Troy Denning

Gwiazda po gwieździe

Andrii—

Za rady, zachętę i wszystko inne

Wojownicze istoty rasy Yuuzhan Vong zaatakowały spoza granicy galaktyki bez żadnego ostrzeżenia. Były bezwzględne, podstępne i zdradzieckie. Miały do dyspozycji wytwory dziwacznej organicznej techniki, które dorównywały systemom uzbrojenia obrońców, a niejednokrotnie okazywały się skuteczniejsze niż wszystko, co mogła im przeciwstawić Nowa Republika i jej sojusznicy. Najeźdźcom nie mogli sprostać nawet kierowani przez Luke’a Skywalkera rycerze Jedi. Nie mogli skorzystać z broni stanowiącej o ich sile, ponieważ dziwnym trafem Yuuzhanie okazali się zupełnie niewrażliwi na działanie Mocy.

Pierwszy atak zaskoczył Nową Republikę zajętą tłumieniem rozruchów, które wzniecali agenci yuuzhańskiego szpiega Noma Anora. Korzystając z tego, że dowódcy wojsk Nowej Republiki zajmowali się innymi sprawami, najeźdźcy zniszczyli kilka planet i zabili wiele milionów istot — a wśród nich Wookiego Chewbaccę, najlepszego przyjaciela i wieloletniego partnera Hana Solo.

Podejmując odważną próbę zawarcia pokoju z nieprzyjaciółmi, senator Elegos A’Kla stracił życie. Zamordował go dowódca yuuzhańskich wojowników, Shedao Shai, który później przekazał ciało senatora bliskiemu przyjacielowi Elegosa, rycerzowi Jedi Corranowi Hornowi. Horn wyzwał Yuuzhanina na pojedynek, którego stawką miał być los planety Ithor. Rycerz Jedi pokonał Shaia, ale mimo to istoty rasy Yuuzhan Vong zdobyły i spustoszyły planetę. Stanowiło to dotkliwą stratę dla Nowej Republiki i osobistą porażkę Corrana Horna, który przyjął na siebie całą winę.

Każda następna porażka była poważnym ciosem dla Nowej Republiki. Wkrótce też doszło do rozłamu w samym zakonie Jedi. Kierujący poczynaniami rycerzy Luke Skywalker zmagał się z problemem osobistym: jego ukochana żona Mara cierpiała na tajemniczą i prawdopodobnie śmiertelną chorobę, która z wolna podkopywała jej siły. Niektórzy zarzucali mistrzowi Skywalkerowi bezczynność i przesadną ostrożność.

Nie mogąc się z tym pogodzić, grupa rycerzy pod wodzą Kypa Durrona odłączyła się i postanowiła czynnie się przeciwstawić agresji Yuuzhan. Zamierzała wykorzystać w tym celu wszystkie możliwe środki i sposoby. Jednym z nich miała być brutalna siła, co jednak mogło zawieść rycerzy Kypa jedynie na ciemną stronę Mocy. Różnice zdań w sprawach etycznych skłóciły braci Solo, Jacena i Anakina. Ich siostra Jaina została jednym z pilotów słynnej Eskadry Łobuzów i poświęciła całą energię walce z Yuuzhanami.

Han Solo obwiniał się o to, że nie potrafił ocalić Chewbaccy, ale nie szukał ukojenia na łonie rodziny. Usiłując odkupić swoją winę, przystąpił do działania — i wpadł na trop uknutego przez istoty rasy Yuuzhan Vong spisku wymierzonego przeciwko rycerzom Jedi. Wrócił z lekarstwem, które mogło wyleczyć Marę Jadę Skywalker z choroby. Jednak nawet to zwycięstwo nie mogło pocieszyć go po stracie najwierniejszego przyjaciela — ani pomóc w jego małżeńskich kłopotach.

Trudne chwile przeżywała także Leia. Zlekceważyła wizję przyszłości i czuła wyrzuty sumienia, że podczas bitwy o Fondor skazała gwiezdną flotę Hapan na zagładę. Zacięta bitwa o orbitalne stocznie dobiegła niespodziewanego końca, kiedy użyto broni o niekontrolowanej niszczycielskiej sile. Okazał się nią gwiazdogrom stacji Centerpoint, uzbrojony przez młodszego syna Leii, Anakina.

Starszy syn Leii, Jacen Solo, również miał wizję. Zobaczył w niej, jak galaktyka ześlizguje się w objęcia ciemności. Obawiając się, że mógłby zakłócić chwiejną równowagę, młody Jedi na pewien czas całkowicie wyrzekł się władania Mocą. Zmienił zdanie dopiero wówczas, kiedy śmiertelne niebezpieczeństwo zagroziło jego matce.

By uratować jej życie, musiał stanąć do walki z samym mistrzem wojennym Yuuzhan Tsavongiem Lahem. Pokonał go, ale nie zabił. Żądny zemsty Yuuzhanin obiecał tymczasowe zawieszenie broni — pod warunkiem, że dostanie w swoje ręce wszystkich Jedi, a zwłaszcza Jacena Solo.

Rycerze Jedi poczuli się nagle osaczeni. Kiedy niebezpieczeństwo zagroziło szkolącym się w Akademii Jedi na Yavinie Cztery młodym uczniom, na pomoc pospieszył Anakin Solo. Ukrywając się pośród przedstawicieli najniższych kast i wyrzutków społeczeństwa Yuuzhan, uwolnił swoją przyjaciółkę Tahiri Yeilę. Okrzyknięto go bohaterem, nie zdołał jednak zapobiec zniszczeniu świątyni Jedi.

Władze Nowej Republiki uznają Luke’a i Marę Jadę Skywalkerów za zdrajców. W obawie, czy nawrót tajemniczej choroby nie zakłóci przebiegu ciąży jego żony, Luke postanawia odzyskać władzę nad rycerzami Jedi. Korzystając z poparcia Jainy Solo, Kyp Durron namawia Luke’a i wojskowych, aby powierzyli mu dowództwo wyprawy, której celem ma być zniszczenie superbroni Yuuzhan Vongów. Wyprawa Kypa kończy się powodzeniem, Jaina jednak dowiaduje się poniewczasie, że zniszczony obiekt nie był superbronią, ale hodowanym światostatkiem — wypełnionym cywilami i przeznaczonym dla yuuzhańskich dzieci. Wszystko wskazuje, że galaktyka ponownie zaczyna ześlizgiwać się w objęcia ciemności. Jedynym jasnym punktem są narodziny syna Luke’a i Mary, Bena Skywalkera.

Zniszczenie nowego światostatku i fiasko planów schwytania rycerzy Jedi powodują, że Yuuzhan Vongowie ogłaszają koniec zawieszenia broni. Przystępują do szturmu na Jądro galaktyki i prą naprzód, podbijając kolejne światy. Wygląda na to, że galaktykę mogą uchronić od zagłady tylko rycerze Jedi. Kłopot w tym, że galaktyka nie chce mieć z nimi nic wspólnego…

1

W przestworzach unosiła się ciemna drzazga odległego liniowca. Zakończona cienką błękitną igłą strumienia jonów, przesuwała się powoli na tle olbrzymiej jaskrawopomarańczowej tarczy słońca. Podobnie jak milionom takich samych słońc w rejonie Jądra galaktyki, temu też nie towarzyszyły planety zasiedlone przez cywilizowane czy choćby tylko półinteligentne istoty. Zapewne nie zasługiwało na nazwę inną niż numer, nadany dawno, jeszcze w czasach władzy Imperium. Jaina Solo uświadomiła sobie ogrom niezamieszkanych przestworzy i wielką liczbę nietkniętych planet. Mogłaby sądzić, że w tej sytuacji wojny po prostu nie mają sensu; że miejsca wystarczy dla wszystkich, którzy go szukają. Wiedziała jednak, że komfortowe warunki życia zawsze łatwiej osiągnąć, kradnąc i zabijając, niż ciężko pracując. Jak wielokrotnie przypominała jej matka, pokój łatwiej zburzyć, niż utrzymać. Może właśnie dlatego Yuuzhan Vongowie zaatakowali galaktykę, która mogła powitać ich z otwartymi ramionami. Popełnili błąd, z którego dotąd nie zdali sobie sprawy. Jaina wiedziała jednak, że pewnego dnia… pewnego dnia tę pomyłkę uświadomią im rycerze Jedi.

Astromechaniczny robot R2-D2, dołączony do gniazda terminalu pokładowego systemu komputerowego w rufowej części pokładu lotniczego „Cienia Jade”, nagle pytająco zaświergotał.

— Nie odłączaj się, Artoo — odparła Jaina, nawet nie odwracając głowy w jego stronę. — Wciąż jeszcze nie dostaliśmy tego sygnału, a Mara musi odpocząć.

Mały robot przeciągłym gwizdem oznajmił, że ma inne zdanie. Jaina spojrzała na ekran monitora i uniosła ręce w geście rezygnacji.

— Niech będzie — mruknęła. — Jeżeli tak ci powiedziała, możesz ją obudzić. R2-D2 wyciągnął manipulator z gniazda i cicho brzęcząc, skierował się do kabiny pasażerskiej. Jaina została sama na pokładzie lotniczym „Cienia Jade”. Statek krążył po parkingowej orbicie z wyłączonymi wszystkimi systemami i unieruchomioną jednostką napędu jonowego, podobny bardziej do pancernej skorupy niż siedemdziesięciotonowej gwiezdnej jednostki. Wygodny fotel pilota, ukośnie ścięty hełm i zapewniająca panoramiczny widok kopuła kabiny dawały Jainie złudzenie, że unosi się nieruchomo w pustce przestworzy. System czujników śledzących położenie siatkówek oczu wyświetlał nieustannie aktualizowane hologramy w miejscu tuż pod płaszczyzną wzroku. Systemy łączności i napędu można było uruchamiać przełącznikami na dźwigni przepustnicy. W podobnie prosty sposób dawało się obsługiwać wbudowane w rękojeść drążka przełączniki czujników, systemów uzbrojenia i generatorów ochronnych pól siłowych. Jeżeli stanowisko na pokładzie lotniskowym obsługiwał astromechaniczny robot, nawet systemy podtrzymywania życia można było włączać i wyłączać głosem. Był to przykład idealnej sterowni. Jama postanowiła, że kiedy nadarzy się okazja, by zdobyć własny statek, skopiuje wszystkie rozwiązania w najdrobniejszych szczegółach. Najbardziej się jej podobało, że pilot siedział sam, w przedniej, najniższej części sterowni, a drugi pilot i nawigator w fotelach ustawionych obok siebie, ale nieco wyżej, bezpośrednio za plecami pilota.

Jej zachwyty nad sterownią przerwało nagle uczucie głębokiego niepokoju. Jaina poczuła dziwne zakłócenie Mocy, które wkrótce przerodziło się w przedziwne wrażenie czegoś szalonego. Otworzyła się na przepływ Mocy, a wtedy wyczuła straszliwe pragnienie i niepohamowany głód, może nie całkiem zły, ale mroczny, dziki i drapieżny — i na tyle brutalny, że zachłysnęła się i natychmiast zmniejszyła wrażliwość umysłu na oddziaływanie Mocy.

Poczuła, że po czole spływa jej kropla zimnego potu. Włączyła interkom i wezwała Marę. Czekając na nią, sprawdziła wskazania sensorów. Nie zauważyła niczego niezwykłego, ale z doświadczenia wiedziała, że nie powinna zbytnio ufać wskazaniom przyrządów. To właśnie dzięki nim „Cień” znajdował się na orbicie okrążającej planetę najbliższą pomarańczowego słońca — otoczoną rojem kamieni, głazów i odłamków skał kulę magmy, unoszącą się w odległości trochę większej niż dwadzieścia milionów kilometrów od gwiazdy. Gdyby R2-D2 nie dokonywał nieustannych poprawek, na ekranie monitora widziałaby tylko skutki oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego.

Nagie zauważyła na owiewce kabiny odbicie czegoś, co poruszyło się za plecami. Spojrzała na aktywacyjną siatkę umieszczoną w przedniej części sterowni. Niewielki fragment pleksistopu zmatowiał i przemienił się w lustro. Zobaczyła w nim wiotką sylwetkę wchodzącej na pokład lotniczy Mary Jade Skywalker. Spływające na ramiona złocistorude włosy, pogniecione teraz i splątane, dowodziły, że Mara jeszcze przed chwilą leżała albo spała. Z jej twarzy zniknęła ziemista bladość, a zielone oczy nie były już podkrążone ani zapadnięte. Jaina wstała. Czując się trochę jak dziecko przyłapane na podkradaniu słodyczy, zwolniła fotel pilota.

Mara zachęciła ją gestem, aby znów usiadła.

— Siedź — oznajmiła. — Masz do tego prawo.

Opadła na stojący z tyłu fotel nawigatora. W powietrzu wyczuwało się delikatną woń talku i sterylizującego roztworu, który towarzyszył Marze chyba zawsze, chociaż jej nowo narodzone dziecko dzieliła od matki odległość wielu tysięcy lat świetlnych. Kobieta uniosła głowę i kiwnęła w kierunku odległego liniowca.

— To nasze dwie pasażerki? — zapytała.

— Transponder podaje, że to „Ścigacz Mgławic” — odparła Jaina. Do sterowni wtoczył się Artoo-Deetoo. Włączył manipulator do gniazda pokładowego systemu komputerowego i krótkim piknięciem potwierdził tożsamość pasażerskiego liniowca. — Nadal jednak nie mamy zgody, a chwilę wcześniej poczułam… hmm, dziwne zakłócenie Mocy.

Mara kiwnęła głową.

— Też je wyczuwam — powiedziała. — Ale to chyba żadna z naszych pasażerek. Odbierałabym to inaczej.

— Nie podoba mi się to, co czuję — westchnęła Jaina. Tysiącmetrowej długości koreliański liniowiec, korzystając z wyspecjalizowanej jednostki napędu podświetlnego typu Hoersch-Kessel, zdołał do tej pory przelecieć mniej więcej połowę odległości dzielącej go od skraju pomarańczowej tarczy. Miał teraz długość palca Jainy, a ciągnąca się za nim błękitna smuga była przynajmniej trzykrotnie dłuższa. — Wciąż jeszcze nie wysłali tego sygnału. Może powinnyśmy odczekać jeszcze jedno okrążenie, a kiedy skryjemy się za tarczą planety, włączymy napęd jonowy.

Mara pokręciła głową.

— Luke ma rację co do tych dwóch — powiedziała. — Ilekroć włączą świetlne miecze, giną niewinni ludzie. Lepiej zabierzmy je stamtąd, dopóki jeszcze możemy. — Przełożyła przez ramię pas ochronnej sieci i z głośnym trzaskiem zapięła klamrę. — Jednak musimy być gotowe — dodała. — Włącz silniki.

— Ja? — zdziwiła się Jaina. Wprawdzie zdarzyło jej się kiedyś pilotować „Cień”, ale gdy tu lecieli, wszystkie manewry wykonywała jej ciotka.

Albo chciała skorzystać z pierwszej prawdziwej okazji pilotowania ukochanego statku, odkąd urodziła Bena, albo wyruszając na pierwszą wyprawę od czasu porodu, po prostu pragnęła zająć myśli czymś innym. — To twój statek.

— I tak muszę się jeszcze trochę przespać — rzekła Mara. — Nie dowiesz się, jaki to luksus, dopóki sama nie urodzisz dziecka. — Po chwili dodała surowo: — Tylko nie uważaj tego za sugestię.

— Masz rację! — Jaina roześmiała się, ale jakby trochę z przymusem. Miała już wprawdzie dziewiętnaście lat i nieraz umawiała się na randki, ale biorąc udział w wojnie, nie miała czasu na nic poważnego. Nawet teraz korzystała tylko z krótkiego urlopu, jakiego udzielił jej dowódca Eskadry Łobuzów do czasu, aż senatorowie Nowej Republiki przestaną żywić niechęć do rycerzy Jedi. — Pomyślałby kto, że mam mnóstwo czasu.

Wyciągnęła rękę, aby włączyć zasilanie silników jonowych, ale cofnęła ją, kiedy R2-D2 ostrzegawczo zagwizdał. Umieszczony nad jej głową holograficzny ekran ukazał oszałamiającą mozaikę barw i kształtów, z której po chwili wyłonił się lecący ku nim niewielki gwiezdny statek w kształcie rury. Pojawił się znacznie niżej niż pomarańczowa tarcza słońca.

— To wyjaśnia, dlaczego dotąd się nie odezwali — zauważyła Mara. Stanowisko nawigatora nie miało co prawda umieszczonego nad głową wyświetlacza hologramów, ale wyposażono je w kompletny zestaw konwencjonalnych ekranów. — Damy radę go pokonać, Artoo? — zapytała.

Na obu ekranach pojawiły się napisy, rzeczowo informujące, że wyświetlany wizerunek nie jest przedstawiony we właściwej skali. Chwilę potem ukazały się dane na temat prawdziwych rozmiarów, prędkości i prawdopodobnego materiału kadłuba. Jaina cicho gwizdnęła i zerknęła przez przyciemnioną owiewkę kabiny na podobną do przecinka sylwetkę mniejszego statku, który odłączył się od rury i skierował w stronę rufy „Ścigacza Mgławic”.

— Wygląda jak odpowiednik fregaty — mruknęła. — Co robimy? — zapytała, odwracając się do Mary.

— Jedyną rzecz, jaką możemy — odparła kobieta. W jej głosie wyczuwało się ostrożność, której Jaina nigdy nie słyszała, dopóki jej ciotka nie urodziła Bena. — Wyłączymy wszystkie podsystemy i zaczekamy.

W osobistej kabinie dowódcy „Ścigacza Mgławic” kapitana Polluksa dwie siostry Rar stały obok siebie przed ekranem wideokonsolety.

Nie kryjąc drżenia długich głowoogonów, zwanych lekku, przyglądały się, jak spora bryła korala yorik odłącza się od fregaty i kieruje ku ich liniowcowi. Miała nieregularny kształt, a jej chropowatą powierzchnię szpeciły mniejsze i większe dzioby. Przypominała raczej wyeksploatowaną asteroidę niż gwiezdny statek ekipy abordażowej. Wykrywające ciepło ciał żywych istot czujniki informowały jednak, że na pokładzie znajduje się przynajmniej stu wojowników. Znajdowało się tam także inne stworzenie, większe i zimniejsze, ale siostry wiedziały to nawet bez spoglądania na wskazania czujników. Posłużyły się Mocą i wykryły ten sam głód i pragnienie, jakie pojawiły się z chwilą, kiedy fregata wyłoniła się zza tarczy słońca. Bez względu na to, czym było, zwierzę przystosowało się do warunków życia w tej galaktyce o wiele lepiej, niż kiedykolwiek zdołają jego właściciele.

Alema wyizolowała stworzenie spośród towarzyszących mu wojowników Yuuzhan i poleciła komputerowi, aby porównał je z informacjami zarejestrowanymi w bazach danych. Kiedy się odwróciła, zobaczyła, że jej siostra Numa rozkłada na pryczy kapitana ich przebranie: półprzeźroczyste kostiumy tancerek, szminki i pudry, i właściwie nic więcej. Obie spędziły ostatni rok, kierując ruchem oporu na zajętej przez Yuuzhan planecie Nowy Plympton; z pewnością to ich poszukiwali dowódcy grupy abordażowej. Siostry liczyły na to, że ich wrogowie będą szukali samotnej istoty ludzkiej płci żeńskiej, a nie pary twilekiańskich tancerek. Jako przywódczynie ruchu oporu dokładały starań, aby nikt nigdy nie widział ich razem ani bez przebrania. Zawsze też starały się ukrywać długie lekku w kapturze płaszcza Jedi.

Kiedy umalowały twarze i zmieniły obcisłe kombinezony na fałdziste stroje tancerek, powróciły do wideokonsolety. Zobaczyły, że do śluzy wkraczają Yuuzhan Vongowie. Wojownicy o bezwłosych, wypukłych łukach brwiowych i sinych workach pod oczami byli o pół głowy wyżsi i o wiele ciężsi niż przeciętni ludzie. Ich budzące grozę twarze przypominały obciągnięte skórą maski, z których sterczały chrząstki i kości. Silnie umięśnione ciała były oszpecone rytualnymi tatuażami i zniekształcone, co podobno miało jakiś związek z ich religią. Większość istot miała na sobie pancerze z żywych krabów vonduun i była uzbrojona, jak zwykle, w yuuzhańskie amphistaffy — długie węże, które na rozkaz mogły przemieniać się w maczugi, zakończone ostrymi brzeszczotami włócznie, a nawet giętkie bicze wyposażone w trujące kły. W pewnej chwili siostry ujrzały, że przez krąg otaczających kapitana Polluksa strażników przedarł się arogancki wojownik o wyjątkowo odrażającym wyglądzie. Yuuzhanin miał spadziste ramiona i wstrętne czarne dziury w miejscu nosa.

— Ma pan jakichś Jeedai na pokładzie? — zapytał.

— Nie — skłamał Pollux bez wahania. — Czy właśnie dlatego kazaliście mi się zatrzymać?

Wojownik zignorował pytanie kapitana.

— Lecicie z Talfaglia czy z Sakorii?

— Chyba nie sądzisz, że odpowiem na to pytanie? — odparł Pollux. — Z tego, co ostatnio słyszałem, walczy z wami cała galaktyka.

Odpowiedź kapitana spotkała się z niechętnym, ale pełnym szacunku warknięciem yuuzhańskiego wojownika.

— Jesteśmy tylko załogą statku strażniczego, kapitanie. A pan ma na pokładzie uchodźców. Nie musicie się nas obawiać… pod warunkiem, że powie mi pan natychmiast, czy pośród pasażerów znajdują się jacyś Jeedai.

— Nie mamy ani jednego. — Pollux patrzył prosto w oczy Yuuzhanina. Nie zwlekał z odpowiedzią, a głos mu nie drżał. Nawet kapitanowie cywilnych statków wiedzieli, że Vongowie nie wykazują najmniejszej wrażliwości na działanie Mocy. — Możesz sam poszukać.

Na twarzy wojownika pojawił się okrutny uśmiech.

— Oczywiście, że to zrobimy, kapitanie — odparł. — Może pan być pewien.

Odwrócił głowę i spojrzał w stronę swojego statku. Przechodząc na yuuzhański, warknął: — Duwin tur vaxyn.

W rufowej części yuuzhańskiego statku powstała szczelina. Chwilę później zaczęła się rozszerzać. Obie krawędzie korala yorik wybrzuszyły się na zewnątrz jak wydęte wargi. W mrocznym otworze ukazała się para owalnych żółtych ślepi. Posługując się Mocą, Alema wykryła nasilające się uczucie pragnienia i głodu. Kiedy mroczny otwór osiągnął pół metra szerokości, z wnętrza statku wyskoczyło czarne jak ebonit stworzenie. Chrobocząc pazurami, a może szponami, znieruchomiało na płytach pokładu.

— Ogniste błyskawice! — mruknęła Numa.

Stworzenie — znajomość języka istot rasy Yuuzhan Vong pozwoliła Alemie domyślić się, że był to voxyn — zaczęło dreptać w miejscu, przebierając ośmioma pałąkowatymi łapami. Chociaż przeciętnemu człowiekowi sięgało zaledwie do pasa, mierzyło ponad cztery metry długości; miało spłaszczony łeb i pokryte czarnymi łuskami faliste cielsko. Środkiem grzbietu biegło pasmo cienkich spiczastych czułków, a prężny, giętki ogon kończył się haczykowatym szpikulcem. Odrażające zwierzę okrążyło kapitana i czujnych strażników tylko raz, a potem poczłapało w kierunku wewnętrznych wrót śluzy.

Na ekranie wideokonsolety było widać, jak Pollux wbił spojrzenie w oczy Yuuzhanina.

— Jakim prawem sprowadziliście tę… tę maszkarę na pokład mojego statku? — zapytał.

Wojownik obrócił się i powalił kapitana na pokład silnym ciosem pięści w głowę.

— Nie sądzi pan chyba, że odpowiem na to pytanie? — roześmiał się chrapliwie.

Strażnicy Polluksa nie palili się do walki z Yuuzhanami, ale kapitan na wszelki wypadek dał im znak gestem, żeby zachowali spokój, a sam z godnością zerwał się na równe nogi.

Alema zwróciła kierunkową antenę dotychczas wyłączonej kamery ku ciemnej tarczy planety, obok której oczekiwał statek ich wybawczyń. Wybrała tajny kanał łączności, używany wyłącznie przez rycerzy Jedi, i zaczęła przesyłać oglądane obrazy. Domyślała się, że sąsiedztwo pomarańczowego słońca zakłóci sygnały, ale odbiorcy mogli je wzmocnić i poprawić. Cóż, gdyby ona i siostra nie zdołały uciec, będzie chociaż wiadomo, co się z nimi stało.

Widoczny na ekranie voxyn jeszcze kilka minut krążył po komorze śluzy, a potem przeskoczył przez próg włazu i zniknął im z oczu. Siostry nie widziały go, dopóki Alema nie znalazła obrazu z innej kamery. Zobaczyły, że paskudny stwór jedzie ruchomym chodnikiem głównego korytarza tak beztrosko, jakby nic innego nie robił całe życie. Obok niego, pod ścianą, biegła gromada wojowników Yuuzhan. Nie ufali urządzeniom na tyle, aby ośmielić się chociażby postawić stopę na przesuwającej się taśmie. W końcu zrezygnowali jednak z dotrzymywania towarzystwa sunącemu potworowi i stopniowo zaczęli zostawać coraz bardziej w tyle. Zaraz rozdzielili się na mniejsze grupy i zaczęli przeszukiwać pomieszczenia na własną rękę.

Alema namierzyła czarne zwierzę, tak by kamery pokładowego systemu bezpieczeństwa mogły śledzić je bez przerwy. Następną godzinę obie siostry przyglądały się, jak voxyn krąży po pomieszczeniach głównego pokładu. Od czasu do czasu potwór okrążał zdrętwiałego ze strachu uchodźcę albo przekrzywiając spłaszczony łeb, przysłuchiwał się dobiegającym zewsząd odgłosom pracujących urządzeń i mechanizmów. W końcu wskoczył do basenu niewielkiej fontanny i zaczął okrążać umieszczoną pośrodku rzeźbę przedstawiającą kalamariańskiego jeżowca. W pewnej chwili znieruchomiał, najeżył kolce na grzbiecie, uniósł łeb i wlepił żółte ślepia w sufit. Bojąc się, że za chwilę zemdleje, Alema odwróciła się w stronę kontrolnego pulpitu projektora hologramów i nakazała wyświetlić trójwymiarowy schemat pomieszczeń „Ścigacza Mgławic”. Wybrała odpowiedni fragment, powiększyła i natychmiast zauważyła, że osobista kabina kapitana Polluksa znajduje się bezpośrednio nad fontanną, tyle że dziesięć poziomów wyżej.

— Parszywa sytuacja — odezwała się Numa. Końce jej głowoogonów lekko zadrżały. — Wygląda na to, że wie, gdzie jesteśmy.

— To niemożliwe. — Alema uwolniła myśli i posługując się Mocą, wyczuła ten sam głód i pragnienie, co poprzednio; teraz jednak o wiele silniejsze i promieniujące prosto z dołu. — Chyba że także posłużył się Mocą, aby nas odnaleźć.

Tym razem lekku Numy przebiegło wyraźne drżenie. Twi’lekianka odwróciła głowę i spiorunowała Alemę groźnym spojrzeniem.

— Muszę przyznać, że masz talent do wymyślania alarmujących wyjaśnień, siostro — powiedziała.

— Może i alarmujących, ale prawdopodobnych — odparła Alema. Wskazała ekran monitora; zobaczył, że voxyn wyskoczył z fontanny i pędzi korytarzem w kierunku rury najbliższej repulsorowej windy,

Numa obserwowała ekran jakiś czas, a potem kiwnęła głową.

— Wygląda na to, że masz rację — rzekła w końcu. — Chyba powinnyśmy zamknąć się w sobie.

Poświęciły kilka chwil na medytacje; a potem zaczęły wsłuchiwać się we własne myśli i stopniowo coraz bardziej ograniczać swoją obecność w Mocy. Kiedy osiągnęły stan, że przestały wyczuwać się nawzajem, Alema odwróciła głowę i spojrzała na ekran monitora. Widoczny na nim voxyn właśnie stanął przed drzwiami szybu windy. Wyciągnął przednią łapę i przycisnął odpowiedni guzik, a kiedy drzwi się otworzyły, wepchnął przednią część tułowia do otworu i pozwolił, aby repulsorowy prąd popchnął jego cielsko w górę rury. Alema oceniła, że zwierzę wyskoczy na pokładzie oficerskim, w odległości niespełna stu metrów od kabiny kapitana. Pomyślała, że nie odnajdzie jej bez błądzenia, będzie musiało pokonać co najmniej dwieście metrów, a może nawet więcej.

— Niedobrze, siostrzyczko — powiedziała. — Nadal nas wyczuwa. — Odwróciła się i sięgnęła po podróżną torbę, w której ukryły kombinezony, płaszcze Jedi i świetlne miecze. — Zaatakujemy je, kiedy wyskoczy z szybu windy.

— A co potem? — zapytała Numa. — Vongowie zorientują się, że kapitan Pollux ich okłamał. Nie puszczą mu tego płazem.

— I tak się dowiedzą, kiedy ten potwór zacznie drapać do drzwi naszej kabiny — odparła Alema. Żałując, że nie ma czasu przebrać się z powrotem w wygodny kombinezon, wyciągnęła świetlny miecz i włączyła srebrzyste ostrze. — A przy okazji, powalę kilku Yuuzhan Vongów.

— Nie. — Numa wyciągnęła rękę i wyłączyła świetlistą klingę broni siostry. — Nie pozwolę na to. Już zapomniałaś, co stało się na Nowym Plymptonie?

Wściekli, że nie mogą pokonać bojowników planetarnego ruchu oporu, Yuuzhanie rozpowszechnili na planecie straszliwą zarazę, która zniszczyła wszystko co żywe. Siostry i kilka tysięcy innych obywateli przeczekało ten okres na pokładach międzysystemowych transportowców rudy, a kiedy nieprzyjaciele w końcu wynieśli się z wymarłej planety, wszyscy ukradkiem wymknęli się w przestworza.

— Przecież to Yuuzhan Vongowie, siostro — przypomniała Alema. — Czy naprawdę uważasz, że po prostu wybaczą kapitanowi jego kłamstwo?

— Masz rację. — Numa wróciła do konsolety. — Musimy ich przekonać, że stworzenie się myli.

Poleciła wyświetlić inny hologram. Przedstawiał fregatę Yuuzhan Vongów, unoszącą się pół kilometra od śluzy „Ścigacza Mgławic”. Nieprzyjacielska fregata miała zaledwie dwieście metrów długości w porównaniu z wielkim liniowcem mogła wydawać się niegroźna, ale widoczne nawet z tej odległości otwory wyrzutni plazmy czy pocisków pozwalały się domyślać, że z jej strony może im grozić poważne niebezpieczeństwo.

Alema natychmiast zrozumiała, co zamierza jej siostra.

— A my, biorąc nogi za pas, skierujemy się do kapsuły — odparła.

Umieściła z powrotem świetlny miecz w podróżnej torbie i rzuciła ją Numie. Ze stolika przymocowanego obok pryczy kapitana chwyciła komputerowy notes i poleciła, aby na ekranie ukazywały się obrazy z wideokonsolety. Obie siostry wybiegły z kabiny Polluksa i skierowały się na przeciwległy koniec pokładu oficerskiego. Kiedy przystanęły przed drzwiami windy, Alema spojrzała na miniaturowy ekran notesu i stwierdziła, że voxyn znajduje się zaledwie dwa poziomy pod nimi. Stworzenie kierowało żółte ślepia ku sufitowi, jakby śledziło, dokąd podążają.

— Wie, że uciekamy — stwierdziła.

— Ale chyba nie radzi sobie najlepiej z wyczuwaniem odległości. — Jak zawsze, Numa starała się być optymistką. — Dokąd się wybieramy?

Alema poleciła wyświetlić schemat pomieszczeń śródokręcia, gdzie znajdowały się wyrzutnie kapsuł ratunkowych. Wybrała jedną, po przeciwległej stronie unoszącej się w przestworzach fregaty Yuuzhan.

— Masz w swojej grupie kogoś, kto nazywa się Travot? — zapytał oficer.

Numa zauważyła, że jej siostra wpatruje się w kobietę. Ledwo zauważalnie skinęła głową. Zrozumiała, że Alema, posługując się Mocą, usiłuje przekonać panią inżynier, żeby twierdząco odpowiedziała na pytanie Yuuzhanina. Wiedziały, że Yuuzhan Vongowie nie wykazują nawet najmniejszej wrażliwości na oddziaływanie Mocy, więc Numa, nie obawiając się zdemaskowania, uwolniła myśli i wyczuła w pobliżu obecność ponad stu osób, przeważnie przerażonych, rozgniewanych albo rannych. Nie byli to Yuuzhanie, bo ich nie dawało się wyczuć za pośrednictwem Mocy. Wyczuła jednak promieniujący od voxyna drapieżny głód i pragnienie. Potwór prawdopodobnie znalazł szyb innej windy i zjeżdżał teraz na ich poziom.

Pani inżynier wahała się chwilę, ale w końcu powiedziała:

— Pracuje u nas jakiś Travot, ale nie należy do mojej ekipy.

Yuuzhański podoficer odwrócił się i spojrzał na siostry. Niewątpliwie się zastanawiał, jak je potraktować. Alema postanowiła mu trochę pomóc i podpowiedzieć pani inżynier słowa, które chciała usłyszeć. Już wielokrotnie uciekała się do tej sztuczki, kiedy obie siostry musiały harować w kopalni ryllu w Kaia’uunie.

— Jego pracownia znajduje się trochę dalej, prawda? — zapytała. — W sekcji czterdziestej drugiej?

— Zgadza się. W sekcji czterdziestej drugiej — odparła machinalnie pani inżynier.

Alema stanęła obok siostry i wymownie spojrzała na żywą laskę, która zagradzała im dalszą drogę. Podwładny zerknął niepewnie na podoficera, a ten spiorunował go spojrzeniem i gestem przepuścił uciekinierki.

— Dopilnuj, żeby się z nim zobaczyły, a potem wróć — rozkazał surowo.

Nie chcąc puścić wojownflcaprzodem, siostry prześlizgnęły się obok amphistaffa i ruszyły dalej. Przedziały były oddzielone od siebie łukowatymi przegrodami. Dzieliły korytarz na odcinki o długości dziesięciu metrów; każdą przegrodę wyposażono w cienkie durastalowe drzwi, które opadały automatycznie na pierwszy sygnał o spadku ciśnienia pokładowej atmosfery. Drzwi opuszczały się na ustne polecenie, ale przezorni członkowie załogi nie chcieli uciekać się do tej metody, chociaż umożliwiłoby im to rozdzielenie oddziałów wojowników Yuuzhan przeszukujących pomieszczenia liniowca. Spiesząc się, na ile mogła, aby nie wzbudzić podejrzeń towarzyszącego im Yuuzhanina, Alema uwolniła myśli i posługując się Mocą, wyczuła voxyna. Zwierzę znajdowało się na tym samym poziomie co one i bardzo szybko się zbliżało. Uciekinierki docierały właśnie do sekcji trzydziestej trzeciej, co oznaczało, że od wyrzutni kapsuły ratunkowej dzieli je wciąż jeszcze dziewięćdziesiąt metrów.

— Ależ zmarzłam, siostrzyczko — odezwała się w pewnej chwili Alema, pocierając obnażone ramiona. — Czy i ty odnosisz wrażenie, że się ochłodziło?

— Milczeć! — warknął Yuuzhanin. — Takie zrzędzenie to zniewaga dla bogów!

Alema poczuła, że świerzbią ją palce, jakby chciały się zacisnąć na rękojeści świetlnego miecza.

Z tyłu, z części korytarza, którą niedawno pokonały, dobiegł cichy chrobot pazurów. ,

Alema obejrzała się przez ramię i zobaczyła w oddali ciemną, falująca plamę biegnącego zwierzęcia.

— Co to jest?! — krzyknęła przerażoną z trudem udając, że nie ma o tym pojęcia. — Dlaczego nas ściga?

Noma także się obejrzała, wydała przerażony pisk i wymachując rękami, puściła się biegiem. Alema także pisnęła i zaczęła ją gonić. Zaskoczony strażnik krzyknął, by stanęły, a potem sam podążył w ich ślady. Kiedy uciekinierki mijały przegrodę trzydziestą ósmą, goniący ich wojownik wydał zdumiony okrzyk, a kiedy przebiegający obok voxyn powalił go na płyty pokładu, gniewnie warknął coś w swojej mowie.

Alema nawet się nie obejrzała.

— Zamknąć drzwi grodzi trzydziestej ósmej! — zawołała. — Hasło upoważniające: mgławica rubantine!

Usłyszała, że drzwi za jej plecami szczęknęły, syknęły i z brzękiem trzasnęły o durastalową płytę. Chwilę później zadrżały, kiedy uderzyło w nie rozpędzone zwierzę. Alema była pewna, że zamknięcie drzwi zwróci uwagę dowódcy Yuuzhan Vongów. Wiedziała jednak, że nie może dopuścić, aby zwierzę ją pochwyciło. Miała nadzieję, że potwór skręcił kark, okazało się jednak, że siostry nie miały tyle szczęścia. Zwierzę otrząsnęło się tylko i ponownie grzmotnęło łbem w durastalową płytę.

W końcu siostry minęły przegrodę czterdziestą drugą. Numa podbiegła do zewnętrznej ściany i przyłożyła dłoń do czujnika panelu kontrolnego.

— Uwaga! Właśnie zażądałaś dostępu do wyrzutni kapsuły ratunkowej. — Generowany przez komputer damski głos miał równie radosne brzmienie, jak wtedy, kiedy informował, jakie potrawy wchodzą w skład codziennego jadłospisu. — Jesteś pewna, że się nie pomyliłaś?

— Jestem — oznajmiła Twi’lekianka.

— Jeżeli tam wejdziesz, systemy bezpieczeństwa natychmiast zaalarmują…

— Przejmuję kontrolę nad systemami bezpieczeństwa — przerwała oschle Alema. — Hasło: Pollux-osiem-jeden-sześć! Start poufny.

— Przejęcie kontroli potwierdzone.

Kiedy broniąca dostępu do wyrzutni przesłona zaczęła się otwierać, od strony sekcji trzydziestej ósmej doleciał stłumiony huk. Alema zrozumiała, że puścił hermetyczny zatrzask drzwi. W pierwszej chwili pomyślała, że to ktoś z mostka wydał rozkaz, ale zaraz usłyszała zniekształcony głos pani inżynier z induktorni.

Zaledwie drzwi uniosły się do połowy wysokości, przez szczelinę przecisnął się czarny voxyn. Ostre kolce na grzbiecie zwierzęcia jeżyły się i drżały, a biało zakończony ogon kołysał się z boku na bok. Stworzenie wbiło żółte ślepia w płyty pokładu i wysunęło długi rozwidlony jęzor, jakby chciało polizać powietrze. Alema znowu poczuła, że świerzbią ją palce. Żałowała bardziej niż kiedykolwiek, że nie ma u boku świetlnego miecza.

— Przygotować kapsułę ratunkową — poleciła Numa, wpychając siostrę do zalanego błękitnym światłem pomieszczenia. — Pospiesz się, siostrzyczko!

Alema odwróciła głowę i spojrzała w wylot dyszy prymitywnego silnika rakietowego. Dysza mogła mieć zaledwie metr średnicy, ale to powinno wystarczyć, aby stuosobowa kapsuła pokonała odległość dzielącą ją od najbliższej zamieszkanej planety.

— Zamknąć drzwi przegrody czterdziestej drugiej! — zawołała stojąca wciąż jeszcze na korytarzu Numa. — Hasło upoważniające: mgławica rubantine!

— Hasło upoważniające tymczasowo unieważnione — poinformował ją słodki głos z komputera. — Zalecam porozumienie się w tej sprawie z kierownikiem personelu inżynieryjnego…

— Przejmuję kontrolę! — przerwała mu Numa. — Rozkazuję rozbroić systemy bezpieczeństwa. Hasło: Pollux…

Kiedy kończyła wypowiadać hasło, Alema prześlizgnęła się obok dyszy i stanęła przed klapą włazu kapsuły. Od strony korytarza doleciał przyprawiający o mdłości chrzęst i łoskot, ale nie mogła czekać, by zobaczyć, co się tam wydarzyło. Przyłożyła dłoń do płytki panelu umożliwiającego dostęp do kabiny. Klapa się otworzyła i odsłoniła jasno oświetlone wnętrze z dziesięcioma rzędami ustawionych blisko obok siebie foteli, odpornych na duże przeciążenia. Kapsuła nie miała sterowni ani iluminatora, a kierował nią samotny android-pilot, siedzący dotąd nieruchomo przed pojedynczym panelem kontrolnym. Kiedy weszła, pokazał jej fotel ustawiony najdalej od wejścia.

— Witam w kapsule ratunkowej czterdziestej drugiej — powiedział. — Proszę zająć miejsce i zaczekać na pozostałych pasażerów. Nie musisz się…

— Przygotuj się na zimny start — przerwała mu Alema. Żałowała, że nie może się zdecydować na gorący; był to o wiele szybszy sposób oddalenia się od burty liniowca, ale tryskający z dyszy ogień na pewno zwróciłby uwagę pełniących służbę na mostku członków załogi. Co prawda, nie miała wielkiej nadziei, że umkną niezauważone, ale musiała spróbować. — Na mój rozkaz. Hasło upoważniające: Pollux…

— Hasło upoważniające zostało już podane — oznajmił rzeczowo android. Odwrócił się i zajął rutynowymi przygotowaniami do startu. — Po wejściu do kapsuły nie trzeba powtarzać hasła umożliwiającego przejęcie kontroli.

Od strony korytarza doleciał cichy syk i bulgot. Chwilę potem rozległ się wrzask Numy. Alema wyskoczyła z kapsuły i zobaczyła, że jej siostra, chwiejąc się na nogach, usiłuje wskoczyć do wyrzutni. Przyciskała dłonie do twarzy, jakby chciała ją osłonić. Najwyraźniej nic nie widziała. Pokonując próg, potknęła się i upadła tak, że stopy wystawały na korytarz. Jej twarz i pierś pokrywał brązowy skwierczący śluz, a oba lekku, spazmatycznie drżąc, obijały się raz po raz o durastalowe płyty pokładu.

Alema nie wyczuwała bólu siostry, choć słyszała, że czasami zdarza się to władającemu Mocą rodzeństwu. Mimo to orientowała się aż za dobrze w jej myślach. Numa obawiała się, że oślepnie, ale przede wszystkim paraliżowała ją świadomość, że odkryją jej tożsamość, przez co stanie się odpowiedzialna za śmierć wielu następnych niewinnych istot. Alema wyczuwała także złość i urazę siostry do samej siebie za to, że pozwoliła stworzeniu się zaskoczyć.

— Siostrzyczko! — Alema odskoczyła do Numy i zobaczyła voxyna, przyciśniętego do płyt pokładu przez durastalowe drzwi przegrody czterdziestej drugiej. Zwierzę starało się za wszelką cenę przecisnąć. Miało tułów spłaszczony jak naleśnik; Alema stwierdziła jednak ze zdziwieniem, że potwór się porusza. W dolną krawędź drzwi wmontowano czujniki uniemożliwiające opadniecie drzwi z największą prędkością, gdyby ktoś znajdował się pod nimi. Sygnały z czujników można było jednak zignorować — gdyby na przykład musiało się zmiażdżyć kogoś pod drzwiami, by ocalić statek.

Kiedy Alema pochylała się nad leżącą siostrą, zwierzę odwróciło spłaszczony pysk w jej stronę i strzeliło strugą brązowawej śliny. Uprzedzona atakiem na Numę, Alema otworzyła umysł na przepływ Mocy i niemal machinalnie uniosła rękę na wysokość twarzy. Ustawiła dłoń w taki sposób, aby odbić lecącą ku niej skwierczącą strugę i skierować ją zpowrotem w stronę przytrzaśniętej maszkary. Ku jej zdumieniu unieruchomiony voxyn błyskawicznie zamknął ślepia i obrócił pysk, aby struga śluzu go nie dosięgła.

Alema nie zwróciła na to uwagi. Wyczuwała, że myśli jej siostry słabną i stają się coraz bardziej pogmatwane. Numa już nie krzyczała, ale jęczała. Alema złapała ją pod pachy, ale przy tym ubrudziła palce brązową żrącą mazią. Starała się nie myśleć, co taka ślina mogła zrobić z oczami i z twarzą Numy.

— Odszukaj ośrodek równowagi, siostro — poleciła, wciągając ją do wyrzutni. — I otwórz się na przepływ Mocy.

Nagle Numa się uspokoiła, a jej myśli niepokojąco ucichły. Już w następnej chwili spokój zniknął, a zastąpiła go straszliwa pustka. Alema krzyknęła i chciała spojrzeć na ranną siostrę, ale w tej samej chwili poczuła, że śluz przeżarł ciało jej palców i obnażył kości. Zrozumiała, że nie znajdzie w sobie dość odwagi, aby popatrzeć na Numę.

Wciągnęła ciało siostry do kapsuły ratunkowej, przedtem jednak zerknęła w kierunku opuszczonych drzwi przegrody. Uwięziony pod nimi voxyn leżał nieruchomo, ale nie przestawał łypać na nią żółtymi ślepiami. Część jego pyska pokrywały resztki żrącej mazi; łuski wciąż jeszcze rozpuszczały się i dymiły. Chwilę potem pod drzwiami, po obu stronach paszczy stworzenia pojawiły się łby kilku amphistaffów. To zapewne wojownicy Yuuzhan usiłowali podważyć i unieść drzwi, aby potwór mógł się przecisnąć.

Jakaś część Alemy, która nie pogrążyła się w żałobie po śmierci siostry i wciąż jeszcze uważała się za Jedi, uświadomiła sobie, że oto gaśnie ostatni słaby promyk nadziei wymknięcia się po kryjomu. Yuuzhan Vongowie z pewnością usłyszą pomruk zamykającego się włazu i głuchy stuk odłączającej się kapsuty. Cóż, nie miała wyboru. I tak już nie mogła ocalić życia kapitana Polluksa. Wiedziała, że nawet gdyby się poddała, Yuuzhan Vongowie nie wybaczą mu, iż ich okłamał. Mimo to unicestwienie tak wielkiego liniowca jak „Ścigacz Mgławic” z pewnością zajmie im sporo czasu. Alema pomyślała, że jeżeli natychmiast wystartuje, dowódca yuuzhańskiej fregaty, zamiast zaatakować pasażerski liniowiec, może puścić się w pościg za jej kapsułą. Chyba tylko w tym pokładała nadzieję… jedyną nadzieję.

Odwróciła się i spojrzała na otwarty właz wyrzutni.

— Zamknąć wyrzutnię…

Zobaczyła, że pysk voxyna — bo tylko tyle z jego cielska widziała — odwraca się w jej stronę i rozciąga na szerokość pół metra. W tej samej sekundzie jej uszy poraził ogłuszający wrzask, a w brzuch trafiła potężna pięść fali dźwiękowej. Alema poczuła się nagle tak, jakby miała zemdleć. Nie wypuszczając ciała martwej siostry, zatoczyła się na burtę kapsuły. Poczuła, że z jej ucha wycieka coś ciepłego. Uniosła rękę i dotknęła policzka odartym z ciała palcem; kiedy ją opuściła, ujrzała zakrwawione kości.

Usiłowała wstać, ale omal nie zwymiotowała. Pozbawiona sił, zachwiała się i opadła na czworaki. Czuła, że kręci się jej w głowie, a żołądek wywraca się na drugą stronę. Przeciągnęła ciało Numy przez próg kapsuły.

— Startuj! — krzyknęła, zachłystując się powietrzem. — Natychmiast! Drzwi kabiny się zasunęły, światła ściemniały, ale nic więcej się nie wydarzyło. W kapsule nadal panował spokój i cisza. Zaniepokojona uciekinierka przecisnęła się między rzędami odpornych na przeciążenia foteli i spojrzała przed siebie. Android-pilot chyba coś jej tłumaczył, może usiłował przekazać zasady prawidłowej procedury startowej. Tak czy owak, nie słyszała ani słowa.

— Przejmuję kontrolę! — wychrypiała, ale własnego głosu też nie usłyszała. — Kod upoważniający…

Nie dokończyła. Kapsuła ratunkowa wystrzeliła i siła odrzutu cisnęła ją na durastalową poręcz fotela. Dopiero wtedy przypomniała sobie, że już podawała kod upoważniający ją do przejęcia kontroli nad kapsułą.

Jaina nie zauważyła startu kapsuły. Zerkając na umieszczony nad głową ekran monitora, starała się ustawić antenę odbiorczą”Cienia” w taki sposób, aby możliwe najlepiej odbierać wąskopasmowy sygnał przesyłany z pokładu „Ścigacza Mgławic”. Zadanie nie byłoby łatwe także w idealnych warunkach, nawet gdyby gwiezdny liniowiec nie unosił się w odległości zaledwie dwudziestu milionów kilometrów od pomarańczowego słońca. Co więcej, pojawienie się fregaty Yuuzhan uniemożliwiało posługiwanie się silniczkami manewrowymi, a więc szansę powodzenia wydawały się znikome.

Kilka minut później Jaina zdołała jednak uchwycić źródło kierunkowego sygnału w krzyż siatki namiemika i zrównała prędkość obrotową „Cienia” z prędkością, z jaką „Ścigacz Mgławic” przemieszczał się na tle tarczy pomarańczowego słońca.

— Jak teraz?

R2-D2 zareagował, przesuwając w górę ekranu monitora słowa odpowiedzi.

— Nie, chyba nie mogę — odcięła się Jaina. — Jeżeli odbierasz cokolwiek, pokaż to nam w sterowni.

W pomieszczeniu pojawiło się sześć niewyraźnych dwuwymiarowych wideogramów, starannie umieszczonych jeden obok drugiego na tle pleksistopowej owiewki. Na trzech było widać wojowników Yuuzhan Vongów zachowujących się jak wojownicy Yuuzhan Vongów, to znaczy niszczących automaty, wrzucających elektroniczne urządzenia do pojemników dezintegratorów i maltretujących bezbronnych uchodźców. Czwarty przedstawiał dziwacznego ośmionogiego gada — jeżeli to był gad — przyszpilonego do płyt pokładu przez opuszczone drzwi przegrody. Stworzenie miało łeb paskudnie przeżarty jakimś kwasem, a jedno jego oko wypadło z oczodołu, zapewne w wyniku nagłej dekompresji. Na piątym obrazie było widać pustą wyrzutnię kapsuły ratunkowej. Uwagę Jainy przyciągnął jednak ostatni, szósty wideogram.

Ukazywał mostek „Ścigacza Mgławic” i kapitana Polluksa w towarzystwie wszystkich pełniących tego dnia służbę członków załogi. Grupę otaczali liczni wojownicy Yuuzhan Vongów. Chociaż Jaina znała Polluksa osobiście, a obraz był całkiem wyraźny jak na trudne warunki przesyłania, z trudem go rozpoznała. Twarz kapitana wyglądała jak krwawiąca bryła mięsa. W pewnej chwili beznosy Yuuzhanin uniósł amphistaffi i odciął ucho dowódcy „Ścigacza”.

— Pytam ostatni raz! — wykrzyknął. — Gdzie przyjął pan na pokład tamtych Jeedai.

Jakimś cudem Pollux znalazł w sobie dość sił, by się roześmiać.

— Jakich Jedi? Yuuzhanin zachichotał.

— Jest pan zabawną istotą, kapitanie — odpowiedział. Schylił się, podniósł odcięte ucho i wcisnął w dłoń mężczyzny. Odwrócił się do podwładnych i zarządził: — Przystąpić do zabijania członków załogi!

Czując, że za chwilę zemdleje, Jaina odwróciła się do Mary.

— Możemy im jakoś pomóc? — zapytała.

Mara nie oderwała spojrzenia od ekranu monitora nawigacyjnego komputera.

— Kapitanowi i załodze chyba już nic i nikt nie pomoże — rzekła. — Spójrz jednak na to.

Wystukała na klawiaturze polecenie i w sterowni pojawiła się złocista nitka trajektorii lotu. Zaczynała się przy burcie „Ścigacza Mgławic”, mijała w pewnej odległości dziób „Cienia”, a potem zakrzywiała się i kierowała w stronę tarczy planety.

— Kapsuła ratunkowa? — zapytała Jaina, nie wierząc własnym oczom. Odwróciła się i znów spojrzała na liniowiec. Ze zdumieniem stwierdziła, że yuuzhańska fregata wciąż jeszcze unosi się nieruchomo nieopodal włazu śluzy „Ścigacza Mgławic”. — Naraziły na niebezpieczeństwo tysiące uchodźców, a później wymknęły się w kapsule? I to mają być Jedi?

— Paskudnie to wygląda, prawda? — Mara zajęła się wpisywaniem parametrów trajektorii, która miała umożliwić przechwycenie kapsuły. — Ściągnijmy je na pokład, zanim narobią jeszcze więcej zamieszania.

2

Usiany masztami anten horyzont, widoczny zaledwie kilometr od transpastałowej ściany, kończył się bezkresną przepaścią, pełną koziołkujących asteroid i unoszących się nieruchomo ogników odległych słońc. Od czasu do czasu w przestworzach pojawiały się niewielkie błękitne punkciki, by zaraz zmienić się w podświetlone prostokąty ogromnych barek towarowych, powracających z odległych fabryk z ładunkiem durastali na pokładzie. Raz po raz ciemność rozjaśniały także długie świetliste ogony jonowych smug z silników załogowych frachtowców, transportujących towary między stu kilkudziesięcioma orbitalnymi suchymi dokami. Tu i ówdzie gigantyczne automaty spawalnicze sypały na szkielety montowanych gwiezdnych statków fontanny oślepiających iskier.

Przylatując tu, Han Solo naliczył prawie pięćset okrętów konstruowanych w starych stoczniach planety Bilbringi. Były to przeważnie eskortowce, korwety i inne małe jednostki, które budowano stosunkowo szybko. Widział jednak także szkielety dwóch gwiezdnych niszczycieli klasy Imperiał. Domyślał się, że budowy ogromnych okrętów zapewne nie uda się zakończyć przed spodziewanym atakiem Yuuzhan Vongów na gwiezdne stocznie. Kadłuby co prawda sprawiały wrażenie prawie ukończonych, a co najważniejsze, zamontowano już w nich potężne jednostki napędowe. Wyglądało na to, że młody sullustański dowódca, generał Muun, działa metodycznie i zgodnie z opracowanym planem. Takie postępowanie przeważnie bardzo się podobało rezydującym na Coruscant dowódcom armii i floty Nowej Republiki, ale za to skutecznie wyczerpywało ograniczone zasoby cierpliwości Hana Solo.

Żałując, że nie może się posłużyć żadną stosowaną przez rycerzy Jedi techniką relaksacyjną, o których tyle opowiadał mu starszy syn, Jacen, Solo ułożył twarz w nieszczery uśmiech i skierował spojrzenie na środek pokoju. Na kanapie siedziała tam jego żona, pogrążona w rozmowie z generałem Muunem. Z twarzy Leii biła ta sama jasność, która urzekła Hana przed tylu laty. Nigdy nie mógł zrozumieć, jakim cudem Leia, służąc trzydzieści lat galaktyce, wciąż jeszcze potrafi wykrzesać z siebie tyle energii i zapału. Wiedział jednak, że właśnie ta cecha jej charakteru stała się dla niego punktem odniesienia — czymś niezmiennym, na czym mógł się opierać przez dziesięciolecia walk, klęsk i śmierci. Jej nogi — co prawda, wyleczone po przeżyciach na Duro, które o mało nie zakończyły się jej śmiercią-wciąż jeszcze niezbyt sprawne nie zawsze potrafiły utrzymać ciężar ciała. Świadomość, że o mało nie stracił żony, ściskała serce Hana niczym lodowata obręcz. Poprzysiągł sobie, że już nigdy, przenigdy nie zostawi jej samej.

— … W grę wchodzi życie setek tysięcy istot, panie generale — upierała się Leia. — Yrayowie to bardzo delikatne istoty. Jeżeli nie zapewnimy im ochrony, konwój z bezbronnymi uchodźcami stanie się łatwym łupem Yuuzhan Vongów.

— A ile innych istot zginie, jeżeli Nowa Republika dopuści do zaatakowania Bilbringi, zanim ukończymy budowę okrętów floty? — zapytał Muun. Obwisłe, ciężkie fałdy policzkowe drżały, kiedy mówił, ale na przypominającej nieruchomą maskę płaskiej twarzy nie malowały się żadne uczucia. — Łupem Yuuzhan mogą paść całe planety, a wówczas życie straci wiele milionów niewinnych obywateli.

— Prosi pana jedynie o dwadzieścia okrętów — wtrącił się zniecierpliwiony Solo.

Generał skierował na niego czarne oczy.

— Prosi o pięć krążowników i piętnaście korwet, a to jedna czwarta wszystkich jednostek, jakimi dysponują obrońcy Bilbringi — odparł. — I to w chwili, kiedy Yuuzhan Vongowie zaczęli niepokoić nasze najdalej wysunięte posterunki.

— Zgadzamy się, żeby zatrzymał pan „Nieposkromionego”. — Han spróbował nadać głosowi przekonujące brzmienie. — A pozostałe jednostki powrócą przed upływem standardowego tygodnia… najwyżej dwóch, panie generale.

— Przykro mi, ale odmawiam. — Muun pokręcił głową i zaczął wstawać z kanapy.

Ze stojącego na biurku Sullustanina osobistego komunikatora wydobył się cichy pisk. Stojący obok kanapy protokolarny android C-3PO uniósł głowę.

— Życzy pan sobie, żebym odebrał? — zapytał.

Muun kiwnął głową.

— Jeżeli to nic pilnego, odpowiem za kilka minut.

— Dzięki, Threepio — dodał Han. Wiedział, że każda przerwa w rozmowie zmniejsza szansę otrzymania eskortowców. Usiadł na krześle ustawionym naprzeciwko Sullustanina. — Chyba pan zapomina, z kim pan rozmawia, generale — powiedział.

W brązowych oczach Leii pojawiały się alarmujące błyski. — Hanie…

— Jeszcze niedawno mogłaby zażądać, żeby przydzielił pan jej te okręty — ciągnął Solo. — Jeżeli ktokolwiek zasługuje…

— Dobrze wiem, na co zasługuje księżniczka — przerwał mu Muun i z pewnym wahaniem znów usiadł na kanapie. — Studiując w akademii, zapoznawałem się z historycznymi wideogramami…

— Historycznymi wideogramami? — powtórzył Han i jęknął. — Kiedy pana włączyli? Mniej więcej w ubiegłym roku? — Uniósł głowę i przez transpastalowe płyty kopuły popatrzył na chmary statków rojących się wokół suchych doków. — Musiał pan mieć niezłe wyniki próbnych testów, skoro mianowali pana dowódcą w takim miejscu.

Obwisłe fałdy policzkowe Sullustanina zadrżały z oburzenia, ale zanim generał zdążył odpowiedzieć, jeszcze raz wtrącił się C-3PO.

— Przepraszam, że przeszkadzam, ale emisariusz istot rasy Yuuzhan Vong pragnie zobaczyć się i porozmawiać z księżniczką Leią.

— Co takiego?! — wykrzyknęli równocześnie Han i Leia.

— Powiedz mu, że nic z tego — dorzucił Solo.

— Jak mnie tu odnalazł? — zapytała Leia.

C-3PO zwrócił złocistą .głowę w stronę mikrofonu komunikatora i wysłał zakodowane pytanie, które zabrzmiało jak trwający milisekundę pisk. Odpowiedź nadeszła po chwili.

— Rozmawiając z oficerem dyżurnym, emisariusz istot rasy Yuuzhan Vong nie zgodził się ujawnić tej informacji — odparł. — Przysięga jednak na imię Yun-Yammki, że nie zamierza wyrządzić pani żadnej krzywdy. Pragnie tylko porozmawiać na temat losu, jaki może spotkać uchodźców.

— Nie — powtórzył stanowczo Han.

Leia spiorunowała go spojrzeniem i odwróciła się do Threepia.

— Powiedz mu, że niebawem podam mu warunki — rzekła.

— Czyś ty naprawdę oszalała? — burknął Han. Wiedział, że nigdy nie wygra z nią pojedynku na argumenty, ale musiał przynajmniej spróbować. W wyniku napaści Yuuzhan stracił najlepszego przyjaciela i nie zamierzał teraz stracić żony. — A może już zapomniałaś, do jakiego podstępu uciekła się Elan, kiedy usiłowała zabić cię za pomocą bo’tousów? Ani jak mało brakowało w zeszłym roku, żebyś straciła obie nogi na Duro?

— Nie zapomniałam — rzekła cicho Leia. Odwróciła się do gospodarza. — Jestem pewna, że generał Muun także jest ciekaw, jakim cudem Yuuzhan Vongowie dowiedzieli się, gdzie mnie szukać.

Sulkistanin kiwnął głową. — To prawda.

— Nie może pan dopuścić, żeby jakiś Yuuzhanin wylądował na Bilbringi! — upierał się Han, uświadamiając sobie, że tylko generał Muun mógłby powstrzymać Leię przed podjęciem tak wielkiego ryzyka. — Zobaczy nasze okręty…

— Wrogowie zauważą je tylko wówczas, gdy im pokażemy. — Sullustanin nawet nie odwrócił głowy, żeby spojrzeć na Hana. Jego obwisłe fałdy policzkowe uniosły się; wyglądało to tak, jakby na twarzy Muuna ukazał się niewyraźny uśmiech. — Właśnie na taką okazję czekaliśmy — dodał, kierując czarne oczy na Leię.

— A zatem skorzystajmy z niej. — Leia odwróciła się do Threepia. — Możesz przekazać temu Yuuzhaninowi, że zagwarantujemy mu bezpieczeństwo.

— Pod warunkiem, że przyleci nieuzbrojony i bez maski — dodał ponuro Han. Domyślał się, że ochroniarze Leii, istoty rasy Noghri, które w tej chwili czekały na korytarzu po oba stronach drzwi gabinetu Muuna, nie ucieszą się, kiedy to usłyszą. Podobnie jednak jak on, żadna istota nie mogłaby nawet marzyć o nakłonieniu Leii do zmiany zdania. — A jeżeli kryje się za tym jakaś podstępna sztuczka…

— Obiecał, że będzie zachowywał się przyzwoicie — przypomniał C-3PO. — Jeżeli jednak chce pan znać moje zdanie, obietnica złożona przez Yuuzhan Vonga jest warta mniej więcej tyle samo, ile przysięga Jawy.

Generał Muun wstał, podszedł do biurka i wybrał bezpieczny kanał łączności z szeFe’l służby bezpieczeństwa.

— Natychmiast rozpocząć operację „Przerwa Śniadaniowa” — rozkazał. — I poinformować wszystkich, że to nie ćwiczenia.

Han i obaj ochroniarze Leii spędzili następne dwie godziny, przekształcając jeden ze starych pokojów przesłuchań, wykorzystywany jeszcze przez funkcjonariuszy służby bezpieczeństwa Imperium, w pomieszczenie, w którym Leia mogłaby rozmawiać z Yuuzhaninem bez obawy o życie. Najważniejszym zapewniającym bezpieczeństwo elementem wyposażenia miała być rozdzielająca oboje rozmówców gruba transpastalowa płyta, ale Han pamiętał także o zestawach bioczujników śledzących funkcje organizmu Yuuzhanina. Zadbał również o zainstalowanie urządzeń utrzymujących zmniejszone ciśnienie powietrza w drugiej połowie. Miało to uniemożliwić rozprzestrzenianie się toksyn, którymi nieprzyjacielski emisariusz mógłby posłużyć się jak tajną bronią. No i nie zapomniał o klapie w suficie. Otwarcie jej powodowało, że powietrze z yuuzhańskiej części pomieszczenia szybko uchodziło na zewnątrz.

Generał Muun także przygotowywał się do wizyty Yuuzhanina, równie starannie, ale dwa razy szybciej. Niemal natychmiast po wydaniu rozkazu rozpoczęcia operacji orbitalne suche doki, jeden po drugim, zaczęły zamierać i ciemnieć. Gwiezdne stocznie z każdą chwilą sprawiały wrażenie coraz bardziej zaniedbanych i opuszczonych. Kiedy w końcu nad planetoidą pojawił się stateczek yuuzhańskiego wysłannika, funkcjonowały tylko trzy czy cztery niemal doszczętnie wyeksploatowane suche doki. Wokół kadłubów konstruowanych tam kilku niegroźnych korwet krzątało się, usiłując ukończyć pracę, zaledwie kilkudziesięciu pracowników. Ogromna większość pozostałych suchych doków stała się po prostu niewidoczna w ciemności przestworzy. Tylko kilka, oświetlonych blaskiem sąsiednich gwiazd, ukazywało niewielkie jednostki w różnych stadiach konstrukcji. Nie było jednak widać przy nich ani jednej istoty. Ogromne gwiezdne stocznie sprawiały wrażenie opuszczonych, zapewne w wyniku wydanego wcześniej rozkazu ewakuacji. Obojętne, czy sullustański generał zasługiwał, czy nie na powierzenie mu dowództwa w tak młodym wieku, Han musiał podziwiać jego mądrość i rozwagę. Sądząc po tym, co widział z powierzchni planetoidy, mógłby przysiąc, że wojownicy Yuuzhan Vongów nie będą się spieszyć z atakowaniem i zdobywaniem gwiezdnych stoczni planety Bilbringi.

W końcu C-3PO oznajmił przybycie emisariusza wrogów i kwadrans później kilkunastu strażników wprowadziło gościa do przygotowanego pomieszczenia. Yuuzhanina nie potraktowano z honorami należnymi przybywającemu dyplomacie. Skonfiskowany przedmiot, który wyglądał jak sztuczne oko, spoczywał teraz w dłoni oficera służby bezpieczeństwa, a zamiast własnego ubrania, Yuuzhanin miał na sobie noszony przez członków załóg okrętów floty cienki płaszcz z kapturem. W dłoni trzymał gąbczaste stworzenie przypominające villipa, którym nieprzyjaciele posługiwali się do nawiązywania łączności na dużą odległość. Ten jednak był trochę większy i wyglądał jak trzęsąca się galareta. Zatrudnieni w stoczni naukowcy prześwietlili stworzenie, aby ustalić, czy nie kryje żadnej używanej dotychczas przez Yuuzhan Vongów śmiercionośnej broni. Potwierdzili, że to tylko umożliwiające łączność zwierzę, a przynajmniej twór organiczny, ale noghriańscy ochroniarze Leii, Adarakh i Meewalha, nie uwierzyli im na słowo. Zapowiedzieli, że też chcą obejrzeć dziwne stworzenie. Oglądali je, obwąchiwali, poszturchiwali i ściskali tak długo, aż Han przestraszył się, że villip pęknie. Na wszelki wypadek położył dłoń na włączniku klapy w suficie. Pomyślał, że nie uwierzy w niczyje zapewnienia, dopóki ktoś nie wytłumaczy mu, jakim cudem przerośnięty pierwotniak może przesyłać wiadomości i obrazy na przeciwległy kraniec galaktyki równie skutecznie, jak urządzenia HoloNetu.

Kiedy wszystko przygotowano, strażnicy wepchnęli yuuzhańskiego emisariusza do jego części pomieszczenia, wyszli i zamknęli drzwi na klucz. Obca istota usiadła na jedynym krześle przy stole ustawionym mniej więcej w połowie odległości między drzwiami a przegrodą.

Leia podeszła do transpastalowej płyty.

— Nazywam się Leia Organa Solo — oznajmiła.

— Wiem. Już kiedyś się spotkaliśmy, na Rhommamoolu. — Chrapliwy głos emisariusza miał wyzywające, aroganckie brzmienie. Kiedy Yuuzhanin się odezwał, Leia zbladła jak ściana. Wysłannik położył gąbkę na blacie stołu i zsunął kaptur z głowy. Ukazała się zdeformowana i poorana bliznami szpetna twarz, w której płonęło tylko jedno oko. — I na Duro, gdzie nawet jakiś czas współpracowaliśmy.

— Cree’Ar? — Leia opuściła prawą rękę; miała wielką ochotę zacisnąć palce na rękojeści świetlnego miecza, który kilka lat wcześniej sporządził dla niej Luke Skywalker. Jej poprzedni miecz został zniszczony przez Tsavonga Laha na planecie Duro. — Nom Anor!

— Masz doskonałą pamięć. — Yuuzhanin obrzucił rozmówczynię pogardliwym, lodowatym spojrzeniem. — Jak miewa się twój syn Jacen? A twoja szwagierka Mara? Czy nadal tak dobrze jak ostatnio? Prawdopodobnie wiesz, że bardzo interesuje mnie jej stan zdrowia.

Han z przerażeniem uświadomił sobie, że omal nie przycisnął włącznika klapy.

— Gadaj tak dalej, cwaniaku — mruknął na tyle głośno, aby Yuuzhanin go usłyszał. Podczas ataku Yuuzhan na Duro Nom Anor usiłował zabić Marę i Jainę, a także starał się przyczynić się do śmierci Leii i Jacena. Jeszcze wcześniej zatruł organizm Mary zarodnikami śmiercionośnej choroby, której przezwyciężanie trwało ponad dwa lata. — Nic nie ucieszy mnie bardziej niż przyglądanie się, jak oddychasz w próżni.

Z twarzy Noma Anora nie zniknął fałszywy uśmieszek.

— Chyba nie wcześniej, aż usłyszysz, co chcę wam powiedzieć? — zadrwił. — Nie sądzę zresztą, żeby Leia Organa Solo kłamała, kiedy obiecywała, że będę tu bezpieczny.

— To była moja obietnica, nie Hana — rzekła z naciskiem Leia. — A on już nie jest taki cierpliwy jak kiedyś, więc uważaj. Jak dowiedziałeś się, gdzie mnie szukać?

— Yrayowie zarządzili ewakuację, więc dokąd mogłabyś się udać z prośbą o przydzielenie im eskorty? — Nom Anor pokazał na leżące stworzenie. — Czy mogę? — zapytał.

— Yrayowie ewakuują się już od kilku tygodni — odparła Leia, zdecydowana uzyskać odpowiedź na swoje pytanie. Han uznał, że Nom Anor i tak się nie przyzna, czy na Bilbringi przebywąją jego szpiedzy. To jednak, co przemilczał, powinno się także przydać generałowi Muunowi. — A my przylecieliśmy tu zaledwie przed kilkoma godzinami.

— Obserwujemy oczywiście wszystko, co dzieje się wokół Bilbringi. — odparł Nom Anor. — Nic więcej nie mam do powiedzenia na ten temat. — Już bez pytania delikatnie pogłaskał stworzenie, aby się obudziło. — Przebieg naszej rozmowy pragnie poznać Tsavong Lah.

Villip rozpłaszczył się na blacie stołu, a nad nim pojawiła się żółtawa poświata. Chwilę później przybrała postać długiego gwiezdnego statku o kanciastej rufie i charakterystycznym mostku w kształcie obucha. Leia zrozumiała, że widzi ogromny pasażerski liniowiec wyprodukowany przez Koreliańską Korporację Inżynieryjną. Nie zauważyła za rufą płomienistego strumienia jonów, a wrota śluzy były otwarte, co pozwalało się domyślać, że statek unosi się nieruchomo w przestworzach.

— To gwiezdny liniowiec „Ścigacz Mgławic” — oznajmił Nom Anor.

— Oglądacie to, co dzieje się tam w tej chwili.

Hanowi serce podskoczyło do gardła. Z pasażerkami właśnie tego liniowca miały się spotkać Mara i Jaina. Ich zadanie nie wyglądało na specjalnie trudne. Obie Jedi miały tylko polecieć do bezpiecznego sektora i przyjąć Twi’lekianki na pokład, a potem wrócić. Widocznie jednak nie wszystko potoczyło się zgodnie z planem. Han próbował utrzymać kamienny wyraz twarzy, jak wtedy, kiedy zasiadał do gry w sabaka. Zmusił się, żeby nie patrzeć na żonę.

— Interesujący obrazek — rzekła obojętnie Leia. Z pewnością żywiła te same obawy, co jej mąż, ale w jej głosie brzmiał sarkazm. — A zatem, nauczyliście się przesyłać hologramy. Ciekawe, kiedy w HoloNecie pojawią się wasze pierwsze dramaty.

— Yuuzhanie już wiele wieków temu nauczyli się wytwarzać żywe obrazy — odciął się Nom Anor. — Pokazuję ci ten statek, ponieważ mistrz wojenny uważa, że zechcesz zawrzeć z nim porozumienie.

Oho, zaczyna się, pomyślał Solo. Odsunął rękę od włącznika klapy. Nie ufał sobie na tyle, by mieć pewność, że nie przyciśnie go, kiedy Nom Anor oświadczy, iż Yuuzhan Vongowie jednak zdołali pochwycić Jainę.

— Tsavong Lah się pomylił — oznajmiła Leia. Jej głos brzmiał przesadnie sucho i chyba tylko to dowodziło, że jej skóra cierpnie z przerażenia. — Wolałabym zawrzeć porozumienie z Hurtami niż z wami.

— Huttowie nie mają tego, na czym ci zależy. — Nom Anor dźgnął szponiastym palcem w hologram. — Na pokładach tego liniowca przebywa dziesięć tysięcy uchodźców. Tylko od ciebie zależy, czy przeżyją.

— Jeżeli Tsavong Lah wysłał cię tylko w celu pokazania mi tego obrazka, uważam naszą rozmowę za zakończoną— oznajmiła.

Odwróciła się plecami do emisariusza i skierowała do drzwi swojej połowy pomieszczenia. Han ostatkiem sił powstrzymał się od przypomnienia jej, że w grę wchodzi także życie ich córki. Ugryzł się jednak w język i zachował milczenie. Domyślił się, że jego żona chce poderwać zaufanie wysłannika nieprzyjaciół do siły jego własnych argumentów.

Dochodziła już do drzwi, gdy Nom Anor zawołał:

— Możesz ich uratować!

Wstał z krzesła i spojrzał na nią ponad świetlistym hologramem liniowca.

— Powiedz mi tylko, gdzie kryje się baza waszych Jedi.

Leia zerknęła na Hana. Pewnie się zastanawiała, czy Nom Anor chciał powiedzieć, że mogłaby ocalić uchodźców, czy też Jainę i Marę.

— Mogę powiedzieć ci tylko, że baza Jedi nie istnieje — odparła po chwili.

Nom Anor westchnął demonstracyjnie głęboko i usiadł.

— Księżniczko, jeszcze raz dyskredytujesz mnie w oczach Tsavonga Lana — powiedział i spuścił głowę. — Doradziłem mu, a nawet go zapewniłem, że nigdy nie poświęcisz tak wielu istot, aby ocalić garstkę. On jednak uważa, że w trosce o paru Jedi zgodzisz się poświęcić życie wielu, bardzo wielu innych istot.

Kiedy mówił, świetlisty hologram przecięły kule ognistej plazmy. Dotarły do burty pozbawionego ochronnych pól liniowca i wypaliły w durastalowych płytach poszycia czarne dziury. Ukazały się kłęby ciemnego dymu, a z otworów wystrzeliły w próżnię ledwo widoczne przedmioty. Leia wiedziała, że z uszkodzonych miejsc uchodziło powietrze. Chwilę później ciemność przecięły następne strugi płonącej plazmy. Wiele ognistych pocisków przeniknęło w głąb statku przez otwory wypalone przez poprzednią salwę. Z pewnościąniektóre dotarły aż do śródokręcia. Chmury dymu zgęstniały i ściemniały. W mrok przestworzy poszybował rój nowych okruchów. W następnej sekundzie hologram zadrżał i zaczął się zmieniać. Ukazało się powiększenie miejsc, przez które kule plazmy wdarły się do środka liniowca. Dopiero wtedy Leia stwierdziła, że wysysane na zewnątrz szczątki to rozerwane przez nagłą zmianę ciśnienia, bezradnie koziołkujące w próżni trupy pasażerów statku.

— Zaiste, mądrość Tsavonga Laha jest równie wielka, jak ta galaktyka. — Nom Anor przewrócił jedynym okiem, jakby uznał, że opowiada dobry dowcip. Gestem wskazał hologram liniowca. — Tamci giną, ponieważ na pokładzie podróżowali Jedi. Jeżeli Jedi nie chcą, żeby zginęło więcej pasażerów, niech poddadzą się w ciągu jednego waszego standardowego tygodnia.

— Więcej? — powtórzył Solo. Był pewien, że Nom Anor chce, aby zadał właśnie takie pytanie, ale nie potrafił się powstrzymać. Musiał, po prostu musiał się dowiedzieć, co z Jainą. — A konkretnie ilu?

— Wasi zwiadowcy potwierdzą, że jednostki naszej floty otoczyły planetę Talfaglio. Obiecuję, że w ciągu następnego tygodnia wszystkie statki z uchodźcami pozostaną nietknięte na orbitach. Jeżeli Jedi się poddadzą, pozwolimy statkom odlecieć. Jeśli nie, wszystkie unicestwimy. — Nom Anor zerknął na dłoń Hana, która znów zbliżyła się do włącznika klapy. — Taki sam los spotka uchodźców, jeżeli nie wrócę.

— Naprawdę się spodziewasz, że Jedi się poddadzą? — zapytał Solo. Czuł zbyt wielką ulgę, że Nom Anor nie wspomniał ani słowem o tym, co mogło spotkać Jainę lub Marę, aby zgrzytać zębami na myśl o losie, jaki chcieli zgotować Yuuzhanie dziesiątkom tysięcy uchodźców. Nie był pewien, czy powinien przejmować się ich położeniem, ale w tej chwili liczyło się tylko, że Mara i Jaina są bezpieczne. — Zapomnij o tym, kolego — dodał, drapieżnie się uśmiechając. — Równie dobrze możemy już teraz zacząć przedstawienie.

Wbił spojrzenie w Noma Anora i przysunął rękę jeszcze bardziej do włącznika klapy. Wyszczerzył zęby, dając czas Leii, by go powstrzymała. Zauważył, że Yuuzhanin, szyderczo uśmiechnięty, wpatruje się w niego jak urzeczony. Nie przestał się uśmiechać nawet wówczas, kiedy palce Hana musnęły powierzchnię włącznika, pogładziły go, ale nie przycisnęły. Leia musi mieć więcej czasu na zastanowienie, czy powinna go powstrzymać. Ona jednak się nie odezwała. Han spojrzał na nią i stwierdził, że żona patrzy z nieopisaną wściekłością na yuuzhańskiego wysłannika.

— Na co czekasz? — zapytała.

— Naprawdę?

— Włączaj! — Leia kiwnęła głową.

Han poczuł się nieswojo. Przyszło mu na myśl, że Nom Anor nie wspomniał o Jainie ani o Marze z innego powodu, który Leia już odgadła.

Istniała możliwość, że obie Jedi znajdowały się na pokładzie „Ścigacza Mgławic”, kiedy Yuuzhanie zaczęli go ostrzeliwać. Pewnie nawet nie wiedzieli, kogo zabijają.

Han przycisnął guzik, a w suficie pojawiła się szczelina. Z części pomieszczenia, w której siedział Nom Anor, zaczęło z głośnym sykiem uchodzić powietrze.

— Oszaleliście? — Yuuzhanin zerwał się na równe nogi. — Zamordujecie miliony istot!

Leia podeszła do męża, wyciągnęła rękę i dotknęła włącznika. Szczelina w suficie przestała się rozszerzać, ale nie zniknęła.

— To nie my, ale wy ich zamordujecie — powiedziała. Powietrze z pomieszczenia Yuuzhanina nie przestawało uciekać w próżnię. Wizerunek „Ścigacza Mgławic” zamigotał i zniknął. Leżący na blacie stołu villip zadrżał i zwinął się w kulę. Nom Anor spojrzał na sufit, a w następnej chwili przeniósł niedowierzające spojrzenie na Leię. Na jego oszpeconej twarzy malowało się zdumienie. Leia zobaczyła, że Yuuzhanin przykłada dłonie do uszu. Odczekała jeszcze chwilę czy dwie, a potem przycisnęła włącznik. Szpara zaczęła się zmniejszać i w końcu zniknęła całkowicie.

Nom Anor oderwał dłonie od uszu.

— Wracaj do swojego mistrza wojennego i powiedz, jak cię tu potraktowano — poradziła Leia. — Powiedz mu, że Jedi nie biorą na siebie odpowiedzialności za śmierć istot, które zamierza zamordować. Powiedz też, że jeżeli jeszcze raz przyśle kogoś z podobnymi groźbami, jego emisariusz nie powróci.

Nom Anor kiwnął głową — może nie pokornie, ale też mniej arogancko niż poprzednio.

— Powiem mu, ale to niczego nie zmieni. — Odwrócił się, podszedł do drzwi i chwilę czekał, aż ktoś zechce je otworzyć. — Mistrz wojenny uważa, że jego plan się powiedzie — oznajmił w końcu. — A jeszcze nigdy się nie pomylił.

Luke Skywalker wiedział, że po kilku dniach spędzonych w zbiorniku z bactą zagoją się wszystkie fizyczne rany. Domyślał się jednak, że nigdy nie zabliźnią się obrażenia, jakie wydarzenia ostatnich dni zadały psychice Alemy. Wyczuwał jej ból i udrękę nawet teraz, kiedy Twi’lekianka unosiła się nieruchomo, pogrążona w leczniczym transie. Przypuszczał, że kiedy się obudzi i dowie o losie, jaki spotkał „Ścigacza Mgławic” i jego pasażerów, jej udręka jeszcze się powiększy. Udręka, wyrzuty sumienia, złość, przerażenie… obawa przed tym, co zabiło jej siostrę. Już i tak, będąc przywódczynią ruchu oporu na Nowym Plymptonie, znalazła się niebezpiecznie blisko ciemnej strony. Teraz, rozpamiętując śmierć siostry, zniszczenie Nowego Plymptona i los, jaki zgotowano pasażerom liniowca, może uznać wędrówkę na ciemną stronę za jedyną ucieczkę od wszystkiego, co dręczyło jej sumienie. Nie chodziło już o to, czy tam zawędruje, a jedynie kiedy i na jak długo.

Drzwi ambulatorium za plecami Luke’a rozsunęły się z sykiem. Mistrz Jedi odwrócił się. Na progu stała Kalamarianka Cilghal, wlepiając w niego wielkie wilgotne oczy.

— Przepraszam, że przeszkadzam, Luke, ale twój szwagier bardzo chciałby z tobą porozmawiać — powiedziała. — Chyba sobie wyobraża, że coś przed nim ukrywamy.

Luke się uśmiechnął.

— Zawsze ten sam Han — mruknął. — Cieszę się, że znów jest sobą. Ogromne usta Cilghal rozciągnęły się w charakterystycznym kalamariańskim uśmiechu.

— Ja także — przyznała istota. — To prawdziwe szczęście, że odzyskał równowagę.

