Paul B. Thompson

Tonya C. Cook

Pierworodny

Prolog

Rok Delfina (2308 PC – Przed Kataklizmem)

Wielka rzeka Thon-Thalas płynęła na południe poprzez lasy Silvanostu. Od trzech czwartych swej długości rozwidlała się i bliźniaczymi strumieniami opływała wyspę zwaną Fallan. Leżała na niej stolica państwa elfów — Silvanost.

Było to miasto wież. Olśniewająco białe, pięły się ku niebu; niektóre tak wysokie i strzeliste, że przytłaczały sobą porastające stały ląd masywne dęby. W przeciwieństwie do silvanestyjskich ziem wyspę Fallan porastało zaledwie kilka drzew. Większość wycięto dawno temu, by ustąpiły miejsca miastu. Wówczas to Silvanesti przemienili swymi czarami marmurowe i kwarcowe formacje wyspy w domy i wieże. Przybywający z zachodu Drogą Króla wędrowcy mogli ujrzeć ukryte pośród drzew marmurowe miasto, które w promieniach słońca lśniło bladym, perłowym blaskiem. Nocą Silvanost pochłaniał skąpe światło księżyca i gwiazd, posyłając w niebo delikatną czarną poświatę.

W tę niezwykłą noc niebo wypełniały skłębione chmury i na ziemię spadł chłodny deszcz. Po wyspie raz za razem przetaczały się podmuchy rześkiego wiatru. Mimo to ulice Silvanostu były pełne. Nie bacząc na pełen wilgoci chłód, wszyscy mieszkańcy miasta stali na zewnątrz swych domostw, pokrzykując, klaszcząc i radośnie śpiewając. Wielu trzymało w dłoniach chronione przed deszczem świece, których tańczące płomyki dodawały uroku przedziwnej, świątecznej atmosferze.

Tego wieczoru w stolicy wydarzyła się rzecz wyjątkowa. Sithel, Mówca Gwiazd i władca wszystkich Silvanestyjczyków, został ojcem. Dodatkowym szczęściem było to, że jego królewska małżonka urodziła dwóch synów. Sithel był więc ojcem bliźniaków, co wśród elfów było niezwykłą wręcz rzadkością. Świętujące w tę chłodną i wilgotną noc elfy natychmiast zaczęły nazywać swego władcę „Podwójnie Błogosławionym”

Mówca Gwiazd nie przyjmował jednak gratulacji. Nie było go nawet w Pałacu Quinari, gdzie jego małżonka — Nirakina — wciąż leżała w łożu ze swymi nowo narodzonymi synami. Sithel oddalił się od swej świty i szedł samotnie placem pomiędzy pałacem i Wieżą Gwiazd — oficjalną siedzibą Mówcy. Choć zwykłym obywatelom nie wolno było przebywać na placu nocą, Sithel wyraźnie słyszał echa ich świętowania. Wolnym krokiem przeszedł poprzez mroczne zarysy otaczającego wieżę ogrodu i kierując się jego ścieżkami, wszedł do wnętrza budowli.

Zmierzając w kierunku szmaragdowego tronu, Sithel spoglądał na przestronną salę audiencyjną. Nie była ona całkowicie pogrążona w ciemności. Sześćset stóp ponad jego głową ziała wycięta w dachu wieży dziura, która otwierała się na niebo, Przez nią do sali sączyło się światło Księżyca, które zdołało przebić się przez ciężkie, skłębione chmury. Ściany wieży przecięte były wijącymi spiralami wąskich okien i inkrustowane wszelkiego rodzaju klejnotami. Rozszczepiały one światło księżyca na liczne, opalizujące drobinki, które zalewały ściany i podłogę tysiącami kolorów.

Teraz Sithel nie miał jednak głowy, by upajać się pięknem owego widoku. Spocząwszy na tronie, na którym zasiadał już od dwustu łat, wsparł dłonie na szmaragdowych podłokietnikach, pozwalając, by chłód kamienia przeniknął i ukoił jego zbolałe serce.

W monumentalnym wejściu paja wiła się postać.

— Wejdź — zachęcił Mówca, Jego głos był zaledwie odrobinę głośniejszy od szeptu, jednak nadzwyczajna akustyka wieży sprawiła, że nowo przybyły wyraźnie usłyszał jego słowa.

Usłuchawszy głosu władcy, postać zbliżyła się. Mężczyzna przystanął u podstawy schodów prowadzących do podwyższenia i postawił na marmurowej posadzce misternej roboty piecyk. Pokłonił się Mówcy i rzekł:

— Wezwałeś mnie, Wielki Mówco. — Jego głos był łagodny i pobrzmiewał zaśpiewem północnych krain.

— Vedvedsico, sługo Gileana — odparł Sithel. — Wstań.

Vedvedsica wstał posłuszny słowom władcy. W przeciwieństwie do kapłanów z Silvanostu, którzy zwykli odziewać się w białe szaty przepasane szarfą w kolorze ich bóstwa, Vedvedsica miał na sobie spiętą pasem, szarą tunikę. Jego bóg nie miał w mieście swej świątyni, jako że bogowie Neutralności nie byli oficjalnie tolerowani przez kapłan służących bogom Dobra.

Kapłan przemówił:

— Wasza Wysokość pozwoli, że pogratuluję mu narodzin synów.

Sithel, zniecierpliwiony, pokiwał głową.

— To z ich powodu wezwałem cię tutaj — odrzekł. — Czy Twój bóg pozwala ci zajrzeć w przyszłość?

— Mój pan, Gilean, trzyma w dłoniach Tobril, Księgę Prawdy. Czasem pozwala mi zajrzeć do jej wnętrza Z wyrazu twarzy kapłana można było wyczytać, że zgłębianie tajników owej księgi nie należało do przyjemności.

— Dam ci sto złotych monet — odparł Mówca. — Zanieś modlitwę do swego boga i odkryj przede mną los mych synów!

Vedvedsica ponownie pokłonił się władcy. Zanurzył dłoń w obszernych kieszeniach swej szaty i wyciągnął z niej dwa suszone liście, sztywne i kruche, choć wciąż jeszcze lśniąco zielone Zdjąwszy z piecyka stożkowatą pokrywę, odsłonił umieszczone w nim rozżarzone węgle i trzymając oba liście za łamliwe szypułki, umieścił je tuż nad stłumionym ogniem.

— Gileanie Księgo! Szary Wędrowcze! Mędrcu Prawdy! Bramo Dusz! Poprzez ten ogień otwórz me oczy i pozwól mi zajrzeć do księgi wszech prawdy! Głos kapłana był teraz silniejszy, rozbrzmiewając w pustej sali. — Otwórz Tobril! Odnajdź dla Mówcy Sithela przeznaczenie jego nowo narodzonych, bliźniaczych synów!

Vedvedsica położył liście na rozżarzonych węglach. Natychmiast zajęły się ogniem, z który z głośnym trzaskiem otoczył je płomieniami. Znad piecyka, leniwą smugą uniósł się dym; gruby, szary dym, który wzbijając się do góry, nieustannie gęstniał. Sithel ścisnął podłokietniki swego tronu i ze zdumieniem obserwował, jak dym wije się i skręca. Vedvedsica uniósł do góry swe szczupłe ramiona, jak gdyby chciał objąć nimi skłębione opary.

Stopniowo dym przybierał drżący kształt rozwiniętego zwoju. Sithel widział zaledwie jego tył, podczas gdy zapisane słowa przeznaczone były wyłącznie dla oczu Vedvedsicy. Usta kapłana poruszały się bezgłośnie, gdy czytał słowa zapisane w księdze zawierającej całą mądrość bogów.

Po niespełna trzydziestu sekundach ogień zupełnie strawił bliźniacze liście. Płomienie sięgały teraz trzech stóp, bez ustanku rozpraszając gęsty dym. Z kolejnym rozbłyskiem ognia kapłan wrzasnął z bólu i zatoczył się do tyłu. Widząc to, Sithel natychmiast zerwał się na nogi, podczas gdy Vedvedsica runął bez sił na kamienną posadzkę.

Pokonawszy prowadzące do podniesienia schody, Mówca uklęknął obok kapłana i delikatnie obrócił go na plecy.

— Co zobaczyłeś? — spytał niecierpliwie. — Mów, rozkazuję ci!

Vedvedsica odsunął dłonie z twarzy. Jego brwi były nadpalone, a twarz osmolona.

— Sześć słów... ujrzałem zaledwie sześć słów, Wasza Wysokość — odparł łamiącym się głosem.

— Cóż to były za słowa? — spytał rozgorączkowany Sithel, potrząsając wiotkim ciałem mężczyzny.

— Tobril rzekł: „Każdy z nich nosić będzie koronę...".

Sithel nachmurzył się, marszcząc białe, łukowate brwi.

— Cóż to znaczy? Dwie korony? — ze złością zażądał wyjaśnień. — Jak mogą obaj nosić korony?

— Znaczy to dokładnie to, co znaczy, Podwójnie Błogosławiony.

Mówca spojrzał na piecyk i wciąż tlące się w jego wnętrzu węgle. Przelotne spojrzenie na spisane w wielkie księdze słowa niemalże kosztowało Vedvedsicę wzrok. Jaką przyjdzie zapłacić Sithelowi za poznanie przepowiedni Gileana? Jaką cenę przyjdzie zapłacić Silvanesti?

1

Wiosna — Rok Jastrzębia (2216)

Wiatr rozproszył chmury, które w jaskrawych promieniach słońca zdawały się oślepiająco białe. W przeświecających pomiędzy nimi plamach błękitu śmignęła i zatoczyła krąg mroczna, skrzydlata sylwetka. Z każdym potężnym uderzeniem szerokich skrzydeł stworzenie — dużo większe od ptaka — wzbiło się do góry. Kiedy uniosło się ponad najniższe chmury, zawisło w jednym miejscu, szybko i mocno łopocząc skrzydłami.

Był to gryf — pół lew, pół orzeł. Jego okazała głowa i szyja orła zgrabnie przechodziły w tors i zad lwa. Obrośnięty piórami lwi ogon łopotał na wietrze. Tuż za uzbrojona w potężny dziób głową stworzenia i jego nieruchomymi, złotymi oczami skórzane paski ogłowia łączyły się z przypiętymi do ramion gryfa siodłem. W siodle zasiadała ukryta za lśniącym hełmem postać, odziana w złotozieloną zbroję. Spod brązowego hełmu spoglądała elfia twarz z brązowymi oczami i białymi niczym śnieg włosami.

W dole przed jeźdźcem i jego rumakiem rozciągało się całe państwo Silvanesti. W miejscach, gdzie wiatr przegnał chmury, elf dostrzegł gruby, zielony dywan lasów i pól. Na prawo wiłą się srebrzysta wstążka Thon-Thalasu; Rzeka Władcy opływała leniwie pokryta bujną zielenią wyspę Fallan. Na tej wyspie znajdował się Silvanost, miast tysiąca białych wież.

— Jesteś gotowy, Arcuballisie? — szepnął jeździec do swego wierzchowca. Owinął skórzane lejce wokół silnej, smukłej dłoni. — Teraz! — zawołał, gwałtownym ruchem ściągając wodze w dół.

Gryf opusie głowę i złożył skrzydła. Runęli w dół, niczym grom z jasnego nieba. Młody elf pochylił się ponad szyją gryfa, zanurzając palce w gęstych, miedzianych piórach. Masywne mięśnie, które wyczuwał pod palcami, były napięte w oczekiwaniu. Widział, że świetnie wyszkolony i lojalny wobec swego pana Arcuballis nie rozwinie skrzydeł, dopóki nie usłyszy takiego rozkazu. Gdyby takie było życzenie jeźdźca, gryf runąłby prosto w urodzajną ziemię Silvanesti.

Pozostawili chmury w górze i ich oczom ukazał się rozległy widok na całe królestwo elfów. Bogaty baldachim soczystej zieleni były teraz znacznie wyraźniejszy i jeździec mógł dostrzec wysokie sosny i potężne dęby, których gałęzie strzelały w górę, łącząc niebo z ziemią. Był to widok, który nieliczni mieli okazję podziwiać.

Spadali w dół tysiące stóp, aż do chwili, gdy od ziemi dzieliło ich zaledwie kilkaset stóp. Szaleńczy wiatr wgryzał się w oczy jeźdźca, wyciskając z nich łzy. Ten jednak za wszelką cenę starał się je powstrzymać. Arcuballis nerwowo napiął wciąż złożone skrzydła i wydał z siebie głęboki, gardłowy pomruk. Obaj — jeździec i jego wierzchowiec — byli teraz niezwykle nisko. Elf mógł rozróżnić poszczególne gałęzie drzew i dostrzec gromady ptaków umykających przed rosnącym w oszałamiającym tempie cieniem gryfa.

— Teraz! — Jeździec gwałtownie szarpnął wodze. Szerokie skrzydła rozwinęły się powoli. Zad gryfa opadł w dół, podczas gdy stworzenie majestatycznie unosiło swój łeb. Jeździec poczuł, że ześlizguje się do tyłu, z rozmachem uderzając w tył wysokiego siodła. Gryf szerokim łukiem wzbił się do góry, tnąc powietrze potężnymi skrzydłami. Młodzieniec wypuścił wodze z rąk i stworzenie wyrównało lot. Chwilę później, gwiżdżąc donośnie, wydał swemu rumakowi rozkaz i rozwinięte skrzydła zastygły w bezruchu. Teraz znów gwałtownie opadli ku ziemi. Powietrze był wzburzone, pełne prądów i zawirowań, i gryf, drżąc, miotał się na boki. Jeździec odchylił do tyłu głowę i zaśmiał się.

Przelecieli tuż nad czubkami drzew i nagle gęste lasy ustąpiły miejsca uporządkowanym rzędom drzew, sadom pełnym wiśni, śliw i orzechowców. Pracujące w sadach elfy dostrzegły jedynie gnającą ponad ich głowami potężną sylwetkę i nagła panika wypełniła ich serca. Wielu spośród z nich spadło z drabin, rozsypując kosze pełne owoców. Jeździec przycisnął do ust mosiężny róg i wydobył z niego przenikliwy dźwięk. Gryf także wydal z siebie upiorny wrzask – głęboki, wibrujący pomruk, po części należący do lwa, po części do orła.

Jeździec ponaglił stworzenie, by ponownie wzbiło się do góry. Ogromne skrzydła uderzyły leniwie, unosząc gryfa i dosiadającego go elfa kilkadziesiąt stóp ponad ziemią. Skręcili na prawo, pikując ponad płynącymi powoli wodami Thon-Thalasu. Rzeka tętniła życiem, pływały po niej łodzie – płaskie, zbudowane z bali tratw, popychane przez wysokich, ogorzałych od słońca elfów. Na ich pokładach piętrzyły się naczynia i tkaniny, które niebawem miały zostać sprzedane na odległym, dzikim południu. Dna smukłych czółen elfich rybaków srebrzyły się owocami porannych połowów. Gryf przemknął ponad nimi, z ożywieniem tnąc powietrze skrzydłami. Flisacy i rybacy na chwilę oderwali się od swych obowiązków, obojętnym wzrokiem spoglądając na nowo przybyłych. Wielokrotnie przemierzając wody Thon-Thalasu, niełatwo wpadali w zachwyt, nawet na widok tnącego niebo, królewskiego gryfa.

Lecieli dalej, przecinając rzekę, wprost ku wyspie Fallan. Jeździec prowadził teraz swego skrzydlatego wierzchowca pomiędzy licznymi, białymi wieżyczkami. Robił to tak umiejętnie, że gryf ani razu nie otarł się o żadną z nich czubkiem skrzydeł. Daleko w dole, uliczkami Silvanostu, gnał ich olbrzymi cień.

Wkrótce jeździec dotarł do centralnego punktu miasta, będącego także centralnym punktem życia i lojalności każdego elfa — Wieży Gwiazd. Wysoka na sześćset stóp budowla była najwyższą z silvanestyjskich wież i siedzibą władcy Mówcy Gwiazd.

Siedzący na grzbiecie gryfa młodzieniec zatoczył krąg wokół białej marmurowej iglicy. Znów podniósł do ust róg, wydobywając z niego toporne, beznamiętne ostrzeżenie. Był to żart; niewinna, podniebna zabawa, jednakże w połowie okrążenia dostrzegł stojąca na wysokim balkonie i spoglądająca na miasto samotną sylwetkę. Dopiero wówczas ściągnął wodze i skierował Arcuballisa w kierunku wieży. Odziana w białe szaty białowłosa postać była nikim innym jak Sithelem, Mówcą Gwiazd.

Zaskoczony jeździec niezdarnie zawrócił swego skrzydlatego wierzchowca. Jego oczy przez chwilę napotkały wzrok elfiego monarchy, który po chwili odwrócił się i zniknął we wnętrzu wieży. Młodzieniec pokręcił głową i skierował się w stronę domu. Był w poważnych tarapatach.

Na północ od wieży, po przeciwnej stronie Ogrodów Astarina, znajdował się Pałac Quinari. Mieszkali w nim potomkowie Silvanosa, członkowie Królewskiego Rodu. Pałac nie był otoczony drzewami i składał się z trzech trójpoziomowych skrzydeł, które rozchodziły się w trzech kierunkach od stojącej pośrodku, zbudowanej z różanego marmuru wieży. Wieża pięła się na wysokość trzystu stóp, licząc od jej podstawy do szczytu. Każde z pałacowych skrzydeł uwieńczone było zapierającą dech w piersi kolumnadą, wyciosaną z najszlachetniejszego marmuru, którego gładka lśniąca powierzchnia poprzetykana była delikatnymi zielonymi żyłkami. Kolumny, każda imitująca róg jednorożca, kolejno wyrastały ze swych podstaw, z wdziękiem pnąc się ku górze.

Kiedy w końcu jego oczom ukazał się pałac, serce jeźdźca zabiło mocniej. Ostatnie cztery dni spędził daleko stąd, polując i latając na grzbiecie swego skrzydlatego wierzchowca. Teraz jednak miał wstawić się na umówione spotkanie. Wiedział, że za swe bezczelne zachowanie nieopodal Wieży Gwiazd czekają go nieprzyjemności ze strony samego Mówcy; jednak myśl o nadchodzącej schadzce sprawiły, że na jego twarzy pojawił się uśmiech.

Spowolnił lot gryfa stanowczym szarpnięciem za wodze i skierował się ku wschodniej części pałacu. Chwilę później lwie pazury i szpony orła dotknęły chłodnego, pokrytego łupkiem dachu. Drżąc ze zmęczenia, Arcuballis złożył potężne skrzydła.

Z pałacu wybiegli odziani w tuniki i krótkie kilty służący, z których jeden natychmiast pochwycił uzdę gryfa. Kolejny przystawił do boku stworzenia drewnianą drabinę misternej roboty. Jeździec zignorował ją, przełożył nogę ponad szyją swego wierzchowca i zwinnie niczym kot zeskoczył na dach. Natychmiast u jego boku pojawili się kolejni słudzy – jeden z misą pełną czystej wody, drugi ze staranie złożonym płóciennym ręcznikiem.

— Wasza Wysokość – rzekł mężczyzna trzymający misę – czy zechciałbyś się odświeżyć? — Chwileczkę. — Jeździec zdjął z głowy hełm i potrząsnął mokrymi od potu włosami.

— Co słychać? — spytał, raz za razem zanurzając swe dłonie i ramiona w czystej wodzie, która po chwili stała się mętna od brudu.

— Wszystko dobrze, mój książę – odparł służący. Skinieniem głowy przywołał swego towarzysza, by ten natychmiast podał ręcznik.

— Jakieś wieści od mego brata, księcia Sithasa?

— W rzeczy samej, Wasza Wysokość. Twój brat został wezwany wczoraj przez twego ojca. Dziś rano powrócił ze Świątyni Matheri.

Na twarzy jeźdźca odmalowało się wyraźne zaskoczenie.

— Wezwany? Dlaczego?

— Nie wiem, mój książę. Mówca i książę Sithas odbywają teraz w tej chwili ważną rozmowę w Wieży Gwiazd.

Jeździec cisnął wilgotny ręcznik z powrotem służącemu.

— Przekaż mojej matce, że wróciłem i niebawem się z nią spotkam. I przekaż to samo mojemu ojcu i bratu, jeśli wrócą z wieży przed zachodem słońca.

Służący pokłonił się.

— Tak się stanie, mój książę.

Elfi książę szybkim krokiem skierował się ku schodom prowadzącym do wnętrza pałacu. Służący pośpieszyli jego śladem, rozlewając po drodze brudną wodę.

— Książę Kith-Kananie! Czy nie zechciałbyś czegoś zjeść? — zawołał ten, który trzymał w dłoniach misę.

— Nie. Dopilnujcie, by nakarmiono, napojono i wyszczotkowano Arcuballisa.

— Oczywiście.

— I przestańcie za mną iść!

Służący zatrzymali się, jak trafieni strzałą. Stukając butami, książę Kith-Kanan zszedł w dół kamiennymi schodami. Było wczesne lato i wszystkie okiennice w pałacu były otwarte, zalewając korytarze prawdziwą rzeką światła. Młodzieniec zdecydowanym krokiem szedł przed siebie, ledwie zauważając ukłony i pozdrowienia mijanych po drodze służących i dworzan. Długość padających cieni mówiła mu, że jest spóźniony. Zmuszony do czekania, z całą pewnością będzie zła.

Kith-Kanan wyszedł głównym wejściem pałacu. Na jego widok strażnicy w lśniących zbrojach stanęli na baczność jak jeden mąż. Każdy krok, który przybliżał go do Ogrodów Astarina, poprawiał księciu humor. Cóż z tego, że później zostanie zbesztany przez ojca? Wszak to nie pierwszy raz. Jego pośpieszny powrót do domu, by na czas spotkać się z Hermathyą, był wart każdej reprymendy.

Podstawa ogromnej wieży tonęła w ogrodach. Niedługo po tym jak Silvanos, założyciel narodu elfów, ukończył budowę Wieży Gwiazd, kapłani boga Astarina spytali o pozwolenie otoczenie jej ogrodami niebywałej urody. Klerycy stworzyli ogród ukształtowany na podobieństwo czteroramiennej gwiazdy, której każdy szczyt wskazywał jedną ze stron świata. Użyli zaklęć ofiarowanych im przez Astarina, Króla Barda, które nadawały drzewom i kwiatom niebywałe kształty. Delikatne spirale pozbawione kolców białych i czerwonych róż wiły się wokół pni potężnych, wiecznie zielonych dębów. Wisteria moczyła swe fioletowe kwiaty w nieruchomych sadzawkach krystalicznie czystej wody. Bzy i kamelie przesycały powietrze swym zapachem. Szerokie liście bluszczu zwieszały się ponad alejkami, skrywając je w cieniu i ochraniając spacerowiczów przed wszystkim, prócz najbardziej ulewnych deszczów. Najbardziej zdumiewające były jednak rosnące w kolistych zagajnikach laurowce i cedry, których szczyty spotykały się w górze, tworząc doskonałe schronienia i miejsca do medytacji. Sam Silvanos szczególnie upodobał sobie laurowy zagajnik w zachodniej część ogrodu. Kiedy czcigodny założyciel państwa elfów umarł, liście laurowych drzew zmieniły barwę z zielonej na złotą i pozostały tak już na zawsze.

Kith-Kanan nie wkroczył do Ogrodów Astarina jedną ze ścieżek. W swych butach z jeleniej skóry przemknął cicho obok sięgającej ramion morowej ściany. Chwilę później wspiął się na nią i nie czyniąc najmniejszego hałasu, przeskoczył na drugą stronę. Następnie pochylił się i ruszył w kierunku zagajnika.

W jego wnętrzu usłyszał odgłos niecierpliwych kroków. Oczyma wyobraźni ujrzał Hermathyę, jak z założonymi rękami nerwowo przemierza wąskie ścieżki, a jej włosy koloru miedzi zdają się płomieniami szalejącymi pośród złocistych drzew. Bezszelestnie przemknął prowadzącym do zagajnika wejściem. Hermathya stała odwrócona do niego plecami, a jej splecione ramiona drżały ze zdenerwowania. Widząc to, Kith-Kanan zawołał jej imię.

Elfka niemal natychmiast odwróciła się ku niemu.

— Kith! Przestraszyłeś mnie. Gdzie się podziewałeś?

— Spieszyłem do ciebie – odparł.

Gniewny wyraz jej twarzy natychmiast złagodniał i elfia panna rzuciła się ku księciu, powiewając jasnobłękitna szatą. Padli sobie w objęcia tuz pod łukowatym sklepieniem kryjówki Silvanosa. Chwilę później czuły uścisk przerodził się w długi, pełen namiętności pocałunek., aż w końcu Kith-Kanan wyśliznął się z objęć ukochanej i wyszeptał:

— Bądźmy lepiej ostrożni. Mój ojciec jest w wieży. Może nas zobaczyć.

W odpowiedzi Hermathya przyciągnęła jego twarz do swojej i złożyła na jego ustach kolejny pocałunek. W końcu jednak odparła słabym głosem:

— A więc ukryjmy się. — Po tych słowach oboje skryli się w gęstym laurowym gaju.

Zgodnie ze skomplikowanymi zasadami dworskiej etykiety, książę i dobrze urodzona panna nie mogli swobodnie umawiać się na schadzki, jak od przeszło pół roku czynili Kith-Kanan i Hermathya. Jeśli w ogóle dane było się im spotkać, musieli czynić to w obecności innych elfów. Protokół wymagał, aby nawet przez chwilę nie byli sami.

— Strasznie za tobą tęskniłam – rzekła Hermathya, chwytając dłoń Kith-Kanana i prowadząc go w stronę szarej, granitowej ławeczki. — Silvanost przypomina grobowiec, kiedy nie am w nim ciebie.

— Przepraszam, że się spóźniłem. Całą powrotną drogę Arcuballis musiał zmagać się z przeciwnymi wiatrami. — Nie do końca było to zgodne z prawdą, jednak młodzieniec nie widział sensu w dalszym podsycaniu złości ukochanej. Prawdę powiedziawszy, Kith-Kanan zbyt późno zwinął obóz, zasłuchany w opowieści dwóch Kagonestyjczyków o tym, co działo się na zachodzie, w krainach ludzi.

— Następnym razem – rzekła Hermathya, smukłym palcem gładząc jego twarz – weź mnie ze sobą.

— Na polowanie?

Elfka delikatnie ugryzła go w ucho. Jej włosy pachniały słońcem i egzotycznymi przyprawami.

— Dlaczego nie?

Przytulił ją do siebie, kryjąc twarz w jej włosach i głęboko wciągając powietrze.

— Pewnie dała byś sobie radę, ale jaka szanująca się panna chciałaby podróżować przez las w towarzystwie mężczyzny niebędącego jej ojcem, bratem czy mężem?

— Nie chce być przyzwoita.

Kith-Kanan przyjrzał się jej twarzy. Hermathya miała ciemnoniebieskie oczy Klanu Oakleaf i wysokie kości policzkowe Klanu Sunberry, z którego pochodziła jej matka. W jej szczupłej pięknej twarzy dostrzegł namiętność, mądrość i odwagę.

— Kochana — mruknął.

— Tak — odparła Hermathya — Ja też cię kocham.

Książę spojrzał jej głęboko w oczy i szepnął:

— Wyjdź za mnie, Hermathyo. — Oczy elfki otworzyły się ze zdumienia i dziewczyna, chichocząc, odsunęła się od Kith-Kanana. — Cóż cię tak bawi? — zażądał wyjaśnień.

— Po co mówić o małżeństwie? To, że podarujesz mi klejnot gwiazd, nie sprawi, ze pokocham cię jeszcze mocniej. Wole rzeczy takimi, jakie są teraz.

Kith-Kanan machnął dłonią w stronę otaczających ich drzew laurowych.

— Podobają Ci się te sekretne spotkania? Szeptanie i wzdraganie się na każdy usłyszany dźwięk, w obawie, że ktoś odkryje naszą tajemnice?

Hermathya znów pochyliła się ku niemu.

— Oczywiście. Wszystko to czyni całą sytuację jeszcze bardziej ekscytującą.

Kith-Kanan musiał przyznać, że faktycznie ostatnimi czasy w jego życiu powiało nudą. Czule pogłaskał policzek ukochanej. Gdy ponownie zbliżyli się ku sobie, nagły wiatr poruszył złoconymi liśćmi. Elfia panna wplotła palce w białe włosy księcia. Wkrótce Kith-Kanan nie myślał już o małżeństwie, bo Hermathya wypełniła sobą wszystkie jego zmysły.

Pożegnali się z uśmiechem, w milczeniu muskając swe twarze. Hermathya zniknęła, idąc w dół ścieżki, odrzucając do tyłu pukle płomienistych włosów i szeleszcząc otulającym jej smukłe ciało jedwabiem. Kith-Kanan stał u wejścia do złocistego zagajnika i obserwował ją do chwili, gdy na dobre nie zniknęła mu z oczu. Wówczas, wzdychając, skierował swe kroki w stronę pałacu.

Słońce zaszło i mijając plac, książę zauważył służących, którzy ustawiali w pałacowych oknach płonące lampy. Nocą cały Silvanost migotał niezliczoną ilością świateł, jednak Pałac Quinari ze swą masywną wieżą i licznymi, strzelistymi oknami jako jedyny przywodziła na myśl podniebną konstelację. Wspinając się żwawo po prowadzących do głównego wejścia schodach, Kith-Kanan poczuł niezwykłe zadowolenie.

Widząc go, strzegący wejścia strażnicy uderzyli włóczniami w uzbrojoną pierś. Jeden z nich , stojący na prawo pd księcia rzekł:

— Wasza Wysokość, Mówca prosi, abyś niezwłocznie udał się do Sali Balifa.

— Cóż, lepiej więc będzie, jeśli nie każe mu czekać — odparł Kith-Kanan.

Strażnicy stanęli na baczność, gdy przechodził pod głębokim , łukowatym sklepieniem. Nawet perspektywa ojcowskiej reprymendy nie była wstanie popsuć jego nastroju. Młodzieniec wciąż czuł wyraźny, korzenny zapach Hermathyi i w myślach wciąż wpatrywał się w bezdenny błękit jej oczu.

Sala Balifa nazwana tak od imienia kendera, który jako generał walczył dzielnie po stronie Silvanosa, zajmowała całe piętro głównej wieży. Kith-Kanan w pośpiechu pokonywał szerokie, kamienne schody, poklepując po plecach mijaną służbę i serdecznie pozdrawiając napotkanych dworzan. Przez całą drogę towarzyszyły księciu serdeczne uśmiechy.

Zdziwił go fakt, że u wysokich, wykutych w brązie drzwi Sali Balifa stali dwaj strażnicy. W miarę jak Kith-Kanan zbliżał się do wejścia, jeden ze strażników zastukał w nie końcem włóczni. Elfi książę stał przez chwilę w milczeniu, podczas gdy uzbrojeni mężczyźni pchnięcie otworzyli przed nim ciężkie drzwi.

Sala była mizernie oświetlona masywnym świecznikiem stojącym na owalnym, biesiadnym stole. Pierwsza twarz, jaką ujrzał Kith-Kanan, nie należała jednak do jego ojca, Sithela.

— Sithas!

Zza stołu podniósł się wysoki, białowłosy elf. Kith-Kanan pośpiesznie okrążył masywny mebel i serdecznie uściskał swego bliźniaczego brata. Choć mieszkali w tym samym mieście, ich spotkania należały do rzadkości. Większość swojego czasu Sithas spędzał w świątyni Matheri, gdzie już jako dziecko pobierał nauki u kapłanów. Kith-Kanan często opuszczał Silvanost, podróżując na grzbiecie Arcuballisa, jeżdżąc konno, polując. Obaj żyli już na tym świecie dziewięćdziesiąt lat, jednak według obowiązujących w Silvanoście norm dopiero teraz wkraczali w dorosłe życie. Upływający czas i przyzwyczajenie odmieniły bliźniaków do tego stopnia, że niemalże w niczym nie przypominali już siebie nawzajem. Sithas, starszy zaledwie o minuty, był w konsekwencji swego świątynnego życia smukły i blady. Jego twarz rozświetlały duże, orzechowe oczy — oczy ojca i dziadka. Długa, biała szata przepasana była wąskim, czerwonym pasem, symbolem Matheri – boga, który szczególnie upodobał sobie kolor czerwony.

Skóra Kith-Kanana była niemalże równie brązowa jak jego oczy. Życie leśnego strażnika zahartowało młodego księcia, poszerzyło jego ramiona i wzmocniło mięśnie.

— Mam kłopoty – rzekł głosem pełnym żalu.

— Co tym razem przeskrobałeś? — Spytał Sithas, delikatnie zwalniając uścisk na ramieniu bliźniaka.

— Byłem poza miastem, ujeżdżając Arcuballisa …

— Znowu straszyłeś rolników?

— Nie, nie o to chodzi. Byłem ponad miastem, więc postanowiłem zatoczyć koło nad Wieżą Gwiazd …

— I na pewno zadąłeś w róg.

Kith-Kanan westchnął.

— Pozwolisz mi dokończyć? Okrążyłem wieżę bardzo ostrożnie, jednak kto mógłby być na najwyższym stopniu , jeśli nie ojciec. Zauważył mnie i posłał to swoje spojrzenie.

Sithas skrzyżował ramiona.

— Ja również byłem we wnętrzu wieży. Ojciec nie był zadowolony.

Kith-Kanan zniżył głos do konspiracyjnego szeptu.

— O co w tym wszystkim chodzi? Przecież nie wezwał mnie tu dla reprymendy, prawda? Gdyby o to chodziło, nie byłoby cię tu.

— Nie. Ojciec wezwał mnie ze świątyni, jeszcze zanim wróciłeś do domu. Poszedł na górę, by przyprowadzić matkę. Ma ci coś do obwieszczenia.

Kith-Kanan odetchnął z ulgą, rozumiejąc, że nie zostanie zbesztany.

— O co zatem chodzi, Sith?

— Żenię się – odparł Sithas.

Zaskoczony Kith-Kanan pochylił się nad stołem.

— Na E’li! To wszystko, co masz do powiedzenie? „Żenię się”?

Sithas tylko wzruszył ramionami.

— Co tu więcej mówić? Ojciec zdecydował, że już czas, więc się żenię.

Kith-Kanan wyszczerzył zęby w uśmiechu.

— Czy wybrał już którąś z panien?

— Przypuszczam, że właśnie dlatego posłał po ciebie i matkę. Wszyscy dowiemy się o jego decyzji w tym samym czasie.

— Chcesz powiedzieć, ze wciąż nie wiesz, kto będzie twoja żoną?

— Nie. W Domu Kapłana jest czternaście odpowiednich klanów, tak więc jest równie wiele potencjalnych małżonek. Ojciec wybrał jedną z nich, w swym wyborze kierując się oferowanym posagiem i własną decyzją co do tego, który z klanów chciałby widzieć wśród królewskiej rodziny.

Kith-Kanan z rozbawieniem przewrócił oczami.

— Pewnie będzie to paskudna sekutnica.

— To nieistotne. Ważne, by była zdrowa, dobrze urodzona i w odpowiednim stopniu oddawała cześć bogom — odparł chłodno Sithas.

— Nie wiem. Myślę, że rozum i uroda także powinny mieć tu jakieś znaczenie – odciął się Kith-Kanan. — No i miłość. Co z miłością, Sith? Co czujesz, mając zamiar poślubić nieznajomą?

— Tak to się odbywa.

Było to typowe zachowanie Sithasa. Najlepszym sposobem, by zachęcić go do współpracy, było odwołanie się do tradycji. Kith-Kanan cmoknął głośno i powolnym krokiem okrążył stojącego nieruchomo brata. Jego kolejne słowa odbyły się echem od szlifowanych, kamiennych ścian.

— Ale czy to w porządku? — rzekł głosem, w którym pobrzmiewała lekka kpina. — Chodzi mi o to, że każdy skryba czy kowal w mieście sam może wybierać sobie żonę, ponieważ on kochają, a ona jego. Albo żyjące w lasach dzikie elfy i zielone elfy morskie: żenią się z obowiązku czy wybierają na swych towarzyszy osoby ukochane, które urodzą im dzieci i będą im ostoją, kiedy nadejdzie starość?

— Nie jestem jakimś tam kowalem czy skrybą, a już z pewnością nie dzikim elfem — odparł Sithas. Jego głos był spokojny, ale wypowiadane przez niego słowa rozbrzmiewały w kamiennej sali równie głośno, co gniewne uwagi Kith-Kanana, — Jestem pierworodnym Mówcy Gwiazd i mój obowiązek jest mym obowiązkiem.

Kith-Kanan przestał krążyć dookoła brata i z rezygnacją oparł się o masywny stół.

— Zawsze ta sama stara śpiewka, czyż nie tak? Mądry Sithas i lekkomyślny Kith-Kanan — rzekł. — Nie zwracaj na mnie uwagi. Naprawdę cieszę się twoim szczęściem. Swoim również. Ja przynajmniej będę mógł wybrać dla siebie żonę, kiedy nadejdzie czas.

Sithas uśmiechnął się.

— Czy masz na myśli kogoś szczególnego?

„Dlaczego nie powiedzieć o wszystkim Sithasowi?" — pomyślał Kith-Kanan. „Mój brat nigdy nie zdradzi powielonej mu tajemnicy".

— Właściwie... — zaczął. — Jest...

Tylne drzwi sali stanęły otworem i do pomieszczenia wszedł Sithel ze swą małżonką Nirakiną.

— Witaj, ojcze — rzekli zgodnie obaj bracia. Mówca skinieniem głowy nakazał synom usiąść. Wysunął jedno z krzeseł dla żony, po czym sam zajął miejsce przy stole. Nu jego czole spoczywała ciężko korona Silvanesti, misternej roboty opaska wykonana ze złotych i srebrnych gwiazd. Sithel był już na takim etapie swego życia, kiedy wiek zdawał się coraz bardziej widoczny. Jego włosy zawsze były białe, ale ich jedwabisty kolor stał się ostatnimi czasy spłowiały i szary. Wokół oczu i ust Mówcy pojawiły się, wyryte dłonią czasu, maleńkie zmarszczki, podczas gdy orzechowe oczy, symbol dziedzictwa Silvanosa, zmętniały i wyblakły. Wszystko to było jednak niewielkimi, zewnętrznymi oznakami wielkiego brzemienia czasu, które Sithel dźwigał w swym szczupłym, dumnie wyprostowanym ciele. Mówca liczył sobie bowiem tysiąc pięćset lat.

Lady Nirakina, choć także żyła już przeszło tysiąc lat, wciąż była kobietą pełną gibkości i wdzięku. Według elfich standardów była niska i niezmiennie przywodziła na myśl dziecięcą lalkę. Jej włosy i oczy miały soczysty kolor brązowego miodu. Było to rodzinne dziedzictwo Klanu Srebrnego Księżyca. Jej filigranowe ciało emanowało łagodnością, która uspokajała często drażliwego Sithela. W pałacu mówiło się, że Sithas miał wygląd ojca i łagodną naturę matki, podczas gdy Kith-Kanan odziedziczył oczy królowej i temperament Mówcy Gwiazd.

— Dobrze wyglądasz — zwróciła się Nirakina do Kith-Kanana. — Czy twa wyprawa się powiodła?

— Tak, pani. Uwielbiam latać — odparł, składając na jej policzku czuły pocałunek.

Sithel zmierzył młodszego syna krytycznym spojrzeniem. Kith-Kanan odchrząknął delikatne, po czym uprzejmym tonem powitał ojca.

— Cieszę się, że wróciłeś — zwrócił się do niego Mówca. — Czy Sithas powiedział ci już o nadchodzącym ożenku? — Kith-Kanan przyznał, że brat poinformował go już o planach ojca. — Ty także będziesz miał do odegrania istotną rolę, Kith. Jako brat pana młodego, odprowadzisz pannę młodą do Wieży Gwiazd.

— Tak zrobię, ale powiedz w końcu, o kogo chodzi — nalegał zniecierpliwiony książę.

— Powiedziano mi, że jest to panna wyjątkowego ducha i urody — odparł Sithel. — Doskonale wykształcona, dobrze urodzona...

— Ojcze! — ponaglał Kith-Kanan, podczas gdy Sithas, złożywszy dłonie, siedział w milczeniu. Lata praktyki w Świątyni Matheri nauczyły go pokornej cierpliwości.

— Mój synu — Sithel zwrócił się do Sithasa. — Imię twej żony brzmi Hermathya, córka lorda Shenbarrusa z Klanu Oakleaf.

Sithas uniósł brew z wyraźną aprobatą. Nawet on zauważył Hermathyę i choć nie rzekł ani słowa, skinieniem :głowy zgodził się z wolą Mówcy.

— Dobrze się czujesz, Kith? — spytała Nirakina. Strasznie pobladłeś.

Ku jej zdziwieniu Kith-Kanan wyglądał, jakby ojciec wymierzył mu siarczysty policzek. Książę tylko skinął głową, niezdolny wydusić z siebie ani słowa. Spośród wszystkich panien to właśnie Hermathya miała poślubić Sithasa. Tb było niepojęte. Nie mogło się wydarzyć!

Nikt z rodziny nie wiedział o uczuciu, jakim Kith-Kanan darzył elfią pannę. Gdyby wiedzieli; gdyby ojciec wiedział, z pewnością wybrałby kogoś innego. — Ach — wykrztusił w końcu Kith-Kanan. — Kto... kto jeszcze o tym wie?

— Tylko rodzina panny młodej — odparł Sithel.

— Dziś rano wysłałem Shenbarrusowi zgodę na przyjęcie posagu.

Kith-Kanan poczuł nagie, bolesne ukłucie w żołądku i zdało mu się, że wtapia się w kamienną posadzkę, A więc rodzina Hermathyi wiedziała już o wszystkim. Nic było odwrotu. Mówca dał słowo i nie mógł, na honor, unieważnić swej decyzji, nie obrażając Klanu Oakleaf. Jego rodzice i brat zaczęli omawiać szczegóły ślubu. Ciałem Kith-Kanana wstrząsnął dreszcz. Postanowił wstać i opowiedzieć o swej miłości do Hermathyi, oznajmić, że dziewczyna jest jego i niczyja inna. Sithas był jego bratem, jego bliźniakiem, jednak nie znal jej. Nie kochał jej. Mógł znaleźć sobie inną żonę. Kith-Kanan nie mógł pokochać nikogo innego.

Niepewnie dźwignął się na nogi. — Ja... — zaczął. Oczy wszystkich obecnych zwróciły się ku niemu.

„Pomyśl Choć raz w życiu, pomyśl" — upomniał samego siebie. „Co oni ci powiedzą?".

— Cóż znowu? — spytał Mówca. — Czy jesteś chory, chłopcze? Nie wyglądasz dobrze.

— Nie czuję się najlepiej — zachrypniętym głosem odpowiedział Kith-Kanan. Chciał krzyczeć, biec przed siebie, roztrzaskiwać i tłuc rzeczy, ale przytłaczający spokój matki, ojca i brata powstrzymywał go niczym gruby, narzucony na ciało koc. Odchrząknął i dodał po chwili: — Chyba całe to latanie odrobinę mnie zmęczyło.

Nirakina wstała od stołu i dotknęła dłonią twarzy syna.

— Jesteś rozpalony. Może powinieneś odpocząć?

— Tak. Oczywiście — odparł. — Oto czego potrzebuję — odpoczynku.

Dla potwierdzenia swych słów uchwycił się krawędzi stołu.

— Gdy dziś wieczorem wzejdzie biały księżyc, wydam publiczne oświadczenie. Kapłani i szlachta zgromadzą się w wieży — rzekł Sithel. — Ty również musisz tam być Kith.

— Ja... będę tam, ojcze — odparł Kith-Kanan. — Po prostu potrzeba mi odpoczynku.

Sithas odprowadził brata do drzwi Zanim wyszli, Sithel zwrócił się do młodszego z synów;

— Ach, i zostaw w pałacu swój róg, Kith. Jedno zuchwałe zachowanie dziennie wystarczy. — Mówca uśmiechnął się, na co Kith-Kanan również odpowiedział słabym uśmiechem.

— Czy mam wysłać do ciebie uzdrowiciela? — spytała Nirakina.

— Nie, nic mi nie będzie, matko — odparł Kith-Kanan.

Na pałacowym korytarzu Sithas uścisnął brata i rzekł:

— Wygląda na to, że szczęście mi sprzyja; moja żona jest bowiem ucieleśnieniem zarówno piękna, jak i mądrości.

— Masz szczęście — odparł Kith-Kanan. Sithas spojrzał na niego z troską, podczas gdy jego bliźniak ciągnął dalej: — Cokolwiek się wydarzy, Sith, nie myśl o mnie źle.

Sithas zmarszczył brew. — Co masz na myśli? Kith-Kanan westchnął ciężko i odwrócił się, by po schodach udać się do swego pokoju.

— Po prostu pamiętaj, że nic nigdy nas nie rozdzieli. Jesteśmy dwiema połówkami tej samej monety.

Dwiema gałęziami tego samego drzewa — dodał Sithas kończąc powiedzenie, które wymyślili, będąc jeszcze dziećmi. Jego troską pogłębiła się, gdy patrzył, jak Kith-Kanan powoli wspina się po kamiennych schodach.

Kith-Kanan nie pozwolił, aby brat zauważył ból na jego twarzy. Pozostały zaledwie dwie godziny do chwili, gdy Solinari, biały księżyc, ukaże się na niebie ponad szczytami drzew. Cokolwiek zamierzał uczynić, musiał się uprzednio nad tym zastanowić.

Otwartą salę Wieży Gwiazd wypełniali wielcy i szlachetni Silvanostu. Plotki przelatywały w powietrzu niczym wróble, przemykające pomiędzy dworzanami i klerykami, ojcami szlachetnych klanów i skromnymi akolitami. Podobne zgromadzenia należały do rzadkości i zwykle dotyczyły spraw wagi państwowej.

Do sali wkroczyli dwaj heroldowie odziani w jasno zielone płaszcze. Na ich głowach spoczywały dębowe i laurowe wieńce. Młodzieńcy zajęli miejsca po obu stronach masywnych drzwi. Podnieśli do ust smukłe trąbki i Wieża Gwiazd wypełniła się porywającymi fanfarami. Kiedy przebrzmiały ostatnie dźwięki trąb, do sali wkroczył trzeci herold.

— Wolne i Wierne Elfy! Zważcie na Jego Wysokość, Sithela, Mówcę Gwiazd!

Wszyscy jak jeden mąż pochylili w milczeniu swe głowy, gdy w wejściu pojawił się Sithel, który podszedł następnie do swego szmaragdowego tronu. Gdzieś z szeregów szlachty dał się słyszeć spontaniczny okrzyk: „Niech żyje Mówca!''. Chwilę później cała sala rozbrzmiała radosnymi okrzykami tłumnie przybyłych Silvanestyjczyków. Mówca wspiął się na schody i odwróciwszy się, stanął twarzą do zgromadzonych. Gdy tylko zasiadł na tronie, wrzawa ucichła.

Herold ponownie zabrał głos:

— Sithas, syn Sithela, następca tronu!

Sithas przeszedł przez drzwi, pokłonił się ojcu i zbliżył się do tronu. Ody młodzieniec pokonał siedem schodów prowadzących na podniesienie, Sithel wyciągnął dłoń, nakazując mu stanąć po lewej stronie tronu, Sithas zajął należne mu miejsce i odwrócił się twarzą do zgromadzonych.

Trąby ryknęły po raz kolejny.

— Lady Nirakina, małżonka Mówcy, i książę Kith-Kanan, jego syn!

Kith-Kanan wszedł do sali, prowadząc pod rękę swą matkę. Był teraz odziany w dworskie szaty z błękitnego niczym niebo płótna, które zwykł zakładać na specjalne okazje. Sztywnym krokiem przeszedł przez główną nawę, czując na swym ramieniu delikatną dłoń matki. Uśmiechnij się — szepnęła. — Nie znam czterech piątych z nich — mruknął Kith-Kanan.

— Mimo wszystko uśmiechnij się. Oni znają ciebie.

Kiedy dotarli do podstawy schodów, spod ceremonialnej szarfy Kith-Kanana wychynęła rękojeść jego miecza. Nirakina zerknęła na broń, którą niemal całkowicie skrywały suto marszczone fałdy błękitnej szaty.

— Po co to przyniosłeś? — szepnęła.

— To część mego stroju — odparł. — Mam prawo mieć ją u boku.

— Nie bądź bezczelny — mruknęła Nirakina. — Wiesz przecież, że to pokojowa okazja.

Na lewo od księcia Sithasa stało masywne drewniane krzesło obite czerwonym aksamitem, przygotowane dla żony Mówcy. Kith-Kanan, podobnie jak jego brat bliźniak, miał obowiązek stać w obecności swego ojca, monarchy.

Kiedy rodzina królewska zajęła już swe miejsca na podniesieniu, zgromadzeni na sali arystokraci utworzyli szpaler, aby oddać cześć Mówcy. Uświęcony tradycją rytuał w pierwszej kolejności wymagany był od kapłanów, następnie od ojców klanów z Domu Kapłana, aż w końcu od przedstawicieli istniejących w mieście gildii. Stojący na lewo od Sithasa Kith-Kanan poszukiwał w tłumie Hermathyi. Do sali przybyły niemalże trzy setki elfów i choć wszyscy zachowywali spokój, wieżę wypełniało szuranie stóp i bezustanny szelest jedwabiu i płótna. Heroldowie zbliżyli się do tronu i zapowiadali każdą z kolejnych grup, które zgromadziły się przed obliczem Mówcy. Kapłani i kapłanki pojawili się w białych szatach, złotych opaskach i szarfach, których kolory odpowiadały barwom ich opiekunów: srebrna E’li, czerwona — Matheri, brązowa — Kiri-Jolith i błękitna niczym niebo — Quenesti Pah i wielu innym. Zgodnie ze starożytnym prawem kapłani przybyli do wieży boso, by być bliżej uświęconej, silvanestyjskiej ziemi.

Ojcowie klanów zgromadzili swe rodziny przed obliczem Mówcy. Kith-Kanan wstrzymał oddech, kiedy na przedzie pojawił się lord Shenbarrus z Klanu Oakleaf. Był wdowcem, tak więc u jego boku stała najstarsza z córek. Hermathya.

Wówczas, po raz pierwszy odkąd wszedł do sali, głos zabrał Sithel:

— Pani — zwrócił się do Hermathyi — czy zechcesz podejść bliżej?

Hermathya, odziana w haftowaną szatę koloru promieni letniego słońca, z uderzająco piękną twarzą obramowaną dwoma dziewczęcymi warkoczami — o których Kith-Kanan wiedział, że ich nienawidziła — pokłoniła się Mówcy i odsunąwszy się od rodziny, zajęła miejsce u podnóża schodów. Szept trzech setek języków natychmiast wypełnił salę.

Sithel wstał i wyciągnął w kierunku elfiej panny swą smukłą dłoń. Hermathya bez wahania pokonała dzielące ich schody i stanęła u boku Mówcy. Sithel skinął na herolda i powietrze przeciął samotny ton trąby. — Cisza na sali! Jego Wysokość będzie przemawiał! — zakrzyknął, herold.

Tłum zamilkł, Sithel przyjrzał się zgromadzonym, na koniec spoglądając ku swej żonie i synom.

— Święci kapłani, starzyzno, poddani. Bądźcie spokojni w swych sercach — przemówił donośnym, głębokim głosem, który odbijał się echem w ogromnej otwartej wieży. — Zwołałem was tutaj, aby przekazać radosną nowinę. Mój syn, Sithas, który te po mnie stanie się Mówcą Gwiazd, osiągnął wiek i chęć, aby się ożenić. Po należnej konsultacji z bogami, a także przywódcami klanów Domu Kapłana, znalazłem pannę godną ręki mego syna.

Lewa ręka Kith-Kanana sięgnęła rękojeści miecza i na młodego księcia spłynął niespotykany spokój. Myślał o tej chwili długo i ciężko. Wiedział, co musi zrobić.

— Wybrałem tę pannę, wiedząc doskonale, jakie rozczarowanie mój wybór przyniesie innym klanom — kontynuował Sithel. — Głęboko tego żałuję. Gdybyśmy żyli na ziemiach barbarzyńców, gdzie mężowie mogą mieć więcej niż tylko jedną żonę, przypuszczam, że byłbym w stanie uszczęśliwić więcej spośród was. — W szeregach zgromadzonej arystokracji dał się słyszeć uprzejmy śmiech. — Jednak Mówca może mieć tylko jedną żonę, tak więc jedną tylko wybrałem. Żywię wielką nadzieję, że ona i mój syn będą razem równie szczęśliwi, jak ja jestem szczęśliwy z moją umiłowaną Nirakiną.

Spojrzał na Sithasa, który stanął teraz u jego boku. Lewą ręką trzymając dłoń Hermathyi, drugą sięgnął po prawą dłoń swego starszego syna. Tłum wstrzymał oddech, czekając chwili, gdy Mówca wyda oficjalne orzeczenie.

— Przestańcie!

Palce młodych były ledwie o włos od siebie, gdy w wieży dał się słyszeć głos Kith-Kanana. Zaskoczony Sithel odwrócił się twarzą do młodszego syna. Wszystkie oczy zwróciły się ku księciu.

— Hermathya nie może poślubić Sithasa! — krzyknął Kith-Kanan.

— Zamilcz — surowym tonem odparł Sithel. — Czyś ty oszalał?

— Nie, ojcze — odparł słabym głosem Kith-Kanan. — Hermathya kocha mnie.

Sithas wyszarpnął rękę ze zwiotczałych palców ojca. W dłoni trzymał klejnot gwiazd, tradycyjny prezent zaręczynowy elfów. Wiedział, że coś złego wisiało w powietrzu. Kith-Kanan wyglądał na zbyt zmartwionego, gdy ojciec wyjawił imię wybranki. Książę nie domyślał się jednak powodu.

— Cóż to znaczy? — stojący u boku córki lord Shenbarrus zażądał wyjaśnień.

Kith-Kanan zbliżył się do krawędzi podniesienia.

— Powiedz mu, Hermathyo. Powiedz im wszystkim! Sithas spojrzał na ojca, którego oczy wpatrzone były w Hermathyę. Jej policzki oblały się delikatnym, różowym rumieńcem, jednak twarz dziewczyny wyrażała spokój, a jej wzrok wbity był w kamienną posadzkę.

Kiedy Hermathya nie rzekła ani słowa, Sithel zażądał wyjaśnień:

— Mów, dziewczyno. Powiedz prawdę. Hermathya podniosła wzrok i spojrzała w oczy Sithasa.

— Pragnę poślubić następcę Mówcy — rzekła. Jej głos tył spokojny, jednak w panującej dookoła ciszy każdy dźwięk, każde słowo brzmiało niczym trzask pioruna.

— Nie! — wykrzyknął Kith-Kanan. Co też ona mówi?

— Nie obawiaj się, Thyo. Nie pozwól, aby nasi ojcowie wpłynęli na twoją decyzję. Powiedz im prawdę! Powidz im, kogo naprawdę kochasz! Oczy Hermathyi wciąż jednak zwrócone były ku Sithasowi.

— Wybieram następce Mówcy. — Thyo! — Kith-Kanan pognałby w jej stronę, gdyby Nirakina nie zastąpiła mu dragi, błagając, by nie ruszał się z miejsca. Delikatnym, lecz stanowczym ruchem Kith-Kanan odsunął matkę na bok. Teraz już tylko Sithas dzielił go od Hermathyi. — Odsuń się bracie — rzeki Kith-Kanan.

— Zamilcz — ryknął Mówca. — Okrywasz hańbą nas wszystkich! Kith-Kanan wyciągnął miecz i Wieżę Gwiazd wypełniły westchnienia i krzyki. Dzierżyć broń w tym uświęconym miejscu oznaczało poważną zbrodnię i było aktem świętokradztwa. Kith-Kanan zawahał się. Spojrzał na trzymany w dłoni miecz, na twarze swego ojca i brata, a także na kobietę, którą kochał. Hermathya stalą nieruchomo, ze wzrokiem utkwionym w jego bracie. Jakiż to przedziwny wpływ mieli na nią?

Sithas był nieuzbrojony. Prawdę powiedziawszy, nikt w ogromnej sali nie był uzbrojony, z wyjątkiem niektórych ojców klanów, którzy mieli przy sobie marne ceremonialne buławy. Gdyby Kith-Kanan zdecydował się na walkę, nikt nie byłby w stanie go powstrzymać. Dłoń w której trzymał miecz, zadrżała.

Z okrzykiem pełnym niewypowiedzianego bólu książę odrzucił na bok krótkie, smukłe ostrze. Miecz, ślizgając się po kamiennej, polerowanej posadzce, potoczył się w kierunku zgromadzonych kapłanów, którzy w pośpiechu umknęli z jego drogi. Było bowiem rytualnie nieczyste, by którykolwiek z nich dotykał broni zakończonej ostrzem.

Kith-Kanan wybiegł z sali z twarzą rozpaloną złością i goryczą. Zebrani spoglądali za nim w milczeniu, Sithas zszedł z podniesienia i podszedł do miejsca, gdzie leżał miecz brata. Podniósł ostrze. Broń zdawała się ciężka i niezdarna w jego nieobytej dłoni Przez chwilę książę przyglądał się smukłej, ostrej klindze, by następnie spojrzeć tła drzwi którymi wyszedł Kith-Kanan. Serce krwawiło mu z powodu nieszczęścia brata. Tym razem bowiem Kith-Kanan był nie tylko bezczelny i porywczy. Jego czyn były zniewagą dla królewskiego majestatu i samych bogów.

Sithas widział tylko jedno wyjście z sytuacji. Podszedł do swego ojca i przyszłej narzeczonej. Złożywszy obnażone ostrze u stóp Sithela, ujął w dłonie rękę Hermathyi. Była taka ciepła i pełna życia, że był w stanie wyczuć puls bijący szaleńczo pod własnymi, zziębniętymi palcami. Kiedy spomiędzy fałdów szaty wyciągnął klejnot gwiazd, ten także wydawał się prawie żywy. Leżał nieruchomo na jego smukłej dłoni, emanując subtelnym, tęczowym blaskiem.

— Jeśli będziesz moja, ja będę twój — rzekł, wyciągając klejnot w kierunku Hermathyi.

— Będę — odparła donośnym głosem. Wzięła klejnot z jego dłoni i przycisnęła go do piersi.

Wieża Gwiazd zatrzęsła się od radosnych okrzyków zgromadzonych w niej elfów.

2

Później tej samej nocy

Sithel z wściekłością przemierzał korytarze Pałacu Quinari. Na jego widok służba i dworzanie cofali się z lękiem; tak wielki był gniew, który malował się na jego twarzy. Zgromadzenie zakończyło się szczęśliwie, jednak Mówca Gwiazd nie mógł zapomnieć zniewagi, jakiej dopuścił się jego syn.

Korytarz kończył się wejściem do głównej wieży. Sithel zbliżył się do potężnych, wykutych w brązie drzwi, które oddzielały królewskie komnaty od reszty zamku. Drzwi były wysokie na osiemnaście stóp, inkrustowane srebrnymi runami, które kapłani obłożyli zaklęciami ochronnymi Nikt, kto nie był potomkiem samego Silvanosa, nie był w stanie ich otworzyć. Sithel uderzył masywne skrzydła dłońmi i drzwi z delikatnym drżeniem otworzyły się do wewnątrz.

— Gdzie on jest? Gdzie jest Kith-Kanan? — Mówca zażądał odpowiedzi, stając w lekkim rozkroku i opierając na biodrach zaciśnięte pięści. — Oduczę tego młodzieńca okrywania nas hańbą przed publicznym zgromadzeniem.

Obecna w komnacie Nirakina przysiadła na niskiej pozłacanej kanapie. Tuż nad nią pochylał się Sithas, który podawał matce kielich słodkiego nektaru. Kiedy Sithel wszedł do pokoju, młodzieniec wyprostował się, jednakże żadne z nich ani słowa.

— A więc? — naciskał Sithel. Nirakina spojrzała na niego znad kielicha. Jej wielkie bursztynowe oczy były pełne smutku.

— Nie ma go w pałacu — odparła cicho. — Służba szukała go, ale nie udało im się go odnaleźć.

Sithel wszedł głębiej do komnaty. Odgłos jego ciężkich kroków ginął pośród zaściełających podłogę grubych, miękkich dywanów, a bogato zdobione gobeliny pokrywające zimne, kamienne ściany tłumiły jego ostre słowa. — Służba! Ha! Oni nic nie wiedzą. Kith-Kanan ma więcej kryjówek, niż ja liczę sobie lat.

— Odszedł — rzekł Sithas.

— Skąd to wiesz? — spytał ojciec, przenosząc spojrzenie na starszego syna.

— Nie wyczuwam jego obecności w pałacu — spokojnie odparł książę.

Rodzice wiedzieli doskonale, jak silna była więź łącząca braci.

Sithel nalał sobie kielich nektaru, chcąc opanować złość. Chwilę później pociągnął potężny łyk napoju. — Jest coś jeszcze — rzekł Sithas ściszonym głosem. — Gryf Arcuballis... zniknął z królewskiej stajni. Sithel kilkoma łykami opróżnił kielich.

— Uciekł, prawda? Cóż, wróci. Jest mądrym chłopcem, ale nigdy nie wyruszał w świat sam. Nie przetrwa tygodnia bez służby, dam dworu i opiekunów.

— Boję się — rzekła Nirakina. — Nigdy nie widziałam go tak zmartwionego. Dlaczego nic nie wiedzieliśmy o Kith-Kananie i tej dziewczynie? — Ujęła w rękę dłoń Sithela. — Skąd mamy wiedzieć, że ona będzie dla ciebie dobrą żoną, po tym jak się zachowała?

— Być może jest ona nieodpowiednia — odparł Sithas, patrząc na ojca. — Gdyby faktycznie tak było, może zaślubiny zostałyby odwołane. Wówczas ona i Kith-Kanan ...

— Nie wycofam słowa danego Shenbarrusowi tylko dlatego, iże jego córka jest nierozsądna. — warknął Sithel, przerywając rozważania syna — Pomysł także o samej Hermathyi, Czy powinniśmy zepsuć jej reputację tylko po to, by ukoić zranionego twojego brata? Wkrótce oboje pomną o tym nonsensie. Po policzkach Nirakiny potoczyły się łzy. — Czy mu przebaczysz? Czy pozwolisz mu wrócić?

— Nie ode mnie to zależy — odparł Mówca. Czuł, jak jego gniew ustępuje miejsca zwykłej ojcowskiej trosce. — Zapamiętaj jednak moje słowa — on wróci.

Po tych słowach Mówca spojrzał na Sithasa, oczekując od niego wsparcia, jednak ten milczał. W przeciwieństwie do swego ojca nie był pewien powrotu Kith-Kanana.

Gryf szybował niemal bezszelestnie, ledwie muskając pałacowy dach swymi przedziwnymi łapami z delikatnym, głuchym brzękiem. Kith-Kanan zsunął się z grzbietu Arcuballisa. Pogłaskał kark swego wierzchowca i szepnął do ucha kilka słów otuchy.

— Bądź grzeczny. Zostań tu.

W odpowiedzi gryf posłusznie przygiął łapy i położył się.

Kith-Kanan przez moment skradał się wzdłuż dachu. Kiedy spadł na niego potężny, czarny cień wieży prowadząca do pałacu klatka schodowa utonęła w mroku. Odziany w swą ciemną, pikowana tunikę i ciężkie nogawice, książę wtopił się w panujące dookoła ciemności. Ostrożnie minął schody, gdzie nawet o tak późnej porze krzątała sic służba. Nie chciał, aby go zauważono. Przylgnął do podstawy wieży. Wysoko ponad jego głową wąskie okna lśniły delikatnym żółtawym blaskiem lampionów. Kith-Kanan rozwinął zawieszoną u boku cienką jedwabną linę. Do pasa przytroczony miał żelazny hak. Przywiązał do niego linę, oderwał się od kamiennej ściany i zaczął kołysać nią ponad głową. Chwilę później z wyuczoną łatwością pozwolił, by śmignęła ona do góry. Rozkołysany hak sięgnął trzeciego poziomu okien i zaczepił o kamienny parapet. Po próbnym pociągnięciu za linę Kith-Kanan zaczął mozolną wspinaczkę, odpychając się nogami od grubych, kamiennych ścian wieży.

Jego komnata znajdowała się na trzecim poziomie okien, a dokładnie rzecz biorąc, na szóstym piętrze. Kiedy już dotarł do wąskiej półki, o którą zaczepiony był żelazny hak, Kith-Kanan oparł się o chłodną, kamienną ścianę, próbując złapać oddech. Dookoła niego rozciągał się widok na pogrążone we śnie miasto Silvanost. Białe wieżyczki świątyń, pałace szlachty, wznoszący się ponad miastem monumentalny, kryształowy grobowiec Silvanosa — wszystko to skąpane było w świetle dwóch księżyców Krynnu. Oświetlone okna lśniły niczym klejnoty: żółte topazy i białe diamenty, Kith-Kanan otworzył okno ostrzem niewielkiego sztyletu i pokonując parapety zszedł wprost do swego łoża. Chłodne światło księżyców czyniło jego komnatę bladą i dziwnie obcą. Jak wszystkie pokoje na tym poziomie wieży, także komnata Kith-Kanana miała kształt trójkąta, przypominając tym samym gigantyczny kawałek ciasta. Znajdowały się tu rozmaite skarby z czasów jego chłopięctwa, łowieckie trofea, kolekcja lśniących, bezwartościowych kamyczków, zwoje opisujące heroiczne czyny Silvanosa i Balifa. Z wszystkim tym już wkrótce będzie musiał się pożegnać i być może już nigdy nie zobaczy ani też nie dotknie żadnej z tych rzeczy.

Najpierw książę podszedł do stojącej we wnęce masywnej dębowej szafy. Spod napierśnika wyjął zwiotczały, płócienny worek, który zaledwie chwilę temu zakupił od jednego z pływających po rzece rybaków. Płótno miało osobliwy, mocny zapach ryb, jednak Kith-Kanan nie miał czasu na subtelności. Wyciągnął z szafy tylko kilka rzeczy — usztywnioną skórzaną tunikę, parę ciężkich butów do jazdy konnej i najcieplejsze nogawice. Następnie podszedł do stojącej w nogach łoża skrzyni.

— Niedbale wrzucił do worka kilka zapasowych ubrań Na samym dnie skrzyni odnalazł coś, czego odnaleźć wcale nie chciał. Owinięty w kawałek płótna, leżał tam klejnot gwiazd, który Kith-Kanan zakupił dla Hermathyi W przytłumionym świetle kamień mienił się niezliczoną gamą kolorów.

Młodzieniec powoli podniósł klejnot. W pierwszej chwili chciał go zmiażdżyć pod podeszwą buta, jednak nie mógł zmusić się do zniszczenia czegoś tak pięknego. Nie wiedząc, dlaczego to robi, wrzucił klejnot do sakwy.

Z wieszaka przy drzwiach wziął trzy rzeczy: krótki, mocno wygięty łuk, wypełniony strzałami kołczan i swoją ulubioną włócznię na dziki. Wisząca u jego boku pochwa była teraz pusta. Jego wykuty przez kapłanów Kiri-Jolitha miecz pozostał w Wieży Gwiazd.

Książę wrzucił strzały i nienaciągnięty łuk do worka, który przywiązał następnie do włóczni. Wszystko to przerzucił przez ramię i ruszył ku drzwiom.

Rygiel odsunął się z cichym szmerem i Kith-Kanan bezgłośnie otworzył drzwi. Naprzeciw jego komnaty znajdowała się sypialnia Sithasa.

Spod zamkniętych drzwi sączył się delikatny strumień światła. Kith-Kanan położył tobołek na ziemi i wyciągnął dłoń w kierunku klamki. Drzwi do komnaty Sithasa otworzyły się bezgłośnie. Wewnątrz, odziany w białe szaty, książęcy bliźniak klęczał przed niewielkim stoliczkiem, na którym leżała pojedyncza cięta róża.. Na gzymsie kominka płonęła samotna świeca.

Sithas podniósł wzrok.

— Wejdź, Kith — rzekł łagodnie. — Oczekiwałem twojego przybycia. — Podniósł się z podłogi. W blasku świecy jego oczy wyglądały pusto, a on sam zdawał się wymizerowany. Kiedy powróciłeś, poczułem twoją obecność. Proszę, usiądź.

— Nie zostanę — rzekł gorzko Kith-Kanan.

— Nie musisz odchodzić, Kith. Błagaj ojca o wybaczenie. On ci przebaczy.

Kith-Kanan rozłożył ręce.

— Nie mogę, Sith. Nawet gdyby mi wybaczył, nie miałoby to znaczenia. Nie mogę tu dłużej zostać.

— Z powodu Hermathyi? — spytał Sithas. Kith-Kanan skinął głową. — Nie kocham jej, Kith, ale to ona została wybrana. Muszę ją poślubić.

— A co ze mną? Czy w ogóle nie obchodzi cię, co czuję? Twarz Sithasa zdradzała szczere zmartwienie. — Go jednak miałem zrobić? — Powiedzieć im, że jej nie poślubisz. Odmówić ożenku z Hermathyą!

Sithas westchnął.

— Byłaby to wielka zniewaga dla Klanu Oakleaf, dla naszego ojca i samej Hermathyi. Została wybrana ponieważ będzie najlepszą zoną dla przyszłego Mówcy. Kith-Kanan przeciągnął dłonią przed rozgorączkowanymi oczach.

— To wszystko wydaję się jakimś koszmarnym snem. Nie mogę uwierzyć, że Thya zgodziła się na to wszystko.

— W takim razie idź na górę i sam ja zapytaj. Śpi w pokoju tuz nad twoją komnatą — beznamiętnie odparł Sithas. Kith-Kanan odwrócił się szykując się do wyjścia.

— Zaczekaj! — zwrócił się do niego Sithas. — Dokąd pójdziesz?

— Daleko stąd – odparł wyzywającym tonem Kith-Kanan.

Sithas zerwał się na równe nogi.

— Jak daleko zajdziesz sam? Wyrzekasz się swego dziedzictwa, Kith! Odrzucasz je niczym ogryzek jabłka!

Kith-Kanan stał bez ruchu w otwartych drzwiach. — Robię jedyną honorową rzecz; jaką mogę uczynić. Czy myślisz, te mógłbym żyć tu dalej, wiedząc, że Hermathya jest twoją żoną? Czy sądzisz, że mógłbym znieść jej widok każdego dnia i nazywać ją „siostrą"? Wiem, że okryłem hańbą ojca i samego siebie. Mogę żyć zhańbiony, ale nie mogę żyć obok Hermathyi, nie kochając jej!

Po tych słowach wyszedł na korytarz, pochylając się, by podnieść swój tobołek. Dopiero wówczas Sithas uniósł wieko stojącej w nogach jego łoża skrzyni z ciemnej, gładkiej dębiny.

— Kith, zaczekaj. — Odwrócił się do brata i wyciągnął ku niemu wąski miecz. — Ojciec był na ciebie tak wściekły, że zamierzał go połamać. Przekonałem go jednak, by pozwolił mi go zatrzymać.

Kith-Kanan wyciągnął z dłoni brata smukłe, kunsztowne ostrze. Chwilę później miecz wślizgnął się do pochwy, niczym chowana w rękawiczce dłoń. Natychmiast też Kith-Kanan poczuł się silniejszy. Odzyskał wszak jakąś część siebie samego.

— Dziękuję, Sith. Po tych słowach bracia jednocześnie padli sobie w objęcia, z czułością poklepując się po ramionach.! — Niech bogowie będą z tobą, bracie — rzekł Sithas głosem pełnym ciepła.

— Będą, jeśli ich o to poprosisz — odparł cierpko Kith-Kanan. — Ciebie słuchają.

Przeciął korytarz, kierując się ku swej komnacie i gotując się do wyjścia przez okno. Sithas podszedł do drzwi. — Czy kiedykolwiek jeszcze cię zobaczę? — spytał. Kith-Kanan spojrzał na dwa jasne księżyce.

— Tak długo, jak Solinari i Lunitari tkwiły będą na tym samym niebie, znów się zobaczymy, bracie. — Następnie bez słowa wyszedł przez okno i zniknął.

Sithas powrócił do skąpo umeblowanego pokoju i zamknął za sobą drzwi. Kiedy ponownie uklęknął przed maleńką kapliczką Matheri, wyszeptał:

— Dwie połówki tej samej monety; dwie gałęzie tego samego drzewa. — Zamknął oczy. — Matheri, miej go w swej opiece.

Stojąc na parapecie, Kith-Kanan zwinął linę. „Pokój tuż nad twoją komnatą" — powiedział Sithas. Dobrze więc. Za pierwszym razem lina poszybowała zbyt nisko i przywiązany do niej hak — drapiąc kamień — runął w kierunku Kith-Kanana. Młodzieniec płynnym ruchem odskoczył w bok, unikając uderzenia, jednak omal nie stracił równowagi na wąskiej półce. Spadający hak uderzył z brzękiem o ścianę w dole. Książę zaklął bezgłośnie i ostrożnie zaczął wciągać linę z powrotem.

Wieża Quinari, jak większość elfickich wież, stopniowo zwężała się ku górze. Dlatego też parapety na kolejnych poziomach stawały się coraz węższe. Kith-Kanan potrzebował czterech prób, by w końcu szczęśliwie zaczepić hak na siódmej kondygnacji. Kiedy to uczynił, zawisł przez chwilę w chłodnym nocnym powietrzu drżąc pod ciężarem tobołka i włóczni. Następnie z uporem zaczął piąć się do góry. Okno nad jego komnatą pogrążone było w ciemności. Młodzieniec ostrożnie położył zawiniątko na zewnętrznym parapecie i sztyletem zaczął mocować się z okienną zasuwą.

Delikatną ołowiane ramy niemal natychmiast ustąpiły pod naporem krótkiego ostrza i Kith-Kanan pchnął kryształowe szyby do środka.

Od razu wiedział, że była w pokoju. Korzenny zapach, który zawsze jej towarzyszył, wypełniał teraz komnatę delikatną wonią. Przez chwilę wsłuchiwał się w krótki, urwany oddech. Hermathya spała.

Młodzieniec pewnym — krokiem podszedł do jej łoża wyciągnął rękę i poczuł pod palcami miękki ogień jej włosów. Szeptem wymówił jej imię. — To ja, kochana.

— Kith! Proszę, nie rób mi krzywdy!'

Jej słowa były dla niego zupełnym zaskoczeniem i Kith-Kanan podniósł się z klęczek.

— Nigdy, przenigdy bym cię nie skrzywdził, Thyo.

— Ale, myślałam ... Byłeś taki zły... Myślałam, że przyszedłeś tu, by mnie zabić!

— Nie — odparł szeptem — Przybyłem, by wziąć cię ze sobą.

Hermathya usiadła na łóżku. Sączący się przez otwarte okno blask Solinari oblewał srebrzystym snopem światła jej twarz i szyję. Skryty w cieniu Kith-Kanan po raz kolejny poczuł przeszywający ból którego już raz doświadczył z jej powodu.

— Iść z tobą? — odparła zdumiona Hermathya — iść dokąd?

— Czy to ważne?

Dziewczyna odgarnęła z twarzy długie włosy. — A co z Sithasem?

— On cię nie kocha — powiedział Kith-Kanan.

— Ja też go nie kocham, ale to on jest teraz moim narzeczonym.

Kith-Kanan nie mógł uwierzyć własnym uszom.

— To znaczy, że chcesz go poślubić?

Młodzieniec cofnął się w stronę okna i usiadł na parapecie. Zdawało mu się, że nogi odmawiają mu posłuszeństwa. Chwilę później obmył go chłód nocy i Kith-Kanan głęboko zaczerpnął powietrza.

— Chyba tak nie myślisz? A co z nami? Myślałem, że mnie kochasz!

Hermathya podeszła do miejsca, gdzie sięgało blade światło księżyca.

— Kocham cię, Kith. Bogowie zdecydowali jednak, że mam zostać żoną kolejnego Mówcy Gwiazd. — W jej głosie pobrzmiewała nuta dumy.

— To szaleństwo! — wybuchnął Kith-Kanan. — To mój ojciec zadecydował o tym małżeństwie, nie bogowie!

Wszyscy jesteśmy zaledwie zabawkami w rękach bogów — odparła chłodno. — Kocham cię, Kith, ale nadszedł czas, aby odłożyć na bok psikusy i sekretne schadzki w ogrodzie. Rozmawiałam z naszymi ojcami. Ty i ja spędziliśmy razem piękne chwile, wymarzyliśmy sobie piękne rzeczy. Ale to wszystko, czym były — marzeniami. Czas się zbudzić i pomyśleć o przyszłości. Przyszłości wszystkich Silvanestyjczyków. Jednak wszystkim, o czym Kith-Kanan mógł teraz myśleć, była jego własna przyszłość.

— Nie potrafię bez ciebie żyć. Thyo — odparł łamiącym się głosem.

— Potrafisz. Może jeszcze o tym nie wiesz, ale potrafisz. — Podeszła do niego, łagodny blask księżyca przemienił jej nocną koszulę w delikatna pajęcza sieć. Kith-Kanan przymknął powieki i zacisnął dłonie w pięści.

— Proszę. — szepnęła Hermathya. — Pogódź się z tym, co się wydarzy. Wciąż możemy być sobie bliscy — Jej ciepła dłoń dotknęła chłodnego, suchego policzka Kith-Kanana.

Młodzieniec chwycił jej nadgarstek i odepchnął ją od siebie.

— Nie mogę się na to zgodzić — odparł krótko, stając na parapecie. — Żegnaj więc, lady Hermathyo. Niech życie twe usłane będzie zielenią i złotem.

Ironia tych słów nie pozostała jej obojętna. Były to słowa, jakimi plebejusze żegnali swych panów. Kith-Kanan zarzucił na plecy płócienny worek i zsunął się z kamiennego parapetu. Przez chwilę Hermathya stała bez ruchu, wpatrując się w puste okno. Kiedy nadeszły łzy, nie próbowała ich powstrzymać.

Jego jedynym towarzyszem — był teraz wierny Arcuballis, Kith-Kanan przytroczył worek do siodła i umieścił włócznię w uchwycie przy prawym strzemieniu. Chwilę później wdrapał się na grzbiet gryfa, przypiął się do siodła i zwrócił głowę stworzenia w kierunku wiejącego wiatru.

— Leć! — krzyknął, dotykając piętami muskularnej piersi stworzenia. — Leć!

Arcuballis rozpostarł skrzydła i wzbił się w powietrze. Młodzieniec gwizdnął. W odpowiedzi bestia wydała z siebie przeraźliwy wrzask. Kith-Kanan zdecydował, że ostatnią rzeczą jaką mógł uczynić, to powiadomić wszystkich o swym odejściu. Gwizdnął po raz kolejny i jeszcze raz ochrypły wrzask gryfa odbił się echem od białych wieżyczek. Kith-Kanan odwrócił się tak , by lśniący, czerwony księżyc znajdował się po jego prawej stronie i przecinając rzekę Thon-Thalas, ruszył na południowy zachód. Królewski trakt, mglistoszary na tle panujących ciemności, skręcał na północ od miasta i na południe ku wybrzeżu. Kith-Kanan nakłonił gryfa, by ten leciał wyżej i szybciej. Droga, rzeka, a także miasto, które niegdyś był jego domem, zniknęły pozostawione w tyle. Przed nim była wszechobecna ciemność i niekończące się morze drzew , czarnozielonych w mrokach nocy.

3

Nazajutrz

Kith-Kanan nie poczynił żadnych planów z wyjątkiem jednego — opuszczenia Silvanostu. Najbardziej pragnął teraz samotności. Skierował Arcuballisa na południowy zachód i popuścił mu cugli.

Niebawem drzemał już w siodle, oparty o opierzoną szyję swego skrzydlatego wierzchowca. Wiemy gryf leciał przez całą noc, nawet na chwilę nie zbaczając z kursu , który wybrał dla niego jego pan. Wraz z nadejściem poranka Kith-Kanan obudził się, zdrętwiały i wycieńczony. Poprawił się w siodle i uważnie zlustrował majaczącą w dole ziemię. Nie zobaczył jednak niczego poza skłębionymi czubkami drzew, które ciągnęły się, jak okiem sięgnąć. Nie dostrzegał żadnych polan, strumieni czy łąk, nie wspominając nawet o jakichkolwiek śladach domostw.

Nie potrafił ocenić; jak daleko oddalili się owej nocy od miasta. Ze swych łowieckich wypraw w dół Thon-Thalasu wiedział, że na południe od Silvanostu znajdował się Ocean Courrain, którego granic nie znał żaden elf, Książę był jednak teraz na wschodzie, mając za swego przewodnika wschodzące słońce. Musiał zatem być w wielkim lesie, graniczącym od wschodu z rzeką Thon-Thalas i Równinami Kharolis na zachodzie. Nigdy wcześniej nie zapuścił się tak daleko w te strony.

Spoglądając na nieprzeniknioną zasłonę z drzew, Kith-Kanan zwilżył językiem spierzchnięte wargi i rzekł:

— Cóż, chłopcze, jeśli nic się nie zmieni, zawsze możemy iść pośród drzew!

Lecieli jeszcze kilka godzin, przecinając liściastą barierę i wciąż nie znajdując jej upragnionego końca. Biedny Arcuballis wytężał wszystkie swoje siły, łapiąc powietrze głębokimi, rzężącymi haustami. Gryf leciał nieprzerwanie całą noc i większą część dnia. Kiedy Kith-Kanan uniósł w końcu głowę, by spojrzeć na horyzont, zauważył unoszący się znad lasu gęsty słup dymu. Natychmiast też skierował Arcuballisa w jego stronę. Stworzenie było jednak tak bardzo zmęczone, że miejsce, do którego zmierzali, przybliżało się z dręczącą wręcz powolnością.

W końcu młodzieniec zauważył poszarpana dziurę wyrwaną w leśnym arrasie. W jej środku stał samotny, sękaty pień ogromnego drzewa, teraz poczerniały i płonący. Najwyraźniej uderzyła weń błyskawica. Spopielona polana miała szerokość zaledwie dziesięciu jardów, jednak u podstawy płonącego drzewa ziemia zdawała się płaska i czysta. Łapy Arcuballisa dotknęły wyściółki, jego skrzydła zadrżały, a ciałem wstrząsnęły niekontrolowane dreszcze. Natychmiast też wyczerpany lotem gryf zamknął oczy i ułożył się do snu.

Kith-Kanan odwiązał swój tobołek i przerzuciwszy go przez ramię, przeciął niewielką polankę. Rzucił worek na ziemię i zaczął go rozpakowywać. Jego uwagę przyciągnęło donośne krakanie kruka. Gdy podniósł wzrok na rozszczepiony pień osmalonego drzewa, spostrzegł samotnego ptaka przycupniętego na zwęglonej gałęzi. Kruk przechylił głowę i znów zakrakał. Kiedy Kith-Kanan powrócił do rozpakowywania swych rzeczy, ptak wzniósł się w niebo, zatoczył koło nad polaną i odleciał.

Książę wyciągnął łuk i kołczan, po czym płynnym ruchem naciągnął nową cięciwę. Choć wygięty łuk liczył sobie w naciągu zaledwie trzy stopy, wypuszczona z niego strzała z żelaznym grotem z łatwością mogła przeszyć gruby pień drzewa. Kith-Kanan przywiązał kołczan do pasa Pochwyciwszy w dłonie solidnej roboty włócznię na dziki, wbił ją tak wysoko, jak tylko mógł, w pień osmalonego drzewa. Następnie wrzucił swoje rzeczy z powrotem do worka i przywiązał go do drzewców. To powinno ochronie jego rzeczy przed grasującymi w lesie stworzeniami.

Młodzieniec zmrużył oczy w promieniach późnego popołudniowego słońca. Używając ich jako swego przewodnika, zdecydował odrobinę wypuścić się na północ i zobaczyć, czy zdoła wypłoszyć jakakolwiek zwierzynę. Wiedział, że Arcuballis jest bezpieczny; niewiele drapieżników odważyłoby się na potyczkę z gryfem. Uspokojony, odwrócił się więc plecami do zwęglonego drzewa i ruszył w głąb pogrążonego w mroku lasu.

Elfi książę przyzwyczajony był do lasów — przynajmniej tych otaczających Silvanost, wyczuwał jednak w tym miejscu coś szczególnie dziwnego i odmiennego. Drzewa rosły tu daleko od siebie, ale ich gęste listowie sprawiało, ze dookoła panował wieczny zmierzch. Korony drzew były tak potężne, że sam las zdawał się pusty i jałowy. Tu i ówdzie, pomiędzy potężnymi pniami widać było paprocie i orlice, jednak nigdzie nie było śladu naturalnego, leśnego poszycia. Ziemia pokryta byłą grubą warstwą opadłych liści i aksamitnie miękkiego mchu, i choć wysokie gałęzie poruszały się na wietrze, powietrze w dole było martwe i zadziwiająca nieruchome.

Wokół potężnych pni rosły pierścienie przedziwnych grzybów z czerwonymi blaszkami — ulubiony pokarm jeleni i dzików Z każdą chwilą zdawało się jednak, że panująca dookoła cisza staje się coraz bardziej przytłaczająca.

Kith-Kanan zatrzymał się sto kroków od polany i zaniepokojony wyciągnął miecz. W szarobrązowej korze wysokiego na sto stóp dębu wyciął znak łowcy — „płomień". Ukryte pod korą białe drzewo było twarde i zdrowe. Elfie ostrze niszczyło je powoli, wypełniając las metalicznym dźwiękiem miecza. Kiedy znak został już ukończony, Kith-Kanan schował miecz do pochwy i trzymając w dłoni łuk, ruszył dalej.

Las zdawał się pozbawiony jakiejkolwiek zwierzyny. Z wyjątkiem widzianego wcześniej kruka oczom Kith-Kanana nie ukazało się żadne zwierzę – czy to pokryte sierścią cz piórami. W odstępie około trzydziestu jardów młodzieniec wyciął w drzewie kolejny „płomień”, nie chcąc pogubić drogi w zapadającym zmroku. Do zachodu słońca wciąż pozostało jeszcze o kolo czterech godzin, jednakże cieniste zakamarki lasu już pogrążały się w ciemności. Kith-Kanan otarł pot z czoła i przyklęknął na grubym dywanie martwych liści. Ostrożnie odgarnął je z ziemi, szukając śladów jeleni i dzikich świń, jednakże ukryty pod liśćmi mech był gładki i nietknięty.

Do czasu, gdy wyciął w korze dziesiąty „płomień", las pogrążył się w całkowitych ciemnościach. Zmęczony elf oparł się plecami o pień potężnego jesionu i zadzierając do góry głowę, spróbował zobaczyć coś pomiędzy gęstymi koronami drzew. W tej chwili równie chętnie jak sarninę, zjadłby nawet wiewiórkę. W tych okolicznościach druga opcja zdawała mu się jednak bardziej prawdopodobna.

Przez liście przeświecały niewielkie drobinki światła, które zdawały się tańczyć za każdym razem, gdy wiatr poruszał gałęziami. Widok nieodmiennie przypominał gwiazdy, z ta różnicą , że owe świetlne drobinki pozostawały w nieustannym ruchu. Zjawisko było hipnotyzujące do tego stopnia, że Kith-Kanan poczuł się jeszcze bardziej zmęczony niż był w rzeczywistości. Jego drzemka w siodle obyła niespokojna i od wczorajszego dnia nie miał praktycznie nic w ustach. Może więc zatrzyma się na chwilę. Troszką odpocznie. Nad jego głową słoneczne refleksy wciąż kołysały się i tańczyły.

Trzymany w zgięciu ręki miecz wyślizgnął się z uściski Kith-Kanana i upadł na ziemię, uderzając ostrzem w miękką glebę.

Drobinki światła. Tańczące. Jakże bardzo był zmęczony! Kolana ugięły się pod ciężarem jego ciała i książę osunął się po pniu, aż do chwili, gdy oparty o niego plecami usiadł w kucki. Wciąż jednak jego spojrzenie utkwione było w gęstym listowiu. Jakiż dziwny był ten las. W niczym nie przypominał domu. W niczym nie przypominał lasów Silvanostu.

Jak we śnie książę ujrzał przestronne korytarze pałacu Quinari. Służący kłaniali mu Się tak, jak czynili to zawsze. On sam był w drodze na — wyprawianą w Sali Balifa — ucztę, pełną pieczeni, jagnięcych udek, ociekających sokiem owoców, pachnących sosów i wybornych, słodkich nektarów.

Kith-Kanan podszedł do drzwi. Był zwyczajne, jak każde inne drzwi w pałacu. Otworzył je i ujrzał Sithasa i Hermathyę zastygłych w czułym uścisku. Elfia panna odwróciła ku niemu swą twarz , na której widniał radosny uśmiech. Uśmiech przeznaczony dla Sithasa.

— Nie!

Kith-Kanan rzucił się naprzód i z głuchym dźwiękiem upadł na kolana. Nogi miał kompletnie zdrętwiałe. Dookoła panowała nieprzenikniona ciemność i przez kilka chwil młodzieniec nie wiedział, gdzie się znajduje. Odetchnął głęboko, zdając sobie sprawę, że oto musiała już nastać noc. Jednakże sen wydawał się tak bardzo rzeczywisty. Jego zmysły podpowiedziały mu, że musiał przełamać jakiś przedziwny czar, który zawładnął nim, gdy wpatrywał się w ukryte pośród liści, malowane światłem i cieniem wzory. Musiał śnic przez kilka godzin. Po dłuższej chwili, czekając, aż odzyska czucie w nogach. Kith-Kanan gorączkowo zaczął szukać miecza. Odnalazł go wbitego w miękki mech. Uwolnił broń i wsunął ją do pochwy. Chwilę później niejasne, naglące przeczucie kazało mu zawrócić w kierunku strawionej ogniem polany. Wycięty w pniu ostatni „płomień" odbijał się bielą na tle panującej ciemności, jednak znak, który Kith-Kanan wyciął wcześniej, niemalże zniknął. Pokaleczone miejsce pokrywała już nowa kora. Kolejny znak przypominał wąską szczelinę, a jeszcze inny elfi książę odnalazł tylko dlatego, że pamiętaj dziwnie rozszczepioną gałąź jesionu, na której go wyciął. Po nim nie znalazł już żadnych znaków, wszystkie bowiem nacięcia zabliźniły.

Przez chwilę Kith-Kanan poczuł strach. Oto zgubił się nocą w przedziwnie głuchym lesie — głodny, spragniony, samotny. Czy upłynęło wystarczająco wiele czasu, by wycięte na drzewach znaki zabliźniły się w naturalny sposób, czy też las był zaczarowany? Nawet otaczający go mrok zdawał się ciemniejszy niż zwykle, tak że bystry, elfi wzrok Kith-Kanana nie sięgał zbyt daleko.

Dopiero wówczas powróciły do jego pamięci lata szkoleń i nauki odpędzając na bok lęk i obawy. Kith-Kanan — wnuk wielkiego Silvanosa — nic zamierzał poddać się pierwszej nocy spędzonej samotnie w głuszy.

Wkrótce znalazł suchą gałąź i zabrał się za przygotowanie pochodni, która oświetli drogę powrotną do polany. Zebrawszy na podpałkę stos suchych liści. Kith-Kanan wyciągnął z kieszeni krzemień i krzesiwo. Ku jego zaskoczeniu, nic udało mu się skrzesać iskry. Spróbował po raz kolejny i jeszcze raz, jednak zdawało się, że w krzemieniu nie pozostała już nawet odrobina ognia.

Gdzieś w górze dał się słyszeć trzepot czarnych skrzydeł. Kith-Kanan zerwał się na równe nogi i ujrzał sadowiące się na gałęzi stado kruków. Wszystkie patrzyły na niego z irytującą wręcz inteligencją.

— Sio! — krzyknął, machając ku nim bezużyteczną gałęzią. Kruki wzbiły się do góry. Jednak kiedy tylko młodzieniec opuścił rękę, ponownie zasiadły na gałęzi.

Kith-Kanan schował krzemień i krzesiwo z powrotem do kieszeni, podczas gdy nieruchome oczy kruków obserwowały każdy jego ruch. Chwilę później zmęczony i oszołomiony elf zwrócił się do kruków:

Przypuszczam, że nie możecie pomóc mi odnaleźć drogi powrotnej, prawda?

Jeden po drugim czarne ptaki poderwały się do góry i zniknęły w ciemności. Kith-Kanan westchnął. „Muszę być już naprawdę zdesperowany, skoro mówię do ptaków", pomyślał, wyciągnąwszy miecz, znów ruszył przed siebie, wycinając ww drzewach kolejne „płomienie" i szukając polany, na której zostawił Arcuballisa. Przynajmniej w ten sposób mógł uniknąć błądzenia w kółko.

Najbliższy wiąz ciał aż dwukrotnie, odłupując mieczem wielkie niczym dłoń kawałki kory. Właśnie zamierzał uderzyć po raz trzeci, gdy zauważył widoczny na szarym pniu cień własnej, uniesionej dłoni. Cień? W tej wszechobecnej studni mroku? Odwrócił się natychmiast, trzymając w gotowości obnażony miecz. Sześć stóp nad ziemią i około kilkudziesięciu stóp od niego samego unosił się lśniący obłok wielkości beczki. Zaniepokojony i trawiony ciekawością Kith-Kanan przyglądał mu się, podczas gdy kula światła podpłynęła ku niemu i zatrzymała się dwie stopy od jego twarzy, tak że w końcu zdołał zobaczyć, czym była naprawdę.

Chłodny obłok żółtawego światła był niczym innym, jak rojem świetlików! Owady zataczały koła wokół swych towarzyszy, tworząc dla zagubionego księcia ruchomy lampion. Kith-Kanan przyglądał się im z bezbrzeżnym zdziwieniem. Chwilę później świetlista kule przesunęła się kilka jardów do przodu i zatrzymała się. Kiedy młodzieniec uczynił w jej stronę niepewny krok, światło odsunęło się odrobinę dalej

— Czyżbyście prowadziły mnie z powrotem na polanę? — spytał zdziwiony. W odpowiedzi świetliki znów pomknęły do przodu. Kith-Kanan ostrożnie ruszył ich śladem, wdzięczny za delikatne światło, jakim go otaczały W przeciągu kilku kolejnych minut owady doprowadziły go z powrotem na polanę. Przypalone drzewo wyglądało dokładnie tak, jak je zapamiętał, jednak nigdzie dookoła nie było śladu Arcuballisa. Kith-Kanan rzucił się pędem do miejsca, gdzie gryf udał się na spoczynek. Liście i mech wciąż nosiły znaki ciężaru skrzydlatego rumaka, jednak to było wszystko, co po nim pozostało. Kith-Kanan był zaskoczony. Nie mógł uwierzyć, że Arcuballis odleciał bez niego. Królewskie gryfy były szczerze przywiązane do swych jeźdźców i na całym Krynnie próżno było szukać bardziej oddanych istot. Istniały nawet opowieści o umierających jeźdźcach i ich skrzydlatych rumakach, które dzieliły ich los z czystej rozpaczy. Ktoś lub coś musiało zatem zabrać Arcuballisa. Jednak kto? Lub co? Jak taka potężna istota mogła poddać się komukolwiek bez śladów walki?

Z ciężkim sercem Kith-Kanan powlókł się z powrotem do osmalonego drzewa, tylko po to, by odkryć kolejne złe wieści. Jego włócznia wciąż tkwiła w pniu drzewa, jednak worek z całym skromnym dobytkiem przepadł. Rozwścieczony książę wyciągnął dłoń i wyszarpnął broń z drzewa.

Stał teraz na polanie, wpatrując się w pogrążony w ciemnościach krąg drzew. Teraz naprawdę był zupełnie sam. On i Arcuballis byli towarzyszami przez wiele długich lat Co więcej, gryf był nie tylko królewskim rumakiem; był także zaufanym przyjacielem księcia.

Zrozpaczony i zdruzgotany Kith-Kanan osunął się na ziemię. Cóż miał teraz począć? W tym przedziwnym lesie nawet za dnia nie potrafił odnaleźć drogi. Oczy młodzieńca zaszły łzami, jednak chwilę później postanowił, że nie będzie płakał niczym porzucone dziecko.

Świetliki wciąż pozostawały nieopodal jego głowy. Sunęły do przodu i zawracały, jak gdyby chciały mu przy pomnieć, te wciąż tu są.

— Wynoście się! warknął, kiedy zawisły zaledwie kilka cali od jego nosa. Jak gdyby słuchając jego rozkazu, rój natychmiast rozproszył się. Owady odleciały w rożnych kierunkach, tu i ówdzie lśniąc jeszcze swymi maleńkimi światełkami, aż w końcu zniknęły na dobre.

— Nie wejdziesz? Przeziębisz się.

Sithel okrył ramiona wełnianym płaszczem. — Jestem ciepło ubrany — odparł. Jego żona zdjęła z łóżka ciepły, miękki koc, owinęła go wokół swych szczupłych ramion i wyszła na balkon, stając obok męża.

Przejmująco chłodny wiatr przemknął obok pałacowej wieży i długie białe włosy Sithela poderwały się do góry. Prywatne komnaty Mówcy i jego małżonki mieściły się na przedostatnim piętrze pałacu. W całym Silvanoście tylko Wieża Gwiazd mogła uchodzić za lepszy punkt obserwacyjny.

— Niedawno poczułem odległy krzyk — powiedział Sithel.

— Kith-Kanan? — Mówca skinął głową. — Czy myślisz, że grozi mu jakieś niebezpieczeństwo? — spytała Nirakina, szczelniej owijając się płaszczem.

— Chyba jest nieszczęśliwy. Musi być bardzo daleko stąd, bo uczucie było bardzo słabe.

Nirakina podniosła wzrok, spoglądając na męża.

— Przywołaj go, Sithelu. Przywołaj go do domu.

— Nie uczynię tego. Obraził nie tylko mnie, ale i całe szlachetne zgromadzenie. Obnażając broń w Wieży Gwiazd, złamał jedno z naszych najbardziej uświęconych praw.

— Takie rzeczy można wybaczyć — odparła szeptem. — Co jeszcze sprawia, że tak ciężko jest ci mu wybaczyć?

Sithel dotknął pieszczotliwie włosów żony.

— Pewnie zrobiłbym dokładnie to samo, gdyby mój ojciec oddał innemu kobietę, którą kocham. Ale nie pochwalni tego występku i nie przywołam go do domu. Gdybym to uczynił. Kith-Kanan nie nauczyłby się dyscypliny, której mu brakuje. Pozwólmy, żeby na jakiś czas pozostał z dała od zamku Jego życie tutaj było zbyt proste i tylko świat zewnętrzny nauczy go, jak być silnym i cierpliwym.

— Boję się o niego — powiedziała Nirakina. — Świat poza Silvanostem jest śmiertelnym miejscem.

Sithel delikatnie uniósł jej brodę, tak że ich oczy spotkały się.

— W żyłach Kith-Kanana płynie krew Silvanosa. Przeżyje, ukochana. Przeżyje i dorośnie. — Po tych słowach Sithel oderwał wzrok od żony i skierował go na spowite w mroku miasto. Po chwili wyciągnął dłoń. — Chodź, wejdźmy do środka.

