Аўласенка Геннадзь

Забойствы, якіх не было...

Генадзь АЎЛАСЕНКА

ЗАБОЙСТВЫ, ЯКІХ НЕ БЫЛО...

Ноччу мяне пабудзіў тэлефонны званок. Прычым, тэлефанавалі на звычайны апарат, што стаяў на палічцы ў пярэдняй і мною амаль не выкарыстоўваўся.

Шчыра кажучы, я і па мабільніку рэдка размаўляю, ды і з кім размаўляць? Са сваімі можна пагутарыць і без дапамогі ўсёй гэтай апаратуры... А сярод звычайных людзей сяброў у мяне не так і шмат. І яшчэ менш сябровак...

Але цяпер мне тэлефанавала сяброўка. І менавіта са звычайных людзей. Яшчэ нават не расплюшчыўшы вачэй, я зразумела: з ёй штосьці здарылася.

Сяброўку звалі Верай (я заўсёды называла яе Веркай), і апошнія пяць школьных гадоў мы праседзелі з ёй за адной партай. Потым, праўда, шляхі нашы разышліся кардынальна, і сустракаліся мы зрэдку. Гэта былі, у асноўным, зусім выпадковыя і кароткія сустрэчы: на вуліцы, у краме... Аднойчы нават на выставе сучаснага мастацтва. Дзякуючы гэтым сустрэчам, я ведала, што Верка адразу ж пасля заканчэння школы нейкім чынам схітрылася паступіць у педагагічны ўніверсітэт (гэта з яе адзнакамі?!), але ўсяго праз паўгода яго пакінула па прычыне поўнага расчаравання ў будучай сваёй прафесіі. Менавіта так яна мне паведаміла. А я адразу ж зразумела, што Верка заваліла першую сесію ды яшчэ з такім аглушальным трэскам, што ні пра якую далейшую вучобу гутаркі і быць не магло...

Заваліла і заваліла, ні яна першая, ні яна апошняя... Справа, як кажуць, жыццёвая. Як і няўдалы шлюб Веркі, які, праўда, пратрымаўся дзесьці каля года. Так што цяпер сяброўка мая была зноў абсалютна свабоднай і незалежнай (як сцвярджала яна сама) і працавала адказнай сакратаркай у нейкай камерцыйнай фірме... А заробак — пазайздросціш!

Гэта былі самыя апошнія звесткі, і паведаміла мне іх Верка падчас нядаўняй і, як заўсёды, выпадковай сустрэчы. Тады ж яна (у які раз ужо!) запісала на вузенькай сваёй далоні мой адрас і нумары тэлефонаў, паабяцаўшы рэгулярна тэлефанаваць і нават забягаць па магчымасці. Але ні званкоў, ні асабістых наведванняў я ад Веркі так і не дачакалася.І вось цяпер гэты неспадзяваны начны званок.

Не ўстаючы з ложка, я ўзяла трубку. Дакладней, трубка сама ўзвілася ў паветра, там, у пярэдняй...

— Ксюшка, ты?! — выгукнула трубка дрыжачым Верчыным голасам. — Ты дома?

Ідыёцкае пытанне, бо як магла я сярод ночы адказваць па звычайным тэлефоне, калі б сама не знаходзілася непадалёк?

Калі шчыра, я лёгка магла б гэта зрабіць нават з джунгляў якой-небудзь Гвінеі, але адкуль Верцы ведаць пра такія звышасаблівасці майго арганізма.

— А што здарылася? — асцярожна пацікавілася я. — Штосьці сур’ёзнае?

Замест адказу трубка выдала такія істэрычныя ўсхліпы, якіх я нават ад Веркі не

чакала, хоць вочы ў яе заўсёды былі на мокрым месцы.

— А можна, я прыйду да цябе цяпер?! — захлынаючыся слязьмі, змагла, нарэшце, вымавіць Верка. І я адчула раптам, як таропка ідзе (амаль бяжыць) мая школьная сяброўка па цёмных начных вуліцах горада, ды выгляд мае яшчэ той: цёплае, амаль зімовае паліто на плячах (а пад ім — амаль нічога!), на нагах — пляжныя гумавыя сандалеты . У давяршэнне — калматая галава, «упрыгожаная» аранжавымі бігудзямі. — Можна? Бо я ўжо. я ўжо іду!

— Давай! — з неахвотай пакідаючы цёплыя абдоймы ложка, буркнула я. — Адрас хоць памятаеш?

