Стахвюк Віктар

Багровы цень

Багровы цень

Віктар Стахвюк

Аўтар дзякуе сябрам за пераўвасабленне вершаўна літаратурную мову

* * *

калі надыдзе чорны дзень

павер

ён не апошні

не пужайся

узляцець

на ведзьмiнай

мятле

у багровы замак

што на сабатавай гары

каб упэўніцца

як за неронавым сталом

сытым пладамі твайго поту

варожаць аб тваім жыцці

ад імяні твайго

каб ты пакорным быў

каб ніколі

з рук тваіх

не ўваскросла

сонца

волі

* * *

жыву

з укрыжаванай надзеяй

з якой абсыпаюцца

бязглузда наклееныя мроі

калі

мутнее іх фіялкавы колер

які

ўжо

непатрэбны

адвечнай

раніцы

што адчыняе дзверы

у шэрае

неба

дня

іду

спатыкаючыся аб яго крохі

за хлебам надзённым

ён вырастае за араратавай гарой

* * *

радзімы раніцай

распятай йосіпам пілатам

я абмываю хрупкі сон дзяцей

каб не прысніўся ім ягоны цень

і жар хатыні

жар гарэўшых хатаў

адкуль

астыўшую слязу

расплаўленай

падковы

я забяру на страшны суд

там ветрам слоў расчэсану расу

рассыплю я на роднай мове

пра Беларусь

абдзёртую з вякоў у спальні з тронам

на чарнобыля крыжы распяту

з душой замучанай у курапатах

харонену трохмоўным звонам

каб уваскрэсла

светлым

раннем

з чараю мінулага ў далонях

і грогкатам капыт

святой

пагоні

абвесціла сваё вяртанне

* * *

прачнулася гоманам

у бярозавай прасторы

цемраю

спалоханае

рэха

узляцела на крыллях зязюлі

у вусны першага слова

абмыла снегам вішнёвага саду

загадзя паморшчаны твар

чалавек

занава

стаў

расці

выпрамляць

у дугу згорбленыя плечы

каб толькі не азірнуцца

вышугнуць

з венаў жывёлахатнюю пакорнасць

а то ізноў аслепне рэха

пакоціцца

у чорны

замак

цішыні

каб блукаючы там

вышываць узор жыцця

абыякавы як ты сам

патрапаны

як падлеткава вопратка

* * *

учарашні сон

накрэсліў прымхлівай рукою

надзею

сённяшняга

дня

затрымаў у паўжэсце

завешаны на шэфавых дзвярах

позірк

ліслівы паўкорнасцю

як жыццё

паміж

учора і заўтра

без

ужо і яшчэ

праз якое

паўзе

чалавек

мазолячы

калені

за каўбасным звонам чужога стала

ён не затрымаўся

учарашні сон

разбіўся аб люстру

мурашкавай карпатлівасці

* * *

промністай

прабоінай

у небасхіле

сонца звякнула аб шыбіны акон

зварухнуліся вусны дрэў

у пацалунку першай цеплыні

у позірку воч яе

дзень

зацвіў

крыштальнымі пузыркамі мрояў

што выпырснулі ў прастору неба

каб растрэскаўшыся аб яго купал

арасіць

зямлю

святымі

іскрамі

дзявочай чысціні

нараджаўся першы дзень вясны

я міг гэты

прагна

піў

з вуснаў

што побач

* * *

мне б

апошняй

птушкай

у ключы

паляцець у вырай

ад учарашніх ідалаў

партрэтных

позіркаў

ад мазолістых каленяў

зашнураваных вуснаў

замарожаных сэрцаў

ад распяццяў

войнаў

і пагроз

ад экалёбыля чорных снегападаў

узляцець бы

ў млечны

шлях

дзіцячых

сноў

ачалавечыцца

* * *

пакуль памеркне дзень

і ангел цьмы

разгорне брамы крыл

а промні сонца

зашнуруюць гарызонт

бачу

як цемры змей

выпаўзае

з космасу

глыбінь

і сее іскры зор

у пасьянс жыцця

нованароджаны прастор

і сцежкі дзён

шыфруе ў знакі коду

каб у гушчы зманлівых дарог

іх ісціну збярог

свой зорны дар

у дзень народзін

калі твой першы крык

сусветны каляндар

прызнаў у міг

й пячаць прыклаў да скрыні лёсу

мне б

золаку майго іскрынку

адшукаць

і на азімут сэрца

праставаць

дзе чаканы ўжо

на ўскраі

свайго часу

* * *

kuol zmerkne deń

i anhieł t’my

rozpostyryt bramy krył

a promni soncia

zasznurujut horyzont

hlidżu

jak temry źmiyej

powze

z wselennoji

hłubin

i siyeje iskry zuor

w pasjans żyt’ja

novonarodżany prostuor

a steżku dion

stebnuje w znaki kodu

kob w huszczy zmanczyvych doruoh

ich istinu zberuoh

svuoj zuorny dar

w deń roduw

koli tvuoj perszy kryk

wselenny kalendar

odmiyetiw mih

i nałożyw pieczat’ na skryniu losu

mniye b

iskorku zorye mojye najti

i jti

na sercia azimut

de mene żdut

po kres

mojoho czasu

* * *

хопіць хавацца ў сон

каб вырвацца

з нутра

бетонных

глыб

дзе лёгка

кожнага

закаваць

у закон

і кінуць у сець

без акон

праз якія відзён гарызонт

страчанай дабрыні

ты

тут

малы

ублытаны ў ляклівы быт

апускаешся

у акіян

тугі

дзе мільярд такіх

як ты

* * *

chvatit chovatisie u son

kob vyrvatisie

iz nutra

betonnych

hłyb

de lohko

każdoho

zakuti

u zakon

i kinuti u siyet’