Położyli się razem, jak czynili już od przeszło tysiąca lat. Jednak kiedy Nirakina zasnęła spokojnym snem, Sithel wciąż leżał w królewskim łożu pełen obaw.

4

Trzy dni później

Po upływie trzech kolejnych wschodów słońca Kith-Kanan był zrozpaczony. Stracił swego gryfa i zapasowe ubrania. Kiedy po raz kolejny użył krzesiwa i krzemienia, udało mu się rozpalić niewielki ogień, i choć odrobinę podniosło go to na duchu, wciąż jednak nie znalazł nic do jedzenia. Trzeciego ranka skończyły się także zapasy wody.

Nie było sensu pozostawać na polanie, tak więc wziąwszy włócznię, wyruszył w poszukiwaniu jedzenia i wody. Jeśli mapy, które pamiętał, były poprawne, na zachodzie powinna znajdować się rzeka Kharolis. Nawet gdyby była oddalona o wiele mil, był to zawsze cel, do którego warto zmierzać.

Jedynymi zwierzętami, jakie mijał po drodze, były kruki. Dotrzymywały mu towarzystwa, przeskakując z drzewa na drzewo i przerywając swój lot krótkim, przenikliwym wrzaskiem. Były jedynym towarzystwem Kith-Kanana, tak więc elf zaczął z nimi rozmawiać. W jakiś sposób pomagało mu to nie tracić pogody ducha.

— Nie sądzę, abyście wiedziały, gdzie jest mój gryf — powiedział. Jak można było się spodziewać, ptaki nie odpowiedziały, a tylko przelatywały z drzewa na drzewo dotrzymując mu kroku.

Dzień wlókł się bez końca i z każdą chwilą robiło się coraz cieplej. Nawet w dole, w odwiecznym cieniu głębokiego lasu. Kith-Kanan czuł ów żar, gdyż nawet najmniejszy podmuch wiatru nie mącił parnego, nieruchomego powietrza. Z upływem czasu teren stał się nierówny, po przecinany wzgórzami i rowami ciągnącymi się z północy na południe. Dodało mu to otuchy, gdyż na dnie wąwozów często można było znaleźć źródła i strumienie. Kiedy jednak wdrapał się na jedno ze wzgórz i zszedł z kolejnego, znalazł jedynie mech, kamienie i powalone drzewa.

Ześlizgnąwszy się z następnego zbocza do dziewiętnastego już wąwozu, książę zatrzymał się, by odpocząć. Usiadł na zwalonym pniu, rzucając włócznię pod nogi. Po raz kolejny oblizał spierzchnięte wargi i odgonił narastające przeczucie, że popełnił straszliwy błąd, uciekając z domu. Jak mógł być aż tak głupi, by dla czegoś takiego porzucić swe życie w luksusie? Gdy tylko zadał sobie to pytanie, oczyma wyobraźni ujrzał przerażająco rzeczywisty obraz Hermathyi poślubiającej jego brata. Wraz z nim nadeszło uczucie bólu i straty. Aby odegnać ową wizję, Kith-Kanan zerwał się na nogi i zarzuciwszy na ramię swą włócznię, na nowo podjął wędrówkę. Uczynił zaledwie dwa kroki po dnie wąwozu, kiedy jego stopy zapadły się w gęstym, pokrytym grubą warstwą liści błocie.

„Tam gdzie jest błoto, jest i woda" — pomyślał z radością. Skręcił w prawo i podążył wąwozem w poszukiwaniu źródełka. Daleko przed nim jar stawał się znacznie szerszy. Może lam włośnie była sadzawka pełna czystej, słodkiej wody?

Wkrótce wąwóz połączył się z kilkoma innymi, tworząc pośród wzgórz głęboką misę. Kith-Kanan wlókł się przez coraz bardziej wilgotne błocko, czując przed sobą zapach czystej wody. Niedługo potem zobaczył ją — niewielką sadzawkę, tak gładką, że na jej powierzchni nie pojawiła się ani jedna zmarszczka. Widok przyciągał go niczym magia. Błoto sięgało mu już do kolan, ale młodzieniec brnął dalej, wprost do środka jeziorka. Złożywszy dłonie, wypełnił je wodą i podniósł do ust.

Natychmiast wszystko wypluł. Woda miała ohydny smak zgniłych liści. Kith-Kanan spojrzał w dół na swe wykrzywione grymasem bezsilnej wściekłości odbicie. Nie było sensu dalej tu tkwić. Musiał ruszać dalej.

Jego noga nie chciała jednak opuścić sadzawki. Spróbował wyciągnąć drugą. Tak bardzo starał się wyciągnąć nogi z błocka, że niemalże stracił równowagę. Wymachując ramionami, Kith-Kanan zaczął teraz poruszać biodrami, by w jakiś sposób uwolnić się z cuchnącej wody. Zamiast tego zapadł się jeszcze głębiej w zdradliwe grzęzawisko. Szybko rozejrzał się dookoła, szukając gałęzi tub chociaż winorośli, której mógłby się uczepić. Najbliższe drzewa były oddalone o dziesięć stóp.

Wkrótce błoto sięgnęło jego pasa i książę zaczął zapadać się w nim coraz szybciej.

— Pomocy! — zawołał zrozpaczony. — Czy ktoś mnie słyszy?

Na przeciwległym wzgórzu usadowiło się stado kruków. Ptaki z przerażającym spokojem patrzyły, jak Kith-Kanan powoli zanurza się w zabójczym bagnie.

Nie wydziobiecie mi oczu — zapewnił je szeptem.

— Kiedy nadejdzie koniec, skryję się pod powierzchnią, zanim uda się wam mnie rozdziobać, czarni padlinożercy!

— Kiedy pozna się je lepiej, wcale nie są takie złe — powiedział jakiś głos. Kith-Kanan szarpnął się niczym rażony piorunem.

— Kto tam jest? — krzyknął, patrząc dookoła na nieruchome drzewa. — Pomocy!

— Mogę ci pomóc. Nie wiem jednak, czy to uczynię. — Był to wysoki, pełen zadowolenia, dziecięcy głos. Odpowiadając, nieznajomy zdradził miejsce swej dotychczasowej kryjówki. Kith-Kanan dostrzegł go na jednym z rosnących po jego lewej ręce drzew. Na grubej gałęzi, oparta plecami o pień potężnego dębu siedziała młoda postać, odziana w dropiatą, zielono — brązową tunikę i pończochy. Jej głowę okrywał kaptur. Widoczną pod nim opaloną twarz pokrywały dziwaczne spirale i linie wymalowane jaskrawą czerwoną i żółtą farbą.

— Pomóż mi! — wrzasnął Kith-Kanan. — Wynagrodzę cię sowicie!

— Doprawdy? Czym?

— Złotem. Srebrem. Klejnotami. — „Czymkolwiek zechcesz", przysiągł w duchu. „Wszystkim, co tylko można znaleźć na Krynnie".

— Co to takiego „złoto"?

Błoto sięgało już piersi Kith-Kanana i trudno mu było złapać oddech.

— Kpisz sobie ze mnie — wydyszał. — Proszę! Nie mam zbyt wiele czasu!

— Nie, faktycznie nie masz go zbyt wiele — zauważyła obojętnym głosem zakapturzona postać. — Co jeszcze możesz mi ofiarować, jeśli ci pomogę?

— Moją włócznię! Chciałbyś ją?

— Mogę wyciągnąć ją z grzęzawiska, gdy już utoniesz.

Przeklęty nieznajomy.

— Nie mam niczego innego! — Zimne błoto sięgało teraz ramion Kith-Kanana — Na bogów, błagam, pomóż mi!

Zakapturzona postać zręcznym ruchem przeturlała się po gałęzi i stanęła na nogi.

— Pomogę ci zatem. Na bogów. Oni często robią dla mnie różne rzeczy, więc wydaje się uczciwe, abym i ja czasem zrobił coś dla nich.

Nieznajomy pokonywał gałąź na palcach, aż do chwili, gdy znalazł się tuż nad głową Kith-Kanana. Ramiona księcia zanurzone były w bagnie, choć ręce wciąż trzymał ponad głową, by nie zanurzać ich aż do ostatniej chwili. Stojąca na drzewie postać odwiązała ściskający talię pas. Owijał się on kilkukrotnie wokół jej smukłego ciała, a rozwinięty osiągnął długość przeszło dziesięciu stóp. Leząc płasko na gałęzi, nieznajomy opuścił skórzany rzemień prosto w dłonie Kith-Kanana, który natychmiast pochwycił go lewą ręką.

— Na co czekasz? Wyciągnij mnie! — nakazał książę.

— Jeśli ty sam nie umiesz się wyciągnąć, nie zrobię tego za ciebie — odparł jego wybawca. Kilkakrotnie okręcił pas wokół gałęzi i zabezpieczył go solidnym węzłem. Następnie położył się na gałęzi, wsparł głowę na dłoni i w milczeniu czekał na rezultat zmagań nieznajomego.

Kith-Kanan nachmurzył się i z wysiłkiem zaczął wspinać się na górę. Dysząc i przeklinając, w końcu wydostał się z grzęzawiska i sięgnął gałęzi. Chwilę później przerzucił przez nią nogę i przez kilka chwil leżał, sapiąc.

— Dziękuję — odezwał się w końcu, choć w jego głosie dało się wyczuć nutę sarkazmu.

Nieznajomy młodzik cofnął się kilka stóp w kierunku pnia i usiadł w kucki.

— Proszę bardzo — odparł.

Pod barbarzyńską farbą na jego tworzy kryty się lśniące, zielone oczy. Chłopak odrzucił kaptur, ukazując gęstą czuprynę włosów białych niczym kość. Wysokie kości policzkowe i spiczaste uszy świadczyły o jogo pochodzeniu.

Kith-Kanan usiadł powoli.

— Jesteś Silvanesti — rzekł zdumiony.

— Nie, jestem Mackeli.

Kith-Kanan potrząsnął głową. — Pochodzisz z plemienia Silvanesti, tak jak ja.

Chłopiec stanął na gałęzi.

— Nie wiem, o czym mówisz. Jestem Mackeli.

Gałąź była zbył wąska, by Kith-Kanan mógł na niej stanąć, tak więc siedząc na mej okrakiem cal po calu młodzieniec przesuwał się w kierunku pnia. Majaczące w dole zdradzieckie bagno po raz kolejny ukryło swe prawdziwe oblicze po powierzchnią wody. Kiedy spojrzał na ie z góry, mimowolnie wzdrygnął się z obrzydzenia.

— Przecież widzisz, że jesteśmy do siebie podobni, prawda?

Mackeli pokonał gałąź kilkoma zwinnymi susami, odwrócił się, spojrzał na Kith-Kanana i odparł:

— Nie. Nie widzę między nami żadnego podobieństwa. Kith-Kanan był już zbyt zmęczony i poirytowany, by ciągnąć temat, dał więc temu spokój.

W milczeniu zeszli z drzewa. Kith-Kanan wlókł się za pędzącym żwawo chłopcem. Mimo wszelkich starań ręce ześlizgnęły mu się z chropowatego pnia i książę spadł z drzewa. Runął na plecy z głuchym hukiem, po czym jęknął.

— Jesteś niezdarny — zauważył Mackeli.

— A ty nieuprzejmy. Czy wiesz z kim masz do czynienia? — spytał wyniośle.

— Z niezdarnym cudzoziemcem. — Chłopiec sięgnął za pas, wyciągnął obciągnięty jelenią skórą bukłak, po Czym wlał w otwarte usta strużkę krystalicznie czystej wody. Kith-Kanan przyglądał mu się z uwagą, czując niemalże, jakby sam przełykał zbawienny płyn.

— Czy mogę... mogę dostać trochę wody? — poprosił.

Mackeli wzruszył ramionami i podał mu bukłak. Kith-Kanan chwycił butelkę w ubłocone dłonie i opróżnił jej zawartość trzema zachłannymi łykami.

— Niech cię bogowie błogosławią — rzekł, zwracając chłopcu pusty bukłak.

Mackeli przechylił butelkę i kiedy zauważył, że faktycznie jest pusta, spojrzał na Kith-Kanana z odrazą. — Od dwóch dni nie miałem w ustach ani kropli wody — wyjaśnił książę. — Nic też nie jadłem. Czy masz może jakieś jedzenie?

— Nie przy sobie, Ale mam trochę w domu. — Zabierzesz mnie tam? Mackeli ponownie narzuci! kaptur, zakrywając swe zdumiewająco białe włosy. Był teraz doskonale zamaskowany i niemal wtapiał się w otaczający go las.

— Nie wiem, czy byłoby to słuszne. Ny mogłoby się to nie spodobać

Błagam cię, przyjacielu. Jestem zrozpaczony. Straciłem swego rumaka, zgubiłem się i nie mogę znaleźć, w tym przeklętym lesie żadnej zwierzyny. Jeśli mi nie pomożesz, umrę z głodu w tej dziczy.

Chłopiec zaśmiał się, a dźwięk jego głosu zdał się niezwykle przyjemny w nieruchomym powietrzu.

— Tak, słyszałem coś o zagubionym w tej części lasu nieznajomym. Corvae opowiedziały mi o tobie.

— Corvae? Mackeli wskazał dłonią kruki, które wciąż przyglądały się im z pobliskiego wzgórza.

— Wiedzą o wszystkim, co się dzieje w lesie. Czasami, kiedy pojawia się coś dziwnego, mówią o tym mnie i Ny.

Kith-Kanan pamiętał irytującą uwagę, jaką kruki poświęcały jego osobie.

— Naprawdę rozmawiasz z ptakami?

— Nie tylko z ptakami. — Mackeli przyłożył do ust dłoń i wydał z siebie przenikliwy, kraczący dźwięk. Jeden z ptaków zerwał się z gałęzi, podfrunął do chłopca i usiadł na jego ramieniu, niczym wracający do swego pana sokół.

— Jak sądzisz? — chłopiec spytał kruka. — Czy mogę mu zaufać?

Ptak przekrzywił głowę i wydał z siebie pojedynczy i przeszywający wrzask. Mackeli nachmurzył się. Kiedy zmarszczył brew, przedziwne zawijasy zbiegły się nad jego czołem.

— Mówi, że niesiesz ze sobą potężny przedmiot. Mówi, że kaleczysz nim drzewa.

Kith-Kanan spojrzał na pokrytą błotem pochwę.

— Mój miecz nie jest magiczny — odparł. — To tylko zwyczajne ostrze. Masz, możesz je potrzymać.

Odwrócił miecz i wyciągnął rękojeść w kierunku chłopca. Mackeli niepewnie sięgnął dłonią. Kruki wrzasnęły chórem, jak gdyby chciały go ostrzec, ale młody elf je zignorował. Jego niewielka dłoń zacisnęła się wokół rzeźbionej na kształt diamentu rękojeści.

— W tym przedmiocie drzemie potęga powiedział, cofając rękę. — Cuchnie niczym śmierć! — Weź go do ręki — zachęcił Kith-Kanan. — Nic zrobi ci krzywdy.

Mackeli wziął rękojeść z dłoni księcia.

— Jaka ciężka! Z czego jest zrobiona?

— Z żelaza i mosiądzu. — Wraz twarzy Mackeliego zdradzał, że nie znał żelaza, mosiądzu, złota, czy srebra.

— Czy wiesz, czym są metale, Mackeli?

— Nie.

Chłopak spróbował wywinąć mieczem, ale broń była dla niego zbyt ciężka i upuścił ją na ziemię.

— Sądzę, że to wystarczy. — Książę delikatnie podniósł miecz i schował go do pochwy. — Czy cieszy cię myśl, że nie jestem niebezpieczny?

Mackeli powąchał dłonie i skrzywił się.

— Nigdy nie mówiłem, że jesteś niebezpieczny — odparł nonszalancko. — Co najwyżej dla samego siebie.

Po tych słowach żwawym krokiem ruszył naprzód, wdrapując się na gałęzie ogromnych drzew i zeskakując z nieb z gracją. Mackeli nigdy nic szedł prosto więcej niż kilka jardów. Bezustannie odpychał się od potężnych pni, przeskakiwał ponad zwalonymi gałęziami, czmychając to tu, to tam niczym wiewiórka. Kith-Kanan wlókł się jego śladem, spowolniony głodem i pancerzem cuchnącego błota. Niekiedy Mackeli zmuszony był zawracać, by odnaleźć swego towarzysza i poprowadzić go właściwą drogą. Kith-Kanan obserwował poczynania chłopca i czuł się niczym zmęczony starzec. Niegdyś myślał o sobie, że jest wybornym leśnym strażnikiem. Jednak len chłopiec, który nie mógł mieć więcej niż sześćdziesiąt lat, sprawił, że silvanestyjscy leśnicy przypominali teraz bandę nieudolnych pijaków.

Wędrówka trwała wiele godzin, nie prowadząc żadną określoną ścieżką. Kith-Kanan miał nieodparte wrażenie, że Mackeli nie chciał zdradzić, dokąd naprawdę się udają.

Wiedział, że istniały elfy Kagonesti, których domem była dzicz. Miały one — podobnie jak Mackeli — skłonności do ozdabiania swej skóry przedziwnymi wzorami. Jednak z tego, co pamiętał, ich skóra była ciemna, podobnie jak włosy. Wygląd tego chłopca zdradzał, że był on Silvanestyjczykiem. Kith-Kanan zadawał sobie pytanie, co dziecko czystej krwi miałoby robić tutaj, w głębi lasu. Może uciekł? Może jest członkiem jakiegoś zaginionego plemienia? W końcu w jego umyśle pojawił się obraz sekretnej leśnej kryjówki, zamieszkałej przez banitów, których jego dziadek Silvanos wygnał z Silvanostu w czasie wojen o zjednoczenie. Nie wszyscy przecież podążyli za wielkim wodzem ku pokojowi i jedności.

Nagle Kith-Kanan zdał sobie sprawę, że nie słyszy już na dywanie z opadłych liści lekkich kroków Mackeliego. Zatrzymawszy się, spojrzał przed siebie i zauważył chłopca kilkanaście jardów z przodu. Mackeli klęczał ze spuszczoną pokornie głową, podczas gdy na milczący las spadła głucha cisza.

Co dziwne, kiedy ujrzał chłopca, umysł księcia obmyła fala niebywałego spokoju; spokoju, jakiego nie zaznał nigdy wcześniej. Wszystkie problemy ostatnich dni odeszły w niepamięć. Kiedy w końcu odwrócił się, zauważył, co takiego sprowadziło owo ukojenie i co sprawiło, że Mackeli klęczał.

Niedaleko przed nimi, pośród gęstych paproci i obsypanych kwieciem latorośli, stało wspaniałe zwierzę, z wyrastającym z głowy pojedynczym białym rogiem. Jednorożec — najrzadziej spotykane spośród legendarnych stworzeń; świętsze niż sami bogowie. Jednorożec był biały niczym śnieg, począwszy od drobnych, rozszczepionych kopyt, aż po końce gęstej niczym piana grzywy. Jego postać emanowała subtelnym blaskiem, który zdawał się esencją spokoju. Kiedy tak stał na niewielkim wzniesieniu, piętnaście jardów od Kith-Kanana, jego oczy napotkały wzrok elfiego księcia i dotknęły wnętrza jego duszy.

Kith-Kanan osunął się na kolana. Wiedział, że oto dostąpił niebywałego zaszczytu, dane mu było bowiem ujrzeć istotę, która przez wielu uważana była jedynie za legendę.

— Powstań, szlachetny wojowniku. — Kith-Kanan uniósł głowę. — Powstań, synu Sithela.

Głos był głęboki i melodyjny. Zdawało się, że zastygły głębokim pokłonie Mackeli nie słyszał słów jednorożca.

Kith-Kanan powoli podniósł się z klęczek.

— Znasz mnie, o wielka?

— Słyszałam o twoim nadejściu.

Tak powabna była owa potężna istota, że Kith-Kanan ponad wszystko zapragnął zbliżyć się do niej i choć przez chwilę jej dotknąć. Zanim jednak zdołał zmienić swe myśli w czyny, stworzenie rzekło surowym tonem: — Zostań tam, gdzie jesteś! Nie wolno ci podchodzić zbyt blisko. — Kith-Kanan mimowolnie uczynił krok do tyłu. — Synu Sithela, zostałeś wybrany do ważnego zadania. Pozwoliłam ci spotkać Mackeliego po to, by został twoim przewodnikiem w tym lesie. To dobry chłopiec; doskonale radzi sobie z ptakami i zwierzętami. Będzie ci wiernie służył.

— Co chcesz, abym uczynił? — spytał z nagłą pokorą Kith-Kanan.

Jednorożec odrzucił do tyłu głowę, sprawiając, że po smukłej szyi spłynęły fale perłowej grzywy.

— Ten głęboki bór jest najstarszym lasem na tych ziemiach. Tutaj narodził się pierwszy liść i drzewo, pierwsze zwierzę czy ptak. Duchy tej krainy są potężne, ale zarazem bezradne. Przez piec tysięcy wschodów słońca żyli tu ci, którzy chronili las przed łupieżcami. Teraz przybyła tutaj banda intruzów, przynosząc ze sobą ogień i śmierć. Duchy starego lasu zwróciły się do mnie z prośbą o pomoc, ja zaś odnalazłam ciebie, jako odpowiedź na ich błagania. Jesteś wybrańcem; tym, który niesie żelazo. Musisz wygnać intruzów z lasu, synu Sithela.

W tym momencie Kith-Kanan gotów był stawić czoło całej armii smoków, gdyby takie było życzenie jednorożca.

— Gdzie znajdę owych intruzów? — spytał, sięgając dłonią rękojeści miecza.

Jednorożec uczynił krok do tyłu.

— Jest jeszcze ktoś, kto mieszka z chłopcem. We troje musicie oczyścić las.

Stworzenie uczyniło kolejny krok w tył i Kith-Kananowi zdało się, że las zamyka się wokół jego świetlistej postaci. Alabastrowa aura zalśniła jeszcze przez krótką chwilę, po czym zniknęła w niezbadanej głębi lasu.

Po kilku sekundach Kith-Kanan doszedł do siebie. Podbiegł do Mackeliego i dotknął jego ramienia. Chłopiec otrząsnął się, jak gdyby obudził się z przedziwnego transu.

— Gdzie jest Pani Lasu? — wyszeptał.

— Odeszła — odparł ze smutkiem Kith-Kanan. — Ona... przemówiła do mnie!

Na twarzy Mackeliego pojawił się wyraz szacunku.

— Dostąpiłeś wielkiego zaszczytu, przybyszu! Co powiedziała ci Pani Lasu?

— Nie słyszałeś?

Mackeli potrząsnął głową Najwyraźniej słowa jednorożca przeznaczone były wyłącznie dla uszu Kith-Kanana. Teraz więc zastanawiał się, jak wiele z tego, co usłyszał, powiedzieć chłopcu. W końcu zdecydował, że zachowa słowa Pani Lasu w tajemnicy.

— Masz zabrać mnie do swego obozu — powiedział stanowczym tonem. — Będę musiał nauczyć się wszystkiego, co wiesz o życiu w lesie.

— Z chęcią cię tego nauczę — odparł Mackeli, drżąc z podekscytowania. — W całym swoim życiu nigdy nie widziałem Pani Lasu! Były chwile, kiedy czułem, jak przemyka obok, ale nigdy nie byłem tak blisko niej! Nie mogę się doczekać, kiedy opowiem o tym Ny!

Kith-Kanan spojrzał w miejsce, gdzie jeszcze chwilę temu siała Pani Lasu. Tam gdzie jej kopyta dotykały ziemi, rozkwitały nadzwyczajnej urody kwiaty. Zanim zdążył zareagować, Mackeli szarpnięciem zmusił go do ponowienia wędrówki. Pędząc na złamanie karku, chłopiec niemalże wciągnął księcia w leśną gęstwinę. Z upływem czasu poszycie stało się grubsze, drzewa bardziej potężne i gęste, ale Mackeli ani razu się nie zawahał. Od czasu do czasu musieli przeciskać się pomiędzy drzewami przez przejścia tak wąskie i niskie, że pokonywali je na kolanach.

Tuż przed zachodem słońca, gdy odezwały się pierwsze świerszcze, dotarli na rozległą polanę.

— Jesteśmy w domu — powiedział.

Kith-Kanan stanął na środku polany i rozejrzał się uważnie.

— Jakim domu? — spytał.

Mackeli wyszczerzył zęby w uśmiechu, spotęgowanym przez dziwaczne czerwone wzory na jego policzkach. Raźnym krokiem ruszył przed siebie, zatrzymując się u podstawy imponująco masywnego dębu. Chwycił fragment stosunkowo gładkiej kory i pociągnął. W pniu drzewa otworzyły się drzwi wykonane z wygiętej kory dębowej. Za nimi widać było jedynie czarną przestrzeń. Mackeli skinął na towarzysza.

— Wejdź. Oto dom — rzeki chłopiec, znikając we wnętrzu pustego drzewa.

Aby pokonać niskie wejście. Kith-Kanan musiał się przygarbić. Wewnątrz czuć było zapachy drewna i przypraw; przyjemne, choć dziwne dla kogoś, kto całe swe życie spędził w mieście. Panowała tam taka ciemność, że Kith-Kanan z ledwością zdołał zauważyć niewyraźny zarys dębowych ścian. Mackeliego nie widział w ogóle.

Kiedy ręka chłopca dotknęła jego dłoni, książę wzdrygnął się niczym przerażone dziecko.

— Zapal świecę albo lampion, dobrze? — rzekł za — wstydzony

— Co mam zrobić?

— Zapal... nieważne zresztą. Czy możesz rozpalić ogień. Mackeli? Kompletnie nic nie widzę w tych ciemnościach.

— Tylko Ny może rozpalić ogień.

— Czy Ny jest tutaj? — Nie. Jest na polowaniu... tak sądzę. Kith-Kanan ruszył po omacku wzdłuż ściany.

— Gdzie zatem Ny rozpala ogień? — spytał.

— Tutaj.

Mackeli zaprowadził go na środek pomieszczenia, gdzie Kith-Kanan uderzył stopą w niskie palenisko zbudowane ze zlepionych błotem kamieni. Przykucnął i zbadał dłonią popioły. Zimne niczym głaz. Od jakiegoś czasu nikt nie rozpalał tu ognia.

— Jeśli zdobędziesz jakąś podpałkę, rozpalę ogień zaproponował.

— Tylko Ny może rozpalić ogień — odparł z wahaniem Mackeli.

— Może nie jestem najlepszym tropicielem czy łowcą ale, na Astarina, potrafię rozpalić ogień!

Wyszli na zewnątrz, gdzie zebrali naręcza chrustu. Kiedy Kith-Kanan układał suche patyki na korze i wiórach do wnętrza pustego drzewa wpadł przez otwarte drzwi pojedynczy słaby promień światła. W końcu Kith-Kanan wyciągnął z przytroczonej do pasa sakiewki krzemień i krzesiwo. Oparł kolana o kamienne palenisko i uderzył krzemieniem o chropowatą, żelazną płytkę. Na podpałkę posypał się snop jaskrawych iskier, które książę zachęcił delikatnym dmuchnięciem. W ciągu kilku minut udało mu się rozpalić niewielki płomyk, który wkrótce przemienił się w trzaskający radośnie ogień.

— No, chłopcze, co o tym sądzisz? — spytał Mackeliego.

Książę oczekiwał słów uznania, ale zamiast tego Mackeli pokręcił głową.

— Ny to się nie spodoba.

W końcu oczom Kith-Kanana ukazało się rozświetlone ogniem wnętrze drzewa. Pomieszczenie było dość duże, szerokie na około pięć kroków, z drabiną, której koniec znikał w dziurze nad jego głową, prowadząc na wyższe gałęzie i na zewnątrz. Przez tę samą dziurę wylatywał dym. Ściany dębu ozdobione były czaszkami zwierząt: królików, wiewiórek, złowrogo wyglądającego dzika z obnażonymi szablami, potężnego kozła i licznych ptaków, których Kith-Kanan nie potrafił rozpoznać. Mackeli wyjaśnił, że za każdym razem, gdy Ny zabijał zwierzę, którego nie upolował nigdy wcześniej, jego czaszka była czyszczona i zawieszana na wbitym w ścianę kołku. W ten oto sposób duch martwego zwierzęcia zostawał przebłagany i bóg lasu — Błękitny Feniks — gwarantował powodzenie w kolejnych polowaniach.

— Które z nich zabiłeś sam? — spytał Kith-Kanan.

— Nie wolno mi przelewać krwi zwierząt. To robota Ny. — Chłopiec zarzucił na głowę kaptur. — Rozmawiam ze zwierzętami i słucham tego, co mówią, nigdy jednak nie przelewam ich krwi.

Kith-Kanan usiadł na wypełnionym mchem sienniku.

Był zmęczony, brudny i wciąż potwornie głodny. Mackeli krzątał się dookoła, co chwilę spoglądając na księcia z wyraźnym niezadowoleniem. W końcu Kith-Kanan spytał chłopca otwarcie, co było nie tak.

— To miejsce Ny. Nie wolno ci tutaj siedzieć — odparł poirytowany Mackeli.

Kith-Kanan z trudem podźwignął się z siennika.

— Ten Ny ma więcej przywilejów niż Mówca Gwiazd! — rzekł ze złością. — Mogę usiąść tutaj? — spytał, wskazując na pokrytą sosnowymi igłami podłogę. Mackeli odpowiedział obojętnym skinieniem głowy.

Kith-Kanan poprosił z kolei o coś do jedzenia. Mackeli szybko wspiął się po drabinie i wychylając się na środek drzewa, zaczął szperać wśród rozmaitych tykw i bukłaków zwisających ze stropu. Odnalazł to, czego szukał, i wrócił na dół. Usiadł ze skrzyżowanymi nogami obok Kith-Kanana i nakazał mu wyciągnąć dłonie. Następnie nasypał w nie pieczone dzikie kasztany obrane ze skórki.

— Masz może jakieś mięso? — spytał książę. — Tylko Ny je mięso.

Kith-Kanan miał już powoli dość niekończącej się litanii rzeczy, które przysługują jedynie Ny. Był jednak zbyt wykończony, aby w tej chwili rozmawiać na ten temat W milczeniu zjadł więc kasztany, wdzięczny za to, że w ogóle dostał coś do jedzenia.

— Wiesz — rzekł w końcu — nigdy nie spytałeś mnie o moje imię.

Mackeli wzruszył ramionami.

— Nie sądziłem, że masz jakiekolwiek imię.

— Oczywiście, że mam?

Chłopiec w zamyśleniu podrapał się po nosie, brudząc ręce żółtawą farbą.

— Mam na imię Kith — rzekł książę, widząc, że Mackeli nie zamierza zadawać dalszych pytań.

Chłopiec wytrząsnął na swą umazaną farbą dłoń kolejną garść kasztanów.

— Śmieszne imię — zauważył, wpychając do ust kolejny owoc.

5

Pięć tygodni później

— Lady Nirakina, żona Mówcy — ogłosiła służąca. Hermathya podniosła wzrok znad lustra i delikatnie skłoniła głowę. Widząc to, służąca otworzyła drzwi.

— Nie zostało zbyt wiele czasu zauważyła Nirakina, wchodząc do komnaty.

— Wiem. — Hermathya stała bez ruchu, otoczona przez rzeszę służących, krawcowych i perfumerzystek, które kręciły się i uwijały wokół niej; każda próbując dokonać ostatecznych poprawek, zanim rozpocznie się ceremonia zaślubin.

— Wyglądasz olśniewająco — rzekła Nirakina, bynajmniej nie z czystej tylko uprzejmości w stosunku do przyszłej córki. Najznamienitsi kreatorzy piękna w Silvanoście pracowali wiele tygodni, aby stworzyć suknię ślubną Hermathyi, a także dobrać wyjątkowe olejki i perfumy, przeznaczone wyłącznie dla żony przyszłego Mówcy. Suknia składała się z dwóch części. Pierwszą stanowiła narzutka z czystego płótna, zbyt lekka i przezroczysta, by można ją było założyć samą i zachować przy tym należną skromność. Pod nią Hermathya owinięta była długim na kilkanaście jardów, pojedynczym pasem złotego materiału. Aż sześć członkiń Gildii Szwaczek rozpoczęło pracę nad przedziwnym drapowaniem wokół jej szyi. Następnie kobiety zaczęły powoli owijać ją złotym materiałem z wielkiej szpuli, opinając go ciasno wokół piersi i talii nieco luźniej zaś wokół bioder i smukłych nóg. W czasie gdy szwaczki pracowały, Hermathya zmuszona była przez niemalże dwie godziny stać bez ruchu z uniesionymi w górę ramionami.

Jej stopy ozdabiały delikatne sandały wykonane z pojedynczego pasa złota, tak cienkiego, że zdawał się równie wygodny i giętki, co najprzedniejsza i najbardziej miękka skóra. Buty związane były złotymi sznurowadłami, oplatającymi nogi Hermathyi od kostek aż po kolana.

Dołożono także wszelkich starań, aby upiększyć włosy i twarz dziewczyny. Zniknęły więc dziewczęce warkocze, które do tej pory okalały jej twarz. Włosy koloru miedzi zmieniły się w fale, które następnie rozrzucono wokół jej ramion. Według elfickiego zwyczaju to mąż obdarowywał żonę pierwszą klamrą, która po ślubie spinała będzie jej loki.

Aromatyczne olejki i cienki niczym papier steatyt oczyściły skórę panny młodej z wszelkiego rodzaju niedoskonałości. Paznokcie Hermathyi zostały wypolerowane i pozłocone, a jej usta pomalowane zlotem. Jak przystało na pochodzącą z zamożnej rodziny arystokratkę, nadgarstki Hermathyi zdobiło szesnaście bransolet — dziesięć na prawej ręce i sześć na lewej. Wszystkie były darem jej rodziców, rodzeństwa i serdecznych przyjaciółek.

— Wystarczy — Nirakina zwróciła się do służących. — Zostawcie nas. — Gnąc się w pokłonach i iście teatralnych gestach, tłum kobiet zniknął za drzwiami Sali Balifa. — Wszystkie — nakazała żona Mówcy. Po tych słowach służące w pałacu kobiety również odpuściły salę, zamykając za sobą drzwi.

— Tak wiele pracy dla tak krótkiej ceremonii — rzekła Hermathya. Odwróciła się powoli, by nie zniszczyć sukni i nie rozsypać misternej roboty pukli. — Czy wszystko to jest równie wspaniałe jak na twoim ślubie, pani?

— Wspanialsze, Sithel i ja pobraliśmy się podczas Drugiej Smoczej Wojny, kiedy nie było czasu ani złota, by marnotrawić je na równie wymyślne rzeczy. Nie wiedzieliśmy wówczas, czy przeżyjemy kolejny rok, nie mówiąc, już o tym, że nie przypuszczaliśmy nawet, że będziemy świadkami zaślubin następcy tronu.

— Słyszałam opowieści o tamtych czasach. To musiało być naprawdę straszne.

— Czasy tworzą żyjący w nich ludzie odparła ze spokojem Nirakina.

Jej suknia, jak przystało na żonę Mówcy i matkę pana młodego, była klasyczna; ot, biały jedwab z haftowanym srebrem i złotem herbem Królewskiego Rodu. Jednakże jej włosy, brązowe siczy nt najprzedniejszy miód, oraz jasne, świetliste oczy sprawiały, te żona Mówcy roztaczała wokół siebie aurę pogodnego piękna.

Rozległo się głośne pukanie do drzwi. — Wejść — powiedziała Nirakina łagodnym tonem.

Do sali wszedł odziany w odświętny strój wojownik. Jego misternie zdobiona zbroja była doskonale wypolerowana. Hełm mężczyzny zdobiły okazałe szkarłatne pióra. Pochwa na miecz była pusta, jako że w czasie pokojowych ceremonii posiadanie broni było surowo zakazane, mimo to jego żołnierski splendor był doprawdy imponujący.

— Moje panie — zaczął wojownik. — Jestem Kencathedrus i zostałem wybrany przez lorda Sithasa, by odprowadzić was do Wieży Gwiazd.

— Znam cię, Kencathedrusie — odparła Nirakina. — Szkoliłeś księcia Kith-Kanana w sztukach wojennych, czyż nie? — Tak było, pani.

Hermathya była zadowolona, że stała akurat odwrócona tyłem. Już sama wzmianka o Kith-Kananie oblała jej upudrowane policzki nagłym rumieńcem. Nie chodziło nawet o to, że wciąż go kochała. Była ponad tym; o ile w ogóle kiedykolwiek darzyła go szczerym uczuciem. Wiedziała jednak, że Kencathedrus, zwykły wojownik, wypełniał obowiązek, który pierwotnie należał się Kith-Kananowi. Odprowadzenie panny młodej było wszak powinnością, którą brat winien był swemu bratu.

Hermathya przywołała się do porządku. To był właściwy moment. Odwróciła się do obecnych w sali.

— Jestem gotowa. W korytarzu przed Salą Balifa czekał dwudziestoosobowy oddział straży honorowej. Tuż za nimi oczekiwało dwadzieścia młodych dziewcząt wybranych spośród rodów mistrzów gildii, aby poprowadziły żołnierzy. Jeszcze dalej, w odległym końcu korytarza, czekało dwudziestu młodzieńców odzianych w długie białe szaty i trzymających w dłoniach sistrumy. Rozmiar eskorty na chwilę oszołomił Hermathyę. Spoglądała na tłum i widziała pełne wyczekiwania twarze. Widok był przytłaczający. Wszyscy ci ludzie, podobnie jak tysiące zgromadzonych na zewnątrz, wyczekiwali jej przybycia. Dziewczyna po raz kolejny przywołała wewnętrzną siłę, dzięki której przetrwała dotychczasowe problemy, przyoblekła twarz W maskę niczym niezmąconego spokoju i z gracją wyciągnęła swą smukłą dłoń. Kencathedrus położył jej rękę na swym zbrojnym przedramieniu i pochód ruszył ku Wieży Gwiazd.

Nirakina szła trzy kroki za odprowadzającym Hermathyę Kencathedrusem, za nią zaś — dzwoniąc i brzęcząc swymi zbrojami — podążała straż honorowa. Idący na przedzie pochodu młodzieńcy zmierzali ku Wieży Gwiazd powolnym krokiem, uderzając w dłonie sistrumami. Idące w takt muzyki dziewczęta sypały na drogę pochodu delikatne płatki kwiatów.

Na zewnątrz słońce stało wysoko na niebie, opromieniając swym blaskiem wspaniałe chorągwie zwisające z każdej wieży w Silvanoście. Gdy Hermathya pojawiła się na schodach Pałacu Quinari, zgromadzeni powitali ją gromkimi okrzykami radości.

— Co mam robić? — spytała panna młoda szeptem. — Pozdrowić ich skinieniem dłoni?

— Nie, to byłoby zbyt prostackie. Musisz być ponad tym — odpowiedziała Nirakina.

Przed niosącymi sistrumy chłopcami pojawiła się falanga grających na fujarkach muzykantów, którzy odziani w jaskrawozielone kostiumy zaczęli grać radosną fanfarę. Kiedy pochód sunął kręcą ścieżką wokół Ogrodów Astarina, muzyka przeszła w marsz. Zgodnie z tradycją, pannę młodą prowadzono najpierw do Świątyni Quenesti Pah, gdzie poddawana była rytuałowi oczyszczenia. W tym samym czasie pan młody przyjmował podobne rytuały w Świątyni E’li. Dopiero wówczas oboje pojawiali się w Wieży Gwiazd przed obliczem Mówcy, gdzie wymieniali przypominające bliźniacze gałęzie złote obrączki. Tam też dokonywała się ostateczna część zaślubin.

Promienie jasnego słońca spływały w dół z czystego, wiosennego nieba, a marmurowe budynki lśniły pośród aksamitnie zielonych liści. Zgromadzony tłum kipiał radością w oczekiwaniu na zbliżającą się ceremonię. „Może z czasem zaczną — pomyślała leniwie Hermathya — radować się tak na mój widok"

— Ostrożnie, pani — ostrzegł Kencathedrus. Płatki kwiatów pod ich stopami zmieniły się w wielobarwną papkę, przez co droga stała się odrobinę zdradziecka. Złote sandały Hermathyi pochlapane były rozdeptanym miąższem i dziewczyna uniosła brzeg swej zwiewnej białej sukni, by uchronić ją przed zabrudzeniem.

Po prawej stronie ukazał się przysadzisty stożek Świątyni E’li. Hermathya ujrzała na jej schodach straż honorową Sithasa, liczącą co najmniej stu wojowników. Podczas gdy jej własna eskorta odziana była w złoto i biel, towarzysze Sithasa lśnili złotem i zielenią. Choć starała się patrzeć wprost przed siebie, spojrzenie Hermathyi nieodparcie kierowało się w głąb otwartych drzwi We wnętrzu budynku panował mrok i choć dziewczyna zdołała dostrzec płonące na ścianach pochodnie, nie zobaczyła ani Sithasa, ani nikogo ze zgromadzonych W chwili gdy orszak panny młodej mijał kolejny zakręt, napierający tłum zgęstniał, a radosne okrzyki urosły w siłę. Na ścieżkę padł potężny cień rzucany przez Wieżę Gwiazd. Wierzenia elfów mówiły, że stanie w cieniu wieży przynosiło szczęście, tak więc w wąskim przejściu kłębiły się teraz setki obserwatorów.

W pewnym momencie, pchnięta nagłym impulsem, Hermathya zrzuciła z twarzy maskę spokoju i obojętności i na jej twarzy pojawił się promienny uśmiech. Natychmiast też radosne okrzyki wybuchły z nową siłą. Dziewczyna uniosła wolną rękę i pozdrowiła nią lud Silvanostu. Przez miasto przetoczył się ryk, jakiego nigdy wcześniej tu nie słyszano, ryk, który wywołał w sercu Hermathyi uczucie podniecenia.

Będący w Świątyni E’li Sithas także usłyszał ów szaleńczy wrzask. Książę klęczał przed obliczem wysokiego kapłana, czekając na ceremonię namaszczenia świętymi olejkami. Słysząc przedziwne poruszenie, uniósł nieznacznie głowę i nadstawił uszu. Klęczący u jego boku wojownik szepnął:

— Czy mam sprawdzić, co się dzieje, panie?

— Nie — odparł ze spokojem Sithas. — Przypuszczam, że lud ujrzał właśnie moją narzeczoną.

Świątynia Quenesti Pah, bogini zdrowia i płodności, była jasną i przestronną budowlą zwieńczoną dachem z przezroczystych żółwich skorup. W odróżnieniu od innych świątyń nie było tu potężnej głównej wieży. Zamiast tego z narożników strzelały w niebo cztery wąskie iglice. Choć miejsce to nie było równie imponujące jak Świątynia E’li ani toż równie ponure jak Świątynia Matheri, Hermathya uważała je za najładniejszy budynek w całym Silvanoście.

Muzykanci i sypiące kwiaty dziewczęta rozstąpili się na boki, otaczając wejście do świątyni. Eskortująca Hermathyę straż honorowa zatrzymała się u podstawy schodów.

U boku panny młodej stanęła Nirakina. — Jeśli skończyłaś swe przedstawienie dla tłumu, możemy wejść.

W jej głosie dało się wyczuć reprymendę i radosny uśmiech natychmiast zniknął z twarzy Hermathyi. Dziewczyna po raz ostatni pozdrowiła zgromadzony lud, po czym zniknęła we wnętrzu świątyni.

Nirakina z uwagą obserwowała, jak dziewczyna pokonuje schody. Naprawdę starała się ją polubić, jednakże z każdą upływającą chwilą Hermathya irytowała ją coraz bardziej. Wyłącznie z uwagi na Sithasa pragnęła, aby ich małżeństwo było udane, ale przytłaczające przeczucie mówiło jej, ze dziewczyna była niezwykle rozpieszczonym dzieckiem.

Odbywający się wewnątrz świątyni rytuał był bardzo krótki. Większą jego cześć stanowiły modlitwy, a także ceremonia obmycia dłoni Hermathyi perfumowaną wodą. Przez cały czas Nirakina pochylała się nad panną młodą, z trudem ukrywając niesmak, jaki wywołało w niej zachowanie przyszłej synowej. Jednakże Hermathya doskonale rozumiała jej rozdrażnienie i odkryła, że sprawia jej ono przyjemność. Wszak potęgowało ono uczucie podniecenia.

Po dopełnieniu rytuału panna młoda podniosła się z posadzki i podziękowała wysokiej kapłance Miritelisinie. Następnie, nie czekając na Nirakinę, w pośpiechu opuściła mury świątyni. Zgromadzony na zewnątrz tłum czekał na jej przybycie z zapartym tchem. I tym razem Hermathya go nie zawiodła. Radosny ryk, niczym odgłos zbliżającej się burzy, wyrwał się z tyłu stłoczonej ciżby, gdzie stali najubożsi spośród Silvanesti. Dziewczyna obdarzyła ich promiennym uśmiechem, a następnie z wyuczonym wdziękiem zeszła w dół, do czekającego na nią Kencathedrusa. Spiesząca za nią Nirakina wyglądała na zmęczoną i odartą z godności. Orszak uformował się na nowo i grajkowie z fujarkami zaintonowali Dzieci Gwiazd, pradawną melodię, którą każdy elf znał od dziecka. Hermathya zdawała się wyraźnie zaskoczona, kiedy otaczająca ją ciżba zaczęła śpiewać ową pieśń.

Zwolniła kroku, aż w końcu stanęła w miejscu. Orszak zdawał rozciągać się bez końca, aż w końcu muzykanci zdali sobie sprawę, że wszyscy za nimi stoją w miejscu. Melodia wznosiła się na coraz wyższe tony i robiła się coraz głośniejsza, aż w końcu Hermathya poczuła, ze unosi się na jej skrzydłach.

Wówczas panna młoda podjęła pieśń. Stojący u jej boki Kencathedrus spojrzał na nią ze zdumieniem. Obejrzał się przez odziane w zbroję ramię na lady Nirakinę, która — dumna i milcząca stała ze spuszczonymi sztywno ramionami. Obszerne rękawy skrywały jej zaciśnięta w gniewie pięści.

Niektórzy ze zgromadzonych przestali śpiewać, by móc lepiej słyszeć wyraźny głos panny młodej. Z chwilą, gdy rozpoczęła się ostatnia zwrotka pieśni, wszyscy podjęli ją na nowo, jak gdyby chcieli wstrząsnąć posadami miasta. Kiedy ostatnie słowa Dzieci Gwiazd zamarły na ustach tłumu, Silvanost pogrążył się w przedziwnej ciszy. Zdawała się ona tym bardziej intensywna, że nastąpiła zaraz po niesamowitym zgiełku. Oczy wszystkich zgromadzonych na ulicach, tłoczących się na dachach i w oknach wież zwrócone były ku Hermathyi.

Wówczas to dziewczyna puściła ramię Kencathedrusa i przecinając orszak, ruszyła ku Wieży Gwiazd. Sypiące płatki dziewczęta i niosący sistrumy młodzieńcy rozstąpili się przed nią w zupełnej ciszy. Hermathya przeszła ze spokojem przez rzędy muzykantów, którzy widząc ją, odsunęli się na bok, ściskając w dłoniach milczące, srebrne fujarki. Chwilę później panna młoda pokonała prowadzące do Wieży Gwiazd schody i samotna stanęła u jej drzwi.

Pośrodku sali stał oczekujący na jej przybycie Sithas. Książę pokonał drogę ze Świątyni E’li z należną skromnością i w towarzystwie służby. Daleko za jego plecami Hermathya dostrzegła siedzącego na tronie Sithela. Okrywający ramiona Mówcy złoty płaszcz rozpościerał się u jego stóp, opadając z prowadzących do podniesienia schodów, przecinając podwyższenie i pokonując kolejne siedem stopni do miejsca, w którym stał Sithas. Na prowadzącym do tronu podwyższeniu stała — umieszczona na srebrnym stojaku — bogato zdobiona, misternej roboty złota taca. Na niej spoczywały złote obrączki, które niebawem wymienią miedzy sobą państwo młodzi.

Hermathya ruszyła w głąb wieży. Panująca dookoła cisza trwała nieprzerwanie, jak gdyby cały naród wstrzymał oddech. Jednak prawdziwymi jej powodami były respekt, a także zdumienie. Narzeczona następcy tronu w drodze do wieży kilkakrotnie złamała bowiem pradawne, elfie zwyczaje. Rodzina królewska od wieków starała się zachowywać dystans i pielęgnować aurę niezłomnej godności. Hermathya wyraźnie popisywała się przed tłumem, choć lud Silvanostu właśnie za to zdawał się ją kochać.

Pod ceremonialną zbroją Sithas odziany był w misternej roboty złotą szatę. Wspaniały napierśnik oraz naramienniki miały barwę tętniącej życiem zieleni. Choć pancerz zdobiony był herbem Silvanosa, Sithas przypiął do rękawa maleńki czerwony pąk róży — symbol szczerego oddania dla swego umiłowanego bóstwa.

Kiedy Hermathya podeszła bliżej, rzekł żartobliwym tonem.

— Cóż, moja droga. Czy świętowanie dobiegło już końca?

— Nie — odparła Hermathya ze słodkim uśmiechem. — Dopiero się rozpoczęło.

Po tych słowach, trzymając się za ręce, skierowali swe kroki ku Sithelowi.

Ucztowanie, które rozpoczęło się jeszcze tego samego wieczoru, trwało przez cztery kolejne dni. Zmęczyło ono nowożeńców do tego stopnia, że już drugiego dnia udali się na piąte piętro wieży Quinari, które po gruntownej przebudowie zmieniono w ich prywatne komnaty. Nocą, stojąc na balkonie, z którego rozciągał się widok na samo serce miasta. Hermathya i Sithas obserwowali radosne hulanki.

— Jak sądzisz, czy ktokolwiek pamięta jeszcze powód całego tego zamieszania? — spytała Hermathya.

— Dziś wieczorem nie, ale jutro z całą pewnością — odpowiedział Sithas dobitnie.

Książę czuł się niezręcznie, będąc sam na sam ze swoją nowo poślubioną żoną. Zdawała mu się taka obca i Sithas wciąż zastanawiał się, czy porównywała go do Kith-Kanana, chociaż bliźniacy wyglądali niemal identycznie, następca Sithel wiedział, że ich charaktery były zupełnie różne. Chwycił się mocna balustrady balkonu. Po raz pierwszy w życiu nie wiedział, co ma powiedzieć czy też uczynić.

— Czy jesteś szczęśliwy? — spytała Hermathya po niekończącej się ciszy.

— Jestem zadowolony — odparł ostrożnie.

— Czy kiedykolwiek będziesz szczęśliwy? — Kolejne pytanie pełne było fałszywej wstydliwości. Sithas odwrócił się w stronę żony i rzekł :

— Postaram się.

— Tęsknisz za Kith-Kananem?

Pełne spokoju, złote oczy Sithasa na chwilę zaszły mgłą.

— Tak tęsknie za nim, a ty pani?

Hermathya musnęła dłonią przypięty pod szyją klejnot gwiazd. Leniwym ruchem przytuliła się do księcia i oplotła go ramieniem.

— Nie, nie tęsknie za nim – odparła odrobinę zbyt stanowczo.

6

Tego samego dnia w lesie

Pozbawiony zbroi i miejskiego ubrania Kith-Kanan przemierzał las, odziany jedynie w obcisłą tunikę ze skóry jelenia i nogawkę podobne do tych, które miał na sobie Mackeli. Książę starał się okrążyć drzewo, w którym mieszkali, w taki sposób, by Mackeli nie usłyszał jego kruków.

— Jesteś obok szarego wiązu — wykrzyknął chłopiec, w chwili, gdy Kith-Kanan rzeczywiście tam stanął. Mimo wszelkich starań wciąż czynił zbyt wiele hałasu. Chłopiec mógł zamykać oczy, tak by nie widzieć emanującego z książęcego ciała ciepła, jednak jego wyczulony słuch nigdy się nie mylił.

Kith-Kanan cofnął się kilka kroków i kucnął bez ruchu. Otaczający go las pogrążył się w absolutnej ciszy.

— Nie dasz rady podkraść się do kogokolwiek, siedząc bez ruchu — zawołał Mackeli.

Książę stąpał teraz wyłącznie po korzeniach drzew, które miejscami wystawały ponad grubym dywanem opadłych liści. W ten sposób bezszelestnie pokonał dziesięć kroków. Mackeli nie odezwał się ani słowem i Kith-Kanan uśmiechnął się z zadowoleniem. Chłopice najwyraźniej go nie słyszał. W końcu jednym susem przeskoczył z potężnego korzenia na płaski kamień. Głaz był na tyle wysoki, że pozwolił mu sięgnąć najniższych gałęzi pobliskiego cisu. Tak cicho, jak tylko mógł, wspiął się na drzewo, tuląc się do pnia. Zielonobrązowa tunika niemal natychmiast zniknęła pośród upstrzonej porostami kory. Kaptur ukrył jasne włosy Kith-Kanana, który bez ruchu czekał, co wydarzy się za chwilę. Tym razem kompletnie zaskoczy swego towarzysza!

Mackeli będzie musiał przechodzić pod drzewem, a wówczas potomek Silvanosa spadnie na niego niczym sokół. Kiedy tak rozmyślał, coś twardego spadło na jego głowę. Kith-Kanan podniósł wzrok i zobaczył Mackeliego, który mocno trzymał się pnia zaledwie trzy stopy nad nim. Zaskoczony Kith-Kanan omal nie spadł z gałęzi.

— Na Smoczą Królową! — zaklął. — Jak się tu dostałeś?

— Wdrapałem się — odparł rozbawiony chłopiec. — Ale jak? Nie widziałem...

— Stąpanie po korzeniach było mądre, Kith, ale byłeś tak zajęty obserwacją własnych stóp, że zdołałem cię uprzedzić.

— Ale to drzewo! Skąd wiedziałeś, na które drzewo się wspiąć?

Mackeli wzruszył wąskimi ramionami.

— Ułatwiłem ci sprawę. Przesunąłem kamień wystarczająco daleko, abyś stojąc na nim, mógł wdrapać się na drzewo i poczekać na mnie. Ty sam zrobiłeś całą resztę.

Kith-Kanan zeskoczył na ziemię.

— Czuję się jak głupiec. Dlaczego byle goblin radzi sobie w lesie lepiej ode mnie?

Mackeli oderwał się od gałęzi i zataczając w powietrza pełen gracji łuk, zeskoczył na ziemię. Aby spowolnić upadek , pochwycił opuszkami palców jeden z niższych konarów i uginając kolana, wyładował obok Kith-Kanana. Jesteś dość niezdarny — rzekł bez złośliwości. Choć nie cuchniesz tak strasznie jak goblin. Wielkie dzięki — odparł kwaśno książę.

— Tak naprawdę to tylko kwestia oddechu.

— Oddechu? Jak to?

— Oddychasz tak. — Mackeli odchylił ramiona i wypiął chudą pierś. Oddychał teraz niczym kowalski miech. Widok był tak komiczny, ze Kith-Kanan — chcąc nie chcąc — uśmiechnął się. — Do tego chodzisz tak, jak oddychasz. — Chłopiec zaczął przesadnie tupać nogami, unosząc wysoko stopy i zanurzając je pośród liści i gałązek.

Uśmiech Kith-Kanana przeszedł w pełne dezaprobaty spojrzenie.

— A jak ty oddychasz? — spytał.

W odpowiedzi Mackeli zaczął rozgrzebywać ziemię dookoła drzewa, aż do chwili, gdy znalazł porzucone, ptasie pióro Następnie bez słowa położył się na plecach i umieścił znalezisko nad górną wargą. Jego oddech był tak równomierny i delikatny, ze pióro nawet nie drgnęło.

— Mam nauczyć się, jak oddychać? — spytał książę.

— Byłby to dobry początek — odparł Mackeli. Odbił się od ziemi i pewnie stanął na nogi. — Teraz jednak idziemy do domu.

Kolejne spędzone w lesie dni mijały powoli. Mackeli był bystrym i sympatycznym kompanem, jednak złożona z orzechów, jagód i wody dieta nie pokrywała się z upodobaniami Kith-Kanana. Na skutek niezbyt urozmaiconego jadłospisu jego płaski brzuch zdawał się nieustannie zapadać. Książę tęsknił za mięsem i nektarami. Chłopiec jednak upierał się, że "wyłącznie Ny może jeść mięso".

Wciąż jednak nie było śladu tajemniczego Ny.

Nie było też śladu zaginionego Arcuballisa. Kith-Kanan modlił się, by los znowu ich połączył, ale wiedział, że szanse, by tak się stało , są niewielkie. Nie wiedząc, dokąd zabrano gryfa i szukać jakichkolwiek wieści, książę próbował oswoić się z myślą, że Arcuballis zniknął na dobre, Gryf — jedyna pamiątka życia w Silvanoście — przepadł: Kith-Kananowi pozostały tylko wspomnienia.

Te same wspomnienia powróciły teraz, by dręczyć go w czasie snu. Znowu słyszał głos ojca ogłaszającego zaręczyny Hermathyi z Sithasem. Po raz kolejny przeżywał mękę w Wieży Gwiazd i co najgorsze, wysłuchiwał cichego głosu Hermathyi, która godziła się na małżeństwo z jego bratem bliźniakiem. Zdeterminowany, by zacząć nowe życie z daleka od Silvanostu, Kith-Kanan spędzał kolejne dni, rozmawiając z Mackelim i ucząc się od niego. Może zostanie właśnie tutaj, w spokoju i samotności prastarego lasu.

Pewnego dnia Kith-Kanan spytał chłopca, gdzie się urodził i skąd pochodzi.

— Zawsze należałem do tego miejsca — odparł Mackeli, w zamyśleniu wskazując otaczające ich drzewa.

— Urodziłeś się tu?

— Byłem tu od zawsze — upierał się chłopiec. Słysząc taką odpowiedź, Kith-Kanan porzucił wszelkie starania. Pytania o przeszłość denerwowały Mackeliego w równym stopniu, co pytania dotyczące przyszłości. Rozpytując o teraźniejszość, o to, co robili w danym momencie książę mógł odbyć z chłopcem niemal normalną rozmowę.

W zamian za lekcje ostrożności i przetrwania Kith-Kanan raczył swego młodego towarzysza opowieściami o Silvanoście, wielkich wojnach przeciwko smokom oraz zwyczajach żyjących w mieście elfów.

Mackeli uwielbiał owe historie, ale jeszcze bardziej fascynował go metal. Mógł godzinami siedzieć ze skrzyżowanymi nogami, trzymając w dłoniach któryś z należących do Kith-Kanana przedmiotów — hełm, nagolenicę, fragment zbroi — i bez końca muskać małymi, brązowymi palcami ich chłodną powierzchnię. Nie umiał pojąć, jak ów twardy materiał może być tak misternej roboty. Kith-Kanan opowiadał chłopcu wszystko, co wiedział na temat kowalstwa i odlewania metalu. Wiadomość, że metal mógł być stopiony i upłynniony, wprawiła Mackeliego w kompletne osłupienie.

— Wkładasz metal do ognia — rzekł — i on się nie pali? Robi się delikatny i płynny niczym woda?

— Właściwie jest gęstszy od wody.

— Czy potem, kiedy zabierasz ogień, metal znowu robi się twardy?

Kith-Kanan potwierdził.

— Zmyśliłeś to! — wykrzyknął chłopiec. — Rzeczy, które wkładamy do ognia, płoną.

— Przysięgam na E’li, że to szczera prawda. Mackeli był zbyt drobny, by udźwignąć miecz, ale miał wystarczająco dużo siły, by naciągnąć łuk i wypuścić strzałę. Miał też nieprawdopodobnie bystry wzrok i Kith-Kanan marzył, aby chłopiec użył swych umiejętności i upolował na obiad jelenia. Było to jednak niemożliwe; Mackeli nie jadł mięsa i pomimo próśb księcia, odmawiał przelania jakiejkolwiek krwi. „Tylko Ny...".

Pewnego deszczowego poranka Mackeli opuścił drzewo, by zebrać kolejną porcję orzechów i korzeni. Kith-Kanan pozostał we wnętrzu dębu, dokładając do ognia oraz polerując swój miecz i sztylet. Kiedy deszcz zelżał, zostawił broń i wspinając się po drabinie, ruszył ku wyższym paniom drzewa. Stojąc na jednej z potężnych gałęzi, obserwował obmyty deszczem las. Z zielonych liści ściekały lśniące kropie, a rześkie powietrze przesycał zapach żyznej ziemi. Książę pochwycił w płuca głęboki haust powietrza. Odnalazł w tym miejscu niewielką oazę spokoju, a spotkanie z Panią Lasu było zapowiedzią wielkiej przygody.

Po krótkiej chwili Kith-Kanan zszedł na dół i natychmiast zauważył, ze miecz i sztylet zniknęły. W pierwszej chwili pomyślał, że to Mackeli wrócił do domu i żartował sobie z niego; nie zauważył jednak żadnych śladów obecności chłopca. Odwrócił się więc i po raz kolejny zaczął wspinaczkę po drabinie, gdy nagle coś ciężkiego spadło od tyłu na jego plecy.

Młodzieniec odbił się od pnia dębu, obrócił się, ale nie zauważył nikogo ani niczego.

— Mackeli! — zawołał. — To nie jest zabawne!

Zabawny nie był też cios w głowę, jaki otrzymał chwilę później. Nieznany ciężar przycisnął Kith-Kanana do podłogi, a gdy ten się obrócił, poczuł, że czyjeś ręce i nogi oplatają jego ciało. Przed oczami księcia mignęło coś czarnego i lśniącego. Wiedząc instynktownie, że za chwilę nastąpi kolejny atak, najpewniej z użyciem noża, uniósł w górę obie dłonie, chcą pochwycić nadgarstki przeciwnika.

Twarz napastnika zdawała się niczym więcej, jak tylko kłębowiskiem malowanych linii i parą skrytych w cieniu oczu. Wyciosany w krzemieniu nóż znieruchomiał na krótką chwilę i gdy Kith-Kanan zadał cios, ze zdobionej twarzy wydobył się bolesny jęk. Książę wstał, wyrwał nóż z dłoni przeciwnika i kolanem przygniótł go do podłoża.

— Zdobycz jest twoja — rzekł napastnik. Chwilę później przestał się szamotać i nieruchomy, lecz pełen napięcia poddał się sile Kith-Kanana.

Książę odrzucił sztylet na bok, po czym podniósł się z ziemi.

— Kim jesteś?

— Tą, która należy do tego miejsca. Kim ty jesteś? — spytał bez ogródek pomalowany elf.

— Jestem Kith, niegdyś mieszkałem w Silvanoście. Dlaczego mnie zaatakowałeś?

— Jesteś w moim domu. Nagle Kith-Kanan zrozumiał:

— Czy to ty jesteś Ny?

— Imię, jakie dano mi, gdy przyszłam na świat, brzmi Anaya.

W głosie elfki dało się wyczuć chłodną pewność siebie.

Kith-Kanan nachmurzył się. To brzmi jak kobiece imię...

Anaya podniosła się z ziemi, wciąż zachowując bezpieczną odległość od jasnowłosego elfa. Dopiero wówczas Kith-Kanan zdał sobie sprawę, że istotnie ma do czynienia z dziką elfką z plemienia Kagonesti. Jej czarne włosy były krótko przystrzyżone, z wyjątkiem splecionego z tyłu, grubego warkocza, który opadał jej na plecy. Dziewczyna była o głowę niższa od Kith-Kanana i zdecydowanie bardziej szczupła. Jej ufarbowana na zielono tunika z jeleniej skóry sięgała zaledwie bioder, odsłaniając smukłe nogi, które — podobnie jak twarz pokryte były malowanymi liniami i wzorami. Ciemne, orzechowe oczy spoglądały to na prawo, to na lewo.

— Gdzie jest Mackeli?

— Przypuszczam, że na zewnątrz. Zbiera orzechy — odparł, przyglądając się jej z ciekawością.

— Dlaczego tu przyszedłeś?

— Przysłała mnie Pani Lasu — odparł beznamiętnie Kith-Kanan.

W ułamku sekundy Anaya wybiegła na polanę. Podbiegła do potężnego dębu i ku zdziwieniu Kith-Kanana jednym susem wskoczyła na masywny pień. Chwyciła wiszący nad głową konar i zniknęła pośród liści. Gapiąc się z otwartymi ustami, książę uczynił kilka niezdarnych kroków w kierunku drzewa, jednak po dzikiej elfce nie było nawet śladu.

— Anaya! Wracaj! Jestem przyjacielem! Pani Lasu...

— Sama zapytam Panią Lasu, czy prawdą jest to, co mówisz. — Jej czysty, wysoki głos dobiegał gdzieś z górnych partii drzewa. — Jeśli mówisz prawdę, powrócę. Jeśli nadaremnie wymawiasz imię Pani, naślę na ciebie Czarnych Pełzaczy.

— Co takiego? Kith-Kanan obrócił się dookoła, spoglądając w górę i starając się wypatrzyć elfkę. Anaya jednak przepadła. — Kim są Czarni Pełzacze?

Nie było jednak odpowiedzi, tylko westchnienie wiatru buszującego pośród liści.

Nadeszła noc, jednak ani Mackeli, ani Anaya nie wrócili. Kith-Kanan zaczaj się obawiać, że chłopcu mogło przydarzyć się coś złego. Według tego, co powiedziała Pani Lasu, w lesie byli intruzi, Mackeli był bystry, ale niewiele wiedział o świecie zasadzek i morderstw. Jeśli chłopiec dostał się w ich ręce... i Anaya. Była zadziwiającym stworzeniem! Gdyby rzeczywiście z nią nie walczył, nie poczuł dotyku jej ciała, nazwałby ją zjawą, leśnym duchem. Jednak siniak na jego szczęce z całą pewnością był rzeczywisty.

Zmęczony siedzeniem we wnętrzu drzewa, książę wyniósł z niego opadłe liście i postanowił rozpalić ognisko. Gołymi rękami rozgrzebał liście i ze zgromadzonych kamieni uczynił palenisko. Wkrótce ciepły blask ognia rozświetlił polanę. Pachnący dym unosił się w górę, niosąc ze sobą iskry, które gasły w powietrzu niczym spadające gwiazdy.

Choć było już lato, Kith-Kanan poczuł przejmujący chłód. Chcąc ogrzać dłonie, wyciągnął je w kierunku ogniska. Gdzieś w ciemności zabrzęczały świerszcze. W konarach drzew odezwały się cykady i nad polaną pojawiły się polujące na nie nietoperze. Nagle książę poczuł się, jak gdyby siedział we wnętrzu wrzącego, bulgoczącego kotła. Przerażony, strzelał oczami, obserwując każdy szelest i skrobniecie w gęstym listowiu. Coś łopotało nad jego głową i wiło się za jego plecami. Kith-Kanan pochwycił wystającą z ogniska gałąź i wyciągnął ją z płomieni. Kiedy machnął nią w kierunku otaczającego polanę mroku, zdało mu się, że coś wycofuje się z powrotem w gęstą ciemność.

Z trudem łapiąc oddech, stanął plecami do ognia. Ściskając żagiew niczym szlachetne ostrze, nie pozwolił, by ciemność zbliżyła się do polany. Po jakimś czasie otaczający go przedziwny zgiełk złagodniał i do czasu, gdy nad drzewami pojawiła się jasna tarcza Solinari, wszystko umilkło.

Wrzuciwszy gałąź z powrotem do dogasającego ogniska. Kith-Kanan ponownie zasiadł przy palenisku. Wkrótce — idąc śladem tysięcy samotnych podróżników — książę zaczął pogwizdywać radosną melodię, która miała na celu odciągnąć uczucie samotności. Była to melodia z jego dzieciństwa — Dzieci Gwiazd.

Zakończył pieśń z chwilą, gdy zaschło mu w gardle. Wówczas też zobaczył coś, co kompletnie zmroziło krew w jego żyłach. Spomiędzy czarnych kolumn potężnych pni spoglądała na niego para czerwonych oczu.

Kith-Kanan starał się zgadnąć, czym mogło być owo stworzenie, ale żadna z możliwości nie przynosiła pocieszenia. Wilk, niedźwiedź, płowa pantera... Oczy mrugnęły i zniknęły w mroku. Młodzieniec zerwał się na równe nogi i pochwycił jeden z otaczających ognisko rozgrzanych kamieni. Cisnął nim w miejsce, gdzie po raz ostatni widział czerwone ślepia. Kamień uderzył głucho w leśne poszycie. Po nim zapadła głucha cisza. Nawet świerszcze umilkły.

Kith-Kanan wyczuł, że jest obserwowany i obrócił się w prawo. Czerwone oczy powróciły i widoczne zaledwie stopę nad ziemią pełzły teraz w jego kierunku.

„Ciemność jest moim wrogiem", zrozumiał nagle. „Cokolwiek zobaczę, mogę z tym walczyć". Chwytając w dłonie garść wyschniętych liści, cisnął ją do ogniska. Chwilę później dogasające płomienie strzeliły w niebo z nową siłą i Kith-Kanan ujrzał przyciśnięte do ziemi długie, smukłe ciało. Czerwone oczy zatrzymały się i niespodziewanie oderwały się od ziemi. To była Anaya.

— Rozmawiałam z Panią Lasu — rzekła chłodno, a jej oczy zalśniły czerwienią w blasku tańczących płomieni. — Mówiłeś prawdę.

Anaya przeszła kilka kroków w bok, nawet przez chwilę nie odrywając wzroku od Kith-Kanana. Pomimo dobrych wieści książę miał wrażenie, ze dziewczyna zaraz się na niego rzuci. Zamiast tego Anaya przykucnęła i wbiła wzrok w ognisko. Z rzuconej w płomienie garści liści pozostała już tylko kupka tlących się popiołów.

— Mądrze zrobiłeś, rozpalając ogień — rzekła. Przywołałam Czarnych Pełzaczy, żeby mieli cię na oku podczas mojej rozmowy z Panią Lasu

Kith-Kanan wyprostował ramiona z wystudiowaną nonszalancją.

— Kim są Czarni Pełzacze? — Pokażę ci. — Anaya podniosła z ziemi uschniętą gałąź i włożyła ją pomiędzy węgielki Przez chwilę znad gałęzi unosiły się gęste kłęby dymu, po czym patyk zajął się ogniem. Trzymając go w dłoni, elfka podeszła do granicy otaczających polanę drzew. Gdy Anaya pokazała mu, co czaiło się w mroku, Kith-Kanan stracił resztki z trudem wywalczonego spokoju.

Każdy pień, każda gałąź i każdy skrawek ziemi pokryte były dywanem czarnych, pełzających stworzeń. Świerszcze, krocionoga koniki potne, pająki rozmaitych rodzajów i rozmiarów, skorki, pluskwy, wielkie jak pięść żuki, karaluchy, gąsienice, ćmy, olbrzymie muchy i cykady... Były, wszędzie wokół, pokrywając sobą dosłownie wszystko. Trwały w bezruchu, wyraźnie na coś czekając.

Anaya wróciła do ogniska, podczas gdy Kith-Kanan stał w miejscu pobladły z obrzydzenia.

— Jaką ty wiedźmą jesteś? — wydyszał. Dowodzisz całym tym robactwem?

— Nie jestem wiedźmą. Las jest mym domem, a ja jestem jego strażniczką. Czarni Pełzacze dzielą go ze mną. Ostrzegłam ich, kiedy opuściłam polanę, więc zgromadzili się, by mieć cię na oku.

— Skoro już wiesz, kim jestem, możesz ich odesłać — powiedział Kith-Kanan.

— Oni już odeszli. Nie słyszałeś? — zakpiła.

— Nie, nie słyszałem. — Kith-Kanan rozejrzał się i dookoła, ocierając rękawem spoconą twarz. Całą uwagę skupił na fascynującej elfce, wymazując z pamięci wspomnienie Czarnych Pełzaczy. Patrząc na jej pomalowane ciało i brudny strój ze skóry jelenia, Kith-Kanan nie potrafił ocenić, ile lat może mieć Anaya, ani nawet na ile wygląda. Elfka siedziała teraz w kucki, leniwie kołysząc się na palcach. Książę dorzucił do ognia kilka gałązek i na polanie zrobiło się trochę jaśniej.

— Pani Lasu mówi, że jesteś tu, żeby odegnać intruzów — powiedziała Anaya. — Słyszałam ich, wyczuwałam ich zapach i widziałam zniszczenia, których się dopuścili. Nigdy nie wątpiłam w słowa wielkiego jednorożca, ale nie wiem, jak mógłbyś kogokolwiek przepędzić. Nie jesteś leśnym strażnikiem i cuchniesz miejscem, gdzie ludzi jest wielu, a drzew nie ma prawie wcale.

Kith-Kanan miał serdecznie dość ciągłych uszczypliwości Kagonesti. Wybaczał je Mackeliemu, który był ledwie chłopcem, ale jeśli chodziło o dzikuskę, tego było już za wiele.

— Jestem księciem Królewskiego Rodu — odparł dumnie. — Szkolono mnie na wojownika. Nie wiem, kim są owi intruzi ani jak wielu ich jest, ale uczynię wszystko, co w mojej mocy, by ich przegnać. Nie musisz mnie lubić, Anayo, ale lepiej nie obrażaj mnie zbyt często. — Po tych słowach wsparł się na łokciach. — W końcu, kto kogo powalił na ziemię?

Elfka szturchnęła gałęzią tańczące płomienie.

— Pozwoliłam, żebyś odebrał mi nóż — odparła beznamiętnie.

Kith-Kanan usiadł zdumiony. — Co zrobiłaś?

— Zdawałeś się tak niezdarny, że nawet nie przyszło mi do głowy, żebyś mógł mi zagrozić. Pozwoliłam ci zdobyć przewagę, żebym mogła zobaczyć, co zrobisz. Nie mogłeś poderżnąć mi gardła tym krzemiennym nożem. Jest tępy jak zęby krowy.

Pomimo złości Kith-Kanan zdał sobie sprawę, że się uśmiecha.

— Chciałaś zobaczyć, czy jestem litościwy, o to ci chodziło?

— Taki był mój cel — odparła.

— W takim razie, chyba rzeczywiście jestem powolnym, tępym przybyszem.

— W twoim ciele drzemie siła — przyznała — ale walczysz niczym spadający głaz.

— Do tego pewnie nie umiem odpowiednio oddychać. — Kith-Kanan zaczynał zastanawiać się, jak przeżył ostatnie dziewięćdziesiąt lat, będąc tak nieudolny.

Wzmianka o oddychaniu przypomniała mu o Mackelim i książę oznajmił Anayi, że chłopiec wciąż nie wróci do domu.

— Czasami Keli pozostaje w lesie nawet dłużej niż teraz — odparła, z lekceważeniem machając dłonią.

Nieobecność chłopca wciąż go niepokoiła, ale Kith-Kanan uświadomił sobie, ze Anaya znała Mackeliego dużo lepiej od niego. W tej samej chwili żołądek księcia postanowił przypomnieć o sobie donośnym burknięciem, na co Kith-Kanan pomasował go, czerwieniąc się ze wstydu.

— Wiesz, strasznie jestem głodny — poinformował elfkę.

Anaya bez słowa zniknęła w głębi dębu. Po chwili wróciła, niosąc ze sobą kawałek wędzonych sarnich żeberek, owiniętych w płaty kory. Kith-Kanan potrząsnął głową, dziwiąc się, gdzie owe przysmaki ukrywały się przez ostatnich kilka tygodni.

Elfka przycupnęła przy ognisku, w charakterystycznym dla niej przysiadzie, po czym z wiszącej u pasa sakwy wyciągnęła smukłe, krzemienne ostrze. Wprawnymi, delikatnymi cięciami rozpruła żeberka i zaczęła jeść.

— Mogę trochę dostać? — spytał Kith-Kanan z rozpaczą w głosie. W odpowiedzi Anaya rzuciła mu dwa żeberka. Kith-Kanan wiedział, że wszelkie niuanse zachowania się przy stole były jej obce, jednak sam widok wędzonego mięsa sprawił, że ślina napłynęła mu do ust. Natychmiast podniósł żeberko i oderwał od niego spory kawałek mięsa. Było twarde i pikantne, ale smakowało wyśmienicie. Podczas gdy Kith-Kanan delikatnie skubał pojedyncze kawałki, Anaya obgryzała je do kości. Wyczyściła żeberka szybciej niż ktokolwiek, kogo książę znał.

— Dziękuję — powiedział szczerze.

— Nie powinieneś mi dziękować. Teraz, kiedy zjadłeś moje mięso, musisz robić dokładnie to, co ci każę — odpowiedziała stanowczym tonem.

— O czym ty mówisz? — spytał Kith-Kanan, marszcząc brew. — Książę Silvanesti nie służy nikomu poza Mówcą i bogami.

Anaya wrzuciła do ognia obgryzione kości.

— Nie jesteś już w Miejscu Wież. To jest dziki las, a pierwsze jego prawo brzmi: jesz to, co upolujesz własnymi rękami. Jeśli zaś jesz to, co dają ci inni, nie jesteś wolną osobą, lecz kwilącym dzieckiem, które musi być karmione.

Kith-Kanan z wysiłkiem podniósł się z ziemi.

— Przysiągłem pomóc Pani Lasu, ale, na krew E’li, nie będę niczyim sługą! Zwłaszcza jeśli tym kimś jest brudna, pomalowana dzikuska!

— Bycie księciem nie jest tu ważne. Prawu stanie się zadość. Karm się sam albo bądź mi posłuszny. Wybór należy do ciebie — odparła beznamiętnie Anaya.

Powiedziawszy to, ruszyła w stronę drzewa. Kith-Kanan chwycił ją jednak za ramię i obrócił ku sobie.

— Co zrobiłaś z moim mieczem i sztyletem? — zapytał — Metal cuchnie — Anaya wyszarpnęła ramię z jego uścisku — Nie wolno mi go dotykać. Owinęłam go kawałkiem skóry i wyniosłam z mojego domu. Nie przynoś go tam z powrotem.

Młodzieniec otworzył usta, by na nią nakrzyczeć i przeciwstawić się takiemu traktowaniu, jednak zanim zdążył to uczynić, Anaya zniknęła we wnętrzu dębu. Dobiegł go tylko jej głos:

— Idę spać. Ugaś ogień.

Kiedy ognisko było już zimne i wygasłe, Kith-Kanan stanął w drzwiach.

— Gdzie mam spać? — spytał z sarkazmem.

— Gdzie chcesz — padła lakoniczna odpowiedź. Anaya leżała skulona pod ścianą, tak więc Kith-Kanan położył się tak daleko, jak tylko mógł od Kagonesti, jednak na tyle blisko, by czuć emanujące z pnia ciepło. Przez jego głowę przetaczały się kolejne myśli. Jak odnaleźć Arcuballisa i wydostać się z lasu? Jak uciec od Anayi? Gdzie był Mackeli? Kim byli intruzi...". — Nie myśl tak głośno — rzekła poirytowana Anaya. Idź spać. Kith-Kanan westchnął i w końcu zamknął oczy.

7

Środek lata, rok Jastrzębia

Elfy ze wszystkich zakątków królestwa przybywały do Silvanostu na doroczne Dni Rozpraw. Był to czas, gdy Mówca Gwiazd rozsądzał dysputy, wysłuchiwał arystokratów i kapłanów, a także starał się rozwiązać nękające jego poddanych problemy.

Na schodach prowadzących do Świątyni E’li zbudowano podniesienie. Stał na nim wysoki, wyściełany poduszkami tron, na którym zasiadał Sithel. Nad tronem lśnił biały baldachim chroniący władcę przed słońcem. Mówca miał stąd widok na cały plac. Za jego plecami stał Sithas, uważnie obserwując i słuchając. Porządku strzegli wojownicy gwardii królewskiej, podczas gdy kolejni interesanci w spokoju czekali, by móc stanąć przed obliczem władcy. Dni Rozpraw dostarczały czasem rozrywki, czasem irytowały, ale zawsze trwały zbyt długo. Sithel przysłuchiwał się właśnie sprawie, w której dwóch rybaków sprzeczało się o wielkiego karpia, który w tym samym czasie złapał się na ich wędki. Złowili go wiele tygodni temu i zdążył już dawno zgnić, a rybacy nadal kłócili się, do kogo należy.

Wysłuchawszy obu stron, Sithel ogłosił wyrok.

— Ogłaszam, że ryba warta była dwie srebrne monety. Ponieważ obaj byliście jej właścicielami, każdy z was zapłaci drugiemu jedną srebrną monetę, za to, że pozwolił, aby ryba się zepsuła.

Wpatrujący się w mówcę rybacy z pewnością odwołaliby się od takiego wyroku, ale Sithel uprzedził ich skargi.

— Tak nakazano, niech więc tak się stanie! Asystujący w czasie Dni Rozpraw skryba uderzył w dzwon, sygnalizując koniec rozprawy. Rybacy pokłonili się władcy, po czym wycofali się.

Sithel powstał. Królewscy gwardziści wyprężyli się na baczność.

— Zrobię sobie krótką przerwę — ogłosił Mówca. — Podczas mojej nieobecności osądy wydawać będzie mój syn Sithas.

Książę spojrzał na ojca z wyraźnym zaskoczeniem. Zapytał szeptem:

— Jesteś pewny, ojcze?

— Dlaczego nie? Niech to będzie przedsmak twoich przyszłych obowiązków.

Mówca wycofał się na tyły podniesienia, obserwując, jak Sithas zasiada na tronie.

— Następna sprawa — dźwięcznym głosem oznajmił książę.

Sithel przeszedł schylony przez klapę w płóciennej zasłonie. Zobaczył za nią swoją żonę, która czekała na niego przy niewielkim stoliku, uginającym się pod ciężarem jedzenia i napojów. Białe jak śnieg płótno otaczało podniesienie z trzech stron. Tylna część pozostawała otwarta, wychodząc na świątynię. Nad głowami Mówcy i jego żony wznosiły się majestatyczne fasady, kanelowane kolumny oraz mur zbudowane z ciemnobłękitnych, delikatnie zaróżowionych i zielonych niczym trawa kamieni. Nad miastem przetaczała się fala południowego gorąca, ale pod zadaszonym namiotem wyczuwało się delikatne ruchy powietrza.

Nirakina wstała od stołu i odprawiła stojącego obok chłopca. Nalała mężowi wysoki puchar nektaru. Sithel wziął ze złotej misy kilka soczystych winogron, po czym odebrał kielich z rak Nirakiny.

— Jak sobie radzi? — spytała królowa, wskazując ku podniesieniu.

— Całkiem dobrze. Musi przywyknąć do podejmowania decyzji. — Sithel zanurzył usta w bursztynowym płynie — Czy ty i Hermathya nie miałyście brać dziś udziału w premierze epickiej pieśni Elidana?

Hermathya tłumaczyła się złym samopoczuciem, wiec występ przełożono na jutro.

— Co jej dolega? — Mówca odchylił się na wysokim krześle.

Nirakina spochmurniała.

— Wolałaby odwiedzić targowisko, niż pozostać w pałacu. Ona jest dumna i uparta, Sithelu.

— Z całą pewnością wie jednak, jak zwrócić na siebie uwagę — zachichotał Mówca, — Słyszałem, że gdy idzie ulicą, podążają za nią prawdziwe tłumy.

Nirakina skinęła głową.

— Rzuca im monety i klejnoty wystarczająco często, by uwielbiali ją do szaleństwa. Pochyliła się i położyła dłoń na ręce, którą Sithel wciąż obejmował puchar.

— Sithelu, czy dokonaliśmy właściwego wyboru? Tak wiele nieszczęść wydarzyło się z powodu tej dziewczyny. Czy myślisz, że wszystko będzie dobrze? Sithel ujął w ręce dłoń żony.

— Kino, nie sądzę, aby z popisów Hermathyi wynikły jakiekolwiek kłopoty. Teraz upaja się uznaniem, ale znudzi się nim. Kiedy zrozumie, jak puste i ulotne jest uwielbienie tłumów. Ona i Sithas powinni mieć dzieci. To by ją pohamowało; dało coś innego, na czym mogłaby się skupić.

Nirakina spróbowała się uśmiechnąć, nie mogła jednak nie zauważyć, jak bardzo Mówca unikał wszelkich rozmów o Kith-Kananie. Jej mąż był uparty i niełatwo mu było zapomnieć o złości i rozczarowaniu.

Nad placem dało się słyszeć podniesione głosy. Sithel zjadł ostatnią garść winogron, — Zobaczmy, co tak niepokoi lud — rzekł.

Przeszedł przez zasłonę i podszedł do krawędzi podniesienia. Stojący dotąd w równych rzędach tłum rozstąpił się, tworząc na środku placu wąskie przejście. Tam, pomiędzy dwoma szeregami żołnierzy, stało dwudziestu, może nawet trzydziestu nowo przybyłych. Wszyscy byli ranni. Niektórych niesiono na noszach, ciała innych owinięte były przesiąkniętymi krwią bandażami. Powoli i z wysiłkiem ranni, wśród których były też kobiety, zbliżyli się do stóp podestu. Strzegący go gwardziści natychmiast ruszyli, by ich zatrzymać, jednak Sithel pozwolił, by ranni podeszli bliżej.

— Kim jesteście? — spytał.

— Wielki Mówco — rzekł stojący na czele grupy mężczyzna. Jego twarz była opalona, a ciało umięśnione od pracy na świeżym powietrzu. Włosy elfa miały barwę dojrzałej kukurydzy, były potargane i pokryte sadzą, a prawe ramię okrywał brudny bandaż. — Wielki Mówco, jesteśmy wszystkim, co pozostało po wiosce Trokali. Przebyliśmy prawie dwieście mil, aby opowiedzieć ci o naszej niedoli.

— Co się siało?

— Byliśmy spokojną wioską. Wielki Mówco. Doglądaliśmy naszych drzew i handlowaliśmy ze wszystkimi, którzy przybywali na odbywający się na placu targ. Jednak pewnej nocy, w ostatniej kwarcie Lunitari, w Trokali pojawiła się banda zbójców. Podpalili nasze domy, poucinali gałęzie naszych drzew owocowych, wymordowali nasze kobiety i dzieci. — Tu głos elfa załamał się. Mężczyzna przerwał na chwilę, by zapanować nad emocjami, po czym ciągnął dalej: — Nie jesteśmy wojownikami. Wielki Mówco, ale próbowaliśmy bronić tego, co nasze. Mieliśmy kije i motyki przeciwko mieczom i strzałom. — Ci tutaj — machnął ręką ku stojącej za jego plecami grupie elfów — są wszystkim, co pozostało po osadzie liczącej dwustu mieszkańców.

Sithas zszedł po świątynnych schodach i stanął twarz w twarz z wysokim elfem z Trokali.

— Jakie jest twoje imię? — zażądał odpowiedzi.

— Tamanier Ambrodel.

— Kim byli ci złoczyńcy, Tamanierze? Elf ze smutkiem potrząsnął głową.

— Nie wiem, panie.

— Byli ludźmi! — zawołała elfka z okropnie poparzoną twarzą. Przecisnęła się przez tłum i syknęła: — Widziałam ich! To byli ludzie. Widziałam na ich twarzach zarost!

— Nie wszyscy byli ludźmi — ostro przerwał jej Tamanier i uniósł swą poranioną rękę. — Ten, który mnie okaleczył, należał do Kagonesti.

— Kagonesti i ludzie w tej samej bandzie? — zdumiał się Sithas. Przez plac przetoczyła się fala szeptów i pomruków. Książę odwrócił się i spojrzał na ojca.

Sithel wzniósł w górę ręce, podczas gdy asystujący mu skryba musiał aż czterokrotnie uderzyć w dzwon, zanim wzburzony lud w końcu się uspokoił.

— Ta sprawa wymaga dalszego rozpatrzenia — ogłosił Mówca. Mój syn pozostanie tu, by rozstrzygaj spory, podczas gdy ja poprowadzę tych ludzi do Pałacu Quinari, gdzie każdy z nich złoży zeznania.

Sithas pokłonił się ojcu, podczas gdy dwunastu spośród obecnych na placu wojowników utworzyło eskortę, by odprowadzić ocalałych mieszkańców wioski do pałacu. Utykający i chorzy, pokonywali drogę powoli i z wielkim trudem, jednak Tamanier Ambrodel prowadził swych ludzi z wielką godnością.

Sithel i idąca u jego boku Nirakina zeszli po prowadzących do Świątyni E’li schodach. Tuż za nimi ruszyli tłumnie dworzanie, którzy przepychając się, starali dotrzymać kroku Mówcy. Widok idących za nimi mieszkańców Trokali sprawił, że szum na placu wzmógł we ponownie.

Nirakina spojrzała przez ramię na wzburzony tłum.

— Czy sądzisz, ze będą z tego kłopoty? — spytała.

— Kłopoty już są. Teraz musimy zobaczyć, jak można je powstrzymać — odparł zwięźle Sithel.

Weszli na prowadzący do pałacu płac. Stojący przy drzwiach strażnicy natychmiast wezwali pomoc. Z pałacu wylegli służący, którzy zajęli się rannymi. Nirakina pokrótce wyjaśniła służącym, co mają robić, i dopilnowała, aby uchodźcy dostali jedzenie i wodę.

Przez wzgląd na stan Tamaniera Sithel poprowadził rozmówcę tylko do południowego portyku i tam się zatrzymali. Przymknął też oko na protokół, który nakazywał plebejuszom stać w obecności Mówcy, zaproponował elfowi, aby ten usiadł. Wysoki mężczyzna niemalże osunął się na kunsztownie rzeźbione krzesło. Odetchnął z ulgą.

— Opowiedz mi o zbójach — zażądał Sithel.

— Było ich trzydziestu, może czterdziestu. Wasza Wysokość — odparł Tamanier, przełykając z trudem. — Przybyli konno. Wyglądali przerażająco. Lodzie odziani byli w kolczugi i uzbrojeni w długie miecze.

— A Kagonesti?

— Wyglądali na zabiedzonych, byli obdarci i brudni. Zabili nasze żony i dzieci... — Tamanier zakrył twarz rękoma.

— Wiem, że to niezwykle trudne — powiedział łagodnie Sithas. — Jednak muszę wiedzieć. Proszę, mów dalej.

— Tak Wasza Wysokość. — Tamanier opuścił ręce, ale ich drżenie opanował dopiero wówczas, gdy zacisnął je w pięści i złożył na kolanach. Podobnie drżał jego głos.

— Ludzie podpalili nasze domy i przegonili nasze zwierzęta. Oni to również zarzucili liny na nasze drzewa i pościnali ich gałęzie. Nasze sady są zrujnowane, kompletnie zrujnowane.

— Czy jesteś tego pewien? Ludzie zniszczyli drzewa?

— Jestem pewien. Wielki Mówco.

Sithel splótł dłonie za plecami i zaczął przechadzać się wzdłuż chłodnego, przestronnego portyku. Gdy mijał Tamaniera, zauważył na jego szyi cienki złoty naszyjnik.

— Czy to prawdziwe złoto? — spytał niespodziewanie.

Tamanier musnął ozdobę palcami.

— Tak, Wasza Wysokość. To prezent od rodziny mojej żony.

— Rabusie nie odebrali ci go?

Nagle Tamanier zdał sobie sprawę ze słów Sithela. — Nie wiem dlaczego.. Nawet go nie tknęli. Jeśli się nad tym zastanowić, nikt z nas nic został obrabowany. Bandyci spalili nasze domy i okaleczyli drzewa, ale nic nam nie zabrali — Elf podrapał się po brudnym policzku. — Po co więc to wszystko. Wasza Wysokość? Sithel w zamyśleniu uderzył palcami po brodzie. — Jedyne, co przychodzi mi do głowy, to że nie interesowało ich wasze złoto. Szukali czegoś ważniejszego.

Tamanier spojrzał na Mówcę z wyczekiwaniem, jednak Sithel nie kontynuował tematu. Przywołał dzwonkiem służącego i gdy ten się zjawił się, nakazał mu zająć się Tamanierem.

— Jeszcze porozmawiamy — zapewnił wysokiego elfa. — Na razie z nikim o tym nie rozmawiaj, nawet ze swoją żoną.

Tamanier wstał i chwiejąc się na nogach, przycisnął dłonie do rannego boku.

— Moja żona została zamordowana — odparł chłodno. Sithel patrzył, jak mężczyzna odchodzi. "Oto człowiek honoru", pomyślał. „Dobrze zrobię, zatrzymując Tamaniera Ambrodela w pałacu". Mówca Gwiazd mógł zawsze uczynić z tak honorowego mężczyzny użytek na swym dworze.

Wszedł do pałacu bocznymi drzwiami. Dookoła niego krzątała się służba, nosząc kosze i brudne ręczniki. Będący kapłanami bogini Quenesti Pah uzdrowiciele przybyli już do pałacu, by zająć się rannymi. Sithel rozejrzał się dookoła, bacznym okiem obserwując krzątaninę. Trokali było oddalone o dwieście mil od Silvanostu. Jeszcze nigdy ludzie nie zapuścili się tak daleko, Nigdy też nie atakował wspólnie z Kagonesti...

Mówca Gwiazd z niepokojem pokiwał głową.

Po rozpatrzeniu wszystkich spraw Sithas zakończył rozprawy sądu. Choć z uwagą przysłuchiwał się każdej sprawie, nie mógł oderwać myśli od najazdu na wioskę Trokali. Kiedy powrócił do swych komnat, wszyscy — począwszy od jego matki, a skończywszy na najbardziej uniżonym słudze — rozmawiali o owym barbarzyńskim ataku i nieszczęściach, jakie zwiastował. Hermathya czekała na niego w ich komnacie. Kiedy tylko Sithas przekroczył próg, skoczyła na równe nogi, krzycząc:

— Słyszałeś już o najeździe?

— Tak, słyszałem — odparł książę z wyuczoną nonszalancją, zrzucając z ramion zakurzoną szatę. Napełnił misę chłodną wodą, po czym obmył ręce i twarz.

— Co zamierzasz z tym zrobić? — dopytywała.

— Zrobić? Nie sądzę, abyśmy to my musieli się tym przejmować. Tym problemem zajmie się osobiście sam Mówca.

— Dlaczego sam czegoś nie zrobisz? — zażądała wyjaśnień Hermathya, nerwowo przemierzając komnatę. Szkarłatna szata podkreślała mleczną bladość jej skóry. Kiedy elfka mówiła, w jej oczach pojawiały się iskry.

— Cały naród zjednoczy sic pod wodzą tego, kto ukarze bezczelnych ludzi.

— Tego? Nie Mówcy? — spytał Sithas beznamiętnym tonem.

— Mówca jest stary. — odparła lekceważąco — Starych ludzi dręczą przeróżne lęki.

Sithas rzucił ręcznik, którym wytarł ręce, i chwycił Hermathyę za nadgarstek, po czym brutalnym szarpnięciem przyciągnął ja do siebie. Oczy elfki rozszerzyły się z przerażenia, ale Hermathya nic cofnęła się. Książę spojrzał jej prosto w jej twarz

— To, co mówisz, trąci brakiem lojalności — rzekł lodowato.

— Chyba chcesz, dla narodu tego, co najlepsze, prawda? odparła, opierając się o niego.

— Jeśli te ataki będą sic powtarzać wszyscy osadnicy z zachodu uciekną do miasta, jak uczyniły to elfy z Trokali. Zamieszkujący Ergoth ludzie oosiedlą się na naszych ziemiach, zabierając ze sobą swe rodziny. Czy takie rozwiązanie jest dobre dla Silvanesti?

Twarz Sithasa stężała na tamą myśl o ludziach wdzierających się na terytorium prastarego królestwa elfów.

— Nie — odparł stanowczo.

Hermathya położyła dłoń na ramieniu męża.

— Czy zatem chęć powstrzymania tych ataków może być nielojalna?

— Nie jestem Mówcą Gwiazd!

Oczy Hermathyi zalśniły błękitem wieczornego nieba, kiedy elfka zbliżyła twarz, by pocałować męża.

— Jeszcze nie — szepnęła, a jej słodki, gorący oddech obmył twarz Sithasa. — Jeszcze nie.

8

Późną wiosną w lesie

Trzy dni upłynęły od zniknięcia Mackeliego, zanim Anaya pokazała Kith-Kananowi, gdzie ukryła jego miecz i sztylet. Nie było wątpliwości, że coś złego przydarzyło się chłopcu, musieli więc wyruszyć mu z pomocą. — Oto twój metal — rzekła elfka. — Weź go. Może być ci potrzebny.

Kith-Kanan odgarnął z prostego, smukłego miecza opadłe liście i wytarł go natłuszczoną szmatką. Następnie ostrze z lekkim brzęknięciem powróciło do pochwy. W czasie gdy książę pielęgnował swą broń, Anaya trzymała się od niego z daleka. Nienawidziła żelaznych ostrzy i gardziła nimi, jak gdyby były cuchnącymi truchłami martwych zwierząt.

— Mackeliego nie ma już od wielu dni, mam nadzieję, że będziemy w stanie odnaleźć jego trop — powiedział Kith-Kanan, z uwagą obserwując potężne drzewa.

— Tak długo, jak Mackeli żyje, zawsze będę w stanie go odnaleźć — oznajmiła Anaya. — Istnieje pomiędzy nami więź. Jest moim bratem.

Po tych słowach odwróciła się i weszła wnętrza drzewa. Kith-Kanan ruszył jej śladem. Co miała na myśli, mówiąc "brat"? Czy tych dwoje było rodzeństwem?

Od początku zastanawiaj się nad ich pokrewieństwem, ale nic zauważył żadnych rodzinnych podobieństw. Na ten temat Anaya miała do powiedzenia jeszcze mniej niż Mackeli.

Kith-Kanan podszedł do drzwi i zajrzał do środka. Kucając przed kawałkiem lśniącej miki, Anaya malowała swoją twarz. Oczyściła policzki — a przynajmniej starała się je oczyścić — wacikiem z wilgotnych, zielonych liści i teraz nakładała na nie kolejne warstwy farby z jagód i łupinek orzechów. Za pędzelek służyła jej młoda gałązka, której koniec Anaya żuła tak długo, aż stał się miękki i sprężysty. Elfka maczała go następnie w kolejnych naczyniach z farbą, ozdabiając twarz czerwonymi, brązowymi i żółtymi zawijasami.

— Co ty wyprawiasz? Czas ucieka — powiedział niecierpliwie Kith-Kanan.

Anaya namalowała na policzku trzy przecinające się czerwone linie. Jej ciemne, orzechowe oczy zdawały się zimne i nieprzejednane, kiedy odparła: — Wyjdź i poczekaj na mnie na zewnątrz.

Ten wydany niedbale rozkaz sprawił, że w Kith-Kananie ponownie wezbrała złość. Pomiatała nim, jakby był jej służącym, ale książę nie mógł uczynić nic innego, jak tylko zdusić w sobie gniew. Kiedy Anaya w końcu pojawiła się na polanie, oboje bez słowa ruszyli w gęsty mrok lasu. Patrząc, z jaką niezwykłą gracją Kagonesti porusza się po lesie, Kith-Kanan poczuł, że dotychczasowa złość na Anayę powoli go opuszcza. Elfka nie poruszała żadnego liścia czy gałązki, przemierzając las — jak mówił Mackeli — niczym smuga dymu.