***

На ўсялякі выпадак я тэрмінова даслала Верцы кароткі імпульс-напамін пра дакладныя каардынаты майго месцазнаходжання, прасачыла, каб гэтую зарумзаную дурнічку ніхто не пакрыўдзіў на бязлюдных начных вуліцах. А потым, калі мая былая аднакласніца, горка і безнадзейна ўсхліпваючы, узнімалася па лесвіцы, я асцярожненька дакранулася да самага верхняга слоя яе памяці.

Тое, што адбылося гэтай ноччу ў кватэры маёй школьнай сяброўкі, не было проста нядобрым. Яно было жудасным!

Забойства, і нават трайное, бо менавіта такая колькасць нябожчыкаў знаходзілася цяпер у Верчынай аднапакаёўцы. І ўсе трое (здаравенныя мужыкі!) былі забіты вытанчана і жорстка: адзін, чамусьці распрануты да пояса, атрымаў такі моцны ўдар па патыліцы сталёвым малаточкам для адбіўкі мяса, што сканаў амаль імгненна, нават не паспеўшы зразумець, што з ім адбылося.

Смерць другога мужчыны не была такой хуткай: шаўковым паяском ад халата яго душылі хвіліны дзве-тры, а то і болей. Небарака нават спрабаваў аказаць супраціўленне свайму забойцу: сутаргава сціснутыя пальцы абедзвюх рук былі засунуты пад паясок.

Самымі жудаснымі і незразумелымі з’яўляліся абставіны смерці трэцяга мужчыны, дарэчы, старэйшага з іх траіх...

Яму, моцна скруціўшы скотчам рукі і ногі, насунулі на галаву поліэтыленавы пакет. Паміраў ён куды больш пакутліва, чым іншыя...

— Я іх забіла! — зачыніўшы дзверы, закрычала праз слёзы Верка. — Я іх усіх забіла, уяўляеш?! Не ведаю, што са мной такое сталася... Я не хацела... я нібыта сама не свая была!

У стане афекту, значыцца. Што ж, бывае... Дапамагчы я, зразумела ж, магла. Магла «перакінуць» гэтых нябожчыкаў куды-небудзь далей, за тысячу кіламетраў ад Верчынай кватэры. Ці, наогул, рыспыліць іх на асобныя атамы і малекулы. А потым крыху змяніць памяць апошніх часоў у Верчынай галаве, дакладней, падкарэкціраваць так, каб Верка, прачнуўшыся раніцай, ні пра што не памятала.

Вось толькі я ні ў якім разе не магла дазволіць сабе зрабіць такое!

Мы не можам ні прадухіляць забойствы, ні змяняць іх наступствы... Гэта нам катэгарычна забаронена. Забіваць мы, праўда, маем права, ды толькі і тут ёсць пэўныя абмежаванні.

Верка, здаецца, і сама зразумела, што дарэмна на штосьці спадзявалася, так спяшаючыся да мяне сярод ночы. Яна тужліва ўздыхнула і з яшчэ большым сумам зірнула мне ў вочы.

— Дарэмна я да цябе прыйшла... Не трэба было. — павольна прашаптала яна. — Мне б у міліцыю адразу ж, а я. Цяпер яшчэ і цябе ўблытаю ў гэтую гісторыю...

Бач ты, пра што ў першую чаргу клапоціцца! Каб у мяне праз яе не было ніякіх непрыемнасцей...

Яна добрая, Верка, і заўсёды была добрай, колькі яе памятаю. Ні ў якой просьбе нікому не адмовіць, апошнім без усялякага шкадавання нават з малазнаёмым падзеліцца. І вось цяпер гэтае трайное забойства. Не разумею, што на яе найшло такое?

А Верка цяжка, бы асуджаная, уздыхнула і ўжо накіравалася да дзвярэй.

— Стой! — неяк само па сабе вырвалася ў мяне. — Пачакай!

Уздрыгнуўшы, Верка спынілася і павярнулася да мяне. І такая надзея на цуд

свяцілася ў яе зацкаваным позірку, што я, махнуўшы рукой на ўсе абмежаванні і забароны, вырашыла дапамагчы. Яшчэ, праўда, не ведаючы, якім чынам...

— Пачакай з міліцыяй, — паўтарыла я і, падышоўшы да Веркі ўшчыльную, узяла яе за руку. — Табе супакоіцца трэба.

— Супакоіцца? — выхапіўшы руку, Верка істэрычна рассмяялася. — Можа, яшчэ і паспаць?

— Зусім неблагая думка!

І, усміхнуўшыся, я даслала Верцы адзін кароценькі імпульс. Усяго толькі адзін. І Верка адразу ж заснула. Вось так, стоячы каля ўваходных дзвярэй.

Праводзіўшы яе да ложка, я нейкі час моўчкі сядзела побач, уважліва разглядаючы зарумзаны, але нават цяпер такі прывабны тварык сяброўкі. Потым, нахіліўшыся, асцярожна дакранулася кончыкамі пальцаў да яе скроняў.