bez okon

czerez kotory vidny horyzont

utraczanoji dobryni

ty

tut

mały

oputany w laklivy byt

pohrużajeszsie

u ocean

tuhi

de miljard takich

jak ty

* * *

распрасцёртыя

ветразі

сонных

ялін

усплылі

на возера

імглы

збіраюць

на мачты

музыку

якою

вібруе

космас

раскіну рукі і я

узнімуся па-над імглою

і загляну ў калодзеж часу

каб убачыць

як моцарт

п’е

гармонію

з чары

хараства

а дзесьці ў нізах

на загонах імглы

сее кветку-папараць таніт

якую так хочацца

знайсці

* * *

rozpostyryliś

parusy

dryemluczych

juoł

wspłyli

na oziero

mhły

źbirajuczy

na maszty

muzyku

kotoroju

vibruje

kosmos

rozstopyru ruki i ja

wźnimusie ponad mhłu

i zahlanu u kołodeć czasu

kob obaczyti

jak mocart

pje

harmoniju

z czary

chorostva

a deś w nizach

w zahonach mhły

siyeje kviyetku paporot’ tanit

kotoru tak choczećcie

najti

* * *

учора

у садзе забытага

рыўся крот

з яго нары

выпырхнулі хмары неспакою

вышываючы ўзоры цемрадзі

на вокнах зацьмененых

душы

пакуль не згасне сёння

а я

тасуючы калоду дзён

спадзяюся выбраць адзін

на лепшае

заўтра

* * *

wczora

w sadi zabytoho

rywsie powch

z joho nuor

vypyrchnuli chmary nepokoju

vyszyvajuczy uzory t’my

na oknach merknuwszych

duszy

pokuol ne zhasne diś

a ja

tasujuczy kołodu dion

nadiyejuś vybrati odin

na lyepsze

zawtra

* * *

дабро і зло

радасць і сум

як рэверс і аверс жыцця

забытых мар святую расу

збяру ў зачараваны збан

хай парасткі зла ў ім адамруць

адстаіцца жывая вада

стары свет памалюю ў вясняны ізумруд

і звольню ад фальшы і зла

каб нішто не замуціла новага дня

ні ява ні прыкры сон

ні стары грэх

што ў душы кутках

блукае

як даўні праклён

* * *

dobro i zło

radośt’ i sum

jak revers i avers żyt’ja

zabytych mar śviatuju rosu

zberu w zaczarovany zban

chaj parustki zła w juom odomrut

odstojićcie żyvaja voda

stary śviyet pomaluju w veśniany izumrud

i uvolu od falszu i zła

kob niszto ne zmutiło novoho dnia

ni java ni prykry son

ni stary hryech

szto w duszy kutkach

błukaje

jak dawni proklon

* * *

упаўшаму ў нізы

Гасподзь

пашле

іскрынку

надзеі

што накрэсліць прамень

у гусцеючай

прасторы

вечнага

сутоння

над алавяным морам

бязмежнай тугі

дзе ад вякоў блукае

грахамі

набрынялае

я

хай азорыць яго

прылівам

жалю

страчанага

шансу

калі нішто не забыта

вер

ніхто не забыты

* * *

upawszomu w nizy

Hospuod’