Luke wyszedł za nią na długi cylindryczny korytarz i skierował się do konferencyjnej krypty. Podobnie jak większość pomieszczeń nowej bazy, tunel wydrążono promieniem potężnego górniczego lasera w litej skale, a potem uszczelniono białą plastipianką, aby powietrze nie uchodziło na zewnątrz. Dzięki temu wyglądał znacznie sympatyczniej niż jaskinie kute w szarej skale. Pianka była tak dobrym izolatorem, że skutecznie zapobiegała rozpraszaniu ciepła wytwarzanego przez pracujące urządzenia. Prawie cały personel bazy nosił wprawdzie próżniowe kombinezony — nie dało się z nich rezygnować z uwagi na możliwość utraty szczelności — ale częściowo rozpięte albo nawet niezapiete. Funkcjonariusze służb inżynieryjnych starali się jakoś temu zaradzić, ale i tak większość mieszkańców ochrzciła swoje sypialnie mianem wyciskaczek potu.

Kiedy Luke wszedł do konferencyjnej krypty, zobaczył siostrzeńców, Jacena i Anakina, czekających na niego w towarzystwie Dani Quee, Tahiri Yeili i kilkorga innych Jedi. Nad projektorem hologramów, mniej więcej pośrodku stołu, unosił się niewielki hologram Hana i Leii. Korelianin wypytywał, a właściwie przesłuchiwał synów, dlaczego nie ma z nimi siostry. Jego żona sprawiała wrażenie cokolwiek zakłopotanej.

Luke podszedł do stołu, skwitował kiwnięciem głowy pełne wdzięczności spojrzenia siostrzeńców i stanął w polu widzenia obiektywu kamery projektora.

— Posłuchaj, Hanie — zaczął. — Jaina przebywa w tej chwili z Artoo w ośrodku łączności, gdzie usiłuje poprawić jakość obrazów przesłanych z pokładu „Ścigacza Mgławic”. Pojawi się tu najszybciej jak zdoła, ale na razie nie może przerwać pracy.

Han zmarszczył brwi, ale chyba przyjął do wiadomości wyjaśnienie.

— Słyszałeś już o tej groźbie? — zapytał. Mistrz Jedi kiwnął głową.

— Dowiedziałem się mniej więcej przed kwadransem — odparł cicho.

— To dlaczego musieliśmy czekać na ciebie tak długo?

— Sprawdzałem, co słychać u Alemy Rar — odrzekł Skywalker. — Nie zapięła pasów, zanim rozkazała kapsule wystartować w przestworza, i trochę się poobijała. Kiedy ją przechwycono, nie powiedziała właściwie nic więcej poza tym, że jej siostrę zabił jakiś voxyn. Miałem nadzieję, że badając jej podświadomość, zdobędę informację, co właściwie się tam wydarzyło.

Han zwęził oczy w szparki.

— Badałeś jej podświadomość? — powtórzył.

— Posługując się Mocą, Hanie — wyjaśnił Luke, ale uświadomił sobie, że rozmowa ze szwagrem za chwilę wyczerpie resztki jego cierpliwości. Wiele wskazywało, że Han przyszedł do siebie. Od czasu do czasu jednak rozpacz, jaką wciąż jeszcze odczuwał po stracie Chewbaccy, przejawiała się w dziwaczny sposób. Ostatnio okazywał zdenerwowanie, które doprowadzało do prawdziwej rozpaczy Leię i ich dzieci. — Zapewniam cię, że Jaina i Mara mają się całkiem dobrze.

Han nie zauważył subtelności tego zapewnienia.

— A zatem dlaczego Mara nie uczestniczy w tym zebraniu? — zapytał.

— Ona także nie może przestać zajmować się tym, co teraz robi — odrzekł Luke. — Karmi małego Bena.

— Musisz nam wybaczyć zdenerwowanie. — Leia obrzuciła męża zirytowanym spojrzeniem. — Nom Anor zafundował nam prawdziwe przedstawienie. Na naszych oczach zamordował dziesięć tysięcy niewinnych pasażerów. Chyba jednak nie zdołałabym go powstrzymać, nawet gdybym mu powiedziała, gdzie szukać Zaćmienia. Co zamierzamy zrobić w sprawie uchodźców z planety Talfaglio?

— Przede wszystkim nie możemy dopuścić, żeby Yuuzhan Vongowie obarczyli nas odpowiedzialnością za to, co się stanie — odparł Luke. — Zgadzając się, tylko pójdziemy im na rękę. Nie wolno nam nigdy zapomnieć, że to oni są mordercami. Nie my.

— To prawda, mistrzu Skywalkerze, ale tylko do pewnego stopnia — odezwała się Cilghal. Teraz, gdy kierowały się na nich oczy wielu osób, zwróciła się do Luke’a, używając oficjalnego tytułu. — Sądzę jednak, że nie powinniśmy zamykać oczu na możliwość śmierci tylu istot. Bez względu na to, czy jesteśmy odpowiedzialni, czy nie, nie wolno nam siedzieć z założonymi rękami. Jeżeli zdołamy, musimy jakoś temu zapobiec.

— Tym bardziej, że w jakiejś mierze za to odpowiadamy. — Do konferencyjnej krypty weszła Jaina w towarzystwie R2-D2 i kilkorga Jedi. Wieść o ultimatum Tsavonga Laha rozeszła się błyskawicznie i pomieszczenie zaczynało się wypełniać innymi członkami personelu bazy. — Na pokładzie „Ścigacza Cieni” podróżowały dwie Jedi, te same, które kierowały ruchem oporu na Nowym Plymptonie. Wchodząc na pokład liniowca, siostry Rar musiały sobie uświadamiać, że narażają na niebezpieczeństwo życie wszystkich pasażerów. Planując je stamtąd zabrać, my także ponosimy część winy.

— A skąd wiecie, że Yuuzhan Vongowie nie złożyliby pasażerów w ofierze swoim bogom, nawet gdyby tych sióstr nie było na pokładzie? — zapytała Danni Quee, jak zawsze skora do wynajdywania luk w rozumowaniu. Drobna kobieta o zielonych oczach i kręconych blond włosach była jednym z pierwszych jeńców, jakich pochwycili Yuuzhan Vongowie, i pierwsza doświadczyła ich straszliwych tortur. — Nie starajmy się udawać, że wiemy, jakimi torami wędrują pokrętne myśli tych morderców — ciągnęła. — Możemy popełnić duży błąd. Duży i brzemienny w skutki.

Kiedy skończyła, odeszła na bok, aby w polu widzenia kamery projektora mogła stanąć Jaina.

— Cześć, mamo. Cześć, tato — odezwała się dziewczyna. — Przepraszam, że kazałam wam czekać.

— Nie czekaliśmy aż tak długo — powiedziała Leia.

Han wyraźnie się odprężył. Nawet jakby lekko się uśmiechnął.

— Jasne, nic takiego się nie stało — dodał szybko.

Później przed okiem kamery stanął Anakin Solo. Przeczesując palcami zmierzwione jak zwykle brązowe włosy, natychmiast podniósł temperaturę dyskusji.

— Posłuchajcie, naprawdę nie ma znaczenia, czy jesteśmy odpowiedzialni, czy nie — zaczął. — W grę wchodzi życie setek tysięcy, może nawet milionów niewinnych istot. Musimy coś zrobić. To wszystko.

— Co chcesz, żebyśmy zrobili, Anakinie? — zapytał Skywalker. Do dyskusji przyłączyła się Tahiri.

— To jasne — rzekła. — Trzeba przełamać tę blokadę. – Jasnowłosa i wiotka piętnastoletnia dziewczyna pod wieloma względami przypominała Danni Quee. Także była więziona przez Yuuzhan Vongów, dopóki Anakin nie uwolnił jej z laboratorium mistrzyni przemian. — Muszą zapłacić za to, co chcą zrobić. I to tak słoną cenę, żeby nigdy więcej się na to nie ważyli. Tylko w ten sposób zdołamy się im odpłacić za wszystko.

— Możliwe, że właśnie tego się po nas spodziewają — zauważyła Danni. — Jeżeli uważają, że rycerze Jedi są takimi samymi wojownikami jak oni, będą oczekiwali, że staniemy z nimi do walki.

Widoczny na hologramie Han kiwnął głową.

— Ja też tak sądzę — powiedział. — Wyzywają rycerzy Jedi. Bylibyście głupcami, gdybyście się zgodzili. Zwłaszcza teraz, gdy wiecie, że na was czekają.

— Mamy pozwolić, żeby wymordowali wszystkich uchodźców? — W podnieceniu dotychczasowej dyskusji spokojny głos Jacena zabrzmiał niezwykle cicho. Młody Jedi odwrócił się do Anakina i Tahiri. — Jeżeli damy się sprowokować i zaczniemy wymachiwać świetlnymi mieczami, tylko spowodujemy śmierć wielu innych istot.

Anakin spiorunował go spojrzeniem. Ostatnio często mu się to zdarzało, ilekroć rozmawiał ze starszym bratem.

— Możesz stać na uboczu, czekać i tylko obserwować… — zaczął. Jacen przerwał mu uniesioną ręką.

— Pozwól mi skończyć, Anakinie. Chcę tylko podkreślić, że żadnego z tych sposobów nie uważam za dobry. — Powiódł spojrzeniem po twarzach pozostałych uczestników narady. — Jeżeli podejmiemy walkę, Yuuzhan Vongowie zabiją więcej niewinnych istot. A jeżeli się nie zgodzimy, tak czy owak ich zamordują. Nie wolno nam pozwolić ani na jedno, ani na drugie. Rycerze Jedi powinni być obrońcami życia w galaktyce.

— Co chcesz przez to powiedzieć, Jacenie? — żachnął się jego ojciec. — Że rycerze Jedi powinni się poddać? — Zamknął oczy i skrzywił się, jakby go coś zabolało. — Powiedz mi, że chodziło ci o coś innego.

— Nikt nie zamierza się poddawać, Hanie — zapewnił go Luke.

Dobrze wiedział, co Han czuje. Prawdę mówiąc, podzielał jego niepokój. Ze wszystkich młodych rycerzy Jedi, którzy przybyli do Zaćmienia, Jacen miał chyba najbardziej filozoficzne podejście do życia. Poważnie traktował paradoksalną teorię, w myśl której niekiedy trzeba było coś zniszczyć, aby ocalić od zagłady coś innego. Luke wiedział, że niepokój siostrzeńca wynika z koszmarnej wizji, jaką młody Jedi miał kiedyś na Duro. Jacen zobaczył wówczas, jak galaktyka ześlizguje się w objęcia ciemności, a sam nie mógł zrobić nic, żeby ją powstrzymać. Obawiając się, że cokolwiek uczyni, tylko przyspieszy tempo zagłady, młody człowiek na jakiś czas całkowicie wyrzekł się władania Mocą.

Kiedy jednak śmiertelne niebezpieczeństwo zagroziło jego matce, zmienił zdanie i posłużył się Mocą bez wahania. Mimo to nadal nie był pewien, czy postąpił słusznie. Czasami ogarniały go wątpliwości i wtedy znów się wahał, czy jednak nie powinien powstrzymać się od działania. W pewnym sensie jego sytuacja była równie trudna jak ta, która mogła niedługo zachęcić Alemę do wkroczenia na niebezpieczną ścieżkę.

— Nikt nie zamierza się poddawać — powtórzył mistrz Jedi. — Nie dopuścimy tylko, aby Yuuzhan Vongowie zmusili nas do walki, zanim się przygotujemy. — Odwrócił się do Danni i Cilghal. — Czy Program Zaćmienie przyniósł jakiekolwiek rezultaty?

Danni pokręciła głową.

— Na razie nie — powiedziała. — Przeglądając hologramy, możemy stwierdzić, skąd yuuzhański yammosk kieruje ruchami swoich flot i wojowników. Nie mamy jednak pojęcia, w jaki sposób przesyła rozkazy. Prawdopodobnie potrzebujemy na to więcej czasu.

Luke przeniósł pytające spojrzenie na Cilghal.

— A villipy? — zapytał.

— Obawiam się, że naukowcy z mojej grupy poczynili jeszcze mniejsze postępy — przyznała ponuro Kalamarianka. — Wygląda na to, że Yuuzhan Vongowie przestali posługiwać się przechwyconymi przez nas villipami i jedyne, co nam pozostaje, to sekcja. Na razie nie mamy pojęcia, jakim cudem stworzenia przesyłają obrazy.

Luke kiwnął głową jednej i drugiej.

— Jeszcze za wcześnie, aby spodziewać się czegoś konkretnego — podsumował. — Wasze badania muszą jednak w końcu przynieść jakieś wyniki. — Odwrócił się do pozostałych uczestników narady. Wśród mniej więcej pięćdziesięciorga istot znajdowali się także Mara, mały Ben i prawie dwudziestu ochotników, którzy nie wykazywali wrażliwości na oddziaływanie Mocy. — Jeszcze nie wiemy, jaką ścieżką podążymy, ale jednego jestem pewien. Okazalibyśmy się głupcami, gdybyśmy pozwolili, aby Yuuzhan Vongowie wciągnęli nas do walki, zanim będziemy do niej przygotowani. Mam nadzieję, że okażemy cierpliwość. Powinniśmy zawierzyć Mocy, że obarczy winą za śmierć pasażerów „Ścigacza Mgławic” sumienia tych, którzy naprawdę za to odpowiadają.

Zebrani przyznali mu rację chóralnym pomrukiem i powoli zaczęli się rozchodzić. Dopiero wtedy podeszła do niego Mara.

— Dobrze powiedziane, Luke — pochwaliła go. Trzymając na jednej ręce małego Bena, objęła drugą męża i pocałowała go w policzek. — Jednak czułabym się o wiele lepiej, gdyby Moc umiała oddziaływać także na sumienia Yuuzhan Vongów.

3

Jednym z tysiąca pogańskich bluźnierstw, niepoddanym oczyszczeniu po zdobyciu Obroaskai, było Muzeum Fotoniki Stosowanej. Wznosiło się niczym połyskująca forteca, pełna transpastalowych wież i krystalplasowych galeryjek. Nom Anor spędził zbyt wiele czasu pośród niewiernych i ich bluźnierstw, aby widok jeszcze jednego wzbudzał w nim odrazę. Wiedział jednak, że poważnym błędem byłoby jej nie okazać. Znieruchomiał więc przed wejściem i odwrócił głowę, aby udać, że obrzuca tęsknym spojrzeniem monotonną czarną równinę. Potem prychnął pogardliwie i przeszedł przez próg w ślad za prowadzącym go akolitą. Kiedy znalazł się w westybulu, zobaczył ponad stu pochwyconych Yerpinów, kierujących nieruchome, jakby niewidzące owadzie oczy na yuuzhańskich strażników. Zamieniwszy kilka słów z ich dowódcą w stopniu młodszego oficera, akolita powiódł Noma Anora istnym labiryntem korytarzy, sprofanowanych jaskrawym blaskiem unoszących się tu i ówdzie kul świetlnych.

Odnaleźli Tsavonga Laha w ogromnej komnacie, na której ścianach krzyżowały się i plątały setki kilometrów nici. Wszystkie wydzielały słabe światło. Wojenny mistrz miał postrzępione wargi, a jego ciało, pokryte od stóp do głów wymyślnymi rytualnymi tatuażami, okrywał implantowany pancerz. Trzymając niewielki komputerowy notes, Yuuzhanin kierował na tarczę projektora hologramów spojrzenie, jakim mógłby piorunować tchórzy i niewolników.

— Teraz — odezwał się na widok wchodzącego Anora, zbliżając zdeformowane usta do elektronicznego urządzenia.

Zaledwie przebrzmiało echo jego głosu, sieć oplatających wielką komnatę nici rozbłysła jaśniej. Zewsząd skoczyły ku projektorowi hologramów ogniste błyski. Milisekundę później w ogromnej sali pojawił się naturalnej wielkości hologram wykorzystywanego przez niewiernych X-skrzydłowca. Przesłonił większą część pomieszczenia i górną połowę ciała wojennego mistrza. Zaczął się powoli obracać, a kiedy dziób skierował się ku drzwiom, z działek trysnęły strugi światła. Tylko Nom Anor nie zanurkował w kąt, by się ukryć.

— Czy wiesz, co bym z tym zrobił, gdybym był dowódcą wojsk niewiernych? — zapytał Tsavong Lah. Jego głos wydobywał się ze środka hologramu.

— Jestem pewien, że wydałbyś rozkaz zniszczenia tego bluźnierstwa — odparł pospiesznie Nom Anor. — Takie martwe przedmioty to obraza naszych bogów. Chyba nie muszę przypominać, ile wycierpiałem, kiedy musiałem się z nimi stykać, przygotowując grunt pod naszą inwazję.

— Uczynimy, co okaże się konieczne, egzekutorze — odparł machinalnie Tsavong Lah. — A ty otrzymałeś już pochwałę za to, że musiałeś się stykać z bluźnierstwami niewiernych tyle czasu. — W jego głosie brzmiała irytacja. — Nie pokonamy czegoś, czego nie rozumiemy. Na przykład piloci naszych koralowych skoczków, oglądając takie obrazy, mogą pomyśleć, że to prawdziwe bluźnierstwa. Gdybym pełnił obowiązki dowódcy naszych nieprzyjaciół, usiałbym przestworza tysiącami takich wizerunków.

— Galaktyka już jest nimi usiana, o Czcigodny — odparł Nom Anor. — Prawdę mówiąc, nie ma czym się zachwycać. Ich możliwości, podobnie jak naszych wrogów, są bardzo ograniczone.

Kiedy hologram X-skrzydłowca zniknął, Tsavong Lah rzucił komputerowy notes na posadzkę i zmiażdżył opancerzonym szponem vua’sa, zastępującym stopę, którą stracił w wyniku pojedynku z Jacenem Solo.

— Nieprzyjaciele okazali się na tyle silni i przebiegli, że już kilkakrotnie pokrzyżowali twoje plany. — W głosie wojennego mistrza brzmiała odraza. Jako wierny czciciel yuuzhańskich bogów, nie wierzył w nieszczęśliwe przypadki ani zbiegi okoliczności i każdą porażkę poddanego traktował jako dowód duchowej dekadencji. — Wierzę, że tym razem twoja misja zakończyła się powodzeniem.

— Chilab spisał się doskonale. — Nom Anor przechylił głowę, zakrył dłonią otwory nosowe i dmuchnąwszy z całej siły, skierował strumień powietrza do zatok. Nie był aż tak gorliwym wyznawcą, aby się cieszyć bólem, jaki powodował implantowany robak, wyciągając dendryty z jego nerwu wzrokowego. Udał, że się uśmiecha, i cierpliwie czekał, aż stworzenie dotrze do otworu nosowego. Podstawił dłoń i pozwolił, aby wypadło, a potem podał wojennemu mistrzowi. — Kiedy tam leciałem, wszystko dobrze obejrzałem. Jestem pewien, że odczytamy zapisane w pamięci chilaba informacje i wykorzystamy je do jeszcze lepszego zaplanowania ataku.

— Bez wątpienia. — Tsavong Lah wsunął robaka do kieszeni fałdzistej peleryny, która wbijając ostre macki w ramiona, okrywała plecy. — Zapoznam się z nimi później. Czy twoje spotkanie z Leią Solo zakończyło się pomyślnie?

— Oczywiście, wojenny mistrzu. — Nom Anor nawet nie umiałby sobie wyobrazić, że udziela innej odpowiedzi. — Jestem całkowicie pewien, że Jedi przyjmą nasze wyzwanie.

— Na twoim miejscu nie byłabym tego taka pewna — rozległ się w ogromnej komnacie cichy, niski głos. Jego źródło znajdowało się za plecami egzekutora. — Rycerze Jedi zorientują się, że to pułapka, i będą się mieli na baczności.

Nom Anor odwrócił się i ujrzał niewielką upierzoną istotę przeskakującą obok strażników na cienkich nogach, których stawy pozwalały na wyginanie się do tyłu. Istota miała wiotkie uszy i parę spiralnie zakręconych czułków, co nadawało jej wygląd podobny do wielkiej upierzonej ćmy. Nie była większa od radanka i Nom Anor zawsze uważał ją za coś w rodzaju pasożyta.

— Ach, to ty, Vergere — mruknął. — Nie wiedziałem, że tak dobrze znasz Jedi.

— Vergere zna ich lepiej niż ja — oznajmił Tsavong Lah. — To właśnie ona zapewniała, że Jeedai wypuszczą cię żywego. Gotów byłem się z nią założyć, że od razu cię zabiją.

— A jednak to ty, o Czcigodny, byłeś bliższy prawdy niż twoja pupilka.

Nom Anor nie zgadzał się nazywać Vergere doradczynią. Dziwaczna niewielka istota była zaledwie powierniczką yuuzhańskiej agentki, która straciła życie, bezskutecznie usiłując zatruć organizmy rycerzy Jedi. Spędziła pewien czas w niewoli, przesłuchiwana przez agentów Wywiadu Nowej Republiki, a potem została doradczynią Tsavonga Laha. Wszystko dlatego, że w ciągu zaledwie kilku tygodni zdołała się dowiedzieć na temat wrogów więcej niż Nom Anor w ciągu wielu lat służby w charakterze agenta i sabotażysty. Co prawda, podawano w wątpliwość jej lojalność, ale kiedy potwierdziło się, że przekazuje prawdziwe informacje, zaczęto ją darzyć takim zaufaniem, że Nom Anor po prostu musiał widzieć w niej najgroźniejszą rywalkę.

— Jak się spodziewałeś, o Czcigodny, Leia Solo i jej małżonek rzeczywiście próbowali mnie zamordować — ciągnął egzekutor. — Na szczęście, udało mi się zagrać na jej ludzkich emocjach. Tylko dlatego uszedłem z życiem.

— Naprawdę wydaje ci się, że umiesz grać na emocjach rycerzy Jedi? — zadrwiła Vergere. — Może więc udałoby ci się namówić ich do poddania?

— Czasami łagodną zachętą udaje się nakłonić tanę, aby weszła do jamy z błotem. — Nom Anor rozłożył ręce i odwrócił się do wojennego mistrza. — Obawiam się jednak, że nawet ja nie zdołałbym przekonać jej, aby podstawiła łeb pod topór.

Tsavong Lah nagrodził go ledwo zauważalnym kiwnięciem głowy.

— Bardziej interesuje mnie, co powiedziała Leia Solo, niż to, dlaczego nadal żyjesz — stwierdził. — Jak zareagowała, kiedy „Dar Udręki” unicestwił statek niewiernych z tysiącami uchodźców na pokładzie?

— Chciała mnie zabić — odparł Nom Anor.

— Ale cię nie zabiła — zauważył wojenny mistrz. — Dlaczego?

— Przekonałem ją, że odbierając mi życie, zabije także miliony innych niewiernych — odrzekł egzekutor. Uświadamiał sobie, że stąpa po bardzo kruchym lodzie, ale nie miał wielkiego wyboru. Pamiętał, co wydarzyło się na Duro. Za tamtą porażkę również odpowiadała Leia Solo. — Uległa sile moich argumentów.

— Nie uległa — poprawiła go Vergere tak pewnym tonem, jakby uważała to za fakt, a nie domysł. — Po prostu nie zgodziła się wziąć odpowiedzialności na swoje barki. — Podskoczyła do Tsavonga Laha. — Od najwcześniejszych lat życia jest dyplomatką. Nie wierzę, żeby dała się wciągnąć w pułapkę, podobnie jak nie uwierzyłabym, gdyby ktoś mi powiedział, że mistrz wojenny Tsavong Lah skierował swój okręt prosto pod lufy dział bluźnierstw niewiernych.

Yuuzhański dowódca zastanawiał się jakiś czas nad tym, co usłyszał.

— Może to prawda, ale tu chodzi także o coś innego — odezwał się w końcu. Podniósł głowę i znad porośniętego piórkami ramienia Vergere spojrzał na Noma Anora. — Musiała mieć jakiś powód, że cię nie zabiła. Jaki?

Nie zabiła, ponieważ dała słowo. Tak właśnie wyglądała prawda, ale Nom Anor był zbyt sprytny, aby ją wyjawić. Zaprzeczyłby w ten sposób opinii wyrażonej wcześniej przez samego wojennego mistrza. Yuuzhański poddany mógł, co prawda, coś insynuować, starać się krzyżować plany, sugerować, a nawet sabotować i liczyć na to, że przeżyje, ale nie wolno mu było jawnie się sprzeciwić swojemu zwierzchnikowi. Czasami Nom Anor się zastanawiał, czy niewierni nie mają pod tym względem łatwiejszego życia. Mimo to nie zadrżał ze strachu i nawet nie spuścił głowy. Nie odczuwał też strachu przed możliwym gniewem bogów. Zastanawiał się teraz, czy to nie dowód, że spędził zbyt dużo czasu z daleka od swoich ziomków. Chciałby na przykład wiedzieć, dlaczego musiał znosić ból implantowania chilaba, skoro wojenny mistrz nie spodziewał się jego powrotu. Wzruszył ramionami.

— Zanim mnie uwolniła, udzieliła mi ostrzeżenia — odparł w końcu. — Kazała mi przekazać, że rycerze Jedi nie zgodzą się przyjąć odpowiedzialności za śmierć zakładników. A jeżeli przyleci do niej inny emisariusz z podobnymi groźbami, nie powróci.

Nawet jeżeli Tsavong Lah zauważył, że ta odpowiedź nie zgadza się z poprzednio wygłoszonym oświadczeniem, w którym Nom Anor dawał do zrozumienia, że to on wydaje rozkazy Leii Solo, nie dał nic po sobie poznać. Odwrócił głowę i spojrzał na Vergere.

— Znów miałaś rację, moja pomocnico. Istota odwzajemniła jego uśmiech.

— Czy nie mówiłam ci, że rycerze Jedi okażą się godnymi przeciwnikami? — zapytała.

— Zaiste, tak mówiłaś — stwierdził Yuuzhanin. — Mimo to problem uchodźców sprowadzi na nich klęskę. Stanie się klinem, który wbijemy, aby poróżnić Jeedai z władzami Nowej Republiki.

4

Jedną z niewielu korzyści wynikających z ultimatum Tsavonga Laha okazała się zmiana nastawienia i decyzji podjętej przez generała Muuna. Zapewne Sullustanin doszedł do przekonania, że to nieodpowiednia chwila, aby okazywać obojętność na los uchodźców. Prawdopodobnie uważał, że „ratując” ich, zasłuży na pochwałę zwierzchników, a może nawet awans albo odznaczenie. Nie tylko zgodził się przydzielić uchodźcom dziesięć eskortowców, które miały towarzyszyć statkom Yrayów, aż dotrą w bezpieczne miejsce, ale także mianował się dowódcą całej operacji i postanowił osobiście wziąć w niej udział. Dzięki temu Leia i Han mogli powrócić do Zaćmienia.

Jednym z wielu ujemnych aspektów ultimatum Yuuzhanina była jednak wiadomość o zadaniu, jakie miał do wykonania Luke Skywalker. Mistrz Jedi czekał na przylot obojga Solo, by im to oznajmić, a potem poprosił ich także o wypożyczenie Threepia. Rodzice mieli tylko kilka chwil na pożegnanie z dziećmi przed wyruszeniem na wyprawę. Okazało się, że mieli polecieć na stację Nova, unoszącą się w przestworzach, które kiedyś nazywały się systemem Caridy. Kiedy tam wylądowali, Leia stwierdziła, że nigdy dotąd nie widziała tak czerwonych przestworzy. Po eksplozji, która przemieniła słońce Caridy w supernową, pozostały skłębione chmury i wstęgi świecących rubinowym blaskiem zjonizowanych gazów. Przesuwały się leniwie obok powoli obracającej się stacji, przesłaniając widok odległych gwiazd i przypominając, że w eksplozji straciły życie miliardy niewinnych mieszkańców systemu.

Leia i Han siedzieli w kantynie o przewrotnej nazwie Wielki Wybuch. Han zamówił dzbanek okoblastera i starał się zbytnio nie wsłuchiwać w muzykę bitHanskiego zespołu pod kierunkiem Bobola Bakera. Leia wciąż jeszcze nie mogła się pogodzić z myślą, że kataklizm sprzed kilkunastu lat nie był wybrykiem natury, ale dziełem ogarniętej żądzą zemsty i zniszczenia istoty jej rasy.

Nagle w zasnutym dymem pomieszczeniu trzykrotnie zabrzmiał melodyjny gong — tak głośno, że na kilka chwil zagłuszył nawet dźwięki muzyki. Chwilę potem z głośnika interkomu dobiegł głos mężczyzny, ale ani Leia, ani Han nie zrozumieli, co powiedział. Podobnie jak większość gości kantyny, odwrócili głowy w stronę zawieszonego nad głowami bithańskich muzyków ekranu projektora hologramów. Ukazała się na nim nazwa „Taniec Asteroid”, a pod nią informacja, że jest to frachtowiec typu YT-1500. Następnie pojawiło się słowo „potwierdzono”, a obok niego hologram charakterystycznej sterowni jednostki.

Rozczarowany Han mruknął coś i sięgnął po stojący przed nim na stole dzbanek okoblastera.

— Do tej pory powinni byli już przylecieć. — Napełnił swój kufel, upił łyk i postarał się nie skrzywić. Odstawił kufel na stół. — Ciekaw jestem, dlaczego Booster tak długo marudzi.

— Kiedyś musi przylecieć — rzekła Leia. Ucieszyła się, widząc na twarzy Hana wyraz niesmaku. Dłuższy czas po śmierci Chewbaccy jej mąż nie zwracał uwagi na to, co pije. Wyglądało nawet, że im paskudniejszy trunek, tym bardziej mu smakuje. Uwrażliwienie kubków smakowych uważała za jeszcze jeden dowód stopniowego powrotu do zdrowia jego duszy. — „Błędny Rycerz” to wielki okręt i zaopatrzenie go we wszystko, co potrzebne, musi zajmować dużo czasu. Chyba niemożliwe, żebyśmy go przeoczyli?

Han spojrzał na nią z udawaną pretensją i machnął ręką w kierunku ekranu projektora hologramów.

— Jak moglibyśmy przeoczyć gwiezdny niszczyciel?

— Nie moglibyśmy — zgodziła się z nim Leia. — A przynajmniej nie w tej kantynie.

Stację Nova zbudowano z myślą o zastąpieniu nieistniejącej Caridy, jako jeden z przystanków na długim Perlemiańskim szlaku handlowym. Unosiła się na obrzeżach wciąż jeszcze rozprzestrzeniającej się kuli gazów pozostałych po eksplozji supernowej i podobnie jak czoło gazowej chmury, poruszała się z taką samą prędkością trzech kilometrów na sekundę. Kapitan każdego gwiezdnego statku, który chciałby wylądować na pokładzie stacji, musiał wyskoczyć z nadprzestrzeni i lecąc wolniej niż światło, wniknąć w głąb chmury czerwonawych gazów, a potem odnaleźć stację za pomocą pokładowych sensorów. Umożliwiało to dysponującym odpowiednio wrażliwymi czujnikami funkcjonariuszom, odpowiedzialnym za bezpieczeństwo stacji, identyfikację przylatujących jednostek na długo przedtem, zanim wylądują. W wyniku tego stacja stała się idealną kryjówką dla przestępców, przemytników i wszystkich, którzy z jakiegokolwiek powodu mogli mieć ochotę na szybką i dyskretną ucieczkę przed przedstawicielami władzy. Han odwrócił głowę i spojrzał na żonę.

— Co o tym sądzisz, Rudzielcu? — zapytał. Rzeczywiście jej włosy miały intensywnie czerwony kolor. Mniej więcej rok wcześniej musiała je obciąć, bo istniała możliwość zarażenia mieszkańców kolonii uchodźców na planecie Duro. Teraz włosy Leii sięgały kołnierza bluzki. Ufarbowała je na purpurowo, a w dodatku nosiła dopasowany, ale rozciągliwy kombinezon, bluzkę z dużym wycięciem i kurtkę pilota. Wszystko po to, by sprawiać wrażenie wspólniczki albo tymczasowej towarzyszki życia przemytnika. — Czas już na nas?

Leia uśmiechnęła się i pokręciła głową.

— A może byśmy coś zjedli? — zapytała.

Wyciągnęła rękę, aby przycisnąć guzik wbudowanego w blat stołu jadłospisu, ale się powstrzymała, bo zauważyła, że gość siedzący przy sąsiednim stoliku kieruje na Hana natrętne spojrzenie. Istota o rozmiarach niewielkiej góry była Weequayem. Miała szeroki nos i pooraną głębokimi zmarszczkami twarz, co nadawało jej wygląd podobny nieco do Yuuzhanina.

— Chyba ktoś cię rozpoznał — odezwała się półgłosem.

— Mnie? — Han odwrócił głowę w stronę iluminatora. Miał nadzieję, że zobaczy w nim odbicie ciekawskiego gościa. — To nie moją twarz pokazywali tak często przez ostatnie dwadzieścia lat w wiadomościach HoloNetu.

Nigdy się nie pogodził z tym, że jako bohater Rebelii nie bardzo mógł pozostawać kimś anonimowym. Chcąc uchodzić za przemytnika, zapuścił tylko wąsy i nałożył na twarz warstwę żelu podkreślającego wystające kości policzkowe. Jeżeli dodać do tego dwudniowy zarost, przebranie spisywało się dotąd całkiem dobrze — może dlatego, że w lokalu takim jak Wielki Wybuch chyba nikt się nie spodziewał wizyty męża byłej przywódczyni Nowej Republiki.

Wyglądało jednak na to, że jego szczęście się odwróciło. Ogromny Weequay sięgnął po swój kufel i wstał od stołu. Odsłonił przy tej okazji kaburę z tkwiącym w niej wielkim wibroostrzem. Leia natychmiast zrozumiała, że ten widok nie wzbudzi zachwytu obojga noghriańskich ochroniarzy, i szybko zerknęła na Meewalhę. Meewalha była wymizerowana, żylasta i nie wyższa niż półtora metra, ale jej pomarszczona skóra i płonące oczy budziły taki szacunek, że nawet goszczący w Wielkim Wybuchu zawadiacy uznawali, że lepiej omijać ją z daleka. Leia dwukrotnie zamrugała, dając obojgu Noghrim umówiony znak, aby powstrzymali się od działania. Udała, że nie widzi, iż obca istota kieruje się do ich stolika.

— Chwileczkę… — odezwał się jej mąż bardziej do siebie niż do żony. — Znam tego gościa!

Leia niedbałym ruchem opuściła prawą rękę pod blat stołu, aby odpiąć klapę zawieszonej na biodrze kabury z blasterem. To, że jej mąż kogoś zna, nie gwarantowało wcale, że ten znajomy nie zbliża się, by zamordować Hana. Tymczasem rosły Weequay znieruchomiał przy ich stole, rzucił aprobujące spojrzenie na Leię i zwrócił się do Hana.

— Tak myślałem, że to ty — powiedział. — Rozpoznałbym twój zapach zawsze i wszędzie.

— Ta-a? — Han zmrużył oczy i uniósł głowę, aby spojrzeć na intruza, jakby się zastanawiał, czy go zna. — Tyle to i ja wiem, kolego.

— Chyba nie widziałem, jak lądował twój statek, Miek. — Uśmiech na twarzy Weequaya przypominał raczej grymas. Obca istota z wyraźnym zachwytem obserwowała, jak Han usiłuje sobie przypomnieć, kim jest jego rozmówca. — Wciąż jeszcze latasz „Słonecznym Blaskiem”?

— Można tak powiedzieć. — Han rozciągnął usta w konspiracyjnym uśmiechu, ujął kufel i pociągnął tęgi łyk okoblastera, aby zyskać czas na zdecydowanie, co dalej. „Eksplozja Słonecznego Blasku” była jedną z kilkunastu fałszywych nazw, jakie często wysyłał transponder „Sokoła”, ale tym razem, zanim osiadł na pokładzie stacji Nova, podał nazwę „Marna Szansa”. Sam Han także korzystał z wielu pseudonimów, aby trudniej było go zidentyfikować. Opróżnił kufel, odstawił go na blat stołu i wziął dzbanek, by go znów napełnić. — Ale teraz inaczej się nazywa.

Weequay zarechotał.

— Tak przypuszczałem. Ten twój kapitan to był niezły spryciarz. — Odsunął krzesło od stołu, usiadł i rozejrzał się po zadymionej sali. — Nie widzę tu nigdzie żadnego Ryna — dodał z wyrzutem.

W oczach Hana pojawiły się dziwne błyski, ale chyba tylko Leia je zauważyła. Domyśliła się, że jej mąż w końcu zorientował się, z kim ma do czynienia.

— Droma już dawno przestał wydawać mi rozkazy — odparł oschle. Spotkał się z Rynem jakiś czas wcześniej, kiedy istoty rasy Yuuzhan Vong zaatakowały Ord Mantell. Przez następne pół roku starali się odnaleźć rozproszonych po galaktyce Rynów, członków klanu Dromy, aby przetransportować ich do jednego z obozów dla uchodźców na planecie Duro. Zanim Droma i jego krewni zniknęli w przestworzach, nadali życiu Hana sens, którego Leia nadać nie umiała. Może właśnie dlatego zawsze tak ciepło ich wspominała. — Już prawie rok, jak nasze drogi się rozeszły.

— Doprawdy? — Weequay odwrócił się znów do Leii i uśmiechnął się aprobująco i pożądliwie. — To twoja nowa pani kapitan? — zapytał, szczerząc zęby.

Han spojrzał na niego z udawaną urazą.

— Tym razem to ja jestem kapitanem — oznajmił butnie. — Ona to tylko zastępczyni.

— Można tak powiedzieć. — Leia obrzuciła męża gniewnym spojrzeniem. — Jeżeli ma się dobry humor.

Weequay wybuchnął głośnym śmiechem i zaraz ku zaskoczeniu Leii wsunął mięsistą dłoń pod blat stołu i położył na jej kolanie.

— Następnym razem, kiedy będziesz nie w humorze, wpadnij na pokład mojego statku, złotko — powiedział. — Nazywa się „Słodka Niespodzianka”. Ja też jestem zastępcą kapitana, ale ty możesz zostać na nim, kim zechcesz.

— Dość tego, Plaan — warknął Solo. — Ona nie rozgląda się za nową pracą. — Zniżył głos i postarał się, aby zabrzmiało w nim szczere zainteresowanie. — Co właściwie porabiasz tak daleko od Tholatiny? Przypuszczałem, że nadal jesteś tam dowódcą służby bezpieczeństwa.

Leia doszła do wniosku, że skończyły się żarty i docinki, a zaczęła poważna rozmowa. Tholatina była bazą grupy odszczepieńców i przemytników, którzy nie mieli nic przeciwko pomaganiu Yuuzhan Vongom, pod warunkiem uzyskania sowitej zapłaty.

— Zmieniłem pracę — odparł rzeczowo Plaan. — Jak mówiłem, jestem teraz pierwszym oficerem na „Słodkiej Niespodziance”. — Zdjął dłoń z kolana Leii. — Przysiadłem się do ciebie, bo rozglądam się za kimś, kto mógłby mi pomóc. Dobrze zapłacę.

Han chwilę się zastanawiał, ale kiedy zobaczył, że Leia lekko kręci głową, uniósł rękę, jakby nie chciał jej pozwolić dojść do głosu.

— Ile? — zapytał.

— Panie kapitanie! — odezwała się z wyrzutem Leia. Może pomogła jej Moc, a może przez tyle wspólnych lat nauczyła się czytać w jego myślach, w każdym razie niemal natychmiast wczuła się w rolę, którą chciał, żeby odgrywała. — A co z tym towarem, na który tyle czekamy?

Han nawet nie odwrócił głowy.

— Spóźniają się.

— Ale zapłacili z góry. — Leia starała się nie wypaść z roli, ale dawało się wyczuć, że jest naprawdę zirytowana. — A wiesz, jak postępują z gośćmi, którzy nie dotrzymują warunków umowy. Nie chciałabym, żeby zamrozili cię w bryle karbonitu albo zrobili ci coś gorszego.

Han skrzywił się, jakby połknął coś kwaśnego, i pociągnął następny tęgi łyk okoblastera.

— W tej umowie jest klauzula, że jeżeli dostawa towaru opóźni się o więcej niż dzień, możemy zgłosić się po odbiór o wiele później — powiedział. — Wysłuchajmy do końca, co on ma do powiedzenia.

— Niewiele więcej, dopóki nie powiesz, że się zgadzasz — oznajmił Weequay.

— Niewiele więcej mi potrzeba — zapewnił Solo. — Mam nadzieję, że nie chodzi o jakąś sztuczkę z uchodźcami. Za nic w świecie nie chciałbym mieć na karku ścigaczy Nowej Republiki.

Plaan pokręcił głową.

— Z tym już koniec — zapewnił. — Tym razem zamierzamy potraktować ich uczciwie. Wysadzimy ich, gdzie chcą, i wszyscy będą zadowoleni. Nie masz pojęcia, jaka to okazja.

Leia rozparła się na krześle i splotła ręce na piersiach. Postarała się wyglądać jak zlekceważona kochanka przemytnika. Udawanie zagniewanej nie przyszło jej zresztą z wielkim trudem.

— Ile to potrwa? — zapytał Solo.

— Musimy tylko skoczyć w jedno miejsce, żeby przyjąć na pokład resztę towaru — odparł Weeąuay. — Zajmie to nam najwyżej dwa dni.

Han odwrócił głowę i popatrzył na swoją „zastępczynię”.

— Co o tym sądzisz, Rudzielcu? — zapytał.

Leia wzruszyła ramionami. Wiedziała, że Han zadał to pytanie, aby wyciągnąć z rozmówcy więcej informacji.

— A co z „Marną Szansą”, Miek? — zapytała. — Jak tu się dostaniemy, kiedy skończymy? Autostopem?

— My was podrzucimy — zapewnił gorliwie Plaan. — Wracamy, kiedy wszystko załatwimy.

— Ile? — powtórzył rzeczowo Solo.

— Pięć tysięcy — odparł bez wahania Weeąuay.

— Na głowę? — wtrąciła się Leia. Plaan zmarszczył brwi.

— Dla obojga — odrzekł po chwili namysłu. — I musicie z tego pokryć koszty postoju „Marnej Szansy” na miejscowym lądowisku.

Han spojrzał na Leię.

— No to jak?

Przewróciła oczami i sięgnęła po swoją szklankę z okoblasterem.

— Pomyślimy o tym — odezwał się Han do Weequaya.

Plaan otworzył usta, jakby chciał coś dorzucić do poprzedniej sumy, ale kiedy popatrzył na Leię, zmienił zdanie.

— Tylko niezbyt długo — ostrzegł. — Startujemy za godzinę.

Zabrał swój kufel i zaczął przeciskać się przez tłum gości w poszukiwaniu następnych kandydatów. Leia widziała, jak siada przy sąsiednim stole i zaczyna rozmowę, ale kiedy ponownie rozległ się gong, uniosła głowę, jak wszyscy inni, i spojrzała na ekran. Tym razem nad głowami grających Bithów pojawił się napis „Gwiezdny Biegacz”.

— Jak myślisz, dokąd się wybiera? — zapytała męża.

— Z jego harmonogramu wynika, że to może być jedno z trzech miejsc — odparł Han. — Kuat, Borleias albo Coruscant.

— Coruscant — zdecydowała Leia. — Kuat i Borleias nie przyjmują żadnych transportów z uciekinierami. A on był pewien, że nie każą mu zawrócić. To musi być Coruscant.

Widocznie Plaan zdobył dwóch następnych członków załogi, bo wstał od ich stołu, pomachał Hanowi i Leii i skierował się do wyjścia. Chwilę później w jego ślady poszło dwóch kłapouchych Ossan. Solo uniósł kufel w kpiącym geście pozdrowienia, a kiedy rosły Weequay i jego dwaj nowi podwładni wyszli z kantyny, wypił resztkę zawartości, odstawił kufel i wcisnął guzik, żeby przywołać kogoś z obsługi.

— Dokąd się wybierasz? — zapytała Leia. Najwyraźniej sama zamierzała zostać przy stoliku.

— Przepłukać gardło — odparł Han. — Nie znoszę okoblasterów. A potem ja i ty lecimy na Coruscant.

Leia nie wstała od stolika.

— Nie mogę — powiedziała. — Dobrze wiesz, jak bardzo mój brat martwi się o swoich podopiecznych.

Młodzi uczniowie, jeszcze do niedawna studiujący w Akademii Jedi Luke’a Skywalkera, przebywali w towarzystwie Boostera Terrika na pokładzie „Błędnego Rycerza”. W trosce o bezpieczeństwo skakali z sektora do sektora, aby istoty rasy Yuuzhan Vong nie mogły namierzyć miejsca ich pobytu. Niestety, w ciągu dwóch dni, które Alema Rar spędziła w Zaćmieniu od chwili opuszczenia zbiornika bacta, ofiarami voxynów padło dwóch innych Jedi. Najdziwniejsze, że jeden z nich poniósł śmierć na uznawanej dotąd za bezpieczną planecie Kuat. Luke niepokoił się, że kapitan „Błędnego Rycerza”, lądując gdzieś w celu uzupełnienia zapasów żywności, może narazić młodych Jedi na poważne niebezpieczeństwo. Poprosił więc Hana i Leię, aby osobiście podali Boosterowi zestaw współrzędnych nowej bazy Jedi, Zaćmienia. Niestety, spóźniał się już trzy dni na umówione spotkanie. Zawsze dotąd przylatywał punktualnie i Leia zaczynała się zastanawiać, czy nie przydarzyło mu się coś złego.

— Zaczekajmy jeszcze dzień — zaproponowała. — „Marna Szansa” to bardzo szybki statek. Nawet jeżeli Booster nie przyleci, wylądujemy na Coruscant wcześniej niż Plaan.

— No cóż, i tak nie zostawiłbym cię samej w takiej dziurze — westchnął Han. — Wiem jednak, że właśnie teraz przebywa na Coruscant cała Eskadra Łobuzów, a Wedge ma wobec mnie dług wdzięczności. Pozwól przynajmniej, żebym z nim porozmawiał i upewnił się, że powita „Słodką Niespodziankę” z należnymi honorami.

— Wedge Antilles ma wobec ciebie dług wdzięczności? — zdziwiła się Leia.

— Chyba każdy ma wobec mnie jakiś dług — odparł beztrosko Solo.

Booster oczywiście nie zjawił się na spotkanie, a Wedge — to znaczy generał Antilles — wahał się, czy powinien wydać rozkaz wejścia na pokład legalnie zarejestrowanego statku, skoro nie miał dowodu ani nawet podejrzeń popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa — nie mówiąc już o świadku, który zechciałby złożyć skargę. Wiedząc, że będzie to ustępstwem na rzecz nielubiących rycerzy Jedi osób z Komitetu Doradców Nowej Republiki, Leia postanowiła — chociaż niechętnie — dotrzymać danego słowa i poinformowała brata, że ona i Han nie mogą dłużej czekać na przylot „Błędnego Rycerza”. Wystartowali ze stacji Nova i wskoczyli do nadprzestrzeni, a potem, podążając Perlemiańskim szlakiem handlowym, skierowali się na Coruscant. Han przypuszczał, że przelecą nim na tyle szybko, aby wylądować wcześniej niż „Słodka Niespodzianka”.

Okazało się jednak, że trochę się pomylił w rachubach. Kiedy wyskoczył z nadprzestrzeni, dowiedział się, że piloci myśliwców Eskadry Łobuzów wystartowali w celu przechwycenia „Niespodzianki”, zanim wyląduje. Wedge poprosił, żeby Han spotkał się z nim na pokładzie orbitalnej stacji kontrolnej i złożył mu raport, a Solo nie zaskoczył chyba nikogo, kiedy obiecał, że wyląduje, kiedy tylko przekona się, co się stało z „Niespodzianką”.

Dekorujące zazwyczaj atmosferę wokół Coruscant wszechobecne koraliki świateł pozycyjnych latających na różnych poziomach wahadłowców, promów i transportowców przemieniły się teraz w pojedyncze nitki. W obawie przed niespodziewanym atakiem Yuuzhan Vongów dowódcy wojskowi otoczyli planetę kordonem orbitujących kosmicznych min. Pozostawili zaledwie kilkanaście wąskich, lejkowatych powietrznych korytarzy, co powodowało kolejki i zatory.

Han wykonał błyskawiczny manewr, po czym zastopował swój frachtowiec w odległości zaledwie kilkuset metrów od kanciastej rufy „Słodkiej Niespodzianki”. Wywołało to głośny protest kapitana tysiącmetrowego towarowego transportowca, którego zdołał w ostatniej chwili wyprzedzić. Z głośnika pokładowego komunikatora „Sokoła” wydobył się ogłuszający gniewny pisk. Han zbliżył usta do mikrofonu, aby odpowiedzieć w podobny sposób; Leia musiała zeskoczyć z dostosowanego do rozmiarów ciała Wookiego ogromnego fotela drugiego pilota, by go powstrzymać.

— Nie bądź taki w gorącej wodzie kąpany — powiedziała. — To nie najwłaściwsza pora, żeby się rewanżować za wszelką cenę.

Kiedy Han się wyprostował, Leia wybrała indywidualny kanał umożliwiający nawiązanie łączności z kapitanem ogromnego transportowca.

— Bardzo przepraszam, że się tak wkręciliśmy, panie kapitanie — powiedziała. — Wygląda na to, że przed nami utworzył się jakiś zator. To pewnie znów sprawka wojskowych. Proponuję, żeby pan skręcił na bakburtę.

— Zator? — rozległ się z odbiornika lodowaty głos oburzonego Durosjanina. — Tak nazywa pani to, co się tu wyprawia?

Wielki transportowiec zaczął zmieniać kurs, jakby chciał zawrócić, co wywołało w komunikatorze niezgrany chór protestów, tak donośny że Leia musiała zmniejszyć siłę natężenia głosu.

— A komu jest potrzebne wojsko? — zapytał Han. — Zaprośmy tu Yuuzhan Vongów i przekonajmy się, jak długo wytrzymają w tym bałaganie.

Nagle w przestworzach pojawiły się drobne sylwetki czterech X-skrzydłowców i zamieszanie jeszcze się zwiększyło. Piloci myśliwców wykonali popisowy manewr i zastopowali w pewnej odległości za rufą „Słodkiej Niespodzianki”. Leia zmieniała kanały komunikatora tak długo, aż usłyszała znajomy głos Gavina Darklightera.

— …zastopować i przygotować się na przyjęcie inspekcji, „Słodka Niespodzianko”.

— Z jakiego powodu? — odezwał się Plaan z komunikatora. — Nie przekroczyliśmy żadnych przepisów handlowych. Wciąż jeszcze czekamy na odprawę.

— Informujemy, że to inspekcja wojskowa Nowej Republiki — oznajmił Gavin. — Proszę się nie obawiać — dodał uspokajająco. — To tylko wyrywkowa kontrola.

— Wyrywkowa? — W głosie Plaana brzmiało powątpiewanie. — Muszę porozumieć się z kapitanem.

— Proszę mu powiedzieć, że nie interesują nas sprawy celne — polecił Gavin. — Jesteśmy jednak uzbrojeni.

Dyskusja między kapitanem „Niespodzianki” a jego zastępcą musiała być ożywiona, ponieważ statek leciał nadal wytyczonym korytarzem, aż jego średnica zmalała do zaledwie trzystu metrów. Wokół musiało się unosić coraz więcej kosmicznych min; Leia niektóre już dostrzegała. Wyglądały jak ciemne punkciki na tle bijącej od Coruscant jasnej poświaty. Gavin ponownie przypomniał Plaanowi, że X-skrzydłowce są uzbrojone, a piloci upoważnieni do otwarcia ognia bez ostrzeżenia, na co Weequay odparł, że na pokładzie „Niespodzianki” podróżuje ponad tysiąc niewinnych uciekinierów.

— Nie zastopują— oznajmiła w pewnej chwili Leia.

Funkcjonariusze Wojsk Obrony Planety, nieustannie śledzący wymianę zdań między Darklighterem a zastępcą kapitana „Słodkiej Niespodzianki”, doszli pewnie do takiego samego wniosku. Dysponując wojskowym komunikatorem „Sokoła”, Leia słyszała, jak kolejno coraz starsi stopniem oficerowie wypytując Gavina Darklightera. W końcu do rozmowy włączył się Wedge Antilles. On także chciał wiedzieć, o co chodzi. Po pewnym czasie z komunikatora rozległ się nawet zaspany głos emerytowanego generała Rieekana, którego poproszono, aby stanął na czele Wojsk Obrony Planety. Generał połączył się z Hanem i także pytał, co się dzieje.

Han wyjaśnił, kim jest Plaan, i ujawnił, że w przeszłości Weequay wydawał uchodźców w ręce Yuuzhan. Zdał również relację z rozmowy, jaką odbył z nim w kantynie stacji Nova.

— A więc chcesz powiedzieć, że jesteś pełen jak najgorszych przeczuć, ale nie dysponujesz żadnymi dowodami? — domyślił się Rieekan.

Han skrzywił się.

— Mniej więcej — przyznał. — Coś w tym rodzaju.

Rozległ się trzask, jakby generał zmieniał kanał komunikatora, a potem jego głos rozległ się na falach niekodowanego kanału łączności, na którym dowódca Eskadry Łobuzów porozumiewał się ze „Słodką Niespodzianką”.

— Pułkowniku Darklighter, wie pan, kim jestem?

— Tak jest, panie generale.

— To dobrze. Jako dowódca Wojsk Obrony Planety Coruscant rozkazuję, żeby nie wydawał pan zezwolenia „Słodkiej Niespodziance” na przelot przez korytarz. Zrozumiał mnie pan?

Leia spojrzała na Hana. Wylot powietrznego leja znajdował się niespełna trzy kilometry przed dziobem „Sokoła”. Jeden po drugim korytarz opuszczały kolejne gwiezdne statki. Zanim Gavin zdążył odpowiedzieć, transportowiec z uchodźcami i towarzyszące mu X-skrzydłowce już docierały do wylotu korytarza.

— Hmm… — odchrząknął Gavin. — Za chwilę miniemy pole minowe, panie generale.

— Wydałem rozkaz, pułkowniku Darklighter. — Rieekan przerwał połączenie.

Nic więcej nie było potrzeba. Jeżeli nie liczyć „Sokoła” i X-skrzydłowców, wszystkie inne statki znajdujące się w odległości niniejszej niż dziesięć kilometrów zaczęły zmieniać kurs albo hamować.

— Słyszałaś, „Słodka Niespodzianko”? — zapytał Gavin. — Natychmiast zastopujcie i przygotujcie się do przyjęcia inspektorów.

Gdyby pilot „Niespodzianki” zamierzał usłuchać, z umieszczonych na dziobie dysz silników manewrowych statku powinny trysnąć strugi ognia. Dziób transportowca skierował się jednak do góry.

— Nie szukamy kłopotów — odezwał się Plaan.

— Nie wyrażam zgody na ten manewr, „Niespodzianko”. — Tym razem przemówił pułkownik Tycho Celchu, bezpośredni dowódca Gavina Darklightera i starszy pilot Eskadry Łobuzów. — Nie zdołacie tu zawrócić. Wasz statek jest zbyt długi na tę średnicę korytarza.

— To nasze zmartwienie — oznajmił Plaan. „Słodka Niespodzianka” strzeliła świecą w górę i zatoczywszy łuk, znalazła się nad „Sokołem”.

— Co pan rozkaże pułkowniku? — zapytał Darklighter.

— Włączyć ochronne pola! — krzyknął Tycho.

— Doskonały pomysł — mruknął Han, natychmiast wyciągając rękę w stronę włącznika. Okazało się jednak, że Leia go uprzedziła. Pstryknęła przełącznikiem i włączyła generator.

— Pełna moc? — zapytała.

— Ach wy, Jedi — westchnął Han. — Zawsze musicie czytać w czyichś myślach?

Leia nastawiła moc na maksimum, włączyła interkom i zwróciła się do siedzących w głównej ładowni członków załogi.

— Przypnijcie się — poleciła. — Za chwilę może się zrobić gorąco.

Oboje Noghri jak zwykle się nie odezwali. W ciemnościach przestworzy pojawiły się ogniki rakiet dwóch najbliższych min. W odpowiedzi rozbłysnął laser umieszczony w spodniej części kadłuba „Słodkiej Niespodzianki”. Obie miny przeleciały zaledwie sto metrów, zanim eksplodowały i przemieniły się w ogniste kule.

— A to dranie — mruknął Han i zanurkował.

Korzystając z wojskowego kanału, Gavin zawołał rozpaczliwie:

— Kontrola min! Rozbroić…

Nie zdążył. W przestworzach ukazały się błyski silników rakietowych dziesięciu następnych min, które niczym wygłodniałe piraniożuki skierowały się ze wszystkich stron ku wielkiemu statkowi. Laser „Niespodzianki” znów zaczął błyskać i trzy miny zakończyły lot z daleka od kadłuba. Do życia obudziły się jednak silniki dziesięciu następnych.

— A już myślałam, że się nauczą— powiedziała Leia, usiłując zapiąć pasy ochronnej sieci. Sieć była nadal dostosowana do rozmiarów ciała Wookiego i Leia miała wielką ochotę wspomnieć coś na temat zastąpienia jej mniejszą. W porę uświadomiła sobie jednak, jak zareagowałby Han, ugryzła się więc w język i tylko zacisnęła pasy najmocniej jak mogła. — Jednak powinniśmy byli złożyć ten raport — dodała.

Pierwsza fala min była już blisko kadłuba „Słodkiej Niespodzianki”. Na granicy ochronnego pola miny, jedna po drugiej, przemieniały się w oślepiające rozbłyski i znikały. Chwilę później do granicy pola dotarła druga fala. Większość kosmicznych min eksplodowała, ale trzy znalazły widać jakieś szczeliny, bo ich zakończone wibroszpicami nosy przeniknęły w głąb durastalowego kadłuba transportowca. Jedna eksplodowała na mostku, posyłając we wszystkie strony szczątki transpastalowych iluminatorów. Niektóre kawałki miały rozmiar X-skrzydłowca i koziołkując w locie, zaczęły opadać w kierunku leja bezpiecznego korytarza. Druga mina rozpyliła na atomy jednostkę napędu jonowego „Niespodzianki”. Obezwładniony transportowiec, przewalając się z boku na bok, zaczął opadać za rufą „Sokoła”. Leia nie zauważyła, gdzie eksplodował trzeci pocisk. Jej uwagę przyciągnęły pomarańczowe błyski, które rozkwitły nad sterownią koreliańskiego frachtowca.

— Hanie… — zaczęła.

— Wiem — przerwał szorstko. Teraz, kiedy „Słodka Niespodzianka” zaczęła się oddalać, największym obiektem w okolicy stał się ich „Sokół”. — Trzymaj się. Przypuszczam…

Pomarańczowa poświata zniknęła i po chwili pięć czy sześć ciemnych przedmiotów odbiło się od granicy ochronnych pól „Sokoła”, nie czyniąc mu żadnej krzywdy.

— … że za chwilę się rozbroją — dokończył Solo.

Zmienił kurs i zanurkował, żeby puścić się w pościg za „Niespodzianką”. Leia rozparła się na ogromnym fotelu, ale jęknęła, kiedy siła odśrodkowa szarpnęła nią mimo ochronnej sieci.

Han zerknął na nią kątem oka.

— To może być ciężka przeprawa — ostrzegł. — Zwiększ skuteczność działania inercyjnych kompensatorów i zapnij ciaśniej pasy swojej sieci.

— Już ciaśniej nie mogę — zaprotestowała Leia. — Będę się trzymała.

Nawet jeżeli Han usłyszał, był zbyt zajęty, aby odpowiedzieć. Nurkując, zbliżali się do bezpiecznego korytarza. Tymczasem X-skrzydłowce Łobuzów, wirując w locie, zbliżały się do koziołkującej „Niespodzianki”.

Przerażeni piloci gwiezdnych statków zmieniali kurs i rozpierzchali się we wszystkie możliwe strony. Ich ochronne pola, ocierając się jedne o drugie, krzesały snopy krzaczastych błyskawic, które raz po raz przeskakiwały między kadłubami. Han także zmienił kurs, aby nie zderzyć się z jakimś gwiezdnym jachtem, ale „Sokół” odbił się od jego ochronnego pola, a potem prześlizgnął między dwoma transportowcami Spółki Gallofree i znalazł u wylotu bezpiecznego korytarza.

Piloci unoszących się pod nim statków zareagowali na ostrzeżenia dowódcy Eskadry Łobuzów; jeden po drugim dawali wolną drogę pozbawionej napędu „Niespodziance”. Leia uwolniła myśli i posługując się Mocą, wysłała je w głąb transportowca, aby zorientować się, ilu uchodźców przebywa na pokładzie. Wyczuła promieniującą od nich falę strachu; upewniło ją to, że Plaan nie kłamał, kiedy mówił, kogo zamierza transportować. Odniosła jednak wrażenie, że w Mocy poruszyło się coś dzikiego, głodnego i spragnionego. Nigdy dotąd nie wyczuwała czegoś podobnego.

— Hanie…

— Chwileczkę.

Piloci lecących przed dziobem „Sokoła” trzech X-skrzydłowców starali się dostosować prędkość i tempo wirowania swoich maszyn, aby nie zmieniały położenia względem pozbawionej silników „Niespodzianki”. W pewnej chwili Leia zobaczyła spód kadłuba transportowca i miejsce, w którym eksplodowała trzecia mina. Z czarnego otworu o poszarpanych brzegach wylatywały jakieś przedmioty i wydobywały się kłęby dymu. W końcu piloci Eskadry Łobuzów pomyślnie zakończyli trudny manewr i posługując się laserowymi działkami, zaczęli wycinać w kadłubie otwór, przez który mogliby wlecieć do środka.

Manewr uchodził za rozpaczliwy, ale skuteczny. Był elementem standardowej wojskowej procedury dostawania się na pokład obezwładnionego statku. Gdyby wszystkim myśliwcom udało się wlecieć, pilot ostatniego miał uszczelnić otwór ochronnym polem swojej maszyny. Pozostali dwaj, ubrani w próżniowe skafandry, powinni opuścić kabiny swoich X-skrzydłowców, aby ocenić sytuację.

Promieniujący z wnętrza kadłuba „Niespodzianki” dziki głód słabł powoli, aż w końcu zniknął. Zupełnie jak wtedy, kiedy Jaina i Mara, posługując się Mocą, usiłowały wyczuć, co się dzieje na pokładzie „Ścigacza Mgławic”, pomyślała Leia. Wybrała kodowany kanał i nawiązała łączność z Eskadrą Łobuzów.

— Pułkowniku Celchu, pułkowniku Darklighter, tu Leia Solo — odezwała się oficjalnym tonem. — Wasi piloci powinni się spodziewać spotkania nie tylko z przemytnikami. Możliwe, że towarzyszy im voxyn.

Han otworzył szeroko oczy i popatrzył na żonę, ale Leia zignorowała jego nieme pytanie.

— Zrozumiałem — odezwał się po chwili Gavin. — Voxyn?

— Potwór Yuuzhan Vongów. Zabójca rycerzy Jedi — wyjaśniła. — Niech trzymają się jak najdalej od wszystkiego, co wygląda jak ośmionogi gad. Jak najdalej. Te stworzenia plują kwasem i wysyłają ogłuszające fale dźwiękowe. Możliwe, że umieją zadawać śmierć w jeszcze gorszy sposób.

— Będę o tym pamiętał — obiecał Gavin. — Darklighter przerwał połączenie.

Dopiero wtedy Leia spojrzała na męża.

— On też tam jest? — zapytała.

— Wleciał pierwszy — oznajmił Solo.

Przez następny, bardzo nerwowy kwadrans Han i Leia przyglądali się, jak „Niespodzianka” osiąga niestabilną orbitę wokół Coruscant. Gavin był nie tylko bezpośrednim dowódcą Jainy i pilotem Eskadry Łobuzów; był również dobrym przyjacielem Hana i Leii, a także kuzynem Biggsa Darkligtera, który stracił życie podczas Bitwy o Yavin, pomagając Luke’owi unicestwić pierwszą Gwiazdę Śmierci. Oboje Solo obawiali się, że Gavin zginie, starając się zabić voxyna. Wiedzieli jednak, że próba przechwycenia transportowca za pomocą promienia ściągającego „Sokoła” mogłaby się zakończyć nie tylko śmiercią pasażerów „Niespodzianki”, ale także pilotów X-skrzydłowców. Nie mogli zrobić nic z wyjątkiem przyglądania się, jak inni dokonują bohaterskich czynów. Patrząc na zbielałe kostki palców Hana, Leia się domyśliła, że on także nie może znieść przymusowej bezczynności.

Obserwowali, jak transportowiec, koziołkując w locie, mija ostatnie statki i osiąga nieregularną orbitę okołobiegunową. Operatorzy Wojsk Obrony Planety zgodzili się wyłączyć na pewien czas kilka sektorów kosmicznych min, dopóki nie przeleci obok nich „Słodka Niespodzianka”. Obliczyli jednak, że transportowiec roztrzaska się o powierzchnię Coruscant po upływie czterdziestu dwóch minut. Posługując się generatorami promieni ściągających, usiłowali uporządkować zamieszanie, jakie wywołała próba ucieczki jego pilota. Nie mieli jednak wyboru.

Otrzymali rozkaz zlikwidowania „Niespodzianki”, zanim roztrzaska się o powierzchnię. Pasażerowie musieli opuścić statek albo zginąć na jego pokładzie.

Gavin widocznie zdołał dotrzeć do sekcji inżynierskiej i skorzystać z rezerwowej aparatury kontrolnej, gdyż uruchomił silniki manewrowe i spowolnił tempo opadania „Niespodzianki”. Operatorzy Kontroli Lotów zarządzili alarm i uzyskali informację, że z powierzchni Coruscant wystartowała barka zdolna do pomieszczenia tysiąca pasażerów. Pięćsetmetrowej długości jednostka o nazwie „Stateczna Dama” pojawiła się kilka minut później pod „Sokołem”. Jej pilot zmniejszył prędkość i zaczął manewrować, aby znaleźć się nad włazem ratunkowym w górnej części kadłuba „Niespodzianki”. Han zajął pozycję za rufą uszkodzonego transportowca, wyraźnie rozgoryczony, że może tylko siedzieć i przyglądać się ratownikom. Leia ponownie uwolniła myśli i posłużyła się Mocą. Stwierdziła, że stłoczeni w górnej części transportowca pasażerowie zaczynają kierować się do włazu. Nie wyczuła voxyna, ale to jeszcze niczego nie dowodziło. Z wyjątkiem kilku pierwszych chwil, kiedy zwierzę się poruszyło, Jaina i Mara także nie wyczuwały zabójcy Numy Rar.

Kiedy „Stateczna Dama” zaczęła powoli opadać, aby się zetknąć z włazem ratunkowym, „Słodka Niespodzianka” przelatywała mniej więcej nad południowym biegunem Coruscant. Nawigacyjny komputer informował, że do katastrofy pozostają zaledwie trzydzieści trzy minuty. Leia miała nadzieję, że to wystarczy, aby tysiąc przerażonych uciekinierów zdołało się przedostać na pokład barki.

Z odbiornika komunikatora odezwał się Gavin Darklighter.

— Leio, czy wiesz, jak zabić te potwory?

— Potwory? — powtórzyła kobieta.

— Cztery — potwierdził Gavin. Han jęknął.

— Mniej więcej metr wysokie i cztery metry długie — ciągnął pułkownik. — Nie atakują nas, ale tkwią między nami a śluzą.

Han wybrał inny kanał, aby połączyć się bezpośrednio z pilotem gwiezdnej barki.

— Wstrzymajcie się chwilę, „Stateczna Damo” — poprosił. Nie czekając na odpowiedź, poderwał „Sokoła”, przeleciał pod brzuchem większego statku i zastopował. — Musimy najpierw rozwiązać pewien problem.

Leia nie usłyszała, co w odpowiedzi zaskrzeczał pilot „Damy”. Wykorzystując inny kanał łączności, prowadziła swoją rozmowę.

— Gavinie, zaczekaj — poprosiła. — Zaraz się tym zajmiemy.

— Zajmiecie się? — usłyszała w odpowiedzi. — W jaki sposób? Spojrzała na męża. Han wzruszył ramionami.

— Wymyślimy coś — szepnął tak cicho, aby tylko ona usłyszała. Leia obrzuciła go gniewnym spojrzeniem i pokręciła głową.

— Mamy pewien plan — powiedziała w stronę mikrofonu komunikatora.

„Sokół” przeleciał nad pokiereszowaną rufą „Słodkiej Niespodzianki” i zaczął się wślizgiwać w coraz węższą szczelinę między kadłubami obu wielkich statków. Kiedy pilot „Statecznej Damy” włączył silniki manewrowe, w szczelinie pojawiły się pomarańczowe języki ognia. W pewnej chwili w sterowni „Sokoła” rozległ się dźwięczny huk i ekran monitora dalekosiężnych skanerów ściemniał. Han nawet nie odwrócił głowy w jego stronę. Tyle razy tracił antenę skanerów, że na wszelki wypadek miał w ładowni zapasową. Zainstalowanie jej w gnieździe na grzbiecie frachtowca nie powinno mu zająć więcej niż kilka minut.

Leia odpięła pasy ochronnej sieci, chwyciła świetlny miecz i skierowała się do wyjścia.

— Zaczekaj! — zawołał Han. Rozpaczliwie manewrując, starał się pozostawać mniej więcej w jednakowej odległości od kadłubów obu kolosów. — Dokąd się…

— Do śluzy — dokończyła Leia.

— To zbyt niebezpieczne. — Han odwrócił wzrok od dziobowego iluminatora i spojrzał na żonę. — Lepiej zostań w sterowni.

— Jeżeli uważasz, że to dobry pomysł… — odparła Leia. Widocznie przypomniała sobie, że trochę może przesadna troska Hana o jej życie jest jednym z etapów jego ozdrowienia. Nie mogła mu czynić wymówek. Mimo to dokończyła: — Ty wywabisz je, posługując się Mocą, a ja będę obsługiwała działka.

Gestem wskazała iluminator. Szczelina między kadłubami „Damy” i „Słodkiej Niespodzianki” nie była dużo większa niż wysokość „Sokoła”.

Han skrzywił się, jakby połknął coś kwaśnego.

— Idź do awaryjnej śluzy w ładowni — powiedział w końcu. — Ale kiedy będziesz je wywabiała, pozostań po tej stronie klapy włazu.

— Jak sobie życzysz, mój drogi — odparła Leia i wypadła ze sterowni.

Biegnąc korytarzem, skinęła na swoich Noghrich i wszyscy troje pognali na rufę. Adarakh odsunął płytę pokładu i zjechał do ładowni. Meewalha upewniła się, czy żadne urządzenie awaryjnej śluzy cumowniczej nie uległo uszkodzeniu, a Leia włączyła interkom i udzielała Hanowi wskazówek, dopóki „Sokół” nie znalazł się we właściwym miejscu. Było tak ciasno, że frachtowiec musiał zetknąć się ze spodem kadłuba „Statecznej Damy”, żeby dało się dołączyć rękaw cumowniczego do włazu śluzy „Słodkiej Niespodzianki”. Leia wyczuwała teraz wyraźnie obecność czterech voxynów i promieniującą od nich żądzę mordu. Adarakh wyrównał ciśnienia.

Kiedy w ładowni rozległ się stłumiony brzęk, Leia zrozumiała, że nie musi wywabiać voxynów. Właśnie nadchodziły. Odwróciła się, zajęła miejsce obok wewnętrznej płyty śluzy i włączyła świetlistą klingę swojego miecza.

— Przygotujcie się! — zawołała.

Wyczuła, że w Mocy pojawiła się fala podniecenia. Chwilę później w powierzchnię wciąż jeszcze zamkniętej zewnętrznej płyty śluzy „Sokoła” uderzyło z przeciwnej strony coś ciężkiego. Adarakh i Meewalha znieruchomieli i odbezpieczyli blastery.

— Zaczynamy! — ostrzegła ich Leia.

Sięgnęła do panelu kontrolnego płyty śluzy i przycisnęła guzik. Usłyszała cichy syk i odetchnęła z ulgą. Gdyby taki sam guzik przycisnął voxyn od strony rękawa, system zapobiegający dekompresji uniemożliwiłby otwarcie płyty. Słysząc dobiegające zza pleców oddechy Adarakha i Meewalhy, Leia weszła do komory śluzy, uszczelniła ją i uzbroiła się w cierpliwość.

Przekonała się, że zatrzask bezpieczeństwa nie puścił.

— Leio? — usłyszała zaniepokojony głos Hana z głośnika pokładowego interkomu. — Jak ci leci?

— Na razie wcale — odparła. — Zatrzask bezpieczeństwa wciąż blokuje płytę śluzy.

— To żaden problem — odparł jej mąż. Chwilę później płyta śluzy zaczęła się unosić. W mrocznej szczelinie ukazało się kłębowisko pokrytych czarnymi łuskami gadzich łap, a zaraz potem pysk z czujnie rozglądającymi się żółtymi ślepiami. Stworzenie wysunęło łeb, aby zajrzeć do pustej komory, ale się wycofało i pozostało w rękawie.

— No i? — zapytał Han.

— Zorientowały się, że to pułapka — poinformowała go Leia. Han chwilę się zastanawiał, co zrobić.

— Nasza strona jest szczelna — powiedział w końcu. — W każdej chwili możemy się oderwać od „Słodkiej Niespodzianki”.

Leia stanęła na palcach, by się lepiej zorientować, ile voxynów weszło do rękawa. Patrzyła jednak pod tak ostrym kątem, że niczego nie widziała.

— To na nic — doszła do wniosku. — Muszę je wywabić.

— W jaki sposób? — W głosie męża usłyszała wyraźną dezaprobatę. — Schodzę do ciebie.

— Zostań w sterowni. — Leia przycisnęła guzik, otworzyła płytę do końca i stanęła na progu komory. — Ktoś musi pilotować…

Han krzyknął coś przez interkom, a w tej samej sekundzie dwa pierwsze voxyny wyskoczyły z mrocznego otworu rękawa. Rozległ się chrzęst łusek i zgrzyt pazurów. Leia zatoczyła łuk klingą świetlnego miecza i przygotowała się do walki. Stała tak jakieś dwie sekundy i czekała, dopóki nie ujrzała na progu trzeciego kompletu żółtych ślepi. Domyśliła się, że czwarte zwierzę podąża tuż za trzecim. Pomagając sobie Mocą, odskoczyła pod przeciwległą ścianę komory.

Dopiero wtedy Adarakh i Meewalha dali ognia z blasterów. Pierwszy voxyn, którego dzieliła od nich odległość zaledwie trzech metrów, eksplodował i przemienił się w chmurę żrącego gazu. Jego posoka cuchnęła jak gryzący dym zmieszany z oparami amoniaku. Oczy Leii wypełniły się łzami. Nabrała powietrza; chciała krzyknąć na Noghrich, aby się wycofali, ale poniewczasie uświadomiła sobie, że popełniła gruby błąd. Poczuła w płucach przenikliwy ból.

W następnym ułamku sekundy ścierwo pierwszego zwierzęcia przeskoczył drugi potwór. Z piskiem pazurów wyhamował pośrodku komory. Leia poczuła, jakby w jej brzuch uderzyła niewidzialna pięść, a bębenki uszu przeniknął dojmujący ból. Zobaczyła, że stojący przed nią Adarakh i Meewalha padają na płyty pokładu. Cofnęła się, oparła plecami o przeciwległą ścianę i posługując się Mocą, przycisnęła guzik na panelu kontrolnym, aby opuścić przegrodę bezpieczeństwa. Sekundę później drugi voxyn otworzył pysk i plunął bulgoczącą strugą brązowawej śliny. Większość trafiła w opadającą przegrodę, ale kilka kropli przeleciało przez szczelinę i wylądowało na ciałach nieprzytomnych Noghrich. Leia doszła do wniosku, że i tak mają szczęście. Uderzyła otwartą dłonią w guzik, ale zaklęła w duchu, kiedy przypomniała sobie, że system bezpieczeństwa nie pozwoli przegrodzie opaść do końca, dopóki ktoś albo coś znajduje się pod nią na płytach pokładu. Spod masywnej płyty wystawała zakończona czarnymi pazurami gadzia łapa, a w płytach pokładu widniały jasne rysy. Leia opuściła klingę świetlnego miecza i przecięła łapę o twardości i odporności durastali.

Usłyszała wycie i w szczelinie pojawił się czubek pyska voxyria. Szybko wcisnęła guzik eliminujący system bezpieczeństwa. Miała nadzieję, że żaden z trzech pokładowych sztucznych móżdżków „Sokoła” nie zakwestionuje jej decyzji. Chwilę później wcisnęła guzik ponownie, tym razem z całej siły. Przegroda jakby chwilę się zawahała, ale zaraz z dźwięcznym łomotem opadła na pysk voxyna. Znowu rozległo się wycie, tym razem jednak jakby trochę cichsze. Pomieszczenie wypełniło się żrącym oparem, a sześciocalowej długości, pokryty czarnymi łuskami pysk zalał się fioletowoczerwonawą posoką. Leia poczuła, że kręci się jej w głowie, a ból w płucach sięga chyba kolan.

Uniosła głowę i spojrzała przez iluminator płyty włazu. Z przeciwnej strony, zaledwie metr od niej, wpatrywały się w nią ślepia dwóch pozostałych voxynów. Zwierzęta otworzyły pyski i grubą warstwę durastali pokonał przenikliwy świst, podobny do odgłosu opadającego meteoru. Leia potknęła się i upadła.

— Leio, co się tam dzieje?! — krzyknął Han. — Czy mnie słyszysz?

— Mamy tu… — Nie dokończyła, gdyż jej ciałem wstrząsnął paroksyzm kaszlu.

— Leio? Chyba nic ci się…

— Nie ma na to czasu! — wykrzyknęła, starając się zerwać na nogi. Czuła, że zaczyna tracić przytomność, a w jej głowie huczy jak w ulu. — Hanie, natychmiast…

Nie zdołała dokończyć, chociaż zostało jej tylko jedno słowo: „uciekajmy”.

5

Mara skierowała spojrzenie w inne miejsce hologramu. Zobaczyła poharatane i zamarznięte trupy pasażerów „Ścigacza Mgławic”, które, koziołkując w locie, wypadały z rozerwanego kadłuba ostrzelanego liniowca. Kiedy się to wydarzyło, ona i Jaina były do tego stopnia zajęte próbami przechwycenia ratunkowej kapsuły, że przeoczyły atak istot rasy Yuuzhan Vong. Oglądała ten hologram wiele razy i naprawdę miała serdecznie dosyć ponurego widoku. Mimo to, jeszcze kiedy siedziała w prywatnej komnacie Zaćmienia, nakazywała R2-D2, aby wyświetlał go bez końca. Starała się odgadnąć, w jaki sposób mogła wówczas pomóc nieszczęśnikom. Obejrzała go chyba ze sto razy, aż wreszcie dała spokój. Upewniła się, że i tak nie mogła nic poradzić. Prawdę mówiąc, świadomość ta przyniosła jej pewną ulgę.

Z głośników R2-D2 rozlegał się raz po raz cichy, ale arogancki głos Noma Anora, zarejestrowany przez aparaturę pokoju przesłuchań na Bilbringi. Mara omiotła spojrzeniem inne osoby, podobnie jak ona siedzące w ociekającym wilgocią, przylegającym do hangaru magazynie unoszącej się swobodnie w przestworzach bazy zaopatrzeniowej o nazwie „Samotnia”. Było to jedno z tysiąca anonimowych miejsc, gdzie rycerze Jedi mogli się spotykać i dyskutować godzinę czy dwie bez obawy, że dowiedzą się o tym agenci Brygady Pokoju. Mara ujrzała w lodowatych oczach Kypa Durrona błysk nienawiści. Młody mężczyzna zaraz zacisnął zęby i schował gniew w głębi ciemnej jamy, w której zazwyczaj ukrywał podobne emocje. Nie mogła się zorientować, jak zareagowała Saba Sebatyne — może dlatego, że nie wiedziała, w jaki sposób gniew przejawia się na pokrytej łuskami twarzy Barabelki. Istota miała wielkie ciemne oczy, ciężkie powieki i bardzo wąskie wargi. Prawdę mówiąc, na jej gadziej twarzy nie malowały się żadne uczucia.

Luke pozwolił pokazać ten sam hologram jeszcze raz. Kiedy w końcu Artoo wyłączył projektor, oburzenie Kypa dawało się wyczuć w Mocy jak coś namacalnego. Wypełniało pomieszczenie żarzącą się energią, zdolną chyba do wyłamania ciężkich drzwi magazynu. W przeciwieństwie do niego uczucia Saby — jeżeli jakiekolwiek żywiła — pozostawały tajemnicą. Mara mogłaby wprawdzie spróbować się zorientować, co czuje Barabelka, badając ją za pośrednictwem Mocy, ale domyślała się, jak istota zareaguje na takie sondowanie.

Kyp Durron nie zaskoczył nikogo, kiedy zabrał głos, nie czekając, aż odezwie się Luke.

— To nie była moja wina. — Wskazał na R2-D2, jakby to astromechaniczny robot stwarzał zagrożenie dla statków floty uchodźców. — Nie odpowiadam za to, co wyprawiają Yuuzhan Vongowie.

— A kto mówi, że odpowiadasz? — zapytał łagodnie mistrz Skywalker. — Ale to ty zaopatrywałeś członków ruchu oporu na Nowym Plymptonie we wszystko, co konieczne do prowadzenia działalności.

Durron niechętnie kiwnął głową.

— Niczego nie żałuję — powiedział. — Gdyby pozostali Jedi robili to co ja, także na pozostałych…

— Kypie, nikt ci nie kazał nas przepraszać. — Luke wyciągnął rękę i podał młodszemu Jedi komputerowy notes. — Przylecieliśmy na to spotkanie, żeby poinformować cię, co wiemy o voxynach, a także podjąć decyzję, w jaki sposób rycerze Jedi powinni zareagować na ultimatum Yuuzhan Vongów.

— Zignorować je. — Kyp wsunął notes do kieszeni kombinezonu, a potem wstał i odwrócił się, jakby uważał zebranie za zakończone. — Dzięki za ostrzeżenie.

— Kypie, tu chodzi o życie milionów istot — odezwała się z naciskiem Mara. — Rycerzom Jedi nie wolno zlekceważyć takiego zagrożenia.

Kyp znieruchomiał obok drzwi, ale się nie odwrócił.

— A co jeszcze możemy zrobić? — zapytał. — Bylibyśmy głupcami, gdybyśmy ich zaatakowali. Tylko czekają, kiedy to zrobimy. A gdybyśmy się poddali… Mowy nie ma. Ja nigdy się nie poddam — zakończył stanowczo.

— Ja także nie — odparł Luke. — Wydaje mi się jednak, że teraz nie powinniśmy zaczepiać ich ani drażnić. Nasi wrogowie w senacie z pewnością zechcą to wykorzystać…

— Nie obchodzą mnie nasi wrogowie w senacie — przerwał Kyp. — A piloci Tuzina nie zaczepiają ani nie drażnią nieprzyjaciół, mistrzu Skywalkerze. Oni ich zabijają. I uważam, że wszyscy Jedi powinni postępować tak samo.

Mara nie była pewna, czy odczuła błysk irytacji swój, czy męża. Dobrze wiedziała, że Luke nie znosił, kiedy tytułowano go mistrzem, a doprowadzało go do szału, jeżeli w tonie wypowiadającej te słowa istoty wyczuwał pogardę albo lekceważenie.