Дык вось як і чаму ўсё гэта адбылося!

Фірма, працай у якой так ганарылася Верка, не з’яўлялася гандлёвай. Дакладней, гандаль прамысловымі і іншымі таварамі служыў уладальніку фірмы прыкрыццем для вядзення іншых, куды больш прыбытковых спраў. У асноўным, гэта былі рэкет і наркотыкі, але пастаўка «жаночага тавару» за мяжу таксама вялася з вялікім размахам.

Спраўна выконваючы абавязкі сакратаркі, бедная Верка і не здагадвалася, што ўсе наіўныя дурнічкі, якія «вяліся» на гэтую пасаду, рана ці позна аказваліся ў бардэлях Германіі альбо Турцыі: хтосьці ехаў добраахвотна, падмануты казачнымі перспектывамі, але ў асноўным дзяўчат вывозілі гвалтоўна і не было ніякай надзеі хоць калі-небудзь вярнуцца дадому. А перад вывазам шэф любіў асабіста правяраць «экспартны матэрыял» на прафесійную, так сказаць, прыдатнасць...

Так што далейшы лёс Веркі быў вырашаны без яе ўдзелу і згоды, а пратрымалася яна аж тры месяцы на сваёй часовай пасадзе толькі таму, што гаспадар фірмы ніяк не мог знайсці ёй замену. Учора замена была знойдзена, так што.

Яны заявіліся да Веркі позна вечарам: сам шэф і двое бандытаў-целаахоўнікаў. Не западозрыўшы нічога кепскага, Верка, якая ўжо прыняла ванну і «ўпрыгожыла» галаву бігудзямі, даверліва адчыніла дзверы начальству.

Далей Верчыны ўспаміны зрабіліся нейкімі сумбурнымі і скамечанымі. Вось яна стаіць перад шэфам і сарамліва спрабуе зашпіліць на грудзях старэнькі халацік. У гэты момант адзін з целаахоўнікаў нечакана зрывае яго з Веркі і яна застаецца перад трыма пажадлівымі мярзотнікамі ў адных толькі вузенькіх майтках. Затым дзяўчыну валяць на падлогу, адначасова з гэтым здзекліва тлумачачы ёй усё тое, што цяпер адбудзецца, а таксама далейшы яе лёс і перспектывы.

А потым...

Потым пачынае адбывацца нешта незразумелае і нават неверагоднае.

Адным штуршком адкінуўшы ад сябе мярзотнікаў, Верка ўскоквае на ногі, трымаючы ў руцэ сталёвы малаточак. Адкуль узяўся, я так і не змагла зразумець. Але аднаго ўдару па патыліцы аказалася дастаткова, каб бліжэйшы з целаахоўнікаў...

— Сучка! — спалохана крычыць шэф. — Ах ты, дрэнь!

Ён выхоплівае пісталет, але стрэліць так і не паспявае. Верка ўжо зусім побач. Малаточка ў яе руцэ чамусьці няма, але рукі аказваюцца не менш дзейснай і эфектыўнай зброяй. Удар, яшчэ ўдар... Цэлая серыя ўдараў па корпусе, такіх хуткіх і трапных, што пазайздросціў бы і прызнаны майстар ушу.

Беспрытомны шэф яшчэ не паспеў зваліцца на падлогу, як другі целаахоўнік (вялізны шыракаплечы бамбіза), спалохана войкнуўшы, кінуўся да дзвярэй. І амаль дасягнуў іх... Але раптам вузкая шаўковая пятля смяротна абвілася вакол ягонай бычынай шыі.

Калі з другім целаахоўнікам было пакончана, Верка павярнулася да шэфа, які толькі цяпер пачаў прыходзіць у прытомнасць, і рушыла да яго, прыхапіўшы з палічкі скотч і поліэтыленавы пакет.

Далей я не стала глядзець, бо і так ужо ўсё ведала. І як шэф, звязаны па руках і нагах, спачатку пагражаў Верцы ўсімі магчымымі пакараннямі, а потым прасіў прабачэння і маліў аб літасці. І як потым абяцаў ёй залатыя горы, нават уласную асобу ў якасці мужа. Да самага канца шэф на нешта спадзяваўся толькі адчуўшы на сваім твары ліпучую прахалоду поліэтылену, зароў дурным голасам і пачаў адчайна качацца па падлозе, у дарэмных спробах здзерці са свайго твару празрыстую смерць.

Паўтараю, усё гэта я прагледзела так, мімаходам. Дакладней, «праматала» перад сваімі вачыма. А вось далей.