Kiedy zatrzymali się w końcu na odpoczynek, Kith-Kanan przysiadł na zwalonym pniu drzewa, z trudem chwytając oddech. Spojrzał na Anayę, która gotowa do dalszej drogi stała, opierając nogę o leżące na ziemi drzewo. Jej oddech nie zdradzał nawet najmniejszych oznak zmęczenia. Była umięśniona., opaloną i pomalowaną Kagonesti — dziką, jak na obowiązujące w Silvanoście standardy — jednak obeznaną i mądrą, jeśli chodzi o życie w lesie. Choć ich światy były sobie tak odległe i wrogie, Kith-Kanan poczuł się nadzwyczaj bezpieczny. Wbrew temu, co myślał wcześniej, nie był aż tak samotny.

— Dlaczego tak na mnie patrzysz? — spytała Anaya, marszcząc brew.

— Właśnie myślałem o tym, o ile lepiej byłoby dla nas o samych, gdybyśmy zamiast wrogami zostali przyjaciółmi — odpowiedział szczerze Kith-Kanan. Teraz Anaya spojrzała na niego ze zdziwieniem. Widząc to, młodzieniec roześmiał się i spytał:

— Dlaczego teraz ty patrzysz na mnie w ten sposób?

— Znam to słowo, ale nigdy wcześniej nie miałam przyjaciela — powiedziała Anaya.

Kith-Kanan nic mógł w to uwierzyć, jednak miejsce, przez które prowadziła go Anaya, było jeszcze gęstsze od drzew niż jakakolwiek część lasu, którą widział do tej pory. Drzewa nie były tu tak potężne jak te, które rosły w starym lesie, gdzie mieszkała Kagonesti, i zdawały się zbliżone rozmiarami do tych, które Kith-Kanan zwykł był oglądać przez całe swoje życie. Rosły jednak tak blisko siebie, te wkrótce książę nie był w stanie iść dalej.

Zauważywszy to, Anaya chwyciła gołymi rękami i stopami pień najbliższego dębu i niczym wiewiórka zaczęła piąć się w górę. Widząc lekkość, z jaką Kagonesti pokonywała kolejne partie drzewa, Kith-Kanan otworzył usta ze zdziwienia. Po chwili elfka zniknęła pośród gęstego listowia.

— Idziesz? — zawołała do niego z góry.

— Nie potrafię wspinać się tak jak ty! — zaprotestował młodzieniec.

— W takim razie zaczekaj. — Zobaczył fragment pomalowanej czerwoną farbą nogi, w momencie gdy Anaya przeskakiwała z gałęzi dębu na pobliski wiąz. Drzewa stały oddalone od siebie o przeszło sześć stóp, ale Anaya nawet przez chwilę nie zawahała się przed skokiem. Kilka sekund później była ż powrotem skacząc z gałęzi na gałąź niczym ptak. Spomiędzy dębowych liści spadły do stóp księcia długie, grube na dwa palce, splecione pnącza. Takie wyjście znacznie bardziej odpowiadało księciu Splunął w dłonie i zaczął się powoli wspinać. Oparł stopy o pień drzewa i już po chwili siedział na jednym z konarów, trzydzieści stóp nad ziemią.

— Jejku! — rzekł, szczerząc zęby w uśmiechu — Cóż za wspinaczka!

Najwyraźniej Anaya nie była pod wrażeniem. Bądź co bądź pokonała tę samą drogę, nie używając żadnych lin. Kith-Kanan wciągnął sznur i zwinął go ostrożnie wokół talii.

— Będzie szybciej, jeśli od tej chwili pozostaniemy na szczytach drzew — uznała Anaya.

— Skąd wiesz, że właśnie tędy szedł Mackeli? Elfka przygotowała się do kolejnego skoku.

— Wyczuwam jego zapach. Tędy. Przeskoczyła z powrotem na wiąz. Kith-Kanan poruszał się znacznie wolniej, ślizgając się na gałęziach, jednak Anaya cierpliwie czekała, aż młodzieniec zrówna się z nią. W końcu, chwyciwszy wiszącą nad głową gałąź i przeleciawszy pomiędzy drzewami, Kith-Kanan stanął u jej boku. Przez krótką chwilę zobaczył pod stopami rozmyty obraz ziemi, ale niemal natychmiast jego noga oplotła się wokół konarów wiązu. Czując to, Kith-Kanan wypuścił z dłoni gałąź dębu i wisząc do góry nogami, zaczął wspinać się na wiąz.

— To zajmie dość sporo czasu — przyznał, dysząc ze zmęczenia.

Przez większość dnia podróżowali po zawieszonych wysoko nad ziemią gałęziach drzew. Choć silne dłonie Kith-Kanana nawykłe były do miecza i cugli Arcuballisa, po kilku godzinach chwytania i kołysania się na pokrytych chropowatą korą gałęziach pojawiły się na nich liczne rany i zadrapania. Stopy księcia ześlizgiwały się tak często, że w końcu zrzucił sandały i podróżował boso, podobnie jak Anaya. Wkrótce jego nogi były równie obolałe co dłonie, ale książę przestał tracić równowagę.

Mimo powolnego tempa, jakie narzucił Kith-Kanan, pokonali wiele mil. Było już dobrze po południu, kiedy Anaya zarządziła odpoczynek. Kiedy usadowili się na najwyższych konarach potężnego grabu, elfka pokazała Kith-Kananowi, w jaki sposób odnaleźć przedziwne, żółte, podobne do pereł owoce drzewa. Ich delikatny, biały miąższ nie tylko zaspokajał głód, ale także gasił pragnienie.

— Czy myślisz, że z Mackelim wszystko w porządku? — spytał z niepokojem Kith-Kanan

Anaya skończyła jeść owoc i rzuciła ogryzek na ziemię.

— Żyje — odparła beznamiętnie.

Książę wyrzucił swój ogryzek i spytał:

— Jak możesz być tego pewna?

Elfka ześlizgnęła się ze swej gałęzi i usiadła okrakiem obok swego towarzysza. Chwyciła pokaleczoną dłoń Kith-Kanana i przycisnęła opuszki palców do swojej szyi.

— Czy czujesz bicie mojego serca? — spytała.

— Tak. — Jej serce biło mocno i powoli. Kagonesti odepchnęła jego dłoń.

— Oczywiście, że go nie czuję. Przecież już cię nie dotykam — odparł.

— Ale przecież widzisz mnie i słyszysz nawet wtedy, kiedy mnie nie dotykasz.

— To co innego. Anaya uniosła brwi

— Czyżby? Jeśli powiem ci, że z daleka wyczuwam bicie serca Mackeliego, uwierzysz mi

— Tak — odpowiedział Kith-Kanan — Widziałem już, jak wiele wyjątkowych talentów posiadasz.

— Nie! — Dłoń Anayi przecięła powietrze. — Nie jestem niczym ponad to, czym uczynił mnie las. Ty też możesz stać się laki jak ja.

Ponownie chwyciła go za rękę, przyciskając jego palce do tętnicy delikatnie pulsującej na jej smukłej szyi. Spoglądała teraz prosto w jego oczy.

— Pokaz mi rytm mojego serca — powiedziała. Kith-Kanan zaczął wybijać rytm uderzeniami wolnej ręki o udo.

— Dobrze — zachęcała Anaya. — Nie przerywaj. Nie odrywała od niego wzroku. To, co mówiła, było prawdą i Kith-Kanan poczuł zawiązującą się między nimi więź. Nie fizyczną, jak dotyk ręki, ale bardziej subtelną — podobną do tej, która łączyła go z Sithasem. Nawet nie dotykając brata, z daleka wyczuwał jego życiową siłę. Teraz, patrząc na Kagonesti, czuł powolny rytm jej serca, które biło, biło...

— Spójrz na swoje dłonie — rzekła Anaya. Lewa ręka Kith-Kanana wciąż wystukiwała o udo przedziwny rytm. Prawa natomiast spoczywała na gałęzi drzewa. Młodzieniec nie dotykał już szyi Kagonesti.

— Czy wciąż wyczuwasz puls? — spytała.

Książę pokiwał głową. Nawet wsłuchując się w rytm własnego serca, wyczuwał bicie serca Anayi — wolniejsze i bardziej równomierne. Zaskoczony Kith-Kanan spojrzał na swą dłoń.

— To niemożliwe! — wykrzyknął. Kiedy tylko wypowiedział te słowa, uczucie odpłynęło z jego palców.

Anaya potrząsnęła głową.

— Nie chcesz się uczyć — rzekła z odrazą. Wstała i jednym susem przeskoczyła z grabu na pobliski dąb.

— Czas ruszać. Niebawem zrobi się ciemno, a z twoimi umiejętnościami ciężko ci będzie podróżować po drzewach nocą.

Miała rację, tak więc Kith-Kanan nic protestował. Obserwował Anayę, jak przedziera się przez gęstą pajęczynę konarów, podczas gdy on sam powoli zaczynał rozumieć znaczenie jej słów. Co oznaczał takt, że potrafił wyczuć puls Kagonesti? W ciąż przecież odczuwał ból po rozstaniu z Hermathyą — przyczajoną w jego piersi, twardą, zimną grudę. Kiedy jednak zamknął oczy i przez chwilę pomyślał o wysokiej, płomiennowłosej elfce z oczami barwy najgłębszego błękitu, skrzywił się, bowiem nie wyczuł żadnej więzi, żadnego związku ze swą utraconą miłością. Nie mógł wiedzieć, czy była żywa czy martwa. Jego serce wypełnił nagły smutek, ale nie było czasu na użalanie się nad sobą. Otworzył oczy i pośpiesznie ruszył w górę, gdzie czekała na niego Anaya.

Kagonesti z uwagą przyglądała się potężnemu krukowi, który zasiadł na gałęzi tuż obok jej głowy. Kiedy tylko ptak zauważył Kith-Kanana, natychmiast odleciał. Elfka przygarbiła ramiona.

— Corvae już od czterech dni nie widziały Mackeliego — wyjaśniła. — Widziały jednak kogoś innego — ludzi.

— Ludzi? Tutaj, w dziczy?

Anaya pokiwała głową. Zeskoczyła na cienką niczym patyk gałązkę i w zadumie zmarszczyła brew.

— Nie wyczułam ich wcześniej, ponieważ metal, który niesiesz, cuchnie zbyt mocno. Corvae mówią, że dalej na zachodzie jest niewielka grupa ludzi. Wycinają drzewa, a towarzyszy im przedziwna, latająca bestia. Czegoś takiego Corvae nigdy dotąd nie widziały.

— Arcuballis! To mój gryf! Ci ludzie musieli go schwytać! — wykrzyknął Kith-Kanan. Nic miał pojęcia, jak mogło do tego dojść. Z tego, co wiedział, byli wiele mil od polany, na którą przybyli z Arcuballisem, tak więc obcym — zwłaszcza ludziom — byłoby bardzo trudno poradzić sobie z nie oswojonym gryfem. — Ilu jest tych ludzi? — dopytywał się książę.

Anaya obdarzyła go krytycznym spojrzeniem.

— Corvae nie potrafią liczyć — rzekła ze wzgardą.

Przed zmrokiem wyruszyli w dalszą drogę. Gdy ostatnie promienie zachodzącego słońca znikały za horyzontem, przez krótką chwilę w lesie zapanowała przedziwna jasność. Anaya odszukała wyjątkowo strzelisty klon i wdrapała się na jego czubek. Potężne drzewo górowało nad pozostałymi, a jego grube konary, niczym schody, pięły się wokół pnia. Tym razem Kith-Kanan nie miał problemów, by dotrzymać kroku zwinnej Kagonesti.

Anaya zatrzymała się na szczycie drzewa, obejmując dłonią jego sękaty czubek. Po krótkiej wspinaczce Kith-Kanan stanął u jej boku. Wierzchołek klonu delikatnie zakołysał się pod naporem jego wagi, ale widok był tak urzekający, że młodzieniec nie zwrócił najmniejszej uwagi na tę drobną niedogodność.

Daleko, jak okiem sięgnąć, nie było niczego poza zielonymi szczytami drzew. Zachodni horyzont zmieniał barwę z różowej na ognistą czerwień. Kith-Kanan był zauroczony. Choć często obserwował wspaniałe krajobrazy z grzbietu Arcuballisa, jego uznanie dla takich widoków było tym większe, że ostatnie kilka tygodni spędził w lasach, gdzie widok nieba był prawdziwą rzadkością.

Anaya nie wyglądała na urzeczoną. Zamiast tego zmrużyła swe migdałowe oczy i rzekła: — Są tam.

— Kto? — Intruzi. Nie widzisz dymu?

Kith-Kanan spojrzał we wskazywanym przez nią kierunku. Na północy majestatyczny szafir nieba szpeciła ledwie widoczna smuga szarości. Nawet patrząc na nią, Kith-Kanan nie był pewien, czy istotnie tam była. Kilkakrotnie zamrugał oczami.

— Palą drzewa — rzekła ponuro Anaya. — Dzikusy! Książę powstrzymał się od komentarza, ze dla większości cywilizowanych ras Krynnu to właśnie ona była dzikusem. Zamiast tego spytał:

— Którędy do Mackeliego?

— W kierunku dymu — odparła. — W końcu to przecież ludzie go zabrali! Dopilnuję, aby zapłacili za to własną krwią!

Choć Kith-Kanan wyraźnie zaskoczyła powaga jej tonu, nie miał wątpliwości, że Kagonesti naprawdę miała na myśli to, co mówiła.

Pozostali na szczytach drzew aż do chwili, gdy książę zaczął mieć trudności z odnalezieniem kolejnych gałęzi, a w końcu omal nie spadł z wysokości czterdziestu stóp. Było zbyt ciemno, by kontynuować nadrzewną podróż, oboje wrócili więc na ziemię. Następną milę podróżowali w kompletnej ciszy, w czasie której Anaya przemykała między czarnymi pniami niczym cień. Kith-Kanan wyczuwał rosnące wokół napięcie. Nigdy wcześniej nie walczył z ludźmi; kilku z nich spotkał wprawdzie w Silvanoście jednak wszyscy oni byli arystokratami. W dodatku nigdy nie brał udziału w prawdziwej walce, która mogła zakończyć się śmiercią. Zastanawiał się nawet, czy byłby w stanie przeszyć czyjeś ciało mieczem lub użyć go, aby kogoś zranić... Przypomniał sobie jednak, że ci ludzie więzili Mackeliego, a także — prawdopodobnie — jego gryfa.

Rysująca się pomiędzy dwoma potężnymi drzewami sylwetka Anayi zamarła w bezruchu. Jej wyciągnięta sztywno dłoń była sygnałem dla Kith-Kanana, aby i on pozostał w miejscu. Posłuszny rozkazowi Kagonesti, książę usłyszał wkrótce, co ją zatrzymało. Przez las przetaczał się metaliczny dźwięk fletu, któremu towarzyszyła woń palonego drewna i pieczonego mięsa. Młodzieniec spojrzał w stronę swej towarzyszki, jednak Anaya zniknęła. Czekał wiec. Cóż innego miał robić? Chwilę później zbeształ się w myślach. „Ty, książę z Królewskiego Rodu, oczekujesz wskazówek od dzikuski z plemienia Kagonesti! Jesteś wojownikiem — czyń swoją powinności".

Jednym susem rzucił się przez zarośla. Widząc majaczący w oddali blask ognia, Kith-Kanan obnażył miecz. Kolejne dwadzieścia kroków i wpadł na wyrąbaną w głębi prastarego lasu polanę. Na jej środku płonęło ogromne ognisko. Natychmiast zwrócił się ku niemu tuzin rumianych twarzy — nabrzmiałych, ludzkich twarzy, z niskimi czołami, pucołowatymi policzkami i szerokimi szczękami. Niektóre z nich pokryte były zarostem. Wszystkie wpatrywały się w niego z bezbrzeżnym zdumieniem.

Jeden z ludzi, którego twarz częściowo zasłaniał jasno — brązowy zarost, podniósł się z ziemi.

— Potworny duchu, nie czyń nam krzywdy! — rzekł. — Pokój niech będzie z tobą!

Kith-Kanan odprężył się. Ci ludzie nie byli okrutnymi zbójcami. Byli pospolitymi mężczyznami i — sądząc po ich ekwipunku — drwalami. Widząc to, książę opuścił miecz i wszedł głębiej na zalaną blaskiem polanę.

— To jeden z nich! — stwierdził kolejny człowiek. — Z Prastarego Ludu!

— Kim jesteście? — Kith-Kanan zażądał odpowiedzi.

— Jesteśmy drwalami z kompanii Essrica. Ja jestem Essric — przedstawił się brązowowłosy mężczyzna.

Kith-Kanan przyjrzał się polanie. Tylko w tym miejscu ścięto przeszło trzydzieści potężnych drzew. Dostrzegł także wyrąbaną w lesie ścieżkę. Największe z drzew leżały na ziemi pozbawione gałęzi i rozłupane na połówki i ćwiartki klinami i młotami. Mniejsze zostały odciągnięte na bok. Kith-Kanan zauważył także prymitywną zagrodę, w której stały potężnie zbudowane woły.

— To ziemia Silvanesti — rzekł. — Za czyją zgodą Wycinacie drzewa należące do Mówcy Gwiazd? Essric spojrzał na swych ludzi, którzy najwyraźniej jednak nie mieli mu nic do powiedzenia.

— Mój panie, sprowadzono nas w te strony na statku dowodzonym przez lorda Ragnariusa z Ergothu i pozostawiono na południowym wybrzeżu tej krainy. Życzeniem lorda Ragnariusa jest, abyśmy wycięli tyle drzew, ile tylko zdołają udźwignąć w drodze powrotnej nasze statki. Nie wiedzieliśmy, że te drzewa do kogokolwiek należą.

W tym samym momencie na oświetlonej blaskiem ognia polanie rozległo się upiorne wycie. Stłoczeni wokół ogniska ludzie jak jeden mąż zerwali się na równe nogi, chwytając topory i kije. Kith-Kanan uśmiechnął się pod nosem. To Anaya wlewała strach w serca ludzi.

Stojący na lewo od Essrica gładko ogolony mężczyzna, który do tej pory ściskał w dłoniach potężny topór, wydał z siebie wrzask przerażenia i cofając się, omal nie wpadł do ogniska Zamiast tego znalazł się w ramionach swych towarzyszy.

— Duchy lasu atakują! — wykrzyknął Kith-Kanan. Jego słowom zawtórował upiorny pisk dobiegający od strony czarnych drzew. Książę musiał powstrzymywać się od śmiechu, gdy dwunastu mężczyzn zostało przepędzonych sprzed ogniska gradem usmolonych kamieni. Kiedy jeden z pocisków uderzył jednego z mężczyzn w tył głowy, ten runął na ziemię niczym kłoda. Zdjęci trwogą pozostali drwale nie zatrzymali się nawet, by pomóc nieszczęśnikowi, lecz biegli na oślep, byle jak najdalej. Nie mając pochodni, które oświetliłyby ich drogę w ciemności, potykali się o pnie i połamane gałęzie.

W przeciągu kilku kolejnych minut na polanie nie został nikt oprócz Kith-Kanana i leżącego twarzą do ziemi drwala. Dopiero wówczas w blasku ognia pojawiła się sylwetka Anayi. Kith-Kanan powitał elfkę szerokim, serdecznym uśmiechem i uniósł dłoń w geście pozdrowienia. Kagonesti przemknęła jednak obok niego, kierując się ku lezącemu nieruchomo mężczyźnie. W jej dłoni zalśnił krzemienny nóż.

Przewróciła nieprzytomnego drwala na plecy. Mężczyzna był dość młody, jego twarz zdobiły rude wąsy. W jego uchu lśnił gruby, złoty kolczyk. To, podobnie jak krój jego spodni, mówiło Kith-Kananowi, że mężczyzna był niegdyś żeglarzem.

Anaya oparła się kolanem o jego pierś i kiedy mężczyzna otworzył oczy, ujrzał klęczące nad nim dzikie, pomalowane stworzenie, w którego dłoni tkwił ząbkowany nóż. Stworzenie spoglądało na niego, wykrzywiając twarz w dzikim grymasie, pełnym zawiłych wzorów. Przerażony człowiek wybałuszył oczy i zbladł niczym płótno. Starał się unieść ramię i zrzucić z siebie Anayę, jednak Kith-Kanan przytrzymywał jego nadgarstek.

— Czy mam wyciąć ci oczy? — spytała lodowatym głosem Anaya. — Uczyniłabym z nich piękne ozdoby dla mojego domu.

— Nie! Nie! Oszczędź mnie! — bełkotał człowiek.

— W takim razie powiedz nam to, co chcemy wiedzieć — ostrzegł Kith-Kanan. — Był tu białowłosy, elfi chłopiec, prawda?

Tak, wspaniały panie!

— I gryf — latająca bestia z tułowiem orła i zadem lwa?

— Tak, tak!

— Co się z nimi stało?

— Zostali zabrani przez Voltorna — wyjęczał drwal.

— Kim jest Voltorno? — spytał Kith-Kanan.

— Żołnierzem Strasznym, okrutnym człowiekiem. Lord Ragnarius wysłał go z nami...

— Dlaczego teraz nie ma go tutaj? — syknęła Anaya, przyciskając postrzępione ostrze noża do szyi mężczyzny.

— Postanowił zabrać chłopca i bestię z powrotem na statek Lorda Ragnariusa.

Anaya i Kith-Kanan wymienili pełne niepokoju spojrzenia.

— Kiedy Voltorno opuścił obóz? naciskał Kith-Kanan.

— Tego ranka — wydyszał nieszczęśnik.

— Ilu ludzi jest w jego drużynie?

— Dziesięciu. Sześciu zbrojnych i czterech łuczników.

Kith-Kanan wstał, puszczając ręce mężczyzny.

— Wypuść go.

— Nie — sprzeciwiła się Anaya. — Musi umrzeć.

— To nie jest rozwiązanie! Jeśli go zabijesz, czym będziesz się różniła od ludzi, którzy uprowadzili Mackeliego? Nie możesz być laka sama jak ci, z którymi walczysz; i zachować przy tym honor. Musisz być lepsza!

— Lepsza? — syknęła Kagonesti, podnosząc wzrok na księcia. — Wszystko jest lepsze od mordujących drzewa szumowin!

— Nie on jest temu winny! — nalegał Kith-Kanan.

— Wykonywał rozkazy.

— Czyja dłoń trzymała topór? — przerwała Anaya. Wykorzystując toczącą się kłótnię, mężczyzna zrzucił z siebie Anayę i zerwał się na równe nogi. Wołając o pomoc, pobiegł w ślad za swymi kompanami.

— Pięknie! Pozwoliłeś mu uciec — warknęła Anaya Zamierzała rzucić się w pościg za zbiegłym człowiekiem, jednak słowa Kith-Kanana zatrzymały ją w miejscu.

— Zapomnij o tych ludziach! Mackeli jest ważniejszy. Musimy ich dogonić, zanim dotrą na wybrzeże. — Wyraźnie nadąsana Anaya nie rzekła ani słowa. — Posłuchaj mnie! Będziemy potrzebowali wszystkich twoich umiejętności. Wezwij Corvae, Czarnych Pełzaczy, wszystko, co tylko możesz. Każ im odnaleźć łudzi i spowolnić ich na tyle, żebyśmy mogli ich dogonić.

Anaya odepchnęła Kith-Kanana na bok i ruszyła przed siebie. Potężny ogień rozpalony przez ludzi dogasał i polana pogrążała się w ciemności. Od czasu do czasu dało się słyszeć dobiegające z prowizorycznej zagrody porykiwania wołów.

Anaya podeszła do leżących na ziemi ściętych drzew. Przyłożyła dłoń do pnia potężnego dębu.

Dlaczego to robią? — spytała żałośnie. — Dlaczego ścinają drzewa? Czyż nie słyszą, jak płótno, z którego Utkany jest las, rozrywa się za każdym razem, gdy upada koleinę drzewo? — Jej oczy zalśniły łzami. — Istnieją duchy lasu i istnieją duchy drzew. Oni zamordowali je swym metalem. — Jej udręczone spojrzenie spoczęło na Kith-Kananie.

Książę położył rękę na ramieniu Kagonesti. — Jest jeszcze wiele do zrobienia. Musimy iść. Anaya pochwyciła w płuca drżący oddech. Dotknąwszy drzewa po raz ostatni, pochyliła się, by pozbierać kamienne pociski.

9

Późne lato

Lato chyliło się ku końcowi. Zbliżały się żniwa i targowiska Silvanostu pełne były owoców ziemi. Tydzień targowy zawsze ściągał do miasta tłumy gości — Nie wszyscy byli Silvanestyjczykami. Z położonych na południu lasów i rozciągających się na zachodzie równin przybywali smagli, wymalowani Kagonesti. W górę Thon-Thalasu napływały masywne łodzie z królestwa krasnoludów, podczas gdy z położonych na dalekim zachodzie ludzkich osad przybijały wspaniałe żaglowce pełnomorskie o wysokich masztach. Wszystkie pięły się w gorę rzeki, ku wyspie Fallan, gdzie — ukryty pośród drzew — leżał Silvanost. Był to ekscytujący czas, pełen niezwykłych widoków, dźwięków i zapachów. Jednak był on ekscytujący wyłącznie dla podróżników. Dla Silvanesti, którzy patrzyli na przybyszów z niesmakiem i brakiem zaufania, był to czas prawdziwej udręki.

Siedzący na tronie Sithel był znużony, ale z uwagą słuchał kapłanów i szlachty, którzy tłoczyli się i pragnęli wyrazić swe niezadowolenie. Jego obowiązki nie pozwalały nawet na chwile wytchnienia od bezustannych sporów i próśb.

— Wielki Sithelu, cóż mamy uczynić? — spytał Firincalos, wysoki kapłan E’li. — Codziennie przybywają do nas barbarzyńcy, prosząc, aby mogli się pomodlić w naszej świątyni. Kiedy odprawiamy ich z kwitkiem, odchodzą w złości, jednak już następnego dnia przybywa kolejna grupa owłosionych dzikusów, prosząc o to samo.

— Ludzie i krasnoludy nie są jeszcze najgorsi — dodał Zertinfinas ze Świątyni Matheri. — Kagonesti najwyraźniej uważają się za nam równych. Nie sposób ich powstrzymać przed wtargnięciem do świętych miejsc, gdzie wpychają się ze swymi brudnymi rękami i stopami, z obrzydliwym malunkami na twarzach. Choćby wczoraj grupa dzikich elfów poturbowała mego pomocnika i rozlała ' świętą różaną w ode w zewnętrznym sanktuarium.

— Co chcecie, abym uczynił? — spytał Sithel. — Otoczył świątynie kordonami żołnierzy? W Domu Protektora nic ma wystarczająco wielu królewskich gwardzistów, by tego dokonać, nie wspominając nawet o tym, że większość z nich jest synami i wnukami samych Kagonesti.

— Może odczytany na targowisku edykt przekona przybyszów, aby przestali wdzierać się siłą do naszych świętych miejsc — powiedział Firincalos. Wśród zgromadzenia natychmiast dały się słyszeć pomruki aprobaty.

— Łatwo wam mówić — odezwała się Miritelisina, wysoka kapłanka bogini Quenesti Pah. — Jak my, którzy służymy bogini uzdrawiania, możemy odmówić błagającym o pomoc? Wszak do naszych obowiązków należy przyjmowanie chorych i rannych. Czy możemy rozróżniać pomiędzy Silvanesti i Kagonesti, człowiekiem, krasnoludem czy kenderem?

— Tak. Musicie — oznajmił głos, który do tej pory nic odezwał się nawet słowem.

Oczy wszystkich zwróciły się na stojącego u boku Mówcy Sithasa. Książę przez długi czas przysłuchiwał się i z uwagą przedstawiającym swe stanowiska frakcjom. Teraz poczuł, że sam powinien zabrać głos. Zszedł po schodach i stanąwszy obok kapłanów, zwrócił się do swego ojca.

— Niezbędne jest, aby została zachowana czystość naszych świątyń i naszego miasta — rzekł z zapałem.

— My, najstarsza i najmądrzejsza spośród ras Krynnu, którzy żyjemy najdłużej i dostępujemy największych błogosławieństw, musimy wznieść się ponad mniejsze ludy, które napływając w te strony, starają się skraść odrobinę naszych łask i kultury. — Po tych słowach Sithas uniósł w górę obie ręce.

— Tam gdzie nie ma czystości, nie może być Silvanostu ani też Silvanesti. — Niektórzy z kapłanów — wyjąwszy tych, którzy służyli bogini Quenesti Pah pokiwali głowami na znak uznania dla słów Sithasa. Jednak stojący za ich plecami mistrzowie gildii wyglądali na dalece niezadowolonych. Patrzący z góry na swego syna Sithel również powoli skinął głową. Następnie przeniósł wzrok ponad głową Sithasa na mistrzów gildii, nakazał im się zbliżyć.

— Wasza Wysokość — przemówił mistrz Gildii Jubilerów — cudzoziemcy przywożą ze sobą wiele towarów, których próżno szukać w Silvanoście. Krasnoludy sprzedają nam najszlachetniejsze metale Krynnu w zamian za naszą żywność i nektary. Ludzie przynoszą przepięknie rzeźbione drewno, najdelikatniejsze skóry, wino i olej. Nawet kenderzy mają tu swój udział.

— W kradzieżach — mruknął jeden z kapłanów. W wieży rozległ się stłumiony śmiech.

— Dosyć — nakazał Sithel. Jego wzrok po raz kolejny spoczął na synu. — Jak zamierzasz trzymać przybywających z dala od naszych świątyń, nie zniechęcając ich tym samym do handlu, którego tak bardzo potrzebuje nasz lud?

Sithas wziął głęboki oddech.

— Możemy tu, na wyspie Fallan, zbudować enklawę i ograniczyć handel jedynie do tego miejsca. Nikt z przybywających — z wyjątkiem ważnych ambasadorów — nie będzie miał wstępu do miasta. Jeśli ludzie, czy też pozostali, będą mieli życzenie złożyć hołd bogom, pozwolimy mi wybudować w owej enklawie ich własne świątynie.

Sithel odchylił się na tronie i w zamyśleniu pogładził się po brodzie.

— Ciekawy pomysł, ale dlaczego sądzisz, że przybysze na niego przystaną?

— Nie będą chcieli utracić dóbr, które od nas dostają – stwierdził Sithas – Jeżeli się nie zgodzą, zostaną odprawieni.

Słysząc te słowa kapłanie spojrzeli na księcia z nieskrywanym podziwem.

— Doskonałe rozwiązanie! — wykrzyknął Zertinfinas.

— Oto dowód mądrości następcy tronu — dodał obłudnie Firincalos.

Sithel spojrzał ponad ich głowami, kierując swój wzrok na mistrzów gildii.

— Co wy na to, szlachetni panowie? Czy pomysł mojego syna przemawia do was?

W rzeczy samej, pomysł Sithasa przemawiał do mistrzów gildii. Gdyby kupcy musieli gromadzić się w jednym określonym punkcie wyspy, gildiom tym byłoby łatwiej obłożyć ich stosownymi podatkami. Przedstawiciele gildii głośnymi okrzykami wyrazili swą aprobatę.

— Dobrze więc, niech zostaną poczynione wszelkie i niezbędne przygotowania — zdecydował Sithel. — Budowę doków i murów powierzam Gildii Mistrzów Budowniczych. Kiedy plany zostaną już wybrane, można rozpocząć ciosanie kamieni. — Widząc, że Sithel podnosi się z tronu, zgromadzeni zgięli się w głębokich pokłonach. — Jeśli to wszystko, uważam audiencję za zakończoną.

Mówca obdarzył Sithasa pełnym zadumy spojrzeniem, po czym odwrócił się i opuścił salę ukrytymi za tronem drzwiami.

Kapłani natychmiast stłoczyli się wokół księcia, gratulując mu doskonałego pomysłu. Miritelisina spytała jedynie, czy w umyśle następcy tronu po w stał już jakiś pomysł co do przyszłej nazwy enklawy.

W odpowiedzi Sithas uśmiechnął się i potrząsnął głową.

— Nie rozważałem jeszcze wszystkich szczegółów. — To miejsce powinno być nazwane twym imieniem — wtrącił się Firincalos. Może Sithanost, Miasto Sithasa?

— Nie — stanowczo odparł Sithas. — To byłoby nie odpowiednie. Niech będzie to coś, co zrozumieją również przybywający do Silvanostu. Thon-car, wioska na Thonie.

- Coś równie prostego. Nie chcę, aby miejsce to nosiło moje imię.

Kiedy w końcu uwolnił się od tłumu, Sithas wszedł po schodach i wyszedł tymi samymi drzwiami, którymi wcześniej opuścił sale jego ojciec. Na zewnątrz czekała już jego lektyka. Wsiadłszy do niej, Sithas rozkazał:

— Do Quinari, natychmiast.

Niewolnicy dźwignęli uchwyty na swe szerokie ramiona i truchtem ruszyli we wskazanym kierunku.

W prywatnych komnatach czekała na Sithasa Hermathya. Wieści rozniosły się już po pałacu i przepełniała ją radość z sukcesu męża.

— Podbiłeś ich — szczebiotała, nalewając Sithasowi puchar chłodnej wody. Kapłani patrzą na ciebie niczym na swego bohatera.

— Powiedziałem tylko to, w co sam wierzę — spokojnie odparł Sithas.

— Oczywiście, ale zapamiętają, co zrobiłeś i w przyszłości możesz liczyć na ich poparcie — upierała się Hermathya.

Sithas zanurzył palce w ostatnich kroplach wody i dotknął nimi twarzy.

— Dlaczego miałbym potrzebować ich wsparcia? Hermathya wyglądała na zdziwioną.

— Nie słyszałeś? Lady Nirakina zwróciła się do Mówcy z propozycją, aby mianował cię współrządzącym. Wszystko po to, abyś dzielił obowiązki ze swym ojcem. Sithas był komplet nie zaskoczony.

— Znowu podsłuchiwałaś na balkonie — powiedział Z niezadowoleniem.

— Chodzi mi jedynie o twoje dobro — odparła Hermathya z lekko wyczuwalnym chłodem.

Zapadła między nimi długa cisza. Niewiele uczucia zrodziło się jak dotąd pomiędzy pierworodnym a jego piękną żoną od czasu zaślubin, i z każdym dniem Sithas coraz bardziej powątpiewał w oddanie Hermathyi. Jej ambicje były tak oczywiste jak istnienie Wieży Gwiazd, jednak dwukrotnie od niej większe.

— Pójdę porozmawiać z ojcem – odezwał się w końca Sithas. Hermathya zerwała się, by dołączyć do niego. — Sam, pani. Pójdę sam.

Dziewczyna odwróciła siei, kryjąc oblewający jej twarz rumieniec.

Kiedy służący zapowiedział przybycie Sithasa, Sithel nakazał mu wejść. Było wczesne popołudnie i Mówca odpoczywał zanurzony w basenie z gorącą wodą, opierając głowę na złożonym ręczniku. Jego oczy były zamknięte.

— Ojcze?

Sithel otworzył jedno oko.

— Dlaczego nie wejdziesz? Woda jest dobra i gorąca. — Nie, dziękuje. — Sithas postanowił niezwłocznie przejść do rzeczy, — Ojcze, dobiegły mnie słuchy, że matka chce, abyś mianował mnie współrządzącym. Sithel podniósł głowę.

— Masz swoich szpiegów, co?

— Tylko jednego i w dodatku jej nie opłacam. Zdaje się, że pracuje na własny rachunek.

— Hermathya. — Widząc, że Sithas kiwa głową, Sithel uśmiechnął się. Ta dziewczyna ma charakter. Śmiem twierdzić, że gdyby to było możliwe, sama chciałaby zostać współrządzącym.

— Tak. I podzielić się przy tym władzą z resztą Klanu Oakleaf. Już zastępuje służbę pałacową swymi krewnymi. Wkrótce nie będzie można przejść pałacowym korytarzem, nie potykając się przy tym o kogoś z Klanu Oakleaf — rzekł Sithas.

— To wciąż jest Pałac Królewski — odparł z ufnością Mówca.

Sithel usiadł, mącąc gorącą wodę. Sięgnął po stojący na skraju basenu kubek i wsypał do wody garść brązowobiałych kryształków. Powietrze natychmiast wypełnił ostry, surowy zapach piżma.

— Czy wiesz, dlaczego matka poprosiła mnie, żebym uczynił cię współrządzącym?

— Nie — odparł Sithas.

— Szczerze powiedziawszy, była to cześć kompromisu. Chce, abym przywołał do domu Kith-Kanana...

— Kith! — wykrzyknął Sithas, przerywając ojcu. — To wspaniały pomysł! Sithel podniósł dłoń.

— Wywołałoby to wielkie sprzeciwy ze strony kapłanów i arystokracji. Kith-Kanan złamał wiele naszych prastarych zasad. Zagroził nawet fundamentom Królewskiego Rodu. Gniew, który czułem, przeminął już i mógłbym sprowadzić go do domu, jeśli tylko odpowiednio by przeprosił. Jest jednak wielu, którzy potępiliby moją wyrozumiałość.

— Przecież jesteś Mówcą — nalegał Sithas. — Jaką różnicę uczyni ci narzekanie kilku kapłanów?

Sithel uśmiechnął się.

— Nic mogę rozdzierać narodu z miłości do syna. Twoja matka uważa, że aby ugłaskać kapłanów, powinienem obwołać cię współrządzącym. Mieliby wówczas pewność, że po mojej śmierci Kith-Kanan nie będzie miał prawa do królewskiego tronu. Sithel przez dłuższą chwilę spoglądał w zatroskane oczy swego syna. — Czy wciąż chcesz, abym odrzucił prośbę Nirakiny, aby uczynić cię współrządzącym?

Sithas zaczerpnął głęboko tchu i powoli wypuścił powietrze z płuc. Wiedział, że może wybrać tylko jedną ze ścieżek. Odwrócił się od okna.

— Jeśli posadzisz mnie na tronie obok siebie, ludzie zaczną mówić, że w Silvanoście nie ma już Mówcy Gwiazd — rzekł cicho. — Co masz na myśli?

— Będą mówić, że wielki Sithel jest stary, ze nie ma już sił, by rządzić samemu. Powiedzą także, że Sithas jest zbyt młody i nie ma wystarczającej wiedzy, by zostać jedynym Mówcą. Z dwóch połówek nie da się stworzyć jednego Mówcy. — Spojrzał w dół na stanowcze oblicze ojca. — Ty jesteś Mówcą Gwiazd. Nie wyrzekaj się choćby jednej kropli władzy, w przeciwnym razie — niczym z nakłucia w bukłaku — przecieknie ci ona przez palce i zostaniesz z niczym.

— Czy wiesz, co oznacza ta decyzja? — spytał Sithel Książę zacisnął pięść i przycisnął ją do ust Były słowa, które chciał wypowiedzieć; pragnął powrotu Kitha, nie bacząc na konsekwencje. Wiedział jednak, że nie może powiedzieć tego ojcu, chodziło tu przecież o przyszłość Silvanesti.

— W takim razie dalej będę jedynym Mówcą i pozostanę nim, dopóki bogowie nie wezwą mnie na wyższą płaszczyznę — odparł po dłuższym milczeniu Sithel. — A co z Kithem?

— Nie przywołam go — rzekł ponura — Musi wrócić sam, jak przestępca błagający o wybaczenie.

— Czy matka będzie na ciebie zła? — spytał cicho Sithas.

Mówca westchnął i zagarnął dłońmi parującą wodę, pozwalając, by spłynęła po jego przymkniętych powiekach.

— Znasz matkę — odparł. — Przez jakiś czas będzie cierpiała. Z czasem znajdzie coś, czemu mogłaby się poświęcić bez reszty i co pozwoli jej zapomnieć o bólu.

— Hermathya będzie zła.

Co do tego Sithas nie miał żadnych wątpliwości.

— Nie pozwól, by cię nękała — doradził Sithel, ocierając twarz rękami.

Twarz Sithasa oblała się rumieńcem.

— Jestem twoim synem. Nikt mnie nie nęka.

— Miło mi to słyszeć.

Sithel zamilkł na moment, po czym powiedział: — Właśnie przyszedł mi do głowy kolejny powód, dla którego jeszcze nie powinieneś chcieć zostać Mówcą. Jestem mężem, ojcem i monarchą. Ty — jak do tej pory — jesteś tytko mężem. — Na jego ustach pojawił się lekki uśmieszek. — Miej dzieci. To doda ci powagi i przyniesie te sobą wiedzę.

10

Czwarty dzień w drodze

Kith-Kanan i Anaya zatrzymali się w swym pościgu za bandą Voltorna. Grupa zmierzała niemal dokładnie na południe, prosto ku wybrzeżu. Kith-Kanan był zaskoczony, kiedy Anaya ogłosiła tymczasowy postój. Młodzieniec był gotów na wszystko, począwszy od ukradkowego ataku, do szaleńczej walki pozycyjnej. W rzeczywistości jednak bolały go nogi i pokryte licznymi ranami dłonie, choć świadomość, że Voltorno uwięził nie tylko Mackeliego, ale także jego gryfa, pchała księcia do przodu.

Kiedy spytał, czy wyczuwa bliską obecność Mackeliego, Anaya odparła:

— Nie. W pobliżu czuję zwierzęta, Czas zapolować. Ty zostań tu i nigdzie się nie ruszaj. Niebawem wrócę.

Kith-Kanan posłusznie usiadł pod drzewem i oparłszy się o pień, niebawem zasnął. Następną rzeczą, którą poczuł, była para martwych królików, które Anaya cisnęła mu na kolana.

— Chrapiesz! — powiedziała poirytowana. — Mogłam zdobyć dla nas coś porządnego do jedzenia, ale twój ryk przepłoszył jelenia. Wszystko, co udało mi się upolować, to te króliki. — Spojrzała ponuro na małe, wychudłe zwierzęta. — One z pewnością musiały być głuche.

Kagonesti szybko wypatroszyła i oskórowała króliki, a następnie umieściła je nad skleconym z gałązek ogniskiem. Kith-Kanan był pod wrażeniem — jej zwinność była zadziwiająca. Anaya oporządziła każdego królika zaledwie dwoma cięciami noża i rozpaliła ogień jednym potarciem krzemienia o błękitne krzesiwo. Kith-Kanan wątpił, czy potrafiłby wykrzesać choć jedną iskrę z tak pospolitego, kruchego kamienia.

Dziewczyna pochyliła się nad ogniskiem. Kith-Kanan przez chwilę obserwował jej plecy, zanim w końcu odłożył na bok upieczonego już królika. Po cichu rozpiął przytrzymujące miecz rapcie, pozwalając, aby bezszelestnie opadły na ziemię. Następnie położył na nich swój sztylet. Dopiero wówczas, wykorzystując kroki, których nauczył go Mackeli, podkradł się w kierunku Anayi.

Wciąż odwrócona do niego plecami dziewczyna wyprostowała się. Zaledwie dwie stopy dzieliły Kith-Kanana od jej smukłego ciała, kiedy Anaya odwróciła się, celując w kierunku jego twarzy ostrzem krzemiennego noża.

— Bez metalu pachniesz lepiej, ale wciąż zbyt głośno oddychasz — rzekła.

Młodzieniec odepchnął na bok wymierzony w niego nóż i czyniąc kolejny krok, stanął z nią twarzą w twarz.

— Być może to nie mój oddech słyszysz, a moje serce. Ja również słyszę twoje — odparł żartobliwie.

Anaya zmarszczyła brwi.

— Kłamca.

Kith-Kanan przyłożył palec do jej policzka i zaczął nim łagodnie i miarowo stukać.

— Czy to jest właśnie ten rytm? — spytał, a kiedy okazało się, że ma rację, wyraz zakłopotania, jaki pojawił się na twarzy Anayi, był dla niego prawdziwą rozkoszą. Widząc to, dziewczyna odepchnęła go od siebie.

— Nie mamy czasu na gierki — rzekła. — Pozbieraj swój metal. Możemy iść i jeść jednocześnie.

Kagonesti ruszyła pomiędzy drzewa. Kith-Kanan przyglądał się jej, w milczeniu zapinając pas. Anaya wyglądała zabawnie z pomalowaną twarzą i włosami ściętymi w większości krócej od niego. Książę zdał sobie sprawę, że czerpie przyjemność z obserwowania lekkości, z jaką dziewczyna przedziera się przez swój leśny dom. Było w niej coś szlachetnego.

Corvae bezustannie krążyły nad ich głowami, przynosząc Anayi wieści o ludziach. Kith-Kanan i Anaya ścigali ich zawzięcie przez cały dzień, podczas gdy ludzie zdawali się poruszać bez wyraźnego pośpiechu. Książę był wykończony, jednak póki Kagonesti pozostawała zwinna i szybka, nie chciał okazywać własnych słabości. Problem leżał w tym, że dziewczyna nie okazywała żadnych oznak zmęczenia.

Było już dobrze po południu, kiedy Anaya po raz czwarty podniosła dłoń, nakazując Kith-Kananowi zachować spokój, podczas gdy sama ruszyła na zwiady. Wzdychając, młodzieniec usiadł na porośniętym mchem kamieniu. Anaya zniknęła w gąszczu bladozielonych drzewek, a książę wyjął swój sztylet i beznamiętnie zaczął czyścić ostrzem brudne paznokcie.

Sekundy zmieniły się w minuty i Kith-Kanan zaczął obawiać się, że Anayi nie ma już zbyt długo. Jej wypady nie trwały zwykle dłużej niż minutę czy dwie, czasami zajmując zaledwie kilka sekund. Zaniepokojony, wetknął sztylet za pasek nogawic i w milczeniu wsłuchał się w otoczenie. Wokół panowała cisza.

Nagle u jego stóp wylądował kruk. Kith-Kanan spojrzał na czarnego ptaka, który w milczeniu mierzył go wzrokiem. Jego paciorkowate oczy zdawały się Kith-Kananowi niezwykle inteligentne. Kiedy książę wstał, ptak poderwał się z ziemi, zatoczył ciasne koło i usiadł na jego ramieniu. Młodzieniec rzucił ukradkowe spojrzenie na ostry, spiczasty dziób, który znajdował się teraz niebezpiecznie blisko jego twarzy.

— Chcesz mi coś pokazać? — szepnął. Kruk przechylił swą kształtną głowę najpierw w lewo, potem w prawo. — Anaya? Mackeli?

Ptak energicznie kiwnął głową.

Kith-Kanan ruszył w kierunku, w którym ledwie kilka minut temu udała się Anaya. Kruk bezustannie prowadził go delikatnymi szturchnięciami ostrego dzioba. Sto kroków od potężnego kamienia do uszu Kith-Kanana dobiegł dźwięk metalu uderzającego o metal. Po kolejnych dziesięciu krokach księże poczuł delikatny zapach dymu. Siedzący na jego ramieniu kruk szarpnął go za ucho. Dziobnięcie było bolesne i książę z ledwością powstrzymał się, aby nie odpędzić ptaka. Wówczas jednak zobaczył to, przed czym ostrzegało go stworzenie.

Tuż przed nim, na ziemi, leżała rozwinięta sieć przykryta liśćmi. Kith-Kanan znał jej przeznaczenie — sam często zastawiał takie pułapki na dziki. Książę przykucnął tuż przy brzegu sieci, szukając zdradzieckich lin i zastawionych pętli. Niczego jednak nie zauważył. Zataczając luk w lewo, zaczął obchodzić pułapkę, aż do chwili, gdy grunt obniżył się gwałtownie, przechodząc w suchy wąwóz. W tym miejscu zapach dymu był jeszcze silniejszy. Kith-Kanan ześlizgnął się kilka stóp w dół jaru i trzymając głowę tuż nad ziemią, podczołgał się bliżej. Co jakiś czas wychylał się nieznacznie, rozglądając się wokoło. Za trzecim razem to, co zobaczył, kompletnie go zszokowało. Kiedy podniósł głowę, zdał sobie sprawę, ma przed sobą człowieka — martwego człowieka, który leży na plecach z szeroko otwartymi oczami. Gardło mężczyzny było podcięte ząbkowanym nożem.

Człowiek miał na sobie ubranie z szorstkiej wełny, którego szwy były białe od wyschniętej soli. Kolejny żeglarz. Na dłoni martwego mężczyzny widniał przedstawiający konika morskiego tatuaż.

Wśród drzew rozległ się szorstki śmiech. Kiedy Kith-Kanan wyszedł z wąwozu, zmierzając w kierunku dźwięku , siedzący na jego ramieniu kruk rozwinął skrzydła i odleciał.

Po chwili dał się słyszeć kolejny odrażający śmiech. Kith-Kanan czmychnął na prawo, kryjąc się za oddzielającym go od źródła śmiechu grubym sosnowym pniem. Następnie przywarł do ziemi i wyjrzał zza drzewa.

Ujrzał sześciu mężczyzn stojących na polanie. Na prawo od nich płonęło niewielkie, dymiące ognisko. Na lewo, spętana zwojami ciężkiej sieci, leżała Anaya. Na jej twarzy malowała się hardość i wyglądało na to, że dziewczynie nic się nie stało.

— Jesteś pewien, że to kobieta? — dociekał jeden z mężczyzn, trzymając w dłoniach kuszę.

— Tak mi się wydaje. No dalej, powiedz nam, czym jesteś! — odrzekł inny i szturchnął Anayę końcem szabli. Elfka skuliła się, czując dotyk metalu na skórze.

— Co z nią zrobimy, Parch? — spytał trzeci z mężczyzn. — spytał trzeci z mężczyzn.

— Sprzedamy, jak innych. Jest zbyt brzydka, by nadawać się na coś więcej poza byciem niewolnicą! — zauważył mężczyzna z kuszą.

Słysząc to, cała grupa wybuchła gromkim śmiechem.

Widoczne przez oka sieci oczy Anayi płonęły nienawiścią Kobieta spojrzała ponad swymi dręczycielami i ujrzała wychylającego się zza drzewa Kith-Kanana. Książę przyłożył do ust smukły palec. Cicho, nakazał. Bądź cicho.

— Trochę cuchnie, prawda? — szydził kusznik zwany przez swych towarzyszy Parchem — chudy typ z długimi, sumiastymi wąsami. Mężczyzna położył broń na ziemi i podniósł ciężkie, drewniane wiadro pełne wody, którą chlusnął następnie na Anayę.

Kith-Kanan starał się naprędce zebrać myśli. Zdawało się, że nie było tu przywódcy ludzi — Voltorna. Ci mężczyźni zachowywali się okrutnie i hałaśliwie jak to zwykle czynili żołnierze, kiedy w pobliżu nie było dowódcy. Książę cofnął się kilka jardów i zaczął okrążać polanę. Nie uszedł nawet kilku kroków, kiedy jego stopa zahaczyła o linę — pułapkę. Kith-Kanan uchylił się przed zaostrzona gałęzią, którą uwolniła szarpnięta lina, ale hałas zaalarmował ludzi. Mężczyźni obnażyli broń i ruszyli w głąb lasu, pozostawiając jednego ze swych towarzyszy, aby pilnował Anayi.

Opierając się plecami o lepki pień sosny, Kith-Kanan wyciągnął swój miecz. Tuż obok, depcząc hałaśliwie opadłe liście, nadszedł jeden z mężczyzn. Poprzedzał go słonawo — rybny zapach żeglarskiego swetra. Kith-Kanan liczył kroki człowieka i kiedy ten znalazł się już wystarczająco blisko, wyskoczył zza drzewa.

— Na brodę smoka! ryknął mężczyzna, ociężale wznosząc szablę. Kith-Kanan zaatakował bez zbędnych wstępów. Ostra obu mężczyzn spotkały się w powietrzu z głośnym brzękiem, a żeglarz wrzasnął do swych towarzyszy: — Tutaj, jest tutaj! — Już po chwili w lesie rozległy się kolejne pokrzykiwania i książę wiedział, że niebawem jego szanse zmaleją do zera.

Szabla człowieka miała niewielkie pole manewru, tak więc Kith-Kanan pchnął swym mieczem prosto w przeciwnika, który niezdarnie umknął przed ciosem. Mężczyzna był żeglarzem, nie wojownikiem, i kiedy cofając się, potknął się o kamień. Kith-Kanan przeszył go na wylot. Była to pierwsza osoba, jaką Kith-Kanan zabił w swoim życiu, nie było jednak czasu na refleksje. Tak cicho, jak tylko mógł, książę pobiegł w kierunku polany. Inni ludzie gromadzili się już wokół ciała poległego towarzysza, a to oznaczało, że tylko jeden mężczyzna stał pomiędzy nim a Anayą.

Kith-Kanan wpadł na polane, podnosząc do góry obnażony miecz. Strażnik, mężczyzna nazywany Parchem, przerażony wydał z siebie ryk i sięgnął po swą kuszę, jednak książę znalazł się przy nim w ułamku sekundy. Jednym ciosem młodzieniec wytrącił kuszę z rąk Parcha. Mężczyzna cofnął się chwiejnym krokiem, chwytając przytroczony do pasa sztylet. Kiedy rozjuszony książę ruszył w jego kierunku, człowiek wyciągnął niewielkie ostrze. Kith-Kanan z łatwością pozbawił człowieka sztyletu, pozostawiając krwawiącego Parcha na ziemi.

— Nic ci nie jest? — zapytał Anayę, rozrywając mieczem krępującą ją sieć. Chwilę później więzy puściły i Anaya zwinnie niczym kot wydostała się z pułapki.

— Przeklęci ludzie! Chcę ich zabić! — warknęła.

— Jest ich zbyt wielu. Lepiej się ukryjmy się zawołał Kith-Kanan.

Kagonesti zignorowała jego słowa i podeszła do ogniska, obok którego leżał jej krzemienny nóż. Zanim Kith-Kanan zdążył zaprotestować, przeciągnęła ostrym kamieniem wzdłuż swego ramienia, rozlewając szkarłatną krew.

— Zabiję ich! — oznajmiła i natychmiast mszyła pędem w głąb lasu.

Anayo, poczekaj! — krzyknął Kith-Kanan, biegnąc za nią jak szalony.

Gdzieś na lewo od niego dał się słyszeć schrypnięty krzyk. Czyjeś biegnące stopy rozgarniały suche liście. W kierunku księcia pędził człowiek, którego brodata twarz zmieniła się w przerażającą maskę grozy. Kith-Kanan stanął mężczyźnie na drodze, ale człowiek wymienił z nim zaledwie kilka szybkich cięć i odrzuciwszy na bok swój miecz, zbiegł do lasu. Zdezorientowany Silvanestyjczyk pognał w kierunku, z którego przybiegł brodaty człowiek, by chwilę później potknąć się o ciało mężczyzny, który szturchał Anaye ostrzem swej szpady. Nic dziwnego, że brodacz był przerażony. Gardło jego towarzysza zostało poderżnięte od ucha do ucha. Widząc to. Kith-Kanan zagryzł usta i ruszył przed siebie. Niebawem natknął się na ciało kolejnego człowieka zabitego w ten sam sposób.

W lesie zapadła głucha cisza i książę przystanął, obawiając się zasadzki. To, co ujrzał teraz, sprawiło, że serce na chwilę przestało mu bić. Anaya schwytała trzeciego człowieka i zabiła go, ale wcześniej mężczyzna ranił ją w bok jednym z bełtów. Kagonesti zdołała odczołgać się kilka jardów od swego przeciwnika i odpoczywała teraz, oplatając ramionami młodziutki dąb.

Kith-Kanan schował swój miecz i podszedł do rannej. Odsunął z rany przesiąkniętą krwią jelenią skórę. Dzięki E’li, grot bełtu ominął kość biodrową i utknął pomiędzy biodrem a żebrami. Rana wyglądała okropnie, ale na szczęście nie była śmiertelna.

— Muszę wyjąć bełt, ale nie mogę wyciągnąć go w ten sam sposób, w który został wbity — wytłumaczył. — Będę musiał go wypchnąć.

— Rób, co należy — wydyszała Kagonesti, zaciskając powieki.

Dłonie Kith-Kanana zaczęły drżeć. Już wcześniej miał do czynienia z rannymi łowcami i żołnierzami, ale jeszcze nigdy nie musiał osobiście opatrywać ich ran. Oderwał od bełtu lotki i położył na nim swoje ręce. Mocno nacisnął na tępy koniec pocisku. Anaya zesztywniała, desperacko chwytając powietrze przez zaciśnięte zęby. Kith-Kanan naciskał tak długo, aż poczuł spadający na drugą dłoń ciężar metalu.

Kagonesti nie wydała z siebie żadnego dźwięku. Kith-Kanan z podziwem pomyślał o jej odwadze. Młodzieniec z obrzydzeniem odrzucił bełt na bok. Następnie odkorkował bukłak i delikatnie przemył ranę. Teraz potrzebował czegoś, czym mógłby ją przewiązać. Pod zieloną skórzaną tuniką, którą uszył dla niego Mackeli, wciąż nosił swoją starą, lnianą koszulę. Nie zastanawiając się, zdjął tunikę i rozerwał najprzedniejsze silvanestyjskie płótno na wąskie pasy.

Związał najdłuższe kawałki materiału, tworząc bandaż, który owinął wokół talii rannej elfki. Rozerwawszy i związawszy końce płótna, Kith-Kanan delikatnie wziął Anaye na ręce. Była tak lekka, że bez trudu zaniósł ją z powrotem na polanę. Umościł towarzyszce miękkie posłanie z liści paproci i zaciągnął ciała martwych ludzi do lasu.

Kiedy Anaya poprosiła o wodę, młodzieniec przyłożył do jej ust skórzany bukłak i pozwolił, aby ugasiła pragnienie. Po kilku łykach Kagonesti rzekła słabym głosem:

— Słyszałam, jak mówili, że Mackeli i twoja latająca bestia zostali zabrani na statek. Wiedzieli, że ich śledzimy. Ich pan — Voltorno — jest półczlowiekiem i dzięki magii. Wiedział, że idziemy ich śladem.

— Półczłowiekiem? — spytał Kith-Kanan. Już wcześniej słyszał pogłoski o podobnych mieszańcach, jednak nigdy nie widział żadnego z nich na własne oczy.

— Voltorno nakazał swym ludziom zostać z tyłu i schwytać nas. — Kith-Kanan po raz kolejny przyłożył bukłak do ust Anayi. Kiedy skończyła pić, dodała: — Musisz mnie zostawić i ruszyć śladem Mackeliego.

Wiedział, że miała rację.

— Na pewno dasz sobie radę sama?

— Las mnie nie skrzywdzi. Tylko intruzi mogliby to zrobić, ale oni nas wyprzedzają, prowadząc ze sobą Mackeliego. Musisz się pospieszyć.

Nie ociągając się. Kith-Kanan zostawił Kagonesti bukłak z wodą i okrył elfkę porzuconą przez ludzi peleryną.

— Wkrótce wrócę — obiecał. — Z Mackelim i Arcuballisem. Słońce nieubłaganie chyliło się ku zachodowi i młodzieniec puścił się pędem w głąb lasu. Biegł tak szybko, że w ciągu zaledwie kilku minut pokonał przeszło milę. W powietrzu unosił się zapach soli. Morze było już blisko.

Gdzieś z przodu zalśniło odbite od metalu światło księżyca. Biegnąc, Kith-Kanan dostrzegł plecy dwóch mężczyzn, którzy wlekli przez las kogoś znacznie mniejszego od nich. Mackeli! Szyję chłopca oplatała pętla, podczas gdy on sam, potykając się, szedł za swymi porywaczami. Książę przygotował kuszę i posłał bełt prosto w plecy człowieka, który prowadził chłopca. Gdy drugi mężczyzna zobaczył, jak jego towarzysz pada na ziemię, natychmiast chwycił powróz i zaczął uciekać, ciągnąc Mackeliego za sobą.

Kith-Kanan ruszył za nim. Przeskoczywszy ponad ciałem zabitego, wydał z siebie zawodzący okrzyk, jakiego używali ścigający swą zwierzynę elfi łowcy. Upiorny wrzask okazał się ponad siły uciekającego człowieka. Wypuścił linę i rzucił się do ucieczki. Kith-Kanan posłał za nim kolejny bełt, jednak mężczyzna umknął pomiędzy drzewa i pocisk chybił.

Już po chwili książę był przy Mackelim, tnąc krępujący jego szyję sznur.

— Kith! — zawołał chłopiec. — Czy jest z tobą Ny?

— Tak, niedaleko stąd — odparł Kith-Kanan. — Gdzie mój gryf?

— Ma go Voltorno. Zaczarował twoją bestię, aby była mu posłuszna.

Kith-Kanan wręczył Mackeliemu swój sztylet.

— Zaczekaj tu. Wrócę po ciebie.

— Pozwól mi iść z tobą! Mogę się przydać! — zaprotestował chłopiec.

— Nie! — Mackeli nie chciał ustąpić, więc Kith-Kanan dodał: — Chce, abyś tu został, na wypadek gdyby Voltorno minął mnie i wracał tą drogą. — Wojownicza mina Mackeliego zniknęła natychmiast i chłopiec pokiwał głową. Gdy tylko Kith-Kanan się oddalił, Mackeli stanął na straży ze sztyletem w ręku.

Potężny huk fal zagłuszał wycie wiatru. Las skończył się gwałtownie na szczycie wysokiego klifu i Kith-Kanan musiał wbić pięty w ziemię, aby nie spaść z urwiska. Noc była jasna. Solinari i Lunitari wisiały wysoko na niebie. Światło księżyców i gwiazd zalewało srebrzystym blaskiem widok, jaki rozpościerał się w dole, przed oczami elfiego księcia. Kith-Kanan zdołał dostrzec potężny trójmasztowiec, kołyszący się leniwie na nadbrzeżnych falach. Jego żagle były zwinięte wokół rei.

Na widoczną w dole plażę prowadziła z klifu wąska ścieżka. Pierwszą rzeczą, jaką ujrzał Kith-Kanan, był kroczący nią Arcuballis. Bijący od ciała gryfa blask wyróżniał go na tle słabiej zarysowanych sylwetek porywaczy. Odziana w czerwoną pelerynę postać — prawdopodobnie półczłowiek zwany Voltornem — prowadziła gryfa za uzdę. Tuż za stworzeniem dreptał nerwowo kolejny człowiek. Kith-Kanan wyprostował się, stając się widoczny na tle rozgwieżdżonego nieba, i strzelił do niego z kuszy. Mężczyzna poczuł, jak pocisk przeszywa rękaw jego tuniki i wrzasnął z bólu. Natychmiast na plaży pojawili się kolejni ludzie, którzy wybiegłszy ze swej kryjówki u podnóża klifu, zaczęli zasypywać Kith-Kanana gradem strzał.

— Hej! — zawołał z dołu pojedynczy głos. Kith-Kanan ostrożnie podniósł głowę. Postać w czerwonej pelerynie odsunęła się od schwytanego gryfa i doskonale widoczna, stała teraz na plaży.

— Hej. Ty, tam na górze! Słyszysz mnie?

— Słyszę — odkrzyknął Kith-Kanan. — Oddaj mojego gryfa!

— Nie mogę go oddać. To stworzenie to jedyna zdobycz, jaka trafiła mi się w czasie tej podróży. Ty odzyskałeś chłopca. Zostaw zwierzę i wynoś się stąd.

— Nie! Oddaj Arcuballisa! Mam cię na celu — ostrzegł Kith-Kanan.

— Nie wątpię w to, ale jeśli mnie zastrzelisz, moi ludzie zabiją gryfa. Ja jednak nie chcę umierać i jestem pewien, że ty także nie chcesz, aby to samo spotkało twoje zwierzę. Co byś powiedział na uczciwy pojedynek na miecze, w którym gryf przypadnie zwycięzcy?

— Skąd mam wiedzieć, że nie użyjesz jakieś podstępu?

Półczłowiek zrzucił swoją pelerynę.

— Wątpię, aby to było konieczne.

Kith-Kanan nie ufał jego słowom, jednak zanim zdołał cokolwiek powiedzieć, Voltorno zabrał jednemu ze swych ludzi latarnię i prowadząc ze sobą Arcuballisa, ruszył stromą ścieżką na szczyt klifu. Zwykle ożywiony Arcuballis szedł teraz ze zwieszoną smętnie głową. Jego potężne skrzydła były spętane skórzanymi pasami, a zakrzywiony dziób krępował prymitywny kaganiec zrobiony z kolczugi.

— Zaczarowałeś moje zwierzę — rzekł z wściekłością Kith-Kanan.

Voltorno przywiązał uzdę do pobliskiego drzewa, stawiając latarnię na sięgającym jego pasa głazie.

— To było konieczne. — Kiedy półczłowiek stanął w końcu twarzą w twarz z Kith-Kananem, elf przyjrzał mu się uważnie. Mężczyzna był dość wysoki, a w świetle latarni jego włosy lśniły jak złoto. Policzki i brodę pokryte miał delikatnym zarostem, który zdradzał jego ludzkie pochodzenie, podczas gdy łagodnie spiczaste uszy wskazywały, że w jego żyłach płynęła też elfia krew. Zarówno ubiór, jak i zachowanie były dużo bardziej wytworne od towarzyszących mu ludzi.

— Jesteś pewien, że masz wystarczająco dużo światła, by dobrze widzieć? — spytał z sarkazmem Kith-Kanan, wskazując dłonią latarnie.

W odpowiedzi Voltorno obdarzył go urzekającym uśmiechem.

— Ależ to nie dla mnie. To dla moich ludzi. Nie darowaliby sobie, gdyby przyszło im ominąć taki spektakl.

Kiedy Kith-Kanan wyciągnął swój miecz, półczłowiek pogratulował mu tak niezwykłej w jego mniemaniu broni.

— Wzór jest odrobinę przestarzały, jednak urzekająco piękny. Będzie mi dobrze służył, kiedy ty już zginiesz — uśmiechnął się znacząco.

Żądni obejrzenia pojedynku żeglarze zajęli swe miejsca na leżącej w dole plaży. Wiwatowali na cześć Voltorna i szydzili z Kith-Kanana, podczas gdy obaj mężczyźni okrążali się nieufnie. W pewnej chwili ostrze półczłowieka wystrzeliło do przodu, niemal sięgając serca Kith-Kanana. Silvanestyjski książę sparował jednak cios, odepchnął w bok smukłe, ergothiańskie ostrze i pchnął swym potężniejszym, elfim mieczem.

Voltorno roześmiał się i zbił cios ku ziemi. Chwilę później spróbował przydepnąć ostrze Kith-Kanana i złamać sztywne żelazo, jednak młodzieniec cofnął się, unikając ciężkich butów żeglarza.

Dobrze walczysz — stwierdził Voltorno. — Kim jesteś? Mimo tych podartych szmat, które masz na grzbiecie, nie jesteś dzikim elfem.

— Jestem Silvanestyjczykiem. To wszystko, co powinieneś wiedzieć — odparł zwięźle Kith-Kanan. Voltorno uśmiechnął się miło.

— Tak wiele dumy. Pewnie masz mnie za zdrajcę.

— Nietrudno stwierdzić, której rasie zdecydowałeś się służyć — odparł Kith-Kanan.

— Ludzie, mimo całego swego grubiaństwa, mają uznanie dla talentu. W twoim narodzie byłbym wyrzutkiem, najniższym z najniższych. Pośród ludzi jestem niezwykle użytecznym kompanem. Mógłbym znaleźć ci miejsce w mojej drużynie. Mógłbyś awansować, podobnie jak ja. Razem zaszlibyśmy daleko, elfie.

Voltorno przemawiał w niezwykle melodyjny sposób. Jego słowa unosiły się i opadały ze szczególną dla uszu Kith-Kanana intonacją. Półczłowiek był teraz zaledwie kilka stóp od swego przeciwnika i książę zauważył, że Voltorno wykonuje wolną ręką delikatne, powolne ruchy.

— Jestem winien swe posłuszeństwo gdzieś indziej — stwierdził Kith-Kanan.

Nagle miecz zaczął ciążyć mu w dłoni.

— Szkoda.

Voltorno zaatakował i nowym zapasem sił. Kith-Kanan niezdarnie odparł atak. Otaczające go powietrze zaczęło wydawać się ciężkie; zupełnie jak gdyby chciało spowolnić jego ruchy. Kiedy ich miecze spotkały się po raz kolejny, Kith-Kanan stracił swój plan obrony i mijające rękojeść jego miecza ostrze Voltorna przeszyło górną część jego ramienia. Półczłowiek odsunął się do tylu, uśmiechając się niczym wielkoduszny kapłan.

Broń wypadła z odrętwiałej dłoni Kith-Kanana, który patrzył na nią z rosnącym przerażeniem. Jego palce nie miały w sobie więcej czucia niż drewno czy wosk. Próbował coś powiedzieć, jednak jego język zdawał się napuchnięty. Ogarniał go kompletny bezwład. Choć w swym umyśle wciąż krzyczał i walczył, jego głos i ciało nie były mu już posłuszne. Magia... to była magia. Voltorno zaczarował Arcuballisa, a teraz także jego.

Półczłowiek schował miecz i podniósł z ziemi broń Kith-Kanana.

— Jakże wybornie ironiczne będzie pozbawienie cię życia twym własnym mieczem — zauważył. Po tych słowach uniósł broń i,..

Miecz Kith-Kanana wypadł z jego dłoni!

Voltorno spojrzał w dół na swą pierś i sterczący z mej bełt, który nagle pojawił się tam dosłownie znikąd. Kolana ugięły się pod nim i półczłowiek runął na ziemię.

Spomiędzy ciemnego kręgu drzew wyszedł uzbrojony w kuszę Mackeli, Kith-Kanan chwiejnym krokiem odsunął się od swego przeciwnika. Siły zaczęły ma wracać, dawała o sobie znać rana, która wypełniała bólem ramię. Niczym uwolniona zza zapory rzeka, do ciała młodzieńca wracało też czucie. Kith-Kanan podniósł swój miecz i wsłuchał się w dobiegające z plaży okrzyki. Z pomocą swemu pokonanemu dowódcy nadciągali jego ludzcy towarzysze.

— A wiec — półczłowiek poruszył zakrwawionymi ustami — w końcu to jednak ty triumfujesz. — Wykrzywił twarz, dotykając palcami sterczącego z piersi beta. — No dalej, zakończ to.

Ludzie biegli teraz ku nim wąską ścieżką. — Nie mam czasu, aby tracić go dla ciebie — warknął pogardliwie Kith-Kanan. Chciał, aby jego głos brzmiał donośnie, jednak myśl o tym, że jeszcze chwilę temu mógł zginąć, sprawiła, że wciąż był roztrzęsiony.

Chwyciwszy Mackeliego za ramię, bez namysłu pognał w kierunku Arcuballisa. Chłopiec zawahał się, kiedy Kith-Kanan ściągnął kaganiec z dzioba gryfa i przeciął skórzane pasy krępujące jego skrzydła. Do oczu skrzydlatego wierzchowca powracał już dawny ogień i stworzenie ryło ziemię swymi potężnymi szponami.

Kith-Kanan dotknął czołem upierzonej głowy Arcuballisa i przemówił do niego:

— Dobrze widzieć cię znowu, stary druhu.

Elf usłyszał wrzask wdzierających się na szczyt klifu łudzi — Wdrapał się na grzbiet gryfa, przesunął się w siodle i krzyknął:

— Mackeli, wskakuj!

Chłopiec wyglądał jednak na niezdecydowanego.

— Pospiesz się! Czar został złamany, ale nadchodzą ludzie Voltorna!

Po kolejnej chwili wahania Mackeli chwycił dłoń przyjaciela i wskoczył na siodło tuż za nim. Na klifie pojawili się uzbrojeni marynarze, którzy natychmiast pospieszyli w stronę leżącego na ziemi Voltorna. Za nimi pojawił się wysoki człowiek z gęstą, rudobrązową brodą. Widząc, co się dzieje, wyciągnął rękę w kierunku uciekinierów.

— Zatrzymać ich! — wrzasnął donośnym głosem.

— Trzymaj się! — krzyknął Kith-Kanan. Szarpnął wodze i gryf ruszył wprost na zgromadzonych ludzi. Widząc to, przerażeni mężczyźni rozpierzchli się, niczym targane wiatrem liście. Wraz z kolejnym susem Arcuballis rzucił się w kierunku urwiska. Z piersi Mackeliego wydarł się krótki, urwany okrzyk przerażenia, na co Kith-Kanan odpowiedział pełnym radości okrzykiem. Niektórzy spośród ludzi zerwali się na nogi, posyłając za uciekinierami grad strzał, jednak dzieląca ich odległość była już zbyt duża. Kith-Kanan skierował Arcuballisa w stronę spienionych fal, zawrócił i wzbił się w powietrze. Mijając miejsce pojedynku, książę zauważył, jak brodaty mężczyzna ostrożnie stawia Voltorna na nogi. Pewne było, że półczłowiek nie zamierzał tak łatwo się poddać.

— Dobrze cię widzieć! — krzyknął przez ramię Kith-Kanan, — Ocaliłeś mi życie, wiesz?

Mackeli nie odezwał się ani słowem, wiec Kith-Kanan spytał z troską:

— Dobrze się czujesz?

— Na ziemi czułem się znacznie lepiej — odparł chłopiec nerwowym głosem. Wzmocnił uścisk na talii Kith-Kanana i spytał. — Dokąd lecimy?

— Zabrać Anayę. Trzymaj się!

Arcuballis wydał z siebie triumfalny wrzask. Jego śpiewny ryk rozniósł się echem ponad milczącym lasem, ogłaszając ich powrót do czekającej Anayi.

11

Wczesna jesień, rok Jastrzębia

Tradycyjnym sposobem przeprawy przez rzekę do Silvanostu była podróż promem. Ogromne, płaskodenne barki ciągnięte były t jednego brzegu na drugi przez gigantyczne żółwie. Dawno temu, w zamierzchłej przeszłości, kapłani Błękitnego Feniksa, boga zwierzęcego świata, utkali zaklęcia, dzięki którym narodziły się pierwsze olbrzymie żółwie. Wziąwszy parę pospolitych rzecznych żółwi, które zwykle osiągały wielkość dłoni dorosłego elfa, kapłani tak długo rzucali na nie kolejne zaklęcia, aż w końcu stworzenia stały się wielkie niczym domy. Od tamtej pory kapłani hodowali je, gromadząc całkiem pokaźne stado. Po wielu wiekach, w czasie których łagodne żółwie wiernie służyły elfom, ogromne, zielone skorupy stały się w Silvanoście powszechnym widokiem.

Lady Nirakina stała na brzegu rzeki, patrząc, jak barka pełna uchodźców, ciągnięta przez takiego właśnie żółwia, nadpływa od zachodniego brzegu. U jej boku stał Tamanier Ambrodel, którego ramię wciąż tkwiło nieruchomo na temblaku. Od czasu Dni Rozpraw minął już miesiąc, a do Silvanesti wartkim strumieniem wciąż napływali z zachodnich równin i lasów uciekinierzy, szukając w Silvanoście schronienia.

— Ilu to już? spytała Nirakina, przesłaniając oczy, by lepiej zobaczyć zbliżającą się barkę. Tamanier przejrzał swój osobisty rejestr. — Czterystu dziewiętnastu, moja pani — odparł. — Do tego wciąż przybywają kolejni.

Większość osadników pochodziła z ubogich silvanestyjskich rodzin, które udały się na zachód, by zasiedlić nowe ziemie i tam rozpocząć nowe życie. Choć w większości przybywali do stolicy cali i zdrowi, byli jednak wyczerpani i zniechęceni. Opowiadane przez nich historie zawsze brzmiały tak samo: bandy ludzi i Kagonesti spaliły ich domostwa i sady, a następnie kazały im opuścić ziemię. Nieuzbrojeni i niezorganizowani Silvanestyjczycy nie mieli innego wyjścia, jak tylko spakować swój niewielki dobytek i wrócić do Silvanostu.

Nirakina otrzymała błogosławieństwo swego męża w niesieniu pomocy wysiedlonym osadnikom. Specjalnie w tym celu wyznaczono potężny pas ziemi, ciągnący się wzdłuż południowych krańców miasta, gdzie w ciągu kilku ostatnich tygodni wyrosła prawdziwa dzielnica nędzy, pełna namiotów i mizernych przybudówek. Nirakina przekonała wiele spośród gildii i świątyń, aby wspierały uchodźców jedzeniem, kocami i pieniędzmi.

Sithel także czynił, co mógł, by pomóc uciekinierom, jednak jego praca była dużo bardziej skomplikowana ze względu na wymogi stanu. Wieża Gwiazd codziennie pełna była petentów, którzy błagali Mówcę, by ten zgromadził armię i oczyścił równiny z najeźdźców. Sithel słusznie zauważył jednak, że nie było to najlepsze rozwiązanie. Potężna, ale powolna armia nigdy nie dałaby rady schwytać niewielkich, zwinnych grup.

— Nasi sąsiedzi na zachodzie, Thorbardin i Ergoth, byliby zdecydowanie niezadowoleni, widząc u swych granic elfią armię — oznajmił Sithel najbardziej wojowniczym spośród arystokratów. — Byłoby to zaproszenie do wojny, a takiego zaproszenia nie poprę.

Do Silvanostu napływali zatem kolejni uchodźcy; najpierw cieniutką strużką, później wartkim strumieniem. Znający tych łudzi i ich problemy Tamanier Ambrodel został głównym doradcą lady Nirakiny. Szybko okazał się niezastąpionym pomocnikiem, ale mimo wszelkich starań z jego strony obozowisko nad brzegiem rzeki zmieniło się w enklawę brudu, nędzy i chuligaństwa, nad którą nieprzerwanie unosiły się opary dymu i którą przenikała atmosfera strachu. Nie potrzeba było wiele czasu, by sympatia i szacunek, które żywili do uchodźców mieszkańcy Silvanostu, zmieniły się w odrazę.

Tego dnia Nirakina zeszła nad brzeg rzeki, by porozmawiać z nowo przybyłymi uciekinierami. Zmęczonych i brudnych uchodźców zdziwił widok czekającej na błotnistym brzegu żony Mówcy, której bogato zdobiona suknia ciągnęła się po rozmokniętym błocie. Kobiecie towarzyszył tylko Tamanier Ambrodel.

— Są tacy smutni, tacy zmęczeni — szepnęła Nirakina na, podczas gdy stojący u jej boku wysoki elf robił notatki na woskowej tabliczce.

— Smutną jest rzeczą utracić dom i tych, których się kochało, pani. Tamanier dorysował na tabliczce dwudziestą kreskę, po czym wszystkie przekreślił. — Dwustu dwudziestu na jednej barce, włączając w to sześćdziesięciu sześciu ludzi i półludzi. — Spojrzał na Nirakine niepewnym wzrokiem, — Mówca nie będzie zadowolony, że do miasta przybywają osobnicy innej krwi.

— Znam serce Mówcy — odparła odrobinę ostro Nirakina. Jej drobna postać zadrżała ze wzburzenia. — To inni pragną kłopotów dla tych biedaków.

Na brzeg wyszła umęczona elfka, tuląc w ramionach dziecko. Nagle poślizgnęła się i upadla na kolana, wprost do błotnistej wody. Kolejni, wyczerpani uchodźcy przeszli obok, nie zwracając na nią najmniejszej uwagi. Nie wahając się ani chwili, Nirakina weszła pomiędzy milczący tłum, pomagając kobiecie stanąć na nogi. Kiedy ich oczy się spotkały, elfka rzekła: — Dziękuję ci, pani.

Nie mając nic więcej do powiedzenia, przytuliła dziecko i z trudem, ruszyła na brzeg. Nirakina stała bez ruchu, podziwiając odwagę kobiety, kiedy czyjaś dłoń dotknęła jej ramienia.

— Lepiej bądź ostrożna, pani — rzekł Tamanier. Słysząc jego słowa, Nirakina odparła obojętnie:

— Kapłani i arystokraci będą gotować się ze złości, zwłaszcza jeśli chodzi o uciekinierów mieszanej krwi. — Wyraz spokoju na jej twarzy zniknął. — Powinno się im kazać tu przyjść i zobaczyć tych biedaków, którym odmawiają wygody i schronienia!

Tamanier łagodnie odciągnął żonę Mówcy z powrotem na brzeg.

Po drugiej stronie miasta Wieża Gwiazd rozbrzmiewała głosami potępienia dla przybywających uchodźców.

— Kiedy bogowie stworzyli świat, nasza rasa narodziła się jako pierwsza, by stać na straży prawa i praw dy — ogłosił Firincalos, wysoki kapłan E’li. Naszym świętym obowiązkiem jest, abyśmy pozostali tacy, jakimi stworzyli nas bogowie — czystą rasą, zawsze rozpoznawaną jako Silvanesti.

— Mądrze powiedziane! Szczera prawda! — zawołało podniesionym głosem zgromadzenie kapłanów i arystokratów.

Sithas przyglądał się swemu ojcu. Mówca ze spokojem przysłuchiwał się panującej dookoła wrzawie, nie wyglądał jednak na zadowolonego. Nie chodziło o to, że jego ojciec nie zgadzał się z czcigodnym Firincalosem; Sithas już wcześniej słyszał podobne argumenty. Wiedział jednak, że Mówca nienawidził, kiedy go pouczano.

Od czasu Dni Rozpraw Sithas codziennie stał u boku swego ojca, biorąc udział w powszednich obowiązkach związanych ze sprawowaniem władzy. Jego szacunek do Mówcy stał się jeszcze większy, gdy zrozumiał, jak Sithel stara się utrzymać równowagę pomiędzy prośbami kapłanów, pomysłami arystokratów, potrzebami członków gildii, a tym, co uważał za najlepsze dla Silvanestyjczyków.

Sithas czuł szacunek, ale nie podziw. Uważał, że jego ojciec jest zbyt giętki i zbyt często poddaje się wpływom nieodpowiednich ludzi. Zaskoczyło go to, gdyż zawsze uważał, że Sithel jest silnym władcą. Dlaczego zamiast bezustannie szukać kompromisów, najzwyczajniej w świecie nie żądał posłuszeństwa?

Sithel gestem dłoni nakazał milczenie. Miritelisina, wysoka kapłanka bogini Quenesti Pah, stała, czekając, aż Mówca pozwoli jej zabrać głos, Kiedy w sali zapadła cisza. Sithel pozwolił jej przemówić. — Muszę zapytać czcigodnego i prawego Firincalosa, co chciałby uczynić z mężami, żonami i dziećmi, którzy teraz marnieją w nadbrzeżnych chatach; z tymi, którzy, choć nic są czystej krwi, czują się głęboko związani z naszą rasą?

Jej dźwięczny głos wypełnił całą wieżę. W latach swej młodości Miritelisina była sławna pieśniarka i w lej chwili zdawała się wykorzystywać wszystkie swe umiejętności, by zagrać na uczuciach swych słuchaczy.

— Czy powinniśmy wrzucić ich do rzeki? Wygnać ich z wyspy, wprost ku mieczom i pochodniom tych, którzy przepędzili ich ze wschodu?

— Tak! — odezwało się z tłumu kilka schrypniętych, ostrych głosów.

Sithas splótł ramiona i z uwagą przyjrzał się kapłance. W swej szafirowej przepasce, białej szacie i wlokącej się za nią, błękitnej niczym niebo szarfie, kobieta zdawała się iście królewską postacią. Jej sięgające do pasa, jasne jak len włosy opadły na plecy, kiedy Miritelisina wymierzyła oskarżycielski palec w tłum stojących za jej plecami mężczyzn.

— Wstydźcie się wszyscy! — zawołała. — Czy w Silvanoście nic ma już litości? Ludzie i półludzie nie przybyli tu dlatego, że chcą tutaj być! Wyrządzono im wielkie zło. Zło, za które należy kogoś obwinie. Jednak traktowanie ich, jak gdyby byli zwierzętami, i odmawianie im schronienia, również jest złem! Świeci bracia, czy to jest właśnie droga prawości i prawdy, o której mówi szanowny Firincalos? W moich uszach brzmi to zupełnie inaczej i prędzej spodziewałabym się usłyszeć tak ostre słowa od wyznawców Smoczej Bogini!

Sithas zesztywniał. Nieposłuszna kapłanka posunęła się za daleko! Firincalos i jego sprzymierzeńcy najwyraźniej również tak myśleli. Na słowa Miritelisiny przepchnęli się na przód zgromadzenia, rozwścieczeni porównywaniem ich do sługusów Bogini Zła. Powietrze zgęstniało od nagłych głosów potępienia, jednak zasiadający na tronie Sithel nie uczynił nic, by powstrzymać rozgniewanych kapłanów.

Sithas zwrócił się w stronę ojca.

— Czy mogę przemówić? — spytał szeptem. — Czekałem, aż zabierzesz w tej sprawie głos — — odparł niecierpliwie Sithel. — Proszę bardzo. Pamiętaj jednak: pływając z wężami, ty również możesz zostać ukąszony.

Sithas posłusznie pokłonił się ojcu.

— To trudny czas dla naszego ludu — powiedział donośnie. Toczące się w dole spory ustały i książę kontynuował ściszonym głosem: — Sądząc po ostatnich wydarzeniach, oczywiste jest, że ludzie, prawdopodobnie wspierani przez cesarza Ergothu, starają się przejąć nasze lasy i równiny, nie poprzez otwarty podbój, lecz podstępem wysiedlając naszych chłopów i handlarzy. Ich narzędziem jest strach, który jak do tej pory sprawdza się lepiej, niż mogli to sobie wyobrazić. Mówię wam to jako pierwszym i proszę, abyście pamiętali, kto jest odpowiedzialny za sytuacje, w której się teraz znajdujemy.

Sithel skinął głową z wyraźną aprobatą, na co Sithas również odpowiedział skinieniem, po czym ciągnął dalej.

— Uchodźcy przybywają do Silvanostu, licząc na naszą ochronę i nie możemy zawieść ich oczekiwań. To nasz obowiązek. Chronimy również tych, którzy nie pochodzą z naszej krwi, ponieważ przyszli tu na kolanach, tak jak poddani winni przychodzić do swego pana. Prawą i właściwą rzeczą jest, abyśmy chronili ich przed złem. Nie dlatego jednak, że bogowie uczą nas łaski miłosierdzia, ale dlatego, że chodzi tu o ludzi, którzy sadzą nasze uprawy, sprzedają nasze dobra, płacą podatki i lenno.

Przez zgromadzenie przetoczył się głęboki pomruk.

Spokój Sithasa i jego racjonalny ton — doskonalony w czasie długich debat z kapłanami Matheri — ostudziły wcześniejszy gniew. Oburzeni kapłani uspokoili się, a na twarzy Miritelisiny pojawił się subtelny uśmiech.

Sithas wsparł dłonie na biodrach i spojrzał na zgromadzonych z surową determinacją.

— Nie popełnijcie jednak błędu! Ochrona naszej rasy jest rzeczą najwyższej wagi i nie mam tu na myśli jedynie czystości krwi, ale także czystość tradycji, zwyczajów i praw. Z tego powodu proszę Mówcę, aby przeniósł obóz uchodźców na zachodni brzeg Thon-Thalasu, wyłącznie ze względu na obecność ludzi i półludzi. Proponuję, aby wszyscy, w których żyłach nie płynie czysta, silvanestyjska krew, zostali tam przeniesieni z dotychczasowej wioski.

Po tych słowach wieża przez chwilę pogrążyła się w absolutnej ciszy, w czasie której zgromadzenie brało pod rozwagę pomysł księcia. Następnie rozbrzmiała okrzykami.

— Mądrze powiedziane! Dobrze powiedziane!

— Co z mężami i żonami, w żyłach których płynie czysta krew Silvanesti? — zażądała wyjaśnień Miritelisina.

— Oczywiście będą mogli dołączyć do swych rodzin — odparł spokojnie Sithas.

— Powinno kazać się im odejść — upierał się Damroth, kapłan Kiri-Jolitha. — Są zniewagą dla naszego dziedzictwa.

Sithel zastukał swym masywnym sygnetem w poręcz tronu i podczas gdy dźwięk odbijał się echem od kamiennych ścian, w wieży zapanowała absolutna cisza.

— Mój syn przynosi mi zaszczyt — rzekł Mówca. — Niech wypełni się każde wypowiedziane przez niego słowo. — Kapłanka Quenesti Pah otworzyła usta, by zaprotestować, jednak Sithel ostrzegawczo, po raz kolejny uderzył w poręcz. — Ci spośród Silvanesti, którzy wybrali na swych małżonków ludzi, pójdą razem z nimi. Oni wybrali już swą drogę, teraz więc muszą nią podążać. Niech tak się stanie.

Po tych słowach Mówca wstał, dając pozostałym do zrozumienia, że audiencja dobiegła końca. Zgromadzeni jak jeden mąż zgięli się w pokłonie, po czym jeden po drugim zaczęli opuszczać salę. Kilka minut później w Wieży Gwiazd pozostali jedynie Sithel i Sithas.

— Ta Miritelisina — odezwał się cierpko Sithel — kobieta niezwykłej woli.

— Jest zbyt sentymentalna — odparł Sithas, stając u boku ojca. — Nic zauważyłem, aby zaproponowała, że przyjmie mieszańców we własnej świątyni.

— Nie, ale słyszałem, że przeznaczyła jedną trzecią świątynnego skarbu na namioty i opał. — Mówca potarł dłonią brew i westchnął przeciągle. — Czy myślisz, że dojdzie do wojny? Nie ma wszak żadnego dowodu, że ataki te są dziełem Ergothu. Sithas nachmurzył się.

— To nie są pospolici bandyci. Oni nie zrezygnowaliby ze złota na rzecz niszczenia drzew owocowych. Rozumiem zatem, że nowy cesarz Ullves X jest ambitnym, młodym intrygantem. Możliwe, że jeśli zwrócimy się bezpośrednio do niego, powstrzyma bandytów i zwróci wolność naszym zachodnim ziemiom. Sithel wyglądał na niezdecydowanego.

— Ciężko układać się z ludźmi. Są bardziej przebiegli od kenderów, a ich pazerność może wprawić w zdumienie nawet goblina. Z drugiej strony wiedzą jednak, co to honor, lojalność i odwaga. Byłoby łatwiej, gdyby wszyscy ludzie byli albo okrutni, albo szlachetni, jednak prawda jest taka, ze są oni... trudni. — Podnosząc się z tronu, dodał jeszcze: — Mimo to negocjacje są tańsze od wojny. Przygotuj list do cesarza Ergothu. Poproś, aby wysiał do nas swego emisariusza w celu zażegnania konfliktu na równinach. Wyślij również podobny list do króla Thorbardinu. On także ma w tym swój udział.

— Zajmę się tym niezwłocznie — odparł Sithas, składając Mówcy głęboki pokłon.

Dyplomatyczne listy do zagranicznych władców zwykle pisane były przez zawodowych skrybów, jednak tym razem Sithas zasiadł w swej komnacie i przy onyksowym stok zabrał się do pisania osobiście. Zanurzywszy delikatny rylec w kałamarzu z czarnym atramentem, napisał powitanie.

Do Jego Najznakomitszej i Szlachetnie Urodzonej Wysokości, Ullvesa X, Cesarza, Księcia Daltigoth, Wielkiej Księcia Colem, etc., etc

Książę potrząsnął głową. Ludzie uwielbiali tytuły, które bez końca ciągnęły się za ich imionami.

Od Sithela, Mówcy Gwiazd Syna Silvanosa. Bądź pozdrowiony Królewski Bracie...

Nagle do komnaty wpadła Hermathya. Jej ogniste włosy były w nieładzie, a długi płaszcz przekrzywiony. Nieoczekiwane wejście żony do tego stopnia zaskoczyło Sithasa że na welinowym papierze pojawił się czarny kleks.

— Sithasie! — wykrzyknęła zdyszanym głosem, spiesząc w kierunku męża. — Oni wywołują zamieszki!

— Kto?

— Chłopi... osadnicy, którzy ostatnio przybyli z zachodu. Rozeszła się wieść, że Mówca zamierza zmusić ich do opuszczenia Silvanostu, i zaczęli niszczyć i palić rzeczy. Cześć z nich zaatakowała i podpaliła targ!

Sithas rzucił się do balkonu. Choć okna jego komnat nie wychodziły na dzielnicę targową, w parnym, jesiennym powietrzu rozchodziło się echo wrzasków.

— Czy królewska gwardia została już powiadomiona? — spytał wracając do środka. Hermathya odetchnęła z trudem, a jej blada cera nabierała rumieńców w miarę, jak dziewczyna starała się zapanować nad oddechem.

— Tak sądzę. Widziałam biegnących w tamtym kierunku żołnierzy. Moja lektyka została zablokowana przez kolumnę strażników, tak wiec wydostałam się z niej i przybiegłam do pałacu.

— Nie powinnaś była tego robić — odparł surowo Sithas.

Oczami wyobraźni ujrzał swoją żonę biegnącą ulicą niczym jakaś dzika Kagonesti. Co pomyślą poddani, widząc małżonkę ganiająca po mieście?

Kiedy Hermathya oparła ręce na biodrach. Sithas zauważył, że jej długi płaszcz zsunął się na ziemię, odsłaniając mlecznobiałe ramię. Włosy koloru miedzi wyślizgnęły się spod spinki i otaczały niesfornymi kosmykami zarumienioną twarz. Słysząc jego słowa, Hermathya zaczerwieniła się jeszcze bardziej.

— Pomyślałam, że to ważne, żebym przyniosła ci te wieści.

— I tak wkrótce by do mnie dotarły — odparł krótko. Książę przywoła! dzwonkiem służącą. W drzwiach pojawiła się milcząca, młoda elfka.

— Miskę wody i ręcznik dla lady Hermathyi — nakazał Sithas.

Dziewczyna pokłoniła się i zniknęła za drzwiami. Hermathya odrzuciła na bok zakurzony płaszcz.

— Nie potrzebuję wody! — wykrzyknęła gniewnie.

— Chcę wiedzieć co zamierzasz uczynić w sprawie zamieszek!

— Już niebawem zostaną stłumione przez żołnierzy — beznamiętnym tonem odparł Sithas, wracając do stolika. Grymas gniewu wykrzywił jego twarz, gdy zobaczył zniszczony pergamin.

— Mam nadzieję, że nic złego nie przydarzy się lady Nirakinie — powiedziała Hermathya.

Sithas przestał obracać w palcach rylec.

— Co masz na myśli? — spytał surowym tonem.

— Twoja matka tam jest, w samym środku walk.

Słysząc to, Sithas chwycił Hermathyę za ramiona. Uścisk był tak silny, że z ust dziewczyny wyrwało się ciche westchnienie.

— Nie okłamuj mnie, Hermathyo! Dlaczego moja matka miałaby być w tamtej części miasta?

— Nie wiesz? Była na brzegu rzeki z tym, jak mu tam... Ambrodelem, pomagając tym biednym nieszczęśnikom.

Sithas natychmiast zwolnił uścisk na ramionach żony i cofnął się chwiejnym krokiem. Po chwili zastanowienia odwrócił się ku zrobionej z ognistego drzewa, eleganckiej szafie, zdjął z wieszaka pelerynę i zarzucił ją na ramiom Z kolejnego wieszaka zdjął pas z przytroczonym do niego smukłym mieczem — takim samym, jaki nosił Kith-Kanan. Zapiął go wokół talii, ale ten zawisł krzywo na jego szczupłych biodrach. — Idę odszukać moją matkę — oznajmił.

Hermathya chwyciła swój płaszcz. — Pójdę z tobą!

— Nie — odparł stanowczo. — Nie przystoi ci, byś wałęsała się po ulicach. Zostaniesz tutaj.

— Zrobię, co będę chciała!

Hermathya ruszyła w kierunku drzwi, ale Sithas pochwycił ją za nadgarstek i pociągnął do tyło. Oczy dziewczyny rozbłysły wściekłością.

— Gdyby nie ja, nic wiedziałbyś nawet o całym tym niebezpieczeństwie! — syknęła.

Starając się opanować głos, Sithas odparł:

— Pani, jeśli nadal chcesz pozostać w mych łaskach, zrobisz to, co rozkażę.

Hermathya wysunęła podbródek. — Czyżby? A jeśli tego nie uczynię, co wówczas zrobisz? Uderzysz mnie? Sithas poczuł, jak głęboki błękit jej oczu przybija go do podłogi, i zamiast niepokoju o własną matkę odnalazł w sobie nagły przypływ pożądania. Klejnot gwiazd na szyi Hermathyi rozjarzył się przedziwnym blaskiem. Oblewający jej policzki rumieniec zdawał komponować się z widocznym w jej oczach żarem. Ich wspólne życie było takie zimne. Tak mało było w nim ognia, tak mało uczucia. Ramiona Hermathyi były gładkie i pełne ciepła, podczas gdy ona sama delikatnie przylgnęła do ciała Sithasa. Na chwilę przed tym, zanim ich usta miały się spotkać, elfia panna szepnęła:

— Zrobię, co zechcę! Słysząc to, książę odepchnął żonę i odwrócił się od niej! Oddychał głęboko, starając się uspokoić. Hermathya używała swej urody niczym broni nie tylko wobec pospolitych ludzi, ale nawet wobec niego. Sięgnąwszy szyi, Sithas drżącą ręką zapiął pelerynę.

— Znajdź, mego ojcu. Opowiedz mu, co się stało i co zamierzam zrobić.

— Gdzie jest Mówca? — spytała chłodnym tonem.

— Nie wiem — warknął książę. — Dlaczego nie pójdziesz go poszukać?

Po tych słowach Sithas pospiesznie opuścił komnatę.

W drzwiach napotkał wracającą do komnaty służącą, która niosła misę letniej wody i miękki, biały ręcznik. Elfia panna odsunęła się na bok, by pozwolić Sithasowi przejść, po czym zbliżyła się do Hermathyi. Kobieta zmierzyła służącą pełnym wściekłości spojrzeniem i jednym machnięciem ręki wytrąciła misę z jej rąk. Brązowe naczynie uderzyło z brzękiem o marmurową posadzkę, ochlapując wodą stopy Hermathyi.

12

Idylla końca lata

Arcuballis pochylił głowę nad krystalicznie czystą wodą i spragniony zaczął pić. Nieopodal wydrążonego drzewa, w którym mieszkali Anaya i Mackeli, głęboko spod ziemi tryskało źródło, tworząc na powierzchni dużą, nieruchomą sadzawkę. Woda przelewała się przez jeden z jej brzegów, spływając w dół po naturalnie rzeźbionych w granicie i błękitnoszarym piaskowcu schodkach.

Minęły dwa dni, odkąd powrócili do domu. Od tego czasu Kith-Kanan codziennie przychodził nad sadzawkę, aby przemyć ranę na ramieniu. Choć ręka wciąż była obolała, rana zdawała się czysta i dobrze się goiła. Pomimo własnych ran Anaya nie pozwoliła, aby Kith-Kanan zaniósł ją do źródła. Zamiast tego nakazała Mackeliemu przynieść odpowiednie korzenie i liście, z których robiła okłady. Obserwując Kagonesti, która po raz kolejny przeżuwała lecznicze zioła, Kith-Kanan czwarty raz wysłuchiwał opowieści chłopca o tym, jak został pojmany i trzymany w niewoli.