poszle

iskorku

nadiyeji

szto nakreślit promeń

u hustiyejuczuj

prostory

viyecznych

sumerok

nad ołovianym morom

bezkresnoji tuhi

de od viyekuw brodit

hrychami

nabryjałe

ja

chaj ozaryt joho

prylivom

żalu

utraczanoji

szansy

koli niszto ne zabyte

viyer

nichto ne zabyty

* * *

благаславёны міг

які абдарыў мяне

надзеяй вяртання

да крыніцы першага

я

але раней

знайсці трэба ў сабе сілы

каб странуць адзічэлую грушу

што абрасла душу

хай асыплюцца

гнілкі салодкіх грахоў

калі не стала волі

каб абысці

наткнуўшыся на іх

* * *

błahosławlony mih

jaki obdarovaw mene

nadiyejoju vertannia

do krynici perszoho ja

ale wperucz

znajti treba w sobiye siłu

kob stranuti odiczału hruszu

szto obrosła duszu

chaj osyplućcie

hniłki sołodkich hrychuow

koli ne stało voli

kob obojti

natknuwszysie na jich

* * *

у залацістых промнях белаты

ачышчаецца узвышанае

я

ад пылінак блудных дарог

у сотах забыцця

дзе за штодзённым звонам мітусні

згасае прамень

ісціны

які абяцаў берагчы

паўсюль і заўсёды

аглянуцца б упору

на паблытаны клубок дарог

вузлы якіх вяжуць душу

і апускаюць

у мора бяскрайняй журбы

* * *

w zołotistych promniach bilizny

oczyszczajećcie wzyszedsze

ja

od pylinok błudnych doruoh

w sotach zabyt’ja

de za sztodionnym zvonom sujety

hasne promeń

istiny

jaki obiciawsie berehczy

wse i wsiudy

ohlanutisie by wporu

na poputany kłubok doruoh

guzły jakich omotujut

duszu

i pohrużajut

w more bezkresnoji żurby

* * *

калі родзішся на свет

апрануты ў новае цела

і вераю несмяротнасці

тваё быццё

напоўнена па гарызонты часу

шчэ тлее

радасць вечнасці ў табе

з якою

з’явіўся

у гэты часапрастор

дзе ад заўжды і ўсюды

кіпіць

барацьба дабра і зла

без перамір’я й без перадышкі

і тут ад першых дзён

збіраеш раны

што дзіравяць

люстра крынічнай душы

кудою рвуцца сілы цьмы

каб знішчыць успамін жывы

святла сусветнае любові

тады не раз

перабягаеш у шарэнгі зла

дзе насычаны па горла

каешся ў снах

* * *

koli rodiszsie na śviyet

odiahnuty u nove tiyeło

i viyeroju bezsmert’ja

tvuoj byt

napowniany po horyzonty czasu

szcze tlyeje

radośt’ viyecznośti w tobiye

z kotoroju

javiwsie

w siuoj czasoprostuor

de od wse i skruoź

kipit

borba dobra i zła

bez peremirja i bez peredyszki

i tut od perszych dion

źbirajesz rany

szto dyraviat

lustro krynicznoji duszy

kudoju rvućcie siły t’my

kob źniszczyti wspomin żyvy

lubvi wselennoji śvitła

tohdy ne raz

perebihajesz u szerenhi zła

de nasytiwszyś dovoli

kajeszsie u snach

* * *

абы-як запісваеш чарговы дзень

і губіш думкі у прасторы

сон сцірае контур слоў

іх сэнс

насычае чуццём

якое дарма шукаеш спрасонку

у закутках душы

а дня

як бы зусім і не было

цешыш сябе

што шмат іх у тваёй калодзе

і кожны

напоўніць жыццё абыякавае дагэтуль

трачанае

у марнасці

штодзённага

хаосу

на купалах

заплюшчаных вачэй

крэсліш іскрамі надзей

гмах мараў

і верыш

што не збрыдлі Богу

твае пустыя абяцанні

* * *

aby jak zapisujesz czorhovy deń

