Разанаў Алесь

Воплескі даланёю адною

Алесь Разанаў

Воплескі даланёю адною

Пункціры

Падрыхтаванае на падставе: Разанаў, А. С. Воплескі даланёю адною: Пункціры / Алесь Разанаў. - Мінск : I. П. Логвінаў, 2010. - 76 с.

ІSВN 978-985-6901-74-7.

Copyright © 2013 by Kamunikat.org

Пункціры

*

Да самага воблака ўзняўся

грудок,

а траве ахвота

яшчэ вышэй.

*

Варона закаркала,

дрозд засвісцеў:

с в а е

у горадзе незнаёмым.

*

Нататнік змакрэў:

набраўся

уражанняў ад дажджу.

*

Ці высакосны, ці просты —

што мае

люты наўме?

Зазірае

у шчыліну месяца сакавік.

*

Снег адступае —

займае

трава наступнасць.

*

Колькі гадзін да вясны —

на пальцах

лічыць вярбіна

і лічыць вяз.

*

Лес весялее:

вясна

вясткуе аб наваселлі.

*

Двор у вачах:

з-за плота

дзівіцца вербалоз.

*

Давай пакатаемся!..

Грак

атабарыўся на таксоўцы.

*

Нешта а зловіцца!..

Хлапчукі

закінулі ў сажалку вудачкі –

дождж таксама.

*

Памыўся ўжо?!.

Ззяе

над лазняй маладзічок.

*

Зазелянела вярба:

з азяра

цягнецца качка —

па пацалунак.

*

Нікога,

а ў кірсе

іграе арган:

я нехта?!.

*

Згортваю карту:

вясна

ператрактоўвае краявіды.

*

У столькі прыгод –

уваходзіць

у горад дождж.

*

Разбілася шклянка:

віно —

лужына крыўды.

*

Штось мусіць успомніць?!.

У грамадзе

зялёнага быльніку

ссохлы.

*

Вясна на дварэ:

абмінаю

адтуліны ў падзямлю.

*

Срабрысцеюць гукі:

званіцу

азорвае маладзік.

*

З рукі ў руку –

перакладаю

камень у твор.

*

Самі развяжуцца:

вішня

у белых вузельчыках.

Красавік.

*

Між сказаным і невыказным

працяжнік:

з вакзала

вырушваецца цягнік.

*

Што абяцаецца — будзе!..

У грудзі

б'е сябе гром,

жагнаецца бліскавіца.

*

Нанова знаёмімся!..—

Зелянеюць

бярэзіна і сасна.

*

Спазняюся:

лічыць

кіроўца маршруткі рублі,

я — хвілі.

*

А швы залатыя!..

Вясна

шые шыкоўныя шаты

дубу.

*

Май на дварэ:

цвітуць

спевамі дрэвы.

*

Пакліканы ў будучыню —

ручай

радуюць перашкоды.

*

Варушыцца скіба —

мо хібы

вышуквае грак у раллі,

мо хлеб?

*

Свае!.. —

Акаляюць

аблокі гмах.

*

Гай зелянее:

у словы

просіцца верш.

*

Давай павітаемся!..

Прыкладаю

далонь да ліповых лісцінаў:

давай!..

*

У дзідах і ў ружах:

вядзе

дзень увесь год

да вежы.

*

Мара ўсміхаецца —

твар

падставіла сонцу вясноваму

маладзіца.

*

У лужынах:

дождж

выроўнівае дарогу.

*

Можа, спаткаемся недзе?!.

Кладу

кашулю і швэдру ў кантэйнер:

можа...

*

Мяняемся сонцамі!..-

Маладую

ўгаворвае леташняя трава.

*

Кажа - а што?!.

Выходжу

па тлумачэнне:

дождж.

*

Пацэліла ў самую кропку!..

З вярбы

сарвалася кропля:

кругі на лужы.

*

На сёння:

у дыядэмы

аздобіў пупышкі

снег.

*

Акраец нічыйнага шчасця —

з-за хмар

вынырвае месяц:

наце!..

*

Складаецца верш —

краявід

угадвае словы.

