Авласенко Геннадий Петрович

Касмічная багіня палявання

Генадзь Аўласенка

Касмічная багіня палявання

Апавяданне

1

— Да вас наведвальнік! — весела аб’явіла мне маладзенькая санітарка, зазірнуўшы ў палату. — Пусціць?

— Ні ў якім разе! — прасіпела я, марна спрабуючы прыдаць ахрыпламу голасу хоць нейкі элемент уладнасці. — Не жадаю нікога бачыць!

— Як скажаце! — разгублена прашаптала санітарка, асцярожна зачыняючы за сабой дзверы.

— І не ўздумай усё ж пускаць! — сабраўшы апошнія сілы, гыркнула я наўздагон. — Аклямаюся — заб’ю!

Я ўжо здагадвалася, што гэта за наведвальнік, а праз імгненне ўпэўнілася, што ні на ёту не памылілася, бо ён ужо ўваходзіў у палату. Той, бачыць каго мне хацелася цяпер менш за ўсё. Мой глыбокапаважаны шэф.

Выглядаў ён на здзіўленне бадзёра і элегантна. Зрэшты, шэф заўсёды так выглядаў. А яшчэ ён быў д’ябальскі абаяльным.

Не прывабным, а менавіта абаяльным. Ён літаральна зачароўваў сваім абаяннем усіх дурненькіх і наіўных асобін супрацьлеглага полу і зачароўваў да такой ступені, што гэтыя прасцячкі проста гублялі галовы. Я сама прайшла праз усё гэта ў свой час і таму перадумала забіваць маладзенькую санітарку, якая асмелілася, нягледзячы на катэгарычную маю забарону, упусціць у палату гэтага гнюснага тыпа.

— Салют! — данёсся да маіх вушэй сакавіты барытон (хоць, у дадзены момант я аддала б перавагу злавеснаму змяінаму сыканню). — Слухай, а ты малайцом!

Стараючыся трымаць сябе ў руках, я адразу ж выказала ўладальніку сакавітага барытону ўсё, што ў дадзены момант думаю. У думках выказала, а не ўслых…

Зрэшты, я зусім забылася, што мой шэф, калі верыць плёткам, здольны чытаць думкі.

— Скадзі, Скадзі! — уздыхнуў ён, падыходзячы бліжэй да ложка. — Ты такая ж прыгожая, як Фрэйя, але чаму ў цябе няма яе здольнасці да самаахвярнай уседаравальнай любові?

Наш шэф — вялікі знаўца і гарачы прыхільнік скандынаўскай міфалогіі. Але ягоны любімы герой — не Одзін і не Тор, а хітрамудры і каварны Локі. Што, дарэчы, нікога і не здзіўляе…

А яшчэ шэфу вельмі падабаецца Фрэйя, багіня кахання і прыгажосці.

Але ж я не Фрэйя, а Скадзі! Так, між іншым, называлі скандынаўскую багіню палявання…

— Успомні, як Фрэйя аднойчы, каб атрымаць каралі Брысінгамен, правяла чатыры ночы кахання з брыдкімі карлікамі, — працягваў развіваць любімую тэму шэф. — А я, здаецца, і няблага выглядаю, і прапанаваць табе магу куды больш, чым нейкія там старажытныя каралі. Гэта не тое, каб намёк, але…

— Ты лепш успомні, што зрабіла сапраўдная Скадзі з тваім любімым Локі, калі ён яе канчаткова дастаў! — перабіла я шэфа. — Гэта таксама, не тое, каб намёк.

— Добра, не будзем пра сумнае! — адразу ж змяніў тэму шэф. — Дарэчы, магчыма, табе будзе цікава даведацца, што толькі за сённяшні дзень да нас, у Цэнтр, паступіла не менш як дзесяць тысяч электронных паштовак з віншаваннямі і пажаданнямі ў твой адрас. У першую чаргу, каб ты хутчэй пайшла на папраўку…

— А ці не пайшоў бы ты сам куды далей! —.. прасіпела я, адкінуўшы ўсялякую дыпламатыю. — Думаў купіць мяне на гэткую туфту?!

— Ды не, з чаго ты ўзяла? — прагаварыў шэф, і выраз ягонага твару зрабіўся крыху разгубленным. — Проста я лічыў, што табе будзе прыемна пачуць, як ты патрэбна людзям і як усе шчыра жадаюць хутчэйшага твайго вяртання ў строй.

— Ніякага вяртання! — з самых апошніх сіл прасіпела я і адразу ж ледзь не страціла прытомнасць ад страшэннага болю ў скронях і патыліцы. — Так што можаш топаць адсюль на ўсе чатыры бакі!

Але шэф топаць (тым больш, на ўсе чатыры бакі) пакуль што не спяшаўся. Замест гэтага ён нетаропка прайшоўся па палаце, потым зноў павярнуўся да мяне.

— Якія яшчэ будуць пажаданні? — весела пацікавіўся ён. — Акрамя таго, каб я топаў адсюль.

— Пацалуй мяне ў адно месца! — адразу ж прапанавала я. А потым падумала крыху і дадала, куды канкрэтна.

— Мая даўняя і, на жаль, пакуль што неажыццявімая мара! — уздыхнуў шэф, акідваючы крытычным позіркам бясформеннае нагрувашчанне гіпсу, бінтоў і ваты, якое я з сябе ў гэты момант і ўяўляла. — Тым больш цяпер, у дадзенай канкрэтнай сітуацыі… Дарэчы, а табе не хацелася б максімальна паскорыць працэс выздараўлення?

— Ні ў якім разе! — зларадна ўхмыльнулася я. — Хачу загадзя папярэдзіць, што лячыцца збіраюся традыцыйным спосабам! І адразу ж пасля гэтага назаўсёды змываюся з вашай паршывай канторы!І не ўздумай мяне адгаворваць!