i hubisz myśli u prostory

son śtiraje kontur słuow

ich sens

nasyczuje czut’jom

kotoroho darma szukajesz

sprosonia

w zakutkach duszy

a dnia

jak by zusiyem i ne było

łudisz sebe

szto mnuoho ich w tvojuoj kołodi

i każdy

napownit życie abyjakove do diś

trvoniane

u sujetiye

sztodionnoho

chaosu

na kupołach

zapluszczanych oczej

kreślisz iskrami nadiyej

gmach maruw

i viyerysz

szto ne zbrydli

Bohu

tvojye pustyje obitnici

* * *

калі дзень такі як сёння

што сыплецца ўсё з рук

што вецер у вочы

а мамона ў плечы

і халодны пот паўзе расою

за расхрыстаны каўнер

у засохлым горле нічога няма

каб сплюнуць на чорнага ката

а сэрца дыбіцца на адзін успамін

былога зла

затрымайся

прысядзь

глянь на свет

што быў ужо да цябе

і не знікне разам з табою

плюнь на страх

на ўсё махні рукою

у дзяцінства хоць на міг вярніся

вясёлкаю з яго накрый

свой чорна-белы сон

на рэшту дзён

* * *

koli deń taki jak diś

szto syplećcie wsio z ruk

szto viyetior w vuoczy

a mamona w pleczy

i zimny puot powze rosoju

za rozchrystany kowniyer

w zasochłum horli nic ne ma

kob splunuti na czornoho kota

a sercie dybićcie na sam wspomin

byłoho zła

zatrymajsie

prysiad’

wzhlani na śviyet

szto byw wże do tebe

i ne źnikne koli źniknesz ty

pluń na strach

na wsio machni

w ditiństvo chocz na mih verniś

raduhoju tam nakryj

svuoj czornobiyeły son

na resztu dion

* * *

нам

прыпаднеслі віртуальны палігон

калі

з-над воблачных вяршынь

бомбы

раздзіралі край

у дзень

распяцця

Хрыста

ілжэвалачэбным

сыпаліся

у дзіцячы

сад

нас штодня

туманілі

у мільённых тыражах

і тэлевобразам

дурманілі ў прасторы хат

каб тое думаў

што трызняць

абы не то

што

чыняць

зло

бо на вечны

cпадзяюцца свой сабат

* * *

nam

fundonuli virtualny polihon

koli

z nad obłocznych verszyn

bomby

rozryvali kraj

u deń

rozpjatija

Chrysta

łżevołoczebnym

sypaliś

w ditiaczy

sad

nam sztodnia

tumanili

u miljonnych tyrażach

i teleobrazom

durmanili w prostory chat

kob toje dumaw

szto chotiat

aby ne to

szto

czverat

zło

bo na viyeczny

svuoj nadiyejućcie sabat

* * *

мне збрыдла верыць у рай

які чужынцы вычвараюць ў нашым садзе

а памяць продкаў топчуць у нябыт

мне збрыдла верыць у час

калі надыдзе доўгачаканая воля

і быць самім сабою

будзе ўжо не сорам

дзе ж ты гожа стройна сінявока

дзе ж ты краса мая

дзе ж ты душа мая

доўгачаканая воля

вярнуся маці да цябе

перад табою стану на калені

благаславі мяне на волі шлях

мне сілы дасць зямля мая пакутная

і я аковы раю іхняга парву

дзе ж ты гожа стройна сінявока

дзе ж ты краса мая

дзе ж ты душа мая

доўгачаканая воля

* * *

mniye zbrydło viyeryti u raj

jaki czużуnci czverat w naszum sadi

a pamet’ prodkuw wdoptujut w nebyt

mniye zbrydło viyeryti u czas

koli nadyde dowhożdana vola

j byti soboju wże ne bude wstyd

de ty chorosza struojna siniooka

de ty krasa moja

de ty dusza moja

dowhożdana vola

vernusie mati do tebe

pered toboju stanu na kolyeni

błahosłavi mene na voli put’