*

У вываратнях:

віхура

атабарылася ў бары.

*

Цепліцца свечка:

спяць

з усмешкай цюльпаны.

*

Спыняецца і ад'язджае

цягнік:

тойсамы

усюды дождж.

*

Ад незнаёмкі:

абходжу Брэмен

з ружаю на грудзях.

*

Збіраюцца хмары:

будуе гром

нанава горад.

*

Каму пацалунак,

каму ласунак,

а разам

паразуменне:

ружа і чмель.

*

Крыніца:

ў прыгоршчы

зачэрпваю глыбіню.

*

Змяркаецца:

пераходзіць

дарогу лес.

*

Не бачылі?!.

Выставіў крот

свой андэрграўнд

на агародзе.

*

Без сёння:

бяссонне глядзіць

у ноч.

*

Бачацца з вечнасцю —

у сустрэчы

воблака і гара.

*

Тут плавала,

там шкандыбала —

качка

ляціць па-над берагам

і па-над ракой.

*

Шматкроп'е і клічнік:

паклікаў

маланку дождж.

*

Стукае дзяцел –

тлўмачыць,

хто яна й што,

сасне..

*

Не мае айчыны?!.

Лагчынай

сунецца постаць —

ад аблачыны.

*

Рака адступаецца —

сквар

дол латае і цыруе.

*

Усюды набыўся:

дождж

вядуць ручаі —

дадому?!.

*

Набраў і нясе бярэмак

пылу віхор:

у дакор –

мо некаму?!.

Мо нікому?!.

*

Варушыцца купіна:

мурашы

на кірмашы —

у лета.

*

Залева:

у Шпрэвю

плывуць дамы.

*

«Любіш мяне?!.» —

Дзядоўнік

скубе каза

і ківае.

*

Мусіш дагнаць?!.

Ручай

спяшаецца за залевай.

*

Люляецца —

выхваляецца

лодка прад берагам,

што плыве.

*

Ну хто што паклаў тут?

Сабака

абнюхвае шапку

у жабрака.

*

Туды і сюды:

над затокай

гушкаюць ластаўкі

вышыню.

*

Не ўсё яшчэ?!.

Лічыць

іглічыны на яліне

дождж.

*

Убачыў на ходніку грош,

дакінуў другі:

ў набытак.

*

Гутараць між сабою

дзве маладзіцы,

праходжу

між імі: х т о ?!.

*

Штось выпільноўвае?!.

Заплыла

пляміна ў лужу.

*

Рэха — басяк:

сабака

латае брэхам плот.

*

Заварушыліся дрэвы:

далечыню

вядзе навальніца.

*

Паклалася вулачка

ручніком,

а камяні пірагамі:

хадзе дарунак.

*

Лета.

З кашулі

здзьмухваю мураша –

у лета.

*

Датворвае створанае?!. –

Змывае

сляды і абліччы

дождж.

*

I тут пабудзе,

і там —

дзяўчына:

позіркі — матылькі.

*

П'янее:

вада

падае вадаспадам.

*

Выйшаў удзень,

а вярнуўся ўначы:

«Дзе быў?!.» —

пытаецца ціша.

Нанова дома.

*

I я з ёю быў!..

Іду

слядамі ўчорашняй навальніцы.

*

Голас — ружанец:

па пацерках раздае

качка-крыжанка

сажалку качанятам.

*

Спёка:

у сонца

павелічальнае шкло.

*

Ручай, выручай!..—

Дадому

знаходзь дарогу.

*

Сялюся ў мінулае —

гліна

пытаецца: «Назусім?!.»

*

У шышках —

хвіліны

узважваюць год:

хваіна.

*

Пакінутая —

з акна

дзівяцца поцемкі,

з поцемкаў нехта:

хата.

*

«Шnо думаю — тое кажу!..»

Зіхаціць

хмара маланкай.

*

З сумкай у левай,

з пакетам у правай —

вядзе

з рынку спадарыня раўнавагу.

*

Трыганаметрыя нетраў:

дзве елкі

трымаюць адну сасну.