— Не збіраюся нават! — сказаў шэф, паціскаючы плячамі. — Незаменных у нас няма!

Вось у гэтым ён глыбока памыляўся!

Я — адна з тых, каго цяжка замяніць, бо такія трапляюцца надзвычай рэдка. Дзесьці адзін шанец на дзесяць мільёнаў. Прытым, не ўсе з патэнцыяльных кандыдатаў здольныя на гэтую д’ябальскую працу.

І не ўсе з тых, хто здольны, на яе згаджаюцца…

Так што я — адна з незаменных!

Але што зробіш, калі я зламалася!

І не толькі фізічна, хоць адных пераломаў на маім целе ўрачы налічылі больш як два дзясяткі, але і маральна. Маральна — у першую чаргу!

Гэты апошні паядынак… ён мяне даканаў!

— Ну што ж! — прамовіў шэф прымірэнча. — Не — дык не!

Пасля гэтага ён засунуў руку ў бакавую кішэню курткі, доўга там корпаўся і нарэшце выцягнуў з яе пляскатую шкляную бутэльку з такім знаёмым іскрыстым змесцівам.

Кактэйль «Зорны пыл»… любімы мой кактэйль!

— Прабач, што не прапаную! — прагаварыў шэф, зрабіўшы глыток. — Але за тваё будучае здароўе не грэх і выпіць!

Я горда прамаўчала, адчуваючы, як засмяглы рот павольна напаўняецца слінай.

— І вось яшчэ, ледзь не забыўся! — шэф на імгненне змоўк, зноў прыклаўся да бутэлькі. — Твая малодшая сястрычка, я чуў, падала заяву пра перавод на другую лінію.

— Навошта ты мне гэта кажаш? — прасіпела я, насцярожыўшыся.

Сапраўдная размова пачыналася толькі цяпер — гэта я выдатна разумела. А ўсё,

што было да гэтага — так, размінка. Прэлюдыя, як кажуць музыканты.

— На якую канкрэтна?

— На якую?

Шэф задумаўся. Ці, хутчэй, зрабіў выгляд, што задумаўся.

— Канкрэтна не ведаю, але, здаецца, на адну са знешніх. «Зямля — Тытан» ці «Зямля — Ганімед».

— Што?!

Менавіта на трасе «Зямля — Ганімед» і адбылася тая, ракавая для мяне, сустрэча з касмазаўрам. І касмазаўр, як гэта не сумна, ледзь не выйшаў з яе пераможцам.

— Вы гэта спецыяльна падстроілі, хіба не так?! Вам проста неабходна ў мінімальна сціслыя тэрміны вярнуць мяне ў строй, а для гэтага ўсе сродкі падыходзяць, так?!

Замест адказу шэф моўчкі прыклаўся да «Зорнага пылу». Здаецца, перад гэтым ён самазадаволена ўсміхнуўся, што канчаткова вывела мяне з сябе.

— Майце на ўвазе, — прасіпела я з пагрозай, — калі з маёй сястрычкай хоць што-небудзь здарыцца.

— А калі гэта здарыцца з якой-небудзь іншай сцюардэсай?! — з нечаканай злосцю выгукнуў шэф. — Тады ўсё ў парадку, так?! Дачка маёй сястры — другі пілот на трасе «Зямля — Тытан»! А мой унук праходзіць стажыроўку на адным з патрульных караблёў у поясе астэроідаў! І хачу, каб ты ведала: сястра твая сама пажадала перавесціся на знешнія лініі, нягледзячы на тое, што яе ўсяляк спрабавалі ад гэтага адгаварыць.

Шэф змоўк, так і не скончыўшы фразы, а я на яго пазірала і марна спрабавала зразумець, што гэта было? Чарговы шахматны ход. ці ўсё ж.

Часам мне вельмі цяжка зразумець шэфа.

— Добра! — прасіпела я на здзіўленне спакойна. — Твая зноў узяла! Даю згоду на паскораную тэрапію! Але сястрычку маю вы вернеце на лінію «Зямля— Венера»!

— Сёння ж вернем, як бы яна не брыкалася. Тым больш, што іх лайнер пакуль яшчэ на перазагрузцы! — паабяцаў шэф, імгненна выхопліваючы з кішэні і падносячы да майго знявечанага носу партатыўны прыбор пад сціплай назвай «Натарыус- аўтамат». — А ты, калі ласка, зноў паўтары сваю згоду на паскораную тэрапію! Толькі выразна і зразумела!

— Як умею! — агрызнулася я і сіплым голасам пачала паўтараць сваю згоду.

Згоду на яшчэ адзін год вар’яцкага жыцця, з якога я, здаецца, так ніколі і не

вырвуся!

Да самай сваёй пагібелі.

2

Спрытна манеўруючы сярод касмічных лайнераў і фрэгатаў, мой маленькі караблік павольна набліжаўся да аднаго з галоўных выхадаў з арбітальнага дока. Вядома ж, гэта быў зусім іншы караблік, бо ад яго папярэдніка застаўся толькі варты жалю камяк касмічнага смецця.

І ў той жа час галоўная частка карабля захавалася ранейшай, і гэтая частка.

Гэтая частка — я!

Я — гэта карабель, карабель — гэта я! Мы з ім — адзінае цэлае!

А яшчэ мы — самая магутная і самая дасканалая зброя з усяго, што створанага калі-небудзь чалавечым розумам.

Да прыкладу, я магу знішчыць любы з гэтых лайнераў альбо фрэгатаў усяго за некалькі імгненняў. А за некалькі хвілін — звышмагутны баявы крэйсер. Нават эскадру, калі толькі пастаўлю перед сабой падобную мэту.

Вось толькі мэты ў мяне зусім іншыя, бо я.