mniye siłu dast zemla moja pokutna

i ja okovy ich raju rozorvu

de ty chorosza struojna siniooka

de ty krasa moja

de ty dusza moja

dowhożdana vola

* * *

калі ачнешся акутаны жудасным сном

заглянь у проглубку свае душы

сягні да самага ядра матчынай слязы

і арасі свой твар

які штодня апранаеш на сябе

чужы як словы

што заклінаюць дабрабыт

на чужой мове

а дзесьці там

у трэшчынах старой хаты

дрэмле дзедавай мовы рой

атручаны шэптам чужых кадзіл

каб жарам іх

святую памяць акутаць у дым

унесці пад купалы чужыя словы

і збыўся бы чужынцаў сон вяковы

ды я вярнуся

неба насцеж расчыню

там памяць прадзедаў знайду

унясу ў храм

дзе трон цярнёвы

суцешыць стомленую душу

словам

дзедавае мовы

* * *

koli oczneszsie okutany u żudki son

zahlań u prohłubku svojye duszу

siahni do samoho jadra matczynoji ślozy

i orosi svuoj tvar

jaki sztodnia obołokajesz na sebe

czuży jak słovy

szto zaklinajut dobrobyt

na czużuoj movi

a deśka tam

u tryeszczynach staroji chaty

dryemle movy diyedovoji ruoj

zatruty szopotom czużyсh kadił

kob żarom jich

śviatuju pamet’ okutati u dym

wneśti pud kupoły czużyje słovy

i zbywsie by czużynciuw son vikovy

no ja vernuś

nebo naścież odczyniu

tam pamet’ pradiduw najdu

wnesu u chram

de tron terniovy

ukojit stomlamnu duszu

słovom

diyedovoji movy

* * *

пакінуты ў неабсяжнай імгле

сляпы на праўду

глухі да роднага слова

жыцця свайго

блытаеш янычараву вязь

і раніш звонам чужой балбатні

часапрастор

адведзены тваёй сям’і

у святыні роду

дзе продкі

пакінуўшы зямную мітусню

глядзяць

як з рэшата твайго лёсу

асыпаецца бліскучае нішто

калі душа твая

абвітая чужым радном

зляканым моршчыцца сорамам

* * *

pokinuty u neobsiażnuj mhlye

ślipy na prawdu

hłuchi na ruodny słova

życia

brentajesz svoho janczarny wzuor

i ranisz zvonom czużoji bołtowniye

czasoprostuor

odvediany tvojuoj simjye

w śviatyni rodu

de prodki

pokinuwszy ziemnuju sujetu

hlidiat

jak z reszeta tvojoho losu

osypajećcie bliskucze nic

zbutviyełym porochom w nebyt

koli dusza tvoja

okutana czużym radnom

laklivym morszczyćcie wstydom

* * *

я ўчаплюся ў чупрыну планеты

крутануся вакол сонца

у бездані цемры

у пошуках людской дабрыні

што на крылах птушак

уцякла праз прабітае неба

ад віртуальных сноў

ілгуноў

што слова апранаюць у вэлюм імглы

і сватаюць чалавечай душы

дурман

змалочаны ў жорнах хлусні

каб ты забыўся

пра першы сон

дзе свет і ты адно

каб страх саткаў

мазгам капкан

гэтаму чугай бяды

таму кальчугу зла

тады

казюркаю з мышыных нор

выпаўзеш у новапрастор

а я ўчаплюся ў чупрыну планеты

крутануся ўслед людской дабрыні

што можа дзесьці

у цемры галактык

сее зародкі свету

без іх

* * *

ja wcapiyeruś w czuprynu planety

krutonu na wkuoł soncia

u bezdonnu t’mu

u poszukach ludźkoji dobrynі

szto na kryłach ptaszok

wtekła czerez probite nebo

od virtualnych snuow

łhunuow

szto słova odiahajut w velon mhły

i svatajut ludźkuoj duszy

durman

promołoty u żornach łży

kob ty zabyw pro perszy son