— I wtedy Voltorno powiedział drwalom, że w lesie nie ma złych duchów, a oni wierzyli mu do chwili, gdy biegnąc w dół szlaku i wrzeszcząc wniebogłosy, nie zaczęli przewracać się na swoje zarośnięte twarze...

— Czy myślisz, że moglibyśmy go jeszcze zwrócić? — przerwała wyraźnie znudzona Anaya.

— Tak sądzę — odparł Kith-Kanan. — Statek mógł jeszcze nie odpłynąć.

Mackeli spojrzał na swych towarzyszy z szeroko otwartymi ustami.

— Oddać mnie? — powiedział przerażony. Chwilę później na jego twarzy pojawił się uśmiech. — Drażnicie się ze mną!

— Nie ja — odparta Anaya, po czym skrzywiła się z bólu, gdy przyłożyła do rany kolejną porcję papki z przeżutych korzeni i liści. Twarz Mackeliego pobladła z przestrachu do chwili, gdy Kith-Kanan uspokoił go porozumiewawczym mrugnięciem.

— Chodź ze mną do źródła — powiedział książę. Wiedział, że w takiej sytuacji lepiej zostawić Anayę samą. Rana sprawiała, że Kagonesti bywała chwilami rozdrażniona.

Trzymając Arcuballisa za wodze. Kith-Kanan poprowadził gryfa w głąb lasu. Mackeli szedł posłusznie u jego boku.

— Jest jedna rzecz, co do której nie jestem pewien — powiedział po chwili książę. — Czy to Voltorno rzucił na mnie czar tamtej pierwszej nocy, gdy ukradł Arcuballisa?

— To musiał być on — zgadywał Mackeli. — Jego ludzie chcieli mięsa, więc Voltorno rzucił zaklęcie, dzięki któremu był w stanie zauroczyć każdą ciepłokrwistą istotę w okolicy. Jelenie, króliki, dziki i pozostałe zwierzęta już dawno uciekły, ostrzeżone przez Corvae. Jedyne, co Voltorno zyskał w zamian za swój trud, to gryf, o którym wiedział, że jest cenny i rzadki. Kiedy Arcuballis ugasił już pragnienie, obaj — chłopiec i młodzieniec — usiedli na potężnym głazie z błękitnoszarego piaskowca, wsłuchując się w odgłosy spadającej wody.

— Cieszę się, że ty i Ny zaczęliście się w końcu dogadywać — zauważył Mackeli. — Niełatwo jest z nią wytrzymać.

— Dobrze o tym wiem.

Chłopiec cisnął do wody gałązkę i przez chwilę przyglądał się, jak znika wciągana przez miniaturowe wodospady.

— Mackeli, co pamiętasz o swoich rodzicach? Twoja matka i ojciec, jacy oni byli?

Chłopiec zamyślił się, marszcząc czoło. — Nie wiem. Musiałem być dzieckiem, kiedy odeszli. — Odeszli? Masz na myśli to, że umarli? — Nie. Ny zawsze mówiła mi, że rodzice zostawili nas i pewnego dnia mieli po nas wrócić — odparł.

Anaya i Mackeli byli tak do siebie niepodobni, że Kith-Kananowi ciężko było uwierzyć w łączące ich więzy krwi.

— Wiesz, Kith, obserwowałem cię, kiedy walczyłeś z Voltornem. To naprawdę było coś! Sposób, w jaki się poruszałeś, świst, brzęk, świst! — Mackeli wymachiwał w powietrzu wyimaginowanym mieczem. — Chciałbym umieć tak walczyć.

— Mogę cię nauczyć — odparł Kith-Kanan. — Jeśli Anaya nie będzie miała nic przeciwko.

Mackeli zmarszczył nos, jakby wyczuł w powietrzu coś cuchnącego.

— Wiem, co ona na to powie: „Wynoś się z drzew! Cuchniesz jak metal!".

— Może nie zauważy.

Chłopiec i książę wymienili spojrzenia i zgodnie pokiwali głowami.

— Zauważy — powiedział Kith-Kanan. — Po prostu musimy ją spytać.

Wrócili na polanę. Anaya, utykając, wyszła zza drzem i skierowała sic ku plamie słońca rozlewającej się po ziemi. Jej ranę pokrywała paskudna smuga zielonkawej papki.

— Ny, hmm, Kith chciał cię o coś spytać — rzekł szybko Mackeli.

Kith-Kanan przywiązał Arcuballisa do drzewa w jednym z zacienionych końców polany. Skończywszy, podszedł do miejsca, gdzie Anaya ostrożnie układała się na ziemi i siadając w kucki, przycupnął u jej boku.

— Mackeli chce nauczyć się władać bronią, a ja chętnie mu w tym pomogę. Zgodzisz się na to?

— Chcesz wziąć w dłonie metal? — Kagonesti surowo spytała chłopca.

Mackeli pokiwał głową, podczas gdy Anaya sztywno usiadła na ziemi.

— Dawno temu zawarłam układ z duchami lasu. W zamian za dar porozumiewania się z drzewami i zwierzętami obiecałam chronić je przed intruzami. Wszyscy, którzy plądrują las, są moimi wrogami. Las powiedział mi również, że najgorsi spośród intruzów mają przy sobie metal, który jest pozbawiony duszy i martwy, wydarty z głębi ziemi, skąpany w ogniu i używany tylko po to, by zabijać i niszczyć. Z czasem sam zapach metalu zaczaj drażnić mój węch.

— Nie przeszkadza ci jednak, że noszę przy sobie miecz i sztylet — zauważył Kith-Kanan.

— Pani Lasu wybrała cię do wypełnienia ważnego zadania, więc nie mogę sprzeciwiać się jej woli. Wygnałeś intruzów, ocaliwszy mojego brata i las. — Spojrzała na Mackeliego. — Wybór należy do ciebie. Jeśli jednak wybierzesz metal, stworzenia przestaną z tobą rozmawiać. Być może będę nawet zmuszona odesłać cię z powrotem.

Twarz Mackeliego wyrażała bezbrzeżne zdumienie.

— Odesłać? — szepnął. Rozejrzał się dookoła. Wydrążony dąb, skryta w cieniu polana i Anaya to wszystko, co kiedykolwiek wiedział o domu i rodzinie. — Nie ma innego wyjścia?

— Nie. — Na dźwięk pełnego obojętności głosu kobiety w oczach chłopca wezbrały lśniące łzy.

Kith-Kanan nie mógł zrozumieć, dlaczego Kagonesti jest tak bardzo surowa.

— Nic rozpacza, Mackeli — powiedział pocieszająco.

— Mogę uczyć cię fechtunku, używając drewnianych patyków zamiast stalowych ostrzy. — Spojrzał na Anayę i dodał z delikatną kpiną — Czy to jest dozwolone? Kobieta lekceważąco machnęła ręką, Kith-Kanan położył dłoń na ramieniu chłopca.

— Co ty na to, wciąż chcesz sic uczyć? — spytał. Mackeli wytarł oczy rękawem i pociągając nosem, odparł:

— Tak.

Lato dobiegało końca, wypierane powoli przez nadchodzącą jesień, podczas gdy na polanie Kith-Kanan walczył z Mackelim wystruganymi w drewnie mieczami. Nie była to bezpieczna zabawa i z — na pozór — niewinnych ciosów pojawiały się na ciele liczne siniaki, a oczy bywały podbite. Nic było tu jednak miejsca na złość i w czasie owych słonecznych popołudni zarówno chłopiec, jak i książę rozwijali w sobie coś więcej, nit tylko bitewne umiejętności. Rodziły się między nimi głęboka przyjaźń. Pozbawiony domu, rodziny i planów na przyszłość Kith-Kanan cieszył się myślą, że istnieje w jego życiu coś, czym może wypełnić długie, spędzane w lesie dni.

Wcześniej także Anaya przyglądała się obu ćwiczącym, jak tańczyli, robili uniki i śmiali się, gdy któreś z drewnianych ostrzy dosięgło celu. Jej rana zagoiła się dużo szybciej, niż Kith-Kanan mógłby przypuszczać, i wkrótce Anaya znów zaczęła znikać w lesie. Przychodziła i odchodziła, według jej własnych kaprysów, często przynosząc ze sobą obdartego ze skóry jelenia albo schwytane w sidła króliki. Kith-Kanan wierzył, że kobieta pogodziła się jut z jego obecnością, mimo to nigdy nie próbowała zbliżyć się do niego tak, jak czynił to Mackeli.

Pewnego dnia, gdy pierwsze liście zaczęty zmieniać barwę z zielonej na złotą, Kith-Kanan zszedł do strumienia. Mackeli udał się do lasu w poszukiwaniu orzechów, podczas gdy Anaya nie pojawiła się na polanie już od kilku dni. Mijając Arcuballisa, książę poklepał pieszczotliwie jego bok. Następnie skierował swe kroki ku zacienionej ścieżce prowadzącej do sadzawki.

W połowie drogi jego świeżo wyostrzone zmysły pochwyciły donośne pluski dobiegające od strony wody. Zaciekawiony książę bezszelestnie wślizgnął się pomiędzy gęste zarośla. Przez chwilę czołgał się w leśnym podszyciu, aż w końcu dotarł do wychodzącego na sadzawkę wzniesienia.

Dopiero wówczas zauważył pośrodku stawu ciemnowłosą elfkę. Jej kruczoczarne pukle unosiły się na powierzchni wody, otaczając smukłą sylwetkę niczym chmura gęstego dymu. Minęła dłuższa chwila, zanim Kith-Kanan zdał sobie sprawę, że kobieta, na którą patrzy, to Anaya. Jej długi warkocz został rozpleciony, pokrywająca ciało farba zniknęła i niewiele brakowało, by książę w ogóle nie rozpoznał wyszorowanej do czysta twarzy elfki. Uśmiechając się, usiadł pod oblepionym porostami pniem potężnego dębu i w milczeniu podziwiał pływającą Kagonesti.

Pomimo zwinności, jaką wykazywała na lądzie, Anaya nie była najlepszą pływaczką. Przemierzała sadzawkę w tę i z powrotem, rozgarniając wodę topornymi uderzeniami rąk i nóg. Widząc to, Kith-Kanan zdecydował, że elfka mogłaby nauczyć się kilku rzeczy od pływających po Thon-Thalasie rybaków.

Kiedy Anaya w końcu wyszła z wody na plaski, granitowy brzeg, książę zauważył, że Kagonesti jest zupełnie naga. Przyzwyczajony do widoku tak bardzo cenionej w mieście bladej skóry uznał jej brązowe od słońca ciało za przedziwnie piękne. Zdziwiło go to, ze jest ono tak gibkie i umięśnione. Nogi Anayi były silne, a w każdym jej ruchu można było dostrzec niezamierzony, prosty wdzięk. Była niczym leśny duch; dzika i wolna. Z chwilą, gdy elfka przeczesała palcami mokre włosy i zaczęła nucić nieznaną melodię, Kith-Kanan poczuł przypływ uczuć, o których myślał, że umarły w nim dawno temu, gdy opuścił Silvanost.

Wsparłszy głowę na ugiętym ramieniu, Anaya położyła się na skalnej półce. Przymknęła oczy i wydawało się, że zasnęła. Kith-Kanan podniósł się z ukrycia, zamierzając okrążyć sadzawkę i zaskoczyć Kagonesti. Wzgórze było jednak strome, a winorośle wciąż zbyt zielone, by ukryć jego obecność, kiedy deptał je sandałami. Nic to jednak czyniło każdy jego krok bardziej zdradzieckim, a fakt, że Kith-Kanan nic odrywał oczu od leżącej na skale Anayi.

Książę zdołał uczynić zaledwie dwa kroki, kiedy upadł i ślizgając się w dół zbocza, wpadł do sadzawki.

Krztusząc się i plując, wypłynął na powierzchnie. Anaya nie poruszyła się i powiedziała tylko:

— Zadajesz sobie wiele trudu, by zobaczyć, jak się kąpię.

— Ja... — potężne kichnięcie przerwało Kith-Kananowi — usłyszałem, że ktoś jest u źródła i przyszedłem zobaczyć kto to. Nie wiedziałem, że to ty.

Mimo ciężaru mokrych ubrań i przytroczonego do pasa miecza, książę płynął z gracją w kierunku skały, na której leżała elfka. Anaya nie uczyniła nic, by zakryć swe nagie ciało, a tylko przesunęła się, tak by Kith-Kanan mógł usiąść na kamieniu. — Nic ci nie jest? — spytała.

— Tylko moja duma ucierpiała. — Młodzieniec wsiał, szybko odwracając wzrok od Anayi. — Przepraszam, że przeszkodziłem. Pójdę już.

— Idź lub zostań. Mnie jest to obojętne. — Widząc, że książę się waha, dodała: — Nie jestem równie skromna jak kobiety z twojego miasta.

— Mimo wszystko nosisz ubrania.

Kith-Kanan poczuł, że musi to powiedzieć. Mimo że jej nagość niezwykle go krępowała, czuł, te wcale nie ma ochoty rezygnować z towarzystwa elfki.

— Tunika ze skóry jelenia stanowi świetną ochronę przed cierniami. — Anaya z rozbawieniem przyglądała się Kith-Kananowi, który po raz kolejny zerkał na jej nagie ciało i natychmiast odwracał zawstydzony wzrok — Przeszkadza ci to. Podaj mi swoją tunikę. Mimo protestów księcia Anaya obstawała przy swoim, tak więc Kith-Kanan zdjął swoją mokrą szatę.

Elfka przełożyła ją przez głowę. Tunika sięgała jej do kolan.

— Tak lepiej

Młodzieniec uśmiechnął się z zakłopotaniem.

— Nie mogę się nadziwić temu, jak inaczej wyglądasz — rzekł. — Bez tych namalowanych na twarzy linii, oczywiście.

To, co mówił, było prawdą Jej orzechowe oczy były duże i ciemniejsze od oczu jego brata. Anaya miała małe, pełne usta i wysokie czoło.

W odpowiedzi na jego słowa Kagonesti przeciągnęła się leniwie, niczym wielki kot. Zdawała się wkładać w to więcej zaangażowania i czerpać więcej przyjemności niż którakolwiek ze znanych Kith-Kananowi osób.

— Czy kobiety z twojej rasy nie zdobią twarzy? — spytała zaciekawiona.

— Owszem, ale nie do tego stopnia, by zupełnie zmieniać swój wygląd — odparł szczerze. — Podoba mi się twoją twarz. Szkoda, że ją zakrywasz.

Anaya usiadła na kamieniu i spojrzała na niego z wyraźnym zainteresowaniem.

— Dlaczego to mówisz?

— Bo to prawda — odparł. Anaya potrząsnęła głową.

— Nie opowiadaj bzdur.

— Mam nadzieję, że nie jesteś już na mnie zła za to, że uczę Mackeliego walczyć? — spytał Kith-Kanan z nadzieją, że rozmowa potoczy się dalej. Poczuł, że sprawia mu ona przyjemność.

Kagonesti wzruszyła ramionami. — Rana sprawiła, że stałam się wybuchowa. Nie byłam na ciebie zła. — Przeniosła wzrok na lustro wody, po czym dodała: — Cieszę się, że Mackeli ma przyjaciela.

Słysząc te słowa, Kith-Kanan uśmiechnął się i wyciągnął dłoń, by dotknąć jej ramienia.

— Ty także masz przyjaciela, wiesz? Anaya poderwała się ze skały i płynnym ruchem zrzuciła z siebie tunikę. Cisnąwszy ją na ziemię, z powrotem zanurkowała w jeziorze. Nie wypływała na powierzchnię tak długo, te Kith-Kanan zaczął się niepokoić. Właśnie szykował sic do skoku, kiedy niespodziewanie po drugiej stronie sadzawki pojawił się Mackeli z torbą pełną kasztanów

— Witaj, Kith! Dlaczego cały jesteś mokry?

— Anaya wskoczyła do wody i do tej pory nie wypłynęła na powierzchnię!

Mackeli położył worek na ziemię. — Nie przejmuj się — rzekł. — Pewnie udała się do twojej jaskini. Kith-Kanan pojrzał na niego w osłupieniu — W sadzawce jest tunel łączący się z jaskinią. Anaya znika tam, kiedy coś ją martwi. Znowu się posprzeczaliście?

— Niezupełnie — odparł Kith-Kanan, patrząc na powierzchnię wody. Powiedziałem tylko, że podoba mi się jej twarz i że ma we mnie przyjaciela.

Mackeli ze sceptycyzmem podrapał się po policzku.

— Cóż, nie ma sensu czekać tu na nią. Anaya może nie opuszczać groty przez kilka dni. — Zarzucił worek na szczupłe ramię i dodał: — Jaskinia jest tajemnicą Ny. Nie możemy tam wejść.

Kith-Kanan podniósł leżącą na ziemi tunikę i okrążając sadzawkę, dołączył do chłopca. Po chwili obaj pięli się ścieżką ku polanie. Średnio co trzy kroki książę odwracał się, zerkając z nadzieją na nieruchome lustro jeziorka. Jakże trudno było zrozumieć Strażniczkę Lasu. Wciąż liczył na to, że Anaya wyłoni się z głębin, jednak tak się nie stało.

Słonce zachodziło, gdy Mackeli i Kith-Kanan smażyli w ognisku kasztany. Kiedy najedli się do syta, położyli się na trawie, podziwiając spadające z nieba gwiazdy.

Każda z nich zdawała się rozcinać czarne płótno nocy swym ognistoczerwonym ogonem i Kith-Kanan nie mógł nadziwić się pięknu, jakie drzemało w tym niezwykłym widoku. Przez całe swoje życie w Silvanoście zaledwie kilka razy widział podobne zjawisko. Podczas gdy książę zafascynowany wpatrywał się w niebo, delikatny wiaterek mierzwił mu włosy i kołysał gałęziami drzew.

Kith-Kanan wstał, żeby sięgnąć po kolejną garść kasztanów. Dopiero wówczas spostrzegł siedzącą przy ognisku ze skrzyżowanymi nogami Anayę i wzdrygnął się z przerażenia.

— Co ty wyprawiasz? — spytał zdenerwowany tym, że dał się tak zaskoczyć.

— Przyszłam posiedzieć przy ognisku.

Mackeli podniósł się z ziemi i patykiem wygrzebał z popiołu kilka kasztanów. Choć owoce wciąż były gorące, Anaya najzwyczajniej w świecie wzięła jeden z nich obrała go z czerwonej łuski.

— Dawno już ukończyłeś swoje zadanie, Kith — rzekła ściszonym głosem. — Dlaczego więc nie powróciłeś do Silvanostu?

Młodzieniec w milczeniu przeżuwał kolejnego kasztana.

— Nie ma tam dla mnie miejsca — odparł szczerze. Oczy Anayi rozbłysły na tle świeżo umalowanej twarzy.

— Dlaczego nie? Jakakolwiek hańba, którą przyniosłeś swojej rodzinie, może ci być wybaczona — powiedziała.

— Nikogo nie zhańbiłem! — odparł żarliwie Kith-Kanan.

— W takim razie wracaj do domu. Nie tu jest twoje miejsce.

Anaya podniosła się z ziemi i odsunęła się od ogniska. Jej oczy lśniły w blasku ognia, dopóki się nic odwróciła. Mackeli gapił się na nią z otwartymi ustami. — Ny nigdy nie zachowywała się tak dziwnie. Coś najwidoczniej — nie daje jej spokoju — rzekł, zrywając się na równe nogi — Zapylam...

— Nie. — Na dźwięk tego słowa chłopiec zamarł w bezruchu — Zostaw ją. Kiedy znajdzie odpowiedź, sama nam o tym powie.

Mackeli usiadł z powrotem. Prze chwilę obaj wpatrywali się w dogasający żar. W końcu chłopiec odezwał się.

— Dlaczego właściwie zostajesz Kith?

— Ni, tylko nie ty!

— Twoje życie w Mieście Wież pełne było cudownych rzeczy. Dlaczego odszedłeś? Dlaczego wciąż tu jesteś?

— Nie ma miejsca, do którego chciałbym teraz iść; mam tu przyjaciół, a przynajmniej jednego przyjaciela. — Uśmiechnął się do chłopca. — Co do tego, dlaczego odszedłem... — Kith-Kanan potarł dłonie, jak gdyby było mu zimno. — Dawno temu, kiedy mieszkałem jeszcze w Silvanoście, pokochałem piękną pannę. Była mądra, miała charakter i wierzyłem, że ona również darzy mnie uczuciem. Nadszedł jednak czas, gdy mój brat. Sithas, powinien się ożenić. Jego żona została wybrana przez naszego ojca, Mówcę Gwiazd. Spośród wszystkich odpowiednich panien w mieście mój ojciec wybrał tę, którą kochałem, aby została żoną mojego brata. — Wyciągnął sztylet i wbił go w ziemię aż po rękojeść. — A ona ochoczo wyszła za niego! Sprawiło jej to radość!

— Nie rozumiem — przyznał Mackeli.

— Ja również. Hermathya... Kith-Kanan zamknął oczy, rozkoszując się widokiem jej twarzy i smakiem jej imienia na ustach. — Zdawała się przedkładać myśl o byciu żoną kolejnego Mówcy nad chęć bycia żoną lego, który naprawdę ją kochał. Opuściłem więc dom i nie sądzę, abym kiedykolwiek miał jeszcze do niego wrócić.

Chłopiec spojrzał na Kith-Kanana, który siedział teraz ze spuszczoną głową, wciąż ściskając w dłoni rękojeść sztyletu. Mackeli odchrząknął i rzekł z rozbrajającą szczerością:

— Mam nadzieję, że zostaniesz, Kith. Ny nigdy nie nauczyłaby mnie rzeczy, których nauczyłem się od ciebie.

Nigdy nie opowiadała mi takich historii jak te, które ty mi opowiedziałeś. Nigdy nie widziała wielkich miast ani wojowników, arystokratów czy kapłanów. Kith-Kanan podniósł głowę.

— Staram się nie myśleć o tym, co przyniesie kolejny dzień, Keli, W tej chwili odpowiada mi spokój tego miejsca. Dziwne, po tym jak przyzwyczaiłem się do wygód i luksusów związanych z moim pochodzeniem... — Jego głos ucichł.

— Może stworzymy nowe królestwo, tutaj w lesie? Kith-Kanan uśmiechnął się.

— Królestwo? — spytał. — We troje? Słysząc te słowa, Mackeli dodał z całkowitą powagą:

— Narody muszą mieć gdzieś swój początek, prawda?

13

Dzień Szaleństwa

Sithas gnał konno przez ulicę handlową, mijając stojące po obu stronach siedziby gildii. Nienawykły do konnej jazdy niezdarnie ściągał wodze. Spostrzegł członków rozmaitych gildii, którzy z przerażeniem obserwowali unoszący się znad targowiska dym.

— Czy przechodziła tedy królewska gwardia? — zawołał do nich.

Załamujący ręce starszy mistrz, na którego piersi widniał herb Gildii Jubilerów, odpowiedział:

— Tak, Wasza Wysokość. Przechodzili tędy jakiś czas temu. Obawiam się, że chaos się pogłębia...

— Widzieliście moją markę, łady Nirakinę? Mistrz gildii chwilę szarpał smukłymi palcami pasmo swych ciemnych włosów, po czym z niewypowiedzianą rozpaczą potrząsnął głową. Sithas parsknął poirytowany i skierował konia ku bijącej w niebo kolumnie dymu.

— Wracajcie do domów! — zawołał pogardliwie. — Zaryglujcie drzwi i okna.

— Czy mieszańcy dotrą tutaj? — drżącym głosem spytał inny członek gildii.

— Nie wiem, ale lepiej przygotujcie się do obrony. — Sithas uderzył piętami boki konia i rumak pogalopował w dół ulicy.

Położoną tuż za siedzibami gildii pierwszą przecznicę dzielnicy plebejuszy zaścielały połamane wózki straganiarskie, przewrócone lektyki i porzucone naprędce wozy. Sithas z trudem przedzierał się przez gruzowisko, mijając po drodze stojących na ulicy mieszczan. Większość była oniemiała z przerażenia, a inni gorzko płakali, nienawykli do przemocy tak blisko ich domów. Na widok Sithasa z ich ust wyrwały się okrzyki radości. Książę zatrzymał konia po raz kolejny spytał, czy ktokolwiek widział lady Nirakinę.

— Odkąd przeszli tedy żołnierze, nie widzieliśmy nikogo — odparł jeden z handlarzy. — Kompletnie nikogo.

Podziękował im i nakazał opuścić ulicę. Elfy szybko zniknęły we wnętrzach swych domów. Książę pozostał zupełnie sam.

Biedniejsi mieszkańcy Silvanostu mieszkali w wieżach, tak samo jak bogatsi obywatele. Ich domy rzadko jednak przekraczały wysokość czterech czy pięciu kondygnacji. Niemniej każdy z nich otoczony był niewielkim ogrodem, miniaturą wspaniałego parku otaczającego Wieżę Gwiazd. Wszystkie czułe pielęgnowane ogrody były teraz pełne śmieci i porzuconych, rozbitych przedmiotów. Powietrze wypełniał gryzący zapach dymu. Sithas spiął konia i ruszył w sam środek ogarniającego Silvanost szaleństwa.

Dwie przecznice dalej dostrzegł pierwszych uczestników zamieszek. Ludzka kobieta i elfka Kagonesti rozbijały ceramiczne dzbany o chodnik. Kiedy skończyły się im dzbany, podeszły do porzuconego na ulicy wózka i uzupełniły swoje zapasy.

— Dość tego! — rozkazał Sithas. Ciemnoskóra elfka spojrzała na następcę tronu i uciekła z krzykiem. Jej ludzka towarzyszka cisnęła w Sithasa dzbanem. Naczynie roztrzaskało się tuż przed końskimi kopytami, zasypując zwierzę gradem odłamków. Następnie kobieta otrzepała dłonie i ze spokojem odeszła.

Rumak cofnął się i wierzgnął, tak więc przez kilka kolejnych chwil książę starał się uspokoić przerażone zwierzę, Kiedy w końcu odzyskał kontrolę nad spłoszonym wierzchowcem, ruszył dalej.

Uliczka kończyła się gwałtownym skrętem w prawo. Im głębiej książę zapuszczał się w miasto, tym bardziej wyraźne stawały sic odgłosy walk. Słysząc je, Sithas wyciągnął miecz.

Ulice przed nim wypełniał tłum walczących — Silvanesti, Kagonesti, ludzi, kenderów i krasnoludów. Oddział uzbrojonej w piki gwardii królewskiej starał się odepchnąć do tyłu oszalały tłum. Sithas podjechał do oficera wydającego rozkazy nielicznej, dwudziestoosobowej grupie żołnierzy.

— Kapitanie! Gdzie wasz dowódca? — krzyknął, starając się przekrzyczeć panującą dookoła wrzawę.

— Wasza Wysokość! — zasalutował pospiesznie żołnierz w którego żyłach płynęła krew Kagonesti. — Lord Kencathedrus jest na targowisku, gdzie ściga grupę przestępców.

Siedzący na grzbiecie konia Sithas mógł spojrzeć ponad oszalałym morzem ludzi.

— Czy wszyscy oni są buntownikami? — spytał z niedowierzaniem.

— Nie, panie. Większość z nich to kupcy i handlarze, którzy starają się umknąć przed podpalającymi sklepy przestępcami — odparł kapitan.

Dlaczego więc ich powstrzymujecie?

— Rozkazy lorda Kencathedrusa, panie. Nie chciał, aby cudzoziemcy wdarli się w głąb miasta.

Na pytanie, czy widział lady Nirakinę, żołnierz pokręcił przecząco głową. Sithas spytał następnie, czy istnieje inna, okrężna droga do rzeki.

— Trzymajcie ich z daleka! — warknął kapitan do swych żołnierzy. — Zepchnijcie ich! Użyjcie drzewców! — Cofnął się i stanąwszy obok Sithasa, powiedział: — Tak, panie, możesz ominąć ulicę i Aleją Białych Róż dotrzeć nad samą wodę.

Sithas pochwalił kapitana i zawrócił konia. W ślad za nim posypały się kamienie i odłamki tłuczonych naczyń. Kapitan i jego żołnierze nie mieli się czego obawiać, ich ciała chroniły bowiem solidne zbroje. W przeciwieństwie do nich ani Sithas, ani jego rumak nie byli opancerzeni, tak więc galopując, spiesznie opuścili ulicę.

Aleja Białych Róż była wąska i z obu stron okolona wysokimi kamiennymi murami. Była to najuboższa część Silvanostu, gdzie wieżyczkowe domy należały do najniższych w mieście. Wysokie na dwa, trzy piętra, przywodziły na myśl przysadziste, kamienne bębny, w niczym nie przypominając wysokich, lśniących iglic w centralnej części miasta.

Gdy Sithas wjechał w aleję, nie było na niej nikogo. Siedząc na koniu, książę niemal ocierał się kolanami o boki kamiennych ścian. W biegnącym środkiem alejki rynsztoku leniwie płynęła wąska strużka brudnej wody. W odległym końcu uliczki Sithas dostrzegł przemykające ukradkiem niewielkie grupki buntowników. Niektórych ścigali gwardziści. Gdy książę wyjechał z wąskiej alejki, na jego drodze pojawiło się czterech elfów. Uzbrojeni w kamienie i kije uważnie wpatrywali się w jeźdźca i jego konia.

Sithas wyciągnął przed siebie obnażony miecz.

Odłóżcie to. Wracajcie do domów! — rzekł surowo.

— Jesteśmy wolnymi elfami! Nikt nie będzie nam rozkazywał! Już raz wygnano nas z naszych domów i nie pozwolimy, by to się powtórzyło! — wrzasnął jeden z elfów.

— Mylicie się — odparł Sithas, obracając konia tak, by nikt nie mógł stanąć za jego plecami. — Nikt was stąd nie wygania. Mówca Gwiazd poczynił plany na budowę miasta na zachodnim brzegu Thon-Thalasu...

— Nie to mówiła święta pani — krzyknął kolejny buntownik.

— Jaka święta pani?

— Kapłanka Quenesti Pah. Ona powiedziała nam prawdę!

A więc za zamieszki odpowiedzialna była Miritelisina! Sithas zawrzał z gniewu. Zakręcił mieczem ponad głową.

— Wracajcie do domów! — ryknął. — Wracajcie, inaczej zajmą się wami żołnierze!

Ktoś cisnął w niego kamieniem, który z brzękiem odbił się od hartowanego ostrza. Jeden z umazanych sadzą elfów spróbował pochwycić uzdę konia, ale książę uderzył go w głowę płazem miecza. Napastnik runął na ziemię, podczas gdy pozostali rzucili się do ucieczki, szukając gorzej uzbrojonego przeciwnika.

W dalszej wędrówce przez panujący w Silvanoście chaos Sithas został kilkakrotnie uderzony przez ciskane w jego stronę kije i odłamki. Brodaty mężczyzna, którego książę wziął za człowieka, zamachnął się na niego swym toporem. Tym razem Sithas nie uderzył płazem, lecz ciął buntownika ostrzem miecza. Mężczyzna runął na ziemię, rozdarty od ramienia aż po serce. Dopiero wówczas książę zauważył jego spiczaste uszy i bladą, silvanestyjską karnację. Oto na ziemi, tuż przed nim, leżał półczłowiek — pierwszy, jakiego Sithas kiedykolwiek widział. W sercu następcy tronu współczucie zmieszało się z odrazą.

Nieco oszołomiony, Sithas dotarł w końcu nad brzeg rzeki. W jej zazwyczaj spokojnych wodach pływały teraz ciała zabitych, potęgując tylko dezorientację księcia. Szok minął w chwili, gdy Sithas dostrzegł ciało kobiety odzianej w złotą suknię. Taką suknię miała jego matka.

Książę runął do płytkiej wody. Z mieczem w dłoni, rozchlapując wodę, rzucił się ku ciału. To była Nirakina. Jego matka nie żyła! Ze łzami spływającym po bladych policzkach Sithas wyciągnął ciało kobiety na płyciznę. Kiedy w końcu zdołał je obrócić, z niewypowiedzianą ulgą zauważył, że nie była to Lady Nirakina. Ta kobieta była mu zupełnie obca.

Zwolnił uścisk z ciała kobiety, które natychmiast zabrał leniwy prąd Thon-Thalasu. Sithas stał bez ruchu, krztusząc się od dymu i wpatrując się w otaczający go koszmar. Czyżby bogowie opuścili tego dnia Silvanesti? — Sithasie... Sithasie.... Na dźwięk swego imienia książę odwrócił się gwałtownie i podążając za głosem, wybiegł z wody. Wzdłuż rzeki ciągnął się rząd niskich, przypominających wieżyczki domów. Najwyższy z nich, czteropiętrowy budynek ze stożkowatym dachem i wysokimi, smukłymi oknami, znajdował się na prawo od niego. W jednym z najwyżej położonych okien powiewało białe płótno.

— Sithasie... — Książę z ulgą uświadomił sobie, że wzywający go głos należał do jego matki.

Natychmiast dosiadł konia i przymusił zwierze do galopu. Powietrze wypełniały wrzaski i odgłosy walk. Po drugiej stronie niskiego kamiennego muru grupka buntowników próbowała wyważyć drzwi do budynku. Sithas pognał konia w kierunku muru, zmuszając zwierzę do przeskoczenia ponad przeszkodą. Kiedy tylko bezpiecznie wylądowali po drugiej stronie, książę, wywijając w powietrzu mieczem, rzucił wyzwanie buntownikom. Koń i jeździec rzucili się w sam środek oszalałej bandy. Mężczyźni porzucili ławę, której używali jako taranu, i rozbiegli się na wszystkie strony.

Jedno z wychodzących na ulicę okien otworzyło się i stojąca w nim Nirakina zawołała do syna: — Sithasie! Bogom dzięki, że przybyłeś! Drzwi budynku, które omal nie zostały roztrzaskane przez buntowników, otworzyły sic od wewnątrz, Ukazał się w nieb znajomo wyglądający elf, ściskający w dłoni złamaną nogę stołową.

— Znam cię — rzekł Sithas, zeskakując z konia. Elf opuścił swoją broń.

— Tamanier Ambrodel. Do usług. Wasza Wysokość — rzekł ściszonym głosem. — Lady Nirakina jest bezpieczna.

Widząc schodzącą po schodach matkę, Sithas rzucił się ku niej z otwartymi ramionami.

— Byliśmy oblężeni wyjaśniła. Jej włosy barwy miodu były w kompletnym nieładzie, a na jej twarzy znać było czarne smugi sadzy. — Tamanier ocalił mi życie.

Walczył z buntownikami i strzegł wejścia do budynku.

— Myślałem, że zginęłaś — powiedział Sithas, ujmując twarz matki w swe podrapane, brudne dłonie. — Znalazłem w rzece ciało kobiety. Była odziana w twoje szaty

Nirakina wyjaśniła naprędce, że w chwili, gdy wybuchły zamieszki, rozdawała uchodźcom swoje stare ubrania. Oboje z Tamanierem znaleźli się w samym centrum buntu.

Jedynym powodem, dla którego udało się im bezpiecznie uciec, był fakt, że większość uchodźców znała żonę Mówcy i starała się ją ochronić.

— Jak to się wszystko zaczęło? — zapytał Sithas. — Słyszałem coś o Miritelisinie.

— Obawiam się, że to jej wina — odezwał się milczący dotąd Tamanier. — Widziałem, jak stała na wozie, oświadczając, te Mówca i wysocy kapłani zamierzają odesłać uchodźców na drugi brzeg rzeki. Ludzie najwyraźniej zaczęli się obawiać, że zostaną wygnani przez swych własnych władców z ostatniego schronienia, jakie im pozostało, i skazani na śmierć w dziczy. Rozpoczęli więc zamieszki, chcąc powstrzymać kolejne wygnanie.

Zacisnąwszy dłonie w pięści, Sithas ogłosił: — To zdrada! Miritelisina musi zostać pociągnięta do odpowiedzialności.

— Nie kazała im wszczynać zamieszek — odparta łagodnie jego matka — Jako kapłanka troszczy się o ubogich i to oni najbardziej na tym ucierpieli.

Sithas nie był w nastroju do rozmów. Zamiast tego odwrócił się do Tamaniera i wyciągnął ku niemu swą smukłą dłoń. Patrząc na księcia szeroko otwartymi oczami, elf uścisnął podaną mu rękę.

— Zostaniesz nagrodzony — rzekł z wdzięcznością Sithas.

— Dziękuję, Wasza Wysokość. — Tamanier objął wzrokiem opuszczoną ulicę. — Może uda się nam zabrać lady Nirakinę do domu.

Panujący na ulicach zgiełk ucichł. Żołnierze Kencathedrusa zagonili buntowników w jedno miejsce, otaczając ich ciasnym kordonem. Kiedy udało się w końcu opanować tłum, do dzielnicy targowej dotarły oddziały straży, której zadaniem było ugasić pożar. Było już jednak zbyt późno — połowa targowiska zdążyła do tej pory przemienić się w dymiące zgliszcza.

Sprawiedliwość wymierzona przez Sithela jego zbuntowanym poddanym była szybka i surowa. Wszyscy uczestnicy zamieszek zostali osądzeni i skazani. Tych, w których żyłach płynęła krew Silvanesti lub Kagonesti, ogłoszono niewolnikami i nakazano im odbudować to, co zniszczyli. Ludzie i buntownicy innych ras zostali wygnani z miasta i pod groźbą śmierci pozbawieni prawa powrotu. Tym spośród kupców, którzy przyłączyli się do zamieszek, odebrano majątki. Oni także zostali dożywotnio wygnani z Silvanostu.

Miritelisinę doprowadzono przed oblicze Mówcy. Na sali prócz Sithela obecni byli także Sithas, Nirakina, Tamanier Ambrodel oraz wszyscy wysocy kapłani Silvanostu.

Kapłanka nie chciała przemawiać; nie przedstawiła żadnej obrony. Pomimo szacunku dla jej szlachetnej osoby Sithel ogłosił kobietę winną mniejszej zdrady. Choć miał powody, by oskarżyć ją o zdradę stanu, za co karą była śmierć, Sithel nie chciał być wobec Miritelisiny aż tak surowy.

Wysoka kapłanka Quenesti Pah została wysłana do więzienia w podziemiach Pałacu Quinari. Jej cela była czysta i przestronna, choć ciemna. Miejsce to obłożono wszelkiego rodzaju czarami zabezpieczającymi, tak by uwięziona kapłanka nie była w stanie uciec za pomocą magii ani dzięki niej komunikować się ze światem zewnętrznym. Choć dla wielu spośród zgromadzonych wyrok ten zdawał się sprawiedliwy, tylko nieliczni uważali go za dobre rozwiązanie, albowiem od czasów burzliwych dni za panowania Silvanosa i Balifa żadna z wysoko postawionych osób nie została zesłana do więzienia.

— Czy naprawdę uważacie, że to słuszne trzymać ją w więzieniu? — spytała Nirakina swego męża i syna, kiedy zostali już sami.

— Zaskakujesz mnie — zmęczonym głosem odparł Sithel. — Ty jedna spośród wszystkich, których życie wisiało na włosku, nie powinnaś mieć żadnych skrupułów co do wyroku.

Twarz Nirakiny była pełna smutku. — Jestem pewna, że nie chciała wyrządzić szkody. Jej jedyną troską było dobro uchodźców.

— Być może nie chciała rozpocząć zamieszek — odparł ze zrozumieniem Sithas — jednak nie jestem przekonany co do tego, czy naprawdę nie chciała wyrządzić żadnych szkód. Zwracając się do tłumu, Miritelisina starała się unieważnić wydany przez Mówcę dekret To samo w sobie jest już zdradą.

— Biedacy — mruknęła Nirakina.

Po tych słowach udała się na spoczynek, podczas gdy Sithel wraz z synem pozostali w sali obrad.

— Twoja matka ma dobre serce, Sith. Całe to cierpienie bardzo ją dotknęło. Potrzebuje teraz odpoczynku. — Sithas ponuro pokiwał głową, na co Mówca dodał: — Wysyłam na zachód oddział pięćdziesięciu żołnierzy pod wodzą kapitana Coryamisa. Mają spróbować pojmać kilku spośród bandytów, którzy terroryzowali osadników, i sprowadzić ich żywcem do Silvanostu. Być może wówczas dowiemy się, kto naprawdę stoi za tymi atakami. — Sithel przeciągnął się i ziewnął. — Jeszcze dziś wieczorem Coryamis opuści Silvanost. W przeciągu kolejnego miesiąca powinniśmy się czegoś dowiedzieć.

Po skończonej rozmowie obaj udali się do swych komnat. Sithel przez chwilę obserwował syna, jak ten opuszcza schody, nie kierując się jednak do pokoi, które dzielił z Hermathyą.

— Dokąd idziesz, Sith? — zapytał zmieszany. Sithas wyglądał na wysoce zakłopotanego pytaniem ojca.

— Do moich starych komnat, ojcze. Hermathya i ja.,, my nie sypiamy w tym samym łożu — odparł sztywno. Sithel ze zdziwieniem uniósł jasne brwi.

— Nie pozyskasz jej, śpiąc osobno — poradził.

— Potrzebuję czasu do namysłu — odparł Sithas. Po tych słowach z szorstkim „dobranoc" udał się do swych komnat. Sithel odczekał, aż kroki syna zupełnie ucichną na kamiennych schodach, po czym westchnął. Sithas i Hermathya pozostawali w separacji i z jakiegoś powodu niepokoiło go to bardziej niż wysłanie Miritelisiny do więzienia. Znał swego syna, ale znał także swoją synową. Oboje byli zbyt dumni, zbyt nieugięci. Jakikolwiek rozłam w ich małżeństwie mógł tylko pogorszyć sytuację w przyszłości Nie wróżyło to niczego dobrego. Ród Silvanosa wymagał stabilizacji i potomstwa, które mogło zapewnić mu ciągłość. Będzie musiał coś z tym zrobić.

Potężne ziewnięcie zawładnęło ciałem Mówcy. Póki co, czekało na niego własne łoże, własna żona i sen.

W czasie tygodni, które nastąpiły po zamieszkach na targowisku, ulice Silvanostu przemierzał regularny patrol królewskiej straży. Późną nocą penetrujący ulice miasta czteroosobowy oddział natknął się na leżące na prowadzących do Świątyni Quenesti Pah schodach ciało. Dwóch spośród żołnierzy natychmiast podbiegło do leżącego i odwróciło go twarzą do góry. Ich zdziwienie było tym większe, że dobrze znali martwego elfa. Był nim Nortifinthas, jeden z ich towarzyszy, który wraz z czterdziestoma dziewięcioma innymi żołnierzami został wysłany na zachodnie prowincje. Przez ponad dwa tygodnie piećdziesięcioosobowy oddział nie przysłał do Silvanostu żadnych wieści.

Strażnicy podnieśli ciało martwego kompana i pospieszyli do Pałacu Quinari. Po drodze dołączali do nich koleni napotkani żołnierze. Zanim grupa dotarta do głównego wejścia, W jej szeregach znajdowało się już przeszło trzydziestu mężczyzn.

W odpowiedzi na energiczne walenie do drzwi w wejściu ukazał się Stankathan — pałacowy majordomus. Mężczyzna stanął w progu, podnosząc do góry skwierczącą lampę naftową.

— Kto tam? — spytał zaspanym głosem. Oficer, który znalazł ciało Nortifinthasa, wytłumaczył wagę sytuacji. Stankathan uważnie przyjrzał się niesionemu na ramionach żołnierzy ciału i pobladł.

— Sprowadzę księcia Sithasa — zdecydował.

Chwilę później spiesznym krokiem oddalił się ku kawalerskim komnatom następcy tronu. Drzwi do pokoju Sithasa były otwarte i stając w nich, Stankathan zauważył, że książę usnął, złożywszy głowę na stole. Nie mówiąc nic, stary elf pokręcił głową. Wszyscy dookoła wiedzieli, że książę Sithas i jego żona żyli w separacji. Świadomość ta wciąż jednak martwiła starego sługę.

— Wasza Wysokość? — rzekł, dotykając delikatnie pleców Sithasa, — Wasza Wysokość, proszę się zbudzić; wydarzyła się... pewna rzecz.

Sithas gwałtownie podniósł głowę. — Co? O co chodzi?

— Nocny patrol znalazł na ulicy martwego wojownika. Najwyraźniej jest to jeden z żołnierzy, których Mówca wysłał kilka tygodni temu na zachód.

Zdezorientowany nagłą pobudką, Sithas odepchnął krzesło i zerwał się na równe nogi.

— Jak to możliwe? — spytał. Odetchnął głęboko, by oczyścić zaspany umysł i poprawiwszy szatę, oznajmił; — Natychmiast spotkam się z tymi żołnierzami.

Majordomus zaprowadził księcia do głównego wejścia, gdzie Sithas ze spokojem wysłuchał opowieści oficera straży o tym, jak znaleziono ciało.

— Pokażcie mi go — nakazał Sithas.

Żołnierze delikatnie złożyli zwłoki Nortifinthasa na schodach. Na ciele wojownika widać było liczne zadane nożem i pałką — rany, które wystarczyły, by pozbawić go życia.

Sithas spojrzał na otaczające go pełne troski, posępne twarze.

— Zabierzcie ciało do piwnicy i połóżcie je tam. Być może jutro uczeni kapłani będą w stanie odkryć, co tak naprawdę się wydarzyło — rzekł opanowanym głosem.

Czterech strażników dźwignęło ciało martwego wojownika na ramiona i ruszyło w górę schodów. Stankathan wskazał im drogę do pałacowych piwnic. Po jakimś czasie, gdy majordomus i żołnierze powrócili, Sithas nakazał strażnikom oddalić się. Do służącego rzekł jednak:

— Kiedy rankiem Mówca się zbudzi, natychmiast opowiedz mu, co się wydarzyło, i przyślij po mnie.

— Tak też się stanie. Wasza Wysokość.

Ranek nastał chłodny, z kłębiących się na północy szarymi chmurami. Sithas i Sithel stali po przeciwnych stronach stołu, na którym złożono ciało Nortifinthasa. Wszystkich pozostałych wyproszono z piwnicy. Sithel pochylił się nad ciałem żołnierza, by drobiazgowo przyjrzeć się jego ubraniom. Dotykał palcami każdego szwu, zaglądał w każdą kieszeń, obejrzał nawet włosy zmarłego. W końcu Sithas nie mógł się już powstrzymać.

— Co robisz, ojcze?

— Wiem, że kapitan Coryamis nie wysiałby tego wojownika z powrotem bez jakiejkolwiek wiadomości.

— Skąd wiesz, ze go posłano? Mógł przecież zdezerterować.

Sithel wyprostował się.

— Nie on. Nortifinthas był dobrym żołnierzem. Gdyby zdezerterował, nie powróciłby do Silvanostu. — Mówiąc te słowa. Sithel znieruchomiał. Sięgnął po świecę, która była jedynym źródłem światła w piwnicznych mrokach, i przysunął ją do talii wojownika. — Tutaj! — Mówca pospiesznie wepchnął kaganek w dłoń syna i skwapliwie odpiął z ciała wojownika pas z przytroczonym do niego mieczem. Chwilę później pokazał go Sithasowi. — Widzisz?

Sithas, mrużąc oczy, przyjrzał się wewnętrznej stronie pasa. Na pociemniałej skórze faktycznie wyskrobano słowa, jednak zdawały się one przypadkowe i pozbawione — Nie rozumiem — przyznał książę. — Widzę pismo, ale to tylko pozbawione sensu brednie.

Sithel odpiął od pasa pustą pochwę i złożył ją na piersi wojownika. Następnie zwinął pas i wetknął go pod szatę.

— Jest wiele rzeczy, których musisz się jeszcze nauczyć; rzeczy, które zdobywa się wraz z doświadczeniem. Chodź ze mną, a pokażę ci, jak umarli mogą przemawiać do żywych, nie ubywając magii.

Opuścili piwnicę. W zamku na ich powrót czekał już cały tłum dworzan i służących. Widząc to, Sithel niezwłocznie nakazał wszystkim powrócić do swych obowiązków, podczas gdy on sam w towarzystwie syna udał się do Wieży Gwiazd.

— To miejsce jest jak mrowisko — rzekł Sithel, krocząc żwawo Drogą Procesyjną.

— Jak cokolwiek można tu choćby przez chwilę zachować w tajemnicy?

Książę był szczerze zaintrygowany, jednak ukrywał swe zdumienie pod pełną refleksyjności maską, zapożyczoną od kapłanów Matheri. Dopiero gdy zostali zupełnie sami, zamknięci w audiencyjnej sali wieży, jego ojciec przemówił ponownie.

— Coryamis wysłał tego żołnierza z powrotem, jako kuriera — przyznał Mówca. — Zobaczmy więc, jakież to wieści nam przyniósł.

Szmaragdowy tron Mówcy nie był w całości wykonany z kamienia. Fasetowane klejnoty przeplatały się tu z — wyciosanymi w rzadkim i niezwykle pięknym drewnie — kolumnami. Kolumny te miały rozmaitą długość i grubość, a niektóre spośród nich inkrustowane były złotem i srebrem. Sithas z niemym zdziwieniem przyglądał się ojcu, który — jedna po drugiej — wyciągał drewniane kolumny z prastarego, świętego tronu. Za każdym razem, gdy wyjmował kolejny kawałek drewna, owijał wokół niego skórzany pas. Następnie przez sekundę przyglądał się wyskrobanym w nim zapiskom, odwijał pas i umieszczał drewno z powrotem w tronie. Za piątym razem z ust Sithela wyrwał się triumfalny okrzyk. Mówca w milczeniu odczytał zapisane na drewnianym klocku litery, odwrócił go nieznacznie i zabrał się do odczytywania kolejnego rzędu zapisków. Kiedy skończył, podniósł wzrok na syna, a jego twarz była poszarzała z przerażenia.

— Co się stało, ojcze? — spytał Sithas. W odpowiedzi Mówca podał mu drewniany klocek i owinięty wokół niego pas.

Dopiero teraz książę zrozumiał. Wiadomość została spisana na pasie w chwili, gdy był on owinięty wokół drewna tej samej grubości jak to, które teraz trzymał w dłoniach. Kiedy oderwano od niego pas, litery na powrót stawały się pozbawioną sensu paplaniną. Rozumiejąc to, Sithas był teraz w stanie odczytać wysłaną przez Coryamisa ostatnią wiadomość.

W zapisku było wiele skrótów. Sithas odczytał wiadomość na głos, tylko po to, by upewnić się, że rozumie ją poprawnie.

Wielki Mówco — mówiły litery. — Piszą te słowa, wiedząc, że jutrzejszego dnia mogę zginąć i jest to jedyna szansa, którą mam, aby opowiedzieć o tym, co się wydarzyło. Dwa dni temu zostaliśmy zaatakowani przez bandą ludzi, elfów i mieszańców. Konni schwytali nas w pułapkę pomiędzy pogórzami Gór Khalkist i wodospadami rzeki Keraty. Zostało nas zaledwie piętnastu. Wiadomość tę prześlą wraz z mym najlepszym wojownikiem, Nortifinthasem. Wielki Mówco, ci ludzie i elfy nie są bandytami. To potężna kawaleria. Wiedzieli, gdzie nas zaskoczyć, i znali naszą liczebność, tak więc czuję, te zostaliśmy zdradzeni. W Silvanoście jest zdrajca. Odnajdź go, albo wszystko przepadnie. Ku chwale Silvanesti!

Przez długą chwilę Sithas, milcząc, wpatrywał się w ojca. W końcu wybuchnął.

— To potworne!

— Zdrada w moim własnym mieście. Kto mógłby to być? — spytał Sithel.

— Nie wiem, ale możemy się dowiedzieć. Ważniejszym pytaniem jest, kto opłaca zdrajcę? To z pewnością musi być cesarz Ergothu! — zdecydował książę.

— Tak. — Z pewnością nie było nikogo innego z taką ilością pieniędzy i motywem, by prowadzić równie podstępną i zwodniczą kampanię przeciwko elfiemu narodowi. Sithel spojrzał na syna, który nagle wydał mu się starszy o kilka lat. — Nie chcę wojny, Sithasie. Nie chcę jej. Nie otrzymaliśmy jeszcze odpowiedzi od imperatora i króla Thorbardinu, w której wyrażamy chęć spotkania. Jeśli oba narody zechcą przybyć i porozmawiać, zdobędziemy szansę na pokój.

— To również może dać naszemu wrogowi czas, którego z pewnością potrzebuje — odparł Sithas.

Mówca odebrał z dłoni syna pas i drewnianą kolumnę. Następnie umieścił klocek z powrotem w bocznej części tronu, pas natomiast zapiął wokół własnej talii. Zdawało się, że Sithel odzyskał już spokój i troska zniknęła z jego twarzy zastąpiona wyrazem głębokiej determinacji.

— Synu, czynię cię odpowiedzialnym za odnalezienie zdrajcy. Czy jest mężczyzną, czy kobietą, młodym czy starym, nie będzie dla niego litości.

— Odnajdę zdrajcę — przysiągł Sithas.

Każdego wieczoru w pałacu kolacja odbywała się w Sali Balifa. Posiłek był także osobliwym spotkaniem towarzyskim, jako że brali w nim udział wszyscy dworzanie, a także liczni przedstawiciele kapłaństwa i arystokracji. Mówca Sithel wraz z żoną Nirakiną zasiadali u szczytu ogromnego, owalnego stołu. Sithas i Hermathya zajmowali miejscu po lewej stronie Nirakiny, podczas gdy pozostali goście — kierując się hierarchią starszeństwa — zasiadali tuż za nimi Stąd też osobą siedzącą po prawej ręce Sithela był zawsze najmłodszy spośród dworzan. Tym razem miejsce to przypadło w udziale Tamanierowi Ambrodelowi, który w zamian za ocalenie życia lady Nirakiny został obdarowany jednym z pomniejszych tytułów.

Hala była pełna, choć w chwili, gdy Hermathya przybyła w towarzystwie Tamaniera, wszyscy z obecnych wciąż stali. Brakowało też Sithela, a nikt nie mógł zająć miejsca przy stole, dopóki nie uczynił tego sam Mówca. Jeśli chodzi o Sithasa, książę spokojny i niewzruszony stał tuż za swoim krzesłem. Hermathya miała nadzieję, że widząc ją pod rękę z oddanym królewskiej rodzinie Tamanierem, Sithas, zareaguje zazdrością, jednak następca tronu zdawał się nie odrywać wyroku od stojącego na siole złotego talerza.

Sithel wszedł do hali w towarzystwie lady Nirakiny, widząc królewska parę, służący natychmiast odsunęli przeznaczone Mówcy i jego żonie wysokie krzesła i Sithel zajął miejsce przy stole.

— Niech bogowie zapewnią wam zdrowe i długie życie — rzekł cicho. Przestronna hala została zbudowana w ten sposób, aby rozmowa prowadzona po jednej stronie ogromnego stołu mogła być słyszana przez siedzących przy jego odległym końcu. Wypowiadane przed posiłkami tradycyjne pozdrowienie dotarło wiec do uszu wszystkich zgromadzonych.

— Obyś żył długo. Mówco Gwiazd odparli chórem. Sithel usiadł. Chwilę później, przy wtórze szurania i skrzypienia krzeseł, usiedli pozostali goście.

Natychmiast przy stole pojawił się oddział służących, którzy wnieśli do hali potężnych rozmiarów naczynie. Naczynie kołysało się na wspartym o ramiona dwóch elfów długim kiju. Za nimi kolejnych dwóch mężczyzn niosło wykonane z brązu, durszlakowe pudło, z którego emanował stłumiony blask. W środku były kamienie, które przez cały dzień trzymane były w kuchennych paleniskach. Służący postawili pudło na kamiennej płycie, po czym niosący naczynie mężczyźni opuścili na nie kocioł. Teraz wszyscy mieli pewność, że zupa pozostanie gorąca przez cały czas trwania posiłku, który mógł ciągnąć się nawet przez kilka godzin.

Młode elfie panny, odziane w luźne żółte sukienki z delikatnej tkaniny, uwijały się pomiędzy gośćmi, wypełniając ich miski parującą zupą żółwiową. Dla łych, którzy nie skłaniali się ku gorącemu posiłkowi, przygotowano świeże owoce, zebrane rankiem w rozległych sadach na wschodnim brzegu. Elfi chłopcy uginali się pod ciężarem smukłych amfor, wypełnionych po brzegi purpurowym nektarem. Pilnowali oni, aby puchary gości zawsze były pełne.

Kiedy podano już pierwsze danie, Stankathan dał znak służącym, którzy do tej pory stali posłusznie przy prowadzących do hali drzwiach. Mężczyźni otworzyli masywne podwoje, przez które weszła do pomieszczenia trójka muzyków. Podczas gdy rozmowy w Hali Balifa rozpoczęły się na dobre, grajkowie, z których jeden grał na flecie, drugi na lirze, a trzeci na sistrumie, zajęli miejsca w odległym kącie pomieszczenia.

— Słyszałem — zaczął siary Rengaldus, mistrz Gildii Jubilerów — ze niebawem ma odbyć się konferencji z udziałem przedstawicieli Ergothu.

— To stara wiadomość — odparł kapłan zwany Zertinfinasem. Po tych słowach rozpłatał soczystego melona i nałożył sobie na talerz pełen nasion miąższ. Zaproszono również krasnoludów z Thorbardinu.

— Nigdy wcześniej nie widziałam ludzi z bliska — wtrąciła się Hermathya. — Nigdy też z ładnym nie rozmawiałam.

— Niewiele straciłaś, pani odparł Rengaldus. — Ich język jest ordynarny, a ciała zarośnięte.

— Niczym u bestii — zgodził się Zertinfinas. — To wasze zdanie. — Wtrącił Tamanier. Natychmiast zwróciło się ku niemu wiele par oczu, albowiem najmłodszym dworzanom nie przystało zabierać głosu przy królewskim stole. Żyjąc na równinach, poznałem ludzi i wielu spośród nich było dobrych.

— Tak, ale czy ludzie z natury swej nie są zdradzieccy? — spytał mistrz gildii, która zajmowała się wyrobem najprzedniejszych sandałów. — Czy ludzie w ogóle potrafią dotrzymać słowa?

— Rzadko. — Tamanier spojrzał na Sithasa, swego patrona, szukając na jego twarzy oznak niezadowolenia. Syn Mówcy jak zwykle jadł niewiele, skubiąc pojedyncze winogrona z leżącej na talerzu kiści. Zdawało się, że w ogóle nie słyszał wypowiedzi Tamaniera, tak więc młody dworzanin ciągnął dalej: — Ludzie potrafią być niebywale wręcz honorowi. Być może dzieje się tak dlatego, iż wiedzą, że większość z ich pobratymców taka nie jest.

— Są absolutnie dziecinni w swoich nastrojach — stwierdził Zertinfinas. — Jak mogą nie być? Wszak mają zaledwie około siedemdziesięciu lat, by nauczyć się cierpliwości i zdobyć wiedzę.

— Ale są bystrzy — zauważył Rengaldus. Siorbiąc, upił potężny łyk nektaru i satynową chusteczką wytarł brodę.

Jeszcze sto lat temu nie było na świecie człowieka, który potrafiłby ciąć diamenty czy polerować szafiry. Obecnie rzemieślnicy w Daltigoth nauczyli się obróbki klejnotów i odbierają klientów naszym własnym mistrzom! Moi agenci w Baliforze mówią, że obrabiane przez ludzi klejnoty świetnie się lam sprzedają. Głównie dlatego, że są dużo tańsze od naszych rodzimych. Najwyraźniej kupujący mniej dbają o jakość niż o cenę końcową.

— Barbarzyńcy! — mruknął Zertinfinas, pochylając głowę nad filiżanką.

Niebawem podano drugi posiłek: zimną sałatkę z rzecznego pstrąga ze słodkim, ziołowym dodatkiem. Na jej widok wokół stołu dały się słyszeć pomruki zadowolenia. Przyniesiono także jeden z ulubionych przysmaków elfów: oblane miodem bochenki świeżego chleba, które kształtem przypominały miniaturowe piramidy.

— Być może jeden z uczonych kapłanów będzie w stanie mi powiedzieć — zaczęła Hermathya, odkrawając kawałek ciepłego chleba — dlaczego ludzie żyją tak krótko? — Zertinfinas odchrząknął subtelnie, by zabrać głos, jednak odpowiedź na pytanie panny dobiegła z przeciwnej strony stołu.

— Powszechnie uważa się, że ludzie reprezentują rasę pośrednią, dalszą bogom i bliższą zwierzętom. Nasza własna rasa — stworzona jako pierwsza, obdarzona długowiecznością i magicznymi zdolnościami — bliższa jest bogom.

Hermathya delikatnie przechyliła głowę, by lepiej przyjrzeć się swemu rozmówcy.

— Nie znam cię, wielebny. Kim jesteś?

— Wybacz, pani, że się nie przedstawiłem. Jestem Kamin Oluvai, drugi kapłan Błękitnego Feniksa. — Młody elf podniósł się zza stołu i pokłonił Hermathyi. W swej jaskrawoblękitnej szacie, zdobionej symbolami Błękitnego Feniksa, i złotej przepasce wyglądał osobliwie. Jego złote włosy były długie, nawet jak na panujące wśród elfów zwyczaje. Sithas spojrzał powściągliwie na kapłana. Kamin Oluvai nieczęsto brał udział w królewskich kolacjach.

— A więc, co z tymi ludźmi? — uskarżał się głośno Zertinfinas, któremu nektar powoli uderzał do głowy. — Co mamy z nimi zrobić?

— Wierzę, że jest to sprawa, którą musi zająć się sam Mówca — odparł Sithas. Sto pięćdziesiąt par oczu natychmiast zwróciło się ku Sithelowi, który jedząc rybę, z uwagą przysłuchiwał się rozmowom.

— Władza Silvanesti zostanie zachowana — rzekł ze spokojem. — Dlatego też została zwołana konferencja. Książę skinął głową, po czym spytał:

Czy to prawda, Ambrodelu, że w naszych zachodnich prowincjach żyje więcej ludzi niż Silvanesti i Kagonesti?

— Więcej niż Silvanesti. Wasza Wysokość. Trudno jest jednak zgadnąć prawdziwą liczbę Kagonesti. Tak wielu spośród nich zamieszkuje odległe lasy, góry i równiny... — Ludzie rozmnażają się już po osiągnięciu piętnastego roku życia — dodał z pogardą Zertinfinas. — Zazwyczaj mają pięcioro, sześcioro dzieci!

Wokół stołu dało się słyszeć szepty zaskoczenia i niepokoju. Elfi rodzice w czasie swego długiego życia rzadko posiadali więcej niż dwójkę dzieci.

— Czy to prawda? — Nirakina spytała Tamaniera.

— Tak, przynajmniej jeśli chodzi o tych, którzy mieszkają w głuszy. Nie mogę powiedzieć, jak wyglądają ich rodziny w bardziej cywilizowanych częściach Ergothu. Jednak wiele spośród ich dzieci nie dożywa wieku dojrzałego. Ludzka wiedza na temat sztuki uzdrawiania nie jest równa tej, którą posiadają elfy.

Muzycy przesiali grać skoczne melodie i w hali rozbrzmiały pierwsze dźwięki Lamentu Morskiego Elfa. Podano główne danie. Potrawa została przywieziona na potężnym wozie i okazała się prawdziwą rzeźbą smoka, wykonaną ze złocistobrązowego, kruchego ciasta. Smakołyk piął się na wysokość pięciu stóp. Tylne łuski bestii wykonano z liści mięty, podczas gdy oczy i szpony zastąpiono czerwonymi granatami. Jego głowa i postrzępiony ogon pokryte były oblanymi polewą orzechami.

Biesiadnicy powitali danie oklaskami i nawet sam Sithel uśmiechnął się na jego widok.

— Widzicie teraz, przyjaciele, że to kucharz jest panem nas wszystkich — ogłosił, podnosząc się zza stołu.

— Przez wieki to smoki polowały na nas; dziś jednego z nich zjemy na kolację.

Stankathan stał tuż obok ciastowego smoka, trzymając w dłoni opuszczony miecz. Na skinienie jego głowy służący podstawili pod smoczy łeb złotą tacę. Ciosem, który niewątpliwie zaprzeczał jego wiekowi, Stankathan odciął głowę bestii. Z otwartej szyi smoka wyfrunęło stado żywych wróbli, z których każdy miał przywiązaną do nóg srebrną wstęgę. Salę wypełnił zgodny okrzyk podziwu.

— Ufam, że reszta wnętrzności jest dużo lepiej upieczona — zażartował Sithel.

Służący zanieśli Mówcy głowę smoka i używając niewielkich noży, pokroili ją na kawałki. Pod chrupiącą panierką z ciasta głowa bestii nadziewana była delikatnym mięsem, zapiekanymi w całości jabłkami i zeszkloną cebulą. Stankathan zaatakował pozostałą część pieczeni niczym kulinarny aktor, odgrywający scenę, w której waleczny Huma zabija prawdziwego smoka. Korpus pieczeni pełen był przepysznych kiełbasek, nadziewanej papryki i utartych warzyw. Komnatę wypełnił gwar, ponieważ każdy z obecnych wyrażał swój podziw względem dania wieczoru.

Zertinfinas donośnym głosem upomniał się o kolejną porcję nektaru. Usługujący gościom chłopiec, którego amfora zdążyła już opustoszeć, rzucił się ku drzwiom, aby spełnić żądanie kapłana. Kiedy mijał krzesło Sithasa, książę przywołał go do siebie, na co posłuszny chłopiec przyklęknął u jego boku.

— Tak, Wasza Wysokość?

— Świątobliwy wypił już zbyt wiele. Nakaż mistrzowi piwnicy, aby rozcieńczył wino wodą. Pół na pół — nakazał Sithas konfidencjonalnie.

— Jak sobie życzysz, panie.

— Kucharz doprawdy przeszedł samego siebie — zauważyła Hermathya. — Cóż za wyborna uczta.

— Czy jest ku niej jakiś specjalny powód? — spytał Rengaldus.

— Kalendarz nie wskazuje żadnego święta — zauważył Kamin Oluvai. — Chyba że jest to wyjątkowy dzień dla samego Mówcy.

— W rzeczy samej, świątobliwy. Ucztą tą oddajemy honor poległemu bohaterowi — wyjaśnił Sithel.

Zaintrygowana Nirakina odstawiła swój puchar. — Jakiemu bohaterowi, mój mężu?

— Imię jego brzmiało Nortifinthas. Kołysząc głową, Zertinfinas spytał:

— Czy był on towarzyszem Humy, Smoczej Zguby?

— Nie — wtrącił się Kamin Oluvai. — Zasiadał w pierwszym wielkim Synthal-Elish, czyż nie?

— Obaj jesteście w błędzie — odparł Sithel. — Nortifinthas był pospolitym żołnierzem. Kagonesti, który zginął szlachetną śmiercią w służbie temu domowi. — Toczące się przy stole rozmowy ucichły, podczas gdy flecista zakwilił wysoka, partię solową lamentu.

— Tego ranka — ciągnął Mówca — żołnierz ten zwany Nortifinthasem powrócił do miasta z zachodnich prowincji. Był jedynym ocalałym spośród pięćdziesięciu wojowników wysłanych przeze mnie, aby odnaleźli bandytów, którzy ostatnimi czasy niepokoili nasz lud. Wszyscy jego towarzysze zostali zamordowani. Mimo tego, iż sam był poważnie ranny, dzielny Nortifinthas powrócił do Silvanostu z ostatnią depeszą od swego dowódcy. — Sithel rozejrzał się wokół stołu, każdemu zaglądając głęboko w oczy. Siedzący nieruchomo Sithas zacisnął lewą dłoń w pięść. — Jeden z was tutaj zgromadzonych, jeden z was, siedzących przy moim stole i jedzących moje jedzenie, i jest zdrajcą.

Słysząc to obwieszczenie, muzycy przestali grać. Machnięciem dłoni Mówca nakazał im podjąć przerwaną melodię, co uczynili z widocznym zakłopotaniem.

— Widzicie, siła, która zabiła pięćdziesięciu moich wojowników, nie była bandą przypadkowych bandytów, lecz zdyscyplinowanym oddziałem kawalerii, który wiedział, gdzie i kiedy pojawią się moi żołnierze. To nie była bitwa. To była masakra.

— Czy wiesz. Mówco, kim jest zdrajca? — spytała szczerze Hermathya.

— Jeszcze nie; jednak osoba ta zostanie odszukana. Większą cześć dnia spędziłem, tworząc listę tych, którzy mogli znać szlak, którym podążali moi wojownicy. Na tym etapie podejrzewam wszystkich.

Mówca powiódł wzrokiem dookoła potężnego stołu. Dotychczasowa wesołość zniknęła, wszyscy z obecnych spoglądali bez entuzjazmu na ułożone na ich talerzach przysmaki.

Widząc to, Sithel uniósł w górę swój nóż i widelec. — Dokończcie posiłek — rozkazał. Kiedy nikt ze zgromadzonych nie poszedł jego śladem, spytał: — Dlaczego nie jecie? Czyżbyście chcieli, aby tak wykwintny posiłek poszedł na marne?

Sithas jako pierwszy powrócił do jedzenia. Wkrótce dołączyły do niego Nirakina i Hermathya, a następnie pozostali biesiadnicy, jednak panujący w hali nastrój był dużo mniej radosny niż jeszcze chwilę temu.

— Powiem tak — ostentacyjnie dodał Sithel, wycinając z głowy smoka granatowe oko. — Mam przypuszczenia co do osoby zdrajcy.

W tej samej chwili usługujący gościom chłopiec powrócił z amforą pełną rozcieńczonego nektaru. W absolutnej ciszy, która zapadła po jego ostatnich słowach, Mówca rzekł na głos:

— Zertinfinasie! Oto twój nektar!

Kapłan tak gwałtownie poderwał głowę na dźwięk mego imienia, że trzeba go było kilkakrotnie uderzyć w plecy, by nie zakrztusił się kawałkiem ciasta.

Sithas z uwagą obserwował jedzącego ojca. Każdy ruch Mówcy był pełen wdzięku, a na jego twarzy malował się zdecydowany spokój.

14

Kiedy Mówca ucztował

Dziki las powoli odzyskiwał swój dawny charakter. Pojawiły się w nim zwierzęta, których nieobecność tak bardzo zastanawiała Kith-Kanana, kiedy przybył tu po raz pierwszy. Teraz codziennie na polanę przychodziły jelenie. Widać było hasające króliki i wiewiórki. Ptaki — jakie inne od wszechobecnych Corvae — wróciły do swych gniazd w konarach drzew. Nocą dały się słyszeć porykiwania niedźwiedzi, dzików i panter. Jak mówił Mackeli, wszystkie te zwierzęta zostały ostrzeżone o nadejściu ludzi; teraz więc, kiedy już odeszli, one także powróciły do domu.

Tego szczególnego dnia Mackeli delikatnie przygryzł język i skoncentrował się na przywiązywaniu grotu strzały do jej drzewców. Kith-Kanan uczył teraz chłopca łucznictwa , jednak nie było ono czymś, do czego Mackeli przystąpiłby z chęcią. Kiedy zawiązał koniec rzemienia, krzemienny grot zawisł bezładnie, kołysząc się w powietrzu.

— Nie związałeś go wystarczająco ciasno — ostrzegł Kith-Kanan, podając chłopcu swój sztylet — Zacznij od nowa i tym razem zwiąż go naprawdę mocno.

Żaden z nich nie widział Anayi już od tygodnia. Podczas gdy Mackeli w ogóle zdawał się tym nie przejmować, Kith-Kanan doszedł do wniosku, że brakuje mu towarzystwa przedziwnej Strażniczki Lasu. Zastanawiał się nawet, czy nic powinien jej poszukać. Jednak Mackeli mówił — a Kith-Kanan nie wątpił w jego słowa — że książę nigdy jej nie odnajdzie, jeśli ona sama nie będzie tego chciała.

— Co robisz, kiedy natychmiast jej potrzebujesz? — zapytał chłopca. — Załóżmy, że zostałeś ranny albo coś ci się stało. Jak wtedy ją przywołasz?

— Jeśli naprawdę potrzebuję Ny, ona o tym wie i powraca. — Mackeli niemalże skończył zawiązywać strzałę.

— Chodzi ci o to, że silą woli zmuszasz ją, aby przyszła — i ona przychodzi?

Chłopiec zawiązał mocną, jedwabną strunę na supeł.

— Najczęściej tak właśnie jest. — Z dumnym uśmiechem wręczył Kith-Kananowi świeżo związaną strzałę, na co książę potrząsnął nią by upewnić się, że grot i tym razem nie spadnie z drzewców. Nie spadł.

— Dobrze — oddając strzałę Mackeliemu. — Potrzebujesz jeszcze tylko dwudziestu, by wypełnić nimi kołczan.

Następnego dnia, późnym popołudniem, prastary las wypełnił się śmiechem i pluskiem wody, gdy Kith-Kanan wraz z Mackelim beztrosko pływali w jeziorze. Chłopiec radził sobie świetnie pod czujnym okiem Kith-Kanana, tak więc zdecydowali, że resztę dnia spędzą, pływając w kryształowych wodach.

Mackeli rozgarniał wodę rękami, rozglądając się dokoła w poszukiwaniu księcia. Chłopiec był zdecydowanie lepszym pływakiem niż jego siostra, jednak wciąż daleko mu było do Kith-Kanana.

— Gdzie się podziałeś, Kith? — rzekł, niepewnie obserwując powierzchnię wody. W tej samej chwili czyjaś ręka zamknęła się wokół jego lewej kostki i Mackeli wrzasnął przerażony. Poczuł, że coś podnosi go w górę i wyrzuca w powietrze. Śmiejąc się i krzycząc, przekoziołkował w powietrzu kilka stóp i z głośnym plaskiem wpadł do wody. Obaj — młodzieniec i chłopiec — wypłynęli na powierzchnię w tej samej chwili.

— To nie w porządku — rzekł Mackeli, odrzucając z twarzy kosmyki mokrych włosów. Jesteś ode mnie większy.

Kith-Kanan wyszczerzył zęby w uśmiechu.

— Pewnego dnia dogonisz mnie, Keli. — odparł. Odwracając się z gracją, popłynął ku widocznej nad brzegiem granitowej półce. Kiedy już podźwignął się na rozgrzany kamień, Mackeli zawołał:

— Chcę nauczyć się pływać tak jak ty. Poruszasz się w wodzie niczym ryba.

— Kolejny dowód mojej zmarnowanej młodości. — Po tych słowach wyciągnął się leniwie na kamiennym brzegu i zamknął oczy.

Kilka minut później coś przesłoniło grzejące jego ciało słoneczne promienie. Nie otwierając oczu, Kith-Kanan rzekł:

— Wiem, że tam jesteś, Keli. Słyszałem, jak się skradasz. Lepiej nie... hej!

Wydając z siebie zduszony okrzyk, książę usiadł na kamieniu. Ktoś mierzył w jego nagi brzuch zadziwiająco ostrą włócznią. Mrużąc oczy w jaskrawym świetle, młodzieniec podniósł przerażony wzrok. Dookoła siebie dostrzegł kilka par odzianych w miękkie mokasyny stóp — cztery ciemnoskóre postaci pochylały się tuż nad nim.

— Mackeli, mój miecz! — zawołał książę, zrywając się na równe nogi.

Chłopiec, który nawet na chwilę nie przerwał kąpieli, spojrzał na przyjaciela i roześmiał się głośno.

— Uspokój się, Kith! To tylko White-Lock. Kith-Kanan wytężył wzrok. Przesłaniając oczy, zdał sobie sprawę, że otaczające go cztery postaci to w rzeczywistości mężczyźni z plemienia Kagonesti. Wszyscy oni byli opaleni, muskularni i odziani w spodnie z jeleniej skóry. Na umięśnionych plecach dostrzegł łuki, pełne strzał kołczany i uszyte ze skóry jeleni worki. Ich naga skóra ozdobiona była malowanymi czerwoną, żółtą i błękitną farbą spiralami i wzorami. Najwyższy spośród czwórki — wyższy od Kith-Kanana o kilka cali — ozdobił swe kruczoczarne włosy jaskrawym pasemkiem bieli. Zarówno on, jak i jego towarzysze przyglądali się silvanestyjskiemu księciu z ciekawością i rozbawieniem.

Nagi i wciąż mokry od pływania w jeziorze Kith-Kanan postanowił zachować resztki swej książęcej godności. W czasie gdy Mackeli wyszedł z wody i witał czterech nieznajomych elfów, zawstydzony książę pospiesznie się ubierał.

— Błogosławieństwa Astarina niech będą z tobą, White-Locku, z tobą i twoimi ludźmi — rzekł Mackeli. Przyłożył obie dłonie do serca, a następnie — wierzchem do dołu — wyciągnął je przed siebie.

Kagonesti zwany White-Lockiem powtórzył gest chłopca.

— Z tobą również, Mackeli — rzekł uroczystym, głębokim głosem, wciąż nie odrywając wzroku od Kith-Kanana. — Czy przyprowadzasz teraz do świętego lasu osiedleńców?

Kith-Kanan zdawał sobie sprawę, że termin „osiedleńcy" miał na celu znieważyć jego osobę. Kagonesti byli plemieniem koczowników, którzy nigdy nigdzie nic budowali swych domostw. Zanim jednak zdążył odpowiedzieć, Mackeli rzekł:

— Kith jest mym przyjacielem i gościem, White-Locku. Czy zwyczaj okazywania grzeczności gościom zaginął już pośród Ludu?

Na twarzy White-Locka pojawił się delikatny uśmiech, po czym mężczyzna odparł:

— Błogosławieństwa Astarina niech będą z tobą, gościu Mackeliego.

— Czy ty i twoi myśliwi zaszczycicie mnie swą wizytą? — spytał Mackeli, naprędce zakładając ubrania.

White-Lock spojrzał na swych towarzyszy. Kith-Kanan nie zobaczył ani też nie usłyszał, aby pomiędzy mężczyznami doszło do jakiejkolwiek wymiany zdań, jednak chwilę później wysoki Kagonestyjczyk odparł:

— Ja i moi towarzysze nie chcielibyśmy przeszkadzać Strażniczce Lasu.

— Nie przeszkadzacie — odparł uprzejmie Mackeli.

Kith-Kanan był zaskoczony zmianą, jaka dokonała się w nieodpowiedzialnym chłopcu, który rozmawiał z mężczyznami w niezwykle spokojny i wyważony sposób. W zamian za to oni także zdawali się traktować go z wielkim szacunkiem. Po chwili Mackeli dodał:

— Na chwilę obecną Strażniczki nie ma w pobliżu. Jednak gdyby tu była, z pewnością zechciałaby was ugościć. Chodźcie więc, wymienimy opowieści. Od naszego ostatniego spotkania przydarzyła mi się niesamowita przygoda.

White-Lock jeszcze raz spojrzał na swych towarzyszy.

Po chwili wahania skinął jednak głową i wszyscy razem zaczęli kierować się ku polanie.

Zamykając pochód, Kith-Kanan z uwagą przyglądał się czterem mężczyznom. W czasie swych podróży dokoła zachodnich prowincji Silvanostu spotkał kilkoro Kagonesti, jednak ci porzucili koczowniczy tryb życia i prowadzili handel z żyjącymi na zachodzie ludźmi i Silvanesti. Wielu spośród nich nie malowało już swych ciał i nosiło cywilizowane ubrania. Ta czwórka z pewnością do nich nie należała

W miarę jak zbliżali się do polany, Mackeli przedstawił Kith-Kananowi pozostałych myśliwych. Byli nimi Sharp-Eye, brązowowłosy młodzieniec, zaledwie kilka cali niższy od White-Locka, Braveheart z włosami żółtymi niczym piasek i Otter. Ten ostatni był niższy od pozostałych, o głowę niższy od Kith-Kanana, a jego bladożółte oczy wyrażały ciągłe rozbawienie. Był jedynym spośród mężczyzn, który obdarzył elfiego księcia szczerym uśmiechem, który Kith-Kanan natychmiast odwzajemnił.

Kiedy w końcu dotarli na polanę, Mackeli zaprosił wszystkich, by usiedli pod ogromnym dębem. Sam zniknął we wnętrzu drzewa, by chwilę później powrócić z orzechami, jagodami i innymi owocami lasu. Podczas gdy White-Lock poczęstował się zaledwie garścią czerwonych jeżyn, jego towarzysze z entuzjazmem sięgnęli po łakocie.

— A więc, gościu Mackeliego, jak to się stało, że trafiłeś do lasu? — spytał White-Lock, wbijając wzrok w Kith-Kanana.

Książę zmarszczył brew.

— Jestem wędrowcem, White-Locku, i moje imię brzmi Kith. Używając go, zaszczyciłbyś mnie — odparł zjadliwie.

White-Lock skinął głową, wyglądając na zadowolonego. Kith-Kanan przypomniał sobie wówczas, że bardziej prymitywni spośród Kagonesti uważali za obrazę zwracanie się do osoby po imieniu, jeśli wcześniej im na to nie pozwolono. Teraz książę łamał sobie głowę, próbując sobie przypomnieć, co jeszcze wie na temat plemienia dzikich elfów.

— White-Locku! — zawołał zza pleców Kith-Kanana zdumiony głos. — Czym, w imię lasu, jest to stworzenie?

Jak jeden mąż wszyscy zgromadzeni odwrócili się w kierunku, z którego dobiegał krzyk. Na dalekim końcu polany młodzieniec zwany Otter z trwogą wpatrywał się w Arcuballisa. Gryf leżał skulony w cieniu potężnego drzewa. Chwilę później otworzył jedno oko i leniwie spojrzał na przerażonego elfa.

To Arcuballis odparł z dumą Kith-Kanan. Uśmiechnąwszy się w duchu, książę wydobył z siebie przeszywający gwizd. Słysząc to, Arcuballis poderwał się z ziemi, podczas gdy umykający przed gryfem Otter niemalże runął na ziemię. Kith-Kanan gwizdnął ponownie, z początku przenikliwie, później coraz ciszej. W odpowiedzi na jego wezwanie gryf rozwinął skrzydła i wrzasnął przeraźliwie, imitując gwizd księcia. Z kolejnym gwizdnięciem Arcuballis złożył skrzydła i Z gracją przemaszerował przez polanę, zatrzymując się zaledwie kilka stóp od zdumionych mężczyzn.

Kith-Kanan poczuł niewypowiedzianą radość, widząc że nawet White-Lock jest pod wrażeniem majestatu Arcuballisa. Chwilę później przywódca Kagonesti nakazał Otterowi dołączyć do grupy.

— Cóż to za bestia, Kith? — spytał z zainteresowaniem.

— Arcuballis jest gryfem; mym rumakiem i przyjacielem. — Kith-Kanan zagwizdał po raz kolejny i Arcuballis położył się z powrotom na ziemi. W przeciągu kilku sekund stworzenie zamknęło oczy i zapadło w sen.

— Jest piękny, Kith! — wykrzyknął z entuzjazmem Otter — Czy potrafi latać? — W raczy samej.

— Byłbym zaszczycony, gdybyś wziął mnie na przejażdżkę!

— Otter — wtrącił ze zdenerwowaniem White-Lock. Smutek zastąpił dotychczasową radość na twarzy młodzieńca i Otter przycupnął na ziemi.

Kith-Kanan uśmiechnął się przyjaźnie do żółtookiego Kagonesti, podczas gdy głos zabrał mężczyzna zwany Sharp-Eye.

— Mackeli, mówiłeś, że chcesz się podzielić z nami pewną opowieścią — rzekł. — Opowiedz nam zatem o swej wielkiej przygodzie.

Wszyscy Kagonesti usiedli wygodnie, by wysłuchać historii. Nawet Otter oderwał wzrok od Arcuballisa i całą swą uwagę skupił na chłopcu. Kith-Kanan wiedział, że dzikie elfy były doskonałymi gawędziarzami. Rzadko, jeśli w ogóle, cokolwiek spisywali. Ich historia i rozmaite wieści z pokolenia na pokolenie przekazywane były ustnie. Jeśli spodoba im się historia Mackeliego, poszczególne plemiona będą ją sobie przekazywać tak długo, aż usłyszy ją każdy Kagonesti na Krynnie.

Mackeli szeroko otworzył swe zielone oczy. Spojrzał po kolei na każdego z czterech mężczyzn, po czym rozpoczął opowieść.

— Zostałem uprowadzony przez złego czarownika, zwanego Voltorno — rzekł, ściszając głos.

Kith-Kanan potrząsnął z rezygnacją głową. W końcu Mackeli zdobył dla swej historii nową publiczność i nie zawiódł swych słuchaczy. Żaden z Kagonesti nie poruszył nawet palcem, gdy chłopiec raczył ich opowieścią o porwaniu, pościgu Kith-Kanana i Anayi, a także pojedynku księcia z Voltornem. Ciszę przerwał jedynie triumfalny okrzyk Ottera, który wyrwał się z jego piersi w chwili, gdy Mackeli opowiedział, jak wraz z Kith-Kananem uciekli ludziom Voltorna na grzbiecie Arcuballisa.

Kiedy historia dobiegła końca, mężczyźni spojrzeli na Kith-Kanana z nieukrywanym szacunkiem. Widząc to, książę wyprostował się z dumą.

— Dobrze wałczyłeś przeciwko ludziom, Kith — zakończył Sharp-Eye. Pozostali w milczeniu pokiwali głowami.

— Wielka szkoda, że nie możemy spotkać się ze Strażniczką Lasu, Mackeli — rzekł White-Lock. — Widzieć ją to prawdziwy zaszczyt i przyjemność. Wszak jest ona tą, która wędruje w towarzystwie bogów i przemawia Z wielką mądrością.

Słysząc te słowa, zaskoczony Kith-Kanan parsknął.

— Anaya? — wykrzyknął z niedowierzaniem i niemalże natychmiast pożałował swego zachowania. Kagonesti, łącznie z wesołym Otterem, spojrzeli nań z wyrzutem.

Nie okazujesz szacunku Strażniczce, Kith — rzekł White-Lock, patrząc gniewnie na księcia.

— Wybaczcie. Nie chciałem nikogo znieważyć — odparł przepraszająco Kith-Kanan. Jestem czegoś niezmiernie ciekaw, White-Locku. Już wcześniej spotykałem na swej drodze elfy Kagonesti, jednak te, z którymi miałem do czynienia, w niczym was nie przypominały. Był bardziej... hmm...

— Gdzie spotykałeś te elfy? — wtrącił White-Lock. — Na zachodzie — odparł Kith-Kanan. — W zachodnich prowincjach Silvanesti.

— Osiedleńcy — rzekł z odrazą Sharp-Eye. Braveheart potarł dłonie, jak gdyby chciał je umyć, a następnie odsunął je od siebie.

— Ci, których spotkałeś, przyjęli tryb życia, jaki prowadzą osiedleńcy — odparł ponurym głosem White-Lock. — Odwrócili się plecami od tego, co prawdziwe.

Kith-Kanana zaskoczyła malująca się na twarzach mężczyzn nienawiść. Podjąwszy decyzję, iż nie wypada drażnić gości Mackeliego, natychmiast zmienił temat. Braveheart, czym zasłużyłeś sobie na owo imię?

Mężczyzna zaczął gestykulować w kierunku White-Locka. Kith-Kanan zastanawiał się, czy i tym razem popełnił nietakt, pytając o jego imię, jednak White-Lock nie wydawał się zdenerwowany.

— Braveheart urodził się niemy, jednak niezwykłe umiejętności łowcy i wojownika zdobyły dla niego to zaszczytne imię. — W oczach myśliwego pojawiło się rozbawienie. — Czy wszyscy ludzie z twojego plemienia są równie dociekliwi jak ty, Kith?

Kith-Kanan wyglądał na rozgoryczonego.

— Nie. Moja ciekawość już wcześniej przysparzała mi wiele kłopotów.

Słysząc te słowa, wszyscy wybuchnęli gromkim śmiechem. Następnie Kagonesti podnieśli się z ziemi. White-Lock przyłożył dłonie do serca i wyciągnął je; najpierw ku Mackeliemu, a następnie w kierunku Kith-Kanana. Zarówno chłopiec, jak i książę odwzajemnili pozdrowienie.

— Błogosławieństwa Astarina niech będą z wami oboma — rzekł ciepło mężczyzna. — Przekażcie Strażniczce wyrazy naszego szacunku.

— Tak też uczynimy. Błogosławieństwa dla was wszystkich — odparł Mackeli.

— Żegnajcie — zawołał za nimi Kith-Kanan. Wraz z ostatnim, pożegnalnym gestem Ottera myśliwi zniknęli w leśnej głuszy.

Mackeli zebrał resztki jedzenia i zaniósł je z powrotem do wnętrza drzewa. Kith-Kanan stał bez ruchu, wpatrując się w miejsce, gdzie jeszcze chwilę temu zniknęli czterej elfowie.

— Są dziwni — zastanawiał się głośno. — Iz całą pewnością nie dbają o swych „bardziej udomowionych" braci. Myślałem, że ci, których spotkałem, byli dużo mniej prymitywni. — Zachichotał. — No i sposób, w jaki mówili o Anayi. Jak gdyby była jakąś boginią!

— To dobre elfy — rzekł Mackeli, wychodząc z drzewa. — Jedyne, czego chcą, to żyć w harmonii z lasem, jak czynią już od wieków. Większość ludzi traktuje ich jednak jak dzikusów. — Spoglądające na Kith-Kanana zielone oczy były pełne wyrzutu. — Z tego, co opowiadałeś mi o swych pobratymcach, śmiem twierdzić, że Silvanesti czynią dokładnie to samo.

Minęło kilka kolejnych tygodni. Zajście z elfami Kagonesti głęboko utkwiło w pamięci Kith-Kananowi, który nie przestawał rozmyślać o słowach Mackeliego. Wciąż jednak coraz bardziej niepokoił się o Anayę. Starał się wypytywać o nią chłopca, jednak ten wciąż pozostawał obojętny. Mimo iż wiedział, ze elfka potrafiła o siebie zadbać, Kith-Kanan coraz bardziej przejmował się jej nieobecnością. Nocami zaczął śnić, że kobieta przyzywa go z głębi lasu, bezustannie powtarzając jego imię. Podążając za jej głosem, młodzieniec wchodził do mrocznych trzewi lasu i kiedy zdawało mu się, że ją znalazł, budził się. Sen ten stał się niezwykle frustrujący.

Wraz z upływem czasu Anaya zaczęła także okupować jego myśli na jawie. Książę ogłosił się jej przyjacielem. Czy w istocie chodziło tu o coś więcej? To, co czuł względem tej kobiety, zdecydowanie różniło się od tego, co zawiązało się pomiędzy nim a Mackelim. Czy to możliwe, aby pokochał Anayę? Przecież dopiero zaczęli się poznawać, zanim kobieta zniknęła. Wciąż jednak Kith-Kanan martwa się o nią, śnił o niej i tęsknił za nią.

Pewnej przyjemnej nocy obaj z Mackelim zasnęli na zewnątrz drzewa. Książę pogrążony był w głębokim i — choć raz — pozbawionym marzeń śnie, kiedy coś niewidzialnego szarpnęło jego umysłem. Młodzieniec otworzył oczy i usiadł wyprostowany na ziemi, obracając głowę to w jedną, to w drugą stronę. Czuł się dokładnie tak, jak gdyby wyrwał go ze snu nagły ryk burzy. Jednak skulony obok Mackeli spał dalej niewzruszony, zaś stworzenia nocy nadal świergotały i porykiwały.

Śpiący w ubraniu Kith-Kanan wyprostował swą tunikę i z powrotem położył się na ziemi. Był kompletnie rozbudzony, kiedy jakaś nienazwana rzecz po raz kolejny przywołała go z oddali. Przyciągany przez coś, czego nie był nawet w stanie zobaczyć, książę wstał i opuścił polanę. Wędrówka nie była łatwa, jako że srebrny księżyc zaszedł już, a czerwony — idąc w jego ślady — wisiał tuż nad ziemią. Przypominał teraz upiorną, szkarłatną kulę, ledwie widoczną pośród drzew, Kith-Kanan szedł ścieżką prowadzącą do jeziora. Cokolwiek go wzywało, przyciągało go właśnie do tego miejsca. Kiedy jednak dotarł do celu, nie zauważył nikogo ani niczego. Chwilę później zanurzył dłoń w zimnej wodzie i ochlapał nią twarz.

Podczas gdy książę przyglądał się swemu odbiciu, tuż obok w tarli jeziora pojawiła się druga postać. Przerażony Kith-Kanan cofnął się i odwrócił, chwytając dłonią rękojeść sztyletu. Dopiero wówczas zauważył stojącą zaledwie kilka stóp od niego Anayę.

— Anaya! — jęknął z ulgą. — Nic ci nie jest. Gdzie się podziewałaś?

— Wezwałeś mnie — odparła obojętnie. Jej oczy zdawały się emanować przedziwnym, wewnętrznym blaskiem. — Twoje wezwanie było niezwykle silne. Jakkolwiek bym się starała, nie mogłam się mu oprzeć. Kith-Kanan potrząsnął głową.

— Nie rozumiem — przyznał szczerze.

Kagonesti podeszła bliżej i spojrzała mu w oczy. Jej niepomalowana twarz zdawała się piękna w czerwonym świetle księżyca.

— Twoje serce przemówiło do mojego, Kith, i nie mogłam nie odpowiedzieć na jego wezwanie. Oboje zostaliśmy tu przyciągnięci.

Dopiero teraz Kith-Kananowi zdało się, że wszystko rozumie. Opowieść o tym, że serca potrafią ze sobą rozmawiać, była czymś, o czym Kith-Kanan słyszał w przeszłości. Mówiło się, że Silvanesti potrafią czynić tajemnicze wezwania znane jako „Przywołanie". Podobno działało ono na wielkie odległości i nie można było mu się oprzeć. Jednak Kith-Kanan nie poznał do tej pory nikogo, kto faktycznie uczynił coś podobnego.

Chwilę później podszedł do Anayi i położył dłoń na jej policzku. Kagonesti drżała

— Boisz się? — spytał cicho.

— Nigdy wcześniej tak się nie czułam — szepnęła.

— Jak się czujesz?

— Chcę biec. — odparła na głos, jednak nawet nie drgnęła.

— Wiesz o tym, że ty także mnie wzywałaś? Właśnie spałem na polanie, kiedy coś mnie obudziło; coś ściągnęło mnie do źródła. Nie mogłem się temu oprzeć. — Pomimo chłodu nocy policzek Anayi był ciepły. Kith-Kanan ujął w dłonie jej twarz. — Anayo, tak bardzo martwiłem się o ciebie. Kiedy nie wróciłaś, myślałem, że mogło ci się coś przydarzyć.

— Coś się wydarzyło — odparła słabym głosem. — Cały ten czas, kilka tygodni, medytowałam i myślałam o tobie. Tak wiele uczuć kłębiło się w mym sercu. — Ja również byłem niespokojny — wyznał książę. — Nocami leżałem rozbudzony, starając się uporządkować swe własne uczucia. — Uśmiechnął się do niej. — Wkradałaś się nawet do mych snów. Anayo.

Jej twarz wykręcił grymas bólu.

— To nie w porządku.

— Dlaczego? Czy aż do tego stopnia jestem ci niemiły?

— Jestem zrodzona z lasu! Żyję w tym lesie dziesięć razy dłużej, niż ty liczysz sobie lat; sama, zupełnie sama. Dopiero niedawno zabrałam Mackeliego...

— Zabrałaś Mackeliego? A więc nie jest on twoim bratem, prawda?

Anaya z rozpaczą spojrzała w oczy księcia.

— Nie. Zabrałam go z domu rolnika. Byłam samotna. Potrzebowałam kogoś, z kim mogłabym porozmawiać...

Pustka w jej oczach i wypełniający każde jej słowo ból mocno poruszyły Kith-Kanana. Młodzieniec obiema rekami chwycił jej ramiona. W odpowiedzi Anaya oplotła ręce wokół jego talii i żarliwie przywarła do jego ciała. Chwilę później wyśliznęła się z jego objęć i rzekła;

— Chcę ci coś pokazać. — Po tych słowach weszła do jeziora.

— Dokąd zmierzamy? — spytał Kith-Kanan, zanurzając się w zimnej wodzie.

— Do mojej kryjówki. — Anaya chwyciła go za rękę i ostrzegła: — Nie puszczaj jej.

Wśliznęli się pod powierzchnię wody. Jezioro było równie chłodne i czarne jak serce Takhisis, jednak Anaya bez ustanku płynęła w dół, rozgarniając wodę smukłymi nogami. Coś twardego otarło się o ramię Kith-Kanana i kiedy książę wyciągną! dłoń, poczuł pod palcami gładką skałę. Byli w tunelu. Chwilę później Anaya zatrzymała się na dnie jeziora i z całej siły odepchnęła się ku górę. Kith-Kanan posłusznie pozwolił, aby Kagonesti pociągnęła go za sobą i niemal natychmiast oboje wynurzyli się ponad powierzchnią wody.

Rozgarniając wodę rękoma, Kith-Kanan ze zdziwieniem rozejrzał się dookoła. Wznoszące się około piętnastu stóp nad ich głowami białe sklepienie zalane było delikatnym, białym światłem. Sufit był gładki i mlecznobiały, podczas gdy ściany podwodnej jaskini zdobiły najpiękniejsze ścienne malowidła, jakie Kith-Kanan kiedykolwiek widział. Przedstawiały one rozmaite sceny z życia lasu: mgliste wąwozy, ryczące wodospady i głębokie, ponure gaje.

— Chodź — rzekła Anaya, ciągnąc Kith-Kanana za rękę. Młodzieniec popłynął za nią aż do chwili, gdy poczuł pod stopami twardą skałę. Nie było to jednak spadziste dno naturalnej sadzawki. Chwilę później natrafił na wycięte w kamieniu gładkie schody i wraz z Anayą wyszedł z wody.

Zarówno schody, jak i podłogę jaskini wykonano z tego samego kamienia co sufit — gładkiej, białej skały, której Kith-Kanan w żaden sposób nie był w stanie rozpoznać.

Samą jaskinie dzielił pośrodku rząd smukłych, kanelowanych zwartych kolumn, które zwężały się ku górze. Zdawało się, że wszystkie one są solidnie połączone ze stropem i podłogą groty.

Anaya zwolniła uścisk nu dłoni Kith-Kanana i pozwolił, by książę sam przyjrzał się z bliska jej podwodnej kryjówce. Młodzieniec bez słowa podszedł do źródła delikatnego, mlecznobiałego światła — trzeciej, wznoszącej się nad wodą kolumny. Emanował z niej zarówno delikatny blask, jak i przyjemne ciepło. Wahając się przez chwile. Kith-Kanan wyciągnął dłoń i dotknął przezroczystego kamienia

— Wydaje się żywa. — Z uśmiechem odwrócił się ku swej towarzyszce.

— Bo taka właśnie jest. — rozpromieniła się Anaya.

Ściany po prawej stronie kolumnady ozdobione były niezwykłej urody płaskorzeźbami, wypukłymi rytami, przedstawiającymi elfki Kith-Kanan dopatrzył się czterech kobiet, wszystkie przedstawiono w rzeczywistych rozmiarach i oddzielono od siebie innym gatunkiem rzeźbionego drzewa.