Пасля таго, як шэф, падрыгаўшы нагамі, канчаткова заціх, Верку зноў нібыта падмянілі.

— Божа! — прашаптала яна, з жахам пазіраючы на нерухомыя целы вакол сябе.

Ускрыкнуўшы, Верка адчайна замітусілася па кватэры. Яна выхапіла з шафы першае, што трапіла пад руку і кінулася да выхада, марна спрабуючы засунуць рукі ў рукавы. Потым нечакана вярнулася, схапіла са стала сотавы тэлефон і выбегла ўжо канчаткова. Адразу ж дрыготкімі пальцамі яна пачала набіраць нумар майго мабільніка, пачула ў адказ ветлівае: «Абанент часова адключаны.» (Заўсёды я, дурніца забываюся яго падзарадзіць!) Потым пачала набіраць мой хатні нумар.

Адняўшы рукі ад скроняў школьнай сяброўкі, я зноў нейкі час моўчкі на яе глядзела, спрабуючы асэнсаваць тое, што толькі што ўбачыла.

Не вельмі гэта падобна да стану афекту. Хутчэй ужо.

І тут я насцярожылася, бо адчула побач з сабой магію. Старажытную і таму смяротна небяспечную. Нават для мяне.

Раптам тут, у маім пакоі, я адчула прысутнасць дэмана смерці!

Такіх дэманаў у прыродзе хапае, але яны небяспечныя толькі для звычайных людзей, калі часова захопліваюць іх свядомасць, што лягчэй за ўсё зрабіць, калі чалавек пад алкаголем ці яшчэ якім паскудствам. Такога дэман падпарадкоўвае цалкам. Пасля чаго адбываюцца самыя жудасныя і непрадказальныя забойствы. Назаўтра забойца ўжо не растлумачыць, што адбылося з ім учора і чаму ён так нечакана схапіўся за нож. Альбо за сякеру.

А ва ўсім вінаваты адзін з дэманаў смерці, які, пакінуўшы цела забойцы, паімчаў кудысьці далей, у пошуках новых ахвяр...

У нас ёсць спецыяльныя брыгады па паляванні на такіх дэманаў і далейшай іх нейтралізацыі. Часам мы праводзім шырокамаштабныя аперацыі. Але ўсё гэта робіцца не таму, што мы шкадуем людзей і спрабуем такім чынам абараніць іх ад дэманаў. Нам, па шчырасці, на людзей напляваць! Можа, таму і вынікі аперацый нязначныя, мізэрныя. Да таго ж, канчаткова знішчыць дэмана смерці практычна немагчыма, а нейтралізацыя ягоная, на жаль, абмежавана пэўным адрэзкам часу: ад некалькіх гадоў да некалькіх тысячагоддзяў, у залежнасці ад сілы магічнага закляцця. Ды і самі людзі, выпадкова набываючы зачараваныя прадметы, істотна паскараюць вызваленне з іх дэманаў, самі пра тое нават не падазраючы. Як не падазраюць і пра тое, што ў хуткім часе абавязкова ператворацца ў жорсткіх і бязлітасных забойцаў.

Адзін з такіх дэманаў і знаходзіўся цяпер у целе Веркі. Дакладней, у яе свядомасці. На шыі ў сяброўкі я крыху запознена разгледзела тое, што павінна была выявіць адразу ж: пацямнелую ад часу нефрытавую камею на тонкім залатым ланцужку.

Ланцужок выглядаў даволі сучасна, чаго нельга было сказаць пра саму камею. Старажытнагрэчаская праца. І гэты дэман, здаецца, быў нейтралізаваны ў ёй таксама вельмі і вельмі даўно. Не дзіўна, што, вырваўшыся на свабоду, ён адным махам забіў ажно траіх чалавек. Дзіўна іншае.

Верка была ў Грэцыі мінулым летам (сама мне пры адной з сустрэч хвалілася), значыць, гэту смяротна небяспечную забаўку яна прывезла адтуль. І ўвесь час насіла яе на шыі без усялякіх шкодных наступстваў!

Нарэшце, Верка ўсё ж такі не вытрымала і зламалася. Але колькі дабрыні і спагады павінен мець чалавек, каб амаль год паспяхова супраціўляцца дэману смерці! Ды яшчэ такому магутнаму. Нават мне побач з ім не па сабе неяк!

Крыху павагаўшыся, я ўсё ж вырашыла дзейнічаць: паспрабаваць зняць з шыі Веркі небяспечны амулет.

Але гэта аказалася не такой простай справай. Не паспела я і дакрануцца да камеі, як Верка, здрыгануўшыся ўсім целам, аберуч ухапілася за амулет і так моцна яго сціснула, што нават косткі пальцаў пабялелі. Пры гэтым яна працягвала спаць.