de śviyet i ty odno

kob strach utkaw

mozgam kapkan

siomu czuhaj bidy

tomu kolczugu zła

tohdy

kuzakoju z myszynych nuor

vypowzesz w novoprostuor

a ja

wcapieruś w czuprynu planety

krutonu u ślyed ludźkoji dobryni

szto może deś

u temry galaktyk

siyeje zarodyszy śviyetu

bez jich

* * *

гэты век

цяжарны матчынай слязою

сыпле непакой у жорны майго дня

у цемры будучыні не бачу сваіх вакон

яны па той бок часу

а я ахутаны ў дым

перасыпаю памяць чорных дзір

адкуль глухі ўспамін

шчыміць у закутках душы

згаслым звонам забытае любові

у горадзе без саду

зацвіла людская нэндза

заплюшчу вочы на яе водар

у доме без вакон

што адплыве чаўном імглы

адгэтуль да ніколі

я пакіну

кудзелю паблытанага лёсу

* * *

sioj viyek

beremiany matczynoju ślozoju

syple nepokuoj u żorna moho dnia

u t’miye buduczoho ne baczu svojich okon

vony po toj buok czasu

a ja okutany u dym

peresypaju pamet’ czornych dyr

odkuol hłuchi wspomin

szczymit u zakutkach duszy

hasnuwszym

zvonom

zabytoji

lubvi

u horodi bez sadu

zaćviła ludźkaja nendza

zapluszczu oczy na jye zapach

u domi bez okon

szto odpłyve u czowni mhły

odsiuol do nikoli

ja pokinu

kudel zbrentanoho losu

* * *

у доме чорнага сонца

спачне назаўсёды

жарам часу спапеленае цела

яго тлеючы ўспамін

жыць будзе

пакуль знікаючы контур

не астыне ў сотах памяці

тых хто кахаў

і хто ненавідзеў

а ты

пранікнуўшы ў паралельны свет

заззяеш

жамчужынаю райскага святла

у сусветным

вадападзе

жыцця

што насыціць

вясёлку вечнай надзеі

тым

якія тут

пачынаюць быць

* * *

w domi czornoho sownyka

spoczne nawse

żarom czasu spopelane tiyeło

joho tlyejuczy wspomin

żyti bude

pokuol źnikajuczy kontur

ne ostyne w sotach pameti

tych chto lubiw

i chto nenavidiw

a ty

proniknuwszy u paralyelny śviyet

zasijajesz

żemczużynoju rajśkoho śvitła

u wselennum

vodospadi

życia

szto nasytit

raduhu viyecznoji nadiyeji

tym

kotory ode

poczynajut byt

* * *

полудзень

спёкаю павіс над жнівом

і сасмаглымі губамі

злізваў бацькоўскі пот

што поле арашаў вякамі

і гоіў раны ў трэшчынах падошваў

я ў калыбелі баразны

рытмам сэрца мерыў

жаваранкавы звон

што нанізаны на промні сонца

звінеў

зернем

залацістай

пожні

а па суседству

апранутая ценем копаў

абмывала твар ліліт

раптам сон зацвіў

першага

кахання

* * *

połudeń

povis żaroju nad żnivom

i sperchłymi hubami

zlizuvaw bat’kuowśki puot

szto pole oroszaw vikami

i hojiw rany w tryeszczynach pudoszvuw

ja w kołybeli borozny

rytmom sercia miyeryw

żavoronkovy zvuon

szto nanizany na promni soncia

źviniyew

zernom

zołotistoji

puożni

a po susiyedźku

odiahnuta u tiyeń kopić

obmyvała tvar lilit

raptom son zaćviw

perszoji

lubvi

* * *

азораны ласкаю

убачыў

як з жарсцьвянога нябыту

у натхнёным віры

нараджаецца

і ажывае прыгажосць

дзявочай ліліт

у яе райскім позірку

выбухае

самасвядомасць

на мільярды паўнакроўных

я

што звышбытам

напоўнілі прастор

святога кахання

дзе маі блізнячыя

я

вібруюць