Anaya stanęła u boku księcia, a on w odpowiedzi czule objął ją ramieniem.

— Co one oznaczają? — spytał, wskazując dłonią płaskorzeźby.

— To Strażniczki Lasu — odparła z dumą. — Te, które były tu przede mną. Żyły tak, jak żyję ja, strzegąc lasu przed grożącymi mu niebezpieczeństwami. — Podeszła do płaskorzeźby najbardziej oddalonej od sadzawki. — To Camirene. Była Strażniczką Lasu tuż przede mną. — Po tych słowach przesunęła się na prawo, stając przed postacią kolejnej kobiety. — Oto Ulyante. — Podeszła do trzeciej płaskorzeźby. — To Delarin. Zginęła, przepędzając z lasu smoka. — Anaya dotknęła opuszkami palców płaskorzeźb emanujących ciepłem, podczas gdy Kith-Kanan przyglądał się im z niemą fascynacją. — A to — rzekła Kagonesti, stając przed postacią ostatniej z kobiet — to Ziatia, pierwsza Strażniczka Lasu. — Po tych słowach splotła dłonie i złożyła kobiecie głęboki pokłon. Kith-Kanan jak urzeczony wodził oczami od jednej płaskorzeźby do drugiej.

— To piękne miejsce — rzekł z szacunkiem.

— Kiedy coś innie martwi, przychodzę tu, by odpocząć i zebrać myśli — odparła Anaya, wskazując dłonią podwodną grotę.

— Czy to tu byłaś właśnie przez wszystkie te tygodnie? — spytał.

— Tak. Tu i w lesie. Ja... ja wielokrotnie obserwowałam cię w czasie snu. — Spojrzała głęboko w oczy księcia.

Kith-Kanan z trudem ogarniał wszystko dookoła. Piękna jaskinia zdawała się dawać tyle samo odpowiedzi, ile skrywała tajemnic. Była niczym stojąca przed nim niezwykłej urody elfka. Tej nocy odpowiedziała na wiele jego pytań, jednak w jej głębokich oczach znajdował jeszcze więcej tajemnic i pytań, na które nie było odpowiedzi. Tymczasem jednak postanowił poddać się radości, jaką czuł w sercu; radości z tego, że odnalazł kogoś, komu na nim zależało i na kim zależało jemu samemu. A naprawdę zależało mu na Anayi.

— Wydaje mi się, że cię kocham. Anayo — rzekł czule, pieszcząc jej policzek.

Kobieta oparła głowę o jego pierś.

— Błagałam Panią Lasu, aby cię odesłała, jednak nie chciała tego uczynić. „To ty musisz podjąć decyzje", powiedziała. — Po tych słowach przywarła do Kith-Kanana z przerażającą siłą.

Młodzieniec delikatnie uniósł jej brodę i schylił się, by złożyć na jej ustach pierwszy pocałunek. Anaya nie była delikatną, płochliwą elfią panną. Ciężkie życie w leśnej głuszy sprawiło, że stała się twarda i silna, jednak całując ją, Kith-Kanan mógł wyczuć wstrząsające jej ciałem dreszcze.

Chwilę później Kagonesti uciekła jego ustom.

— Nie będzie to zwyczajna miłość — rzekła, wbijając wzrok w księcia. Jeśli mamy być razem, musisz przysiąc, że będziesz mój na wieki.

Kith-Kanan pamiętał, jak szukał Anayi w swoich snach; jak przerażony i samotny czuł się, kiedy nie mógł jej odnaleźć.

— Tak. Anayo. Na wieki. Chciałbym móc ci ofiarować klejnot gwiazd, jednak Voltorno zabrał go wraz z innymi moimi rzeczami. — Widząc, że kobieta nie rozumie jego słów, wytłumaczył jej znaczenie kamienia. Chwilę później Anaya skinęła głową. — Tu w lesie nie dajemy sobie klejnotów. Nasze najświętsze obietnice pieczętujemy krwią. — Po tych słowach wzięła dłoń Kith-Kanana i klękając nad brzegiem sadzawki, delikatnym szarpnięciem ręki nakazała mu uczynić to samo. Położywszy swoją dłoń na krawędzi ostrej skały, przycisnęła ją do kamienia. Kiedy oderwała dłoń, jej wnętrze było wilgotne od krwi. Kith-Kanan zawahał się przez moment, po czym sam skaleczył swą rękę o krawędź przezroczystej skały. Teraz ponownie spletli dłonie, wzajemnie dotykając widocznych w nich ran. Krew Królewskiego Rodu Silvanesti połączyła się z krwią zrodzonych w głębi lasów dzikich elfów Kagonesti.

Anaya zanurzyła ich splecione dłonie w krystalicznie czystej wodzie.

— Na krew, i wodę, ziemię i niebo, na liść i konar, przysięgam cię kochać i opiekować się tobą, tak długo, jak chodziła będę po ziemi, tak długo, jak oddychała będę powietrzem.

— Na Astarina i E’li, przysięgam cię kochać i opiekować się tobą do końca moich dni. — Kith-Kanan poczuł nagle zawroty głowy, jak gdyby zdjęto z jego ramion potworne brzemię. Być może było to brzemię jego gniewu, który spoczął na nim, gdy w złości opuszczał Silvanost.

Anaya wyciągnęła z wody ich splecione dłonie i widoczne na nich rany zagoiły się.

— Chodź — rzekła, podczas gdy Kith-Kanan przyglądał, się temu ze zdziwieniem.

Chwile później wspólnie udali się na tyły jaskini, z dala od sadzawki. Tam jak zauważył książę — kończyła się przezroczysta, mlecznobiała skała. Zastępowała ją gruba ściana poskręcanych korzeni drzew i wpuszczone w podłogę owalne loże, wyściełane miękkimi skórami zwierząt.

Wolno, niezwykle wolno, Anaya położyła się na skórach, patrząc na Kith-Kanana oczami pełnymi miłości. Siadając obok i biorąc w dłonie smukłe palce Kagonesti, młodzieniec poczuł nagle przyspieszone bicie własnego serca. Podnosząc jej dłonie do ust, szepnął:

— Nie wiedziałem.

— Czego?

— Nie wiedziałem, że tak wygląda prawdziwa miłość. — Uśmiechnął się, pochylając się nad Anayą. Jej oddech rozlewał się ciepłem po jego twarzy. — I — dodał miękko — nie wiedziałem, że jesteś kimkolwiek poza dziką panną, która tak bardzo miłuje życie w leśnych ostępach.

— Oto właśnie, kim jestem — odparła Anaya.

Tej nocy rozmawiali o wielu rzeczach, podczas gdy cały kolejny dzień spędzili w sekretnej jaskini. Kith-Kanan opowiedział Anayi o Hermathyi i Sithasie, czując, jak wraz z owym wyznaniem jego serce staje się dużo lżejsze. Obecne w nim złość i frustracja zniknęły, jak gdyby nigdy ich tam nie było. Młodzieńcza namiętność, jaką czuł do Hermathyi, w niczym nie przypominała głębokiej miłości, którą darzył Anayę. Wiedział, że w Silvanoście znajdą się tacy, którzy nie zrozumieją jego uczucia do Kagonesti. Nawet jego własna rodzina byłaby zszokowana; tego był pewien. Tym jednak się nie przejmował, wypełniając swój umysł tylko dobrymi, szczęśliwymi myślami.

Jedyną rzeczą, przy której uparcie obstawał i na którą Anaya w końcu przystała, było to, aby powiedzieć Mackeliemu prawdę o pochodzeniu chłopca. Kiedy opuścili jaskinię i powrócili do pradawnego dębu, znaleźli go siedzącego na jednej z niskich gałęzi, jedzącego wieczorny posiłek.

Kiedy Mackeli zauważył nadchodzącą parę, płynnym ruchem zeskoczył z drzewa, lądując tuż przed nimi. Natychmiast dostrzegł malującą się na ich twarzach radość i widząc, że idą, trzymając się za ręce, zażądał wyjaśnień.

— Czy wy dwoje w końcu staliście się przyjaciółmi? Anaya i Kith-Kanan spojrzeli na siebie j stała się przedziwna rzecz; na twarzy kobiety zakwitł promienny uśmiech.

— Jesteśmy czymś więcej niż tylko przyjaciółmi — rzekła słodkim głosem.

Chwilę później cala trójka usiadła na ziemi, opierając się plecami o potężny pień starego dębu. Kiedy Anaya opowiedziała Mackeliemu prawdę o jego przeszłości za chmur wychynęło słońce i na polane posypały się czerwone, jesienne liście.

— Nie jestem twoim brałem? — spytał Mackeli, kiedy Anaya skończyła opowieść.

— Jesteś nim — odparła z uporem — choć nie pochodzimy z tej samej krwi.

— Skoro więc zostałem odebrany swoim rodzicom — ciągnął chłopiec — komu ty zostałaś odebrana, Ny? — Tego nie wiem i nigdy się nie dowiem. Camirene wykradła mnie rodzicom, tak samo jak ja wykradłam cię twoim. — Zawstydzona spuściła wzrok, patrząc na ziemię.

— Potrzebowałam dziewczynki, aby stała się po mnie kolejną Strażniczką Lasu. Tak bardzo się spieszyłam, że nawet nie zauważyłam, że jesteś chłopcem.

Kith-Kanan położył dłoń na ramieniu Mackeliego.

— Nie będziesz się zbytnio złościł?

Mackeli podniósł się z ziemi i wolnym krokiem oddalił się od swych towarzyszy. Kaptur ześliznął się z jego głowy, odsłaniając białe włosy Silvanesti.

— Wszystko jest takie dziwne — rzekł zmieszany. — Nigdy nie znałem innego życia niż to, które prowadziłem w lesie. Spojrzał na Anayę. — Chyba nie jestem zły. Jestem... oszołomiony. Zastanawiam się, kim bym się stał, gdybym ja... gdyby Anaya..

— Rolnikiem — odparła Kagonesti. — Twoi rodzice byli rolnikami. Sadzili warzywa.

Po tych słowach zaczęła opowiadać, jak z chwilą, gdy uświadomiła sobie, że zamiast dziewczynki zabrała chłopca, próbowała oddać Mackeliego rodzicom, jednak zastała ich dom opuszczony. Tak więc wychowywała Mackeliego jak swojego brata.

Chłopiec wciąż wydawał się wstrząśnięty historią porwania. W końcu z widocznym trudem i wahaniem spytał:

— Czy będziesz musiała znaleźć dziewczynkę, aby ją wychować i uczynić swoją następczynią?

Anaya spojrzała ponad jego ramieniem na Kith-Kanana. — Nie. Tym razem Strażniczka Lasu sama urodzi swoją następczynię. — Kith-Kanan wyciągnął ku niej smukłą dłoń. Kiedy ją przyjęła, Mackeli połączył ich splecione dłonie uściskiem własnych rąk.

15

Dzień Trzech Księżyców, rok Jastrzębia

Ambasador Thorbardinu przybył do Silvanostu w Dzień Trzech Księżyców, w czasie pomiędzy jesienną równonocą a zimowym przesileniem. Imię krasnoluda brzmiało Dunbarth, jednak dla większości znanych mu osób był on po prostu Ironthumbem. W latach młodości Dunbarth był mistrzem zapasów. Teraz, w podeszłym wieku, siał się szanowanym i najbardziej rozsądnym spośród doradców króla Thorbardinu. Dunbarth przybył do stolicy elfów z niewielką świtą: swym sekretarzem, czterema skrybami, czterema konnymi kurierami, skrzynką pełną pocztowych gołębi, szesnastoma krasnoludzkimi wojownikami i osobistym strażnikiem. Ambasador podróżował w wysokim, zamkniętym powozie, całkowicie wykonanym z metalu. Nawet jeśli cienkie mosiężne, żelazne i brązowe płyty wykute byty z mistrzowską precyzją krasnoludzkiej rasy, powóz wciąż zdawał się niesamowicie ciężki. Osiem koni ciągnęło ową żelazną konstrukcję, w środku której — oprócz Dunbartha — podróżowali jego pomocnicy. Jadąca za powozem eskorta wojowników dosiadała mocnej budowy krótkonogich koni, które choć nie sprawiały wrażenia zadziwiająco szybkich, obdarzone były wyjątkową wytrzymałością Krasnoludzką drużyna została powitana na zachodnim brzegu Thon-Thalasu przez Sithasa i dwunastu wojowników silvanestyjskiej gwardii honorowej.

— Witam cię, lordzie Dunbarth! — rzekł serdecznie Sithas.

Ambasador stanął na jednym ze stopni, które znajdowały się tuż pod drzwiami powozu. Pozostając tam, zdawał się na tyle wysoki, by wymienić z Sithasem serdeczny uścisk. Tym samym uniknął krępującej sytuacji, kiedy to dużo wyższy elf musiałby się pochylić, aby powitać królewskiego gościa.

— Życie i zdrowie niech będą z tobą, synu Mówcy — zagrzmiał Dunbarth. Jego nogawkę i tunika wykonane były z brązowego płótna i skóry, jednak oprócz nich krasnolud odziany był w krótką, purpurową pelerynę i jasnobrązowy kapelusz z niezwykle szerokim rondem. Zza zawiązanej wokół kapelusza wstążki sterczało krótkie piórko, odpowiadające kolorem szerokiemu, jasnoniebieskiemu pasowi ambasadora. Strój Dunbartha stanowił uderzający kontrast w porównaniu z elegancką prostotą szaty i sandałów Sithasa. Książę uśmiechnął się.

— Zorganizowaliśmy dla twej drużyny transport — Machnięciem dłoni wskazał zacumowane na brzegu rzeki dwie potężne barki.

— Czy zechcesz podróżować w moim towarzystwie, synu Sithela? — dostojnym głosem spytał krasnolud.

— Będę zaszczycony.

Chwilę później ambasador na powrót zniknął we wnętrzu powozu. Widząc to. Sithas uchwycił się metalowej balustrady i wszedł do środka żelaznej konstrukcji. Sklepienie powozu było na tyle wysokie, że książę mógł stać w nim swobodnie wyprostowany. Mimo to Dunbarth nakazał swemu sekretarzowi — śniademu, młodemu krasnoludowi — ustąpić miejsca królewskiemu gościowi i Sithas przycupnął na jednym z siedzeń. Tuż za powozem ustawili się eskortujący Sithasa gwardziści, powiewając przywiązanymi do pozłacanych włóczni chorągiewkami.

— Zadziwiająca rzecz, ten powóz — rzekł uprzejmie książę. — Czy w całości zrobiony jest z metalu?

— W rzeczy samej, szlachetny książę. Nie ma tu nawet śladu drewna czy tkaniny!

Sithas dotknął ozdabiających boczne okienka srebrnych zasłon. Krasnoludy najwyraźniej wykonały je z metalu tak szlachetnego, iż w dotyku przypominał materiał.

— Po co budować coś w ten sposób? — spytał. — Czyż drewno nie byłoby lżejsze?

Dunbarth oparł ręce na potężnym, okrągłym brzuchu.

— Oczywiście, że byłoby lżejsze. Jednak jest to oficjalny powóz ambasadorów Thorbardinu, którzy podróżują poza granicami kraju, tak więc został wykonany po to, by zaprezentować umiejętności mojego ludu w obróbce metalu — odparł z dumą krasnolud.

Przy wtórze wrzasków i trzasku biczów ciężki powóz wjechał na pokład barki. Wkrótce konie zostały odwiązane, ustawione wzdłuż karocy i zarówno powóz, jak i eskortująca go drużyna zajęli miejsca na pokładzie.

— Chciałbym zobaczyć elfy, które wiosłując, będą przeprawiać się przez rzekę!

— Nie mamy potrzeb, aby tak okrutnie traktować naszych obywateli — odparł gładko Sithas.

— Jednak proszę patrzeć, jeśli to uszczęśliwi waszą lordowską mość.

Dunbarth oparł łokieć o krawędź okna i spojrzał w kierunku sterburty. Mistrz barki, stary elf z żółtymi włosami i mahoniową skórą, wspiął się na drewniany reling i przyłożył do ust mosiężną trąbkę. Z wnętrza instrumentu wydobyła się pojedyncza nuta, która stopniowo zniżała się do głębokiego pomruku.

Pośrodku rzekł pojawił się na chwilę okrągły, zielony garb, który następnie zniknął pod powierzchnią wody. Tuż za nim na powierzchni pojawiły się potężne zmarszczki — tak wielkie, że gdy dotarły do brzegu rzeki, zalały wodą przywiązany do kamiennego słupka rząd smukłych łódek. Ogromna barka zakołysała się na falach.

Po chwili nad powierzchnią wody wyrósł kolejny garb; tym razem jednak zdawał się podnosić coraz wyżej. W niedługim czasie garb zmienił się w zieloną i lśniącą, zbudowaną z setek kanciastych płyt kopułę. Z przodu kopuły pojawiło się czoło masywnej, zielonej głowy. Ogromne, pomarańczowe oko z pionową, czarną źrenicą rozmiaru dorosłego krasnoluda zdawało się oceniać nieruchomą barkę. Na końcu trójkątnej głowy dwa wielkie niczym beczki nozdrza wzbiły w powietrze kłęby pary.

— Toż to potwór! — ryknął Dunbarth. — Na Reorksa! — W panice próbował dobyć miecza, zapominając, ze nie ma go przy sobie.

— Nie, mój panie — rzekł uspokajająco Sithas. — Może jest to i potwór, jednak oswojony. Oto nasz zaprzęg do dalekiego brzegu.

Stojący na pokładzie barki krasnoludzcy wojownicy muskali palcami rękojeści swych ciężkich toporów, mrucząc coś między sobą. Wyhodowany przez elfów gigantyczny żółw podpłynął do tępego dziobu barki, nękając cierpliwie, aż jej mistrz wraz z dwoma pomocnikami przejdą po ogromnej skorupie i przy wiążą I iny do grubego, mosiężnego łańcucha, którym opasana była skorupa stworzenia. Jedna z tylnych łap żółwia delikatnie uderzyła w barkę, ścinając z nóg wyraźnie zdenerwowanych krasnoludzkich żołnierzy. Żelazne koła powozu z głośnym skrzypnięciem stoczyły się kilka cali do tyłu.

— Cóż za stworzenie! — wykrzyknął zafascynowany Dunbarth. — Czy potwory te żyją wolno w odmętach tej rzeki, książę Sithasie?

— Nie, mój panie. Na rozkaz mego dziadka, Mówcy Silvanosa, kapłani Błękitnego Feniksa użyli swej magii, by wyhodować rasę gigantycznych żółwi, które odtąd służą nam jako konie pociągowe. Oczywiście są niesamowicie silne i — jak to żółwie — długowieczne. — Sithas ponownie zajął miejsce na sprężystej, metalowej ławeczce.

Mistrz barki po raz kolejny zadął w róg i potężny gad ruszył w kierunku oddalonego o milę brzegu wyspy Fallan. Uczepione jego skorupy liny napięły się i barka drgnęła. Chwilę później Sithas usłyszał głośny brzęk, który powiedział mu, że oto krasnoludzcy wojownicy znowu stracili grunt pod nogami. Na myśl o tym książę ledwo powstrzymał się od uśmiechu.

— Czy kiedykolwiek przedtem byłeś już w Silvanoście, lordzie Dunbarth? — spytał z szacunkiem.

— Nie, nie miałem jeszcze tej przyjemności. Mój wuj, Dundevin Stonefoot, przybył tu niegdyś w imieniu naszego króla.

— Pamiętam — rzekł Sithas. — Byłem wówczas małym chłopcem. To było pięćdziesiąt lat temu.

Kiedy dotarli na środek rzeki, barka zaczęła gwałtownie wznosić się i opadać. Nasilający się wiatr kołysał nią na boki, jednak ogromny żółw nie zwracał na to najmniejszej uwagi, ze spokojem zmierzając do celu. Przewożąca ważący kilka ton metalowy powóz, krasnoludy, Dunbartha, Sithasa i nieliczny oddział, w którego asyście przybył książę, barka podskakiwała na wodzie niczym korek.

Wraz ze wzmagającym się wiatrem niebo zasnuły grube, szare chmury, które nieprzerwanym potokiem płynęli na północ Sithas przyglądał się im nieufnie, jako że zima zazwyczaj była w Silvanoście okresem porywistych burz. Liczne wichury, które często trwały całymi dniami, nadciągały znad Oceanu Courrain i przetaczały się przez królestwo elfów. Wichry i deszcze zamykały mieszkańców we wnętrzach domów, podczas gdy słońce pojawiało się zaledwie raz na dwa lub trzy tygodnie. Podczas gdy wiejskie okolice Silvanostu cierpiały podczas kolejnych zim, stolicę chroniły utkane przez kapłanów E’li czary. Ich zaklęcia przeganiały szalejącą pogodę ku zachodnim górom, jednak wygłaszanie magicznych formuł podczas każdej kolejnej burzy było dla kapłanów ciężka, próbą.

Dunbarth — jak przystało na ambasadora — ze spokojem przyjmował niewygody podróży, choć jego młody sekretarz nie wydawał się specjalnie szczęśliwy. Krasnolud przyciskał do piersi swą księgę, podczas gdy kolor jego twarzy zmieniał się ze śniadego w blady, aż w końcu sial się lekko zielonkawy.

— Obecny tutaj Drollo nie znosi wody — wyjaśnił z rozbawieniem w oczach Dunbarth. — Nawet w czasie kąpieli zamyka oczy!

— Mój panie! — zaprotestował sekretarz.

— Nie obawiaj się, mistrzu Drollo — rzekł Sithas. — Trzeba by znacznie silniejszego wichru, aby przewrócić łódź tych rozmiarów.

Mistrz barki zatrąbił na swym rogu kolejny rozkaz i żółw posłusznie obrócił barkę. Strażnicy lorda Dunbartha. Dodzwaniając zbroją, odbijali się od jednego nadburcia do drugiego, a krasnolud/kir konie rżały i dreptały po barce, podczas gdy pokład bezustannie usuwał się im spod nóg. Potężny żółw uderzył skorupą o dziób promu i pchnął go w kierunku doków. Czekające na brzegu elfy ściągnęły barkę długimi kijami. Z krótkim, solidnym uderzeniem barka przybiła do brzegu rzeki.

Chwilę później opuszczono rampę i żołnierze Thorbardinu zbili się w gromadę, by wspólnie wymaszerować na suchy ląd. Po pełnej niedogodności podróży krasnoludy wyglądały dość niechlujnie. Przytroczone do ich hełmów pióropusze zostały połamane, peleryny były brudne od licznych upadków do pokładowego ścieku, zbroje nosiły ślady zadrapań, jednak szesnastu wojowników z niebywałą wręcz godnością zarzuciło na ramiona swe wojenne topory i zeszło po rampie na stały ląd. Konie zostały ponownie przywiązane do powozu i przy wtórze biczy pociągnęły karocę ku rampie.

W miarę jak przemierzali ulice Silvanostu, zaczął siąpić deszcz. Uchylając zasłony, Dunbarth wyjrzał przez okno na osławioną stolicę elfów. Białe wieże lśniły nawet na tle ponurego, szarego nieba. Szczyty dwóch najwyższych budynków — Wieży Gwiazd i Pałacu Quinari — spowijały gęste, skłębione chmury. Rozdziawiwszy usta niczym zadziwione dziecko, Dunbarth podziwiał misternej roboty magicznie ukształtowane ogrody, pełną wdzięku architekturę i niemalże muzyczną harmonię zaklętą w widokach Silvanostu. W końcu jednak zaciągnął zasłony, chroniąc się przed kolejnymi falami deszczu, i skierował swą uwagę na Sithasa.

— Wiadomo mi, że jesteś następcą Mówcy Gwiazd, jednak dlaczego tobie właśnie przypadła rola powitania mnie, szlachetny Sithasie? — spytał dyplomatycznie. — Czyż nie jest w zwyczaju, aby to młodszy syn przyjmował zagranicznych ambasadorów’?

— W Silvanoście nie ma młodszego syna — odparł cicho Sithas.

Dunbarth wygładził szarą brodę. — Wybacz, książę, ale powiedziano mi, że Mówca ma dwóch synów.

Sithas poprawił fałdy zmoczonej deszczem szaty.

— Mam bliźniaczego brata; zaledwie kilka minut młodszego ode mnie. Ma na imię Kith-Kanan. — Wymówienie na głos imienia brata było dla Sithasa dziwną rzeczą. Choć myśli o bliźniaku rzadko opuszczały jego umysł, minęło już wiele czasu, odkąd zmuszony był wymówić jego imię. Teraz w myślach powtórzył jej jeszcze raz: Kith-Kanan.

— ... bliźnięta są doprawdy niezwykle rzadko spotykane wśród elfów — rzekł Dunbarth. Sithas z trudem skupił się na rozmowie. — Wśród ludzi nie wydają się natomiast rzadkością. — Dunbarth spuścił wzrok. — Gdzie zatem jest twój brat, synu Mówcy? — spytał z powagą.

— Popadł w niełaskę. — Twarz Dunbartha wyrażała jedynie pełne uprzejmości skupienie. Sithas wziął głęboki oddech. — Czy dobrze znasz ludzi? — spytał, chcąc zmienić temat rozmowy.

— Jako emisariusz odbyłem kilka podróży na dwór Ergothu. Wielokrotnie rozmawiałem tam z ludźmi na temat kursów walutowych obowiązujących przy sprzedaży surowego żelaza, miedzi, cyny... ale to stara historia. — Dunbarth pochylił się w kierunku Sithasa. — Mądrą osobą jest ten, kto dwukrotnie słucha tego, co mówią mu ludzie — rzekł, zniżając głos. — Ich dwulicowość nie zna granic.

— Zapamiętam twe słowa — odparł Sithas.

Z chwilą gdy powóz dotarł do pałacu, burza rozpętała się na dobre. Nie towarzyszyły jej jednak błyskawice czy grzmoty piorunów, a tylko wirujący, zawodzący wicher rozlewał ponad miastem kolejne fale rzęsistego deszczu. Powóz zatrzymał się nieopodal północnego portyku, który dawał schronienie przed wiatrem i deszczem. Tam w strugach wody czekała już cała armia służących, gotowa, by pomóc ambasadorowi Thorbardinu uporać się z jego bagażami. Lord Dunbarth zszedł z żelaznych schodków, powiewając na wietrze szkarłatną peleryną. Chwilę później uchylił swojego ekstrawaganckiego kapelusza przed stłoczoną gromadą służby.

— Mój panie, sądzę, że powinniśmy przełożyć grzeczności na później — rzekł Sithas, starając się przekrzyczeć wiatr. — Zdaje się, że deszczowa pora nadeszła w tym roku znacznie wcześniej.

— Jak sobie życzysz, szlachetny książę — ryknął Dunbarth.

Stankathan czekał na przybycie krasnoludzkiego ambasadora i towarzyszącego mu księcia wewnątrz pałacu. Widząc, że przybyli, pokłonił się nisko i rzekł:

— Znakomity panie, jeśli zechcesz pójść ze mną, pokażę ci twoje komnaty.

— Prowadź zatem! — rzekł dostojnym głosem Dunbarth Tuz za jego piecami przemoknięty do suchej nitki Drollo kichnął siarczyście.

Parter północnego skrzydła pałacu był prawdziwą kolekcją dzid sztuki zgromadzonych przez lady Nirakinę. Delikatne i na pozór żywe posągi Morvintasa, barwne arrasy kobiet E’li, ukształtowane czarami rośliny kapłana Jin Falirusa — wszystko to przydawało północnemu skrzydłu nieziemskiego piękna. Podczas gdy ambasador wraz ze swą eskortą przemierzali pałacowe korytarze, służący dyskretnie czyścili za nimi marmurową posadzkę, wycierając pozostawione na niej błoto i wodę.

Dunbarth i jego towarzysze zostali zakwaterowani na trzecim piętrze północnego skrzydła. Przestronne i widne komnaty z najdelikatniejszymi firanami, mozaikowymi podłogami w kolorach złota i morskiej zieleni w niczym nie przypominały królestwa Thorbardinu. Ambasador przystanął na chwilę, by przyjrzeć się zawieszonej nad jego łożem, długiej na dwie stopy rzeźbie gołębia. Kiedy Drollo postawił na łóżku bagaże Dunbartha, skrzydła gołębia zaczęły poruszać się leniwie, wzbudzając tym samym delikatny, przyjemny wietrzyk.

— Na Reorksa! — wykrzyknął sekretarz, podczas gdy Dunbarth wybuchnął serdecznym śmiechem.

— Jeden z pomniejszych czarów — pospiesznie wyjaśnił Stankathan. — Uaktywnia się, gdy cokolwiek lub ktokolwiek spocznie na łożu. Jeśli to przeszkadza waszej lordowskiej mości, natychmiast nakażę to zmienić.

— Nie, nie. To całkiem ciekawe — odparł radośnie Dunbarth.

— Jeśli będziesz czegokolwiek potrzebował, panie, po prostu zadzwoń dzwonkiem — — rzeki Stankathan.

Po tych słowach elfy wycofały się z komnaty. Na korytarzu, tuż za zamkniętymi drzwiami, Stankathan spytał, kiedy oczekiwano przybycia delegacji ludzi.

— W każdej chwili — odparł Sithas. — Niech służba będzie gotowa.

Majordomus pokłonił się nisko.

— Jak sobie życzysz, panie.

Tej nocy lord Dunbarth jadł cichy, nieformalny posiłek w towarzystwie Mówcy Gwiazd i najbliższych osób, zarówno z kręgu elfów, jak i krasnoludów. Przez dłuższy czas rozmowa nie traktowała o niczym istotnym i zdawało się, że obie strony próbują wyrobić sobie zdanie na temat swego rozmówcy. Lady Nirakina wydawała się szczególnie zainteresowana osobą podstarzałego krasnoluda.

— Czy jesteś żonaty, mój panie? — spytała w pewnej chwili.

— Nie, pani. Nigdy więcej! — zagrzmiał Dunbarth. Chwilę później wzruszył ramionami. — Jestem wdowcem.

— Przykro mi.

— Była dobrą żoną moja Brenthia, choć czasami bywała nieznośna. — Opróżnił szklanicę elfiego nektaru. Natychmiast też u jego boku pojawił się służący, by napełnić naczynie.

— Nieznośna, mój panie? — spytała zaintrygowana Hermathya.

— W rzeczy samej, pani. Pamiętam, jak pewnego razu wtargnęła na Rade Thanów i zbeształa mnie za to, ze piąta, noc z rzędu spóźniam się na kolację. Potrzebowałem lat, aby zapomniano o owej gafie. Kiedy przemawiałem na rudzie. Klan Daewarów drwił ze mnie, mówiąc: „Idź do domu, Ironthumb, Kolacja już czeka". — Zaśmiał się donośnie, a jego głęboki bas odbił się echem od kamiennych ścian niemal pustej Sali Balifa.

— Kim są ci Daewarowie? — spytała Hermathya. — Wydają się nieuprzejmi.

Daewarowie są jednym z potężnych, krasnoludzkich klanów — wyjaśnił gładko Sithel. Mówca szczyci się wiedzą na temat krasnoludów i ich polityki. — Ty sam jesteś z Klanu Hylarów, czyż nie tak właśnie jest, lordzie Dunbarth?

W oczach ambasadora zamigotały radosne iskierki. — Widzę, że Wasza Wysokość zna się na rzeczy. Tak, jestem Hylarem i kuzynem wielu spośród władców Thorbardinu. — Krępą dłonią klepnął w plecy siedzącego po jego prawej stronie sekretarza. — Ten tu Drollo jest pół-Theiwarem, co tłumaczy jego ciemną cerę i przedziwne usposobienie. — Drollo w milczeniu wpatrywał się w zawartość swego talerza.

— Czy często zdarza się, aby krasnoludy poślubiały członków innych klanów? — spytał zaciekawiony Sithas.

— Nie bardzo. A skoro mówimy o takich rzeczach — rzekł Dunbarth leniwie — dotarły do mnie historie, jakoby niektóre spośród elfów poślubiały ludzi.

W sali zapadła grobowa cisza, Sithel odchylił się na swym wysokim krześle i przyłożył do ust smukły palec.

— Niestety jest to prawdą — rzekł zwięźle. — W dzikich obszarach naszych zachodnich prowincji niektórzy spośród Kagonesti związują swój los z ludźmi. Nie ma wątpliwości, te wśród naszej rasy brak jest odpowiednich kandydatów na małżonków. Praktyka ta jest szkodliwa i zakazana przez nasze prawo.

Dunbarth pochylił głowę, jednak nie po to, by zgodzić się ze słowami Mówcy, lecz w uznaniu dla godnej podziwu powściągliwości Sithela. Problem mieszania ras był sprawą niezwykle delikatną, o czym krasnolud doskonałe wiedział. Jego własny lud także był dumny ze swego pochodzenia i żaden z krasnoludów nigdy nie poślubił przedstawiciela innej rasy.

— Wśród uchodźców, którzy ostatnimi czasy przybyli do naszego miasta, poszukując schronienia przed bandytami, spotkałam wiciu półludzi — łagodnym głosem rzekła lady Nirakina — Zdawali się tacy smutni, lecz wielu spośród nich było porządnymi obywatelami, Moim zdaniem nie powinniśmy obwiniać ich za głupotę ich rodziców.

— Jednak nie powinniśmy pochwalać ich istnienia — odparł stanowczym tonem Sithel. — Jak suma przyznajesz, są oni przygnębieni i to czyni ich niebezpiecznymi. Często odpowiedzialni są za akty przemocy i zbrodnie. Nienawidzą Silvanesti, ponieważ jesteśmy czystej krwi, podczas gdy oni poddają się ludzkiej niezdatności i słabowitość.. Przypuszczam, że słyszeliście w Thorbardinie o zamieszkach, z jakimi mieliśmy tu do czynienia ubiegłego lata?

— Chodziły pewne pogłoski o tym zdarzeniu — odparł beztrosko Dunbarth.

— Wszystko to wydarzyło się z powodu brutalnej natury niektórych ludzi i półludzi, których nierozważnie wpuściliśmy na naszą wyspę. Zamieszki zostały stłumione, a wichrzycieli wygnano. — Nirakina westchnęła wymownie. Sithel zignorował zachowanie żony, ciągnąc nieprzerwanie: — Nigdy nie będzie pokoju pomiędzy Silvanesti i ludźmi, jeśli obie strony nie będą trzymać się własnych granic i własnych łóżek.

Dunbarth potarł czerwony, bulwiasty nos. Palce krasnoluda zdobiły misternej roboty ciężkie pierścienie, które migotały w stłumionym blasku świec.

— Czy to właśnie zamierzasz powiedzieć emisariuszowi Ergothu?

— W rzeczy samej — odparł zajadle Sithel.

— Twoja mądrość jest wielka, Sithelu Podwójnie Błogosławiony. Mój król poradził mi przekazać niemalże te same słowa. Jeśli tak zjednoczeni wystąpimy wobec ludzi, będą musieli przystać na nasze warunki.

Kolacja szybko dobiegła końca. Wzniesiono toast za zdrowie króla Thorbardinu, a także za gościnność Mówcy Gwiazd. Dopiero wówczas lord Dunbarth i Drollo opuścili Salę Balifia.

Sithas ruszył ku drzwiom, kiedy tylko te zamknęły się za ambasadorem.

— Ten stary lis! Próbował zawrzeć z tobą sojusz jeszcze przed przybyciem ludzi! Najwyraźniej chce uknuć spisek!

Sithel umoczył dłoń w trzymanej przez służącego, wypełnionej wodą różaną srebrnej misie.

— Mój synu. Dunbarth jest mistrzem w swoim fachu. Gdyby zachowywał się inaczej, pomyślałbym, że król Voldrin musi być głupcem, skoro przysyła go do Silvanostu.

— Cala ta sytuacja wydaje mi się niezwykle pogmatwana — rzekła z wyrzutem lady Nirakina. — Dlaczego wszyscy nie powiecie sobie prawdy i nie zaczniecie od niej?

Słysząc jej słowa. Sithel uczynił niezwykłą rzecz. Wybuchnął gromkim śmiechem.

— Dyplomaci mówiący prawdę! Moja droga Kino, gwiazdy spadłyby z nieba, a bogowie zemdleliby z przerażenia, gdyby dyplomaci zaczęli mówić prawdę.

Później tej samej nocy dało słyszeć pukanie do drzwi Sithasa. Do komnaty księcia wpadł przemoczony do suchej nitki żołnierz i kłaniając się nisko, rzekł dźwięcznym głosem:

— Proszę wybaczyć, że przeszkadzam, Wasza Wysokość, jednak przynoszę słowo od emisariusza Ergothu!

— Tak? — spytał nerwowo Sithas. Tyle ostatnio mówiło się o zdradzie, że książę przypuszczał, iż coś złego przytrafiło się ludziom.

— Wasza Wysokość, ambasador i jego drużyna czekają na brzegu rzeki. Emisariusz życzy sobie spotkać się z kimś z królewskiej rodziny.

— Kim jest ten człowiek? — spytał Sithas.

— Twierdzi, że nazywa się Ulwen i jest pierwszym pretorem cesarza Ergothu — odparł żołnierz.

— Pierwszy pretor, tak? Czy burza się pogarsza? — wypytywał Sithas.

— Jest fatalnie. Wasza Wysokość. Moja łódź niemalże zatonęła, kiedy przepływałem Thon-Thalas.

— Mimo to Ulwen nalega, abym spotkał się z nim natychmiast?

Żołnierz pokiwał głową.

— Wybacz mi, panie, że to mówię, jednak jest on niezwykle arogancki, nawet jak na człowieka.

— Powinienem wyruszać — odparł Sithas. — To mój obowiązek. Powitałem lorda Dunbartha, tak wiec należy również powitać pretora Ulwena.

Książę opuścił komnatę w towarzystwie żołnierza; wcześniej jednak przesłał wiadomość kapłanom E’li, prosząc ich, by dzięki swym czarom odegnali burzę. Niezwykłe było, że tak silne opady pojawiały się na wyspie przed nadejściem zimy. Zdawało się, że konferencja będzie wystarczająco ciężka bez dodatkowej groźby ze strony wichru i wody.

16

Gdy szalała burza

„Jakież to wszystko cudowne" — pomyślał Kith-Kanan. Nie tylko doświadczał szaleńczej miłości do Anayi, która zdawała mu się słodsza od wszystkiego, co znał do tej pory, ale miał także szczerą przyjaźń Mackeliego. Stali się rodziną — Anaya jako jego żona i Mackeli, który był mu jak syn.

Jednak życie w lesie nie było łatwe. Zawsze mieli pełne ręce roboty, choć udawało im się znaleźć czas, aby pośmiać się, popływać w jeziorze, odbyć krótki lot na grzbiecie Arcuballisa, a wieczorem przy ognisku snuć opowieści. Kith-Kanan zaczął rozumieć tych spośród Silvanesti, którzy opuścili miasto wież, by zacząć nowe życie w leśnych ostępach. W lesie dni płynęły własnym rytmem. Nie było tu kalendarzy ani zegarów. Nie było społecznej hierarchii, bogatych ani biednych. Polowało się wyłącznie dla siebie, zaspokajając swoje własne potrzeby. Nie było też nikogo, kto stanąłby pomiędzy elfem a bogami. Rozglądając się wokół polany czy też klęcząc u strumienia, Kith-Kanan czuł się bliższy bogom niż kiedykolwiek w zimnych, marmurowych świątyniach Silvanostu.

Żadnych kapłanów, żadnych podatków, żadnego protokołu. Przez długi czas młodzieniec sądził, te jego życie skończyło się z dniem, kiedy opuścił Silvanost. Teraz widział, że był to dopiero początek.

W miarę upływu tygodni polowania stawały się coraz trudniejsze. Anaya znikała w lesie, czasami na dwa lub trzy dni, po to tylko, by powrócić z paroma królikami, wiewiórkami lub inną, równie mamą zwierzyną. W pewnej chwili zaczęła łapać nawet gołębie. Jak twierdził Mackeli, nic takiego nie przydarzało się nigdy wcześniej. Zazwyczaj Anaya wychodziła do lasu, zastawiała sidła lub pułapkę, a zwierzyna niemalże sama w nią wpadała. Teraz nigdzie nie było śladu zwierząt. Z nadzieją, że dzięki ternu polowania staną się bardziej owocne, Kith-Kanan pracował jak szalony, by udoskonalić swe leśne zdolności. Polował często, jednak wciąż powracał bez zwierzyny.

Tego dnia przez las przemykał samotny jeleń, zatapiając swe niewielkie kopyta w miękkiej, wysłanej liśćmi ściółce. Gdy delikatny wiatr przywiał odległe zapachy, czarny nos zwierzęcia zadrżał niespokojnie.

Siedzący dziesięć stóp ponad ziemią na rozwidlonym konarze potężnej lipy Kith-Kanan w bezruchu obserwował zwierzę. Nie chciał, aby jeleń wyczuł jego zapach, a tym bardziej, aby go zauważył. Chwilę później tak wolno, jak było to możliwe, książę naciągnął łuk i wypuścił strzałę. Pocisk trafił do celu. Jeleń uskoczył w bok i biegł przez kilka jardów, zanim runął pomiędzy liście.

Kith-Kanan wrzasnął z radości. Spędził w lesie osiem miesięcy i był to jego pierwszy łowiecki sukces. Zeskoczył z drzewa i podbiegł do martwego jelenia. Tak! Strzała trafiła zwierze prosto w serce.

Młodzieniec natychmiast oporządził swą zdobycz. Przerzuciwszy ją przez ramię, uświadomił sobie, że wciąż się uśmiecha. Czyż Anaya nie będzie zaskoczona?

Powietrze było chłodne i uginając się pod ciężarem zwierzyny, Kith-Kanan dyszał, wypuszczając ustami delikatne obłoczki pary. Szedł pospiesznie, czyniąc dokoła mnóstwo hałasu, jednak w tej chwili nie było to ważne. Upolował zwierzynę! Szedł już jakiś czas, gdy z nieba zaczęły spadać pierwsze płatki śniegu. Cały las wypełnił się przeciągłym szumem, podczas gdy targane wiatrem śnieżne drobinki przemykały pomiędzy nagimi konarami drzew. Nie było ich wiele, jednak w miarę upływu czasu pokryte brązowymi liśćmi leśne podszycie zabieliło się cienką warstwą śnieżnego lukru.

Kith-Kanan wspinał się właśnie na prowadzące ku polanie wzgórze, gdy niespodziewanie na jego drodze pojawił się Mackeli.

— Zobacz, co mam! — wykrzyknął Kith-Kanan. — Świeże mięso!

— Gratulacje, Kith. Ciężko pracowałeś, by je zdobyć — odparł chłopiec. Wciąż jednak jego czoło przecinała głęboka zmarszczka.

— O co chodzi?

Mackeli spojrzał na księcia i zamrugał oczami.

— Pada śnieg.

Kith-Kanan poprawił przewieszoną przez ramię zdobycz.

— Co w tym dziwnego? Koniec końców mamy przecież zimę.

— Nie rozumiesz — odparł chłopiec. Odebrał z rąk Kith-Kanana kołczan i łuk, po czym obaj zaczęli piąć się w górę zbocza. — Na naszej polanie nigdy nie pada śnieg. — Kiedy w końcu dotarli na szczyt wzgórza, trawa na polanie pokryta była cienką warstewką delikatnego, białego puchu.

Kamiennym toporem Kith-Kanan usunął żebra jelenia i dał je Arcuballisowi. Gryf został zaprowadzony do wydrążonego drzewa, podczas gdy na wyższych gałęziach dębu rozłożono sklecony ze skór dach, który miał chronić skrzydlatego rumaka przed deszczem i śniegiem. Szlachetny, orli łeb Arcuballisa wystawał jednak z prymitywnego schronienia i stworzenie co chwilę stroszyło grube pióra, starając się strzepnąć z głowy wilgotne płatki śniegu. Kith-Kanan rzucił mięso wprost pod łapy gryfa.

— Nie dla ciebie taka pogoda, co? — rzekł książę, drapiąc pieszczotliwie kark zwierzęcia. Arcuballis wydał z siebie schrypnięty pomruk i pochylił głowę w kierunku Kith-Kanan pozostawił swój sztylet i miecz w przy krytym koszu, w schronieniu Arcuballisa. Odgarniając z ramion śnieg pochylił się i wszedł do wnętrza drzewa. Pomimo panującej w dębie ciasnoty dom zdawał się niezwykle przytulny i ciepły. W palenisku tlił się niewielki ogień. Podczas gdy książę, krzyżując nogi, siadł przy ognisku i grzał zziębnięte dłonie, Mackeli buszował na górze, przetrząsając zapasy orzechów i suszonych owoców.

Po jakimś czasie pokryte korą drzwi uchyliły się. W wejściu stała Anaya.

— Witaj! — zawołał radośnie Kith-Kanan. — Nie stój tak na zimnie; wejdź do środka. Miałem dziś dobre polowanie!

Anaya zamknęła szczelnie drzwi. Wraz z nadejściem jesieni Kagonesti zamieniła swe farbowane na zielono koźle skóry na naturalnie brązowe. Teraz, przyprószona śniegiem, wyglądała na filigranową, zziębniętą i nieszczęśliwą. Widząc t0. Kith-Kanan podszedł do niej i odrzucił z jej głowy kaptur.

— Wszystko w porządku? — spytał szeptem, szukając w jej oczach odpowiedzi.

— Na mojej polanie sypie śnieg — odparła beznamiętnie.

Mackeli mówił, że to coś niezwykłego. Pamiętaj jednak, że natura rządzi się własnymi prawami, Anayo.

— Książę starał się złagodzić widoczne na twarzy kobiety nieszczęście; w końcu chodziło tylko o odrobinę śniegu.

— Damy sobie radę. Widziałaś już jelenia, którego upolowałem? — Oprawione ćwiartki mięsa wisiały teraz na zewnątrz.

— Widziałam — odparła, jej oczy zdawały się mętne i pozbawione życia. Chwilę później Kagonesti wyśliznęła się z objęć Kith-Kanana i rozsznurowała swą niewyprawioną skórę. Wciąż stojąc przy drzwiach, rzekła:

— Świetnie się spisałeś. Ja nawet nie widziałam jelenia, nie mówiąc już o upolowaniu jakiegoś. Coś jest nie tak. Zwierzęta nie przychodzą tu już tak jak dawniej. A do tego jeszcze ten śnieg na polanie...

Strażniczka rzuciła kurtkę na podłogę i podniosła wzrok na ziejącą w górze drzewa dziurę. Do jej wnętrza wpadały teraz delikatne płatki śniegu, które zanim jeszcze dotknęły ognia, znikały w unoszących się znad ogniska kłębach dymu.

— Muszę iść do jaskini i pojednać się z lasem. Być może Pani Lasu będzie wiedziała, co się dzieje — rzekła z westchnieniem. — Teraz jednak jestem taka zmęczona... Jutro, pójdę tam jutro.

Kith-Kanan siadł przy ognisku i delikatnym szarpnięciem ręki zmusił Anayę, by usiadła obok. Kiedy kobieta złożyła głowę na jego kolanach i zamknęła oczy, książę oparł się o dębową ścianę z postanowieniem, że popilnuje ognia. Nieprzerwanie też głaskał twarz ukochanej. Pomimo nie wytłumaczalnej rozpaczy z powodu śniegu. Kith-Kanan nie mógł uwierzyć, że cokolwiek było naprawdę nie tak. Sam widział śnieg leżący na ulicach Silvanostu, podczas gdy przez wiele łat w ogóle go tam nie było. Tak jak powiedział, natura rządziła się własnymi prawami. Rozmyślając nad tym wszystkim, Kith-Kanan zamknął oczy i zasnął. Po jakimś czasie ogień w palenisku skurczył się i pierwsze nieśmiałe płatki śniegu dotknęły podłogi, osiadając na rzęsach Anayi.

Kith-Kanan obudził się ze świadomością, że jest mu zimno, spróbował się poruszyć, jednak Anaya z lewej, a Mackeli z prawej strony przyciskali go do ziemi. Choć jeszcze chwilę temu wszyscy pogrążeni byli we śnie, potrzeba ciepła sprawiła, ze cała trójka tuliła się teraz do siebie.. Wszędzie dookoła nich piętrzyły się futra i kiedy Kith-Kanan otworzył oczy, zauważył, że wewnątrz drzewa leżało przeszło pół stopy świeżego, białego puchu. Padający śnieg ugasił drewno w palenisku i otulił sobą śpiącą trójkę.

— Obudźcie się — szepnął niewyraźnie. Widząc, że żadne z nich nawet nie drgnęło, Kith-Kanan pogłaskał delikatnie policzek żony. Kagonesti odetchnęła gwałtownie, po czym przewróciła się na drugi bok, odwracając się do niego plecami. Chwilę później książę spróbował obudzić Mackeliego, jednak w odpowiedzi chłopiec zaczął tylko donośnie chrapać.

— Na Astarina — mruknął młodzieniec. Chłód najwyraźniej przytępił ich zmysły. Musi rozpalić ognisko.

Zdrętwiały podźwignął się z ziemi, strzepując z nóg warstwę świeżego śniegu i wypuszczając z ust długi obłok pary. W jednym ze stojących po przeciwnej stronie drzewa plecionych koszy była sucha podpałka. Gołymi rękoma Kith-Kanan odgarnął zalegającą w palenisku warstwę śniegu, po czym ułożył na zimnych kamieniach kilka wyschniętych gałązek i warstwę korowych strużyn. Za pomocą krzemienia i krzesiwa podpałka wkrótce zajęła się słabym płomieniem. Kith-Kanan rozdmuchał go i niebawem we wnętrzu drzewa pojawił się trzaskający radośnie ogień.

Przestało sypać, jednak widoczny w kominie skrawek nieba zdawał się szary i nie wróżył niczego dobrego. Ociągając się, książę otworzył drewniane drzwi, odgarniając grubą na dwie stopy warstwę śniegu, którą podmuchy wiatru zgromadziły wokół pnia.

## niedawno dominowały zieleń i brąz, były jedynie szarość i wszechobecna biel. Na całej szerokości polany rozciągał się niczym niezmącony, śnieżny dywan. Wszelkie niedoskonałości ziemi zniknęły nagle pod miękkim, białym kocem.

Uwagę księcia przykuło donośne posapywanie. Młodzieniec obszedł masywny pień drzewa i ujrzał skulonego w swej lichej kryjówce nieszczęśliwego Arcuballisa. — To nie to co twoja ciepła stajnia w Silvanoście, prawda, stary przyjacielu? — zwrócił się do stworzenia. Odpiął ogłowie gryfa i wyprowadził zziębnięte zwierzę z wnętrza drzewa.

— Leć, druhu. Ogrzej się i wróć. — Arcuballis poczyni! do przodu kilka niepewnych kroków. — Idź. Wszystko jest w porządku.

Jak gdyby rozumiejąc jego słowa, gryf rozwinął skrzydła i wzbił się w powietrze. Trzykrotnie okrążył polanę, po czym zniknął w wiszących nisko nad ziemią szarych chmurach.

Kith-Kanan obejrzał jelenie udźce, które dzień wcześniej powiesił na dworze. Oba były mocno zmrożone. Po chwili zastanowienia odwiązał jeden z nich i zarzucił na ramię.

Wróciwszy do wnętrza drzewa, zastał w nim przyjemne ciepło. Anaya i Mackeli leżeli przytuleni do siebie niczym ściśnięte w szufladzie łyżeczki. Kith-Kanan uśmiechnął się na ich widok i zaczął odcinać z udźca dwa płaty mięsa. Mięso było tak zmrożone, że ciężko było wbić w nie nóż, jednak wkrótce Kith-Kananowi udało się odkroić dwa kawałki, które następnie nabił na wiszący nad ogniem rożen.

— Mmm — ziewnęła Anaya. — Czyżbym czuła pieczoną jeleninę? — spytała, nie otwierając oczu.

Kith-Kanan uśmiechnął się ponownie.

— Z całą pewnością tak jest, żono. Właśnie przygotowuję obiad.

Kagonesti przeciągnęła się długo i mocno.

— Pięknie pachnie — ziewnęła. — Jestem taka zmęczona.

— Po prostu poleż tam i odpocznij — odparł. — Tym razem to ja zajmę się wszystkim. — Po tych słowach całą swą uwagę poświecił skwierczącym na ogniu kawałkom udźca. Co jakiś czas obracał mięso, aby upewnić się, że będzie odpowiednio upieczone. Kiedy było już gotowe, zdjął z rożna nabity na patyk płat i uklęknął przy Anayi. — Obiad gotowy, moja pani — rzekł, dotykając jej ramienia.

Anaya uśmiechnęła się i trzepocząc rzęsami, otworzyła oczy. Chwilę później podniosła głowę i spojrzała na Kith-Kanana.

W tej samej chwili młodzieniec wydał z siebie krzyk zaskoczenia i upuścił jeleninę na wilgotną od śniegu ziemię.

Ciemne, orzechowe oczy Anayi zmieniły kolor i stały się jaskrawozielone niczym dwa lśniące szmaragdy.

17

Zakwaterowany z dżentelmenem

Zacinający deszcz strumieniami lał się z nieba na elfów stojących na zbudowanym nad brzegiem rzeki kamiennym pomoście. Odległy brzeg Thon-Thalasu był zupełnie niewidoczny, a sama rzeka zdawała się oszalała od ciskanych wiatrem fal. Pośród panującego chaosu pojawiła się wielka, rozkołysana barka, ciągnięta jak wcześniej przez ogromnego żółwia.

Im bardziej Sithas doświadczał przybierającej tu sile burzy, tym bardziej był przekonany, te nie jest ona naturalna. Jego podejrzenia padły na oczekujących jego przybycia Ergothian. Ich imperator znany był z tego, że miał na swych usługach cały korpus potężnych magów. Czyżby o przedwczesna, gwałtowna burza była wynikiem złowieszczej, ludzkiej magii?

— Z całą pewnością Wasza Wysokość nie powinien ryzykować przeprawy przez rzekę! — ostrzegł stojący obok Sithasa dowódca eskorty.

Książę owinął swą przemoczoną pelerynę szczelniej wokół szyi.

— Ambasador Ergothu czeka, kapitanie — odparł. Żółw odwrócił się tyłem do wzburzonych fał, które rozbijały się zielonymi potokami o jego wysoką skorupę. — Ważne jest, abyśmy pokazali tym ludziom, że jesteśmy panami własnego przeznaczenia — ściszonym głosem ciągnął Sithas. — Pretor Ulwen z pewnością nie oczekuje, że zaryzykujemy spotkanie z nim w taką burzę. Jeśli tego nie zrobimy, możliwe, że będzie pomstował długo i głośno na płochliwość elfów. — Po tych słowach książę wytarł peleryną twarz. — Nie dam ludziom tej satysfakcji, kapitanie.

Ciemnowłosy Kagonesti nie wyglądał na przekonanego.

Barka była już blisko. Gruby, drewniany kadłub ścisnął pomiędzy sobą a brzegiem potężną falę. Wysoka na niemalże dziesięć stóp skłębiona woda runęła na Sithasa i jego eskortę, przeinaczając ich do suchej nitki. Stojący na pomoście strażnicy przeklinali i mruczeli coś pod nosem. Sithas stał jednak niewzruszony, z jasnymi włosami, które mokrymi kosmykami opadały na tył jego szmaragdowej peleryny.

— Nie mogę zacumować przy tej fali, Wasza Wysokość! — krzyknął z pokładu mistrz barki. Sithas obejrzał się na kapitana.

— Idźcie za mną — poradził. Podwijając rękawy peleryny, książę chwycił w dłonie jej skraj, nie chcąc, aby w czasie wspinaczki gruby materiał plątał mu się pod nogami. Chwilę później, biorąc delikatny rozbieg, pokonał odstęp pomiędzy końcem pomostu a rozkołysaną barką.

Lądując na pokładzie, przeturlał się i ponownie stanął na nogi, podczas gdy obserwujący go żołnierze z niemym podziwem przypatrywali się poczynaniom swego księcia. No dalej! Jesteście wojownikami czy rolnikami? — zawołał Sithas.

Kapitan wyprostował ramiona. Jeśli następca tronu zamierzał się zabić, on również straci życie. Kiedy był już na pokładzie, wraz z Sithasem zajęli stanowiska i chwytali kolejnych, lądujących na barce żołnierzy. Pokład barki unosił się i opadał niczym pierś ogromnej, oddychającej bestii. Kiedy już wszyscy bezpiecznie dotarli na jego deski, mistrz barki zadął w swoją trąbkę. Na jej dźwięk niestrudzony, gigantyczny żółw zaczął oddalać się od brzegu.

Deszcz zacinał, smagając mokrymi strugami twarze elfów, spływniki wypełniły się wodą i po pokładzie barki przetaczały się tam i z powrotem wszelkiego rodzaju odpady. Słyszalne przy brzegu szaleńcze walenie złagodniało dopiero wówczas, gdy tratwa wpłynęła na głębsze wody pośrodku rzeki. Tu z kolei zagrażał jej skłębiony nurt, podczas gdy porywisty wicher pędził wody przeciwko ich naturalnemu prądowi. Potężne łańcuchy, które łączyły barkę z ciągnącym ja żółwiem, szarpnęły gwałtownie bakburtą, a chwilę później sterburtą. Gigantyczny gad przetaczał się pośród spienionych wód, które co jakiś czas wyrzucały na powierzchnię jedną z jego grubych, zielonych płetw. Jak gdyby przekładając owo wyzwanie na siły, żółw opuścił głowę i jeszcze mocniej szarpnął barką w kierunku zachodniego brzegu.

Kapitan eskorty z trudem mszył na przód, by powiadomić Sithasa o zaistniałej sytuacji.

— Panie, na pokładzie gromadzi się coraz, więcej wody. Fale rozbijają się o burty. — Niewzruszony tymi doniesieniami Sithas spytał mistrza barki, co w takim razie powinni zrobić.

— Wybierać wodę — odparł zwięźle elf. Słysząc to, żołnierze upadli na kolana i zaczęli wybierać wodę własnymi hełmami. Chwilę później uformowano łańcuch, w którym kolejne elfy przekazywały swoim towarzyszom pełen wody hełm, podając kolejny pusty, z powrotem do pierwszego z wybierających wodę żołnierzy.

— Jest brzegi — krzyknął mistrz barki. Kiedy Sithas zmrużył oczy w strugach ulewnego deszczu, z trudem zauważył widniejącą w oddali smugę szarości. Powoli jednak linia brzegu stawała się coraz bardziej wyraźna. Na niewielkim wzniesieniu górującym ponad miejscem, gdzie zwykle cumowano łodzie, stał teraz potężny namiot. Na jego szczycie powiewała flaga.

Sithas wypluł wodę i po raz kolejny owinął pelerynę wokół szyi. Mimo swych żądań co do spotkania i wprowadzenia do miasta, to tu właśnie stacjonowali ludzie, rozbijając na noc swój obóz. Nawet w tej chwili wodzili syna Mówcy za nos. Taka arogancja sprawiła, że krew zawrzała Sithasowi w żyłach. Następca tronu wiedział jednak, że nie osiągnie niczego, wpadając w gniewie do namiotu ambasadora.

Zamiast tego spojrzał na płynącego żółwia i majaczący w oddali, delikatnie opadający brzeg rzeki. Kiwając stanowczo głową. Sithas ruszył chwiejnym krokiem przez kołyszący się pokład do miejsca, gdzie klęczący żołnierze wciąż wybierali hełmami wodę. Tam ostrzegł ich, aby w chwili, gdy barka dopłynie do brzegu, trzymali się mocno, i aby w każdym momencie byli gotowi na nieprzewidziane okoliczności. Kiedy poinformował o swym pomyśle mistrza barki, stary, smagany burzą elf uśmiechnął się od ucha do ucha.

— Tak uczynimy, panie! — rzeki, przykładając do ust swą trąbkę. Przy pierwszej próbie, zamiast donośnego dźwięku, z wnętrza instrumentu wylała się woda. Przeklinając, elf uderzył trąbką w nadburcie i podjął kolejną próbę. Chwilę później pośród odgłosów szalejącej burzy dał się słyszeć donośny dźwięk komendy. Słysząc go, żółw gwałtownie skręcił w prawo, ciągnąc barkę w kierunku widocznego w oddali pomostu. Na kolejny dźwięk trąbki żółw uniósł do góry swą potężną, zieloną głowę. Jego zmętniałe, pomarańczowe oczy mrugnęły wściekle, starając się uciec przed zacinającym deszczem.

W doku czekało pół tuzina odzianych w peleryny postaci.

Sithas wnioskował, że są to nieszczęśni strażnicy ambasadora Ergothu, którym rozkazano czekać w deszczu na wypadek, gdyby elfy łaskawie zechciały zaszczycić ludzi swą obecnością. Kiedy barka zawróciła. Judzie opuścili dok, starając się dostać luz przed nadpływającą krypę. Brzuch żółwia drapał błotnistą ziemię, podczas gdy jego skorupa uniosła się przeszło dwadzieścia stop ponad poziomem wody. Widząc to, ludzie rozpierzchli się przed budzącym grozę szturmem. Stojący na pokładzie elfi wojownicy powitali ten widok radosnym okrzykiem.

Mistrz barki wydobył ze swego rogu długi, brzęczący dźwięk i żółw zakopał swe potężne płetwy w nagromadzonym na brzegu rzeki biocie. Wybrzeże było szerokie i łagodne, tak więc stworzenie nie miało problemów z wydostaniem się na brzeg. Lejący się strumieniami deszcz niemal natychmiast oczyścił jego skorupę z błota i żółw zaczął powolną wspinaczkę w górę zbocza.

Z chwilą, gdy dziób barki uderzył w podnóże, elfy — jak jeden — runęły na pokład. Mistrz barki niemal natychmiast stanął jednak na równe nogi i powtórzył przeszywający sygnał. Żółw wyciągnął z wody wszystkie cztery płetwy i mozolnie wdrapywał na w górę zbocza Podnosząc się na nogi. Sithas z trudem zapanował nad rodzącym się w jego gardle, pełnym triumfu śmiechem. Zamiast lego spojrzał w dół na ludzkich strażników, którzy w popłochu uciekali sprzed oczu żółwia.

— Nie uciekajcie! krzyknął stanowczo. Jestem książę Sithas z rodu Silvanesti! Przybyłem tu, aby powitać waszego ambasadora! — Słysząc te słowa, niektóre z odzianych na szaro postaci zatrzymały się. Inne biegły dalej. Jeden spośród ludzi, noszący na swym wysokim, stożkowatym hełmie oficerski pióropusz, podszedł niepewnym krokiem do wyciągniętej na brzeg barki.

— Nazywam się Endrac i jestem dowódcą eskorty ambasadora. Ambasador udał się na spoczynek krzyknął do Sithasa.

— W takim razie idź i zbudź go! Burza może trwać nawet do jutra, tak więc dla twego pana jest to najlepsza okazja, aby dotrzeć do miasta bez zbędnego, choć znacznego opóźnienia.

Endrac załamał ręce i ruszył w górę zbocza. Odziany w ciężką zbroję, nie był szybszy od gigantycznego żółwia, który przedzierając się na górę, nieubłaganie ciągnął za sobą barkę. Ludzcy wojownicy byli najwyraźniej pod wielkim wrażeniem wyczynów stworzenia, jako że barka ważyła wiele ton. Szczyt wzgórza udekorowany był płonącymi pochodniami, które oświetlały misternej roboty namiot ambasadora Ergothu. Sithas z zadowoleniem obserwował panujące w obozie ludzi gorączkowe zamieszanie. Chwilę później odwrócił się do mistrza barki, nakazując mu, aby popędził żółwia. W odpowiedzi stary elf po raz kolejny przyłożył do ust swą trąbkę i jeszcze raz odegrał komendę.

Przetaczające się po zboczu elfy stanowiły nie lada widok. Płetwy żółwia, z których każda była większa od czterech elfów, zagrzebywały się w miękkiej ziemi, wyrzucając w kierunku kadłuba grudy błota. Łańcuchy, które łączyły stworzenie z barką, brzęczały i podzwaniały monotonnie. Widać było, że żółw jest już zmęczony — stworzenie wydało z siebie głęboki, gardłowy pomruk.

Niebawem ziemia wyrównała się i stary elf nakazał żółwiowi zwolnić marsz. Barka pochyliła się do przodu, opierając się na płaskim dnie i wstrząsając elfimi żołnierzami. Ci jednak wybuchnęli śmiechem, pogodnie nakazując swemu przewoźnikowi ponownie przyspieszyć tempo.

Namiot ambasadora znajdował się teraz w odległości zaledwie kilku jardów. Dookoła niego kłębił się kordon żołnierzy, których peleryny łopotały na wietrze. Wszyscy oni stali na baczność, przyciskając do boku swe włócznie. Z chwila gdy żółw dotarł na wzgórze, pojawił się tak że Endrac.

— Ty tam, Endracu! — wykrzyknął Sithas. — Lepiej rozpędź swoich żołnierzy. Nasz żółw nie miał ostatnio okazji do posiłku, więc jeśli go sprowokujecie, może pożreć twych ludzi!

Endrac niemal natychmiast zastosował się do rad Sithasa i jego żołnierze z wyraźną ulgą i w pośpiechu ustąpili żółwiowi z drogi.

— Wystarczy, mistrzu; lepiej ściągnij wodze — zawołał Sithas. Na wydobywający się z trąbki dźwięk szybkiej komendy żółw stanął w miejscu.

W wejściu do namiotu pojawił się ubrany w cywilne szaty człowiek.

— Cóż to wszystko ma znaczyć? — zażądał odpowiedzi.

— Jestem Sithas, syn Sithela, Mówcy Gwiazd. Twój ambasador przesłał wiadomość, że oczekuje spotkania. I oto jestem. Będzie to dla mnie poważną obrazą, jeśli teraz się mną nie spotka.

Człowiek szybkim, nerwowym ruchem otulił się peleryną.

— Po tysiąckroć przepraszam, szlachetny książę — rzekł poirytowany. — Zaczekaj jedną chwilę. Porozmawiam z ambasadorem.

Chwilę później zniknął we wnętrzu namiotu. Sithas położył stopę na biegnących od strony bakburty łańcuchach, które łączyły barkę z oplatającym skorupę żółwia komarem. Jeb ogniwa były grube niczym książęcy nadgarstek. Nikt poza elfem nic byłby w stanie przejść piętnastu stóp w ulewnym deszczu po kołyszącym się łańcuchu, co Sithas uczynił z łatwością. Kiedy już dotarł do pleców żółwia, przemknął żwawo po skorupie, kierując się ku głowie olbrzyma. Żółw z charakterystycznym dla swojego gatunku spokojem nie zareagował nawet, gdy książę delikatnie stąpał po jego głowie.

Chwilę później człowiek powrócił. Z tej odległości Sithas zdołał zauważyć, że był to dorosły mężczyzna, którego rudobrązowe włosy i gęstą brodę gdzieniegdzie przetykały pasma siwizny. Jego odzienie było bogate, w typowym dla Ergothian, wulgarnym stylu; pełne mocnych, ciemnych barw — winnej czerwieni i czerni. Szyję mężczyzny zdobił złoty naszyjnik i wykończona futrem peleryna.

— Więc? — Stojący na żółwiej głowie Sithas zażądał wyjaśnień.

— Ambasador zapytuje, czy zechcesz na jakiś czas wejść do środka i zaczekać, podczas gdy my poczynimy niezbędne przygotowania do drogi — odparł z troską człowiek.

Opierając swe dłonie i stopy na widocznych w szyi żółwia zmarszczkach, Sithas zszedł dwanaście stóp w dół i stanął na ziemi. Chwilę później spojrzał na stworzenie, którego wielkie oko wpatrywało się w niego z prostoduszną łagodnością.

Brodaty człowiek był wysoki jak na przedstawiciela swej rasy. Kiedy się pokłonił, jego szare oczy wyrażały stanowczość.

— Jestem Ulvissen, seneszal Ulwena, pretora cesarstwa — rzekł z godnością.

Skinieniem dłoni Ulvissen dał do zrozumienia, że Sithas powinien iść jako pierwszy. Chwilę później książę zniknął we wnętrzu namiotu.

Kwatera ambasadora przypominała rozmiarami duży dom. W pierwszej komnacie, do której wszedł Sithas, znajdował się imperialny sztandar Ergothu — skrzyżowany z młotem złoty topór na ciemnoszkarłatnym tle. Kolejne pomieszczenie było znacznie większe i jego wystrój był bardziej wyszukany. Ziemię przykrywały tu grube, miękkie dywany, podczas gdy w umieszczonym pośrodku komnaty przenośnym palenisku z czarnego żelaza płonął ogień. Unoszący się znad niego dym wędrował w górę metalowego komina, zbudowanego z połączonych ze sobą brązowych rur. Tu i ówdzie znajdowały się — przykryte purpurowym aksamitem — kanapy i krzesła. Na lewo od Sithasa spoczywała potężna skrzynia, której otwarte wieko zdradzało jej zawartość — liczne, zwinięte mapy. Po prawej stronie znajdował się zastawiony karafkami niewidki stolik. Płonące w komnacie oliwne, kuliste lampy sprawiały, że było w siej jasno niczym w dzień, choć z zewnątrz wciąż dobiegały odgłosy zawodzącego wichru, a ulewny deszcz bębniło lakierowany, jedwabny dach. Klapa po drugiej stronie pomieszczenia odchyliła się nieznacznie i do komnaty weszli czterej muskularni służący, niosąc krzesło, którego poręcze wspierały grube, kute pręty. Na krześle siedział starzec, znacznie starszy od Ulvissena. Jego łysa głowa tkwiła nieruchomo pomiędzy skulonymi ramionami. Skóra mężczyzny miała chorobliwy kolor jajecznego żółtka, a jego wilgotne oczy zdawały się pozbawione jakiejkolwiek barwy. Sithas nie musiał wiedzieć wiele o zdrowiu tego człowieka, aby stwierdzić, że jest on chory.

Książę miał właśnie przemówić do sędziwego starca, kiedy do komnaty weszła kolejna postać — kobieta. Była ona całkowitym zaprzeczeniem siedzącej na krześle, słabowitej istoty. Wysoka, odziana w krwiścieczerwoną, aksamitną suknię, miała ciemnobrązowe włosy, które opadały tuż poniżej ramion. Przeszło połowę młodsza od towarzyszącego jej starca, była istotą bardziej zmysłową niż którakolwiek z elfich panien.

Kiedy przemówiła, jej głos przywodził na myśl szelest miękkiego aksamitu.

— Witaj, książę Sithasie. Pozdrawiam cię w imieniu mojego męża, pretora Ulwena. — Po tych słowach złożyła dłonie na oparciu krzesła, na którym siedział starzec. — Nazywam się Teralind denCaer — dodała.

Sithas delikatnie skinął głową.

— W imieniu mego ojca. Mówcy Gwiazd, witam cię, pretorze Ulwenie, i ciebie, pani Teralind — odparł z szacunkiem.

Kobieta wyszła zza krzesła i podeszła do stolika, na którym stały karafki. W milczeniu napełniła szklany kielich białym trunkiem.

— Nie spodziewaliśmy się, że ktokolwiek przybędzie nas powitać. Przynajmniej do czasu, gdy burza dobiegnie końca — dodała z łagodnym uśmiechem.

— Tego ranka powitałem ambasadora Thorbardinu — odparł Sithas. — Byłoby więc nietaktem, gdybym nie powitał również emisariusza Jego Cesarskiej Mości.

Siedzący na krześle starzec wciąż milczał. Nie przemówił nawet wtedy, gdy Teralind ze spokojem opróżniała zawartość kielicha. Chwilę później kobieta przeszła obok Sithasa, szeleszcząc łagodnie swą aksamitną suknią. W świetle lamp jej oczy miały przedziwny, brązowy odcień; ciemny niczym jej włosy Siadając, poprosiła Sithasa, aby uczynił to samo.

— Wybacz, pani, ale czy pretor ma się dobrze? — spytał ostrożnie książę. Oczy starego człowieka były teraz zamknięte.

— Ulwen jest bardzo stary — odparła ze smutkiem kobieta — Do tego jest już bardzo późno.

— Nie mogę zrozumieć, dlaczego imperator nie wybrał do tej misji kogoś znacznie młodszego — Sithas zaryzykował kolejne pytanie.

Teralind przeczesała palcami swe grube, kręcone włosy.

— Mój mąż jest głównym pretorem cesarstwa. Poza tym jest jedynym członkiem rady, który już wcześniej miał do czynienia z elfami Silvanesti.

— Naprawdę? Kiedy to było?

— Czterdzieści sześć lat temu. Jeszcze zanim przyszłam na świat. Z tego co wiem, brał udział w pracach nad czymś, co nazywano Traktatem Thelgaardzkim — odparła Teralind.

Sithas starał się przypomnieć sobie mało znany traktat, jednak jedyne, co wiedział, to fakt, że miał on coś wspólnego z handlem tkaninami.

— Przykro mi, nie miałem wówczas przyjemności poznać pretora — rzekł. — Musiało nie być mnie w mieście. — Teralind przez chwilę zmierzyła go dziwnym spojrzeniem. Ludzie nie byli w stanie przyzwyczaić się do długości życia elfów. — Przez wzgląd na wiek ambasadora — dodał Sithas — jestem skłonny do pozostania tutaj na noc i eskortowania was do miasta jutro.

— Możemy na to przystać. Ulvissen znajdzie Waszej Wysokości odpowiednie miejsce do wypoczynku — zgodziła się Teralind. Po tych słowach gwałtownie wstała. — Dobrej nocy. Wasza wysokość — rzekła uprzejmie, strzelając przy tym palcami. Obecni w komnacie służący podnieśli Ulwena do góry, odwrócili się ociężale i wynieśli starca z pomieszczenia.

Sithasowi oddano łoże w prywatnym zakątku wielkiego namiotu. Posłanie było wystarczająco duże, by pomieścić czterech dorosłych elfów i — jak na książęcy gust — zbyt miękkie. Myśl, że ludzie tak dalece cenili sobie wygodę, zdawała mu się dziwna.

Deszcz uderzał w dach namiotu z rytmiczną monotonią, to jednak nic ukołysało Sithasa do snu. Zamiast tego umysł księcia pogrążył się w myślach o Hermathyi. Będzie musiał dołożyć wszelkich starań, aby pogodzić się z dzielącymi ich różnicami. Twarz tony nie pozostała jednak na długo w książęcej głowie i chwilę później zawładnęły nią myśli o Kith-Kananie. Bliźniak prawdopodobnie cieszyłby się z drobnego gestu przyprowadzenia zarówno żółwia, jak i samej barki wprost do drzwi ambasadora.

„Kith jest jednak gdzieś daleko" — pomyślał Sithas. Dzieliło ich tak wicie mil i tak wiele czasu. Kiedy w końcu zamknął oczy, poczuł słabą, choć trwałą więź, która od zawsze łączyła go z Kith-Kananem. Teraz to na niej skupił swe myśli. Dźwięk deszczu w jego uszach urósł w siłę. Był niczym tętno; uderzenie serca żywej istoty. Chwilę później umysłem Sithasa zawładnęły przeróżne uczucia — zapach lasu, odgłosy nocnych zwierząt, które od dawna nie zamieszkiwały już cywilizowanych części Silvanostu. Książę otworzył swój umysł i zalała go prawdziwa fala doznań.

Zobaczył skrytą w cieniu, ciemnoskórą elfkę. Była silna i głęboko związana z Mocą, nawet jeśli to samo mówiło się o wysokich kapłanach i samym Mówcy Gwiazd. Jednak ta ciemnoskóra kobieta była częścią prastarej grupy, tak różnej bogom, a przy tym niemalże tak samo potężnej. Sithas czuł obecność zielonych liści, strzelających w górę drzew i sadzawek pełnych nieruchomej, krystalicznie czystej wody. Czuł też toczącą się we wnętrzu kobiety walkę. Elfka starała się opuścić Moc, jednak ta nie chciała pozwolić jej odejść. Powód, dla którego chciała odejść, byt równie jasny. Kobieta kochała Kith-Kanana, a on kochał ją. Sithas czuł to niezwykle wyraźnie.

Do jego uszu dobiegło słowo. Imię.

— Anaya — rzekł głośno.

Więź została zerwana, kiedy tylko przemówił na głos. Sithas usiadł. Jego umył pełen był wirujących, dziwnych i niewytłumaczalnych obrazów. Gdzieś daleko toczyła się wojna, pojedynek o dominację nad ciemnoskórą elfką. Walka toczyła się pomiędzy Kith-Kananem i prastarymi siłami przyrody. Burza... nie była dziełem ludzkich magów. W ogóle nie była dziełem magów. Była przejawem owej bitwy.

Kiedy ponownie położył się na absurdalnie wielkim łożu, do jego serca wkradł się nieopisany smutek. Chwilowa więź uświadomiła Sithasowi jedynie to, jak daleko od domu zawędrował jego bliźniak.

Już wówczas Sithas wiedział, że nie powie nikomu o tym, czego się dowiedział.

18

W lesie, rok Barana (2215 PC)

Zmiany w Strażniczce Lasu postępowały. Palce rąk i stóp Anayi, a w końcu także jej łokcie, przybrały barwę jasnej zieleni. Kagonesti nie czuła bólu i nie miała problemów z poruszaniem, choć zdawało się, że z każdym dniem traci swą wrażliwość. Jej niegdyś dobry słuch stawał się coraz bardziej przytępiony. Wzrok Anayi utracił gdzieś swą osobliwą bystrość. Jej lekki chód i płynne mchy były teraz powolne i niezdarne. Z początku zmiany te drażniły kobietę, jednak stopniowo jej nastrój się poprawiał. Jak mówiła: „Rzeczy, które opowiedziała jej Pani Lasu w czasie długiego pobytu z dala od Kith-Kanana, zaczynały teraz nabierać głębszego sensu". Zmiany te — jak wierzyła Anaya — były ceną, jaką płaciła za swój związek z Kith-Kananem. Podczas gdy mogła lamentować nad utratą swej nadprzyrodzonej zręczności i niezwykłych wręcz łowieckich umiejętności, nowe życie czyniło ją niebywale szczęśliwą.

Zima była długa i — z chwilą, gdy Anaya utraciła kontrolę nad lasem — bardzo ciężka. Oboje z Kith-Kananem polowali niemal każdego dnia, kiedy tylko nie sypał śnieg. Były dni, kiedy powracali do domu ze zwierzyną: królikami, bażantami, czasem nawet z jeleniem, choć znacznie częściej jadali zebrane przez Mackeliego orzechy i jagody.

W miarę jak tracili na wadze i zaciskali pasa, ich rozmowy także stały się rzadkością. W dni, kiedy zawodzący wicher hulał na dworze, a zaspy były lak wysokie, że z trudem udawało się otworzyć drzwi, wszyscy troje siedzieli we wnętrzu drzewa, pogrążeni we własnych myślach. Mijały kolejne dni, podczas których nikt nie zamienił nawet Mackeli także się zmieniał, choć jego transformację łatwo można było zrozumieć. Chłopiec osiągnął wiek w życiu młodego elfa, kiedy fizyczne niedoskonałości dzieciństwa ustępowały miejsca psychice dojrzałego mężczyzny. W porównaniu do długowieczności elfów zmiany te następowały w zadziwiająco szybkim tempie. Nawet w okresie, gdy jedzenia było jak na lekarstwo. Mackeli stawał się coraz wyższy, silniejszy, niespokojny, a często także nieprzyjemny. Niecierpliwość chłopca była tak ogromna, iż Kith-Kanan zabronił mu towarzyszyć w trakcie polowań, gdyż bezustanne wiercenie się chłopca płoszyło i tak rzadką już zwierzynę.

W czasie gdy jego żona i przyjaciel doświadczali zewnętrznych, niemalże namacalnych zmian, Kith-Kanan również dorastał, zmieniając się wewnętrznie. Odkąd przybył do lasu, odmienił się jego dotychczasowy system wartości; teraz natomiast całkowicie zmieniało się jego podejście do życia. Odkąd sięgał pamięcią, odgrywał rolę księcia, a ponieważ to jego brat Sithas był prawowitym następcą tronu, nie ciążyły na nim żadne obowiązki. Szkolenia — zarówno te wojskowe, jak i łowieckie — traktował wyłącznie jako hobby. Uczył Arcuballisa przeróżnych sztuczek i ćwiczył podniebne manewry. Tak oto upływały kolejne dni.

Teraz jednak było inaczej. Mógł poruszać się po lesie cicho niczym zjawa. Nie musiał polegać na zbieractwie Mackeliego czy łowieckich umiejętnościach Anayi. Prawdę powiedziawszy, coraz częściej zdarzało się, że to właśnie oni polegali na nim. To było dobre życie — zdecydował, błogosławiąc dzień, w którym ojciec odebrał mu Hermathyę. Choć zależało mu na niej, Hermathya była znacznie lepszą partią dla jego bliźniaczego brata, oboje byli wszak luk bardzo poprawni, ułożeni, obowiązkowi i posłuszni. Wraz z przebaczeniem nadeszło jednak poczucie straty. Kith-Kanan zaczął tęsknić za rodziną. Mimo to wiedział , że jego życie należało do lasu, nie do miasta.

Tymczasem w Anayi zaszła kolejna , bardziej naturalna zmiana, Kagonesti była w ciąży. Oznajmiła o tym Kith-Kananowi, gdy pewnej nocy wpatrując się w ogień. W pierwszej chwili wiadomość ta kompletnie go poraziła, jednak chwilę później zdumienie przerodziło się w ogromną, przepełniającą jego serce radość. Kith-Kanan przytulił swą żonę z taką siłą, że Anaya piszcząc, zaczęła protestować. Myśl o tym, że rośnie w niej nowe życie, do którego powstania on sam się przyczynił, sprawiła, że Anaya stała się jeszcze droższa jego sercu. Jakże bardzo owa myśl wzbogaciła życie ich obojga. Kith-Kanan zasypywał elfkę pocałunkami i deklaracjami swej miłości do chwili, gdy gotujący się do snu Mackeli nie nakazał im przestać.

Niedługo później nadszedł dzień, w którym zaczęły topnieć pierwsze, wiszące na gałęziach dębu sople. Zza skłębionych chmur wyjrzało słońce i w ciągu tygodnia roztopiło cały zalegający wokół drzewa lód. Śnieg zniknął z polany, chowając się wśród otaczających ją cieni.

W końcu oni także opuścili wnętrze drzewa, mrużąc oczy w oślepiającym blasku słońca. Mogłoby się wydawać, że był to pierwszy, słoneczny dzień, którego doświadczyli w swym życiu. Anaya poruszała się sztywno, rozmasowując ramiona i uda. Do tego czasu dłonie i stopy elfki całe były już zielone.

Kith-Kanan stał pośrodku polany i zamknąwszy oczy, wystawiał twarz ku słońcu. Mackeli, który był już niemal tak wysoki jak książę, hasał dookoła niczym młody jelonek, choć patrząc na niego, ciężko było przyznać, że poruszał się równie wdzięcznie jak zwierzę.

— Nigdy dotąd nie było tu takiej zimy — stwierdziła Anaya, patrząc na leżącą u podstawy drzew cienką warstwę śniegu.

— Jeśli pogoda się utrzyma, sezon łowiecki będzie dobry — pewnym głosem zauważył Kith-Kanan. — Wszystkie hibernujące zwierzęta już niebawem wyjdą do lasu.

— Wolni! Ha, ha, wolni! — radował się Mackeli. Chwycił dłonie Anayi i próbował zawirować z nią w kółko, jednak elfka stanowczo sprzeciwiła się takiemu zachowaniu i krzywiąc twarz, uwolniła swe dłonie z uścisku chłopca.

— Nic ci nie jest? — spytał zmartwiony Kith-Kanan.

— Jestem sztywna i obolała — skarżyła się Kagonesti. Przestała masować ramiona i wyprostowała się niczym struna. — Wygonię ze swych kości chłód, nie przejmuj się.

Radość czerpana z pierwszego dnia wiosny przygasła i cała trójka powróciła do wnętrza uczcić ##ów wyjątkowy dzień, Kith-Kanan pokroił ostatni jeleni udziec. Już wcześniej zaczął uczyć Arcuballisa polować na zwierzynę i przynosić ją do domu. Gryf zdolny był pokonywać znacznie większe odległości i z każdą kolejną wyprawą doskonalił swe umiejętności. Jego ostatnim łupem padł jeleń, którego mięso kroił właśnie Kith-Kanan.

Teraz książę wyprowadził Arcuballisa ze skórzanego namiotu i gwizdami oraz słowami zachęty wysłał stworzenie na kolejna, łowiecką wyprawę. Kiedy Arcuballis zniknął z oczu, Kith-Kanan, używając mokrego drewna, z trudem rozpalił ognisko. Odkroił z twardego, wędzonego udźca pokaźny kawał mięsa. W czasie gdy dziczyzna piekła się na ogniu, Mackeli wyszedł z dębu, niosąc w dłoniach swą własną strawę: marantę, orzechy, suszone borówki i dziki ryż. Chłopiec spojrzał na zbrązowiałą zawartość swego koszyka, po czym przeniósł wzrok na pieczeń i kapiący do ognia, skwierczący tłuszcz. Chwilę później przykucnął u boku Kith-Kanana, który ze spokojem obracał wystrugany z patyka rożen.

— Mógłbym trochę dostać? — spytał niepewnie. Kith-Kanan spojrzał na niego zaskoczony. — Niesamowicie ładnie pachnie. Tylko mały kawałek — nalegał.

Książę odkroił cienki płat pieczonego mięsa, nadział go na sztylet i wrzucił do kosza. Chłopak chciwie pochwycił zdobycz palcami i natychmiast wyrzucił z powrotem. Mięso było zbyt gorące. Widząc to, Kith-Kanan podał mu zaostrzoną gałązkę! Mackeli nabiwszy dziczyznę na patyk, podniósł ją do ust.

Kiedy przeżuwał pierwszy kęs, na jego twarzy pojawił się wyraz całkowitej koncentracji.

— Smakuje ci? — spytał Kith-Kanan. — Cóż, jest inne. — Chwilę później mięso zniknęło.

— Mogę jeszcze trochę? — Książę zaśmiał się serdecznie i ukroił większy kawałek.

Anaya wyszła z drzewa, ciągnąc za sobą grube futra i układając się na słońcu. Czerwone i żółte linie, którymi ozdobiła twarz, podkreślały i tak już zadziwiającą zieleń jej oczu. Kagonesti spojrzała na kucających przy ogniu mężczyzn i dopiero wówczas zauważyła skubany przez Mackeliego kawałek mięsa. Natychmiast podbiegła do chłopca i wytrąciła dziczyznę z jego dłoni.

— Nie wolno ci jeść mięsa! — fuknęła.

— Tak? A któż mi tego zabrania? ty? — odparł wyzywająco Mackeli.

— Tak!

Kith-Kanan wstał, by ich rozdzielić, jednak zarówno Mackeli, jak i Anaya odepchnęli go do tyłu. Zaskoczony książę runął na mokrą ziemię.

— Nie ty zabiłeś to zwierzę. Keli, tak więc nie masz prawa go jeść! — krzyknęła z wściekłością Anaya.

— Ty także go nie zabiłaś? Zrobił to Kith! — odciął się chłopiec.

— To co innego Kith jest łowcą, ty jesteś tylko chłopcem. Trzymaj się swoich orzechów i jagód — „Chłopiec" na którego krzyczała Anaya, był teraz wyższy od niej o głowę.

— Czy ty kompletnie straciłaś wzrok? — kłócił się Mackeli. — Nic nie jest już takie jak kiedyś. Duchy lasu odwróciły się od Ciebie. Straciłaś swą zwinność, wyostrzone zmysły i me jesteś już tak ostrożna. Stałaś się zielona! Ja natomiast urosłem i stałem się silniejszy. Potrafię strzelać z łuku! Ty... — bełkotał w złości Mackeli — to ty nie pasujesz już do lasu!

Ukryte pośród kolorowych wzorów oczy Anayi otwarły się ze zdumienia. Kobieta zacisnęła dłonie w pieści i z rozmachem uderzyła chłopca w twarz. Porażony siłą jej ciosu, Mackeli runął nu ziemię. Wówczas Kith-Kanan zdał sobie sprawę, że sprawy zaszły już stanowczo za daleko.

— Przestańcie oboje! warknął. Anaya przyskoczyła do Mackeliego, gotowa, by uderzyć go po raz kolejny, jednak Kith-Kanan odepchnął ją do tyłu. Kagonesti zesztywniała i przez krótką chwilę książę myślał, że jego także uderzy. Złość jednak opuściła elfkę i Anaya odsunęła się na bok. Kith-Kanan pomógł Mackeliemu stanąć na nogi. Z nosa chłopca ściekała cieniutka strużka krwi.

— Wiem, że zbyt długo gnieździliśmy się razem, nie ma jednak powodu do bijatyk — rzekł surowo. — Ny, Mackeli zbliża się ku dorosłemu życiu; nie możesz go powstrzymywać. — Odwrócił się ku chłopcu, który rękawem wycierał krwawiący nos. — Ty natomiast nie masz prawa mówić jej takich rzeczy. Nawet sama Pani Lasu nie powiedziała, że Anaya już tu nie pasuje. Zważaj więc na słowa, Keli. Jeśli chcesz być wojownikiem, musisz nauczyć się panować nad sobą.

Nagle za plecami usłyszeli oklaski.

— Dobrze powiedziane! — wykrzyknął czyjś głos. Kith-Kanan, Anaya i Mackeli obrócili się natychmiast. Wokół wydrążonego dębu stała grupa uzbrojonych w miecze i kusze mężczyzn. Tuż przy drzwiach stał odziany w eleganckie, choć zupełnie niepraktyczne szkarłaty półczłowiek zwany Voltornem. Sądząc po jego wyglądzie, mieszaniec miał się nadzwyczaj dobrze.

— Ty! — syknęła Anaya.

— Stójcie spokojnie — ostrzegł ich Voltorno. — Nie chciałbym was zabijać po tak wzruszającym przedstawieniu. Doprawdy było ono godne najprzedniejszego teatru w Daltigoth. — Skinął głową i towarzyszący mu ludzie ostrożnie otoczyli całą trójkę szerokim wachlarzem.

— A wiec jednak przeżyłeś — rzekł zwięzłe Kith-Kanan. — Wielka szkoda.

— Tak — zapewnił ze spokojem półczłowiek. — Mieliśmy na statku doskonałego uzdrowiciela. Wróciliśmy do Ergothu, gdzie powiadomiłem odpowiednie władze o twej bezczelnej ingerencji w naszą misję. Zlecono mi wiec powrócić i rozprawić się z tobą.

Voltorno odrzucił do tyłu sięgającą bioder pelerynę, odsłaniając przy tym pięknej roboty rękojeść. Chwilę później podszedł do Anayi, mierząc Kagonesti badawczym wzrokiem.

— Jest trochę dzika, nieprawdaż? — z podłym uśmiechem zwrócił się do Kith-Kanana. Następnie odwrócił się w stronę Mackeliego. — Czyżby to był nasz mały, dziki chłopiec? Trochę urosłeś, prawda? — Mackeli stał bez ruchu, opuściwszy ręce, jednak jego oddech stał się ciężki. Voltorno pchnął go delikatnie odzianą w rękawica dłonią. To ty mnie zraniłeś — rzekł, uśmiechając się przyjaźnie. — Jestem ci za to coś dłużny, — Po raz kolejny pchnął Mackeliego. Widząc to, Kith-Kanan zamierzał rzucić się na mężczyznę. Ten jednak jak gdyby potrafił czytać w jego myślach — rzekł do swych ludzi: Jeśli którekolwiek z nich się poruszy, zabijcie oboje.

Półczłowiek chwycił pozłacaną rękojeść miecza i wyciągnął z pochwy lśniące, smukłe ostrze. Trzymając dłoń na klindze, zatrzymał ostrze zaledwie kilka cali od piersi Mackeliego. Nie odrywając wzroku od rękojeści miecza, chłopiec instynktownie zaczął się cofać. Podeszwy jego butów deptały z chrzęstem ostatnie, zmarznięte grudki śniegu, aż do chwili, gdy plecy chłopca odbiły się od pnia jednego z otaczających polanę drzew.

— Dokąd teraz pójdziesz? — spytał Voltorno z błyskiem w szarych oczach.

Podczas gdy uwaga kuszników skupiła się na półczłowieku. Kith-Kanan wyciągnął swój sztylet. Książę zdawał sobie sprawę, te w odległości około ośmiu stóp za jego plecami znajduje się tylko jeden mężczyzna. Delikatnie trącił łokciem Anaye. Kagonesti nie spojrzała w jego stronę, jednak odwzajemniła kuksańca.

W tej samej chwili Kith-Kanan odwrócił się i cisnął w kusznika sztyletem. Solidnej roboty elfie żelazo przebiło skórzaną kamizelkę człowieka. Mężczyzna w milczeniu runął na ziemię. Martwy. Widząc to, Kith-Kanan rzucił się na lewo, podczas gdy Anaya śmignęła na prawo. Zaskoczeni ludzie zaczęli coś pokrzykiwać, po czym w powietrzu świsnęły pierwsze bełty. Ci spośród mężczyzn, którzy stali po lewej stronie polany, mierzyli w Anayę. Reszta, stojąca po prawej, strzelała do Kith-Kanana. Jednak jedyną rzeczą, jaką udało im się trafiać, byli oni sami.

Niemalże połowa grupy zginęła, raniona przez własnych towarzyszy. Kith-Kanan przypadł do błotnistej ziemi i zgrabnym ruchem przeturlał się w kierunku mężczyzny, którego zabił sztyletem. W zderzeniu z ziemią kusza człowieka wystrzeliła. Kith-Kanan wyciągnął z kołczanu pojedynczy beli i spróbował odbezpieczyć broń.

Anaya także rzuciła się na ziemię, wyciągając swój krzemienny nóż. Była teraz dobre dziesięć jardów zarówno od Mackeliego, jak i od kuszników, którzy przeładowywali broń. Mackeli zareagował na całe zamieszanie, starając się pochwycić miecz Voltorna, jednak półczłowiek był zbyt szybki. W ułamku sekundy mężczyzna zmienił uchwyt na rękojeści miecza i pchnął ostrzem w stronę chłopca. Mackeli uchylił się przed ciosem i klinga z brzękiem uderzyła w pień drzewa.

— Brać ich! Zabić ich! — wrzasnął Voltorno.

Umykając pomiędzy drzewami, Mackeli kierował się ku obrzeżom polany. Wszędzie dookoła niego powietrze przecinały kolejne bełty.

Po drugiej stronie polany Anaya pełzła po wilgotnej ziemi. Podczas gdy kusznicy całą swą uwagę skupili na Mackelim. Kagonesti zerwała się na równe nogi, rzucając się na plecy najbliższego wroga. Jej ruchy nie były tak zwinne jak kiedyś, jednak lśniący w jej dłoni krzemienny nóż był równie śmiertelny co zawsze. Jeden z ranionych bełtem ludzi zdołał usiąść na ziemi i wycelował kuszę w plecy elfki. Na szczęście Kith-Kanan jako pierwszy zdołał użyć swej broni.

Mackeli zbiegł do lasu. Kilku spośród ocalałych mężczyzn ruszyło jego śladem, jednak Voltorno przywołał ich z powrotem.

Anayi także udało się zniknąć w głębi lasu. Kagonesti odbiegła zaledwie kilkanaście jardów od polany, po czym ponownie przypadła do ziemi. W przeciągu kilku sekund zniknęła pod grubą warstwą opadłych liści, po których chwilą później przebiegło dwóch ludzi Voltorna.

Kith-Kanan spróbował jeszcze raz odbezpieczyć kusze. Broń była jednak zbyt sztywna, by można jej było używać, siedząc na ziemi. Zanim zdołał ponownie naciągnąć cięciwę na orzech, Voltorno wyciągnął w jego kierunku trzydzieści cali najprzedniejszego żelaza z Ergothu.

— Odłóż to — nakazał mężczyzna. Widząc wahanie na twarzy elfa, półczłowiek przycisnął miecz do szczęki Kith-Kanana. Odkładając kuszę, książę poczuł spływającą mu po szyi strużkę krwi.

— Twoi przyjaciele pokazali właśnie swą prawdziwą naturę — rzekł z pogardą Voltorno. — Uciekli, zostawiając cię samego.

— To dobrze — odparł Kith-Kanan. — Przynajmniej oni będą bezpieczni.

— Być może. Jednak ty, przyjacielu, w ogóle nie jesteś bezpieczny.

Dokoła nich zgromadziła się ósemka ocalałych ludzi. Voltorno skinął ku nim głową i mężczyźni posłusznie podnieśli Kith-Kanana, kopiąc go i bijąc. Chwilę później zawlekli go na odległy koniec polany, z którego przybyli i w którym porzucili swe rzeczy. Voltorno przyniósł parę kajdan, którymi na sam koniec skuł stopy i dłonie Kith-Kanana.

Anaya oddaliła się od polany, sunąc pod osłoną z liści niczym wąż. Niegdyś dokonałaby tego, nie poruszając nawet jednym listkiem. Teraz zdawało jej się, że czyni równie wiele hałasu co gromada ludzi. Na szczęście Voltorno i jego ludzie byli zajęci czymś na odległym krańcu polany. Kiedy była już wystarczająco daleko, gołymi rękami odgarnęła liście i wyczołgała się na powierzchnię. Ziemia była wilgotna i Anaya zadrżała. Chciała natychmiast powrócić uwolnić Kith-Kanana, jednak wiedziała, że po raz kolejny nie oszuka już ludzi. Nie sama. Będzie musiała zaczekać, aż zrobi się ciemno. Tuż za nią po prawej stronie trzasnęła złamana gałązka. Kagonesti strzepnęła z nóg przyklejone do skóry licie i obróciła się w kierunku, z którego dobiegł dźwięk. Pięć jardów od niej przytulony do drzewa stał Mackeli.

— Hałasujesz — skrytykowała go.

— Jesteś głucha. Zanim stanąłem na tej gałązce, złamałem cztery inne — odparł chłodno.

Spotkali się w połowie drogi. Wrogość poranka zniknęła i oboje padli sobie w ramiona.

— Nigdy wcześniej nie widziałam, abyś tak biegał! — oznajmiła.

Zaskoczyłem nawet samego siebie — przyznał Mackeli. — Bycie bardziej dorosłym ma jednak swoje dobre strony. Spojrzał w dół na siostrę. — Przepraszam za to co powiedziałem — dodał szczerze.

— Powiedziałeś tylko to, o czym sama myślałam tysiące razy — wyznała. Teraz musimy pomyśleć o Kith-Kananie. Możemy zakraść się nocą i uwolnić go...

Mackeli chwycił ją za ramiona i przypadając do ziemi, pociągnął za sobą.

— Ćśś! Nie tak głośno! W tej sprawie musimy być rozważni, Ny. Jeszcze rok temu moglibyśmy podkraść się do łudzi i uwolnić Kitha, jednak teraz oboje jesteśmy zbyt hałaśliwi i powolni. Lepiej się zastanówmy.

Kagonesti zmarszczyła brew.

— Nie muszę się zastanawiać, żeby wiedzieć, że zabiję tego Voltorna.

— Wiem, ale on jest niebezpieczny. Kiedy wcześniej walczył z Kithem, użył magii; do tego jest niezwykle przebiegły i okrutny.