Kyp przyłożył dłoń do panelu kontrolnego obok drzwi magazynu. Drzwi zaczęły się rozsuwać i ukazały jedenaście twarzy ubranych w lotnicze kombinezony pilotów, którzy usiłowali podsłuchiwać treść rozmowy.

— Na co czekacie? — Kyp spiorunował podwładnych gniewnym spojrzeniem. — Odlatujemy czy nie?

Piloci rozbiegli się po hangarze i skierowali każdy do swojego nowiutkiego X-skrzydłowca klasy XJ3 — najnowocześniejszej i najbardziej śmiercionośnej wersji szacownego gwiezdnego myśliwca. Ich maszyny stały, gdzie popadnie, w pobliżu wrót wielkiego hangaru. Zanim jednak Kyp zdążył wyjść z magazynu, Mara podbiegła i chwyciła go za ramię.

— Kypie, nikt nie mówi, że nie masz racji, ale w chwili takiej jak ta rycerze Jedi powinni trzymać się razem — powiedziała. — Yuuzhan Vongowie są bardzo sprytni. Jeżeli każdy rycerz podąży w swoją stronę, wymordują nas jednego po drugim.

— Wiem o tym chyba lepiej niż ktokolwiek. — Kyp wciąż nie mógł się pogodzić z tym, że wrogowie zabili jego ucznia, Mika Reglię. Uniósł głowę i ponad ramieniem Mary spojrzał na jej męża. — Kiedy zdecydujecie się walczyć, będę na was czekał.

— A kiedy ty zdecydujesz się przyłączyć do nas — odparł Luke — wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Kiedy Kyp oddalił się na tyle, że nie mógł ich usłyszeć, Barabelka Saba Sebatyne podeszła do drzwi i wychrypiała:

— Ten Jedi to nie lada kłopot. Mara spojrzała na obcą istotę.

— A więc znasz basic — powiedziała. Przeniosła spojrzenie na Threepio. — A już obawiałam się, że muszę prosić o pomoc protokolarnego androida, aby zajął się tłumaczeniem tego, co chcę ci powiedzieć.

— Wybaczcie tej. — Saba zakrztusiła się syczącym śmiechem. Dopiero kiedy się trochę uspokoiła, dodała: — Jedi Eelysa przekazała jej mądrość cierpliwego czekania.

Eelysa urodziła się na Coruscant już po śmierci Imperatora Palpatine’a i może właśnie dlatego jej umysł nie poddał się truciźnie, której uległo tyle osób przed nią. Teraz była już dorosłą kobietą, jednym z najbardziej zaufanych i przedsiębiorczych Jedi Luke’a Skywalkera. Zawsze wiernie służyła sprawie zakonu Jedi, nierzadko spędzając po kilka lat z rzędu w najdzikszych rejonach galaktyki. To właśnie ona, przebywając z długotrwałą misją szpiegowską na planecie Barab I, odkryła wielkie umiejętności Saby Sebatyne. Obawiała się zdemaskowania, więc nie mogła wtedy wyznać, kim jest, ani odesłać Barabelki na Yavin Cztery, aby jej podopieczna rozpoczęła naukę w Akademii Jedi Luke’a Skywalkera. Postanowiła osobiście zająć się jej kształceniem. Uczyła Sabę władać Mocą, dopóki nie została wypędzona przez żądną mordu zgraję wrogów istot ludzkich — zwolenników działającego na Rylothu Sojuszu Różnorodności, którego przywódczynią była Twi’lekianka Nolaa Tarkona.

Kiedy syczący śmiech w końcu ucichł, Saba wychrypiała w ojczystej mowie jeszcze kilka słów, które przetłumaczył usłużny C-3PO.

— Nauczyła ją także mądrości słuchania w milczeniu.

— Tak, pod tym względem Eelysa wielokrotnie okazywała się prawdziwą mistrzynią — roześmiał się Luke, podchodząc do Mary i Saby. — Powinienem był się domyślić, że jej uczennica potrafi mnie zadziwić i zaskoczyć.

— Ona się cieszy, że jej milczenia nie potraktowałeś jak obrazy — rzekła Saba. — Smak Kypa Durrona jej nie ucieszył. Jakim cudem taki jak on zdobył eskadrę nowiuteńkich X-skrzydłowców?

— To prawda, że postępuje niewłaściwie, ale pośród dowódców wojska nie brak takich, którzy podziwiają jego odwagę — wyjaśnił mistrz Jedi.

Kiedy pochwycił spojrzenie Mary, kiwnął głową w kierunku przypadkowej zbieraniny myśliwców typu Y, Łowców Głów i Wyjcobiegaczy, zaparkowanych w równych odstępach obok upstrzonej ciemnymi plamami trafień burty kanonierki Saby. Barabelka dopiero niedawno przedarła się z Odległych Rubieży i nie cieszyła się taką sławą ani nie miała tak dobrego sprzętu jak Kyp Durron. Może właśnie dlatego przyłączyła się do niej cała eskadra podobnie myślących pilotów, którzy także umieli władać Mocą.

— Piloci twojej eskadry również cieszą się zasłużoną sławą i szacunkiem wszystkich dobrze zorientowanych — odezwała się Mara. — Jestem pewna, że ci sami funkcjonariusze, którzy zaopatrują Durrona, z przyjemnością skierowaliby do ciebie transport czy dwa.

Pionowe rozcięcia w źrenicach Saby rozszerzyły się w romby.

— Dzicy Rycerze nigdy by nie zniesławili dobrego imienia Jedi i nie zgodziliby się przyjąć takiego transportu — oznajmiła Barabelka.

Mara osłupiała, słysząc dezaprobatę w głosie Saby. Przez chwilę nie miała pojęcia, co powiedzieć. Luke jednak tylko się uśmiechnął i położył dłoń — tę prawdziwą— na pokrytym łuskami ramieniu obcej istoty. C-3PO nie omieszkał go ostrzec, że takie poufałe gesty wobec Barabelów kończyły się nieraz utratą całej dłoni. Okazało się jednak, że Saba nie ma nic przeciwko temu. Nawet machnęła z dumą końcem grubego ogona.

— Gdybyś to ty go przyjęła, dobre imię rycerzy Jedi nie doznałoby uszczerbku — zapewnił Luke. — Ale to dobrze, że niepokoisz się takimi sprawami. Czy zastanawiałaś się, jak powinniśmy zareagować na ultimatum Tsavonga Laha i ile szkód może nam wyrządzić opinia senatorów, że jesteśmy nieczuli na śmierć niewinnych istot?

Saba odwróciła głowę.

— Nasza ścieżka nie rysuje się jasno w jej myśli — odrzekła po namyśle.

Otworzyła usta, jakby chciała dodać coś jeszcze, ale zaraz je zamknęła i tylko pokrywające jej ciało łuski lekko zafalowały. Luke i Mara nic wprawdzie nie usłyszeli, ale za to wyczuli coś, co wprawiło ich w oszołomienie. Uwolnili myśli i posługując się Mocą, starali się zorientować, co się dzieje. Mara nie wyczuła już jednak niczego niezwykłego i widząc zmarszczone czoło męża, domyśliła się, że i on nic nie czuje.

— Sabo? — zapytał w pewnej chwili Luke. Barabelka odwróciła się do mistrza Jedi.

— Chcecie jej dać do zrozumienia, że tego nie czuliście? — wychrypiała.

— Niczego — odparła Mara. Odnosiła wrażenie, że Saba jej nie ufa, zwłaszcza odkąd zaproponowała jej coś, co istota uznała za nieszlachetne. Wiedziała jednak, że milcząc, nie odzyska jej zaufania. — Luke także nic nie wyczuł. Co się stało?

— To dziwne. — Saba powiodła spojrzeniem po lądowisku i machnęła ogonem, co u gadów tej rasy zastępowało wzruszenie ramionami. — Mistrzu Skywalkerze, ona wie, że senatorowie są nam nieprzychylni. Podejrzliwie traktują nas i innych podobnych, ale kiedy w historii śmiałkowie nie stanowili zagrożenia dla tchórzy? — Spojrzała na swoich pilotów, którzy cierpliwie czekali obok upstrzonej ciemnymi plamami burty kanonierki. — Rycerzy Jedi jest niewielu, a Yuuzhan Vongów całe mrowie. Popatrzcie jednak na siły, które przeciwko nam kierują. Voxyny, blokady, całe floty… Stanowimy dla nich zagrożenie, a Moc mówi jej, że musimy je nadal stwarzać.

Mara już miała zauważyć, że okażą się skuteczniejsi, jeżeli będą się trzymali razem, ale wyczuła, że jej mąż podziela zdanie istoty, i w ostatniej chwili się powstrzymała.

— Barabelowie to myśliwi — zwrócił się Luke do Saby. — A myśliwi najlepiej polują w małych stadach.

Istota uśmiechnęła się przekornie.

— Doprawdy, mistrz Skywalker jest tak mądry, jak twierdziła Jedi Eelysa — powiedziała. — Może mógłby wyświadczyć jej wielką łaskę?

— Oczywiście. — Luke nie wahał się ani sekundy. Barabelka odwróciła się do Mary.

— A ty? — zapytała. — Na pewno sprawi ci to kłopot, tym bardziej, że wychowujesz młode pisklę.

Mara natychmiast pomyślała o Benie i wyczuła niemowlę na pokładzie „Cienia”. Towarzyszyły mu Jaina i Danni. Dziecko smacznie spało w ramionach jednej z młodych kobiet. Mara wiedziała, że nigdy, przenigdy nie zrobiłaby nic, co zagroziłoby życiu jej dziecięcia. Wyczuwała jednak, jak wielkim zaufaniem darzy jej mąż Sabę — obcą osobę, którą widzieli pierwszy raz w życiu. Mara wierzyła Luke’owi bezgranicznie, więc ani chwili nie wahała się z odpowiedzią.

— My, Jedi, musimy robić, co możemy, i wspierać się nawzajem — powiedziała. — Tym bardziej, że w Zaćmieniu jest wielu, którzy nam pomogą.

— To dobrze. Jeszcze może się wam przydać ich pomoc.

Tym razem na twarzy Saby nie było widać uśmiechu. Istota odwróciła się do Threepia i wychrypiała coś w swoim języku.

— O rety! — Fotoreceptory złocistego androida rozjarzyły się alarmującym blaskiem. — Doprawdy?

Saba warknęła coś w odpowiedzi.

— To było tylko takie powiedzenie — odparł urażony C-3PO, ale odwrócił się i ruszył w kierunku kanonierki Saby. — Nie chciałem przez to dać do zrozumienia, że kłamiesz.

Małżonkowie wymienili zaniepokojone spojrzenia. Mara uświadomiła sobie, że także musi prosić Sabę o przysługę. Miała właśnie powiedzieć jej, o co chodzi, ale uprzedził ją Luke, który, jak zwykle, znał myśli żony, zanim jeszcze zrodziły się w jej głowie.

— Posłuchaj, Sabo — zaczął. — Może twoi Dzicy Rycerze także zechcą wyświadczyć nam przysługę? — zapytał. — Chodzi o przetransportowanie w rejon bitwy dużych ilości sprzętu naukowego.

— I naukowca— dodała Mara. — To mogłoby oznaczać dla was udział w walce, zwłaszcza gdybyście się dowiedzieli, gdzie znaleźć wojennego koordynatora Yuuzhan, tak zwanego yammoska.

Mara nie była pewna, czy Saba ją usłyszała. Barabelka patrzyła wysoko ponad ich głowami. Zmarszczyła brwi jeszcze bardziej, jakby intensywnie myślała.

— Mistrzu Skywalkerze — odezwała się po chwili. — Czy wiesz, gdzie w tej chwili znajduje się Eelysa?

Mara wyczuła, że jej męża ogarnia coraz większy niepokój, bliski przerażeniu.

— Przebywa na Korelii — odparł — gdzie dyskretnie śledzi rozwój sytuacji.

Saba spojrzała w jego oczy.

— Sądzisz, że może jej zagrażać niebezpieczeństwo? — zapytała. Dopiero teraz Mara także to wyczuła. Jej mąż troszczył się tak bardzo o wszystkich uczniów swojej Akademii i spędził z nimi tyle czasu, że po prostu nie mógł nie zadzierzgnąć z każdym z nich silnej więzi uczuciowej, która na zawsze połączyła wszystkich w Mocy. Eelysa również spędziła wiele lat, ucząc Sabę, tyle że w o wiele trudniejszych warunkach niż te, które zapewniał swoim uczniom mistrz Skywalker. Nic więc dziwnego, że obie Jedi łączyła o wiele silniejsza więź — na tyle silna, że Barabelka natychmiast się orientowała, ilekroć jej mistrzyni zagrażało coś złego.

— Nie zawsze potrafimy przewidzieć, co knuje Thrackan Sal-Solo i jemu podobni — rzekła Mara. — Nie spodziewaliśmy się jednak, aby wyprawa Eelysy miała okazać się niebezpieczna. Korelianie nawet nie wiedzą, że przebywa na ich planecie.

— Może jakoś się dowiedzieli — stwierdziła Saba — a może chodzi o coś innego, ale wyczuwam jej przerażenie.

— Przerażenie? — powtórzył mistrz Jedi, przenosząc spojrzenie na żonę. — To zupełnie do niej niepodobne.

Barabelka pokręciła głową.

— To prawda — przyznała. — Zajmiemy się tym, ale dopiero kiedy wasz sprzęt i wasz naukowiec znajdą się na pokładzie mojej kanonierki. Bez trudu odnajdziemy tego yammoska, a raczej to on nas odnajdzie.

— Dziękuję — ucieszył się Luke. — Poinformuję Danni, że może się tym zająć.

Wyjął kieszonkowy komunikator i zawiadomił Danni, że będzie jej towarzyszyła Saba Sebatyne, a nie Kyp Durron. Młoda kobieta niezmiernie się ucieszyła, gdy to usłyszała. Chwilę później rampa towarowa „Cienia” opadła, a Danni i piloci eskadry Saby zaczęli przenosić skrzynie ze sprzętem naukowym.

Niebawem wrócił C-3PO w towarzystwie trojga krzepkich Barabelów. Chociaż każda istota była niewiele wyższa od Saby, wszystkie trzy miały ciała pokryty purpurowo-zielonymi łuskami, co dowodziło, że całkiem niedawno osiągnęły wiek dojrzały. Wszystkie miały także przypięte do pasów świetlne miecze.

— Mistrzu Skywalkerze, mamy do ciebie pewną prośbę — zaczęła Barabelka. — Lecieliśmy na Yavin Cztery, ale z powodu wojny i blokady musieliśmy zmienić trasę lotu. Proszę, zechciej przyjąć tych troje młodych piskląt i ukaż im drogę, jaką mają kroczyć, jeżeli pragną zostać prawdziwymi Jedi. Ta, która z tobą rozmawia, wciąż jeszcze ma w sobie za dużo łowczyni, aby mogła ich tego nauczyć.

Luke i Mara wymienili zaskoczone spojrzenia. Potem kobieta popatrzyła na obcą istotę.

— Czy to twoje dzieci, Sabo? — zapytała Mara.

— To jej pisklęta, ale tylko ten młody samiec jest jej dzieckiem — odparła Barabelka. — Jeżeli chodzi o te dwie samice, mają tę samą matkę. Ojciec jednej jest także ojcem jej samca, ale ona, rzecz jasna, nie ma pojęcia, której.

Istoty ludzkie kompletnie nie potrafiły się zorientować, kto jest czyim ojcem. Mara spodziewała się jednak, że z czasem zrozumieją, jak Barabelowie rozstrzygają problem ojcostwa.

— Zatroszczymy się o nich jak o własne dzieci — obiecała. Oczy Saby rozszerzyły się ze zdumienia.

— Pisklęta są na tyle dorosłe, że same umieją zdobywać pożywienie — oznajmiła z pewną dumą. — Wystarczy, żebyście pokazali im, gdzie mają mieszkać. Może to być jakakolwiek piwnica, nawet zagajnik czy zarośla.

Tym razem Mara popatrzyła na nią z nieukrywanym zdumieniem. To zaczyna być ciekawe, pomyślała.

Na twarzy Luke’a pojawił się ledwo zauważalny uśmiech i Mara zrozumiała, że mąż pochwycił jej myśli. Chwilę potem Saba przeciągle zasyczała. Mara pomyślała, że istota znów wybuchnęła śmiechem, ale Barabelka zaskowyczała, opadła na czworaki i skuliła się, jakby przygotowywała się do walki. Wyszczerzyła podobne do długich igieł zęby i żałośnie jęknęła.

Mara i Luke cofnęli się, a ich dłonie odruchowo chwyciły świetlne miecze. C-3PO wychrypiał coś w mowie Barabelów. Saba odpowiedziała mu w taki sam sposób. Niemal rozpłaszczyła się na posadzce. Pozostałe istoty musiały wyczuwać, co czuje ich mistrzyni, bo od razu poszły w jej ślady i także zaczęły zawodzić. Cała czwórka drapała pazurami durastalowe płyty posadzki.

Mara i Luke wymienili zdumione spojrzenia i w następnej chwili wyczuli, że Moc przygniata ich swoim gniewem i niedowierzaniem. Mara uklękła obok Saby i ignorując ostrzeżenia Threepia, aby nie dotykała Barabelki, położyła dłoń na jej grzbiecie.

— Co się stało Sabo? — zapytała.

Istota powoli odwróciła do niej głowę. Szczeliny źrenic wyglądały jak wąziutkie szparki, a po ostrych zębach ściekały krople śliny.

— To Eelysa — wychrypiała. — Coś ją pochwyciło.

— Coś? — powtórzył Sky walker.

Saba zaczęła bić ogonem w posadzkę. C-3PO zupełnie niepotrzebnie wyjaśnił, że taki gest jest oznaką wściekłości.

— Ona nie wie — odparła cicho Saba — ale Eelysa zniknęła. Eelysy już nie będzie.

Mara i Luke spojrzeli po sobie. Wiedzieli bez słów, co się stało.

W ich myślach pojawiło się tylko jedno słowo.

Voxyn.

6

Pomieszczenie dowódcy floty Wojsk Obrony Nowej Republiki przypominało bardziej galaksarium niż salę odpraw, zebrań i narad. W ciemnościach unosił się wysoko jaskrawy hologram aktualnej sytuacji, a w niszach poniżej pomostu umieszczono dziesiątki wielkich taktycznych ekranów. Hologram pokazywał galaktykę w zarysie; przecinała ją szeroka szkarłatna wstęga przedstawiająca szlak, który dotąd pokonali Yuuzhan Vongowie. W ciągu zaledwie dwóch lat zdołali przebyć odległość od Ramienia Tingel prawie do przestworzy planety Bothawui. Od wstęgi odchodziły na boki trzy wyraźne odnogi. Dwie kierowały się ku Wewnętrznym Rubieżom w okolicach Fondora i Duro, trzecia zaś, niosąca zagrożenie dla mieszkańców i stoczni planety Bilbringi, jeszcze nie dotarła w sąsiedztwo Wewnętrznych Rubieży. Leia nie wątpiła jednak, że wkrótce się tam znajdzie. Najeźdźcy niszczyli okręty szybciej, niż stoczniowcy Nowej Republiki nadążali je budować. Skutecznej obrony nie gwarantowały nawet jednostki konstruowane w stoczniach Bilbringi. Leia zastanawiała się, do jakiego stopnia problem bezpieczeństwa uchodźców z Talfaglio zainteresuje przywódcę KONAWONOR-u — Komitetu Nadzoru Wojskowego Nowej Republiki. Chciałaby się dowiedzieć, ile mogą poświęcić mu uwagi.

Nie była zachwycona, że musi znowu odwiedzać Coruscant i wydeptywać ścieżki do osób obdarzonych władzą. Wsparła się na ramieniu syna i ruszyła biegnącym wyżej pomostem. Chociaż upłynęły prawie dwa dni, odkąd straciła przytomność podczas walki z voxynami, wciąż jeszcze odczuwała zawroty głowy. Wolała się na kimś oprzeć, bo bała się potknąć albo upaść. I tak zresztą mogła uważać się za szczęściarę. Oboje Noghri, na których wyładowała się cała wściekłość potworów, wciąż jeszcze leczyli poważne obrażenia uszu i płuc w zbiornikach z bactą.

— To dobry znak — odezwał się w pewnej chwili Jacen. Skoro Han powrócił do Zaćmienia ze szczątkami zabitych voxynów, postanowił pozostać i towarzyszyć matce. — Zgodzili się nas wysłuchać, a zatem nie mogą mieć o nas aż tak złego mniemania.

— Nie ciesz się za wcześnie — ostrzegła Leia. — Borsk Fey’lya nie robi niczego bez powodu, a czasami nawet bez wielu powodów, jednych bardziej tajemniczych niż drugie. Wykorzystuj oczy do słuchania, a uszy do patrzenia, Jacenie.

Przechodząc pomostem, Leia nie zwracała uwagi na wyświetlane w niszach poniżej taktyczne hologramy. Pamiętała, że taktycy Zaćmienia dysponują podobnymi, chociaż nie tak nowoczesnymi projektorami, a wyświetlane przez nie obrazy sąnieustannie aktualizowane dzięki informacjom przesyłanym potajemnie z Coruscant przez zaprzyjaźnionego oficera sztabowego. Wiedziała więc, że hologramy ukazują nie tylko kilkadziesiąt gwiezdnych flot czekających w pogotowiu wokół różnych planet, ale także niepokojąco wiele toczących się w różnych miejscach pojedynków, walk i potyczek. Sytuacja właściwie nie ulegała większym zmianom od ponad roku. Co prawda, Yuuzhan Vongowie ciągle powiększali okupowany obszar, ale wszystko wskazywało, że atak ich głównych sił został powstrzymany, a może się załamał w okolicy sektora Korelii.

W końcu Leia i Jacen minęli hologram ukazujący pracowników stoczni Bilbringi zajętych budową nowych okrętów. Chwilę później obok hologramu przedstawiającego niegroźną potyczkę w przestworzach planety Vortex rozsunęły się drzwi i ukazały przestronne wnętrze kabiny turbowindy. Przyjechał nią sam Borsk Fey’lya. Wyszczerzył zęby na znak powitania, a jego kremowa sierść wyraźnie zafalowała. Leia już dawno się dowiedziała, że Bothanie w taki sposób okazują niesmak, niechęć lub rozgoryczenie.

— Księżniczko Leio, to dla nas wielki zaszczyt — odezwał się przywódca Nowej Republiki.

— Chcesz powiedzieć, że mimo usilnych starań nie zdołałeś zmieścić w porządku obrad punktu umożliwiającego byłej przywódczyni zwrócenie się do senatorów? — zapytała prowokująco Leia. Z frontu wojny nadchodziły niepomyślne wieści i poparcie senatorów, jakim dotąd cieszył się Fey’lya, zaczynało z wolna słabnąć. Leia doszła do przekonania, że więcej zyska, niż straci, jeżeli będzie traktowała go obcesowo. — Daj spokój, chyba wiadomości z frontu nie są aż tak złe?

Nieszczery uśmiech nie znikał z twarzy Bothanina.

— Cieszę się, że tak szybko odzyskałaś siły po walce z potworami—zabójcami Jedi — powiedział. Odwrócił się i własnoręcznie otworzył drzwi kabiny turbowindy. Było to wystarczającym dowodem zmniejszającego się poparcia. — Jeżeli bardzo chcesz, umożliwimy ci zwrócenie się do senatorów, ale i tak KONAWONOR zajmie się twoją prośbą dopiero podczas odrębnego, tajnego posiedzenia. Zapraszam do środka.

Leia puściła ramię Jacena i weszła do kabiny. Zjechali prosto na platformę konferencyjną członków Komitetu. Nie zwlekając ani chwili, Leia skierowała się do mównicy. Przed nią stały rzędy tworzących półokrąg foteli. Większość zajmowali senatorowie.

— Dziękujemy, że zechciałaś zaszczycić nas swojąwizytą— odezwał się Fey’lya, stając u jej boku. — I cieszymy się, że przybyłaś w towarzystwie rycerza Jedi.

— Jacen pełni obowiązki mojego ochroniarza — odparła, by wyjaśnić powód obecności syna i uniknąć pytania, dlaczego reprezentant Jedi nie jest kimś cieszącym się większym poważaniem. — W tej chwili nie liczy się, że jest rycerzem Jedi. Ta sprawa dotyczy tylko komisji SENKA.

— Oczywiście — przyznał potulnie Fey’lya. — Zapoznaliśmy się z treścią twojego raportu i doszliśmy do wniosku, że powinniśmy przedstawić go członkom KONAWONOR-u.

Leia nie była zachwycona niespodziewanym poparciem Bothanina. Nie bardzo wiedziała, co się za tym kryje.

— No i? — zapytała.

— To ma niestety związek z rycerzami Jedi, prawda? — usłyszała słodki, dźwięczny głos. — Czy to nie z ich powodu Yuuzhan Vongowie grożą, że zabiją wszystkich zakładników?

Leia zobaczyła, że z fotela wstaje szczupła kobieta o długich, czarnych jak ebonit włosach. Domyśliła się, że to senatorka Viqi Shesh. Kobieta reprezentowała planetę Kuat, w której przestworzach znajdowały się także duże gwiezdne stocznie. Tak natrętnie podkreślała, jaką to wielką rolę odgrywała jej planeta podczas tej wojny, że nie tylko została członkiem Komitetu Doradców, ale także uczestniczyła w obradach wielu najważniejszych senackich komitetów nadzorujących funkcjonowanie organów władzy Nowej Republiki. Okazała się tak zręczną mediatorką i pośredniczką, że wprawiła w zdumienie nawet Bothan. Nie wzdragała się przed używaniem wpływów dla osiągania osobistych korzyści. Zaledwie rok wcześniej, kiedy jeszcze była wpływową osobistością w Senackiej Komisji do spraw Uchodźców — tak zwanej SENKA — zawarła umowę, która pozwoliła jej zarobić duże sumy. Umowa polegała jednak na przywłaszczaniu i odsprzedawaniu z dużym zyskiem żywności, sprzętu i leków przeznaczonych dla uchodźców na Duro. Mimo starań, Leia nie zdołała zebrać wystarczających dowodów, aby doprowadzić do usunięcia Vigi z grona senatorów. Starania byłej przywódczyni Nowej Republiki wzbudziły jednak dość podejrzeń, by Kuatkę poproszono o złożenie rezygnacji z członkostwa w komisji SENKA. Pozostawało tajemnicą, jakim cudem pozbawiona skrupułów, ale sprytna i przedsiębiorcza Shesh zdołała zostać członkinią wpływowego, ale ściśle tajnego KONAWONOR-u. Jej uwaga dowodziła, że i Leia, i rycerze Jedi musieli w niej widzieć nieprzejednanego wroga.

Leia zaczerpnęła energię i cierpliwość z Mocy i zmierzyła senatorkę spokojnym spojrzeniem.

— To prawda — powiedziała. — Yuuzhan Vongowie zagrozili, że jeżeli Jedi się nie poddadzą, zabiją wszystkich zakładników. Uważam jednak, że gdyby Jedi ich usłuchali, w następnej kolejności Yuuzhanie zażądają, żebyśmy udostępnili im stocznie Kuat Drive.

— Nowa Republika nigdy nie uginała się przed szantażem ani groźbą użycia siły — przypomniał Fey’lya, sprytnie ucinając w zarodku dyskusję na ten temat. — Problem w tym, co innego moglibyśmy zrobić.

— Przyznaję, że nic. — Shesh przeniosła spojrzenie z Leii na Fey’lyę. — Czy moglibyśmy obejrzeć zbliżenie sektora koreliańskiego?

Bothanin posłużył się zdalnym sterownikiem, aby wydać odpowiednie polecenie, i widoczny nad jego głową hologram galaktyki zaczął się obracać. Kilka chwil później ukazało się powiększenie sektora Korelii. Można tu było zauważyć zaledwie kilka fregat Nowej Republiki. Fragment sąsiadujący z sektorem planety Duro jarzył się nieco jaśniej — na znak, że doszło tam do kilku niegroźnych starć z badającymi granicę sektora zwiadowcami Yuuzhan Vongów. Planetę Talfaglio otaczał rój yuuzhańskich odpowiedników patrolowych korwet. Mniej więcej pośrodku tkwił samotny odpowiednik krążownika, z którego prawdopodobnie zaopatrywano korwety i kierowano ich ruchami. Najgorzej wyglądała jednak sytuacja w systemie Jumusa. Usytuowana w odległości niewielkiego skoku przez nadprzestrzeń z Korelii albo Talfaglio planeta była bazą większości okrętów yuuzhańskiej floty, która opanowała planetę Duro.

— Jak pan widzi — ciągnęła kuatska senatorka — Yuuzhan Vongowie liczą na to, że spróbujemy przełamać ich blokadę. — Wskazała punkciki rozpaczliwie niewielu liniowych jednostek Nowej Republiki wiszących nieruchomo na orbitach wokół Korelii. — A kiedy się na to poważymy, wystartują i wszystkie unicestwią.

— A gdybyśmy tak spróbowali dostać się od tyłu? — odezwał się Jacen. Posługując się świetlnym wskaźnikiem, zatoczył łuk od Głębokiego Jądra galaktyki w kierunku przeciwległej części sektora. — Może udałoby się nam, korzystając z tej trasy, przemycić trzy gwiezdne niszczyciele? Nie tylko przełamalibyśmy ich blokadę, ale także uwolnili statki z uchodźcami. Zniknęlibyśmy w nadprzestrzeni, zanim by zdołali zareagować.

— Coś takiego dałoby im nauczkę. Może by przestali więzić zakładników — odezwał się Kvarm Jia, siwobrody senator z sektora Tąpani. — Tylko skąd wziąć trzy gwiezdne niszczyciele?

— To dobre pytanie — zawtórowała Shesh. Najwyraźniej postanowiła wykorzystać je dla poparcia własnych argumentów. — Skąd wziąć trzy gwiezdne niszczyciele, które przecież można łatwo stracić? Czy zamierzamy osłabić obronę jeszcze jednej planety i skazać jej mieszkańców na śmierć z powodu nieudolności Jedi?

W następnej chwili z foteli zerwało się dwóch senatorów. Obaj zaczęli coś mówić, ale szybko uświadomili sobie, że każdy popiera argumenty innej strony. Po chwili już przekrzykiwali się nawzajem. Fey’lya starał się przywołać ich do porządku, ale zakrzyczeli go inni senatorowie nieprzychylnie nastawieni do rycerzy Jedi. Tych z kolei usiłowali zakrzyczeć zwolennicy siwobrodego Tapanina. Po kilku minutach wydawało się, że wszyscy wrzeszczana wszystkich pozostałych.

Jacen spojrzał na Leię i zirytowany pokręcił głową. Jego matka, dysponująca większym doświadczeniem, jeżeli chodziło o problemy natury proceduralnej i formalnej, szybko policzyła zwolenników i przeciwników. Uświadomiła sobie, że obie grupy są mniej więcej jednakowo liczne. Pożyczyła od syna świetlny miecz — swojego nie zabrała, chcąc w ten sposób podkreślić, że reprezentuje stanowisko KONAWONOR-u, a nie rycerzy Jedi — a potem zwróciła się do Fey’lyi.

— Czy mogę? — zapytała. Musiała głośno krzyknąć, żeby ją usłyszał. Bothanin kiwnął głową i cofnął się dwa kroki.

— Proszę bardzo.

Leia włączyła płomieniste ostrze i jaskrawo świecąca smuga z charakterystycznym pomrukiem i sykiem rozjaśniła półmrok sali obrad. Wszystkie dyskusje, spory i krzyki natychmiast ucichły. Ukrywając uśmiech satysfakcji, Leia wyłączyła buczącą klingę.

— Przepraszam, że musiałam się uciec do tak teatralnego gestu. — Zwróciła broń synowi. — Stając przed wami, nie zamierzałam wywoływać niesnasek ani rozłamu w KONAWONOR-ze. To chyba ostatnia rzecz, jakiej potrzebuje teraz Nowa Republika. Proponuję, aby członkowie Komitetu przegłosowali propozycję mojego syna i w ten sposób ostatecznie rozstrzygnęli waśnie i spory.

— Proponuje pani głosowanie? Teraz? — Oczy Shesh przemieniły się w wąskie szparki. — Żebyście oboje mogli wpływać na nasze decyzje swoimi sztuczkami Jedi?

Leia uśmiechnęła się protekcjonalnie.

— Takie sztuczki, jak pani je nazywa, działają tylko na umysły osób o słabej woli — powiedziała cierpko. — Spodziewam się, że nie znajdę takich pośród członków tego komitetu.

Słysząc to, zwolennicy i przeciwnicy propozycji Jacena wybuchnęli donośnym śmiechem, co pozwoliło rozładować napięcie.

— A może obawia się pani przegranej, senatorko? — zadrwiła, zerkając na Kuatkę.

— To nie ja przegrałabym, panie senatorze, ale Nowa Republika — odparła Shesh. — Jeżeli chodzi o mnie, nie mam nic przeciwko głosowaniu.

Fey’lya wstąpił na podwyższenie i zarządził głosowanie. Zliczający głosy protokolarny android podał wynik niemal natychmiast, gdy tylko ostatni senator przycisnął guzik na panelu. Zgodnie z przypuszczeniami Leii, propozycja Jacena przeszła większością zaledwie dwóch głosów.

Przewaga była za mała, żeby można było przystąpić do działania bez poparcia całego senatu. Wystarczyła jednak, aby Fey’lya, powołując się na wymóg zachowania ścisłej tajemnicy, uznał przedstawianie problemu pod obrady wszystkich senatorów za zbyt niebezpieczne i oznajmił, że uznaje wynik głosowania za wiążący. Zważywszy na szacunek, jaki dotąd jej okazywał, Leia się spodziewała, że Bothanin właśnie tak postąpi.

Nie zachwycało jej jednak, że zawdzięcza zwycięstwo wyłącznie uprzejmości Fey’lyi. Odwróciła się i spojrzała mu w oczy.

— Panie przewodniczący, czy uzna pan wynik głosowania za wiążący? — zapytała. — Ma pan okazję ocalić życie milionów istot.

Sierść Bothanina znowu zafalowała. Mogło to dowodzić, że jego poparcie jako przywódcy Nowej Republiki stało się jeszcze słabsze, niż Leia dotąd przypuszczała.

— Okazję ocalenia milionów czy może unicestwienia miliardów? — odpowiedział Fey’lya po chwili.

— Co takiego? — Leia zdumiała się nie tyle samą odpowiedzią, ile irytacją w swoim głosie. Możliwe, że była bardziej zmęczona, niż sądziła; może też miała do siebie żal, że tak bardzo przeliczyła się w rachubach. Tak czy owak, stwierdziła, że tylko z najwyższym wysiłkiem powstrzymuje się, by nie zakląć. — Panie przewodniczący Fey’lyo, plan Jacena jest bardzo rozsądny…

Bothanin uniósł dłoń, by jej przerwać.

— Nie powiedziałem nie — zaczął cicho. — Chyba pani jednak wie, co oznaczałoby dla nas zniszczenie trzech dużych gwiezdnych jednostek.

Może to nas kosztować utratę kilkunastu następnych planet. — Uniósł rękę, jakby się nad czymś zastanawiał, pogładził kremową sierść na policzku i dodał nieco bardziej stanowczym tonem: — Poproszę, żeby propozycją pani syna zajęli się wojskowi.

— Zajęli się wojskowi? — wybuchnął Jacen. — Zanim coś postanowią, statki z uchodźcami będą wyglądały jak bryły żużlu.

— Jestem pewien, że generał Bel Iblis rozpatrzy twoją propozycję w trybie przyspieszonym — uspokoił go Borsk Fey’lya. — Do tej pory powinniśmy grać na zwłokę…

— Grać na zwłokę? — powtórzyła niedowierzająco Leia. Czuła się tak źle, że nie miała pojęcia, jak długo zdoła jeszcze silić się na uprzejmości. Osobiście znała Garma Bel Iblisa i pamiętała, że na początku tej wojny poproszono go — podobnie jak Wedge’a Antillesa — o powrót do czynnej służby. Przypuszczała, że generał nie będzie zwlekał z rozpatrzeniem propozycji ani z podjęciem decyzji. Istniały jednak procedury, na które nawet on nie miał żadnego wpływu. Wiedziała, ile czasu potrzebują wojskowi na załatwienie jakiejkolwiek sprawy. I nikt nie mógł zagwarantować, że podejmą decyzję, zanim będzie za późno. — Jak wyobraża pan sobie granie na zwłokę z Yuuzhan Vongami?

Fey’lya wyszczerzył zęby w — uspokajającym jego zdaniem uśmiechu.

— Poprosimy, żeby Tsavong Lah przysłał jeszcze jednego emisariusza, z którym moglibyśmy prowadzić negocjacje — powiedział.

— Emisariusza?! — wykrzyknął oburzony Jia. — To będzie wyglądało, jakbyśmy chcieli ustalać z nim warunki kapitulacji.

Spiczaste uszy Fey’lyi opadły obłudnie do przodu.

— O to nam właśnie chodzi, panie senatorze — zapewnił. — W ten sposób zyskamy na czasie. — Bothanin przeniósł spojrzenie na Leię. — Proszę się jednak nie obawiać, księżniczko — dodał. — Bez względu na decyzję, jaką podejmie generał Bel Iblis, powiemy emisariuszowi tylko tyle, że ultimatum jego ziomków jeszcze bardziej zacieśniło więzi, jakie zawsze łączyły Nową Republikę z rycerzami Jedi.

Jai wyszczerzył zęby w sardonicznym uśmiechu.

— Najdobitniej mu to udowodnimy, kiedy uwolnimy zakładników — powiedział.

— Albo jeżeli będziemy musieli pozwolić Yuuzhan Vongom, żeby ich wymordowali — dodała Shesh. Kiwnięciem głowy dała znak Fey’lyi, że się zgadza. — Widzę więc, panie przywódco, że wszyscy jesteśmy tego samego zdania.

Ta jednomyślność jeszcze bardziej rozgniewała Leię. Współpracowała z Borskiem Fey’lyą na tyle długo, aby wiedzieć, że wszelkie zawierane przez niego kompromisy i ugody służyły wyłącznie własnym interesom. Bez względu na to, co zamierzał powiedzieć istotom rasy Yuuzhan Vong, była pewna, że zawierając porozumienie z najeźdźcami, Bothanin nie dopuści, aby rycerze Jedi pokrzyżowali jego plany.

— To, co przed chwilą osiągnęliście, senatorowie, uważam za jednomyślność głupców — oznajmiła lodowatym tonem.

— Mamo?

Leia wyczuła, że Jacen, posługując się Mocą, stara się ją uspokoić, że omywa ją strumieniem kojących myśli. Dopiero wtedy uświadomiła sobie, jaki jest młody. A przecież senat Nowej Republiki wcale nie był tak nieskazitelnym organem, za jaki go uważał. Jej syn na pewno sobie nie uświadamiał, że Treepio, udzielając mu lekcji na temat sztuki zawierania kompromisów, zakładał, iż obie strony kierują się szlachetnymi pobudkami. W rzeczywistości zdarzało się to bardzo rzadko. Senat przemienił się w grono żądnych władzy istot, które, podejmując decyzje, zbyt często miały na uwadze tylko własne dobro, a za jedyny miernik powodzenia uważały czas utrzymywania się przy władzy. Uświadomiwszy sobie to, Leia poczuła wstyd, że kiedyś odegrała tak waźnąrolę podczas zakładania podwalin tej instytucji. Obróciła się na pięcie i ruszyła do szybu turbowindy. Pewnie wpadłaby do niego jak bomba albo potknęła się i przewróciła, gdyby nie delikatny telekinetyczny chwyt, którym powstrzymywał ją Jacen.

Udając, że nic takiego się nie stało, sięgnęła do panelu kabiny.

— Przedstawiając tę propozycję członkom KONAWONOR-u, zmarnowałam wystarczająco dużo czasu — oznajmiła.

Borsk Fey’lya minął ją i zastąpił jej drogę.

— Nie powinna się pani tak denerwować, księżniczko — powiedział. — Generał Bel Iblis to osoba uczciwa i szlachetna.

— To nie jego uczciwość i szlachetność podawałam w wątpliwość, panie przewodniczący. — Posługując się Mocą, otworzyła drzwi kabiny za plecami Borska, bezceremonialnie odepchnęła go na bok i wstąpiła do środka. Chwilę potem w jej ślady podążył Jacen. Wyciągnął rękę, gotów podtrzymać matkę, gdyby cokolwiek wskazywało, że zamierza upaść. Wysiedli na pomoście i ruszyli do wyjścia. Jacen spojrzał na matkę.

— Czy to było rozsądne? — zapytał. — I tak mamy w senacie dosyć wrogów.

— Jacenie — westchnęła Leia. — Skończyłam z senatem. Kolejny raz. Wypowiedziawszy te słowa, uświadomiła sobie, że ogarnia ją niezwykły spokój. Poczuła się silniejsza, jakby mniej zmęczona, a bardziej pogodzona ze sobą. Zrozumiała, że nie zamierzała w ten sposób wyładować frustracji, jaką czuła, ilekroć musiała rozmawiać z politykami. Dyskutując z Fey’lyą, straciła panowanie nad sobą nie dlatego, że była słaba i zmęczona — chociaż była. Doszła do wniosku, że chyba już nic nie łączy jej z politykami i osobami pełniącymi jakiekolwiek oficjalne funkcje. Straciła wiarę w system umożliwiający oportunistom i egoistom sprawowanie władzy nad tymi, którzy ich wybierali i którym przysięgali wiernie służyć. Postanowiła, że odtąd będzie kierowała się tylko podszeptami Mocy. To właśnie Moc podpowiadała jej, że Nowa Republika się zmieniła, galaktyka się zmieniła i nawet większa część jej samej także się zmieniła. Wstąpiła na nową ścieżkę i uznała, że nadszedł czas, aby sobie to uświadomiła. Wzięła Jacena pod rękę i spojrzała mu w oczy.

— Już nigdy nie pojawię się ani przed nimi, ani przed członkami ich komitetów — powiedziała spokojnym, wręcz pogodnym tonem.

Jacen nie odpowiedział, ale Leia wyczuwała jego niepokój. Wisiał nad nią niczym gęste opary nad bagnami planety Dagobah. Objęła syna w pasie i zdumiona, jak bardzo dziewiętnastolatek ją przerósł, przytuliła się do niego.

— Jacenie, nie zawsze powinniśmy spodziewać się po ludziach samego najlepszego. To bywa niebezpieczne — rzekła cicho. — Musisz wiedzieć, że naszym najgorszym wrogiem w senacie jest właśnie Borsk. Właśnie przed chwilą to udowodnił.

— Tak uważasz? — zapytał powątpiewająco Jacen.

Opuścili część pałacu przeznaczoną na oficjalne zebrania i ruszyli dobrze znanym korytarzem.

— Zastanów się tylko — ciągnęła Leia. — Pomyśl, jakimi pobudkami mógł się kierować. Dlaczego chciał porozmawiać z emisariuszem Yuuzhan Vongów? Co mógł mu zaproponować w charakterze karty przetargowej?

Jacen szedł dalej w milczeniu, aż wreszcie olśniło go nagłe zrozumienie. Stanął jak wryty.

— Nas — powiedział.

7

Chociaż z wielu pospiesznie zadanych ran wciąż jeszcze ciekły strużki krwi, Nom Anor zameldował się strażnikowi przed drzwiami osobistej komnaty Tsavonga Laha na pokładzie „Sunuloka”.

— Mistrz wojenny mnie wzywał. — Egzekutor starał się ukryć ogarniające go podniecenie. Tsavong Lah rzadko zapraszał podwładnych do osobistej komnaty, a nie zdarzało mu się to niemal nigdy, kiedy spał, medytował albo wypoczywał. — Powiedział, że mogę się nie troszczyć o wygląd.

Wartownik kiwnął głową, odwrócił się i przyłożył dłoń do organicznego zamka drzwi komnaty. Odczekał kilka chwil, aż zamek wyczuje jego zapach. W ścianie ukazała się szczelina. Nom Anor zobaczył niewielkie kontemplacyjne pomieszczenie, rozjaśniane tylko słabym blaskiem pokrywających ściany bioluminescencyjnych porostów. Tsavong Lah siedział pod przeciwległą ścianą, pogrążony w rozmowie z osobistym villipem. Nom Anor, przestępując z nogi na nogę, czekał, aż wojenny mistrz zechce zaprosić go do środka.

Nagle ujrzał Vergere, która wstała od stołu i przynagliła go gestem, żeby podszedł.

— Chce, żebyś to obejrzał — powiedziała.

Zirytowany widokiem rywalki Nom Anor obszedł stół, stanął za plecami wojennego mistrza i spojrzał przed siebie. Villip ukazywał twarz istoty ludzkiej płci żeńskiej o wystających kościach policzkowych i wyrazistych rysach. Nom Anor poczuł, że jego irytacja znika. Znał tę kobietę bardzo dobrze. To właśnie on namówił ją do przejścia na stronę Yuuzhan Vongów.

— …upewnijcie się, że wykorzystacie voxyny jak najlepiej — ciągnęła Viqi Shesh. — Dotychczas zginęło czworo Jedi. W walce z nimi wasze voxyny okazują się naprawdę skuteczne.

— Voxyny? — zdziwił się Tsavong Lah. — Skąd wiesz, jak się nazywają?

Nom Anor zauważył, że oczy Shesh się rozszerzyły — co prawda, tak nieznacznie, że Tsavong Lah mógł tego nie zauważyć.

— To właśnie tak je nazywają rycerze Jedi — odparła kobieta. — Nie mam jednak pojęcia, gdzie się tego dowiedzieli. Ostatnio stali się strasznie tajemniczy.

— Doprawdy? — zapytał Tsavong Lah, jakby się na czymś zastanawiał. — To ciekawe.

Nom Anor z oburzeniem zauważył, że Vergere dotyka ramienia wojennego mistrza.

— Przyszedł twój agent — powiedziała.

Zdumienie egzekutora sięgnęło zenitu, kiedy Tsavong Lah nie uderzył swojej pupilki ani nawet jej nie zganił. Polecił tylko Shesh, żeby chwilę zaczekała, a potem odwrócił się do „swojego agenta”, jak go lekceważąco nazwała Vergere. Nie mógł nie zauważyć plam krwi, która przesiąkła przez sieciojedwab tuniki.

— Wzywając cię, przeszkodziłem ci w składaniu ofiary. — W głosie wojennego mistrza brzmiało szczere ubolewanie. — Może jakoś potrafię ci to wynagrodzić.

Nom Anor z osłupieniem obserwował, jak Tsavong Lah wstaje, by osobiście przynieść mu stojące w przeciwległym kącie ciemnej komnaty cierniowe krzesło. Postawił je przed villipem ukazującym oblicze Shesh i gestem zachęcił gościa, żeby usiadł. Brak plam krwi na siedzeniu dowodził, że krzesło nie zaspokoiło głodu, ale zniewagą i grzechem byłoby okazać wahanie. Nom Anor usiadł i poczuł ból, kiedy zgłodniałe kolce wbiły się w jego plecy i pośladki. Pocieszał się tylko, że wojenny mistrz przypuszcza, iż jego podwładny jest zadowolony.

— To dla mnie wielki zaszczyt — powiedział. Tsavong Lah pokiwał głową i odwrócił się do villipa.

— Viqi, właśnie przyszedł twój dobry znajomy.

— Doprawdy? — odparła kobieta. Nie widziała, jak Nom Anor wchodził do komnaty. Jej villip był prawdopodobnie połączony świadomością bezpośrednio z villipem wojennego mistrza i potrafił przekazywać tylko obraz jej twarzy i słowa. — Kto to taki?

— Na pewno przypominasz sobie Pedrica Cufa — odparł Tsavong Lah, wymieniając pseudonim, pod którym Shesh znała Noma Anora.

Na ukazywanej przez villipa twarzy kobiety pojawił się wymuszony, nieszczery uśmiech. Obaj Yuuzhan Vongowie doskonale pamiętali, że Viqi Shesh skorzystała z pierwszej nadarzającej się okazji, by zignorować Noma Anora i zaproponować swoje usługi bezpośrednio wojennemu mistrzowi.

— Oczywiście — odparła. — Cieszę się, że go znów widzę.

— Viqi, opowiedz jeszcze raz, co się dzisiaj wydarzyło. — Tsavong Lah nie dał podwładnemu szansy zareagowania. — Jestem pewien, że Pedric Cuf chciałby to usłyszeć.

Kuatka posłusznie zrelacjonowała, co wydarzyło się wcześniej w sali obrad. Szczególną uwagę zwróciła na zaproponowany przez Jacena Solo plan przełamania blokady planety Talfaglio. Rozwodziła się szeroko, jak to sprytnie przekonała Borska Fey’lyę o konieczności skierowania wniosku pod obrady wojskowych. Podkreśliła, że to dzięki jej staraniom Yuuzhan Vongowie będą mieli więcej czasu na przygotowanie się i odparcie ataku.

— Zyskaliście w ten sposób może nawet dwa standardowe tygodnie — zakończyła. — Będę was nadal informowała.

— Postąpiłaś słusznie — oznajmił Tsavong Lah. Nom Anor wiedział jednak, że spodziewając się właśnie takiego rozwoju sytuacji, w pogotowiu czekali kapitanowie okrętów potężnej floty. — Powiedz jednak Pedricowi Cufowi, co wiesz na temat tego emisariusza, Viqi.

Jeżeli nawet kobieta rozumiała, że wojenny mistrz ją lekceważy, zwracając się do niej cały czas tylko po imieniu, nie okazała tego żadnym gestem ani słowem.

— Jedi niepokoili się, że rozpatrzenie propozycji może potrwać zbyt długo, ale przekonałam Borska, że powinien zwrócić się do was z prośbą o przysłanie jeszcze jednego emisariusza. — Jej villip się uśmiechnął. — Borsk nie ma wam nic nowego do przekazania, ale chyba mu uświadomiłam, że taka prośba może powstrzymać was przed zabiciem zakładników do czasu, aż wojskowi skończą się zastanawiać nad propozycją Jacena Solo.

— Bardzo sprytnie — oświadczył Tsavong Lah. — Nie tylko dałaś nam więcej czasu, ale także upewniłaś ich, że to oni grają na zwłokę. Doprawdy, jesteś bardzo zdolna, Viqi. Kiedy odniesiemy zwycięstwo, twoja nagroda przejdzie najśmielsze oczekiwania. O czym jeszcze chcesz nam powiedzieć?

— Tylko o tym, żebyście nie zapomnieli o dalszym finansowaniu mojej działalności — odparła Kuatka.

— Otrzymasz tyle, ile potrzebujesz, a nawet więcej — obiecał wojenny mistrz. — Prześlemy ci tymi samymi kanałami, co zwykle.

Pogładził villipa, by przerwać połączenie, i odwrócił się do Noma Anora. Stworzenie wywróciło się na drugą stronę i przemieniło w nieruchomą kulę.

— Zaczyna mnie irytować — burknął Tsavong Lah. — Uważa mnie za głupca.

— Istoty ludzkie często starają się przedstawiać siebie w jak najlepszym świetle — oznajmił Nom Anor. Nie wiedział, czy niezadowolenie wojennego mistrza nie skieruje się także przeciwko niemu. W końcu to on ją zwerbował. — Wygląda na to, że nie dostrzegają cienia, który rzucają.

— A zatem żal mi ciebie — powiedział Tsavong Lah.

Nom Anor wyprostował się na krześle. Zacisnął zęby i nie jęknął, kiedy ciernie wyrwały się z jego pleców.

— Mnie, wojenny mistrzu? — zapytał. Tsavong Lah kiwnął głową.

— Powiedz mi, czy wierzysz w to, co powiedziała na temat Bothanina? — spytał. — Wierzysz, że naprawdę nie chce z nami rozmawiać?

— Nie bardziej niż w to, że to ona go przekonała, aby poprosił nas o przysłanie jeszcze jednego emisariusza — odparł Nom Anor. — Borsk Fey’lya chce z nami pertraktować, a Viqi Shesh się obawia, że Bothanin może powiedzieć coś, co zmusi nas do słuchania. Wygląda na to, że niewierna myśli tylko o ochronie własnej skóry.

— Ja i ty jesteśmy pod tym względem jednomyślni, Nomie Anorze — oznajmił wojenny mistrz. — To jeszcze jeden powód, dla którego muszę ci wydać rozkaz, abyś powrócił do niewiernych.

— On? — zapytała Vergere.

Gdyby Nom Anor mógł, spopieliłby upierzoną pupilkę samym spojrzeniem.

— A któżby inny? — zapytał z pogardą. — Chyba że miałaś na myśli siebie?

Vergere zgarbiła się i posmutniała.

— Nie zamierzałam cię urazić ani tym bardziej zniesławić, Nomie Anorze — rzekła. — Wręcz przeciwnie, chciałam cię pochwalić. Wyrządziłeś już bardzo dużo szkód niewiernym i ich Nowej Republice. Nawet gdyby Borsk Fey’lya chciał, nie mógłby wdawać się z tobą w żadne pertraktacje. Członkowie senatu z pewnością pozbawiliby go za to władzy.

— Doprawdy? — Na twarzy Tsavonga Laha ukazał się przewrotny uśmiech. Wojenny mistrz odwrócił się do egzekutora i gestem wskazał cierniowe krzesło. — Zabierz je ze sobą, mój sługo — rozkazał. — Przyjmij je jako dar ode mnie.

8

Drzwi otworzyły się z nieprzyjemnym, złowieszczym szelestem. Cilghal poczuła, że jej skóra staje się sucha. Przypomniała sobie jednak, że voxyny są martwe.

„Sokół Millenium” oderwał się od „Słodkiej Niespodzianki”, kiedy awaryjny właz był wciąż otwarty, i rufową ładownię objęła we władanie próżnia. Stwierdzono, że złowrogie stworzenia potrafią otaczać cielska łuskowymi kokonami, dzięki czemu są odporne na nagłe zmiany ciśnienia albo dekompresję. Mogły nawet żyć krótki czas w próżni, zapadając w coś w rodzaju głębokiej śpiączki. Wcześniej czy później jednak ginęły. Wracając do Zaćmienia, Han celowo nie zamykał awaryjnego włazu, wskutek czego w ładowni panowała temperatura bliska absolutnemu zeru. Kiedy doleciał, wszystkie voxyny wyglądały jak bryły lodu. Pomagając sobie Mocą, Kalamarianka badała strukturę ich komórek i przekonała się, że wszystkie uległy rozerwaniu. Potwierdziła to, posługując się ultrasonicznymi próbnikami i czujnikiem wrażliwym na najmniejsze wahania temperatury. Potem przeprowadziła kilkanaście różnych testów biologicznych, aby upewnić się, czy rzeczywiście w zamarzniętych na kość szczątkach nie kołacze się nawet iskierka życia. Pragnąc uzyskać absolutną pewność, powtórzyła wszystkie badania, i dopiero kiedy pozbyła się resztek wątpliwości, odcięła pazury potworów, które wbiły się w durastalowe płyty pokładu ładowni „Sokoła”. Zwierzęta nie mogły nie być martwe.

Cilghal wiedziała jednak, że nie wolno jej ryzykować. A przynajmniej nie wówczas, kiedy miała do czynienia ze stworzeniami, które pluły przeżerającym tkankę kwasem, porażały ofiary udarowymi dźwiękami i jedną kroplą krwi paraliżowały ich systemy nerwowe. Wiedziała też, że w poduszeczkach łap voxynów kryją się setki śmiercionośnych retrowirusów. Była zbyt zmęczona, żeby dokładnie przeanalizować wszystko, czego dotąd się

dowiedziała. Obawiała się popełnienia błędu, który mógłby grozić życiu wszystkich mieszkańców Zaćmienia. Wyślizgnęła się cicho z laboratorium, wyjęła z kieszeni kitla przenośny komunikator i uniosła do ust.

Z sąsiedniego pomieszczenia doleciał nagle żałosny jęk istoty rasy Wookie. Dopiero wtedy Kalamarianka uświadomiła sobie, że Moc przygniata ją swoim ciężarem. Ze zdziwieniem stwierdziła, że ktoś płacze.

Płakała istota ludzka.

Cilghal zerknęła przez uchylone drzwi sąsiedniego pomieszczenia i zobaczyła grupę młodych Jedi. Stali pod przeciwległą ścianą i zaglądali przez transpastalowy panel obserwacyjny ogromnej komory do przechowywania zamarzniętych tkanek. Obok grupy dostrzegła Anakina Solo — wysokiego, chudego jak szczapa, ale barczystego młodzieńca zaczynającego dopiero dorosłe życie. Był odwrócony do niej plecami, ale kalamariańska uzdrowicielka poznała go po zmierzwionych jasnobrązowych włosach. U jego boku stała, jak zawsze boso, Tahiri — niewysoka, smukła dziewczyna o krótkich jasnych włosach. Trzymała Anakina za rękę, a w drugiej dłoni niosła parę butów od kosmicznego kombinezonu. Jęki Wookiego dobiegały z drugiej strony. Obejmując kudłatą ręką wiotką i szczupłą Jainę, stał tam porośnięty rdzawobrązową sierścią Lowbacca, a obok nich Zekk i Tenel Ka. Zekk był żylastym młodym mężczyzną o czarnych zmierzwionych włosach, które sięgały aż za kołnierz bluzy, Tenel Ka zaś — piękną młodą kobietą. Miała płomiennorude włosy i jedną rękę uciętą tuż powyżej łokcia. Mniej więcej pośrodku stał młody człowiek, którego płacz usłyszała Cilghal. Jasnowłosy Raynar Thul, przyciskając pięści do transpastalowej płyty, zanosił się od płaczu.

Cilghal nie weszła do pomieszczenia. Usiłowała odpowiedzieć sobie na pytanie, czy pobranie jeszcze jednej próbki tkanki voxyna może być celem na tyle ważnym, aby zakłócać spokój całej grupy. Wiedziała, że młodzi Jedi spędzili razem wiele lat, studiując na Yavinie Cztery w Akademii Luke’a Skywalkera. Nic dziwnego, że wszystkich łączyły silne więzy. Działając ręka w rękę, walczyli przeciwko imperialnym porywaczom, Ciemnym Jedi i bezlitosnym organizacjom przestępczym. Stawiali także czoło tylu innym zagrożeniom, że Kalamarianka nie potrafiłaby wszystkich sobie przypomnieć. Bez względu na to, co sprawiało im taki ból, chyba powinna pozwolić, aby sami się z nim uporali.

Cofnęła się i zamierzała odejść bez słowa, ale jej obecność nie uszła uwadze młodych Jedi. W pewnej chwili Tenel Ka odwróciła się i skierowała na nią otoczone czerwonymi obwódkami, zapuchnięte oczy.

— Nie zwracaj na nas uwagi — powiedziała. — Nie przyszliśmy tu, żeby przeszkadzać ci w pracy.

Cilghal czuła smutek i rozpacz młodych Jedi, ale nie wiedziała, jak zareagować. Weszła do sali i skierowała się do szafy, w której trzymała próżniowy kombinezon. Musiała go włożyć, aby pobrać następną próbkę.

— Czy zginął ktoś jeszcze? — zapytała przeczuwając, że wydarzyło się coś strasznego.

— Lusa — wychrypiał Anakin Solo. Lusa była kochającą przyrodę młodą Chironianką i jedną z przyjaciółek młodych Jedi jeszcze z czasów nauki na Yavinie Cztery. Anakin wskazał zamarznięte szczątki. — Dogoniło ją kilka takich voxynów.

— Przed chwilą przysłano nam tę wiadomość przez podprzestrzeń — dodała Tahiri. — Biegła przez łąkę niedaleko rodzinnego domu.

— Wyglądało na to, że nie zagraża jej żadne niebezpieczeństwo — uzupełniła Jaina. Oderwała od sierści Lowbaccy wilgotną od łez twarz. — A Chiron jest przecież tak daleko od przestworzy opanowanych przez Yuuzhan Vongów.

Cilghal poczuła wyrzuty sumienia.

— Przykro mi, że moje badania postępują tak powoli — rzekła. — Dowiedziałam się wielu nowych rzeczy na temat tych potworów, ale chyba niczego, co mogłoby się nam przydać.

Raynar wymamrotał niewyraźnie, że powinna była się pospieszyć. Szanując jego ból, Cilghal udała, że nic nie usłyszała. Podeszła do szafy i zaczęła wkładać kombinezon.

Lowbacca nie bawił się w takie ceregiele. Cichym warknięciem zbeształ młodego Jedi za nieuprzejmą uwagę. Raynar chciał coś odpowiedzieć, ale głos uwiązł mu w gardle. Wzruszył tylko ramionami i bez słowa odwrócił się plecami do Wookiego.

Jaina uwolniła się z uścisku Lowbaccy, podeszła do Raynara i poklepała go po plecach. Odwróciła się i spojrzała na Kalamariankę.

— Wybacz mu, Cilghal — powiedziała. — On i Lusa byli bliskimi przyjaciółmi. — Chociaż w oczach Jainy wciąż jeszcze kręciły się łzy, uzdrowicielka Jedi uświadomiła sobie, że rumieniec na policzkach jej rozmówczyni jest oznaką gniewu. — Nikt nie ma ci tego za złe. Umierają wciąż nowi Jedi, a senatorowie uważają, że to my odpowiadamy za niepowodzenia w tej wojnie. Czasami wydaje mi się, że powinniśmy po prostu polecieć do Nieznanych Rejonów i pozwolić, żeby Nowa Republika sama walczyła z Yuuzhan Vongami.

— Rozumiem, co chcesz powiedzieć — westchnęła Cilghal. Smutek i rozpacz — a zwłaszcza smutek i rozpacz młodych istot, musiały znaleźć ujście. W przeciwnym razie mogły wywołać załamanie nerwowe. — Tylko co zrobimy, jeżeli i tam podążą za nami Yuuzhan Vongowie? — zapytała.

W oczach Jainy pojawił się hardy błysk, ale po namyśle siostra Anakina kiwnęła głową.

— To prawda — przyznała. — A poza tym, nie mamy gwarancji, że Chissowie powitają nas z otwartymi ramionami.

— Cóż, obawiam się, że sami musimy wymyślić sposób, jak obronić tę część galaktyki. — Wkładając nogę w nogawkę kombinezonu, Cilghal zachwiała się i omal nie upadła. — Jeżeli jakikolwiek istnieje — dodała ponuro.

— Czy te potwory nie mają ani jednego słabego punktu? — zapytała Tahiri. — Pustynni Ludzie uważają, że każdy ma jakiś słaby punkt. To znaczy, każdy z wyjątkiem Pustynnych Ludzi.

— Voxyny nie mają żadnych słabych punktów, a przynajmniej takich, o których bym wiedziała — odparła Kalamarianka. — Tak jak podejrzewaliśmy, są hybrydą form życia tej galaktyki i galaktyki Yuuzhan Vongów. Nie udało mi się jednak dowiedzieć niczego więcej, a wiele z tego, czego się dowiedziałam, po prostu nie ma żadnego sensu.

— Jesteś zmęczona. — Tenel Ka podeszła do Cilghal i położyła dłoń na rękawie próżniowego kombinezonu. — Pomogę ci.

— Może po prostu powinnaś odpocząć. — Anakin skierował na nią oczy otoczone identycznymi czerwonymi obwódkami, jak oczy Tenel Ka. — Trudno myśleć logicznie, jeżeli ledwo trzymasz się na nogach.

Słysząc w jego głosie szczery niepokój, Cilghal obdarzyła go wymuszonym uśmiechem.

— Masz oczywiście rację, ale nie mogę sobie pozwolić na odpoczynek ani na sen, kiedy inni narażają życie i cierpią, a nawet umierają. — Wsunęła drugą rękę do rękawa kombinezonu. — Najwyższy czas, żebym zajęła się swoją pracą.

— Czy możemy ci jakoś pomóc? — zapytała Tenel Ka. — Co prawda, za godzinę mamy stanąć na warcie, ale…

— Możecie patrzeć, jak pobieram próbki — zgodziła się Cilghal. — A potem powiecie mi, jakim cudem wszystkie zanieczyszczam.

— Zanieczyszczasz je? — powtórzyła zdziwiona Tahiri. — Co chcesz przez to powiedzieć?

— Mapa kodu genetycznego voxynów jest zawsze taka sama — wyjaśniła Kalamarianka. — Tyle że to nie wina aparatury. Tę sprawdziłam. To ja muszę zanieczyszczać próbki podczas pobierania. Cały kłopot w tym, że nie mam pojęcia, jak ani kiedy.

Tenel Ka wymieniła zdumione spojrzenie z pozostałymi Jedi. Chwyciła Cilghal za rękę i nie pozwoliła, żeby uzdrowicielka zapięła do końca zamek kombinezonu.

— Ile razy dotąd próbowałaś? — zapytała.

— Cztery — odparła Cilghal.

— I zawsze mapa wygląda tak samo? — zainteresowała się Jaina. — Dokładnie tak samo?

Kalamarianka kiwnęła wielką głową. Zastanawiała się, do czego zmierza młoda Jedi.

— Nawet wówczas, kiedy próbki pobierała Tekli — wyjaśniła. Tekli była jej uczennicą, młodą Chadra-Fanką mniej więcej w wieku Jainy. — Musimy popełniać gdzieś zawsze taki sam błąd.

— A może jednak nie popełniacie? — zapytała Tenel Ka. Cilghal poczuła, że ogarnia ją fala znużenia. Pokręciła głową.

— Nie pocieszaj mnie — powiedziała cicho. — Nie spotkałam jeszcze dwóch stworzeń, które miałyby identyczne kody genetyczne. Zawsze istnieją jakieś różnice.

— Nie zawsze — sprzeciwiła się Jaina.

Cilghal zmarszczyła brwi. Uświadomiła sobie nagle, że jej skóra jaśnieje i przybiera kolor bladozielony.

— Klony? — zapytała, prawie się zachłystując. — Klonują voxyny?

— Dlaczego mieliby to robić? — zdziwiła się Tenel Ka. — Czy nie byłoby rozsądniej, gdyby je hodowali?

— Pewnie tak. — Kalamarianka poczuła, że opada z niej całe zmęczenie, a jej myśli gnają jak szalone. — Możliwe, że wyhodowali tylko jednego.

Oczy Anakina rozszerzyły się z podniecenia… albo od nagłej decyzji.

— To z pewnością ich słaby punkt — oznajmił młody Solo.

— Tyle że wszystkie voxyny przyleciały tym samym transportowcem — przypomniała Tenel Ka. — Czy możemy być pewni, że następne stado nie będzie pochodziło od innego przodka?

Cilghal chwilę się zastanawiała. Usiłowała przypomnieć sobie wyniki wszystkich testów, jakie dotąd przeprowadziła — zarówno za pomocą przyrządów naukowych, jak i za pośrednictwem Mocy. Dochodziła jednak wciąż do takiego samego wniosku.

— Tego się nigdy nie dowiemy — odezwała się w końcu — dopóki nie pobierzemy próbek szczątków przedstawiciela innej grupy zwierząt.

— No to zdobądźmy te próbki. — Anakin ruszył do drzwi i już miał wyjść, ale uświadomił sobie, że idzie za nim tylko Tahiri. Odwrócił się i spiorunował spojrzeniem pozostałych Jedi. — Na co czekacie? — zapytał. — Musimy je mieć natychmiast!

9

Sygnał był zniekształcony i przerywany, ale kiedy w kabinie X-skrzydłowca Anakina rozległ się rzeczowy głos znanego koreliańskiego dziennikarza, młody Solo bez trudu rozpoznał jego rozmówczynię.

Kuatska senatorka, Viqi Shesh, oznajmiła, że Nowa Republika wita przybycie następnego emisariusza Yuuzhan z ostrożnym optymizmem.

Anakin włączył komunikator i wybrał kanał umożliwiający łączność z pozostałymi członkami jego niewielkiej grupy.

— Czy wszyscy to słyszeli? — zapytał. Wylądowali na powierzchni krążącej po obrzeżach planety Froz skalistej asteroidy. Wyłączyli silniki i uważnie obserwowali wszystkie kierujące się ku planecie większe i mniejsze statki. Kiedy się dowiedzieli, że to właśnie tam zaopatrywał się Kyp Durron, uznali asteroidę za doskonałe miejsce rozpoczęcia polowania na inne voxyny, które tak bardzo chciała zbadać Cilghal. — Więc jednak Yuuzhan Vongowie wysyłają innego emisariusza!

— Skończ wreszcie z tą paplaniną, Mały Bracie! — rozkazała szorstko Jaina. Co prawda, Anakin został mianowany dowódcą wyprawy, ale jego siostra, doświadczona pilotka Eskadry Łobuzów, miała zajmować się zagadnieniami taktycznymi. Jak powiedział Luke, zanim pozwolił wszystkim odlecieć z Zaćmienia, Anakin powinien decydować, co robić, a Jaina określać, w jaki sposób. — Zachowajcie ciszę! Nie zaśmiecajcie przestworzy niepotrzebną gadaniną. Nigdy nie wiadomo, kto może was podsłuchać.

Anakin pstryknął kilka razy przełącznikiem komunikatora na znak potwierdzenia i dalej się przysłuchiwał, co odpowiada dziennikarzowi Viqi Shesh.

— Jestem ostatnią osobą, która popierałaby prowadzenie pertraktacji z mordercami, ale naprawdę uważam, że jest o czym dyskutować — dowodziła. — Gdyby udało się nam przekonać wrogów, że Nowa Republika nie ma nad rycerzami Jedi żadnej władzy, może Yuuzhan Vongowie zaczęliby szantażować tych, których powinni.

— Czy próba przekonania Yuuzhan Vongów, aby to zrozumieli, obejmuje także udzielenie pomocy w znalezieniu tajnej bazy Jedi? — zapytał dziennikarz. — Czy nie dlatego właśnie przetrzymują zakładników?

— Od pierwszych dni, kiedy wybrano mnie do senatu, uważam się za przyjaciółkę Jedi — powiedziała Vigi. — Teraz jednak twierdzę, że Luke Skywalker troszczy się tylko o swoich wyznawców i zwolenników. Nieprzemyślane akty przemocy, do jakich uciekają się niektórzy Jedi, mogą zakończyć się śmiercią wszystkich obywateli planety. On zaś uważa, że nie odpowiada za to, co się stanie.

— Jak wam się to podoba? — zapytał Zekk, ignorując prośbę Jainy o zachowanie ciszy. Kiedy dorastali, byli bliskimi przyjaciółmi, ale ich drogi się rozeszły, gdy dziewczyna zgłosiła się na ochotnika i została pilotką Eskadry Łobuzów. Czasami mogło się wydawać, że drażnienie jej sprawia mu przewrotną radość. — Yuuzhan Vongowie grożą, że zamordują miliard istot, a cała wina spada na nasze głowy.

— Łowco Nagród, co przed chwilą powiedziałam? — zganiła go Jaina.

— Przepraszam, że przeszkadzam — wtrąciła się Tenel Ka. Korzystając z pomocy Lowbaccy, Raynara i Bithanki Ulahy Córę, obdarzonej dużym talentem muzycznym i umiejętnością wykorzystywania Mocy do analizowania taktyki walki, obsługiwała naszpikowaną sensorami placówkę nasłuchową. Była nią zmodyfikowana kanonierka „Wielkie Oko”. — Czujniki wskazują, że do systemu wlatuje jakiś statek. Z wysyłanego przez transponder sygnału wynika, że jest to frachtowiec „Królowa Prędkości”.

Tenel Ka przesłała współrzędne bezpośrednio do pamięci astromechanicznych robotów wszystkich X-skrzydłowców.

— Z nadprzestrzeni wyskoczył drugi statek — dodała po chwili. — Leci kursem na przechwycenie pierwszego.

— Nieprzyjacielski interdyktor? — domyśliła się Jaina.

Piloci interdykcyjnych jednostek Yuuzhan Vongów mieli pewną ulubioną taktykę. Czaili się na obrzeżach śledzonego systemu, aby dokonać krótkiego skoku przez nadprzestrzeń i przechwycić upatrzoną ofiarę.

Tenel Ka zwlekała chwilę z potwierdzeniem podejrzenia przyjaciółki.

— Nie wysyła identyfikacyjnych sygnałów ani nie pozostawia smugi świecących jonów — oznajmiła. — Jego masa dowodzi, że ma rozmiary korwety.

— Mały Bracie? — zwróciła się Jaina do Anakina.

— Daj mi sekundę czy dwie — poprosił najmłodszy Solo.

Ze wszystkich uczestników wyprawy właśnie on wykazywał największą wrażliwość na Moc i najsprawniej nią władał. Uwolnił myśli i rozciągnął świadomość — tylko na tyle, żeby nie ogarnąć rozsianych po powierzchni planety Froz skupisk ludności. Przekonał się, że na pokładzie odpowiednika korwety nie ma voxyna. Nie stwierdził także, aby statek Yuuzhan Vongów pilotowały żywe istoty. Nie był tym zbytnio zaskoczony. Żyjący kryształ, który wykradł z nieprzyjacielskiej bazy na Yavinie Cztery, pozwalał mu wykrywać istnienie obcych istot w polu Mocy, Anakin wyczuwał je jednak jak przez mgłę, niewyraźnie, a w każdym razie inaczej, niż rycerze Jedi odkrywali obecność innych mieszkańców tej galaktyki. Jego władza nad Mocą nie wystarczała jednak, aby na tak dużą odległość wykryć coś więcej niż ogromne skupienie. Ze zdumieniem wyczuł obecność kogoś znajomego. Ten ktoś krył się po przeciwległej stronie zamarzniętego księżyca, który krążył w pobliżu granic systemu. Anakin wyczuł, że tamten drgnął pod dotykiem jego myśli.

— Nie stwierdzam voxyna — zameldował. — Jest jednak ktoś na księżycu krążącym po Orbicie Dwunastej. Nie mam pojęcia, kto to taki, ale z pewnością nie Yuuzhan Vongowie.

— My także nie wyczuwamy niczego drapieżnego ani wygłodzonego — wychrypiała jedna z obcych istot, kształconych przez Barabelkę Sabę Sebatyne. Z początku Anakin nie chciał nawet słyszeć o tym, żeby wszyscy troje towarzyszyli im podczas tej wyprawy. Zgodził się dopiero, kiedy Luke rzeczowo oznajmił, że pilotując zdezelowane i przestarzałe myśliwce typu Y razem z innymi Dzikimi Rycerzami, Barabelowie nie tylko zdołali przeżyć, ale nawet odnieśli zwycięstwa w ponad pięćdziesięciu stoczonych gwiezdnych bitwach. Kierując się ku systemowi planety Froz, po mistrzowsku opanowali trudną sztukę pilotażu nowiutkich maszyn klasy XJ3. Wyposażone w lasery o zmiennej sile ognia, atrapy protonowych torped i ochronne pola uniemożliwiające przechwycenie za pomocą yuuzhańskich odpowiedników promieni ściągających, myśliwce te były najnowocześniejszymi i najlepiej uzbrojonymi X-skrzydłowcami, jakimi dysponowali piloci Nowej Republiki. — Wyczuwamy jednak, że na Orbicie Dwunastej znajdują się jacyś ludzie.

Anakin nie był pewien, czy obca istota pragnie mu pomóc, czy też może się popisuje, uznał jednak, że raczej to pierwsze.

— Dziękuję za wsparcie, hmm… Jedynko?

W odbiorniku rozległa się seria syków, która mogła oznaczać coś w rodzaju chichotu.

— Tu Ogon Dwa, Mały Bracie — usłyszał w odpowiedzi. Anakin poczuł na policzkach rumieniec wstydu.

— Przepraszam — bąknął tylko.

Ogon Jeden był istotą płci męskiej i nazywał się Tesar Sebatyne. Ogonami Dwa i Trzy zostały Bela i Krasov Hara. Twierdziły, że nie są siostrami, ale współpisklętami. Obojętne, co to mogło oznaczać, ich poczucie humoru przyprawiało Anakina o dreszcze. To właśnie Barabelowie zaproponowali, żeby nazywać ich Ogonami. Z niezrozumiałych dla wszystkich innych powodów uważali to za bardzo zabawne.

Przedłużającąsię niezręczną ciszę przerwał dopiero Raynar. Zapewne doszedł do wniosku, że powinien pomóc Anakinowi.

— Dlaczego jeszcze nie startujemy? — zapytał. — Skończmy wreszcie z tą bezczynnością!

— Nie możemy przedwcześnie zdradzać naszych zamiarów, Statku Handlowy — odezwał się najmłodszy Solo. Podobnie jak Raynar, pragnął pomścić śmierć Lusy, ale Luke surowo nakazał wszystkim, aby skupili całą uwagę na wykonywanym zadaniu. Viqi Shesh i jej poplecznicy i tak sugerowali, aby rycerze Jedi poddali się dla dobra ogółu mieszkańców galaktyki. Wiadomo, że najdrobniejsze niepowodzenie może nastawić do nich nieprzychylnie także pozostałych senatorów. — A załoga „Królowej Prędkości” poradzi sobie i bez nas. Jeżeli Yuuzhan Vongowie zobaczą, że nadlatujemy, po prostu zawrócą i znikną w nadprzestrzeni. Będą jednak wiedzieli, że się tu ukrywamy. A nie widząc nas, przeszukają pomieszczenia frachtowca i pozwolą załodze lecieć dalej.

— To fakt — przyznała Tenel Ka. — Posłużyli się dovin basalami, żeby zastopować „Królową”. Właśnie w tej chwili od kadłuba korwety odłącza się niewielka kapsuła.

Na ekranie taktycznego monitora w kabinie myśliwca Anakina pojawiły się trzy jasne punkciki. Jeden, czerwony, oznaczał jednostkę Nowej Republiki, a dwa inne, niebieskie — statki Yuuzhan Vongów. Młody Solo polecił astromechanicznemu robotowi swojego X-skrzydłowca, Piątakowi, wyświetlenie danych technicznych. Zgadzał się z tym, co powiedziała Tenel Ka. Nawet Yuuzhanie nie niszczyli wszystkich przeszukiwanych statków, jeżeli nie znajdowali na ich pokładach sprzętu wojskowego ani rycerzy Jedi. Pozwalali załodze lecieć dalej, zapewne w nadziei, że przechwycą statek jeszcze raz, kiedy wystartuje z planety z tysiącami uchodźców na pokładzie.

Chwilę potem w kabinie rozległ się chrapliwy głos młodej Barabelki. Anakin domyślił się, że to Krasov.

— Mały Bracie, wyczuwamy, że… że ktoś chyba nie wypełnia rozkazu Wujka Mistrza.

Na ekranie taktycznego monitora ukazał się rój niewielkich punktów. Młody Solo zbliżył usta do mikrofonu komunikatora.

— „Wielkie Oko”? — zapytał.

— To eskadra X-skrzydłowców — zameldowała Tenel Ka. — Dwanaście maszyn klasy XJ3.

— Prawdopodobieństwo dziewięćdziesiąt dziewięć procent… — Ulaha zawahała się, a potem dodała: — To Tuzin Kypa Durrona! Nie ma co do tego wątpliwości.

— „Wielkie Oko”, przełącz nadajnik na bezpieczny kanał podprzestrzenny — polecił Anakin. — I podaj nam współrzędne konieczne do dokonania mikroskoku.

— Mały Bracie — odezwała się ostrzegawczo Jaina. — Pamiętaj, co… — Na wszelki wypadek — przerwał jej młodszy brat. Kiedy zobaczył, że na panelu podprzestrzennego nadajnika rozbłysło światełko, pstryknął włącznikiem zasilania mikrofonu.

— Eskadra X-skrzydłowców, chyba wiecie, kto do was mówi?

Uwolnił myśli i posługując się Mocą, postarał się, żeby piloci nadlatujących maszyn go rozpoznali. Wyczuł obecność osoby, która władała Mocą prawie tak sprawnie jak on.

— Proszę was, żebyście zrezygnowali — powiedział. — Sprawiacie nam poważny kłopot. Sobie także.

— Kłopot, akurat. — Anakin usłyszał dobrze znany głos Kypa Durrona. — Może dla ciebie, ale na pewno nie dla nas.

Widoczna na ekranie taktycznego monitora w kabinie myśliwca Anakina kapsuła abordażowa Yuuzhan rozmazała się, jakby coś zakłócało przesyłane obrazy. Kiedy zakłócenia ustały, Anakin nie zobaczył już kapsuły na ekranie. Po prostu zniknęła, nieatakowana przez pilotów X-skrzydłowców Kypa. Nie było widać ani smug gazów wylotowych, ani rozbłysków laserów… Niczego.

— „Wielkie Oko”? — zaczął młody Solo. — Czy coś złego stało się z twoimi…

W tej samej sekundzie obudziły się do życia wyrzutnie plazmy i magmy yuuzhańskiej korwety i na ekranie Anakina pojawiły się jaskrawoczerwone smugi. A zatem z czujnikami „Wielkiego Oka” nie działo się nic złego. Pewnie to Kyp unicestwił kapsułę. Tylko jak? Posługując się Mocą? To chyba niemożliwe. Jedynie najpotężniejsi Jedi umieli posługiwać się nią w taki sposób. Ale do takich sztuczek uciekali się tylko Ciemni Jedi. Posługując się Mocą, żeby kogoś zabić, rycerze Jedi stawali się żądni nieograniczonej władzy i podatni na podszepty ciemnej strony. A przynajmniej tak twierdził jego wuj. Anakin zauważył, że po ostatnim spotkaniu z Kypem Durronem Luke i Mara byli wyraźnie przygnębieni i rozczarowani. Może dopiero teraz dowiedział się, dlaczego.

Piloci Tuzina przystąpili do ataku i ekran taktycznego monitora w kabinie X-skrzydłowca Anakina rozjarzył się błyskami laserowych strzałów. O ochronne pola ich maszyn raz po raz rozbryzgiwały się kule nieprzyjacielskiej plazmy. Niektóre przelatywały obok albo znikały. Chwilę później symbolizujący yuuzHanską korwetę punkcik rozmazał się, jakby znów pojawiły się zakłócenia. Anakin pomyślał, że może obcy statek trafiła protonowa torpeda, ale nigdzie nie widział śladu wstęgi gazów.

Niespodziewanie zakłócenia zniknęły i korweta ponownie pojawiła się na ekranie. Ogień z jej pokładowych wyrzutni nie był jednak już tak intensywny jak poprzednio. Wokół jednostki Yuuzhan roiły się X-skrzydłowce klasy XJ-3. Ich piloci razili nieprzyjacielski okręt nawałnicą laserowych strzałów. W końcu jeden z pilotów Kypa dokończył dzieła zniszczenia, trafiając uszkodzoną korwetę kilkoma protonowymi torpedarni. Tym razem każdy wyraźnie widoczny na ekranie pocisk ciągnął za sobą jaskrawą błękitną smugę.

Nagle rozległ się cichy trzask i do życia obudził się odbiornik sygnałów podprzestrzennych.

— Widzicie? — rozległ się triumfujący głos Kypa Durrona. — Mówiłem wam, że to żaden kłopot!

Kapitan „Królowej Prędkości” rozkazał uruchomić jednostkę napędu podświetlnego i jego statek powoli zaczął się oddalać. Chociaż Anakin się nie spodziewał, aby ataki odszczepieńczych pilotów zaszkodziły rycerzom Jedi albo Nowej Republice, wciąż jeszcze miał w pamięci straszliwy los, jaki niedawno spotkał Lusę. Nie czuł właściwie nic oprócz uniesienia.