акордамі

трыумфу

хараства

* * *

ozorany łaskoju

obaczyw

jak z żorstvianoho nebytu

w natchnionum viry

rodićcie

i ożyvaje chorostvo

divoczoji lilit

w jye rajśkim puozirku

exploduje jaźń

na miljardy pownokrownych

ja

zverchbytom

napowniwszych prostuor

błażennoji lubvi

de mojye bliźniaczy

ja

vibrujut

akordami

tryumfu

chorostva

* * *

клубіцца прастора

вірамі хмельнага паркету

перакрыжоўваюцца

лазеры пякучых позіркаў

і жэсты даўганогіх знакаў

малалетняя прыгажосць

вібруе жарам райскіх абяцанняў

для тых

хто

таінства

кахання

разменьвае на міг

дзе радужны пульсуе цень ліліт

што на натурлівым кані

панясе ў юрлівы гай

небескарыснага кахання

там ноч кіпіш

шукаючы дарма

паху

першае

любові

які губляеш

у поце выпадковых харашух

я западаю ў абдымкі ночы

з бяздоння клічу

вобраз твой жаночы

зберагчы

які

хачу

* * *

kłubićcie prostuor

virami chmiyelnoho parkietu

kryżujućcie

lasery żhuczych puozirkuw

i gesty dowhonohich znakuw

nelyetnie chorostvo

vibruje żarom rajśkich obitnić

dla tych

chto

tajiństvo

lubvi

rozmiyeniuje na mih

de radużny pulsuje tiyeń lilit

szto na naturlivym koni

ponese w chutlivy haj

nebezkorysnoho kochania

tam nuocz kipisz

szukajuczy darma

zapachu

perszoji

lubvi

jaki hublajesz

w potu poputnych choroszuch

ja hraznu w vuobnimki noczye

z bezdońnia kliczu

żonoczy obraz tvuoj

kotory

zberehczy

choczu

* * *

на каленях ідзеш

сын марнатраўны

да святое крыніцы

дзе сляза пакаяння

абмые грахі

і расою ляжа на срэбны бераг

што за гарызонтам дня

а тут

вечар сее імглу

жаночых абяцанняў

каб жарам іх

ісціны

спапяліць успамін

тады

забыўшыся на міг

нырнеш

у вакханалій вір

і зноў

без сну

поту абмыўшыся расою

паўзеш да крыніцы

што за гарызонтам

дня

* * *

na kolyeniach jdesz

syn marnotrawny

do śviatoho zdroju

de śloza pokajańnia

obmyje hrychi

i rosoju laże na serebrany bereh

szto za horyzontom dnia

a ode

veczor siyeje mhłu

żonoczych obitnić

kob żarom ich

istiny

spopeliti wspomin

tohdy

zabywszysie na mih

nyrnesz

u bakchanaljuw vir

i znow

bez sna

potu obmywszysie rosoju

powzesz do zdroju

szto za horyzontom

dnia

* * *

ты

што на абочыне дарогі

танцуеш

эратычны рытм

каб

за грош юрлівы

любому

сорам агаліць

штодня глядзіш

як твае ногі

па кронах скачуць

дрэў

тады душы твае

упаўшы анёл

коціцца

ў бездані бездань

і можа там

калі заплюшчыць вочы

і шугане за чорны купал дня

на міг вернецца

у чысціню дзявочую

у дзіцячых мар

празрысты сад

дзе знойдзе дар

матчыных рук

што веру ў вечнасць

зноў

вернуць

* * *

ty

szto na oboczyni dorohi

tanciujesz

erotyczny rytm

kob

za hruosz chutlivy

lubomu

oholiti wstyd

sztodnia hlidisz

jak tvojye nohi

skaczut po koronach

juoł

tohdy duszye tvojye

upawszy anioł

kotićcie

w bezdonny duoł

i może tam

koli zapluszczyt oczy

i szuhone za czorny kupoł dnia

na mih vernećcie

w czyściniu divoczu

w ditiaczych mar

prozrysty sad

de znajde dar

matczynych ruk

szto viyeru w viyecznośt’