Я — касмічны паляўнічы на касмазаўраў!

Праўда, гэта не зусім звычайнае паляванне, бо ў той час, калі паляўнічы спрабуе высачыць чарговага касмазаўра, касмазаўр, у сваю чаргу, актыўна высочвае самога паляўнічага. І, на жаль, даволі паспяхова.

У сярэднім касмічны паляўнічы паспявае за сваё нядоўгае жыццё знішчыць двух-трох касмазаўраў, перш чым чарговы касмазаўр заспее яго знянацку.

Але гэта «ў сярэднім».

З пяці стажораў пасля першага ж палявання (часцей за ўсё беспаспяховага) у жывых застаюцца толькі трое. Радзей — чацвёра.

І толькі пасля гэтага ім урачыста надаецца званне «касмічнага паляўнічага».

Двое з кожных трох, што засталіся ў жывых, катэгарычна адмаўляюцца і ад ганаровага звання і ад усіх прывілеяў, што непасрэдна з ім звязаны.

Але затое застаюцца жыць!

Тыя ж, хто адважваюцца працягнуць паляванне, паспяваюць за нядоўгае касмічнае жыццё знішчыць аднаго ці двух (радзей — трох) касмазаўраў.

Такая вось невясёлая статыстыка!

Але няма правілаў без выключэнняў.

На маім баявым ліку, да прыкладу, ужо сямнаццаць гэтых касмічных монстраў, а я ўсё яшчэ.

Усё яшчэ жывая.

Апошні з касмазаўраў зрабіў, здавалася б, усё магчымае, каб выправіць абуральную супярэчнасць паміж мной і статыстыкай, але.

Але я ўсё роўна засталася жывой, а ён.

Ён стаў сямнаццатым маім трафеем.

Бо я — Скадзі, багіня палявання ў старажытных вікінгаў! А таксама — пагроза для ўсіх касмазаўраў і апошняя надзея чалавецтва.

Упершыню пра касмазаўраў людзі даведаліся гадоў трыццаць таму (яшчэ да майго нараджэння). На лініях знешніх планет пачалі раптам бясследна знікаць кас мічныя караблі. Дакладней, не зусім бясследна, бо экіпажы некаторых з іх паспявалі ўсё ж у апошні момант перадаць у эфір панічныя паведамленні пра гіганцкіх вогнедышных монстраў, якія іх атакавалі. На гэтым, у большасці сваёй, паведамленні і абрываліся.

На Зямлі спачатку вырашылі, што гэта чарговы (пасля зацяжнога спаду) усплёск піратскай экспансіі. Уражвала толькі незвычайная бязлітаснасць піратаў, не проста рабуючых (як здаралася і раней), але і поўнасцю знішчаючых караблі разам з людзьмі. А потым сюды прыляцелі, каб здацца ўладам, адразу некалькі дзясяткаў пірацкіх фрэгатаў з экіпажамі, перапалоханнымі да паўсмерці.

Менавіта ад іх на Зямлі і даведаліся, з якой новай навалай сутыкнулася чалавецтва.

Вучоныя да гэтага часу не высветлілі, адкуль, з якіх таямнічых касмічных глыбінь прыйшлі да нас гэтыя монстры. Яны аблюбавалі для свайго жыхарства пояс астэроідаў, што размяшчаецца, як вядома, паміж арбітамі Марса і Юпітэра. Тут, сярод тысяч і тысяч каменных астэроідаў, маюцца і жалезна-нікелевыя. Менавіта гэтыя два металы, як высветлілася, і прыцягваюць касмазаўраў. З-за іх касмазаўры на нас і нападаюць…

Іх цікавяць не самі людзі, а толькі метал іх караблёў. Праўда, людзям ад гэтага аніяк не лягчэй.

Хто такія касмазаўры? Сярод вучоных у гэтым пытанні няма адзінага меркавання. Адны з іх лічаць касмазаўраў гіганцкімі робатамі далёкай і пакуль невядомай нам цывілізацыі. І дадаюць пры гэтым, што касмазаўры не харчуюцца металам, а ўсяго толькі яго. перапрацоўваюць. А потым нейкім загадкавым чынам перапраўляюць звышчыстыя зліткі жалеза ці нікеля сваім непасрэдным гаспадарам.

Гэтыя вучоныя ўпэўнены, што гаспадары, адпраўляючы робатаў-металургаў у наш сектар Галактыкі для пошуку і распрацоўкі металічных астэроідаў, зусім не хацелі нанесці хоць нейкую шкоду людзям. І калі наладзіць сувязь з сапраўднымі гаспадарамі касмазаўраў ды ўсё ім добранька растлумачыць…

Вучоныя літаральна са скуры вылузваюцца, толькі б даказаць правільнасць свайго пункта гледжання.

На жаль, жывога (ці, як яны лічаць, спраўнага) касмазаўра вывучаць даволі праблематычна, бо добраахвотнікаў для гэтай справы пакуль што не знайшлося. Таму вучоныя мужы рупліва збіраюць усё тое, што застаецца ад чарговага касмазаўра пасля паспяховай сустрэчы з ім касмічнага паляўнічага. А потым вывучаюць мізэрныя рэшткі ў сваіх лабараторыях. Без асаблівых вынікаў, дарэчы.

Вось чаму мне больш даспадобы пункт гледжання тых вучоных, якія лічаць касмазаўраў своеасаблівай касмічнай формай жыцця. Небялковай і неразумнай, вядома ж, але ніяк ад гэтага не менш небяспечнай.