— Niezła strzelanina — powiedział.

Właśnie zamierzał zapytać, czym były dwie tajemnicze eksplozje, kiedy w kabinie jego X-skrzydłowca znowu rozległ się głos Tenel Ka.

— Nowi goście — zameldowała młoda Hapanka. — Dwa… nie, trzy okręty. Wygląda na to, że trochę większe niż tamta korweta.

Piątak gwizdnął alarmująco i wyświetlił punkciki na ekranie taktycznego monitora. Wszystkie trzy tworzyły idealny trójkąt. Pierwszy znajdował się powyżej, drugi poniżej, a środkowy dokładnie na wysokości taktycznej płaszczyzny myśliwców Tuzina. Dzięki temu nie zachodziła obawa, że atakując X-skrzydłowce Kypa, któryś z Yuuzhan będzie ostrzeliwał pozostałych. Anakin zamierzał poprosić o wyświetlenie danych technicznych nowych okrętów, kiedy pod punkcikiem reprezentującym każdą jednostkę pojawiła się informacja, że jest to szturmowa fregata — powolna i niezbyt zwrotna, ale świetnie uzbrojona i wyposażona w doskonałe osłony.

— To zasadzka! — krzyknął młody Solo.

— To fakt — przyznała Tenel Ka. — Widzę roje koralowych skoczków.

Na ekranie monitora w kabinie Anakina pojawiła się chmura ledwo widocznych kropek. Z każdą chwilą coraz więcej odrywało się od burty każdej fregaty. Większość zaczęła krążyć, aby zająć pozycje wokół X-skrzydłowców Kypa, ale sześć rzuciło się w pościg za oddalającą się „Królową Prędkości”.

Piloci Tuzina złamali szyk, a z otworów wyrzutni większych okrętów poszybowały ku nim wirujące w locie kule ognistej lawy. Dwie maszyny eskadry Kypa, trafione płomienistymi pociskami, rozbłysły oślepiającym blaskiem i zniknęły z ekranu taktycznego monitora. Anakin uruchomił jednostkę napędową swojego X-skrzydłowca i poderwał maszynę ze skalistej asteroidy.

— Zaczekaj, Mały Bracie! — usiłowała go powstrzymać Jaina, chociaż jej myśliwiec także już wznosił się obok pozostałych. — Biorąc udział w tej bitwie, nie usłuchamy rozkazu.

— Ale go nie złamiemy — oznajmił prowokacyjnie młody Solo. Prawdę mówiąc, nie wiedział, jak w takiej sytuacji postąpiłby Luke. Bez względu jednak na to, czy Kyp przeszedł na ciemną stronę, czy nie, mistrz Skywalker z pewnością nie chciałby, żeby zginął… albo, co gorsza, dostał się do niewoli Yuuzhan Vongów. — Nie możemy dopuścić, aby któregoś z nich złapali. Nie po tym, co zrobili Lusie.

— To co innego — odezwała się Tenel Ka. — Zawsze można powiedzieć, że sam Kyp ściągnął nieszczęście na swoją głowę. Swoją i pilotów Tuzina.

— Może tak, a może nie — odparł wymijająco Anakin.

Poświęcił kilka chwil na zebranie myśli. Od czasu wydarzeń na czwartym księżycu Yavina wielu zarzucało mu lekkomyślność. Nie zamierzał zrobić niczego, co mogłoby wzmocnić siłę ich argumentów. Z drugiej strony jednak… już się zdecydował.

— Zamierzasz posłużyć się tym argumentem, żeby siedzieć bezczynnie? — zapytał.

Tenel Ka chwilę zwlekała z odpowiedzią… i zaraz jej kanonierka wyłoniła się zza tarczy asteroidy.

— Nie — powiedziała.

— To świetnie — mruknął Anakin. — W takim razie lecimy. Siostrzyczko, powiedz nam, co robić.

Nie czekając, aż eskadra uformuje szyk wokół jej „Wielkiego Oka”, Jaina zdecydowała:

— Przeskoczymy i wyłonimy się pod dolną fregatą. Nie dajcie się ponieść nerwom i nie próbujcie żadnych sztuczek. Pokrzyżujcie ich plany i natychmiast zawracajcie. Ogony, będziecie nas osłaniali. Nie obraźcie się, ale jeszcze nigdy nie walczyliście u naszego boku.

— Nie traktujemy tego jak obrazy, Kije — usłyszała w odpowiedzi głos jedynego Barabela. W obawie, że mogłaby nie zareagować natychmiast, gdyby nazwano ją inaczej, Jaina wybrała pseudonim, pod którym znali ją pozostali piloci Eskadry Łobuzów. — Jesteśmy zaszczyceni, mogąc was osłaniać. Czy Ogon Jeden może coś zaproponować?

Tenel Ka zaczęła odliczać. Jaina dodała:

— Masz tylko siedem sekund, Jedynko.

— Kiedy tam wyskoczycie, ich artylerzyści w pierwszej chwili was nie zauważą. Powinniście więc puścić przodem tę kanonierkę…

— To ryzykowne, ale zważywszy na element zaskoczenia, całkiem pomysłowe — przerwała mu Jaina. — Minstrelu, jaką mamy szansę?

— Prawdopodobieństwo powodzenia wynosi… osiemdziesiąt dwa procent, a margines błędu…

Lowbacca przeciągłym pomrukiem wyraził poparcie dla planu Barabelki, a Tenel Ka skończyła odliczać:

— Dwa,jeden, skok!

Anakin pociągnął rękojeść przepustnicy i pstryknął włącznikiem jednostki napędu nadświetlnego. Gwiazdy przemieniły się w długie linie. Dwie sekundy później Piątak zaświergotał na znak, że przeskoczyli pół systemu. Obawiając się, że powrót do normalnych przestworzy mógłby go oślepić i zdezorientować, Anakin zacisnął mocno powieki.

Uwolnił myśli i posługując się Mocą, wyczuł pilotów swojej eskadry, ustawiających się w szyku bojowym za jego plecami. Przekonał się, że Kyp i resztki jego Tuzina znajdują się w niewielkiej odległości po stronie bakburty. Starali się unikać kuł plazmy i magmy, wykonując rozpaczliwe manewry i uniki. Dopiero teraz, kiedy znalazł się tak blisko, Anakin wyczuwał także biorące udział w bitwie istoty rasy Yuuzhan Vong. Jawiły mu Się jako zamazane, drżące cienie, na tyle jednak potężne, że mogły w najmniej odpowiedniej chwili odwrócić jego uwagę. Zastanawiał się, czy nie wyjąć skupiającego światło żywego lambenta z obudowy świetlnego miecza, ale doszedł do wniosku, że biorąc udział w gwiezdnej bitwie, gdzie wszystko działo się tak szybko, nie może rozpraszać uwagi na nic innego.

Nagle jego X-skrzydłowiec skręcił ostro na sterburtę. Anakin domyślił się, że to Piątak zmienił kurs myśliwca. Współpracując z pozostałymi astromechanicznymi robotami, starał się nakierować na pierwszy cel nos maszyny Anakina. Dopiero teraz młody Solo mógł przestać się obawiać, że zostanie oślepiony. Otworzył oczy i ujrzał toczącą się przed nim zaciętą bitwę.

— Wszyscy gotowi do zabawy? — zapytała Jaina.

Anakin włączył mikrofon, aby potwierdzić ustaloną z góry liczbę pstryknięć przełącznikiem. Pozostali postąpili tak samo. Posługując się Mocą, wyczuł, że siostrę ogarnia dziwna rezygnacja, zupełnie niepodobna do jego niecierpliwości i podniecenia. Jaina sprawiała wrażenie raczej zmęczonej niż napiętej, zupełnie jakby błądziła myślami gdzie indziej. Anakin doszedł do wniosku, że może właśnie w taki sposób mistrzowie sztuki pilotażu rozładowują napięcie towarzyszące każdej toczonej w szalonym tempie gwiezdnej bitwie. Może właśnie taką cenę płaciła za powrót do normalnego życia, a może był to rezultat ciągłego stresu. Jej brat pomyślał, że uprawiana przez senat polityka nie była chyba jedynym powodem tego, że Jaina przedłużała w nieskończoność urlop, którego udzielił jej dowódca Eskadry Łobuzów. Czyżby wojskowi chirurdzy i psychologowie zasugerowali Gavinowi, że odpoczynek Jainy powinien trwać dłużej niż normalnie?

— Piątaku, wybierz osobisty kanał i połącz mnie z Jaina — rozkazał robotowi.

Zanim Piątak zdołał wykonać polecenie, w odbiorniku rozległ się głos siostry.

— Wyskoczyliśmy silni, zwarci i gotowi — rzekła. — Macie zielone światło, Jedi. Nie zmarnujcie szansy.

Jej X-skrzydłowiec przyspieszył i chwilę potem znalazł się pośrodku piekła różnobarwnych strzałów — tak rozległego, że zajmowało prawie cały przód transpastalowej owiewki kabiny myśliwca Anakina. Najmłodszy Solo postanowił nie proponować siostrze, żeby trzymała się z tyłu. Uzbroił systemy pokładowej broni i zdecydował, że użyje działek laserowych. Niemal natychmiast ujrzał cel. Z początku wyglądał jak przesłaniający odległe gwiazdy nieregularny owal. Dopiero po chwili Anakin zauważył, że megalityczna ciemność kieruje w stronę pola bitwy strumienie plazmy i magmy.

Jaina zanurkowała, aby przechwycić jedynego koralowego skoczka, którego pilot mógłby im zagrozić. Aby uniknąć ognia jej laserów, nieprzyjacielska maszyna zaczęła wykonywać skomplikowane zwroty i uniki. Yuuzhański pilot, zaskoczony i zdezorientowany, wykorzystywał pewnie energię dovin basala do wzmocnienia ochronnych pól, zamiast do zwiększenia szybkości i zwrotności swojego skoczka. Poważny błąd. Jaina bez trudu wyminęła kilka plazmowych kuł, które tamten posłał w jej stronę, i zaraz zaczęła zasypywać yuuzhańskiego skoczka krótkimi seriami nieszkodliwych laserowych strzałów. Dopiero kiedy zauważyła, że jeden z silniejszych przedarł się przez osłony, uzbroiła wszystkie cztery działka i dała ognia.

— To ci dopiero strzelanina! — wykrzyknął zachwycony Zekk.

— Przerwać tę paplaninę, Łowco Nagród — rozkazała bezceremonialnie Jaina.

Zekk pstryknął kilka razy włącznikiem mikrofonu na znak, że zrozumiał.

Widząc, że w przestworzach między nim a fregatą nie ma żadnych wrogów, Anakin uzbroił protonowe torpedy i namierzył rufę yuuzhańskiego okrętu. Tesar miał rację, twierdząc, że uwagę artylerzystów przyciągnie to, co dzieje się na polu bitwy. W kierunku nadlatującego myśliwca Anakina nie poleciał ani jeden ognisty pocisk.

— Piątaku, co się dzieje z tymi skoczkami, które puściły się w pościg za „Królową Prędkości”? — zainteresował się młody Solo. Astromechaniczny robot zmienił skalę obrazu na ekranie taktycznego monitora. Pozostałe koralowe skoczki roiły się teraz wokół kadłuba frachtowca.

— Niedobrze — jęknął Anakin do siebie. — Naprawdę niedobrze. Kiedy wujek Luke się o tym dowie, będzie równie zachwycony, jak na myśl o perspektywie stoczenia pojedynku z dzikim rankorem.

Piątak wyświetlił informację, ile czasu może upłynąć, zanim skoczki powrócą. Ich piloci nie brali co prawda bezpośredniego udziału w walce, ale w każdej chwili mogli spróbować odciąć rycerzom Jedi drogę odwrotu z pola bitwy.

— Miej na nich oko — polecił Anakin astromechanicznemu robotowi.

Piątak zaświergotał twierdząco. Prostokąt celownika torped rozjarzył się natychmiast na znak, że cel znalazł się w zasięgu ognia i został namierzony. Nieprzyjacielska fregata wypełniała teraz nie tylko przednią, ale także część górnej powierzchni owiewki kabiny. Wyglądała zupełnie jak skalista asteroida.

— Tu Mały Brat — zameldował. — Zielony.

— Łowca Nagród także zielony — oznajmił Zekk. — Tam i z powrotem?

— Zaczynaj pierwszy — zachęcił go Anakin.

W przestworzach pojawiło się kilkanaście jasnych rozbłysków. Trzy były prawdziwymi protonowymi torpedami, a pozostałe nieszkodliwymi atrapami. Wszystkie pomknęły w przestworza na kształt wachlarza, który miał się roztrzaskać o burtę yuuzhańskiego okrętu. Ujrzawszy je, artylerzyści Yuuzhan Vongów nakierowali skupiające grawitację dovin basale. Wytworzyli wiele miniaturowych czarnych dziur, które połknęły wszystko, co ku nim podążało. Zekk włączył działka i zaczął zasypywać fregatę seriami słabszych i silniejszych laserowych błyskawic. W ciągu ostatnich dwóch lat toczone między załogami okrętów Yuuzhan Vongów i Nowej Republiki gwiezdne pojedynki wyglądały trochę jak zabawa w kotka i myszkę. Każda strona starała się przechytrzyć przeciwników i zachęcić ich, aby marnowali zasoby energii na pozorowane ataki albo zbędną obronę. Myśliwce klasy XJ3 udoskonalono w taki sposób, aby ich piloci odnosili zwycięstwa właśnie w takich pojedynkach.

Anakin także wystrzelił pierwszą salwę torped, a potem wybrał inną broń i zaczął zasypywać nieprzyjacielską fregatę seriami laserowych strzałów. Przekonał się, że tym razem artylerzyści yuuzhańskiego okrętu odpowiedzieli na jego atak trochę zbyt późno. Wrażliwe na sąsiedztwo obiektu o dużej masie zapalniki wywołały eksplozje w odległości zaledwie kilku metrów od burty fregaty. Na dziobatej powierzchni kadłuba pojawiły się rozbłyski trafień. Z jednego trysnął nawet gejzer atmosfery. Anakin zareagował niemal natychmiast i posłał w szczelinę dwie potężne laserowe błyskawice. Otwór powiększył się i nagła dekompresja wyssała z wnętrza kilka ciał i jakieś szczątki. Zekk zareagował automatycznie i zaczął zasypywać otwór strugami ognia z laserowych działek. Nagle kadłubem fregaty wstrząsnęły wewnętrzne eksplozje. Obaj piloci znaleźli jednak się zbyt blisko i musieli śmignąć świecą w przestworza.

W pewnym momencie Anakin poczuł na sobie spojrzenie jakiegoś Yuuzhan Vonga. Pomyślał, że tym razem lambent może ocalił mu życie. Skręcił raptownie na sterburtę. Gdzieś, zapewne spoza fregaty, wystrzeliła wirująca w locie kula plazmy. Jednocześnie młody Solo poczuł, że jego niepokój odwzajemnia ktoś jeszcze, także posługujący się Mocą. Popatrzył na umieszczony nad głową ekran i stwierdził, że za ogonem jego X-skrzydłowca zajmuje miejsce Zekk — w tej samej chwili, kiedy tuż obok obu maszyn przemknęła jeszcze jedna kula wirującej plazmy.

— Dzięki za ostrzeżenie. — W kabinie myśliwca Anakina rozległ się głos drugiego Jedi. Brzmiała w nim wyraźna ulga.

Nagle spoza fregaty wystrzeliła para koralowych skoczków. Chwilę później przemknęła obok obu X-skrzydłowców, plując w kierunku kanonierki kulami płonącej plazmy.

Anakin szarpnął drążek i zaczął zataczać łuk, zamierzając puścić się za nimi w pogoń.

— Lecimy za nimi! — krzyknął.

— Zaprzeczam, chłopcy. — Podążając śladami obu koralowych skoczków, tuż obok nich przeleciał X-skrzydłowiec Jainy. Obniżył lot, a jego lasery bluznęły seriami ognia. — Zajmijcie się tymi, które nurkują pode mną.

Minęła ich i zniknęła, ale przedtem posłała protonową torpedę w ślad za lecącym nieco z tyłu drugim skoczkiem. Anakin nie musiał spoglądać na ekran taktycznego monitora, żeby wiedzieć, co się stanie. Obu Yuuzhan ścigała przecież jego siostra Jaina, as pilotażu i chluba Eskadry Łobuzów. Miał podstawy przypuszczać, że za chwilę wrogowie stracą życie. Obaj młodzi Jedi zanurkowali i lawirując, aby nie dać się trafić kulą plazmy ani magmy, przelecieli nisko nad fregatą. Obniżyli lot i zanim zaskoczeni artylerzyści zdołali ich namierzyć, zatoczyli łuk pod brzuchem nieprzyjacielskiego okrętu. Zauważyli, że w odległości trzystu metrów przed nimi piloci dwóch koralowych skoczków atakują „Wielkie Oko”. Raz po raz zbaczając z kursu, usiłowali uniknąć trafienia przez smugi światła, które wylatywały z luf wielkich laserowych dział atakowanej kanonierki. Anakin czuł, że posługując się Mocą, Zekk kieruje ku niemu niespokojne myśli. Uzbroił wszystkie cztery działka i przygotował namiernik. Kiedy ujrzeli swoje cele w zasięgu strzału, w tej samej sekundzie dali ognia. Wszystkie lasery rozbłysnęły równocześnie. Oba koralowe skoczki zniknęły… także równocześnie.

— Co za synchronizacja — pochwaliła ich Tenel Ka. — A teraz znikajcie, proszę.

Anakin pchnął rękojeść dźwigni przepustnicy. Pomyślał, że w przestworzach powinien kręcić się jeszcze jeden koralowy skoczek, żadnego jednak nie widział na ekranie taktycznego monitora.

— Gdzie ten ostatni? — zapytał.

— Trafiłam go — usłyszał głos siostry. — Kiedy nurkowałam. Piątak wydał przeciągły gwizd podziwu.

— Ta-a. To już cztery — ucieszył się Anakin. — I nawet nie jest podniecona.

W tej samej chwili do życia obudziły się działa kanonierki i w przestworzach pojawiły się jaskrawe błyski. Anakin spojrzał na ekran monitora ukazującego, co dzieje się za rufą. Przekonał się, że osłony nieprzyjacielskiego okrętu pochłonęły całą energię pierwszej salwy, ale przepuściły cztery pociski z drugiej. Jeden trafił nawet w szczelinę, która pojawiła się po ataku Anakina i Zekka. Siła eksplozji była tak wielka, że wyrwała kawałki korala z przeciwległej burty. Po trzeciej salwie fregata Yuuzhan Vongów przełamała się na dwie części, które bezładnie koziołkując, zaczęły się oddalać z pola bitwy. Uchodziło z nich powietrze i wydobywały się kłęby ciemnego dymu. Z każdą chwilą pojawiało się też coraz więcej szczątków i ciał zabitych Yuuzhan.

Anakin zatoczył łuk i zawrócił w kierunku pola bitwy. Zauważył, że jedna z yuuzhańskich fregat zmienia kurs i usiłuje odciąć Tuzinowi drogę odwrotu. Artylerzyści „Wielkiego Oka” wystrzelili ostatnią salwę torped i prawdopodobnie nie mogli dłużej stawiać czoła lepiej uzbrojonemu przeciwnikowi, gdyż kanonierka zaczęła się wycofywać. Jaina przyłączyła się do Anakina i Zekka i we trójkę pospieszyli na pomoc pilotom Tuzina. W kabinie myśliwca Jainy rozległ się głos Durrona:

— I tak zrobiliście dla nas bardzo dużo, Kije. Sami sobie poradzimy.

— Jasne. — Jaina nie kryła sarkazmu, może dlatego, że ostatnie torpedy „Wielkiego Oka” zboczyły z kursu i podążyły w głąb leja jakiejś grawitacyjnej anomalii. — Myślisz, że tylko was miną i polecą dalej?

— Jeżeli im na to pozwolimy…

Nagle na rufie nieprzyjacielskiej fregaty ukazał się oślepiający błysk i okrętem Yuuzhan wstrząsnęła siła potężnej eksplozji. Spopielony mostek po prostu zniknął i fregata zaczęła bezradnie dryfować w przestworzach. Ośmiu pozostałych przy życiu pilotów Tuzina zaczęło natychmiast zasypywać unieruchomioną jednostkę salwami protonowych torped. Kiedy zniknęła w oślepiającym rozbłysku, zawrócili i zaczęli się wycofywać. W pogoń za nimi puścili się piloci kilkunastu koralowych skoczków.

— Kypie? — Anakin o mało nie zachłysnął się powietrzem. — Jakim cudem to…

— Mocą.

Odpowiedź była zwięzła i rzeczowa. Młody Solo nawet nie musiał posługiwać się talentem Jedi, żeby wyczuć gniew Kypa, wywołany śmiercią tylu pilotów. Obie grupy się połączyły i zwarły szyk, ale piloci zachowywali milczenie. Wszyscy pamiętali, że już kiedyś Kyp poddał się gniewowi, i uświadamiali sobie, jakie to niebezpieczne.

Anakin jednak zaczął się zastanawiać. Kiedy przebywał na Yavinie Cztery, pewien rozgoryczony i wyrzucony poza nawias własnej społeczności Yuuzhanin zgodził się zdradzić swoich ziomków, aby pomóc mu uwolnić Tahiri. Rozmawiając z nim, Anakin zrozumiał, że istnieje ciemna strona, która nie ma żadnego związku z Mocą. Doszedł do przekonania, że siła woli jest równie ważna, jak niewinność serca. Teraz zaś bardziej niż kiedykolwiek wyglądało na to, że Moc jest zaledwie jednym narzędziem spośród wielu, którymi można posługiwać się dla dobra ogółu. Anakin uważał, że jeżeli Kyp Durron wynalazł sposób władania Mocą, który umożliwiał mu niszczenie nieprzyjacielskich okrętów, przebywajacy w Zaćmieniu rycerze Jedi powinni to przedyskutować. Może jednak obdarzony silną wolą Jedi o niewinnym sercu będzie mógł władać nią w podobny sposób bez obawy zabłądzenia na ciemną stronę?

Kyp milczał, dopóki koralowe skoczki Yuuzhan nie pozostały daleko za rufami X-skrzydłowców. W końcu zdecydował się przerwać ciszę.

— Anakinie, czy te eksplozje nie wyglądały znajomo? — zapytał.

— Analiza spektrograflczna ostatniej dowodzi, że to mogła być protonowa torpeda — podpowiedziała usłużnieTenel Ka. — Nikt jednak nie widział smugi świecących gazów.

— A czego to dowodzi? — Kyp był wyraźnie z siebie zadowolony. — Pomyśl o tym. „Wielkość znaczenia nie ma” i tak dalej.

— Telekineza? — Z wrażenia Anakin omal nie zapom niał o oddychaniu. — Wystrzeliłeś te torpedy, posługując się Mocą?

— Nie lecą tak szybko, jak napędzane rakietami — wyjaśnił Durron. — Na razie. Yuuzhanie nie widzą jednak ognistych smug, które zazwyczaj ciągną się za pociskami. Dostrzegąją torpedy późno i nie mają dość czasu, aby zareagować.

Anakin był właściwie rozczarowany. Miał nadzieję, że dowie się czegoś na temat tajnej broni, na którą niewrażliwi na wpływ Mocy Yuuzhanie nie umieliby znaleźć odpowiedzi. Tymczasem to był po prostu trochę inny sposób wykorzystania znanej broni — sprytna sztuczka, na którą nieprzyjaciele szybko nauczą się reagować.

Jeżeli Kyp oczekiwał, że ktoś pogratuluje mu pomysłowości i sprytu, to pewnie był mocno zawiedziony. Tenel Ka oznajmiła, że jego sposób wystrzeliwania torped pozwoli Nowej Republice zaoszczędzić kilkadziesiąt rakiet napędowych, ale nic więcej. Chwilę potem rozległ się ostrzegawczy świergot i Anakin przeniósł spojrzenie na ekran taktycznego monitora. Piątak powiększył ukazywany obraz i młody Solo zobaczył bezradnie dryfujący w ciemności przestworzy wypalony wrak „Królowej Prędkości”. Piloci sześciu koralowych skoczków, którzy go zniszczyli, właśnie zawracali, aby odciąć obu grupom pilotów drogę ucieczki.

— Obawiam się, że to jeszcze nie koniec — odezwała się Tenel Ka. Nieprzyjacielscy piloci wiedzieli, że w pojedynku z X-skrzydłowcami nie mają szans i z pewnością stracą życie. Nie rezygnowali jednak z walki, zapewne w nadziei, że dadzą swoim kolegom z innej grupy więcej czasu na doścignięcie uciekinierów i przyłączenie się do walki. Anakin wysyczał przekleństwo. Chwilę później zmełł w ustach następne, kiedy zobaczył, że w przestworzach między nim a nadlatującymi skoczkami pojawiły się świetliste punkciki trzech X-skrzydłowców.

— Prosimy, lećcie dotychczasowym kursem, Mały Bracie. — W kabinie myśliwca Anakina rozległ się chrapliwy głos Barabela. — To nie potrwa długp. Jest ich tylko sześciu.

W następnej sekundzie młody Solo aż przetarł oczy ze zdumienia. Trzy czerwone punkciki na ekranie jego monitora zbliżyły się do siebie i połączyły! Nadlatujący Yuuzhanie musieli teraz wybierać, czy przystąpić do walki z nowymi przeciwnikami, czy spróbować ich wyminąć i kontynuować pościg za poprzednimi. Jak można się było spodziewać, zwarli szyki i zaczęli posyłać ku nadlatującym Barabelom wirujące kule plazmy i magmy. Spoglądając przez transpastalową owiewkę kabiny, Anakin nie miał pojęcia, co dzieje się w przestworzach. Widział tylko pojawiające się raz po raz rozbłyski i cieniutkie nitki światła. Przeniósł spojrzenie na ekran taktycznego monitora. Ze zdumieniem zauważył, że wirujące pociski zaczęły gasnąć i zniknęły, jeszcze zanim doleciały do X-skrzydłowców.

— To… niemożliwe! — usłyszał zdumiony głos Zekka.

— Jeżeli się wam wydaje, że zestrzelili je w locie, to macie rację — oznajmiła Tenel Ka.— Rzeczywiście je zestrzelili. Optyczne powiększenie wykazuje siedemdziesięciodwuprocentową zbieżność między błyskami ich laserów a zniknięciem pocisków.

Największe wrażenie na Anakinie wywarła jednak nie tyle celność strzałów, co precyzja pilotażu. Aby punkciki ich X-skrzydłowców na ekranie zlały się w jeden, myśliwce Barabelów musiały lecieć w odległości najwyżej metra jeden od drugiego. I to z prędkością dochodzącą do jednej dziesiątej prędkości światła! Już sam widok lecących tak blisko siebie gwiezdnych maszyn mógł wprawić wrogów w przerażenie. Anakin nie umiał sobie wyobrazić innego powodu, z którego Barabelowie mieliby uciekać się do takiej sztuczki. Musiał jednak przyznać, że jeszcze czegoś takiego nie widział.

W końcu zabłąkana kula magmy przedarła się przez osłony X-skrzydłowców. Młody Soło wbił spojrzenie w ekran taktycznego monitora. Spodziewał się, że w każdej sekundzie może ujrzeć przerażający błysk oznaczający koniec jednego, a może nawet wszystkich trojga młodych Barabelów. Lecieli przecież tak blisko siebie…

Nie zobaczył niczego takiego. Ognisty pocisk pojawił się po drugiej stronie świetlistego punktu na ekranie, leciał jednak zmienionym kursem. Ktoś musiał posłużyć się Mocą, żeby odkształcić jego trajektorię lotu.

— Mam w swojej eskadrze miejsce dla kilku innych Jedi — odezwał się Kyp Durron. — I chciałbym, żeby to byli ci Barabelowie.

Anakin uniósł głowę i spojrzał przez transpastalową owiewkę kabiny. Toczące w przestworzach bitwę gwiezdne statki wyglądały teraz jak rozbłyskujące raz po raz i gasnące fosfopchły. Nie mógłby nawet marzyć, żeby dotrzeć tam w porę i pomóc walczącym Barabelom.

Kiedy znów popatrzył na ekran monitora, przekonał się, że Yuuzhan Vongowie zrezygnowali z miotania kuł magmy i ostrzeliwali X-skrzydłowce tylko strugami płonącej plazmy. Ku jego zdumieniu Barabelowie nie tracili czasu na wykonywanie uników. Lecieli nadal jeden za drugim, prościutko na nieprzyjaciół. Ich myśliwce sprawiały wrażenie nieuszkodzonych, chociaż osłony już dawno powinny były zostać przeciążone.

— Jak oni to robią? — zainteresował się Zekk. — Czy wzmacniają nawzajem swoje pola?

— Ich pola nie nakładają się na siebie. — W głosie Jainy brzmiał niekłamany podziw, pierwsza oznaka emocji od początku tej bitwy. — Muszą zmieniać w locie miejsce w szyku. Ostrzelany X-skrzydłowiec wycofuje się na koniec, żeby jego pilot miał czas wzmocnić osłabione pola, a jego miejsce zajmuje następny, z silnymi osłonami.

— To fakt — potwierdziła Tenel Ka. — Długość smugi ciągnących się jonów wykazuje ścisłą korelację ze zmianami mocy wyjściowej jednostek napędowych.

— Coś takiego — mruknął Anakin. — Muszę przyznać, że to wywiera wrażenie.

Chwilę potem jeden z niebieskich punkcików zniknął z ekranu jego monitora. Wszystkie trzy X-skrzydłowce skierowały się ku następnemu skoczkowi. Po sekundzie czy dwóch on także przestał istnieć. Anakin podziwiał nie tyle samą taktykę walki, co precyzję manewrów i celność strzałów. Współpisklęta opanowały po mistrzowsku sztukę kierowania laserów myśliwców w jedno miejsce, dzięki czemu po prostu porażały nieprzyjaciół siłą ognia swojej broni. W następnej sekundzie z ekranu monitora zniknęła trzecia niebieska plamka. Pozostali piloci koralowych skoczków zatoczyli łuk, jakby starali się zajść X-skrzydłowce od tyłu.

Nagle punkcik przedstawiający myśliwce Barabelów zadrżał i zwolnił. Anakin domyślił się, że Yuuzhan Vongowie posłużyli się dovin basalami, aby pozbawić X-skrzydłowce ochronnych pól siłowych. Wyciągnął rękę do przełącznika komunikatora, żeby ostrzec przyjaciół, aby przesłali całą moc do generatorów siłowych pól. Po chwili jednak zrezygnował. Doszedł do przekonania, że mógłby odwrócić ich uwagę.

Barabelowie i tym razem go zaskoczyli. Po prostu wyłączyli jednostki napędowe. Pozbawione napędu, ale nadal przyciągane X-skrzydłowce pomknęły ku trzem nieprzyjacielskim koralowym bryłom niczym pociski wystrzelone z gigantycznej procy. Dzieląca je odległość zmalała w mgnieniu oka i nagle każdy pilot myśliwca typu X znalazł się oko w oko z pilotem skoczka. Na ekranie taktycznego monitora pojawiła się plątanina świecących smug zjonizowanych gazów i nitek światła. Potem obraz zamigotał i zniknął, zupełnie jakby oślepiający blask wystrzeliwanych raz po raz torped protonowych przeciążył systemy bezpieczeństwa kamer kanonierki. Anakin spojrzał przez owiewkę i zobaczył w przestworzach jaskrawy błysk, podobny do eksplozji niewielkiej supernowej. Zerknął na ekran, ale nadal widniały na nim tylko igiełki zakłóceń.

— Piątaku? — zapytał.

Robot twierdząco zaświergotał i przystąpił do filtrowania zakłóceń.

— Ogony? — zaniepokoiła się Jaina. — Jesteście tam?

Nie doczekała się odpowiedzi, ale do rozmowy włączyła się Tenel Ka.

— Nasze czujniki uporały się z przeciążeniami i za chwilę znów obudzą się do życia — oznajmiła. — Wygląda jednak, że tam nadal znajdują się trzy X-skrzydłowce.

— Ogony, jesteście tam? — powtórzyła Jaina. — Jedynko? Dwójko? Trójko?

W odpowiedzi usłyszała przeciągły syk, co u Barabelów stanowiło odpowiednik serdecznego śmiechu.

— Jesteśmy tu, Kije — wychrypiała jedna ze współpiskląt. — I Jedynka, i Dwójka, i Trójka.

10

Na znak poparcia bojkotujących obrady senatu Ithorian nie pojawiło się także wielu reprezentantów innych planet. Prawie setka senatorskich balkonów świeciła pustką. Przedstawiciele Kashyyyka rzucali w mównicę kawałkami połamanych konferencyjnych pulpitów. Zapewne usiłowali trafić w hologram thyferrańskiego senatora, który omawiał szczegóły dziewięciopunktowego planu zorganizowania konferencji pokojowej z istotami rasy Yuuzhan Vong. Chyba wszyscy pracownicy konsulatu planety Talfaglio, krążąc po kładkach i pomostach, raz po raz głośno żądali, aby rycerze Jedi się poddali i ocalili życie talfagliańskich zakładników. Przedstawiciele Balmorry równie donośnie proponowali darmowe dostawy uniwersalnych platform turbolaserowych rządom wszystkich planet, których floty staną do walki w obronie życia zakładników. W powietrzu unosiły się z cichym brzękiem serwomotorów androidy służby bezpieczeństwa. Latając tu i tam, bezskutecznie poszukiwały przybyłej aż z Dathomiry płatnej zabójczym, która podobno ukryła się gdzieś pośród rozgorączkowanych senatorów.

Nie w taki sposób Borsk Fey’lya wyobrażał sobie spotkanie z emisariuszem Tsavonga Laha. Wolałby się najpierw z nim zobaczyć w sali audiencyjnej, gdzie, sącząc wyśmienite endoriańskie porto, mogliby opracować zadowalający obie strony scenariusz spotkania ze wszystkimi senatorami. Okazało się jednak, że wysłannik nie zgodził się na takie rozwiązanie. Zaproponował, żeby przywódca Nowej Republiki powitał go na lądowisku i cierpliwie czekał, aż Yuuzhanin zejdzie z pokładu statku kurierskiego. Borsk wiedział, że taki wiernopoddańczy gest jeszcze bardziej poróżniłby senatorów, a w dodatku pozbawił Bothaninatych resztek słabnącego poparcia, jakim cieszył się w senacie do tej pory. Nie zgodził się więc na propozycję wysłannika i pierwsze spotkanie miało się odbyć od razu w wielkiej sali obrad senatu Nowej Republiki. Wszyscy mieszkańcy galaktyki mieli być świadkami spotkania Borska Fey’lyi i Yuuzhanina, a tymczasem ani jeden, ani drugi nie wiedział, co przeciwnik zrobi lub powie. Mogła to więc być, mówiąc językiem oficjalnym, przełomowa chwila w historii galaktyki. W takich momentach od słów polityków zależał los imperiów, a w ciągu sekundy można było zostać obwołanym nikczemnikiem albo bohaterem. Przywódca Nowej Republiki Fey’rya zastanawiał się, czy zdoła udźwignąć ciężar takiej odpowiedzialności.

Osłonięty czerwonym pancerzem kraba vonduun i peleryną z kapturem Yuuzhanin wyglądał zupełnie jak rycerz Jedi. Chcąc zmusić Borska do czekania, schodził po trzystumetrowych schodach umyślnie powoli, tak że mógłby go prześcignąć nawet bagienny leniwiec z planety Dagobah. Nie towarzyszył mu żaden yuuzhański strażnik czy wojownik, co sprawiało wrażenie, że wystarczającą ochronę zapewnia mu żywy pancerz i długi amphistaff, którego nie wypuszczał z dłoni. Emisariusz nie zwracał uwagi na syki i gwizdy, którymi witało go wielu senatorów. Ignorował też głupców, którzy starali się zastępować mu drogę w nadziei, że zechce ich przyjąć na prywatnej audiencji. Yuuzhanin spojrzał w bok dopiero, kiedy para Togorian obrzuciła go kubkami po kafeinie. Nawet wtedy jednak tylko zerknął spode łba na androidy służby porządkowej, które bez trudu przechwyciły wszystkie pociski.

Borskowi przemknęło przez myśl, że powinien był polecić woźnemu, aby rozbroił Yuuzhanina. Wydawało mu się początkowo, że rozmawiając z uzbrojonym wojownikiem, zaimponuje widzom HoloNetu swoją odwagą. Teraz jednak nie był już tego taki pewien. Wiedział, że androidy służby bezpieczeństwa obezwładniłyby przybysza, gdyby tylko spróbował zaatakować przywódcę Nowej Republiki. Znał jednak siebie na tyle dobrze, żeby wiedzieć, iż rejestrujące przebieg spotkania holograficzne kamery zdążą uchwycić wyraz niepokoju na jego twarzy.

Kiedy emisariusz istot rasy Yuuzhan Vong w końcu dotarł na podwyższenie, przystanął, jakby na coś czekał. Jak uzgodniono przed spotkaniem, Borsk zszedł z mównicy. Towarzyszyło mu dwoje członków Komitetu Doradców: Viqi Shesh z planety Kuat i Fyor Rodan z Commenora. We troje ruszyli ku Yuuzhaninowi. Obyło się bez słów powitania i zbędnych uprzejmości.

— Nazywam się Borsk Fey’lya — odezwał się Bothanin. — Zaprosiłem cię tu, żeby omówić problem zakładników.

— Nie ma czego omawiać. — Emisariusz ściągnął kaptur z głowy, ukazując pooraną bliznami i ohydnie zniekształconą twarz. — Od czasu rozmowy z Leią Solo nasze stanowisko nie uległo żadnej zmianie.

W ogromnej sali zapadła niemal absolutna cisza, jeżeli nie liczyć cichych trzasków włączanych komputerowych notatników. To doradcy konsulów i senatorów usiłowali porównywać wyglądtwarzy i brzmienie głosu yuuzhańskiego emisariusza z informacjami zarejestrowanymi w bazach danych. Borsk nie musiał uciekać się do takiej pomocy. Dobrze wiedział, z kim rozmawia. Nie spotkał się oko w oko z wieloma najeźdźcami — a dokładnie mówiąc, z żadnym — ale oglądał ze sto razy zarejestrowany na Bilbringi hologram ze spotkania Leii z pierwszym wysłannikiem. W pustyni wówczas oczodole tkwiło teraz nowe fałszywe oko, ale Borsk znał twarz Noma Anora równie dobrze, jak swoją.

— Leia Solo od dawna nie jest członkiem tego rządu — powiedział. Chociaż wszystkie włoski jego sierści jeżyły się ze strachu, wymówił te słowa oschłym, pogardliwym tonem. — Jeżeli chcesz coś oznajmić Nowej Republice, musisz to powiedzieć mnie, a nie komuś innemu.

Emisariusz spiorunował go jedynym okiem. Wyglądał na zaskoczonego i zdumionego tupetem swojego rozmówcy.

— Nie znasz naszego ultimatum? — zapytał po chwili.

Przez ogromną salę przeszedł cichy szmer oburzenia. Zapewne doradcy poinformowali już swoich mocodawców, kim jest przysłany przez Yuuzhan Vongów emisariusz. Borsk zorientował się, że musi działać możliwie szybko. Wszyscy wiedzieli, jaką rolę odegrał Nom Anor na Rhommamoolu i na Duro, rozumieli więc, że przybycie właśnie tego Yuuzhanina to policzek wymierzony całej Nowej Republice.

— Wiem tylko, że grozicie zabiciem milionów obywateli Nowej Republiki — oznajmił Borsk. Pomyślał, że powinien poczynać sobie jeszcze śmielej. — Wezwałem cię tu, żebyś nam to wyjaśnił.

Szmer w sali obrad przerodził się we wrzawę. Z kilku miejsc rozlegało się aprobujące wycie istot rasy Wookie. Borsk postanowił nie uciszać zebranych. Przedstawiciele planety Talfaglio uznali to za zachętę i podjęli próbę zakrzyczenia kosmatych Wookiech. Spotkało się to z ogłuszającą odpowiedzią zwolenników rycerzy Jedi. Borsk Fey’lya pomyślał, że to może być sposób na zwiększenie poparcia, jakim cieszył się do tej pory pośród senatorów. Wbił spojrzenie w jedyne oko Noma Anora i czekał, aż minie harmider. Tymczasem na mównicę weszła Viqi Shesh i zwróciła się do zebranych. Poprosiła, aby zechcieli się uciszyć. Borsk zdumiał się nie tyle jej wystąpieniem, co szybkością, z jaką udało się jej przywrócić spokój.

Kiedy w ogromnej sali znów nastała cisza, Nom Anor odwrócił się bokiem do Borska i powiódł spojrzeniem po zebranych senatorach.

— Jaka szkoda, że odwaga waszych Jedi nie dorównuje śmiałości waszych urzędników — powiedział drwiąco.

Tym razem chór oburzonych gwizdów i okrzyków nie był tak głośny, jak przywódca Nowej Republiki mógłby sobie życzyć. Bothanin pomyślał, że może jednak przeliczył się w rachubach. Co prawda, przedstawiciele wielu systemów wciąż jeszcze darzyli rycerzy Jedi niemal fenatycznym poparciem, ale ich planety albo już zdobyto, albo oddzielały je od reszty Nowej Republiki terytoria opanowane przez Yuuzhan Vongów. Z drugiej strony jednak, światy, których wysłannicy postanowili ugiąć się przed Yuuzhan Vongami, znajdowały się przeważnie w zasobnym w naturalne surowce rejonie Jądra galaktyki. Od przedstawicieli tych planet zależało, czy wojna będzie nadal trwała i czy Borsk Fey’lya zachowa wystarczające poparcie, aby utrzymać się na stanowisku przywódcy Nowej Republiki. Yuuzhan Vongowie dobrze o tym wiedzieli i właśnie dlatego postanowili przysłać notorycznego dywersanta i szpiega. Starali się doprowadzić do rozłamu w senacie na tych, których mogli zastraszyć, i na pozostałych, którzy się ich nie bali. Borsk zbyt wiele lat zajmował się polityką, by nie wiedzieć, jak zachowają się ci, którzy dadzą się zastraszyć.

Zaczekał, aż Nom Anor przestanie rozglądać się po galeriach i balkonach. Yuuzhanin unikał spojrzenia tych, którzy z niego szydzili, i wpatrywał się we wszystkich milczących, aż tracili pewność siebie i odwracali głowy. Borsk musiał w duchu przyznać, że emisariusz jest wyjątkowo wytrawnym politycznym graczem i że po mistrzowsku opanował sztukę zastraszania. Trzeba przyznać, że miał niezbyt trudne zadanie. W końcu Yuuzhan Vongowie nieraz dowodzili, że nie zawahają się przed spełnieniem nawet najbardziej nieprawdopodobnej pogróżki. Na szczęście dla Nowej Republiki — przynajmniej tak uważał Borsk Fey’lya — tym razem napotkali w jego osobie godnego przeciwnika.

Kiedy Nom Anor w końcu ponownie zaszczycił go spojrzeniem, Borsk zbliżył się do niego na odległość dłoni. To była świadoma gra; chciał, aby widzowie HoloNetu ujrzeli rosłego i barczystego Yuuzhanina stojącego naprzeciwko niższego i wyraźnie słabszego fizycznie reprezentanta Nowej Republiki. Borsk odchylił głowę do tyłu i skterował spojrzenie na poorany bliznami podbródek wysłannika.

— Yuuzhan Vongowie muszą chyba bardzo obawiać się naszych Jedi — odezwał się z pogardą. — Życie garstki osób znaczy dla nich tyle, co życie milionów.

Borsk powiedział to tak cicho, że rejestrujący dźwięki automat musiał podlecieć bardzo blisko, wręcz zbliżyć się do ich twarzy, Jak się spodziewał, zaskoczony Nom Anor cofnął się i dopiero wtedy spiorunował go spojrzeniem.

— Wasze życie nic dla nas nie znaczy — powiedział.

— Doprawdy? — Borsk powiódł spojrzeniem po galeriach i zatrzymał je dopiero na twarzy miłującego pokój przedstawiciela Thyferry. — Właśnie tak myślałem.

W sali obrad zapadła jeszcze głębsza cisza niż przedtem. Kiedy Bothanin usłyszał szelest ubrań tysięcy senatorów ocierających się plecami o wykładzinę foteli, zrozumiał, że zwyciężył. Wszyscy wpatrywali się teraz w niego jak urzeczeni. Nie spodziewali się takiego przebiegu rozmowy i w napięciu czekali, co dalej — byle tylko niczego nie przegapić.

I wtedy u jego boku stanęła Viqi Shesh. Borsk uświadomił sobie, że uwaga wszystkich kieruje się na nią.

— Ambasadorze — odezwała się kobieta, spoglądając na Yuuzhanina. — Przywódca pragnął tylko powiedzieć, że Yuuzhan Vongowie może nie rozumieją, jakie więzy łączą Nową Republikę z rycerzami Jedi. Nie mamy nad nimi żadnej…

— Nieprawda — przerwał obcesowo Borsk. Jego spojrzenie skierowane na senatorkę mogłoby stopić grubą warstwę durastali. — Przywódca Nowej Republiki nie zamierzał powiedzieć czegoś takiego.

Shesh zbladła, ale wciąż jeszcze nie dawała za wygraną.

— Czyżbym źle zrozumiała? — zapytała.

— Senatorka z planety Kuat może wyrażać osobiste opinie w innym miejscu i w innym czasie, ale nie wolno jej przemawiać w imieniu przywódcy Nowej Republiki. — Bothanin wlepiał w nią gniewny wzrok tak długo, aż się cofnęła. Potem odwrócił się i znów popatrzył na Noma Anora. — Przywódca Nowej Republiki zamierzał powiedzieć, że uważa istoty rasy Yuuzhan Vong za tchórzy i morderców. Gdyby Yuuzhan ie dorównywali odwagą swoim niewolnikom, przestaliby się ukrywać za plecami bezbronnych uchodźców i stanęliby do walki z rycerzami Jedi!

— To nie my się ukrywamy — warknął Nom Anor. — To Jedi się nas boją.

— Doprawdy? — zapytał Borsk z sarkastycznym uśmiechem. — Proponuję więc, żebyście zajrzeli do sektora koreliańskiego. Słyszałem, że jeszcze niedawno było ich tam co niemiara. W okolicach planety Froz, jeżeli bardzo chcesz wiedzieć.

Większość senatorów wybuchnęła gromkim śmiechem. W ciągu ostatnich kilku dni „nieodpowiedzialne poczynania garstki Jedi w przestworzach planety Froz” stanowiły główny temat wszystkich wiadomości. Było jeszcze zbyt wcześnie na stwierdzenie, czy uwaga Borska skłoni dziennikarzy HoloNetu do zmiany punktu widzenia. Z pewnością jednak reporterzy nie przestaną o niej mówić — a przy okazji, zaczną zwracać większą uwagę na opinię przywódcy Nowej Republiki.

Jedyne oko Noma Anora skierowało się w dół, na przywódcę. Bothanin poczuł w żołądku rosnącą kulę lodu. Z raportów wiedział, do czego jest zdolne skonfiskowane na planecie Bilbringi fałszywe oko przewrotnego Yuuzhanina. Wiedział też, jak okrutną śmiercią giną nieszczęśnicy, których twarze opryskała struga trucizny. Postanowił jednak, że się nie wycofa. Czuł za plecami narastające poparcie zwolenników Jedi. Gdyby teraz okazał strach, mógłby stracić wszystko, co dotychczas zyskał w ich oczach.

W przypływie natchnienia zrozumiał, co powinien powiedzieć, aby jego poparcie jeszcze bardziej okrzepło.

— Moglibyście także zajrzeć do Przestworzy Bothan — ciągnął pogardliwym tonem. — Z wiarygodnego źródła wiem, że rycerzy Jedi darzy się tam wielkim szacunkiem i miłością.

Jego uwaga wywołała wybuch śmiechu jeszcze donośniejszy, niż kiedy wymienił nazwę Froz. Wszyscy wiedzieli, że Borsk Fey’lya i rycerze Jedi nie lubią się nawzajem od… no cóż, właściwie od zawsze. Fakt ten stanowił zresztą słaby punkt w naprędce opracowanym nowym planie Bothanina. Borsk jednak miał nadzieję, że wyeliminuje błąd raz na zawsze, jeżeli otwarcie, w imieniu wszystkich Bothan, opowie się po stronie rycerzy Jedi.

Uniósł głowę i popatrzył na galerię bothanskiego senatora. Z oczu siedzącego tam Mąka Sezali strzelały błyskawice. Borsk rozpłaszczył uszy na znak ostrzeżenia. Sezala posłusznie wstał i zaczął wymieniać nazwy planet, od których Yuuzhan Vongowie mogliby rozpocząć poszukiwania. Żadna nie była zamieszkana. Jego wystąpienie zachęciło senatorów setek innych systemów do wstania z foteli i chóralnego zgłaszania kolejnych planet.

Nom Anor zmrużył oczy. Borsk pomyślał, że w końcu posunął się za daleko. Yuuzhanin jednak tylko się cofnął.

— Przekażę twoje propozycje — powiedział. — Wszystkie. Odwrócił się w stronę schodów i jeszcze raz popatrzył gniewnie na niektórych senatorów.

— Pod warunkiem, że posłużysz się villipem — oznajmił Borsk. Nom Anor obejrzał się przez ramię.

— Co takiego?

— Możesz przekazać je za pomocą villipa. — Borsk nie zamierzał przepuścić okazji zadrwienia ze słynnego szpiega. — Wezwałem cię tu, żebyś wyjaśnił powód przetrzymywania miliona zakładników. Nie odlecisz stąd, dopóki się tego nie dowiemy.

Wookie ryczeli tak głośno, że nie usłyszał odpowiedzi Noma Anora. Uśmiechnął się w duchu. Nie pamiętał, żeby kiedyś czuł się tak dobrze jak teraz. Wiedział, że może już nigdy nie postawić stopy na żadnej z planet Przestworzy Bothan, ale słysząc radosną wrzawę, czuł uniesienie.

11

Jej villip w końcu się wywrócił i ukazał podobiznę zniekształconej twarzy wojennego mistrza. Poorane bliznami i oszpecone tatuażem oblicze o melancholijnych oczach i wystrzępionych wargach kiedyś się jej nawet podobało. Teraz, kiedy przybyły nowe szramy i zniekształcenia od rytualnego przemieszczenia kości i chrząstek, ta twarz mogła się Viqi Shesh wydać najwyżej interesująca. Dlaczego więc, widząc ją, poczuła dziwne łaskotanie w żołądku? Dlaczego się niepokoiła, że Tsavong Lah tak długo nie odpowiada na sygnał jej villipa? To musiało mieć coś wspólnego z jego władzą. Viqi Shesh czuła słabość do istot obdarzonych potęgą. .. prawdę mówiąc, tylko do samców. Nie była z tego wcale dumna, ale dotychczas udawało się jej to ukrywać. Na jej rodzinnej planecie Kuat taka słabość uchodziła za coś w rodzaju zboczenia. Poszukując partnerów, kobiety z jej grupy społecznej najczęściej nabywały służących, zwanych telbunami. Kiedyś, co prawda bardzo krótko, Viqi Shesh kochała się nawet w kimś takim jak kosmaty i niski Borsk Fey’lya.

— Viqi, czy jest coś, co chcesz mi powiedzieć? — zapytał Tsavong Lah.

— Tak. — Zawsze lubiła, kiedy zwracał się do niej po imieniu. Dowodziło to swoistej intymności, która nie łączyła jej właściwie z nikim więcej. — Spotkanie nie obyło się bez niespodzianki.

— Nom Anor twierdzi, że zakończyło się sukcesem — odparł Yuuzhanin.

— To chyba widział coś, co ja przeoczyłam — oznajmiła oschle. — Nom Anor od samego początku nie potrafił wczuć się w sytuację. Jego arogancja zmusiła w końcu Borska Fey’lyę do opowiedzenia się po stronie rycerzy Jedi.

— Doprawdy? — Wojenny mistrz nie sprawiał wrażenia zdumionego. — Zapewniał mnie, że sobie poradzi.

— Spędziłam cały ranek, starając się uratować sytuację.

— Ach tak? — Tym razem w głosie wojennego mistrza zabrzmiało zdziwienie. Tsavong Lah na pewno się nie spodziewał, że jego podwładni mogą przejawiać tyle inicjatywy. — Co takiego zrobiłaś?

— Doszło do rozłamu w senacie na dwie mniej więcej równe części — wyjaśniła. — Mieszkańcy planet usytuowanych w rejonie Jądra galaktyki… a przecież właśnie tam zamierzacie się skierować w najbliższej przyszłości.. . okazali się nieprzyjaciółmi rycerzy Jedi. Pozostali opowiedzieli się po ich stronie.

— Można było się tego spodziewać — mruknął niecierpliwie Tsavong Lah.

Viqi Shesh uświadomiła sobie, że wojenny mistrz nie zrozumiał, co chce mu powiedzieć. Zniżyła głos do szeptu, jakby się obawiała, że ktoś mógłby ją podsłuchać.

— To właśnie tam znajdują się bogate złoża większości surowców potrzebnych Nowej Republice do dalszego prowadzenia tej wojny — ciągnęła. — A prawdziwą władzę sprawują ci, którzy rządzą finansami.

— Doprawdy?

— Spędziłam cały ranek, rozmawiając z przedstawicielami planet Jądra galaktyki — ciągnęła Kuatka. — Nie dysponujemy tyloma głosami, żeby przeforsować wniosek o votum nieufności. Jestem jednak pewna, że gdyby Borskowi przydarzył się nieszczęśliwy wypadek, następny przywódca Nowej Republiki nie będzie tak przychylnie nastawiony do rycerzy Jedi.

Tsavong Lah uniósł brwi.

— Masz na myśli morderstwo? — zapytał.

Viqi ze zdumieniem stwierdziła, że po jej plecach przebiegł zimny dreszcz. „Morderstwo” było bardzo niemiłym słowem, ale w ustach Yuuzhan Vonga zabrzmiało wręcz odrażająco.

— Mało brakowało, żeby Nom Anor się na to poważył — powiedziała. — Mógłby się tego podjąć, gdybyś mu rozkazał.

— Nom Anor? — powtórzył jak echo Tsavong Lah. — Czy to nie ty zostaniesz wybrana następną przywódczynią, kiedy Borskowi Fey’lyi przytrafi się jakieś nieszczęście?

Viqi zauważyła, że powiedział „kiedy”, a nie „jeżeli”. Uśmiechnęła się tajemniczo.

— To prawda. Taki mam plan — przyznała.

Wojenny mistrz spiorunował ją spojrzeniem.

— A więc ty to zrób, Viqi — powiedział. Uśmiech natychmiast zniknął z twarzy kobiety.

— Ja? — Kuatka uświadomiła sobie, że myśli w jej głowie gnają jak szalone. Starała się odgadnąć, jaki powód mógł mieć Tsavong Lah, żeby zaproponować jej coś takiego. Czyżby wystawiał na próbę jej odwagę? Żartował? A może po prostu nie uświadamiał sobie wszystkich konsekwencji swojej propozycji? Doszła do wniosku, że z pewnością chodzi o to ostatnie.

— Wydaje mi się, że istoty twojej rasy rozumieją politykę zupełnie inaczej niż przedstawiciele Nowej Republiki — zaczęła. — Gdybym zamordowała Borska, okryłabym się niesławą i wcześniej czy później trafiłabym do kolonii karnej. Nie mogłabym nawet marzyć o tym, żeby wybrano mnie przywódczynią.

— Ale tylko pod warunkiem, że przyłapano by cię na gorącym uczynku — zauważył Yuuzhanin.

Viqi Shesh umilkła. Wiedziała, że wojenny mistrz mógłby wymyślić sposób, aby zabiła Borska niezauważona przez nikogo. Znając jednak istoty rasy Yuuzhan Vong, a zwłaszcza Tsavonga Laha, była przekonana, że wiązałoby się to ze straszliwym okaleczeniem jej ciała. Nie mogłaby wówczas stanąć oko w oko z Bothaninem, nawet gdyby chciała go zamordować. Nigdy przedtem nie zabiła nikogo z zimną krwią, ale zważywszy na wysokość stawki w tej grze, przypuszczała, że mogłaby to zrobić. Jednak służby bezpieczeństwa na pewno wszczęłyby dochodzenie, a ona nie wiedziała, jak skierować je na fałszywe tory. Yuuzhan Vongowie byli dzielnymi wojownikami, ale nie mieli pojęcia, jakimi środkami i metodami posługują się prowadzący śledztwo funkcjonariusze Nowej Republiki. A niewątpliwie wykorzystaliby je wszystkie, byle tylko odnaleźć mordercę kogoś tak ważnego jak Borsk Fey’lya.

Pokręciła głową.

— To się nie uda — powiedziała.

— Odmawiasz? — zapytał wyzywająco Tsavong Lah.

— Tak. — Viqi Shesh poczuła, że lodowata dłoń ściska jej żołądek. Już teraz żałowała, że w ogóle zaczęła rozmowę na ten temat. Wiedziała jednak, że nie wolno jej okazać strachu. Wojenny mistrz uznałby go za oznakę słabości i jak wytrawny drapieżnik wykorzystał bez wahania. Ona zaś zbyt ciężko pracowała, robiąc nawet rzeczy, na myśl o których czuła obrzydzenie, żeby teraz beztrosko wszystko zaprzepaścić. — Żadne z nas nie skorzystałoby, gdybym zesłano mnie do karnej kolonii.

Tsavong Lah popatrzył na nią, a w jego spojrzeniu kryła się jawna groźba.

— Mogę zmusić cię do posłuszeństwa — powiedział. — Belindi Kalenda chyba się ucieszy, kiedy opowiem jej o naszej współpracy.

— W to nie wątpię — oznajmiła lodowatym tonem. — Ty jednak straciłbyś wówczas wszystkie informacje o tym, co dzieje się podczas posiedzeń KONAWONOR-u. — Aby podkreślić wagę swoich słów, senatorka przechyliła głowę, zacisnęła zęby i pokonując ból, czekała, aż chilab wyciągnie dendryty. — No i jestem pewna, że Wywiad Nowej Republiki chętnie usłyszy, jaką rolę odgrywa to stworzenie.

Jakby na potwierdzenie tych słów, robak wypadł z jej nosa. Na oszpeconej twarzy Tsavonga Laha ukazał się niewyraźny, ale pełen szacunku uśmiechu.

— Jak sobie życzysz, Viqi Shesh — powiedział. — Nie ufam jednak Nomowi Anorowi na tyle, żeby powierzać mu takie zadanie. Niedługo wyślę kogoś, kto się z tobą skontaktuje. To łowca szkodników. Nazywa się York Umi.

— I co dalej?

— Powiesz mu, kiedy i gdzie — ciągnął Tsavong Lah. — A wówczas ty zostaniesz przywódczynią Nowej Republiki. Naszą przywódczynią.

12

— Model ZYV-Jeden jest najwyższej klasy wojennym androidem, wyposażonym w bezbłędne techniki wyszukiwania i identyfikacji. Pod względem siły rażenia systemów broni dorównuje czteromiejscowemu opancerzonemu pojazdowi, a zaopatrzony dodatkowo w warstwę pancerza z laminarium, może działać w najtrudniejszych warunkach bojowych i najniebezpieczniejszych środowiskach. Panie i panowie, macie przed sobą ostateczną odpowiedź na pytanie, jak odeprzeć najeźdźców Nowej Republiki. Oto zaprojektowany i wykonany w zakładach Zbrojeniowych Tendrando Zabójca Yuuzhan Vongów Jeden!

Do pomieszczenia wbiegł polakierowany w ochronne szare i czarne plamy, masywny wojenny android. Przeskakując z miejsca na miejsce, wykonywał w powietrzu oszałamiające piruety i zwroty. Z głośnym trzaskiem przebił ferrobetonową ścianę, którą z pewnością w tym celu wzniesiono na podium. Długim susem przeskoczył unoszący się na niewielkiej wysokości lądowy śmigacz i zakończył pokaz dokładnie przed wejściem do zakładowego laboratorium. Wykonał półobrót i z dźwięcznym chrzęstem znieruchomiał przed repulsorową platformą pełną zaproszonych gości. Na znak powitania trzasnął w pierś uzbrojonymi w lasery rękami. Jego twarz wyglądała jak pośmiertna maska. W oczodołach płonęły czerwone fotoreceptory, podobne trochę do oparzeń po strzałach z blastera. Koszmarny wygląd androida kojarzył się Leii z widokiem równie odrażających obcych istot, które miał zabijać. Jego masywny tors miał kształt klina, a w górnych kończynach kryło się wiele systemów broni. Nawet płyty pancerza zachodziły na siebie w taki sposób, że Leia czuła się, jakby miała przed sobą uwięzionego w skorupie androida wojownika Yuuzhan Vongów. Zastanawiała się, czy projektanci Landa świadomie zdecydowali się na takie rozwiązanie. Zapewne chcieli, żeby na widok Zabójcy ogarniał wojowników Yuuzhan Vongów szał wściekłości. Wygląd androida mógł być jednak dziełem przypadku albo wynikać z innych względów.

— ZYV-Jeden-Jeden-A melduje, że wszystkie systemy funkcjonują prawidłowo. — W pomieszczeniu rozległa się basowa wersja głosu Landa Calrissiana. — Gotowy do pokazu swoich umiejętności.

Leia przewróciła oczami, widząc w tym jeszcze jeden przejaw próżności byłego hazardzisty. Zerknęła na Hana, który powrócił na Coruscant natychmiast po dostarczeniu zabitych voxynów do Zaćmienia.

— Nie rozumiem, dlaczego chciał, żebym się temu przyglądała — powiedziała.

— Możesz uważać to za wielki zaszczyt. — Han kiwnął głową w stronę krawędzi platformy, gdzie stał Borsk Fey’lya w towarzystwie dwóch generałów: Garma Bel Iblisa i Wedge’a Antillesa. — Borsk nie zgodziłby się spotkać z Landem, gdyby wiedział, że ciebie tu nie będzie.

— A dlaczego przywódca Nowej Republiki miałby się w ogóle spotykać z producentem broni? — żachnęła się Leia. — Wiesz chyba, czym jest ten android.

Han wzruszył ramionami.

— Jeśli dobrze widzę, nic mu nie brakuje.

— Akurat — mruknęła Leia. — Jakby ktoś z zaproszonych gości mógł to ocenić. — Po chwili dodała, bardziej do siebie niż do męża: — Stara się znów wciągnąć mnie w to bagno.

— Daj spokój. Lando chce tylko sprzedać kilka androidów, a przy okazji pomóc nam wygrać tę wojnę — odparł Han.

— Miałam na myśli Borska — sprecyzowała jego żona.

— To co innego — zgodził się Solo. — A właściwie co masz mu do zarzucenia?

— To polityka, Hanie — przypomniała mu. — A ja już z nią skończyłam. Umilkła, kiedy pojawił się Lando i obiecał, że zademonstruje możliwości androida w najtrudniejszych warunkach walki, to znaczy w mieście. Chwilę potem ZYV-Jeden wkroczył do laboratorium. Ruszył ulicą symulowanego miasta, wyglądającego jak labirynt ze szkłostali. Repulsorowa platforma podążała za nim w odległości kilkunastu metrów, tak by widzowie mogli oglądać każdą akcję. Adarakh i Meewalha przebywali wciąż jeszcze w zbiornikach bacta, gdzie leczyli obrażenia odniesione podczas walki z voxynami. Leia była pewna, że gdyby się tu znaleźli, nalegaliby, aby nie brała udziału w tym pokazie. Zdarzało się, że coś nie funkcjonowało prawidłowo, a wtedy pokazy nowych systemów broni kończyły się nieszczęśliwymi wypadkami obserwatorów.

Pierwszą próbą było spotkanie androida z parą istot, które wyglądały jak Yuuzhan Vongowie. Wyłoniły się z jakiejś bramy i bezszelestnie ruszyły przed siebie. Były uzbrojone w amphistaffy i bandoliery z ogłuszającymi chrząszczami.

— Proszę się nie niepokoić — odezwał się Lando. — To tylko treningowe androidy. Skonstruowano je na tej samej zasadzie, co Zabójców, ale zaprogramowano w taki sposób, aby stosowały taktyki walki Yuuzhan Vbngów. Wyposażono je także w emitery naśladujące tempo bicia ich serca, temperaturę ciała i charakterystyczny zapach.

— Yuuzhandroidy — mruknął Bel Iblis, szczerząc zęby w szelmowskim uśmiechu. — Ostateczne bluźnierstwo. Podziwiam człowieka, który ma zaufanie do swoich produktów.

— Mam zaufanie do wszystkiego, co produkuję — odparł Lando, odwzajemniając uśmiech generała. — Dlaczego więc uważa pan, że jestem godny podziwu?

— Bez specjalnego powodu — odparł Bel Iblis wzruszając ramionami. — Wyobraziłem sobie tylko, jak zareagują Yuuzhanie, kiedy się dowiedzą, że zaczął pan ich produkować.

Lando skrzywił się, jakby nagle go zemdliło.

Yuuzhandroidy zdążyły przejść tylko trzy kroki, gdyż w następnej sekundzie zza rogu wyskoczył Jeden-Jeden-A i zastąpił im drogę. Rozległ się cichy szmer serwomotorów i równie cichy basowy pomruk repulsorów, które miały zwiększać długość skoku obiektu o tak dużej masie. Jeden Yuuzhandroid popełnił błąd i uniósł amphistaffa. Natychmiast poraziła go jaskrawozielona blasterowa błyskawica. Drugi okazał się mądrzejszy i zrobił ruch, jakby chciał zwalić z nóg stojącego androida. W locie usiłował wyciągnąć z bandoliera ogłuszającego chrząszcza. Nie zdążył. Jego także trafiła zielona smuga.

— To tylko pokaz. Na razie działko blasterowe Zabójcy dysponuje ledwie ułamkiem mocy — wyjaśnił Calrissian. — Dzięki temu strzały jedynie paraliżują obwody Yuuzhandroidów. Podczas prawdziwej walki Jeden-Jeden-A automatycznie dobiera poziom energii, dzięki czemu potrafi unicestwić każdy cel, nawet wielkości koralowego skoczka. Niszczycielskie możliwości androida ujawnią się dopiero w drugiej części tego pokazu.

ZYV 1-1A znieruchomiał na czas konieczny, żeby jego czujniki potwierdziły, że naprawdę „unicestwił” oba cele. Potem odwrócił się i ruszył dalej główną ulicą. W ciągu następnej godziny Leia wraz z resztą widzów obserwowała, jak wojenny android toczy wiele innych pojedynków i ze wszystkich wychodzi bez szwanku. Odnajdywał kryjówki Yuuzhandroidów pomimo grubych płyt durastali i ścigał wielu uciekinierów naraz. Największe wrażenie na Leii wywarł jednak, kiedy pochwycił trójkę zamaskowanych przez ooglithy sabotażystów, a przy tym nie zranił nikogo spośród zaproszonych gości. Wyszedł cało nawet z symulowanej zasadzki — symulowanej, ponieważ wykrył ją na długo przedtem, nim dał się w nią zwabić. Mimo to Lando rozkazał mu podjąć walkę. Spośród pięciu czy sześciu zamkniętych w pułapce razem z nim Yuuzhandroidów cztery trafiły go ogłuszającymi chrabąszczami. Zaledwie jeden zdołał drugi raz dokonać tej samej sztuki. Chwilę potem, podobnie jak pozostałe, padł porażony strzałem z blastera. Kiedy czujniki Zabójcy potwierdziły, że android obezwładnił wszystkich napastników, wgłębienia w pancerzu z laminarium w miejscach, gdzie trafiły chrząszcze, zaczęły się wypełniać i wygładzać.

— Samoleczący metal — mruknął z podziwem generał Bel Iblis. — Coś wspaniałego.

— To tylko jedno z wielu nowoczesnych rozwiązań konstrukcyjnych, jakie postanowiliśmy zastosować. — Lando promieniał. Leia nigdy dotąd nie widziała tak dumnego uśmiechu na jego twarzy. — Oczywiście, trudno w takich warunkach odtworzyć wszystko, co może się wydarzyć podczas prawdziwej bitwy. Yuuzhan Vongowie niewątpliwie dysponują silniejszą bronią, której po prostu nie mogliśmy wykorzystać podczas tej demonstracji. To jednak, co pokazaliśmy, powinno dać wszystkim pojęcie o możliwościach Zabójcy. ZYV-Jeden jest idealnie odporny na wszystkie rodzaje broni biologicznej i niewrażliwy na agresywne substancje chemiczne, a pancerza z laminarium nie przebiją nawet wystrzeliwane przez pilotów koralowych skoczków kule plazmy.

— Ile czasu zajmuje naprawa? — zainteresował się Wedge.

— Mniej niż standardowy dzień, ale wymaga naładowania zasobnika energii i wymiany wlewka z laminarium. — Lando dał gestem znak androidowi, który wywołał pełen zachwytu pomruk generałów, kiedy odwrócił się i korzystając z ukrytych w stopach repulsorów, podleciał do platformy. — A teraz zapraszam wszystkich na strzelnicę, gdzie Jeden-Jeden-A zademonstruje niszczycielskie umiejętności swoich systemów uzbrojenia.

Fey’lya wydał polecenie pilotującemu platformę androidowi i goście, przeleciawszy nad ulicami symulowanego miasta, skierowali się ku odległemu tunelowi.

— Główną bronią zabójcy jest ukryte w prawej ręce blasterowe działko o zmiennej sile ognia — ciągnął Calrissian. — W lewej ręce można umieścić wiele innych rodzajów broni, a wśród nich wyrzutnię pięćdziesięciu pocisków, wykrywacze, strzelby soniczne i potężne lasery…

Przysłuchując się, jak Lando wymienia nazwy następnych systemów uzbrojenia, Fey’lya dał mu znak, żeby sobie nie przeszkadzał, a sam odwrócił się do stojących za jego plecami Leii i Hana.

— Coś fantastycznego — odezwał się tonem swobodnej pogawędki. — Już sobie wyobrażam, jak w obronie Nowej Republiki staje cała armia takich androidów. Ile musielibyśmy zamówić? Milion?

— Lepiej byłoby trzy miliony — odparł Solo, natychmiast wyobrażając sobie, co odpowiedziałby jego ciemnoskóry przyjaciel. — Yuuzhan Vongowie są bardzo liczni, a takie cacka doprowadzą ich do wściekłości. Warto spróbować.

— Trzy miliony? — Fey’lya umilkł, jakby zastanawiał się na tym, co usłyszał. Przeniósł spojrzenie na Leię. — To mnóstwo laminarium — ocenił. — Musiałbym mieć wielkie poparcie, żeby zaproponować takiego senatorom.

Leia poczuła ssanie w żołądku. Oglądała oczywiście hologram, na którym Fey’lya beształ Noma Anora na oczach wszystkich senatorów, i uświadamiała sobie, że wcześniej czy później nadejdzie taka chwila. Miała ogromną chęć przyznać mu rację. Po unicestwieniu „Królowej Prędkości” podczas bitwy w przestworzach planety Froz senatorowie darzyli rycerzy Jedi jeszcze większą niechęcią, wręcz nienawiścią. Poparcie byłej przywódczyni Nowej Republiki mogłoby skłonić chociaż niektórych do zmiany zdania. Jednak tamtego pamiętnego dnia, kiedy Leia opuszczała salę obrad KONAWONOR-u, doznała uczucia, które nie pozostawiło jej cienia wątpliwości. Moc nakazywała jej trzymać się z daleka od polityki. Tymczasem Bothanin liczył na to, że jego rozmówczyni powróci do senatu jako jego zwolenniczka. Gdyby się na to zgodziła, zdobyłby większe poparcie, a zarazem rycerze Jedi mieliby kogoś, kto przemawiałby w ich imieniu.

Teraz jednak nie mogła zdobyć się na takie poświęcenie. Tamto uczucie było zbyt silne, żeby potrafiła mu się przeciwstawić.

— Jeżeli naprawdę wierzy pan w słuszność swojego postępowania, znajdzie pan wystarczająco wielu innych zwolenników — powiedziała wymijająco.

Sierść nad kołnierzem bluzy Borska lekko zafalowała.

— A co ma z tym wspólnego moja wiara? — zapytał. — Mówimy o senacie.

— O senacie, którego pan jest twórcą — odparła Leia. — Pan i istoty pańskiego pokroju. Ja nie mam z nim nic wspólnego.

Fey’lya rozpłaszczył uszy. Leia usłyszała, że jej mąż mruknął coś pod nosem. A przecież rozmawiali już na ten temat. Co prawda, Han popierał jej decyzję trzymania się z daleka od polityki, ale jak to on, uważał, że mogłaby trochę poudawać. Stwierdził, że wystarczyłoby, gdyby pięć czy sześć razy się uśmiechnęła i kilkakrotnie pokazała się publicznie w towarzystwie Fey’lyi, Może wówczas rycerze Jedi zyskaliby odrobinę więcej szacunku, Lando zarobiłby dość kredytów, aby kupić cały gwiezdny sektor, a Nowa Republika dysponowałaby najwspanialszą armią androidów nie tylko w tej galaktyce, ale także kilkunastu sąsiednich. Han nie mógł zrozumieć, że zgadzając się na prośbę Borska Fey’lyi, żona wyraziłaby poparcie dla jego politycznych gierek i podchodów. Stałaby się częścią zgnilizny, wskutek której Nowa Republika padała takim łatwym łupem Yuuzhan Vongów.

Borsk Fey’lya najwyraźniej nie spodziewał się takiej odpowiedzi. Długo milczał, a potem znacząco popatrzył na zawieszony u pasa Leii świetlny miecz.

— Daj spokój, księżniczko — powiedział. — Dobrze wiesz, w jakiej znalazłem się sytuacji. Nie mogę poprzeć rycerzy Jedi, dopóki rycerze Jedi nie udzielą mi swojego poparcia.

— Postępuj przyzwoicie, to zawsze będziesz się cieszył ich poparciem — rzekła Leia. Zauważyła, że Lando i generałowie nawet nie usiłują udawać, iż omawiają zalety Zabójcy, i całkiem jawnie przysłuchują się ich rozmowie. — Przestałam wdawać się w układy. Przestałam załatwiać sprawy za zamkniętymi drzwiami.

— Wielka szkoda — oznajmił zawiedziony Borsk Fey’lya. — A tak bardzo ich potrzebujemy. Tylko Jedi mogliby nie dopuścić do rozłamu w Nowej Republice.

Słysząc to, Lando otworzył szeroko oczy i wlepił błagalne spojrzenie w Hana Solo.

Han mógł tylko wzruszyć ramionami.

— Przykro mi, kolego — powiedział. — Obiecywałem, że moja żona przyjdzie. Nie ręczyłem za to, co powie.

W pewnej chwili repulsorowa platforma zwolniła, obniżyła lot i skierowała się w stronę tunelu, gdzie kilku techników firmy Tendrando rozładowywało dwie ciężkie skrzynie wypełnione amunicją dla Zabójcy. Lando zaprezentował trochę sztuczny, ale wyjątkowo olśniewający uśmiech.

— Nic nie szkodzi, Hanie — oznajmił beztrosko. — Mój produkt sam się sprzedaje. — Wycelował kciuk w grupę krzepkich strażników, którzy właśnie spieszyli, żeby zapewnić gościom bezpieczeństwo na płycie lądowiska. — Kiedy przywódca Nowej Republiki się przekona, jakie szkody wyrządzają koralowi yorik zubożone kulki baradium, natychmiast zamówi cały oddział androidów, żeby zastąpili tych żartownisiów.

Nagle od strony rufy platformy dobiegł niski i męski głos Zabójcy:

— Proszę zachować spokój. Proszę natychmiast poszukać jakiejś kryjówki. — Wszyscy poczuli wstrząs, a na platformie rozległ się odgłos stawiania ciężkich buciorów wojennego androida. — To nie ćwiczenia. To prawdziwa walka. Proszę natychmiast poszukać kryjówki.

Podobne ostrzeżenie wygłosił chwilę wcześniej, podczas poprzedniej demonstracji, kiedy szukał i starał się identyfikować nieprzyjaciół. Wtedy unieszkodliwił trzy Yuuzhandroidy — rzekomych sabotażystów, którzy usiłowali się ukryć pośród tłumu pracowników firmy Tendrando odgrywających role przechodniów. Leia odwróciła głowę zaskoczona i rzuciła Calrissianowi pytające spojrzenie.

Ciemnoskóry mężczyzna pokręcił głową i wskoczył na platformę, jakby zamierzał osobiście powstrzymać wojennego androida.

— Jeden-Jeden-A — powiedział. — Demonstracja dobiegła końca.

— Potwierdzam — zgodził się Zabójca. — Demonstracja dobiegła końca. Proszę poszukać kryjówki. Tym razem to prawdziwi Yuuzhan Vongowie.

ZYV 1-1A odsunął Landa na bok, szarpnięciem oderwał pilotującego platformę androida od kolumny sterowniczej i sam zajął jego miejsce. Tymczasem platforma znalazła się tak nisko nad lądowiskiem, że Leia, trzymając się poręczy, spojrzała w dół na strażników. Wszyscy starali się zająć miejsca na obrzeżach lądowiska. Jak nakazywały procedury, stali zwróceni plecami do platformy. Leia wiedziała jednak, że po wylądowaniu pojazdu w ułamku sekundy mogą się odwrócić i wziąć jego pasażerów w krzyżowy ogień.

Tymczasem wojenny android poderwał platformę i zaczął kierować ją w inne miejsce dużego lądowiska.

— Panie Calrissian — warknął generał Bel Iblis. — Co za dużo, to niezdrowo.

Leia uwolniła myśli i posługując się Mocą, wysłała je w kierunku najbliższych strażników. Nie wyczuła jednak niczego.

— Posłuchaj, Garmie — powiedziała. — To nie są prawdziwi strażnicy. To oszuści. To Yuuzhan Vongowie.

ZY V l — 1A chwycił lewą dłonią poręcz, a prawą wyciągnął do przodu i zaczął strzelać do najbliższych strażników. Dwaj Yuuzhanie natychmiast się odwrócili i odrzucili okrywające ich ręce kawałki skradzionego pancerza. Z rękawa pierwszego wystrzeliło coś czarnego i skrzydlatego. ZYV 1-1A zmienił kurs, jakby chciał uniknąć trafienia.

Nie zdążył. Bez względu na to, czym był ciemny przedmiot, wyrżnął w spód platformy z taką siłą, że zakołysała się i omal nie wywróciła.

Durastalową powierzchnię pokładu przebiły cztery czarne szpony. Przez powstałą dziurę zaczął się przeciskać podobny do wielkiego chrząszcza robak rozmiarów dłoni Leii. Han, Iblis i Wedge wyciągnęli blastery, dali ognia i rozpylili go na atomy.

Po chwili platformą wstrząsnął drugi pocisk. Repulsorowy pojazd zatoczył łuk, zawrócił i zanurkował w stronę symulowanego miasta.

— Za chwilę awaryjne lądowanie — ostrzegł Jeden-Jeden-A. — Proszę się przygotować…

Chociaż impet lądowania złagodziła poduszka repulsorowego pola, katastrofa zwaliła z nóg wszystkich pasażerów. Leia przeleciała przez durastalową poręcz i poszorowała twarzą po płytach z ferrobetonu. Usłyszała głuche stuki i domyśliła się, że inni też kończą lot na chodniku albo ulicy. Kiedy uniosła głowę, zauważyła, że platforma pod dziwnym kątem wspiera się o ścianę jakiegoś domu. Usłyszała, że woła ją Han. Wysłała ku niemu myśli, ale wyczuła więcej niepokoju niż bólu.

— Nic mi nie jest — powiedziała. — A jak pozostali? Pierwszy odezwał się Fey’lya.

— Na szczęście, nie stało mi się nic złego.

— Jestem cały i zdrów — zameldował Bel Iblis.

— Ja także — dodał Wedge.

Nie odpowiedział tylko Calrissian. Leia z wysiłkiem wstała i zobaczyła go pod platformą. Lando przyklęknął na jedno kolano i przyglądał się, jak Zabójca Jeden-Jeden-A posyła ku nieprzyjaciołom błyskawice blasterowych strzałów. W pomruku jego działka nie słyszało się jednak dużej siły.

— Lando? — Leia odpięła od pasa rękojeść świetlnego miecza. Poczuła znajomą obudowę w dłoni, ale nie odebrała tego, jak powinna, jako przedłużenia ręki. — Powiedz androidowi, żeby zwiększył moc strzałów.

— Nie mogę — odparł Calrissian. — Jego systemy broni mają blokadę. — Sprawiał wrażenie, jakby za chwilę zemdleć. — Zapraszając dwóch generałów i przywódcę Nowej Republiki, nie mogliśmy ryzykować, że jakiś błąd w oprogramowaniu spowoduje wypadek.

— Blokadę? — powtórzyli jednocześnie Han i Fey’lya.

— Myślicie, że nie jestem wściekły? — odciął się Lando. — Taka okazja, a my nie możemy zademonstrować pełni możliwości!

Nagle o spód repulsorowej platformy zaczęły się obijać ogłuszające chrząszcze.

— A co miał robić w tym tunelu? — żachnął się Han. — Zabawiać nas feerią świateł?

— Przeprogramowanie matrycy pamięciowej zajmuje tylko sekundę — odparł Lando. — Cały problem w amunicji.

Leia wychyliła się i zerknęła ponad krawędzią platformy. Otoczony rojem lecących prosto na niego eksplodujących robali, ZYV l-1A posyłał ku skrytobójcom błyskawice blasterowych strzałów. Wyglądało jednak na to, że wszystkie odbijają się od ich skradzionych pancerzy. W końcu wojenny android głośno ryknął, przestał strzelać i ruszył na Yuuzhan. Widząc to, dwaj yuuzhańscy wojownicy oparli się plecami o jakieś drzwi, odchylili płyty pancerza na piersi i wyciągnęli długie stworzenia podobne do węgorzy. Rzucili je w kierunku Zabójcy. Zwierzęta zesztywniały w locie, ich pyski rozbłysły żywą energią, a z ogonów strzeliły języki ognia.

Nie przestając biec, ZYV 1-1A dwukrotnie wystrzelił. Węgorze eksplodowały w locie. Wojenny android oddał jeszcze dwa strzały. Obaj nieprzyjaciele runęli bez życia.

W następnej chwili Zabójca zwarł się z pozostałymi. Mechanicznymi rękami powalił dwóch, ale pozostali mu się wymknęli. Han, Lando i generałowie uśmiercili następnych dwóch strzałami z blasterowych pistoletów. Wedge wstrzymał na chwilę ogień, aby pchnąć Hana i Leię w kierunku Borska Fey’lyi.

— Zabierzcie go stąd — rozkazał. — Poradzimy sobie z pozostałymi. Solo chciał się sprzeciwić, ale zobaczył, że Fey’lya i tak rzuca się do ucieczki. Bothanin wyciągnął kieszonkowy komunikator i z paniką pytał, czy ktoś go słyszy. Wyglądało, że nikt nie odpowiada.