— W takim razie dobrze, co powinniśmy uczynić? Mackeli pospiesznie rozejrzał się dookoła.

— Oto, co myślę...

Kiedy skończył przetrząsać zbudowany w drzewie dom, Voltorno zajął się nadzorowaniem swych ludzi, którzy umieszczali dokoła polany kolejne pułapki. W miejscu gdzie widniała wydeptana w trawie ścieżka, rozrzucili caltropy — niewielkie, najeżone kolcami gwiazdki, wykorzystywane do powstrzymania szarżujących koni. Nie było wątpliwości, że w kontakcie ze skórzanym obuwiem Anayi i Mackeliego owa broń okaże się śmiertelna.

W otaczającej drzewo trawie umieścili piłokształtne, sprężynowe pułapki, jakich ludzie używali niekiedy do chwytania wilków. Naciągnięto utworzone z cienkich strun spusty, których najlżejsze pociągniecie wysyłało w powietrze świszczący bełt.. Nawet w ostatnich promieniach zachodzącego słońca pułapki zdawały się ledwie widoczne. Kith-Kananem wstrząsały dreszcze, gdy przyglądał się tym potwornym przygotowaniom, modląc się w duszy, aby wyczulony na zapach metalu nos Anayi i tym razem jej nie zawiódł.

Nastała noc, a wraz z nią powrócił chłód, który przypomniał najeźdźcom, że lato nie nadejdzie wraz z kolejnym wschodem słońca. Kith-Kanan drżał na zimnie, patrząc z nienawiścią, jak ludzie Voltorna otulają się ciepłymi futrami Anayi.

Chwilę później Voltorno podszedł do księcia, niosąc w dłoniach cynowy talerz potrawki oraz kubek z piwem. Przyglądając się księciu, usiadł naprzeciw niego na zwalonej kłodzie.

— Twoja obecność tutaj odrobinę mnie zaskoczyła — rzekł półczłowiek Upił z cynowego kubka potężny łyk piwa. Pomimo dręczącego go pragnienia Kith-Kanan z odrazą zmarszczył nos: piwo było trunkiem, którego by nie tknął żaden prawdziwy elf. — Kiedy wróciłem do Daltigoth, przeprowadziłem w twej sprawie małe śledztwo. Silvanesti, który żyje w lesie niczym pomalowany dzikus. W komnatach cesarskiego pałacu usłyszałem przedziwną opowieść.

— Nie wierzę to — odparł Kith-Kanan, patrząc na rozpalony nieopodal potężnego dębu ogień. — Nie wierzę, aby ktokolwiek z ludzi wpuścił cię do pałacu cesarza. Nawet ludzcy władcy wiedzą, że lepiej nie wpuszczać do twych domostw ulicznych śmieci.

Wykrzywiwszy wściekle twarz, Voltorno chlusnął łyżką gorącej potrawki na — i tak już umęczoną — twarz Kith-Kanana. Elfi książę wydał stłumiony okrzyk i pomimo iż jego ręce krępowały kajdany, zdołał wytrzeć parzącą ciecz o ramię swej tuniki.

— Nie przerywaj odparł ze złością Voltorno. — już mówiłem, usłyszałem przedziwną opowieść. Zdaje się, że książę Silvanesti, brat obecnego następcy tronu, opuścił miasto w niełasce. Wyciągnął oręż w osławionej Wieży Gwiazd czy też dopuścił się podobnego nonsensu. — Voltorno wybuchnął śmiechem. — Zdaje się też, że ojciec księcia oddał rękę ukochanej jego bratu — dodał.

— Niezwykle smutna historia — odparł Kith-Kanan, starając się za wszelką cenę ukryć swe emocje. Ramiona bolały go od ciągłego pochylania. Chwilę później, podzwaniając łańcuchami, spróbował przestawić stopy.

— Jest niczym epicka opowieść — przyznał Voltorno, leniwie mieszając potrawkę. — I pomyślałem sobie: jakąż to cenną zdobyczą byłby ów książę. Wyobraź sobie, jak wielki okup zapłaciłaby jego rodzina!

Kith-Kanan potrząsnął głową.

— Grubo się mylisz, sądząc, że możesz przedstawić mnie jako księcia — rzekł. — Jestem Silvanestyjczykiem, tak — wojownikiem, którego dokuczliwa żona wygnała do lasu w poszukiwaniu ciszy i spokoju.

Voltorno wybuchnął serdecznym śmiechem.

— Ach, tak? I tak nic nie wskórasz, mój królewski przyjacielu — odparł. — Widziałem portrety królewskiej rodziny Silvanesti. To ty jesteś owym zbłąkanym synem.

Ciszę nocy rozdarł przeszywający wrzask. Ludzie natychmiast sięgnęli po broń, podczas gdy Voltorno zerwał się, by uspokoić swych towarzyszy.

— Miejcie oczy otwarte — ostrzegł. — To może być podstęp, którym chcą nas zmylić.

Powietrze przeszyła płonąca żagiew, która wirując, sypała iskrami i dogasającym żarem. Lecąc, potrąciła jedną ze strun, która sprawiła, że ukryta w ciemności kusza wystrzeliła z głuchym mlaśnięciem.

— Ałaaa! — Od strony mrocznych drzew dało się słyszeć potworne zawodzenie. Przerażeni ludzie zaczęli szeptać między sobą.

Z przeciwnej strony lasu nadleciała kolejna, płonąca żagiew. Tuż za nią, z odległości zaledwie kilku jardów, pojawiła się trzecia. Czwarta spadła na polanę z jeszcze innego miejsca.

— Są wszędzie dookoła! — ryknął jeden z ludzi.

— Cisza! — rzekł Voltorno.

Ostrożnie omijając podstępne caltropy, mężczyzna wyszedł na główną ścieżkę. Zbita w ciasną gromadę drużyna boczyła się wokół Voltorna, spoglądając lękliwie w stronę ognia. Przywiązany do drzew a i skuty kajdanami

Kith-Kanan uśmiechnął się ponuro.

Na dalekim końcu ścieżki pojawiła się samotna postać ściskająca w dłoni płonącą gałąź. Voltorno wyciągnął miecz. Postać zatrzymała się w miejscu, gdzie leżały pierwsze, rozrzucone caltropy, około cztery jardy od półczłowieka.. W świetle pochodni Voltorno ujrzał twarz Anayi. Jej twarz i dłonie pomalowane były na czarno. Pojedynczy pas czerwieni przecinał pionowo jej czoło, biegnąc wzdłuż nosa kobiety, jej brody i kończąc się u podstawy szyi.

Voltorno odwrócił się do swych ludzi.

— Widzicie! To tylko dziewczyna — triumfował. Tym razem odwrócił się twarzą do Anayi. — Gdzie chłopiec? Ukrywa się? — spytał z przekąsem.

— Przybyliście do tego lasu o jeden raz za dużo — zaczęła monotonnie Anaya. — Nikt z was nie wyjdzie stąd żywy.

— Niech ktoś ją zastrzeli — rzekł znudzonym głosem Voltorno, jednak mężczyźni stali jak zahipnotyzowani. Żaden z nich nawet nie drgnął. Czyniąc jeden, ostrożny krok w kierunku Kagonesti, dowódca oznajmił: — To ty zginiesz, dziewczyno.

— W takim razie wejdźcie do lasu i odszukajcie mnie — rzekła. — Macie łuki, miecze i żelazne ostrza. Ja mam jedynie krzemienny nóż.

— Tak, tak, strasznie to nudne. Chciałabyś, abyśmy nocą wałęsali się po lesie, prawda? — odparł Voltorno, czyniąc kolejny krok do przodu.

— Za późno — ostrzegła Anaya. — Jeden po drugim, wszystkich czeka was śmierć.

Po tych słowach Kagonesti rozpłynęła się w mrokach lasu.

— Cóż za melodramat — mruknął półczłowiek, wracając do ogniska. — Przypuszczam jednak, że nie można oczekiwać niczego więcej po parze dzikusów.

— Dlaczego nie użyłeś swej potężnej magii, Voltorno? — spytał z sarkazmem Kith-Kanan.

Jeden z przerażonych ludzi zdobył się na zupełnie szczerą odpowiedź.

— Nasz pan musi być niezwykle blisko tego... — Owa cenna uwaga została natychmiast przerwana przez cios, jakim Voltorno uraczył mówiącego. W kolejnej chwili człowiek runął na ziemię z okrwawioną twarzą.

Teraz Kith-Kanan rozumiał. Magiczny repertuar Voltorna był prawdopodobnie bardzo ograniczony. Być może półczłowiek znał jedynie zaklęcie zamroczenia, którego użył w czasie pojedynku z Kith-Kananem. Musiał znajdować się niezwykle blisko osoby, którą chciał zauroczyć, co tłumaczyło jego próby zbliżenia się do Anayi.

Następnego ranka Kith-Kanan obudził się półprzytomny i odrętwiały. Chłód nocy przeniknął głęboko jego ciało, a łańcuchy nie pozwalały nu odpoczynek. Przeciągając się, spróbował rozprostować obolałe nogi, kiedy na polanie rozległ się potworny wrzask. Szarpiąc łańcuchy, książę odwrócił się w kierunku, z którego dobiegał ów przeraźliwy krzyk.

Jeden z ludzkich strażników spoglądał na zwinięte posłanie swego towarzysza. Twarz mężczyzny zbielała niczym kość, a jego usta zastygły otwarte w niemym przerażeniu. Człowiek z pewnością wrzasnąłby po raz kolejny, jednak nadbiegający Voltorno odepchnął go na bok.

Chwilę później na twarzy półczłowieka pojawiło się podobne przerażenie, gdy stojąc bez ruchu, wpatrywał się w posłanie. Mężczyzna, który jako pierwszy odkrył prawdę, bełkotał teraz w kółko:

— Panie! Oni podcięli gardło Gernianowi! Jak?

Półczłowiek zwrócił się twarzą do oszalałego kompana i nakazał mu zamilknąć. Teraz dokoła ciała zgromadzili się pozostali mężczyźni, a każdy z nich zadawał sobie to samo pytanie. Jak Anayi i Mackeliemu udało się zabić człowieka, nie będąc zauważonymi przez strażników? Jak przedostali się przez pułapki?

Voltorno był wściekły, podczas gdy jego ludzie bliscy byli paniki.

19

Sithas powraca

Rankiem ludzie zaczęli bez przekonania krzątać się wokół ogromnego namiotu ambasadora. Sithas słyszał ich schrypnięte od snu głosy, rozlegające się w otoczonym płóciennymi ścianami korytarzu, sąsiadującym z jego komnatą. Po chwili nasłuchiwania książę podniósł się z posłania i rękoma wygładził widoczne na szacie zmarszczki.

Ody wszedł do głównego pomieszczenia, powitał go sam Ulvissen. Seneszal zaproponował księciu śniadanie, jednak Sithas zabrał z misy tylko jabłko, wyraźnie ignorując pozostałe przysmaki. Zwyczajem ludzi było spożywanie potwornie ciężkich posiłków, co prawdopodobnie tłumaczyło ich krępą budowę ciała.

W nocy deszcz ustał, choć wiejący od południa wiatr wciąż rozdzierał zasnute szarymi chmurami niebo na postrzępione, puszyste kawałki Stojąc na wznoszącym się ponad wodami Thon-Thalasu wzgórzu, mieli wrażenie, że chmury przemykają na wysokości wzroku. Wraz z pędzącymi po niebie, porozrywanymi obłokami pojawiły się pierwsze przebłyski porannego słońca, które nieśmiało oświetliły okolicę.

— Dziwna pogoda — zauważył Ulvissen, w czasie gdy Sithas spoglądał na otaczający ich krajobraz.

— Rzadko mamy tu śnieg czy lód, jednak burze znad południowego oceanu są zimą częste — wyjaśnił książę.

Rzeka tętniła życiem i na spokojnych wodach Thon-Thalasu pojawiły się niewielkie statki, które wykorzystywały chwilowa ciszę. Ulvissen podniósł poły swej grubej, wełnianej peleryny, pytając Sithasa, czy w czasie burzy panujący na rzece ruch zamierał.

— Ależ nie. Rybacy i flisacy przyzwyczajeni są do złej pogody — Tylko najpotworniejsze wiatry mogą zmusić ich do zacumowania w doku.

Z chwilą pojawienia się Ulwena i Teralind zarówno eskorta Sithasa, jak i strażnicy ambasadora ustawili się w równym szeregu. W świetle dnia stary ambasador wyglądał znacznie gorzej. Jego skóra, z widocznymi pod nią błękitnymi żyłkami miała barwę ziemi, prawie niezauważalne. Jego ruchy były prawie niezauważalne — gdyby starzec od czasu do czasu nie zamrugał oczami, Sithas z łatwością pomyślałby, że ma do czynienia z nieboszczykiem

Grupa służących zaczęła składać namiot Podczas gdy powietrze wypełnił stukot drewnianych młotków i szelest opadającego płótna. Sithas skierował swe kroki ku barce. Nocą gigantyczny żółw schował swą głowę i łapy i wciąż pogrążony był we śnie. Widząc to, książę zastukał dłonią w kadłub.

— Mistrzu! — zawołał. — Jesteś tam? Chwilę później spoza nadburcia wychynęła głowa podstarzałego elfa.

— Oczywiście, że jestem. Wasza Wysokość! — Mężczyzna przeskoczył ponad relingiem ze zwinnością, która zadawała kłam jego wiekowi. Na jego ramieniu spoczywał długi pręt, którym elf nieznacznie zakręcił. Następnie podszedł do miejsca, gdzie łączące żółwia i barkę łańcuchy spoczywały owinięte wokół przymocowanych do dzioba olbrzymich, żelaznych haków. Włożywszy płaski koniec pręta pod żelazne spoiwa, elf zawołał donośnym głosem:

— Niech wszyscy się odsuną!

Słysząc to, strażnicy obu ras gwałtownie się ożywili. Sithas, który powracał, aby stanąć u boku Ulvissena, zatrzymał się i obrócił. Mistrz barki naparł całym ciałem na masywny pręt i z haka ześliznął się pierwszy łańcuch. Po raz kolejny mężczyzna nakazał się odsunąć, zrzucając z haka kolejny łańcuch. Elfi książę zauważył, że ludzie jak urzeczeni wpatrywali się w poczynania starego elfa. Miał tylko nadzieję, że mistrz barki wie, co robi.

Gigantyczne kajdany opadły brzękiem na skorupę żółwia. Nagły hałas najwyraźniej obudził śpiące stworzenie, jako że przednia część skorupy, która zmykała głowę stworzenia, otworzyła się leniwie. Chwilę później z ukrycia wyłonił się ogromny, zielony łeb.

Mistrz barki podniósł do ust swą trąbkę i wydobył z niej pojedynczy, przeszywający dźwięk. W odpowiedzi na wezwanie ukazały się łapy żółwia i stworzenie podniosło się z ziemi. Tylna część skorupy uderzyła w barkę i wprawiła ją w ruch.

— Uwaga! — śpiewnym głosem krzyknął mistrz barki.

Nabierając gwałtowniej prędkości, długa na pięćdziesiąt stóp barka ześliznęła się po błotnistym zboczu. Pędziła po wcześniej przygotowanym żłobieniu, które powstało, gdy ubiegłej nocy wciągano ją na zalane deszczem zbocze.

Teraz gromadząc przed sobą ulepiony z błota wał, pędziła prosto ku brzegom Thon-Thalasu. Stojący na niej stary elf wygrywał na swym rogu melodię, która przywodziła na myśli wezwanie dla szarżującej konnicy.

— Szaleństwo! — wykrzyknęła Teralind. — Przecież rozbiją się w drobny mak!

Sithas spojrzał przez ramię i zobaczył, że kobieta podeszła bliżej, zostawiając swego przykutego do krzesła męża u boku Ulvissena. Książę próbował, jak tylko mógł, złagodzić jej obawy.

— To normalna rzecz. Nie obawiaj się, pani, barka jest solidnej budowy. — W duchu modlił się jednak do Matheri, by jego słowa faktycznie okazały się prawdą.

Płaska rufa barki wpadła do wody, niosąc ze sobą potężną falę. Chwilę później cały prom ześliznął się z brzegu wprost do rzeki, pozostawiając dookoła kleiste zwały błota.

Stojący na wzgórzu żółw obrócił ociężale swe masywne cielsko. Widząc, że stworzenie zwraca ku nim ogromną głowę, ludzie, którzy składali namiot emisariusza, rozpierzchli się w popłochu. Chwilę później żółw z najwyższym spokojem odwrócił się po raz kolejny i leniwie przebierając nogami, ruszył w dół zbocza. Zdawało się, że stworzenie kompletnie nie dba o pochyłości i otaczające je śliskie błocko. Podczas gdy mistrz barki wygrywał na rogu kolejne rozkazy, żółw delikatnie wśliznął się do wody, pozwalając, by ponownie przykuto go łańcuchami do barki.

W ciągu kolejnej godziny oddział ambasadora był gotów do wejścia na pokład. Z chwilą gdy schodzili wybrukowaną marmurem ścieżką na brzeg rzeki, wiatr stał się spokojniejszy, aż w końcu ustał zupełnie. Kapitan elfich żołnierzy potrząsnął głową.

— Cisza ma się ku końcowi — zauważył z wyraźną rezygnacją.

— Kolejne deszcze? — spytał Ulvissen. — I kolejne wichury — odparł Sithas.

Emisariusz wraz ze swą świtą bezpiecznie dotarli na wyspę, gdzie czekały na nich potężne lektyki, a także dwa konne wozy. Unosząca się znad doków mgiełka przemoczyła doszczętnie czekających przy lektykach tragarzy. Nie przywiązując wagi do protokołu, ambasador został umieszczony w jednej lektyce, lady Teralind w drugiej, a Sithas zajął miejsce w trzeciej. Wozy przeznaczone były na liczne bagaże, tak więc wszyscy pozostali zmuszeni byli iść pieszo.

Sithas był zaskoczony, gdy dotarł w końcu do swych prywatnych komnat Okiennice były zamknięte, a w ciemnym, nieoświetlonym pokoju czekała na niego Hermathya.

— A więc wróciłeś do domu — rzekła poirytowana. — Czy było warto? — Jej ton był wyniosły i pobrzmiewała w nim złość. Choć nie miał ku temu żadnych powodów, poczuł, jak jego własne emocje opadają i fakt ten niebywale go zaskoczył.

— Musiałem to zrobić — odparł łagodnie. — Jak widzisz, wszystko zakończyło się szczęśliwie. Pokazaliśmy ludziom, z jak twardej gliny ulepione są elfy.

Hermathya zadrżała i wymijając księcia, podeszła ku zamkniętej okiennicy. Przez drewniane listwy sączyły się krople deszczu, tworząc na marmurowej posadzce lśniącą kałużę.

— A z czego ulepiono ciebie? — zażądała odpowiedzi, wybuchając nagłym gniewem.

— Co masz na mych? O co chodzi? Ryzykowałeś życic dla etykiety! Czy choć przez chwilę pomyślałaś o mnie? Co stałoby się ze mną, gdybyś zginął?

Sithas westchnął i usiadł na wykonanym ze splecionych drzewek klonu krześle.

— Czy to właśnie nie daje ci spokoju? To do ciebie niepodobne, Thyo. Przecież w końcu nie groziło nu żadne realne niebezpieczeństwo.

— Nie bądź taki cholernie logiczny! Nie masz pojęcia, o czym mówię! — Hermathya odwróciła swą twarz ku następcy tronu i wycedziła przez zaciśnięte zęby:

— Właśnie dobiegł końca mój pierwszy czas płodności. Minął, a my go przegapiliśmy!

Dopiero teraz Sithas zrozumiał. Nawet jeśli elfy mogły żyć w małżeństwie przez tysiąc lat, okresy płodności zdarzały się w życiu kobiet zaledwie trzy, cztery razy. Były one nieregularne i nawet kapłani Quenesti Pah nie był w stanie przewidzieć ich wcześniej niż dzień lub dwa przed rozpoczęciem.

— Dlaczego nie powiedziałaś mi wcześniej? — spytał Sithas. Teraz już znacznie łagodniejszym tonem.

— Nie było cię. Spałeś sam.

— Czy jestem aż tak nieprzystępny?

Hermathya pracz chwilę muskała palcami haftowany kołnierz.

— Tak, jesteś

— Nie masz problemu z dostawaniem tego, czego chcesz, od innych — ciągnął książę. — Otrzymujesz prezenty i komplementy niczym dziecko, które zbiera na polu kwiaty. Dlaczego nie możesz porozmawiać ze mną? Jestem twoim mężem.

— Jesteś elfem, którego poślubiłam — poprawiła — nie elfem, którego kochałam.

Słysząc to, Sithas zerwał się na nogi.

— Dość już wysłuchałem. W przyszłości...

Hermathya podeszła do niego.

— Czy choć raz mnie wysłuchasz? Jeśli dalej będziesz upierał się aby ryzykować życie w niemądrych sprawach, musisz dać mi dziecko. Dopiero wówczas nasze małżeństwo nabierze jakiegokolwiek znaczenia. Następca potrzebuje następcy. Ty chcesz mieć syna; ja potrzebuję dziecka.

Rozzłoszczony jej błagalnym tonem książę skrzyżował ramiona. To, co czuł, kompletnie zamąciło mu w głowie. Dlaczego jej prośby tak bardzo go irytowały?

— Być może wolą bogów było, aby tak właśnie się stało — rzekł. — To nie jest dobry czas na zakładanie rodziny.

— Jak możesz tak mówić? — spytała.

— To prawda Matheri. Moje życie nie należy do mnie. Muszę żyć dla narodu. Ze wszystkimi tymi kłopotami na zachodzie być może będę zmuszony dla dobra Mówcy chwycić za broń.

Hermathya wybuchnęła gorzkim śmiechem.

— Ty wojownikiem? Masz na myśli nie tego bliźniaka. To Kith-Kanan jest wojownikiem. Ty jesteś kapłanem.

— Kith-Kanana tutaj nie ma — odparł chłodno Sithas.

— Na Astarina, żałuje że tak właśnie jest! On nie zostawiłby mnie ubiegłej nocy! — odparła szorstko.

— Dość! — Sithas podszedł do drzwi. Chwilę później zwrócił się do żony z przesadną uprzejmością: — Pani naprawdę bardzo mi przykro, że umknął stało się i rozpamiętywanie utraconych szans nie przyniesie nam spokoju. — Po tych słowach opuścił komnatę. Hermathya wybuchnęła gwałtownym płaczem.

Z twarzą stężałą niczym marmur książę zszedł po schodach. Dworzanie i służący dyskretnie schodzili mu z drogi. Jak nakazywał zwyczaj, wszyscy skłaniali przed nim głowy, nikt jednak nie odważył się przemówić.

W znajdującej się w Wieży Gwiazd hali posłuchań ustawiono dwa misternej roboty krzesła. Jedno z nich — niskie i pluszowe — przygotowano dla Dunbartha, ambasadora Thorbardinu. Drugie było wysokim, giętym meblem z pozłacanymi zdobieniami. Na nim to zasiadła Teralind. Jej mąż, tytularny ambasador Ergothu, siedział tuż obok na specjalnym krześle. Pretor Ulwen nie odzywał się ani słowem i wkrótce łatwo było zapomnieć o jego obecności.

Sithel zasiadał na swym tronie, podczas gdy na lewo od niego stał wyprostowany dumnie Sithas. Resztę hali wypełniali stojący na marmurowej posadzce dworzanie i służba. Ulvissen, który nigdy nie odstępował Teralind i ambasadora, stał tuż za oparciem złoconego krzesła, słuchając i niewiele mówiąc.

— Terytorium, o którym mowa — przemawiał Sithel — graniczy na południu z zakolem rzeki Kharolis, na zachodzie z miastem Xak Tsaroth, na wschodzie z Górami Khalkist i na północy z wielką równiną, na której bierze swój początek rzeka Vingaard. W czasach mego ojca region ten został podzielony na trzy części. Najbardziej wyginięta na północ nosiła nazwę Vingaardin, centralna zwana była Kagonesti, a południową nazwano Tsarothelm. Dunbarth machnął zdobioną pierścieniami dłonią.

— Wiedza waszej Wysokości na temat geografii jest znaczna — zauważył z wyuczoną kurtuazją — jednak jak i jest sens tegoż wykładu?

— Jak zamierzałem właśnie powiedzieć, w czasach mego ojca Silvanosa, żaden z naszych narodów nie rościł sobie praw do owych prowincji. Były one kiepsko rządzone przez lokalnych władców, którzy wymuszali podatki od prostych ludzi i bez ustanku prowadzili między sobą wojny.

— W dzisiejszych czasach nic takiego nic ma już miejsca — wtrąciła Teralind.

— Wciąż jednak jest tam wiele przemocy — odparł Sithel — jak choćby masakra dokonana na pięćdziesięciu spośród moich żołnierzy, której dopuściła się spora grupa ludzi jeżdżących konno.

Po tych słowach w hali zapadła głucha cisza. Rylec elfich skrybów odpowiedzialnych za spisanie każdego wypowiedzianego słowa zastygły w bezruchu. Dunbarth z zainteresowaniem spojrzał na Teralind.

— Nie zaprzeczasz, pani, słowom Mówcy, który wyraźnie twierdzi, jakoby rabusiami byli ludzie? — spytał znacząco, opierając się na łokciu.

Kobieta wzruszyła okrytymi zielonym aksamitem ramionami, a Ulvissen przysunął się jeszcze bliżej wysokiego krzesła.

— Cesarz nie sprawuje rządów nad wszystkimi ludźmi — odparła. Sithas niemalże usłyszał niewypowiedziane na końcu zdania słowo , „jeszcze". — Podobnie jak król Thorbardinu nie ma władzy nad wszystkimi spośród krasnoludów. Nie wiem, kim są ci bandyci, ale jeśli są nimi ludzie, to na pewno nie pochodzą oni z Ergothu.

— Z całą pewnością — kontynuował gładko Sithel.

— Nie zaprzeczysz jednak, pani, że cesarz nie uczynił niczego, aby powstrzymać ogromne ilości ludzkich osadników, którzy przemierzają równinę, i na łodziach oraz tratwach pokonują rzeki. Wypierają oni zarówno Kagonesti, jak i Silvanesti, którzy przenieśli się na zachód, by tam zacząć nowe życie. Należy to powstrzymać.

— W Ergocie nie ma wystarczająco dużo miejsca, by pomieścić wszystkich i zapewnić im pracę; podobnie jak nie ma wystarczająco dużo ziemi, na której można by sadzić uprawy niezbędne do wy karmienia całego narodu — odparła Teralind. — Cóż więc dziwnego, że ludzcy osadnicy opuszczają granice cesarstwa i wędrują na wschód do ziem Silvanesti, skoro są one tak skąpo zaludnione.

— Nikt nie próbował osiedlać się w Thorbardinie — rzekł niezbyt pomocnie Dunbarth.

Książę Sithas skinieniem dłoni przywołał skrybę, który natychmiast przyniósł zwój zapisany drobnym, starannym pismem. U jego dołu widniały dwie potężne, woskowe pieczecie.

— Oto nasza kopia porozumienia zawartego czterysta lat temu pomiędzy Mówcą Sithelem a cesarzem Thionem. W szczególności zakazuje ono Ergothowi kolonizacji Vingaardinu, bez uprzedniej zgody Mówcy Gwiazd.

— Cesarz Thion był starym człowiekiem. Wiele spośród decyzji, które podjął u schyłku życia, okazało się błędnymi — skomentowała nietaktownie Teralind. Ulvissen, który w zamyśleniu głaskał kasztanową brodę, pochylił się ku kobiecie, szepcząc jej coś do ucha. Teralind skinęła głową i ciągnęła dalej: — Nie mniej niż sześć spośród zawartych przez Thiona układów zostało wypowiedzianych od czasu jego śmierci. Ten, który trzyma w dłoniach książę Sithas, jest równie wątpliwy jak pozostałe. — Siedzący u jej boku stary pretor nieznacznie się poruszył, jednak Teralind nie zwróciła na niego najmniejszej uwagi.

Dunbarth zsunął się z krzesła i stanął na marmurowej posadzce. Krasnolud wygładził tunikę na swej potężnej piersi i rzekł:

— Z tego, co pamiętam, zamierzeniem Thiona były inwazja i podbój Sancrist, jednak obawiał się on, iż naród elfów odpowie atakiem na wschodniej granicy. Z tego właśnie powodu dobił targu z Mówcą Sithelem.

Książę zwrócił pergamin skrybie.

— Dlaczego więc inwazja na Sancrist nigdy się nie odbyła? — spytał zaciekawiony.

Dunbarth roześmiał się wesoło.

— Generałowie Ergothu wykazali, jak niezwykle trudno będzie kontrolować wyspę pełną gnomów. Zasoby cesarskiego skarbca topniałyby w zastraszającym tempie — W sali posłuchań dały się słyszeć pojedyncze, głośne śmiechy. Słysząc to, Sithel zastukał w posadzkę długą na pięć stóp królewską laską, co natychmiast uciszyło wesołków.

— Wierzę twym słowom, lady Teralind — powiedział beznamiętnie. — Jego Wysokość Thion musiał być szalony, sądząc, iż uda mu się podbić i podporządkować sobie gnomy. Nie wyglądał jednak na takiego, kiedy spotkałem się z nim osobiście. — Teralind uświadomiła sobie, jak niesamowicie długie było życie Mówcy, i na jej twarzy wykwitł delikatny rumieniec. — Nie zmienia to jednak faktu, że ludzcy osadnicy i bandyci okradają moich poddanych z ziemi i pozbawiają ich życia.

— Jeśli wolno mi coś powiedzieć — przerwał Dunbarth, przechadzając się obok swego krzesła. — Wielu ludzi przybywa do Thorbardinu, aby kupować nasze metale, stąd też wiele słyszeliśmy o kłopotach na równinie. Sądzę, iż nieuczciwie jest mówić, Wasza Wysokość, że jest to tylko kwestia wysiedlania elfów przez ludzi. Z tego co wiem, wielu spośród bandytów to elfy Kagonesti. — Krasnolud wytarł szeroki czubek lewego buta w prawą nogawkę, usuwając szpetną smugę. — Niektórzy bandyci to także półelfy.

Choć stwierdzenie to w najmniejszym stopniu nie zaskoczyło Sithela i Sithasa, jego szczerość wywołała nagłe poruszenie wśród dworzan i służby. Widząc to, Sithas odwrócił się plecami do zgromadzonej ciżby i mruknął powściągliwie:

— Co jest nie tak z tym krasnoludem? Zachowuje się, jakby był adwokatem Ergothu!

— Nie wiń Dunbartha. On wie, jak wielką przewagę zyska jego państwo, jeśli nie dojdzie do porozumienia pomiędzy elfami i ludźmi. Ujawnił te bzdury o półludziach, żeby zmącić wodę. To nic nie znaczy — skomentował mądrze Sithel.

Po tych słowach książę odstąpił na bok, a Mówca po raz kolejny uderzył swą łaską, przywołując zgromadzonych do porządku.

— Nie mylmy spraw najwyższej wagi z gadanina, o bandytach i ludziach półkrwi — rzekł Sithel pojednawczo. — Naprawdę istnieje tylko jedno pytanie: pod czyimi rządami znajdują, się trzy prowincje?

— Kto faktycznie nimi rządzi, czy też, kto rządzi nimi dzięki przyciśniętemu do stopionego wosku sygnetowi? — odparła zajadle Teralind.

— Musimy respektować prawo, pani, albo sami staniemy się bandytami — powiedział Dunbarth. Po tych słowach krasnolud uśmiechnął się, potrząsając kędzierzawą, srebrną brodą. — Wytwornie ubranymi, bogatymi bandytami, ale wciąż bandytami. — Przez salę przetoczyła się kolejna salwa śmiechu. Tym razem Sithel pozwolił, aby wesołość trwała jakiś czas, gdyż rozpraszała obecne w wieży napięcie. — Nie ma wątpliwości, że Mówca Gwiazd już od wieków ma prawo do tej ziemi — ciągnął Dunbarth — ani też, że Ergoth ma pewne prawa tam, gdzie chodzi o los jego poddanych. Słysząc to, Sithas uniósł brwi. — Poddanych? — spytał natychmiast. — Czy zatem mieszkańcy owych prowincji są poddanymi cesarza Ergothu?

— Cóż, oczywiście, że tak właśnie jest — przyznała Teralind. Ulvissen pochylił się, aby zamienić z nią słowo, jednak kobieta zbyła go machnięciem dłoni. Wyglądała na zakłopotaną, gdy poniewczasie zdała sobie sprawę, że zaprzeczyła swemu wcześniejszemu stwierdzeniu, jakoby bandyci nie byli Ergothianami. — Chcę powiedzieć, że...

Ulvissen delikatnie dotknął jej ramienia, na co Teralind odwróciła się i warknęła:

— Odsuń się, panie! Nie przerywaj mi! — Seneszal natychmiast uczynił krok do tyłu i prostując się, stanął na baczność.

Sithas wymienił z ojcem ukradkowe spojrzenie, podczas gdy w sali dały się słyszeć pomruki niezadowolenia. Rozumiejąc wagę swej wypowiedzi, Teralind powiodła dookoła nerwowym wzrokiem. Chwilę później starała się ocalić sytuację słowami:

— Na całym Ansalonie nie ma mężczyzny, kobiety czy też ludzkiego dziecka, które nie byłoby posłuszne woli jego Cesarskiej Mości. Sithel nie zabierał głosu aż do chwili, gdy w hali zapadłą absolutna cisza. W końcu rzekł wyważonym, spokojnym tonem:

— Czy macie zamiar zaanektować nasze ziemie? Teralind, marszcząc brew, opadła na oparcie krzesła, Siedzący u jej boku pretor Ulwen poruszył się nieznacznie. Mężczyzna delikatnie pochylił się do przodu i zaczął drżeć. Jego kruchym ciałem wstrząsały dreszcze, na co Ulvissen pospiesznie stanął u jego boku. Seneszal pstryknął palcami ku kręcącej się u potężnych drzwi grupie ludzi.

— Wasza Wysokość, szlachetni ambasadorzy, wybaczcie, proszę, pretor ma atak — ogłosił zaniepokojony. — Musimy was opuścić.

Dunbarth uprzejmie rozłożył ręce. Sithel podniósł się z tronu.

— Masz nasza zgodę nu opuszczenie wieży — rzekł. — Czy mam przysłać do komnat pretora jednego z naszych uzdrowicieli?

Teralind podniosła głowę w iście królewski sposób. Mamy własnego medyka, zatem dziękuję, szlachetny Mówco.

Bagażowi chwycili umocowane do krzesła Ulwena poręcze i podnieśli go w górę. Tuż za krzesłem starca zgromadziła się delegacja Ergothu. Kiedy ludzie opuścili salę, Dunbarth pokłonił się i wyprowadził z wieży towarzyszących mu krasnoludów. Sithel nakazał sługom opuścić salę, tak że w końcu w wieży pozostali tylko on i Sithas.

— Dyplomacja jest taka męcząca — rzekł ze znużeniem Mówca. Podniósł się z tronu, składając na nim swe srebrne berło. — Podaj mi ramię, Sith. Chyba muszę chwilę odpocząć.

Tamanier Ambrodel szedł pałacowymi korytarzami u boku lady Nirakiny. Chwilę temu opuścili siedzibę Gildii Kamieniarzy, gdzie żona Mówcy przeglądała plany nowego targowiska. Było to pełne spokoju miejsce, jednakże jego położenie i przeznaczenie przygnębiało Nirakinę.

— Nie tak to ma wyglądać — zwróciła się do Tamaniera. — jesteśmy pierworodnymi tego świata, ulubieńcami bogów. W takiej sytuacji powinniśmy dzielić się naszą łaską z innymi rasami, a nie patrzeć na nie z pogardą, jakby były czymś gorszym.

Tamanier skinął głową.

— Całym sercem zgadzam się z tobą, pani. Kiedy żyłem w głuszy, widziałem przedstawicieli wielu ras — Silvanesti, Kagonesti, ludzi, krasnoludy, gnomów, kenderów — i nikomu nie żyło się lepiej od swego sąsiada, jeśli sam na to nie zapracował. Ziemia nie dba o to, czy orze ją człowiek, czy też elf. Na każdą farmę deszcz spada w jednakowy sposób.

Dotarli do drzwi prywatnych komnat Nirakiny. Zanim odszedł, Tamanier poinformował kobietę:

— Tak jak prosiłaś, pani, poszedłem spotkać się z Miritelisiną.

— Czy ma się dobrze? — spytała z przejęciem elfka. — Kapłanka w tym wieku i obdarzona taką wiedzą nie powinna być zamknięta w pospolitym lochu.

— Ma się dobrze — odrzekł Tamanier — choć wciąż nie okazuje skruchy. Nie przyznaje się również do popełnionej zbrodni.

— Nie wierzę, iż popełniła jakąkolwiek zbrodnię — żarliwie odparła Nirakina. — Miritelisiną kierowało współczucie. Jedyne, czego chciała, to ostrzec uchodźców o zamiarze ich wysiedlenia. Jestem pewna, że nie miała pojęcia, iż wzniecą oni zamieszki.

Tamanier pokłonił się nisko.

— Nie żywię do świątobliwej pani żadnej urazy. Pragnę jednak powiedzieć, iż nie okaże ona skruchy nawet za cenę własnej wolności. Miritelisina wierzy, że pozostając w więzieniu, stanie się inspiracją dla innych, którzy zechcą pomóc uchodźcom. Nirakina uścisnęła ramię dworzanina. — A co ty o tym myślisz. Tam? Po czyjej jesteś stronie?

— Czy naprawdę musisz pytać? Jeszcze chwilę temu byłem jednym z tych biednych nieszczęśników — bez domu, bez środków do życia, pogardzanym przez wszystkich dookoła. Oni zasługują na ochronę Mówcy.

— Zobaczymy, co da się zrobić, aby tak się słało — odparła ciepło Nirakina.

Po tych słowach zniknęła za drzwiami swych komnat, podczas gdy Tamanier lekkim krokiem ruszył w głąb pałacu. Z pomocą walczącej w ich sprawie żony Mówcy już wkrótce uchodźcy poczują łaskę Sithela. Kto wie, być może Miritelisina także zostanie uwolniona i na nowo podejmie swe działania na rzecz biednych i pokrzywdzonych.

Tamanier opuścił centralną wieżę pałacu i szedł przetykanym balkonami, pustym korytarzem wschodniego skrzydła, gdy nagle usłyszał głosy. Obce głosy. Wystarczająco długo żył miedzy ludźmi, by rozpoznać ich mowę.

— ...grać w te głupie gierki? — narzekał pełen emocji, kobiecy głos.

— Tak długo, jak to będzie konieczne. Taka jest wola Jego Cesarskiej Mości — odparł stanowczy, męski głos. — Robię to dla mego ojca! Mam nadzieję, że to docenia!

— Spłaca przecież twoje hazardowe długi, prawda? — rzekł oschłe mężczyzna.

Tamanier wiedział, że nie powinien podsłuchiwać, jednak rozmowa intrygowała go coraz bardziej. Stał nieruchomo. Ludzie ukrywali się na dolnym korytarzu, wiec ich głosy z łatwością docierały do uszu elfa poprzez środkowe atrium.

— Nie ufam temu Dunbarthowi — stwierdziła kobieta. — Zmienia poglądy niczym chorągiewka.

— Nie stoi po niczyjej stronie, poza swoją własną. Póki co, Thorbardin nie jest gotowy do wojny, tak więc krasnolud próbuje skłócić nas z elfami. Jest podstępny, jednak potrafię przejrzeć jego gierki.

— Denerwuje mnie. Podobnie książę Sithas. To jego spojrzenie! Mówią, że elfy mają dar jasnowidzenia. — Głos kobiety stał się bardziej donośny. — Chyba nie sądzisz, że czyta w moich myślach, prawda?

— Uspokój się — odparł mężczyzna. — Nie sądzę, aby potrafił to robić. Ale jeśli nie daje ci to spokoju, porozmawiam z naszym przyjacielem. Po tych słowach na znajdującym się po przeciwnej stronie atrium balkonie dały się słyszeć kroki. Gotów na to, te jego obecność już za chwilę zostanie odkryta, Ta — manier naprężył mięśnie. Kobieta i mężczyzna zakończyli swą sekretną rozmowę.

Pośród popołudniowych cieni, w odległym końcu balkonu, elf dostrzegł młodego kapłana Błękitnego Feniksa, Kamina Oluvai. Jego obecność była dla Tamaniera ogromnym zaskoczeniem. Co kapłan robił w tym miejscu? Niezauważony przez nikogo, mężczyzna wycofał się spod poręczy balkonu. Ludzie, których słyszał, to z pewnością lady Teralind i Ulvissen. Co oznaczała jednak ich przedziwna rozmowa?

Dworskie intrygi były mu obce. Kim naprawdę była Teralind? Co ukrywała? Kim był „przyjaciel", o którym wspomniał Ulvissen? Czy mógł to być zdrajca, o którym mówił przy kolacji Mówca Sithel?

Tamanier oddalił się w pośpiechu. Musiał komuś o tym opowiedzieć, a niedaleko znajdowała się komnata Sithasa. Już po chwili dworzanin poczuł w sercu ulgę; z pewnością książę będzie wiedział, co robić.

20

Dzień Przemiany

Ludzie zwijali obóz i szykowali się do powrotu na statek. Uwijali się w pośpiechu i było oczywiste dla Kith-Kanana, że nie pragną niczego więcej, jak tylko wydostać się z tego przeklętego miejsca. Podczas gdy inni pracowali, Voltorno podszedł do księcia. Nakazał swym ludziom wyrwać słupek z ziemi, po czym chwycił krępujące Kith-Kanana łańcuchy i zaciągnął go na skraj polany.

— Wy tam! Kobieto i chłopcze! Mam tu waszego przyjaciela! Jeśli choć tkniecie któregokolwiek z moich ludzi, dopilnuję, by wasz królewski kompan zapłacił za to! Podaruję mu coś więcej niż tylko zadrapanie na policzku. Jak waszym zdaniem wyglądał będzie bez ramienia, ręki czy nogi? Słyszycie mnie?

Jedyną odpowiedzią był delikatny jęk wiatru w nieruchomym, nagich gałęziach.

— Jesteśmy gotowi do drogi, panie — rzekł jeden z ludzi.

— W takim razie ruszaj, głupku! Voltorno najwyraźniej tracił pewność siebie. Pomimo bólu i przyciśniętego do policzka ostrego miecza Kith-Kanan był szczęśliwy. Im większa była wściekłość Voltorna, tym większe szanse mieli Anaya i Mackeli.

Mężczyźni ruszyli gęsiego ścieżką, Voltorno przekazał księcia jednemu ze swych ludzi i kiedy schodząc ze ścieżki, weszli do lasu, wysforował się na sam przód kolumny.

W milczeniu przekradali się przez las. Mężczyźni szli przygarbieni mierząc kuszami to w jedną, to w drugą stronę. Ich lęk był wyczuwalny niczym najbardziej odrażający odór.

Kiedy dotarli do starego, głębokiego lasu otaczające ich drzewa stały się potężniejsze i rzadsze. Ludzie poruszali się teraz znacznie szybciej, podążając ścieżką, którą wydeptali, idąc ku polanie. Od czasu do czasu Voltorno zerkał na wysokie gałęzie drzew, wyraźnie obawiając się ataku z góry. Jego zachowanie coraz bardziej niepokoiło towarzyszących mu ludzi. Oni także zaczęli spoglądać ku górze, potykając się i wpadając na siebie.

W końcu Voltorno odwrócił się, spoglądając na nich z obrzydzeniem.

— Robicie więcej hałasu niż zagroda pełna świń! — syknął.

— Twój oddech tez wcale nie jest właściwy — wtrącił Kith-Kanan.

Voltorno zmierzył księcia jadowitym spojrzenia i odwróciwszy się, na nowo podjął marsz. W tej samej chwili powietrze wypełnił głośny trzask. Mężczyźni stanęli jak sparaliżowani, starając się ustalić źródło hałasu. Z pobliskiego dębu odłamała się potężna gałąź, i z głuchym jękiem upadla na ścieżkę. Widząc to, ludzie wybuchnęli głośnym śmiechem.

Nagle, za nimi, spomiędzy liści wyłoniła się samotna sylwetka, mierząc ze skradzionej kuszy prosto w plecy ostatniego człowieka. Wypuściwszy bełt, mroczna postać wśliznęła się z powrotem w leśne podszycie. Ranny mężczyzna wydał z siebie gulgoczący odgłos, zrobił do kilka niepewnych kroków i runął na ziemię.

— To Favius! Zastrzelili go! — Uważajcie na przód! Wyglądajcie celu, zanim zaczniecie strzelać? — warknął Voltorno. Pozostałych sześciu mężczyzn otoczyło Kith-Kanana ciasnym pierścieniem. Voltorno chodził powoli dookoła nich, wbijając wzrok w ziejący pustką las. Nie zobaczył jednak nikogo ani niczego. Nagle zatrzymał się, widząc że jeden z jego ludzi i trzyma w dłoniach pustą kuszę. — Meldrenie — rzekł lodowatym tonem — dlaczego Twoja kusza jest niezaładowana?

Mężczyzna o imieniu Meldren spojrzał zaskoczony na swą broń.

— Musiałem pociągnąć za spust — wymamrotał. — Tak, prosto w plecy Faviusa!

— Nie, panie! Favius szedł za mną!

— Nie kłam! — Voltorno z wściekłością uderzył mężczyznę płazem swego miecza. Meldren wypuścił kuszę z rak i runął na ziemię. Żaden z pozostałych mężczyzn nie pomógł mu ani nie potwierdził jego wersji wydarzeń. Voltorno podniósł porzuconą kuszę i wręczył ją innemu mężczyźnie.

— Meldren pójdzie jako ostatni rozkazał. — Przy odrobinie szczęścia czarownica zabije go następnego.

Mężczyźni ograbili martwego towarzysza z broni i sprzętu, po czym na nowo podjęli wędrówkę. Nieszczęsny Meldren, którego jedyną bronią był krótki miecz, zamykał pochód.

Szlak, którym podążali, zaprowadził ich do znajdującego się pomiędzy dwoma potężnymi dębami zejścia. Voltorno upadł na jedno kolano i podniesioną dłonią nakazał swym ludziom zatrzymać się. Z uwagą przyjrzał się ziemi, a następnie spojrzał przed siebie.

— To mi wyglądu na pułapkę — rzekł z mądrą miną. — Nie pójdziemy tędy. Czterech z was pójdzie wzdłuż prawej krawędzi. Reszta idzie ze mną, lewą stroną.

Zejście przypominało rów w kształcie litery V, szeroki na dwadzieścia stóp i głęboki na osiem. Czterech mężczyzn skradało się teraz po prawej stronie żlebu, podczas gdy Voltorno, Kith-Kanan i dwóch pozostałych ludzi schodzili jego lewą stroną. Kiedy w końcu dotarli na sam dół, półczłowiek cmoknął z zadowoleniem.

— Widzicie? — rzekł. Po lewej stronie pnia stała oparta o niego gruba kłoda, gotowa, by stoczyć się w dół, gdyby tylko ktoś poruszył przymocowane do niej splątane pnącza. Winoroślą ciągnęły się w dół, zupełnie zakrywając dno rowu. Chwilę późnią po prawej stronie ukazała się pozostała grupa mężczyzn. Voltorno machnął ku nim dłonią. Człowiek, który szedł jako pierwszy, także pomachał ręką i wówczas grunt usunął się spod jego nóg.

To, na czym stali, nie było niczym innym, jak tylko przykrytą ziemią i liśćmi masywną kłodą. Trzymany w miejscu przez połamane gałęzie potężny bal zarwał się pod ciężarem mężczyzn, którzy wrzeszcząc i wołając o pomoc, runęli w dół żlebu.

— Nie! — ryknął Voltorno.

Jedynymi obrażeniami, jakich doznali ludzie, wpadając do głębokiego na osiem stóp rowu, były siniaki i zadrapania, jednak mężczyźni wpadli w zarośla, będące dźwignią dla umocowanej po lewej stronie kłody. Winoroślą naprężyły się, a spadający bal zmiażdżył całą czwórkę. Voltornowi, Kith-Kananowi i pozostałym dwóm mężczyznom nie pozostało nic innego, jak tylko przyglądać się przerażającej scenie.

Nagle powietrze przeszył świst, a zaraz po nim dało się słyszeć głuche uderzenie. Jeden z towarzyszących półczłowiekowi ludzi runął na ziemię ze sterczącym z pleców bełtem. Ostatni z mężczyzn wrzasnął przeraźliwie. Chwilę później cisnął na ziemię swą broń i nieustannie krzycząc, zbiegł do lasu. Voltorno ryknął na niego, aby natychmiast zawrócił, jednak przerażony człowiek zniknął pomiędzy drzewami.

— Coś mi się widzi, że zostałeś sam, Voltorno — rzekł triumfalnie Kith-Kanan.

Półczłowiek chwycił księcia i zasłonił się nim niczym żywą tarczą.

— Zabiję go, wiedźmo! — ryknął w kierunku drzew. Obracał głowę to w jedną, to w drugą stronę, z szaleństwem w oczach wypatrując Anayi lub Mackeliego.

— Przysięgam, że go zabiję!

— Nie pożyjesz aż tak długo — powiedział dochodzący zza jego pleców głos.

Przerażony półczłowiek wykonał gwałtowny obrót. Tuż przed nim, jednak poza zasięgiem miecza, stała nonszalancko, umazana czarną farbą Anaya. Za nią stał Mackeli, ściskając w dłoniach gotową do ataku kuszę. Wykorzystując zaskoczenie, jakim był dla Voltorna widok kobiety i chłopca, Kith-Kanan wyrwał się z uścisku pólczłowieka i umknął w bok.

— Zastrzel ją! — ryknął oszołomiony Voltorno. — Zabij ją, człowieku!

Przypomniawszy sobie poniewczasie, że nie został już nikt, kim mógłby dowodzić, półczłowiek wybuchnął histerycznym śmiechem. Widząc to, Mackeli przygotował się do wypuszczenia strzały, jednak Anaya powstrzymała go, krzycząc ?

— Nie, on jest mój! Pomimo wrzasku Anayi, wciąż skuty łańcuchami Kith-Kanan powlókł się w stronę mężczyzny. Książę był pewien, że Kagonesti nie ma szans przeciwko tak świetnemu przeciwnikowi, jakim był Voltorno. Jej zwinność przeminęła, a jedyną bronią strażniczki był mały, krzemienny nóż.

Półczłowiek dwukrotnie pchnął w jej kierunku mieczem, by chwilę później zaatakować po raz trzeci. Kagonesti uchyliła się przed jego ciosami, jednak jej ruchom wyraźnie brakowało dawnego, nadprzyrodzonego wdzięku. Voltorno ciął powietrze, jednak Anaya uskoczyła w bok, pozwalając, by ergothiańskie ostrze uderzyło w pobliskie drzewo. Następnie kucając, rzuciła się ku mężczyźnie i wbiła ostrze w brzuch Voltorna. W odpowiedzi półczłowiek uderzył jej głowę rękojeścią miecza. Jęcząc Anaya runęła twarzą na ziemię.

— Strzelaj! — wrzasnął Kith-Kanan. Gdy place Mackeliego zamknęły się na spuście, Anaya, turlając się, umknęła przed śmiertelnym ciosem Voltorna i po raz kolejny ostrzegła swych towarzyszy.

— Tylko ja mogę przelać jego krew! — oznajmiła.

W odpowiedzi Voltorno ponownie wybuchnął śmiechem, jednak był to śmiech, w którym pobrzmiewały rozpacz i desperacja.

Anaya niezdarnie podniosła się na nogi, potykając się o gruby dywan liści i połamanych gałęzi. Najlepiej jak mogła, cofnęła się przed kolejnym atakiem, jednak nie udało jej się umknąć przed — następującym tuż za nim — pchnięciem Voltornowego miecza. Zielone oczy Mackeliego otwarły się w przerażeniu, a z gardła chłopca wyrwał się zduszony krzyk, kiedy lśniące ostrze przeszyło brązową tunikę z jeleniej skory.

Choć widział, co się stało, Kith-Kanana bardziej przeraziło to, co usłyszał — przeraźliwy ryk, który wypełnił jego uszy. Przez krótką chwilę książę nie wiedział, czym naprawdę jest ów hałas, jednak wkrótce dotarło do niego, że jest to puls Anayi. Jego brzmienie dudniło w głowie Kith-Kanana niczym grzmot burzy i młodzieniec czuł, że ból niebawem powali go na ziemię. Zdawało się, że czas zatrzymał się dla Kith-Kanana, gdy ten przyglądał się Anayi. Twarz jego ukochanej nie okazywała bólu, a jedynie niewzruszoną determinację.

— Nie, ja ją wezmę — odparł łamiącym się głosem Kith-Kanan. — Jest lekka niczym piórko.

Wyszedł ze żlebu, idąc szlakiem, na którym ginęli ludzie Voltorna. Jego umysł skupiony był na dźwięku i czuciu pulsu Anayi. Jej serce wciąż biło. Powoli, z trudem, jednak biło. Z każdym kolejnym krokiem Kith-Kanan gnał coraz szybciej. W domu znajdzie lekarstwa. Mackeli zna się na rzeczy. Wie wiele o korzeniach i okładach. W pustym drzewie znajdą lekarstwa.

— Musisz żyć — rzekł do Anayi, patrząc przed siebie. — Na Astarina, musisz żyć! Nie mieliśmy dla siebie wystarczająco wiele czasu!

Kiedy pędzili w kierunku polany, pomiędzy bezlistnymi gałęziami błysnęły promienie słońca. Teraz Kith-Kanan niemalże biegł. „Anaya jest silna" — powtarzał bez przerwy w myślach. „Mackeli da radę ją ocalić".

Siedzący na polanie Arcuballis podniósł się na tylnych łapach i witając swego pana, rozwinął skrzydła. Stworzenie powróciło z polowania tylko po to, by przekonać się, że wszyscy gdzieś zniknęli. Teraz jednak Kith-Kanan nie zwrócił na nie najmniejszej uwagi, pędzać w kierunku domu Anayi — ich domu.

Książę wbiegł do wnętrza wydrążonego drzewa i położył ciało Kagonesti na srebrzystej skórze wilka. Oczy kobiety były zamknięte, a jej skóra zdawała się zimna niczym lód. Kith-Kanan zbadał jej puls. Nie znalazł go.

— Zrób coś! — wrzasnął do Mackeliego, który patrzył na Anayę z otwartymi ustami. Szarpiąc, Kith-Kanan chwycił go za przód tuniki. — Powiedziałem: zrób coś!

— Nic nie wiem!

— Znasz się na korzeniach i ziołach! — błagał książę. — Ny nie żyje, Kith. Nie mogę przywrócić jej życia. Chciałbym, ale nie mogę!

Kiedy Kith-Kanan ujrzał w oczach chłopca łzy, wiedział, że Mackeli mówi prawdę. Wypuścił z dłoni tunikę chłopca, który kołysząc się na piętach, wbił wzrok w nieruchome ciało Anayi.

Wściekłość i ból kipiały teraz w Kith-Kananie. Jego miecz leżał porzucony na ziemi, w miejscu, w którym Voltorno znalazł go i wyrzucił. Młodzieniec podniósł lśniące ostrze i spojrzał na nie nieobecnym wzrokiem. Półczłowiek zamordował jego żonę, a on nie kiwnął nawet palcem. Pozwolił, aby Voltorno zabił jego żonę i nienarodzone dziecko.

Chwilę później Kith-Kanan wydał z siebie wrzask przerażający, głęboki i rozdzierający, a następnie rąbnął płazem swego miecza w pień dębu. Zimna stal pękła z głośnym brzękiem zaledwie pięć cali od rękojeści. Rozwścieczony Kith-Kanan cisnął rękojeść tak daleko, jak tylko mógł.

Noc. Mackeli i Kith-Kanan siedzieli we wnętrzu drzewa, nie poruszając się, nie mówiąc. Okryli ciało Anayi jej ulubionym kocem z króliczych skórek i położyli na zewnątrz. Siedzieli w ciemności. Złamane ostrze leżało na kolanach Kith-Kanana.

Był przeklęty. Czuł to w głębi serca. Miłość zawsze wymykała się z jego rak. Najpierw odebrano mu Hermathyę. Niech i tak będzie. Znalazł lepsze życie i lepszą żonę od tej, jaką kiedykolwiek mogłaby być Hermathya. Jego życie dopiero się rozpoczęło. A teraz dobiegło końca. Anaya była martwa. Ich nienarodzone dziecko zginęło. Był przeklęty.

Przez otwarte drzwi wpadł do wnętrza dębu podmuch wiatru, omiatając kostki Mackeliego maleńkimi wirami liści i ziemi. Chłopiec nawet nie drgnął i z głową wspartą na kolanach pustym wzrokiem wpatrywał się w podłogę. Wyschnięte, brązowe liście dębu podniosły się znad podłogi i zatańczyły wokoło. Mackeli w milczeniu obserwował, jak — nie przerywając swego tańca — mkną ku wejściu i wówczas jego oczy otwarły się ze zdumienia.

Zielona poświata, która wypełniła otwarte drzwi, kompletnie sparaliżowała chłopca. Chwilę później przedziwne światło obmyło jego twarz i srebrzyste włosy.

— Kith — mruknął. — Spójrz.

— O co chodzi? — zmęczonym głosem odparł Kith-Kanan. Unosząc głowę, spojrzał w kierunku wejścia głęboka zmarszczka przecięła jego czoło.

Natychmiast zrzucił okrywający ramiona płaszcz i zerwał się na równe nogi. Opierając dłoń o drzwi, wyjrzał na zewnątrz. Źródłem przedziwnego, zielonego światła było ukryte pod miękkim kocem ciało Anayi. Zdruzgotany książę wyszedł na zewnątrz. Tuż za nim podążył Mackeli.

Poświata miała w sobie przedziwny chłód, kiedy Kith-Kanan uklęknął przy ciele Kagonesti, zrywając z niego miękki, króliczy koc. Dopiero wówczas zauważył, że to Anaya była źródłem światła.

Szmaragdowe oczy elfki otworzyły się.

Kith-Kanan cofnął się, tłumiąc w sobie zduszony krzyk. Anaya usiadła i otaczające ją światło przygasło, pozostawiając wokół niej zaledwie łagodną, zielonkawą poświatę. Kagonesti była teraz zielona od stóp do głów.

— Ty... ty żyjesz! — wyjąkał Kith-Kanan.

— Nie — odparła ze smutkiem Anaya. Mówiąc to, podniosła się z ziemi To samo uczynił Kith-Kanan.

— Oto część przemiany. Tak miało być. Całe zwierzęce życie opuściło me ciało i teraz, Kith, staję się jednością z lasem.

— Nie rozumiem. — Rozmowa z żoną, kiedy to pogodził się już z myślą, że nigdy więcej nie ujrzy jej żywej napawała Kith-Kanana wielką radością. Jednak jej zachowanie i ton, jakim zwracała się do niego, były bardziej przerażające niż jej śmierć. Książę nie był w stanie zrozumieć, co tak naprawdę się działo.

Zielonoskóra Anaya przyłożyła dłoń do jego policzka. Jej skóra była zimna i delikatna. Kagonesti uśmiechnęła się do niego, sprawiając, że Kith-Kanan poczuł w gardle nagły uścisk.

— Oto, co stało się z poprzednimi strażniczkami. Kiedy dopełnił się ich czas, one także stawały się częścią lasu. Jestem martwa, ukochany, jednak będę tu przez kolejne tysiąclecia. Nadszedł mój czas, aby połączyć się z lasem.

Kith-Kanan pochwycił ją w ramiona.

— A co z nami? Czy tego właśnie chcesz? — spytał schrypniętym od strachu głosem.

Kocham cię. Kith — odparta żarliwie Anaya. Jednak teraz jestem szczęśliwa. Oto moje przeznaczenie. Cieszę się, że mogłam ci to wytłumaczyć. — Po tych słowach wysunęła się z jego objęć i odeszła kilka jardów dalej. — Zawsze lubiłam tę część polany. To dobre miejsce — rzekła z zadowoleniem.

— Żegnaj, Ny! — zawołał ze łzami w oczach Mackeli. — Byłaś dobrą siostrą!

— Żegnaj, Keli! Żyj dobrze!

Kith-Kanan rzucił się ku niej. Nie mógł pogodzić się z tym, co działo się na jego oczach. Wszystko to było zbyt dziwne. Działo się zbyt szybko! Spróbował jeszcze raz pochwycić Anayę w swe ramiona, jednak stopy Kagonesti wrosły w ziemię.

Jej oczy zbeształy go łagodnie, podczas gdy elfka rzekła pocieszająco:

— Nie walcz z tym, Kith. — Chwilę później dodała słabnącym głosem: — Tak trzeba.

— Co z naszym dzieckiem? — spytał zdesperowany.

Anaya przyłożyła dłoń do brzucha.

— Ono wciąż tam jest Nie było częścią planu. Kiedyś, w dalekiej przyszłości, narodzi się do życia... — Powoli światło zgasło w jej oczach. — Żegnaj, ukochany....

Kith-Kanan chwycił w dłonie twarz Anayi i pocałował ją. Tylko przez krótką chwilę jej usta miały w sobie dotyk i uległość ludzkiego ciała. Następnie wdarła się do nich nienaturalna sztywność. Książę cofnął się i kiedy po raz ostatni dotknął dłonią twarzy ukochanej, jej rysy zniknęły powoli pod jego głodnymi palcami. To, co jeszcze niedawno było gładką skórą, zmieniło się w chropowatą korę i zanim ostatni raz wymówił jej imię, Anaya odnalazła swoje przeznaczenie. Stojący na skraju polany książę Silvanesti tulił w ramionach smukły, młody dąb.

21

Silvanost, rok Barana

Przez miesiąc ambasadorowie spotykali się z Mówcą Gwiazd, jednak nic się nie zmieniło. Nic, z wyjątkiem tego, ze Sithel zachorował. W kolejnych tygodniach jego zdrowie pogarszało się, a meczące konferencje osłabiły władcę do tego stopnia, że rankiem dwudziestego dziewiątego dnia nie był w stanie podnieść się z łóżka. Choroby byty u Sithela tak wielką rzadkością, że w pałacu wybuchła niemal panika. Służący przemykali korytarzami, rozmawiając pól szeptem, Nirakina wezwała Sithasa i Hermathyę do prywatnych komnat Mówcy. Jej głos był tak poważny, iż Sithas spodziewał się zastać ojca na łożu śmierci.

Stojąc teraz w nogach masywnego łoża, książę zdał sobie sprawę, jak blady i przygnębiony był Sithel. Nirakina usiadła u boku chorego męża, przykładając do jego czoła wilgotną szmatkę. Hermathya trzymała się z daleka, najwyraźniej czując się niezręcznie w obecności chorego.

— Pozwól mi wezwać uzdrowiciela — nalegała Nirakina.

— To nie jest to konieczne — odparł cierpko Sithel. — Po prostu potrzebuję odpoczynku.

— Masz gorączkę!

— Wcale nie! A nawet gdybym miał, czy uważasz, że chcę, aby wszyscy wiedzieli, iż Mówca Gwiazd jest tak słaby, że aby wydobrzeć, potrzebuje uzdrowiciela? Jak według ciebie zostałoby to odebrane przez nasz lud? Albo przez zagranicznych emisariuszy? — Słowa te kompletnie pozbawiły Mówcę tchu, sprawiając, że z ciężkim oddechem i bladą twarzą opadł na kremowe poduszki.

— Skoro mówimy o ambasadorach, cóż mam im powiedzieć? — spytał Sithas. — Jeśli nie będziesz w stanie wziąć udziału w dzisiejszej konferencji...

— Powiedz im, aby ochłonęli — mruknął Sithel. — Ten pokrętny krasnolud i kłótliwa, ludzka kobieta. — Po tych słowach Mówca zamilkł.

— Nie można tak mówić, mężu — rzekła życzliwie Nirakina. Nie ma potrzeby, abyś leżał chory, dobrze o tym wiesz. Poczułbyś się dużo lepiej, gdyby zajął się tobą któryś z uzdrowicieli.

— Dziękuję bardzo, uzdrowię się sam.

— Może się stać, że będziesz leżał tu tygodniami, rozgorączkowany i w złym humorze...

— Nie mam złego humoru! — krzyknął Sithel. Słysząc to, Nirakina zerwała się z łoża, pytając Sithasa:

— Kogo możemy sprowadzić? Kto jest najlepszym uzdrowicielem w Silvanoście?

Stojąca przy dalekiej ścianie Hermathya wypowiedziała jedno słowo:

— Miritelisina.

— Wykluczone — odparł pospiesznie Sithas, mierząc żonę pełnym wyrzutu spojrzeniem. — Jak zapewne wiesz, pani. Miritelisina jest w więzieniu.

— Bzdury! — odparła Nirakina. — Jeśli Mówca chce najlepszego uzdrowiciela, może nakazać ją uwolnić. — Ani ojciec, ani syn nie wykazali jednak zainteresowania propozycją Nirakiny. — Miritelisina jest wysoką kapłanką Quenesti Pah. Nikt inny w Silvanoście nie może dorównać jej uzdrowicielskim zdolnościom — zaapelowała do Sithasa. — Spędziła w więzieniu już przeszło sześć miesięcy. Czyż nie jest to wystarczająca kara za chwilowy brak rozwagi?

Sithel dostał głośnego, przejmującego napadu kaszlu, który niemal zgiął go w pół.

— To stara gorączka deltowa — sapnął. — Znana jest z tego, że nawraca.

— Gorączka deltowa? — spytał Sithas.

— Dziedzictwo zmarnowanej młodości — odparł słabo Mówca. Gdy usiadł w łożu, Nirakina podała mu filiżankę chłodnej wody. — Kiedy byłem młody, polowałem u ujścia Thon-Thalasu. To wówczas złapałem gorączkę deltową.

Nirakina spojrzała na Sithasa.

— To było przeszło dwieście lat przed twoim urodzeniem — rzekła uspokajająco. — Już wcześniej miewał łagodne ataki.

— Ojcze, poślij po kapłankę — zdecydował poważnym tonem Sithas. Słysząc te słowa. Mówca uniósł pytająco brwi. — Negocjacje z krasnoludami i ludźmi muszą toczyć się dalej i tylko silny, zdrowy Mówca może dopilnować, aby sprawiedliwości stało się zadość.

— Sithas ma rację — zgodziła się Nirakina. Przytknęła swą małą dłoń do rozpalonego policzka Sithela. — Poślij po Miritelisinę.

Mówca westchnął, a z jego krtani wyrwał się suchy, szeleszczący świst. — Dobrze więc — rzekł szeptem. — Niech i tak będzie.

Później, tego samego ranka, dało się słyszeć pukanie do drzwi. Nirakina nakazała przybyszowi wejść i w prowadzących do komnaty drzwiach pojawił się przygnębiony Tamanier Ambrodel.

— Wielki Mówco, rozmawiałem z Miritelisiną — powiedział.

— A zatem, gdzie ona jest? — spytał szorstko Sithas.

— Ona... ona odmówiła przyjścia, mój książę.

— Co takiego? — rzekł Sithas.

— Co? — zawtórowała mu Nirakina.

— Nie przybędzie do Waszej Wysokości, podobnie jak nie przyjmie darowania jej kary — odparł Tamanier, potrząsając głową.

— Czy ona oszalała? — Sithas zażądał wyjaśnienia.

— Nie, panie. Miritelisina głęboko wierzy, iż jej cierpienie zwróci uwagę wszystkich na trudną sytuację, w jakiej znajdują się uchodźcy.

Pomimo słabości Mówca wybuchnął łagodnym śmiechem.

— Cóż za charakter! — rzekł. Zdawało się, że śmiech przerodzi się w gwałtowny atak kaszlu, tak więc Sithel się uspokoił.

— To wymuszenie — odparł ze złością Sithas. — Ta kobieta chce dyktować własne warunki!

— Daj spokój, synu. Tamanier zostawił drzwi do jej celi otwarte. Powiedzcie strażom, aby nie przynosili jej ani jedzenia, ani wody. Wyjdzie, kiedy zgłodnieje.

— A co zrobisz, jeśli nie wyjdzie? — spytała oszołomiona Nirakina.

— Przeżyję — odparł Mówca. — Teraz wyjdźcie wszyscy. Chcę odpocząć.

Słysząc to, Tamanier natychmiast powrócił do swoich obowiązków, podczas gdy Sithas i Nirakina opuścili komnatę, co chwila oglądając się na Mówcę. Księcia zdumiało, jak mały i słaby zdawał się Sithel w swym wielkim łożu.

Kiedy wszyscy wyszli, Sithel podźwignął się i usiadł w łożu. Dudniło mu w głowie, jednak po chwili walenie ustało. Mówca opuścił nogi na podłogę, rozkoszując się dotykiem chłodnego marmuru. Chwilę później wstał i ostrożnie skierował się w stronę okna. Tuż pod nim rozciągał się widok na cały Silvanost. Jakże kochał to miejsce! Nie miasto, które było niczym więcej, jak tylko skupiskiem budynków, ale ludzi, rytm każdego dnia, który sprawiał, że miejsce to tętniło życiem.

Burza, która poprzedniego dnia dobiegła końca, pozostawiła po sobie przesiąknięte chłodem, krystalicznie czyste powietrze. Wiszące wysoko na niebie, koronkowe chmury rozciągały się od horyzontu aż do połowy nieba, przywodząc na mysi delikatne palce, które za wszelką cenę pragną dosięgnąć miejsca zamieszkiwanego przez bogów.

Nagle ciałem Sithela wstrząsnęły dreszcze. Białe chmury i lśniące wieżyczki zatańczyły mu przed oczami. Szukając oparcia. Mówca pochwycił w dłonie ciężkie zasłony, jednak siły opuściły jego ramiona i miękki materiał wyśliznął się spomiędzy palców. Ugiąwszy kolana, władca Silvanesti osunął się na podłogę. Dokoła nie było nikogo, kto mógłby zauważyć jego upadek, tak więc Sithel leżał nieruchomo na marmurowej posadzce, ogrzewany pojedynczym snopem słonecznego światła.

Sithas przemierzał pałacowe korytarze, szukając Hermathyi. Zauważył, iż jego żona nie została u boku Mówcy, tak bardzo obawiała się przedziwnej choroby. Intuicja nakazała mu wejść po prowadzących do wieży schodach, gdzie mieściła się jego kawalerska komnata. Ku swemu zdziwieniu książę zauważył, że ktoś zapalił jego ofiarną świecę, kładąc na stojącym przy łożu stoliku świeżą czerwoną różę, poświęconą Matheri. Nie miał pojęcia, któż mógłby to uczynić, wszak Hermathya nie miała powodu, by tu przychodzić.

Widok róży i świecy poniekąd uspokoił jego strapiony umysł i Sithas uklęknąwszy przy stoliku, rozpoczął medytację. Modlił się do Matheri o zdrowie dla swego ojca, a także o większą wyrozumiałość w rozmowach z Hermathyą.

Czas mijał. Ile go upłynęło, Sithas nie wiedział. W pewnej chwili komnatę wypełniło ciche stukanie, jednak książę nie zwrócił na nie uwagi. Kiedy dźwięk stał się bardziej donośny, Sithas podniósł głowę i rozejrzał się dokoła, poszukując źródła hałasu. Jego uwagę zwrócił rzadko używany miecz, bliźniacze ostrze broni Kith-Kanana, wiszące na wbitym w ścianę kołku. Miecz wibrował delikatnie we wnętrzu swej oprawnej w mosiądz pochwy, czyniąc tym samym irytujący hałas.

Sithas poniósł się z klęczek i podszedł do broni. Ze zdumieniem spojrzał na żelazną klingę, która drżała niczym przemoczony pies. Chwilę później drżała dłoń, starając się pochwycić rozedrganą rękojeść i uspokoić drżenie, jednak wdarło się ono do jego ramienia, wypełniając sobą całe ciało i sprawiając, że ręka księcia zaczęła niepokojąco mrowić. Sithas ujął rękojeść w obie dłonie...

Nagle następca tronu poczuł naglą, wyraźną obecność swego bliźniaczego brata, Potężną wściekłość, nieopisane cierpienie, przeszywający ból serca, śmiertelny cios.

Jego uszy przeszył donośny trzask i wibracje ustały. Lekko oszołomiony Sithas wyciągnął ostrze z pochwy. Lśniąca klinga pękła zaledwie pięć cali nad rękojeścią.

Strach ogarnął księcia. Strach o brata. Nie wiedział, jak to było możliwe, jednak trzymając w dłoniach kikut miecza, był pewien, że Kith-Kananowi groziło potworne niebezpieczeństwo; może nawet śmierć. Musiał komuś o tym powiedzieć — ojcu, matce. Nie zastanawiając się, wybiegł przez prowadzące do komnaty ciemne, dębowe drzwi, zostawiając je szeroko otwarte. Tuż za nimi dostrzegł postać skrytą w cieniu wiszącego nad drzwiami, kamiennego łuku.

— Twój miecz jest złamany — rzekł uspokajająco tajemniczy mężczyzna. — Nie obawiaj się, szlachetny książę. Nie mam zamiaru cię skrzywdzić.

Nieznajomy wszedł w krąg bladego światła, które dawała wciąż płonące na stole świeca. Odziany był w szatę koloru nieokreślonej szarości, z zarzuconym na głowę kapturem. Otaczające go powietrze pulsowało aurą władzy i Sithas wyczuwał je niczym żar z pobliskiego ognia, który rozlewał się leniwie po jego twarzy.

— Kim jesteś? — powtórzył z rozwagą książę. Nieznajomy podniósł do góry smukły, różowy palec i odrzucił do tyłu kaptur. Ukryta pod miękkim, szarym materiałem twarz zdawała się okrągła i dobroduszna. Mężczyzna był prawie łysy, choć boki jego głowy porastały kępki brudnoszarych włosów. Jego uszy były drobne i spiczaste.

— Czy ja cię znam? — spytał Sithas. Młodzieniec uspokoił się trochę, widząc, że nieznajomy przypomina skromnie odzianego kapłana.

— Jakiś czas temu, na królewskiej kolacji, poznałeś elfa z długimi, jasnymi włosami, który przedstawił się jako Kamin Oluvai, drugi kapłan Błękitnego Feniksa. To ja byłem tym kapłanem. — Widząc malujące się na twarzy Sithasa zdumienie, nieznajomy zdawał się zadowolony.

— Jesteś Kaminem Oluvai? Wyglądasz zupełnie inaczej — odparł zaintrygowany książę.

— Proste przebranie. — Elf wzruszył ramionami. — Prawdę powiedziawszy, Kamin Oluvai jest tylko jedną z moich masek. Moje prawdziwe imię brzmi Vedvedsica; do usług Waszej Królewskiej Mości. — Po tych słowach ukłonił się nisko.

Było to północne imię, jakich używali Silvanesti, zamieszkujący regiony w okolicach Istar. Elfy te słynęły z zamiłowania do czarodziejstwa. Sithas z uwagą przyglądał się Kaminowi Oluvai, czy też — jak powiedział nieznajomy — Vedvedsice.

— Jestem bardzo zajęty — rzekł nagle. — Czego zatem chcesz?

— Przyszedłem w odpowiedzi na wezwanie, wielki książę. Przez kilka lat służyłem twemu szlachetnemu ojcu, pomagając mu w pewnych delikatnych i wymagających dyskrecji sprawach. Mówca jest chory, czyż nie?

— Sezonowe przeziębienie — odparł sztywno Sithas. — Mów jaśniej i powiedz mi, czego chcesz, albo zejdź mi z rogi.

— Aby przegnać gorączkę deltową, Mówca potrzebuje uzdrowiciela. — Na wieść, że Vedvedsica zna charakter choroby jego ojca, Sithas nie mógł ukryć swego zdumienia. — Już wcześniej pomagałem Mówcy, lecząc gorączkę. I tym razem mogę to uczynić.

— Nie jesteś kapłanem Quenesti Pan. Komu zatem służysz?

Vedvedsica uśmiechnął się, wchodząc głębiej do niewielkiej komnaty. Widząc to, Sithas odsunął się w tył, najwyraźniej niechętny zbyt bliskiej obecności nieznajomego.

— Wasza Wysokość jest elfem o wielkiej erudycji i mądrości. Znasz, panie, niesprawiedliwości silvanestyjskiego prawa, które zezwala tylko na oddawanie czci...

— Komu służysz? — powtórzył ostro Sithas.

Odziany na szaro elf porzucił swą dotychczasową powściągliwość.

— Moim panem jest Gilean, Szary Wędrowiec.

Sithas cisnął na stół koniec złamanego miecza. Jego obawy ustąpiły. Gilean był bogiem Neutralności, nie Zła. Czczenie go nie było w Silvanoście pochwalane, jednak nie było też zakazane.

— Czy mój ojciec zasięgał u ciebie porady? — spytał pełnym zwątpienia głosem.

— Często. — Twarz Vedvedsicy zdradzała przebiegłość, jak gdyby elf był wtajemniczony w rzeczy, o których istnieniu następca tronu nie miał w ogóle pojęcia.

— Jeśli potrafisz wyleczyć mojego ojca, dlaczego przyszedłeś do mnie? — spytał książę.

— Mówca jest już stary, szlachetny książę. Dziś niedomaga. W przyszłości, kiedy go zabraknie, ty będziesz jego następcą. Chciałbym utrzymywać kontakty z królewską rodziną — rzekł, starannie dobierając słowa.

Wściekłość zalała rumieńcem twarz Sithasa. Książę pochwycił ze stołu połamany miecz i wyciągnął go w kierunku gardła kapłana. Kontakty z królewską rodziną! Vedvedsica nawet nie drgnął, choć odchylił swą okrągłą głowę z dala od ostrza.

— To, co mówisz, jest zdradą! — rzekł Sithas lodowatym tonem. — Obrażasz zarówno mnie, jak i moją rodzinę. Dopilnuję, abyś znalazł się w najgłębszych lochach pałacowego więzienia, szary kapłanie!

Vedvedsica spojrzał na rozwścieczoną twarz Sithasa swymi bladymi, szarymi oczami.

— Chciałbyś, aby twój bliźniaczy brat powrócił do domu, prawda? — spytał wymownie kapłan.

Złamane ostrze wciąż tkwiło niebezpiecznie blisko jego gardła, jednak pytanie rozbudziło ciekawość Sithasa i książę zmarszczył brew.

Czarodziej wyczuł jego wahanie.

— Mogę go odnaleźć, szlachetny książę — stwierdził stanowczo. — Mogę ci pomóc.

Sithas wciąż pamiętał potworne uczucie, które ogarnęło go, kiedy pochwycił drżący miecz. Tak wiele bólu i gniewu. Gdziekolwiek znajdował się Kith-Kanan, z całą pewnością miał poważne kłopoty.

— Jak mógłbyś to uczynić? — spytał książę głosem tak cichym, że trudno było go usłyszeć.

— Nadzwyczaj prosto — zauważył kapłan. Jego wzrok powędrował ku pękniętemu ostrzu.

— Nie złamię prawa. Nie będę też wznosił błagań do Gileana — odparł ostro książę.

— Oczywiście, że nie, Wasza Wysokość. Ty sam uczynisz wszystko, co należy zrobić w tej sprawie.

Sithas zażądał wyjaśnień, jednak oczy Vedvedsicy po raz kolejny spoczęły na przystawionym do jego gardła ostrzu.

— Jeśli Wasza Wysokość pozwoli...? Sithas odsunął złamaną klingę od twarzy kapłana. Widząc to, mag przełknął z trudem, po czym ciągnął dalej: — We wszystkich tych, którzy dzielą krew Astarina, istnieje zdolność docierania do ukochanych osób i przywoływania ich, nawet jeśli dzieli nas ogromna odległość.

— Wiem, o czym mówisz — rzekł Sithas. — Jednak Kith-Kananowi został odebrany przywilej Przywołania.

Nie mogę złamać edyktu Mówcy.

— Ach — odparł czarodziej z kpiarskim uśmiechem — Aby uleczyć gorączkę, Mówca potrzebować będzie mych usług. Być może będę w stanie dobić z nim targu.

Sithas powoli stawał się zmęczony bezczelnością swego towarzysza. Dobijanie targów z Mówcą! Jednak... gdyby istniała choćby iskierka nadziei na powrót Kith-Kanana i uzdrowienie ojca...

Vedvedsica milczał, wyczuwając, że najlepiej będzie, jeśli pozwoli, by Sithas sam podjął decyzję.

— Co mam uczynić, by przywołać Kith-Kanana z powrotem do domu? — spytaj w końcu książę.

— Jeśli posiadasz jakiś przedmiot, który jest mocno związany z twym bratem, pomoże ci on skupić na nim twą uwagę. Będzie ogniskiem twych myśli.

Po długiej, pełnej napięcia ciszy Sithas w końcu zwrócił się do kapłana:

— Zabiorę cię do mego ojca — rzekł. Pu tych słowach jeszcze raz podniósł złamany miecz do gardła Vedvedsicy. — Jeśli jednak którakolwiek z rzeczy, które mi powiedziałeś, okaże się kłamstwem, zaprowadzę cię przed Radę Kapłanów, gdzie zostaniesz osądzony jako zwykły szarlatan. Wiesz, co czeka tych, którzy potajemnie parają się magią?

— Vedvedsica beztrosko machnął dłonią. — A zatem dobrze. Chodźmy.

Gdy tylko Sithas otworzył drzwi, kapłan pochwycił go za ramię. Książę spojrzał na dłoń czarodzieja z taką wściekłością, że mag natychmiast pożałował gestu i cofnął rękę.

— Wielki książę, nie mogę, ot tak sobie, przechadzać się pałacowymi korytarzami — rzekł tajemniczo. — Dla kogoś mojego pokroju dyskrecja jest nadzwyczaj ważna.

— Po tych słowach wyjął z szarfy maleńki flakonik i wyciągnął zatyczkę. Niewielka komnata natychmiast wypełniła się gryzącym zapachem. — Jeśli pozwolisz, użyję tej oto maści. Rozgrzana przez skórę, wytwarza mgiełkę niepewności wokół tych, którzy jej używają. Żadna spośród mijających nas osób nie będzie pewna, czy tak naprawdę widzi nas i słyszy.

Sithas poczuł, iż nie ma wyboru. Vedvedsica zebrał smukłym palcem odrobinę czerwonawego olejku i nakreślił na czole Sithasa magiczny znak. Chwilę później powtórzył czynność, rysując ten sam znak na własnym czole. Maść wypełniła skórę księcia uczuciem dziwnego pieczenia i młodzieniec miał przemożną ochotę zetrzeć z siebie cuchnący specyfik, jednak widząc spokój kapłana, powstrzymał się.

— Idź za mną — poradził Vedvedsica, a przynajmniej Sithasowi zdawało się, te usłyszał owe słowa. Dźwięki docierały do jego uszu z daleka, drżąc, jak gdyby kapłan przemawiał do niego z dna studni.

Zeszli po schodach, mijając po drodze trójkę pokojówek. Dziewczęta wydały się Sithasowi przedziwnie niewyraźne, choć schody i ściana za ich plecami były równie rzeczywiste i wyraźne jak zawsze. Oczy pokojówek przemknęły po księciu i jego towarzyszu, jednak ich twarze zdawały się nie rozpoznawać następcy tronu. Mężczyźni pokonywali kolejne schody, podczas gdy mgiełka niepewność; działała dokładnie tak, jak przepowiedział kapłan.

Na przedostatnim piętrze wieży zatrzymali się przed drzwiami, które prowadziły do prywatnych komnat Mówcy. Przed wejściem stali znudzeni służący, którzy kompletnie nie zwrócili uwagi na księcia i towarzyszącego mu kapłana.

— Dziwne — zastanawiał się Sithas, a słowa wylewały się z jego ust niczym krople zimnej wody. Jego własny głos wydał mu się stłumiony. — Dlaczego nie są w środku, razem z Mówcą?

Otworzył drzwi i wpadł do komnaty.

— Ojcze? — zawołał. Przeciął przedpokój wraz z depczącym mu po piętach Vedvedsicą. Rozejrzawszy się dookoła, ujrzał Sithela, którego skulone ciało leżało obok okna, na zimnej, marmurowej posadzce, widząc to, Sithas zaczął wzywać pomocy.

— Nie słyszą cię — rzekł Vedvedsica, który nagle pojawił się u boku księcia. Zrozpaczony książę uklęknął i podniósł ciało ojca. Jakże lekki się wydawał wielki elf, który rządził całym narodem! Kiedy złożył go w łożu, powieki Mówcy zatrzepotały i Sithel otworzył oczy. Na jego twarzy widać było oszołomienie.

— Kith? Czy to ty? — spytał dziwnym, odległym głosem.

— Nie, ojcze, to ja, Sithas — odparł umęczony książę. — Jesteś dobrym chłopcem Kith... choć upartym. Dlaczego obnażyłeś broń w wieży? Wiesz przecież, że to święte miejsce.

Sithas odwrócił się do czekającego za jego plecami Vedvedsicy.

— Zdejmij z nas ten czar! — zażądał wściekłym tonem. Kapłan pokłonił się i zmoczywszy ściereczkę w wodzie, przetarł nią czoło księcia. Mgła natychmiast opuściła zmysły Sithasa. Kilka sekund później w komnacie zmaterializował się sługa Gileana.

Z zawieszonej na ramieniu sakiewki wyciągnął suszone zioła, które skruszył w stojącym przy łożu Mówcy cynowym kielichu. Sithas z niepokojem przyglądał się jego pracy. Następnie kapłan nasączył skruszone liście szkarłatnym nektarem, zmieszał dokładnie wszystkie składniki i wyciągnął kielich w kierunku Sithasa.

— Pozwól mu to wypić — rzekł pewnym głosem. — To przywróci jasność jego umysłowi.

Sithas przysunął kielich do ust ojca. Kiedy tylko pierwsze czerwone krople dotknęły Sithelowych warg, i oczy Mówcy odzyskały swój dawny blask i władca zacisnął dłoń na książęcym nadgarstku.

— Co się dzieje, synu? — Spoglądając w głąb komnaty, zauważył czarodzieja. — Dlaczego tu jesteś? Nie posyłałem po ciebie — rzekł surowym tonem.

— Ależ tak. Wielki Mówco. — Vedvedsica zgiął się w głębokim pokłonie. — Kilka godzin temu wezwałeś mnie na pomoc swym rozgorączkowanym umysłem. Tak więc jestem.

— Znasz go, ojcze? — spytał Sithas.

— Zbyt dobrze — Sithel opadł na poduszki, podczas gdy książę odstawił na bok cynowy kielich. — Przepraszam, synu, że musiałeś poznać go w takich okolicznościach. Już wcześniej mogłem cię ostrzec

Sithas zmierzył Vedvedsicę wzrokiem, w którym wdzięczność mieszała się z nieufnością. — Czy jest już uleczony?

— Jeszcze nie; mój książę. Są jeszcze inne mikstury, które będę musiał przygotować. To one wyleczą Mówcę.

— W takim razie, na co czekasz? — rozkazał Sithas. Słysząc słowa księcia, Vedvedsica wzdrygnął się.

— Pozostaje jeszcze kwestia naszej urnowy. Sithel zakasłał.

— Jaką to umowę zawarłeś z tym starym pająkiem? — zażądał odpowiedzi.

— Wyleczy cię z gorączki, jeśli pozwolisz mi przywołać do domu Kith-Kanana — odparł szczerze Sithas.

Sithel uniósł w zdziwieniu swe białe brwi, podczas gdy książę uciekł wzrokiem przed przenikliwym spojrzeniem ojcowskich oczu.

— Przywołać Kitha? — spytał z niedowierzaniem

Mówca. — Vedvedsico, nie jesteś altruistą. Jakież to korzyści będziesz miał dla siebie?

Kapłan po raz kolejny skłonił się przed władcą. Proszę jedynie o to, by następca Mówcy zapłacił mi tyle, ile uważa za stosowne.

Sithel potrząsnął głową.

— Nie widzę powodu, dla którego miałbyś interesować się Kith-Kananem, jednak nie będę się sprzeciwiał odparł z ciężkim westchnieniem, po czym zwrócił się do swego syna. — Ile mu zapłacisz, Sithasie?

Książę po raz kolejny pomyślał o złamanym ostrzu i niewypowiedzianym cierpieniu, które wyczuł od swego bliźniaczego brata.

— Pięćdziesiąt złotych monet — odparł stanowczo.

Oczy Vedvedsicy otworzyły się ze zdumienia. — To nadzwyczaj hojna zapłata, wielki książę.

Ojciec i syn w milczeniu obserwowali, jak kapłan miesza kolejne składniki uzdrawiających mikstur. Kiedy przygotowania dobiegły końca, Vedvedsica wypełnił srebrny kubek błotnistym, zielonym płynem, Ku zaskoczeniu Sithasa kapłan jako pierwszy skosztował wywaru, pociągając z kubka solidny łyk, a na jego twarzy pojawił się wyraz zadowolenia. Chwilę później wyciągnął naczynie ku wyczerpanemu chorobą Mówcy.

— Musisz wypić wszystko — nakazał. Sithas włożył kubek w dłonie Sithela, który podniósłszy się na łokciach, wychylił zawartość kubka w trzech głębokich łykach. Następnie spojrzał wyczekująco na syna, który w odpowiedzi zwrócił się do Vedvedsicy.

— I?

— Efekty działania mikstury są subtelne, ale gwarantowane, wielki książę. Wkrótce Mówca zostanie uleczony z gorączki.

Faktycznie czoło Sithela stało się chłodniejsze w dotyku, a sam władca odetchnął głęboko i usiadł prosto w swym wielkim łożu. Na jego blade policzki powrócił delikatny rumieniec. Vedvedsica pokłonił się uroczyście.

— Zostaw nas, czarodzieju — nakazał zwięźle Sithel. — Później będziesz mógł odebrać swą zapłatę.

— Jak rozkażesz, Mówco — rzekł mag, po raz kolejny gnąc się w pokłonach. Po tych słowach wyciągnął maleńką buteleczkę maści i jak uprzednio przygotował się do nasmarowania nią swego czoła.

— Najpierw opuść komnatę, kapłanie — zgryźliwie rozkazał Sithas, unosząc w górę swą smukłą dłoń.

Wychodząc, Vedvedsica miał na twarz szeroki uśmiech.

Kiedy Sithas opuszczał ojca, ten wyglądał znacznie lepiej niż w ciągu ostatniego miesiąca. Dopiero wówczas książę postanowił przekazać wieść o jego uzdrowieniu. Ani słowem nie wspominał jednak o Vedvedsice. Mówiono zatem, iż powrót do zdrowia był naturalny i odczytywano go jako znak przychylności bogów.

W końcu Sithas zszedł po schodach wieży, kierując się do komnaty Kith-Kanana. Odkąd jego brat opuścił w niełasce Silvanost, nikt nie wchodził do jego pokoju, w którym wszystko pokryte było teraz grubą warstwą kurzu. Ile czasu upłynęło już od tej chwili? Dwa lata?

Komnata pełna była osobistych rzeczy Kith-Kanana. Był tam jego srebrny grzebień. Drugi spośród jego ulubionych łuków; teraz wypaczony i spękany od wypełniającego komnatę suchego powietrza. W szafie wisiały dworskie ubrania. Sithas po kolei dotykał każdego z nich, starając się skupić myśli na bliźniaku. Wszystkim, co czuł, były stare wspomnienia. Niektóre przyjemne, inne pełne smutku. Nagle ogarnęło go dziwne uczucie. Czuł, jak gdyby poruszał się w tę i z powrotem, choć jego ciało nawet nie drgnęło. Poczuł w nosie drażniący dym ogniska, podczas gdy uszy księcia wypełnił szelest wiejącego w lesie wiatru. Sithas spojrzał w dół na swe dłonie. Były zbrązowiałe od słońca i stwardniałe od pracy i walki. Te ręce nie należały do niego, należały do Kith-Kanana. Wówczas książę, wiedział już, że za wszelką cenę musi skontaktować się ze swym bliźniakiem. Kiedy jednak otworzył usta, by przemówić, coś ścisnęło jego gardło. Ciężko mu było wypowiedzieć choćby jedno słowo. Zamiast tego Sithas skupił się wiec na tworzeniu słów w swym umyśle.

Wróć do domu — przemówił do brata w swych myślach. Wróć do domu, Kith. Wróć do domu. Chwile później zmusił swe usta do mówienia. — Kith! — krzyknął.

Wraz z wykrzyczanym imieniem bliźniaka, uczucie zniknęło tak nagle, jak nagle się pojawiło. Chwiejnym krokiem zdezorientowany Sithas zatoczył się do tyłu i usiadł na starym łożu Kith-Kanana. Dookoła zawirowały drobinki kurzu. Promienie słońca, które z chwilą jego przybycia zalewały sobą cały pokój, cofnęły się tuż pod parapet. Minęło kilka godzin.

Poruszeniem głowy Sithas oczyścił umysł z przedziwnej dezorientacji, a następnie ruszył do drzwi. Z pewnością nawiązał jakiś kontakt z Kith-Kananem; czy było to jednak legendarne Przywołanie — tego nie wiedział. Było już późno i musiał sprawdzić, jak miewa się jego ojciec.

Sithas opuścił komnatę Kith-Kanana w takim pośpiechu, że nie zamknął do końca drzwi Kiedy pokonywał schody prowadzące na wyższe piętro pałacowej wieży, nie zauważył, jak drzwi do pokoju bliźniaka otwierają się powoli i zastygają bez ruchu.

22

Wiosna, rok Barana

Dni zdawały się puste. Każdego ranka Kith-Kanan siedział obok młodego dębu. Drzewko było wysoki i smukłe, a jego splecione gałęzie strzelały ku niebu. Wkrótce — podobnie jak w innych drzewach — pojawiły się na nim pierwsze pąki liści. Te jednak zdawały się symbolem: przesłaniem, iż oto, po raz kolejny, las wypełniał się szalonym i pełnym radości życiem. Nawet polana wybuchła eksplozją dzikich kwiatów i bujnych, zielonych roślin. Prowadząca do sadzawki ścieżka w przeciągu jednego dnia pokryła się soczystą trawą i kołyszącymi się na wietrze ostami.

— Nigdy wcześniej nie było tu takiej wiosny — krzyczał Mackeli. — Wszystko zdaje się rosnąć w oczach! — Chłopiec odzyskał dobry nastrój dużo szybciej niż Kith-Kanan. Łatwo pogodził się z myślą, że przemiana Anayi była z góry przesądzona i teraz za wszelką cenę starał się rozweselić przyjaciela.

Tego pięknego dnia obaj siedzieli na jednej z niższych gałęzi potężnego dębu. Dyndające nogi Mackeliego ruszały się w przód i w tył, podczas gdy chłopak, spoglądając na polanę, przeżuwał słodkie źdźbło trawy.

— To tak, jakbyśmy byli oblężeni — dodał. W ciągu niecałego tygodnia trawa urosła na wysokość talii. Otaczająca drzewo naga ziemia, wydeptana codzienną krzątaniną, stopniowo kurczyła się i porastała roślinnością. — Łowy powinny być udane — zachwycał się Mackeli. Jego nowo odkryty apetyt na mięso był wręcz nieopisany. Chłopiec jadł dwukrotnie więcej niż Kith-Kanan i nieustannie rósł w siłę. Odkąd Arcuballis udoskonalił swe umiejętności w przynoszeniu zwierzyny, obaj mężczyźni byli dobrze odżywieni.

Jednak wraz z eksplozją kwitnących drzew i roślin nadeszła prawdziwa plaga owadów. Nie byli to jednak Czarni Pełzacze Anayi, a roje pszczół, much i motyli. W tych dniach powietrze było ich pełne. Aby powstrzymać natrętne pszczoły przed zadomowieniem się we wnętrzu drzewa, Kith-Kanan i Mackeli musieli bezustannie utrzymywał płonący na palenisku ogień.

Arcuballis raz dziennie powracał do domu z upolowanym dzikiem czy jeleniem, zatem niewiele pozostało im do roboty. Mackeli po raz kolejny zaczął wypytywać o Silvanost, z nadzieją, iż dzięki temu odwróci uwagę Kith-Kanana od smutku i rozpaczy. Rozmawiali więc o mieszkańcach miasta, ich strojach, zwyczajach, pracy i wielu innych rzeczach. Powoli Kith-Kanan zaczaj dzielić się z Mackelim swoimi wspomnieniami i, o dziwo, poczuł niewypowiedzianą tęsknotę za domem.

— A co z... — Mackeli zagryzł dolną wargę. — Co z dziewczętami?

Kith-Kanan uśmiechnął się łagodnie.

— Tak, są tam również dziewczęta.

— Jakie one są?

— Silvanestyjskie panny znane są ze swego wdzięku i urody — odparł książę bez zbytniej przesady. — Większość z nich jest życzliwa, delikatna i bardzo inteligentna: znane są również i takie, które potrafią jeździć konno i wiedzą, jak używać miecza. Te jednak należą do rzadkości. Są płomiennowłose, jasnowłose o włosach jasnych niczym piasek, widziałem również takie, których włosy były czarne jak niebo nocą.

Mackeli przyciągnął nogi i przykucnął na piętach.

— Chciałbym je poznać! Wszystkie!

— Nie wątpię, Keli — rzekł z powagą Kith-Kanan. — Jednak nie mogę cię tam zabrać.

Mackeli znał opowieść o ucieczce Kith-Kanana z Silvanostu.

— Za każdym razem, gdy Ny się na mnie gniewała, czekałem kilka dni, a później szedłem do niej i mówiłem, że jest mi przykro — podpowiedział chłopiec. — Nie możesz powiedzieć swemu ojcu, że jest ci przykro?

— To nie takie proste — odparł książę.

— Dlaczego?

Kith-Kanan otworzył usta, by wyjaśnić wszystko Mackeliemu, jednak nie wydobył z siebie ani słowa. Właśnie, dlaczego? Z pewnością po tak długim czasie gniew ojca złagodniał. Bogowie wiedzieli, że jego własna złość po utracie Hermathyi osłabła i przeminęła, jak gdyby nigdy i śmiała. Nawet teraz, kiedy wymawiał w myślach jej imię, nie czuł w sobie żadnej namiętności. Jego serce już na zawsze będzie należało do Anayi. Teraz, kiedy zabrakło także i jej, dlaczego nie miałby powrócić do domu?

Doszedł jednak do wniosku, że nie może tego uczynić.

— Mój ojciec jest Mówcą Gwiazd. Wiążą go tradycje, których nie może zlekceważyć. Gdyby był tylko mym ojcem, być może mógłbym powrócić i błagać go o wybaczenie. Jednak otaczają go ludzie, którzy mogą nie zechcieć mojego powrotu.

Mackeli pokiwał głowa ze zrozumieniem.

— Wrogowie.

— Nie moi osobiści wrogowie, ale wszyscy kapłani i mistrzowie gildii, którzy zabiegają o to, aby rzeczy pozostały takimi, jakie były przez wieki. Mój ojciec potrzebuje ich wsparcia, dlatego właśnie oddał Hermathyę Sithasowi. Jestem pewien, ze mój powrót wywołałby w mieście wielki niepokój.

Mackeli wrócił do siedzenia na gałęzi, machając w powietrzu nogami.

— To wszystko wydaje się takie skomplikowane — rzekł. — Moim zdaniem las jest lepszy.

Nawet z rozdartym po śmierci Anayi sercem, rozglądając się po usianej kwiatami, słonecznej polanie, Kith-Kanan musiał przyznać chłopcu rację.

Przywołanie uderzyło w niego z siłą ciosu.

Był Wieczór. Od dyskusji na temat Silvanostu minęły już cztery dni i obaj mężczyźni zajęci byli obdzieraniem ze skóry górskiego łosia. Ani Kith-Kanan, ani Mackeli nie potrafili wytłumaczyć, dlaczego gryf przebył dwieście mil do Gór Khalkist, by upolować łosia; wiadomo było jednak, że była to najbliższa okolica obfitująca w taką zwierzynę. Niemalże kończyli pracę, kiedy nadeszło Przywołanie.

Kith-Kanan wypuścił z dłoni krzemienny nóż do obdzierania zwierzyny. Chwilę później skoczył na równe nogi, wyciągając ręce, jak gdyby nagle pozbawiono go wzroku.

— Kith! Kith, co się dzieje? — wrzasnął Mackeli. Las zniknął sprzed oczu Kith-Kanana. Zamiast niego młodzieniec ujrzał mglisty obraz ścian, podłogi i wykutego w białym marmurze sklepienia. Poczuł się tak, jak gdyby coś uniosło go ponad własnym ciałem i przeniosło do Silvanostu. Oszołomiony, przyjrzał się własnej ręce i zamiast skórzanej tuniki i stwardniałej dłoni zauważył smukłe, gładkie palce i białą, jedwabną szatę. Widoczny na palcu pierścień należał do Sithasa.

W głowie księcia eksplodowała prawdziwa gama uczuć: niepokoju, smutku, samotności. Oto Sithas wzywał jego imię. W mieście pojawiły się kłopoty. Kłótnie i walki. Na dworze byli jacyś ludzie. Widząc gnające przed oczami obrazy, książę zatoczył się do tyłu — zawołał. Kiedy tylko wypowiedział imię brata. Przywołanie dobiegło końca.

Stojący obok Mackeli szarpał go za poły tuniki. Kith-Kanan jak oszalały wyrwał się z jego uścisku i odepchnął chłopca w tył.

— Co się stało? — spytał przerażony Mackeli. Mój brat. To był mój brat, w Silvanoście... Widziałeś go? Mówił coś?

Nie używał słów. Kraj jest w niebezpieczeństwie... Kith-Kanan przycisnął dłonie do twarzy. Serce mu waliło — Muszę wrócić. Muszę udać się do Silvanostu. — Po tych słowach odwrócił się i zniknął we wnętrzu dębu. — Zaczekaj! Czy musisz wracać natychmiast?

— Muszę iść. Muszę iść teraz — obstawał przy swoim Kith-Kanan.

— A zatem weź mnie ze sobą!

Kith-Kanan pojawił się w wejściu.

— Co powiedziałeś?

— Zabierz mnie ze sobą — powtórzył z nadzieją Mackeli — Będę twoim służącym. Zrobię wszystko. Będę czyścił twoje buty, przygotowywał posiłki... cokolwiek zechcesz. Nie chcę zostać tu sam, Kith. Chcę zobaczyć miasto, w którym mieszkają tacy jak ja!

Kith-Kanan podszedł do niego, wciąż ściskając w dłoni krzemienny nóż. W zalewającej jego umysł powodzi uczuć zdał sobie sprawę, jak bardzo cieszy go myśl, że Mackeli chciał wyruszyć razem z nim. Chłopiec był mu bliższy niż ktokolwiek inny, z wyjątkiem Anayi i Sithasa. Jeśli faktycznie miał powrócić do Silvanostu i stawić czoło wydarzeniom w mieście, nie chciał utracić takiej przyjaźni i wsparcia, jakie oferował Mackeli.

Poklepując chłopca po ramieniu, oznajmił: — Pojedziesz ze mną, jednak niejako mój służący. Będziesz moim giermkiem i od będziesz szkolenie na wojownika. Jak ci się to podoba?

Mackeli był zbył wstrząśnięty, by cokolwiek powiedzieć. Zamiast tego oplótł Kith-Kanana ramionami i uścisnął go serdecznie.

— Kiedy wyruszamy? — spytał.

Kith-Kanan poczuł, jak Przywołanie szarpie jego ciałem. Teraz, teraz, teraz. Myśli krążyły w jego głowie niczym drugie bicie serca. W jakiś sposób udało mu się oprzeć tej nienasyconej chęci natychmiastowego powrotu. Było późno i przed wyprawą należało poczynić pewne przygotowania

— Jutro rano — zdecydował.

Dzień nadszedł niczym pękająca skorupka jajka. Na początku wszystko zdawało się gładką, niczym niezmąconą nocą, kiedy nagle na wschodzie pojawiła się słoneczna rysa. Wystarczyła ona, by obudzić podekscytowanego Mackeliego, który ochlapał twarz wodą, oznajmiając, że jest gotowy do drogi.

— Czy nie ma niczego, co chciałbyś ze sobą zabrać? — zdziwił się Kith-Kanan.

Mackeli rozejrzał się po wnętrzu drzewa. Krzemienne narzędzia, tykwy, ulepione z gliny kosze — żadna z tych rzeczy nie była warta zachodu. Wciąż potrzebowali jednak jedzenia i wody, tak więc wypełnili dwa wiklinowe kosze mięsem, orzechami, jagodami i bukłakami z wodą, uważając przy tym, aby nie były zbyt ciężkie i nie stanowiły zbytniego obciążenia dla Arcuballisa, Spośród całej trójki tylko gryf wciąż pogrążony był w głębokim śnie. Kiedy Kith-Kanan gwizdnął przez zaciśnięte zęby, Arcuballis wyciągnął spod skrzydła swą orlą głowę i stanął na szponiastych łapach. Gdy Mackeli przywiązywał kosze do siodła.

Kith-Kanan napoił swego skrzydlatego rumaka.

Uczucie naglącej potrzeby gnało ich do przodu. Mackeli bez ustanku paplał o rzeczach, które chciałby zrobić i zobaczyć. Chłopiec zdrapał z twarzy resztki farby, ogłaszając, iż nie chce, aby mieszkańcy miasta wzięli go za dzikusa. Książę po raz ostatni sprawdził uprzęże pod szyją i piersią Arcuballisa, podczas gdy zniecierpliwiony chłopiec wdrapał się na tylne siodełko. Wówczas Kith-Kananem zawładnęło zwątpienie.

— O co chodzi? — spytał Mackeli.

— Jest jedna rzecz, którą muszę zrobić. — Po tych słowach Kith-Kanan przeciął ukwieconą polanę, kierując się ku smukłemu drzewku, w które zmieniła się Anaya. Zatrzymawszy się dwa jardy od niego, spojrzał na strzelające ku niebu gałęzie. Wciąż ciężko mu było pogodzić się z myślą, że kobieta, którą kochał, była tutaj, choć pod inną postacią — Część mego serca pozostanie tu z tobą, ukochana. Muszę jednak wrócić; mam nadzieję, że to rozumiesz. — Łzy wezbrały w oczach księcia, kiedy wyciągnął krzemienny nóż. — Wybacz mi — szepnął, wyciągając dłoń i odcinając długi na cztery cale zielony pęd, pokryty obficie jasnozielonymi pąkami. Następnie rozciął twardą, jelenią skórę swej tuniki i umieścił pęd tuż nad sercem.

Po raz ostatni elfi książę spojrzał na młody dąb, a następnie ogarnął wzrokiem polanę, na której byli tacy szczęśliwi.

— Kocham cię, Anayo — rzekł. — Żegnaj. — Odwróciwszy się, szybkim krokiem podszedł do Arcuballisa.

Chwilę później wskoczył na grzbiet swego rumaka i rozsiadł się w siodle. Gwiżdżąc, uderzył boki stworzenia piętami i nakazał mu wzbić się w powietrze. Podczas gdy gryf odbijał się od ziemi, rozrywając pazurami zielone podszycie, w powietrze uniosły się prawdziwe potoki płatków i kwiatowego pyłku. W końcu Arcuballis rozwinął swe potężne skrzydła i z niewiarygodną siłą wzbił się w powietrze. Mackeli krzyknął z radości.

Przez chwilę krążyli nad polaną, z każdym kolejnym okrążeniem nabierając wysokości. Kith-Kanan tęsknym wzrokiem spoglądał w dół, po czym podniósłszy głowę, zatopił wzrok w chmurach i zwrócił głowę Arcuballisa na północny zachód. Na wysokości tysiąca stóp wyrównali lot. Powietrze było ciepłe, a delikatny wiatr unosił Arcuballisa, pozwalając mu pokonywać długie odcinki niemalże bez machnięcia skrzydeł.

Mackeli wychylił się do przodu i krzyknął wprost do ucha Kith-Kanana:

— Jak długo będziemy lecieć, zanim w końcu dotrzemy na miejsce?

— Dzień, może dwa.

Mijali eksplodujący zielenią świat, który na ich oczach zdawał się tryskać życiem. Niższe partie powietrza pełne były ptaków, począwszy od maleńkich jaskółek, aż po ogromne stada dzikich gęsi. Majaczący w dole las stopniowo przerzedził się, ustępując miejsca rozległej równinie, Kiedy słońce sięgnęło zenitu, ujrzeli przed sobą pierwsze oznaki cywilizacji — zbudowaną na okręgu wioskę, otoczoną gęstą ścianą darni. Tuż nad nią unosiła się chmura dymu.

— Czy to miasto? — spytał podekscytowany Mackeli.

— Nie, to tylko osada. Wygląda na to, że została zaatakowana. — Niepokój zmieszany ze strachem sprawił, że serce Kith-Kanana zaczęło walić jak oszalałe, kiedy młodzieniec ściągnął wodze. Wyczuwając wolę swego jeźdźca, Arcuballis przechylił się i stopniowo obniżył lot.

Lecieli teraz przez opary gęstego dymu. Dławiąc się od kaszlu, Kith-Kanan zmusił gryfa, by ten zatoczył koło ponad splądrowaną wioską. W dole panował kompletny bezruch i książę zdołał dostrzec lezące na murze i pomiędzy chatkami ciała poległych.

— To straszne — rzekł ponuro. — Zejdę tam i rozejrzę się po okolicy. Bądź czujny, Keli. Arcuballis wylądował tuż poza zewnętrznym murem, nieopodal jednej z rozlicznych, wydartych w nim dziur i obaj mężczyźni zeskoczyli z grzbietu gryfa. Mackeli ściskał w dłoniach kuszę, którą zabrał jednemu z ludzi Voltorna, podczas gdy Kith-Kanan uzbrojony był w swój długi łuk. U boku księcia wisiała pusta pochwa.

— Widzisz, co zrobili? — rzekł książę, wskazując na widoczne w murze rozdarcia. — Grabieżcy użyli bosków, by przewrócić ścianę.

Przeszli ponad plątaniną wyschniętej darni i wkroczyli na teren wioski. Szarpany wiatrem, gryzący dym kłębił się i wirował. W miejscach, gdzie niegdyś ludzie dyskutowali, sprzeczali się i śmiali, nie było teraz niczego, poza pustymi uliczkami. Tu i ówdzie leżały rozrzucane ubrania i szczątki stoczonych naczyń. Kith-Kanan odwrócił pierwsze, napotkane po drodze ciało — przeszytego mieczem Kagonesti. Sądząc po jego wyglądzie, mógł stwierdzić, że niewiele czasu upłynęło od jego śmierci — dzień, najwyżej dwa. Odwróciwszy mężczyznę z powrotem ku ziemi. Kith-Kanan przystanął i potrząsnął głową. Potworne W czasie Przywołania wyczuł, te w kraju dzieją się dziwne rzeczy. Ale to? To były mord i grabież.

Wszystkie ciała, które znaleźli w splądrowanej osadzie, należały do mężczyzn, zarówno Silvanesti, jak i Kagonesti. Nigdzie nie było jednak śladu kobiet czy dzieci. Zniknęły też wszystkie zwierzęta i niemalże wszystko, co przedstawiało sobą jakąś wartość.

— Kto mógł to zrobić? — spytał z powagą Mackeli.

— Nie wiem. Kimkolwiek byli, nie chcieli zdradzać swej tożsamości. Zauważyłeś, że zabrali ze sobą ciała swych poległych kompanów?

— Skąd to wiesz?

Kith-Kanan wskazał dłonią garstkę poległych osadników.

— Ci ludzie nie położyli się ot tak i umarli. Zginęli, walcząc, a to oznacza, że musieli pociągnąć za sobą kilku spośród swoich wrogów.

W zachodniej części wioski odnaleźli mnóstwo śladów — koni, bydła, a także ludzi. Najeźdźcy zabrali ze sobą swych elfich i zwierzęcych jeńców, wyprowadzając ich na rozległą równinę. Mackeli spytał, co takiego znajdowało się po tamtej stronie.

— Miasto Xak Tsaroth. Nie wątpię, iż rabusie będą próbowali sprzedać swe wojenne łupy na tamtejszych targowiskach — odparł ponuro Kith-Kanan. Młodzieniec spojrzał na horyzont, jak gdyby mógł jeszcze dostrzec bandytów, którzy popełnili ten straszliwy akt przemocy. — Za Xak Tsaroth rozciąga się ojczyzna Kagonesti. To las, niezwykle podobny do tego, który właśnie opuściliśmy.

— Czy twój ojciec włada całą tą ziemią? — spytał zaciekawiony Mackeli.

— Rządzi nią na mocy prawa, jednak prawdziwym władcą tych ziem jest ten, kto dzierży w dłoni miecz.

— Kith-Kanan kopnął wyschniętą ziemię, posyłając w powietrze garść kurzu. — Chodź, Keli. Wynośmy się stąd.

Po tych słowach powlekli się z powrotem do Arcuballisa, idąc wzdłuż zewnętrznego łuku darniowej ściany. Mackeli, powłócząc nogami, szedł w milczeniu ze spuszczoną głową. Widząc to, Kith-Kanan spytał, co go dręczy.

— Świat poza lasem to naprawdę mroczne miejsce — odparł chłopiec. — Ci ludzie zginęli tylko dlatego, że ktoś chciał ich ograbić.

— Nigdy nie mówiłem, że zewnętrzny świat to jedynie marmurowe miasta i piękne dziewczęta — odparł Kith-Kanan, kładąc dłonie na ramionach chłopca. — Nie zniechęcaj się jednak. Takie rzeczy nie dzieją się każdego dnia. Kiedy opowiem o tym ojcu, z pewnością położy koniec temu zbójectwu.

— Co on może zrobić? Mieszka przecież w dalekim mieście.

— Nie lekceważ władzy, jaką posiada Mówca Gwiazd.

Był zmierzch kolejnego dnia, kiedy na horyzoncie pojawiły się pierwsze białe szczyty miejskich wieżyczek. Arcuballis wyczuł zbliżający Się koniec podróży i bez zachęty ze strony Kith-Kanana przyspieszył lotu. Widoczna w dole ziemia gnała teraz z zadziwiającą prędkością. Szeroka wstęga Thon-Thalasu, odbijająca głęboki akwamaryn wiecznego nieba, pojawiła się, zbliżyła i rozbłysła pod ugiętymi łapami gryfa.

— Witajcie! Witajcie tam w dole! — krzyczał Mackeli do widocznych na wodzie wioślarzy i rybaków, jednak Kith-Kanan uciszył szybko chłopca.

— Być może nie czeka mnie tu najcieplejsze powitanie — ostrzegł. — Nie ma potrzeby ogłaszać naszego powrotu, rozumiesz?

Skarcony Mackeli zamilknął z wyraźną niechęcią — Kith-Kanan poczuł zwątpienie i trwogę. Jak zostanie przyjęty? Czy ojciec był w stanie wybaczyć mu zniewagę, której się dopuścił? Jedyną rzeczą, co do której był przekonany, to fakt, że nie był już tym samym elfem, który dawno temu opuścił Silvanost. Tak wiele rzeczy wydarzyło się w jego życiu i książę z niecierpliwością oczekiwał chwili, kiedy będzie mógł o wszystkim opowiedzieć swemu bratu.

Chwilę później, na zachodnim brzegu rzeki, dostrzegł pierwsze oznaki osadnictwa. Patrząc na układ budynków, mogłoby się zdawać, że — tuż naprzeciw pomostów i doków — ktoś buduje na rzece nowe miasto. Kiedy dotarli do południowej części Silvanostu. Kith-Kanan zauważył, iż rozległa część targowiska zmieniła się w zwęgloną ruinę. Widok ten zaniepokoił młodzieńca, jako że — jeśli miasto zostało zaatakowane — to nie jego ojciec i brat mogli oczekiwać powrotu księcia. Widząc jednak, że pozostała część miasta zdawała się nietknięta. Kith-Kanan nieznacznie się uspokoił.

Jeśli chodziło o Mackeliego, chłopiec wychylił się na bok i z nieukrywanym zachwytem wpatrywał się w majaczące w dole widoki. Miasto lśniło w ostatnich promieniach słońca. Marmurowe budynki, zielone ogrody i mieniące się sadzawki — wszystko to jawiło się przed jego oczami. Ponad szczytami pomysłowo przystrzyżonych drzew wznosiło się tysiąc wieżyczek, z których każda zdawała się wychowanemu w lesie chłopcu cudem. Najlepszy widok prezentowała jednak — górująca ponad wszystkim — Wieża Gwiazd. Kith-Kanan okrążył potężny pinakiel, z ukłuciem w sercu przypominając sobie dzień, kiedy czynił to po raz ostami. Dni były nieistotne w porównaniu z długowiecznym życiem elfów, jednak oddzielająca te dwie chwile przepaść zdawała się równa tysiącu lat.

Arcuballis był gotowy na powrót do domu. Reagując na niezwykle delikatne ściągnięcie wodzy, stworzenie oddaliło się od wieży i ruszyło w stronę wieńczącego Pałac Quinari dachu. Płaskie zadaszenie ozdabiał rząd płonących pochodni, których płomienie drżały nieustannie na delikatnym wietrze. Ostatnie promienie dogasającego słońca barwiły różaną wieżę pałacu głęboką czerwienią.

W miarę jak coraz gwałtowniej opadali ku ziemi, Mackeli objął Kith-Kanana w pasie. Nieopodal rzędu płonących pochodni stała samotna, odziana w białe szaty postać.

Gryf podniósł głowę i gwałtownie załopotał skrzydłami. Prędkość, z jaką gnał do tej pory, osłabła, aż wreszcie orle szpony dotknęły pałacowego dachu. Z chwilą gdy znalazł oparcie dla swych tylnych łap, skrzydlaty rumak złożył swe skrzydła.

Stojąca kilkanaście jardów dalej biała postać wyciągnęła ze stojaka jedną z pochodni i ruszyła w kierunku gryfa. Mackeli wstrzymał oddech.

— Bracie — rzekł Kith-Kanan, zeskakując z siodła. Sithas uniósł pochodnię do góry.

— Wiedziałem, że wrócisz. Czekałem tu każdej nocy, odkąd cię przywołałem — odparł ciepło bliźniak.

— Jak dobrze cię widzieć! — Bracia padli sobie w ramiona. Widząc to. Mackeli przełożył nogę ponad siodłem i ślizgając się po zadzie Arcuballisa, zszedł na dach. Sithas i Kith-Kanan wyswobodzili się z, wzajemnych objęć i stojąc naprzeciw siebie, serdecznie poklepywali się po ramionach.

— Wyglądasz jak obdarty rabuś! — wykrzyknął Sithas. — Skąd wziąłeś te ubrania?

— To długa historia — odparł Kith-Kanan. Młodzieniec uśmiechał się tak szeroko, że bolały go mięśnie twarzy, jednak twarz Sithasa wyrażała dokładnie to samo. — A ty? Kiedy przestałeś być kapłanem i zostałeś księciem? — wykrzyknął Kith-Kanan, poklepując brata po plecach. Sithas nie przestawał się uśmiechać.

— Cóż, odkąd odszedłeś, wiele się wydarzyło. Ja... — przerwał, widząc Mackeliego, który wyszedł właśnie zza pleców bliźniaka.

— To mój dobry przyjaciel i towarzysz — Mackeli — wyjaśnił Kith-Kanan. — Keli, oto mój brat. — Sithas.

— Witaj — rzekł beztrosko Mackeli.

— Nie — zbeształ go Kith-Kanan. — Pokłoń się tak, jak ci mówiłem.

Mackeli złożył niezgrabny pokłon, niemalże gnąc się wpół.

— Wybacz, Kith! Chciałem powiedzieć, witam, książę Sithasie — rzekł prostodusznie.

Sithas uśmiechnął się do chłopca.

— Masz mnóstwo czasu, by nauczyć się dworskich manier — rzekł. — Teraz założę się, że obaj marzycie o gorącej kąpieli i porządnej kolacji.

— Ach! Mając to wszystko, mógłbym umrzeć szczęśliwy — odparł Kith-Kanan, kładąc dłoń na sercu. Śmiejąc się, wraz z Sithasem ruszył w kierunku schodów. Krok , za nimi dreptał Mackeli. Nagle Kith-Kanan zatrzymał się.

— A ojciec? — spytał z niepokojem. — Czy on wie, że mnie przywołałeś?

— Tak — odparł Sithas. — Był chory przez kilka dni i spytałem go o zgodę na Przywołanie. Zgodził się. Wyleczył go jeden z uzdrowicieli i teraz ma się dobrze. Mamy też na dworze ambasadorów z Ergothu i Thorbardinu, tak więc widzisz, jak wiele się tu dzieje. Pójdziemy do niego i matki, kiedy tylko doprowadzicie się do porządku.

Ambasadorowie? Gdzie oni są? — spytał Kith-Kanan. — I... Sith, co stało się z targowiskiem? Wygląda, jak gdyby ktoś je splądrował.

— Opowiem ci o wszystkim.

Kiedy bliźniacy dotarli do schodów. Kith-Kanan spojrzał — do tyłu. Na ciemniejącym niebie widać było pierwsze gwiazdy. Znużony Arcuballis przycupnął na dachu, szykując się do snu. Książę przeniósł wzrok z upstrzonego gwiazdami nieba na pobliski gmach Wieży Gwiazd. Nieświadomy tego, co robi, podniósł dłoń do gałązki dębu, którą odciął z drzewa Anayi, i wyciągnął ją z ukrycia. Gałązka zmieniła się. W miejscach, gdzie jeszcze niedawno były ściśnięte, twarde pąki, widniały teraz idealne, zielone listki. Pomimo tego, że została ścięta przeszło trzy dni temu, wciąż była soczyście zielona i zdawała się rosnąć.

— Cóż to takiego? — spytał zaciekawiony Sithas. Kith-Kanan odetchnął głęboko i wymienił z Mackelim porozumiewawcze spojrzenie.

— Oto najciekawsza część mojej historii, bracie. — Mówiąc to, delikatnie wsunął pęd na swoje miejsce, tuż nad sercem.

23

Noc Pojednania

Świeżo wykąpani, odziani i nakarmieni Kith-Kanan i Mackeli podążali za Sithasem do Sali Balifa, gdzie Mówca, lady Nirakina i lady Hermathya spożywali późną, prywatną kolację.

— Zaczekajcie tu — rzekł Sithas, zatrzymując swego i towarzyszącego mu chłopca tuż przed drzwiami mi do hali. — Pozwólcie, że ich przygotuję.

Mackeli skupiał niemalże całą swą uwagę na otoczeniu. Odkąd wszedł do pałacu, dotykał kamiennych ścian i podłóg, badał brązowe i żelazne okucia, a także z zapartym tchem gapił się na mijających go dworzan i służących. Teraz stał odziany w jeden ze starych strojów Kith-Kanana. Rękawy szaty były zbyt krótkie i mimo, iż jego nierówne włosy zostały uczesane tak schludnie, jak tylko było to możliwe, Mackeli wciąż przypominał wyglądem dobrze ubranego stracha na wróble.

Służący, którzy zdążyli już rozpoznać Kith-Kanana, gapili się na niego z otwartymi ustami. Książę uśmiechnął się do elfów, jednak poradził im szeptem, aby wrócili do swych obowiązków. Sam natomiast, nasłuchując, przysunął się do potężnych drzwi. Nawet tak niewyraźny i odległy głos ojca sprawił, że młodzieniec poczuł w gardle nagły uścisk. Zdenerwowany Kith-Kanan spoglądał w kierunku uchylonych drzwi, kiedy Sithas wyciągnął ku niemu dłoń. Wyprostowany niczym struna, książę wszedł dumnym krokiem do sali, w której zapadła nagle kompletna cisza. Chwilę później dał się słyszeć stłumiony okrzyk i srebrna łyżeczka upadła z brzękiem na marmurową posadzkę. Hermathya pochyliła się, by podnieść z ziemi swą zgubę.

Sithas zatrzymał Mackeliego, tak by Kith-Kanan mógł samotnie podejść do stołu. Niepokorny książę Silvanesti stał teraz naprzeciw swych rodziców i byłej kochanki, oddzielony od niech masywnym, owalnym meblem.

Nirakina wstała od stołu, jednak Sithel nakazał jej wrócić na swoje miejsce. Kobieta posłusznie opadła na krzesło, a na jej policzkach zabłysły pierwsze łzy. Kith-Kanan złożył wszystkim obecnym głęboki pokłon.

— Wielki Mówco — — zaczął. Po chwili zaś dodał: Ojcze. Dziękuję, że pozwoliłeś, aby Sithas przywołał mnie z powrotem do domu. — Obie elfki natychmiast przeniosły wzrok na Sithela, nie wiedziały bowiem nic o wyrozumiałości Mówcy.

— Przez długi czas byłem na ciebie bardzo zły — odparł surowo Sithel. — Nikt z Królewskiego Rodu nie zhańbił nas tak, jak uczyniłeś to ty. Co masz nam do powiedzenia?

Kith-Kanan przyklęknął na jedno kolano.

— Jestem największym głupcem, jaki kiedykolwiek chodził po świecie — rzekł, wbijając wzrok w posadzkę. — Wiem, że zhańbiłem was i samego siebie. Pogodziłem się już ze sobą i z bogami, a teraz chciałbym także pogodzić się ze swą rodziną.

Słysząc te słowa. Sithel odepchnął krzesło i wstał. W świetle świec jego białe włosy zdawały się złote. Mówca odzyskał już część utraconej w czasie choroby wagi, a widoczny w jego oczach ogień zdawał się płonąć z nową siłą. Stanowczym, równym krokiem ominął stół i podszedł do miejsca, w którym klęczał jego młodszy syn.

— Wstań — rzekł, wciąż tym samym, rozkazującym tonem. Kiedy Kith-Kanan podniósł się na nogi, srogość na dobre opuściła twarz Mówcy. — Synu — rzekł, kiedy stanęli twarzą w twarz.

Po tych słowach, niczym witający się żołnierze, poklepali swe ramiona. To jednak nie wystarczyło Kith-Kananowi i młodzieniec z zapałem uścisnął ojca, który równie żarliwie odwzajemnił czułość syna. Ponad ramieniem Mówcy Kith-Kanan ujrzał swą matkę, wciąż płaczącą, choć teraz łzy płynęły po twarzy, na które; widniał promienny uśmiech.

Hermathya za wszelką cenę próbowała zachować rezerwę, jednak blada twarz i drżące palce zdradzały targające nią uczucia. Elfia panna złożyła dłonie na podołku i z uporem rozglądała się na boki, wbijając wzrok w ściany, sklepienie, cokolwiek, byle nie patrzeć na Kith-Kanana.

Sithel odsunął syna i przyjrzał się jego pociemniałej od słońca skórze.

— Nie mogę się ciebie wyprzeć — rzekł łamiącym się głosem. — Jesteś moim synem i niezmiernie się cieszę z twojego powrotu!

Nirakina podeszła do syna i ucałowała go. Kith-Kanan otarł z jej twarzy łzy i pozwolił, aby oprowadziła go do koła stołu, gdzie przygotowano dla nich miejsca. Chwilę później oboje podeszli do — wciąż siedzącej za stołem — Hermathyi.

— Dobrze wyglądasz, pani — rzekł z zakłopotaniem Kith-Kanan.

W odpowiedzi elfia panna podniosła głowę i spoglądając na księcia, zamrugała oczami.

— Czuję się dobrze — odparła niepewnym głosem, — Dziękuję, że zauważyłeś. — Widząc, że Kith-Kanan nie wie, co odpowiedzieć, Sithas ruszył bratu z odsieczą. Wprowadził do sali Mackeliego i przedstawił chłopca zgromadzonym. Sithel i Nirakina byli najwyraźniej oczarowani i zadziwieni nieokrzesanym zachowaniem gościa. Teraz, kiedy wiadomość rozeszła się po pałacu, służący odrywali się od pracy i zrywali z łóżek, aby nieprzerwanym strumieniem wlewać się do sali i oddawać cześć księciu. Ze względu na swą żywiołowość i dobre serce Kith-Kanan zawsze był lubiany przez członków Domu Służebnego.

— Cisza, wszyscy! Cisza — krzyknął Sithel. Zgromadzony tłum natychmiast zamilkł. Mówca zażądał amfory pełnej najprzedniejszego nektaru i sale wypełniła cisza, podczas której podawano sobie pucharki słodkiego napoju. Kiedy już wszyscy zostali obdzieleni, Sithel uniósł w górę swój kielich i radosnym gestem pozdrowił młodszego syna.

— Za księcia Kith-Kanana! — wykrzyknął. — Za to, końcu wrócił do domu! — Za Kith-Kanana! — wykrzyknął zgromadzony tłum. Chwilę później wszyscy zanurzyli usta w słodyczy nektaru.

Wszyscy, z wyjątkiem jednej osoby. Hermathya tak mocno ściskała w dłoni twój puchar, że jej knykcie stały równie białe co twarz.

W końcu służba opuściła salę, jednak zgromadzona w niej rodzina pozostała. Otoczywszy Kith-Kanana, rozmawiali z nim przez długie godziny, opowiadając o tym, co wydarzyło się podczas jego nieobecności. On, w zamian, uraczył ich opowieściami o swych przygodach w czasie życia w lesie.

— Tak wiec jestem teraz wdowcem — rzekł ze smutkiem, wpatrując się w wypełniające dno kielicha resztki nektaru. — Anaya została wezwana przez las, któremu tak długo służyła.

— Czy ta Anaya była szlachetnie urodzona? — spytała delikatnie Nirakina.

— Jej narodziny były tajemnicą nawet dla niej samej. Przypuszczam, iż została wykradziona swej rodzinie przez poprzednią, strażniczkę; podobnie jak ona sama wykradła Mackeliego.

— Nie żałuje, że tak się stało — rzekł stanowczo Mackeli. — Anaya była dla mnie dobra.

Kith-Kanan pozwolił, aby jego rodzina żyła w przekonaniu, że Anaya — podobnie jak Mackeli — była Silvanesti. Zataił także przed nimi wiadomość o swym nienarodzonym dziecku. Strata była zbyt świeża i książę chciał zachować niektóre ze wspomnień wyłącznie dla siebie.

Sithas przerwał krótką chwilę milczenia, wypowiadając się na temat półczłowieka zwanego Voltornem.

— Wszystko pasuje do tego, co już wcześniej podejrzewaliśmy — zaryzykował stwierdzenie. — Za terrorem w naszych zachodnich prowincjach stoi cesarz Ergothu. Nie tylko chce naszych ziem, ale także naszego drewna. — Wszyscy wiedzieli, że Ergoth posiadał pokaźną flotę i potrzebował drewna do budowy statków. Należące do cesarstwa ziemie były stosunkowo ubogie w lasy. Jakby tego było mało, w przeciwieństwie do elfów ludzie zwykle budowali z drewna swe domy.

— W każdym razie — zauważył Mówca — emisariusze są tu już od blisko pięciu tygodni, w którym to czasie nic udało się nam niczego osiągnąć. Przez kilka dni byłem chory jednak od czasu mego wyzdrowienia nie poczyniliśmy żadnych postępów.

Chętnie porozmawiam z ambasadorami o rzeczach, które widziałem i słyszałem w lesie — zaproponował Kith-Kanan. — Ludzie z Ergothu zawijają na nasze południowe wybrzeże, aby plądrować lasy. Pewne jest, że Mackeli zostałby zabrany jako niewolnik do Daltigoth.

— Właśnie to prawdopodobnie najeźdźcy uczynili z pozostałymi jeńcami — rzekł posępnie Sithas. — Żonami i dziećmi silvanestyjskich osadników.

Kith-Kanan opowiedział o splądrowanej wiosce, którą wraz z Mackelim widzieli w czasie powrotu do domu. Sithel był wyraźnie zaniepokojony wieścią, że zaatakowano osadę tak blisko stolicy.

— Jutro przybędziesz do wieży — ogłosił Mówca. — Chcę, aby Ergothianie usłyszeli o tym, co widziałeś! — Ba tych słowach Sithel podniósł się z krzesła. — Jest już bardzo późno — rzekł. — Posiedzenie zaczyna się wczesnym rankiem, tak wiec lepiej odpocznijmy. — Mackeli chrapał donośnie. Skulona na swym krześle Hermathya także drzemała.

Kith-Kanan zbudził chłopca, delikatnie nim potrząsając, tak że Mackeli natychmiast wyprostował się na krześle.

— Miałem zabawny sen. Kith. Udałem się do wielkiego miasta, gdzie ludzie mieszkali we wnętrzu kamiennych gór...

— To wcale nie jest takie zabawne — odparł Kith-Kanan, uśmiechając się. — Chodź, Keli. Ulokuję cię w starej komnacie Sithasa. Nie będzie ci to przeszkadzało, bracie?

W odpowiedzi Sithas przyzwalająco machnął dłonią, Kith-Kanan ucałował policzek matki i życząc wszystkim dobrej nocy, pożegnał się z resztą towarzystwa. Twarz Nirakiny promieniała radością, co sprawiło, że kobieta zdawała się kilkadziesiąt lat młodsza.

— Dobranoc, synu — rzekła z oddaniem. Chwilę później w sali pojawił się służący, który — trzymając w dłoni potężny kandelabr — zaprowadził Mackeliego do jego pokoju. Po nim salę opuścili Nirakina i Sithel. Sithas wraz z Kith-Kananem zatrzymali się przy drzwiach.

— Zostawię cię już z twoja żoną — rzekł Kith-Kanan kiwając głową w kierunku śpiącej Hermathyi. Po chwili dodał z zakłopotaniem.

— Przykro mi, że nie przybyłem na ślub, Sith. Mam tylko nadzieję, że oboje jesteście szczęśliwi.

Sithas przez kilka sekund przyglądał się pogrążonej we śnie małżonce, po czym rzekł: — Nie jest łatwo być jej mężem, Kith. — Słysząc słowa brata, Kith-Kanan nie mógł ukryć zdumienia. Szeptem spytał go więc, w czym tkwi problem. — Cóż, wiesz przecież, jak uparta jest Hermathya. Wykorzystuje każdą nadarzającą się okazję, by stać się sławną pośród ludu. Kiedy opuszcza pałac, wyrzuca przez okna swej lektyki rozmaite błyskotki. Ludzie idą za nią, wykrzykując jej imię. — Sithas zacisnął usta w wąską kreskę. — Wiesz Jak nazywają nas miejscowi dowcipnisie? „Cień i Kwiat". Nie sądzę abym musiał ci wyjaśniać, kto jest kim, prawda?

Kith-Kanan z trudem zapanował nad kpiarskim uśmiechem.

— Thya zawsze była żywiołowa.

— Sadzę jednak, że chodzi tu o coś więcej. Przypuszczam, że... — Sithas urwał gwałtownie, widząc służącego, który idąc korytarzem, kierował się wprost ku otwartym drzwiom. Żółty blask świec płynął przed nim, niczym skradziony wschód słońca. — Dobranoc, Kith — rzekł nagłe Sithas, po czym wezwawszy służącego, nakazał mu odprowadzić księcia prosto do jego komnaty. Kith-Kanan z zaciekawieniem spojrzał na swego bliźniaczego brata.

— Do zobaczenia rankiem — rzekł. Sithas skinął głową w odpowiedzi i przytrzymał dłonią skrzydło drzwi. Kiedy tylko Kith-Kanan opuścił salę, Sithas szczelnie zamknął masywne podwoje.

Chwilę później zaczął gwałtowną rozmowę z Hermathyą.

— Udawanie, te śpisz, pani, było niezwykle dziecinne.

Słysząc te słowa, elfia panna wyprostowała się na krześle i ziewnęła.

— To niebywały komplement, zwłaszcza że pochodzi z ust samego mistrza udawania.

— Pani, czy nie masz nawet krzty szacunku dla nas, czy naszej pozycji?

Hermathya odepchnęła do tyło ciężkie krzesło. — Szacunek to wszystko, co posiadam — odparła ze spokojem — Ciężki, wielki, sztywny szacunek.

Pałac Quinari pogrążony był we śnie, niemalże wszyscy jego mieszkańcy odpoczywali, wykończeni niespodziewanym powrotem Kith-Kanana. Tymczasem w mrokach sąsiadującej z główną wieżą galerii spotkały się dwie postaci, które swymi szeptami przerwały panującą dookoła ciszę.

— On wrócił — rzekł kobiecy głos.

Też tak słyszałem — odparł mężczyzna. — To nie problem.

— Ale książę Kith-Kanan jest czynnikiem, którego nie braliśmy pod rozwagę! — Wyraźnie przestraszona kobieta zaczęta mówić głośniej, niż było to konieczne, czy też rozważne.

— Ja wziąłem go pod uwagę — odparł ze spokojem męski głos — Jeśli w ogóle będzie to miało jakieś znaczenie, jego powrót zadziała na naszą korzyść.

— W jaki sposób?

Kith-Kanan cieszy się sympatią tych, którzy uważają brata za chłodnego i ponurego — elfów takich jak na przykład królewska straż. Co więcej, moja ocena zbłąkanego księcia podpowiada mi, że jest on dużo bardziej ufny niż jego ojciec czy brat; a osoba ufna jest zawsze bardziej przydatna niż jakikolwiek niedowiarek.

— Jesteś bystry. Mój ojciec dokonał słusznego wyboru, kiedy wybrał ciebie.

Kobiecy głos był teraz znów spokojny i jedwabisty. Chwilę później ciszę wypełnił szelest gniecionej, ciężkiej tkaniny i odgłos pocałunku.

— Chciałabym, abyśmy nie musieli ukrywać się pośród cieni. — Czy nie uważasz, że to romantyczne? — mruknął męski głos. — Tak... ale drażni mnie to, że niemal wszyscy widza w tobie kogoś zupełnie nieszkodliwego. — To moja najlepsza broń. Czyżbyś chciała mi ją odebrać?

— Ależ nigdy... Przez chwilę w zamku panowała kompletna cisza, którą niebawem przerwał ten sam kobiecy głos.

— Jak długo jeszcze do wschodu słońca?

— Około godziny.

— Martwię się.

— Czym? — spytał mężczyzna.

— Cała ta sprawa staje się zbyt skomplikowana. Czasami, kiedy siedzę w sali audiencyjnej, mam ochotę krzyczeć; tak wielkie czuję napięcie.

— Wiem — rzekł uspokajająco męski głos. — Jednak nasze zadanie jest dość proste. Musimy jedynie opóźniać, taić i dbać o to, by elfy wciąż mówiły. Z dnia na dzień rośniemy w siłę. Czas jest naszym sprzymierzeńcem, ukochana. Mając go wystarczająco wiele, doprowadzimy do upadku elfiego narodu.

Ich stopy zaszurały tylko na chłodnej, marmurowej posadzce. Spiskowcy, przecinając galerię, skierowali się ku schodom. Musieli powrócić do swych komnat, jeszcze zanim pałac obudzi się do życia. Nikł nie może zobaczyć ich razem, nawet członkowie ich własnej delegacji.

24

Następnego dnia

Wejście Kith-Kanana do Wieży Gwiazd wywołało spore poruszenie. Potargane odzienie z koźlęcej skóry, w którym książę powrócił do Silvanostu, zniknęło. Teraz syn Sithela ubrany był w gładkie, białe szaty, a jego głowę zdobiła srebrna opaska. Uroczyście został przedstawiony lordowi Dunbarthowi. Krasnolud uchylił przed nim kapelusza i rzekł:

— Wielki to dla mnie zaszczyt spotkać cię, książę. Wiele o tobie słyszałem.

— Możliwe, iż pomimo tego wciąż będziemy mogli być przyjaciółmi — odparł Kith-Kanan. Spotkanie z delegacją ludzi było dużo bardziej wymuszone. Pretor Ulwen siedział w swym przenośnym krześle niczym odlana z wosku figura. Jedynie delikatne falowanie koca, który okrywał jego pierś, zdradzało, że człowiek ten żyje. Lady Teralind przyjęła dłoń Kith-Kanana, przez długą minutę przyglądając się nowemu uczestnikowi konferencji. Kith-Kanan niemalże natychmiast zauważył ciemne koła pud oczami kobiety. Z całą pewnością ubiegłej nocy nie spała ona dobrze.

Zwyczajem ludzi Ulvissen zasalutował księciu, który odwzajemnił jego gest.

— Czy myśmy spotkali się już wcześniej? — spytał

Kith-Kanan, z uwagą przyglądając się brodatemu mężczyźnie.

— Nie sądzę, szlachetny książę — odparł chłodno Ulvissen. — Większość swej żołnierskiej kariery spędziłem na statkach. Być może Wasza Wysokość spotkał kogoś innego, podobnego do mnie. Rozumiem, iż elfom ciężko jest rozróżnić jednego brodacza od drugiego.

— Jest wiele prawdy w tym , co mówisz. — Po tych słowach Kith-Kanan opuścił ludzi, jednak przeczucie, że gdzieś już widział Ulvissena, wciąż go niepokoiło. Zatrzymawszy się przed ojcowskim tronem, pokłonił się i zajął swe dawne miejsce po prawicy Mówcy. Człowiek z gęstą, rudobrązową brodą... gdzie go widział?

— Rozpoczyna się piętnaste posiedzenie Rady Trzech Narodów — ogłosił Sithas, występując w roli herolda Mówcy. — W roli przedstawiciela Silvanostu zasiada dziś książę Kith-Kanan. — Siedzący przy stołach skrybowie zapisywali gorliwie każde wypowiedziane słowo.

Dunbarth wstał, co w oczach innych uczyniło go jeszcze niższym, jako że nogi krzesła, na którym siedział, były dłuższe od tych, które faktycznie należały do krasnoluda.

— Wielki Mówco, szlachetni książęta, lordzie pretorze, lady Teralind — zaczął. — Gromadzimy się tu od wielu dni, podczas gdy podstawowym problemem na drodze do pokoju jest pytanie: Kto rządzi zachodnimi równinami i lasami? Szlachetny Mówca i jego następca na dowód swych roszczeń przedstawiają prastare traktaty i dokumenty. Przemawiająca w imieniu imperatora Ergothu lady Teralind żąda praw do owych ziem na podstawie większości, twierdząc, że znaczną część mieszkańców rzeczonego terytorium stanowią Ergothianie. — Dunbarth wziął głęboki oddech. — Streściłem roszczenia obu narodów w taki sam sposób, jak przedstawiłem je mojemu królowi. Tego dnia otrzymałem jego odpowiedź.

Pośród zgromadzonych dało się słyszeć pomruki zainteresowania. Dunbarth rozwinął ciężki zwój pergaminu, na którym widniała złota woskowa pieczęć króla Thorbardinu.

— Ekhm — odchrząknął krasnolud i szepty ucichły. — Do mojego prawego, wiernego i umiłowanego kuzyna, Dunbartha z Dunbarthów. Pozdrowienia. Mam nadzieję kuzyni, że elfy dobrze cię karmią; wiesz przecież, jak skromne są ich zwyczaje żywieniowe... — Emisariusz podniósł wzrok znad pergaminu, spojrzał na Mówcę i porozumiewawczo mrugnął okiem. Widząc to, Kith-Kanan zasłonił usta dłonią, skrywając swe rozbawienie. Po chwili Dunbarth ciągnął dalej:

— Nakazuję ci, Dunbarthcie z Dunbarthów, przekazać zarówno Mówcy Gwiazd, jak i pretorowi Ergothu tę oto propozycję, która mówi, że terytorium leżące po obu stronach Gór Kharolis, ciągnące się siedemdziesiąt pięć mil na wschód i zachód, powinno być powierzone Królestwu Thorbardinu, aby rządzone i administrowane przez krasnoludów mogło stać się strefą buforową pomiędzy mocarstwami Ergothu i Silvanesti.

Przez chwilę w sali zapanowała głucha cisza, podczas wszyscy ze zgromadzonych starali się przyjąć do wiadomości decyzję króla Thorbardinu.

— Absolutnie niedorzeczne! — wybuchnęła Teralind.

— Jest to propozycja, której nie możemy przyjąć — z większym spokojem odparł Sithas.

— To tylko wstępny pomysł — tłumaczył Dunbarth. — Jego Królewska Mość proponuje również pewne ustępstwa...

— Absolutnie niedopuszczalne! Teralind zerwała się na równe nogi. — Pragnę zapytać Mówcę, co sądzi o tym dziwacznym pomyśle?

Wszystkie oczy skierowały się na Sithela, który ze stoickim spokojem opadł na oparcie tronu.

— Pomysł ten ma swoje zalety — rzekł powoli. — Pozwólcie, że przedyskutujemy go.

Słysząc te słowa, Dunbarth rozpromienił się. Teralind pobladła gwałtownie, podczas gdy Ulvissen, który natychmiast pojawił się u jej boku, ostrzegł kobietę, by tym razem nie straciła panowania.

Wówczas Kith-Kanan przypomniał sobie, gdzie wcześniej widział Ulvissena. Był to dzień, w którym uwolnił Mackeliego z niewoli Voltorna. Kiedy półczłowiek runął na ziemię po stoczonym pojedynku, z pobliskiego wzgórza ruszyła ku niemu grupa ludzi. Najwyższy z nich miał gęstą, rudobrązową brodę, taką samą jak Ulvissen. W dodatku mężczyzna sam przyznał, że większą część swej kariery spędził na pokładach statków... Rozważania księcia przerwał donośny głos jego bliźniaczego brata.

Sithas pytał Mówcę, jakież to zalety odnalazł w propozycji krasnoludów.

Sithel odczekał chwilę, zanim odpowiedział, starannie dobierając słowa.

— Nie popieram pomysłu króla Voldrina, jakoby to Thorbardin miał władać spornymi terenami — rzekł. — Podoba mi się jednak pomysł strefy buforowej, niezależnej nie tylko od rządów naszych czy też cesarza, ale także od rządów Thorbardinu.

— Czy proponujesz zatem, abyśmy stworzyli nowe państwo? — s pytała zaintrygowana Teralind.

— Nie suwerenne państwo, ale państwo buforowe — odparł Mówca.

Ulvissen natarczywie szarpnął swą panią za rękaw. Wyraźnie zmęczona Teralind na chwilę odwróciła się od Sithela, aby porozmawiać ze swym seneszalem. Chwilę później poprosiła zgromadzenie o krótką przerwę. Dunbarth usiadł z powrotem na krześle, ostrożnie wsuwając spisany na marszczonym pergaminie list za opinającą jego brzuch kamizelkę. Pomimo wyraźnego sprzeciwu co do propozycji jego króla, krasnolud zdawał się z siebie niezwykle zadowolony.

Kith-Kanan przyglądał się temu wszystkiemu, z ledwością powstrzymując wzburzenie. Nie mógł donieść na Ulvissena w trakcie dyplomatycznego spotkania — nie w chwili, gdy wiedział, że podobnym oskarżeniem już pierwszego dnia po powrocie do Silvanostu pogwałciłby panujące w Wieży Gwiazd prawa! Co więcej, czy naprawdę mógł być pewien, że Ulvissen był człowiekiem, którego widział w towarzystwie Voltorna? Brodaci ludzie byli do siebie tacy podobni. W każdym razie skomplikowane maniery i pełne niedomówień rozmowy ambasadorów zdawały się młodzieńcowi niczym więcej, jak tylko głupotą i stratą czasu.

— Mój król sugeruje podział praw pomiędzy trzy narody — rozpoczął Dunbarth, kiedy Teralind dała znać, iż jest gotowa do podjęcia rozmów. — Tak więc Ergoth otrzymałby prawo do wypasu, Silvanesti do hodowli, a Thorbardin do minerałów...

— Każda propozycja, która oddaje terytorium pod rządy wyłącznie jednego państwa, jest nie do przyjęcia — rzekła gwałtownie Teralind. Niepokorne pasemko ciemnobrązowych włosów wymknęło się spod spinającej je klamry i kobieta z roztargnieniem założyła je za ucho. — Przynajmniej do chwili, gdy Ergoth nie zagwarantuje sobie prawa wyłączności — dodała szorstko.

Stojący za krzesłami swych przywódców delegaci zaczęli debatować miedzy sobą nad zaletami, które mogły stać się rezultatem wspólnych rządów. W miarę upływu czasu ich głosy stawały się coraz bardziej donośne, aż w końcu Kith-Kanan, który nie był w stanie wytrzymać panującej wkoło wrzawy, zerwał się na równe nogi.

Widząc to, Sithel podniósł dłoń, nakazując tym samym ciszę.

— Teraz głos zabierze mój syn, Kith-Kanan — rzekł, a na jego ustach pojawił się delikatny uśmiech.

— Jak zapewne wiecie, dopiero powróciłem do Silvanostu — zaczął szybko i nerwowo książę. — Przez jakiś czas żyłem w lasach, daleko na południu, gdzie miałem do czynienia z różnymi osobami, ludźmi i elfami. Niektórzy z nich, jak mój przyjaciel Mackeli, nazywali las swym domem. Inni postrzegali go jako miejsce grabieży. Widziałem zacumowane u wybrzeża, przybijające z Ergothu statki, których załogi zakradały się w głąb lądu, aby wycinać drewno...

— To oburzające wybuchnęła Teralind. — Cóż to ma wspólnego z bieżącą kwestią? Co więcej, te oskarżenia są bezpodstawne z braku jakichkolwiek dowodów!

Jeden jedyny raz Sithel odrzucił na bok swą bezstronność.

— To, co mówi mój syn, jest prawdą — rzekł lodowatym tonem. — Uwierzcie mu. — Siła jego wypowiedzi zdławiła ripostę Teralind, po czym Mówca nakazał Kith-Kananowi kontynuować.

— Istotą sprawy jest to, że w czasie, gdy królowie i imperatorzy walczą ze sobą o narodową dumę i prestiż, poddani — niewinne elfy i ludzie — umierają. Sami bogowie wiedzą jedynie, gdzie tak naprawdę leży wina, jednak to my mamy teraz szansę położyć koniec temu cierpieniu.

— Powiedz nam zatem jaki — odparła sarkastycznie Teralind.

— Przede wszystkim musimy przyznać, że tym, czego pragniemy, jest pokój. Nie muszę być wróżbitą, aby wiedzieć, że zarówno w Daltigoth, jak i w Silvanoście jest wielu takich, którzy uważają wojnę za coś nieuchronnego. Tak więc pytam was, czy wojna jest tu odpowiedzią? — Po tych słowach odwrócił się do Dunbartha. — Powiedz, panie, czy wojna jest odpowiedzią?

— Nie jest to stosowne, dyplomatyczne pytanie — odparł strapiony krasnolud.

Kith-Kanan nie pozwolił się jednak zbyć. — Tak czy nie? — nalegał.

Teraz całe zgromadzenie patrzyło na Dunbartha, który nerwowo wiercił się na krześle.

— Wojna nigdy nie jest odpowiedzią, kiedy ludzie dobrej woli...

— Po prostu odpowiedz na pytanie! — warknęła Teralind. Dunbarth uniósł do góry jedną z krzaczastych brwi.

— Nie — odparł stanowczo. — Wojna nie jest odpowiedzią.

Kith-Kanan zwrócił się teraz do milczącego, kalekiego pretora i towarzyszącej mu żony.

— Czy Ergoth sądzi, że wojna jest odpowiedzią? Głowa pretora zadrgała delikatnie, jednak — jak zwykle — to jego żona udzieliła odpowiedzi.

— Nie — odparła Teralind. — Nie w sytuacji, gdy pokój jest tańszy.

W końcu Kith-Kanan odwrócił się w stronę ojca.

— Co ty o tym sądzisz, Wielki Mówco?

— Zachowujesz się bezczelnie — ostrzegł Sithas.

— Nie — odparł Sithel — to dobrze, że pyta nas wszystkich. Nie chcę wojny. Nigdy jej nie chciałem. Kith-Kanan skinął głową i rozejrzał się po sali.

— W takim razie czy nie można znaleźć sposobu, abyśmy wspólnie rządzili ziemią: elfy, ludzie i krasnoludy? — Nie wiem, co mają z tym wspólnego krasnoludy — rzekła posępnie Teralind. — Przecież one nawet nie mieszkają na tym obszarze.

— Tak, ale mówimy tu o całej granicy — przypomniał Dunbarth. — Naturalnie interesują nas to, kto jest po jej drugiej stronie.

Salę wypełnił słoneczny blask, który wdarł się do środka przez wycięte w murach wieży setki wąskich okien. Przez otwarte drzwi wpadł do wnętrza wieży delikatny wiatr, jak gdyby piękno dnia chciało oderwać zgromadzonych od pełnej powagi debaty. Widząc to, Sithel klasnął w dłonie i ogłosił:

— Oto dobry czas na przerwę, nie tylko po to, by zastanowić się nad kwestią pokoju, ale także by posilić się chlebem i mięsem oraz pospacerować w promieniach słońca.

— Jak zawsze. Wasza Wysokość jest najmądrzejszy spośród nas wszystkich — odparł Dunbarth, na którego zmęczonej twarzy widniał uśmiech.

Teralind zaczęła protestować, jednak Mówca zdecydował się odroczyć spotkanie aż do obiadu. Sala gwałtownie opustoszała, zostawiając Teralind, pretora Ulwena, a także Ulvissena samym sobie. Ulvissen bez słowa podniósł chorowitego starca i trzymając go w ramionach, opuścił wieżę. Tymczasem Teralind starała się opanować swą wściekłość, drąc na strzępy jedną ze swych koronkowych chusteczce.

Dzień był doprawdy piękny i tłum delegatów wartkim strumieniem wylał się przez masywne drzwi, wprost do otaczającego wieżę ogrodu. Natychmiast wśród nich pojawili się służący, niosąc na swych ramionach biesiadne stoły. Chwilę później teren wokół głównego wejścia wypełnił się ławami, na których ułożono śnieżnobiałe płótna, na nich zaś wszelkiego rodzaju owoce i mięso, którymi mieli częstować się goście Mówcy. Przyturlano także beczkę rumianego nektaru, której klepki dudniły niczym odgłosy letniej burzy.

Zarówno ambasadorowie, jak i towarzyszące im delegacje zgromadzili się wokół stołów. Dunbarth natychmiast pochwycił wypełniony nektarem kielich. Sprawdziwszy rocznik, uznał, iż odpowiada jego upodobaniom, po czym ruszył obejrzeć jedzenie. Po chwili dostrzegł Kith-Kanana, który stał samotnie na skraju ogrodu. Z jedzeniem w ręku krasnolud podszedł do młodzieńca.

— Czy mogę dołączyć do ciebie, szlachetny książę — spytał.

— Jako gość możesz stać, gdziekolwiek zechasz — odparł z sympatią Kith-Kanan.

— Poranna sesja była niezwykłe ciekawa, nie sądzisz — Krasnolud rozdarł pieczeń z kapłona i wgryzł się w soczyste udko. — To największy postęp, jaki uczyniliśmy od czasu pierwszego posiedzenia.

Kith-Kanan ugryzł jabłko i spojrzał na swego rozmówcę z nieukrywanym zdziwieniem.

— Postęp? Jedyne, co słyszałem, to kłótnie. Krasnolud odchylił rondo swego kapelusza i podniósł do ust złoty puchar. Chwilę później potężnym łykiem opróżnił jego zawartość i wytarł z wąsów lepką ciecz.

— Niech mnie Reorx błogosławi, Wasza Wysokość! Dyplomacja to nie polowanie. Nie tropimy naszej zwierzyny, nie zabijamy jej i nie zabieramy do domu, aby ją zjeść. Nie, szlachetny książę; dyplomacja jest niczym stary krasnolud, który czesze swoje włosy. Każdy włos na go grzebieniu oznacza porażkę, podczas gdy każdy, który pozostaje na jego głowie, to zwycięstwo! Kith-Kanan zachichotał i rozejrzał się po ogrodzie. Tęsknił za ciężarem wiszącego u boku miecza, choć jeszcze bardziej brakowało mu widoku i zapachu lasu. Miasto zdawało się zbyt jasne, a powietrze przesiąknięte było zbyt dużą ilością dymu. Dziwne... nigdy wcześniej nie zauważał podobnych rzeczy.

— O czym rozmyślasz. Wasza Wysokość? — spytał Dunbarth.

O czym rozmyślał? Kith-Kanan spojrzał na towarzyszącego mu krasnoluda.

— Żona pretora jest dość nerwowa, podczas gdy sam pretor nigdy się nie odzywa. Można by pomyśleć, że imperator powinien mieć lepszych reprezentantów — skomentował Kith-Kanan. — Nie wydaje mi się, aby lady Teralind działała na korzyść cesarstwa.

Dunbarth rozejrzał się za miejscem, gdzie mógłby wyrzucić ogryzioną kość kapłona. Jak gdyby na jego wezwanie pojawił się sługa, który zabrał odpadki z rąk krasnoluda.

— Tak, cóż, z pewnością nie jest ona spokojna i delikatna, jednak czystym uporem także można wiele osiągnąć. Książę Sithas... — Dunbarth szybko zdał sobie sprawę, z kim rozmawia, i rozmyślił się co do swej wypowiedzi.

— Tak? — podpowiedział Kith-Kanan.

— Nieważne, Wasza Wysokość.

— Mów, panie. Nie należy obawiać się prawdy.

— Chciałbym podzielać optymizm Waszej Wysokości!

Mijający ich sługa napełnił ponów me kielich krasnoluda. — Zamierzałem powiedzieć, że książę Sithas, twój szlachetny brat, dorównuje uporem lady Teralind.

Kith-Kanan pokiwał głową.

— Jest to aż nazbyt prawdziwe. Są do siebie bardzo podobni. Oboje wierzą w to, że prawda jest zawsze po ich stronie.

Po tych słowach obaj mężczyźni wymienili kilka dalszych uprzejmości, po czym krasnolud nagle się pożegnał, tłumacząc, iż chciałby porozmawiać także z innymi gośćmi i powałęsać się bez celu. Kith-Kanan zdołał jednak wyczytać w jego nagłym odejściu inną przyczynę. Kiedy krasnolud oddalił się, książę potrząsnął głową. Mówiło się, że krasnoludy z natury swej są bezpośrednie i serdeczne, jednak Dunbarth był bardziej subtelny od baliforskiego kupca.

Książę spacerował więc sam pośród wysokich żywopłotów, kwitnących pnączy i pomysłowo ukształtowanych — wykonanych z drewna bukszpanowego i cedru — rzeźb. Wiosna zdawała się podążać za nim od leśnej głuszy aż do Silvanostu, gdzie ogrody aż kipiały życiem.

Rozmyślał o polanie, na której żył wraz ze swoją rodziną. Czy pszczoły zdążyły już zbudować swe gniazda we wnętrzu wydrążonego dębu? Czy kwitnące drzewa zrzucały swe kwiaty do sadzawki, która była wejściem do tajemnej jaskini Anayi? Pośród całej świetności i majestatu, których symbolem był Silvanost, młodzieniec z tęsknotą rozpamiętywał prostotę życia, jakie wiódł z Anayą.

Jego zaduma została przerwana, gdy za kolejnym rogiem żywego labiryntu ujrzał Hermathyę, siedzącą samotnie na kamiennej ławeczce.

Kith-Kanan przez chwilę zastanawiał się, czy nie zawrócić, by uniknąć spotkania z byłą kochanką, jednak zdecydował, że przecież nie może wiecznie się ukrywać.

Zamiast tego podszedł do kobiety i przywitał się z nią, Hermathya nie podniosła wzroku, by spojrzeć na księcia, lecz uparcie wpatrywała się w ukwiecone drzewa i otaczającą ich zieleń.

— Obudziłam się dziś rano z myślą że twój powrót był tylko snem. Później jednak spytałam o to służącą, która odparła, że to prawda. — Jej głos był cichy i opanowany. Włosy Hermathyi lśniły w jasnych promieniach słońca. Nosiła je spięte wysadzaną klejnotami spinką, jak przystało szlachetnie urodzonej, elfiej mężatce. Jej blade ramiona były nagie, odsłaniając gładką, nieskalaną skórę. Widząc to, Kith-Kanan pomyślał, że była jeszcze piękniejsza niż wówczas, gdy opuszczał Silvanost.

Kiedy poprosiła go, by usiadł obok, odmówił.

— Czyżbyś bał się usiąść obok mnie? — spytała, po raz pierwszy spoglądając w jego oczy, — Niegdyś było to twoje ulubione miejsce.

— Nie wspominajmy przeszłości — odparł Kith-Kanan, wciąż zachowując bezpieczną odległość. — Skończyłem z nią raz na zawsze.

— Czyżby? — Jej wzrok spoczął na nim i jak zawsze sprawił, że książę zatrzymał się. Jakże głęboko był jej świadomy: świadomy jej bliskości, która tak bardzo mąciła jego spokój. Który z mężczyzn, będąc tak blisko niej, zdołałby pozostać niewzruszonym? Jednakże Kith-Kanan nie kochał już Hermathyi. Tego był pewien.

— Byłem żonaty — oznajmił ostentacyjnie. — Tak, słyszałam o tym ubiegłej nocy. Twoja żona zginęła, prawda?

„Nie, tylko uległa przemianie" — pomyślał. Głośno jednak odparł:

— Tak zginęła.

— Wiele o tobie myślałam, Kith — rzekła szeptem Hermathya. — Im dłużej cię nie było, tym większa była moja tęsknota za tobą.

— Zapominasz, Thyo, że prosiłem cię, abyś ze mną uciekła, a ty odmówiłaś.

Słysząc te słowa, Hermathya pochwyciła jego dłoń.

— Byłam głupia! Nie kocham Sithasa. Musisz to wiedzieć! — wykrzyknęła.

Jej dłoń była gładka i ciepła, jednak Kith-Kanan wyswobodził się z jej uścisku.

— On jest twoim mężem, a moim bratem — odparł.

Zdawało się, że Hermathya nie usłyszała pobrzmiewającego w jego głosie ostrzeżenia. Zamiast tego wsparła głowę na książęcym ramieniu.

— Jest tylko bladym cieniem ciebie samego, jako książę... i jako kochanek — rzekła z goryczą.

Kith-Kanan odsunął się od ławki. — Nie mam zamiaru go zdradzić, Thyo. A ty musisz pogodzić się z faktem, ze już cię nie kocham.

— Ale ja kocham ciebie! — Po jej policzku potoczyła się samotna łza.

— Jeśli to prawda, żal mi ciebie. Od czasu, gdy kochaliśmy się lata temu, rozpocząłem inne życie. Nie jestem już tym samym niepokornym, młodym głupcem, którym byłem kiedyś.

— Czy już w ogóle cię nie obchodzę? — spytała, a na jej pięknej twarzy pojawił się grymas bólu.

— Nie — odparł szczerze. — W ogóle mnie nie ob chodzisz.

Poprzez labirynt żywopłotów podbiegi ku nim jeden ze służących Dunbartha.

— Wielki książę! — rzekł zdyszany. — Mówca ponownie zwołuje zgromadzenie!

Kith-Kanan oddalił się, ani razu nie spoglądając na Hermathye, choć jej szloch odprowadzał go aż do głównego wejścia Wieży Gwiazd.

Kiedy był już daleko. Hermathya zacisnęła powieki, wyciskając z nich ostatnie łzy.

Będzie, jak chcesz — syknęła do siebie. — Będzie, jak chcesz! — Podniosła złoty puchar, który Kith-Kanan zostawił nieopodal ławki i uderzyła delikatnym metalem w twardy marmur. Wkrótce puchar zmienił się w powykręcaną, zniekształconą bryłę.

Popołudniowe posiedzenie ciągnęło się godzinami, podczas gdy jego uczestnicy starali się zadecydować, pod czyimi rządami znajdzie się proponowana strefa buforowa. Pytanie było trudne, a każdą kolejną sugestię omawiano i odrzucano. Mieszkających w Silvanoście kapłanów i mistrzów gildii niebawem znudziły niekończące się debaty, tak więc opuścili oni wieżę, uszczuplając obecny w niej tłum. Wkrótce po ich wyjściu głowa pretora Ulwena opadła na pierś. Nawet jego żona zdawała się potrzebować długiej drzemki.

— Nie mogę zezwolić na oddanie praw do minerałów czy praw do uprawy — poraź trzeci powtórzyła cierpko Teralind. — Jak według was mają żyć nasi ludzie? Przecież nie mogą wszyscy paść bydła.

— Cóż, twój pomysł enklaw należących do różnych narodów także nie jest żadnym rozwiązaniem — odparł Sithas, akcentując każde słowo uderzeniem w podłokietnik swego krzesła. — Zamiast jednego spornego terytorium będziemy mieli ich całe mnóstwo!

— Oddzielne społeczności mogą być pewnym rozwiązaniem zastanawiał się głośno Dunbarth — jeśli będą w stanie prowadzić miedzy sobą handel... .

— Będą walczyły o najlepszą ziemię — rzeki Mówca, masując dłonią lewą skroń. — Ta dyskusja zmiesza donikąd. Z pewnością jedno z nas znajdzie uczciwe i odpowiednie rozwiązanie.

Nikt nie odezwał się ani słowem, choć Kith-Kanan poruszył się nerwowo na swym krześle. W czasie tego posiedzenia praktycznie nie zabierał głosu. Coś, o czym kiedyś wspomniała Anaya, nie dawało mu spokoju. „Nie wtrącam się do życia lasu. Po prostu go chronię". Być może to była właśnie odpowiedź...

Nagle książę zerwał się na równe nogi. Jego reakcja zupełnie zaskoczyła wszystkich, którzy niemalże zapomnieli o jego obecności. Sithel spojrzał pytająco na swego syna, podczas gdy Kith-Kanan nieśmiało rozprostował fałdy swej białej szaty.

— Wydaje mi się — rzekł z godnością — że cały problem dotyczący zachodnich prowincji wynika z tego, że nowi osadnicy wypierają starych. Przypuszczam, ze nikt z tutaj zgromadzonych nie stanąłby w obronie podobnych działań. — Sithas i Dunbarth spojrzeli na Teralind, która wzruszyła ramionami.

Po tych słowach Kith-Kanan zbliżył się do środka sali. Widząc, że oczy wszystkich zgromadzonych skierowane są ku bliźniakowi, Sithas zaczął nerwowo wiercić się na krześle.

— Jeśli przyznamy zgodnie, że każdy, niezależnie od rasy, ma prawo osiedlić się na wolnej ziemi, wówczas problem stanie się prosty: jak ochraniać prawowitych osadników przed tymi, którzy pragną ich wygnać.

— Kiedyś wysłałem żołnierzy — rzekł beznamiętnie Mówca. — Zostali jednak zdradzeni i zamordowani.

— Wybacz mi, ojcze — odparł Kith-Kanan — jednak z tego, co słyszałem o owym zajściu, żołnierzy tych było zbyt mało i nie byli oni odpowiednio przygotowani. Jeśli mamy zamiar dzielić szczodrość tych ziem, musimy również podzielić obowiązek chronienia ich. Żołnierze żyjący w mieście nie mają tam nic do stracenia, a jedynie wykonują rozkazy Mówcy, Książę rozejrzał się dookoła, spoglądając na zgromadzonych. — Nie rozumiecie? Potrzeba tu lokalnej siły, straży, w której rolnik będzie miał swą własną tarczą i włócznię, dzięki której będzie w stanie obronić ziemię swoją i swego sąsiada.

— Straż? — odparto zainteresowana Teralind. Natychmiast u jej boku pojawił się Ulvissen, który uporczywie starał się porozmawiać z kobietą.

— Uzbroić rolników? — spytał Dunbarth. Rondo jego kapelusza oderwało się od trzymającej je klamry i opadło na oczy krasnoluda. Emisariusz Thorbardinu odepchnął je do tyłu.

— Chłopi z włóczniami nigdy nit stawią czoła konnym bandytom — stwierdził Sithas..

— Zrobią to, jeśli zostaną przeszkoleni i jeśli przewodzić im będą doświadczeni żołnierze — odparł Kith-Kanan, który podejmował teraz błyskawiczne decyzje.

— Jeden sierżant na jedną dwudziestoosobową kompanię; jeden kapitan na dwustu osobowy oddział.

— Czy masz na myśli uzbrojenie wszystkich osadników zamieszkujących sporne regiony? — spytał Dunbarth. — Nawet tych, w których żyłach nie płynie krew elfów?

— Naturalnie. Jeśli uzbroimy jedną grupę, natomiast innej nie, będzie to jawne zaproszenie do wojny. Mieszana straż zjednoczy mieszkańców, nakaże im walczyć ramię w ramię z członkami innych ras.

— Wciąż powtarzam, że rolnicy i hodowcy bydła nigdy nie schwytają mobilnej bandy najeźdźców — odparł sztywno Sithas.

Kith-Kanan z entuzjazmem podszedł do krzesła, na którym zasiadał jego bliźniak.

— Nie rozumiesz, Sith? Oni wcale nie będą musieli łapać bandytów. Muszą być jedynie gotowi do odparcia ich ataków. Dlaczego zrujnowana wioska, którą widzieliśmy z Mackelim, otoczona była wysokim na osiem stóp, darniowym murem? Gdyby jej mieszkańcy mieli kilka włóczni i wiedzieli jak nimi walczyć, wszyscy mogliby ocaleć. — Sądzę, że jest to znakomity pomysł — zauważył Sithel.

— Mnie również się on podoba. Kith-Kanan obrócił się, by zobaczyć, czy to, co usłyszał chwilę temu, faktycznie było prawdą. Teralind siedziała dumnie, z rękoma złożonymi na kolanach swej bordowej sukni.

— Podoba rai się — powtórzyła stanowczym tonem. — Kładzie odpowiedzialność na ramiona tych, którzy zamieszkują owe tereny. — Stojący za jej plecami Ulvissen był niemalże siny z wściekłości. — Nie będzie potrzeby wysyłania żadnej armii, naszej czy tez waszej. Dzięki temu imperator zaoszczędzi mnóstwo pieniędzy.

— Mam pewne obawy co do skuteczności owej straży — wtrącił Dunbarth — jednak niech nikt nie mówi, że Dunbarth z Dunbarthów nie chciał dać temu pomysłowi szansy! — Krasnolud zdjął z głowy swój kłopotliwy kapelusz. — Myślę, że nastanie pokój! — zadeklarował, ciskając kapelusz na lśniącą, marmurową posadzkę.

— Nie bądź zbyt pochopny — ostrzegł go Sithas. Jego zasadniczy głos ostudził narastający w wieży zapał — Plan mego brata ma pewne zalety, nie mówi jednak nic o kwestii władzy. Stwórzmy straż, ale taką, w której uzbrojone będą tylko elfy.

Kith-Kanan wyglądał na porażonego słowami brata, podczas gdy widoczny na twarzy Teralind spokój natychmiast zniknął.

— Nie, to nie możliwe! — wybuchnęła kobieta. — Ergoth nie pozwoli na to, by ludzie mieszkali niczym zakładnicy pośród elfiej armii!

— Racja — odparł Dunbarth, podnosząc kapelusz i wytrzepując go o nogę.

— Nic możemy zrzec się naszych pradawnych praw do tej ziemi! — nalegał Sithas.

— Zamilcz! — rzekł Mówca, marszcząc brew. Teraz z kolei Sithas wyglądał na niezadowolonego. — Mówimy tu o pomyśle, który można wcielić w życie. Jeśli Ergoth i Thorbardin są w stanie zgodzić się na propozycję Kith-Kanana, nie mogę w dobrej wierze odrzucie najlepszej szansy na pokój.

Sithas otworzył usta, aby przemówić, jednak Sithel uciszył go jednym spojrzeniem. Widząc to, książę odwrócił się, zaciskając usta w wąską kreskę.

Po krótkiej chwili, kiedy omówione zostały konkretne szczegóły, delegaci doszli do wstępnego porozumienia. Każdy z trzech narodów zastał zobowiązany do wysłania korpusu doświadczonych wojowników, których celem było zorganizowanie nowej straży. Ustalono, że arsenał powstanie w miejscu, gdzie stacjonować będzie kadra oficerska. W razie jakichkolwiek kłopotów wszyscy zdolni do walki mieszkańcy w promieniu dwudziestu mil stawią się w zbrojowni, aby odebrać broń i oddać się pod dowództwo wyszkolonych wojowników. Żadna z trzech nacji nie będzie samodzielnie dowodziła ową strażą.

— Oczekujecie, ze doświadczeni wojownicy będą mieszkali w głuszy, sprawując pieczę nad wielobarwnym, rolniczym motłochem? — zapytał Sithas, ze źle skrywaną irytacją.

— Co waszym zdaniem sprawi, że zechcą tam pozostać?

Kith-Kanan skrzyżował ramiona.

— Zimia — oznajmił. — Dajcie im coś, co zatrzyma ich z dala od miasta.

— Dajcie im tyle, aby ich praca była opłacalna — rzekł Dunbarth, rozumiejąc nagle istotę pomysłu Kith-Kanana.

— Oczywiście! Pięć akrów dla każdego sierżanta. Dwadzieścia akrów dla każdego kapitana. Powstanie w ten sposób nowe ziemiaństwo, lojalne wobec ziemi i swych sąsiadów — przewidywał Kith-Kanan.

Mówca nakazał skrybom przygotować projekt dekretu. Następnie, jako że zaczynało już zmierzchać, odroczył posiedzenie. Wszyscy powstali, kiedy Sithel — zmęczony, choć zadowolony — opuszczał salę. Teralind przygarbiła się, lecz znalazła wsparcie w silnym ramieniu Ulvissena. Który — jak się zdawało — nie był wcale szczęśliwy z powodu bieżących wydarzeń. Podobne wrażenie sprawiał Sithas, kiedy opuszczał wieżę. Kith-Kanan miał właśnie udać się jego śladem, kiedy zatrzymało go wołanie Dunbartha.

— Mój książę — rzekł krasnolud z wyraźnym entuzjazmem. — Chciałbym pogratulować iście mistrzowskiego posunięcia!

Kith-Kanan wciąż nie odrywał wzroku od wychodzącego prywatnym pałacowym wyjściem bliźniaka.

— Tak, dziękuję — odparł zdawkowo.

— Dziękuję bogom, że sprowadzili cię z powrotem do Silvanostu — ciągnął krasnolud, składając dłonie na okrągłym brzuchu. — Oto czego potrzebował ten problem, świeżego spojrzenia! — Po tych słowach Dunbarth odchrząknął znacząco.

— Och, wybacz, panie. Jestem nieuprzejmy — rzekł Kith-Kanan, skupiając teraz swą uwagę na ambasadorze Thorbardinu.

— Nie przejmuj się tym. — Dunbarth spojrzał na tylne wyjście i skomentował: — Twój brat jest dumny i nie rozumie jeszcze korzyści wypływających z bycia elastycznym. Twój ojciec jest mądry. On to rozumie. Kith-Kanan zmarszczył w zamyśleniu brwi. — Tak sądzę — odparł niepewnie. Strażnicy otworzyli ogromne podwoje wieży. Tuż za nimi czerwone promienie zachodzącego słońca barwiły świat głębokim szkarłatem. W wieży pozostała już tylko nieliczna świta Dunbartha — dwóch skrybów i osobisty sekretarz emisariusza, Drollo — którzy czekali cierpliwie na swego pana.

Oczy Dunbartha zalśniły, kiedy krasnolud wcisnął na głowę swój kapelusz.

— Szlachetny książę, czy zechciałbyś zjeść ze mną kolację? Dziś wieczór odczuwam chęć wypróbowania którejś z miejskich oberży; bynajmniej nie dlatego, abym uważał jedzenie w zamku za zbyt skromne. Daleko mi do tego! Po prostu pragnę solidnej, prostej strawy. Słysząc te słowa, Kith-Kanan uśmiechnął się.

— Znam pewne miejsce, tuż nad rzeką. Smażony sum, rolady z kapusty, pudding z dodatkiem łoju...

— Piwo? — spytał z nadzieją krasnolud. Elfy nie lubowały się w piwie, tak więc od czasu swego przybycia do Silvanostu krasnoludzki ambasador nie pił go w ogóle.

— Przypuszczam, że oberżysta będzie w stanie coś znaleźć — zapewnił go Kith-Kanan.

Po tych słowach elfi książę i krasnoludzki ambasador wyszli przez masywne drzwi wprost w objęcia szkarłatnego zmierzchu.

Po opuszczeniu Wieży Gwiazd Sithas przechadzał się ulicami, oświetlonymi jedynie blaskiem gwiazd. Bardziej niż czegokolwiek potrzebował teraz samotności i czasu do namysłu. Gniew popychał go do przodu, a przyzwyczajenie wiodło go ku Świątyni Matheri, w której spędził tak wiele młodzieńczych lat. Kryształowa kopuła sanktuarium wznosiła się ponad rzeźbionymi drzewami niczym wschodzący księżyc, oświetlony od wewnątrz żółtozłotym blaskiem. Wchodząc po prowadzących do świątyni schodach, Sithas pokonywał dwa stopnie naraz. Kiedy w końcu stanął u drzwi, zanurzył dłonie w stojącej na trójnogu, wypełnionej płatkami róży misie, rozrzucając na bruk jej zawartość.

Szybkim, ledwie słyszalnym głosem rzekł:

— Matheri, pozwól mi wejść, tak abym mógł się z tobą połączyć. — Polerowane, drewniane drzwi uchyliły się bezgłośnie i Sithas wszedł do środka świątyni.

Pośrodku podłogi, tuż pod potężną kopułą, stała wiecznie płonąca lampa Matheri. Bezdymny płomień w niewielkim stopniu rozpraszał głęboki mrok okrągłego pomieszczenia. Wzdłuż zewnętrznej ściany świątyni znajdowały się medytacyjne komnaty kapłanów. Sithas dobrze znał to miejsce. Spędził tu przecież trzydzieści lat swego życia.

Chwilę później podszedł do znajomego pomieszczenia. Było puste, tak więc książę postanowił wejść do środka. Siadając na twardej posadzce, skrzyżował nogi. Starał się pomedytować, znaleźć powód swego niezadowolenia z sukcesu Kith-Kanana.

— Jesteś zły. Dlaczego? — spytał na głos.

Chwilę później w jego umyśle pojawiła się odpowiedź. Ponieważ pomysł Kitha jest niebezpieczny dla całego narodu.

— Czyżby? Dlaczego?

— Pozwala on ludziom pozostać na ziemi, która zgodnie z prawem należy do nas.

— Przecież byli tam od lat. Czy ich obecność sama w sobie jest czymś złym?

Ziemia należy do narodu elfów. Do nikogo innego.

— To nieugięta postawa. Czy dlatego właśnie jesteś zły?

Sithas przerwał, rozważając twe kolejne słowa. Zamknął oczy i uważnie analizował uczucia, które kłębiły się w jego sercu.

Nie. Przez tygodnie pracowałem u boku ojca dyskutując, snując plany, rozmyślając i rozważając wszystko po raz kolejny; nie osiągnąłem jednak niczego. To ja powinienem był pomyśleć o stworzeniu straży. Zawiodłem.

— Jesteś zazdrosny o Kith-Kanana.

Nie mam powodu do zazdrości. To ja jestem następcą Mówcy. Jednak niedawno przyłapałem się na tym, te żałuję, iż go przywołałem.

— Dlaczego zatem to zrobiłeś?

Jest moim bratem. Brakowało mi go. Myślałem, że ojciec może umrzeć...

Zanim zdołał głębiej zastanowić się nad swymi uczuciami, wyrzeźbione z drewna różanego drzwi otworzyły się na oścież. Sithas podniósł wzrok, gotów wyzwać każdego, kto odważy się w nich pojawić. W wejściu do komnaty stała Hermathya.

— Co ty tutaj robisz? — surowym tonem zażądał odpowiedzi.

Hermathya weszła do maleńkiego pomieszczenia. Odziana od stóp do głów w czarną niczym noc pelerynę, odrzuciła z głowy kaptur. W płatkach jej uszu delikatnie błysnęły diamenty.

— Wiedziałam, że tu będziesz — rzekła szeptem.

— Przychodzisz tu zawsze, kiedy coś cię trapi. Sithas poczuł, jak jego twarz zmienia się w pełną determinacji maskę, skrywając wszelkie bolesne emocje. — Nic mnie nie trapi — odparł chłodno. Bzdura! Od chwili, kiedy tu weszłam, słyszałam, jak rozmawiasz z samym sobą.

Sithas podniósł się z ziemi, strzepując dłonią kurz z kolan.

— Czego chcesz? — ponownie zażądał odpowiedzi.

— Słyszałam, co wydarzyło się dziś w wieży. Nie podoba ci się to, prawda? Wszystkie te dni, w czasie których nie udało się nic osiągnąć, podczas gdy Kith rozwiązuje wszystko w ciągu zaledwie jednego dnia.

Jej słowa wyrażały tylko to, co mówiło pełne goryczy serce Sithasa. Słysząc to, książę podszedł do swej żony, zatrzymując się w chwili, gdy dzieliło go od niej zaledwie kilka cali. Czuł zapach różanej wody, w której się kąpała.

— Próbujesz mnie sprowokować? — spytał, patrząc prosto w jej oczy.

— Tak. — Wraz z odpowiedzią poczuł na twarzy jej oddech. — Próbuję sprowokować cię do tego, abyś księciem, a nie jakimś szlachetnie urodzonym mnichem!

Sithas cofnął się.

— Jesteś równie taktowna jak zawsze, pani. Zostaw mnie, abym mógł odzyskać dobry nastrój. Twoje rady nie są mi ani potrzebne, ani też mile widziane. Hermathya stała jednak bez ruchu.

— Potrzebujesz mnie — upierała się. — Zawsze mnie potrzebowałeś, choć jesteś zbyt uparty, by się do tego przyznać.

Sithas machnął ręką ponad jedyną w pomieszczeniu świecą. W komnacie zapanowała zupełna ciemność, tylko spod zamkniętych drzwi sączył się zabłąkany promień. Mimo to książę wciąż widział emanujący ciepłem kontur Hermathyi, a ona słyszani jego przyspieszony oddech.

— Kiedy byłem dzieckiem, zostałem wysłany do tej świątyni, aby nauczyć się W niej cierpliwości i mądrości. Pierwsze trzy dni płakałem, ponieważ zostałem rozdzielony z Kithem. Mogłem żyć bez matki i ojca, ale być z daleka od Kitha... Czułem się tak, jak gdyby ktoś rozdarł moje ciało i wydarł z niego część mnie samego.

Hermathya słuchała w milczeniu. W skąpym świetle diamenty w jej uszach błyszczały niczym gwiazdy.

— Później, kiedy byliśmy już starsi, na kilka dni w miesiącu pozwalano mi opuszczać Świątynię i odwiedzać pałac. Kith zawsze robił coś ciekawego — uczył się konnej jazdy, ćwiczył szermierkę i strzelanie z łuku. Był zawsze lepszy ode mnie — rzekł Sithas z rezygnacją, która teraz wyraźnie pobrzmiewała w jego głosie.

— Mimo to posiadasz jedną rzecz, której on nie ma — odparła pocieszająco Hermathya, szukając w ciemnościach dłoni męża.

— Co takiego?

— Mnie.

Sithas wybuchnął krótkim, sardonicznym śmiechem. — Śmiem twierdzić, że mógłby cię mieć, gdyby tylko chciał.

Słysząc to, Hermathya wyrwała dłoń z jego uścisku i wymierzyła mężowi siarczysty policzek. Siła jej ciosu wylała na twarz Sithasa fale piekącego bólu. Zapominając o medytacji, książę gwałtownie pochwycił żonę i zbliżył twarz do jej twarzy. Nawet w tak mrocznym pomieszczeniu mógł wyraźnie zobaczyć jej bladą twarz, podobnie jak ona widziała jego.

— Jestem twoją żoną! — rzekła rozpaczliwie.

— Czy wciąż kochasz Kith-Kanana? — Pomimo panującego w ich małżeństwie chłodu Sithas z trudem przygotował się na odpowiedź.

— Nie — szepnęła zajadle. — Nienawidzę go. Nienawidzę wszystkiego, co cię złości.

— Twoja troska o mnie jest wzruszająca. I dość nowa — odparł sceptycznie Sithas.

— Przyznaję, że myślałam, że wciąż mogę go kochać — szepnęła — jednak odkąd go zobaczyłam, wiem, że to nieprawda. — Ciałem Hermathyi wstrząsnęły dreszcze.

— Ty Jesteś moim mężem — zadeklarowała namiętnie. — Chciałabym, aby Kith-Kanan ponownie zniknął, tak aby już nigdy więcej nie sprawił, że poczujesz się mały!

— Nigdy nie chciał, abym poczuł się mały — odparł Sithas.

— A co jeśli zupełnie zaskarbi sobie względy twego ojca? — obstawała przy swoim Hermathya. — Gdyby Mówca zobaczył, że rządy Kith-Kanana mogą być lepsze od twoich, wówczas mógłby ogłosić go swoim następcą.

— Ojciec nigdy by tego nie zrobił!

Usta Hermathyi znalazły się tuż przy uchu Sithasa. Kobieta przytuliła policzek do policzka męża i poczuła, jak żelazny uścisk jego rak słabnie. Chwilę później dodała:

— Straż musi mieć głównego dowódcę. Kto będzie lepszy od Kith-Kanana? Posiada umiejętności i doświadczenie. Przy całym tym obszarze do patrolowania nie byłoby go w domu przez dziesiątki lat.

Sithas odwrócił głowę i Hermathya wiedziała, że rozważa w myślach jej pomysł. Na jej ustach pojawił się delikatny, tryumfalny uśmiech.

— Do tego czasu — mruknęła — będziemy mieli syna, tak więc Kith nigdy nie będzie mógł stanąć pomiędzy tobą a tronem.

Książę milczał, jednak Hermathya była cierpliwa. Zamiast dalej naciskać, położyła głowę na jego piersi. Usłyszała jak serce Sithasa zabiło mocno. Następca tronu podniósł dłoń i pogłaskał jej włosy.

25

Przed kolejnym świtem

Jeśli chodziło o roznoszenie się istotnych wieści, wielkie miasto Silvanost przypominało maleńką wioskę.

Już następnego ranka wiadomość o wstępnym porozumieniu pomiędzy Mówcą a reprezentantami Ergothu i Thorbardinu dotarła do każdego zakątka stolicy. Zarówno miasto, jak i cały naród elfów zdawały się uwalniać długo wstrzymywany oddech. Lęk przed wojną paraliżował mieszkańców, podobnie jak strach przed tym, że do miasta zaczną napływać kolejne fale uchodźców, wygnanych z domów przez bandyckie ataki.

Wraz ze świtem, który nadszedł spowity niskimi chmurami i chłodną zapowiedzią deszczu, lud Silvanostu zachowywał się, jak gdyby nastał kolejny, pełen słońca poranek. Szlachta, kapłani i mistrzowie gildii zewsząd słyszeli radosne okrzyki, kiedy ich lektyki niesione były ulicami miasta.

Tego ranka Kith-Kanan i towarzyszący mu lord Dunbarth wyruszyli do miasta konno. Była to pierwsza okazja, kiedy książę mógł zobaczyć Silvanost od czasu swego powrotu. Jego apetyt zaostrzył się, gdy wraz z krasnoludem zjedli kolację w Gospodzie Pod Złotym Żołędziem. Tam właśnie, przy wybornym jedzeniu i piciu, przeplatanym dźwiękami bardowskiej liry, Kith-Kanan na powrót odkrył w sobie miłość do miasta, uśpioną przez długie miesiące życia w lesie.

Wraz z Dunbarthem jechali teraz zatłoczonymi ulicami dzielnicy mieszkalnej, gdzie żyła znaczna większość mieszkańców miasta. Domy były tu mniej wytworne od okazałych dworów mistrzów gildii czy też kapłańskich enklaw, choć wyraźnie naśladowały ich styl. Pięknie rzeźbione wieżyczki wznosiły się tu na zaledwie trzy, cztery piętra. Widoczne przed każdym domem maleńkie, zielone poletka kształtowane były za pomocą magii, która przemieniała je w olśniewające ogrody, pełne czerwonych, żółtych i fioletowych kwiatów, krzewów przypominających kształtem płynące rzeki, a także drzew, które chyliły się i wiły razem, niczym warkocze elfich panien. Niemalże każdy dom, niezależnie od swej wielkości, budowany był na podobieństwo otaczających główne atrium wielkich posesji, w których znajdowały się prywatne ogrody.

— Nie zdawałem sobie sprawy; jak bardzo tęskniłem za tym wszystkim — rzekł Kith-Kanan, mijając konno wózek pełen dojrzałych melonów.

— Tęskniłeś za czym, szlachetny książę? — spytał Dunbarth.

— Za miastem. Choć las stał się mym domem, jakaś część mnie ciągle tu żyje. To tak, jakbym widział Silvanost po raz pierwszy!

Obaj, elf i krasnolud, odziani byli skromnie, bez kunsztownych haftów, złotej biżuterii czy innych zewnętrznych oznak twej pozycji. Nawet ich konie osiodłane były w najprostsze z możliwych uprzęży. Kith-Kanan niczym rybak nałożył na głowę kapelusz z szerokim rondem, chcąc jak najlepiej ukryć swe królewskie pochodzenie. Obaj chcieli obejrzeć miasto, nie otoczyć się tłumami.

Jadąc razem, mężczyźni opuścili ulicę Feniksa i ruszyli w dół wąską alejką. Tutaj zapach rzeki zdawał się Kith-Kananowi jeszcze bardziej intensywny. Kiedy w końcu dotarli do starej części targowiska, zniszczonej przez zamieszki, a teraz w trakcie odbudowy, Kith-Kanan ściągnął wodze i z uwagą przyjrzał się okolicy. Całe targowisko, od miejsca, w którym zatrzymał się jego koń, aż do brzegów Thon-Thalasu, zostało dosłownie zrównane z ziemią. Wszędzie dookoła uwijały się grupy elfów Kagonesti, piłując drewniane bale, ciągnąc kamienne bloki i mieszając zaprawę. Tu i ówdzie, kierując pracą, stał kapłan E’li.

Przy znacznie większych projektach, takich jak wysoka wieża, potrzebna była magia, dzięki której kształtowano i wznoszono kamienne ściany, a potężne bloki łączyły się w całość bez użycia zaprawy, podczas gdy przy tworzeniu zwykłych targowych budowli były stosowane najprostsze techniki.

— Skąd pochodzą ci wszyscy robotnicy? — zastanawiał się głośno Kith-Kanan.

— Na moje oko, są to niewolnicy z położonych na północy i zachodzie majątków, należących do kapłanów E’li — odparł beznamiętnie Dunbarth. — Niewolnicy? Przecież Mówca nałożył surowe restrykcje co do liczby niewolników, jaką ktokolwiek może posiadać!

Dunbarth pogładził swą kręconą brodę.

— Wiem, że może to zszokować Waszą Wysokość jednak poza granicami Silvanostu prawa Mówcy nie zawsze są respektowane. Nagina się je tak, aby odpowiadały potrzebom bogatych i wpływowych.

— Jestem pewien, ze mój ojciec nic o tym nie wie — stwierdził stanowczo Kith-Kanan.

— Proszę wybaczyć, Wasza Wysokość, jednak moim zdaniem wie — zauważył Dunbarth. — Wasza matka, lady Nirakina, wiele razy nadaremnie błagała Mówcę, aby uwolnił niewolników.

— Skąd o tym wiesz? Czyż nie są to poufne, pałacowe informacje?

Słysząc to, krasnolud uśmiechnął się dobrotliwie.

— Zadaniem dyplomaty nie tylko jest mówienie, ale także słuchanie. Pięć tygodni w Pałacu Quinari może wtajemniczyć przybysza w rozmaite plotki i innego rodzaju czcze gadanie. Wiem niemal wszystko o życiu uczuciowym pałacowej służby, a także o tym, kto spośród arystokracji pije zbyt dużo; nie mówiąc nawet o smutnej sytuacji niewolników w waszej pięknej stolicy. — Wraz z ostatnim słowem uśmiech Dunbartha zniknął.

— To niedopuszczalne! — Rumak Kith-Kanana wyczuł wzburzenie swego jeźdźca i tanecznym krokiem zatoczył szeroki łuk. — Natychmiast położę temu kres!

Mówiąc to, Kith-Kanan ściągnął wodze i odwrócił głowę swego wierzchowca. Zanim jednak zdołał zbliżyć się do któregoś z nadzorujących kapłanów, Dunbarth chwycił jego lejce i zatrzymał go w miejscu.

— Nie spiesz się zbytnio, mój książę. Kapłani są niezwykle wpływowi. Mają przyjaciół na dworze, którzy z całą pewnością opowiedzą się przeciwko tobie.

Kith-Kanan był wyraźnie oburzony słowami krasnoluda.

— Kogo masz na myśli? — spytał. Dunbarth spuścił wzrok.

— Mam na myśli twojego brata, szlachetnego Sithasa.

Pod szerokim rondem kapelusza Kith-Kanan zmrużył oczy.

— Mój brat nie jest poganiaczem niewolników. Dlaczego mi to mówisz, panie?

— Mówię tylko to, co jest prawdą, Wasza Wysokość. Znasz dwór i wiesz, jak tworzą się sojusze. Książę Sithas stał się obrońcą świątyń. W zamian za to otrzymał poparcie kapłanów.

— Przeciwko komu?

— Każdemu, kto mu się sprzeciwia. Na przykład kapłance Miritelisinie ze Świątyni Quenesti Pah. Próbowała ona bronić tych, którzy uciekli z rzezi na równinach. Wiesz przecież o zamieszkach? — Kith-Kanan znał wersję zdarzeń opowiedzianą mu przez Sithasa, poprosił więc Dunbartha, aby ten kontynuował. — Zamieszki rozpoczęły się, ponieważ książę Sithas, kapłani, a także mistrzowie gildii chcieli usunąć z miasta biednych farmerów. Miritelisina ostrzegła ich, jednak oni opacznie rozumiejąc jej słowa, uwierzyli, ze zostaną wysiani z powrotem na równiny, i wszczęli bunt. Za to kapłanka została osadzona w więzieniu. Mówca pozwolił jej opuścić mury lochów, jednak ona kontynuuje swe dzieło w imię biednych i bezdomnych.

Kith-Kanan nie przemówił nawet słowem, przyglądając się mijającej ich trójce Kagonesti, na ramionach których spoczywał gruby na dziesięć cali, drewniany bał. W każdym z nich widział Anayę — te same ciemne oczy i włosy, to samo umiłowanie wolności.

— Muszę się temu sprzeciwić — rzekł w końcu. — To potworne, że jeden z pierworodnych ludów zniewala inny.

— Nie będą cię słuchali, Wasza Wysokość — odparł szybko Dunbarth.

Kith-Kanan skierował swego wierzchowca w kierunku pałacu.

— Usłyszą mnie. Jeśli nie będą chcieli słuchać, będę krzyczał do nich tak długo, aż to zrobią.

Z powrotem jechali żwawym cwałem, omijając zatłoczone uliczki w centrum miasta i trzymając się nadbrzeżnych alejek. Z chwilą gdy dotarli do pałacowego placu, z nieba spadły pierwsze krople delikatnego deszczu. Mackeli stał na dziedzińcu, odziany w swe nowe szaty giermka — ćwiekowaną, skórzaną kamizelka i hełm. Kiedy Kith-Kanan zatrzymał rumaka, Mackeli pospieszył do niego i trzymając wodze, czekał, aż książę zsiądzie z konia.

— Wyglądasz doskonale — rzekł Kith-Kanan, mierząc wzrokiem strój chłopca.

— Jesteś pewien, że to właśnie noszą giermkowie? — spytał Mackeli. Po tych słowach wetknął palce za ciasny kołnierz i szarpnął sztywną skórę. — Czuję się, jak gdybym został połknięty przez wielkiego wołu.

Kith-Kanan roześmiał się, klepiąc Mackeliego po ramieniu.

— Poczekaj, aż założysz swą pierwszą, prawdziwą zbroję — rzekł żywiołowo. — Poczujesz się wówczas, jak gdybyś został połknięty przez jednego z naszych gigantycznych żółwi!

Cała trójka zostawiła konie służącym, którzy odprowadzili je do stajni, podczas gdy oni sami weszli do pałacu. Natychmiast u ich boku pojawiły się pokojówki, niosąc w dłoniach suche ręczniki. Kith-Kanan i Dunbarth pobieżnie wytarli twarze, po czym oddali ręczniki służącym. Tylko Mackeli wycierał się długo i ostrożnie, z nieskrywanym zainteresowaniem przyglądając się dziewczętom. Obie panny, z których każda była mniej więcej w wieku Mackeliego, zarumieniły się pod czujnym spojrzeniem młodzieńca.

— Ruszaj się — mruknął Kith-Kanan, ciągnąc Mackeliego za rękaw. Zniecierpliwiony Dunbarth wyciągnął ręcznik z rąk chłopca i oddał go jednej z pokojówek

— Jeszcze nie skończyłem — zaprotestował Mackeli. — Gdybyś wycierał się dłużej, starłbyś z siebie nie tylko skórę, ale także i włosy — zauważył krasnolud.

Patrzyłem na dziewczęta — przyznał szczerze Mackeli.

— Tak, niczym wilk patrzący na swój obiad — zauważył Kith-Kanan. — Jeśli chcesz zaimponować dziewczętom, lepiej naucz się być odrobinę bardziej dyskretnym.

— Co masz na myśli?

— Ma na myśli to, żebyś się nie gapił — poradził Dunbarth. — Uśmiechnij się do nich i powiedz coś miłego.

Mackeli był wyraźnie zakłopotany.

— Cóż miałbym im powiedzieć?

Kith-Kanan wsparł brodę na dłoni i zastanowił się.

— Powiedz im komplement. Na przykład: "Jakie piękne masz oczy" albo spytaj je o imię i powiedz: „Cóż za piękne imię"

— Czy mogę je dotknąć? — spytał niewinnie Mackeli.

— Nie! krasnolud i książę wykrzyknęli niemal jednogłośnie.

Chwilę później zauważyli na korytarzu Ulvissena, któremu towarzyszył jeden z żołnierzy. Seneszal Ergothu wręczał swemu towarzyszowi wielką, mosiężną tubę, którą ten ukradkiem wepchnął do wiszącej na swoim ramieniu skórzanej torby. Widząc Kith-Kanana, Ulvissen wyprostował się dumnie, podczas gdy żołnierz zasalutował i oddalił się.

— Jak sprawy, mistrzu Ulvissenie? — spytał beznamiętnie książę.

— Bardzo dobrze, Wasza Wysokość. Właśnie wysiałem Jego Cesarskiej Mości kopię wstępnego porozumienia.

— Tak od razu?

Ulvissen pokiwał głową. Skrywana pod brodą i siwiejącymi włosami twarz wyglądała na wymizerowaną — Sądząc po wyglądzie mężczyzny, Kith-Kanan przypuszczał, że z rozkazu lady Teralind mężczyzna siedział do późnej nocy, przygotowując depeszę.

— Czy wiesz może, gdzie znajdę mego ojca i księcia Sithasa?

— Ostatnio widziałem ich w sali przyjęć, gdzie przykładano pieczęcie do kopii dokumentów — odparł uprzejmie Ulvissen, po czym pokłonił się nisko.

— Dziękuję. — Kith-Kanan i towarzyszący mu Dunbarth ruszyli dalej. Mackeli także wyminął wysokiego, starszego mężczyznę, patrząc na niego z nieskrywaną ciekawością.

— Ile masz lat? — spytał bez namysłu. Ulvissen był najwyraźniej zaskoczony, jednak odpowiedział.

— Czterdzieści dziewięć.

— Ja mam sześćdziesiąt jeden — odparł chłopiec. — Jak więc jest to możliwe, że wyglądasz na dużo starszego ode mnie?

Kith-Kanan zawrócił, chwytając młodzieńca za łokieć.

— Wybacz mu. Ekscelencjo — rzekł. — Chłopiec całe swoje życie mieszkał w lesie i niewiele wie o panujących we dworze obyczajach.

— To nic — odparł Ulvissen. Z uwagą przyglądał się jednak, jak książę i krasnoludzki ambasador delikatnymi szturchnięciami poganiają Mackeliego.

Pałacowa sala przyjęć znajdowała się na parterze wieży głównej, zaledwie piętro niżej od Sali Balifa. Na korytarzu Dunbarth rozstał się z Kith-Kananem.

Moje stare kości potrzebują drzemki — przeprosił. Mackeli ruszył za księciem, ten jednak nakazał mu pozostać za drzwiami i pomimo protestów chłopca oznajmił

— Znajdź sobie inne pożyteczne zajęcie. Niebawem wrócę.

Po tych słowach Kith-Kanan wszedł do pełnego stołów i krzeseł pomieszczenia, w którym skrybowie pisali coś zapamiętale. Przepisywano tu w pełnym brzmieniu cały przebieg konferencji, której kolejne kopie powstawały tak szybko, jak tylko główny skryba zdołał zakończyć kolejną stronę.

Pośrodku lego zorganizowanego chaosu stali Sithel i Sithas, którzy najwyraźniej zatwierdzali następne zwoje pergaminu, zapisane gęsto ozdobnym pismem. Pomiędzy stołami uwijali się chłopcy, ponownie wypełniając kałamarze, ostrząc rylce i gromadząc świeże sterty niezapisanego papieru welinowego. Kiedy Sithel dostrzegł Kith-Kanana, odsunął na bok zwój pergaminu i skinieniem dłoni nakazał swym pomocnikom oddalić się.

— Ojcze, muszę z tobą porozmawiać. Z tobą także, bracie — rzekł Kith-Kanan, machając ręką w kierunku spokojniejszej części pomieszczenia. Kiedy wszyscy dotarli we wskazane miejsce, zapytał otwarcie: — Czy wiecie, że w mieście przy odbudowie targowiska pracują cale zastępy niewolników?

— To rzecz powszechnie znana — odparł szybko Sithas. Książęcy bliźniak wyglądał tego dnia szczególnie wytwornie, wyrzekając się swej codziennej szaty na rzecz dzielonego kiltu i sięgającej ud tuniki z pikowanego, złotego materiału. Zdobiąca jego głowę opaska także była złota.

— A co z prawem? — spytał Kith-Kanan, podnosząc głos — Żadna rodzina nie ma prawa posiadać więcej niż dwóch niewolników naraz, podczas gdy ja widziałem, jak przeszło dwie setki ludzi pracują pod okiem kapłanów ze Świątyni E’li.

— Prawo dotyczy jedynie tych, którzy mieszkają w Silvanoście — odparł Sithas, ponownie uprzedzając swego ojca. Sithel nie odezwał się ani słowem, pozwałając, by kłótnia toczyła się wyłącznie pomiędzy jego synami. Mówca był najwyraźniej ciekaw, który z nich zwycięży.

— Niewolnicy, których widziałeś, pochodzą z posiadłości świątyni nad rzeką Em-Bali, na północ od miasta — dodał pierworodny.

— To uchylanie się od prawa — odparł żywiołowo Kith-Kanan. — Nigdy nie słyszałem o prawie, które obowiązywałoby wyłącznie w Silvanoście, a nie dotyczyło całego narodu!

— Skąd ta cała troska o niewolników? — zażądał wyjaśnień Sithas.

— To nie w porządku! — Kith-Kanan zacisnął dłonie w pięści. — To elfy takie same jak my. Nie może być tak, że jedni z nas sprawują władze nad innymi.

— Oni nie są tacy jak my — warknął Sithas. — To Kagonesti.

— Czy to automatycznie skazuje ich na potępienie? W końcu Sithel zdecydował, że czas już na interwencję.

— Robotnicy, których widziałeś, zostali sprzedani w niewolę, ponieważ skazano ich za zbrodnie przeciwko narodowi Silvanesti — rzekł łagodnym tonem. — To, że są oni z plemienia Kagonesti, nie ma żadnego znaczenia. Twoja troska o nich jest niestosowna, Kith.

— Nie sądzę, ojcze — odparł żarliwie Kith-Kanan.

— Wszyscy jesteśmy dumni z naszej silvanestyjskiej krwi i nie ma w tym nic złego. Jednak duma nie powinna prowadzić nas do wykorzystywania naszych podwładnych.

— Zbyt długo żyłeś w lasach — odparł chłodno Sithas.

— Zapomniałeś już, jak wygląda życie w prawdziwym świecie.

— Zamilcz — przerwał raptownie Sithel. — Ty także Kith. — Mówca Gwiazd wyglądał na zatroskanego.

— Cieszy mnie myśl, że obaj moi synowie z tak wielką pasją podchodzą do tego, co dobre, a co złe. Dzięki temu widzę, że krew Silvanosa nie zmieniła się w wodę. Jednak wasza debata do niczego nie prowadzi. Jeśli niewolnicy na targowisku są dobrze traktowani i wykonują przydzieloną im pracę, nie widzę powodu do ingerencji.

— Ale, ojcze...

— Posłuchaj mnie, Kith. Wróciłeś do domu zaledwie cztery dni temu. Wiem, że w lesie przyzwyczaiłeś się do wolności, jednak miasto i naród nie mogą funkcjonować niczym rozbity w lesie obóz. Ktoś musi dowodzić, podczas gdy inni muszą słuchać. W ten oto sposób Mówca jest w stanie chronić słabych i sprawować sprawiedliwe rządy.

— Tak, ojcze. — Kiedy Sithel tłumaczył wszystko w ten sposób, jego słowa nabierały sensu. Mimo to Kith-Kanan wiedział, że żadna logika czy też zgodne z prawem argumenty nie przekonają go, ze niewolnictwo nie było niczym innym, jak tylko złem.

Sithas słuchał słów Sithela z założonymi dumnie rekami. „A więc Kith nie jest tak nieomylny; jak mogłoby się wydawać" — pomyślał pierworodny. Stawianie czoła jego sentymentalnej paplaninie sprawiało, że Sithas czuł się jak kolejny Mówca Gwiazd.

— Teraz jednak mam dla ciebie zadanie, synu — Sithel zwrócił się do Kith-Kanana. — Chcę, abyś przewodził nowej straży.

Zapadła cisza, w czasie której Kith-Kanan starał się przetrawić słowa ojca. Dopiero powrócił do domu, a już wysyłano go z nową misją. Spojrzał na Sithasa, który odwrócił wzrok, a następnie przeniósł spojrzenie na Mówcę.

— Ja, ojcze? — spytał oszołomiony.

— Z twoim doświadczeniem wojownika i łowcy, któż byłby lepszy? Rozmawiałem już nawet z lady Teralind i lordem Dunbarthem. Oboje wyrazili swą zgodę. Syn Mówcy, łowca, przyjaciel Kagonesti; jesteś najlepszym wyborem.

Kith-Kanan spojrzał na Sithasa.

— Czy to był twój pomysł, Sith?

W odpowiedzi bliźniak wzruszył ramionami.

— Jasne rozumowanie wskazywało na ciebie i na nikogo innego.

Kith-Kanan przeczesał dłonią zmierzwione włosy. Stary, przebiegły Dunbarth wiedział o wszystkim przez całą poranną przejażdżkę i nie pisnął nawet słowa. Czy specjalnie zaprowadził go na targowisko, tak aby Kith-Kanan zobaczył pracujących tam niewolników? Czy chciał przygotować księcia na tę chwilę?

— Możesz odmówić — podkreślił Mówca — jeśli chcesz. — Najwyraźniej nie oczekiwał jednak takiej reakcji ze strony swego oddanego syna.

Przez umysł Kith-Kanana przetoczyła się fala obrazów i myśli. Zobaczył kolejno zrujnowaną wioskę, którą odnaleźli wraz z Mackelim, grasującego i grabiącego ziemie Silvanostu Voltorna, śmiertelnie ranną Anayę, walczącą krzemiennym nożem przeciwko kuszom i mieczom, a także odartych z życia kagonestyjskich niewolników.

Usłyszał też swoje własne słowa:

— Gdyby ludzie posiadali choć kilka włóczni i wiedzieli, jak nimi walczyć, wszyscy mogliby ujść z życiem.

Wzrok Kith-Kanana przez długą chwilę zatrzymał się na Sithasie, a następnie skierował się ku Mówcy.

Z Mackelim u boku, Kith-Kanan spędził kilka kolejnych dni, przesłuchując członków królewskiej straży, którzy dobrowolnie zgłosili się do służby w jego oddziałach tak jak przewidywał, obietnica wolnej ziemi była potężną zachęta dla żołnierzy, którzy często nie posiadali niczego poza tym, co nosili na grzbiecie. Kith-Kanan mógł więc na swoich sierżantów wybierać najlepszych spośród żołnierzy.

Dla uczczenia nowego porozumienia z Ergothem i Thorbardinem, a także z okazji awansu Kith-Kanana na dowódcę nowej straży Domu Protektora, ogłoszono w Silvanoście wielkie publiczne święto. Z chwilą tą jednostka otrzymała już miano Dzikich Biegaczy; nazwy stworzonej na cześć uzbrojonych oddziałów Kagonesti, którzy walczyli w imię Silvanosa podczas wojen o zjednoczenie.

— Wciąż nie rozumiem, dlaczego po prostu stąd nie odlecimy? — spytał Mackeli, uginając się pod ciężarem prawdziwej zbroi i garnkowatego, żelaznego hełmu.

— Gryfy odgrywają rolę rumaków rodziny królewskiej — odparł Kith-Kanan. — Poza tym nie ma ich wystarczająco wiele dla całej kompanii. — Po tych słowach książę ścisnął liną ostami tobołek ze swymi osobistymi rzeczami. Jego kasztanowy rumak Kijo wyśmienicie znosił ciężar bagażu i ciężkiej zbroi i Kith-Kanana cieszyła myśl, że stary wierzchowiec jest równie żywiołowy co zawsze.

— Mackeli sceptycznie przyjrzał się zwierzęciu.

— Jesteś pewien, że te stworzenia są oswojone?

Kith-Kanan uśmiechnął się.

— Dosiadałeś Arcuballisa na wysokości tysiąca stóp, a teraz obawiasz się konnej przejażdżki?

— Znam Arcuballisa — odparł z niepokojem chłopiec. — Tych zwierząt nie znam w ogóle.

Będzie dobrze. — Kith-Kanan przeszedł wzdłuż rzędu koni i wojowników. Kiedy zawiązano ostatnie węzły, przyszedł czas na pożegnania.

Droga Paradna była pełna konnych. Dookoła kręciło się dwustu pięćdziesięciu wojowników i tyle samo rumaków. W przeciwieństwie do wcześniejszej, feralnej wyprawy Sithela drużyna Kith-Kananu miała być w pełni konna i samowystarczalna. Był to największy oddział zbrojnych, jaki opuszczał Silvanost od czasu wojen założycielskich.

Widowisko było wspaniale, stąd tez po obu stronach ulicy tłoczyli się liczni gapie. Wojownicy zrezygnowali z wykwintnych zbroi paradnych na rzecz bardziej praktycznego ekwipunku. Każdy z nich odziany był w kuty, żelazny napierśnik i prosty, otwarty hełm. Z każdego siodła zwisały brązowe tarcze w kształcie klepsydr, a każdy żołnierz miał przy sobie łuk, dwadzieścia strzał, miecz, nóż i ciężki oszczep, którym w razie potrzeby można było uderzyć lub cisnąć. Osiodłanie koni także ograniczono do minimum, jako że mobilność była tu ważniejsza od ochrony.

Pokonując schody do głównego wejścia Wieży Gwiazd. Kith-Kanan wepchnął pod pachę swe rękawice. Na szczycie czekali na niego ojciec i matka. Sithas wraz z Hermathyą, lady Teralind, siedzący na swym krześle pretor Ulwen, a także Ulvissen. Lord Dunbarth poprosił zwolnienie go z uroczystości pożegnalnych. Według słów jego wiernego sekretarza Drollo, krasnoludowi dokuczał ból kolkowy. Kith-Kanan wiedział jednak, że odkąd imperator Ergothu i król Thorbardinu zatwierdzili traktat, stary nicpoń używał życia w nadbrzeżnych gospodach i tawernach.

Książę równym krokiem wspiął się na schody, nie odrywając oczu od swego ojca. Głowę Sithela zdobiła formalna Korona Gwiazd — wspaniały, złoty diadem, którego główną ozdobą było osławione Oko Astarina, największy na Krynnie szmaragd. Klejnot pochwycił promienie porannego słońca, wysyłając wzdłuż ulicy i ogrodów błyski zielonkawego światła.

U boku Sithela stała lady Nirakina. Kobieta odziana była w szatę barwy najdelikatniejszego błękitu, a jej szyję oplatał filigranowy, srebrny naszyjnik. Włosy koloni miodu związała srebrną szarfą, W twarzy Nirakiny było coś smutnego i odległego; bez wątpienia świadomość, to oto po raz kolejny traci swego młodszego syna, kiedy zaledwie miesiąc wcześniej powrócił on do domu.

Kith-Kanan dotarł do podestu, na którym zgromadziła się królewska rodzina. Zdjął z głowy hełm i pokłonił się swemu ojcu.

— Szlachetny ojcze, łaskawa matko — rzekł z godnością.

— Stań u mego boku — rzekł ciepło Sithel. Słysząc te słowa, Kith-Kanan uczynił ostatni krok i stanął obok ojca.

— Twoja matka i ja chcemy ci coś ofiarować — szepnął Mówca. — Otwórz to, kiedy będziesz sam. Nirakina wręczyła mężowi czerwoną jedwabną chustkę, której końce związane były na supeł. Sithel bez słowa wcisnął zawiniątko do rąk Kith-Kanana. — Teraz jeśli chodzi o część oficjalną — rzekł Mówca z łagodnym uśmiechem. Chwilę później spojrzał ponad tłumem, uniósł dłoń i przemówił

— Ludu Silvanostu! Przedstawiam wam mego syna. Kith-Kanana, którego pieczy powierzam pokój i bezpieczeństwo całego królestwa. — Chwilę później spytał Kith-Kanana donośnym głosem: — Czy obiecujesz wiernie i z honorem wywiązywać się z obowiązków dowódcy we wszystkich częściach królestwa, a także na ziemiach, do których być może dotrzesz?

Odpowiedź Kith-Kanana była głośna i wyraźna.

— Na E’li, przysięgam, że tak właśnie będzie, — Słysząc to, tłum ryknął z aprobatą.

Nieopodal Sithela, po jego lewej stronie, stali Sithas i Hermathya. Delikatna twarzy Hermathyi wyrażała absolutny spokój, a sama elfka wyglądała olśniewająco pięknie w swej kremowobiałej szacie. Sithas uśmiechnął się do bliźniaka, kiedy ten podszedł bliżej, oczekując błogosławieństwa.

— Dobrych łowów. Kith — rzekł ciepło. — Pokaż ludziom, jaka siła charakteru drzemie w elfach!

— Tak też uczynię, Sith. — Bez ostrzeżenia Kith-Kanan uścisnął dłoń swego brata, który żarliwie odwzajemnił jego gest.

— Uważaj na siebie bracie — rzekł szeptem Sithas, po czym uwolnił się z objęć Kith-Kanana. Dopiero wówczas Kith-Kanan zwrócił się ku Hermathyi.

— Żegnaj, pani.

— Do zobaczenia — odparła chłodno.

Kith-Kanan zszedł ze schodów, kierując się ku Mackeliemu, który trzymał wodze Kijo. — Co powiedziała pani? — spytał chłopiec, spoglądając z nabożnym podziwem na Hermathyę. — Zauważyłeś ją, prawda?

— Cóż, tak! Jest niczym słonecznik w żywopłocie ostów...

Kith-Kanan wskoczył na siodło.

— Na Astarina! Zaczynasz mówić niczym bard! Dobrze, że zabieramy cię z miasta. Słysząc z twoich ust takie słowa, Anaya na pewno by cie nie poznała!

Wojownicy ruszyli w pięcioosobowych kolumnach za Kith-Kananem i Mackelim, zawracając z gracją, gdy książę prowadził ich krętą Drogą Paradną. Zgromadzeni silvanestyjczycy ryknęli z aprobatą, a ich wrzask szybko przerodził się w miarowe skandowanie:

— Kith-Kanan, Kith-Kanan, Kith-Kanan...

Monotonnie okrzyki trwały nieprzerwanie, podczas gdy oddział zmierzał w kierunku brzegu rzeki. Tam na wojowników czekały już dwie barki. Kith-Kanan i Dzicy Biegacze weszli na pokład i chwilę później ogromne żółwie odbiły od brzegu. Mieszkańcy Silvanostu, którzy zgromadzili się nad rzeką, wykrzykiwali imię Kith-Kanana aż do chwili, gdy obie barki zniknęły za ciemnym pasem zachodniego brzegu.

26

Wczesne lato, rok Barana

Drużyna lorda Dunbartha załadowała cały swój dobytek na wozy i przygotowała się do wyjazdu. Żegnał ich Sithas w towarzystwie straży honorowej.

— Pogoda jest dużo lepsza, niż kiedy tu przybyłem — zauważył Dunbarth. Krasnolud najwyraźniej pocił się pod grubym, wełnianym płaszczem i kamizelką. Do Silvanostu zbliżało się lato, a wraz z nim wiejący od strony rzeki ciepły, łagodny wiatr.

— W rzeczy samej — odparł uprzejmie Sithas. Pomimo zawodowej rezerwy Dunbartha, Sithas lubił starego krasnoluda. Była w nim naturalna dobroć. — W swoim powozie znajdziesz, panie, skrzynię złocistego nektaru — rzekł książę. — Z wyrazami uznania lady Nirakiny i mymi własnymi.

— Ach! — Krasnolud wyglądał na szczerze wzruszonego. — Wielkie dzięki, szlachetny książę. Z pewnością podzielę się nim z moim królem. Ceni on sobie elfi nektar prawie tak bardzo jak krasnoludzkie piwo.

Eskorta ambasadora, powiększona o dwudziestoosobowy oddział elfiej straży honorowej, przemaszerowała obok wozów. Dunbarth i jego sekretarz Drollo wdrapali się do wnętrza metalowego powozu. Chwilę później ambasador odsłonił delikatne, siatkowane zasłonki i wyciągnął w kierunku Sithasa zdobioną licznymi pierścieniami dłoń.

— W Thorbardinie podczas rozstań życzymy naszym przyjaciołom długiego życia. Wiem jednak, że przeżyjesz mnie o cale wieki — rzekł Dunbarth z iskrą w oku. — Co zatem mówią elfy, kiedy nadchodzi czas rozstań?

— Mówimy: „Błogosławieństw Astarina" i „Niechaj twa droga usłana będzie zielenią i zlotem" — odparł Sithas. Po tych słowach mocno ścisnął krępą, pomarszczoną dłoń ambasadora.

— A zatem, książę Sithasie, niechaj twa droga usłana będzie zielenią i złotem. Ach, mam jeszcze dla ciebie pewną wiadomość. Nasza lady Teralind nie jest tym, za kogo się podaje.

Sithas zmarszczył brwi.

— Czyżby?

— Jest najstarszą córką imperatora Ullvesa. Sithas wyraził zdziwienie.

— Doprawdy? To ciekawe. Dlaczego mówisz mi to teraz, mój panie?

Dunbarth starał się ukryć swój uśmiech.

— Umowa została zawarta, nie ma więc potrzeby dłużej ukrywać prawdy ojej pochodzeniu. Widzisz, spotkałem ją już wcześniej. W Daltigoth. Hmm, myślałem, ze twój szlachetny ojciec zechce o tym wiedzieć, tak aby mógł... hmm... wyprawić jej iście królewskie pożegnanie.

— Mój panie, jak na takiego młodzika jesteś niezwykle mądry — odparł Sithas, szczerząc zęby w uśmiechu.

— Dobrze by było, gdybym faktycznie był młody! Żegnaj, książę! — Dunbarth zastukał w bok powozu — Ruszaj!

Po powrocie do pałacu Sithas został wezwany do kwater Ergothu. Tam czekali już na niego ojciec i matka, a także jej osobisty dworzanin Tamanier Ambrodel. Książę natychmiast poinformował ich o rewelacji lorda Dunbartha.

W dalekim końcu komnaty Teralind nerwowym, podniesionym głosem wydawała swym służącym ostanie rozkazy. Suknie z ciężkiego aksamitu i delikatnej ku pakowane były do skrzyń, które następnie szczelnie zamykano. W ratanowych koszach grzechotały liczne kosmetyki. Kasetka, w której umieszczono biżuterię Teralind została opatrzona ciężką kłódką i oddana pod opiekę jednemu z żołnierzy.

Sithel zbliżył się do pogrążonego w chaosie miejsca. Zatrzymał się pośrodku komnaty, zakładając ręce do tyłu. Widząc to, lady Teralind nie miała wyjścia, jak tylko porzucić pakowanie i podejść do Mówcy. Chwilę później odgarnęła z twarzy pasemko włosów i dygnęła przed Sithelem.

— Czemu zawdzięczam ten zaszczyt? spytała tonem, który sugerował raczej, ze obecność Sithela wcale nie jest czymś zaszczytnym.

— Właśnie doszły mnie słuchy, te zaniedbałem swoje obowiązki — zauważył ironicznie Sithel. — Powitałem cię i twojego męża, jak przystało witać ambasadorów, podczas gdy powinienem był uczynić to z większym zaszczytem. Nieczęsto goszczę bowiem pod mym dachem cesarską księżniczkę.

Broda Teralind zadrżała nerwowo.

— Co takiego? — mruknęła.

— Z całą pewnością nie wypierasz się swego ojca? Koniec końców, jest przecież imperatorem.

Napięcie, jakie odczuwała kobieta, opadło i Teralind wyprostowała się nieznacznie, przybierając nieco bardziej odprężoną, choć wciąż królewską pozę.

— Teraz to nieważne. Wasza Wysokość ma rację. Jestem Xanille Teralind, pierwsza córka Jego Cesarskiej Mości Ullvesa X. — Znowu odgarnęła z twarzy zabłąkany kosmyk włosów. — Jak się dowiedziałeś?

— Rozpoznał cię lord Dunbarth. Jednak dlaczego skrywałaś przed nami swą tożsamość? — spytał zaciekawiony Sithel.

— Aby chronić samą siebie — zapewniła. — Mój maż jest bezsilnym kaleką. W czasie naszej długiej podróży z Daltigoth mijaliśmy regiony, których mieszkańcy nie darzą mego ojca szczególną miłością. Czy możesz wyobrazić sobie niebezpieczeństwo, któremu musielibyśmy stawić czoło, gdyby każdy bandyta i watażka wiedział, że jestem cesarską księżniczką? Potrzebowalibyśmy wówczas stokrotnie większej eskorty niż ta, z którą przybyliśmy. A co poczułby Wasza Wysokość, gdybym pojawiła się w Silvanoście, stojąc na czele tysiąca wojowników?

— Masz rację. Pomyślałbym, że próbujesz mnie zastraszyć — odparł z sympatią Sithel. Następnie spojrzał na Tamaniera Ambrodela. Dworzanin wręczył Mówcy niewielki zwój welinowego papieru i choć Sithel ścisnął go w dłoni, wciąż jednak go nie otworzył.

Książę z uwagą obserwował ojca, matkę i Tamaniera. Co zamierzali uczynić? Nikt nie powiedział mu, co się wydarzy, a z całą pewnością coś wisiało w powietrzu.

— Gdzie, moja pani, jest twój seneszal? — spytał spokojnie Sithel.

— Ulvissen? Nadzoruje ładowanie mych bagaży. Dlaczego chcesz wiedzieć? — Pytanie Mówcy sprawiło, że Teralind przyjęła pozycję obronną.

— Czy zechciałabyś go przywołać? Chciałbym porozmawiać z tym człowiekiem.

Chwilę później Ulvissen opuścił dziedziniec, na którym ładowano ergothiańskie wozy, i wszedł do komnaty. Miał na sobie strój z grubej wełny, w którym wraźnie było mu za gorąco w ogrzanym pomieszczeniu. Pokłonił się Teralind i Sithelowi.

— Wasza Wysokość chciał ze mną rozmawiać? — spytał z zakłopotaniem.

— Tak. Ponieważ jest to dzień niespodzianek, nie widzę powodu, dla którego ty także nie miałbyś stać się ich częścią. — Sithel otworzył dłoń, pokazując skrawek welinu, — Mam tu raport przygotowany przez księcia Kith-Kanana, tuż przed jego wyjazdem na zachód. Opisuję w nim bandytę, półczłowieka, którego spotkał w lasach, a którego imię brzmi Voltorno. Wiele miesięcy temu mój syn spotkał tegoż Voltorna w towarzystwie grupy ludzi. Twierdzi on, panie, że jesteś jednym z nich.

Ulvissen przeniósł wzrok z welinowego zawiniątka na twarz Mówcy, jednak jego twarz nie zdradzała żadnych uczuć.

— Nie chcę cię urazić. Wielki Mówco, jednak twój syn jest w błędzie. Zanim przybyłem tu jako seneszal mej pani, nigdy wcześniej nie byłem w Silvanoście — odparł beznamiętnie.

— Błędy są możliwe nawet w przypadku Kith-Kanana odparł Sithel, ponownie zaciskając palce na skrawku papieru. — Dlatego też nakazałem mym skrybom przeszukać archiwa Świątyni Kiri-Jolitha. Są tam zapiski dotyczące wszelkich wojen i bitew toczonych od zarania dziejów. I czyjeż to imię zostało odnalezione przy wzmiance o najwyższym admirale floty Ergothu, jeśli nie Guldur Ul Vissena? Imię zadziwiająco podobne do twego własnego, czyż nie? Jeśli twoja księżniczka dopilnowała, aby przybyć tu w przebraniu, łatwo jest uwierzyć, że ty sam uczynniłeś podobnie. — Mówca splótł ręce za plecami. Co masz do powiedzenia, mistrzu Ulvissenie?

Ulvissen spojrzał chłodno na Mówcę Gwiazd.

— Wasza Wysokość jest w błędzie — odparł stanowczo. — Podobieństwo nazwisk o niczym nie świadczy. Vissen to w Ergocie popularne nazwisko.

— Czy zgadzasz się, pani? Teralind wzdrygnęła się.

— Tak. O co chodzi? Powiedziałam przecież, dlaczego udawałam kogoś innego. Mój seneszal jest jednak tym, kim twierdzi, że jest.

Sithel wetknął pergamin za opasującą jego ciało szarfę.

— Jako cesarska księżniczka, proszę, wyruszaj z moimi najlepszymi życzeniami i nadzieją na bezpieczną podróż, jednak nie przywoź swego „seneszala" z powrotem do Silvanostu. Czy rozumiesz? — Szorstkość głosu Sithela była do niego niepodobna. — Ci, którzy plądrują mój kraj i zabijają moich poddanych, nie są mile widziani ani w mym mieście, ani w mym domu. Proszę, powiadom o tym swego ojca, kiedy powrócisz do Daltigoth, pani.

Po tych słowach Mówca odwrócił się na pięcie i opuścił komnatę. Zaraz za nim wyszła także Nirakina. Tamanier pokłonił się i również wyszedł. Ostatni, z szeroko otwartymi ze zdumienia oczami, komnatę opuścił Sithas.

W rotundzie, na zewnątrz kwater łudzi, Sithel odwrócił się do swej żony, obdarzając ją szerokim uśmiechem. Następnie potrząsnął pięścią w kierunku sklepienia.

— W końcu! — rzekł żarliwie — Nareszcie zemściłem się na tej kłótliwej kobiecie! — Chwile później zwrócił się do Tamaniera. — Byłeś nam wielce pomocny. Zostaniesz nagrodzony.

Tamanier zamrugał oczami i pokłonił się nisko.

— Jedyne, czego pragnę, to służyć Waszej Wysokości i lady Nirakinie — odparł.

— A więc będziesz nam służył. — Sithel zastanowił przez chwilę, pocierając swą spiczastą brodę. — Pragnę mianować cię dworskim szambelanem. Spadnie na ciebie obowiązek zarządzania codziennymi sprawami. Będziesz znany jako lord Ambrodel, a twój klan będzie miał prawo dziedziczyć ten tytuł. — Mówca splótł ramiona i zadał kolejne pytanie. — Co ty na to, lordzie Ambrodelu?

Tamanier stał z rozdziawionymi ustami, niczym , przerażone dziecko. W końcu jednak zebrał się w sobie i upadł na jedno kolano.

— Dziękuję ci, Wasza Wysokość — odparł pokornie. — Będę ci służył do końca mych dni. — Przypuszczam, że moje dni nadejdą szybciej od twoich — rzekł cierpko Sithel. — Później jednak będziesz mógł służyć mojemu synowi.

Śmiejąc się, królewska rodzina i nowy szambelan opuścili rotundę. Idąc, Sithas położył rękę na ramieniu Tamaniera.

— Jedno słówko, mój nowy lordzie — szepnął poufnie książę, odciągając swego towarzysza na bok. — Tak? — rzekł dyskretnie Tamanier.

— Pozwolisz, że pójdziemy w bardziej ustronne miejsce.

Po tych słowach obaj mężczyźni opuścili pałac. Powietrze na zewnątrz przesycone było zapachem kwiatów, a marmurowe chodniki pokrywała gruba warstwa opadłego z drzew kwiecia. Sithas nie odezwał się ani słowem, aż do chwili, gdy byli już wystarczająco daleko od wszelkich ciekawskich.

— Wiesz, ze ktoś z pałacu przekazywał Ergothianom — informacje — rzekł tajemniczo Sithas, patrząc na wschód, ku pięknym domom elfiej arystokracji. — Byłbym wdzięczny, gdybyś pomógł mi dowiedzieć się, kim jest ów zdrajca.

— Zrobię co w mojej mocy, szlachetny książę — odparł żarliwie Tamanier.

Dobrze. Jako szambelan będziesz miał dostęp do każdej części pałacu. Chcę, abyś użył swej władzy, aby odszukać szpiega i zdradzić mi jego imię. — Sithas urwał i spojrzał wprost na Tamaniera. — Bądź jednak mądry. Nie chcę, aby oskarżono niewinną osobę. Nie chcę także, aby winowajca coś podejrzewał.

— Czy są jacyś podejrzani? — spytał Tamanier. — Oficjalnie nie. Nieoficjalnie tak — odparł ponuro Sithas. — Podejrzewam własną żonę, lady Hermathyę. — Własną żonę! — Tamanier był tak zaskoczony, że niemalże nie wierzył w to, co usłyszał. — Szlachetny książę, twoja żona na pewno cię kocha. Nie zdradziłaby cię dla ludzi!

Sithas powoli wypowiadał kolejne słowa.

— Mam jedynie przypuszczenia. Wszystko, co mogę powiedzieć o motywach Hermathyi, to że do tego stopnia uwielbia ona uwagę i cześć, jaką oddaje jej lud, że wydaje bajeczne sumy pieniędzy, aby podtrzymać tę przychylność. Nie daję jej monet, które tak hojnie rozsypuje po ulicach, mimo to nigdy nie brakuje jej pieniędzy.

Zszokowany i szczerze współczujący księciu Tamanier spytał:

— Czy podejrzewasz jeszcze kogoś innego?

— Tak, i być może jest to bardziej prawdopodobny z dwóch kandydatów. Ma na imię Vedvedsica. Jest magiem i kapłanem — jak sam twierdzi — Gileana, Szarego Wędrowca. Mój ojciec używa czasem jego zdolności jasnowidzenia, jednak Vedvedsica jest chciwym lisem, który zrobiłby wszystko dla złota czy władzy.

— Imperator Ergothu ma mnóstwo złota — rzekł mądrze Tamanier.

Rozmawiali jeszcze przez kilka kolejnych minut. Tamanier przysiągł zdemaskować zdrajcę, po czym Sithas wysłuchawszy go z uwagą, pokiwał głową i odszedł.

Świeżo upieczony szambelan pozostał sam we wschodnim ogrodzie, otoczony opadłymi płatkami kwiatów i śpiewającymi wśród drzew ptakami.

Rolnicy byli pełni obaw; kiedy po raz pierwszy ujrzeli mijającą ich wioskę kolumnę uzbrojonych wojowników, jednak kiedy zrozumieli, kim są Dzicy Biegacze, przyszli powitać nowo przybyłych.

W czasie podróży Kith-Kanan wysyłał kawalerzystów, aby pomogli jednemu z rolników wyciąć drzewo, innemu uwolnić muła z grząskiego rowu, a trzeciemu naprawić płot. Wieść o jego życzliwości wyprzedzała nadejście Dzikich Biegaczy, powiększając tłumy rozentuzjazmowanych elfów Silvanesti i Kagonesti, którzy wychodzili, aby powitać Kith-Kanana i jego oddziały.

Przez kilka kolejnych dni wytyczona przez wojsko droga oblegana była przez wdzięcznych rolników i ich rodziny, które w podzięce dawały żołnierzom świeży nektar, wędzono mięso i owoce. Na szyjach Dzikich Biegaczy zawieszano wieńce kwiatów. Rumak Kith-Kanana Kijo — ozdobiony był girlandą z pachnących białych róż. W pewnym momencie książę nakazał grajkom podjąć skoczną melodię, tak więc Dzicy Biegacze przemierzali wioski w towarzystwie muzyki, kwiatów i roześmianych mieszkańców. Ich podróż bardziej przypominała radosne święto niż wojskową wyprawę i niektórzy z bardziej doświadczonych wojowników byli tym szczerze zdziwieni.

Teraz, dziesięć dni drogi od Silvanostu, siedzący przy ognisku żołnierze wypytywali Kith-Kanana, dlaczego z takim zapałem pomagał napotkanym rolnikom i pasterzom.

— Cóż — wyjaśnił książę, mieszając swoją porcję zupy drewnianą łyżką — Jeśli cały ten pomysł ze strażą ma przynieść pożądany skutek, ludzie muszą widzieć w nas swoich przyjaciół, a nie tylko obrońców. Widzicie, wkrótce nasze szeregi wypełnią się tymi samymi rolnikami, drwalami i pasterzami, którym pomagaliśmy w czasie przemarszu. Oni stanowić będą wojsko, a wy wszyscy będziecie im przewodzić.

— Czy to prawda, że mamy także wcielać w nasze szeregi ludzi i krasnoludów? spytał z niesmakiem jeden z kapitanów.

— Tak — odparł Kith-Kanan.

— Czy możemy polegać na takich wojownikach? Chodzi o to, że wszyscy wiemy, iż ludzie potrafią walczyć, a krasnoludy są silne. Jednak czy posłuchają oni rozkazów elfa, który nakaże im zabijać innych ludzi czy krasnoludów? — spytał jeden ze starszych sierżantów.

— Posłuchają ich albo zostaną wykluczeni ze Straży i spod jej ochrony odparł Kith-Kanan. — Pytacie, czy ludzie będą nam służyli, walcząc przeciwko innym ludziom. Niektórzy będą, inni nie. Przypuszczam, że my także będziemy wałczyć z innymi elfami. Słyszałem opowieści o bandach rabusiów, złożonych z ludzi, Kagonesti, a nawet mieszańców. Jeśli oni rabują i zabijają, my zaprowadzimy ich przed oblicze sprawiedliwości. W tej kwestii nie będzie żadnych wyjątków.

Po obiedzie przyszedł czas na kolację i wystawienie straży. Konie zostały zagnane do środka obozowiska i jedna po drugiej w namiotach Dzikich Biegaczy gasły kolejne lampy.

Mackeli zwykle spał u boku Kith-Kanana i tej nocy było podobnie. Choć sen chłopca był zwykle mocny i spokojny, miesiące, które spędził w starym lesie, nie przytępiły jego zmysłów. On też jako pierwszy wyczuł, że coś jest nie w porządku. Usiadł we wnętrzu ciemnego namiotu i przetarł oczy, niepewny tego, co tak naprawdę go obudziło. Dokoła nie było słychać żadnych dźwięków, a jednak Mackeli zobaczył coś dziwnego.

We wnętrzu namiotu migotały różowe cienie i Mackeli dostrzegł swą dłoń, oblaną różem przez nieznane światło. Uniósłszy powoli głowę, zauważył przeświecający przez płócienny dach namiotu krąg czerwonego światła. Pomimo rozlewającego się po twarzy gorącego blasku chłopiec nie miał pojęcia, czego zwiastunem było owo czerwone światło. Wiedział jednak, że nie wróżyło niczego dobrego. Natychmiast też potrząsnął Kith-Kananem, wyrywając go ze snu.

— Co... o co chodzi? — wymamrotał książę.

— Patrz! — syknął Mackeli.

Na widok czerwonego blasku Kith-Kanan zamrugał oczami. Odgarnął z oczu długie włosy i odrzucił na bok okrywający go koc. Zamiast złamanego w lesie miecza u boku Kith-Kanana widniało nowe, solidnej roboty ostrze. Mackeli wyciągnął z pochwy swą własną bron, podczas gdy Kith-Kanan czubkiem miecza ostrożnie podniósł klapę namiotu.

Dwadzieścia stóp nad obozowiskiem wisiała w powietrzu kula czerwonego ognia, której wielkość przywodziła na myśl koło wozu. Cały obóz skąpany był w jaskrawym, czerwonym blasku. Kiedy tylko czerwone światło dotknęło Kith-Kanana, młodzieniec poczuł przebiegające po skórze ciarki.

— Co to? — spytał zaciekawiony Mackeli.

— Nie wiem...

Elfi książę rozejrzał się po obozowisku. Wartownicy zamarli bez ruchu, z jedna nogą uniesioną w połowie kroku, ustami otwartymi w niemym ostrzeżeniu. Ich nieruchome oczy patrzyły gdzieś przed siebie. Konie także zdawały się wrośnięte w ziemię; kopyta niektórych zwierząt zdawały się tratować powietrze, podczas gdy ich szyje wygięte były pod dziwnym kątem.

— W jakiś sposób zostali sparaliżowani — rzekł z trwogą Kith-Kanan. — To działanie złej magii!

— Dlaczego więc my również nie jesteśmy sparaliżowani? — spytał Mackeli, jednak Kith-Kanan nie znał odpowiedzi na jego pytanie.

Pomiędzy rzędem namiotów poruszyły się cieniste sylwetki, a na obnażonych ostrzach mieczy zalśniło krwistoczerwone światło. Kith-Kanan i Mackeli przykucnęli z tyłu namiotu. Ukryte w cieniu postaci podeszły bliżej. Było ich pięć. Patrząc na ich ubrania, rysy twarzy i kolor skóry, Kith-Kanan zgadywał, że są to Kagonesti. Chwilę później przyłożył palec do ust, ostrzegając Mackeliego, by ten zachował spokój.

Kagonesti zbliżyli się do namiotu, w którym jeszcze kilka minut temu spali obaj mężczyźni, — To ten namiot? — syknął jeden z nich.

— Tak — odparł ten, który stał na czele grupy. Jego twarz naznaczona była licznymi bliznami, a w miejscu lewej dłoni tkwił upiornie wyglądający metalowy hak.

— Zakończmy to i wynośmy się stąd — odezwał się trzeci Kagonesti. Ten z hakiem zamiast ręki warknął gardłowo.

— Nie spiesz się tak — poradził. — Mamy mnóstwo czasu na zabijanie i wypełnienie naszych kieszeni.

Na migi Kith-Kanan nakazał Mackeliemu okrążyć obóz i zajść zabójców od tyłu. Bosy i odziany jedynie w spodnie chłopiec zniknął niczym duch. Wówczas Kith-Kanan stanął na równe nogi.

Hakowata Ręka rozkazał właśnie swym ludziom otoczyć namiot księcia. Chwilę później zabójcy przecięli liny i kiedy płócienny stożek bezszelestnie runął na ziemię, pięciu z nich rzuciło się ku niemu, tnąc i dźgając zwiotczały materiał.

Nagle z donośnym krzykiem Mackeli niczym burza wybiegł ze swej kryjówki, brawurowo atakując przeciwników. Pierwszego z nich przeszył na wylot w chwili, gdy Kagonesti odwracał się, by stanąć z nim twarzą w twarz. Widząc to, Kith-Kanan zacisnął zęby. Mackeli zaatakował za szybko, tak wiec książę musiał również przystąpić do walki. Krzycząc, Kith-Kanan wdarł się na pole bitwy i już przy pierwszym starciu pokonał uzbrojonego w maczugę zabójcę. Hakowata Ręka kopnął rozerwane płótno namiotu, aby wyswobodzić nogi.

— To on, chłopcy! — bzyknął, wycofując się. — wykończcie ich!

Z pięciu zbirów zostało już teraz tylko trzech. Dwóch z nich ruszyło ku Mackeliemu, zostawiając Kith-Kanana Hakowatej Ręce. Poznaczony bliznami elf ciął i atakował ze śmiertelną zręcznością. Chwyciwszy swym hakiem kawałek liny, smagnął nim w kierunku księcia i zawiązana na supeł końcówka smagnęła policzek Kith-Kanana. Mackeli nie radził sobie najlepiej z dwoma przeciwnikami, którzy już dwukrotnie zdołali ranić jego lewe kolano i prawe ramię. W upiornym, karmazynowym blasku widać było lśniący na czole chłopca pot. Kiedy stojący po lewej stronie zabójca pchnął mieczem prosto w Mackeliego, chłopiec wyrzucił do przodu własne ostrze, wbijając je w pierś przeciwnika. Uczucie triumfu trwało jednak krótką chwilę i zanim młodzieniec zdołał uwolnić swą broń, drogi z zabójców zadał śmiertelny cios. Zimna stal dotknęła serca Mackeliego i chłopiec osunął się na ziemię.

— Mam go! — wrzasnął zwycięsko zabójca. Jasne, głupcze, ale to nie jest książę.

Oto on! Pomóż odkrzyknął bez tchu Hakowata Ręka. Jednak Mackeli ostatkiem sił zdołał podźwignąć się z ziemi i ugodził swego przeciwnika w nogę. Krzycząc, Kagonesti runął na ziemię. Upadając, wpadł na plecy swego dowódcy, przez co Hakowata Ręka stracił równowagę, chwila nieuwagi była wszystkim czego potrzebował Kith-Kanan. Ignorując tnącą powietrze linę, książę zbliżył się do przeciwnika i wbił swoje ostrze w ciało zabójcy.

Hakowata Ręka wydał z niebie powolny, świszczący jęk i martwy runął na ziemię.

Mackeli leżał bez ruchu, twarzą do ziemi. W wyciągniętej prawej ręce chłopca wciąż spoczywał miecz. Kith-Kanan natychmiast rzucił się ku przyjacielowi, delikatnie odwrócił go na plecy i poczuł w sercu gwałtowny uścisk. Naga pierś Mackeliego umazana była krwią.

— Powiedz coś, Keli! — błagał, — Nie umieraj! Oczy Mackeliego były otwarte. Chłopiec spojrzał na Kith-Kanana i przedziwny grymas pojawił się w kąciku jego ust.

— Tym razem... nie mogę cię posłuchać, Kith — odparł słabym głosem. Życie opuściło ciało chłopca wraz z ostatnim, drżącym westchnieniem, podczas gdy oczy Mackeliego wciąż wpatrywały się w przyjaciela niewidzącym wzrokiem.

Ciałem Kith-Kanana wstrząsnęło bolesne łkanie. Książę przytulił do siebie Mackeliego i zapłakał. Jakaż to klątwa ciążyła nad jego życiem? W jaki sposób obraził bogów? Teraz odeszła cała jego leśna rodzina. Wszyscy odeszli. Książęce łzy zmieszały się z krwią Mackeliego.

Rozpacz Kith-Kanana przerwał nagły dźwięk; jęk zabójcy, którego Mackeli ugodził w nogę. Kith-Kanan złożył ciało chłopca na ziemi i delikatnym muśnięciem dłoni zamknął jego oczy. Chwilę później z dzikim warknięciem chwycił rannego najemnika za tunikę i brutalnym szarpnięciem postawił go na nogi.

— Kto was wysłał? — warknął. — Kto wysłał was, abyście mnie zabili?

— Nie wiem — wydyszał elf, z drżeniem opierając się na rannej nodze. — Litości, wielki panie! Jestem tylko zwykłym najemnikiem!

Słysząc to, Kith-Kanan potrząsnął mordercą. Jego twarz przypominała teraz odrażającą, pełną gniewu maską.

— Chcesz litości? Oto litość: — powiedz mi, kto was wynajął, a podetnę ci gardło. Nie mów nic, a umieranie zabierze ci dużo więcej czasu!

— Powiem, powiem! — bełkotał przerażony elf. Kith-Kanan cisnął go na ziemie. Emanujące z ognistej światło gwałtownie przybrało na sile i elf, krzycząc, zasłonił twarz ramieniem. Kith-Kanan odwrócił się w samą norę, aby zauważyć pędzącą w ich stronę kulę ognia. Z chwilą gdy książę umknął w bok, płomienny pocisk rozbił się o ciało rannego elfa. W nocnej ciszy dało się słyszeć donośny trzask pioruna i płomienna kula eksplodowała.

Wzrok i słuch powoli wróciły Kith-Kananowi, podczas gdy obozem po raz kolejny zawładnął nieprzenikniony mrok. Książę uniósł głowę i zauważył, że siła ognistego wybuchu przypaliła jego prawe ramię i nogę. Ranny elf zniknął, jak gdyby nigdy nie istniał.

Mackeli został pochowany w prostym grobie nad brzegami rzeki Khalkist. Zwyczajem elfich wojowników Dzicy Biegacze złożyli na piersi chłopca jego miecz. Zamiast tabliczki Kith-Kanan zasadził u wezgłowia mogiły pęd dębu, który odciął niegdyś z drzewa Anayi. Przez cały ten czas gałązka zachowywała swą soczystą zieleń i książę był pewien, że wyrośnie z niej piękne drzewo, a Mackeli i Anaya jeszcze raz zostaną połączeni w innym życiu.

Kiedy zwijano obóz. Kith-Kanan musnął palcami ozdabiający mały palce jego lewej reki niewielki pierścień. Był to pierścień, który Silvanos podarował swemu wielkiemu generałowi Balifowi w czasie Smoczej Wojny. Sithel przekazał go synowi jako pożegnalny prezent, owijając swój dar w jedwabną, czerwoną chustkę. Kith-Kanan z dumą nosił ów podarunek, choć teraz zastanawiał się, czy to nie on stał się niezamierzoną zapowiedzią tragedii. Koniec końców, Balif został zamordowany przez swych rywali, wysoko postawionych elfów, którym z całą pewnością nie podobał się wpływ, jaki kenderzy wywierali na Silvanosa. Teraz podobna zdrada dotknęła Kith-Kanana, odbierając mu młodego przyjaciela.

W ponurych nastrojach Dzicy Biegacze starannie zwinęli swe namioty. Kiedy przygotowania do wymarszu dobiegły już końca, starszy kapitan — Kagonesti o imieniu Piradon — przyszedł do Kith-Kanana.

— Wasza Wysokość, wszystko już przygotowane ogłosił.

Kith-Kanan przyjrzał się twarzy elfa. Jak wszyscy służący w królewskiej straży Kagonesti, Piradon nie malował swej skóry. Dzięki temu jego twarz zdawała się naga.

— Bardzo dobrze — odparł beznamiętnie. — Zwykłe, czteroosobowe kolumny, a do tego chcę zwiadowców z przodu, z tyłu i na obu flankach. Nikt nie zaskoczy nas po raz kolejny.

Kith-Kanan włożył stopę w strzemię i przerzucił nogę ponad końskim grzbietem. Smagnął wodzami zad Kijo i pocwałował w dół drogi. Złoty pierścień Balifa uciskał jego palec, sprawiając, że czuł dudniące w koniuszku palca oszalałe tętno. Wówczas zdecydował, że uczucie to pozostanie z nim już zawsze, aby wciąż przypominać mu o śmierci Mackeliego i jego własnej wrażliwości.

27

Środek lata, rok Barana

Pozbawiony Anayi i Mackeliego, Kith-Kanan rzucił się w wir obowiązków z pasją tak wielką, ze zadziwiłaby ona tych, którzy znali go jako niedojrzałego, egocentrycznego młodzika. Poganiał swych wojowników tak mocno, jak poganiał samego siebie, i w przeciągu tygodni sprawił, że siali się oni szybko myślącą i szybko reagującą siłą.

Minęły dwa miesiące. Na równiny dotarł środek lata, przez co dni stały się niezwykle upalne. W ciągu dnia gwałtowne burze nawiedzały rozgrzane równiny i zielone lasy, karmiąc spragnioną ziemię, która teraz tętniła życiem. Porastająca równiny trawa stała się lak wysoka, że sięgała ramion dorosłych elfów, tak więc uzbrojeni w kosy pasterze zmuszeni byli dwa razy w tygodniu torować sobie w niej drogę. Pnącza i gałęzie dławiły leśne ścieżki, utrudniając podróżowanie, jednak Dzicy Biegacze byli zbyt zajęci, aby narzekać. Wysokie, spiętrzone chmury, niczym utkane białego dymu zamki, przepływały ze spokojem nad ich głowami, podczas gdy oni wznosili kolejny obóz, który miał dać początek nowej zbrojowni, nazwanej przez Kith-Kanana Sithelbec.

W ciągu ośmiu tygodni na całej równinie powstały posterunki straży, podobne do tego, który budowano teraz, podczas gdy osadnicy rozmaitych ras przybywali tłumnie, by wstąpić w szeregi Dzikich Biegaczy. Ludzie, elfy, kenderzy, krasnoludy — wszyscy mieli już dość bycia ofiarami i przedmiotem kaprysów wędrownych rabusiów. Kapitanowie i sierżanci Dzikich Biegaczy uczyli ich, jak walczyć piką i tarczą, pokazując przy tym, jak stawić czoło konnym zbójcom. Wszędzie tam, gdzie zatrzymywały się siły Kith-Kanana, powstawały zbrojownie. Dzicy Biegacze wznosili przysadziste, kamienne budowle w których przechowywana była broń. Na dźwięk gongu wszyscy zdatni do walki okoliczni mieszkańcy spieszyli do arsenałów i zbroili się. W razie najazdu stacjonujący w pobliżu oficerowie Dzikich Biegaczy mieli poprowadzić ich do walki i pomóc w odparciu ataku.

Na kilka tygodni przed środkiem lata zaprowadzono spokój w południowej i środkowej części równin. W większości, przypadków najeźdźcy nie zostali nawet w pobliżu aby walczyć z nową strażą. Po prostu zniknęli. Mimo to Parnigar — najstarszy z sierżantów — ogłosił, iż jak do tej pory nie jest zadowolony z rezultatów kampanii.

— Jakie wady dostrzegasz? — spytał Kith-Kanan swego zaufanego współpracownika, który od śmierci Mackeliego stał mu się najbliższą osobą. Powiedziałbym, że radzimy sobie dużo lepiej, niż mogliśmy przypuszczać.

— Tak, i w tym właśnie tkwi problem, panie. Najeźdźcy poddali się zbyt łatwo. Nawet nie próbowali stawić nam czoła — odparł Parnigar.

— To tylko dowód na to, że złodzieje nie mają ochoty na uczciwą walkę.

Stary żołnierz uprzejmie pokiwał głową, jednak widać było, że słowa Kith-Kanana w ogóle go nie przekonały. Budowę Sithelbec rozpoczęto od wzniesienia wokół wewnętrznego kamiennego bunkra drewnianej palisady. To tu, na skraju zachodniego lasu, Kith-Kanan planował ustanowić prawo i porządek.

Jeśli chodzi o sam las, propozycja wyglądała znacznie inaczej. W leśnej głuszy mieszkało wielu elfów z plemienia Kagonesti, jednak byli oni śmiali, niezależni i niechętnie widzieli na swej ziemi uzbrojonych żołnierzy. Ich stosunki z ludźmi były dużo lepsze od tych, które łączyły ich z Kagonesti pod dowództwem Kith-Kanana. Co gorsza, żyjące w zachodnich lasach elfy gardziły oferowaną przez księcia pomocą.

— Przed kim potrzebujemy ochrony? — pytały pogardliwie w trakcie spotkania. — Jedynymi najeźdźcami, jakich widzimy, jesteście wy sami. Leśne elfy znieważały Dzikich Biegaczy, plując na ich widok albo ciskając w nich kamieniami i znikając pośród drzew.

Żołnierze Kith-Kanana upierali się, aby wejść do lasu i nawrócić dzikie elfy przy użyciu siły, jednak sam Kith-Kanan nie chciał nawet o tym słyszeć. Ich dotychczasowe sukcesy opierały się na zaufaniu prostych ludzi; jeśli zatem okażą się tyranami, cały wysiłek pójdzie na marne. Potrzeba było czasu, jednak książę wierzył, że w końcu uda mu się pozyskać zaufanie dzikich Kagonesti. Podczas gdy prace nad Sithelbec trwały, Kith-Kanan otrzymał depeszę od swego ojca. Mówca Gwiazd przyjął zaproszenie syna do nowego posterunku. Sithel przybywał w towarzystwie Sithasa oraz karawany strażników i dworzan.

Kith-Kanan przyglądał się depeszy napisanej ręką swego bliźniaka. Świta Sithela była wielka i poruszała się powoli, miną więc przynajmniej dwa tygodnie, zanim dotrze do Sithelbec. Nawet przy tak długim czasie budowa fortecy nie zostanie w porę ukończona. Kith-Kanan nawoływał swych żołnierzy, by robili, co tylko w ich mocy, a mimo to oszczędzali swe siły do walki; nawet jeśli bandyci stali się taką samą rzadkością, jaką był rześki wiatr w czasie parnych i upalnych letnich nocy.

Kiedy na horyzoncie pojawiły się pierwsze sztandary Sithelowej świty, praca wciąż była jeszcze niedokończona. Kith-Kanan zwołał wszystkie patrole i ustawił swych wojowników przed bramami Sithelbec.

Dzicy Biegacze patrzyli z podziwem, kiedy ich oczom ukazać się towarzysząca Mówcy eskorta. Najpierw pojawiło się czterdziestu konnych strażników, uzbrojonych w długie lance. Na szczytach lśniącej broni powiewały silvanestyjskie proporce. Za nimi szła straż honorowa i licząca sześćdziesiąt dwie osoby grupa szlachty, niosąca sztandary klanu Silvanosa, miasta Silvanost, wielkich świątyń, najważniejszych gildii, a także mniejszych silvanestyjskich miast. Szlachcice tworzyli swoisty kwadrat przed — idącymi tuż za nimi — lansjerami. Dalej szedł Sithas w towarzystwie własnej, odzianej w szkarłat i bieli świty. Na samym końcu jechał Mówca Gwiazd, otoczony setką dworzan, z których wszyscy nosili barwy królewskiego domu. Resztę eskorty stanowili pozostali strażnicy, a także załadowane bagażami wozy.

— Na Astarina — mruknął Kith-Kanan. — Czy ktokolwiek jeszcze został w Silvanoście?

Szlachta rozdzieliła swe szeregi, lansjerzy odsunęli się na jedną stronę i na przedzie eskorty pojawił się Sithas.

— Witaj bracie. Czy wszystko w porządku? — spytał następca tronu.

Kith-Kanan wyszczerzył zęby w uśmiechu. — Nie wszystko — odparł, spoglądając na Sithasa. — Ale radzimy sobie wystarczająco dobrze.

Przywódca Dzikich Biegaczy przeszedł przez kolumny konnych w kierunku swego ojca. Żołnierze, szlachta i dworzanie schodzili mu z drogi, z niemalże mechaniczną precyzją. I tak oto Kith-Kanan ujrzał Sithela, siedzącego na grzbiecie wspaniałego białego rumaka, ze złotym płaszczem udrapowanym wokół końskiego zada. Na czole władcy lśniła korona Silvanosa.

Kith-Kanan złożył ojcu głęboki pokłon.

— Witaj, Wielki Mówco!

— Witaj i ty, mój synu. — Sithel machnął szmaragdowobiałym berłem Silvanosa i Kith-Kanan wyprostował się. — Jak sobie radzisz?

— W większości przypadków dobrze, ojcze. Straż okazała się niezwykłym sukcesem. Akty grabieży ustały i do pewnego czasu wszyscy, których spotykaliśmy, byli po naszej strome.

Sithel położył berło na zgięciu ramienia.

— Do pewnego czasu? — spytał, marszcząc brew.

— Tak. Mieszkańcy lasów nie są chętni naszej pomocy. Wierzę jednak, że w końcu oni także przejdą na naszą stronę.

Rumak Mówcy potrząsnął głową i tańcząc powoli, zatoczył półkole. Natychmiast u boku Sithela pojawił się stajenny, który przytrzymał uzdę, podczas gdy Sithel pieszczotliwie poklepał śnieżnobiałą szyję zwierzęcia.

— Chciałbym usłyszeć o tym nieco więcej — rzekł z powagą, Kith-Kanan odebrał uzdę z rąk stajennego i poprowadził ojcowskiego rumaka w kierunku niedokończonej fortecy.

Ogromna formacja żołnierzy i dworzan rozproszyła się i na równinie, a także wokół palisady Sithelbec, wyrosło prawdziwe miasto namiotów. Mówca przeniósł do ukończonej części wieży, podobnie jak Sithas. Tam na chropowatym stole z zielonych dębowych desek. Kith-Kanan podał obiad i opowiedział o problemach z zaufaniem ze strony leśnych elfów.

— Cóż za zuchwalstwo — narzekał zajadle Sithas. — Uważam, że powinieneś tam iść i wyciągnąć tych drani siłą.

Kith-Kanan nie mógł uwierzyć własnym uszom. — I na zawsze uczynić z nich śmiertelnych wrogów, Sith? Znam Kagonesti. Ponad wszystko cenią sobie wolność i nie poddadzą się, nawet gdyby przyłożyć do ich gardła miecz. Dopóki nic zechcemy spalić całego lasu, nigdy nie zdołamy ich wypłoszyć. To ich żywioł; znają każdy jego zakątek. Jednak przede wszystkim to ich dom.

Nastała chwila ciszy, którą niebawem przerwał Sithel. — Jak polowania? — spytał uprzejmie.

— Znakomicie — odparł Kith-Kanan, zadowolony ze zmiany tematu. — Lasy aż roją się od zwierzyny, ojcze.

Przez chwilę dyskutowali o życiu w mieście. Lady Nirakina i Tamanier Ambrodel wciąż wkładali wiele wysiłku w pomoc bezdomnym. Budowa nowego targowiska została niemalże ukończona. Biorąc pod uwagę obfitość zbliżających się zbiorów, podjęto decyzję o opodatkowani nowego, rozbudowanego targowiska, tak aby poradzić sobie z ilością towarów.

— Jak Hermathya? — spytał uprzejmie Kith-Kanan. Sithas wzruszył ramionami.

— Tak dobrze jak zawsze. Wydaje zbyt dużo pieniędzy i wciąż pragnie adoracji ze strony prostego ludu.

Następnie mężczyźni poczynili plany co do polowania na dzika, które miało się odbyć następnego dnia. Miała brać w nim udział zaledwie kilkuosobowa grupa — Mówca, Sithas. Kith-Kanan, Kencathedrus, inny członek królewskiej straży, Parnigar i pól tuzina uprzywilejowanych dworzan. Uzbrojeni w lance myśliwi mieli spotkać się o poranku i wyruszyć do lasu. Postanowiono także, że polowanie odbędzie się bez udziału naganiaczy czy też myśliwskich psów, jako że Mówca uważał takie środki za niesportowe.

Choć słońce nie wzeszło jeszcze w pełni, w powietrzu dało się wyczuć poranny żar zapowiedź kolejnego, dusznego dnia. Kith-Kanan stał przy niewielkim ognisku w towarzystwie Parnigara, posilając się chlebem i owsianką. Sithas i Sithel opuścili wieżę, obaj odziani w szarobrązowe ubrania myśliwskie.

— Dzień dobry — rzekł energicznie Kith-Kanan.

— Zapowiada się upalny dzień — ocenił pogodę Sithel. U jego boku bezgłośnie pojawił się służący, niosąc w dłoniach filiżankę chłodnego jabłecznika. Drugi służący zaoferował to samo Sithasowi.

Chwilę później pojawili się dworzanie, z których twarzy można było wyczytać, że czują się wyraźnie nieswojo w pożyczonych ubraniach łowieckich. Kencathedrus i Parnigar prezentowali się zdecydowanie lepiej. Dowódca — wyraźnie rozbudzony i przez lata przyzwyczajony do wstawania przed świtem — z wdziękiem opierał się na swej lancy. Drużyna łowiecka zjadła śniadanie w ciszy, przeżuwając chleb i ser, jedząc w pośpiechu owsiankę i przepijając wszystko jabłecznikiem.

Jako pierwszy skończył Sithel. Mówca podał służącemu pustą filiżankę i talerz, a następnie wziął lancę z prawdziwej piramidy broni, którą wystawiono tuż przed wieżą.

— Do koni — ogłosił. — Zwierzyna czeka! Mówca Z łatwością dosiadł konia i trzymając w dłoni długą, jesionową lancę, zatoczył ponad głową szeroki łuk. Kith-Kanan nie mógł zrobić nic, jak tylko uśmiechnąć się do ojca, który pomimo swego wieku i powagi miał więcej doświadczenia z koniem i bronią niż którykolwiek ze zgromadzonych, może z wyjątkiem Kencathedrusa i Parnigara.

Sithas był dobrym jeźdźcem, mimo to bezskutecznie szarpał się z lancą i wodzami. Dworzanie, bardziej nawykli do luźnych szat i surowego protokołu, z przerażeniem kiwali się w swych siodłach. Zdenerwowane zwierzęta rozsierdziły się jeszcze bardziej, widząc kiwające się i tańczące przed ich oczami lance.

Formując trójkąt z jadącym na czele Sithelem, drużyna ruszyła w kierunku oddalonego o pół mili lasu. Wysokie trawy wciął były jeszcze mokre od porannej rosy. Zewsząd dochodził dźwięk cykających świerszczy, która milkły wraz z nadejściem koni. Na zachodnim horyzoncie wciąż było jeszcze widać srebrny pierścień Solinari.

Na lewo od Sithela jechał Sithas, podczas gdy Kith-Kanan, który wetknął trzonek swej lancy w strzemię, podróżował na prawo od Mówcy. Jechali lekkim kłusem, nie chcąc przedwcześnie zmęczyć koni. Jeśli udałoby się im wypłoszyć dzika, będą potrzebowali całej siły, jaką da się wykrzesać z ich rumaków.

— Nie polowałem od sześćdziesięciu lat — rzekł Sithel, oddychając głęboko porannym powietrzem. — Kiedy byłem w waszym wieku, wszyscy młodzieńcy musieli zdobyć głowę dzika i zawiesić ją na ścianie w holu swego klanu, aby pokazać wszystkim, jak bardzo są męscy. — Sithel uśmiechnął się. — Wciąż pamiętam, jak upolowałem swego pierwszego dzika. Shenbarrus, ojciec Hermathyi, i ja zwykliśmy udawać się na moczary u ujścia Thon-Thalasu. Bagienne dziki miały reputację najgroźniejszych spośród najgroźniejszych, a my myśleliśmy, że będziemy najsłynniejszymi myśliwymi w Silvanoście, jeśli wrócimy do domu z takim trofeum. Shenbarrus był w tamtych dniach dużo szczuplejszy i aktywny. Obaj udaliśmy się w dół rzeki łodzią. Dobiliśmy do brzegów wyspy Fairgo i natychmiast zaczęliśmy tropić ogromną zwierzynę.

— Byliście pieszo? — spytał z niedowierzaniem Kith-Kanan.

Nie mogliśmy zabrać koni na wyspę, synu. Tereny był tam zbyt bagniste. Tak więc Shenbarrus i ja przemierzaliśmy najeżone kolcami zarośla, uzbrojeni we włócznie i mosiężne puklerze. W pewnej chwili straciliśmy się z oczu i zdałem sobie sprawę, że jestem sam na mokradłach, a z otaczających mnie chaszczy dobiega złowieszczy szelest Zawołałem: „Shenbarrusie! Czy to ty?" Nie było jednak odpowiedzi. Zawołałem ponownie; wciąż cisza. Do tego czasu byłem już pewien, że za cały ten hałas odpowiedzialny był dzik. Uniosłem wysoko włócznię i pchnąłem nią przez gęste zarośla. Chwilę później usłyszałem wrzask, jakiego nie słyszał nigdy żaden z żyjących elfów, a z kolczastych zarośli wypadł na otwartą przestrzeń Shenbarrus. Dziabnąłem go w, hmm, tył jego szaty.

Kith-Kanan roześmiał się. Sithas także wybuchnął śmiechem, po czym spytał:

— Czyli nigdy nie upolowałeś swego bagiennego dzika?

— Ależ upolowałem! — odparł Sithel. — Wrzaski Shenbarrusa wypłoszyły z krzaków potężnego odyńca, który ruszył wprost na nas. Pomimo bolesnej rany Shenbarrus uderzył jako pierwszy. Dzik rzucał się i szalał po polanie. Wówczas ja chwyciłem swą włócznię i wykończyłem bestię.

— Kto zdobył głowę? — spytał Sithas.

Shenbarrus. To on przelał pierwszą krew, więc trofeum należało się jemu — odparł ciepło Mówca.

Kith-Kanan wielokrotnie był w domu ojca Hermathyi i widział zawieszony nad kominkiem w pokoju jadalnym łeb dzika. Teraz pomyślał o starym Shenbarrusie ukłutym W „tył swej szaty" i po raz kolejny wybuchnął donośnym śmiechem.

Zanim dotarli do pogrążonej w mroku ściany drzew, niebo nad ich głowami pojaśniało delikatnym różem. Drużyna rozciągnęła swe szyki wystarczająco szeroko, by każdy z jej uczestników miał pełną swobodę ruchów, jednak na tyle blisko, aby widzieli swych towarzyszy. Ustały wszelkie czcze rozmowy.

Za plecami myśliwych wschodziło słońce, kładąc pomiędzy drzewami długie cienie. Kith-Kanan pocił się w swej bawełnianej tunice i co rusz wycierał twarz rękawem. Z przodu, po lewej stronie jechał jego ojciec. Parnigar niedaleko za mi, po prawej.

Otaczający Kith-Kanana las przywołał wspomnienie Anayi. Książę zobaczył ją ponownie, gibką i pełną życia, przemykającą pośród drzew cicho niczym duch. Pamiętał jej szorstkie zachowanie, jej łagodny spokój i to, jaka była, kiedy trzymał ją w swych ramionach. To pamiętał najlepiej.

Ulewne letnie deszcze zmyły piaszczystą leśną ziemię, pozostawiając w niej dziury i wystające korzenie. Kith-Kanan pozwolił swemu rumakowi wybierać drogę, jednak zwierzy błędnie oceniło leśne podszycie i wpadło w dziurę. Koń potknął się i odzyskał równowagę, jednak Kith-Kanan zachwiał się w siodle i runął na ziemię. Spadając, uderzył plecami w złamany pień młodego drzewa i ogłuszony leżał przez chwilę bez tchu.

Kiedy w końcu odzyskał jasność umysłu, zobaczył pochylającego się nad nim Parnigara.

— Wszystko w porządku, panie? — zapytał z troską stary sierżant.

— Tak, jestem tylko trochę oszołomiony. Co z moim koniem?

Zwierzę siało w odległości zaledwie kilku jardów, skubiąc mech. Jego prawa przednia noga uginała się boleśnie nad ziemia.

Parnigar pomógł Kith-Kananowi stanąć na nogi, w chwili gdy obok przejeżdżał ostatni z myśliwych. Jadący na samym końcu Kencathedrus zapylał, czy mężczyźni potrzebowali pomocy.

— Nie — odparł pospiesznie Kith-Kanan. — Jedź dalej. Ja zaopiekuję się moim koniem. — Niższa część nogi zwierzęcia była posiniaczona, jednak ostrożne i delikatne traktowanie mogło ocalić rumaka przed kalectwem. Parnigar zaoferował Kith-Kananowi własnego konia, tak aby książę mógł jeszcze dogonić pozostałych uczestników polowania. — Nie, sierżancie. Dziękuję. Są już zbyt daleko. Jeśli ruszę za nimi galopem, spłoszę wszelką zwierzynę w okolicy. — Po tych słowach Kith-Kanan przytknął dłoń do obolałych pleców.

— Czy mam zostać z tobą, panie? — spytał Parnigar.

— Wołałbym, abyś został. Być może będę zmuszony wracać do Sithelbec piechotą. — Ból w plecach odezwał się ponownie i książę wykrzywił twarz.

Wieść o tym, że Kith-Kanan wycofaj się z polowania, jak burza pomknęła do przodu, docierając do wszystkich uczestników wyprawy. Mówca wyraził żal, że jego młodszy syn nie weźmie udziału w łowach. Dzień byt jednak wyjątkowy i nie można było odwołać polowania.

Sithel kluczył między drzewami, wybierając swą drogę tak, aby najlepiej odpowiadała jego rumakowi W kilku miejscach Mówca zatrzymał się, badając uważnie mech i pokrywające ścieżkę błoto. Bez wątpienia był na tropie dzikiej świni.

Było gorąco, jednak elfy z radością witały taką pogodę, jako że była ona milą odmianą od panującego w Pałacu Quinari i Wieży Gwiazd wiecznego chłodu. Podczas gdy Silvanost był bez ustanku nękany orzeźwiającymi wiatrami, panujący na równinach upał sprawił, że ciało Sithela zdawało się lżejsze, bardziej gibkie, a jego umysł jaśniejszy. Delektując się uczuciem wolności, władca popędził konia.

Chwilę później z daleka rozległ się dźwięk myśliwskiego rogu. Takie rogi oznaczały obecność ludzi, a ci oznaczali obecność psów. Jak gdyby w odpowiedzi Sithel usłyszał odległe szczekanie. Elfy nigdy nie używały psów; a ludzie rzadko zapuszczali się do lasu bez nich. Sithel przypuszczał, że czynili tak, ponieważ ich wzrok i słuch były lak skąpe, że ludzie potrzebowali psów; aby wpaść na trop jakiejkolwiek zwierzyny.

Rogi i psy z pewnością przepłoszą każdego dzika w okolicy. Prawdę powiedziawszy, psy wypłoszą z kryjówki niemalże wszystko — dzika, jelenia, zające, lisy. Sithel umocował swą lancę z powrotem w strzemieniu i zaczął węszyć w powietrzu. Ludzie byli tacy niesportowi.

W zaroślach za plecami Mówcy i po jego prawej stronie dał się słyszeć nagły hałas. Sithel zawrócił konia, pochylił koniec lancy i dźgnął nim gęste krzewy. Spoza zielonych liści wybiegł, wrzeszcząc przeraźliwie, dziki wieśniak. Śmiejąc się, Mówca uspokoił tańczącego niespokojnie konia.

Kiedy zagrał róg, Sithas i dworzanin o imieniu Timonas byli wystarczająco blisko, by widzieć siebie nawzajem. Książę, podobnie jak jego ojciec, natychmiast zrozumiał, że dźwięk ten oznaczał w lesie obecność ludzi. Myśl ta wypełniła Sithasa niepokojem. Młodzieniec ściągnął wodze i obrócił konia, wyglądając innych uczestników wyprawy. Jednak jedynym którego zdołał dostrzec, był Timonas.

— Widzisz kogoś? — zawołał Sithas. Chwilę później dworzanin odkrzyknął, że na horyzoncie nie było nikogo innego.

To spotęgowało tylko obawy Sithasa. Nie umiał tego wytłumaczyć, jednak miał przeczucie czyhającego niebezpieczeństwa. W upale letniego poranka księciem Silvanostu wstrząsnęły dreszcze.

— Ojcze! — zawołał — Mówco, gdzie jesteś?

Jadący z przodu Sithel decydował się zawrocie. Każdy dzik, który wart był zachodu, już dawno opuścił te lasy, przegnany przez ludzi. Mówca zawrócił konia i z niewielkiej odległości usłyszał kolejne wołanie Sithasa.

— Och, przestań krzyczeć — mruknął poirytowany. — Już jadę.

Doganiający go Sithas przedarł się przez plątaninę winorośli i młodych wiązów. Uczucie niepokoju nie opuszczało go nawet wówczas, gdy gnał konia w kierunku Mówcy. Wówczas, kątem oka, dostrzegł zawieszony na cedrowym drzewcu błysk metalu.

Chwilę później jego oczom ukazała się tnąca powietrze strzała.

Zanim Sithas zdołał wydać a siebie krzyk, strzała trafiła Sithela w lewy bok, tuż pod żebrami. Mówca Gwiazd upuścił lancę i wciąż siedząc w siodle, runął do przodu. Spod strzały natychmiast rozlała się plama szkarłatu, która powoli spływała po nogawce Sithelowych spodni. Z lewej strony Sithasa pojawił się Timonas. — Zaopiekuj się Mówcą! — ryknął Sithas. Sam uderzył wodzami bok konia i rzucił się w gąszcz cedrowych drzew, rozdzierając zieloną zasłonę opuszczoną do ataku lancą. Wszystkim, co zauważył, była migająca, biała twarz, po czym książę opuścił drzewce lancy na głowę łucznika. Mężczyzna natychmiast runął twarzą do przodu.

Chwilę później w pobliżu pojawił się jeden z towarzyszących myśliwym królewskich strażników.

— Tutaj! Pilnuj tego człowieka! — krzyknął do niego Sithas, wracając do miejsca, gdzie Timonas podtrzymywał w siodle rannego Mówcę. — Ojcze... — zdyszanym głosem szepnął Sithas. — Ojcze...

Mówca spojrzał na niego z wypisanym na twarzy niemym szokiem. Nie mogąc wydusić z siebie nawet słowa, wyciągnął ku synowi zakrwawioną dłoń.

Z wielką ostrożnością Sithas i Timonas położyli władcę na ziemi. Dookoła nich gromadzili się pozostali uczestnicy polowania. Dworzanie sprzeczali się, czy należy wyjąć strzałę, jednak Sithas uciszył ich wszystkich, pozwalając, by Kencathedrus przyjrzał się ranie.

Spojrzenie, którym wojownik obdarzył księcia, mówiło samo za siebie. Sithas zrozumiał je natychmiast. — Ojcze — rzekł zrozpaczony — możesz mówić?

Sithel rozchylił wargi, jednak nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Jego orzechowe oczy zdawały się pełne zdziwienia. W końcu jego dłoń dotknęła twarzy syna i Mówca Gwiazd wydał z siebie ostatnie tchnienie. Bezwładna dłoń osunęła się na ziemię.

Zgromadzone elfy stały z niedowierzaniem wokół martwego władcy. Oto ten, który rządził nimi przez trzysta dwadzieścia trzy lata, leżał bez życia u ich stóp. Kencathedrus zabrał schwytanego łucznika spod czujnego oka pilnującego go żołnierza i ciągnąc go za kołnierz, przywlókł nieprzytomnego mężczyznę do miejsca, w którym spoczywało ciało Sithela.

— Panie, spójrz na to — rzekł, po czym odwrócił zwiotczałe ciało.

Łucznik był człowiekiem. Jego marchewkowe włosy były krótkie i sterczące, przez co w pełni odsłaniały osobliwie zaokrąglone uszy. Na policzkach mężczyzny widać było kilkudniowy, rudawy zarost

— Morderstwo — mruknął jeden z dworzan. — Ludzie zabili naszego Mówcę!

— Bądź cicho! — rzekł z wściekłością Sithas — Okaż szacunek zmarłym. — Następnie zwrócił się do Kencathedrusa: — Kiedy się ocknie, dowiemy się, kim naprawdę jest i dlaczego to zrobił.

— Może był to wypadek — ostrzegł Kencathedrus, bacznie przyglądając się mężczyźnie. — Jego łuk to broń myśliwska, nie wojenna.

— Obrał cel! Widziałem go! — rzekł zawzięcie Sithas — Mój ojciec siedział na grzbiecie białego konia! Któż mógłby wziąć go za zwierzynę?

Leżący na ziemi człowiek jęknął. Natychmiast otoczyli go dworzanie, którzy chwilę później brutalnie postawili go na nogi. Cudem było, że kiedy skończyli szarpać i okładać pięściami, człowiek w ogóle otworzył oczy.

— Zamordowałeś Mówcę Gwiazd! — przemówił z wściekłością Sithas. — Dlaczego?

— Nie... — jęknął człowiek.

Po tych słowach siłą zmuszono go, aby upadł na kolana.

— Widziałem cię! — obstawał przy swoim Sithas. — Jak możesz zaprzeczać? Dlaczego to zrobiłeś?

— Przysięgam, panie...

Sithas nie był w stanie myśleć ani czuć. Przenikała go tylko jedna myśl, że oto jego ukochany ojciec był martwy. — Przygotujcie go do podróży! — rozkazał obojętnie. Zabierzemy go z powrotem do fortecy i tam odpowiednio przesłuchamy.

— Tak, Mówco — odparł Timonas.

Sithas zamarł. To, co powiedział dworzanin, było prawdą. Z chwilą gdy krew jego ojca wsiąknęła w ziemię, on stał się prawowitym władcą. Wraz z ową myślą poczuł spadające na niego brzemię władzy, ciężkie niczym położony na ramionach gruby łańcuch. Musiał być silny; silny i mądry jak jego ojciec.

— Co z twym ojcem? — spytał łagodnie Kencathedrus.

— Ja go poniosę. — Sithas wsunął ramiona pod pozbawione życia ciało Mówcy i podniósł je z ziemi.

Wyszli z zagajnika — człowiek z rękami skrępowanymi na plecach, prowadzący swe konie dworzanie i niosący martwego ojca Sithas. Im dalej się posuwali, tym głośniejszy stawał się dźwięk łowieckich rogów, a szczekanie psów za plecami rosło w siłę. Zanim drużyna przeszła kolejne ćwierć mili, w zasięgu wzroku pojawił się oddział konny uzbrojonych w łuki ludzi. Gromada liczyła co najmniej trzydziestu mężczyzn, którzy otoczywszy elfów, zmusili ich do zwolnienia, a w końcu zaniechania marszu.

Chwile później jeden z ludzi ruszył w kierunku Sithasa. Głowę mężczyzny zdobiła przyłbica, która bez wątpienia musiała chronić jego twarz przed gałęziami. Człowiek podniósł osłonę i na twarzy Sithasa pojawiło się nieme zaskoczenie. Znał tę twarz. Należała do Ulvissena — człowieka, który pełnił rolę seneszala księżniczki Teralind.

— Co tu się stało? — spytał ponuro Ulvissen, przyglądając się otoczeniu.

— Mówca Gwiazd został zamordowany — odparł wyniośle Sithas. — Przez tego oto człowieka.

Ulvissen spojrzał ponad ramieniem księcia i zauważył stojącego ze skrępowanymi rękami łucznika.

— Musicie być w błędzie. Ten człowiek to mój leśniczy, Dremic — odparł stanowczym tonem. — Nie jest mordercą. Najwyraźniej był to wypadek.

— Wypadek? To niedopuszczalna odpowiedź. Teraz ja jestem Mówcą i powiadam wam, że ten zabójca zostanie osądzony zgodnie z prawem Silvanostu.

Ulvissen pochylił się w siodle.

— Nie sądzę, Wasza Wysokość. Dremic to mój człowiek. Jeśli ma zostać ukarany, dopilnuję tego osobiście — rzekł stanowczo.

— Nie — upierał się Sithas.

Towarzyszące mu elfy stanęły ciasno jeden przy drugim. Niektóre z nich wciąż trzymały w dłoniach lance, u boków innych wisiały dworskie miecze. Kencathedrus przyłożył swój miecz do gardła ludzkiego łucznika. Atmosfera była pełna napięcia.

Zanim jednak ktokolwiek zdołał wykonać pierwszy ruch, powietrze przeciął donośny gwizd. Na jego dźwięk Sithas poczuł wzbierające w nim uczucie ulgi. Oto spomiędzy drzew nadjeżdżał Kith-Kanan, prowadząc ze sobą oddział pikinierów. Siedzący na koniu książę natychmiast skierował się do miejsca, w którym stał jego bliźniak, trzymając w ramionach ciało ojca.

Twarz Kith-Kanana wykrzywił bolesny grymas.

— Przybyłem zbyt późno! — ryknął rozpaczliwie.

Zbyt późno, jeśli chodzi o jedna tragedię, ale nie zbyt późno, aby zapobiec kolejnej — odparł Sithas. Po tych słowach pospiesznie opowiedział bliźniakowi o tym, co wydarzyło się w lesie, i o tym, co dopiero miało się wydarzyć.

— Słyszałem myśliwskie rogi w Sithelbec — rzekł Kith-Kanan. — Pomyślałem, że może dojść do starcia, tak więc zebrałem Pierwszą Kompanię... Gdybym tylko został i pojechał za ojcem...

— Musimy odzyskać naszego człowieka. Wasza Wysokość — nalegał Ulvissen. Jego ludzie w milczeniu naciągali cięciwy.

Sithas potrząsnął głową. Zanim jednak zdążył cokolwiek powiedzieć, niektórzy spośród ludzi wypuścili strzały. Kith-Kanan, krzycząc, wydał krótki rozkaz i pikinierzy ruszyli do ataku. Niezdolni do ponownego załadowania broni ludzie rzucili się do ucieczki. W przeciągu kilku kolejnych sekund cała drużyna Ulvissena zniknęła między drzewami, choć dookoła wciąż słychać było tętent galopujących koni.

Kith-Kanan zatrzymał swych żołnierzy i przywołał ich do porządku. Strzała trafiła Kencathedrusa w udo, podczas gdy nieszczęsny Dremic został zabity przez swych towarzyszy, a jego martwe ciało leżało teraz pośród traw.

— Musimy szybko wracać do Silvanostu! — zdecydował Sithas. — Nie tylko po to, aby pochować ojca, ale by powiadomić lud o wojnie!

Zanim zdezorientowany Kith-Kanan zdołał zadać pytanie czy zaprotestować, z przerażeniem usłyszał, jak jego własny oddział Dzikich Biegaczy po słowach Sithasa wznosi wiwaty. Tchórzliwa ucieczka ludzi najwyraźniej wzburzyła ich krew. Niektórzy spośród żołnierzy gotowi byli ścigać wroga jeszcze jednak Kith-Kanan przypomniał im, te wciąż mieli obowiązki wobec nieżyjącego Mówcy i czekających w forcie towarzyszy.

Wyszli z lasów, formując pełen powagi pochód, z ciałami poległych na koniach. Zabity człowiek — Dremic — został dokładnie tam, gdzie pozbawiono go życia. W Sithelbec powitał ich milczący, zaszokowany garnizon. Sithel nie żył. Teraz Mówcą był Sithas. W myślach wszyscy zadawali sobie pytanie, czy wraz z odejściem wielkiego, prastarego wodza odeszła także nadzieja na pokój.

Na wypadek ataku Kith-Kanan rozstawił swych wojowników na pozycjach obronnych. Przez całą noc trzymano warty, jednak panujący mrok przyniósł ze sobą spokój. Po północy, kiedy wszystkie zaplanowane na dzień zajęcia zostały zakończone, Kith-Kanan udał się do niedokończonej wieży, gdzie przy ciele zamordowanego ojca klęczał Sithas.

— Dzicy Biegacze są przygotowani na wypadek ataku — rzekł łagodnym głosem.

— Dziękuję — odparł Sithas, nie podnosząc głowy.

Kith-Kanan spojrzał w dół na nieruchoma twarz swego ojca.

— Czy cierpiał?

— Nie.

— Czy cokolwiek powiedział?

— Nie mógł mówić.

Zaciskając dłonie w pięść, Kith-Kanan zapłakał.

— To moja wina! Jego bezpieczeństwo było moim obowiązkiem! To ja nakłoniłem go do przyjazdu tutaj! JA zachęciłem, aby wybrał się na polowanie!

— I nie było cię przy nim, kiedy wpadł w zasadzkę — odparł ze spokojem Sithas.

Na dźwięk tych słów w Kith-Kananie wezbrała się złość. Młodzieniec pochwycił bliźniaka za tył szaty i szarpnięciem postawił go na nogi.

— Ty byłeś przy nim i co dobrego z tego wymknęło? Sithas pochwycił pięści Kith-Kanana i wyszarpnął i nich materiał. Chwilę później rzekł wyraźnym, pełnym wściekłości głosem:

— To ja jestem Mówcą. Ja. Ja jestem przywódcą elfiego narodu i to mi teraz służysz, bracie. Nie możesz dłużej uciekać do lasu. Nie nękaj mnie też prawami Kagonesti czy innej półludzkiej hołoty.

Kith-Kanan oddychał długo i powoli Patrząc we wzburzone oczy Sithasa, pomyślał, te bliźniak, którego kochał, był zaślepiony nienawiścią i smutkiem. Chwilę później odparł tym samym, wyraźnym tonem:

— Jesteś mym Mówcą. Jesteś mym panem lennym i będę ci posłuszny nawet do śmierci. — Były to słowa prastarego hołdu lennego. Kiedy osiągnęli dojrzałość, słowo po słowie, obaj bracia złożyli go swemu ojcu. Teraz Kith-Kanan złożył go swemu bratu, starszemu zaledwie o trzy minuty.

28

Obarczony rozkazem

Ciało Sithela przewieziono pospiesznie do stolicy. Sithas czuł, że godność była tu mniej istotna od pośpiechu, dlatego chciał jak najprędzej powiadomić naród o straszliwych wieściach. Ergothianie mogli zaatakować w każdej chwili, a naród elfów w żaden sposób nie był przygotowany do wojny.

Tragiczna wiadomość wyprzedzała nadejście karawany i zanim jeszcze ciało Sithela przewieziono barką przez wody Thon-Thalasu, całe miasto pogrążone było w żałobie. Na rzece było tak wiele łodzi, że można ją było przejść pieszo. Wszystkie elfy — od najpokorniejszego rybaka do najbardziej wpływowego kapłana — przyszły po raz ostatni spojrzeć na swego umiłowanego Mówcę. Tysiące mieszkańców z gołymi w wyrazie szacunku głowami oblegało prowadzące do Wieży Gwiazd ulice. Przy wieży czekała na kondukt żałobny lady Nirakina. Elfka była do tego stopnia pogrążona w rozpaczy, że potrzeba było lektyki, aby przenieść ją z pałacu do wieży. Poddani nie wiwatowali ani nie wznosili radosnych okrzyków, kiedy Mówca Sithas przemierzał ulice Silvanostu, prowadząc kondukt pogrzebowy. Ciało jego ojca stało wysławione na widok publiczny w Świątyni E’li, gdzie tysiące elfów po raz ostatni żegnało swego władcę. Następnie, po niezwykle skromnych uroczystościach, ciało Sithela zostało złożone obok ciała jego ojca we wspaniałym mauzoleum znanym jako Kryształowy Grobowiec, a Następnego dnia Sithas wystosował ultimatum do imperatora Ergothu.

Uważamy śmierć naszego ojca Sithela za nic innego jak tylko zamierzone morderstwo — napisał Sithas — Naród elfów domaga się kary za śmierć Mówcy. Jeśli Wasza Cesarska Mość pragnie uniknąć wojny, przyjmiemy rekompensatą w wysokości miliona złotych monet. Ponadto żądamy wydalenia wszystkich poddanych Ergothu z naszych zachodnich prowincji, a także oddania w nasze ręce wszystkich ludzi obecnych przy morderstwie mego ojca łącznie z Ulvissenem.

Kith-Kanan musiał opóźnić swój wyjazd z Sithelbec. Przybył do Silvanostu dwa dni po pogrzebie ojca, rozsierdzony tym, że Sithas tak bardzo pospieszył się z pochówkiem i ultimatum wobec imperatora Ergothu.

— Dlaczego nie zaczekałeś? — skarżył się w Wieży Gwiazd. — Powinienem tu być, aby uczestniczyć w uroczystościach pogrzebowych! — Kith-Kanan powrócił właśnie z długiego spotkania z matką, której smutek ciążył mu równie mocno jak jego własny.

— Nie mamy czasu na niepotrzebne ceremonie — odparł Sithas. — Istnieje niebezpieczeństwo wojny i musimy działać. Nakazałem, aby w każdej świątyni przez trzydzieści kolejnych nocy wznoszono modły i składano ofiary za naszego ojca; teraz jednak muszę zgromadzić siły.

— Czy ludzie zaatakują? — spytała z niepokojem stojąca u boku Sithasa Hermathya.

— Nie wiem — odparł ponuro Mówca. — Jest ich dziesięciokrotnie więcej niż nas.

Kith-Kanan spojrzał na nich oboje. Tak nienaturalne było widzieć ich w miejscu, gdzie jakże często zasiadali Sithel i Nirakina. Hermathya wyglądała pięknie; idealnie uczesana i odziana w szatę barwy złota, srebra i bieli. Była jednak taka zimna. Podczas gdy Nirakina budziła szacunek i miłość swym uśmiechem i prostym skinieniem głowy, wszystkim, na co stać było Hermathyę, był jej posągowy wygląd. Jak zwykle nie spojrzała nawet na Kith-Kanana.

Siedzący na szmaragdowym tronie Sithas wyglądał na spiętego i zmęczonego. Starał się podejmować szybkie i stanowcze decyzje, czując, że takie właśnie zachowanie przystoi monarsze w czasach niepokoju. Brzemię to było jednak widoczne zarówno na jego twarzy, jak i w jego postawie. W tej chwili Sithas wyglądał na dużo starszego od swego bliźniaka.

Z wyjątkiem ich trojga wieża była zupełnie pusta. Cały ranek Sithas spotykał się z kapłanami, szlachtą i mistrzami gildii, mówiąc im, czego oczekiwał od nich w przypadku wojny. Padały pełne patriotyzmu słowa, szczególnie z ust kapłanów, jednak ogólna atmosfera audiencji była niezwykle przygnębiająca. Teraz u boku Sithasa pozostał jedynie Kith-Kanan. To dla niego Mówca miał specjalne rozkazy.

— Chcę, abyś stworzył z Dzikich Biegaczy osobną armię — rozkazał.

— W jakim celu? — spytał Kith-Kanan.

— Powstrzymania armii Ergothu, jeśli będzie przekraczała granicę w lesie.

Kith-Kanan pomasował dłonią czoło.

— Wiesz, Sith, że cała straż liczy sobie zaledwie dwadzieścia tysięcy żołnierzy: większość z nich to uzbrojeni w piki robotnicy.

— Wiem, jednak nikt inny nie powstrzyma ludzi pomiędzy ich granicami a brzegami Thon-Thalasu. Potrzebujemy czasu, Kith; czasu dla Kencathedrusa, aby zgromadził armię, która będzie broniła Silvanostu.

— Dlaczego więc, w imię Astarina, tak spieszno ci do rozpętania wojny z Ergothem? Imperator ma pod bronią dwieście tysięcy ludzi! Sam to powiedziałeś!

Sithas zacisnął dłonie na podłokietnikach tronu i pochylił się do przodu.

— Co innego mogę zrobić? Wybaczyć ludziom zamordowanie naszego ojca? Wiesz, że to było morderstwo. Zastawili na niego pułapkę i zabili go! Czy to jedynie zbieg okoliczności, że w pobliżu był Ulvissen i że jeden z jego rzekomych leśniczych dopuścił się zbrodni?

— Jest to podejrzane — przyznał Kith-Kanan z mniejszym niż dotychczas uniesieniem. Chwilę później nałożył hełm, wkładając w sprzączkę skórzany pasek. — Zrobię, co w mojej mocy, Sith — rzekł w końcu — jednak mogą znaleźć się i tacy, którzy nic będą chcieli walczyć i umierać dla Silvanesti.

— Każdy, kto odrzuci wezwanie Mówcy, będzie traktowany jak zdrajca — wtrąciła Hermathya.

— Tu w mieście łatwo jest o takie różnice, jednak na równinach i w lasach sąsiedzi znaczą dużo więcej niż dalecy władcy — ostentacyjnie stwierdził Kith-Kanan.

— Czy chcesz przez to powiedzieć, że Kagonesti nie będą dla nas walczyli? — spytał ze złością Sithas.

— Niektórzy będą. Niektórzy być może nie.

Sithas odchylił się do tyłu i głęboko westchnął. — Rozumiem. Rób, co możesz, Kith. Wracaj do Sithelbec tak szybko, jak możesz. — Po tych słowach zawahał się. — Wiem, że zrobisz, co tylko będzie w twojej mocy.

Bliźniacy wymienili krótkie spojrzenie.

— Wezmę Arcuballisa — rzekł Kith-Kanan, pośpiesznie opuszczając salę.

Kiedy książę wyszedł z wieży, Hermathya wybuchła niekontrolowanym gniewem.

— Dlaczego pozwalasz mu na takie spoufalanie? To ty jesteś Mówcą. Powinien kłaniać się i nazywać cię Jego Wysokością.

Sithas odwrócił się do żony. Jego twarz była beznamiętna i niewzruszona.

— Nie mam wątpliwości co do lojalności Kith-Kanana — odparł z trudem. — W przeciwieństwie do twojej, pomimo poprawności twych słów i pustych pochlebstw.

— Co masz na myśl? — odparła chłodno.

— Wiem, że wynajęłaś kagonestyjskich oprychów, aby zamordowali Kith-Kanana, ponieważ nie chciał zhańbić mnie, stajać się twym kochankiem. Wiem wszystko, pani.

Zwykłe blada twarz Hermathyi stała się biała niczym wosk.

— To nieprawda — rzekła drżącym głosem. — To podłe kłamstwo, które usłyszałeś od Kith-Kanana, tak?

— Nie, pani. Kith nie wie, że wynajęłaś elfów, którzy zamordowali jego przyjaciela. Kiedy najęłaś pewnego, odzianego w szare szaty czarodzieja, aby skontaktował się z bandą zabójców, nie wiedziałaś, że ten sam czarodziej pracuje również dla mnie. Dla złota zrobi wszystko, łącznie z poinformowaniem mnie o twojej zdradzie.

Ciałem Hermathyi wstrząsnęły dreszcze. Elfka niepewnie podniosła się z tronu i cofając się, odeszła od Sithasa. Srebrnozłoty rąbek ciężkiej szaty wlókł się za nią po marmurowej posadzce.

— Co zrobisz? — wydyszała.

Sithas przyglądał się jej przez długą minutę. — Tobie? Nic. Nie jest to odpowiedni czas dla Mówcy, aby posyłał swą żonę do więzienia. Na szczęście dla twojego życia, twój spisek zawiódł, tak więc pozwolę zachować ci wolność. Jednak ostrzegam cię, Hermathyo... — Mówiąc to wstał i dumnie wyprostowany stanął przed żoną. — Jeśli choć raz źle spojrzysz na mego brata kiedykolwiek jeszcze skontaktujesz się z Vedvedsicą, odizoluję cię od świata w miejscu, gdzie już nigdy więcej nie zobaczysz słońca.

Po tych słowach Sithas odwrócił się i zdecydowany krokiem opuścił wieżę. Hermathya stała jeszcze , chwilę, kołysząc się w przód i w tył. Następnie runęła na środek podniesienia i rozpłakała się. Zdobiące jej szatę srebro i złoto lśniło w sączącym się przez wąskie okna świetle.

Skrzydła gryfa uderzały szybko, podczas gdy Kith-Kanan i Arcuballis lecieli na zachód. Ciężar zbroi i broni ściągał Arcuballisa w dół, jednak potężne stworzenie na moment nie zwolniło lotu. Kiedy przelatywali nad lasami południa, Kith-Kanan mimowolnie spojrzał w dół i pogrążył się w rozmyślaniach. Czy gdyby nic zmieniła się, on wciąż żyłby gdzieś tam, prowadząc wolne życie dzikiego elfa? Czy Mackeli wciąż by żył? Wszystkie te myśli nie dawały mu teraz spokój Najszczęśliwszym okresem w jego życiu były dni, które spędził z Anayą i Mackelim, przemierzając lasy i to, czego wymagała chwila. Żadnych obowiązków. Życie było wówczas niekończącą się, radosną wiosną.

Myśli te zniknęły jednak tak szybko, jak się pojawiły. Nie zawsze może być wiosna i nie zawsze można być młodym i beztroskim. Koniec końców, Kith-Kanan nie był zwykłym elfem, ale księciem, w którego żyłach płynęła królewska krew. W jego życiu wiele było przyjemności, a tak niewiele od niego wymagano. Teraz nadszedł czas, aby zasłużył na to, co tak bardzo miłował. Kith-Kanan skupił wzrok na dalekim, błękitnym horyzoncie, gotując się do wojny.

Content

Paul B. Thompson
Tonya C. Cook
Pierworodny

Prolog Rok Delfina (2308 PC – Przed Kataklizmem)

1 Wiosna — Rok Jastrzębia (2216)

2 Później tej samej nocy

3 Nazajutrz

4 Trzy dni później

5 Pięć tygodni później

6 Tego samego dnia w lesie

7 Środek lata, rok Jastrzębia

8 Późną wiosną w lesie

9 Późne lato

10 Czwarty dzień w drodze

11 Wczesna jesień, rok Jastrzębia

12 Idylla końca lata

13 Dzień Szaleństwa

14 Kiedy Mówca ucztował

15 Dzień Trzech Księżyców, rok Jastrzębia

16 Gdy szalała burza

17 Zakwaterowany z dżentelmenem

18 W lesie, rok Barana (2215 PC)

19 Sithas powraca

20 Dzień Przemiany

21 Silvanost, rok Barana

22 Wiosna, rok Barana

23 Noc Pojednania

24 Następnego dnia

25 Przed kolejnym świtem

26 Wczesne lato, rok Barana

27 Środek lata, rok Barana

28 Obarczony rozkazem