znow

vernut

* * *

ноч

над горадам старым

што акунае ў магічныя сны

і ў букеты ліхтароў

туліць змерклыя закуткі

куды з вяршынь

апранутая ў срэбны пыл

месяца

апускаецца

багіня

у цемень водару кахання

якога таемныя гукі

акрыляюць

музыку

жаночых

галасоў

што струменяць у вакно мансарды

адкуль ўдыхаю я

іх райскі кліч

і позірк іх

што розуму спальвае вузлы

і апускае ў сады забыцця

успамін

калі ў парыве асалод гарыш

і толькі дзесьці

у нізах душы

забыты

ангел

чыстае

любові

шчыміць

іх бачыў дзве

у белым і багровым

абедзве жаноча бажаство

адтуль штодня

перад

выбарам

дабра

і зла

дарогі трэцяе

няма

* * *

nuocz

nad horodom starym

szto pohrużajećcie w mahiczny sny

i w bukiety lichtaruow

tulit zmruoczny uhołki

kudy z verszyn

odiahnuta u serebrysty pył

miyesecia

opuskajećcie

bohinia

w duchmianu t’mu kochania

kotoroho tajemny zvuki

wspłyvajut

na kryłach

żonoczych

hołosuow

w okno mansardy

skuol wdychaju ja

chorostva ich rajśki klicz

i puozirk ich

szto rozumu spopeluje guzły

i pohrużaje w sadi zabyt’ja

wspomin

koli horysz w prylivovi żażdy

i tuolko deś

w nizach duszy

zabyty

anhieł

czystoji

lubvi

szczymit

ich baczyw dviye

w biyełum i bahrovum

obiyedvi żonoczy bożestva

odtuol sztodnia

pered

vyborom

dobra

i zła

dorohi tretioji

ne ma

* * *

паміж праменнямі

гасподняе любові

што беллю чысціні

пранізваюць вся быша

пылком струменіцца ружовым

магічны кліч

чарадзейнае ліліт

што

ў палкі човен раскошы

маніць

каб пялёсткамі пяшчот

прыгажосці дэманіц

насыціць твой сон

тады

з крыніц зняволенага я

бухнуць гейзеры прагі

каб дэманіц напаіць

неперабраныя рады

што ткуць аснову зла

і шнуруюць сумленне

штодзённага жыцця

у якім ты

слуга

* * *

pomiż promniami

hospuodnioji lubvi

szto biliznoju czyścini

pronizujut wsia bysza

strujićcie rozovym pyłkom

mahiczny klicz

vołszebnici lilit

szto

w czovon żhuczy roskoszy manit

kob pelustakami łask

demonić chorostva

nasytiti tvuoj son

tohdy

z krynić znevolanoho ja

vyplesnut gejzery żażdy

kob demonić

napojiti

neperebrany rady

szto tkut osnovu zła

i sznurujut soveśt’

sztodionnoho byt’ja

w kotorum ty

słuha

* * *

калі пачуеш

як каменнае месяца сэрца

ударыць

у купал

неба

і разальецца звонам срэбра

па гарызонт прасторы

дзе адчыніць дзверы

на той бок часу

то знак

канца

трохмернай

дарогі

што пылам забыцця

змые твае сляды

і астудзіць памяць мітусні

тады

услухайся

ў малітву

сэрца

што б’ецца пад купалам душы

і ззяе

іскрамі

жамчужын

чыстае любові

крыніцы новага быцця

* * *

koli poczujesz

jak miyesecia sercie kamenne

wdyryt

w kupoł

neba

i rozlijećcie zvonom serebra

po horyzont prostory

de odczynit dvery

na toj buok czasu

to znak

kresu

trochmiyernoji

dorohi

szto pyłom zabyt’ja

zmyje tvojye ślidy

i ostudit pamet’ sujety

tohdy

wsłuchajsie

w molitvu

sercia

szto bjećcie pud kupołom duszy

i sijaje

iskrami

żemczużyn

czystoji lubvi

szto podarujut novy byt

Content

Стахвюк Віктар Багровы цень

Багровы цень Віктар Стахвюк

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *