicht weer haar karakteristieke vredige blik terug. Vervolgens keek hij Caramon aan en zag diens gebruikelijke, nogal dommige gezichtsuitdrukking – vol verbazing, vertwijfeling en gekweldheid.

‘Dwaas! Wat kan het jou nou schelen wat mij overkomt,’ snauwde Raistlin. ‘Verdwijn!’

Die uitval leek Caramons blik dan eindelijk toch te veranderen; terwijl Raistlins krachten snel afnamen, zijn gezichtsveld nauwer en nauwer werd, vertoonden Caramons ogen plots een teken van begrip...

‘Vaarwel... mijn broeder...’

Met Crysania in de armen, de Staf van Magius stevig in zijn hand, draaide Caramon zich om en liep weg. Het licht van de staf omringde hen, een cirkel van zilverlicht die de duisternis deed oplichten zoals het maanlicht van Solinari dat ook altijd deed. De zilverstralen troffen de drakenkoppen, die als bevroren leken, niet meer in staat om hun doordringende gekrijs voort te zetten.

Caramon stapte door de Poort. Raistlin zag het gelaten aan en ving een glimp op van kleuren vol van tintelend leven en heel even werd ook zijn eigen gezicht verwarmd.

Achter hem hoorde hij het spottende gelach nu snel veranderen in een ruwe, sissende ademhaling. Het slepende geluid van een zwaar geschubde staart, het klapwieken van vleugels... Vijf drakenkoppen fluisterden gruwelwoorden, vervuld van naderend onheil.

Roerloos stond Raistlin daar, en hij staarde in de Poort. Hij zag Tanis toesnellen, om Caramon en Crysania bij te staan. Tranen welden in Raistlins ogen op; hij wilde ook terug! Hij wilde dat Tanis ook hem zou bijstaan. En bovenal wilde hij Crysania in zijn armen houden... hij deed een stap voorwaarts.

Hij zag ook dat Caramon zich naar hem omdraaide, de staf in zijn hand.

Inderdaad staarde Caramon in de Poort, maar hij keek voorbij zijn tweelingbroer. Raistlin zag ineens duidelijk de angst in Caramons ogen.

Hij hoefde zich niet eens om te draaien om te weten wat Caramon zag. Hij voelde de kilte van het walgelijke reptielachtige lichaam over zich heen glijden, knabbelend aan zijn zwarte mantels. Hij voelde haar duidelijk, maar haar gedachten betroffen niet hem. Nee, ze zag de toegang tot een andere wereld – wagenwijd open...

‘Sluit de Poort!’ schreeuwde Raistlin.

Een vuurflits verteerde Raistlins vlees en een messcherpe klauw trof hem in de rug. Hij struikelde en viel op zijn knieën. Maar zijn blik bleef op de Poort gericht en hij zag dat Caramon een stap naar voren wilde zetten, naar hem toe!

‘Sluit hem af, dwaas!’ gilde Raistlin nu, zijn vuisten ballend. ‘Laat me alleen! Ik heb je niet langer nodig! Nooit meer!’

Meteen daarna doofde het licht. De Poort werd als het ware dichtgesmeten en onmiddellijk bevond Raistlin zich in een zwart niemandsland, vol woede en kwaadaardigheid. Klauwen rukten aan zijn vlees, tanden boorden zich door zijn spieren en botten werden versplinterd. Het bloed stroomde vrijelijk, maar het leven verloor hij niet.

Hij schreeuwde, en hij zou voor altijd blijven schreeuwen... voor eeuwig...

Iets raakte hem aan... een hand... Hij greep hem vast terwijl hij zachtjes dooreen geschud werd. Een stem riep: ‘Raist, word wakker! Het was maar een droom. Wees maar niet bang, ik zal niet toestaan dat ze je kwaad berokkenen. Kijk maar... ik maak je wel weer aan het lachen...’

De draak zette nog meer kracht, en benam hem nu alle adem. Glinsterende, zwarte tanden vraten zijn nog levende organen op, verslonden zijn hart. Hem uiteenscheurend, was de draak op zoek naar zijn ziel.

Een sterke arm sloot zich om hem heen en trok hem naderbij. Een geheven hand vormde kinderlijke figuurtjes in het licht en een stem fluisterde: ‘Kijk, Raist, konijntjes...’

Hij lachte. Geen angst meer. Caramon was bij hem.

De pijn werd minder. De droom vervaagde. Ver van hem vandaan hoorde hij een gebrul en geweeklaag, vol bittere teleurstelling en razernij. Het maakte niet meer uit. Niets deed er nog toe. Hij voelde zich alleen nog maar moe, zo vreselijk moe...

Leunend op de arm van zijn broer, sloot Raistlin de ogen en gleed weg in een donkere, droomloze, oneindige slaap.

Hoofdstuk 11

De druppels in de waterklok vielen met bijna onbarmhartige regelmaat in het stille laboratorium. In de Poort starend met brandende ogen, vooral van de spanning, begon Tanis zich steeds meer te ergeren aan die dodelijke cadans.

Hij wreef in zijn ogen en liep weg van de Poort om een blik uit het raam te kunnen werpen. Verbijsterd constateerde hij dat het nog maar laat in de namiddag was. Na alles wat hij zojuist had doorgemaakt was hij niet verbaasd geweest als er inmiddels hele seizoenen gepasseerd waren.

De dikke rook was nu vrijwel opgelost onder het raam. De verzengende vlammen hadden blijkbaar niets meer te verteren en doofden nu langzaam uit. Hij keek eens naar de hemel – de draken waren niet meer te zien. Zowel de goede als de kwade hadden het strijdperk verlaten. Hij luisterde. Hij hoorde geen enkel geluid meer vanuit de stad beneden hem. Er hing nog wel een nevel van mist, die nog versterkt werd door het donkere Shoikanbos.

De strijd is voorbij, dacht hij gelaten. Ten einde. En wij hebben gewonnen. Victorie... een lege, bittere victorie.

Op dat moment viel zijn blik op een helderblauwe flits en Tanis hapte naar adem van verbazing.

De vliegende citadel zweefde langzaam zijn gezichtsveld binnen.

Vanuit de stormwolken zag hij het vliegende gevaarte bijna gemoedelijk langskomen, en hij zag een vrolijk blauwe banier wapperen in de wind. Tanis keek ingespannen toe, dacht de bannier en de minaret te herkennen en toen moest hij, in weerwil van alles, toch lachen. De banier en de minaret hadden ooit toebehoord aan het paleis van heer Amothus.

Uit het venster hangend zag hij ook een bronzen draak die als een soort erewacht meevloog met de citadel en langzaamaan voelde Tanis zich iets vrolijker worden en ontspande hij zich een beetje. Wat er ook allemaal in de wereld gebeurde, of daarbuiten, sommige dingen veranderden blijkbaar nooit – en dat gold vooral voor kender.

Tanis keek toe hoe het vliegende kasteel over de baai hobbelde, toen hij tot zijn verbijstering zag hoe de citadel praktisch op zijn kop hing.

‘Wat doet Tas nou weer?’ sprak hij in zichzelf.

Het antwoord volgde snel. De citadel begon op en neer te schudden, als een shaker. Zwarte gestaltes met gelooide vleugels tuimelden uit kozijnen en deuropeningen. De een na de ander! Tanis moest nu hardop lachen. Tas ruimde de rommel eens even goed op! Toen er geen draconen meer naar beneden stortten, nam de citadel zijn normale positie weer in en vervolgde zijn weg... om vervolgens met een misselijkmakende duik in de oceaan te verdwijnen!

Tanis hield de adem in, maar vrijwel ogenblikkelijk kwam de citadel weer boven water, als een speelse dolfijn, en zocht het luchtruim weer op – waarbij het water vrijelijk uit alle hoeken en gaten stroomde – en verdween weer tussen de stormwolken.

Hoofdschuddend maar glimlachend draaide hij zich om en zag Dalamar een gebaar naar de Poort maken. ‘Daar is hij weer. Caramon is terug.’

Snel liep Tanis het vertrek door en ging weer bij de Poort staan. Hij kon Caramon al zien, als kleine gestalte in de verte, zijn wapenrusting glinsterend. Maar hij droeg iemand in zijn armen.

‘Raistlin?’ vroeg Tanis zich verbaasd af.

‘Vrouwe Crysania,’ luidde Dalamars antwoord.

‘Wellicht leeft ze nog!’

‘Voor haar eigen bestwil hoop ik maar van niet,’ merkte Dalamar kil op. ‘Het zou voor ons allemaal beter zijn. Maar Caramon staat voor een zware, bittere keuze.’

‘Wat bedoel je?’

‘Het zal hem ongetwijfeld duidelijk zijn geweest dat hij haar zelf door de Poort moest leiden. Dat betekent helaas ook dat we straks te kampen zullen krijgen met zijn broer, of met de Koningin. Of misschien wel met beiden...’

Tanis zei niets, en keek toe. Caramon kwam steeds dichterbij, met de vrouw in de witte mantels in zijn sterke armen.