Leia chwyciła Hana za rękę i oboje pobiegli w ślad za Bothaninem. Bez względu na to, czy im się to podobało, czy nie, Fey’lya był przecież przywódcą Nowej Republiki. Leia obejrzała się i zobaczyła, że pada jeszcze jeden skrytobójca. W następnej sekundzie Wedge, trafiony ogłuszającym chrząszczem w ramię, zwalił się na pozostałych. Trzech ostatnich Yuuzhan Vongów przebiegło pod sterczącą ukośnie repulsorową platformą i rzuciło się do ucieczki. Ścigał ich 1-1 A, raz po raz trafiając w czarne pancerze strzałami z blasterów, które jednak nie czyniły wrogom żadnej krzywdy. Sporządzony z laminarium pancerz androida stykał się ze szkieletem i w kilku miejscach było widać skomplikowane podzespoły. Mimo to Zabójca nie rezygnował, chociaż między nim a uciekającymi Yuuzhanami znajdowała się teraz grupa pasażerów platformy. To się nazywa precyzja strzałów!

Leia uznała, że nadarza się okazja. Zapaliła świetlny miecz.

— Czas pokazać, co potrafimy — powiedziała.

— To zbyt niebezpieczne! — wykrzyknął Han. Jego żona ze zdumieniem stwierdziła, że jest przerażony. — Biegnij dalej!

Pchnął ją w kierunku, w którym uciekał Fey’lya. Przy okazji omal nie stracił dłoni, kiedy otarł nią o buczącą klingę jej świetlnego miecza. W następnej sekundzie powalił najbliższego Yuuzhanina starannie mierzonym strzałem, który przeleciał pod łokciem Leii. Zrobił to jednak w najmniej odpowiedniej chwili. Blasterowa błyskawica — jedna z niosących niewielką energię zielonych smug, jakimi nie przestawał razić pozostałych Yuuzhan wojenny android — trafiła Hana w pierś i rzuciła na żonę. O ile Leia mogła się zorientować, nie wyrządziła mu żadnej krzywdy. Han nie został zabity ani nawet poważnie ranny, ale stracił przytomność. Leia potknęła się, nadal jednak biegła ku pozostałym przy życiu Yuuzhan Vongom. Jeden zamachnął się amphistafFe’l, jakby chciał odciąć jej głowę, drugi puścił się w pościg za uciekającym Fey’lyą.

Nie ustąjąc w biegu, Leia przyklękła na jedno kolano i pomagając sobie Mocą, przetoczyła się po ferrobetonie. Wiedziała, że lepiej byłoby wykonać salto, ale nie uważała się za mistrzynię w wykonywaniu takich akrobacji. Zerwała się na nogi tuż za plecami Yuuzhanina, który doganiał Borska Fey’lyę. Machnęła świetlistą klingą i cięła przez plecy przeciwnika. Rubinowe ostrze rozpłatało go niemal na pół. Leia poczuła woń, która przyprawiła ją o mdłości.

Przetoczyła się jeszcze raz i znalazła drugiego Yuuzhanina dokładnie tam, gdzie się spodziewała. Wojownik wyciągnął amphistaffa i wymierzył cios w jej nogi. Tego także się spodziewała. Opuściła buczącą klingę i zablokowała cios. Wojownik wypuścił stworzenie i sięgnął do schowka na piersi.

Leia poczuła uderzenie w kolano. Spuściła głowę i zobaczyła, że przemieniony w węża amphistaff wije się po ferrobetonie. Cięła go ostrzem miecza i odrzuciła jak najdalej. Yuuzhanin właśnie coś wyciągał zza pazuchy. Posługując się Mocą, wezwała na pomoc całą siłę woli i pchnęła go najsilniej, jak umiała. Wojownik zatoczył się, zachwiał i cofnął o dwa kroki.

W następnej sekundzie wyszczerzył zęby i wyciągnął rękę. Żałując chyba tysięczny raz, że nie spędzała więcej czasu, doskonaląc umiejętności Jedi, Leia rzuciła świetlny miecz w taki sposób, aby klinga przecięła dłoń Yuuzhanina. Wojownik uchylił się i pozwolił, żeby wirująca w locie klinga przeleciała obok jego głowy. Zaraz jednak stęknął w uścisku opancerzonych ramion wojennego androida.

Zabójca skruszył skradzioną czarną zbroję jak skorupkę jajka. Ze zmiażdżonych szczątków wyciekła cuchnąca czarna posoka.

— Blastery nieskuteczne — oznajmił, jakby trochę zaskoczony. — Konieczne zastosowanie innej taktyki walki.

13

Chociaż przez transpastalowe sklepienie wpadała mleczna poświata milionów gwiazd Jądra galaktyki, w pomieszczeniu zapalono liczne panele jarzeniowe. Umieszczona w głębi krateru sala laboratorium Zaćmienia była jednym z niewielu pomieszczeń, w których działało oświetlenie. Starając się skierować jak najwięcej energii do centralnego systemu chłodzenia bazy, technicy spowodowali przeciążenie i przepalili prawie wszystkie główne bezpieczniki. Większość mniej istotnych systemów po prostu nie działała i rycerze Jedi musieli zebrać się w jednym z laboratoriów. Aby starczyło dla wszystkich miejsca, Cilghal odsunęła pod ścianę kilka pustych zbiorników, w których usiłowała prowadzić hodowlę Villipów. Niestety, chociaż się bardzo starała, stworzenia nie chciały się rozwijać. Nieco na uboczu stali Han i Lando w towarzystwie obojga noghriańskich ochroniarzy Leii. Kiedy Adarakh i Meewalha się dowiedzieli, jak niewiele brakowało, aby Leia straciła życie na Coruscant, zakończyli kurację w zbiornikach bacta dzień przed terminem i teraz nieustannie wodzili za nią zatroskanymi oczami.

Leia stała w pierwszym rzędzie obok Mary, Cilghal i kilkorga starszych Jedi. Drugą grupę tworzyli Jacen i Jaina, którym towarzyszyli Tenel Ka, Łowię, Raynar, Zekk i kilkoro pogrążonych w zadumie młodszych Jedi. Nieopodal stał Anakin i jego powabna przyjaciółka Tahiri. Otaczało ich grono młodszych Jedi, a wśród nich troje barabelskich współpiskląt, Bithanka Ulaha Korę, rudowłosa kobieta Eryl Besa i twi’lekiańska tancerka Alema Rar.

Han był tylko trochę mniej niezadowolony niż Tahiri z widoku Alemy przytulonej do boku Anakina. Wiedział, że twi’lekianka jest mniej więcej w tym samym wieku, co jego młodszy syn, ale widząc, jak zalotnie mruga oczami i wdzięcznie pręży ciało, zaczął przypuszczać, że przynajmniej pod jednym względem jest o wiele bardziej doświadczona. Nie uważał, że to odpowiednia chwila, aby Anakin zdobywał doświadczenie także w tej dziedzinie. Zebranie rycerzy Jedi zwołał Luke, który chciał poinformować ich o dokonanym przez Cilghal przełomowym odkryciu. Wszyscy jednak mieli świeżo w pamięci tragedię przyjaciółki Anakina, Lyric, zabitej przez jeszcze jednego voxyna. Równie wielkie zaniepokojenie wzbudziła przekazana przez kogoś wiadomość, że Corran Horn i jego żona Mirax, którzy wylądowali na Korelii, aby zaopatrzyć się we wszystko, co konieczne na dalszą część podróży, byli ścigani przez zgraję voxynów. Od tamtej pory nikt nie mógł się z nimi porozumieć.

Pierwsza zdecydowała się przerwać ciszę Cilghal.

— Poprosiłam mistrza Skywalkera, żeby zwołał to zebranie, ponieważ pragnęłam się podzielić z wami pomyślną wiadomością. Najpierw jednak muszę was przeprosić za opieszałość w prowadzeniu badań i poszukiwaniu rozwiązania tego problemu. — Kalamarianka wbiła wyłupiaste oczy w podłogę. — Wybaczcie.

— Nie jesteś temu winna. — Anakin z trudem powstrzymywał łzy, ale bardzo się starał nadać głosowi ciepłe brzmienie. — Nikt nie zrobiłby tego lepiej niż ty. Gdybyś nie prowadziła tych badań, w ogóle byśmy nie wiedzieli, że te potwory mają tak wiele wspólnego z vonskrami.

Słysząc przemówienie Anakina, Han poczuł się dumny. Z własnego doświadczenia wiedział, jak łatwo obwiniać innych po stracie kogoś bliskiego. Domyślał się też, że słowa młodszego syna pomogą uspokoić przesadnie wrażliwe sumienie kalamariańskiej uzdrowicielki.

— To prawda — zgodził się z Anakinem Ganner Rhysode. Szrama na policzku nadawała temu rosłemu mężczyźnie wygląd zabijaki, ale i tak wyglądał zabójczo przystojnie. — Wszyscy wiemy, jak ciężko pracowałaś, zwłaszcza że sami harowaliśmy równie ciężko.

Zebrani pomrukami wyrazili poparcie. Pamiętali, że Cilghal powierzyła wielu Jedi zadanie znalezienia kryjówki voxyna-matki, którą Yuuzhanie wykorzystali do sklonowania pozostałych potworów. Od pewnego czasu nazywano ją królową. Ganner dowiedział się, że zanim „Słodka Niespodzianka” dotarła w przestworza Coruscant, lądowała na stacji Nova. Streen zajął się badaniami dziennika pokładowego jednostki, w nadziei, że odgadnie, czego w nim nie zapisano, a Cheklev z grupą kilkunastu naukowców wciąż jeszcze przeszukiwał pomieszczenia zniszczonego statku. Tymczasem Anakin i grupa jego młodych Jedi, odwiedzając kolejne planety, starała się odnaleźć szczątki zabitych voxynów i dostarczyć wszystkie Cilghal do przebadania. Analizując dostarczone próbki, Kalamarianka uzyskiwała coraz więcej nowych informacji i niebawem mogła oznajmić, że wszystkie są identycznymi klonami jednego i tego samego stworzenia. Przy okazji odkryła również, że komórki ciał potworów starzeją się i degenerują w przyspieszonym tempie. Doszła do wniosku, że po osiągnięciu stadium dojrzałego stworzenia mogą żyć nie dłużej niż kilka miesięcy. Han wiedział, że Kalamarianka, posługując się Mocą, stara się znaleźć sposób zwiększenia tempa starzenia jeszcze bardziej. Możliwe że zwołując to zebranie, zamierzała oznajmić, iż jej starania zakończyły się powodzeniem.

Luke zaczekał chwilę, wreszcie uniósł rękę i poprosił o ciszę. — Chyba nikt nie uważa, że Cilghal prowadzi badania zbyt opieszale, ale i tak mamy powody do niepokoju — powiedział. — Jeżeli Corran i Mirax naprawdę zaginęli, Booster Terrik może zechcieć sprawdzić, co , się z nimi stało.

— Na pewno nie. Powstrzymają go Tionna i Kam, którzy także znajdują się na pokładzie jego okrętu — wtrącił się Solo. Han i Leia zdołali się zobaczyć z Boosterem między jednąa drugą wyprawą na Coruscant.

— Dobrze wiedzą, gdzie nas znaleźć. Nie dopuszczą, żeby palnął jakieś głupstwo, dopóki nie wpadną tu, żeby zostawić wszystkich uczniów.

— Jesteś pewien? — zapytał Luke. — Na pokładzie tamtego statku podróżuje następne pokolenie rycerzy Jedi.

— A dwoje spośród nich to wnukowie Boostera — przypomniała Leia.

— Nie zaryzykuje życia Yalina ani Jyselli, nawet jeżeli będzie chodziło o ratowanie Mirax.

Mistrz Jedi zastanawiał się chwilę nad tym, co usłyszał.

— Może masz rację — odezwał się w końcu. — Przyjaźnię się z Corranem od dawna i wiem, że umie zatroszczyć się o siebie. Wszyscy jednak odetchniemy z ulgą, jeżeli nie będziemy musieli się martwić o uczniów ; akademii. — Umilkł, jakby nie wiedział, co powiedzieć. — Postarajmy się za wszelką cenę nie dopuścić, żeby jakiś voxyn zabił następnego Jedi.— Cilghal chce się podzielić z nami dobrą wiadomością.

Odszedł na bok, przystanął obok Mary i obdarzył śpiącego w jej objęciach Bena ciepłym uśmiechem. Na widok tej trójki Han poczuł niezwykły spokój. Zaczął się zastanawiać, jakby to było, gdyby ktoś go dotknął myślowym palcem Mocy. Odnosił wrażenie, że galaktyka wcale się nie rozpada, że wciąż jeszcze spajają ją więzy przyjaźni i miłości. Wydawało mu się, że bez względu na to, co zrobią Yuuzhan Vongowie, zostanie jak zawsze, cała i nieskalana.

Cilghal zamrugała i z wysiłkiem przełknęła ślinę. Było widać, że stara się trzymać emocje na wodzy.

— Moi przyjaciele — zaczęła niepewnie. — Badając voxyna, którego dostarczyli Ulaha i Eryl, odkryłam coś naprawdę ciekawego. — Kiwnęła głową obu młodym Jedi stojącym wśród licznych istot płci żeńskiej, które ostatnio coś za często gromadziły się wokół Anakina. — W jego żołądku znalazłam dorosłego isalamira, a w żołądku isalamira kilka liści olbio.

— Czy to znaczy, że te potwory żywią się isalamirami? — zainteresował się Raynar. Han przebywał kilkakrotnie na Yavinie Cztery i już wcześniej zauważył, że młodzieniec zadaje pytania równie szybko, jak mówi Tahiri. Cóż, przyzwyczajeń obojga nie zmieniła nawet inwazja Yuuzhan Vongów. — Czy właśnie to miałaś nam do powiedzenia?

— Nie. Cilghal chce nam powiedzieć, gdzie odnaleźć królową— odrzekł Jacen. — Sprawdzałaś zawartość metalu w tych liściach? — zwrócił się do Kalamarianki.

Uzdrowicielka lekko się uśmiechnęła.

— Uzyskałam idealną zgodność — oznajmiła. — Jestem absolutnie pewna, że te liście pochodzą z Myrkra.

Lando cicho gwizdnął, a kiedy Han wyraził swoje uczucia w mniej parlamentarny sposób, poczuł na sobie pełne dezaprobaty spojrzenie Leii. Planeta Myrkr cieszyła się zawsze wielką popularnością wśród przemytników z uwagi na dużą zawartość metalu w liściach drzew. Metal zakłócał działanie orbitalnych czujników, przez co ich wskazania nie były wiarygodne. Dlatego właśnie planeta była doskonałym miejscem na założenie tajnej bazy. Żyły tam także vonskry i isalamiry. Yonskry były paskudnymi czworonogimi drapieżnikami polującymi na wszystkich i wszystko, co wykazywało chociaż niewielką wrażliwość na działanie Mocy. Potulne gady isalamiry eliminowały Moc z otaczającego ich ciała niewielkiego bąbla. Nawet w najbardziej sprzyjających okolicznościach trudno byłoby wyobrazić sobie gorsze miejsce do polowania na królową voxynów. Zadanie przyszłych myśliwych wydawało się tym trudniejsze, że Myrkr znajdował się mniej więcej czterysta lat świetlnych poza granicami przestworzy opanowanych przez Yuuzhan Vongów.

— Niech będzie — zgodził się Raynar. — Jak brzmi ta wiadomość?

— To dopiero początek. — Mara podała Bena Luke’owi i popatrzyła na Cilghal. — Jesteś pewna, że królowa przebywa na Myrkrze? — zapytała. — Czy nie sądzisz, że isalamir mógł żyć przedtem gdzieś indziej?

— Sądząc po tych liściach w jego żołądku, wykluczone — odpowiedział Jacen. — Gdyby liście pochodziły z innej planety, miałyby o wiele mniejszą zawartość metalu.

— Isalamir pożywiał się liśćmi rosnących na Myrkrze drzew krótko przed śmiercią— zgodziła się z nim Kalamarianka. — Sam zaś dostał się do żołądka voxyna wkrótce potem. Badając liście, nie znalazłam śladów świadczących, że zamrażano je albo przechowywano w konserwującym roztworze.

Zapanowała pełna napięcia, przytłaczająca cisza. Chyba każdego dręczyło to samo pytanie. Jedi znali wszystkich na tyle dobrze, aby wiedzieć, że ich następnym zadaniem będzie opracowanie planu działania.

— Możemy od razu wykluczyć pomysł frontalnego ataku — odezwała się w końcu Ulaha Korę. — Nawet gdybyśmy zdołali zgromadzić wystarczająco potężną flotę szturmową, co jak wiemy, jest niemożliwe, prawdopodobieństwo powodzenia takiej akcji oceniam zaledwie na kilka procent.

— A sama próba ataku zdradzi nasze zamiary — dodał Luke. — Musimy wymyślić coś lepszego.

— Atak niewielkiej grupy komandosów — zaproponował Zekk. — Przetransportujemy ich ukradkiem z przeciwnej strony…

— Nic z tego, o ile nie jesteście lepsi niż piloci Eskadry Widm — przerwał mu Solo. Zanim odleciał z Coruscant, zajrzał do ośrodka medycznego Wojsk Obrony Planety, aby uciąć sobie pogawędkę z Wedgem Antillesem. Tym razem zastał generała w nastroju do rozmowy. — Od mniej więcej sześciu miesięcy Yuuzhan Vongowie starają się przenikać przez granicę między Korelią a Yorteksem. Pozostawili w przestworzach całe mnóstwo interdykcyjnych dovin basali. W wyniku tego piloci Widm musieli wyskakiwać z nadprzestrzeni bez względu na to, którędy się przemykali. Najgorzej wygląda sytuacja na odcinku między Hydiańską drogą a Perlemiańskim szlakiem handlowym, gdyż w tamtych okolicach nie mogli przebywać w nadprzestrzeni nawet po naszej stronie granicy.

— Teraz wiemy, dlaczego — odezwał się Skywalker. — Yuuzhan Vongowie domyślają się, że odkryliśmy ich tajemnicę, i przygotowali się na nasze spotkanie.

— Odgadli, że tak właśnie postąpimy — rzekła Tahiri. Chociaż miała niewiele ponad piętnaście lat i była najmłodszą Jedi biorącą udział w zebraniu, do wygłaszanych przez niąuwag i opinii przywiązywano zawsze wielką wagę. Wszyscy wiedzieli, co przeżyła, kiedy yuuzHanska mistrzyni próbował przemienić ją w niewolnicę przeznaczoną do polowania na rycerzy Jedi. Wiedzieli też, że dziewczyna zna Yuuzhan Vongów lepiej niż każdy spośród uczestników zebrania. — Mają takie powiedzenie: „Niech walkę prowadzą nasi wrogowie”. Nie przypuszczam, żeby zamierzali postępować z nami uczciwie.

— Masz rację — odezwała się Alema. Słysząc pochwałę z jej ust, Tahiri posłała jej lodowate spojrzenie; TwiMekianka udała jednak, że go nie zauważyła. Zwróciła się do Luke’a i innych starszych Jedi: — Kiedy przebywałam na Nowym Plymptonie, Yuuzhan Vongowie zawsze starali się przewidzieć, co zrobimy, i przygotować mniej lub bardziej wymyślną zasadzkę. Możecie być pewni, że właśnie tak się zachowają i tym razern.

— No to musimy wywieść ich w pole — oznajmił Anakin tonem typowym dla pewnego siebie siedemnastolatka. Odwrócił się i powiódł spojrzeniem po otaczających go młodszych Jedi.-Yuuzhan Vongowie chcą, żebyśmy się poddali, prawda? Poddajmy się więc i pozwólmy, żeby sami przetransportowali nas na drugą stronę.

— Mów dalej — odezwał się mistrz Sky walker, zręcznie kierując uwagę zebranych z powrotem na starszych i bardziej doświadczonych Jedi. — Słuchamy cię uważnie.

Anakin puścił dłoń Tahiri i podszedł do wuja.

— Pozwoliłoby nam to także znaleźć więcej czasu na opracowanie planu uwolnienia talfagliańskich zakładników — dodał.

— Słuszna uwaga — zauważył Luke. — Jak zamierzamy to osiągnąć? — Nie wy — odezwał się Anakin. — My.

Zanim jeszcze Han uświadomił sobie, że zrobił krok w kierunku młodszego syna, poczuł na ramieniu dłoń Calrissiana. Śniadoskóry mężczyzna widział i słyszał, jak Leia beszta męża za to, że omal nie straciła życia podczas pokazu możliwości wojennego androida. Nie przebierając w słowach, oświadczyła, że chociaż bardzo się cieszy z jego powrotu, nie pozwoli, żeby był przesadnie opiekuńczy — podobnie jak nie pozwoliłaby na to żadnemu z Noghrich, którzy opiekowali się nią o wiele skuteczniej. Ostrzegła, że jeśli Han jeszcze kiedyś spróbuje wydawać rozkazy jej albo któremuś z dzieci, będzie sam musiał pilotować „Sokoła”. Han przypomniał sobie jej słowa i pomyślał, że wysłucha do końca, co jego młodszy syn ma do powiedzenia. Cofnął się i kiwnięciem głowy podziękował Calrissianowi.

Anakin powiódł spojrzeniem po twarzach członków swojej grupy.

— Pozwolimy, żeby jakiś zdrajca wydał nas w łapy Yuuzhan Vongów w zamian za darowanie choćby na pewien czas życia talfagliańskim zakładnikom — zaczął. — Zdrajca umówi się z Yuuzhanami, że przekaże im nas gdzieś w okolicy Obroaskai. Kiedy znajdziemy się na pokładzie yuuzhańskiego statku, zaczekamy, aż przeleci przez granicę, a potem opanujemy go i polecimy na Myrkr. — Odwrócił się do siostry. — Słyszałem, że Wedge… to znaczy generał Antilles, pozwolił ci pilotować kilka przechwyconych statków Yuuzhan Vongów. Mogłabyś nauczyć Zekka tej sztuki?

Jaina obrzuciła go podejrzliwym spojrzeniem.

— Dlaczego miałabym go uczyć? — zapytała. — Chyba nie zamierzasz się decydować na coś tak szalonego beze mnie?

Na twarzy młodszego brata odmalował się niepokój.

— Przebywasz tylko na tymczasowym urlopie — przypomniał. — Łobuzy mogą w każdej chwili zażądać, żebyś wróciła do czynnej służby.

— Jasne, że mogą. — Jaina przewróciła oczami i zrobiła bardzo stanowczą minę. Podobny wyraz Han widywał czasami na twarzy Leii, kiedy jego żona nie chciała wysłuchiwać żadnych argumentów. — Ale jeżeli i ty lecisz, polecę z tobą.

— Ja także — oznajmiła Tahiri. Anakin zmarszczył brwi.

— Ty? — zapytał. — Jesteś za…

— Jeżeli powiesz, że za młoda, to cię kopnę — przerwała mu oburzona dziewczyna. — Nikt z nas nie zna Yuuzhan Vongów lepiej niż ja. Czy ktokolwiek, może z wyjątkiem ciebie, wie, jak wygląda wnętrze laboratorium mistrzyni przemian? Czy ktoś inny zna ich język?

— Słuszna uwaga — odezwała się Jaina. — Będziemy potrzebowali jej pomocy przy pilotowaniu statku.

Marszcząc brwi, Anakin spojrzał na siostrę.

— To umiesz pilotować te yuuzhańskie statki czy nie? — zapytał. — A może Wedge pozwolił ci tylko poćwiczyć na symulatorze albo coś w tym…

— Pilotowałam yuuzhański statek — przerwała mu Jaina. — Podobnie jak Tahiri, jeżeli jeszcze nie zapomniałeś. — Miała na myśli sytuację sprzed kilku miesięcy, kiedy jej młodszy brat, któremu towarzyszyli Corran Hom i Tahiri, tylko cudem uniknął śmierci, porywając statek yuuzhańskich zwiadowców. — Nie ma tam żadnych urządzeń ani mechanizmów, a pilotowanie jest właściwie czynnością symboliczną. Ale kto wie, czy chodzi tylko o to?

— A co się stanie, jeżeli zechcą z nami porozmawiać? — przypomniała Tahiri. — Ktoś musi wiedzieć, co mówią i co im odpowiedzieć.

Rozejrzała się, jakby oczekiwała, że ktoś zechce odpowiedzieć na jej pytanie. Nikt jednak się nie odezwał. Han ugryzł się w język i czekał, aż jego szwagier oznajmi, że plan Anakina nie ma najmniejszej szansy powodzenia.

Luke jednak się nie spieszył. Pamiętając o ostrzeżeniu żony, Han odczekał chwilę. Był jednak zdecydowany nie narażać życia członków rodziny. Wszystkich członków.

Upłynęło całe pięć sekund, zanim doszedł do wniosku, że dłużej nie zniesie milczenia szwagra.

— Na co czekasz, Luke? — zapytał. Strącił z ramienia dłoń Calrissiana i przedarł się przez krąg rycerzy Jedi. — Powiedz mu, że to się nie uda!

Spojrzał na Anakina i zauważył, że błękitne oczy syna ciemnieją z gniewu.

— Dlaczego ty mi tego nie powiesz, tato? — zapytał młodzieniec.

— Dobrze, powiem. — Han odwrócił się do niego. — Twój plan nie ma żadnych szans powodzenia, ponieważ… — Był tak zdenerwowany, że nie przychodził mu do głowy żaden powód. — Ponieważ nie jesteś pewien, czy zdołasz uciec.

— Prawdę mówiąc, jestem tego pewien — odparł Anakin. — Przynajmniej w granicach rozsądku. — Chociaż w jego oczach płonęło oburzenie, głos brzmiał cicho i spokojnie. — Przedarłem się już kiedyś do obozowiska Yuuzhan Vongów, żeby uwolnić Tahiri. No i mam to. — Musnął obudowę świetlnego miecza ze skupiającym światło żywym kryształem lambent. — Najważniejsze jednak, że znam ich sposób myślenia.

— Oboje znamy ich sposób myślenia — poprawiła go Tahiri.

— Ach tak? — wybuchnął Solo. — A jeśli, zamiast myśleć, obrzucą was ogłuszającymi chrabąszczami?

Poczuł, że Leia bierze go za rękę.

— Hanie…

Odsunął się od niej i nie pozwolił, by go powstrzymała.

— Jeżeli chcecie, dam wam jeszcze inny powód — ciągnął. — Nie możecie tego zrobić, ponieważ to szaleństwo. — Zaczął grozić synowi wskazującym palcem, ale ze zdumieniem uświadomił sobie, że potrząsa nim na wysokości własnego nosa. — Nie zrobicie tego, bo nie. Właśnie dlatego.

— Hanie! — Leia pociągnęła go w swoją stronę. — Decyzja w tej sprawie nie należy do ciebie.

Mąż odwrócił się i spiorunował ją spojrzeniem.

— Ale z pewnością nie należy do Anakina! — burknął urażony. Kiedy się odwrócił, zobaczył zdumiony, że młodszy syn patrzy na niego równie groźnie. Anakin sprawiał jednak wrażenie raczej dotkniętego niż rozgniewanego, a mimo to stanowczego i pełnego niezachwianej wiary w siebie. Zachowywał się jak buntownik, jak typowy kilkunastolatek. W jego spojrzeniu kryła się stanowczość, której Han nie mógł nie zauważyć. Zapewne wynikało to z wielu wygranych i przegranych bitew, ze smutku po zabitych i zaginionych towarzyszach walki. Anakin miał zaledwie siedemnaście lat, ale był już mężczyzną o wiele bardziej doświadczonym przez życie niż Han w wieku lat trzydziestu. Brał udział w równie wielu bitwach, ale przelał o wiele więcej krwi niż jego ojciec jako członek Sojuszu Rebeliantów. Mimo wszystko był jeszcze bardzo młody.

— Hanie, decyzja należy do Luke’a — uświadomiła mu Leia. — Do Luke’a, a nie do Anakina ani do ciebie.

Stanęła między nim a młodszym synem, jakby chciała nakłonić męża do przypomnienia sobie, gdzie też był, kiedy jego syn dorastał — gdzie był, kiedy dorastały wszystkie dzieci. Dobrze znał odpowiedź na to pytanie. Był pogrążony w smutku po stracie najwierniejszego przyjaciela. Ale ten przyjaciel nigdy by się nie pogodził z tak wielką rozpaczą po jego śmierci.

Han Solo był jednak zawsze tym samym Hanem Solo. Teraz też nie zamierzał dopuścić, aby Yuuzhan Vongowie — czy ktokolwiek inny, jeżeli już o tym mowa — pozbawił go rodziny. Odwrócił się do Luke’a.

— To nie jest wyprawa, ale poświęcenie — powiedział. — Nie możesz go tam wysłać. Ani Anakina, ani żadnego innego ucznia swojej akademii.

Skywalker wbił spojrzenie w podłogę, jakby czegoś tam wypatrywał. Wreszcie popatrzył na Anakina.

— Przypuszczam, że masz rację — odezwał się w końcu — ale to ja stanę na czele tej wyprawy. Ty zostaniesz tutaj.

Na twarzy młodzieńca odmalował się gorzki zawód. Widząc to, Han poczuł ból w sercu, ale jednocześnie ogromną ulgę. Luke kiedyś już dokonywał takich wyczynów, a Han mu w tym pomagał. Mimo że wyraz twarzy Mary przyprawiał go o mdłości, dobrze wiedział, że mistrz Jedi powróci. Zwłaszcza jeżeli on poleci z nim i nie dopuści, żeby wpadł w tarapaty. Odwrócił się do Mary, aby posłać jej uspokajające spojrzenie, ale przekonał się, że to niepotrzebne. Wyraz oczu i twarzy kobiety dowodził, że jest spokojna i zdecydowana. Han musiał przyznać, że tego nie rozumie. Mara z pewnością wiedziała, jak bardzo ta wyprawa jest niebezpieczna i jak poważne może mieć konsekwencje — zwłaszcza dla niej. Ona jednak pogodziła się z tym, że ktoś musi polecieć, aby zabić królową voxynów. A jeżeli tym kimś musiał być Luke… no cóż, nie mogła na to nic poradzić.

Anakin patrzył chwilę na wuja, potem kiwnął głową i cofnął się bez słowa, aby dołączyć do pozostałych członków grupy. Nie zaszczycił ojca ani jednym spojrzeniem. Han obawiał się, że młodszy syn w ogóle wyjdzie z sali, ale on tego nie zrobił. Dopiero wtedy Han uświadomił sobie, że Anakin jest bardzo dorosły na swój wiek. Od razu się zorientował, jak jego reakcja mogłaby wpłynąć na zachowanie przyjaciół. Pozostał z nimi, gotów udzielić wujowi każdego wsparcia.

W laboratorium zapadła przedłużająca się cisza. Przerwała ją Tenel Ka, ubrana w strój dathomirskiej wojowniczki i regulaminowy próżniowy kombinezon, który musieli nosić wszyscy mieszkańcy Zaćmienia. Wystąpiła przed szereg innych Jedi.

— Mistrzu Skywalkerze — zaczęła. — Wybacz moją śmiałość, ale czy naprawdę postradałeś zmysły?

Młoda wojowniczka słynęła z tego, że nie przebiera w słowach i zawsze mówi, co myśli i czuje. Nic dziwnego, że jej uwaga wzbudziła powszechną wesołość.

Uśmiechnął się nawet Luke Skywalker.

— Chyba nie — powiedział. — Dlaczego tak uważasz?

— Ponieważ musisz wiedzieć, że w żadnym razie nie zdołasz wykonać planu Anakina — odparła Tenel Ka. — Powodzenie planu zależy od tego, czy Yuuzhanie uwierzą w wymyśloną przez nas bajeczkę. A na pewno w nianie uwierzą, jeżeli ich jeńcem zostanie jakikolwiek mistrz Jedi, a co dopiero ktoś tak sławny jak Luke Skywalker. Jeżeli nawet nie zabiją cię od razu, podejmą wszystkie możliwe środki, aby uniemożliwić ci działanie.

— Ma rację — odezwał się Ganner. — Przywódcą grupy powinien zostać ktoś, kogo nie będą się tak obawiali. To musi być osoba pozornie łatwowierna, aby Yuuzhan Vongowie uwierzyli, że dała się wywieść w pole rzekomemu zdrajcy. — Uśmiechnął się szeroko, a pod ciemnymi wąsami ukazały się olśniewająco białe zęby. — Ktoś taki jak ja.

Nawet Han wyczuł niedowierzanie promieniujące od rycerzy Jedi. Znów zapadła niezręczna cisza. Kiedy nie znalazł się nikt, kto poparłby propozycję przystojnego Jedi, głos postanowił zabrać Jacen Solo.

— A może nie powinien lecieć nikt spośród nas — powiedział. Han zauważył, że tym razem Jacena spiorunowały spojrzeniami pozostałe dzieci.

— Jacenie, to nie pora, żeby wdawać się w dyskusje na temat dobra i zła — odezwał się Anakin. — Albo unicestwimy królową, albo jej klony zabiją następnych rycerzy Jedi.

— Jeżeli ją zabijemy, w odwecie Yuuzhan Vongowie zamordują jeszcze więcej obywateli Nowej Republiki — zauważył Jacen. — Czy jesteśmy gotowi, żeby ich krew spadła na nasze głowy?

— To nie my splamimy sobie ręce ich krwią— sprzeciwiła się Alema. Jej lekku trzęsły się z oburzenia. — Ich krew spadnie na głowy Yuuzhan Vongów.

— To wygodna wymówka, ale czy dzięki temu ocalimy od śmierci więcej istot, niż zabijemy? — zapytała Ulaha. — Jesteśmy rycerzami Jedi i tylko to powinno mieć dla nas znaczenie.

Spokojne dotąd zebranie przerodziło się w chaotyczną dyskusję. Każdy chciał podkreślić wagę własnych argumentów, a żeby to osiągnąć, usiłował przekrzyczeć pozostałych. Chodziło o to samo, o co sprzeczali się od czasu unicestwienia „Ścigacza Mgławic”. Najostrzej propozycji Jacena sprzeciwiała się Alema. Nie mogła znieść myśli, że to ona odpowiada za zniszczenie Nowego Plymptona i śmierć siostry. Ulaha i Jacen dowodzili, że rycerze Jedi powinni zachować rozsądek. Wspierało ich zdumiewająco wielu innych Jedi, a wśród nich Streen i Cilghal. Najdziwniejsze jednak, że po ich stronie opowiedziały się także barabelskie współpisklęta.

W końcu w laboratorium zapanował taki harmider, że Luke i Mara musieli wezwać Threepia, żeby zaniósł płaczącego Bena do łóżeczka.

Kiedy złocisty android wyszedł, mistrz Skywalker zabrał głos. Z naciskiem poprosił zebranych, aby się uspokoili, musiał jednak posłużyć się Mocą, aby przesłać wezwanie bezpośrednio do ich umysłów. Dopiero wtedy w pomieszczeniu zapadła pełna napięcia cisza.

Luke powiódł spojrzeniem po twarzach zebranych i odezwał się tak cicho, że jego głos przypominał szept:

— Nasz problem sprowadza się do prostego pytania: w jaki sposób powinniśmy przeciwstawić się brutalnym i niegodziwym nieprzyjaciołom, abyśmy sami nie stali się brutalni i niegodziwi.

— Właśnie o to chodzi — stwierdziła Tenel Ka.

Luke zerknął na nią i wyraźnie zmęczony pokręcił głową.

— Żałuję, ale nie znam odpowiedzi na to pytanie — ciągnął. — Nie znam, gdyż Moc nie pomaga mi jej znaleźć. Obawiam się, że wam także nic nie podpowiada. — Odczekał chwilę, a kiedy nikt mu się nie sprzeciwił, mówił dalej. — Uświadomiłem sobie jednak, że najwyższy czas, abyśmy coś postanowili. Chyba nikt spośród nas nie sądzi, że powinniśmy się poddać Yuuzhan Vongom?

Han popatrzył na Jacena i poczuł lekki niepokój. Zauważył, że jego starszy syn wodzi spojrzeniem po twarzach pozostałych Jedi, jakby zamierzał odpowiedzieć twierdząco na pytanie wuja. Podobnie jednak jak pozostali, nie odezwał się ani słowem.

Luke kiwnął głową.

— Tak myślałem — powiedział cicho. — A zatem możemy zabić voxyna, ryzykując, że Yuuzhan Vongowie zamordują w odwecie jeszcze więcej zakładników. Możemy także zrezygnować z wysłania komandosów i pogodzić się z myślą, że zginą następni Jedi. W tym drugim przypadku powinniśmy jednak mieć nadzieję, że ocalimy życie znacznie większej liczby obywateli Nowej Republiki, niż zginie rycerzy Jedi.

— Czego właściwie od nas oczekujesz? — wybuchnął Ganner. — Żebyśmy to przegłosowali?

— Chcę znać waszą opinię — wyjaśnił Skywalker. — Zanim podejmę jakąkolwiek decyzję, pragnę wysłuchać, co wszyscy mają do powiedzenia na ten temat.

Ganner zastanowił się nad tym, co usłyszał, i kiwnął głową.

— Niech będzie, jak chcesz — powiedział w końcu. — Moim zdaniem, powinniśmy wyruszyć i zabić tę królową.

— Pogodzić się ze stratami — wychrypiał Barabel Tesar Sebatyne.

Poparły go współpisklęta płci żeńskiej. Luke zaczął wodzić spojrzeniem po twarzach pozostałych uczestników narady. Han czuł w głębi serca, że powinni wyruszyć na tę wyprawę, mimo wszystko jednak cieszył się w duchu, ilekroć ktoś popierał propozycję pogodzenia się ze stratami. Tenel Ka miała rację, twierdząc, że mistrz Skywalker nie może stanąć na czele wyprawy. Oznaczało to jednak, że Anakin, a także, bez wątpienia, Jaina zaryzykują życie, usiłując wykonać plan równie szalony i ryzykowny, jak uwolnienie Leii z celi bloku więziennego Gwiazdy Śmierci. Gdyby jednak rycerze Jedi postanowili pogodzić się ze stratami, Leia i Han, przebywając na pokładzie „Sokoła”, mogliby przynajmniej mieć oko na swoje dzieci i pilnować, czy nie zagrażają im jakieś voxyny. Wcześniej czy później i tak ktoś powinien zabić tę królową. Han nie mógł tylko zrozumieć, dlaczego tym kimś miały być jego dzieci.

Kiedy w końcu Luke spojrzał na Leię, zdania były podzielone mniej więcej równo. Najwyżej jedna albo dwie osoby więcej opowiadały się za unicestwieniem królowej voxynów.

Lando zbliżył usta do ucha Hana.

— Możesz odetchnąć, przyjacielu — powiedział. — Co prawda, Leia i Mara chciałyby zabić królową, ale Cilghal i Streen wolą pogodzić się ze stratami.

Han wiedział, że żaden inny hazardzista w całej galaktyce nie ma takiego doświadczenia w odczytywaniu wyrazu twarzy jak Lando Calrissian. Nie czuł się jednak całkowicie uspokojony. Patrząc na twarz Leii, domyślał się, co czuje jego żona na myśl o tym, że uraził dumę Anakina. Wyczuwał jednak, że chodzi także o coś więcej. Leia wiedziała, że jej mąż zaczyna znów stawać się samolubny. Obawiała się, że przez jego egoizm może stracić życie kilkoro następnych rycerzy Jedi.

— Hanie?

Zaskoczony Solo przeniósł spojrzenie z Leii na jej brata.

— Ta ak? — zapytał.

— A twoja opinia?

— Moja?

— Twój głos także się liczy — oznajmił Skywalker. — Jesteś uczestnikiem tego zebrania,

Han zerknął kątem oka na Leię i ujrzał w jej spojrzeniu nieme błaganie. Zastanawiał się, skąd jego żona czerpie tyle siły.

— W porządku, daj mi kilka chwil, żebym się zastanowił — odparł.

Zamknął oczy. Żałując, że nie może się nauczyć posługiwania stosowaną przez rycerzy Jedi techniką odprężania, kilkakrotnie zaczerpnął i wypuścił powietrze. Prawdę mówiąc, niewiele mu to pomogło. Dobrze wiedział, dlaczego młodszy syn tak bardzo chce stanąć na czele tej wyprawy. Wiedział też, dlaczego Anakin brał udział we wszystkich poważnych bitwach od początku tej inwazji, a także dlaczego postanowił uwolnić Tahiri, nie prosząc o pomoc innych Jedi.

Chewbacca.

Bez względu na to, jak mocno Anakin starałby się zaprzeczać, powód był tylko jeden: Chewbacca.

— Tato — przynaglił go Anakin. — Po prostu powiedz to, co uważasz za słuszne.

— Naprawdę nie musiałeś tego mówić. Naprawdę nie musiałeś. — Han otworzył oczy i przekonał się, że jego syn stoi krok przed nim. Wyciągnął ręce, jakby chciał porwać go w ramiona, ale w porę uświadomił sobie, jak śmiesznie by to wyglądało, i tylko zacisnął dłonie na jego przedramieniu. — Wiesz chyba, że nie musisz się tak poświęcać? — zapytał.

— Wiem. — Uraza na twarzy Anakina ustąpiła nagle miejsca trochę sztucznej zuchowatości. — A jednak zamierzam to zrobić.

Han uświadomił sobie niejasno, że widział taką samą zuchowatość trzydzieści lat wcześniej, patrząc w lustro. Odwrócił się i zobaczył, że Leia wpatruje się w niego z rozchylonymi ustami.

Wzruszył ramionami i posłał jej szelmowski uśmiech.

— Ach te dzieciaki — westchnął. — Co mam z nimi zrobić?

— Rozumiem, że opowiadasz się za unicestwieniem królowej — domyślił się Skywalker.

Zapytał o to samo pozostałych i uzyskał dokładnie takie odpowiedzi, jakie przewidywał Lando. Głównie dlatego, że Han opowiedział się za wysłaniem wyprawy, Luke postanowił ją zorganizować.

— Oczekuję, że wszyscy obecni poprą moją decyzję — oznajmił. — Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby chronić niewinnych zakładników, ale zorganizujemy tę wyprawę i wyślemy na Myrkr rycerzy Jedi.

Jacen odwrócił się do młodszego brata.

— Pozwolisz, że pierwszy zgłoszę się na ochotnika?

— Ty? — Chyba nikt spośród zebranych nie był bardziej zdumiony niż Anakin. — Przecież uważasz, że nie powinniśmy tam lecieć.

— To w tej chwili i tak nie ma znaczenia — odparł Jacen. — Nikt tak dobrze jak ja nie rozumie różnych zwierząt. Jeżeli mamy odnaleźć tę królową, czy jak ją nazywacie, ja również powinienem wziąć udział w wyprawie.

— Co prawda, to prawda, Mały Bracie — odezwała się Jaina, podchodząc do Anakina. — Już wcześniej uzgodniliśmy, że ja też lecę. Mam rację?

— Jakbym mógł coś na to poradzić. — Anakin uśmiechnął się i powiódł spojrzeniem po twarzach otaczających go młodych Jedi. — Z tymi spośród was, którzy także chcą zgłosić się na ochotnika, porozmawiam trochę później, kiedy ułożymy coś w rodzaju planu działania.

Pod Hanem ugięły się kolana. Chcieli lecieć wszyscy troje! Wszyscy zamierzali się udać na tę szaleńczo niebezpieczną wyprawę, a on nie mógł zrobić niczego, by ich chronić. W dodatku nie mógłby im towarzyszyć, ponieważ nie był Jedi.

Leia także nie wyglądała na uszczęśliwioną. Zbladła, jej wargi drżały, ale znalazła w sobie dość siły, aby dumnie unieść głowę.

— Wyruszycie na wyprawę pod jednym warunkiem — rzekła, zwracając się do Calrissiana. — Chcę, żebyś to ty przetransportował ich we właściwe miejsce.

Pierwszy raz od bardzo dawna śniadolicy mężczyzna sprawiał wrażenie zdumionego.

— Ja? — zapytał.

— Jesteś jedyną osobą, od której zależy powodzenie tej wyprawy — ciągnęła Leia. — Dobrze wiem, że nie bardzo pomogłam ci przekonać Borska Fey’lyę, ale jeżeli z nimi polecisz…

Lando podniósł ręce na znak, że się poddaje.

— Tu chodzi o coś więcej niż odwzajemnianie przysług — powiedział. — Zrobię wszystko, co będę mógł, by im pomóc.

14

Niezgrabny wojenny android obrócił masywny korpus i wymierzył rękę z ukrytym blasterem w pierś Raynara Thula.

— Czternasty punkt planu, szeregowiec? — zapytał.

— Nie jestem szeregowcem. — Jak zwykle, Raynar miał na sobie strój w barwach rodzinnego przedsiębiorstwa handlowego: szkarłatne bryczesy, purpurową szarfę w talii i doskonale harmonizującą z jasnymi włosami złocistą tunikę. — To nie jest żadne wojsko.

— Punkt czternasty? — powtórzył złowieszczo android. Raynar przewrócił oczami.

— Członkowie załogi wpadają do mesy i mierzą z broni do rycerzy Jedi — powiedział. — A punkt piętnasty: rycerze Jedi oddają broń członkom załogi.

— Świetlne miecze — poprawił go Jeden-Jeden-A. — Nie pytałem cię o punkt piętnasty, żołnierzu.

— Nie jestem żołnierzem — jęknął udręczonym tonem młody Jedi. Anakin i szesnastu członków jego oddziału specjalnego siedziało na wygodnych, dostosowujących się do kształtu ciała kanapach ustawionych na pokładzie obserwacyjnym osobistego gwiezdnego jachtu Landa Calrissiana. Wszyscy przypominali sobie punkt po punkcie szczegóły planu Anakina ułożonego z pomocą ojca, matki, Luke’a, Landa i przynajmniej połowy mieszkających w Zaćmieniu rycerzy Jedi. Opracowując plan, wzięto pod uwagę najdrobniejsze szczegóły. Chodziło o to, aby załoga „Ślicznotki” Calrissiana „pochwyciła” pasażerów w chwili, kiedy na pokład jachtu będą wchodzili Yuuzhan Vongowie. Przewidywano, że zanim najeźdźcy odlecą z uprowadzonymi jeńcami, ze śluzy zbiornika odpadków jachtu wyleci niewielka kapsuła remontowa z parą wojennych androidów typu ZYV na pokładzie. Kapsuła miała przyczepić się od spodu do wahadłowca Yuuzhan Vongów. Spodziewano się, że kiedy wahadłowiec wleci do wnętrza macierzystego statku nieprzyjaciół, kapsuła pozostanie niewidoczna. Pragnąc upewnić się, że wrogowie jej nie zauważą, członkowie oddziału specjalnego zamierzali zrobić coś, co odwróciłoby ich uwagę.

— A teraz punkt trzydziesty drugi, proszę pana.

Anakin przypomniał sobie, że sprawdzający ich wiadomości android uważa go za dowódcę grupy. Odwrócił głowę i zobaczył wymierzoną prosto w twarz lufę ciężkiego blastera. Jak zwykle, ilekroć stawał oko w oko ze śmiercią, skupił się i zaczął szybko myśleć.

— Posługując się Mocą, wyłamuję zamek szafki na blastery i rozdaję broń wszystkim uczestnikom wyprawy — odparł. — Pamiętajcie o tym, że blastery będą miały odłączone zasobniki energii.

— Muszę przyznać, że ten punkt trochę mnie niepokoi — odezwała się Tenel Ka. — Czy nie uważacie, że Yuuzhan Vongowie uznają to za podejrzanie pomyślny zbieg okoliczności?

— Pomyśl, co może się stać, jeżeli tego nie zrobimy — odparł Lando, który właśnie wszedł na obserwacyjny pokład swojego jachtu. — Członkowie mojej załogi to ochotnicy, ale żaden nie zgodzi się poświęcić życia, żeby wszystko wyglądało możliwie naturalnie.

— To tylko dowodzi, że Tenel Ka ma rację — mruknął Ganner. Był najstarszy spośród wszystkich Jedi na pokładzie i to jemu powierzono rolę rzekomego dowódcy wyprawy, tak by Anakin miał zapewnioną swobodę ruchów… przynajmniej na ile to możliwe, i mógł ukradkiem wydawać polecenia członkom swojej grupy. — Yuuzhan Vongowie nie są głupi.

— Oczywiście, że nie. I właśnie dlatego powinniśmy postępować zgodnie z planem — oznajmił Lando. — Odłączenie zasobników energetycznych to powszechnie stosowany środek bezpieczeństwa. Z pewnością nie zapomniałby o tym nikt, kto zamierzałby wydać w ręce Yuuzhan Vongów kilkunastoosobową gromadę rycerzy Jedi.

— Zastanawialiśmy się nad tym podczas układania planu działania — przyznał Anakin. — Mój tata doszedł do wniosku, że to dobry pomysł.

Ganner wzruszył ramionami, ale w końcu kiwnął głową. Anakin odetchnął z ulgą. To właśnie Ganner zaproponował, że zostanie fałszywym dowódcą wyprawy. Do tej pory Anakin najbardziej się obawiał, że ten zabójczo przystojny Jedi może mieć trudności z zapamiętaniem, iż to nie on wydaje polecenia pozostałym uczestnikom.

— Mam pytanie — odezwał się w pewnej chwili Raynar.

— Dlaczego nie jestem tym zdziwiona? — mruknęła Jaina. Lando się uśmiechnął.

— Pytaj śmiało— powiedział. — Nie powinieneś mieć wątpliwości co do żadnego punktu planu.

— Statki Yuuzhan Vongów są żywe, prawda? — zaczął młody Jedi. — Dlaczego więc ten, do którego nas przetransportują, nie poczuje, że do dna przylgnęła kapsuła z androidami?

— Z tego samego powodu, z którego shenbit nie czuje, kiedy coś przyczepia się do jego muszli — wychrypiała Bela Hara. — Pancerz bezużyteczny, jeżeli stworzenie czuje ból, ilekroć coś uderzy je z zewnątrz.

— To są kadłuby, a nie pancerze — sprzeciwił się Raynar. — A jeżeli statki są żywe…

— Nie są aż tak żywe, jak przypuszczasz — wtrąciła się Jaina. — Mają mózgi, ale Yuuzhanie wykorzystują je tylko do wykonywania niektórych zadań, podobnie jak my wykorzystujemy komputery na pokładach naszych statków. A ich kadłuby rzeczywiście niczego nie odczuwają. Przynajmniej tak było ze statkiem, w którego wnętrzu przebywałam.

— Po prostu nie mogą— zapewnił go Jacen. — Nerwy czuciowe statku nie mogą się kończyć tak blisko zewnętrznej powierzchni kadłuba. Zamarzłyby, wystawione na działanie idealnej próżni. Wyobraź sobie, jak byś się czuł, stąpając boso po powierzchni planety Hoth.

Po tym wyjaśnieniu Raynar się uspokoił. Popatrzył na Landa i mrugnął.

— Dziękuję — powiedział. — Teraz jestem o tym przekonany. ZYV 1-1A obrócił tors i wymierzył blaster w Lowbaccę.

— Punkt trzydziesty trzeci, szeregowiec? — zapytał.

Lowbacca warknął coś, co brzmiało długo i głucho, a co Anakin zrozumiał jako niedwuznaczną propozycję skasowania zawartości pamięci. Em Teedee, osobisty android-tłumacz porywczego Wookiego, podleciał i znieruchomiał na wysokości jego twarzy.

— Jest pan pewien, panie Lowbacco, że powinienem powtórzyć to wojennemu androidowi? — spytał.

Wookie odpowiedział głośnym rykiem. Em Teedee ukrył się za plecami Chadra-Fanki Tekli i wydał serię dźwięków, po których usłyszeniu fotoreceptory ZYV 1-1A rozjarzyły się złowieszczo czerwonym blaskiem.

Lando jednym susem stanął między Lowbacca a wojennym androidem.

— Wystarczy na razie, Jeden-Jeden-A — powiedział. — Spocznij. — Spiorunował Wookiego udręczonym spojrzeniem i zwrócił się do reszty członków wyprawy. — Pozostałe dwa androidy znajdują się razem z waszym wyposażeniem we wnętrzu kapsuły, a właśnie w tej chwili Tenel Ka przebywa na mostku, gdzie uzgadnia z załogą parametry trajektorii lotu.

— Jesteśmy gotowi — odezwała się pewnym siebie tonem Tahiri. — To zasługa tego androida.

Calrissian przybrał surową minę.

— Jeden-Jeden-A to tylko automat — przypomniał. — Może was egzaminować i sprawdzać, co umiecie, ale nie przygotuje się zamiast was, a przynajmniej nie do wykonania tego, na co się porywacie.

— Nie jestem pewna, czy dobrze zrozumiałam — wtrąciła się Ulaha Korę. — Nasz egzamin wypadł celująco. Oczywiście, istnieje możliwość, że jak każdy zgrany zespół, będziemy musieli improwizować, ale oceniam szansę powodzenia na jakieś siedemdziesiąt dwa procent.

Anakin nie zamierzał pytać o margines błędu. Było zbyt wiele niej wiadomych, a on się obawiał, że gdyby uwzględnił w obliczeniach poziom ufności prognozy, prawdopodobieństwo powodzenia mogłoby przekroczyć sto albo zmaleć poniżej pięćdziesięciu procent.

Lando usiadł naprzeciwko Bithanki i spojrzał w jej szkliste oczy ze stanowczością i chłodem. Takiego wzroku Calrissiana Anakin nigdy przedtem nie widział.

— Szans powodzenia tego, o czym mówimy, nie da się ocenić ani przewidzieć — powiedział. Powiódł spojrzeniem po twarzach pozostałych uczestników wyprawy. — Musicie być świadomi, że nie wszystko potoczy się, jak planujecie. Bez względu na to, jak bardzo się staracie uwzględnić nawet najdrobniejsze szczegóły i ile czasu poświęcacie na powtarzanie wszystkich punktów planu, sprawy mogą się potoczyć i z pewnością potoczą zupełnie inaczej. Może się nawet okazać, że rozwój wydarzeń zmusi was do podejmowania decyzji w wielkim pośpiechu.

— Podobnie jak w każdej bitwie — wtrącił się Ganner.

— To nie będzie zwyczajna bitwa, Rhysode. Wbij sobie to do głowy. — Lando zaczął piorunować mężczyznę spojrzeniem i nie przestawał, dopóki Ganner nie odwrócił głowy. Dopiero kiedy uznał, że wystarczy, odwrócił się do pozostałych. — Nie lecicie tam jako wojownicy, ale jako szpiedzy. Będziecie musieli robić rzeczy, po których poczujecie się paskudnie. Ale nie możecie się przed tym wzdragać. Nie możecie nawet się zawahać.

— Nie zawahamy się — zapewniła Alema. Anakin wyczytał z jej oczu, że istota świetnie rozumie, co Lando chce powiedzieć. — A przynajmniej ja się nie zawaham.

Lando przyjrzał się Twi’lekiance i kiwnął głową.

— Byłaś tam, to wiesz — powiedział. Obrócił się do pozostałych. — Obserwujcie Alemę. Zrobi wszystko, co konieczne. Wy także powinniście.

— Co chcesz przez to powiedzieć? — żachnął się Jacen. — Że cel uświęca absolutnie wszystkie środki?

— Pragnie nam uświadomić, że powinniśmy mieć na uwadze osiągnięcie dwóch najważniejszych celów — rzekła Alema cicho i spokojnie, ale nikt nie miał wątpliwości, że zamierza oznajmić coś ważnego. — Po pierwsze, osiągnąć cel wyprawy, a po drugie, przeżyć.

— Takie rozumowanie może tylko zaprowadzić nas na ciemną stronę

— upierał się Jacen. — Jeżeli nie zwrócimy uwagi na wiodące do celu środki i metody, nie będziemy lepsi niż Imperator… a może nawet niż Yuuzhan Vongowie.

— To możliwe — zgodziła się z nim Alema. — Zapewne ścieżka, którą przyjdzie nam iść, kryje się w mroku. Nie wolno nam jednak się wycofać. Tu nie chodzi o nas, ale o tych, którzy zginą, jeżeli nasza wyprawa zakończy się niepowodzeniem.

— A także o Numę, Lusę, Eelysę i wszystkich innych, których już zabiły voxyny — dodał Raynar.

Alema podziękowała mu za poparcie nikłym uśmiechem.

— Oczywiście — przyznała. — Przede wszystkim ze względu na pamięć o nich.

— Nie. Żądza zemsty wiedzie na ciemną stronę — sprzeciwił się Zekk.

— Nie podpisuję się pod takim rozumowaniem.

Nagle wszyscy zaczęli mówić równocześnie. Alema i Raynar dowodzili, że chęć unicestwienia królowej voxynów i pokonania Yuuzhan Vongów usprawiedliwiają stosowanie wszelkich środków. Zekk starał się ich przekonać, że nie mają pojęcia, o czym mówią, a Jacen się upierał, że błędem jest nieprzebieranie w środkach w pogoni za osiągnięciem celu. Inni Jedi skłaniali się do przyznania racji jednej albo drugiej grupie, a wszyscy starali się przekrzyczeć pozostałych. Do dyskusji przyłączyli się nawet Eryl Besa i zachowujący dotąd niewzruszony spokój Rodianin Jovan Drark. Każde wysuwało argumenty na poparcie stanowiska jednej ze stron. Wyglądało na to, że spokój zachowują tylko Barabelowie. Przycupnęli w kącie i wodzili po twarzach pozostałych Jedi oczami, których źrenice wyglądały jak pionowe szczeliny.

Anakin westchnął w duchu. Zauważył, że Calrissian go obserwuje. Dopiero wtedy uświadomił sobie całą mądrość matki, która uznała handlarza bronią za najwłaściwszą osobę do wydania ich w ręce Yuuzhan Vongów. Lando miał rację, kiedy mówił, że nie mogą się zawahać. Za jego słowami kryło się jednak coś więcej. On wiedział, że uczestnicy wyprawy zaczną się wcześniej czy później spierać właśnie o to. Celowo sprowokował dyskusję na ten temat, dopóki było dość czasu, aby wyciągnąć wnioski, z którymi wszyscy później się zgodzą. Teraz czekał cierpliwie, aż Anakin pomoże im je wyciągnąć.

— Cisza — odezwał się młodzieniec. Kilka sekund później powtórzył prośbę, a kiedy to nie pomogło, huknął: — Uspokójcie się! To rozkaz!

Jego groźny okrzyk, podparty Mocą, aby nadać mu większą siłę, w końcu trafił wszystkim do przekonania. Zanim ktokolwiek zdołał przerwać ciszę, Anakin zaczął:

— Nikt w trakcie tej wyprawy nie przejdzie na ciemną stronę. — Spiorunował spojrzeniem Raynara i Alemę. — Czy to jasne? — zapytał złowieszczo cicho.

— Nie twierdziłam, że powinniśmy tam przejść — zaczęła równie cicho Twi’lekianka. — Chodziło mi tylko o to, że nie możemy się cofać…

— Czy to jasne? — powtórzył młodzieniec wyzywającym tonem. Końce głowoogonów Alemy lekko zadrżały, ale istota wydęła wargi i kiwnęła głową.

— Oczywiście, Anakinie — odparła.

Młodzieniec raczej wyczuł, niż zauważył przelotny wymuszony uśmieszek na twarzy Tahiri. Wprawdzie dziewczyna nie pałała szczególną sympatią do żadnej istoty płci żeńskiej biorącej udział w wyprawie, ale szczególną niechęć żywiła do Alemy. Postanawiając rozwiązać ten problem kiedy indziej, Anakin odwrócił się do Raynara i uniósł brwi w niemym pytaniu.

Pstrokato ubrany młody Jedi kiwnął głową.

— Jeżeli chodzi o mnie, nie mam nic przeciwko temu — powiedział. — A zresztą, kto by chciał tam przechodzić.

Anakin uznał, że to wystarczy. Zwrócił się do Zekka i Jacena.

— Lando ma rację — powiedział. — Okoliczności mogą zmusić nas do robienia rzeczy, które się nam nie spodobają. Nie możemy sobie pozwolić na chwilę niezdecydowania. Jeżeli się z tym nie zgadzasz, lepiej wróć do domu na pokładzie jakiegoś frachtowca.

— Jakie rzeczy? — zapytał Jacen. — Jeżeli zaczniemy dyskutować o ograniczeniach…

— Jacenie! — wykrzyknął Anakin. — Decydujesz się na to, czy nie?

Jego starszy brat nie odpowiedział. Jakby szukając poparcia, powiódł spojrzeniem po twarzach pozostałych uczestników wyprawy. Znalazł aprobatę u kilkorga innych Jedi, a zwłaszcza Zekka i Tenel Ka. Anakin zaczął się zastanawiać, czy specjalny talent Jacena do rozumienia zwierząt jest wart ryzyka niezgody, jaka może zapanować pośród członków wyprawy. Zerknął na Calrissiana, czy czegoś mu nie podpowie, ale twarz mężczyzny wyglądała jak nieruchoma maska doświadczonego hazardzisty.

Zrozumiał, że musi sam uporać się z tym problemem. Tam, dokąd lecieli, nie będzie mógł liczyć na pomoc żadnego starego bohatera Sojuszu Rebeliantów.

Głęboko odetchnął i posługując się techniką odprężania Jedi, usunął z umysłu wszystko, co przeszkadzało mu się skupić. Od pierwszych chwil inwazji Yuuzhan Vongów on i Jacen oddalali się jeden od drugiego. W końcu właściwie przestali się do siebie odzywać w obawie, że krytykowaliby się tylko nawzajem i oskarżali. Wyglądało na to, że dopiero niedawno ich duchowe rany zaczęły się zabliźniać. Anakin za nic w świecie nie chciałby pozbawiać starszego brata prawa uczestnictwa w przedsięwzięciu. Nie zamierzał rozdrapywać starych ran, ale przede wszystkim musiał myśleć o powodzeniu wyprawy, a także o życiu wszystkich innych uczestników. Odwrócił się i spojrzał na starszego brata.

— Jacenie, może…

— Anakinie, właśnie wpadłam na genialny pomysł! — przerwała mu Jaina. W jej głosie brzmiał nieskrywany entuzjazm, a Anakin dodatkowo wyczuwał dzięki Mocy jej podniecenie. Podobnie jak obaj bracia, martwiła się bardzo nieporozumieniami między nimi. Pragnąc chociaż częściowo zasypać dzielącą ich przepaść, zwracała się teraz do obu naraz. — Wiecie chyba, jak bardzo się martwiłam, że mogą złamać naszą wolę?

— No i? — zapytał ostrożnie Anakin. Wszyscy w Zaćmieniu wiedzieli, jak wielką wagę przywiązywali Yuuzhan Vongowie do łamania woli schytanych rycerzy Jedi. Najbardziej się bał, że yuuzHanscy wojownicy zaczną to robić z nimi od razu na pokładzie wahadłowca. Obawiał się też, że ktoś z członków grupy mógłby nie wytrzymać tortur i załamać się, jeszcze zanim wszyscy się znajdą poza granicą terytorium opanowanego przez Yuuzhan. — Jaki to ma związek z problemem, który właśnie omawiamy?

— Przypominasz sobie, jak podczas pierwszego ataku Yuuzhan Vongów na Dubrillion wykorzystywaliśmy telepatyczne właściwości Mocy, aby osiągnąć duchową jedność? — zapytała Jaina. Uwalniając myśli i posługując się Mocą, wszyscy troje połączyli swoje świadomości, by móc dzielić się indywidualnymi spostrzeżeniami i odczuciami. — Może Jacen pomógłby pozostałym, żeby wszyscy się tak połączyli? Wzmocniłoby to nas zarówno pod względem emocjonalnym, jak i umysłowym.

— To dobry pomysł — odezwała się Tenel Ka. — Każdy funkcjonariusz służb bezpieczeństwa dobrze wie, że kluczem do przełamania oporu przesłuchiwanej ofiary jest samotność i pozbawienie kontaktów ze współwięźniami.

Anakin doszedł do przekonania, że propozycja siostry ma wszelkie szansę powodzenia. Doceniał też, że Jaina tak bardzo się stara nie dopuścić, żeby przepaść między braćmi się znów pogłębiała.

— Jak zdołamy to osiągnąć? — zapytał.

— Rozmawiałam z Tesarem i jego współpisklętami na temat stosowanych przez Dzikich Rycerzy taktyk walki — powiedziała Jaina, teraz już bardziej pewna siebie. Spojrzała w kąt, gdzie zgromadzili się Barabelowie. — Przypuszczam, że niektóre dałoby się przystosować do naszej sytuacji.

— Tak, on myśli, że to możliwe — wychrypiał cicho Tesar. — Może nawet udałoby się nam wykorzystać taką łączność do stworzenia ogromnej bitwowięzi.

Anakin uniósł brew. Przypomniał sobie, że tym terminem określali Barabelowie zdumiewająco ścisłą współpracę między nimi podczas toczonej w przestworzach planety Froz chaotycznej walki.

— To zaczyna być interesujące — powiedział.

— Tyle że nie damy rady tego zrobić bez Jacena — upierała się Jaina. — Jedynie on ma wystarczające zasoby empatii, aby połączyć nas w taki sposób.

Albo rozdzielić, pomyślał Anakin. Kiedy jednak popatrzył po twarzach pozostałych Jedi, uświadomił sobie, że i tak już doszło między nimi do podziału. Odsyłanie Jacena do domu nie tylko rozczarowałoby ich siostrę, ale także zniechęciło Zekka, Tenel Ka i wielu innych, którzy również niepokoili się możliwością przejścia na ciemną stronę. Co więcej, pogłębiłoby rozłam między braćmi. A Anakin nie chciał do tego dopuścić — tak samo jak nie pozwoliłby Yuuzhan Vongom na implantowanie w jego głowie jeszcze jednego niewolniczego nasienia.

— Jacenie, obiecaj, że będziesz robił, co każę i kiedy każę. — Wbił spojrzenie w oczy brata i nie pozwolił mu odwrócić głowy. — Jeśli wydarzy się coś złego, spadnie to na moją głowę, a nie twoją. Jeżeli się na to nie zgadzasz, to trudno. Nie będziesz mógł wziąć udziału w wyprawie.

Zapewne Jacen zrozumiał, jak niewiele brakowało, żeby Anakin już wcześniej podjął decyzję o odesłaniu go do domu. Wiedział, że nie może zwlekać z odpowiedzią. Kiwnął głową.

— Wierzę w twój rozsądek i rozum, Anakinie — powiedział. — Ufam ci bez zastrzeżeń.

15

Wyświetlacze czujników i mierników oszalały, a kiedy Wonetun nagle zawrócił, siła odśrodkowa omal nie wyrzuciła Danni z niewrażliwego na przeciążenia fotela. Wonetun był gadopodobnym krępym Brubbem z planety Baros, na której panowało zwiększone ciążenie. Nic więc dziwnego, że lubił, kiedy kanonierka trzęsła się i drżała. Zmniejszył nawet do dziewięćdziesięciu dwóch procent skuteczność działania inercyjnego kompensatora. Zapewne wolał, żeby ktoś z członków załogi zasłabł albo zwymiotował, niż gdyby przeciążeniu uległy nity sędziwego kadłuba. Danni zamrugała, usiłując odzyskać ostrość spojrzenia i zmniejszyć ciśnienie krwi, która nagle napłynęła do jej oczu. Starała się nie odrywać spojrzenia od wyświetlaczy. Wskaźniki nadal wariowały. Nie dowodziło to jeszcze, że znalazła rozwiązanie zagadki — Saba Sebatyne nie wspominała nawet, że wyczuwa obecność yammoska — z pewnością jednak oznaczało coś niezwykłego.

Artylerzyści kanonierki rozpylili na atomy koralowe skoczki wystrzeliwanymi z luf potężnych dział laserowymi strzałami o zmiennej energii. W pewnej chwili jednak Danni zauważyła, że jeżą się jej wszystkie włoski na skórze. Doznała dziwnego przeczucia, jakby nagle wszystko zrozumiała. Mimo to oparła się pokusie, aby oderwać spojrzenie od wyświetlaczy. Zauważyła, że pokazywane wartości maleją i rosną mniej więcej w jednakowych odstępach czasu, wyglądało to podejrzanie. Danni nie chciała jednak, żeby cokolwiek odwracało jej uwagę. Przebiegła palcami po klawiaturach kontrolnych pulpitów, nakazując czujnikom zwiększyć zasięg i włączając rejestratory.

— Sabo, czy to możliwe, że gdzieś tam kryje się yammosk? — zapytała, wciąż jeszcze nie odrywając spojrzenia od mierników. — Proszę, powiedz, że to prawda.

— O tak, z pewnością. Nie mam co do tego wątpliwości — powiedziała Saba, ale ton jej głosu dowodził, że myślami błądzi gdzie indziej. Chyba nie zrozumiała, jak dużą wagę przywiązuje Danni do odpowiedzi na swoje pytanie. Posługując się komunikatorem kanonierki, rozkazała: — Dzicy Rycerze, przygotować się do powrotu na pokład „Wesołka”. Na jej rozkaz wykonać zwrot na bakburtę…

Danni rozparła się w fotelu. „Wesołek” to nie była ciasna kanonierka, którą właśnie leciała, ale śmigły frachtowiec kryjący się niedaleko w obłoku kosmicznego pyłu. Stanowił coś w rodzaju ruchomej bazy pilotów Wigilantów i Wyjcobiegaczy, które nie miały jednostek napędu nadświetlnego.

— Trzy, dwa, jeden, zero!

Kiedy Wonetun wykonał nagły zwrot, Danni napięła wszystkie mięśnie i postarała się nie stracić z oczu tablicy z wyświetlaczami. Zauważyła, że do życia obudziło się kilka innych wskaźników. Pokazały jakieś wartości, ale po chwili znów widniały na nich same zera. Kiedy na innych wyświetlaczach ukazały się zaobserwowane poprzednio oscylacje, Danni doszła do wniosku, że to nie może być przypadek. Wszystko wskazywało, że to informacja, a nie pojawiające się od czasu do czasu wahania siły ciążenia.

Posługując się Mocą, Saba musiała wyczuć jej podniecenie, gdyż wychrypiała:

— Znalazłaś coś ciekawego, Danni Quee?

— Tak sądzę. — Artylerzyści kanonierki dali znów ognia, kadłub zadrżał, a w sterowni rozległ się głuchy pomruk. — Wykryłam rytmiczne pulsowanie siły ciążenia. Właśnie w taki sposób yammosk porozumiewa się z podwładnymi.

— Aha. — W języku Barabelów oznaczało to okrzyk radości. Kiedy o pola osłon zaczęły się rozbryzgiwać kule plazmy, sterownia wypełniła się szkarłatnymi rozbłyskami. — Jeżeli ona może coś zaproponować… powinnaś wybrać kanał komunikatora i przesłać na pokład „Wesołka” wszystkie ważne informacje, tak aby przypadkiem nie przepadły.

Danni w końcu oderwała spojrzenie od wyświetlaczy mierników.

— Na miecze Sithów! — zaklęła.

W przestworzach, daleko przed dziobem kanonierki, pojawiło się coś, co na pierwszy rzut oka wyglądało jak rój asteroid. Punkciki szybko się zbliżały, rosły w oczach. Dopiero kiedy z najbliższego monolitu zaczęły tryskać kule ognistej plazmy, Danni uświadomiła sobie, że to okręty yuuzhańskiej floty. Dotychczas nie sądziła, aby Dzicy Rycerze zasługiwali na mobilizowanie tylu okrętów naraz. Zrozumiała jednak, że to nie oni są celem ataku Yuuzhan Vongów. Przez ostatnich kilka dni cała eskadra wykonywała loty patrolowe wokół Arkanii, na której mieściły się kopalnie klejnotów. Od czasu do czasu atakowali korwety nieprzyjaciół, którzy czasami zapuszczali się nawet na tę stronę granicy. Wszyscy dotąd sądzili, że Yuuzhanie chcą tylko się zorientować w siłach obrońców Nowej Republiki. Teraz jednak stało się jasne, że Vongowie przecierają szlak przed następnym etapem inwazji. Danni nie musiała patrzeć na holograficzny wizerunek galaktyki, aby wiedzieć, że zdobywając Arkanie, Yuuzhan Vongowie znajdą się niebezpiecznie blisko zarówno Perlemiańskiego szlaku handlowego, jak i Hydiańskiej drogi. Mogliby stamtąd zagrozić wielu planetom Kolonii. Wybrała kanał łączności i przesłała na pokład „Wesołka” wszystkie dane, jakie dotąd zebrała. Następnie, posługując się awaryjnym kanałem podprzestrzennym, ogłosiła alarm.

Z otworów wyrzutni pierwszych jednostek nadlatującej floty Yuuzhan wystrzeliła salwa pocisków magmy, co zmusiło Wonetuna do przyprawiających o mdłości nagłych uników i zwrotów. Saba rozkazała pilotowi, żeby ustawił siłę działania inercyjnego kompensatora na maksimum, co pozwoliłoby jej zachować przytomność. Nieprzyjacielska flota znalazła się tak blisko, że całą wolną przestrzeń w iluminatorach zajmowały mniejsze i większe bryły korala yorik.

W pewnej chwili w dziobie jednej z ogromnych brył pojawił się otwór, z którego wysypał się rój grutchinów — półmetrowej wielkości owadów podobnych do przerośniętych koników polnych. Artylerzyści kanonierki natychmiast położyli ogień zaporowy na spodziewanej trasie ich lotu. Dobrze wiedzieli, że potężne szczęki owadów bez trudu przegryzają nawet grube płyty titanium.

Saba zbliżyła usta do mikrofonu komunikatora.

— Podaję wam nowy cel — oznajmiła. — Tamten krążownik na samym dole floty. Widzicie go?

— Ten na końcu szyku? — upewnił się Drif Lij, pilot jednego ze starszych X-skrzydłowców klasy T-65.

— Nie, nie… spodziewaliby się, że zaatakujecie właśnie tamten — odparła Barabelka. — Trzy okręty przed nim. Ten, który się trochę wyłamuje z szyku.

— Widzimy go — potwierdził Drif.

W sterowni kanonierki rozległy się trzaski przełączników komunikatorów innych pilotów potwierdzających otrzymanie rozkazu. Posługując się Mocą, Danni wyczuła, że ich strach zmienia się w zdecydowanie.

Saba zwróciła się do Izala Waza:

— Świecąca kula za pięć, cztery…

Izal Waz, arcoński artylerzysta, który miał paskudny zwyczaj nadużywania soli, przestał strzelać i zaczął się pogrążać w dziwny trans podobny do śpiączki. Chociaż jego wrażliwe na podczerwień oczy nie rozróżniały kształtów, były tak czułe na każdy ruch, że ta gadopodobna istota uchodziła za najlepszego artylerzystę spośród wszystkich pilotów eskadry. W miarę jak Saba kończyła odliczanie, złociste oczy Arcona stawały się coraz bardziej szkliste i zamyślone — zupełnie jak wówczas, kiedy przesadził ze spożywaniem soli — a w górnej części podobnej do kowadła głowy pojawiły się pulsujące grube żyły.

— Zero! — rozkazała Saba.

Całą kanonierkę otoczyła jaskrawo świecąca biała kula. W pierwszej chwili Danni pomyślała, że przeciążeniu uległ generator ochronnego pola. Stwierdziła jednak, że Wonetun wyrównuje lot i jeszcze bardziej przyspiesza. Widząc, że kadłuba kanonierki nie uszkodziła ani jedna nadlatująca kula plazmy, Danni spojrzała przez iluminator i zauważyła, że wewnątrz ochronnej kuli znajdują się także wszystkie myśliwce eskadry.

— Co to jest? — zapytała, zachłystując się z wrażenia.

— Nigdy nie widziałaś fałszywych słońc? — zdziwiła się Saba.

— Parhelionów? Oczywiście, że widziałam — odrzekła Danni tonem lekkiej urazy. — Czasami nawet dwa słońca równocześnie.

— To właśnie coś w tym rodzaju — wyjaśniła Barabelka. — Izal Waz nazywa to świecącą kulą. Posługując się Mocą, zbiera światło.

Danni spojrzała na Izala z wyraźnym podziwem.

— A co przez to osiąga? — zapytała.

— Co osiąga? — powtórzyła Saba i zaczęła rytmicznie syczeć. — Ukrywa nas przed oczami Yuuzhan Vongów. Czy to nie wystarczy?

Chociaż kula musiała mieć co najmniej kilometr średnicy, Dzicy Rycerze trzymali się w niewielkiej odległości od kanonierki. Wyglądali jak gotowe do wspólnej obrony duchy. X-skrzydłowiec Drifa unosił się w przestworzach zaledwie kilka metrów od transpastalowego iluminatora sterowni. Widoczne za rufą strumienie płonących jonów barwiły na niebiesko fragment wewnętrznej powierzchni świecącej kuli, ale zarazem zwiększał jej skuteczność. W stronę pozornego słońca wciąż leciały wystrzeliwane na oślep kule plazmy i magmy, większość jednak mijała skupisko gwiezdnych maszyn w dużej odległości. Te pociski, które leciały prosto ku nim, zestrzeliwali w locie broniący się razem Dzicy Rycerze.

— Czy technicy z „Wesołka” otrzymali wystarczająco wiele informacji? — zainteresowała się w pewnej chwili Saba Sebatyne.

Danni sprawdziła wskazania wyświetlaczy. Wyniki nadal tańczyły jak szalone.

— Wciąż jeszcze je im przesyłam — powiedziała. — Im dłużej je rejestrujemy, tym lepiej.

Szczeliny źrenic Saby przemieniły się w wąskie szparki.

— Ale czy uważasz, że mają dosyć? — naciskała Barabelka. Danni dokonała w myśli kilku statystycznych obliczeń i kiwnęła głową.

— Przydałby się trochę wyższy poziom ufności — zaczęła — ale…

— Musimy cię nauczyć, jak pilotować myśliwiec typu A, Danni Quee — przerwała jej Saba. — Dzikim Rycerzom przyda się ktoś równie szalony jak ty. — Odwróciła się i zbliżyła usta do mikrofonu. — Cykady, kierować się do „Wesołka” — rozkazała. — Do zobaczenia w domu.

Chronieni przez rozprzestrzeniającą się świetlistą kulę piloci dwóch Wyjcobiegaczy i trzech Wigilantów złamali szyk i skierowali się ku śmigłemu frachtowcowi.

— Bierne czujniki. Żadnych laserów — przypomniała Saba. Odwróciła się do Danni i wskazała Izala. Pogrążony wciąż jeszcze w głębokim transie Arcon siedział w fotelu w wieżyczce górnego działka. — Zamieńcie się miejscami — poleciła. — Świecąca kula pochłania całą jego uwagę.

Danni spojrzała na masywnie zbudowaną istotę. Usiłowała wyobrazić sobie, jak można przenieść kogoś dwakroć cięższego, nie zakłócając jego skupienia.

— Uhmmm… — zaczęła niepewnie. — Chyba go nie udźwignę. Może ty mogłabyś…

— Ona mogłaby, ale poleciła tobie. — Saba skierowała na nią jedno groźnie płonące ciemne oko. — Jesteś Jedi, Danni Quee. Wielkość znaczenia nie ma, pamiętasz?

Młoda kobieta przełknęła ślinę. Prawie od dwóch lat starała się zrozumieć Moc na tyle, by móc nią władać, ale nikt nie umiał albo nie chciał wyjaśnić jej, na czym to właściwie polega. Nawet Luke zawsze mówił tylko, co powinna czuć, aby coś zrobić. Ani razu nie wspomniał, jak ani dlaczego. A przecież właśnie tego chciała się dowiedzieć.

Zauważyła, że Saba rozchyla usta i wysuwa koniuszek języka. Zamknęła oczy i wyobraziła sobie, że unosi Arcona z fotela i ostrożnie sadza go na fotelu stojącym naprzeciwko niej. Uwolniła myśli, pochwyciła Izala Mocą— i zrobiła to. Z ulgą stwierdziła, że artylerzysta opadł na drugi fotel zupełnie jakby nic innego nie robił od urodzenia. Zerknęła w iluminator i przekonała się, że świecąca kula nadal otacza kanonierkę i wszystkie myśliwce. Zaczęła wspinać się do wieżyczki, ale Barabelka chwyciła ją za rękę i ściągnęła na poprzednie miejsce.

— Czy ty nigdy nie ćwiczysz, Danni Quee? — zapytała i sama skierowała się do wieżyczki. — Ona nas ocali. Obserwuj. Ucz się.

W pierwszej chwili Danni nie zrozumiała, co Saba chciała jej powiedzieć. Pojęła to dopiero po kilku chwilach, kiedy w stronę kanonierki poleciała salwa pocisków magmy. Poczuła serce w gardle, kiedy zorientowała się, że artylerzyści myśliwców typu Y uwalniają myśli i zaczynają odpychać pociski w różne strony. Nie miała czasu zadawać im żadnych pytań. W pewnej chwili w przestworzach pojawiła się lecąca prosto ku niej szkarłatna spirala. Zbliżała się coraz szybciej, dosłownie rosła w oczach. Dopiero kiedy znalazła się bardzo blisko, Saba pchnęła ją myślami w górę i ognisty pocisk przeleciał dosłownie kilka metrów nad wieżyczką działka. Ktoś inny odepchnął na bok grutchina. Danni przyglądała się bez końca, jak Barabelowie, pomagając sobie Mocą, odpychają, unoszą albo zawracają szybujące ku nim pociski Yuuzhan Vongów.

W końcu Saba zapytała:

— 1 co mówią twoje przyrządy, Danni Quee? Czy yammosk przejrzał nasz podstęp?

Danni odeszła na bok, aby przyjrzeć się wskazaniom wyświetlaczy. Strzałka wskazująca wartość siły ciążenia wciąż jeszcze tańczyła jak szalona.

— To samo, co poprzednio — zameldowała. — Wygląda na to, że yammosk nadal przesyła rozkazy, a wszyscy inni zachowują ciszę. Nie mam pojęcia, co to może oznaczać.

Saba obnażyła ostre jak igły zęby i nie ukrywając satysfakcji, zasyczała:

— A więc myśli, że nas pochwycił. — Wyskoczyła z wieżyczki i gestem zachęciła Danni, żeby zajęła jej miejsce na fotelu artylerzysty. — Bądź gotowa do otwarcia ognia — rozkazała. — Nie strzelaj na razie, ale przygotuj się do otwarcia klapy i wyrzucenia bloku, kiedy ona ci powie. Trzy, dwa…

Ledwie Danni zdołała się wspiąć do wieżyczki, kiedy usłyszała: „Zero!” Przycisnęła guzik. Rozległ się głuchy huk otwieranych wrót ładowni i w przestworza wypadła dwutonowa bryła litej durastali. W tej samej sekundzie kanonierka zwolniła i Danni omal nie rozpłaszczyła się na transpastalowej kopule wieżyczki. Zdążyła złapać uchwyt działka i przeciągnąć ciało na fotel artylerzysty. Zauważyła, że widoczna za iluminatorem słoneczna kula powoli się kurczy. Niczym za kometą, ciągnął się za nią ogon pełen pocisków magmy, grutchinów i kul plazmy.

Niebawem usłyszała dobiegający z głównego pokładu chrapliwy syk. Spojrzała w dół i zobaczyła Sabę pochylającą się nad pulpitem z wyświetlaczami czujników. Wpatrzona w szalejące wyniki pomiarów istota zanosiła się syczącym śmiechem

— Och, tym razem będą mieli za swoje — wychrypiała. — Dostaną, na co zasługują.

W następnej sekundzie o ochronne pola kanonierki rozbryznęła się kula ognistej plazmy. Rozległ się cichy trzask i z komunikatora wydobył się głos Drifa.

— Danni, wrogowie za rufą!

— Przepraszam.

Obróciła lufy działek o sto osiemdziesiąt stopni. Ujrzała, że Dzicy Rycerze zataczają łuki, aby stawić czoło kilkunastu nadlatującym koralowym skoczkom. Prawie nie mierząc, przycisnęła guziki spustowe i poczuła, że dwulufowe działko budzi się do życia. W ciemność przestworzy pomknęły dwie szkarłatne smugi. Lecący w stronę Rycerzy piloci koralowych skoczków, zaczęli wykonywać nagłe zwroty i uniki.

Chwilę potem kanonierkę pchnęła do przodu niewidzialna, ale potężna ręka.

— Krążownik Yuuzhan Vongów usiłuje pozbawić nas ochronnych pól — zameldował Wonetun.

— Eskadra, na jej rozkaz skupić się wokół kanonierki — poleciła Barabelka. — Pięć, cztery…

Tym razem kanonierka raptownie zwolniła. Niemal w tej samej sekundzie Wonetun oznajmił: — Osłony zniknęły.

— Dwa jeden zero! — dokończyła pospiesznie Saba.

Teraz przyspieszyli. Strzały z laserowych działek Danni poszybowały na oślep w przestworza. Chyba tylko przez przypadek któryś trafił yuuzhańskiego skoczka. We wszystkie strony poleciały ogniste bryzgi stopionego korala yorik. Piloci X-skrzydłowców i myśliwców typu Y zatoczyli łuki i zajęli miejsca wokół kanonierki, by osłaniać ją polami swoich maszyn.

— Strzelaj dalej, Danni — przynaglił Drif. — Pilnuj naszych tyłów. Kobieta obróciła lufy działek w kierunku unoszącej się w pobliżu największej bryły korala — jednostki rozmiarów korwety, której piloci usiłowali odciąć im drogę ucieczki. Wzięła na cel groźną bryłę i przycisnęła guziki spustowe. Czerwone błyskawice pomknęły ku dziobowi, ale po chwili zniknęły w objęciach czarnej dziury. Danni zaczęła razić kadłub nieprzyjacielskiego okrętu długimi seriami niosących pełną energię strzałów. Raz po raz kierowała lufy to ku dziobowi, to ku rufie. Yuuzhan Vongowie pochłaniali wszystkie strzały. Musieli jednak przy tym przekazywać więcej energii do wytwarzających grawitacyjne anomalie dovin basali i prędkość korwety wyraźnie zmalała.

Danni strzelała, dopóki kanonierka nie znalazła się bardzo blisko nieprzyjacielskiego krążownika. Dopiero wtedy piloci koralowych skoczków i korwety zrezygnowali z pościgu i zawrócili. Skierowała lufy laserowych działek w stronę dziobu yuuzhańskiego okrętu. Zauważyła, że średnica świetlistej kuli zmalała do zaledwie dwustu metrów, chociaż fałszywe słońce wciąż jeszcze wyglądało jak kometa trzeciej klasy. W przestworzach przed kulą unosił się krążownik Yuuzhan Vongów. Wyglądał jak gigantyczna bryła korala o rozmiarach niewielkiego księżyca. W kierunku świecącej kuli szybowały kuie plazmy i magmy. Złocista sfera, raz po raz rażona strzałami Yuuzhan Vongów, spłaszczyła się i kurczyła coraz szybciej. Chwilę później wrogowie podjęli próbę wessania jej w głąb bezdennego leja czarnej dziury.

— Przygotować pociski i torpedy. Wybrać indywidualne cele — rozkazała Saba. — Strzelać dopiero na jej rozkaz. Jeszcze nie teraz. Jeszcze nie…

Zniekształcona świecąca kula wyglądała teraz jak tarmoszona wichrem korona kwiatu. Zmalała mniej więcej do rozmiarów paznokcia Danni.

— Wszyscy ognia! — rozkazała nagle Saba. — Zlikwidować świecącą kulę! Miniaturowe fałszywe słońce zamigotało i zgasło, a kompletnie wyczerpany Izal runął na pokład sterowni. Widząc coraz bliżej złowieszczo czarną bryłę krążownika, artylerzyści gorączkowo kierowali ku niej lufy działek. Dzicy Rycerze wystrzelili drugą, a potem trzecią salwę protonowych torped i pocisków udarowych. Nagle w ciemności przestworzy przed dziobem kanonierki ukazafy się świecące spirale smug rozżarzonych jonów i strug plazmy.

— Przyciemnić iluminatory — rozkazała Saba. Posługując się Mocą, uniosła Izala i umieściła go z powrotem na fotelu. Obeszła go naokoło, aby zapiąć pasy ochronnej sieci. — Przygotować się na silny wstrząs — ostrzegła.

— Silny wstrząs?! — wykrzyknęła niedowierzająco Danni, niemal odruchowo zaciskając pasy ochronej sieci. — Zamierzasz go staranować?

— Staranować? — Saba wybuchnęła syczącym śmiechem. Roześmiał się nawet poważny dotąd Wonetun. — Danni Quee, jakaś ty szalona!

Dopiero wtedy młoda kobieta przypomniała sobie pozostawioną w przestworzach bryłę durastali — gigantyczny blok, którego Yuuzhan Vongowie nie mogli dostrzec, kiedy usiłowali wessać świecącą kulę w głąb czarnej dziury. Pamiętała, że były to dwie tony litej durastali lecące z prędkością niewiele mniejszą niż prędkość światła. A zatem energia zderzenia będzie równa masie pomnożonej przez kwadrat prędkości i podzielonej…

Wciąż jeszcze przeliczała to w pamięci, kiedy w przestworzach przed kanonierką nastąpiła eksplozja o jasności supernowej.

16

Coufee opadło. Święty przybytek wypełnił się zapachem krwi niewiernego i niekończącym się zawodzeniem. Tsavong Lah zaczekał, aż kapłani rozpoczną najważniejszą część obrzędu, a potem cofnął się od obryzganej krzepnącą krwią krawędzi jamy i pogrążył w zadumie. Musiał się zastanowić, dlaczego zorganizowana w tajemnicy wyprawa się nie udała.

— Nie pragniesz poznać woli Yun-Yammki? — odezwała się Vergere, kierując jedno oko na wojennego mistrza, a drugie na zawodzącego niewolnika.

— Wola Uśmierciciela nie jest dla mnie tajemnicą— odparł Tsavong Lah. — Cały problem w tym, jak ją wcielić w życie. — Niecierpliwym gestem dał znak kapłanom, że mogą składać ofiarę. — Oni służą bogom na swój sposób, a ja na swój — dodał.

Podobne do dzioba usta Vergere lekko się rozchyliły. Tsavong Lah znał ją na tyle dobrze, aby wiedzieć, że oznacza to coś w rodzaju kpiącego uśmiechu.

— Wątpisz w wiarygodność przepowiedni jasnowidzów Yaecry? — zapytała istota.

— Nieomylni są tylko bogowie. — Tsavong Lah pochylił się i zajrzał w głąb jamy. Uśmiechnął się na widok tego, co się tam działo. — Kapłani są wiernymi sługami bogów, ale dopóki mi nie powiedzą, w jaki sposób Jeedai dokonują swoich cudów, powinienem skupić całą uwagę na wykonywaniu własnych obowiązków.

— Chyba trochę przeceniasz możliwości Jedi — zauważyła Vergere. Przekrzywiła głowę i zerknęła do ofiarnej jamy, skąd nie przestawały dobiegać jęki bólu. W pewnej chwili nad zakrwawioną krawędzią ukazała się podobna do obucha głowa torturowanego Ithorianina. Istota skierowała na nią szkliste oczy, z których uchodziła ostatnia iskierka życia. Przestała krzyczeć i zawodzić o wiele szybciej niż powinna. Teraz milczała, jakby pogrążona w niezwykłym transie, w jaki czasami zapadali krótko przed śmiercią inni składani w ofierze niewolnicy. Chwilę później obok istoty pojawił się kapłan. Na próżno usiłował uprzytomnić Ithorianinowi znaczenie odczuwania bólu podczas rytualnej ofiary.

— Inwazja zakończyła się żałośnie. — Głos Vergere przypominał marudzenie zawiedzionego dziecka. — Z pewnością kapłani nie będą tym zachwyceni.

Tsavong Lah zauważył, że piórka istoty przylegają do ciała. Wiedział, że oznacza to zawód i rozczarowanie. Czasami wydawało mu się, że Vergere jest w większym stopniu istotą rasy Yuuzhan Vong niż niektórzy jego wojownicy.

— Lecące do Arkanii okręty inwazyjnej floty powstrzymała niewielka eskadra Jeedai— powiedział, nawiązując do jej poprzedniej uwagi. — A tylko dwie Jeedai wystarczyły, żeby zmusić nas do poświęcenia Nowego Plymptona.

— A zatem zabij talfagliańskich zakładników — doradziła Vergere. — To z pewnością wywrze na Jedi duże wrażenie.

Tsavong Lah uniósł brew.

— Mam poświęcić Noma Anora? — zapytał.

— Nie uważałabym tego za wielkie poświęcenie. Tsavong Lah nieznacznie się uśmiechnął.

— Jak na tak niepozorną istotę masz ogromne ambicje.

Do splugawionej krwią krawędzi ofiarnej jamy podeszła Yaecta, uniosła głowę i popatrzyła na Tsavonga Laha. Była sędziwą istotą płci żeńskiej o spadzistych ramionach i pomarszczonej twarzy. Nie skłoniła się przed wojennym mistrzem ani nie skrzyżowała na piersi splamionych krwią ofiar rak na znak pozdrowienia. Kapłanka uznawała zwierzchność jedynie lorda Shimrry. Nawet za cenę życia nie skłoniłaby się przed nikim innym.

— Milczenie niewolnika nie ucieszy Uśmierciciela — powiedziała. — Nie powinieneś był wydawać rozkazu tego ataku.

Tsavong Lah zerknął w kąt świętego przybytku.

— To ja podejmuję decyzje — odparł zwięźle.

— Tak powiedział lord Shimrra — przyznała kapłanka. — Dał mi jednak do zrozumienia, że we wszystkim, co postanowisz i co zrobisz, powinieneś kierować się wolą bogów.

Tsavong Lah nie przestawał spoglądać w kąt sanktuarium.

— Ale to ja podejmuję decyzje — powtórzył.

Yaecta nie uznała za stosowne mu zaprzeczyć.

— To dobrze. — Dopiero teraz Tsavong Lah spojrzał z góry na kapłankę. — Poprosisz, żeby Yun-Yammka ukarał dowódców, którzy pozwolili uciec całej eskadrze Jeedai. Wydam rozkaz ich zastępcom, aby wykonali pozorowany atak na planetę, a potem się wycofali.

— Jeżeli zakpisz z Yun-Yammki, będzie się domagał następnych ofiar — ostrzegła Yaecta. — Wielu ofiar.

— Oczywiście. — Tsavong Lah był pewien, że bogowie wojny zrozumieją i docenią wartość wykonanego bezbłędnie pozorowanego ataku, ale lepiej było mieć absolutną pewność w takich sprawach. — Dostarczę mu osiem tysięcy niewolników.

— Lepiej byłoby dostarczyć dwadzieścia tysięcy — warknęła Yaecta. — Niech będzie dwadzieścia.

Tsavong Lah wyszedł z sanktuarium. Zastanawiał się, jak spełnić życzenie kapłanki. Gdyby chciał zdobyć tyle ofiar, musiałby wysłać całą flotę, a nie, jak zamierzał, jeden czy dwa okręty. Nie był pewien, czy może na to sobie pozwolić w sytuacji, kiedy jego dowódcy mieli do wykonania tyle innych rozkazów.

Obok jego boku podskakiwała Vergere.

— Dlaczego pozwalasz, żeby Yaecta wydawała ci rozkazy? — zapytała w pewnej chwili. — Przecież wiesz, że Nowa Republika nie utrzyma Arkanii, nawet jeżeli przyśle posiłki. Opanuj planetę, a wtedy ośmieszysz kapłankę.

Tsavong Lah odwrócił się jak użądlony i spiorunował istotę groźnym spojrzeniem.

— Podajesz w wątpliwość mój osąd? — zagrzmiał oburzony. Uniósł nogę, jakby chciał ją kopnąć. — Wydaje ci się, że wiesz lepiej niż ja, jak prowadzić i wygrywać wszystkie bitwy?

Vergere spojrzała z pogardą na nogę wojennego mistrza, zjeżyła wszystkie piórka i podeszła krok bliżej.

— Jeżeli masz lepszy pomysł, wystarczy, żebyś się nie zgodził — rzekła.

Tsavong Lah tylko z trudem się powstrzymał, żeby nie wybuchnąć głośnym śmiechem.

— Tobie mam go wyjawić? — zapytał. — Chyba nie. — Najwyżsi stopniem dowódcy i starsi prefekci drżeli na widok najmniejszej zmarszczki na jego czole, ale Vergere, podobna do ptaka pokraczna istota, lekceważyła jego gniew, jakby nic sobie z niego nie robiła. — Muszę cię mieć na oku — dodał po chwili. — Choćby dla samej rozrywki, jeżeli nie czegoś więcej.

17

Lando przełożył komputerowy notes do suchej lewej dłoni i otarł spoconą prawą o nogawkę spodni. Odwrócił urządzenie, aby stojący na czele grupy abordażowej Yuuzhan Vongów podoficer mógł zobaczyć obraz ukazywany na ekranie. Przedstawiał siedemnastu młodych Jedi siedzących przy dużym stole w mesie „Ślicznotki”. Chociaż na talerzach wszystkich widniały porcje zielonego thakitilla — Lando polecił kucharzowi, żeby w trakcie tej wyprawy podawał tylko najbardziej wymyślne smakołyki — nikt z Jedi nie jadł. Większość nawet nie trzymała łyżki w dłoni.

— Wyglądają na zaniepokojonych — zauważył podoficer z wrzecionowatą kępką czarnych włosów na głowie. Sprawiał wrażenie zaprawionego w wielu walkach brutalnego wojownika. Spoglądał na ekran z odległości wyciągniętej ręki, jakby w obawie, że urządzenie go splugawi. — Jesteś pewien, że nie wiedzą o naszym przybyciu?

— Przecież wiesz, że to Jedi — odpowiedział Calrissian, udając rozdrażnienie, jakby uważał pytanie za niezbyt mądre. — Z pewnością wyczuwają moje obawy, ale nie ośmieliłbym się powiedzieć, że wiem, co dzieje się w ich głowach. Na wszelki wypadek poleciłem jednak, żeby na czas tej podróży przysłonięte wszystkie ilutninatory.

Podoficer zastanawiał się chwilę nad tym, co usłyszał, a wreszcie odwrócił się do nieuzbrojonego, ale zakutego w gruby pancerz zwierzchnika czekającego bez słowa na zewnątrz śluzy „Ślicznotki”.

— Eia dag miecze świetlne, Duman Yaght. Yenagh doaJeedai — powiedział.

Zwierzchnik pokonał wzmocniony czerwonymi żebrami tunel przejściowy. Dowódca Yuuzhan był nieco niższy od swoich podwładnych, a twarz miał oszpeconą mozaiką wymyślnych blizn. Podobnie jak podoficer z grupy abordażowej, miał na ramionach dwa małe villipy zamiast, jak zazwyczaj, jednego. Znieruchomiał krok przed Landem i obrzucił go pytającym spojrzeniem.

— To Fitzgibbon Lane, właściciel „Gwiezdnego Marzenia” — podał podoficer fałszywe imię i nazwisko, które Calrissian przybrał na czas tej podróży. — To właśnie on przesłał nam wiadomość.

Lando cierpliwie czekał, aż podoficer przedstawi mu swojego przełożonego. Wojownik w końcu chyba poczuł się trochę niepewnie, odchrząknął, zamrugał i odwrócił głowę. Calrissian przeniósł spojrzenie na dowódcę Yuuzhan i postanowił uzbroić się w cierpliwość. Podejmując się tego zadania, czuł się trochę zdenerwowany. Wiedział jednak, że nie powinien się wdawać w żadne negocjacje, dopóki się nie upewni, czy rozmówca uważa go za równego sobie.

Po długiej chwili ciszy przełożony Yuuzhan powiedział:

— Nazywam się Duman Yaght i jestem dowódcą”Rozkosznej Śmierci”. Masz dla mnie jakiegoś Jeedai?

— Dla twojego wojennego mistrza — poprawił go Calrissian. Uznając przybycie dowódcy za oznakę niecierpliwości, odwrócił komputerowy notes w jego stronę i pomachał nim przed nosem zdumionego Yuuzhanina. — Prawdę mówiąc, mam siedemnastu — oznajmił z dumą.

Podoficer łypnął wściekle i wyciągnął rękę, jakby chciał wytrącić plugawy przedmiot z dłoni Landa. Powstrzymał go jednak dowódca gestem uniesionej ręki.

— Nie — oznajmił surowo. — Muszę sam to zobaczyć.

Zbliżył twarz do ekranu, na którym Anakin i kilkoro innych Jedi bez specjalnego entuzjazmu unosiło do ust łyżki z porcjami thakitilli. Oddział specjalny młodych Jedi nie wiedział o obecności Yuuzhan na pokładzie „Ślicznotki”, bo Lando chciał, aby zachowywali się jak najbardziej naturalnie, ale także dlatego, że Yuuzhan Vongowie pojawili się tak szybko. Jacht Landa dryfował jakiś czas obok opuszczającej system komety, a członkowie załogi czekali, aż nawigacyjny komputer poda im parametry trajektorii ostatniego etapu tej podróży, kiedy nagle z ogona komety wyłonił się wahadłowiec yuuzhańskiej grupy abordażowej. Skierował się prosto do cumowniczego rękawa — giętkiego tunelu przejściowego, przyczepionego z myślą o umożliwieniu wejścia na pokład „Ślicznotki”.

Kiedy zainstalowany na mostku jachtu system ostrzegania powiadomił załogę, że do włazu przycumował abordażowy wahadłowiec Yuuzhan Vongów, Lando miał tylko tyle czasu, żeby poinformować o tym Tendrę. Wydał polecenie wyrównania ciśnień i pospieszył do włazu. Zauważył, że podoficer już otwiera wewnętrzną klapę śluzy. Rzut oka na ekran komputerowego notesu przekonał go, że w przestworzach za warkoczem komety unosi się bryła korala mniej więcej wielkości korwety. Jej załoga miała prawdopodobnie za zadanie osłaniać członków grupy, abordażowej. Lando wiedział o obecności yuuzhańskiego okrętu, już kiedy wlatywał do systemu, nie spodziewał się jednak, że nieprzyjaciele go zaskoczą. Podejrzewał nawet, że został wywiedziony w pole, dopóki nie uświadomił sobie, jaki wniosek może wyciągnąć z szybkości i gorliwości, z jaką pojawili się Yuuzhanie.

— Zadowolony? — zapytał. — Poprosiłbym ich, żeby trochę polewitowali, ale to zdradziłoby moje zamiary.

— To nie będzie konieczne — odparł spokojnie Yuuzhanin. — Upewniliśmy się, że to Jeedai.

— Ach, tak? — Lando doszedł do wniosku, że to mu się nie podoba. Wiedział jednak, że jeżeli nie chce wzbudzić podejrzeń, nie powinien wypytywać o szczegóły. — Jeżeli wam na nich tak zależy, uwolnijcie talfagliańskich zakładników.

— Zabierzemy ich tak czy owak — odezwał się arogancko Duman Yaght.

Lando opuścił komputerowy notes i przycisnął jeden z klawiszy.

— Obaj wiemy, czego może dokonać siedemnaścioro Jedi, jeżeli zostaną w porę ostrzeżeni — zagroził. — Nie zmuszaj mnie, żebym puścił ten klawisz.

Dowódca Yuuzhan podszedł bliżej.

— Myślisz, że się czymś takim przejmę? — zapytał.

— Oczywiście, że nie. — Lando wyszczerzył zęby w ironicznym uśmiechu. Starał się okazywać o wiele większą pewność siebie, niż naprawdę odczuwał. — Nawet koralowy głaz wielkości „Rozkosznej Śmierci” zniszczy tę barkę w ciągu trzech sekund. Pomyśl jednak, jaka to byłajby niepowetowana strata. Żadnych ofiar dla Yun-Yammki. Żadnych następnych dostaw rycerzy Jedi dla twojego wojennego mistrza.

— Następne dostawy Jeedai — Fioletowe półksiężyce pod oczami Yuuzhanina powiększyły się i ściemniały. — Możesz dostarczyć nam następny transport?

— Tylko jeżeli oszczędzicie uchodźców z Talfaglia — oznajmił Calrissian. — Nie robię tego, bo was lubię. Wiedzieliście, gdzie się ze mną spotkać, a zatem musicie wiedzieć, kim jestem. A jeśli tak, to wiecie także, że dotrzymuję danego słowa.

Duman Yaght nieznacznie kiwnął głową.

— To prawda — przyznał niechętnie. — Słyszałem twoją wiadomość.

W wiadomości przesłanej w kierunku obiektu, który piloci Widm zidentyfikowali jako yuuzhańską placówkę nasłuchową, Lando oznajmił, że jest rodowitym Talfaglianinem, który brał udział w oznaczonej kryptonimem „Wielka Rzeka” operacji ratowania rycerzy Jedi. Wymienił takie szczegóły poprzednich operacji, aby sprawiać wrażenie, że jest niewiele znaczącym pilotem. Kilka minut narzekał, jak bardzo Jedi zawiedli go i oszukali, pozwalając na zniszczenie planety Talfaglio. Zakończył, podając miejsce i czas przyszłego spotkania i obiecując, że ten, kto się z nim spotka, nie zawiedzie się w swoich oczekiwaniach.

Tymczasem Duman Yaght nie odrywał spojrzenia od ekranu komputerowego notesu. Obraz nadal ukazywał grupę młodych Jedi, którzy teraz półgłosem o czymś dyskutowali.

— Musisz wiedzieć, że nie mogę składać żadnych obietnic w imieniu wojennego mistrza — powiedział.

— A więc zdobądź pełnomocnictwa i spotkaj się ze mną w tym samym punkcie — odparł Lando. Wiedział, że następny krok należałby wówczas do Yuuzhan Vongów. Musiał przekonać ofiarę oszustwa, aby to ona nalegała na pomyślne zakończenie tej transakcji. — Nie przekażę nikogo, dopóki nie otrzymam stosownej obietnicy.

Yuuzhanin zastanowił się nad słowami Calrissiana.

— Nie dolecisz tak daleko — odezwał się w końcu. Stuknął w ekran końcem przypominającego szpon czarnego paznokcia. — Twoi Jeedai zaczynają się denerwować. Pozwól mi ich zabrać, a wówczas przekonamy się, co się stanie. Z pewnością wojenny mistrz się ucieszy. Nie mogę ci obiecać nic więcej.

— No, nie wiem — powiedział Lando. Spróbował zachęcić dowódcę Yuuzhan Vongów do dalszych ustępstw. — Nie jestem pewien, jak sobie poradzicie z przetrzymywaniem tylu Jedi na pokładzie takiej małej skały.

— Nie powinieneś się przejmować, jak radzimy sobie z niewolnikami — oznajmił Duman Yaght.

— Jasne, ale się martwię, co będzie, kiedy uciekną i zaczną mnie prześladować — wyjaśnił Calrissian.

— Nie uciekną— uspokoił go Yuuzhanin. — Tego możesz być absolutnie pewien.

— Akurat — zadrwił ciemnoskóry mężczyzna. Teraz, kiedy nakłonił swoją ofiarę, aby na niego naciskała, mógł sobie pozwolić na niewielkie ryzyko. Przede wszystkim chciał się dowiedzieć, dlaczego Duman Yaght tak szybko potwierdził, że wie o Jedi na pokładzie. — Może jednak polecę do punktu spotkania?

— Nie masz wielkiego wyboru. — Duman Yaght wciąż jeszcze nie podnosił głosu. — Możesz przekazać ich w moje ręce i zyskać pewność, że dotrą do. wojennego mistrza, który zrobi, co mu się podoba. Nie wykluczam, że pod wrażeniem tak hojnego daru wyda polecenie uwolnienia talfagliańskich uchodźców. Możesz też puścić ten klawisz… ale pamiętaj, że kiedy zginiemy, pociągnie to za sobą śmierć miliona istot twojej rasy.

Lando spuścił głowę i zaczął skubać górną wargę. Wcale nie musiał udawać, że rozważa usłyszane propozycje. Martwił się pewnością siebie, jaką okazywał Yuuzhanin, kiedy twierdził, że nie dopuści do ucieczki przekazanych Jedi. Obawiał się jednak, że już nic więcej z niego nie wyciągnie. Co prawda, mógłby puścić funkcyjny klawisz i podnieść alarm. Wtedy prawie na pewno by zginął, ale pozostali byli przygotowani na taki rozwój wypadków. Przewidywano, że wewnętrzna klapa śluzy zostanie automatycznie uszczelniona, a ukryte wokół zewnętrznej klapy ładunki detonitu eksplodują i zniszczą yuuzhański abordażowy wahadłowiec. Dumana Yaghta i pozostałych Yuuzhan wyssałaby próżnia, a „Ślicznotka” wystrzeliłaby niczym z procy, okrążyła kometę i zniknęła w nadprzestrzeni, zanim artylerzyści „Rozkosznej Śmierci” zorientowaliby się, co się dzieje.

Tyle że wówczas wszyscy musieliby zrezygnować z osiągnięcia celu wyprawy. Oznaczałoby to skazanie na śmierć wielu innych Jedi. I to z jakiego powodu? Bo Lando miał niejasne przeczucie, że niepokoi go wypowiedź dowódcy Yuuzhan Vongów? Zrezygnowany Calrissian pokręcił głową.

— Widzę, że znów nie dajesz mi wielkiego wyboru — powiedział. Nie został upoważniony do decydowania o losie wyprawy. Zbyt wiele zależało od jej powodzenia. No i musiał strzec trojga dzieci najlepszego przyjaciela. — Tylko nie myśl, że jestem głupcem — dodał po chwili. — Wiem, jak się tym posługiwać.

— To dobrze — odparł Duman Yaght. — Wiesz więc także, że od twojej decyzji zależy życie istot twojej rasy. Dam ci villipa, abyś mógł się ze mną skontaktować, kiedy zechcesz przekazać mi transport innych Jeedai.

Lando mógł tylko westchnąć i skrzywić się z niesmakiem.

— Nie musisz okazywać nieuprzejmości. — Duman Yaght chwycił go za kark w geście, który mógł oznaczać, że uważa go za niewolnika albo za przyjaciela, a może i jednego, i drugiego. — Zobaczysz, że wszystko zakończy się dla nas obu jak najlepiej.

Gestem przywołał podoficera grupy abordażowej i nakazał mu, by szedł pierwszy. Lando jednak zastąpił drogę młodszemu stopniem wojownikowi.

— Nie. To ja wszystko zaplanowałem — powiedział. — Mój statek, mój sposób. A jeżeli się nie zgadzacie, możecie od razu skierować na nas swoje wulkany.

Podoficer spiorunował go spojrzeniem, ale kiedy Calrissian nie ustępował, popatrzył na dowódcę, jakby oczekiwał na dalsze rozkazy.

— Niech będzie, jak chce. — Duman Yaght uśmiechnął się z przymusem. — Jego statek, jego sposób.

Jacen wyczuł tylko jedno niewielkie zakłócenie Mocy, ale wiedział, że wszyscy inni też je wyczuli. Chwilę potem zmarszczka na powierzchni Mocy zniknęła. Uniósł do ust jeszcze jedną porcję zielonego thakitilla, ale właściwie nie poczuł smaku rozpuszczającego się w ustach twarożku. Nawet gdyby nie widział nagłej bladości na twarzy Alemy i ledwo zauważalnego drżenia jej lekku, zorientowałby się, co oznacza przesłana przez Moc eksplozja niepohamowanego, dzikiego pragnienia. Cilghal przypuszczała, że zakłócenie Mocy wywołują voxyny, które właśnie w taki sposób poszukują ofiar, Jacen jednak podejrzewał, że wyjaśnienie zagadki jest prostsze. Drapieżne zwierzę było pewnie głodne albo podniecone.

Tak czy owak, odczuł coś, co znał z opowiadań wielu innych rycerzy Jedi. Członkowie oddziału specjalnego otworzyli umysły na przepływ Mocy w tej samej sekundzie, kiedy wyczuli obecność voxyna. Jacen wiedział już, że Ganner, Zekk, Barabelowie, Eryl Besa, a nawet Raynar nie mogą się doczekać, kiedy zabiją stworzenie. Umysły pozostałych, a zwłaszcza Tahiri, Lowbaccy, Tekli i Ulahy zdradzały zaskoczenie szybkością, z jaką toczyły się wydarzenia. Alema Rar była przerażona, ale bardziej paraliżowałajątrema niż świadomość, że może stanąć oko w oko z voxynem. Tenel Ka przejawiała ponure zdecydowanie, Anakin troskę o wszystkich uczestników wyprawy, a Jovan Drark gotowość do rozpoczęcia walki. Był Rodianinem, nic więc dziwnego, że wszystko było dla niego zabawą. Jedynie z umysłu Jainy, jego siostry bliźniaczki, z którą zawsze łączyła go szczególnie silna więź, promieniował niezwykły spokój. Nieważne, czy zostali ostrzeżeni, nieważne, czy Yuuzhanie mieli voxyna; była pewna, że jakoś sobie poradzą. Tak myślała. Powierzyli swój los potędze Mocy i nie mieli teraz wyboru. Musieli wierzyć, że Moc pomoże im w osiągnięciu celu. To przekonanie wynikało z wielu stoczonych bitew, śmierci przyjaciół i cierpień ofiar, ale pomagało im zachować zimną krew w obliczu nadciągającego niebezpieczeństwa. Połączyła ich ponura stanowczość żołnierzy, którzy mogli stać się zarówno sprawcami, jak i ofiarami pochłaniającego wszystkich i wszystko straszliwego kataklizmu.

Jacen nabrał następną porcję thakitilla. Wyczuwał strach pełniących służbę na mostku członków załogi i obawy Landa wywołane czymś, czego śniadolicy mężczyzna do końca nie rozumiał. Chwilę potem odebrał wyrzuty sumienia zbliżającej się do drzwi mesy żony Calrissiana, Tendry. Rozgniótł językiem okruchy twarożku na podniebieniu. Tym razem poczuł nie tylko ich smak, ale także delikatne szczypanie eksplodujących kryształków. Drzwi wiodące do kambuza cicho syknęły i na progu ukazał się Yarsroot, istota rasy Ho’Din, pełniąca na pokładzie „Ślicznotki” obowiązki kucharza. Towarzyszył mu mężczyzna, który pomagał w przyrządzaniu posiłków. Chociaż Jacen tego nie widział, wyczuwał, że obaj trzymają za plecami ukryte blastery. A więc nadeszła pora, by przejść do kolejnego punktu planu. Młody Solo uwolnił myśli i wysłał je do pozostałych Jedi. Wykorzystując wszystko, czego nauczyli go Barabelowie, udoskonalił ich techniki i osiągnął znacznie wyższy poziom zespolenia. Udało mu się stopić własne myśli z myślami pozostałych uczestników wyprawy; chwilami wydawało mu się, że oni są nim, a on nimi. Przyjął na siebie obowiązki koordynatora łączenia myśli, ale zupełnie się nie przejmował, że w ten sposób do pewnego stopnia powierza im władzę nad swoim ciałem. Ćwicząc i doskonaląc tę technikę, jego towarzysze zauważyli, że odczuwanie myśli i doznań innych Jedi pochłaniało Jacena do tego stopnia, że czasami tracił zdolność odbierania własnych.

Chwilę później znów rozległ się cichy syk, tym razem od strony przeciwległej ściany. Jacen odwrócił głowę w tamtą stronę i zobaczył, jak otwierają się drzwi głównej kabiny. Na progu stanęła smukła Tendra z ciężkim karabinem blasterowym typu G-9 w dłoniach. Zekk i Jovan natychmiast zerwali się od stołu i sięgnęli po świetlne miecza. Tendra poraziła obu krótkimi seriami ogłuszających błyskawic. Przy okazji oberwała także rudowłosa Eryl Besa. Wszyscy troje, dokładnie jak przewidywał plan, zwalili się pod ścianą. Lowbacca i Krasov, którzy odsunęli krzesła chwilę później, zostali ogłuszeni przez Yarsroota i towarzyszącego mu pomocnika. To również stanowiło część planu.

Czując ból i siłę oddziaływania każdego strzału dzięki bitwowięzi, Jacen jęknął i omal nie spadł z krzesła. W ostatniej chwili pochwyciła go Tenel Ka.

Tego już nie było w planie.

Tendra pstryknęła przełącznikiem dozownika energii, aby nastawić broń na ogień ciągły i na uśmiercanie.

— Każdy, kto się poruszy albo nawet popatrzy na mnie, zginie — powiedziała. Przeniosła spojrzenie na Gannera, pamiętając, że to on odgrywa rolę dowódcy wyprawy. — Czy to jasne?

— Jak transpastal. — Ganner nie odrywał oczu od środka stołu. — Róbcie wszyscy, co każe — rozkazał.

— To dobrze. — Tendra odsunęła się na bok i gestem nakazała, aby do mesy weszli dwaj inni członkowie załogi. — Jeżeli zachowacie spokój, nikomu nie stanie się nic złego.

Towarzyszący jej mężczyźni zaczęli obchodzić stół z przeciwnych stron. Odpinali po kolei od pasów Jedi świetlne miecze i wrzucali je do otworu pojemnika na resztki żywności. Pomimo głośnych protestów, wylądował tam także android-tłumacz Lowbaccy Em Teedee. W następnej sekundzie Jacen wyczuł impuls paniki, której źródłem był umysł Anakina, i uświadomił sobie, że oto właśnie pojawił się pierwszy nieprzewidziany problem. Wypadki toczyły się tak szybko, że uczestnicy wyprawy nie zdążyli się upewnić, czy zawartość pojemnika na resztki wyląduje w awaryjnej kapsule, czy w spłuczce „Ślicznotki”. Zamierzali dokonać odpowiedniej zmiany dopiero po wieczornym posiłku. Jacen skierował myśli ku siostrze, zaczerpnął trochę jej pogody ducha i pchnął w kierunku umysłu młodszego brata. Nic teraz na to nie poradzisz, chciał mu powiedzieć. Zaufaj Mocy.

— Tendro, co to wszystko ma znaczyć? — obruszył się Ganner. Plan młodych Jedi nie przewidywał zabrania przez niego głosu, ale Ganner poczuł pewność, że powinien powiedzieć coś takiego. Jacen czuł, że Ganner ma rację. Jakimś cudem zawsze się orientował, co jest słuszne i potrzebne. — Czyżbyśmy się okazali niegrzecznymi gośćmi?

— Najgrzeczniejszymi w całej galaktyce — odparła cierpko Tendra. — Tyle, że Fitzgibbon nie znosi tchórzów.

Jacen nawet nie poczuł, kiedy towarzyszący Yarsrootowi pomocnik odpiął świetlny miecz od jego pasa. Zorientował się dopiero, kiedy ujrzał, że jego broń znika w otworze pojemnika.

— Tchórzów? — zapytał zdumiony Ganner. — Co właściwie masz na…

— Talfaglio — przerwała mu kobieta. Pochodziła z pobliskiej Sakorii, więc nawet nie musiała udawać pogardy i oburzenia. — A teraz zatrzaśnij wrota hangaru twojej gęby i wstań. Pewien gość bardzo chciałby się z tobą zobaczyć. Prawdę mówiąc, z wami wszystkimi.

Powróciła do odgrywania zaplanowanej roli. Jacen uświadomił sobie, że wstaje i odwraca się w stronę drzwi. Wyczuwał, że to samo robi stojąca za jego plecami Tenel Ka. Młoda Hapanka miała go obserwować, opiekować się nim i jedyną sprawną ręką, bronić jego i siebie. Tendra odeszła kilka kroków na bok i gestem nakazała, aby członkowie oddziału specjalnego wyszli z mesy. Poleciła im przejść korytarzem, minąć drzwi gościnnych kabin i wejść po trzech stopniach na pokład przejściowy. Jacen domyślał się, że będzie im tam bardzo ciasno. Na tym właśnie pokładzie znajdowała się śluza, wyrzutnie kapsuł ratunkowych i kto wie, ilu Yuuzhan Vongów. Zastanawiał się, czy to możliwe, żeby przyprowadzili voxyna. Prawdopodobnie nie, pomyślał. Nikt go jeszcze nie wyczuwał.

Nagle Alema zaczęła drżeć. Nie obawiała się spotkania z Yuuzhan Vongami — zabiła przecież kilkudziesięciu własnymi rękoma i zmyliła pogoń setek innych; denerwowała się tylko, czy nie zawiedzie w chwili próby. Nie spodziewała się, że może stanąć oko w oko z voxynem jeszcze na pokładzie abordażowego wahadłowca Yuuzhan Vongów. Nie wiedziała, czy potrafi mu stawić czoło po tym, co inny potwór zrobił jej siostrze.

Jacen posłał ku niej uczucia Raynara, który pocieszał się świadomością, że Twi’lekianka już wielokrotnie zwyciężała w walkach z najeźdźcami. To właśnie dzięki niej nieprzyjaciele nie zdobyli Nowego Plymptona. Raynar był pewien, że Alema nie zawiedzie, a nawet pomoże innym pokonać przerażenie. Chwilę potem lekku Twi’lekianki przestały drżeć i znieruchomiały. Jacen odetchnął z ulgą. Podążył w ślad za trójką nieprzytomnych Jedi, unoszących się w powietrzu dzięki umiejętnościom kilkorga przyjaciół. Cała procesja minęła drzwi apartamentu Calrissiana i skierowała się w stronę kabin gościnnych.

Nagle za plecami Tenel Ka otworzyły się drzwi i coś tępego uderzyło ją w plecy między łopatkami. Jacen potknął się i uklęknął. Zdawało mu się, że zaczyna tracić przytomność, ale w następnej chwili uświadomił sobie, że tylko odczuwa ból młodej Hapanki. Uwolnił myśli i wysłał je ku pozostałym, aby zaczerpnąć trochę energii, która pomogłaby obojgu zachować świadomość. Kiedy odzyskał ostrość spojrzenia, zerwał się i stwierdził, że korytarz wypełniają wojownicy Yuuzhan Vongów.

Idący na czele Ganner z rozpędu rzucił się na Landa.

— Ty fałszywy, podstępny…

W następnym ułamku sekundy na głowę rosłego rycerza Jedi spadł cios, zadany tępym końcem amphistaffa. Myśli Gannera jakby wpadły w głąb czarnej dziury. Zanim Jacen miał czas poprosić pozostałych, żeby go wzmocnili, poczuł dokładnie to samo. Reakcja Gannera nie była, co prawda, częścią planu, ale mogła się obrócić na ich korzyść.

Punkt trzydziesty: członkowie załogi „Ślicznotki” odchodzą. Tendra i Yarsroot odwrócili się i zniknęli w głębi korytarza, pozostawiając członków oddziału specjalnego w rękach nieprzyjaciół. Jeżeli nie liczyć Calrissiana, na pokładzie przejściowym przebywało zaledwie sześciu yuuzhańskich strażników. Pozostali znajdowali się za plecami Anakina w śluzie, skąd mogli w każdej chwili wyskoczyć, aby zaatakować młodych Jedi. Kiedy Tesar Sebatyne, który szedł drugi, znalazł się na pokładzie przejściowym, zawahał się chwilę, patrząc ze zdumieniem na nieruchome ciało Gannera.

Zapewne rosły yuuzhański wojownik z wrzecionowatą wysepką czarnych włosów na głowie doszedł do wniosku, że Barabel usiłuje grać na zwłokę, gdyż wyciągnął rękę i pchnął go w plecy z taką siłą, że mało brakowało, a Tesar rozciągnąłby się jak długi. Utrzymał jednak równowagę i poszedł dalej.

— Ruszać się! — przynaglił go Yuuzhanin. — Wszyscy naprzód!

Anakin z trudem powstrzymał uśmiech i przestąpił nieruchome ciało Gannera. Tesar odegrał swoją rolę doskonale. Zmusił Yuuzhanina do wydania członkom oddziału specjalnego rozkazu zrobienia dokładnie tego, co sami chcieli. Podążając za Barabelem, Anakin przeszedł w przeciwległy koniec przejściowego pokładu i znieruchomiał w pobliżu drzwi szafki na blastery. Wyczuwał, że tuż za jego plecami idzie Tahiri i pozostali Jedi. Członkowie oddziału specjalnego starali się zachowywać tylko takie odstępy, aby na pokładzie zmieścili się wszyscy uczestnicy wyprawy… i właściwie nikt więcej.

Na razie wydarzenia toczyły się zgodnie z planem. Co prawda, świetlne miecze wpadły do spłuczki, ale za to Tendra i Yarsroot bardzo marudzili podczas przekazywania jeńców w ręce Yuuzhan Vongów. Udając, że starają się zachować niezbędne środki ostrożności, zwlekali tak długo, że z pewnością wojenne androidy miały dość czasu, aby wyciągnąć broń ze spłuczki i przenieść na pokład remontowej kapsuły. Anakin wyczuwał, że każdy pomyślnie zakończony punkt planu zwiększa pewność siebie członków grupy. Dzieląc się myślami i nawzajem wspierając, wszyscy umacniali się w przekonaniu, że ich plan się powiedzie. Barabelowie przewidzieli, że właśnie tak się będą czuli, a Jacen starał się jak mógł, aby młodszy brat nie stracił kontaktu z resztą grupy. Anakin orientował się, że Alema Rar jest bardziej zdecydowana niż kiedykolwiek dotąd. On także wyczuł zaskoczenie Tenel Ka, kiedy coś uderzyło ją w plecy. Teraz zaś odnosił wrażenie, że Lowbacca jest zdezorientowany. Zaledwie jednak zdążył się zaniepokoić, jak półprzytomny Wookie poradzi sobie z wykonaniem swojej części planu, wyczuł, że Jacen kieruje myśli ku Lowiemu, aby wzmocnić słabnącą wolę przyjaciela. Wyglądało więc na to, że wszystko układa się doskonale.

Kiedy Lando upewnił się, że członkowie załogi jego jachtu odeszli nie niepokojeni przez Yuuzhan Vongów, odwrócił się do dowódcy i gestem wskazał włóknoplastową skrzynię ustawioną naprzeciwko wyrzutni kapsuły ratunkowej „Ślicznotki”.

— Czy kapitan „Rozkosznej Śmierci” zechce przyjąć ode mnie drobny upominek? — zapytał.

To nieznaczne odstępstwo od trzydziestego pierwszego punktu planu również mogło wyjść wszystkim na dobre. Nikt się nie spodziewał, że dowódca yuuzhańskiego statku zechce osobiście nadzorować przekazywanie jeńców. Duman Yaght sprawiał jednak wrażenie niezwykle gorliwego.

Skoro nieprzyjacielski dowódca nie wyraził sprzeciwu, Lando otworzył skrzynię i wyjął z niej kilka par ogłuszających kajdanków.

Anakin wypuścił powoli powietrze z płuc. Posługując się techniką odprężania Jedi, pozwolił, aby razem z powietrzem uleciało z jego myśli całe podniecenie.

Lando uniósł kajdanki na wysokość oczu zdumionego dowódcy.

— Bardzo proszę — powiedział. — To pozwoli ci utrzymać w ryzach więźniów.

Duman Yaght wyszczerzył zęby w pogardliwym uśmiechu i popatrzył na Calrissiana.

— Co to za bluźnierstwa? — zapytał.

— Ograniczniki ruchu nadgarstków — wyjaśnił śniadolicy mężczyzna. Otworzył jeden metalowy cylinder i podsunął pod nos Yuuzhanina. — Jak widzisz, pomyślałem o wszystkim — dodał z dumą.

Duman wytrącił kajdanki z rąk Calrissiana.

— Mamy własne ograniczniki — burknął. Patrzył z pogardą na nieruchome ciało Gannera, które właśnie w tej chwili kilkoro młodych Jedi, posługując się technikami lewitacji, unosiło z płyt pokładu, aby ułożyć pośrodku przejściowego pokładu obok nieruchomych ciał trojga innych nieprzytomnych Jedi. — Nasze są lepsze — dodał. — Nie tylko ograniczają swobodę ruchów, ale i uczą.

Punkt trzydziesty drugi: nieprzyjaciele połykają przynętę. Anakin skierował palce w stronę szafki z blasterami i posługując się Mocą, zaczął wginać do wewnątrz metalową płytę. Usłyszawszy trzask i zgrzyt giętego metalu, Lando i Yuuzhan Vongowie odwrócili się w tamtym kierunku. W tej samej chwili Ulaha zamknęła klapę włazu po swojej stronie przejściowego pokładu, dzięki czemu uwięziła resztę oddziału abordażowego Yuuzhan w komorze śluzy. Anakin naparł myślami jeszcze silniej, a kiedy metalowa płyta się oderwała, uniósł ją w powietrze i skierował w głowę dowódcy Yuuzhan Vongów. Ujrzawszy, co się dzieje, jeden z yuuzhańskich wojowników skoczył, żeby stanąć w obronie zdezorientowanego Dumana Yaghta. Pozostali Yuuzhanie szybko zrozumieli, że pomieszczenie jest zbyt ciasne, aby dało się użyć amphistaffów, i postanowili posłużyć się coufee. Wykorzystując do ostatecznych granic spajającą ich umysły bitwowięź, pozostali członkowie oddziału specjalnego zaczęli wymierzać yuuzhańskim wojownikom ciosy pięściami i kopniaki. Zmuszali nieprzyjaciół do ciągłych uników i nie dopuszczali, żeby któryś z nich posłużył się bronią. Zaczerpnąwszy część energii Mocy, Anakin wyszarpnął z gniazd blastery i posłał je ponad głowami walczących przeciwników, aż wsunęły się w dłonie dziesięciorga czekających Jedi. Z przeciwnej strony, zza uszczelnionej klapy włazu, dobiegły stłumione okrzyki i głuche łomoty. To pozostali Yuuzhanie usiłowali wedrzeć się na pokład przejściowy. W pewnej chwili Tesar się odwrócił i smagnął grubym gadzim ogonem nogi Dumana Yaghta poniżej kolan. Udało mu się powalić na płyty pokładu nie tylko oszołomionego dowódcę, ale także broniącego go wojownika. Barabel wymierzył lufę blastera w skroń Dumana Yaghta.

— Odwołaj swoich bliznogłowych — wychrypiał rozkazującym tonem.

Z oczu Dumana Yaghta strzeliły błyskawice gniewu, a jego strażnik, leżący za plecami Tesara, sięgnął po coufee. Anakin otworzył usta do ostrzegawczego okrzyku, ale Jacen wyczuł jego niepokój. Zogniskował go i korzystając z łączącej ich bitwowięzi, pchnął ostrzeżenie w kierunku Barabela. Istota odwróciła się jak użądlona i długim pazurem palca stopy przyszpiliła dłoń leżącego wojownika do durastalowej płyty pokładu.

W następnej chwili Anakin uświadomił sobie, że dobiegające z przeciwnej strony klapy włazu dźwięki nagle ucichły. Zrozumiał, że posługując się osobistymi villipami, pozostali członkowie yuuzhańskiej grupy abordażowej poinformowali członków załogi „Rozkosznej Śmierci” o wszystkim, co dzieje się na pokładzie „Ślicznotki”. Wymierzył lufę blastera w unieruchomionego obrońcę Dumana Yaghta i zaczął w myślach odliczać sekundy. Pomyślał, że wojenne androidy potrzebują co najmniej trzydziestu, aby wyślizgnąć się ze śluzy zbiornika odpadków jachtu Landa i przyczepić do spodu nieprzyjacielskiego wahadłowca. Dodając niezbędny margines bezpieczeństwa, powinien zapewnić androidom dwakroć tyle czasu. Musiał więc nadal odwracać uwagę Yuuzhan Vongów. Obawiał się jednak, że sześćdziesiąt sekund potrwa całą wieczność.

Jakby się domyślając, że musi zyskać na czasie, Tesar bardzo powoli wyciągnął pazur z płyty pokładu i uwolnił dłoń Yuuzhanina, aby zaraz wbić mu koniec lufy blastera w policzek.

— Powiedz swoim wojownikom, żeby rzucili broń — rozkazał. Dowódca Yuuzhan zdziwił wszystkich: zareagował pełnym podziwu, chociaż trochę wymuszonym uśmiechem.

— Doprawdy, imponujące — powiedział. — Jeedai w pełni zasługują na opinię, jaką się pośród nas cieszą.

Tesar odpowiedział mu przeciągłym sykiem. Gdyby nie bitwowięź, Anakin pomyślałby, że zbity z tropu Barabel nie bardzo wie, co robić. Czytając jednak myśli Jacena, zrozumiał, że Tesar stara się tylko grać na zwłokę.

I rzeczywiście, dwie sekundy później Barabel prychnął:

— On chce, żebyś się poddał, a nie prawił mu komplementy.

— A więc mocno się rozczarujesz — odparł Yuuzhanin. — Zanim pozwolę uciec siedemnaściorgu Jeedai, zniszczę ten statek i wszystkich na pokładzie, nie wyłączając siebie.

— Chwileczkę — sprzeciwił się zaniepokojony Calrissian. Zrobił krok do przodu, kiedy Anakin odliczył w myśli osiem sekund. — Chyba nie zamierzasz…

— Milcz! — przerwał mu Duman Yaght. — Gdybyś chociaż trochę znał Yuuzhan Vongów, wiedziałbyś, że nie obawiają się śmierci. — Dowódca przeniósł spojrzenie na Tesara. — Masz pięć oddechów, żeby się poddać — ostrzegł. — W przeciwnym razie…

W końcu zaczynało się dziać coś, czego nikt nie przewidział. Gorączkowo myśląc, co zrobić, aby dowódca Yuuzhan nie spełnił swojej groźby, Anakin podszedł bliżej, strącił z jego ramion oba villipy i zmiażdżył stworzenia obcasem.

— To was nie uratuje — odezwał się dowódca. — Na mostku jest mój osobisty villip, który przekazuje wszystkie moje słowa. — Znów spojrzał na Tesara. — Trzy oddechy.

Anakin wiedział, że upłynęło zaledwie dziesięć sekund, ale pomyślał, że lepiej się nie sprzeciwiać. Yuuzhanin oznajmił, że jest gotów umrzeć. Gdyby nie spełnił swojej groźby, okazałby się tchórzem i słabeuszem. Młodzieniec z niepokojem obserwował, jak osłonięty pancerzem tors Dumana Yaghta wznosi się i opada raz i drugi.

Widocznie Lando także to zauważył, bo zanim Yuuzhanin zdążył nabrać powietrza trzeci raz, głośno parsknął.

— Nikomu nie pozwolę zniszczyć swojego statku! — warknął. Odwrócił się i ruszył w kierunku klapy wewnętrznego włazu śluzy. — A zresztą nie widzę najmniejszego powodu, żeby ktoś miał to robić.

Kiedy ruszył w stronę Alemy, TwiMekianka zagrodziła mu drogę i wymierzyła w twarz lufę blastera. Gdy ją mijał, przycisnęła guzik spustowy. Rozległ się głuchy szczęk bezpiecznika, ale strzał nie padł. Zdezorientowana Alema krzyknęła i wypuściła z dłoni dymiący pistolet.

Lando silnym kopnięciem posłał go w kąt przejściowego pokładu.

— Widzisz?— zapytał, triumfująco spoglądając na dowódcę Yuuzhan. — O wszystkim pomyślałem. — Wyrwał pistolet rzekomo osłupiałemu Raynarowi, otworzył komorę zasobnika, coś przełączył, nastawił broń na ogłuszanie i poraził Tesara niosącą tylko ułamek energii blasterową mgiełką. — Zmieniłem biegunowość zasobników — wyjaśnił z chytrym uśmiechem. — To standardowy środek bezpieczeństwa… a przynajmniej wówczas, kiedy ktoś zamierza przekazać w ręce nieprzyjaciół sporą grupę niebezpiecznych Jedi.

Anakin i kilku innych członków oddziału specjalnego otworzyło komory zasobników swoich blasterów, ale nawet rycerze Jedi nie zdołaliby zmienić biegunowości wystarczająco szybko. Obrońca Dumana Yaghta podciął nogi młodzieńcowi i obalił go na płyty pokładu. Starając się osłonić głowę przed gradem spadających ciosów, młody Solo nie przestawał odliczać w myśli kolejnych sekund.

Pozostali Yuuzhan Vongowie także rzucili się na Jedi. Zapominając o swoich coufee, poprzestali na wyrywaniu blasterów z dłoni rzekomo osłupiałych przeciwników. Do walki przyłączył się nawet Duman Yaght. Skoczył i pchnął Tahiri na klapę wyrzutni kapsuły ratunkowej. Ujrzawszy, że w ciasnym pomieszczeniu fruwają w różne strony blastery i zasobniki energii, dziewczyna przezornie udała, że straciła przytomność i osunęła się na płyty pokładu.

W pewnej chwili dowódca Yuuzahan odwrócił się do Calrissiana i władczym gestem pokazał wewnętrzny właz śluzy.

— Otwórz! — rozkazał.

Lando cofnął się krok i wyciągnął rękę do panelu kontrolnego. Jeżeli Anakin nie pomylił się w liczeniu, upłynęło zaledwie dwadzieścia pięć sekund. Pomyślał, że właśnie w tej chwili dwa wojenne androidy szukają miejsca na spodzie kadłuba yuuzhańskiego wahadłowca, gdzie mogłyby przyczepić kapsułę remontową. Jacen wyczuł niepokój brata, a Ulaha skoczyła, żeby zagrodzić drogę ciemnoskóremu mężczyźnie. Otworzyła swój umysł jeszcze szerzej na przepływ Mocy i wyciągnęła do Calrissiana dłoń o długich palcach.

Pierwszy krzyknął Jacen. W tym samym ułamku sekundy Anakin poczuł dojmujący ból i pomyślał, że jego starszy brat jest ranny. Zaraz jednak usłyszał gwizd Ulahy. Spojrzał w jej stronę i przekonał się, że Bithanka potyka się i pada na płyty pokładu. Z jej pleców wystawała rękojeść coufee. Cierpienie Ulahy poraziło umysły wszystkich połączonych bitwowięzią młodych Jedi niczym strzał z blastera. Nikt nie spodziewał się tego ataku i nagły ból nie dawał im się skupić. Anakin poczuł, że na jego głowę spadają dwa następne bardzo silne ciosy. Uświadomił sobie, że inni także słaniają się na nogach. Zorientował się, a może usłyszał, że kilkoro młodych Jedi uległo naporowi yuuzhańskich wojowników.

Zobaczył, że Ulaha leży nieruchomo z twarzą przyciśniętą do pokładu. Bithanka czuła zbyt wielki ból, aby krzyczeć, ale paznokcie jej długich palców drapały durastalową płytę. Pochylał się nad nią Lando z niedowierzaniem i przerażeniem w ciemnych oczach. Był jednak zbyt wytrawnym hazardzistą, aby pozwolić sobie na okazywanie uczuć. Lekko ugiął kolana, jakby zamierzał uklęknąć i wyciągnąć coufee z pleców Ulahy. Zaraz jednak zrozumiał, że popełniłby błąd. Wyprostował się, przestąpił ciało cierpiącej Jedi i guzikiem na panelu otworzył klapę wewnętrznego włazu śluzy.

Anakin poczuł, że spada na niego następny silny cios. Tym razem omal nie stracił przytomności. Zgubił rachubę sekund, ale wydawało mu się, że doliczył do trzydziestu, najwyżej trzydziestu pięciu. Poczuł, że płyty pokładu drżą, i usłyszał tupot wielu stóp. Domyślił się, że na pokład przejściowy wbiegła reszta Yuuzhan Vongów. Posłużywszy się Mocą, skierował lecący w powietrzu pistolet blasterowy w głowę swojego przeciwnika. W nagrodę otrzymał następny cios, a zaraz potem jego gardła dotknął szpic coufee.

— To koniec, Jeedai — syknął Yuuzhanin. — Rozumiesz? Koniec.

Anakin nie ośmielił się nawet kiwnąć głową.

Duman Yaght warknął coś, co zabrzmiało jak rozkaz. Dwóch rosłych Yuuzhan pochyliło się, dźwignęło Ulahę z pokładu i przeniosło ją do śluzy. Z pleców Bithanki wciąż jeszcze sterczała rękojeść coufee. Anakin poczuł w sercu znajomą pustkę — taką samą, jak kiedyś na Sernpidalu, kiedy musiał poderwać dziób „Sokoła” i zostawić Chewiego na powierzchni planety. W jego umyśle zaczęła się budzić trwoga. Zaledwie zdążyli się spotkać z Yuuzhan Vongami, a już mieli rannych. Może jednak osiągnięcie celu wprawy przekraczało ich siły? Może wszyscy Lowie, Tahiri, a nawet Jacen i Jaina — zginą jak Chewbacca? Może to wszystko będzie jego winą?

Chwilę później poczuł, że Jacen wysyła ku niemu swoje myśli i myśli innych Jedi, delikatnie omywając go nimi i kojąc. Wyczuwał w nich strach, gniew i poczucie winy. Nie mógłby odgadnąć, które co odczuwa, z jednym wyjątkiem: Alemy Rar. Od Twi’lekianki promieniowała wielka ulga. Istota się cieszyła, że dotąd nikt nie zginął i że dotychczas nie przygniotło jej przerażenie. Najwyraźniej uważała, że wszystko układa się jak najlepiej.

Anakin usłyszał dobiegający jakby spod spoza jego stóp głos Dumana Yaghta.

— Muszę przyznać, Fitzgibbonie Lane, że dopiero teraz rozumiem, dlaczego zniszczyłeś ich świetlne miecze. Gdyby użyli tych… no cóż, bardzo się cieszę, że ich nie mają.

Do Anakina podeszło dwóch krzepkich yuuzhańskich wojowników. Szarpnęli go za ręce i postawili na nogi. Dowódca stał obok Landa i obserwował, jak członkowie grupy abordażowej ustawiają wszystkich Jedi w szeregu, aby wprowadzić ich do śluzy. Anakin wbił spojrzenie w Calrissiana. Zastanawiał się, czy miodousty hazardzista mógłby w jakiś sposób nakłonić nieprzyjaciół do pozostawienia Ulahy na pokładzie „Ślicznotki”.

Lando napotkał błagalne spojrzenie Anakina i obaj wpatrywali się w siebie przez chwilę. Wreszcie Calrissian odwrócił głowę i popatrzył na Dumana Yaghta.

— To wszystko zasługa właściwego planowania — powiedział. — Następnym razem chciałbym jednak, żebyście mnie uprzedzili. Gdyby udało się nam zaskoczyć ich podczas snu…

— Będziesz miał swojego villipa— przerwał mu oschle Yuuzhanin. — Nie mogę ci obiecać nic więcej.

Anakin poczuł, że strażnicy wpychają go do śluzy. Potknął się na progu, ale nie przestał oglądać się do tyłu. Obawiał się, że Lando nie może zrobić nic, żeby Ulaha pozostała na pokładzie „Ślicznotki”, bo wzbudziłby podejrzenia obcych istot. Wiedział jednak, że były hazardzista już nie raz i nie dwa dokonywał rzeczy niemożliwych. Jeszcze jako młodzieniec wyślizgiwał się z pułapek zastawianych przez agentów Imperium i wodził za nos najgorszych przestępców galaktyki. Jeszcze zanim Anakin się urodził, ratował z opresji pozostałych członków rodziny Solo. Tak, Calrissian na pewno poradziłby sobie z jednym przesadnie gorliwym Yuuzhaninem.

Lando jeszcze raz zerknął na Anakina. Tym razem w jego spojrzeniu kryła się niepewność i obawa. W pewnej chwili Duman Yaght powiedział coś, po czym jego rozmówca powinien się roześmiać, więc Lando musiał znów skupić uwagę na triumfującym Yuuzhaninie.

18

Luke i jego towarzysze nie skręcili w nieskazitelnie biały, sterylnie czysty korytarz wiodący na pokład inspekcyjny „Błędnego Rycerza”, gdzie już czekało dwadzieścioro kilkoro gotowych zademonstrować swoje umiejętności uczniów Jedi. Zamiast tego podążyli śladami wystrojonego Boostera Terrika do rury repulsorowej windy i pozwolili się unieść bezpośrednio na mostek. Gwiezdny niszczyciel nie mógł krążyć w nieskończoność wokół Zaćmienia, aby nieprzyjaciele nie domyślili się, gdzie znajduje się baza Jedi. Nikt nie zamierzał tracić czasu na oglądanie wiadomości HoloNetu, ale wszystko wskazywało, że właśnie to będą teraz robić. Łącznościowcy otrzymali informację, że Nom Anor zamierza zwrócić się do wszystkich senatorów w sprawie zakładników z Talfaglia, a Borsk Fey’lya osobiście poprosił obu generałów, Wedge’a Antillesa i Garma Bel Iblisa, aby przysłuchiwali się wystąpieniu emisariusza Yuuzhan. Nie ulegało wątpliwości, że wydarzy się coś ważnego, coś, co będzie miało wielkie znaczenie dla rycerzy Jedi.

Booster powiódł ich skrajem mostka do ośrodka łączności gwiezdnego niszczyciela. Stał tam długi konferencyjny stół zaśmiecony przestarzałymi komputerowymi notatnikami, rejestrami naukowymi i namalowanymi na arkuszach flimsiplastu obrazkami. W przeciwległym końcu stołu stał archaiczny, pamiętający jeszcze czasy Imperium projektor hologramów. Jeżeli nie liczyć Luke’a i Boostera, w ośrodku łączności zgromadzili się Corran i Mirax Hornowie, Han i Leia, R2-D2 i C-3PO, a także Mara Jadę Skywalker z popłakującym Benem na ręku. Tionna i Kam zostali na pokładzie inspekcyjnym razem z uczniami Jedi. Wyjaśnili im, że mistrz Skywalker bardzo się cieszy na myśl o spotkaniu z nimi i że niedługo zjawi się na pokładzie.

Luke nie dowiedział się jeszcze, jak Corran i Mirax zdołali uciec voxynowi, który wyczuł ich na Korelii. Zanim zdążyli opowiedzieć tę historię mistrzowi Jedi, nadeszła wiadomość o wystąpieniu Noma Anora. Homowie napomknęli tylko, że w ich ucieczce nie było nic szczególnie ciekawego, i dodali, że muszą dyskretnie zwrócić przedstawicielom Koreliańskiego Przedsiębiorstwa Usług Transportowych koszt paskudnie przeżartej rdzą repulsorowej taksówki.

Kiedy wszyscy zgromadzili się już wokół zabytkowego projektora, mały Ben zaczął grymasić jeszcze głośniej. Na ogół robił wrażenie najcichszego i najspokojniejszego dziecka w całej galaktyce, czasami jednak nie można było go uciszyć. Kiedy R2-D2 zaczął dostrajać archaiczne urządzenie do częstotliwości nadajnika senatu, Ben rozpłakał się na dobre. Luke poczuł, że Mara, wysyłając ku maleństwu kojące myśli, usiłuje go uspokoić, a kiedy to nie pomogło, on sam spróbował podobnej sztuki. Na próżno. Ben zanosił się od płaczu. Mara ciężko westchnęła i odwróciła się, jakby chciała przejść do sąsiedniego pomieszczenia.

Drogę zastąpiła jej Leia.

— Pozwól, że ja to zrobię — powiedziała. — Naprawdę nie mam ochoty tego oglądać.

Mara kiwnęła głową i podała jej Bena.

Niemowlę uspokoiło się niemal natychmiast.

Luke i Mara wymienili zdumione spojrzenia. Oboje czuli się trochę nieswojo. Dziwiło ich, że sami nie zdołali uspokoić małego synka, ale wiedzieli, że tu chodzi o coś więcej.

— Myślałam o Anakinie — odezwała się Leia, nie odrywając spojrzenia od twarzyczki dziecka. — Obserwowałam Marę i żałowałam, że kiedy mój młodszy syn był taki mały, nigdy nie miałam tyle czasu, żeby brać go na ręce, kołysać, usypiać czy uspokajać.

Luke uśmiechnął się i popatrzył na projekcyjną płytę, nad którą zaczynał się tworzyć niewyraźny hologram wielkiej sali obrad senatu Nowej Republiki.

Viqi Shesh pomyślała, że Nom Anor jest przesadnie pewny siebie. Chociaż Fey’lya odmówił mu prawa wystąpienia w stroju yuuzhańskiego wojownika, egzekutor wyglądał wyniośle i dumnie. Nie zaszczyciwszy nawet przelotnym spojrzeniem gwiżdżących i krzyczących senatorów, skierował jedyne oko na podwyższenie dla doradców. Miał na sobie mieniący się chyba wszystkimi barwami tęczy i odporny na blasterowe błyskawice płaszcz z żywej iskrosieci. Płaszcz zapewniał identyczną ochronę jak pancerz z kraba vonduun, ale wyglądał zupełnie niewinnie — zwłaszcza dla tych, którzy nie mieli pojęcia, że jego włókna mają zdolność neutralizowania wystrzeliwanych ładunków.

Nom Anor przeszedł na środek platformy dla mówców i znieruchomiał w oczekiwaniu, aż senatorowie się uciszą. Viqi wiedziała, że może to potrwać bardzo długo. Kiedy Borsk Fey’lya publicznie opowiedział się po stronie Jedi, zwolennicy rycerzy postanowili, że się nie uciszą, dopóki Bothanin nie da im wyraźnego sygnału. Tymczasem Fey’lya, który nigdy nie przepuścił okazji zastraszenia politycznego przeciwnika, nie zamierzał dawać yuuzhańskiemu wysłannikowi szansy naprawienia błędu. Dopiero kiedy uznał, że Yuuzhanin trochę spokorniał, pochylił się nad pulpitem konsolety przywódcy Nowej Republiki, powiódł spojrzeniem po zebranych i przycisnął guzik mikrofonu.

— Prosiłeś, żebyśmy umożliwili ci wystąpienie przed wszystkimi senatorami — zaczął oschłym tonem. Echo jego głosu poniosło się po ogromnej sali. Senatorowie z wolna zaczęli się uciszać. — Czy zamierzasz nam wyjaśnić, dlaczego nie pozwalacie odlecieć talfagliańskim uchodźcom?

Drugi oczodół, w którym tym razem nie tkwiło fałszywe oko, lekko zadrżał.

— Mowy nie ma — odezwał się butnie Yuuzhanin. — Dobrze znacie nasze stanowisko. Przybyłem tu, aby oznajmić, że wojenny mistrz przedłużył okres oczekiwania na wydanie Jedi.

W sali obrad rozległ się zdumiony pomruk senatorów. Viqi sprawiała wrażenie równie zaskoczonej, jak chyba wszyscy pozostali. Wojenny mistrz nie był kimś, kto ugiąłby się przed czczymi pogróżkami przywódcy Nowej Republiki. Pomyślała, że może Nom Anor usiłuje upiec własną pieczeń. Teraz, kiedy Fey’lya publicznie opowiedział się po stronie rycerzy Jedi, yuuzhański egzekutor mógł uważać, że zdoła za jego plecami zawrzeć ugodę z senatorami, którzy zgadzali się iść na ustępstwa wobec Yuuzhan Vongów. Kuatka doszła do wniosku, że jeżeli tak to wygląda, musi natychmiast pokrzyżować plany Yuuzhanina. W przeciwnym razie, gdyby Fey’lya nagle zginął, zabity przez yuuzhańskich skrytobójców, następnym przywódcą Nowej Republiki mógłby zostać Nom Anor, a nie ona. Zupełnie nie rozumiała, dlaczego skrytobójcy Tsavonga Lana tak zwlekają. Podała wojennemu mistrzowi kilka dat i miejsc, ale zabójcy nie wykorzystali ani jednej informacji. Nie słyszała też, żeby wokół Fey’lyi kręcił się chociaż jeden podejrzany włóczęga.

Nie czekając, aż senatorowie się uspokoją, wcisnęła guzik swojego mikrofonu.

— Jak wytłumaczyć ten niespodziewany atak wyrzutów sumienia, panie ambasadorze? — zapytała.

Nom Anor nie przestał sprawiać wrażenia przesadnie pewnego siebie. Jego poznaczoną bliznami twarz wykrzywił ironiczny uśmiech.

— Może wojenny mistrz uświadomił sobie, że przedstawiciele Nowej Republiki muszą mieć trochę więcej czasu, aby spełnić jego ultimatum? — Umilkł i potoczył spojrzeniem jedynego oka po galeriach dla senatorów. — Muszę przyznać, że uczynili już pierwszy krok w dobrym kierunku — dodał po chwili. — Poprzedniego wieczoru pewien zatroskany obywatel przekazał w nasze ręce siedemnaścioro młodych Jedi…

W wielkiej sali zgromadzeń zapanował taki harmider, że chyba nikt nie usłyszał kilku ostatnich słów oświadczenia yuuzhańskiego wysłannika. Viqi opadła na siedzenie fotela, równie osłupiała jak pozostali senatorowie. Zastanawiała się, jak to możliwe. Żaden łowca nagród galaktyki nie mógłby nawet marzyć, że uda mu się schwytać żywcem siedemnaścioro Jedi. Viqi wątpiła, czy takiej sztuki zdołałaby dokonać nawet cała kompania łowców nagród.

Pragnąc przywrócić spokój, Fey’lya wyłączył oświetlenie w całej sali. Mimo to musiał odczekać jeszcze kilka minut, zanim uciszyło się na tyle, że mógł wezwać woźnego i polecić androidom służby porządkowej usuwanie z sali obrad wszystkich, którzy mimo wezwania nadal zakłócają przebieg obrad.

Kiedy ponownie włączył oświetlenie, jego uszy przylegały do głowy, a wszystkie włoski na karku jeżyły się ze złości.

— Nie wierzę ci — odezwał się, patrząc na yuuzhańskiego wysłannika.

Podobnie jak większość senatorów, Viqi Shesh tym razem była skłonna się z nim zgodzić. W sali zgromadzeń znów zaczął narastać gniewny pomruk. Zanim jednak przerodził się w burzę okrzyków, androidy porządkowe zaczęły surowo napominać krzyczących senatorów, że jeśli się nie uciszą, zostaną usunięci z sali.

Nom Anor wyszczerzył zęby i prychnął pogardliwie.

— Mam listę. — Demonstracyjnie powoli wyciągnął strzęp, który wyglądał jak zrzucona skóra węża, a potem równie długo udawał, że coś z niego odczytuje. — Ich przywódca nazywa się Ganner Rhysode — oznajmił po chwili. — Wszystko wskazuje na to, że zastępcami sąTesar Sebatyne i Wookie Lowbacca.

Z galerii przedstawicieli Kashyyyka rozległo się żałobne wycie. Poleciał w tamtą stronę jeden z androidów służby porządkowej, ale zanim przystąpił do wykonywania obowiązków, zmienił kierunek lotu, trafiony silnym ciosem kosmatej ręki.

— Bithanka Ulaha Korę stawiała opór podczas aresztowania i została ranna — mówił dalej Nom Anor. — Na mojej liście figuruje także nazwisko Solo.

— So… Solo? — Wedge Antilles prawie się zachłysnął z wrażenia. Obaj generałowie stali nieruchomo za fotelem Borska Fey’lyi z powodów, których Viqi Shesh nie rozumiała. — Złapaliście jakiegoś Solo?

W sali obrad zapadła tak głucha cisza, że kiedy głos zabrał generał Bel Iblis, senatorowie zajmujący najwyższe balkony usłyszeliby go, nawet gdyby nie działała nagłaśniająca aparatura.

— Którego? Anakina czy któreś z bliźniąt? Dopiero teraz Nom Anor stracił pewność siebie.

— Bliźniąt? — powtórzył, jakby nie mógł uwierzyć własnym uszom. Zaraz jednak się opanował i ponownie przybrał ironiczny wyraz twarzy. Mimo to Viqi Shesh się domyśliła, że yuuzhański wysłannik maskuje niepokój albo nawet przerażenie. — Mamy wszystkich troje.

Obaj generałowie wymienili udręczone spojrzenia, uszy Fey’lyi rozpłaszczyły się jeszcze bardziej, ale chyba tylko Viqi zauważyła subtelną zmianę w zachowaniu Noma Anora. Nie miała pojęcia, jakie znaczenie mają bliźnięta dla istot rasy Yuuzhan Vong, zrozumiała jednak, że duże. Doszła do wniosku, że otwiera się przed nią jeszcze jedna szansa. Pomyślała, że jeżeli wszystko dobrze rozegra, poinformuje Tsavonga Laha, że Nom Anor wcześniej przegapił fakt, iż ma bliźnięta wśród więźniów. Musi to zrobić dyskretnie, aby egzekutor o niczym się nie dowiedział. Ośmieszy go w oczach wojennego mistrza i nie dopuści, żeby Nom Anor został następnym przywódcąNowej Republiki. Kuatka pochyliła się nad swoim pulpitem i posłała Yuuzhaninowi piorunujące spojrzenie, jakby wątpiła w jego prawdomówność.

— Czyżby pan nie wiedział, że Jacen i Jaina są bliźniętami, panie ambasadorze? — oznajmiła. Rozparła się na fotelu i dodała z fałszywym uśmiechem: — Są bliźniętami, podobnie jak ich matka i Luke Skywalker.

Jedyne widzące oko Noma Anora zwęziło się w szparkę. Nie kryjąc irytacji, Yuuzhanin spiorunował ją spojrzeniem.

— Nieważne, kim są — powiedział. Z wyraźnym wysiłkiem przeniósł spojrzenie z powrotem na Fey’lyę. — Przybyłem tu, aby oznajmić, co rozkazał wojenny mistrz — dodał. — Chce, abyście wiedzieli, że nie wymaga od was rzeczy niemożliwych. Daruje życie talfagliańskim zakładnikom pod warunkiem, że Nowa Republika będzie nadal dostarczała mu rycerzy Jedi.

Fey’lya zerwał się na równe nogi.

— Nigdy! — krzyknął.

Nom Anor zignorował jego okrzyk i zwrócił się do ugodowo nastawionych senatorów.

— Podobną liczbę co każde…

Jego mikrofon nagle odmówił posłuszeństwa i senatorowie nie usłyszeli końca zdania.

Viqi nacisnęła guzik swojego mikrofonu.

— Podobną liczbę co każde dziesięć standardowych dni — powiedziała. — Macie prawo to wiedzieć, bez względu na to, czy przywódca chce, żebyście to usłyszeli, czy też nie.

Jej słowa wywołały prawdziwą burzę. W ogromnej sali zrobił się taki harmider, że androidy służby porządkowej zaczęły ścigać niektórych niesfornych senatorów, kierując ich ku drzwiom wyjściowym błyskawicami niegroźnych, ale bolesnych strzałów. Fey’lya przycisnął kilka guzików na pulpicie swojej konsolety, tak by jego głos słyszano nie tylko w wielkiej sali, ale również z indywidualnych głośników umieszczo^ nych w balkonach i lożach wszystkich senatorów.

— Czy pani doradczyni Shesh podoba się to, czy nie, przywódca Nowej Republiki pragnie, abyście wszyscy wiedzieli, do jakich podłych sztuczek uciekają się Yuuzhan Vongowie, kiedy próbują wdawać się z nami w pertraktacje.

W tej samej chwili w głównych drzwiach sali stanął Calibopianin Mif Kumas, który pełnił obowiązki woźnego senatu. Gorączkowo machając ogromnymi skrzydłami, usiłował nie pozostawać w tyle za trzema wielkimi obronnymi androidami, wykorzystywanymi przez służbę bezpieczeństwa senatu, ilekroć działo się coś poważnego. Fey’lya wbił spojrzenie w twarz Viqi i obnażył ostre zęby. Dopiero wtedy Kuatka zrozumiała, że przywódca Nowej Republiki wciąż jeszcze żyje nie dlatego, iż zabójcy Tsavonga Laha ociągają się z wykonaniem rozkazu, ale dlatego, że ich starania zakończyły się niepowodzeniem. Poczuła, że krew w jej żyłach przybiera temperaturę lodu. Mimo to spokojnie wstała i odwróciła się, jakby zamierzała zejść z podwyższenia dla doradców.

Borsk Fey’lya przycisnął inny guzik na swoim pulpicie i z głośnika konferencyjnej konsolety rozległ się jego kpiący głos:

— Dokąd się wybieramy, pani doradczyni?

Viqi uniosła dumnie głowę i spojrzała w fioletowe oczy Bothanina tak spokojnie, jak umiała.

— To sprawa osobista, panie przywódco — powiedziała. Fey’lya rozciągnął usta w złośliwym uśmiechu.

— Proszę zostać — powiedział. — To już długo nie potrwa, a ja jestem pewien, że dowie się pani czegoś… bardzo ciekawego.

Obawiając się, że obronne androidy Mifa Kumasa mogłyby zmusić ją do posłuszeństwa na oczach wszystkich senatorów, a może też chcąc do końca odgrywać rolę niewiniątka, Viqi Shesh wróciła na miejsce i usiadła. Starała się udawać, że nie czuje na plecach świdrujących spojrzeń obu zaskoczonych generałów.

— Mam nadzieję, że zechce pan się pospieszyć — powiedziała lodowatym tonem.

— Oczywiście. Szybki i niespodziewany cios jest zawsze najskuteczniejszy. — Fey’lya przełączył mikrofon w taki sposób, aby słyszeli go wszyscy senatorowie. Odwrócił się w stronę Noma Anora. — Czy wiesz, że niedawno grupa yuuzhańskich skrytobójców usiłowała dokonać zamachu na moje życie?

W ogromnej sali zgromadzeń dał się słyszeć chór niedowierzających pomruków przedstawicieli planet, a Viqi Shesh poczuła, że zbiera się jej na mdłości. Obawiała się, że rzekoma „osobista sprawa” może przerodzić się w konieczność.

Fey’lya uniósł ręce wysoko nad głowę, jakby tym gestem pragnął uciszyć wszystkich zebranych.

— Z pewnością niektórzy spośród was mogą uznać moje oświadczenie za cyniczną próbę uzyskania jeszcze większego politycznego poparcia, ale zapewniam was, że o niczym takim nie myślę. — Spiorunował spojrzeniem Noma Anora, który w końcu zauważył zachodzących go od tyłu Calibopa i trzy obronne androidy. — Pragnę tylko, aby wszyscy ugodowo nastawieni senatorowie uświadomili sobie, z kim mają do czynienia. Pragnąc im to jeszcze lepiej uzmysłowić, poprosiłem o przybycie dwóch generałów, w których uczciwość nikt chyba nie wątpi, a którzy — jak pewnie wiecie — nie darzą mnie zbyt ciepłymi uczuciami.

Gestem zachęcił obu oficerów do zabrania głosu. Pierwszy pochylił się nad mikrofonem Wedge Antilles.

— To był doskonale zaplanowany atak — oświadczył.

Po nim głos zabrał Bel Iblis.

— Niestety, są to ściśle tajne sprawy wagi państwowej, więc nie mogę ujawnić żadnych szczegółów, ale przywódca Fey’lyamówi prawdę. Zamach na jego życie rzeczywiście miał miejsce.

Pomruki niedowierzania przerodziły się w chór gniewnych okrzyków. Coś w żołądku Viqi Shesh zaburczało tak głośno, że pochwycony przez mikrofon dźwięk wzmocniła aparatura sali obrad. Fey’lya obrzucił ją zdziwionym spojrzeniem.

— Pani senator Shesh? Chce pani coś powiedzieć? — zapytał.

Viqi wbiła w jego twarz dwa wibroostrza swoich oczu. Zerknęła w bok i stwierdziła, że obronne androidy unoszą się niespełna pięć metrów za plecami Noma Anora. Jedynie świadomość, że zostanie ogłuszona, zanim wystrzeli, powstrzymała ją przed wyciągnięciem ukrytego blastera.

— Co chcesz, żebym powiedziała, Borsku? — zapytała. — Że cię przepraszam?

Na twarzy Bothanina ukazał się triumfujący uśmiech.

— Nie oczekuję przeprosin, senatorko Shesh — oznajmił przywódca. — Starała się pani tylko ocalić planetę Kuat. — Przeniósł spojrzenie z powrotem na yuuzhańskiego emisariusza. — Chyba rozumie pani teraz swoją pomyłkę?

— Moją… pomyłkę? — zająknęła się Kuatka. Dopiero teraz zaczynała sobie uświadamiać, że jej tajemnica jednak się nie wydała.

Pomyślała, że może Yuuzhanin, który miał się z nią skontaktować, zginął podczas nieudanego zamachu, a może skrytobójcy byli odporni na najnowocześniejsze i najbardziej wymyślne tortury, stosowane czasami podczas przesłuchiwania więźniów. Tak czy owak, nie miało to w tej chwili większego znaczenia. Fey’lya uważał, że pokrzyżował jej plany i zamierzał przeciągnąć ją na swoją stronę, by zapewnić sobie jeszcze większe poparcie senatorów. Nie miał najmniejszego pojęcia, jaką grę naprawdę prowadziła. Najmniejszego.

Viqi uśmiechnęła się z przymusem i przekrzywiła głowę.

— Przyznaję się do błędu — powiedziała. Odwróciła głowę i posłała piorunujące spojrzenie Nomowi Anorowi. — Dopiero teraz rozumiem, że nie można ufać tym podstępnym Vongom.

— O rety! — odezwał się C-3PO, nie zwracając się do nikogo w szczególności. — Czy zauważyliście, jak wielkie zainteresowanie okazał Nom Anor, kiedy się dowiedział, że Jaina i Jacen są bliźniętami?

Protokolarnemu androidowi nie odpowiedział ani Luke, ani nikt inny. Wszyscy nie odrywali spojrzenia od hologramu, na którym Borsk Fey’Iya z radosnym błyskiem w oku informował yuuzhańskiego wysłannika, że jest aresztowany. Luke niepokoił się, że Nom Anor nawet nie usiłuje protestować ani dowodzić swojej niewinności. Skierował tylko płonące oko na Bothanina, jakby uważał, że obaj doskonale znają całą prawdę.

— Oczywiście, nikt nie wie, jakie znaczenie przypisują Yuuzhanie bliźniętom — paplał niezrażony brakiem odpowiedzi złocisty android. — Z moich danych wynika jednak, że mniej więcej dziewięćdziesiąt osiem koma siedem procent społeczeństw naszej galaktyki uważa, iż bliźnięta reprezentują dualistyczną naturę wszechświata: dobro i zło, światło i ciemność, płeć męską i płeć żeńską. Kiedy bliźnięta żyją w zgodzie, wszechświat pozostaje w równowadze…

Trzy obronne androidy unosiły się za plecami i po obu stronach Yuuzhanina, a widoczny na hologramie Mif Kumas podleciał z przodu i wyjął ogłuszające kajdanki. Ku wielkiemu zaskoczeniu Luke’a, Nom Anor spokojnie wyciągnął ręce i nawet złączył nadgarstki. Zaraz jednak chwycił mały palec i oderwał go od dłoni. Z nasady strzeliła struga czarnego dymu. Chwilę potem niemal całkowicie przesłoniła widok Noma Anora i Mifa Kumasa.

Wyglądało na to, że oprogramowanie obronnych androidów nie przewiduje reagowania w takich sytuacjach; żaden nie otworzył ognia, dopóki Yuuzhanin nie wcisnął kikuta palca w twarz zdumionego Calibopianina. Luke zdążył zauważyć, że pierwsza blasterowa błyskawica trafia w mieniący się płaszcz Noma Anora, ale odbija się w bok i znika, nie czyniąc mu żadnej krzywdy. Później wszystkich i wszystko przesłoniła szybko rozprzestrzeniająca się czarna chmura.

Nie zwracając uwagi na to, co dzieje się na hologramie, niewzruszony C-3 PO paplał dalej:

— Bez względu na to, jaką wagę przy wiązują do bliźniąt nasi wrogowie, obawiam się, że strażnicy, którzy pochwycili Jainę i Jacena, zaczną pilnować ich jeszcze uważniej. Reakcja Noma Anora sugeruje…

— See Threepio! — wycedziła Leia, która właśnie w tej chwili wróciła do ośrodka łączności, niosąc śpiącego Bena.

— Tak, pani Leio? — Złocisty android odwrócił się w jej stronę.

— Przestań trajkotać, zanim dojdę do wniosku, że powinnam skasować zawartość twojej pamięci!

— Skasować… zawartość mojej pamięci? — powtórzył jak echo zdumiony C-3 PO. — Dlaczego, na wszechświat, miałaby pani wydawać takie polecenie?

R2-D2 zaświergotał coś, co zabrzmiało jak prawdopodobne uzasadnienie.

— No cóż, nie zamierzałem niepokoić pani Leii — odparł urażony C-3PO. — Sądziłem tylko…

Han wyciągnął ukradkiem rękę w kierunku potylicy gadatliwego androida i wyłączył zasilanie najważniejszych obwodów i podzespołów.

— Dziękuję — odezwał się Luke, chociaż wiedział, że Han wyłączył Threepia ze względu na siebie i na Leię.

Tymczasem na hologramie nie przestawała się kłębić mroczna chmura, z każdą chwilą ciemniejsza i gęściejsza. Straciwszy cel z widoku, obronne androidy wstrzymały ogień i tylko się rozglądały. W następnej chwili operator holograficznej kamery ukazał widok całej sali, ale ciemna chmura wciąż jeszcze się rozprzestrzeniała. Niebawem przesłoniła widok najwyżej usytuowanych galerii i balkonów. Słychać było jedynie tupot nóg uciekających senatorów, przerażone piski i okrzyki i dobiegające zewsząd odgłosy krztuszenia się i kaszlu.

Kiedy po kilku chwilach zadziałały systemy wentylacyjne i przeciwpożarowe, obraz zniknął. Niebawem jednak pojawił się na nowo. Widać było, że z sali szybko znikają ostatnie kłęby dymu. Stojący bez ruchu widzowie ujrzeli leżące dosłownie wszędzie — na balkonach, galeriach, chodnikach i pomostach — nieruchome ciała. Niektóre spoczywały na konferencyjnych konsoletach, a inne w kabinach reporterów.

— Sithowy pomiot! — zaklął Corran. — Uśmiercił wszystkich senatorów!

— Tylko obezwładnił — poprawił go Skywalker. Wciąż jeszcze starał się odgadnąć, dlaczego Nom Anor w tak dziwaczny sposób zareagował na oskarżenie Borska Fey’lyi. Wiedział, że Bothanin nie kłamał, wspominając o próbie zamachu na swoje życie. Mistrz Jedi oglądał to na własne oczy, kiedy razem z Leiąi Hanem brał udział w pokazie możliwości wojennego androida. A mimo to yuuzhański emisariusz zareagował, jakby w to nie wierzył. — Nie zamierzał zabijać senatorów. Domyślał się, że protesty po ich śmierci tylko pojednałyby Nową Republikę. Tymczasem Yuuzhan Vongowie robią wszystko, aby nas jeszcze bardziej poróżnić i skłócić.

Wyglądało na to, że Luke ma rację. Kiedy hologram odzyskał ostrość, nawet tam, gdzie unosiły się najciemniejsze kłęby dymu, leżące ciała zaczęły się poruszać. Tu i ówdzie rozlegały się chrapliwe jęki istot spragnionych świeżego powietrza. W pewnej chwili obudził się także Kumas. Niepewnie łopocząc wielkimi skrzydłami, wzniósł się w powietrze i przeleciał w kąt sali. Ocknął się też Fey’lya i jego doradcy. Od razu zaczęli przyciskać rozmaite guziki na pulpitach. Kaszląc i chrząkając, wydawali rozkazy, które chyba tylko im wydawały się rozsądne.

W końcu na podłodze wielkiej sali pozostały jedynie trzy nieruchome obronne androidy. Jeden był owinięty mieniącym się płaszczem, który jeszcze niedawno miał na sobie yuuzhański emisariusz. Sam Nom Anor natomiast zniknął, jakby go nigdy nie było.

— Zwiał, drań — zauważył Han Solo. — Prawdopodobnie miał gdzieś schowany strój maskujący.

— Może złapali go pałacowi strażnicy — rzekła Leia. Odwróciła się do Corrana, który był kiedyś funkcjonariuszem koreliańskiej służby bezpieczeństwa i miał w tych sprawach większe doświadczenie niż ktokolwiek inny. — Co o tym sądzisz?

Corran z początku nie odpowiedział. Patrzył na Hana i Leię, a w jego oczach malował się bezbrzeżny smutek. Potem rozłożył ręce i zaczął okrążać długi stół. Za nim szła Mirax.

— Leio, Hanie — odezwał się w końcu. — Strasznie mi przykro z powodu waszych dzieci…

— Nie przejmuj się tak, kolego. — Han cofnął się krok i uniósł rękę, jakby nie chciał dopuścić, aby uściskał go były funkcjonariusz CorSecu, który jeszcze dwadzieścia kilka lat wcześniej tropiłby go i przesłuchiwał zamiast okazywać mu współczucie. — Jest coś, o czym oboje nie wiecie — dodał, zerkając na mistrza Jedi.

Corran zamarł. W jego oczach malowały się niedowierzanie i uraza. Luke zachichotał.

— Corranie, miałem ważny powód, kiedy postanowiłem zebrać wszystkich Jedi — powiedział. Popatrzył na Boostera. — Proszę jednak wszystkich, żeby zachowali tę informację w tajemnicy. Absolutnej tajemnicy.

Booster rozłożył ręce i powiódł spojrzeniem po twarzach wszystkich zebranych.

— Komu miałbym ją zdradzić? — zapytał.

Dopiero wtedy Luke wyjaśnił cel, jaki zamierzał osiągnąć Anakin i członkowie jego oddziału specjalnego. Opowiedział także o przygotowaniach pozostałych mieszkańców Zaćmienia do wysłania grupy Jedi, którzy mieli ocalić talfagliańskich zakładników.

— Czy pamiętasz, co powiedziałeś Jacenowi po upadku Ithora? — zapytał. — Mówiłeś wtedy, że jeżeli kiedyś nadejdzie chwila, kiedy zwykli obywatele ucieszą się na wiadomość o spodziewanym powrocie osoby odpowiedzialnej za zniszczenie Ithora…

— Mistrzu, byłem wtedy, hmm… trochę rozczarowany — przerwał Corran. — Nie chciałem sprawiać wrażenia rozgoryczonego.

— I nie sprawiałeś — zapewnił go Skywalker. — Tyle że właśnie nadeszła ta chwila. Ta inwazja wymknęła się spod kontroli, a rycerze Jedi potrzebują kogoś z twoim doświadczeniem, kto pomógłby nam się przygotować. .. kto nauczyłby młodych pilotów, jak walczyć zespołowo, żeby przeżyć.

Po krótkim namyśle Corran przeniósł pytające spojrzenie na Mirax.

— A co innego możemy zrobić? — zapytała jego żona i odgiętym kciukiem wskazała swego ojca. — Dotrzymywać towarzystwa staremu piernikowi?

Booster spiorunował ją spojrzeniem i otworzył usta, jakby zamierzał się odciąć, ale rozmyślił się i rozłożył ręce w geście bezradności.

— Przysięgałem, że dochowam tajemnicy — powiedział do mistrza Skywalkera. — Domyślam się, że nie odmówisz przyjęcia gwiezdnego niszczyciela?

— Jeszcze nie w tej chwili — odparł Luke. — Gdzie miałbym go ukryć? — Propozycja była wprawdzie kusząca, ale mistrz Jedi wciąż jeszcze starał się uchronić uczniów swojej akademii przed niebezpieczeństwami, jakie wiązały się z czynnym udziałem w wyprawie. — Admirał Kre’fey przekształcił byłą kryjówkę przemytników na planecie Reecee w coś w rodzaju odwodowej bazy. Jestem pewien, że z radością powita przybycie gwiezdnego niszczyciela. Ty zaś znajdziesz się na tyle blisko Zaćmienia, żeby przylecieć na odsiecz, gdyby sprawy przybrały naprawdę niekorzystny obrót.

Booster uśmiechnął się cierpko.

— Dobrze wiem, o co ci chodzi, młodzieńcze — powiedział. Luke odwzajemnił mu się promiennym uśmiechem.

— To dobrze — odparł. — A już zaczynałem myśleć, że się starzejesz.

19

Atak na Arkanie rozpoczął się całkiem niewinnie. Najpierw rozległo się melodyjne zawodzenie kilku syren alarmowych, potem słodki jak miód głos kobiety pełniącej obowiązki kontrolera ruchu powietrznego. Funkcjonariuszka podała zestaw współrzędnych nadlatującej inwazyjnej floty. I rzeczywiście, kilka chwil później w podanym przez nią punkcie przestworzy pojawiła się niewiele większa od paznokcia ciemna kropka. Z początku przesłoniła światło tylko kilku odległych gwiazd. Szybko jednak urosła najpierw do rozmiarów ludzkiej ręki, a potem głowy. Przesłaniała i ukazywała kolejne gwiazdy, w miarę jak przesuwały się przed nimi setki i tysiące koralowych okrętów yuuzhańskiej floty.

Nagle od okrętów nadlatującej armady odłączyła się chmura świetlistych punktów. Kilka chwil później iskierki zaczęły rosnąć w oczach i przemieniły się w kule błękitnobiałej plazmy. Pokonały bez przeszkód pole minowe — czujniki automatów nakazywały ich mózgom ignorowanie takich pocisków — ale zderzając się z powierzchnią ochronnego pola, jedna po drugiej rozbłyskiwały i znikały. Ich śladami podążyły pociski magmy. Powitała je prawdziwa nawałnica niosących niewielką energię, przerywanych laserowych strzałów. Danni zrozumiała, że do akcji wkroczyli artylerzyści unoszących się w przestworzach Arkanii nowych platform obronnych, wyprodukowanych w Balmorrańskich Zakładach Zbrojeniowych. Chodziło o to, aby przechwycić i zniszczyć jak najwięcej nadlatujących pocisków na samej granicy ochronnego pola. Kiedy jeden z przypadkowych strzałów trafił i unicestwił minę, pozostałe natychmiast wypełniły Luke, aby objąć zasięgiem ten punkt przestworzy.

W końcu w promieniach błękitnego słońca Arkanii ukazało się coś na kształt pasa asteroid. Ku minom skierowały się dziesiątki dużych trałowców Yuuzhan Vongów. W spiczastych dziobach nieprzyjacielskich okrętów pojawiły się otwory, z których wysypało się mnóstwo nieszkodliwych odłamków skalnych. Pozostała część yuuzhańskiej floty rozdzieliła się i zmieniła kurs, aby otoczyć planetę. Ze wszystkich jednostek nadal leciały w kierunku obronnych platform pociski magmy i grutchiny.

Z głośnika komunikatora wydobył się cichy trzask i w sterowni kanonierki znów rozległ się słodki głos funkcjonariuszki kontroli lotów.

— Piloci patrolowców, proszę schronić się w cieniu platform. Artylerzyści turbolaserów za trzy sekundy otworzą ogień.

Pokiereszowana kanonierka wślizgnęła się pod osłonę przydzielonej Dzikim Rycerzom platformy obronnej i wyświetlacze Danni pokazały same zera. Zirytowana kobieta uderzyła otwartą dłonią w pulpit konsolety.

— Kryjąc się tutaj, nie zdołam niczego skorelować — burknęła.

— Jeszcze będziesz miała swoją szansę, Danni Quee. — Artylerzyści otworzyli ogień i zaczęli posyłać w przestworza niosące na przemian niewielkie i ogromne ilości energii świetliste smugi. Siedząca na fotelu dowódcy w dziobowej części sterowni Saba odwróciła się i skierowała jedno wyłupiaste oko na Danni. — Wykorzystaj tę przerwę, żeby się uspokoić — dodała. — Niebezpiecznie wyruszać do walki, jeżeli jest się zdenerwowanym.

— Nie jestem zdenerwowana — zaprzeczała kobieta.

— Chyba jednak jesteś — mruknął siedzący na fotelu pilota Wonetun. — A to może spowodować śmierć innych istot. Uspokój się albo zamknij umysł.

— Byłaś rozgniewana, kiedy Mara przyszła nam opowiedzieć o wyprawie Anakina — przypomniała Barabelka. — A może chciałaś lecieć z nimi?

— Jesteś zbyt mądra, aby posądzać mnie o coś takiego — odcięła się Danni. — W przeciwnym razie te pułapki na grutchiny nie zdołałyby przetrwać tyle czasu. Za nic w świecie nie chciałabym się jeszcze raz znaleźć w celi więzienia Yuuzhan Vongów.

— I ty mówisz, że nie jesteś zdenerwowana? — zauważył sarkastycznie Wonetun.

— Irytuje ją mistrz Ssskywalker — wtrącił się Izal, który siedział w wieżyczce górnego działka. Raz po raz wysuwając długi język, zlizywał z górnej wargi kryształki soli. — Uważa, że powinien był ją poprosić.

Danni odwróciła głowę i posłała Arconowi piorunujące spojrzenie.

— Wynoś się z mojego umysłu — rozkazała.

— Nie muszę czytać twoich myśli — odparł Izal. — Widzę to na twojej twarzy.

Danni nie wiedziała, czy mówi prawdę. Ilekroć Izal powstrzymywał się od nadużywania soli, pozwalał sobie na niewinne żarty. Kobieta nie mogła jednak zaprzeczyć, że czuje coś w rodzaju rozdrażnienia.

— To źle, że dał się Anakinowi przekonać — powiedziała. — Te dzieciaki nie mają pojęcia, na co się porywają.

— Królowa voxynów musi zostać unicestwiona — rzekła Saba. — Mistrz Sky walker z pewnością dobrze wszystko rozważył, zanim zdecydował się podjąć to ryzyko.

— Mistrz Skywalker nie widział, jak Yuuzhanie łamią czyjąś wolę — nie dawała za wygraną Danni. — On również nie ma o tym pojęcia.

— Zanim ktokolwiek zacznie łamać ich wolę, oddział specjalny opanuje yuuzhański statek — zapewniła Saba.

— Jasne jak słońce — odparła Danni, ale nie sprawiała wrażenia do końca przekonanej.

Saba zaczęła lekko uderzać pokrytym łuskami ogonem o płyty pokładu.

— Co chcesz, żebyśmy zrobili? — zapytała. — Polecieli za nimi?

W tej samej chwili otwarty na przepływ Mocy umysł Danni wyczuł niespodziewane zaniepokojenie i kobieta uświadomiła sobie, o czym rozmawiają. Na budzącej grozę twarzy Saby malował się tak niewzruszony spokój, że łatwo było zapomnieć, iż Barabelka również odczuwa emocje. Dopiero teraz młoda kobieta przypomniała sobie, że w wyprawie biorą także udział syn Saby i dwie jej uczennice. Wiedziała, że obce istoty nie do końca rozumieją pojęcie przeprosin. Gdyby teraz okazała skruchę, zapewne uznaliby ją za hipokrytkę. Postanowiła więc nawet nie próbować. Po prostu kiwnęła głową.

— Jeżeli ich odnajdziemy, Sabo, tak właśnie zrobię — oznajmiła. — Polecę za nimi.

Saba skierowała na nią czarne oko, a potem w sterowni rozległ się znów słodki głos funkcjonariuszki kontroli lotów.

— Piloci patrolowców, naprzód! Nie opuszczać wyznaczonych rejonów i nie oddalać się od obronnych platform.

— Najpierw skończmy to, po co tu przylecieliśmy. — Saba zamaszystym gestem pokazała pulpit Danni z wyświetlaczami i przyrządami. — Wiedza o tym, w jaki sposób yammoski wydają rozkazy, na nic się nam nie przyda, dopóki nie zrozumiemy ich języka — ciągnęła. — Sama tak powiedziałaś, prawda?

Nie czekając na odpowiedź, Barabelka odwróciła się i nakazała pilotom swojej eskadry, żeby wylecieli zza platformy. Rozdrażnienie Danni minęło, ale wciąż jeszcze wyczuwało się w Mocy sporo ponurego zdecydowania i strachu — i to nie tylko z winy obcej istoty. Chociaż rozmowy Danni z Sabą nie transmitowano do kabin pilotów myśliwców, Dzicy Rycerze także wyczuwali zaniepokojenie swojej przywódczyni. Danni zawstydziła się na myśl o swoim zdenerwowaniu. Bardzo żałowała, że odzywała się bez zastanowienia. Wszystkich pilotów eskadry łączyły tak silne więzy empatii, że niekontrolowane emocje mogły przyczynić się do czyjejś śmierci.

Skupiła uwagę na wskazaniach swoich przyrządów i obiecała sobie, że wykorzysta czas bitwy do zgromadzenia wszystkich możliwych informacji. Doszła do przekonania, że to jedyna forma przeprosin, jaką zdoła zrozumieć Saba Sebatyne.

Kiedy kanonierka wyłoniła się zza platformy, zdumiona Danni nie zobaczyła toczących się w przestworzach setek indywidualnych pojedynków, jak się spodziewała, a jedynie lecące tu i tam pociski i przecinające ciemność przestworzy pojedyncze smugi laserowych strzałów. Jednostki liniowe Yuuzhan Vongów, które zdołały się wedrzeć w głąb minowego pola, przerwały atak, a niektóre nawet się wycofywały. Ich artylerzyści wciąż jeszcze zasypywali salwami kuł plazmy i magmy obrońców Arkanii. Za jedną ze starych platform obronnych, wyprodukowanych przez KDY jeszcze w czasach Rebelii z myślą o wymianie turbolaserowych strzałów, ciągnęła się w przestworzach długa, kręta wstęga chłodzącego boramu. Co najdziwniejsze, pozostałe platformy sprawiały wrażenie nieuszkodzonych, jakby wystrzeliwane raz po raz salwy yuuzhańskich pocisków nie wyrządzały im najmniejszej krzywdy.

Naprędce zebrane siły obronne — wojska obrony planety, eskadry ochotników w rodzaju pilotów Saby i niewielka flota obronna Nowej Republiki, przysłana w ostatniej chwili chyba tylko z zamiarem spowolnienia tempa szturmu — radziły sobie nadspodziewanie dobrze. Ociężałe, ale potężnie uzbrojone platformy produkcji KDY rozbijały jedno po drugim skupiska nieprzyjacielskich okrętów. Raz po raz uniemożliwiały im zwarcie szyków i przystąpienie do bezpośredniego szturmu na planetę. Artylerzyści nieco mniejszych, ale nowocześniejszych platform produkcji Balmorrańskich Zakładów Zbrojeniowych wykorzystywali najlepiej, jak mogli, dalekosiężne lasery. Strzelając krótkimi seriami niosącymi na przemian dużą i małą energię, niszczyli nadlatujące pociski wroga i nękali ogromne liniowe okręty Yuuzhan Vongów seriami krótszych i dłuższych nieszkodliwych lub śmiercionośnych błyskawic. Ilekroć niosący małą energię laserowy strzał rozbryzgiwał się na powierzchni korala yorik, wykrywające ten fakt czujniki natychmiast posyłały w tamto miejsce parę niszczycielskich turbolaserowych błyskawic.

Taki system prowadzenia ognia okazywał się nadzwyczaj skuteczny: W przestworzach koziołkowało coraz więcej zwęglonych brył korala.

Danni ze zdumieniem stwierdziła, że nie widzi nigdzie rojów koralowych skoczków, których piloci powinni byli się kierować ku obronnym platformom. Rzuciła okiem na wskazania mierników i zdębiała. Wszystkie wyświetlacze i wskaźniki pokazywały wartości bliskie zeru.

— Na co jeszcze czekają? — burknął Wonetun. — Widzę na ekranie monitora skanerów koralowe skoczki. Ogromne chmury.

— Może obawiają się skuteczności artylerzystów obronnych platform? — odezwała się Saba.

— Ależ skąd — odparła Danni. Nagle ją olśniło. — Od samego początku nie zależało im na zdobyciu Arkanii. To tylko pozorowany atak.

— Pozorowany? — Saba odwróciła się i spojrzała na kobietę. — Skąd możesz to wiedzieć?

— Stąd. — Danni pokazała pulpit z miernikami, na którym nadal wszystkie wyświetlacze, wskaźniki i słupki pokazywały wartości niewiele różniące się od zera. — Czy uważacie, że yammosk zachowywałby milczenie, gdyby naprawdę atak Yuuzhan Vongów zaczynał się załamywać?

Saba wstała z fotela dowódcy i stanęła za plecami Danni. Pochyliła się nad jej ramieniem i dłuższy czas obserwowała wskazania wyświetlaczy.

— To wszystko nie ma najmniejszego sensu — odezwała się w końcu. — Poradziliby sobie bez trudu, nawet gdyby mieli dwakroć mniej liczną flotę.

— Tyle że wówczas ponieśliby duże straty — odparła Danni. — A może ich rezerwy nie są tak nieograniczone, jak sądzimy.

Saba milczała jakiś czas, jakby zastanawiała się nad tym, co usłyszała, a potem odwróciła się do Wonetuna.

— Oblicz parametry kursu do Zaćmienia — poleciła.

— A co z Yuuzhan Vongami? — zapytał zdezorientowany pilot. — Z pewnościąnie pozwolą nam…

— Yuuzhan Vongowie już wkrótce się wycofają— oznajmiła stanowczo Barabelka. — Oszczędzają swoją flotę w innym celu. Jeszcze nie wiemy, w jakim, ale musimy ostrzec mistrza Skywalkera.

20

Zawór drzwi ustąpił i Nom Anor przekroczył próg oślepiająco jasnej i dusznej Komnaty Chwały. Wojenny mistrz siedział, oplatany nie wiadomo czym, mniej więcej trzydzieści metrów przed nim na percepcyjnym tronie. Zasłaniały go unoszące się w powietrzu roje ognistych robaczków, które ogrzewały i oświetlały komnatę jarzącymi się szkarłatnie odwłokami. Niektóre powoli się przemieszczały, inne zapalały się albo gasły, ale większość unosiła się absolutnie nieruchomo. Każdy robaczek przedstawiał znany punkt w przestworzach, w którym znajdował się liniowy gwiezdny okręt albo skupisko mniejszych jednostek. Jeżeli ktoś zwracał uwagę tylko na to, co widzi, bardzo łatwo mógł stracić orientację, ale uważny słuchacz potrafił zrozumieć, który robaczek co oznacza, wsłuchując się w brzęczenie jego skrzydełek. Basowe buczenie symbolizowało jednostki Yuuzhan Vongów, wysoki pisk — okręty Nowej Republiki, monotonny szum — jednostki Resztek Imperium, a świdrujący w uszach skowyt — statki innych grup niewiernych.

Sytuacja na polu bitwy sprawiała wrażenie niepewnej. Buczące cichym basem robaczki floty inwazyjnej były otoczone ze wszystkich stron chmarami innych, piszczących, skowyczących i jazgoczących — czyli gwiezdnych jednostek niewiernych. Najważniejsza grupa tych ostatnich unosiła się w pobliżu wejścia do Komnaty Chwały i gdyby Nom Anor nie wyczuł wokół siebie kwaśnej woni, byłby zaniepokojony. Ten niemiły fetor, oznaczający dezorganizację, niekompetencję, chaos i niską gotowość do walki, zwiastował szybkie zwycięstwo flot Yuuzhan Vongów. Spora część zasługi za intensywność tego fetoru przypadała Nomowi Anorowi, któremu udało się wywołać rozłam w łonie senatu Nowej Republiki. To pewnie dlatego wojenny mistrz wydał rozkaz, aby egzekutor zameldował się u niego natychmiast po powrocie. A przynajmniej Nom

Anor taką miał nadzieję. Nie chciał nawet myśleć, co by było, gdyby jednak okazało się, że jest w błędzie.

Minął przednią część komnaty wypełnionąrobaczkami okrętów niewiernych i przeszedł do części symbolizującej inwazyjną kolumnę Yuuzhan Vongów. Zamiast kwaśnego fetoru dezorganizacji wyczuł tu podobny do zapachu clyriza aromat gotowości i skupienia. Zauważył, że kiedy przechodził przez sekcję Nowej Republiki, przerażone ogniste robaczki fruwały we wszystkie strony jak szalone. Teraz jednak, kiedy pokonywał część komnaty oznaczającą przestworza we władaniu Yuuzhan Vongów, mijane jednostki odlatywały na bok, by niemal natychmiast wrócić na poprzednie miejsca.

W miarę jak zbliżał się do percepcyjnego tronu wojennego mistrza, dostrzegał coraz więcej szczegółów. Tron był niewiele mniejszy niż wykorzystywany przez niewiernych lądowy śmigacz i wyglądał jak ogromny fotel wsparty na sześciu krzepkich łapach. Z setek delikatnych, rozjaśnionych czułków raz po raz szybowały ku robaczkom świetliste serie wskazówek, poleceń i rozkazów.

Wojenny mistrz spoczywał na neuronowym podwyższeniu. Jego głowę oplątywały macki wyczuwające najlżejsze zmiany wśród robaków, a ręce trzymał w kontrolnych workach spoczywających na podłokietnikach obok ciała. Chociaż Nom Anor nigdy nie siedział na percepcyjnym tronie, wiedział, że doświadczony operator może zespolić się ze stworzeniern tak dokładnie, iż w jednej chwili pozna absolutnie wszystkie szczegóły strategicznej sytuacji. Łopot skrzydełek każdego ognistego robaczka identyfikował nie tylko klasę i nazwę reprezentowanego okrętu, ale także jego stan i szacowaną gotowość do walki. Subtelne zmiany wydzielanej woni sugerowały morale kapitana i członków załogi. Oceniano je na podstawie skomplikowanej zależności, w której uwzględniano zdobyte doświadczenie, skuteczność w poprzednich walkach i ogólną sytuację taktyczną. Co prawda, egzekutor nigdy nie ośmieliłby się powiedzieć tego na głos, ale podejrzewał, że gotowość do walki kapitanów yuuzhańskich okrętów i ich załóg oceniano przesadnie wysoko, a morale dowódców i załóg niewiernych — skandalicznie nisko.

Tworzący spory tłum uczniowie, podwładni i odczytywacze rozstępowali się, żeby zrobić przejście Nomowi Anorowi, ale ręce na torsach krzyżowali na jego widok jedynie uczniowie i podwładni. Obowiązkiem odczytywaczy, do których zaliczano analityków wojskowych i wróżbitów, było gromadzenie informacji na temat możliwości wrogów i przekazywanie swojej wiedzy rojom ognistych robaczków. Każdy odczytywacz był kapłanem jednego spośród wielu bogów, którym oddawali cześć Yuuzhan

Vongowie, odpowiadał więc tylko przed kapłanką „Sunuloka”, Yaectą, a nie przed wojennym mistrzem. Kapłani podkreślali to przy każdej nadarzającej się okazji. Nom Anor się domyślał, że Tsavong Lah zachwyca się tym nie bardziej niż kolcem w pięcie, ale udaje, że nie zwraca na to uwagi. Obaj dobrze wiedzieli, że stanowi to coś w rodzaju środka ostrożności, koniecznego, aby niektórzy bardziej gorliwi wierni nie pomyśleli, że wszyscy pozostali bogowie są duchowymi sługami albo nawet niewolnikami Uśmierciciela Yun-Yammki.

Prześlizgując się spojrzeniem po twarzach mijanych osób, egzekutor nie widział w ich oczach podziwu ani zazdrości, ale postanowił się tym nie przejmować. Znieruchomiał kilka kroków przed percepcyjnym tronem, skrzyżował ręce i grzmotnął nimi w pierś na znak powitania.

— Przyszedłem tu prosto z lądowiska, mój panie — oznajmił z dumą. Tsavong Lah pochylił głowę i popatrzył na egzekutora. Spod kokonu wici i macek czujników widać było tylko usta i oczy.

— Jak rozkazałem — powiedział. — To dobrze.

Nom Anor poczuł, że zasycha mu w gardle. Nie usłyszał słów powitania, nic też nie wskazywało, żeby wojenny mistrz zamierzał go pochwalić.

— Przykro mi, że tak długo trwało dołączenie do reszty floty — powiedział. — Opóźnienie wynika z kłopotów, jakie miałem podczas odlotu z Coruscant.

— Jestem pewna, że nie miałeś łatwej przeprawy — odezwała się piskliwie Vergere. — Ścigali cię przecież piloci chyba wszystkich jednostek Wojsk Obrony Planety. — Podobna do ptaka istota przecisnęła się przez tłum i znieruchomiała dopiero między dwoma stojącymi najbliżej tronu wojennego mistrza odczytywaczami. — Uciekając stamtąd, zasłużyłeś na gratulacje. Okazałeś naprawdę wielką pomysłowość.

— Tak, to wszystko zasługa starannego planowania — odparł Nom Anor. Starał się, żeby w jego głosie nie zabrzmiał gniew. Był pewien, że to właśnie Vergere odpowiada za nieudany zamach na życie Borska Fey’lyi. W drodze powrotnej długo się nad tym zastanawiał i doszedł do przekonania, że istota skorzystałaby na śmierci przywódcy Nowej Republiki więcej niż ktokolwiek inny. — Jest mi ty Iko przykro, że musiałem cię rozczarować.

— Dlaczego twoja pomyślna ucieczka miałaby mnie rozczarować? — Vergere rozłożyła ręce w geście zdziwienia. — Wszyscy wiedzą, jak wiele jesteś wart dla naszej sprawy.

Chociaż Nom Anor był przyzwyczajony do spisków, knowań, kłamstw i podchodów, z trudem znosił drwinę w głosie tej na wpół pogańskiej istoty. To właśnie Vergere omal nie pokrzyżowała jego planów i nie posłała go do więzienia, ale teraz szydziła z niego w żywe oczy w obecności przełożonego i podwładnych.

— Nie ma sensu odgrywać roli wstydliwego niewiniątka, Vergere. — Nom Anor starał się, jak mógł, nadać głosowi obojętne brzmienie, ale na widok jego wykrzywionej wściekłością twarzy zgromadzeni zareagowali chórem zdumionych pomruków. — To ja muszę pochwalić ciebie za pomysłowość. Nie sądziłem, żeby ulubienica mogła okazać się tak przebiegła i bezczelna.

Gdyby Vergere była istotą rasy Yuuzhan Ybng, musiałaby uznać słowa egzekutora za wystarczający powód do pojedynku na śmierć i życie. Mała istota zapewne o tym nie wiedziała, gdyż tylko skierowała ku niemu delikatne czułki.

— Czyżbyś oskarżał mnie o to, co stało się w senacie? — zapytała.

— Śmiały plan, aby usunąć niewygodnego rywala — przyznał Nom Anor. — Bez względu na to, jak zakończyłaby się twoja próba zamordowania przywódcy Nowej Republiki, niewierni obwiniliby o to mnie i wojennego mistrza. — Uniósł głowę i popatrzył na Tsavonga Laha. — Sam fakt, że jednak powróciłem, najlepiej dowodzi moich zasług dla krzewienia Wielkiej Doktryny, a także wiary, że wojenny mistrz nie da się nabrać na tak prymitywne sztuczki.

Podobne do dzioba usta Vergere rozchyliły się jakby do syku, jednak istota zachowała spokój.

— Nie obwiniaj mnie za swoje niepowodzenia na Coruscant — powiedziała. — W ten sposób tylko wychodzisz na…

— Wystarczy.

Chociaż wojenny mistrz powiedział to bardzo cicho, ton jego głosu wystarczył, żeby Vergere umilkła i chyba jedynie dzięki temu ocaliła życie. Gdyby wyrwało się jej brzemienne w skutki słowo „głupiec”, Nom. Anor miałby nie tylko pełne prawo, ale nawet obowiązek, żeby zabić ją bez ostrzeżenia.

— Nie interesuje mnie, kto chciał zabić przywódcę Nowej Republiki ani komu się to nie udało — ciągnął Tsavong Lah, a na jego ustach pojawił się cień uśmiechu. Wojenny mistrz poruszył ręką ukrytą w długim worku i mocarne łapy tronu zaczęły się zginać. Niebawem głowa Tsavonga Laha znalazła się mniej więcej na wysokości głów rozmówców. — Zanim tu przyleciałeś, Nomie Anorze, dyskutowaliśmy o żałosnej próbie generała Bel Iblisa podkopania morale naszych wojowników przez szerzenie bzdur na temat bliźniąt Jeedai. Jakim cudem mógł wpaść na taki pomysł?

Nom Anor wiedział, co Tsavong Lah spodziewa się usłyszeć. Był jednak zbyt sprytny i zbyt inteligentny, aby kłamać wojennemu mistrzowi — a przynajmniej w obecności Vergere, która wprost nie mogła się doczekać, kiedy wykorzysta jakieś potknięcie swojego rywala.

— Nie mam pojęcia, w jaki sposób Bel Iblis układa swoje plany — powiedział egzekutor.

— A więc zgadnij — burknął szorstko Tsavong Lah. — Uważaj to za rozkaz.

Egzekutor poczuł, że coś drapie go w gardle. Ogniste robaczki, na jakiś czas pozbawione dozoru w wyniku bezczynności percepcyjnego tronu, zaczęły gromadzić się wokół głów rozmówców. Dotknięcia ich rozżarzonych odwłoków sprawiały nawet większy ból niż ukłucia trąbek, ale wszyscy wiedzieli, że właśnie taką cenę płaci się za usługi owadów. Mogli najwyżej odpędzać je na boki, a odczyty wacze nie poważyli się nawet na taką śmiałość.

— Mój panie, ludzie są niepodobni do istot naszej rasy — zaczął ostrożnie egzekutor. — Bliźnięta ludzkie rodzą się o wiele częściej niż u Yuuzhan Vongów. — Pamiętał, że w całej historii Yuuzhan słyszano zaledwie o kilku przypadkach narodzin bliźniąt— oczywiście, jedynie wówczas, kiedy taka była wola bogów. W każdym przypadku jedno z bliźniąt zamordowało drugie jeszcze w okresie dzieciństwa, a po osiągnięciu wieku dojrzałego stawało na czele Imperium, aby pomóc Yuuzhanom przetrwać najtrudniejsze chwile. Nawet lord Shimrra zamordował brata bliźniaka, a kiedy dorósł, miał widzenie, w którym przepowiedział odkrycie właśnie tej galaktyki. — Narodziny ludzkich bliźniąt nie stanowią dowodu szczególnej łaski bogów.

— Czy chcesz przez to powiedzieć, że dzieci Solo naprawdę są bliźniętami? — zapytał odczytywacz Koi Yabu z Niegasnącego Ognia, zwany Pół na pół. Jego na poły stopione, a na poły spalone ciało starannie ukształtowano w taki sposób, aby profil wyglądał z jednej strony jak twarz Yuuzhanki, a z drugiej jak oblicze Yuuzhanina. Oddając cześć Niegasnącemu Ogniowi, Koi Yabu był wyznawcą bliźniąt Yun-Txiiny i Yun-Q’aaha, siostry i brata, bóstw miłości i nienawiści, a także wszystkich przeciwstawień. — Przyznajesz, że Jacen i Jaina Solo to naprawdę brat i siostra, bliźnięta Jeedai!

Nom Anor starał się przełknąć ślinę i zwilżyć gardło, ale czuł w ustach taką suchość, jakby nałykał się kostnego pyłu.

— Niczego nie przyznaję, odczytywaczu — powiedział. Przeniósł spojrzenie na Tsavonga Laha i ucieszył się, że twarz wojennego mistrza pozostaje ukryta za lśniącą szkarłatem chmurą ognistych robaczków. – To nasz szpieg Viqi Shesh oświadczyła, że oboje Solo są bliźniętami, podobnie jak bliźniętami są rzekomo ich matka i wuj. Może to ją trzeba zapytać, jak Bel Iblis układa swoje plany?

Tsavong Lah nie zaszczycił odczytywacza ani jednym spojrzeniem, ale nie przestał piorunować spojrzeniem Noma Anora.

— Viqi jest albo zdrajczynią istot swojej rasy, albo podwójnym agentem niewiernych — powiedział. — Nie mam do niej zaufania.

— W takim razie możemy zaufać jedynie opinii Yuuzhan Vonga — zgodziła się z nim Vergere. W przeciwieństwie do pozostałych, jej twarzy nie oświetlał drżący szkarłatny blask odwłoków ognistych robaczków, zapewne dlatego, że istota raz po raz straszyła piórka, żeby trzymać wygłodniałe owady z daleka od twarzy. — A Nom Anor był przecież na Coruscant. Z pewnością poświęcił trochę czasu, aby przed odlotem dowiedzieć się czegoś więcej na tak ważny temat.

Nom bardzo chciałby sprostować, że wcale nie miał tak dużo czasu, ale jako wytrawny gracz wiedział, że w taki sposób nie zdoła uniknąć zastawionej przez istotę pułapki. Doszedł do wniosku, że jedyną nadzieję może pokładać w nieoczekiwanym wystąpieniu. Głęboko odetchnął, popatrzył w oczy wojennego mistrza i postanowił wyznać prawdę.

— Na poparcie twierdzenia Shesh istnieje wiele dowodów, mój panie, a ja nie przypuszczam, aby je sfałszowano. Nawet badając mało znane źródła informacji, nie znalazłem niczego, co zadawałoby kłam jej oświadczeniu. — Kiedy ogniste robaczki przestały się roić wokół rozgniewanej twarzy wojennego mistrza i odleciały, Nom Anor pomyślał, że zdoła powrócić do łask tylko wówczas, jeżeli zdecyduje się na wielkie ryzyko. — Muszę przyznać, że kiedy jedno z bliźniąt o imieniu Jacen wymknęło się z twoich rąk na planecie Duro, bogini szczęścia szeroko się do nas uśmiechnęła.

Percepcyjny tron zadrżał i skoczył naprzód — bez wątpienia w odpowiedzi na zaciśnięcie pięści wewnątrz kontrolnych worków.

— Powiedz mi, dlaczego tak uważasz. — Głos wojennego mistrza zabrzmiał złowieszczo surowo. Tsavong Lah nie znosił, ilekroć mu przypominano, w jaki sposób rok wcześniej Jacen posłużył się czarami Jedi, aby ukraść mu stopę i zapobiec złożeniu w ofierze Leii Organy Solo.

Nom Anor jeszcze raz głęboko odetchnął, a potem odwrócił się do Kola Yabu.

— Co powiedzieliby Yun-Txiina i Yun-Q’aah, gdybyśmy złożyli im w ofierze tylko jedno z bliźniąt? — zapytał. — Czy poczuliby się obrażeni?

Pół na pół zastanawiał się chwilę nad odpowiedzią.

— Bliźnięta nie żądają ofiar — odezwał się w końcu. — O wszystkim decyduje jednak Równowaga.

— To nie była odpowiedź na pytanie egzekutora — stwierdził Tsavong Lah, posyłając tym razem kapłanowi piorunujące spojrzenie. — Jeżeli nie umiesz udzielić jednoznacznej odpowiedzi, poszukamy odczytywacza, który to potrafi.

Worki pod oczami Koli Yabu zbladły. Nom Anor wiedział, że on albo ona — nigdy nie zadał sobie trudu sprawdzenia płci odczytywacza — odpowiada jedynie przed Yaectą. Pół na pół nie mógł jednak zignorować wyraźnego polecenia Tsavonga Laha.

— Obrażeni to nie jest właściwe słowo, wojenny mistrzu — powiedział. — Tyle, że Wielki Taniec stałby się niestabilny.

Tsavong Lah zastanawiał się dłuższy czas nad tym, co usłyszał, w końcu jednak kiwnął głową.

— Tak myślałem — powiedział.

— Czy mógłbym coś zaproponować? — zapytał nagle Nom Anor, zdecydowany wykorzystać do końca nadarzającą się okazję. — Może lord Shimrra spojrzałby na nas łaskawym okiem, gdybyśmy złożyli mu w ofierze bliźnięta Jedi? Mógłbyś nakazać obojgu, mój panie, żeby stoczyli ze sobą pojedynek na śmierć i życie, podobnie jak lord Shimrra walczył kiedyś z bratem. Byłoby to zgodne z postanowieniem bogów, którzy u zarania dziejów istot naszej rasy oświadczyli, że bliźnięta muszą walczyć ze sobą.

Tsavong Lah rozparł się na percepcyjnym tronie i zaczął rozważać usłyszaną propozycję.

— Coś takiego stanowiłoby niezwykle cenny dar ofiarny dla Yun-Yuuzhana, prawda? — zapytał.

Nie odpowiedział mu żaden odczytywacz, ponieważ z Yun-Yuuzhanem, Kosmicznym Lordem, obcował i rozmawiał jedynie sam lord Shimrra.

— Nigdy nie będą walczyli ze sobą — odezwała się Vergere, zdecydowana nie przepuścić żadnej okazji podkopania autorytetu Noma Anora. — Oboje łączy równie silna więź, jak pilota z jego koralowym skoczkiem.

Nom Anor nie musiał się jej sprzeciwiać. Wyręczył go w tym sam Tsavong Lah.

— Po prostu musimy przedtem złamać ich wolę — oznajmił. — A Nom Anor powinien zaaranżować wszystko tak, żeby przekazywać obraz ich walki Nowej Republice.

— Jak sobie życzysz, wielki wojenny mistrzu. — Nom Anor posłał Vergere przelotny triumfujący uśmiech. — Jestem pewien, że nic szybciej nie odbierze resztek odwagi rycerzom Jedi.

21

Przejmujący nosowy wrzask dręczonej Bithanki rozlegał się gdzieś pośrodku przejmująco zimnej ładowni „Rozkosznej Śmierci”. Jaina zrozumiała, że Ulaha znalazła się znów między szczękami voxyna. Podobnie jak pozostali członkowie grupy, siedziała zwrócona twarzą do ściany z czerwonego korala yorik w bardzo niewygodnej pozycji — zgarbiona do tego stopnia, że łokcie miała poniżej kolan. Kostki jej nóg i nadgarstki, przytwierdzone przypominającym gumę żelem blorash, stykały się z podłogą. Jaina była skąpo ubrana, spocona i brudna, ale odczuwała zbyt silny ból, aby przejmować się takimi drobiazgami. Najbardziej dokuczał jej przenikliwy chłód. Młoda kobieta trzęsła się z zimna, a jej dreszcze udzielały się wszystkim pozostałym.

W pewnej chwili Ulana znowu zawyła z bólu. Alema Rar, siedząca obok Jainy w takiej samej pozycji, mruknęła coś przez opuchnięte wargi. Jaina, która wciąż jeszcze nie mogła pozbierać myśli, odkąd voxyn zaskrzeczał jej prosto w twarz, w końcu jednak przypomniała sobie o współpracy. Otworzyła umysł, aby przekazać swoje emocje innym członkom grupy. Natychmiast poczuła, że Jacen wplata je w myśli pozostałych, aby zwiększyć ich pewność siebie i wzmocnić torturowaną koleżankę.

Gannera przetrzymywano osobno, w błędnym przekonaniu, że jest dowódcą całej grupy. Wszystkich pozostałych wzywano dotąd na przesłuchanie przynajmniej raz i poddawano torturom, aby złamać ich wolę. Jednak yuuzhański dowódca, Duman Yaght, szczególnie upodobał sobie Ulane. Torturował j ą już wiele razy. Robił krótkie przerwy, żeby Bithanka mogła pogrążyć się w leczniczym transie Jedi, ale kilka chwil później znów ją budził, aby wezwać na następne przesłuchanie. Biedna Ulaha wędrowała na środek ładowni tyle razy, że pozostali starali się przedłużać okres własnych tortur, aby dać jej więcej czasu na odpoczynek i odzyskanie sił. Jaina niejasno pamiętała, że zdołała udzielić tylko jednej odpowiedzi, zanim rozgniewany Duman Yaght pchnął ją w kierunku paszczy voxyna. Usłyszała wtedy tak głośny skrzek, że straciła przytomność.

Kiedy Ulaha przestała krzyczeć, Duman Yaght popatrzył na nią z obrzydzeniem.

— Zaczynasz przyzwyczajać się do śliny, prawda, Wielkogłowa? — zapytał. Jego ulubioną torturą było rozkazywanie koszmarnemu jaszczurowi, aby lizał ranę na plecach nieszczęsnej Bithanki jęzorem, z którego ściekały krople żrącego kwasu. — Musimy wymyślić dla ciebie coś innego.

Ulaha znów wrzasnęła. Jaina usiłowała obrócić głowę, aby zobaczyć, co się dzieje, ale nie miała wystarczającej swobody ruchów. Zorientowała się tylko, że Anakin, Jacen i kilkoro innych Jedi usiłuje bezskutecznie zrobić to samo. Jaina uważała za najwymyślniejszą udrękę, że musiała wsłuchiwać się w jęki i krzyki kolejnych przyjaciół, ale nie miała pojęcia, na czym polegają ich tortury. Wyczuła, że Jacen chwyta jej współczucie i posyła ku Bithance w nadziei, że ją wzmocni. Wkrótce potem jęki Ulahy zaczęły cichnąć, ale Duman Yaght natychmiast wyczuł zmianę jej nastroju. Jakimś cudem zawsze to poznawał.

— Nie musisz mówić mi, gdzie znajduje się baza Jeedai — powiedział. — Przyznaj tylko, że taka baza istnieje.

Bithanka zaczęła krzyczeć jeszcze głośniej. Tym razem Jacen nie mógł zrobić nic, żeby ulżyć jej w cierpieniu. Jaina obróciła głowę i spojrzała w stronę, gdzie siedziała unieruchomiona Ery! Besa. Młoda kobieta miała szeroko otwarte oczy, ale chyba niczego nie widziała. Jaina pamiętała, że system nerwowy Besy został porażony toksynami z ogona voxyna. Dopóki Duman Yaght nie rozkazał, aby Eryl poddała się tej torturze, nikt spośród młodych Jedi nie miał nawet pojęcia, że potwory dysponują taką bronią. Kiedy Jaina po dłuższym czasie zdołała pochwycić spojrzenie młodej kobiety, uniosła brew w geście niemego pytania.

Zaintrygowana Eryl zmarszczyła czoło, ale widocznie zrozumiała, gdyż po chwili namysłu pokręciła głową. Była córką fanatycznego gwiezdnego podróżnika, który starał się brać udział we wszystkich wyścigach, o jakich się dowiadywał. Młoda kobieta urodziła się w trakcie jednej z długodystansowych gonitw i spędziła większą część dzieciństwa, przemierzając wzdłuż i wszerz wszystkie możliwe naniesione na mapy szlaki przestworzy. Sama już nie pamiętała, kiedy odkryła, że badając tkankę Mocy, potrafi określić, w którym punkcie galaktyki znajduje się w danej chwili. Brała udział w tej wyprawie, aby zdecydować, kiedy dotrą na tyle głęboko do przestworzy opanowanych przez Yuuzhan Vongów, że będą mogli przestać się obawiać zderzenia z kosmicznymi minami i spotkania ze wścibskimi pilotami yuuzhańskich patrolowców. Niestety, przelot przez rejony objęte działaniami zbrojnymi trwał dłużej, niż można się było spodziewać. Jaina podejrzewała, że Duman Yaght nie spieszy się z powrotem w nadziei, iż okryje się większą sławą, kiedy doniesie przełożonym, gdzie mieści się kryjówka Jedi.

— Co ci szkodzi, że mi to powiesz? — zapytał dowódca Bithankę. — Yuuzhan Vongowie i tak wiedzą, że istnieje. Po prostu potwierdź to, co i tak wiemy, a wówczas pozwolę ci odpocząć. Będziesz mogła znów zapaść w leczniczy sen.

— Nie… istnieje… żadna… baza.

— Nie, tylko nie kłam. — Jak zawsze, w głosie Dumana Yaghta brzmiała zwykła pewność siebie i spokój. — Daj rękę. Powiem ci coś na temat neurotoksyn.

Z nozdrzy Ulahy wydarł się mimowolny gwizd przerażenia, ale Bithanka nie powiedziała ani słowa. Jaina wyobraziła sobie, jak dowódca Yuuzhan przesuwa dłoń istoty nad grzbietem voxyna, skąd wyrastały ostre jak igły czuciowe kolce. Badając szczątki zabitych zwierząt, Cilghal odkryła, że kolce są pokryte silnymi neurotoksynami. W kapsule remontowej znajdowała się wprawdzie odtrutka, ale jeszcze nikt jej nie wypróbował. Nikt także nie wiedział, jak skuteczne okażą się szczepionki i antytoksyny, które Cilghal i Tekli wstrzyknęły przed odlotem wszystkim młodym Jedi.

— Twoja skóra jest tak cienka, że przebije ją najlżejsze ukłucie, a wówczas do organizmu dostanie się trucizna — oznajmił rzeczowo Duman Yaght. — Nasi mistrzowie przemian twierdzą, że istoty nie wszystkich ras reagują na truciznę jednakowo. Niektóre dostają drgawek i odczuwają tak silny ból, że zapadają w sen podobny do śpiączki. Inne stopniowo słabną, a po wielu godzinach tracą siły i stają się niezdolne do oddychania i przełykania. Jeszcze inne krztuszą się i dławią własną śliną.

Zapadła głucha cisza, ale wszyscy otwarci na przepływ Mocy członkowie oddziału specjalnego wyczuwali ciężar przerażenia i bólu Ulahy. Jaina otworzyła swój umysł jeszcze szerzej na oba doznania. Miała nadzieję, że ulży w cierpieniach dręczonej przyjaciółce, jeżeli zdoła przejąć chociaż część ciężaru na swoje barki. Była jednak zbyt przerażona, by jej pomóc. Wiedziała, że jedyne płuco Bithanki zostało przebite przez coufee jeszcze podczas zmagań na pokładzie przejściowym „Ślicznotki”. Gdyby organizm Ulahy musiał dodatkowo walczyć z neurotoksynami… Jaina zorientowała się, że chce, aby Bithanka przyznała, iż Zaćmienie istnieje. Nie mogła nic na to poradzić. Po prostu nie chciała być świadkiem jej śmierci.

Zaledwie jednak w jej mózgu zaświtała taka myśl, wyczuła, że wszyscy inni myślą to samo. Jaina uświadamiała sobie, że nakłonienie Ulahy do wyjawienia, iż baza istnieje, było zaledwie pierwszym krokiem procesu łamania jej woli. Ale komu mogło to zaszkodzić? Jaina pomyślała, że już niedługo przyjdzie pora na opanowanie statku Yuuzhan Vongów. Mogła mieć tylko nadzieję, że Ulaha przeżyje do tego czasu. Wyczuła zaniepokojenie Alemy i lekkie oszołomienie Barabelów. Bez wątpienia jednak wszyscy w większym lub mniejszym stopniu czuli to samo. Właściwie się z nią zgadzali.

— Wielkogłowa, musisz się dobrze zastanowić nad odpowiedzią — odezwał się Duman Yaght. — To może być twoja ostatnia szansa. Czy baza Jeedai istnieje?

Powiedz mu! — chciała krzyknąć Jaina.

— Sam znasz… odpowiedź na swoje… pytanie — wyjąkała Ulaha.

— Przykro mi, Wielkogłowa. — Dowódca Yuuzhan pokręcił głową. — To mi nie wystarczy.

Powiedz to! — omal nie wrzasnęła Jaina.

— Tak! — krzyknęła Ulaha.

Wszyscy pozostali odetchnęli w duchu z wielką ulgą, ale teraz Alema sprawiała wrażenie zmartwionej, a Barabelowie zrezygnowanych.

— Co tak? — nie dawał za wygraną Duman.

— Baza Jedi istnieje! — krzyknęła głośno Jaina, odwróciwszy głowę do koralowej ściany. — Przyznała, że istnieje. Teraz pozwól jej odpocząć.

— Jaino, bądź cicho — syknęła Alema. — Nie rozumiesz, że on tylko stara się złamać jej…

Rozległ się głuchy trzask i Jaina obróciła głowę w tamtą stronę. Ujrzała, że nad nieprzytomną Twi’lekianką stoi yuuzhański wojownik z amphistafFe’l w dłoniach. Z umysłów innych Jedi promieniował gniew, ale Jaina odczuwała jedynie wyrzuty sumienia. To właśnie jej okrzyk sprawił, że Alema odezwała się bez pozwolenia.

Duman Yaght powiedział coś w swoim języku. Strażnik podszedł do Jainy i w pobliżu jej unieruchomionych kończyn rzucił na podłogę dwa niewielkie okrągłe chrząszcze. Żel blorash zwolnił uścisk i odpełznął pod koralową ścianę, po drodze zalewając oba uciekające żuki.

Silnym szarpnięciem strażnik poderwał Jainę na nogi, obrócił ją i pchnął w kierunku środka ładowni, gdzie dowódca Yuuzhan Vongów wciąż jeszcze trzymał dłoń Ulahy nad czuciowymi kolcami voxyna. Bithanka straciła tyle krwi, że jej zazwyczaj blada skóra sprawiała wrażenie półprzeźroczystej. Istota była tak osłabiona, że jeden z yuuzhańskich wojowników musiał ją podtrzymywać, aby nie upadła. Pozostali członkowie oddziału specjalnego siedzieli jeden obok drugiego pod ścianami ładowni. Wszyscy byli brudni, półnadzy i zwróceni plecami do środka pomieszczenia. Brakowało jedynie Gannera, którego myśli napływały co pewien czas z okolic dziobu statku.

Duman przyglądał się stojącej przed nim Jainie.

— Uważasz, że nie dotrzymam danego słowa? — zapytał w pewnej chwili.

Jaina przeniosła spojrzenie na dłoń Ulahy.

— Zaraz się o tym przekonam — powiedziała.

Z początku dowódca Yuuzhan Vongów sprawiał wrażenie zaskoczonego wyzywającym tonem głosu swojej rozmówczyni. Szybko jednak odzyskał pewność siebie, a nawet z przymusem się uśmiechnął.

— Bardzo dobrze — powiedział. — To przecież ty zadecydujesz.

Wydał jakiś rozkaz podtrzymującemu Ulahę strażnikowi, który odprowadził ranną Jedi na jej miejsce obok Tekli. W przeciwieństwie do innych, którzy nadal siedzieli skrępowani i zgarbieni, ostrożnie położył ją twarzą do góry na koralowej podłodze.

— Wielkogłowa może teraz odpocząć, a nawet zapaść w leczniczy sen — oznajmił Duman Yaght. Przeniósł spojrzenie na Jainę i ponownie się uśmiechnął. — Od ciebie będzie zależało, na jak długo.

Jaina poczuła, że z przerażenia zbiera się jej na mdłości. Skupiła jednak wszystkie siły, uniosła dumnie głowę i bez wezwania podeszła bliżej do Yuuzhanina. Jej umysł wypełniały pełne zachęty i pewności siebie ciepłe myśli pozostałych, którzy usiłowali przygotować ją na spodziewane tortury. Jaina była niemal pewna, że Duman Yaght nie pozwoli voxynowi jej uśmiercić. Już wcześniej chełpił się, że za jej przekazanie obiecano mu poczesne miejsce podczas Wielkiego Składania Ofiary. Jaina miała więc wszelkie podstawy przypuszczać, że korzystając zmysłowego poparcia wszystkich pozostałych, da torturowanej i rannej Bithance dość czasu na zapadnięcie w kojący trans i wyleczenie przebitego płuca.

Nie miała jednak tyle pewności siebie, żeby nie drżeć, kiedy podchodziła jeszcze bliżej. Jedynie świadomość, że pozostali za pośrednictwem Mocy przekazują do jej umysłu swoją siłę, nie pozwoliła się jej załamać ani rozpłakać jak dziecko podczas pierwszej próby, kiedy Duman Yaght starał się złamać jej wolę. Wiedziała też, że tym razem tortury mogą okazać się o wiele straszniejsze. Dowódca Yuuzhan nie mógł pozwolić sobie, żeby ktokolwiek rzucił mu wyzwanie i zwyciężył. Z pewnością znał wiele innych sposobów, aby łamać wolę więźniów, nie dopuszczając do ich śmierci. Mógł oszpecić albo okaleczyć jej twarz, wyrwać ręce, połamać nogi…

Nagle Jaina uświadomiła sobie, że jej pewność siebie rośnie. Poczuła wielkie zaufanie do własnych możliwości. Stwierdziła, że Jacen przesyła jej myśli Anakina, który zapewniał, że nie dopuści, aby stało się jej coś złego. Zekk podziwiał jej odwagę, Ulaha okazywała wdzięczność, a Tekla zapewniała, że zaleczy wszystkie rany i obrażenia. Jaina podeszła do Dumana Yaghta, uniosła głowę i spojrzała w jego oczy.

— Nie spodziewasz się chyba, że ci podziękuję? — zapytała. Straciła jednak część odwagi, kiedy Yuuzhanin wyciągnął rękę i chwycił ją od tyłu za szyję.

— Nie muszę — odparł, lekko się uśmiechając.

Pchnął ją tak, że jej głowa znalazła się w pobliżu łba voxyna. Chociaż powierzchnię Mocy zakłócał okrutny głód i niepohamowane pragnienie koszmarnego zwierzęcia, Jaina doszła do wniosku, że stworzenie chyba umie panować nad instynktami. Trzęsło się z podniecenia, ale nie odrywało żółtych ślepi od twarzy Yuuzhanina, jakby oczekiwało na jego rozkazy. Duman Yaght znieruchomiał jakiś metr od jego pyska i obrócił Jainę, aby lepiej widziała ściekające z długich kłów kropelki śliny. Jedna po drugiej, wzniecając obłoczki dymu, lądowały na podziurawionej powierzchni koralowej podłogi. Jaina z wysiłkiem przełknęła ślinę. Przypomniała sobie, że kiedy poprzednio takie same krople wylądowały na jej plecach, pozostawiły ciemne placki wielkości kciuka. Ugięła kolana, jakby chciała uklęknąć.

Duman Yaght przytrzymał ją za szyję.

— Tym razem chodzi mi o coś innego — powiedział. Powlókł dziewczynę obok cielska voxyna pod ścianę, przy której siedzieli jej bracia. — Wybieraj.

— Co takiego? — Jaina uświadomiła sobie niedorzeczność tego żądania nie tylko z powodu niemiłego ssania w żołądku, ale także dzięki przesyłanemu przez Moc gniewowi i oburzeniu wszystkich pozostałych. — Co mam wybierać?

— To ty zadecydujesz, kto będzie następny. — Yuuzhański dowódca kopnął w nerkę najpierw Anakina, a chwilę potem Jacena. — Twój brat czy twój bliźniak? Wybieraj!

— Obaj są moimi braćmi. — Usiłując oprzytomnieć po przeżytym wstrząsie, Jaina tylko niejasno uświadomiała sobie, że Duman Yaght dopiero niedawno się dowiedział, iż ona i Jacen są bliźniętami. — Nie wybieram żadnego — oświadczyła stanowczo. — Wybieram siebie. Duman Yaght pokręcił głową.

— Nic z tego — powiedział. — Musisz wybrać Anakina albo Jacena. — Kopnął ich jeszcze raz i w odpowiedzi usłyszał dwa jęki bólu. — Wybierz jednego, bo inaczej będę musiał obudzić Ulahę i jeszcze raz poddać ją torturom. Wojenny mistrz wie, że jest ranna, więc nikt nie będzie miał mi za złe, jeżeli przypadkiem wyzionie ducha podczas kolejnego przesłuchania. Ty decydujesz teraz o wszystkim, Jaino Solo.

Młoda Jedi poczuła taki gniew, że o mało się nie rzuciła na Yuuzhanina. Obaj bracia przesłali jednak do jej mózgu pełne zaniepokojenia myśli. Każdy chciał, żeby wybrała właśnie jego. Poznałaby ich sygnały, nawet gdyby silna emocjonalna więź nie łączyła wszystkich Jedi. Znacznie mocniejsze więzy łączyły przecież zawsze ją i Jacena. Wyczuwała, że decydując się na takie poświęcenie, jej brat był pewny, iż postępuje szlachetnie. Uważał, że ma dobry powód, aby wybrała właśnie jego. Jaina nie bardzo wiedziała, jaki; prawdopodobnie chodziło o to, aby Anakin mógł skupić wszystkie myśli, kiedy nadejdzie pora ucieczki. Miała nadzieję, że to już niedługo, ale nie była tego zupełnie pewna. Chociaż z Jacenem łączyła ją tak niezwykła więź, to jednak bliźnięta nie mogły przekazywać sobie nawzajem absolutnie wszystkich myśli.

— Co wybierasz? — zapytał zniecierpliwiony Yuuzhanin.

— Nie możesz wymagać ode mnie czegoś takiego — żachnęła się Jaina.-Wiedziała, że Jacen jest odpowiedzialny za podtrzymywanie bitwowięzi. Był równie ważny jak Anakin. Naprawdę nie mogła się przemóc, żeby skrzywdzić któregoś z nich. Wprawdzie Anakin był bohaterem wojennym i przywódcą wszystkich pozostałych, ale Jaina widziała w nim zawsze tylko młodszego brata, o którego powinna się troszczyć, chronić go i starać się trzymać z daleka od wszelkich niebezpieczeństw. Z drugiej strony,. Jacen był zawsze jej najlepszym przyjacielem. Rozumiał ją nawet wówczas, kiedy ona nie rozumiała sama siebie. Jego obecność otaczała jąjak druga skóra. Jak mogła wybrać jednego albo drugiego? Odwróciła głowę, by nie patrzeć w oczy Dumana Yaghta. — Nie mogę wybrać — powtórzyła.

— Nie możesz? — Poczuła, że na jej szyi znów zaciskają się palce Yuuzhanina. Dowódca zaczął ją ciągnąć w kierunku środka ładowni. — Wielka szkoda. Tym gorzej dla Bithanki.

Nagle Anakin z wysiłkiem odwrócił głowę.

— Jaino, możesz wybrać — powiedział. Postarał się, aby Moc przydała większej wagi jego słowom. Nie tylko pragnąłjej pomóc się zdecydować. Chciał, żeby uważała to za rozkaz. — Możesz wybrać mnie.

Jaina wyczuła, że bliźniak zamyka się w sobie i natychmiast jej więź z pozostałymi uczestnikami wyprawy zaczęła słabnąć. Jacen spojrzał na młodszego brata.

— Anakinie…

— Bądź cicho, Jacenie. — Anakin nie przestawał wpatrywać się w siostrę. — Wybieraj.

Duman Yaght patrzył na nią wyczekująco.

— Wiesz, co ci powiem? — odezwał się tonem grzecznościowej rozmowy. — Bithanka prawdopodobnie i tak umrze.

Jaina zamknęła oczy.

— Anakin — oznajmiła. — Wybieram Anakina.

Duman Yaght kiwnął głową stojącemu obok braci strażnikowi i powiedział coś po yuuzhańsku do innego, czekającego w pogotowiu obok galaretowatej błony, która przesłaniała wejście do ładowni. Wojownik połaskotał błonę, a kiedy odsunęła się na bok, z pełnym złośliwej satysfakcji uśmiechem zniknął na korytarzu.

Duman Yaght nie pozwolił jednak Jainie wrócić na jej miejsce pod ścianą. Zmusił ją, żeby stanęła obok Anakina i przyglądała się, jak wojownik kładzie go na podłodze twarzą w dół i unieruchamia ręce i nogi żelem blorash. Potem dowódca wezwał koszmarnego potwora i zaczął mu wydawać polecenia. Następny kwadrans Jaina musiała się przyglądać, jak voxyn torturuje jej młodszego brata.

Wzmocniony na duchu dzięki myślom pozostałych członków oddziału specjalnego, Anakin ani razu nie krzyknął ani nawet nie jęknął. W końcu nawet zdumiony Duman Yaght mlasnął językiem z podziwu.

— Twój młodszy brat bardzo dobrze znosi ból — powiedział. — Może spróbujemy teraz czegoś innego? Co ty na to?

Warknął coś, co zabrzmiało jak kolejne polecenie. Voxyn wyciągnął przednią łapę, tak że znalazła się kilka centymetrów nad plecami Anakina. Ostre pazury były pokryte warstwą zielonkawej mazi. Jaina wiedziała, że kryją się w niej retrowirusy, które mnożyły się w poduszkach łap zwierzęcia.

— Czyżbym widział w twoich oczach obawę, Jaino Solo? — zadrwił Duman. — A zatem, nie muszę ci chyba mówić, jak groźne są te choroby. Sama wiesz, co się stanie Anakinowi, jeżeli zwierzę opuści łapę i zrani jego plecy.

— Z pewnością nie zechcesz zawieść swoich kapłanów. — Wypowiadając te słowa, Jaina uwolniła myśli i wysłała je ku pozostałym, aby podzielić się z nimi niepokojem, który miały maskować jej odważne słowa. Wstrzykniętych przez Cilghal szczepionek i antytoksyn nikt wcześniej nie wypróbował; mogły unieszkodliwić wirusy wszystkich groźnych chorób albo tylko niektórych. Jaina nie była zachwycona, że musi wystawiać na szwank życie brata. — Pamiętasz przecież, że obiecali ci poczesne miejsce podczas składania ofiary.

— To prawda, ale pomyśl tylko, gdzie pozwolą mi stać, kiedy im wyjawię, w jakim rejonie mieści się baza Jeedai — odparł Yuuzhanin. — Z pewnością wskażą mi miejsce najwyżej kilka rzędów za plecami samego wojennego mistrza, na tyle blisko, żebyś mogła dostrzec wdzięczność w moich oczach.

Nagle Jaina poczuła, że omywają przemożna fala buntu i wyzwania. Domyśliła się, że to starszy brat przekazuje do jej umysłu odczucia Anakina.

— Obawiam się jednak, że będziesz musiał zadowolić się ostatnim rzędem — powiedziała.

Dowódca Yuuzhan ścisnął ją jeszcze mocniej za szyję.

— Uważasz, że tego nie zrobię? — zapytał.

Głośno gwizdnął i voxyn natychmiast przeorał pazurami plecy Anakina. Wsłuchując się cały czas w Moc, Jaina poczuła silny wstrząs, ale jakimś cudem jej młodszy brat nawet nie pisnął.

— Przeceniasz wartość swojego brata — odezwał się Duman Yaght. — Kapłani będą zachwyceni, jeżeli powrócę tylko z tobą i Jacenem. Jesteście przecież bliźniętami.

Wymówił ostatnie słowo, jakby zdradzał najściślej strzeżoną państwową tajemnicę. Z pewnością miało to jakieś ukryte znaczenie, ale w tej chwili Jaina o to nie dbała. Tak czy inaczej, ona i Jacen zamierzali sprawić wielki zawód zarówno Dumanowi Yaghtowi, jak i yuuzhańskim kapłanom.

Wojownik, który kilka chwil wcześniej wyszedł z ładowni, pojawił się znów w ciemnym otworze. Dopiero wtedy Duman Yaght skinął na dwóch strażników, aby obłożyli tylne łapy voxyna wielkimi kulami żelu blorash. Kiedy koszmarny potwór został unieruchomiony, nakazał strażnikom uwolnić ręce i nogi leżącego Anakina. Obaj młodzi Yuuzhanie przenieśli młodzieńca parę metrów dalej od pyska zwierzęcia i położyli twarzą w dół na koralowej podłodze. Tym razem Yuuzhanie unieruchomili tylko jedną stopę więźnia.

Zanosiło się na coś nowego. Jaina miała przeczucie, że to się jej nie spodoba.

— Co właściwie przygotowujesz, przedstawienie? — zapytała, przenosząc spojrzenie na Dumana Yaghta.

Dowódca Yuuzhan kwaśno się uśmiechnął.

— W pewnym sensie — powiedział. Kiwnął głową stojącemu obok wejścia wojownikowi. Yuuzhanin odsunął się na bok i połaskotał błonę, aby wpuścić stworzenie, które wyglądało jak niewielkie drzewo. Miało rozmiary dorosłego Wookiego i niewielką, porośniętą gąszczem liści koronę. Pośrodku pnia znajdowała się pojedyncza dziura po sęku ze szklistą czarną wypukłością, która zwróciła się w kierunku dowódcy Yuuzhan Vongów. Duman Yaght wskazał ręką na środek ładown i, a wówczas drzewo, niepewnie przebierając trzema poskręcanymi grubymi korzeniami, ruszyło w tamtą stronę. Kiedy zbliżało się do voxyna, zaintrygowane zwierzę wysunęło długi rozdwojony jęzor, usiłując wyczuć nową woń. Nastroszyło wszystkie kolce czuciowe na grzbiecie i wygięło w łuk długie cielsko, jakby chciało zobaczyć własny ogon.

Kiedy drzewo znalazło się jakieś siedem metrów od niego, voxyn oszalał. Starając się uwolnić z pułapki, głośno syczał i drapał pazurami sześciu pozostałych łap koralową podłogę. Zachowywał się, jakby stracił resztki inteligencji, bardziej jak bezrozumna bestia niż złośliwy i sprytny drapieżnik, którego tak się obawiali rycerze Jedi.

Tymczasem dziwaczne drzewo nie przestawało zbliżać się do voxyna. Kiedy pokonało następne dwa metry, Jaina zauważyła, że straciła wszelką myślową łączność z przyjaciółmi. Wszyscy Jedi kręcili się, niespokojnie, usiłując wykryć, co pozbawiło ich kontaktu z Mocą. Dopiero kiedy drzewo znalazł się tuż obok, Jaina wypatrzyła ukryte za pniem podobne do wielkiej jaszczurki stworzenie. Najwyraźniej przerażone, starało się ukryć przed spojrzeniem rozwścieczonego drapieżnika.

— To isalamir! — odezwała się Jaina tak głośno, aby mogli ją usłyszeć wszyscy pozostali. Prawdę mówiąc, była zaskoczona, gdyż isalamiry zazwyczaj wytwarzały o wiele większy bąbel pozbawiony Mocy. — Co zamierzasz z nim zrobić? — zapytała, zwracając się do Yuuzhanina.

— To interesujące pytanie. — Duman Yaght dał znak głową strażnikowi, który wpuścił do ładowni chodzące drzewo. — Pokaż jej — rozkazał.

Młody Yuuzhanin podszedł do drzewa i oderwał isalamira od gałęzi. Haczykowate szpony zwierzęcia wydarły niewielkie kawałki miąższu i kory. W ładowni dał się słyszeć cichy jęk, a może tylko szelest liści okaleczonego drzewa.

Isalamir sprawiał wrażenie wychudzonego i wymęczonego. Jego gładką skórę szpeciły czerwonawe chorobowe wypryski, a pod skórą na grzbiecie rysowały się wyraźnie kości kręgosłupa. Mimo to voxyn nie przestawał zachowywać się jak oszalały. Głośno sycząc i tocząc pianę z pyska, raz po raz usiłował skoczyć ku trzymającemu isalamira strażnikowi.

W pewnej chwili Yuuzhanin pochylił się i położył isalamira na plecach leżącego Anakina. Stworzenie zsunęło się na podłogę i ukryło przed spojrzeniem rozwścieczonego drapieżnika za ciałem młodzieńca. Przy okazji wbiło haczykowate pazury w bok Anakina. Zapewne jednak voxyn nadal je wyczuwał, gdyż nie przestawał miotać się i skakać, aby uwolnić tylne łapy.

— Mistrzowie przemian nie mają pojęcia, dlaczego na widok isalamirów voxyny dostają szału — odezwał się Duman Yaght. — Wygląda na to, że tracą wtedy wrodzoną bystrość. Przyglądając się kilku innym podobnym doświadczeniom, na własne oczy widziałem, że poświęcają tylne łapy, byle tylko móc dobrać się do ofiary.

— Do czego zmierzasz? — zaniepokoiła się Jaina.

— Dobrze wiesz, do czego — odparł Yuuzhanin. — Wcześniej czy później voxyn się uwolni, a wówczas rozszarpie obie ofiary.

Jaina nie mogła oderwać spojrzenia od młodszego brata. Jego zbroczone krwią nagie plecy wyglądały, jakby pokrywała je szkarłatna tunika. Wiedziała, że w remontowej kapsule czekają dwa wojenne androidy, które mogłyby zmusić isalamira do opuszczenia ładowni. Na nieszczęście, tylko Anakin i Ganner potrafili uruchomić niszczycielskie automaty i gdyby obaj zginęli, po upływie określonego czasu wojenne androidy miały automatycznie się włączyć i wyruszyć na poszukiwania pozostałych przy życiu uczestników wyprawy. Jaina nie zamierzała jednak czekać tak długo na rozwiązanie problemu isalamira.

— W jakim rejonie galaktyki możemy znaleźć bazę Jeedai. — zapytał Duman Yaght. — Możesz się zastanawiać nad odpowiedziąjak długo zechcesz. Nigdzie się nie spieszę.

Jaina w końcu przemogła się i oderwała spojrzenie od pleców Anakina. Dopiero teraz wszystko rozumiała. Torturując Ulahę tyle razy, Duman Yaght wcale nie zamierzał złamać woli Bithanki. Starał się zmusić do uległości pozostałych członków grupy, a Jaina pierwsza pokazała, że jego wysiłki zaczynają przynosić oczekiwany skutek. Trudno wyrazić całe rozczarowanie i rozgoryczenie, jakie w tej chwili odczuwała. Pamiętała, że Lando ostrzegał wszystkich właśnie przed czymś takim, a ona uważała wtedy, że ciemnoskóry mężczyzna przesadza.

Nie odwróciła jednak głowy i nie spojrzała na dręczyciela.

— Czy uwolnisz Anakina, jeżeli ci to powiem? — zapytała.

— Jeżeli właśnie tego pragniesz… — wycedził Duman Yaght. — Pamiętaj, że nadal ty tu decydujesz.

— Jądro — odezwała się Jaina. W pewnym sensie powiedziała prawdę, chociaż jedynym sposobem dotarcia było pokonanie krótkiego nadprzestrzennego szlaku przecinającego obrzeża Głębokiego Jądra. — Nie powinno cię to zdziwić.

Duman Yaght kiwnął głową.

— Twoje wyznanie potwierdza przypuszczenia naszych odczytywaczy. — Jeszcze raz dał znak głową, tym razem stojącemu nad Anakinem strażnikowi. Młody Yuuzhanin oderwał isalamira od jego ciała i rzucił prosto w paszczę voxyna. — Nigdy nie wolno odmawiać zabójcy jego nagrody.

— Będę o tym pamiętała — obiecała Jaina. Gdy tylko potwór połknął ofiarę, powróciła więź, jaka jeszcze kilka minut wcześniej łączyła jaz Mocą. Uświadomiła sobie, że ponownie omywa ją fala krzepiących myśli pozostałych członków oddziału specjalnego. — A co z moim bratem? — zapytała.

— Wszystko w porządku — odparł Duman Yaght. — Powiedz mi tylko, kto będzie następny.

Jaina poczuła, że zbiera się jej na mdłości. Prawdę mówiąc, spodziewała się takiego pytania i wiedziała, że może odpowiedzieć tylko jedno.

— Ja.

— To niemożliwe.

— Nie uzyskasz ode mnie innej odpowiedzi.

— A więc, Anakin pozostanie na swoim miejscu. Może nawet pozwolę mu umrzeć.

— Obiecałeś, że go uwolnisz — przypomniała Jaina. — Sądziłam, że Yuuzhan Vongowie dotrzymują danego słowa.

Ciemne worki pod oczami dowódcy zsiniały, ale Yuuzhanin odwrócił się do stojącego nad Anakinem strażnika.

— Odprowadź go na miejsce i obudź Bithankę — rozkazał.

Jaina poczuła, że jej umysł zalewa fala mieszanych uczuć pozostałych Jedi. Niektórzy byli przerażeni, inni obawiali się o życie Ulahy, a kilkoro podziwiało jej odwagę. Już w następnej chwili Jacen wypełnił umysły wszystkich jednym uczuciem: promieniującym od Anakina spokojem i zdecydowaniem. Z pewnościąjej młodszy brat miał jakiś plan. Jaina nie miała pojęcia, jaki, ale sama świadomość wzmacniała jej siły i pozwoliła zachować milczenie.

Kiedy Anakin znajdował się jakieś trzy metry od ściany, wyrwał się z rąk prowadzącego go strażnika i skoczył do Ulahy, krzycząc głośno, aby ją obudzić. Uklęknął obok Bithanki i gorączkowo zaczął coś szeptać do jej ucha. Wprawdzie Ulaha nadal kierowała pozbawione powiek, niewidzące oczu na sufit ładowni, ale jej przekazywane przez

Moc oszołomienie i rozczarowanie sugerowało, że jest bardziej świadoma i czujna, niż mogłoby się wydawać. Anakin zdołał powiedzieć jeszcze kilka słów, zanim na jego głowę spadł cios zadany tępym końcem amphistaffa. Stracił przytomność i przestał wysyłać myśli pozostałym. Nie obudził go nawet niepokój, jaki promieniował z umysłów przyjaciół.

Strażnik zaciągnął go pod ścianę, aby ponownie przytwierdzić żelem blorash jego ręce i nogi do koralowej podłogi. Potem, nie wypuszczając amphistaffa z ręki, zaciągnął Bithankę na środek ładowni. Voxyn starał się skierować paszczę w ich stronę, ale miał wciąż jeszcze unieruchomione tylne łapy i mógł tylko łypać na nich jednym okiem. Wyglądało na to, że potwór znów panuje nad odruchami. Mimo to jego głód, doskonale wyczuwalny dzięki Mocy, porażał umysły wszystkich niczym blasterowe błyskawice.

Okazało się, że Ulaha jest zbyt słaba, aby stać o własnych siłach. Chwiała się, dygotała i nie mogła oderwać spojrzenia od podłogi. Lando wprawdzie uprzedzał, że mogą zostać zmuszeni do działań niezgodnych z ich sumieniem, ale Jaina nie mogła uwierzyć, że miał na myśli bezczynne przyglądanie się, jak Yuuzhan Vongowie zabijają członka ich grupy.

— Wybór należy do ciebie, Jaino Solo. — Duman Yaght obrócił głowę i ułożył rysy oszpeconej bliznami twarzy w grymas, który miał być uśmiechem. — Imię albo życie.

Jaina uwolniła myśli i posługując się Mocą, wysłała je do Eryl Besy. Modląc się w duchu, poprosiła o jakikolwiek znak, że wreszcie opuścili objęty działaniami zbrojnymi rejon przestworzy. Oznaczałoby to, że mogą wezwać na pomoc wojenne androidy, aby wyzwoliły ich z tej matni. Nie dostała jednak takiego zapewnienia.

Zwiesiła głowę. Wiedziała, że istnieje tylko jeden sposób naprawienia popełnionego błędu i przeciwstawienia się wysiłkom Dumana Yagh^ ta. Nie mogła jednak dopuścić, żeby Ulaha zginęła. Nie potrafiła wymówić słów, które skazywałyby ją na męczeńską śmierć.

Długi czas nie unosiła głowy, żeby nie patrzeć na Yuuzhanina.

— To było ostatnie imię, jakie ci podałam — odezwała się w końcu.

— Jeżeli taka jest twoja wola…

Kpiący ton dowódcy Yuuzhan uświadomił jej, że została ostatecznie poniżona. Duman Yaght złamał w końcu jej wolę. Chyba wszyscy to rozumieli.

W ładowni zapadła głucha cisza. Przerwał ją dopiero cichy głos Ulahy. Równocześnie do umysłu Jainy napłynął wstyd, podobny do tego, który sama odczuwała.

— Nie możesz, Jaino… Nie pozwól, żeby mnie… Rozległ się cichy trzask i Bithanka umilkła.

— Podaj kolejne imię, Jaino — zażądał Duman Yaght. — Kto będzie następny?

Jaina w końcu uniosła głowę i zauważyła, że Ulaha stara się zachować równowagę. Ciągnący Bithankę strażnik musiał ją wlec i siłą przesuwać dłoń istoty nad zjeżonymi kolcami czuciowymi na grzbiecie voxyna. W pewnej chwili Ulaha odwróciła się do Jacena.

— Daj mi… więcej siły — wyjąkała.

— Milczeć! — Strażnik szarpnął Ulahę za rękę i przyciągnął do siebie.

Nagle w Mocy pojawiła się zachęta, po niej poparcie, a jeszcze później coś innego — coś elektryzującego i dzikiego, podobnego do ogłuszającego trzasku błyskawicy. Ulaha zaczęła odzyskiwać siły. Wyglądało na to, że z każdą sekundą jej nogi prężnieją i krzepną. Moc nie przestawała przekazywać jej dziwnej energii. W pewnej chwili Bithanka zaczęła opuszczać dłoń… zupełnie jakby chciała pogładzić kolce na grzbiecie potwora. Zaskoczony jej zachowaniem strażnik musiał teraz powstrzymywać ją przed zranieniem dłoni.

Jaina poczuła, że zbiera się jej na mdłości. Czyżby tak miał wyglądać plan Anakina? Promieniujący od Jacena gniew ujawniał jego myśli, ale Jaina po prostu nie mogła uwierzyć, że Anakin mógł zażądać od kogokolwiek złożenia w ofierze własnego życia. Przecież wciąż jeszcze nie pogodził się ze śmierciąChewbaccy…

Ulaha okazała się jednak zbyt słaba, żeby pokonać uścisk palców yuuzhańskiego strażnika. Wyglądało na to, że za chwilę zrezygnuje. Nagle jednak wyszarpnęła dłoń, wyciągnęła z pochwy coufee strażnika i przejechała ostrąjak brzytwa krawędzią po jego gardle. Trysnęła struga ciemnej krwi. Z szybkością i zwinnością niezwykłą jak na istotę tak ciężko ranną, Ulaha obróciła yuuzhańskiego wojownika i pchnęła go na zakończony ostrym zębem szpic ogona voxyna.

Rozległ się głośny trzask, kiedy ząb przebił chroniący tors strażnika pancerz z kraba vonduun. Ujrzawszy to, Duman Yaght wydał rozkaz i do ładowni wpadło kilku następnych wojowników. W tej samej sekundzie voxyn otworzył pysk, jakby chciał zaskrzeczeć, i Jaina pomyślała, że Ulaha tego nie wytrzyma. W ułamku sekundy Jacen zerwał łączącą do tej pory wszystkich bitwowięź i Jaina poczuła, że jej brat bliźniak, uwolniwszy myśli, stara się dostroić je do emocji yuuzhańskiego zwierzęcia. Usiłował je przekonać, że postępek Ulany miał jedynie odwrócić jego uwagę, a prawdziwe niebezpieczeństwo zagraża mu ze strony nadbiegających z boku Yuuzhan Vongów. Jaina wiedziała, że jej brat decyduje się na ogromne ryzyko, które mogło zakończyć się fiaskiem całej wyprawy, gdyby Duman Yaght zrozumiał, do jakich sztuczek uciekają się jego więźniowie. Jaina chyba nie mogła się spodziewać innego postępowania po żadnym Solo.