Гэтым, дарэчы, тлумачыцца і разбежка ў памерах паміж касмазаўрамі, бо сустракаюцца сярод іх асобіны амаль кіламетровай даўжыні і куды больш сціплыя экзэмпляры. Я асабіста знішчыла трох кіламетровых гігантаў, уключаючы і апошняга, які ледзьве не атрымаў перамогу ў нашым з ім паядынку. Яшчэ пяць «трафеяў» крыху не дацягвалі да гэтых памераў. А самы «мініяцюрны» мой касмазаўр і на паўкіламетра не прэтэндаваў.

Колькі касмазаўраў знаходзіцца ў раёне пояса астэроідаў? Гэта, як кажуць, пытанне з пытанняў, і адказу на яго не існуе. Ва ўсялякім разе, пакуль што не існуе. Вядома толькі, што касмазаўра, які знаходзіцца ў здранцвенні (гэта значыць, скруціўшыся ў шчыльны клубок), немагчыма адрозніць ад звычайнага астэроіда нават на мінімальна блізкай адлегласці.

Дарэчы, менавіта дзякуючы такой іх асаблівасці і ўзнікла яшчэ адна тэорыя раптоўнага з’яўлення вялікай колькасці касмазаўраў на знешніх касмічных трасах. Маўляў, гэтыя монстры доўгія мільёны (а магчыма, і мільярды) гадоў знаходзіліся ў глыбокай спячцы сярод пояса астэроідаў, пакуль людзі безразважным выхадам у космас іх ад гэтай спячкі не абудзілі. Гіпотэза, што і казаць, цікавая і, вядома ж, мае сваіх гарачых прыхільнікаў. Але на галоўнае пытанне — робаты гэта ці ўсё ж своеасаблівыя жывыя істоты — гэтая тэорыя таксама адказу не дае.

3

У адкрытым космасе мой караблік можа перамяшчацца доўгімі імклівымі «скачкамі», а можа і павольна (па касмічных мерках, зразумела) баражыраваць па канкрэтна вызначаным маршруце. Вось і цяпер, здзейсніўшы цэлую серыю «скачкоў», я дабралася, нарэшце, да зыходнай пазіцыі, пра што адразу ж і паведаміла на Цэнтральную станцыю навядзення. У адказ мне параілі набрацца цярпення і, рухаючыся з мінімальна дапушчальнай хуткасцю, чакаць напарніка, а таксама далейшых указанняў.

Выказаўшы Цэнтру ўсё тое, што я думаю пра напарнікаў і ўказанні, я ўсё ж падпарадкавалася і пачала цярпліва чакаць, скінуўшы хуткасць карабліка да пяці кіламетраў у секунду. Паблізу зямной арбіты хуткасць гэтая лічыцца больш чым значнай. Тут жа, сярод касмічнай пустэчы, — не болей, чым занудлівае таптанне на месцы.

За больш чым трыццаць гадоў барацьбы з касмазаўрамі, людзі многае пераспрабавалі і шмат чаму навучыліся. Да прыкладу, пры дапамозе шматлікіх сродкаў касмічнага высочвання (як стацыянарных, так і тых, што знаходзяцца ў свабодным палёце) мы здолелі даволі дакладна засякаць месцазнаходжанне любога касмазаўра, які актыўна перамяшчаецца ў касмічнай прасторы. І не проста засякаць, а адразу ж перадаваць ягоныя каардынаты: прыблізную хуткасць і напрамак руху на экраны бліжэйшым паляўнічым. Вось толькі вучоныя, на жаль, так і не змаглі зразумець і растлумачыць дзіўную здольнасць касмічных монстраў раптоўна знікаць у адным месцы прасторы і амаль імгненна з’яўляцца ў іншым, часам на адлегласці ад першага на сотні тысяч і нават мільёны кіламетраў.

Нашы караблікі таксама могуць пранізваць прастору, «здзяйсняць скачок», але ў «скачках» касмазаўраў выкарыстоўваецца нейкі іншы прынцып, пакуль што нам невядомы.

Здольнасць касмазаўраў раптоўна выкідваць з пашчы доўгія (часам, на некалькі кіламетраў) языкі распаленай плазмы, небяспечнай нават для звыштрывалай карабельнай брані, — гэта таксама пакуль ніяк не тлумачыцца нашымі вучонымі мужамі.

У барацьбе з новай касмічнай навалай даволі добра праявілі сябе аўтаматычныя караблікі-прынады, здольныя прыцягнуць да сябе ўвагу касмазаўра і тым самым значна палегчыць паляўнічым іх пошук. Вось толькі ўсе спробы начыніць гэтыя «прынады» выбуховым рэчывам (у тым ліку і ядзерным) пацярпелі фіяска. Пасля першага (і адзінага) поспеху, з вялікай помпай адзначанага ў Цэнтры, гэтыя «нафаршыраваныя» караблікі пачалі самаадвольна ўзрывацца, як толькі да іх набліжаўся чарговы касмазаўр.

З гэтай жа прычыны тэрмінова адмянілі практыку «фаршыравання» выбуховымі рэчывамі саміх паляўнічых караблікаў.

Паглыбіўшыся ў невясёлы роздум, я не адразу заўважыла, як яшчэ адзін паляўнічы караблік вырваўся з апошняга «скачка» і завіс нерухома непадалёку ад мяне. На левым ніжнім маніторы адразу ж высвецілася ягоная павялічаная выява і нумарны знак.

Мяркуючы па нумары, маім сённяшнім напарнікам быў той самы хлопчык, з якім пазнаёмілася тыдзень таму, у першы ж вечар вяртання на базу. Тады маё вяр танне адзначылі з небывалым размахам: спачатку грандыёзны банкет, потом шыкоўны танцавальны вечар. вось тады хлопчык і асмеліўся запрасіць мяне на танец.

Вярнуўшыся з першага свайго палёту, хлопчык не толькі застаўся ў жывых, але і адчувальна дапамог свайму больш вопытнаму напарніку ў знішчэнні мацёрага кас мазаўра і вельмі тым ганарыўся. Відаць, таму і асмеліўся на гэтае запрашэнне. Справа ў тым, што я была для хлопчыка не проста кумірам, а ягоным боствам, і ў паляўнічыя ён пайшоў дзеля таго, каб хоць зрэдку, хоць здалёк бачыць мяне, як кажуць, ужывую. Калі б не банкет, дзе разнастайныя напоі ліліся ракой, і калі б не той факт, што я, па словах самога хлопчыка, аказалася прыгажэйшай, чым на стэрэавыявах, то наўрад ці асмеліўся б ён проста наблізіцца да мяне, не тое, каб.

Пра ўсё гэта я даведалася ад самога хлопчыка ўжо ноччу, калі мы ляжалі, цесна абняўшыся, у ложку. У маёй уласнай спальні, вытанчаная раскоша якой уразіла беднага хлопчыка больш, чым мая прыгажосць.

Але ўсё гэта было потым, ноччу, а тады, запрашаючы на танец, новаспечаны «касмічны паляўнічы» выглядаў такім перапалоханным, што я не змагла яму адмовіць. Ну, а правесці сумесную ноч — гэта была ўжо мая ўласная ініцыятыва.

Ноч прайшла цудоўна. але раніцай я рассталася с хлопчыкам без усялякага шкадавання. Такое маё цвёрдае правіла: расставацца з партнёрам пасля першай жа сумеснай ночы. Гэтага правіла ніколі яшчэ я не парушыла.

І вось цяпер мне навязваюць гэтага жаўтароціка ў напарнікі! Мне, касмічнай багіні палявання! Падазраю, што без інтрыг глыбокапаважанага шэфа тут не абышлося.

Я не вельмі люблю напарнікаў. Калі шчыра, цярпець не магу, бо з самага першага палёту прызвычаілася дзейнічаць самастойна, ні за кога, акрамя сябе самой, не адказваючы і ні на кога, акрамя сябе, не спадзеючыся.

Не люблю напарнікаў, але калі іх усё ж навязваюць, а такое здараецца не так і часта, я не пратэстую. Проста поўнасцю іх ігнарую. Разумеючы гэта, у апошні час мне дазваляюць выходзіць у свабодны пошук у гордай адзіноце.

Таму я не стала ні злавацца, ні пратэставаць. Проста паслала выклік шэфу.

— Прывітанне, Скадзі! — амаль адразу ж адгукнуўся ён, з’явіўшыся на цэнтральным экране і шырока ўсміхаючыся. — Адразу ж спяшаюся адказаць на тваё маўклівае пытанне: я тут ні пры чым! Ён сам напрасіўся. Са слязьмі на вачах, між іншым! Калі табе гэта так непрыемна — можаш паслаць яго падалей!

У думках я паслала самога шэфа і адключыла лінію. Затым, крыху павагаўшыся, звязалася з караблікам напарніка.

— Касмічны паляўнічы К-22 на сувязі! — пачуўся з дынаміка ўсхваляваны голас хлопчыка. Ніяк не атрымлівалася ўспомніць ягонае імя, хоць хлопчык і называў яго ноччу. — Чакаю загаду!

Адказаць я не паспела. Імгненна засвяціліся, ажылі ўсе без выключэння экраны, фіксуючы з’яўленне касмазаўра. Зусім побач, на адлегласці не больш як трыста тысяч кіламетраў.

На такой адлегласці касмазаўр ужо здольны адчуць такую металічную «дробязь», як паляўнічы караблік. Тым больш, што іх тут два!

— А-3, я — К-22! — зноў пачулася з дынаміка. — Да бою гатовы! Якія будуць указанні?

— Заставацца на месцы і не рыпацца! — працадзіла я праз зубы. — І, галоўнае, не перашкаджаць мне!

Я рыхтавалася да бою. Чыста псіхалагічна. Ва ўсім астатнім мой караблік быў у поўным парадку.

Вось толькі забыцца б, з якім жудасным хрустам ламаюцца косці ўласных ног пад сплюшчаным у гармонік металам. І як непрыемна захлынацца ўласнай крывёю ў той час, калі карабельныя сцены пачынаюць прапальваць знадворку плазмай у тры мільёны градусаў.

І гэта цуд, што ў апошні момант я паспела-такі задзейнічаць лазерны меч левай рукі! Адзіную сваю зброю, якая яшчэ заставалася непашкоджанай.

Я рыхтавалася да бою, а касмазаўр па невядомай мне прычыне нападаць пакуль не спяшаўся. Больш таго, карабельныя прыборы зафіксавалі павелічэнне адлегласці паміж монстрам і маім караблікам.

Гэта было неверагодна, але касмазаўр вырашыў пазбегнуць паядынку. Ён павольна аддаляўся.

— А-3, я — К-22! Прыкрый, атакую!

Гэта было яшчэ больш неверагодна! Пакуль я вагалася і раздумвала, наваспечаны знішчальнік касмазаўраў рынуўся ў атаку!

Было ўжо занадта позна яго спыняць, і я, вылаяўшыся праз зубы, накіравалася следам. Хлопчык рухаўся даволі ўпэўнена, хуткімі кароткімі «скачкамі». і, магчыма, быў здольны самастойна расправіцца з касмічным монстрам. Таму я вырашыла даць хлопчыку такую магчымасць, тым больш, што адчувала сябе перад ім крышачку вінаватай.

Як я ўжо адзначала, тая наша ноч прайшла цудоўна, але, калі раніцай растлумачыла хлопчыку прычыну, па якой мы не павінны больш сустракацца, — ён у гэта ні кропелькі не паверыў. І ўцямяшыў сабе ў галаву, што проста не апраўдаў маіх спадзяванняў, расчараваў мяне гэтай першай і адзінай нашай ноччу. І як ні спрабавала пераканаць яго ў зваротным, хлопчык так і застаўся пры сваім меркаванні.

І вось цяпер, атакуючы ў адзіночку касмазаўра, ён, дурненькі, разлічваў такім вось рызыкоўным чынам аднавіць у маіх вачах сваё рэнамэ.

Ніколі яшчэ ні адзін касмазаўр не ўхіляўся ад схваткі з паляўнічым. А гэты з усіх сіл спрабаваў адарвацца ад паляўнічага карабліка, хоць шанцаў на гэта ў касмічнага монстра не мелася аніякіх. Яшчэ крыху — і касмазаўр апынецца ў зоне дасягальнасці дальнабойных плазменных установак карабля.

Не майго, зразумела ж. карабля хлопчыка. К-22.

І ў гэты самы момант ніадкуль, з вугальна-чорнай касмічнай пустэчы ўзнік другі касмазаўр. І ўзнік ён непадалёку ад карабля хлопчыка, які толькі што завяршыў чарговы «скачок».

Гэта быў сапраўдны гігант, у даўжыню больш чым кіламетр. З такімі велізарнымі касмазаўрамі ні мне, ні камусьці іншаму з паляўнічых яшчэ не даводзілася сутыкацца.

Гэта само па сабе кепска, але яшчэ горш было тое, што касмазаўр заспеў караблік у момант завяршэння «скачка», у самым бездапаможным ягоным стане!

Не дзіўна, што хлопчык запанікаваў. Напэўна, я б і сама захвалявалася на ягоным месцы, але пры ўсім гэтым наступныя мае дзеянні былі б чыста аўтаматычныя адпрацаваныя да дробязей і ў баях, і на шматлікіх трэнажорах.

Нічога такога ў хлопчыка яшчэ не выпрацавалася. У ягоных дзеяннях было шмат лішняга і непатрэбнага.

Хлопчык ударыў у касмазаўра адразу ж з чатырох бліжніх плазменных устано вак. Чаго рабіць нельга ані ў якім разе! Патрапь ён у свайго праціўніка хоць адным з гэтых залпаў — у хлопчыка мелася б яшчэ магчымасць увесці ў дзеянне астатнюю зброю. Але касмазаўр яму такой магчымасці не прадставіў.

Той, хто ніколі не назіраў касмазаўра ў момант атакі, нават уявіць сабе не можа, з якой хуткасцю і грацыяй перамяшчаецца ў прасторы гэтая агромністая і, на першы погляд, няўклюдная махіна!

Мудрагеліста выгнуўшы доўгае змеепадобнае цела, касмазаўр без усялякага намагання ўхіліўся ад усіх чатырох плазменных залпаў. І ўдарыў сам. раз. потым яшчэ раз.

Усе падрабязнасці паядынку я магла назіраць праз шматлікія экраны. Я імчалася на дапамогу хлопчыку, але адлегласць між намі была вельмі значнай. Я спазнялася. Безнадзейна спазнялася!

Караблік напарніка, скамечаны і пашкоджаны, бездапаможна куляўся ў касмічнай пустэчы, а касмазаўр, не прыбягаючы нават да свайго полымя, усё працягваў і працягваў дабіваць яго магутнымі ўдарамі хваста. І я ўяўляла сабе стан хлопчыка там, унутры металічнай скрынкі. дакладней, я проста старалася не думаць пра гэта цяпер.

Самае лепшае для хлопчыка ў дадзены момант было б страціць прытомнасць, і, магчыма, так яно і адбылося.

Але тут здарылася нечаканае!

Зламаны, скалечаны караблік К-22 выкінуў раптам з сябе лазерныя мячы. Адразу абодва!

Здараюцца ж у жыцці моманты неверагодных удач, асабліва ў навічкоў.

Хлопчык, прыводзячы ў дзеянне лазерныя мячы, відаць, дзейнічаў усляпую. Я была проста ўпэўнена, што экраны ягонага карабліка выйшлі са строю ў выніку бязлітасных удараў монстра. І, тым не менш, адчайны ўзмах аднаго з мячоў усё ж дасягнуў мэты.

Лазерны прамень прайшоўся якраз па хваставой частцы касмазаўра. Я знаходзілася ўжо непадалёк і магла назіраць, як шарахнуўся скалечаны касмазаўр.

Вядома ж, гэта была яшчэ не перамога.

Але я знаходзілася ўжо зусім побач.

Спярша я ўдарыла з дальнабойнай плазменнай устаноўкі. Адразу ж чаргой з некалькі дзясяткаў зарадаў. А потым, залажыўшы круты віраж, кінулася ў атаку, пачаргова выпускаючы па монстру залпы з усіх чатырох плазменных установак бліжняга бою.

Страціўшы хвост і згубіўшы значную долю ранейшага спрыту, касмазаўр, тым не менш, заставаўся грозным праціўнікам. Вузкія языкі полымя, якія вырываліся з ягонай пашчы, літаральна паласавалі прастору вакол майго карабліка. а я, паспяхова ад іх ухіляючыся, усё працягвала і працягвала ўсаджваць зарад за зарадам у бугорчатае цела монстра. Праўда, адлегласць між намі была яшчэ даволі значнай, і большая частка плазменных зарадаў расцякалася па звыштрывалай каменнай брані касмічнага гіганта. Але варта было мне толькі падабрацца бліжэй і задзейнічаць уласныя лазерныя мячы.

І, нібыта зразумеўшы гэта, касмазаўр кінуўся наўцёкі. Не знік, імгненна перамясціўшыся ў прасторы, а проста задаў лататы, нібыта перапалоханы заяц.