*

«Вось яны, змоўшчыкі!..» —

Бура

абрушваецца на валуны.

*

Смутак адсоўваецца:

з акна

ссоўваю занавеску.

*

Па самае горла:

ўвайшлі ў раку

гарлачыкі і чалавекі.

*

Знесла і хваліцца

«Ікэбана!..»

курыца:

яйка і агуркі.

*

Вуліцу й пляц увішна

вецермяце:

ідзе

спадарыня навальніца.

*

Удзень авадні,

увечары камары,

а конь

пасвіцца: лета.

*

Круціцца кола:

вяслуе

ў пачатак млын.

*

Зацемка вечнасці:

засынаю

з цменам пад галавой.

*

Адсюль і датуль —

бліскавіца

апытвае хмары:

«Ці вы са мной?!.»

*

Гуляюць у карты

ў карчме дзецюкі:

на плячах

тузамі татуіроўкі.

*

Сцежка, што не варочаецца —

з гары

сцелецца ручаіна.

*

Нешта яшчэ недаздзейсніў?!.

На неба

вяртаецца маладзік.

*

Падаю —

падаю

руку то сасне,

то дубу.

*

Апала вада:

ў стаўку

варушацца людзі і рыбіны –

раптам.

*

Вогнішча:

цемра

частуецца лустамі

светлыні.

*

Абрынулася яліна:

галінам

у смутак,

карэнню ў жах.

*

Здаюцца бутэлькі.

Дождж

пытаецца ў кожнага:

«Хто апошні?..»

*

Сярэдзіна лета:

заходзіць

дарога за небакрай.

*

На слупе адною

нагою —

бацян

высноўвае формулу

раўнавагі.

*

Вартуе вароты трава:

у бязлюддзя

знаёмы твар.

*

Вулачка блытаецца

у даўніне:

шурпаты

у дрэва дотык.

*

Наставіла стрэшку далонню —

ці ёсць

хто-небудзь дзе-небудзь:

хата.

*

У яблыках:

гром

прад яблыняй падае

на калені.

*

Два воблікі

вымкнулі з грамады

і зноўку ў ёй зніклі —

спакутаваны і спагадны.

*

Укінуў кашулю ў раку:

цяпер

адступішся, спёка?!.

*

Лес у люстэрках:

зрокі

хаваюцца ў каранях.

*

Хіба я сп'янеў?!.

Паклаў

яблык на голаў сабе

вясковец.

*

Вагаецца кладка —

угадвае:

гэта ты?!.

*

Смага-магніт:

вярбіны

хіляцца да ракі.

*

Ведае мэту:

камета

свідруе ноч.

*

Юрта на ўсіх

і на кожнага:

сонца

атабарылася на зямлі.

*

Услалася сцежка

саломаю:

смела

кладзіся, дождж!..

*

У полі імжа:

разгарнуўся

кветкай на быльніку

матылёк.

*

Якая вялікая!..

Чараціна

вагае цень.

*

Цягнік аддаляецца:

ростань

займела голас,

аблічча — далечыня.

*

З саломінаю:

нясу

ў руцэ падарунак ветру.

*

У заўтра:

зярняты

збіраюцца ў каласы.

*

Вагаецца вецце

за вокнамі і адтуль

тлумачыць,

што тут утульна.

*

Выкопваецца:

пазіраюць

на бульбіны гусакі

і гусі звысоку.

*

Воплескі даланёю

адною:

лунае

кляновы ліст над зямлёй.

*

Згасае прастора:

з учора

свецяцца галасы.

*

Арэнаю ноч:

сірэна

узломвае немату.

*

Сонца згарае —

пара:

вымаўляе

гара малітву.

*

Лета забралі

і адляцелі:

нудзьгуюць

без ластавак правады.

*

Начныя сядзібы:

дрэвы

чытаюць чыесьці сны.

*

Лепш позна, чым не...

Натую

літары пад ліхтаром.

*

«Не трэба мне гэткай

увагі!..» —

Ўцякае

ад ветру ліст.

*

Глеба і неба:

хмары

паклаліся на раллю.

*

Восень:

глыбее

позірк у азяра.

