Рэй Брэдбэры

НIЧОГА НОВАГА, АЛЬБО ШТО ЗАБIЛА САБАКУ?

Гэта быў дзень бойняў, катаклiзмаў, тарнада, землятрусаў, зацьменьняў, масавых забойстваў, вывяржэньняў вульканаў, разнастайных загубаў, у пiк якiх сонца глытала зямлю i зьнiкалi зоркi.

Калi падаць гэта ўсё проста — найпаважаны чалец сям'i Бэнтлiяў узяў дый памёр.

Дог было ягонае iмя, i быў ён догам.

У нядзелю Бэнтлii прачнулiся позна i на кухнi знайшлi распластанага на падлозе Дога. Галава ягоная была павернутая да Мэкi, лапы акуратна складзеныя, хвасток не вiхляўся, а быў нерухомы ўпершыню за дваццаць гадоў.

Дваццаць гадоў! Божа мой, думаў кожны, цi магло насамрэч гэта быць так доўга? I цяпер, без усялякага дазволу, Дог быў халодны — ён пакiнуў сьвет.

Сузан, малодшая дачка, пабудзiла ўсiх рэзкiм крыкам:

— Нешта ня тое з Догам. Хутчэй!

Не парупiўшыся надзець халата, у нiжняй бялiзьне, Роджэр Бэнтлi кiнуўся паглядзець на нерухомага зьвера, якi ляжаў на кухнi. Усьлед за мужам пайшла Рут, а за ёю — iхны дванаццацiгадовы сын Скiп. Роднi й Сал, якiя жылi ўжо сваiмi сем'ямi, павiнны былi прыбыць пазьней. I кожны па чарзе мусiў сказаць адно й тое ж: «Не! Дог — назаўсёды».

Дог нiчога не казаў, ляжаў, як Другая сусьветная вайна, кагадзе завершаная, ляжаў, як спусташэньне.

Сьлёзы залiвалi шчочкi Сузан, пасьля, салiдарныя iз сьлязьмi гаспадара, сьлёзы намачылi шчокi Рут Бэнтлi, i, нарэшце, калi ўсе патанулi, сьлёзы зьявiлiся ў Скiпа.

Яны iнстынктыўна рабiлi кругi вакол Дога, станавiлiся на каленкi на падлогу, каб дакрануцца да яго, быццам гэта магло яго ажывiць — а раптам сабака сядзе, усьмiхнецца, забрэша цi папросiцца за дзьверы. Iхныя дотыкi нiчога не зьмянiлi, хiба што павялiчылi аб'ём сьлёзаў.

Урэшце сямейнiкi паднялiся, моцна абнялi адно аднаго i, агаломшаныя, прынялiся за сьняданак, у часе якога прыбiтая Рут Бэнтлi сказала: «Мы ня можам проста пакiнуць яго тут».

Роджэр Бэнтлi акуратна падняў сабаку й перанес яго ў дварок — у цянёк каля сажалкi.

— Што робiм далей?

— Я ня ведаю, — сказаў Роджэр Бэнтлi. — Гэта першая сьмерць у сям'i за ўвесь час.

Ён спынiўся i, цяжка дыхаючы, паматляў галавой:

— Я маю на ўвазе…

— Ты меў на ўвазе дакладна тое, што сказаў, - выцiснула Рут Бэнтлi. — Калi Дог — не сям'я, значыць, ён — нiшто. Божа мой, я люблю яго.

Выбухнулi новыя сьлёзы, i ў гэты момант Роджэр Бэнтлi ўзяў коўдру, каб накрыць Дога, аднак Сузан спынiла яго.

— Не, не. Я хачу бачыць яго. У мяне ня будзе магчымасьцi бачыць яго зноў. Ён такi прыгожы. Ён такi — стары.

Яны перанесьлi свае сьняданкi ў дварок, чамусь адчуваючы, што ня могуць ня бачыць сабакi пад час яды.

Роджэр Бэнтлi патэлефанаваў старэйшым жанатым дзецям. Калi яны прыехалi найперш Роднi, якому дваццаць адзiн, а пасьля старэйшая дачка Сал, ёй дваццаць чатыры, — усiх ахапiла новая хваля роспачы. Яны цiха сядзелi й глядзелi на адбiтак Дога ў люстэрку.

— Якiя вашыя пляны? — нарэшце папытаўся Роднi.

— Я разумею, гэта дурнота, — сказаў Роджэр Бэнтлi пасьля паўзы. — Але ён усяго толькi сабака…

— Толькi!? — Адразу ж зарыдалi ўсе.

Роджэр змушаны быў адступiцца.

— Паглядзеце, ён варты Тадж Махала. I ён атрымае Могiлкi Хатнiх Улюбёнцаў у Бэрбанку.

— Могiлкi Ўлюбёнцаў, - сказаў Роднi, — што за глупства!

— Што ж тут неразумнага? — Твар Скiпа пачырванеў, а вусны задрыжэлi: Дог, ну, Дог быў пэрлiнай… надзвычай каштоўнай.

— Та-а-к, — дадала Сузан.

— Добра, даруйце мне. — Роджэр Бэнтлi павярнуўся, каб абвесьцi позiркам сажалку, кустоўе й неба. — Я думаю, што можна выклiкаць трупяроў.

— Трупяроў? — ускрыкнула Рут Бэнтлi.

— Трупы? — сказала Сузан. — Дог ня ёсьць трупам.

— Што ж ён тады? — спытаўся Скiп.

Усе ўтаропiлiся ў сабаку.

— Ён, — выпалiла ўраз Сузан, — ён… ён — мая любоў.

Перад тым, як плач мусiў распачацца зноўку, Роджэр Бэнтлi ўзяў слухаўку, патэлефанаваў на Могiлкi Ўлюбёнцаў.

— Дзьвесьце даляраў, - аб'явiў ён прысутным. — Някепска.

— Для Дога? — сказаў Скiп. — Мала!

— Вы сур'ёзна гэта ўсё? — спыталася Рут Бэнтлi.

— Але, — сказаў Роджэр. — Я сьмяяўся з падобных месцаў усё сваё жыцьцё. Аднак цяпер…

Ён на момант вытрымаў паўзу:

— Яны прыйдуць i забяруць Дога апоўднi. Цырымонiя заўтра.

— Цырымонiя! — фыркнуў Роднi i, размахваючы рукамi, скiраваўся да сажалкi. — Вы ня змусiце мяне прысутнiчаць!

Сямейства пагрозьлiва зiрнула на яго. Урэшце Роднi павярнуўся й дазволiў сваiм плячам распружыцца.

— А бадай мяне лiха, я буду!

— Дог бы нiколi табе не дараваў, калi б цябе не было, — уздыхнула Сузан i выцерла нос.

Роджэр Бэнтлi паўглядаўся ў сабаку, пасьля ў сямейнiкаў i неба, заплюшчыў вочы i выразна прашаптаў:

— Божа мой! Цi разумееце вы, што гэта сама першае жахлiвае здарэньне ў нашай сям'i? Цi ж былi мы калi хворыя, цi хадзiлi ў шпiталь? Траплялi ў аўтамабiльныя катастрофы?

Ён чакаў.

— Не, — сказалi ўсе.

— Гары яно гарам, — выдаў Скiп.

— Нi халеры вы ня бачыце — нi здарэньняў, нi хваробаў, нi шпiталёў!

— Можа, — насьмелiлася Сузан i змушаная была спынiцца ды чакаць, бо ейны голас зламаўся. — Можа, Дог i памёр, толькi каб дамамагчы нам зразумець, якiя шчасьлiвыя мы людзi.

— Шчасьлiвыя?! — Роджэр Бэнтлi расплюшчыў вочы i павярнуўся. — Так! Ты ведаеш, што мы…

— Генэрацыя навуковай фантастыкi, — прапанаваў Роднi, неахайна запальваючы цыгарэту.

— Што?

— Ты захапляесься гэтым. Пад час тваiх школьных лекцыяў цi пад час абеду. Кансэрвавыя нажы? Навуковая фантастыка. Аўтамабiлi. Радыё, тэлевiзiя, кiно. Усё! Навуковая фантастыка!