«Кепска! — міжволі падумалася мне. — Вельмі кепска!»

Дэман упарта не жадаў пакідаць сваё новае прыстанішча. Яму хацелася забіваць яшчэ і яшчэ. Вось толькі я была з гэтым катэгарычна не згодная!

Падышоўшы як мага бліжэй да сяброўкі, я пачала асцярожна разгінаць яе тонкія пальчыкі. Адзін. другі. трэці. Вунь ужо і край камеі вызваліўся.

І тут Верка, адпусціўшы амулет, раптам ухапіла мяне за горла. Аберуч. І сціснула яго так, што ў мяне дыханне перахапіла.

Не чакаўшы нападу і таму зусім да яго не падрыхтаваўшыся, я крыху разгубілася. І нават не крыху, а вельмі! І таму, калі паспрабавала вызваліцца, нічога ў мяне не атрымалася. Нейкі час мы адчайна тузаліся на ложку, потым зваліліся на падлогу і працягнулі барацьбу там.

Верчыны пальцы сціскалі маё горла з такой сілай, нібыта і не пальцы гэта былі, а сапраўдныя сталёвыя абцугі. І добра яшчэ, што я магла ашчадна расходаваць кісларод і працяглы час нават зусім без яго абыходзіцца.

Дэман (не Верка, а менавіта дэман) зразумеў, што такім чынам яму не перамагчы. Таму, адпусціўшы маё горла, Верка імкліва ўскочыла на ногі і рынулася ў бок кухні. І амаль адразу ж вярнулася, трымаючы ў руках па вялікім вострым нажы. Яна шпульнула іх у мяне адзін за адным з такім спрытам і хуткасцю, нібыта ўсё жыццё займалася.

Верка рабіла гэта, працягваючы салодка спаць .

Ад першага нажа я ўхілілася, а другі злаўчылася перахапіць у палёце. Так і карцела адправіць яго ў зваротным напрамку, адным рухам скончыўшы ўсю справу. Тады б дэману не засталося нічога іншага, як толькі тэрмінова пакінуць мёртвае цела і шукаць новае. Маю свядомасць ён захапіць не мог, як бы ні спрабаваў. Адзіны шлях ягоны тады быў бы — назад, у камею. А што далей рабіць з самой камеяй — нас яшчэ на падрыхтоўчых курсах вучылі. І я б без усялякага шкадавання зрабіла б гэта, калі б.

Калі б насупраць мяне стаяў хтосьці іншы!

Але там стаяла Верка, адзіная мая школьная сяброўка. І забіваць яе мне вельмі не хацелася. Нават тады, калі яна зноў кінулася да мяне, хоць і бяззбройная, але праз гэта не менш небяспечная.

Удар, яшчэ ўдар. Цэлая серыя хуткіх, амаль нябачных для чалавечага вока ўдараў. Мне вельмі няпроста было іх блакіраваць.

А Верка... Дакладней, дэман у яе абліччы, раз’юшаны няўдачай, усё паскараў тэмп нападу. А потым ён нечакана ўхапіў з палічкі шкляную вазачку і, сціснуўшы яе ў пальцах, імгненна ператварыў у цэлую жменю дробных шкляных аскепкаў, а пасля шпульнуў іх веерам у мой бок, спрабуючы патрапіць менавіта ў вочы.

І зноў я аказалася да гэтага непадрыхтаваная: выставіла сілавы бар’ер з такім недапушчальным спазненнем, што не менш за дзясятак небяспечных аскепкаў упілося ў мой твар. Вочы, праўда, яны не пашкодзілі, але рассеклі брыво, у некалькіх месцах падрапалі лоб, а самы буйны сур’ёзна параніў шчаку.

Было нясцерпна балюча, але я зноў сцяміла вельмі позна: аскепкі з’яўляліся падманным ходам з адзінай мэтай — адцягнуць маю ўвагу ад галоўнага. І мэта была дасягнута: у мой бок паляцеў трэці нож, і ўсё, што я паспела, гэта крыху адхіліцца ўбок. Вострае халоднае лязо, замест таго, каб наскрозь прабіць мне сэрца, глыбо ка ўпілося ў левае лёгкае. Я адразу ж адчула, як няпроста стала дыхаць і як хутка напаўняецца гарачай салёнай вільгаццю мой перасмяглы рот.

Кепска! Вельмі кепска, калі не сказаць больш.