*

Парадкуюцца:

бяруць

вечар вароны

нанач.

*

Складае карціну?

Скідае

у возера клён лісты.

*

Хоча суцешыць

з тым, што настала?!.

У далікатных

дотыках дождж.

*

Туман:

наваколле

уцягваецца ў нішто.

*

Падае лісце:

жаль

свеціцца воблікамі

жывымі.

*

Стракочуць сарокі:

дзеляць

кароткі дзень.

*

Хто тут?!.

Кладуцца на дол ціхмяна

чыесьці сляды —

лісты.

*

Хай будзе, як ёсць?!.

Развяла

яблыня рукі:

восень.

*

Вечар журлівіцца:

жураўлі

ляцяць у чырвоныя далячыні.

*

Блукае па пожні

засмучаны дождж —

спазніўся?!.

*

Спадае лісцё:

адымае

ясень імя сваё

ад сябе.

*

Цёмная плынь:

спыніўся

з кілімамі залатымі

на двух берагах

лістапад.

*

Ні там і ні тут:

нітуе

наўколле дождж.

*

Эліта:

лістота

ляціць — застаецца

налета лес.

*

Шукаюць, што знікла?!.

Блукаюць

па вуліцах скразнякі.

*

Хочацца ў пару?!.

Ў тумане

нудзяцца венікі

і спадар.

*

У шэрані:

увабраўся

у княскія строі хмыз.

*

Пакінуты —

лістапад

просіцца ў кляштар.

*

Змяркаецца.

Рэцытуюць

гусі ў двары

псалмы.

*

Агністая —

да камля

лістота памкнулася:

ах, вавёрка!..

*

Адважваюцца:

сняжынкі

вагаюцца над зямлёй.

*

Бадзяецца і хапае,

дзе выпадзе,

пахі

вецеру горадзе:

згаладнеў?!.

*

Са снегу халявы,

падэшвы з лёду:

абула

даліна мае сляды.

*

Да студні тудою!...

Іду па ваду –

вёдры павадырамі.

*

Згалелі —

увышыню

дрэвы ўзнялі малітву.

*

Пустка за вокнамі:

адпускае

нехаця крама

пакупнікоў.

*

Мацуйцеся!..

Ў дрэўцы

ушчэпліваецца мароз.

*

Падае снег.

Даганяе

дзяўчына хлапца:

дагнала!..

*

То кручы, то прорвіны –

паўмярзалі:

іду па сваіх слядах.

*

I снегу насеялася,

і маладзік

прарэзаўся: ліхтары

ў бадзёрым настроі.

*

Трэцца рука аб руку:

так трэба, —

запэўнівае мароз.

*

Сцірае зіма

алфавіты:

напамяць

ведае верш рака.

*

Прыйшлі і пайшлі

жабракі, а кійкі

пакінулі:

умаляваўся

у палатно краявіду плот.

*

Ім абы ўпарціцца!.. –

Абураецца вецер,

вароты рыпяць.

*

Кланяюся:

на куп'і

рубінамі журавіны.

*

У полі сляды:

адліга

займела павадыроў.

*

Новымі ботамі

тупаціць

на ганку спадарыня:

дзякуй снегу!..

*

Скрыпае снег —

рыфмуе

некага і мяне.

*

Сабралася ў кроплі

і засяліла

наўколле сасну:

адліга.

*

Цвіці!..

Абняла

яблыню завіруха.

*

Прынеслі палонцы

качкі паклон:

з палону

вырвалася Няміга.

*

Думае месяц:

без дайпрычыны

спаўзае з пагорка

снег.

*

У снежным бязмежжы выспа

заплаканых дрэў:

цішыня

ўздымаецца і ападае.

*

Сее жанчына

жвір на сцяжыну:

на голай

галіне грак.

*

«Не аддавай мяне!» —

Ля бярозы

сплаканы снег.

*

Туман у Сяльцы:

галасы

тое, што ёсць,

шукаюць.

*

«I як я тут апынулася?!.» —

Крыга

асвойваецца ў стаўку.

*

Мусіш знікаць?

Набраўся

плямінаў снег.

*

Туды і сюды —

пераходзіць

кладка ўвесь дзень

ручай.

*

На скрыжаванні:

тлумачыць ё с ц ь,

дзе быў я,

дзе буду.

*

Што ні цягнік —

пераўлік:

хваіны

хаваюцца ў кругаверць.

*

Сюдой!..—

З-пад страхі

выторквае комін

палец.

*

Усюды наведаўся:

ветах

вандруе ўнаадварот.

Мае сябе — спявае

ручай,

а сумёт нямы.

*

Словы аціхлі:

у немату

стукае сэрца.

*

Ці ўсё разумееш?

Чытае дождж

зімовыя піктаграмы.

*

Мо сто, а мо дзвесце —

выйшлі

на вуліцу постаці,

каб увесці

некага ў весніцы:

плот.

*

Свае, ды высока:

сочаць

за мною бярэзіна

і сасна.

*

Мае ключы —

адмыкае

скалу ручай.

*

З кубачкамі —

пераходзіць

вулачку гаспадарыня:

пахне

кавай і цеплынёй.

*

Адолелі:

дзьмухаўцы

ўздымаюць з-пад долу

сонцы.

*

Мяняюцца месцамі

сосны і сны:

у белай

кароне гара

тамсама.

*

Кумкаюць —

з неба

сцягваюць жабы

дождж.

*

Развітваецца

і зноў

вітаецца вецер з сасной —

кахае?!.

*

З вайны?!.

Валуны

гояць у рэчцы раны.

*

Вуліцы ў шыбінах:

піша

пальцамі пісьмы

дождж.

*

Заварушылася звіліна —

папаўзла

у багну вужака:

зноўку,

сцяжына, можаш ісці!..

*

Не рыбіны і не рыбак,

не жабры і не жабрак —

бутэлькі

мые ў рацэ дружбак.

*

Слуп светлы,

слуп цёмны —

нябёсы

ўгрунтоўваюцца ў зямлю.

*

Світае:

выходзяць

бярозы з лесу,

ўваходзяць

яліны ў лес.

*

Зрушыўся камень —

сцежку

паказвае некуды

нацянькі.

*

З клёкам у дзюбах:

клякочуць

на коміне —

ад самоты

лекуюць хату —

буслы.

*

Паверхня вагаецца:

вецер

з розуму зводзіць

траву.

*

Адчыненае —

хаваюць

у возеры горы

глыбачыню.

*

Пеўні спяваюць:

хвілі

расхопліваюць аўтамабілі

туды і сюды.

*

Мост у замках,

а рэчка

струменіцца —

па ключы?!.

*

Ва ўсе бакі вокі —

аблокі

у лета наймаюцца

ў пастухі.

*

Пад сподам гаспода:

вартуе

дрыгву аер.

*

Каб — кап:

капейка...

Капае лейка.

*

Вуліцы - рэкі:

у недарэкі

ўмалёўваецца трамвай.

*

З глыбіняў хвіліны –

дзяўбе

дзяцел хваіну.

*

Апранута ў дождж –

ідзе

вуліцай прыгажуня.

*

У тварах імгненні —

мігціць

у цемры цыгарка:

н е х т а .

*

Смык і струна —

чараціна

гуляе ў гук.

*

На бруку адмеціны:

ўвышыні

ўсміхаюцца вішні.

*

З гуляння дахаты:

рака

вяртаецца ў рэчышча

вінавата.

*

Спыняюся:

прытуляюся

спіной да яліны —

да вышыні.

*

Постаць з-за постаці:

у блуканне

уводжу лес.

*

Сцежка плыве.

«Сюдою

хадзі!..» — трыпутнік

абапал выслаў сляды.

*

Лішнія?!.

Акуляры

здымае васпан:

туман.

*

Схапілася:

з каранёў

выцягваюць яблыкі яблыню —

у сусветы.

*

З гарою?!.—

О так!..

З вадою?!.

Латак

язык паказвае спёцы.

*

Бераг у ценях —

плывуць вужы

возерам Доўжа:

ў галовах сонцы.

*

Трэскае сук —

вяду

у небяспеку прасеку.

*

Адліў і прыліў:

у камень

хавецца глыбіня,

у глыбіню — камень.

*

Свеціцца вецер —

здзімае

з бярэзіны прамяні.

*

Звоніць —

зжынае

бажніца час.

*

З нагі на нагу:

дамоў

вяртаецца вечар.

*

Дык уздымайся!..—

Драбіну

спускае з гары

ручай.

*

Імжа:

расплылася мяжа

між тым, што было,

што будзе.

*

Падае —

у падзеі

пытаецца: «Дзе я?»

ліст.

*

Некалі быў тут?!.

Згадкай

абмацваю зоркі

і камяні.

*

Парушаны —

мур

гутарыць нема

з некім.

*

Канаты святла:

з цемрыні

цягнуцца вуліцай

аўтамабілі.

*

Брава-выява:

ўвабраўся

ў мелодыю барваў

лес.

*

Прыгожая —

у абдымкі

вецер бярэ бярозу:

«Ляцім са мной!..»

*

Глыбокія вокны:

вачам

хочацца ўбачыць

Бога.

*

Некім пражыты —

сялюся ў дом

і высяляюся:

восень.

*

Не для цябе!..

Варона

ляціць да крыжа:

Рарон.

*

Рашае задачы:

і адымае,

і прыкладае

восень лісты.

*

Згорблены — па-над

гарою ветах

сланяецца: нешта

забыў, а што?

*

Ні долаў, ні высяў —

перамагліся:

кружляюць

арлы ў імгле.

*

Кропелькі неба

ў каменні —

ядловец

дзівуецца мне,

я — яму.

*

Жоўтыя вокны

у восені:

з-пад ілба

зырае месяц.

*

Вісяць у паветры

лісты —

масты

між тым, што было

і будзе.

*

Постаці-здані:

ўваходзіць

бездань у лістапад.

*

Туман:

ні аб чым

думае вечар.

*

Сонца цярушыцца,

свеціцца дождж —

змяшала

найменні восень.

*

Цёмныя страхі:

прарочыць

зіму рака.

*

У срэбры:

выносіць чарот

з вечара ў раніцу

ўзнагароду.

*

Застаўся —

пільнуе ў пустцы

зялёны палын

зіму.

*

Змяняецца гразь

на каменне —

мароз

паказвае розум.

*

Дні скарачаюцца:

ручаіну

ўсцілае дно.

*

У шэрані схілы:

з'язджае

з высачыні зіма.

*

Скавалася азярына —

схавалася:

расхінае

вецер чарот.

*

Поле ўзарана:

ідзе з сяўнёю

снегу зіма.

*

Маё — і пярэчыць мне!..—

Ў рэчцы

шклянее лёд.

*

Уцелясняюцца —

усяляюцца

сны ў наваколле:

снег.

*

Варушацца цемра і бель —

бяру

ў павадыры завіруху.

*

Снег выпаў:

па цаліку

вядзе самалёт

сцяжыну.

*

Снежань:

кунежацца

сосны ў сне.

*

I хто тут жывы?!.—

У лядах

чытае сляды

зіма.

*

Слізка:

за плот

трымаецца вецер.

*

Ідзі, куды хочаш!..—

Сцеле

кудаса снег:

Сялец.

*

Вякі сшаравалі —

з маснічын

выторкваюцца сукі:

смалякі!

*

Сёння — не ўчора:

да новай

высновы з дуба

хіліцца ліст.

*

Я ад'язджаю,

ты не:

імгненні

нітуюцца ў гаману.

*

Увальваюся ў хвалу

з галавой:

завея

наставіла хорамаў

там і тут.

*

У высі ўзняліся?!.

Бялее

на дахах снег.

*

Вечар зімовы,

дровы

гараць — замовы

шэпча ў гаршку адвар:

маю быць здаровы!

*

Навокал абрывы:

ў душы

вышукваю крылы.

2007-2009

Content

Разанаў Алесь Воплескі даланёю адною

Алесь Разанаў Воплескі даланёю адною

Пункціры