Я кінулася, было, наўздагон, але ўспомніла пра хлопчыка, які сцякаў крывёю ў разбітым карабліку. Нічым дапамагчы яму я не магла, акрамя, як выклікаць дапамогу, але і ў гэтым не было аніякай неабходнасці.

Увесь наш паядынак, вядома ж, фіксаваўся на шматлікіх экранах Цэнтра, і тэхнічны крэйсер ужо спяшаўся сюды, пранізваючы прастору. Пра што мне адразу ж ветліва паведамілі.

А потым яшчэ больш ветліва выказалі пажаданне, каб я ўзнавіла пагоню за падбітым касмазаўрам, для канчатковай ягонай ліквідацыі.

«А пайшлі б вы! — агрызнулася я ў думках. — Самі б хоць раз паспрабавалі!»

Але гэта ў думках.

— Вас зразумела! — прамовіла ўслых, але, перад тым як пачаць выконваць загад, пераключылася на бліжнюю сувязь. — К-22, я — А-3! — прагаварыла ў мікрафон. — Ты мяне чуеш?

Я не чакала пачуць хоць штосьці, але адказ прыйшоў. Хлопчык мне адказаў:

— А-3, я — К-22! — прашаптаў ён. — Падчас бою атрымаў значныя пашкоджанні і часова выбыў са строю!

Я паспрабавала ўсё ж прыгадаць імя хлопчыка, але так і не ўспомніла.

— Трымайся, К-22! — сказала я ў мікрафон. — Дапамога побач ужо, так што не ўздумай паміраць! З цябе выйдзе класны паляўнічы, і нам будзе пра што паразмаўляць у будучым!

Адключыўшы ўсялякую сувязь, я зрабіла першы «скачок». І касмазаўр адразу ж апынуўся непадалёк. Але бою і цяпер не прыняў, працягваючы адступленне.

А ўдалечыні, у тым жа напрамку, куды ён імкнуўся, ледзь праглядваўся на экранах расплывісты сілуэт яшчэ аднаго касмазаўра. Таго, з якога, уласна кажучы, усё і пачалося.

Быў ён нейкім дзіўным і незразумелым, гэты касмазаўр, але менавіта гэтага ніяк не магла вызначыць. Тым больш, з такой адлегласці.

Вырашыўшы, што ўсяму свая чарга, я выкінула перыферыйнага касмазаўра з галавы. Тым больш, што бясхвосты ягоны калега спыніўся і вырашыў прыняць бой.

Бачылася, што ён сур’ёзна паранены. Рухаўся касмазаўр цяпер бокам, манеўраваць не мог зусім, і прыкончыць яго не з’яўлялася сур’ёзнай праблемай. Галоўнае — ухіліцца ад плазменных струменяў. але з гэтым як-небудзь спраўлюся.

Здзіўляла і насцярожвала тое, што касмазаўр па-ранейшаму не спрабаваў знікнуць, імгненна перамясціўшыся ў прасторы. Магчыма, згубіўшы хвост, ён страціў і гэтую дзіўную ўласцівасць?

З дапамогай дальнабойных установак я разабралася з касмазаўрам так лёгка і хутка, што адчула нават нейкае расчараванне. Поўная паляўнічага азарту, паімчалася ў пагоню за касмазаўрам нумар два, хоць яго больш правільна было б называць першым нумарам.

Гэты касмазаўр, нягледзячы на павольнае перамяшчэнне, паспеў аддаліцца на такую адлегласць, што можна было без рызыкі здзейсніць некалькі «скачкоў». І я іх здзейсніла. Дакладна, амаль ювелірна вынырнула з апошняга «скачка» і ўбачыла праціўніка непадалёку. На адлегласці двухсот кіламетраў, не больш.

І зразумела, нарэшце, што ў ім было дзіўнага.

Ён меў пры сабе дзіцянё. Маленькага касмазаўрыка, памеры якога ледзь перавышалі памеры майго карабліка.

Дык вось чаму дарослы касмазаўр (дакладней, касмазаўрыха) рухалася так павольна, вось чаму яна не спрабавала знікнуць, пранізваючы прастору.

А той, першы касмазаўр. той, якому адсек хвост хлопчык, а потым за справу ўзялася я і літаральна разнесла яго на кавалкі.

Ён мог застацца жывым, здзейсніўшы адзін толькі «скачок», але замест гэтага вырашыў прыняць бой, абараняючы самку з дзіцём.

Я абавязана была аддаць яму належнае за такую самаахвярнасць. Магла таксама пашкадаваць гэтую касмазаўрыху, якая зусім нядаўна стала маці. і я на самай справе яе шкадавала.

Тым больш, вартае жалю было дзіцянятка, якое кранальна і бездапаможна пры ціскалася да браніраванага боку маці.

Ды толькі ўсё гэта анічога не змяняла!

Я не магла пакінуць іх жывымі, бо сваім міласэрным учынкам асудзіла б на смерць тысячы і тысячы людзей у недалёкай будучыні.

Напэўна, касмазаўрыха і сама зразумела, што літасці не дачакаецца. І таму, засланіўшы сабой дзіця, першая рынулася ў бой.

4

Гэты бой аказаўся цяжэйшы за папярэдні, хоць памеры касмазаўрыхі былі даволі сціплымі: метраў шэсцьсот, не болей. Але яна, як усялякая маці, абараняла сваё дзіцяня!

Усяго каля дваццаці хвілін прайшло ад пачатку паядынку, а я ўжо страціла дзве з чатырох плазменных установак бліжняга бою. Корпус шматпакутнага майго карабліка быў прапалены не менш, чым у дзесяці месцах. Адтуліны гэтыя, зразумела ж, адразу запаўняліся аварыйнай металічнай пенай, але ўнутраныя пашкоджанні аднавіць было не так проста. І, што самае непрыемнае, адзін з плазменных струменяў касмазаўрыхі пашкодзіў мне левую руку. Не вельмі адчувальна, але цяпер, нават прарваўшыся ў бліжні бой, я магла задзейнічаць адзін толькі правы лазерны меч.

Касмазаўрысе таксама здорава дасталася. Яе браніраваная скура была пашкоджана ў многіх месцах і звісала з тулава рванымі шматкамі. Галаву касмічнага монстра я раскурочыла так, што плазменныя струмені з пашчы білі ўсяго метраў на сто, не далей. Рухі касмазаўрыхі зрабіліся хаатычнымі і нескаардынаванымі.

Тым не менш, нават у такім стане касмазаўрыха самаахвярна спрабавала засланіць ад мяне сваё дзіцяняці. І я была б апошняй дурніцай, калі б не скарысталася гэтай самаахвярнасцю.

Заклаўшы занадта круты віраж вакол монстрыхі, я рынулася ў напрамку да маленькага касмазаўрыка. Дакладней, стварыла ў касмазаўрыхі падманнае ўражанне. І калі яна таксама памкнулася ў той бок, безразважна падстаўляючы безабаронную шыю, мне хапіла і аднаго правага мяча.

Лазерны прамень імгненна адхапіў галаву няўдачлівай маці. Я спаліла яшчэ жывую галаву серыяй кароткіх плазменных імпульсаў. Потым надышла чарга для тулава, якое працягвала імпульсіўна і хаатычна скалынацца. Знішчала яго метадычна, па частках, выкарыстоўваючы то меч, то плазменныя ўстаноўкі. А калі, нарэшце, з касмазаўрыхай усё скончылася і аднаго толькі плазменнага зараду было дастаткова, каб спапяліць яе асірацелага нашчадка, я раптам зразумела, што не змагу гэтага зрабіць.

Проста не змагу!

Я — паляўнічы, а не забойца!

Але і адпусціць маленькага касмазаўрыка таксама не магла, проста не мела права гэтага зрабіць!

І не таму, што дзіцянё гэтае наўрад ці выжыла б адно ў чужым і жорсткім для яго свеце. Куды важней было тое, што гэта першы жывы касмазаўр, які патрапіў у палон да людзей.

Калі я паведаміла пра гэта ў Цэнтр, там літаральна ўзвылі ад задавальнення. І загадалі ўсяляк ахоўваць малечу да прыбыцця тэхнічнага транспартніка. Пры гэтым нават не пацікавіліся маім самаадчуваннем, крэтыны!

Здароўем пацікавіўся шэф, які адразу ж са мной звязаўся. І, не чакаючы адказу, з захапленнем павіншаваў з новым рэкордам: давядзеннем ліку баявых перамог да круглай лічбы «дваццаць». Але я адразу паставіла яго на месца.

— Васямнаццаць! — прамовіла я такім тонам, што шэф і не думаў пярэчыць. — Гэтая малеча не ў лік, знішчэнне ж першага касмазаўра — цалкам заслуга К-22. Я яго проста дабіла.

— Проста дабіла! — насмешліва хмыкнуў шэф. Потым памаўчаў крыху і дадаў: — Можа, аформіць калектыўную перамогу?

— Ніякіх калектыўных! — гаркнула я ў мікрафон. — Цярпець не магу нічога калектыўнага! Перамогу — карабліку К-22! І ўсё, кропка!

— Як скажаш, Скадзі! — прымірэнча буркнуў шэф. — Рычард і на самай справе малайчына!

І толькі цяпер я ўспомніла, што хлопчыка завуць Рычардам, хоць тады, ноччу, я называла яго проста Дзікам.

— Як ён? — пацікавілася ў шэфа.

— Поўны парадак! Перш, чым канчаткова страціць прытомнасць, адразу ж папрасіўся на паскоранную рэабілітацыю.

— Хто б сумняваўся, — мармытнула я, адключаючы сувязь.

Левая рука гарэла так, нібыта яе ўсё яшчэ працягвала пячы полымем. Можна было б прыняць што-небудзь абязбольваючае, але ў мяне меўся куды лепшы сродак.

Выцягнуўшы з патаемнай шуфлядкі бутэлечку з «Зорным пылам», я адразу ж да яе прыклалася. Адначасова зірнуўшы на экраны, вышукваючы маленькага касмазаўрыка.

А ён нікуды і не дзеўся. Вісеў сабе на ранейшым месцы, у пустой касмічнай прасторы, звыкла спрабуючы прыціснуцца то да аднаго, то да другога абломка. Гэта было ўсё, што засталося ад ягонай пяшчотнай і любячай матулі. Выглядаў маленькі касмазаўрык пры гэтым такім няшчасным і адзінокім, што нават у мяне штосьці здрыганулася ў душы. Міжволі захацелася падвесці караблік ушчыльную да гэтага дзіцяняці, даць яму прыціснуцца да майго карабліка, каб.

Каб што? Замяніць яму маці?

І дзе гарантыя, што гэтая маленькая пачвара не ўспрыме металічную абшыўку карабліка, як чарговы дармавы пачастунак?

І дзе, дарэчы, гарантыя, што нашы высакалобыя карыфеі ад навукі не выпатрашаць малечу, разабраўшы на самыя дробныя кавалачкі?

— Уцякай, дурнічка! — нечакана для сябе самой прашаптала я. — Бяжы, я не стану за табой гнацца!

Але, шэпчучы так, я і сама не верыла ў тое, што шаптала.

Гэта Фрэйя, багіня кахання і прыгажосці, мае права на дабрыню і міласэрнасць. Скадзі ж, суровая і бязлітасная багіня палявання, проста не можа дазволіць сабе падобнай раскошы.

Content

Авласенко Геннадий Петрович Касмічная багіня палявання

Генадзь Аўласенка Касмічная багіня палявання

1

2

3

4