— Так, каб на мяне трасца, так ёсьць! — плакаў Роджэр Бэнтлi — Ня так даўна не было аўтамабiляў, кансэрвавых нажоў, тэлевiзii. Нехта павiнен быў прыдумаць iх. Пачатак лекцыi. Нехта павiнен быў пабудаваць гэта ўсё. Сярэдзiна лекцыi. Мроi навуковай фанстатыкi сталi навуковым фактам. Лекцыя скончаная!

— Сумняюся! — сказаў Роднi.

Роджэр Бэнтлi мог толькi нахiнуцца пад цяжарам сынавай iронii, каб пагладзiць дарагога мёртвага зьвера.

— Выбачаюся. Дог пакусваў мяне. Не магу справiцца з сабой. Тысячы гадоў мы толькi й робiм, што памiраем. Цяпер час мiнуўся. Падсумаваньне: навуковая фантастыка.

— Хлусьня. — Сьмяяўся Роднi. — Спынi гэтае вярзеньне, татуся.

— Вярзеньне? — Роджэр дакрануўся да сабакавай пысы. — Дакладна. А што наконт Лiстэра, Пасто, Салка? Яны ненавiдзелi сьмерць. Рабiлi ўсё, каб зьвесьцi яе. Уся навуковая фантастыка толькi вакол гэтага й была. Ненавiдзець рэчы, якiмi яны ёсьць, прагнуць зрабiць рэчы iншымi. Вярзеньне?!

— Старая гiсторыя, тата.

— Старая? — Роджэр Бэнтлi затрымаў сына жахлiвым паглядам. — Божа. Я нарадзiўся ў 1920 годзе, i, калi ў той час ты хацеў наведаць сваю сям'ю ў нядзелю, ты…

— Iшоў на могiлкi? — сказаў Роднi.

— Дакладна. Мой брат i мая сястра памерлi, калi мне было сем гадоў. Палова сям'i сышла! Скажэце мне, дарагiя дзецi, як шмат вашых сяброў памерла, пакуль вы гадавалiся? У пачатковай школе? У вышэйшай?

Ён залучыў сям'ю ў свой пiльны пагляд i чакаў.

— Нiхто, — нарэшце вымавiў Роднi.

— Нiхто! Вы чуеце гэта? Нiхто! Бог мой. Шасьцёра маiх найлепшых сяброў памерлi, калi мне было дзесяць. Чакайце! Я толькi што згадаў!

Роджэр Бэнтлi паляцеў шукаць нешта ў сьпiжарнi й дастаў на сьвет стары запiс 78-гадовае даўнiны, зьдзiмаючы зь яго пыл. Ён углядаўся ў надпiс.

— Нiчога новага, альбо Што забiла сабаку?

Усе падышлi паглядзець на старую плiтку.

— Слухай, колькi гэтаму гадоў?

— Я пушчаў гэта сто разоў, калi быў дваццацiгадовым юнаком, — сказаў Роджэр.

— Нiчога новага, альбо Што забiла сабаку? — Сал паглядзела бацьку ў твар.

— Гэта будзе гучаць на пахаваньнi Дога, — сказаў ён.

— Ты гэта несур'ёзна? — паспадзявалася Рут Бэнтлi.

Зазьвiнеў званок у дзьвярох.

— Вiдаць, гэта людзi з Могiлак Хатнiх Улюбёнцаў прыйшлi забраць Дога?

— Не! — загаласiла Сузан. — Ня так хутка!

Несьвядома сям'я сфармавала сьцяну памiж сабакам i гукам званка, што клiкаў на той сьвет.

Пасьля яны плакалi. Яшчэ раз.

Дзiўным i цудоўным здарэньнем на хаўтурах стала тое, як шмат прыйшло людзей.

— Я ня ведала, што Дог меў так шмат сяброў, - гучна залiвалася Сузан.

— Ён валацужыў па ўсiм горадзе, — сказаў Роднi.

— Гавары прыязна пра памерлага.

— Добра, але ж так было, халера. Iнакш, чаму Бiл Джонсан тут, i Герт Скал, i Джым, якi жыве праз дарогу?

— Дог, — сказаў Роджэр Бэнтлi, — я так хачу, каб ты мог бачыць усё гэта!

— Ён жыве. — Вочы Сузан перапаўнялiся сьлязьмi. — Ён паўсюль.

— Добрая дарослая Сузан, — шаптаў Роднi, — якая плача над тэлефоннымi даведнiкамi…

— Заткнiся! — крычэла Сузан.

— Цiшэй. Абое.

I Роджэр Бэнтлi скрануўся, вочы долу, наперадзе маленькай труны, у якой ляжаў Дог. Галава на лапах, у скрынi не задарагой i не затаннай, акурат.

Роджэр Бэнтлi апусьцiў сталёвую голку на чорную кружэлку, устаўленую ў размаляваны ў луску партатыўны фанограф. Голка скрыпнула й засычэла. Усе ўдзельнiкi нахiнулiся наперад.

— Нiякiх пахавальных сьпiчаў, - сказаў хутка Роджэр. — Толькi гэта…

Як i дзень назад, голас расказваў гiсторыю пра чалавека, якi вярнуўся з вакацыяў, каб спытацца ў сябра пра здарэньнi ў часе ягонай адсутнасьцi.

Выглядала на тое, што нiчога асаблiвага не здарылася.

А, толькi адна рэч. Усiм было цiкава, што забiла сабаку.

Сабаку? — спытаўся адпускнiк. — Мой сабака памёр?

Так, i, магчыма, гэта была гарэлая канiна.

Гарэлая канiна? — плакаў чалавек.

Так, сказаў ягоны iнфармант, калi гарэла стайня, стайню ахапiла вогнiшча, сабака паеў абпаленай канiны i здох.

Стайня? — плакаў уладальнiк сабакi. — Як туды патрапiў агонь?

Iскры ад дому разьляцелiся паўсюль, агонь перакiнуўся на стайню, конi згарэлi, сабака паеў канiны й здох.

Iскры ад дому? — крычэў адпускнiк. — Як?

У доме загарэлiся фiранкi.

Фiранкi? Загарэлiся?

Ад сьвечак, што былi ля труны.

Труны?

Пахавальнай труны вашай цёцi, фiранкi загарэлiся ад сьвечак, запалаў дом, iскры перакiнулiся паўсюль, згарэла стайня, сабака паеў гарэлай канiны…

Вынiк: нiчога новага, альбо што забiла сабаку!

Кружэлка дашыпела й спынiлася.

У цiшынi здарыўся быў маленькi бясшумны рагаток, нягледзячы нат на тое, што гiсторыя была пра памерлых людзей ды сабак.

— Цяпер, цi атрымалi вы ўрок цяпер? — сказаў Роднi.

— Не, павучэньне.

Роджэр Бэнтлi паклаў свае рукi на катэдру:

— Ня ведаю, мы тут для Дога цi для самiх сябе. Я думаю, усё разам. Мы людзi, у якiх нiчога-нiколi-не здаралася. Сёньня ўпершыню. Гэта ня значыць, што я хачу раптоўнай загубы цi хваробы. Баранi Бог. Сьмерць, прыходзь павольна, калi ласка.

Ён круцiў кружэлку ў сваiх рукох i стараўся чытаць словы.

— Нiчога новага. Апроч таго, што цётчыны пахавальныя сьвечкi запальваюць фiранкi, iскры разьлятаюцца, сабака памiрае. У нашых жыцьцях з дакладнасьцю наадварот. Нiчога новага гадамi. Добрыя жыцьцi, здаровыя сэрцы, удала праведзены час. У чым рэч?

Роджэр Бэнтлi кiнуў пагляд на Роднi, бо той зiрнуў на гадзiньнiк.

— Калi-небудзь мы павiнны памерцi, таксама, — Роджэр Бэнтлi сьпяшаўся, цяжка паверыць. Мы разбэшчаныя. Але Сузан мела рацыю. Дог памёр, каб сказаць нам гэта, асьцярожна, i мы павiнны верыць. I ў той жа самы час сьвяткаваць. Што?

Той факт, што мы былi пачаткам фантастычнай, ашаламляльнай гiсторыi выжываньня. Мiнаюць стагодзьдзi, i будзе толькi лепш. Вы можаце запярэчыць, што наступная вайна забярэ нас усiх. Магчыма.

Магу сказаць толькi, што я думаю: вы пастарэеце, будзеце вельмi старымi людзьмi. Празь дзевяноста гадоў бальшыня людзей будзе мець вылекаваныя сэрцы, дасьледаваную анкалёгiю й больш працяглае жыцьцё. Шмат маркотаў зьнiкне iзь сьвету, дзякуй Богу. Гэта будзе лёгка зрабiць? Не. Цi здолеем мы? Так. Не ва ўсiх краiнах адразу. Але, урэшце, у бальшынi.

Як я сказаў учора, пяцьдзясят гадоў назад, калi ты хацеў наведаць сваiх цётак, дзядзькоў, бабулек i дзядулек, братоў ды сёстраў, ты йшоў на могiлкi. Была адна тэма — сьмерць. Пара завяршаць, Роднi?

Роднi засьведчыў, што ёсьць яшчэ хвiлiна.

Роджэр Бэнтлi скарыстаў яе:

— Зразумела, усё шчэ памiраюць дзеткi. Але ж не мiльёны. Старыя? Уладзiць iх у Сонечным Горадзе замест мармуровага Садавiнавага саду.

Бацька акiнуў вокам сваю сям'ю ў храме, сям'ю з запаленымi вачыма.

— Божа, паглядзеце на сябе! Цяпер азiрнецеся. Тысячагодзьдзi поўнага страху, абсалютнай трывогi. Як бацькам было заставацца ва ўласным розуме, выхоўваючы дзяцей, палова зь якiх памерла, халера мяне бяры. Нягледзячы на разьбiтыя сэрцы, яны жылi. У той час, як мiльёны памiралi ад грыпу цi чумы.

Мы жывем у iншым часе, дзе ўсё для нас спакойна. Але наўкола нас катастрофа: мы не заўважаем яе, бо мы перад ёй абароненыя.

Зараз я змоўкну, толькi адно слова Догу. Таму што мы любiлi яго, мы зрабiлi гэтую амаль дурную штуку, гэтую службу, але нам анi не шкада, што мы купiлi яму дзялянку зямлi на могiлках, i нам ня сорамна за тое, што мы казалi. Магчыма, мы нiколi ня прыйдзем адведаць яго, хто ведае? Аднак ён мае сваё месца. Сабака, стары хлопчык, дабраслаўляю цябе. Цяпер, усе, падзьмеце яму ў носiк.

Кожны падзьмуў у носiк мёртвага сабакi.

— Тата, — сказаў Роднi раптам, — цi можна нам паслухаць запiс яшчэ раз?

— Але, — адрэагаваў Роджэр Бэнтлi, — гэта якраз тое, што я хацеў прапанаваць.

Ён апусьцiў голку на кружэлку. Тая заграла.

Недзе тады, калi iскры з дому разьляцелiся, каб спалiць стайню, ахапiць агнём канiну i забiць сабаку, пачуўся гук пры ўваходзе.

Усе павярнулiся.

Незнаёмы чалавек стаяў у дзьвярох, трымаючы маленькi плецены кошык, зь якога вырываўся добра знаёмы лёгкi брэх сабакi.

Нават калi полымя ад сьвечак вакол труны кранулася фiранак, i апошнiя iскры панёс вецер…

Уся сям'я, патопленая ў сонечным сьвятле, сабралася вакол незнаёмца з плеценым кошыкам, чакаючы Бацькi, каб той падышоў i адкiнуў покрыва так, каб усе яны маглi апусьцiць туды свае рукi.

Гэты момант, як пазьней сказала Сузан, быў падобны да яшчэ аднаго чытаньня тэлефоннага даведнiка.

Content

Рэй Брэдбэры
НIЧОГА НОВАГА, АЛЬБО ШТО ЗАБIЛА САБАКУ?