Я ўшчэнт прайгравала паядынак і, здаецца, іншага выйсця, як забіць сваю школьную сяброўку, у мяне не заставалася. Хутчэй за ўсё, дэман менавіта на гэта і разлічваў, бо наўрад ці ён сур’ёзна спрабаваў адолець мяне такім прымітыўным спосабам. Што ж, любое забойства для дэмана смерці — найвышэйшая асалода, тым больш, калі ён столькі стагоддзяў прамарнаваў у магічнай «вязніцы».

Але ж гэта была Верка. Ды і ў чым, скажыце, яна вінаватая? У тым толькі, што ў мінулым годзе наведала тую самую Грэцыю, пра якую марыла яшчэ ад школьных часоў?

І тут я, нарэшце, сцяміла, што трэба рабіць! Трэба пабудзіць Верку. Як жа я раней да гэтага не дадумалася!

Я ўзмахнула рукой, і на сяброўку адразу ж абрынуўся цэлы вадаспад халоднай, амаль ледзяной вады. Знізу, пад маім домам, знаходзіцца магутны ваданосны слой, адкуль я і «чарпанула» ваду.

Спалохана войкнуўшы, Верка прачнулася і здзіўлена ўтаропілася на сваю скрываўленую ад раструшчанай вазы далонь. Яна перавяла погляд на мяне. А відок у мяне быў яшчэ той!

— З цябе тырчыць нож! — спалоханна ўскрыкнула Верка. — Табе ў бальніцу трэба неадкладна. я зараз у «хуткую дапамогу». патэлефаную.

Яна рынула да дзвярэй.

— Стаяць! — крыкнула я ўладарна, выплёўваючы на падлогу вялікі крывавы згустак. — Не трэба нікуды тэлефанаваць!

Верка паслухмяна вярнулася на месца, зноў уважліва зірнула ў мой бок. Яна не зводзіла з мяне спалоханнага позірку.

— Сэрца не закранута! — паспрабавала супакоіць яе я. — Так што.

І тут толькі, здаецца, да Веркі дайшло.

— Дык гэта я? — ужо не спалохана, а неяк безнадзейна прашаптала яна. — Дык я і цябе забіць спрабавала?! Ды што ж гэта. што ж я за пачвара такая?! Але ж я не хацела, разумееш, не хацела! Я нават не памятаю, як гэта ўсё адбылося!

І, апусціўшыся на падлогу, Верка заплакала.

— Выклікай «хуткую дапамогу»! — усхліпваючы, шаптала яна. — Чаго ты чакаеш, хутчэй выклікай! А я. мне. Мне не ў міліцыю, мне ў псіхушку трэба! І каб на ўсё жыццё. І ад ложка каб ніколі не адвязвалі нават.

Бедная мая Верка! Яна і не падазравала, якімі прарочымі могуць аказацца яе апошнія словы .

— Слухай мяне ўважліва, Верка! — павольна прамовіла я, уважліва сочачы за кожным рухам сяброўкі. — І рабі тое, што я скажу! Толькі тое, што я скажу і нічога іншага! Дамовіліся?

— Дамовіліся! — усё яшчэ ўсхліпваючы, прашаптала Верка. — А што мне трэба будзе зрабі.

І змоўкла на паўслове, шалёна азіраючыся па баках і шукаючы штосьці ўраз затуманеным позіркам...

— Глядзець на мяне! — з усяе моцы гаркнула я, сплёўваючы чарговы крывавы згустак. — У вочы мне глядзець, каму сказала!

Падзейнічала! Не на дэмана, вядома ж, на Верку, якая ўсё ж цяпер кантралявала значную частку сваёй свядомасці. Позірк яе зноў пасвятлеў, зрабіўся амаль асэнсаваным.

— А цяпер, — усё тым жа ўладарным тонам працягвала я, — павольна паднясі рукі да шыі і здымі амулет! Ну, чаго чакаеш?!

— Не магу! — з істэрыкай у голасе закрычала Верка, адчайна матляючы галавой. — Я спрабавала, але.

— Спрабуй яшчэ!

— Рукі! — спалохана прашаптала Верка, з жахам пазіраючы на ўласныя рукі. — Яны мне не падпарадкоўваюцца! Яны нібыта не мае!

— Яны твае! — зноў гаркнула я на сяброўку. — І ты можаш імі кіраваць! Давай, спрабуй!

— Не магу!

Зразумела ж, Верка не магла! Ні вярнуць кантроль над рукамі, ні, тым больш, самастойна адолець нябачную пачвару. І я гэта ведала, добра ведала. Проста мне трэба было нейкім чынам адцягнуць увагу дэмана ад камеі — хоць на імгненне, але адцягнуць. Здаецца, спрацавала!

— Да мяне! — уладна крыкнула я, працягнуўшы руку. — Сюды!

З тонкім, ледзь чутным звонам лопнуў залаты ланцужок, і, саслізнуўшы з шыі сяброўкі, амулет хутка «паплыў» у мой бок. Адчайна ўскрыкнуўшы, Верка (дэман?) паспрабавала яго перахапіць, але я чакала гэтага і таму была напагатове. Узмахам левай рукі я адкінула яе ўбок, і, не ўтрымаўшыся на нагах, яна паляцела вобзем, але амаль адразу ж ускочыла на ногі, рыхтуючыся да новага нападу.

Вось толькі амулет быў ужо ў маіх руках, і я пачала таропка шаптаць магічныя словы заклінанняў, выбіраючы найбольш эфектыўныя з іх.

Ускрыкнуўшы, як ад болю, Верка зноў звалілася на падлогу. Цела яе, сутаргава скаланаючыся, білася аб паркет, з галавы ва ўсе бакі ляцелі бігудзі. Дэман ніяк не жадаў пакінуць у спакоі сваю ахвяру. Потым, зразумеўшы, што прайграў, ён раптам аберуч ухапіў Верку за горла і пачаў душыць яе ж уласнымі рукамі.

— Не падыходзь. — губляючы прытомнасць, прашаптала Верка. — Бо я. бо мне. так, пэўна, лепш будзе.

Нясцерпна балела галава, перад вачыма кружылася нейкая дзіўная крывавая імгла, а я з апошніх сіл працягвала шаптаць магічныя словы заклінанняў, у душы спадзяючыся, што паспею .

І паспела! У самы апошні момант.

І нават паслала сігнал дзяжурным, перш, чым канчаткова вырубіцца самой.

***

Самае першае, што я ўбачыла, калі расплюшчыла вочы, устрывожаны мамін твар. Я ляжала ў ложку, а мама сядзела побач і моцна трымала мяне за руку.

— Прывітанне, ма! — прашаптала я, азіраючыся. — А дзе.

— У сябе дома, — правільна зразумеўшы маё пытанне, адказала мама. — І дзяжурная брыгада тут. — Не стрымаўшыся яна дадала: — Ты што, не магла адразу ж выклікаць дзяжурных? Што за самадзейнасць, не разумею! Вырашыла, што самастойна зможаш адолець дэмана смерці?

— А я што, не адолела яго? — крыху пакрыўджана спытала я.

— Адолела, адолела! — засмяялася мама і, нахіліўшыся, пацалавала мяне ў шчаку. — Але дзяжурныя справіліся б з гэтым куды хутчэй. Ты, спадзяюся, не будзеш са мной спрачацца?

«І забілі б Верку! — міжволі падумалася мне. — Абавязкова забілі б, бо гэта самае хуткае і рацыянальнае вырашэнне пытання!»

— І самае правільнае, дарэчы! — сказала мама, устаючы з ложка. — Ты і сама зразумееш гэта потым, калі навучышся жыць розумам, а не толькі эмоцыямі... Пайду, згатую табе каву. Па-турэцку, як ты любіш.

— Згатуй, — пагадзілася я. — Штосьці піць захацелася.

— Гэта заўсёды так, калі крыві шмат губляеш.

Нож ужо з мяне не тырчаў, ды і сама рана, здаецца, амаль зацягнулася. І таму я адразу ж, як толькі мама пакінула спальню, перанеслася ў Верчыну кватэру...

Верка спала ў ложку. Заўтра яна, вядома ж, анічога не ўспомніць з начных падзей. Дзяжурныя (іх было двое) стаялі каля нябожчыкаў на падлозе і пра штосьці спрачаліся.

Адзін з іх, Толік, быў мне добра знаёмы. На курсах разам вучыліся, ды і да гэтага перасякаліся на розных мерапрыемствах. Другога дзяжурнага, высокага сіваватага мужчыну сярэдніх гадоў, я бачыла толькі некалькі разоў, ды і тое здалёк.

— А вось і наша гераіня! — весела ўсклікнуў Толік, звяртаючыся да мяне. — Як сябе адчуваеш?

— Нармальна! — сказала я і, паказваючы на трупы, дадала: — А што вы з імі зрабіць хочаце?

Яны здзіўлена перазірнуліся.

— Распыліць! — усё з той жа весялосцю сказаў Толік. — Ці ты, можа, вырашыла, што мы іх ажыўляць збіраемся?

Гэта, вядома ж, быў жарт, бо прайшло ўжо занадта шмат часу для ажыўлення. Ды калі б і не прайшло. Мярзотнікаў і без гэтых траіх хапае!

— А ў цябе ёсць нейкая іншая прапанова? — насцярожыўся высокі мужчына.

— Іншая! — сказала я. — Бо нельга, каб яны зніклі бясследна! Трэба зрабіць так, каб яны загінулі, але не тут. Не ў гэтай кватэры, я маю на ўвазе.

— Не зразумеў! — сказаў высокі і паглядзеў на Толіка.

У адказ Толік толькі паціснуў плячыма і здзіўлена зірнуў на мяне.

Халера, як ім растлумачыць відавочнае?! Што, магчыма, хтосьці ў той бандыцкай канторы ведае, куды і з якой мэтай паехалі вечарам гэтыя мярзотнікі! Паехалі і. І зніклі самым незразумелым чынам, ды яшчэ пакінуўшы сваю машыну каля Верчынага пад’езда. Дык няхай лепш яны не знікнуць, а загінуць, але неяк паіншаму! І, галоўнае, не тут, а дзе-небудзь у іншым месцы!

— Глупства! — сказаў высокі. — Выдумляеш, дзяўчынка, сама не ведаеш чаго!

— Сапраўды! — дадала мама, узнікаючы раптам побач з ім. — Прывітанне, Сігізмунд!

— Прывітанне! — адказаў той, здзіўлена гледзячы на маму. — Дык гэта, выходзіць, твая дачка? А я ж яе толькі маленькай і бачыў.

— Вырасла! — сказала мама і працягнула мне кубачак з кавай. — Трымай!

Але, ігнаруючы іх абодвух, я ўмольна глядзела на Толіка. Я ведала, што пада-

баюся яму крыху. а можа, і не крыху.

— Давай зробім, як яна просіць, — не вытрымаўшы майго ўмольнага позірку, здаўся Толік і, павярнуўшыся да напарніка, дадаў: — Ну, хочаш, я сам усё зраблю?

Высокі нічога не адказаў, мама таксама прамаўчала. І Толік пачаў.

Перш-наперш ён узняў нябожчыкаў на ногі. У тым сэнсе, што прымусіў іх узняцца і рушыць да выхада. Яны паслухмяна падпарадкаваліся. А той з іх, які быў распрануты да пояса, нахіліўшыся, спрытна падхапіў сваю скураную безрукаўку, што валялася на падлозе зусім побач са мной...

Страшнаватае гэта было відовішча. Мне нават не па сабе неяк стала. Бо ўсе трое выглядалі амаль як жывыя.

Потым яны выйшлі (Толік, вядома ж, падаўся ўслед за імі), і мне адразу ж стала лягчэй. Узяўшы з рук мамы кубачак гарачай кавы, я з асалодай прыпала да яго засмяглымі вуснамі.

— Ну, што, дадому? — спытала мама. — Табе, дарэчы, тэрмінова паспаць трэба!

— Яшчэ хвіліначку, — папрасіла я, таропка дапіваючы каву. — Толіка дачакаемся.

У гэты час Толік з’явіўся ў кватэры, і выгляд у яго быў задаволены.

— Парадак! — сказаў ён, па-змоўніцкі падміргваючы мне. — Камар носу не падточыць!

Ды я і сама ведала, што Толік зрабіў усё, як трэба. Г этыя трое акуратна выйшлі з пад’езда, потым змаглі самастойна залезці ў шыкоўную сваю іншамарку. А потым паімчалі. Куды? А вось гэта не мела аніякага значэння. Галоўнае, яны павінны будуць выехаць за горад, ад’ехаць ад яго на даволі-такі прыстойную адлегласць, а ўжо потым на поўнай хуткасці ўрэзацца ў што-небудзь вялікае і бетоннае. Галоўнае, каб побач людзей не аказалася. Але гэта Толік, здаецца, таксама прадугледзеў.

— Ксенія! — пачала губляць цярпенне мама. — Колькі чакаць?!

— Яшчэ хвіліначку!

Я падышла да ложка, на якім салодка спала Верка. Заўтра яна анічога не ўспомніць, апрача таго, як прымала ванну ды «ўпрыгожвала» бігудзямі галаву. Драпіны ад шкляных аскепкаў на руцэ ёй таксама здагадаліся вывесці.

— Ксенія! — паўтарыла мама. — Ідзём!

— Зараз!

Я нахілілася да Веркі і прашаптала ёй у вуха:

— Заўтра ж змяні работу! Чуеш, заўтра ж?! Ты мяне зразумела?!

— Зразумела, — ледзь чутна прамармытала Верка, не расплюшчваючы вачэй. — Заўтра ж змяню!

— І ведай, што я цябе люблю, дурнічку!

— Ксенія! — у трэці раз паклікала мама.

— Іду, ма!

У наступны момант мы былі ўжо ў маёй кватэры...

Content

Аўласенка Геннадзь Забойствы, якіх не было...