‘Hoe schat je hem in?’ vroeg Dalamar abrupt. ‘Welke keuze zal hij maken? De laatste keer dat ik hem zag, was hij een dronken nietsnut, maar de recente ervaringen schijnen hem te hebben veranderd.’

‘Ik durf het niet te zeggen,’ zei Tanis, meer tegen zichzelf. ‘De Caramon die ik kende, was maar een half persoon; zijn wederhelft behoorde zijn broer toe. Maar hij is nu ontegenzeggelijk anders.’ Tanis krabde eens aan zijn baard. ‘De arme donder... ik heb echt geen idee.’

‘Aha, het lijkt erop dat de keuze voor hem gemaakt wordt.’ Dalamar klonk opgelucht, maar tegelijkertijd angstig.

Aandachtig in de Poort kijkend, zag Tanis Raistlin. Hij zag de allerlaatste ontmoeting tussen de tweelingbroers.

Tanis zou het later nimmer meer over die ontmoeting hebben. Hoewel de beelden en woorden in zijn ziel en gedachten geëtst stonden, kon hij het niet onder woorden brengen. Dat zou de ongelooflijke gruwel, en tevens schoonheid, slechts onrecht doen. Maar vaak, als hij zich terneergeslagen voelde, dacht hij weer terug aan dat laatste geschenk van een in wezen onwetende ziel. Dan sloot Tanis zijn ogen en dankte de goden voor al zijn zegeningen.

Caramon droeg Vrouwe Crysania door de Poort en Tanis snelde toe om hem te helpen. Toen hij Crysania hielp dragen zag hij tot zijn verbazing dat Caramon de magische staf bij zich droeg. Het licht scheen onverminderd helder.

‘Blijf bij haar, Tanis, ik moet nu eerst de Poort sluiten.’

‘En doe het snel!’ hoorde hij Dalamar roepen, moeizaam ademhalend. De elf keek ontzet in de Poort. ‘Sluit hem in godsnaam snel af!’

Tanis keek naar Crysania, die in zijn armen rustte en hij besefte dat ze stervende was. Haar adem stokte, haar huid was asgrauw en haar lippen werden langzaam blauw. Maar hij kon helemaal niets voor haar doen, behalve een veilige plek voor haar opzoeken.

Veilig! Zijn blik gleed naar de hoek waar nog maar kort geleden een andere stervende vrouw had gelegen. Het was in elk geval ver weg van de Poort; daar zou ze veilig zijn – nou ja, vooralsnog. Hij legde haar behoedzaam neer, dekte haar toe en spoedde zich terug naar de doorgang tot de andere wereld.

Daar aangekomen bleef Tanis als verlamd staan.

Een puur kwaadaardige schaduw vulde de Poort en de metalen drakenkoppen schreeuwden het uit in triomf. De gruwelijke koppen kronkelden boven het lichaam van de aartsmagiër, die nu een willoos slachtoffer was van de meedogenloze klauwen.

‘Nee, Raistlin!’ Caramon keek met afschuw toe en zette een stap richting de Poort.

‘Stop!’ Dalamar ontstak nu in razernij. ‘Houd hem tegen, Halfelf! Dood hem desnoods! Sluit de Poort!’

Een vrouwenhand reikte nu naar de opening, en tot ieders afgrijzen veranderde die hand in een drakenklauw, waarvan de nagels dropen van het felrode bloed.

De klauw van de Koningin kwam steeds dichterbij, vastbesloten om weer toegang tot de wereld te verkrijgen.

‘Caramon!’ schreeuwde Tanis en sprong naar voren. Maar wat kon hij nou eigenlijk uitrichten? Fysiek was hij verre de mindere van Caramon, en hij zou nooit kunnen verhinderen dat de beresterke krijger zijn tweelingbroer te hulp zou schieten. Hij zou zijn broer niet zomaar laten sterven...

Nee, sprak een stemmetje in zijn eigen hoofd. Dat zal hij inderdaad niet toestaan... en daarin schuilt de redding voor de wereld.

Toch werd Caramon tegengehouden, door de brute kracht van die met bloed doordrenkte hand. De graaiende drakenklauw was dichtbij en daar vlak achter gloeiden triomfantelijke en kwaadaardige ogen. Heel langzaam hief Caramon nu de Staf van Magius.

Er gebeurde niets!

De drakenkoppen langs de ovale poort lieten meteen de lucht uiteensplijten met hun gebrul, om de entree van hun Koningin in de wereld luister bij te zetten.

Maar op hetzelfde moment verscheen er naast Caramon een schaduwachtige gestalte. Gekleed in zwarte mantels, met wit golvend haar reikte de figuur met een goud getinte hand naar de Staf van Magius. Zijn hand sloot zich om de staf en raakte de hand van zijn tweelingbroer.

De staf gloeide met een verblindend puur, zilveren licht.

Het veelkleurige schijnsel binnen de Poort wervelde alle kanten op en vocht om stand te houden, maar het zilverlicht scheen met de brille van de avondster, in het schemerduister.

De Poort ging dicht.

De metalen drakenkoppen zwegen zo plotseling dat de stilte in hun oren rond zong. In de Poort... niets meer. Geen beweging, geen verstilling, geen duisternis, geen licht. Simpelweg niets meer.

Caramon stond nu alleen voor de Poort, met de Staf van Magius in de hand. Het kristallen licht bleef nog even doorgloeien.

Toen flikkerde het...

En stierf weg.

Het vertrek was donker, en bood vertroosting aan de ogen na het bombardement van oogverblindend licht.

En in de duisternis klonk een fluisterende stem.

‘Vaarwel, mijn broeder.’

Hoofdstuk 12

Astinus van Palanthas zat in zijn studeerkamer in de Grote Bibliotheek, en boekstaafde de geschiedenis in dezelfde heldere en bondige stijl die alle historie van Krynn al had weergegeven. Vanaf de allereerste dag toen de goden neerkeken op de wereld, tot de allerlaatste dag, toen het grote boek voor eeuwig gesloten zou worden. Astinus schreef, onwetend van de chaos rondom hem, of liever gezegd, de chaos liet hem met rust; die uitwerking had Astinus nou eenmaal op alles en iedereen in zijn directe omgeving.

Het was nog maar twee dagen na het einde dat Astinus in zijn Kronieken beschreef als ‘De Beproeving van de Tweeling’ (maar wat verder iedereen omschreef als ‘De Strijd om Palanthas’). De stad lag in puin. De enige twee gebouwen die nog overeind stonden, waren de Toren van de Hoge Magie en de Grote Bibliotheek, maar zelfs de bibliotheek was niet geheel ongeschonden uit de strijd gekomen.

De reden dat hij er nog stond, was grotendeels te danken aan het onverwachte heroïsme van de Estheten. Onder leiding van de nogal mollige Bertrem, wiens moed in alle hevigheid ontvlamd was, naar verluidt, door de aanblik van een dracoon die het waagde om zijn smerige klauw op een heilig geschrift te leggen, iets wat alle Estheten vervolgens tot een heldhaftigheid bracht die de vijand zich nog lang zou heugen. Maar de Estheten gingen er zo hard tegenaan, volkomen onverschillig of het hun hun eigen leven zou kunnen kosten, dat er maar weinig reptielachtige wezens overbleven om ooit nog van deze moedige strijd kond te doen.

Maar net als de rest van Palanthas hadden de Estheten een zware prijs betaald voor hun overwinning. Velen van hun Orde hadden het leven gelaten in de strijd en werden betreurd door hun kompanen, die de urnen met as tussen de boeken en geschriften bewaarden die de gesneuvelden met hun leven hadden weten te beschermen. De moedige Bertrem was echter niet gestorven. Slechts lichtgewond zag hij zijn naam plots opduiken in de geschiedschrijving, naast al die andere helden van Palanthas. Het leven kon hem verder niets meer schenken wat dit moment zou overtreffen. En hij kon de plank waarop het desbetreffende boek bewaard werd ook nooit passeren zonder nog even heimelijk zijn glorieuze momenten te herbeleven.

De beeldschone stad Palanthas was nu niets meer dan een herinnering en een korte beschrijving in Astinus’ geschriften. Ruïnes van geblakerd gesteente herinnerden nog maar vaag aan de majestueuze landgoederen. De rijke winkels en warenhuizen, met hun dure wijnen en spijzen, hun balen katoen en de fijnste stoffen die er op Krynn te vinden waren, bleken alle verkoold te zijn. Uitgebrande scheepswrakken dobberden rond in de asgrauwe havens, en kooplui doorzochten overal de puinhopen, hopend nog iets van waarde te vinden. Gezinnen keken wezenloos naar hun verwoeste huis, maar dankten de goden dat ze tenminste nog in leven waren.

Velen waren minder gelukkig geweest. De Ridders van Solamnië waren vrijwel allemaal gesneuveld, in hun hopeloze strijd met Heer Soth en zijn legioenen. Een van de eersten die het loodje had gelegd, was Sir Markham geweest. Conform zijn belofte aan Tanis had hij het niet rechtstreeks tegen Soth opgenomen, maar had hij de Ridders verzameld om de skeletachtige krijgers van Soth aan te pakken. Hoewel zwaargewond had hij manmoedig standgehouden en voerde zijn manschappen onvermoeibaar aan, tot hij uiteindelijk uit zijn zadel was getuimeld.

Door de moed van de Ridders bleven vele inwoners van Palanthas, die anders zeker waren afgeslacht door de ondoden, in leven. Het gerucht ging trouwens dat de ondoden plots zomaar waren verdwenen nadat hun leider gezien was met een in mantels gewikkeld lijk in zijn armen.

Betreurd als helden werden de lichamen van de Ridders naar de Toren van de Hoge Geestelijkheid vervoerd. Daar werden ze bijgezet in de tombe waar ook het lichaam van Sturm Zwaardglans lag, de Held van de Lans.

Nadat de graftombe, die al sinds tijden gesloten was gebleven weer geopend was, bleek iedereen verbijsterd over de aanblik van Sturms stoffelijk overschot: volkomen onaangetast door de tijd. Men vermoedde dat een elfenjuweel dat glanzend op zijn borst lag, verantwoordelijk was voor dit wonder. Allen voelden zich vreemd genoeg getroost in deze droevige tijden, waarin om geliefden gerouwd werd, door de aanblik van dit vreemde schouwspel.

De Ridders waren niet de enigen die betreurd werden; vele gewone burgers hadden ook het leven verloren. Mannen die huis en haard wilden beschermen, vrouwen die hun kinderen wilden behoeden voor alle gruwelen. De burgers van Palanthas werden volgens eeuwenoud gebruik gecremeerd, en hun as werd in zee verstrooid, waar die zich kon mengen met de as van hun zo geliefde stad.

Astinus schreef alles op zoals het gebeurde. Hij was zelfs door blijven schrijven – zoals de Estheten naderhand bewonderend vertelden – toen Bertrem eigenhandig een dracoon afslachtte die het waagde het vertrek te betreden waar de Meester zat te werken. Astinus was nu ook aan het schrijven toen hij zich er vaag van bewust werd – te midden van alle hijgende en puffende geluiden – dat Bertrem in zijn licht stond.

Hij keek op en fronste lichtelijk.

Bertrem die de vijand zonder blikken of blozen te lijf was gegaan, werd nu pas lijkbleek en ging onmiddellijk opzij, waardoor het licht in het vertrek weer vrij spel had.

Astinus schreef weer verder. ‘Ja, en?’ lispelde hij.

‘Caramon Majere en... een kender willen u spreken, Meester.’ Als Bertrem had gezegd dat er een demon uit de Afgrond voor de deur had gestaan, had zijn stem niet meer walging uitgedrukt dan nu.

‘Stuur ze maar naar binnen.’

‘Allebei, Meester?’ Bertrem klonk bepaald geschokt.

Astinus keek verstoord op, met opgetrokken wenkbrauwen. ‘De draconen hebben je toch niet doof gemaakt, Bertrem? Je hebt toch geen klap op je hoofd gekregen?’

‘N-nee...Meester.’ Bertrem bloosde hevig, maakte zich uit de voeten en struikelde bijna over zijn lange mantel.

‘Caramon Majere en, eh... Tasselhof Klis...Klisvoep,’ kondigde Bertrem even later stamelend aan.

‘Tasselhof Klisvoet,’ zei de kender plechtig, en stak zijn hand uit naar Astinus die hem ernstig schudde. ‘En u bent Astinus van Palanthas,’ vervolgde hij opgewonden. ‘Ik heb u eerder ontmoet, maar dat weet u niet, omdat het nog niet is gebeurd. Hoewel, nu ik erover nadenk, gaat het nooit meer gebeuren, hè, Caramon?’

‘Nee,’ luidde diens bondige antwoord.

Astinus keek Caramon geïnteresseerd aan.

‘U lijkt niet erg op uw tweelingbroer,’ merkte de kroniekschrijver koeltjes op, ‘maar Raistlin had dan ook zoveel fysieke en geestelijke beproevingen doorstaan. Niettemin, in uw ogen zie ik iets...’

De historicus fronste de wenkbrauwen, in verwarring. Hij begreep het niet en dat was ondenkbaar; hij begreep doorgaans alles wat er zich op Krynn afspeelde. Kortom, hij werd boos.

Dat was op zich al uitzonderlijk, want Astinus werd zelden boos. Alleen zijn irritatie al zond normaliter een golf van ontzetting door de rangen der Estheten, en nu was hij daadwerkelijk kwaad! Zijn borstelige wenkbrauwen trokken samen, zijn lippen werden een dunne streep en zijn blik maakte de kender nerveus. Tas begon zich plots af te vragen of hij elders niet ineens heel dringend iets te doen had... en wel nu meteen!

‘Wat wil je precies?’ vroeg de historicus, en sloeg met zijn vlakke hand op het boek. De pen sprong omhoog en hij lekte de nodige inkt, waardoor de op de gang wachtende Bertrem er geschrokken als een haas vandoor ging.

‘Je bent een mysterieus man, Caramon Majere, en ik houd niet van mysteries! Ik weet alles wat er op Krynn gebeurt. Elke gedachte van ieder levend wezen. Ik ken de wensen die ze diep in hun hart dragen. Maar jouw ogen kan ik niet doorgronden!’

‘Tas zei het u al,’ antwoordde Caramon onverstoorbaar. Hij zocht in zijn knapzak en haalde er een in leer gebonden boek uit, dat hij zorgvuldig voor de kroniekschrijver neerlegde.

‘Dat is mijn boek!’ riep Astinus uit en zijn blik werd nog verbaasder. Hij verhief zijn stem totdat hij begon te schreeuwen: ‘Waar komt dat vandaan? Geen van mijn geschriften mag zonder mijn toestemming... Bertrem!’

‘Kijk eens goed naar de datum.’

Astinus keek Caramon woedend aan, maar zijn blik gleed naar het boek. Hij bekeek de datum en wilde Bertrem alweer roepen. Maar zijn uitroep bleef steken in zijn keel. Met wijd open ogen staarde hij naar de datum. Hij zakte terug in zijn stoel en keek afwisselend naar Caramon en het boek.

‘Het is de toekomst die ik in je ogen zie!’

‘De toekomst, zoals beschreven in dit boek, ja...’ sprak Caramon, bijna plechtig.

‘We zijn er echt geweest,’ begon Tas enthousiast. ‘Wilt u horen hoe het ging? Het is een prachtverhaal. We kwamen dus terug in Soelaas, alleen leek het niet meer op Soelaas. Ik dacht eerst dat we op een maan waren beland, want daar had ik aan zitten denken toen we net bezig waren met het magische tijdreisapparaat...’

‘Stil maar even, Tas,’ zei Caramon vriendelijk. Hij stond op, legde zijn hand op de schouder van de kender en leidde hem weg.

Tas – die letterlijk weggekeken werd door Astinus – keek nog even achterom. ‘Vaarwel!’ riep hij, al zwaaiend. ‘Leuk u weer gezien te hebben, eh...ooit... nadien... ach, wat maakt het ook uit!’

Astinus hoorde de kender niet meer. De dag dat hij het boek ontving uit handen van Caramon Majere was de enige dag in de geschiedenis van Palanthas die slechts een enkele notitie bevatte:

Deze dag, Nawacht 14, bracht Caramon Majere mij de ‘Kronieken van Krynn, Deel 2000’. Weliswaar door mij geschreven, maar toch een deel dat ik nimmer zal schrijven.

De begrafenis van Elistan symboliseerde, voor de bewoners van Palanthas althans, ook de uitvaart van hun zo geliefde stad. De ceremonie vond op Elistans persoonlijke verzoek, plaats bij zonsopgang en iedereen in Palanthas bezocht de plechtigheid – oud, jong, rijk, arm. De gewonden die nog wel vervoerd konden worden, werden gedragen en hun brancards werden op de verschroeide grasvelden voor de Tempel gelegd.

Eén van hen was Dalamar. Niemand protesteerde toen de duistere elf door Tanis en Caramon werd geholpen en aan de voet van enkele verkoolde espenbomen neergelegd werd. Het gerucht deed namelijk al de ronde dat de jonge leerling-magiër de Vrouwe van het Kwaad – zoals Kitiara bekendstond – had bestreden en haar ook daadwerkelijk had verslagen en daarmee ook haar troepen.

Elistan had graag in de Tempel begraven willen worden, maar dat was nu onmogelijk – de Tempel was immers niet veel meer nog dan een marmeren ruïne. Heer Amothus had daarop zijn familietombe aangeboden, maar dat had Crysania beslist afgewezen. Wetend dat Elistan zijn ware geloof had gevonden in de slavenmijnen van Pax Tharkas, had de Eerwaarde Dochter – nu hoofd van de Kerk – bevolen dat hij te ruste zou worden gelegd in een van de ondergrondse kelders die voorheen voor opslag werden gebruikt.

Hoewel sommigen hierdoor geschokt waren, betwistte niemand Crysania’s bevelen. De kelders werden opgeruimd en gewijd, er werd een marmeren lijkbaar gebouwd van de restanten van de Tempel en in latere tijden, toen de Kerk haar bloeiperiode beleefde, werden alle priesters op deze nederige locatie begraven. Die zou in de loop der tijden zelfs een der heiligste plekken op Krynn worden.

De mensen op de gazons werden stil. De vogels, die niets wisten van dood, oorlog of verdriet, maar slechts blij waren dat ze in leven waren bij de zonsopkomst, vulden de lucht met vrolijk gekwetter. De zonnestralen zetten de bergen in een gulden schijnsel, verdreven de nachtelijke grauwsluier, en brachten licht in de bezwaarde harten.

Slechts een persoon stond op om een grafrede te houden, en iedereen vond het gepast dat juist zij dat deed. Niet alleen omdat zij nu zijn plaats innam – op zijn eigen verzoek – maar vooral omdat zij voor iedereen de belichaming leek van al hun verliezen en leed.

Die ochtend was de eerste keer geweest, naar verluidt, dat ze weer op eigen kracht had gestaan sinds Tanis Halfelf haar naar de trappen van de Grote Bibliotheek had gebracht waar de geestelijken zich bekommerden om alle gewonden en stervenden. Zelf was ze ook bijna dood geweest maar haar geloof en de vele gebeden van de geestelijken hadden haar weer op krachten doen komen. Maar haar gezichtsvermogen kwam nimmer terug...

Crysania stond daar en keek vol in de zon die ze nooit meer zou kunnen aanschouwen. De stralen glinsterden op haar zwarte haar dat een gezicht omlijstte vol compassie en geloof.

‘Nu ik in de duisternis moet leven,’ begon ze met heldere stem, begeleid door talloze leeuweriken, ‘voel ik toch de warmte op mijn huid en kan ik de zon recht aankijken. Ik kan dat doen omdat mijn ogen het licht kwijt zijn geraakt, zoals ook hun die te lang in de duisternis verblijven, zal overkomen.’

‘Dit is exact wat Elistan ons leerde – stervelingen dienen zowel in het licht als in de schaduw te leven. Beide hebben hun specifieke nadelen, indien verkeerd aangewend, maar kennen tevens de nodige voordelen. Wij hebben allen onze beproevingen gekend: bloed, schemering, vuur...’ Hier brak haar stem en de mensen in haar nabijheid zagen tranen opwellen in haar blinde ogen. Maar toen ze haar betoog vervolgde, klonk haar stem weer sterk en glinsterden haar tranen in het felle zonlicht. ‘We hebben onze beproevingen doorstaan, zoals Huma ooit deed, met grote, persoonlijke verliezen en offers, maar altijd in de wetenschap dat onze geest sterk was, en dat we eventueel even sterk zullen schijnen als alle sterren aan de hemelen.

Want hoewel sommigen het donkere pad verkiezen met de zwarte maan als hun leidraad, en anderen het daglicht verkiezen, alles wordt gemakkelijker met de hand en de stem van een vriend. Het vermogen om lief te hebben is ons allen gegeven – en dat is het grootste geschenk van de goden aan alle rassen.

Onze mooie stad is ten prooi gevallen aan de vlammen...’ Haar stem werd zachter. ‘We hebben geliefden verloren en soms lijkt het leven wel eens een te zware last. Maar steek je hand uit en zoek gelijkgestemden, en samen zullen jullie dan de kracht en hoop vinden om altijd weer door te gaan.’

Na de plechtigheden, toen de geestelijken het stoffelijk overschot van Elistan naar zijn laatste rustplaats hadden gebracht, zochten Caramon en Tas Vrouwe Crysania op. Ze vonden haar te midden van haar volgelingen, haar arm rustend op die van de jonge vrouw die permanent als haar gids optrad.

‘Er zijn twee mannen die u even willen spreken, Eerwaarde Dochter,’ fluisterde de jonge geestelijke.

Daarop draaide Vrouwe Crysania zich om en stak haar hand uit. ‘Laat me je aanraken.’

Ietwat ongemakkelijk zei Caramon: ‘Ik ben het en dit is...’

‘Ik,’ maakte Tas de zin af, met een voor zijn doen vlakke stem.

‘Jullie komen vast afscheid nemen,’ glimlachte Vrouwe Crysania.

‘Inderdaad. Vandaag vertrekken we.’ Caramon hield Crysania’s hand stevig vast.

‘Ga je direct naar huis in Soelaas?’

‘Niet meteen, nee,’ antwoordde Caramon met zijn diepe stem. ‘We gaan eerst naar Solanthas met Tanis. En als ik me weer wat beter voel, gebruiken we het tijdreisapparaat om eindelijk terug naar Soelaas te gaan.’

Crysania trok hem wat dichter naar zich toe.

‘Raistlin heeft zijn vrede gevonden,’ fluisterde ze hem toe. ‘Maar jij?’

‘Jawel, Vrouwe,’ sprak hij vastberaden. ‘Ik heb mijn vrede ook gevonden. Eindelijk.’ Hij zuchtte. ‘Maar ik wil in alle rust met Tanis praten, om een en ander helder te krijgen. Als ik een voorbeeld mag geven...’ Hij begon half verontschuldigend te blozen. ‘Ik moet leren hoe ik een huis moet bouwen. Bij mijn vorige huis was ik meestal stomdronken en ik heb er geen flauw benul van wat ik allemaal deed.’

Hij keek haar aan en hoewel ze blind was, kon ze zijn gelaatsuitdrukking wel raden en moest ze lachen. Toen Caramon dat zag, trok hij haar dichter tegen zich aan. ‘Het spijt me zo vreselijk; had ik je dit maar kunnen besparen...’

‘Nee, Caramon,’ sprak ze zachtjes. ‘Ik zie juist alles haarscherp nu, precies zoals Loralon beloofd had.’ Ze kuste zijn hand, en drukte hem tegen haar wang. Vaarwel, Caramon. Moge Paladijn altijd met je zijn.’

Tasselhof slikte een brok in zijn keel weg.

‘Vaarwel, Crysania... ik bedoel Eerwaarde Dochter,’ sprak hij met dunne stem, alsof hij zich plots eenzaam en extra klein voelde. ‘Sorry dat ik er hier en daar zo’n puinhoop van heb gemaakt...’

Maar Vrouwe Crysania onderbrak hem. Ze wendde zich van Caramon af, bukte zich enigszins en streek Tas’ haarknot liefdevol naar achteren. ‘De meesten van ons leven in het licht en in de schaduw, maar er zijn enkele uitverkorenen die hun eigen licht meedragen, dag en nacht.’

‘Echt waar? Dat moet toch vreselijk vermoeiend zijn, om zo’n licht elke dag mee te zeulen? Of is het een toorts? Dan smelt de was toch? En loopt die in je schoenen en over je kleren? Zo iemand zou ik nou wel eens willen ontmoeten...’

‘Jij bent zelf zo iemand, Tas,’ antwoordde Vrouwe Crysania. ‘En maak je maar niet druk om smeltende was die je schoenen in lekt. Vaarwel, Tasselhof Klisvoet. Voor jou hoef ik Paladijns zegen niet te vragen, want ik weet dat jullie persoonlijk bevriend zijn...’

‘En?’ vroeg Caramon onverwacht terwijl hij en Tas hun weg zochten door de menigte. ‘Heb je al besloten wat je gaat doen? Je hebt nu je eigen vliegende citadel, die je van Heer Amothus hebt gekregen. Eigenlijk kun je nu overal heen op Krynn, waar je maar heen wilt. Je zou zelfs naar een maan kunnen gaan.’

‘O, dat ding, ja...’ Tas leek wat geïmponeerd na de ontmoeting met Crysania en leek zich nauwelijks te herinneren waar Caramon exact op doelde. ‘Die citadel heb ik al niet eens meer. Hij was zo vreselijk groot en eigenlijk best saai toen ik hem van voor naar achteren onderzocht had. En de maan haal ik er niet mee, hoor. Ik heb het zelfs al geprobeerd.’ Nu werden zijn ogen heel groot. ‘Wist je dat je neus gaat bloeden als je maar hoog genoeg vliegt? En het is stervenskoud en oncomfortabel daarboven. Daar komt bij dat de manen toch verder weg zijn dan ik me voor kon stellen. Maar als ik dat magische tijdreisapparaat nou had...’ Hij keek Caramon verlangend aan vanuit zijn ooghoek.

‘Nee,’ zei Caramon gedecideerd. ‘Absoluut niet. Dat gaat terug naar Par-Salian.’

‘Ik kan het wel naar hem terugbrengen,’ bood Tas opvallend behulpzaam aan. ‘Dan kan ik hem meteen uitleggen wat Gnimsh heeft gedaan en dat ik de spreuk verknalde... nee?’ Hij zuchtte diep. ‘Dan maar niet. Ach, ik had toch al besloten dat ik bij jou en Tanis wilde blijven, als jullie dat goed vinden?’ Hierbij keek hij Caramon afwachtend aan.

Caramons antwoord was een omhelzing waarbij hij enige vage voorwerpen, van dubieuze waarde, in Tas’ buidels voorgoed versplinterde.

‘Maar voor de goede orde,’ kon Caramon toch niet nalaten op te merken, ‘wat heb je nou precies gedaan met die vliegende citadel?’

‘O, die heb ik aan Raus gegeven,’ meldde Tas met een nonchalant handgebaar.

‘Die greppeldwerg?’ Caramon bleef stilstaan, met een gezicht dat walging uitdrukte.

‘Hij kan dat ding toch niet vooruit krijgen, in zijn eentje,’ verzekerde Tas hem. ‘Hoewel, bij nader inzien misschien ook wel, als hij hulp zou krijgen van andere greppeldwergen. Daar heb ik eigenlijk nooit bij stilgestaan...’

Caramon kreunde. ‘Waar is dat ding?’

‘Ik heb hem op een handige plaats neergezet. Een heel mooi plekje ook; een rijk gedeelte van een stad waar we overheen vlogen. Raus raakte er helemaal verliefd op. De citadel, bedoel ik, niet de stad. Hoewel hij de stad ook erg aangenaam vond. Maar al met al heeft hij me geweldig geholpen en toen ik hem vroeg of hij de citadel wilde hebben, hapte hij maar al te graag toe en dus heb ik hem maar ergens neergezet.

Het veroorzaakte trouwens nog flink wat ophef,’ vervolgde Tas zijn verhaal vrolijk. ‘Er kwam een man aan gerend uit een groot kasteel dat op de heuvel stond waar ik de citadel neerzette, en hij begon te schreeuwen dat dit “zijn land” was en dat we daar “niet zomaar een kasteel konden neerzetten” en het werd nog een heel gedoe. Ik zei hem nog dat zijn kasteel ruimte zat overliet voor andere kastelen en ik werkte nog op zijn gevoel, qua “eerlijk delen”. Had hij maar naar me geluisterd...

Maar toen vertelde Raus dat hij de hele Bulp clan hierheen zou halen en dat ze allemaal hier kwamen wonen, en toen kreeg die man bijna een toeval en werd hij weggedragen en voor ik het wist, was de hele stad uitgelopen. Het was allemaal best spannend, hoor, maar uiteindelijk vond ik het saai. Ik was blij dat Vuurflits ook mee was gegaan, want toen kon hij me mooi terugbrengen.’

‘Daar heb je me helemaal niets over verteld!’ baste Caramon, die zijn best moest doen om de kender ernstig en vertoornd aan te kijken.

‘Het... het was me even ontschoten,’ mompelde Tas. ‘Ik heb ook zoveel aan mijn hoofd de laatste dagen, weet je.’

‘Dat weet ik, Tas, en ik maak me ook zorgen om je. Ik zag je gisteren met andere kender praten. Je kunt echt beter naar huis gaan. Je hebt er per slot van rekening al vaker over gepraat, om terug te gaan naar Kenderheem.’

Tas’ gezicht kreeg een ongewoon ernstige uitdrukking. Hij greep Caramons hand en keek hem diep aan. ‘Nee, Caramon,’ zei hij zachtjes. ‘Het is niet meer hetzelfde... het lijkt wel of ik niet meer kan communiceren met andere kender.’ Hij schudde zijn hoofd en zijn haarknot bewoog ogenschijnlijk vrolijk mee. ‘Ik probeerde hun te vertellen van Fizban en zijn hoed, Flint en zijn boom... en over Raistlin en die arme Gnimsh.’ Tas slikte iets weg en pakte een zakdoek en wreef zijn ogen droog. ‘Ze lijken er niets van te begrijpen. Ze kunnen gewoon niet... meevoelen. Dat is soms best moeilijk, hè? Dat kan soms gemeen pijn doen.’

‘Inderdaad, Tas.’ Ze hadden inmiddels een schaduwrijk groepje bomen bereikt, waar Tanis hen op stond te wachten onder een gracieuze espenboom, waarvan de nieuwe bladeren goudkleurig glinsterden in de ochtendzon. ‘Het doet vaak pijn, ja. Maar die pijn is beter dan de leegte van binnen.’

Tanis liep naar de twee toe, en sloeg zijn armen om beiden heen. ‘Zijn we er klaar voor?’

‘Helemaal,’ luidde Caramons antwoord.

‘Goed zo. De paarden staan verderop. Het leek me beter als we zelf reden. We hadden de koets wel kunnen nemen, maar om eerlijk te zijn vind ik het vreselijk om opgesloten te zitten in dat ding. Laurana trouwens ook, hoewel ze dat nooit toe zal geven. En het platteland is schitterend in deze tijd van het jaar. Laten we maar heerlijk kalm aan doen, en ervan genieten.’

‘Jij woont toch in Solanthas, Tanis?’ vroeg Tas terwijl ze opstegen en langzaam door de zwartgeblakerde straat op weg gingen. De mensen die huiswaarts trokken na de begrafenis om hun levens weer op te pikken, hoorden de vrolijke stem van de kender nog lang naklinken door de straten.

‘Ik ben zelf ook ooit eens in Solanthas geweest; een prachtgevangenis hebben ze daar. Een van de fijnste waar ik ooit in mocht verblijven. En dat allemaal vanwege een vervelend misverstand over een zilveren theepot die op werkelijk miraculeuze wijze in een van mijn buidels terecht was gekomen...’

Dalamar beklom de steile wenteltrap die naar het laboratorium in de Toren van de Hoge Magie leidde. Hij liep liever dan dat hij zichzelf magisch transporteerde omdat hij nog een andere, lange reis voor de boeg had, later die avond. Hoewel de geestelijken van Elistan zijn wonden hadden verzorgd, was hij nog zwak en wilde hij zijn krachten niet overbelasten.

Als de zwarte maan hoog aan de hemel zou staan, zou hij zich via de ether naar de Toren in Wayreth begeven, om een Tovenaarsconclaaf te bezoeken – een van de belangrijkste bijeenkomsten van dien aard in deze era. Par-Salian zou terugtreden als Hoofd van het Conclaaf en er moest een opvolger benoemd worden. Het lid van de Rode Mantel, Justarius, leek de meeste kans te maken en daar had Dalamar geen enkel probleem mee. Hij had voldoende zelfkennis om in te zien dat hij nog niet krachtig genoeg was om aartsmagiër te zijn. Nog niet... Maar er gingen ook geruchten dat er een nieuw Hoofd van de Zwarte Mantels gekozen zou worden. Dalamar kon een glimlach niet onderdrukken – hij twijfelde er niet aan wie dat zou worden.

Hij had inmiddels alle voorbereidingen getroffen voor zijn vertrek. De wachters hadden de nadrukkelijke opdracht gekregen om niemand – dood of levend – toe te laten tijdens zijn afwezigheid. Niet dat de kans op bezoekers erg groot was. Het Shoikanbos was nauwelijks aangetast door de vlammen die zo gruwelijk hadden huisgehouden in Palanthas en bleef een vrijwel onneembare vesting. Niettemin stond de eenzaamheid die de Toren al zo lang had gekenmerkt op het punt tot een einde te komen.

Op Dalamars bevel waren enkele vertrekken in de Toren grondig schoongemaakt en gemeubileerd. Hij was van plan om zelf leerlingen mee te nemen – zeker enkele Zwarte Mantels, maar wellicht ook een of twee Rode Mantels, als die zich geschikt toonden. Hij zag er zelfs naar uit om de vaardigheden die hij had geleerd, door te geven, alle kennis die hij had vergaard. En, moest hij eerlijk toegeven, hij keek ook uit naar het gezelschap van anderen.

Maar er was iets wat hij eerst moest doen...

Bij het betreden van het laboratorium bleef hij even op de drempel staan. Hij was hier niet meer teruggeweest sinds Caramon hem er weg had gedragen, op die laatste, zo dramatische dag. Nu was het avond en was de kamer volkomen donker. Eén spreuk en de kandelaren lichtten op en verspreidden een zachte lichtgloed in het vertrek. Maar de schaduwen gaven niet op en leken levende entiteiten in de verborgen hoeken.

Met een toorts in de hand liep Dalamar kalm rond en pakte alles wat hij nodig dacht te hebben – perkamentrollen, een toverstaf, enkele ringen – en zond ze met een korte toverspreuk naar zijn eigen studeerkamer, beneden in de Toren.

Hij liep langs de hoek waar Kitiara was gestorven en nog steeds was haar bloed waar te nemen op de vloer. Die plek was opmerkelijk kil en Dalamar spoedde zich huiverend voort. Hij kwam bij de stenen tafel, vol bekers en flessen, en ogen staarden hem verlangend aan. Eén woord en hij sloot de ogen voorgoed.

Uiteindelijk bereikte hij de Poort. De vijf drakenkoppen die nu voor eeuwig in de leegte staarden, waren verstild in hun schreeuw, een bevroren ode aan hun Koningin. Het enige licht dat de monsterlijke, levenloze koppen nu nog uitstraalden, was het flikkerende licht van Dalamars kaars. Hij keek in de Poort. Niets. Zijn intense blik in de leegte leek een eeuwigheid te duren maar toen trok hij resoluut aan een goudzij den koord en een dik, fluwelen gordijn sloot de Poort voorgoed af, als een lijkwade.

Zich afwendend zag hij plotseling de boekenplank, helemaal achter in het laboratorium. Het kaarslicht scheen over rijen nachtblauwe, gebonden boeken die gedecoreerd waren met zilveren runentekens. Een kilte trok door zijn lichaam.

De spreukenboeken van Fistandantilus – die waren nu van hem.

En waar deze rij boeken ophield, begon een andere rij – boeken in zwart leer, ook vol zilveren runen. Elk van deze boeken, zo bemerkte Dalamar, leek te branden door een hitte die bij aanraking nog intenser leek.

De spreukenboeken van Raistlin – ook van hem.

Dalamar bekeek elk deel aandachtig, want elk deel kende zijn eigen mysteries, wonderen en macht. De Duistere Elf inspecteerde alle boeken die daar stonden uitgestald en toen hij bij het einde van de plank aankwam – vlak bij de deur – zette hij zijn kandelaar weg. Zijn hand lag al bijna op de deurknop toen zijn aandacht werd getrokken door een laatste object.

In een donkere hoek stond de Staf van Magius, achteloos tegen de muur. Heel even werd Dalamar de adem benomen omdat hij een vaag schijnsel van het kristal meende waar te nemen – hetzelfde kristal dat kil en donker was gebleven sinds die fatale dag. Maar al snel besefte hij opgelucht dat ook dit slechts de glinstering van het kaarslicht was. Een simpele spreuk, en alle licht werd gedoofd. Het vertrek was weer donker...

Hij keek voor alle zekerheid nog even om maar het kristal vertoonde geen enkele activiteit. Het was verdwenen in de nacht.

Met een diepe zucht verliet Dalamar vervolgens het laboratorium. Vastberaden en beslist trok hij de deur achter zich dicht. Uit een fraai bewerkt, houten kistje haalde hij een zilveren sleutel tevoorschijn die hij in het zilveren slot stak – een nieuw slot dat niet door een zilversmid op Krynn was gemaakt. Een spreuk fluisterend, draaide Dalamar de sleutel om. Een klik... en een echo van een klik. De dodelijke val trad in werking.

Hij riep nu een van zijn wachters bij zich. De lijfloze ogen zweefden zijn kant op.

‘Neem deze sleutel,’ beval Dalamar, ‘en bewaar hem tot in de eeuwigheid. Geef hem aan niemand – zelfs niet aan mij. Van nu af aan is het jouw enige taak om deze deur te bewaken. Niemand zal hier ooit nog naar binnen gaan. En laat eenieder die het toch probeert, een snelle dood sterven.’

De ogen sloten zich, bij wijze van begrip. En terwijl Dalamar de lange trap af begon te dalen, zag hij de weer geopende ogen bij de deurpost, hun kille blik voor altijd op het donker gericht.

De Duistere Elf knikte vol tevredenheid en ging zijns weegs.

De Thuiskomst

Klop, klop, klop... Tika Waylan Majere zat rechtop in bed.

Boven het gebonk van haar hart uit, probeerde ze het geluid thuis te brengen dat haar zo wreed uit een diepe slaap had gewekt.

Niets.

Had ze het gedroomd? Terwijl ze haar weelderige rode krullen uit haar gezicht streek, keek ze slaperig uit het raam. Het was heel vroeg in de ochtend. De zon was nog niet helemaal op, maar de ochtendnevel verdreef de nachtelijke schaduwen al langzaam en de hemel vertoonde diverse tinten versluierd blauw. De vogels kwetterden hun ochtendlied al, maar menselijke activiteit viel er nog niet waar te nemen in Soelaas. Zelfs de Nachtwacht lag doorgaans, tijdens een fraaie lentenacht als deze, nog heerlijk te slapen, hoofd op de borst en vredig snurkend.

Ik heb het vast gedroomd, dacht Tika, half wakker. Ik vraag me af of ik er ooit aan zal wennen om alleen te slapen; elk geluidje kan me al wakker maken. Ze gleed terug, trok het laken tot haar kin op en probeerde weer weg te doezelen. Met haar ogen stijf dicht, deed ze net alsof Caramon bij haar was. Ze lag naast hem, haar hoofd tegen zijn brede borst, en ze hoorde zijn adem, zijn hartslag en alles was warm en veilig...

Zijn hand klopte lichtjes op haar schouder en hij fluisterde: ‘Het is maar een droom, Tika... morgenochtend ben je alles weer vergeten...’

Klop, klop, klop, klopklop...

Nu gingen Tika’s ogen wagenwijd open. Ze had het dus niet gedroomd! Het geluid – wat het ook was – kwam van boven! Iets of iemand liep daar rond!

Ze wierp haar beddengoed van zich af en met het geluidloze gemak dat ze zich tijdens haar oorlogsavonturen eigen had gemaakt, stoof ze overeind, schoot moeizaam een ochtendjas aan (de verkeerde mouw in haar zenuwen) en sloop de slaapkamer uit.

Klop, klop, klop...

Haar opeengeklemde lippen drukten vastberadenheid uit. Er was daar iemand, in het nieuwe huis dat Caramon voor haar aan het bouwen was. Wat moesten ze daar? Iets stelen. Slechts Caramons gereedschap lag daarboven...

Tika moest bijna lachen, maar het kwam eruit als een verdrietige snik. Caramons gereedschap... de wrakke hamer waar de kop altijd van afvloog als hij een spijker wilde inslaan, de zaag waar zoveel tanden uit misten dat ’t net een grijnzende greppeldwerg leek, de botte schaaf waarmee je nog geen boter uit een pakje kon schrapen. Maar Tika koesterde dat gereedschap en ze had het precies zo laten liggen als Caramon het had laten liggen.

Klop, klop, klop...

Ze sloop uit het woongedeelte van het kleine huisje en Tika’s hand lag al op de deurknop.

‘Een wapen...’ mompelde ze. Snel keek ze om zich heen en greep het eerste waar haar oog op viel: haar zware, ijzeren koekenpan. De steel stevig vastgrijpend opende Tika de deur en glipte het huisje uit.

De zonnestralen verlichtten de bergtoppen al, en de besneeuwde pieken stonden scherp afgetekend tegen de wolkenloze hemel. De dauw glinsterde als juwelen in het gras en de ochtendlucht was heerlijk fris en helder. De verse, groene bladeren van de vallenbomen ruisten toen het zonlicht erop viel, alsof ze ontwaakten door het licht. De ochtend voelde zo aangenaam dat het de eerste ochtend van de allereerste dag leek, waarop de goden toekeken en zagen dat het goed was.

Maar Tika dacht niet aan goden en aan de dauw die koud aanvoelde aan haar blote voeten. Met de pan in de ene hand, achter haar rug, beklom ze de ruwe treden van de ladder die naar het nog onvoltooide boomhuis leidde. Boven aangekomen loerde ze voorzichtig over de rand.

Aha! Er was inderdaad iemand... ze kon nog net vaag een gestalte in de hoek onderscheiden. Ze duwde zichzelf omhoog en deed haar uiterste best geen geluid te maken. Tika liep op haar tenen over de houten vloer en haar greep om de steel van de koekenpan verstevigde zich.

Maar terwijl ze de insluiper naderde, meende ze een onderdrukt gegiechel te horen. Even aarzelde ze, maar ging toch weer vastberaden op de gestalte af. Dat was mijn verbeelding, hield ze zichzelf voor. De persoon die een lange mantel droeg, leek een grote man te zijn, en bij de aanblik van zijn postuur stelde ze vast dat het een van de grootste mannen was die ze ooit had gezien! Hij zat gehurkt en net op dat moment ging zijn hand omhoog.

Hij hield Caramons hamer vast!

Hoe durfde hij aan diens spullen te zitten! Groot of niet, als hij zo meteen bewusteloos languit op de vloer zou liggen, zou er van zijn imposante gestalte nog maar weinig over zijn!

Tika tilde de koekenpan omhoog...

‘Caramon, kijk uit!’ gilde een schrille stem.

De grote man kwam overeind en draaide zich om.

De koekenpan viel met een daverende klap op de grond, evenals een hamer en een handjevol spijkers.

Met een dankbare snik nam Tika haar echtgenoot in de armen.

‘Is het niet fantastisch, Tika? Ik wed dat je hartstikke verrast was, hè? Klopt dat, Tika? Had je Caramon echt voor z’n kop geslagen als ik je niet had tegengehouden? Dat was me een schouwspel geweest, zeg, hoewel ik niet vermoed dat Caramon er bijzonder blij mee zou zijn geweest. Hé, weet je nog dat je ooit die dracoon een mep met een koekenpan hebt verkocht? Net op het moment dat die Gilthanas aan wilde vallen? Tika?... Caramon?

Tas keek naar zijn twee vrienden. Die zeiden geen woord. Ze hoorden ook niets. Ze stonden daar maar, en hielden elkaar stevig vast. De kender voelde iets vochtigs in zijn ooghoeken.

‘Goed, dan ga ik wel naar beneden en wacht daar op jullie.’ De ladder afklauterend betrad Tas het kleine maar nette huisje aan de voet van de vallenboom. Binnengekomen pakte hij een zakdoek, hij snoot zijn neus en nam vervolgens het interieur eens goed in zich op.

‘Zo te zien,’ zei hij tegen zichzelf, terwijl een spiksplinternieuwe koektrommel wonderlijk genoeg in een van zijn buidels verdween (inclusief de koekjes), hoewel hij er zelf van overtuigd was dat hij hem zo meteen weer op de plank zou zetten, ‘zijn Tika en Caramon voorlopig wel even boven, misschien de hele ochtend wel. Dit zou wel eens het uitgelezen moment kunnen zijn om mijn spulletjes eens uit te stallen.’

In kleermakerszit ging de kender er eens goed voor zitten en keerde al zijn buidels om op het tapijt. Terwijl hij onwillekeurig en uiteraard per ongeluk enkele koekjes uit de trommel opat, viel zijn trotse blik op enkele fonkelnieuwe kaarten die Tanis hem gegeven had. Nadat hij ze uitgerold had, gleed zijn kleine vinger langs alle routes en plaatsen die hij gedurende zijn vele avonturen bezocht had.

‘Al dat reizen was prachtig,’ zei hij na een tijdje, ‘maar thuiskomen is nog leuker. Ik blijf gewoon hier bij Caramon en Tika. Als gezinnetje. Caramon had me tenslotte beloofd dat ik een kamer kon krijgen in zijn nieuwe huis en... maar wat is dat?’ Hij keek aandachtig naar de kaart. ‘Merilon? Van die stad heb ik nog nooit gehoord. Ik vraag me af hoe het er daar uitziet...

Nee!’ sprak Tas zichzelf streng toe. ‘Het moet afgelopen zijn met die avonturen, Klisvoet. Je hebt nu wel genoeg verhalen om Flint te vertellen. Nu word je een gerespecteerd lid van de samenleving en wellicht kun je zelfs wel Oppersheriff worden.’

Terwijl hij de kaarten oprolde (en in gedachten al droomde van een campagne om Oppersheriff te worden...) wierp hij nog een laatste verlangende blik op verre oorden, en begon de rest van zijn bezittingen aan een nader onderzoek te onderwerpen.

‘Een witte kippenveer, een robijn, een dode rat – jakkes, waar komt die nou weer vandaan? – een ring in de vorm van klimop, een kleine gouden draak – grappig, daar kan ik me helemaal niets van herinneren. Een stukje gebroken, blauw kristal, een drakentand, witte rozenbladeren, een verweerd speelgoedkonijn, en kijk nou toch... Gnimshs plannen voor de mechanische lift... en wat is dit? Een boek! Handige Technieken om Anderen te Verbazen en te Vermaken! Is dat niet interessant? Dat komt vast nog wel eens van pas... o, nee...’ – hier wierp Tas een geïrriteerde blik – ‘dat is die zilveren armband van Tanis weer! Hoe speelt hij het toch klaar om dingen te bewaren, zonder dat ik in de buurt ben? Ik moet alles achter hem aandragen. Hij is ook zo onvoorzichtig. Hoe zou Laurana daarmee omgaan?’

Hij keek nog eens goed. ‘Dat was het wel zo’n beetje.’ Hij zuchtte. ‘Nou, het is allemaal machtig interessant geweest, en het merendeel was prachtig. Ik heb draken ontmoet, ik heb in een citadel gevlogen. Ik ben in een muis omgetoverd. Ik heb een drakenbol gebroken, en Paladijn en ik zijn goede vrienden geworden. Maar er waren ook droevige momenten,’ fluisterde hij voor zich uit. ‘En zelfs nu nog krijg ik er een naar gevoel van, precies hier.’ Hij drukte zijn hand op zijn hart. ‘Ik zal alle avonturen enorm gaan missen, maar er is niemand meer om ze mee te beleven. Ze zijn allemaal naar huis gegaan en rustig geworden en hun leven is weer normaal.’ Zijn kleine hand verkende nu de bodem van de laatste buidel. ‘Ik moet me ook maar wat rustiger gaan gedragen en Oppersheriff lijkt me een prachtbaan...

Wacht eens even... wat is dat nou?’ Hij haalde een klein object tevoorschijn en hij staarde er vol verwondering naar. Tas haalde diep en huiverend adem.

‘Hoe kan Caramon dit nou zijn kwijtgeraakt? Hij was er zo vreselijk voorzichtig mee. Maar ja, hij had natuurlijk wel veel aan zijn hoofd, de laatste tijd. Ik zal het hem wel teruggeven. Hij zal zich waarschijnlijk heel veel zorgen maken. Per slot van rekening, wat zou Par-Salian daar niet van zeggen...’

Hij bekeek de onopvallende hanger nauwkeurig, en Tas merkte dat zijn andere hand – onwillekeurig uiteraard, want hijzelf had totaal geen behoefte meer aan nieuwe avonturen – naar de landkaart in zijn buidel gleed.

‘Hoe heette die plaats ook alweer? Merilon?’

Dat was vast zijn hand die sprak. Tas kon het niet zijn, die had immers zijn buik vol van avonturen.

De hand schraapte Tas’ bezittingen bijeen en propte ze haastig in de verschillende buidels. Gek genoeg slingerde diezelfde hand de buidels over Tas’ schouders, hing er een aan zijn riem en eentje verdween in de broekzak van zijn nieuwe, helderrode maillot.

De hand wreef koortsachtig over de hanger en langzaamaan veranderde hij in een scepter die werkelijk beeldschoon was – bezaaid met juwelen – en eeuwenoude magie uitstraalde.

‘Als we ermee klaar zijn...’ sprak Tas zijn hand ernstig toe, ‘dan gaan we zonder te dralen naar boven en geven we de hanger – de scepter – terug aan Caramon...’

‘Waar is Tas?’ prevelde Tika, terwijl ze zich behaaglijk in Caramons sterke armen uitrekte.

Caramon, zijn wang tegen haar hoofd, kuste haar krullen en hield haar nog steviger vast. ‘Geen idee. Naar het huis, beneden, denk ik.’

‘Dan weet je ook dat we straks geen lepel of vork meer in huis hebben.’

Er gleed een brede lach over Caramons gezicht. Hij kwam dichterbij en kuste haar lippen...

Een uurtje later liepen de twee rond in het nog onvoltooide huis en Caramon legde enthousiast uit wat hij allemaal nog wilde gaan doen. ‘Hier komt de babykamer, vlak naast onze slaapkamer, en hier komen de kamers voor de oudere kinderen. Nee, ik maak twee kamers, een voor de meisjes en een voor de jongens.’ Hij deed net of hij Tika niet opzichtig zag blozen. ‘En daar komt de keuken en Tas’ verblijf komt hier en de logeerkamer, als Tanis en Laurana op bezoek komen, komt daar, en...’ Op dat moment verstomde Caramon.

Hij was bij de ene kamer aangekomen die hij wel had afgetimmerd – de kamer met de Tovenaarsmarkering, uitgekerfd in een plaquette boven de deur.

Tika keek hem aan en haar vrolijke gezicht werd bleek en ernstig.

Caramon strekte zijn arm uit en verwijderde de plaquette. Hij keek er langdurig naar, in gedachten verzonken, en gaf hem toen aan Tika, met een flauwe glimlach. ‘Wil je ’m voor me bewaren, schat?’ vroeg hij vriendelijk.

Ze keek hem verwonderd aan, en liet haar bevende vingers over de gladde randen van de plaquette glijden, langs de eeuwenoude, geheimzinnige inscriptie die erop te lezen viel.

‘Wil je me vertellen wat er allemaal gebeurd is, Caramon?’

‘Ooit zal ik dat doen.’ Hij nam haar weer in zijn armen. ‘Ooit zal ik dat doen,’ herhaalde hij. Toen keek hij uit over de stad, die weer sprankelend tot leven kwam. Dwars door het bladerdak van de vallenbomen heen kon hij nog net het dak van de Herberg zien. Hij hoorde stemmen, slaperig nog, lachend. Hij rook de vuurtjes waar pannen op pruttelden, en rook de geuren die de groene vallei vulden.

Hij hield zijn vrouw in zijn armen en koesterde zich in haar liefde, een liefde die even helder straalde als het licht van Solinari... of het licht van een kristal op een magische Staf...

Caramon zuchtte diep, in volle tevredenheid. ‘Het is niet meer belangrijk,’ mompelde hij.

‘Ik ben thuis.’

Het Bruiloftslied

Maar jij en ik, voorbij brandende vlaktes

en de duisternis van de Aarde,

zien de wereld en haar volkeren,

en de hemel die alles baarde.

De ademtocht tussen jou en mij

dit nieuwe thuis dat ons zo bekoren kan,

en al die dingen die zoveel groter lijken

door de heilige eed tussen vrouw en man.

Dankwoord

Graag willen wij de leden van het eerste uur van het LEGENDEN projectteam bedanken: Tracy Hickman, Harold Johnson, Jeff Grubb, Michael Williams, Gali Sanchez, Gary Spiegle en Carl Smith.

Ook willen wij hen bedanken die zich op Krynn bij ons voegden: Doug Niles, Laura Hickman, Michael Dobson, Bruce Nesmith, Bruce Heard, Michael Breault en Roger E. Moore.

Tevens willen wij onze redacteur, Jean Blashfield Black bedanken, die ons terzijde stond tijdens onze beproevingen en triomfen.

En ten slotte willen wij onze diepste dank betuigen aan allen die onze steun en toeverlaat zijn geweest: David ‘Zeb’ Cook, Larry Elmore, Keith Parkinson, Clyde Caldwell, Jeff Easley, Ruth Hoyer, Carolyn Vanderbilt, Patrick L. Price, Bill Larson, Steve Sullivan, Denis Beauvais, Valerie Valusek, Dezra en Terry Phillips, Janet en Gary Pack, onze gezinnen, en, niet in de laatste plaats – allen die ons hebben geschreven.

Nawoord

En zo komt er een einde aan onze reizen door Krynn.

We weten dat dit velen van jullie, die hadden gehoopt dat onze avonturen in dit prachtige land voor eeuwig zouden voortduren, zal teleurstellen. Maar, zoals Tasselhofs moeder wellicht zou zeggen: ‘Er komt een tijd dat je de kat eruit moet gooien, de deur op slot doet, de sleutel onder de mat legt en weer verdergaat.’

Natuurlijk, de sleutel zal altijd onder de deurmat blijven liggen (mits er geen andere kender in de buurt komt wonen), en we sluiten de mogelijkheid niet helemaal uit dat we op een dag die weg nog eens inslaan, op zoek naar die sleutel. Maar wij bewaren Tas’ magische tijdreisapparaat nu in onze buidel (gelukkig voor Krynn!) want er zijn meer werelden die we heel graag willen verkennen voor we ooit weer naar deze terugkeren.

We hadden er geen idee van, toen we dit LEGENDEN project startten, dat het zo’n succes zou worden. Er zijn ongetwijfeld vele redenen voor, maar de belangrijkste is volgens mij dat we een werkelijk fantastisch team achter ons hadden staan dat aan dit project meewerkte. Van de schrijvers tot de kunstenaars, van de gamedesigners tot de redacteuren – iedereen van het LEGENDEN team heeft er met hart en ziel aan gewerkt en deed meer dan slechts zijn plicht om er een succes van te maken. Volgens Tracy bestaat Krynn – op de een of andere manier – werkelijk en zijn wij er allemaal geweest. We weten dat dit waar moet zijn, want het is zo moeilijk om afscheid te nemen.

Over afscheid nemen gesproken: we realiseerden ons voor het eerst wat de lezers voelden voor onze hoofdpersonen en de wereld die we hadden gecreëerd, toen we de stortvloed aan brieven ontvingen die betrekking hadden op de dood van Sturm.

‘Ik weet dat Sturm niets voor jullie betekent!’ schreef een wanhopige lezer. ‘Per slot van rekening is hij slechts een product van jullie fantasie.’

Natuurlijk was hij veel meer voor ons. Omdat we zoveel tijd aan onze hoofdpersonen hadden besteed, werden ze ook uitermate reëel voor ons. We deelden hun triomfen, we treurden en rouwden met hen. We ‘doodden’ Sturm niet willekeurig. De nobele ridder van Solamnië was bedoeld als een tragische held, al vanaf het prille begin van het project. De dood hoort bij het leven, het is iets wat we allemaal onder ogen zullen moeten zien – zelfs onze flierefluitende kender.

Sturms dood wierp zijn schaduw al vooruit in het eerste boek van de Woudmeester die de ridder rechtstreeks aankeek toen ze zei: ‘We rouwen niet om het verlies van hen die sterven terwijl ze hun bestemming bereiken.’

Sturms dappere opoffering dwingt de ridders hun normen en waarden opnieuw in overweging te nemen en verschaft hun uiteindelijk de middelen om zich te verenigen. Sturm stierf zoals hij geleefd had – moedig, met eer terwijl hij anderen diende. Zijn nagedachtenis leeft voort bij hen die van hem hielden, zoals het licht van het Nachtjuweel straalt in de duisternis. Vele keren herinneren zijn vrienden zich de ridder als ze in de problemen zitten of in een gevaarlijke situatie verkeren; die herinnering geeft ze kracht en moed.

We wisten dat Flints dood een droevige invloed zou uitoefenen op Tasselhof en, inderdaad, we huilden meer om Tas toen Flint stierf dan we deden om de oude dwerg, die een rijk en vol leven had geleid. Maar Tas veranderde voor altijd (en ten goede), toen hij zijn norse maar zachtaardige vriend verloor. Dit was ook een noodzakelijke verandering (hoewel Tanis hieraan toe zou voegen dat sommige dingen nooit zouden veranderen, zeker geen kender!). Maar wij wisten dat Tas een zware tijd tegemoet zou gaan in het tweede deel van de trilogie. Wij wisten dat hij kracht nodig zou hebben en, vooral, mededogen om zich daar doorheen te slaan.

We hoopten steeds dat we een kans zouden krijgen om het verhaal van Caramon en Raistlin te vertellen, zelfs toen we nog maar net bezig waren met het eerste deel van de trilogie. Toen we het korte verhaal ‘De Beproeving van de Tweeling’ schreven, hadden we de vage plotlijnen in ons hoofd van wat uiteindelijk het tweede deel van de trilogie zou worden. De ‘Legenden’ als verhaal groeide al qua inzicht en diepte toen we nog werkten aan de Kronieken. Daarom was het vrij eenvoudig om gewoon maar de ingeslagen weg te blijven volgen met die hoofdpersonen die ons nog steeds nodig hadden.

Voor ons was het belangrijk in de Legenden een queeste te verbeelden die niet zozeer ging over het redden van de wereld als wel (volgens Par-Salian) over het redden van een ziel. Iedereen geloofde dat dit vooral Raistlins ziel betrof, maar natuurlijk ging het om die van zijn tweelingbroer. De aartsmagiër had zichzelf al verdoemd. Het enige wat hem uiteindelijk redt, is de liefde van zijn broer en dat kleine vonkje zorgzaamheid in zijn eigen hart dat zelfs de duisternis in hem niet helemaal kon vernietigen.

Maar nu heeft deze weg geleid, zoals uiteindelijk alle wegen doen, tot een afscheid. Wij schrijvers volgen één pad, onze hoofdpersonen een ander. We hebben er het volste vertrouwen in dat wij ze nu los kunnen laten. Ze hebben ons niet meer nodig. Caramon heeft de innerlijke rust gevonden die hij nodig heeft om zijn leven weer op orde te brengen. Hij en Tika zullen vele zonen en dochters krijgen en het zou ons verbazen als er niet op z’n minst één magiër tussen zit.

Ongetwijfeld zullen Caramons kinderen avonturen beleven met Tanis’ enige zoon (een rustige, introspectieve jongeling), samen met de goudharige tweeling van Waterwind en Goudmaan. Mogelijk zullen ze proberen uit te zoeken wat er is geworden van Gilthanas en Silvara. En wellicht reizen zij naar het elfenkoninkrijk dat eindelijk verenigd is door Alhana en Porthios, die een diepe en eeuwigdurende liefde voor elkaar ontwikkelen. Misschien ontmoeten ze de kinderen van Boepoe (zij trouwde met de Hoogbulp toen hij even niet oplette), of wellicht reizen ze zelfs een poosje samen met ‘Grootvader’ Tasselhof.

Astinus zal al deze avonturen natuurlijk boekstaven, zelfs als wij dat niet doen. En jullie, die de Legenden-games spelen, zullen ongetwijfeld meer van de komende avonturen te weten komen dan wij. Hoe dan ook, jullie zullen, naar wij hopen, nog een mooie tijd beleven in dat legendarische land. Maar wij moeten nu echt gaan.

We schudden Tas de hand (die alweer aan het rondsnuffelen is) en zeggen hem goedendag (nadat we natuurlijk eerst onze tassen hebben gecontroleerd en hem hebben verlost van de vele persoonlijke bezittingen die we op onverklaarbare wijze hebben laten ‘vallen’). Dan kijken we toe hoe de kender weer op pad gaat, met zijn vrolijk meedeinende haarknot, en stellen ons voor dat hij in de verte een oude, verwarde tovenaar tegenkomt, die op zoek is naar zijn hoed – die gewoon op zijn hoofd staat.

En dan verdwijnen ze uit ons zicht. Zuchtend draaien we ons om en slaan de nieuwe weg in die voor ons ligt.

Content

Margaret Weis & Tracy Hickman
De beproeving van de tweeling

De wereld Krynn

BOEK 1

De Hamer van de Goden

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

BOEK 2

De Ridder van de Zwarte Roos

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

BOEK 3

De Terugkeer

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

De Thuiskomst

Het Bruiloftslied

Dankwoord

Nawoord