W następnej chwili voxyn obrócił koszmarny łeb i strzelił strugą skwierczącej brunatnozielonkawej mazi w najbliższego wojownika. Potykając się i głośno krzycząc, Yuuzhanin przebiegł jeszcze pięć czy sześć kroków, ale później zaczął się rozpuszczać. Ulaha wykorzystała chwilę nieuwagi zwierzęcia i wbiła mu coufee głęboko między oczy.

Potwór zadrżał i osunął się na podłogę. Bithanka obróciła długie ostrze i voxyn szybko znieruchomiał. Z głębokiej rany zaczęła wypływać ciemna posoka, która w zetknięciu z powietrzem zamieniała się w brunatny opar. Ulaha przyłożyła dłoń do twarzy i zatoczyła się do tyłu. Zdołała jeszcze zrobić krok czy dwa, ale zaraz osunęła się na podłogę.

Biegnący strażnicy zamarli bez ruchu, zanim zdążyli znaleźć się w brunatnej chmurze. Duman Yaght warknął coś, co zabrzmiało jak następny rozkaz, i jeden z wojowników rzucił kulę żelu blorash w miejsce, z którego wystawała rękojeść coufee. Starał się w ten sposób powstrzymać upływ posoki. Inny wojownik przycisnął dłoń do ust i podbiegł, aby odciągnąć na bok krztuszącą się Ulahę.

Bithanka pozwoliła wyciągnąć się z chmury oparów, ale potem zebrała wszystkie siły i skoczyła na równe nogi. Obserwujący to Yuuzhan Vongowie szeroko otworzyli usta i oczy. Nie wyobrażali sobie, aby ktoś tak osłabiony z powodu upływu krwi mógł zachować tyle siły. Nawet osłupiały Duman Yaght przełknął ślinę.

Nagle z przeciwległego krańca ładowni dobiegło znajome głośne syczenie. To cała trójka Barabelów zanosiła się od śmiechu. Pilnie obserwowali, co dzieje się pośrodku ładowni, ale w ich oczach malowało się wyczerpanie.

Jaina uśmiechnęła się z przymusem i popatrzyła na Dumana Yaghta.

— Nie masz jeszcze jednego voxyna, który mógłby dostarczyć nam rozrywki? — zapytała.

Dowódca Yuuzhan spiorunował ją ponurym spojrzeniem, ale ku wielkiemu zdumieniu Jainy po chwili się uśmiechnął.

— Nie sądzisz, że postąpiłbym bardzo głupio? — spytał. — Dopiero teraz rozumiem, dlaczego wojenny mistrz tak bardzo stara się zabić was, Jeedai. — Gestem kazał podejść dwóm wojownikom i pchnął młodą kobietę w ich objęcia. — Musisz wiedzieć, że skończyła się zabawa, Jaino Solo — powiedział. — Jeżeli spróbujesz czegokolwiek, skutki mogą się okazać opłakane.

— Możliwe. — Jaina odpłaciła mu promiennym uśmiechem. — Ale nie dla nas.

Jej odpowiedź wywołała burzę zaniepokojonych myśli pozostałych uczestników wyprawy. Ujrzawszy jednak, że worki pod oczami Yuuzhanina jeszcze bardziej ciemnieją, Jaina zrozumiała, że jej odpowiedź wywołała zamierzony skutek. W następnej chwili Duman Yaght odwrócił się i polecił odczytywaczowi gwiazd obrać kurs, który pozwoliłby „Rozkosznej Śmierci” szybciej dotrzeć na miejsce spotkania.

22

Byłoby prościej, gdyby wzięła tacę i poszła do mesy bazy, żeby zamówić posiłki w jednym z wojskowych automatów Zaćmienia, ale Mara wolała osobiście przygotować śniadanie. Właśnie podgrzewała pyłoleśniki i naparówki — ulubione potrawy mieszkańców Tatooine — na pojedynczej termicznej płytce, którą przydzielono Skywalkerom. Mara nigdy nie była dobrą kucharką, nawet w najbardziej sprzyjających warunkach. Wiedziała, że za bardzo przyrumieniła pyłoleśniki i rozdęła naparówki, ale za nic w świecie nie przyznałaby się do błędu. Przyniesienie śniadania oznaczałoby konieczność wyjścia na korytarz bazy. Tymczasem po spędzeniu całej nocy w towarzystwie męża— zwłaszcza że mały Ben ani razu się nie obudził — Mara chciała się nacieszyć obecnością Luke’a choćby jeszcze kilka minut.

Stojący za kuchennym stołem R2-D2 coś zagwizdał, a potem zaczął wyświetlać ważną wiadomość na zawieszonym w salonie wideoekranie.

— Nie ma powodu, aby informować służby porządkowe — odezwała się Mara. — O ile mi wiadomo, nigdzie się nie pali.

Artoo-Detoo zaświergotał protestująco.

— To nie jest gotowanie, ale podgrzewanie — mruknęła kobieta. — Jeżeli się z tym nie zgadzasz, powiem komuś, żeby skasował zawartość twojej pamięci. Czy to jasne?

R2-D2 zakwilił żałośnie, ale umilkł.

Mara przeniosła spojrzenie na termiczną płytkę i zauważyła, że naparówki w prowizorycznym rondlu flaczeją i przemieniają się w czarne okruchy. Właśnie w tej chwili z łazienki wyszedł Luke. Chociaż miał wciąż jeszcze wilgotne włosy, wkładał czystą tunikę.

— Pachnie znakomicie — powiedział. Podszedł do kuchennego stołu, chwycił kawałek sczerniałej naparówki i włożył go do ust. Postarał się nie skrzywić i zachęcająco pokiwał głową. — Dokładnie takie, jakie jedliśmy w domu.

— Doprawdy? — zapytała z powątpiewaniem Mara. — A ja zawsze myślałam, że opuściłeś Tatooine, aby przyłączyć się do Rebeliantów i ocalić galaktykę.

Luke nie pozwolił, żeby drgnął chociaż jeden mięsień jego twarzy.

— Nie, chodziło o jedzenie — stwierdził stanowczo. — Z pewnością o jedzenie.

Sięgnął po przypominający gumę pyłoleśnik i odgryzł kęs. Przewrócił oczami, jakby zachwycał się niebiańskim smakiem zielonkawego thakitilla. Rozbrojona, jak zawsze, jego dobrodusznością Mara roześmiała się i pochyliła nad stołem, by go pocałować.

Wiedziała, że wszyscy inni w Zaćmieniu uważają go za legendarnego mistrza Jedi i ostatnią nadzieję obleganej galaktyki. Ona jednak widziała w nim tylko wrażliwego człowieka, dobrego męża i ceniła go za to, że zawsze wiedział, co powiedzieć. Był dla niej skromnym chłopakiem z hydroponicznej farmy, który potrafił ją podziwiać nawet wówczas, kiedy sama uważała, że na to nie zasługuje. Wiedział, do czego musiała się posunąć, pozostając na usługach Palpatine’a. Znał wszystkie jej kłamstwa i wiedział, ile istot zabiła, a mimo to zaakceptował ją najpierw jako partnerkę, potem przyjaciółkę, a w końcu, kiedy Mara zaczęła się wreszcie domyślać, że Moc kieruje oboje ku zupełnie innemu związkowi niż ten, który wymyślił dla nich Imperator Palpatine, jako ukochaną osobę i towarzyszkę życia.

W końcu Mara wyprostowała się i uśmiechnęła.

— To za ostatnią noc — powiedziała.

Luke popatrzył w drugi kąt pokoju, gdzie mały Ben wciąż jeszcze smacznie spał w kołysce. Obok jego łóżeczka stał android-niańka — udoskonalona wersja tego samego modelu TDL, który opiekował się Anakinem i bliźniętami, kiedy byli mali. Luke nie musiał mówić, co myśli. Mara obeszła stół, ujęła go za rękę i powiodła do sypialni.

Kiedy już byli przy drzwiach, R2-D2 zagwizdał, jakby chciał zwrócić ich uwagę.

Mara nawet się nie obejrzała.

— Nie teraz, Artoo — powiedziała.

R2-D2 znów gwizdnął, a potem wyświetlił na ekranie salonu przekazywane na bieżąco obrazy tego, co działo się w hangarze. Dopiero wtedy Mara zerknęła w bok i zobaczyła w przeciwległym krańcu ogromnego lądowiska „Cień” i „Sokoła” spoczywające obok kilkunastu innych większych jednostek. Kilku techników z obsługi naziemnej przesuwało na bok kanonierkę, aby zrobić więcej miejsca nadlatującemu statkowi. Pośrodku hangaru stało siedemnaście nowiutkich X-skrzydłowców klasy XJ-3, o które admirał Kre’fey ukradkiem uszczuplił swoją flotę, aby wzmocnić obronę Zaćmienia. Nieco na uboczu stała zbieranina gwiezdnych myśliwców pilotów Saby Sebatyne i poznaczone śladami trafień X-skrzydłowce Kypa Durrona. Wszystkie spoczywały w odosobnionej i niedostępnej części hangaru. Nie krzątał się obok nich żaden technik ani pilot.

W pewnej chwili obiektyw kamery skupił się na obszarze między nowymi X-skrzydłowcami a starszymi maszynami. Stał tam Corran Horn w otoczeniu pilotów Tuzina Kypa, Dzikich Rycerzy i Gorszycieli. Tę ostatnią eskadrę tworzyli piloci z Zaćmienia, do których zaliczało się mniej więcej tyle samo początkujących rycerzy Jedi, ilu doświadczonych w bojach weteranów, niewykazujących właściwości Jedi. Wyglądało na to że każdy z dowódców eskadr — Kyp Durron, Saba Sebatyne i Rigard Matl, który nie władał Mocą — stara się przekrzyczeć pozostałych. Obok nich stał w milczeniu zniecierpliwiony Corran Horn. W pewnej chwili uniósł głowę i spojrzał na wyświetlany pod sklepieniem hologram.

Luke westchnął i odwrócił się w stronę żony.

— Pozwolisz? — zapytał.

— Będę miała ci jeszcze bardziej za złe, jeżeli nie wygramy tej wojny — odparła kobieta. — Corran może się wydawać sztywniakiem i moralistą, ale nie wołałby o pomoc, gdyby to nie było konieczne. Artoo, daj nam dźwięk z hangaru.

Z interkomu wydobył się zniecierpliwiony głos Kypa Durrona.

— … nie rozumiem, na co jeszcze czekamy. Może Danni domyśli się, jak zakłócić sygnały yammoska, a może nie, ale na razie Yuuzhan Vongowie mają Anakina i pozostałych. — Jak większości pilotów, którzy nie obiecali, że pozostaną w Zaćmieniu, Kypa nie poinformowano, że uwięzienie Anakina i członków jego oddziału specjalnego było jedynie sprytnie pomyślanym fortelem. — My tu ćwiczymy, a oni odlatują coraz dalej w głąb przestworzy opanowanych przez Vongów.

— Polecimy za nimi, jeżeli mistrz Skywalker wyda nam takie polecenie — odparł Corran. — Dopóki tego nie zrobi, będziemy siedzieli cierpliwie i czekali na rozkazy.

— Rozkazy? — prychnął pogardliwie Kyp. — To nie wojsko, Corranie. Rycerze Jedi nie czekają na rozkazy, kiedy wrogowie porywają ich przyjaciół, żeby złożyć w ofierze swoim bogom.

— Może i nie, ale też z pewnością nie rzucają się w wir walki bez odpowiedniego przygotowania — odezwał się Rigard. Był kiedyś pilotem myśliwca typu TIE, a jego oszpecona wieloma bliznami twarz wyglądała równie złowieszczo jak oblicze Yuuzhanina. Rigard niczego nie darzył tak wielką nienawiścią jak wojny, ale los chciał, że walcząc po jednej albo po drugiej stronie, a czasami nawet po obu równocześnie, brał udział w każdym ważniejszym konflikcie zbrojnym galaktyki od czasów Rebelii. — Czekamy, żeby jeszcze inne doświadczenia, nie tylko prowadzone przez Danni badania modulacji siły ciążenia, zakończyły się powodzeniem, ale nie zamierzamy odsłaniać kart, dopóki wszystko nie będzie zapięte na ostatni guzik.

— Ją martwi właśnie to wykładanie kart na stół. — Saba Sebatyne uniosła głowę w kierunku hologramu, dając w ten sposób do zrozumienia, że zwraca się bezpośrednio do mistrza Skywalkera. — Ona myśli, że jeżeli ktoś wyciągnie zbyt daleko rękę, może stracić dłoń, a przynajmniej palce.

— Na wszystkie blastery! — syknął Luke. Tego przekleństwa Mara nie słyszała w jego ustach od czasu, kiedy Jaina i Jacen przebywali w Akademii Jedi. — To znów Kyp!

— Lepiej zejdźmy do nich — rzekła Mara, wyciągając rękę po kieszonkowy komunikator. — Powiem Corranowi, że już idziemy.

Ubrali się i polecili androidowi-niańce, aby poinformował ich, kiedy mały Ben się obudzi. Korytarzem skierowali się do hangaru. Musieli skorzystać z termicznych płaszczy, okazało się bowiem, że dla odmiany system ogrzewania bazy działa niezbyt skutecznie. Zachodziła nawet obawa, że ściany korytarzy pokryją się warstwą lodu.

Kiedy przemykali wąskimi przejściami, Mara wyczuła, że w głębi duszy jej męża toczy się walka. Co prawda, nie łączyła ich na tyle silna ani głęboka więź, aby umiała czytać wszystkie jego myśli, ale wiedziała, że Luke znowu zmaga się z trudnymi dylematami, jak być dobrym przywódcą i zarazem głową rodziny. Właśnie teraz, kiedy rycerze Jedi najbardziej potrzebowali jego światłego przewodnictwa, Luke obawiał się, że powrót Mary do zdrowia — równie tajemniczy, jak sama choroba, która przedtem wyniszczała jej organizm — może się nagle przerwać. Właśnie teraz, kiedy najbardziej chciał stać u jej boku, aby być jak najlepszym mężem i ojcem, musiał się starać utrzymywać w ryzach zwaśnionych Jedi i odgadywać, jak najmądrzej wieść ich ku ostatecznemu zwycięstwu.

Kiedy skręcili za róg korytarza i ruszyli przejściem, które miało doprowadzić ich do wielkiej awaryjnej śluzy w bocznej ścianie hangaru, Mara ujęła go za rękę.

— Skywalkerze, czasami wydaje mi się, że powinnam po prostu walnąć cię w głowę — powiedziała.

Luke spojrzał na nią, ale wcale nie sprawiał wrażenia zdumionego.

— Doprawdy? — spytał.

Mara machnęła ręką w kierunku widocznego przed nimi otworu śluzy.

— Wszystko, co robisz dla rycerzy Jedi, robisz z myślą o nas — rzekła. Uniosła rękę do kontrolnego panelu, wystukała odpowiednią kombinację i zaczekała, aż tęczówkowa przesłona się otworzy. — Ben jest silny Mocą— ciągnęła po chwili. — Wiem, że ty także to wyczułeś.

— Wyczułem. — Luke kiwnął głową.

— A zatem, rycerze Jedi muszą wygrać tę wojnę — podsumowała jego żona. — Jeżeli jej nie wygramy; gdzie nasz syn będzie mógł czuć się bezpieczny?

Luke stanął i popatrzył na nią, a Mara poczuła, że jego problemy znikają. Gestem dał znak, żeby pierwsza weszła do śluzy.

— Nie myślałem o tym w taki sposób — powiedział.

— Oczywiście, że nie. Jesteś na to zbyt bezinteresowny. — Mara przeszła przez śluzę i otworzyła drzwi hangaru. — Ale ja nie jestem. A teraz. .. chcesz sam nawymyślać Kypowi i Sabie, czy może wolisz, żebym ja cię wyręczyła?

Wyczuła w myślach, że Luke się uśmiechnął.

— Wolę zrobić to sam — odparł. — To nie byłoby sprawiedliwe, gdybym napuścił cię na nich.

— Niesprawiedliwe? — powtórzyła jak echo Mara. — Dlaczego uważasz, że przejmuję się tym, co jest sprawiedliwe, a co nie?

Oboje przeszli przez próg i ruszyli przejściem między zaparkowanymi myśliwcami w kierunku grupy pilotów. Stwierdzili, że dołączyła do nich Danni Quee, bez wątpienia wezwana, kiedy Saba dowiedziała się o spodziewanym przybyciu Luke’a i Mary. Przekonana, że członkowie oddziału specjalnego nie wytrzymają tortur związanych z łamaniem woli, od czasu powrotu Dzikich Rycerzy z Arkanii nalegała na mistrza Skywalkera, aby zorganizował wyprawę ratunkową. Luke nie wykluczał wyrażenia zgody, po części nie chcąc, aby Saba namówiła pilotów swojej eskadry do samodzielnego wyruszenia na taką wyprawę, a trochę także w obawie, że Danni może mieć rację.

Ujrzawszy nadchodzącego Luke’a, Corran usunął się na bok, aby zrobić mu miejsce.

Pozwalając, żeby w jego głosie zabrzmiała lekka irytacja, mistrz Skywalker zwrócił się bezpośrednio do niego.

— Corranie, co się tutaj dzieje? — zapytał. — Dlaczego nie zajmujecie się analizą porannych ćwiczeń?

Mężczyzna zdziwił się, słysząc surowy ton w głosie Luke’a. Wyprężył się jednak jak struna i zameldował:

— Mistrzu Skywalkerze, nasze ćwiczenia zakończyły się przed czasem, kiedy dowiedzieliśmy się, że do systemu wniknęła „Ślicznotka”. Już niedługo powinna osiąść na lądowisku.

Luke zauważył, że do dyskutujących pilotów zbliżają się Han i Leia. Zerknął na Marę i lekkim ruchem głowy polecił, by ich powitała. Wyczuł jej zdecydowanie i domyślił się, że jego żona rozumie, co zrobić.

Kiedy Mara odeszła, Luke zwrócił się znów do Corrana.

— Nie rozumiem — powiedział spokojnie, ale stanowczo. — Jeżeli Lando miał kłopoty, co jeszcze tu robicie?

Przed szereg Jedi wystąpiła Saba Sebatyne.

— Winy za to nie ponosi Jedi Horn, mistrzu Skywalkerze — wyjaśniła. — To ona poleciła przerwać ćwiczenia.

Luke uniósł brew i uzbroił się w cierpliwość.

— To ona chciała się dowiedzieć, jak im poszło.

— Jak co poszło? — żachnął się Kyp, który nie miał pojęcia o roli Calrissiana w rzekomym pochwyceniu Anakina. — Lepiej będzie, jeżeli w końcu ktoś wyjaśni mi, o co tu chodzi, zanim zabiorę swój Tuzin i odlecę.

Luke podszedł bliżej i spojrzał mu w oczy.

— Jak możemy ci cokolwiek powiedzieć, skoro zawsze tak szybko chcesz nasz opuszczać? — zapytał.

Kyp zmarszczył brwi i obejrzał się przez ramię na pilotów swojej eskadry.

— Chcesz przez to powiedzieć, że nie można nam zaufać?

— Tu nie chodzi o zaufanie — odparł Skywalker.

Czując, że Han i Leia stają za jego plecami, dłuższy czas w milczeniu wpatrywał się w twarz Kypa. Zorientował się, że oboje Solo także spoglądają na Durrona.

W końcu Kyp przeniósł spojrzenie z twarzy Luke’a na Barabelkę.

— Saba wie, o co tu chodzi — odezwał się z urazą. — A ona także nie obiecywała, że zostanie.

— Saba ma prawo to wiedzieć — oznajmił Luke. — Anakinowi towarzyszy jej syn. W wyprawie biorą także udział jej uczennice.

Kyp zastanawiał się chwilę nad tym, co usłyszał, w końcu odwrócił się do Barabelki.

— Wiesz, nie musimy tego wysłuchiwać — powiedział beztrosko. — Możemy sami ich poszukać.

Do rozmowy włączył się Han Solo. Pokręcił głową.

— Nie, chłopcze. Nie możecie. — Gestem wskazał odporne na blasterowe strzały wrota. — Jeżeli chcesz, możesz zabrać swój Tuzin i odlecieć, ale nie wolno ci zaczynać poszukiwań Anakina i bliźniąt. Oczywiście, jeżeli cokolwiek znaczy dla ciebie nasza przyjaźń.

Kyp sprawiał wrażenie oszołomionego i zdezorientowanego.

— To przecież twoje dzieci, Hanie — powiedział. — Powinieneś pragnąć, żebyśmy pospieszyli im na ratunek.

— Chcę, żeby powróciły całe i zdrowe — odparł Solo. — A nie wrócą, jeżeli wyprawisz się za nimi.

— To zależy od tego, co powie nam Lando Calrissłan — poprawiła go Saba. — Jeżeli dzięki swojemu villipowi zorientuje się, że Yuuzhanom udało się złamać ich wolę…

— Nie wyślemy za nimi żadnej wyprawy ratunkowej — odezwał się stanowczo Luke. Kątem oka zauważył, że Han zdrętwiał. Mając umysł otwarty na przepływ Mocy, mistrz Jedi wyczuł także irytację siostry. Mara jednak przygotowała oboje na to oświadczenie, na tyle skutecznie, że żadne nie okazało zaniepokojenia. — Oddział specjalny jest zdany wyłącznie na własne siły. Jedynie od nich zależy, czy wyprawa zakończy się powodzeniem. Nawet gdybyśmy mogli im jakoś pomóc, wszyscy będą za bardzo zajęci własnymi problemami.

— Oddział specjalny? — Coraz bardziej zdezorientowany Kyp przeniósł spojrzenie na twarz Hana, jakby spodziewał się, że mężczyzna wszystko mu wytłumaczy. — Jakimi problemami?

— Przykro mi, Kypie — odparł Han. — Musisz zapytać o to samego Luke’a. — Pamiętając, że był kiedyś niezłym hazardzistą, postanowił podnieść stawkę. — Ja także zbyt wiele ryzykuję, żeby wyrywać się do odpowiedzi poza kolejnością.

Zdumiony Kyp przeniósł spojrzenie z powrotem na Luke’a.

— Czyżbyś się już zorientował, o co chodziło z tym pozorowanym atakiem na Arkanie? — zapytał. — Czy to oznacza, że w końcu zamierzamy sprawić lanie Yuuzhan Vongom?

Luke starał się zachowywać nieprzenikniony wyraz twarzy.

— Nie mam pojęcia, czy „my” cokolwiek zamierzamy. — Zauważył, że po drugiej stronie ciemnego otworu, za zasłoną magnetycznego pola, które zapobiegało uciekaniu atmosfery, unosi się „Ślicznotka”. Jej pilot czekał, aż technicy przesuną na bok ostatni zagradzający drogę gwiezdny statek, należącego do Tendry Risant Calrissian „Szarmanckiego Rozmówcę”. — Jeżeli chcesz w tym uczestniczyć, musisz złożyć obietnicę.

W oczach Kypa Durrona pojawiły się czujne błyski.

— Jaką obietnicę?

— Przysięgę wierności. A co sobie wyobrażałeś? — zapytał Han niemal napastliwym tonem. — Obiecasz, że będziesz słuchał rozkazów Luke’a i robił tylko to, co ci każe, dopóki nie zwolni cię z tej przysięgi. Jeżeli jej nie złożysz, możesz już teraz pakować się i wynosić. — Umilkł na chwilę, a potem dokończył nieco łagodniejszym tonem. — Najwyższy czas, żebyś zaczął zachowywać się jak Jedi.

Tym razem w oczach Kypa zalśniły gniewne błyski. Luke myślał w pierwszej chwili, że Han przesadził, ale jak zwykle, Korelianin dobrze wiedział, jak daleko może się posunąć. Mistrz Jedi zauważył kątem oka, że Kyp zaczyna się uspokajać, jakby w końcu dotarło do niego znaczenie słów Hana. Młody Jedi odwrócił się do swoich pilotów.

— Co o tym sądzicie? — zapytał. — Czy zwiążemy swój los z losem innych Jedi i będziemy udawali, że służymy w prawdziwej gwiezdnej marynarce?

— Dobrze wiesz, o co mu chodzi — zaskrzeczał podobny do wielkiego owada pilot Yerpin. Luke z pewnym zażenowaniem uświadomił sobie, że nawet nie zna jego imienia. — Dopóki nie pokonamy Yuuzhan Vongów.

Kyp powiódł spojrzeniem po twarzach pilotów swojej eskadry. Kiedy wszyscy, jeden po drugim, kiwnęli głową, odwrócił się do Hana.

— Niech będzie — powiedział. — Składamy tę obietnicę.

— Nie mnie, chłopcze. — Solo wymierzył wskazujący palec w Skywalkera. — To on jest tutaj głównym szeFe’l.

Na twarzy Kypa pojawiły się rumieńce gniewu, ale po chwili młody Jedi przełknął ślinę i postanowił nie upierać się przy swoim. Odwrócił się do Luke’a.

— Składamy tę przysięgę, mistrzu Skywalkerze — oznajmił. — Zostaniemy z tobą tak długo, dopóki będziesz nas potrzebował.

— 1 będziecie wykonywali jego rozkazy? — zainteresował się Corran Horn.

Kyp skrzywił się, jakby połknął coś kwaśnego. — Jeżeli musimy…

— Musicie. — Luke zauważył kątem oka, że „Ślicznotka” przelatuje przez otwór hangaru. Odwrócił się do Saby Sebatyne. — A co na to Dzicy Rycerze? — zapytał.

— Zgoda… jeżeli Jedi naprawdę zdecydują się przystąpić do walki z najeźdźcami — odparła Barabelka. — Ustaliłeś już, jaki cel zamierzał osiągnąć wojenny mistrz Yuuzhan, przypuszczając pozorowany atak na Arkanie?

— Nadal nad tym pracujemy — odparł wymijająco Skywalker. — Ale weźmiemy czynny udział w walce przeciwko Yuuzhan Vongom. Już dawno zrozumiałem, że to nas nie ominie. W przeciwnym razie nigdy nie ryzykowałbym życia twoich uczennic i syna.

23

W przejmująco zimnej ładowni „Rozkosznej Śmierci” rozległ się cichy jęk udręczonego Lowbaccy. Starając się poruszać jak najwolniej, Anakin odwrócił głowę, ale nie zobaczył go. Wookie i inni młodzi Jedi byli ukryci za niewielkim gajem naszpikowanych isalamirami drzew, którym Yuuzhan Vongowie kazali wejść do ładowni. Młody Solo widział jednak pod przeciwległą ścianą Jainę i Eryl, a pod sąsiednią— troje Barabelów. Podobnie jak pozostali, nadal siedział zgarbiony z łokciami na wysokości kolan i kończynami przytwierdzonymi do koralowej podłogi żelem blorash. Od czasu do czasu wiercił się w miejscu, usiłując chociaż trochę rozprostować mięśnie i zmniejszyć świdrujący w plecach dokuczliwy ból. Podobnie zachowywali się pozostali. W szczególnie niewygodnej pozycji znajdowali się jednak Barabelowie. Czubki ich długich ogonów, nienaturalnie wyprężonych za ich ciałami, także przytwierdzono do podłogi kulami żelu blorash.

W pewnej chwili Anakin zaczął wpatrywać się w Zekka i w starszego brata, a kiedy pochwycił ich spojrzenia, uniósł brew. Zekk energicznie pokiwał głową, ale Jacen zamknął oczy i odwrócił głowę. Nie mając pojęcia, co tym razem go ugryzło — ani pewności, czy chciałby się tego dowiedzieć — Anakin opuścił głowę i szepnął w kierunku swojej lewej pachy:

— Przystąpić do realizacji procedury uwolnienia.

Poczuł lekkie swędzenie i pieczenie, kiedy implantowany pod skórą nadajnik przesłał wiadomość. Chwilę później usłyszał dobiegające zza pleców szuranie. Pochylił głowę i tak jak się spodziewał, otrzymał jeszcze jeden silny cios w posiniaczone ramię.

— Milczeć, Jeedai ! — odezwał się strażnik. — Jeżeli jeszcze raz się odezwiesz, zakleję twoje usta żelem blorash.

Nie wiedząc, ile czasu zajmie wojennym androidom wdarcie się na pokład yuuzhańskiego okrętu, ani nawet czy remontowa kapsuła nie odczepiła się od koralowego kadłuba, Anakin wbił spojrzenie w podłogę. Yuuzhański strażnik stał nad nim jeszcze z pół minuty, zanim wreszcie odwrócił się i odszedł, szurając nogami.

Po dłuższym czasie od strony dziobu okrętu doleciała seria stłumionych huków, a z sąsiedniej ładowni o wiele głośniejszy odgłos eksplozji. Chwilę potem rozległ się syk uchodzącego powietrza i przerażone okrzyki wylatujących na zewnątrz yuuzhańskich wojowników. Galaretowate błony broniące dostępu do ładowni, w której przetrzymywano młodych Jedi, wybrzuszyły się niebezpiecznie na zewnątrz, ale nie pękły. Wytrzymały na tyle długo, aby stracić przezroczystość i przemienić się w twarde niczym durastal zapory.

Strzegący więźniów podoficer warknął coś w języku Yuuzhan, ale siedzący na jego ramieniu villip nic nie odpowiedział. Wojownik wysłał dwóch podwładnych na dziób, aby zorientowali się w sytuacji, ośmiu innym polecił pilnować więźniów, a ostatnich dwóch skierował do rufowej ładowni. Anakin przypuszczał, że właśnie w tej chwili wojenny android ZYV 2-1S stoi na straży, a jego kolega, ZYV 2-4S, uszczelnia wyrąbany otwór w taki sposób, aby w każdej chwili można było się przedostać z rufowej ładowni do remontowej kapsuły. Uważnie obserwował, czy siedzące na ramieniu dowódcy Yuuzhan albo strażników villipy nie przekazują im jakiegoś rozkazu.

W pewnej chwili podoficer przycisnął twarz do nieprzezroczystych drzwi z taką siłą, jakby chciał je wyważyć. Sekundę później przeleciała przez nie blasterowa błyskawica i zwęglone szczątki ciała Yuuzhanina poszybowały pod przeciwległą ścianę ładowni. Anakin czuł silny ucisk w uszach, dopóki ciśnienia się nie wyrównały. W tym czasie kilka innych blasterowych błyskawic pozbawiło życia dwóch następnych yuuzhańskich wojowników.

Pozostali sięgnęli po ogłuszające chrząszcze i amphistaffy. Niektórzy zwrócili się ku unieruchomionym więźniom. Nagle rozległ się głośny trzask i przez szczątki błony wdarł się do ładowni wojenny android 2-1 S. Natychmiast blasterowymi błyskawicami powalił Yuuzhan, którzy zamierzali zaatakować bezbronnych Jedi. Na powierzchni pancerza androida utworzyła się cienka warstwa lodu, mgiełką zaczynały także zachodzić jego fotoreceptory. Anakin obawiał się, że automat będzie musiał spędzić bezczynnie sporo czasu, dopóki się nie przyzwyczai do temperatury panującej w ładowni. Okazało się jednak, że niepotrzebnie się denerwował. Dwa-Jeden-S włączył termiczny rozmrażacz i poraził dwóch następnych Yuuzhan, którzy usiłowali się ukryć między żyjącymi drzewami. Uniósł drugą rękę i posługując się zainstalowanym w niej dodatkowym promiennikiem, zaczął strącać z gałęzi drzew isalamiry.

Pilnujący Anakina strażnik krzyknął coś na temat Jeedai i odwrócił się, aby zabić swojego więźnia. Chwilę później yuuzhańskiego wojownika poraziła seria kilkunastu krótkich blasterowych strzałów. Kiedy Yuuzhanin padł bez życia, strzały omiotły ścianę ładowni, ścięły jakieś drzewo, a potem rozerwały na strzępy innego wojownika, który zamierzał zaatakować Jacena. Nie przestając strzelać i razić kolejnych wrogów, Dwa-Jeden-S zapuszczał się coraz dalej w głąb ładowni. Nie przejmował się, że w jego pancerz trafiająraz po raz ogłuszające chrząszcze. Posługując się promiennikiem, zwęglił dwóch innych wojowników, którzy znaleźli się zbyt blisko Jainy. Nikt nie mógł wątpić, że android stara się przede wszystkim chronić rodzeństwo Solo. Wprawdzie Lando Calrissian nie wspomniał o tym szczególe oprogramowania, ale pozostali Jedi nie mieli mu tego za złe.

W następnej chwili do ładowni wdarł się ZYV 2-4S. Z jednej ręki wojennego androida sypały się blasterowe błyskawice, a z drugiej wylatywały minirakiety. Jedna trafiła w ramię Yuuzhanina, który zamierzał odciąć głowę Jovana Drarka. Drugiego, który starał się zaatakować Tekli, ścigała po ładowni samonaprowadzająca minirakieta.

Tesar nie zamierzał czekać na pomoc. Pozostawił koniec ogona w żelu blorash i rzucił się w pogoń za jakimś Yuuzhaninem. Powalił go silnym ciosem i zaczął się rozglądać za następnym wrogiem. Powalony wojownik wymierzył szpic amphistaffa w brzuch Tesara, ale na pomoc Barabelowi pospieszyła jego rodaczka, Bela Hara. Przyszpiliła do koralowej podłogi ręce Yuuzhanina. Ona także wolała zostawić czubek ogona w żelu blorash. Walkę zakończyła Krasov Hara, która uniosła ogon — także pozbawiony końca — i zmiażdżyła krtań unieruchomionego nieprzyjaciela.

— Niespodzianka! — wychrypiał Tesar.

Wszyscy Barabelowie zaczęli głośno syczeć i zanosić się od śmiechu. Posługując się tępo zakończonym ogonem, Tesar zmiażdżył pojemnik zawieszony u pasa martwego Yuuzhanina i rozrzucił żuki obok kuł żelu blorash krępującego kończyny najbliższego Jedi.

Anakin zwrócił się do stojącego w przeciwległym kącie ładowni androida Dwa-Jeden-S.

— Zabezpiecz drzwi — rozkazał.

Obok jego kostek wylądował yuuzhański żuk. Kilka następnych upadło między nim a Jacenem. Wkrótce obaj byli wolni. Młodzieniec wysłał kilkoro Jedi do remontowej kapsuły po broń i sprzęt, innym polecił, żeby rozprawili się z wciąż jeszcze żyjącymi isalamirami, a pozostałym, aby ocenili stan zdrowia wszystkich członków grupy i opatrzyli ranę na plecach Ulahy. Dopiero wtedy podszedł do stojącego obok drzwi ZYV 2-1 S, przez które android wyglądał na długi korytarz.

— Melduj — rozkazał zwięźle.

— Wyprzedzamy harmonogram o mniej więcej piętnaście sekund. Dwa-Cztery-S zdołał przebić ściany pomieszczeń w dziesięciu miejscach i wrzucił do nich pojemniki z silnym gazem usypiająco-paraliżującym. Na razie nie potrafię ocenić skuteczności tej akcji. W rufowej ładowni odkryliśmy trzy voxyny i zaatakowaliśmy je termicznymi detonatorami klasy C. Badania za pomocą sensorów nie wykryły tam śladów życia.

— A sam okręt? — zapytał Anakin. Chwilę potem uświadomił sobie, że stanęła za nim Tekli. Marszcząc i wykrzywiając pysk, Chadra-Fanka zaczęła rozpylać na jego poranionych plecach eliminującą ból antyseptyczną piankę. Młody Solo kiwnął głową na znak podziękowania, ale nie oderwał spojrzenia od wojennego androida. — Opracowaliście mapę wewnętrznych pomieszczeń?

— Znajdujemy się na pokładzie patrolowca o rozmiarach korwety. Jego długość wynosi sto dwadzieścia dwa metry, a załogę stanowi prawdopodobnie dziewięćdziesięciu ośmiu Yuuzhan — odparł android. — Ultrasoniczne badania sugerują, że okręt ma dwa poziomy łączące się albo stykające ze sobą gdzieś w okolicy śródokręcia, cztery główne korytarze, trzy rufowe ładownie, skierowany ku przodowi mostek na dziobie i podobną do labiryntu sieć wentylacyjnych szybów i tuneli.

Anakin jęknął w duchu. Obawiał się, że korzystając z tych tuneli, nieprzyjaciele będą mogli przemieszczać się po całym okręcie niezauważeni przez nikogo. Podeszło do niego troje Barabelów, niosąc broń, sprzęt i nieporęcznie wyglądające kombinezony.

— Jeden-Jeden-A wyłowił to wszystko ze spłuczki — zameldował Tesar Sebatyne, podając Anakinowi jego świetlny miecz.

Kiedy młodzieniec zacisnął palce na cylindrycznej obudowie, ukryty w środku kryształ lambent zaczął znów informować go o obecności Yuuzhan Vongów. Anakin wyczuł, że od strony dziobu nieprzyjacielskiego okrętu napływa trudna do określenia fala wściekłości.

Bela pokazała na przyczepiony do rękojeści kawałek zamarzniętego mięsa.

— Chcesz to? — zapytała.

— Uhmmm… raczej nie — odparł z niesmakiem Anakin. Oderwał ochłap z rękojeści miecza i pozwolił mu spaść na podłogę, a później przypiął broń do pasa kombinezonu, który podawał mu Tesar Sebatyne. Barabelowie wymienili pozbawione wyrazu spojrzenia. Krasov pochyliła się, podniosła mięso i podzieliła na trzy mniej więcej równe kęsy. Anakin przewrócił oczami i spojrzał na niewielki arsenał, który przy dźwigał Tesar z remontowej kapsuły. Po namyśle sięgnął po pistolet blasterowy i kilka ogłuszających granatów. Dopiero wtedy przywołał resztę grupy. W tym czasie Tahiri, która nalegała, że zastąpi Tekli, opatrywała jego plecy przesyconymi płynem bacta bandażami.

Bela rozdała kombinezony tym, którzy jeszcze ich nie dostali. Kilka chwil później wszyscy członkowie oddziału specjalnego byli ubrani w brązowe stroje, dzięki którym rycerze Jedi okazywali się zawsze tak skuteczni i niebezpieczni. Kombinezony wyłożono takimi samymi warstwami moliteksu i włókien kwantowych jak sporządzony z laminarium pancerz wojennego androida ZYV, dzięki czemu ich także nie przebijały pociski ani strzały z blasterów. W razie potrzeby kombinezony mogły pełnić rolę próżniowych skafandrów. Zaprojektowano je w taki sposób, aby współpracowały z noszonymi przez mieszkańców Zaćmienia awaryjnymi ubraniami, ale każdy mógł zostać indywidualnie uszczelniony.

Anakin postanowił podzielić swój oddział na dwie grupy: atakującą i wspierającą. Wyłożył wszystkim szczegóły planu. Zgodził się, aby młodzi Jedi poświęcili kilka chwil na medytowanie i odzyskanie sił nadwerężonych przez przeżycia ostatnich kilku godzin. Później pozwolił, aby wszyscy uwolnili myśli i zaczęli się dzielić z pozostałymi swoimi emocjami.

W pewnej chwili Jacen zerwał łączącą wszystkich bitwowięź. Anakin wyczuł, że jego starszy brat zamyka się w sobie. Wyglądało na to, że znów ma jakieś przeczucia albo obawy, które marszczą powierzchnię Mocy i niepokoją pozostałych. Młodzieniec jeszcze raz pożałował, że nie odesłał starszego brata z Calrissianem, ale nie pozwolił ponieść się irytacji. Postanowił skupić całą uwagę na wykonywaniu zadania. Wiedział, że gdyby okazał urazę, wyczuliby ją pozostali, a za nic w świecie nie chciał odwracać ich uwagi.

Nasunął na twarz maskę do oddychania i przyczepił kaptur, który miał chronić głowę. Zobaczył, że pozostali idą w jego ślady. Na ich widok natychmiast poczuł się o wiele pewniej.

— Na wszystkie gwiazdy! — wykrzyknął. — Zabierajmy się do pracy!

ZYV 2-1S uniósł rękę i wystrzelił w głąb korytarza dwa oślepiające granaty, a potem przeszedł przez poszarpane szczątki błony. Niemal natychmiast od jego pancerza z laminarium zaczęły się odbijać ogłuszające chrabąszcze. Wojenny android uciszył ich właściciela seriami blasterowych błyskawic. Widząc, że droga wolna, pozostali Jedi ruszyli za nim.

Korytarz był ciemny, wilgotny i przypominał zapuszczonąjaskinię. Jedynie tu i ówdzie świeciły kolonie pokrywających ściany bioluminescencyjnych mchów i porostów. W powietrzu unosiły się kłęby białawego usypiająco-paraliżującego gazu, a co parę metrów widniały częściowo przysłonięte sflaczałymi błonami otwory drzwi mijanych pomieszczeń.

Anakin zapalił świetlny miecz i ruszył śladami wojennego androida. Trzymał blaster w kaburze, ale gotowy do strzału. Tuż za nim kroczył Tesar Sebatyne. W obu dłoniach ściskał ciężki karabin blasterowy typu B-100. Za Barabelem podążała Alema Rar, a za nią pozostali członkowie oddziału specjalnego. Jacen szedł obok Tenel Ka mniej więcej pośrodku grupy. Tuż za nimi dreptała oburzona Tahiri, która wolałaby dotrzymywać towarzystwa idącemu przodem Anakinowi. Blisko końca szły Bela i Krasov Hara. Pochód zamykał Dwa-Cztery-S, który miał za zadanie osłaniać Lowbaccę. Drążąc niewielkie otwory laserową wiertarką, młody Wookie umieszczał w ścianach mijanych szybów wentylacyjnych i tuneli silne ładunki wybuchowe. Jaina została z tyłu razem z Ulahą i innymi członkami grupy wspierającej. Posługując się potężnymi miniaturowymi działkami blasterowymi, wszyscy mieli pilnować pozostałych korytarzy.

W miarę jak Anakin i członkowie jego grupy kierowali się ku dziobowi, stawało się coraz bardziej oczywiste, że paraliżujący nerwy gaz spełnił swoje zadanie. Obok zwiotczałych błon drzwiowych leżeli nieprzytomni Yuuzhan Vongowie. Inni spoczywali nieruchomo w sieciach do spania, obok stanowisk kontrolnych, gniazd dovin basali albo w wieżyczkach artylerii pokładowej. Kilku leżało obok gnullithów — yuuzhańskich odpowiedników masek do oddychania — a jeden członek załogi zdołał nawet nasunąć maskę na twarz, zanim jego system nerwowy poddał się działaniu paraliżującego gazu.

Idących w stronę dziobu członków oddziału specjalnego zaatakowano tylko raz, kiedy Anakin wyczuł po drugiej stronie częściowo odsuniętej błony drzwiowej przyczajonego Yuuzhanina. Odwrócił się, żeby ostrzec pozostałych, ale w tej samej sekundzie wojownik, który zdążył założyć na twarz gnullitha, rzucił w ramię idącej nieco z tyłu Beli dwa ogłuszające chrabąszcze. Na szczęście chrząszcze odbiły się od opancerzonego kombinezonu, nie wyrządzając zaskoczonej Barabelce żadnej krzywdy. Istota pochyliła się, wywlokła z kryjówki zdumionego Yuuzhanina i nadziała na ostrze zapalonego świetlnego miecza idącej za nią siostry.

Kiedy członkowie grupy znaleźli się bliżej dziobu, stracili łączność z Mocą. Zrozumieli, że w pobliżu muszą znajdować się isalamiry. Anakin przestał także wyczuwać obecność Yuuzhan Vongów, co mogło sugerować, że kryształ lambent jest w jakiś sposób powiązany z Mocą. Młodzieniec pomyślał, że dobrze wiedzieć, ale kiedy łączność wróciła, przestał się nad tym zastanawiać. Miał na głowie ważniejsze sprawy.

Dziesięć metrów dalej korytarz kończył się pionową ścianą. Na jej powierzchni spoczywał nieprzytomny Yuuzhanin, jakby przyszpilony do pionowej grodzi. Dziwny widok nie zaskoczył nikogo. Podobnie jak inni dobrzy projektanci gwiezdnych statków, nieprzyjaciele nauczyli się wykorzystywać wolną przestrzeń jak najlepiej. Posługując się dovin basalami, w zależności od potrzeb zmieniali kierunek siły ciążenia w poszczególnych pomieszczeniach. Z punktu widzenia uczestników wyprawy przegroda wyglądała jak pionowa ściana, ale zaledwie pokonali dzielącą ich odległość i podeszli do niej, stała się dla nich podłogą.

Nagle wszyscy usłyszeli dobiegający od strony rufy stłumiony huk i poczuli, że podłoga pod ich stopami lekko zadrżała.

— Dwa-Cztery-S melduje, że w głównym szybie wentylacyjnym eksplodowała mina — zameldował 2-1 S. — Ultrasoniczne czujniki wskazują, że eksplozję mógł spowodować jakiś voxyn, który został ranny, ale nie zabity.

— Voxyn? — powtórzył zdumiony Anakin. Jego stłumiony głos wydobywał się z maski do oddychania. — Myślałem, że Dwa-Cztery-S wszystkie uśmiercił.

— Istniało prawdopodobieństwo równe koma zero osiem, że jeden przeżył — stwierdził 2-1 S. — Dwa-Cztery-S uważa, że prawdopodobieństwo przeżycia dwóch…

— Nie mów mi — przerwał Anakin, unosząc rękę. — Naprawdę mnie to nie interesuje.

Wyciągnął kieszonkowy komunikator i powiadomił Jainę o żywym voxynie, a potem odesłał ZYV 2-4S, aby miał oko na otwory wentylacyjnych szybów i tuneli. Odwrócił się do 2-1S i nakazał mu omieść wszystkie pomieszczenia okrętu promieniami sensorów.

— Na pokładzie pod nami czai się jedenastu przytomnych wojowników — zameldował android. — Znajdują się w kabinie przylegającej do przegrody. Z taktycznej analizy wynika, że istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo zasadzki.

— Popatrz, popatrz — mruknął Anakin. — A co z Gannerem?

— Kieruję skanery na jego implant — odezwał się android. — Ganner Rhysode znajduje się pięć metrów od nas po stronie sterburty, ale przemieszcza się w kierunku mostka. Akustyczne czujniki bierne wskazują, że towarzyszy mu kilku strażników. Czujniki śledzące jego funkcje życiowe nie wykrywają niczego podejrzanego, ale tempo uderzeń serca i częstotliwość oddychania dowodzą, że mężczyzna jest pogrążony w głębokim śnie.

— Porażony przez usypiający gaz, ale mimo to się porusza — podsumował Anakin. — Yuuzhanie muszą się przedzierać z kabiny do kabiny, wypalając otwory w koralowych ścianach. W przeciwnym razie zobaczyliby ich członkowie grupy Jainy.

— I mają isalamira. — Alema Rar położyła dłoń na ramieniu Anakina i wymówiła te słowa tak cicho, że młodzieniec musiał zbliżyć głowę do jej maski. — Yuuzhan Vongowie uważają, że brak nam odwagi. Spróbują wykorzystać Gannera przeciwko nam.

— Przeciwko nam? — Anakin uświadomił sobie, że wpatruje się w hipnotyzujące blade oczy Twi’lekianki. — Jako przynętę?

Istota kiwnęła głową. Młody Solo odszedł na bok i zapalił świetlny miecz. Uważając, aby buczące ostrze nie przebiło na wylot grubej warstwy korala, zagłębił je w podłodze i zaczął wypalać okrągły otwór. Wprawdzie nie miał jeszcze określonego planu, ale nie zamierzał dać się wciągnąć w zasadzkę. Gdyby w nią wpadł, nie zdołałby ocalić Gannera.

Koral yorik okazał się łatwiejszy do cięcia niż durastal, ale topiąc się w żarze świetlistego ostrza, głośno trzaskał i skwierczał. Anakin zaczął się obawiać, że nieprzyjaciele mogą nie być tak zaskoczeni jego widokiem, jakby pragnął.

W pewnej chwili u jego boku wyrósł Jacen.

— Co ty wyprawiasz? — zapytał. Na twarzy starszego brata malowało się oburzenie. Anakin był pewien, że pozostali także je widzą. — Powinniśmy pospieszyć na pomoc Gannerowi.

— Nie. Musimy najpierw zlikwidować tę pułapkę — odezwała się Alema. — Tak będzie lepiej.

— Dlaczego tak uważasz? — zainteresował się starszy Solo. — Anakin nie może poświęcać innych, żeby jego plan zakończył się powodzeniem. Takie postępowanie to prosta droga na ciemną stronę.

— Poświęcać innych? — zapytał zdumiony Anakin, ale nie uniósł głowy, żeby spojrzeć na brata. — O co ci właściwie chodzi?

— O Ulahę, a teraz o Gannera — odparł Jacen. — Powiedziałeś jej, żeby zaatakowała voxyna, a w tej chwili zostawiasz Gannera na łasce Yuuzhan Vongów.

Młody Solo zareagował na oskarżenie, jakby otrzymał silny cios w głowę. Świetlny miecz wyślizgnął się z jego palców i przeorał skwierczącą bruzdę w koralowej podłodze. Oburzony Anakin uniósł głowę i spojrzał gniewnie na starszego brata.

— Jak możesz wygadywać takie bzdury? — wybuchnął. — Ulaha nie wykonała mojego rozkazu. Chciałem, żeby podała Dumanowi Yaghtowi nazwę bazy. Nie kazałem jej atakować voxyna.

Zdumiony Jacen otworzył usta i dłuższy czas nie mógł wyjąkać ani słowa. Na jego policzkach wykwitły szkarłatne rumieńce.

— Anakinie, ja… bardzo przepraszam — wykrztusił w końcu. — Kiedy Ulaha rzuciła się na voxyna, pomyślałem… wyobraziłem sobie…

— Chyba wiem, co sobie wyobraziłeś — przerwał mu Anakin.

Chociaż na twarzy starszego brata malował się głęboki wstyd, żadne przeprosiny nie mogły zatrzeć wrażenia, jakie wywarło jego oskarżenie, padające w wątpliwość charakter brata. Od początku zakładał, że Anakin nie myśli o pozostałych. Przypomniał sobie, że podobnie uważał ich ojciec krótko po śmierci Chewbaccy. Anakin dopiero po paru minutach ochłonął na tyle, aby znów zagłębić klingę miecza w podłodze i podjąć wycinanie otworu.

— Odejdź ode mnie — mruknął. — Tylko mi przeszkadzasz.

Jacen otworzył usta, jakby chciał coś odpowiedzieć, ale Tenel Ka złapała go za rękę i odciągnęła od młodszego brata.

— Nie załatwisz tego problemu teraz, Jacenie — rzekła stanowczo. — Musisz odłożyć to na później.

Korzystając z pomocy Alemy, Anakin wypalił w podłodze otwór na tyle głęboki, że do przebicia pozostawała warstwa grubości zaledwie kilku milimetrów. Włączył komunikator i uprzedził siostrę o swoich zamiarach. W odpowiedzi usłyszał, że Jaina i Dwa-Cztery-S pilnują, żeby ranny voxyn nie wyskoczył z otworu jakiegoś tunelu. Jaina poświęciła chwilę na ostrzeżenie Raynara i Zekka; bała się, że strzelą, kiedy zobaczą w korytarzu sylwetki członków grupy atakującej.

Kiedy stopiona podłoga ostygła, Bela i Krasov usiadły na krawędzi otworu, nogami usunęły ostatnią warstwę podłogi, a potem, jedna po drugiej, ześlizgnęły się na niższy poziom. Niemal natychmiast z otworu doleciał stłumiony huk ich blasterów. Chwilę później do otworu zanurkowała głową w dół Alema. Anakin zgasił świetlistą klingę, złapał w jedną dłoń rękojeść broni, a w drugą udarowy granat, i podążył w jej ślady. Spowolnił tempo opadania i wylądował stopami na czymś, co sprawiało wrażenie sufitu. Słysząc skowyt blasterowych strzałów i głuche odgłosy trafiających w coś chrabąszczy, niemal odruchowo odskoczył pod samą ścianę. Odczekał chwilę, aby odzyskać orientację, a potem kciukiem przycisnął guzik uzbrajający granat udarowy. W przeciwległym końcu korytarza spoczywało nieruchomo trzech niedoszłych czatowników. Okrywające ich ciała pancerze z kraba vonduun były podziurawione jak rzeszoto w miejscach, w których trafiły je strzały z blasterów obu Barabelek.

Z otworu drzwi kabiny wyleciało kilka ogłuszających chrząszczy. Gromada innych, głośno brzęcząc, poszybowała od strony przegrody, w której ziała wypalona dziura. Po drugiej stronie przegrody stało na straży dwóch członków załogi, którzy zdążyli w porę osłonić twarze gnullithami. Anakin nie widział nigdzie ani śladu Gannera, ale też się tego nie spodziewał.

W pewnej chwili pochwycił spojrzenie stojącej w drugim końcu korytarza Alemy i kiwnął głową. TwiMekianka uzbroiła własny granat udarowy i na dany znak oboje wrzucili ładunki wybuchowe do kabiny, w której ukrywali się pozostali czatownicy. Ciemność korytarza rozjaśniły dwa oślepiające błyski. Rozległ się potworny huk i na korytarz wystrzelił jęzor ognia. Towarzyszył mu kłąb dymu przesyconego odorem zwęglonego mięsa.

Machnąwszy na pozostałych, żeby podążali za nim, Anakin przebiegł obok płonącej kabiny. O ścianę obok niego rozbiły się z chrzęstem ogłuszające chrabąszcze. Jeden trafił go w pierś i odrzucił do tyłu. Bela i Krasov przeskoczyły nad nim i zasypały otwór w przegrodzie krótkimi seriami blasterowych błyskawic. Sekundę później do Anakina podbiegła Ałema. Poświęciła chwilę, żeby pomóc mu wstać. Młodzieniec z trudem oddychał. Odnosił wrażenie, że ma pęknięte żebro. Pancerna warstwa jego kombinezonu okazała się jednak na tyle wytrzymała, że nie czuł silnego bólu ani nie krwawił.

Włączył komunikator.

— Dwa-Jeden-S, zabezpiecz przegrodę — rozkazał.

Android pojawił się w odległym końcu korytarza i skoczył w ich stronę. Znieruchomiał obok wypalonego otworu. Pełniący służbę na mostku Yuuzhanie zaczęli obrzucać go ogłuszającymi chrząszczami i zasypywać płonącymi kawałkami magmy. W pancerzu wojennego androida pojawiły się wgłębienia wielkości kciuka. Dwa-Jeden-S odpowiedział kierowanymi przez sensory blasterowymi błyskawicami i promieniami. Kilka chwil później nieprzyjacielski ogień ustał.

Zaraz jednak ku ZYV 2-1S zaczęły lecieć ogłuszające chrabąszcze od strony pokładu, gdzie przedtem znajdował się Ganner. Android zignorował ten niespodziewany atak. Uklęknął obok wypalonego otworu i zaczął strzelać w kierunku mostka. Anakin posłał mu na pomoc Alemę i obie Barabelki, a sam powrócił do otworu w podłodze i przeskoczył na drugą stronę.

Zauważył, że w dziobowej kabinie znaleźli się już Tesar i Lowbacca. Stali pod przeciwległą ścianą i chcąc wypalić w niej otwór, przyklejali do chropowatej powierzchni paski elastycznego detonitu. Kiedy Anakin ruszył ku nim, stanęli pod samą ścianą. Lowbacca zapalił świetlny miecz i czubkiem klingi musnął najbliższy pasek materiału wybuchowego. Rozległ się ogłuszający trzask i kabinę zasypał grad płonących koralowych okruchów. Kiedy gryzący dym zaczął rzednąć, okazało się, że ściana się nie poddała. Tesar odszedł kawałek, podskoczył i z całej siły wymierzył kopniaka w osłabione miejsce.

Bryła korala wpadła do sąsiedniego pomieszczenia. Po drugiej stronie przygnieciony Yuuzhanin gniewnie warknął coś, co zabrzmiało jak przekleństwo. Tesar uciszył nieprzyjaciela kilkoma seriami strzałów z ciężkiego karabinu blasterowego, a potem wskoczył do otworu. Sekundę później to samo uczynił Lowbacca. Anakin zapalił świetlny miecz i… usłyszał dobrze znany, przyprawiający o mdłości bulgot voxyna tryskającego strugą żrącej mazi.

Natychmiast zaniepokoił się o Lowbaccę. Nie zniósłby tłumaczenia krewnym Chewiego, że w jego obecności zginął jeszcze jeden członek rodziny. Chwilę później zauważył jednak, że strumień brązowawej śliny voxyna przelatuje przez wypalony otwór i rozbryzguje się o przeciwległą ścianę. Odetchnął z ulgą. Usłyszał dobiegający z drugiej strony otworu gniewny ryk Wookiego i głośniejsze buczenie jego klingi, jakby w czymś się zagłębiała. W tej samej sekundzie rozległo się bolesne wycie, które natychmiast przeszło w przenikliwe skrzeczenie.

Równocześnie rozległ się basowy ryk ciężkiego karabinu blasterowego Tesara.

Jazgot urwał się jak ucięty nożem. Anakin przeszedł przez dymiący otwór i znalazł się w przestronnej kwaterze starszego oficera, a może nawet samego yuuzhańskiego kapitana. Upstrzony śladami blasterowych trafień voxyn kuśtykał w kierunku ukośnej szczeliny w bocznej ścianie. Nie miał ogona i przynajmniej dwóch tylnych łap, ale poruszał się na tyle szybko, że uskoczył w bok przed następną blasterową błyskawicą.

Na podłodze tu i tam leżało nieruchomo dziewięciu albo dziesięciu porażonych przez gaz Yuuzhan Vongów. Dwóch następnych kryło się za szczątkami poznaczonego śladami pazurów pnia isalamirowego drzewa. Twarze wojowników były okryte gnullithami, a w ich dłoniach tkwiły gotowe do walki amphistaffy. Tesar krótką serią uśmiercił półżywego isalamira. Na ten widok Yuuzhanie postanowili rzucić się w wir walki.

Barabel opuścił lufę ciężkiego karabinu blasterowego i wypalił dymiącą dziurę w pancerzu okrywającym tors bliższego wojownika. Siła strzału odrzuciła Yuuzhanina pod przeciwległą ścianę. Anakin skoczył, żeby podjąć walkę z drugim i dać Lowbacce okazję pogonienia za uciekającym voxynem.

Widząc nadbiegającego Anakina, yuuzhański wojownik zamachnął się amphistafFe’l, który na jego rozkaz przemienił się w długiego węża. Wymachując nim, Yuuzhanin usiłował zapędzić młodzieńca w kąt komnaty. Raz po raz starał się trafić uzbrojonym w ostre kły łbem zwierzęcia w oczy przeciwnika. Zachowywał się jednak, jakby go lekceważył. Młody Solo udał, że się potyka, i przykucnął. Szybko uniósł nad głowę ostrze świetlnego miecza i zaczekał, aż spadnie na nie cios amphistaffa.

Wąż jednak cofnął się i zwinął. Anakin oparł ciężar ciała na wolnej ręce, wyprostował nogi i podciął zbliżającego się Yuuzhanina. Wojownik krzyknął i niczym wór kamieni zwalił się na podłogę. Jego amphistaff jednak nie dał za wygraną i kolejny raz poszybował ku głowie młodego Solo. Anakin zasłonił się klingą miecza i odrzucił stworzenie pod ścianę, a potem przejechał ostrzem po gardle leżącego wojownika.

Kiedy głowa nieprzyjaciela potoczyła się po koralowej podłodze, zgasił miecz, zerwał się na równe nogi i odskoczył pod boczną ścianę. Z ulgą zauważył, że Lowbacca trzyma jeszcze jedną odciętą łapę voxyna. Pełen rozczarowania ryk młodego Wookiego dowodził, że potwór zdołał umknąć. Anakin ucieszył się jednak, że jego przyjacielowi nie stało się nic złego. Odpoczął parę sekund, żeby odzyskać siły, i rozejrzał się po kwaterze. Jak przypuszczał, nie zobaczył ani śladu Gannera.

Nagle wzdłuż jego kręgosłupa przebiegł mu zimny dreszcz. Anakin doszedł do wniosku, że znów wyczuwa obecność Yuuzhan Vongów. W następnej chwili o jego umysł otarła się myśl Jacena. Wyczuwał także dobrze znany dziki głód rannego i rozwścieczonego voxyna. Zorientował się, że zwierzę kryje się w ciemności jakiegoś wentylacyjnego szybu. Zdecydował, że zajmą się nim później, kiedy już opanują okręt. Machnąwszy kilka razy świetlistą klingą przed otworem wypalonych drzwi, aby nikt nie strzelił do nich z miniaturowego działka, gestem dał znak obu przyjaciołom, żeby szli za nim, po czym wyskoczył na korytarz.

Z kieszonkowego komunikatora rozległ się nagle głos zdziwionej Jainy.

— Czy ty także to wyczuwasz? To chyba nie jest voxyn. Zabiliśmy go razem z Dwa-Cztery-S. Właśnie w tej chwili patrzę na jego dymiące szczątki…

— Miej oko na otwory wentylacyjnych szybów — poradził Anakin, opierając się chęci zapytania ZYV 2-1S o szansę uniknięcia eksplozji termicznego detonatora. — Gdzieś kryje się jeszcze jeden.

Odwrócił się w stronę przegrody i zobaczył, że 2-1S klęczy obok podartej na strzępy błony drzwiowej. Android posyłał w stronę mostka salwy nieszkodliwych, ale robiących imponujące wrażenie blasterowych błyskawic. Co prawda, nikt na nie odpowiadał, ale pancerz androida był poznaczony od stóp do głów wgłębieniami i ciemnymi śladami w miejscach, w które Yuuzhan Vongowie zdołali trafić co najmniej kilkakrotnie. Z niektórych dziur głębokości pięści wciąż jeszcze unosiły się strużki dymu. Anakin podbiegł i uklęknął obok androida. Chwilę potem za jego plecami zgromadzili się wszyscy pozostali członkowie grupy atakującej. Młodzieniec uświadamiał sobie, że na mostku kryją się przytomni wrogowie. Wyczuwał jednak ich obecność jak przez mgłę i nie mógłby powiedzieć, ilu ich jest ani czy w ogóle są zdolni do walki.

W pewnej chwili Z Y V 2-1S odwrócił ku niemu głowę.

— Mostek zabezpieczony, ale nieprzyjaciele trzymają tam jednego zakładnika, Jedi Rhysode’a — zameldował. Anakin zauważył, że płytki fotoreceptorów androida są popękane i pokryte posoką ogłuszających chrząszczy. — W tej chwili wyprzedzamy harmonogram o dwie minuty i jedenaście sekund, proszę pana.

— A spodziewałeś się, że będziemy mieli opóźnienie? — zapytał Anakin. Zamierzał to powiedzieć buńczucznym tonem, jaki często słyszał w głosie ojca, ale poczuł tak silny ból w okolicy żebra, że ostatnie dwa słowa właściwie wyjęczał. Spojrzał na mostek. — Nie wyglądasz najlepiej, Dwa-Jeden-S — dodał po chwili. — Skończymy to bez ciebie.

— Potwierdzam — odparł android. — Systemy sensorów nie działają stabilnie.

Nie chcąc ryzykować, że znów wpadnąw jakąś zasadzkę, kiedy przedostaną się na mostek przez poszarpaną błonę drzwiową, Anakin podczołgał się do jednej z wypalonych dziur w ścianie i ostrożnie zerknął do środka. Na końcu mostka zobaczył nieruchome ciała kilkunastu yuuzhańskich wojowników. Większość sprawiała wrażenie porażonych usypiającym gazem. Niektórzy mieli na twarzach gnullithy, bez wątpienia założone przez życzliwych towarzyszy, którzy nie uświadamiali sobie, że aby obudzić ich kolegów, potrzebna jest odtrutka. Pięciu czy sześciu innych członków załogi leżało w pozycjach, w jakich zginęli, trafieni blasterowymi błyskawicami. Z otworów w ich pancerzach z kraba vonduun i z ran wciąż jeszcze unosiły się smużki dymu.

Percepcyjny kaptur wykorzystywany przez yuuzhańskiego pilota do orientowania jednostki w przestworzach unosił się kilka centymetrów nad pozbawioną wyrazu twarzą uśpionego wojownika. Kilka par neuronowych rękawic, używanych do wydawania poleceń pokładowym systemom, spoczywało nieruchomo na pulpitach kontrolnych konsolet. W niektórych wciąż jeszcze tkwiły dłonie uśpionych członków załogi yuuzhańskiego patrolowca. Anakin z rozczarowaniem stwierdził, że fotel dowódcy jest pusty, a w promieniu kilku metrów od niego nie widać żadnego ciała. Oznaczało to, że Duman Yaght nie został sparaliżowany ani uśpiony.

— Nie widzę nikogo ani niczego, co by się poruszało — odezwał się, zwracając się do Lowbaccy, Tesara i pozostałych członków grupy atakującej. — Bądźcie jednak ostrożni. Musimy uważać, żeby przez pomyłkę nie postrzelić Gannera.

— Jesteś pewien? — zapytała Tahiri, wywołując salwę śmiechu pozostałych Jedi.

Anakin także zachichotał, ale szybko spoważniał.

— Przynajmniej na razie — dodał.

Zapalił świetlny miecz i wskoczył na mostek przez największą wypaloną dziurę. Wyczuł, że ktoś go atakuje, błyskawicznie się obrócił i uniósł klingę, aby odeprzeć spodziewany atak. Rozległ się głośny syk i lecący ku niemu ogłuszający chrząszcz spłonął żywcem. Anakin zerwał się na równe nogi i rzucił w kierunku atakującego go Yuuzhanina. Przede wszystkim chciał zapewnić bezpieczeństwo tym, którzy podążali za nim.

— Imponujące zachowanie, Jeedai.

Młodzieniec spojrzał w stronę, z której dobiegał głos, i zobaczył Dumana Yaghta. Dowódca Yuuzhan miał twarz osłoniętą gnullithem i stał za koralową kontrolną konsoletą. Jedną ręką obejmował nieprzytomnego Gannera, a drugą przykładał ostrze coufee do jego gardła.

— Tu jesteś! — Anakin rozejrzał się po mostku. — Wygląda na to, że sam jak palec.

— Odłóżcie broń — rozkazał niepewnie Yuuzhanin — to pozwolę, żeby wasz przywódca dożył do spotkania z naszym wojennym mistrzem.

Anakin przycisnął guzik i wyłączył buczące ostrze, ale kiedy Lowbacca i Tesar znaleźli się na mostku, wyciągnął z kabury blasterowy pistolet.

— Nie znasz Gannera — zauważył tonem towarzyskiej pogawędki. — Dlaczego uważasz, że on ma dla nas tak wielkie znaczenie?

— Przecież właśnie po niego przyszliście, prawda? — Duman Yaght cofnął się kilka kroków i obrócił więźnia w taki sposób, aby chronił go przed strzałami wszystkich trzech Jedi. — Badaliśmy was, Jeedai. Ilekroć w grę wchodzi życie jednego z waszych towarzyszy, stajecie się niezdecydowani i słabi.

— Wcale nie jesteśmy tacy niezdecydowani, za jakich nas uważasz. — Anakin uniósł blaster i wziął na cel głowę dowódcy. Ułamek sekundy później Tesar wymierzył do yuuzhańskiego dowódcy z ciężkiego karabinu blasterowego. — Mamy dla ciebie propozycję. Jeżeli się poddasz, pozwolimy tobie i członkom twojej załogi przejść na pokład wahadłowca. W oczach Dumana Yaghta zapaliły się gniewne błyski.

— Chciałbyś, żeby domena Yaght okryła się niesławą? — Yuuzhanin przejechał lekko ostrzem coufee po gardle Gannera. Z dwucentymetrowej rany wyciekło kilka kropli krwi. — Yuuzhan Vongowie nigdy się nie poddają.

— Doprawdy? — Posługując się Mocą, Anakin odciągnął coufee od szyi Gannera. Zdumiony Duman Yaght otworzył szerzej oczy. Chwilę się opierał, usiłując z powrotem przyłożyć ostrze do gardła więźnia, ale wreszcie zmełł w ustach jakieś yuuzhańskie przekleństwo i pozwolił, żeby broń wysunęła się z jego palców.

Kiedy jego druga ręka drgnęła i zaczęła się unosić, głowa Yuuzhanina zniknęła, trafiona trzema błyskawicami blasterowych strzałów.

— Na jego oderwany ogon! — Tesar przewiesił ciężki karabin blasterowy przez ramię i podszedł bliżej, aby wyłuskać nieprzytomnego Gannera z tego, co pozostało po dowódcy Yuuzhan Vongów. — Oni naprawdę się nie poddają!

24

Nom Anor nie mógł sobie wyobrazić, żeby istota taka jak Vergere ośmieliła się zaproponować wojennemu mistrzowi marnowanie czasu na wymyślonej przez niewiernych barbarzyńskiej rozrywce, a tym bardziej przeżyła taką zniewagę. A jednak, upierzona pupilka siedziała naprzeciwko Tsavonga Laha, wpatrzona w sporządzoną przez mistrza przemian szachownicę do gry w dejarika, zapełnioną w tej chwili wizerunkami żywych potworów i czymś w rodzaju dywanika z trawy podzielonego na kwadraty. Wojennemu mistrzowi pozostały już tylko dwa monnoki i samotny miniaturowy mantellion savrip. Tymczasem upierzona ulubienica Tsavonga Laha wciąż jeszcze szczyciła się biegaczem kintan i trzema k’lor’ślimakami. Nom Anor nigdy nie przepadał za grą w dejarika, ale często musiał grać w jej holograficzną odmianę, kiedy przebywał pośród niewiernych albo przemierzał szlaki galaktyki. Uczestniczył w niej tyle razy, że umiał rozpoznać, kiedy ktoś grał w nią po mistrzowsku. A Vergere była niewątpliwie mistrzynią.

— Gdyby stratedzy Nowej Republiki byli jedynymi istotami, które interesują się tą grą, nie warto byłoby się jej uczyć — mówiła Vergere. — Słyszałam jednak, że dejarik był kiedyś ulubioną grą rycerzy Jedi.

Nom Anor zrozumiał, w jaki sposób Vergere namówiła wojennego mistrza do zainteresowania się tąbluźnierczągrą. Prawdopodobnie już przedtem wspomniała, że grywają w nią Jedi. Egzekutor wiedział, że Tsavong Lah zrobi wszystko, co pozwoli mu pokonać znienawidzonych Jeedai.

— Strategie tej gry są subtelniejsze, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka, Nomie Anorze — odezwał się wojenny mistrz, nie odrywając spojrzenia od pokratkowanej planszy. Zaskoczył egzekutora, który przypuszczał, że Tsavong Lah jest zbyt pochłonięty grą, aby go zauważyć. — A wojownik musi wiedzieć, jak rozumują jego wrogowie.

— Ta gra jest dosyć popularna w tej galaktyce — odparł Nom Anor. — Prawdę mówiąc, sam grałem w nią kilka razy.

— Doprawdy? — Tsavong Lah w końcu oderwał spojrzenie od planszy i przeniósł je na twarz podwładnego. — To może potrafisz odgadnąć, jaką trasę obiorą Jacen i jego siostra, wracając do domu?

— Do domu? — powtórzył zdezorientowany Nom Anor. Co prawda, przylot „Rozkosznej Śmierci” opóźniał się dłużej niż standardowy dzień, ale w przypadku patrolowca nie było w tym nic niezwykłego. Kapitanowie jednostek zwiadowczych często się zapuszczali w głąb obrzeży wrogiego terytorium. Musieli bardzo uważać, aby nikt nie zauważył ich ani nie schwytał. — Nie miałem pojęcia, że uciekli.

— Nie miałeś? — Tsavong Lah znów przeniósł spojrzenie na planszę do gry w dejarika. Pchnął o jedno pole swojego savripa, tak że znalazł się między dwoma k’lor’ślimakami Vergere. — To ciekawe — ciągnął po chwili. — Sądziłem, że do tej pory domyślił się tego każdy, kto kiedykolwiek grał w dejarika.

Nom Anor poczuł, że do jego worków pod oczami napływa gorąca krew.

— Z raportu najwyższego dowódcy wynika, że kapitan patrolowca, Duman Yaght, panuje nad sytuacją — przypomniał. — Czyżby nadeszły nowe meldunki, o których nic mi nie wiadomo?

— Jeszcze nie. — Widząc, że Vergere posyła biegacza, aby usunął z planszy jego savripa, lekko się uśmiechnął. Wyciągnął rękę i pchnął na zwolnione miejsce małego monnoka. Zamierzał zadać cios od tyłu jej biegaczowi. Wykorzystując do końca przewagę, jaką dawało mu zaskakujące posunięcie, chciał równocześnie stworzyć zagrożenie dla jej k’lor’ślimaka. Uniósł głowę i uśmiechnął się do Vergere. — Wydaje mi się, że coraz lepiej rozumiem sposób myślenia tych Jeedai. Siedzącicho i starają się nie rzucać w oczy, a kiedy ich ciemięzca się nie spodziewa albo uważa, że panuje nad sytuacją, przystępują do ataku.

Vergere odwzajemniła jego uśmiech.

— Przystąpią do ataku, ale nie tam, gdzie myślimy — wyjaśniła. Nie zdecydowała się jednak przesunąć drugiego k’lor’ślimaka, aby wesprzeć pierwszego. Zamiast tego pchnęła go dwa pola dalej, tak że znalazł się po stronie Tsavonga Laha, blisko jego skraju maty. — Gracze w holograficzną wersję dejarika nazywają taki ruch śmiertelnym gambitem biegacza kintan — ciągnęła po chwili. — Zadaje ostateczny cios, ale pozostawia obietnicę.

Tsavong Lah uświadomił sobie, że Vergere ustawiła swoje trzy k’lor’ślimaki pod kątem prostym, aby każdy jego monnok znalazł się w pułapce między dwoma jej potworami. Bez względu na to, któremu najpierw by zagroził, dwa inne zaatakowałyby go od tyłu i schwytały jego drugiego potwora w niemożliwe do uniknięcia kleszcze. Oceniwszy sytuację od pierwszego rzutu oka, wojenny mistrz spochmurniał. Kiedy uświadomił sobie, jak łatwo dał się pokonać, worki pod jego oczami nabiegły złowieszczą czernią.

— Rozumiem, o co ci chodzi. — Zamaszystym ruchem ręki strącił z trawiastej planszy wszystkie figury, wstał i podszedł do ukazującej widok przestworzy soczewki. Spojrzał na rój upstrzonych czarnymi fasetkami jednostek, kąpiących się w blasku słońca nieopodal burty „Sunuloka”. — A więc uważasz, że zwabili nas w pułapkę — dodał po chwili. — Tylko dlaczego?

— Sposób rozumowania rycerzy Jedi właściwie niewiele różni się od naszego. — Vergere przeszukała holograficzne wizerunki miniaturowych potworów, wybrała jeden i wyświetliła nad planszą. — Uderzą najsilniej w to, czego najbardziej się obawiają.

Tsavong Lah odwrócił się od soczewki i zobaczył nad matą samotnego miniaturowego rankora.

— Przypuszczam, że najrozsądniej będzie spodziewać się najgorszego. — Odwrócił się do Noma Anora. — Udasz się natychmiast na pokład „Ksstarra” i zameldujesz u kapitana „Baanu Rassa”.

Egzekutor kiwnął głową. Nie musiał czekać na żadne wyjaśnienia. Krążący teraz wokół Myrkra „Baanu Rass” był największym światostatkiem, jaki do tej pory przeniknął do galaktyki niewiernych. Niestety, umierający mózg światostatku nie mógł dłużej kierować jego ruchami — mistrzowie przemian musieli posługiwać się dovin basalami, aby zapewnić ciążenie — i „Baanu Rass” był w trzech czwartych opuszczony. Może właśnie dlatego stanowił wymarzone miejsce klonowania voxynów, które okazały się tak skuteczną bronią w walce ze znienawidzonymi rycerzami.

— A co z Jeedai — zapytał egzekutor.

— Zrobisz, co uznasz za konieczne, ale bliźnięta Solo powinny trafić w ręce lorda Shimrry — odparł Tsavong Lah. — Nie możesz dopuścić, żeby stało się im coś złego.

— Stanie się, jak rozkażesz — oznajmił Nom Anor.

Jego serce przepełniły radość i uniesienie, z wyraźną przewagą tego drugiego. Wojenny mistrz okazał zdumiewającą wyrozumiałość z powodu niepowodzenia, jakie spotkało go na Coruscant, z drugiej strony jednak… nie ukarał Vergere za to, że usiłowała pokrzyżować jego plany i uniemożliwiła mu wykonanie zadania. Nom Anor skrzyżował ręce na torsie i zaczął się wycofywać tyłem w stronę wyjścia. Już teraz przemyśliwał, w jaki sposób wywiązać się z nowego zadania, aby zasłużyć na stanowisko prefekta sektora.

— Wojenny mistrzu, uważam to za błąd — odezwała się Vergere tak cicho, że gdyby Nom Anor chciał jej zaprzeczyć, musiałby przyznać, iż podsłuchiwał. — W grę wchodzi opinia, jaką cieszysz się u lorda Shimrry. Czy nie byłoby rozsądniej wysłać kogoś, kto lepiej poradzi sobie z tym zadaniem?

Nom Anor przygryzł język i nie odpowiedział, ale uświadomił sobie, że przyszło mu to z najwyższym trudem. Nie przestając iść ku drzwiom, wytężył słuch, aby usłyszeć odpowiedź wojennego mistrza.

— Jeżeli masz na myśli to, co wydarzyło się na Coruscant, mam na ten temat odmienne zdanie — powiedział Tsavong Lah. — Nom Anor nie ponosi żadnej winy za to, co się stało. Doceniam, że w ogóle do nas wrócił.

Egzekutor usłyszał, że Vergere nie daje za wygraną, i uświadomił sobie, że ogarnia go raczej zdumienie niż gniew.

— Musimy także wziąć pod uwagę niepowodzenia, jakimi zakończyły się plany wysłania Elan i nawiązania kontaktów z Brygadą Pokoju — ciągnęła upierzona istota. — Nie powinieneś także zamykać oczu na porażkę, jaką przyniosła próba zatrucia organizmu Mary Jadę Skywalker. Nom Anor stawał do walki przeciwko rycerzom Jedi wiele razy, ale nigdy nie radził sobie najlepiej.

Egzekutor usłyszał, że za jego plecami otwiera się szczelina drzwi, ale nie zdecydował się opuścić pomieszczenia. Nie był pewien, czyjego pozycja jest na tyle pewna, że mógłby pozwolić sobie wyjść na korytarz.

Tsavong Lah odwrócił się w jego stronę.

— Czy dobrze rozumiesz, Nomie Anorze, jaka jest stawka w tej grze i jak bardzo ryzykujesz? — zapytał. — Słowa Vergere dyktuje wprawdzie rywalizacja, ale w tym, co mówi, jest sporo prawdy. Jeżeli nie jesteś pewien powodzenia, powiedz mi to teraz, żebyśmy mogli razem znaleźć lepsze rozwiązanie.

— Nie ma powodu do niepokoju, wojenny mistrzu — odparł egzekutor. Doskonale rozumiał, co ryzykuje: stanowisko prefekta sektora, a może nawet życie. — Nie mam co do tego żadnych wątpliwości, zwłaszcza teraz, kiedy wiem, że zdołałeś przejrzeć jej zamiary.

Twarz wojennego mistrza pociemniała.

— A przedtem miałeś? — zapytał.

— Mój panie, nie chciałem powiedzieć, że wątpiłem w ciebie — zapewnił egzekutor. — Wątpiłem tylko, czy dobrze rozumiem twoje metody.

Tsavong Lah gestem nakazał mu, aby się zbliżył.

— Czego właściwie nie rozumiałeś? — zapytał ostrym tonem. — Tylko nie znieważaj mnie jeszcze raz, mówiąc kłamstwa.

Nom Anor głęboko odetchnął i powrócił do trawiastej planszy.

— Mój panie, istoty rozumne tej galaktyki spędzają czas także na innej grze, zwanej sabakiem, w której karty-płytki zmieniają walory przed ich oczami. — Przeniósł oskarżycielskie spojrzenie na rywalkę. — Vergere przebywała wiele tygodni w więzieniu niewiernych, a jednak nie wyjaśniła zadowalająco, jak zdołała uciec.

— Odczytywacze uznali moje wyjaśnienia za przekonujące — żachnęła się Vergere. — Podobnie jak wszyscy kapłani Yun-Harli.

— Żaden z nich nie poznał Hana Solo. — Nom Anor przeniósł spojrzenie na twarz Tsavonga Laha. — On nie należy do istot, które pozwalają uciekać więźniom.

— Nie musiałam korzystać z jego pozwolenia — oburzyła się Vergere. — Potrafię robić rzeczy, o których nawet ci się nie śniło.

— Pamiętaj, że trwała wówczas bitwa zawiniona przez nieudolność twoich najemników — dodał Tsavong Lah. — Najważniejsze jednak, że przebywając w więzieniu, Vergere nauczyła się czegoś więcej niż tylko gry w dejarika. Jej intuicja pozwoliła ocalić tysiące naszych gwiezdnych okrętów, a kiedy odgadła prawidłowo zamiary wojskowych Nowej Republiki, zdołaliśmy zniszczyć trzy ich floty.

— To niewielka cena za twoje względy, panie — odciął się Nom Anor, jeszcze zanim uświadomił sobie, że to pomyślał. — Nie chcę przez to powiedzieć, że Vergere jest zdrąjczynią…

— Oczywiście, że nie — przerwał mu oschle Tsavong Lah. — Chcesz powiedzieć tylko, że uważasz mnie za głupca, który nie potrafiłby odróżnić sojuszniczki od zdrajczyni.

Nom Anor zamknął oczy.

— Nigdy nie ośmieliłbym się tak ubliżyć… — zaczął.

— Właśnie się ośmieliłeś — uciął Tsavong Lah. — Ale nie to mnie niepokoi.

Wojenny mistrz umilkł i nie odezwał się, dopóki Nom Anor nie otworzył oczu.

— Niepokoi mnie, że jesteś na tyle głupi, aby uważać, że nie potrafię cię przejrzeć — ciągnął po chwili. Znów urwał i kilka długich sekund tylko wpatrywał się w twarz rozmówcy. — Powierzyłem ci zadanie ważniejsze niż wszystkie poprzednie. Uważam, że postąpisz rozsądnie, jeżeli się zgodzisz, aby ktoś inny pomagał ci i doradzał.

Wiedząc, że tego dnia już raz zwątpił w osąd wojennego mistrza, egzekutor za nic w świecie nie chciał popełnić drugi raz takiego błędu.

— Jeżeli wojenny mistrz uważa to za konieczne… — zaczął niepewnie.

— Wojenny mistrz uważa. — Tsavong Lah zwrócił się do Vergere równie surowym tonem, jak przedtem do Noma Anora: — Ty będziesz towarzyszyła egzekutorowi.

Istota zjeżyła wszystkie piórka.

— Jako jego… doradczyni? — Omal się nie zachłysnęła. — Nie doradza się k’lor’ślimakom. To nigdy się nie uda.

— Lepiej, żeby się udało. — Tsavong Lah obdarzył oboje lodowatym uśmiechem. — Mam już powyżej uszu waszej zazdrości i rywalizacji. Od tej pory działacie razem. Razem też odniesiecie zwycięstwo albo poniesiecie klęskę.

25

— A co miałem pomyśleć, kiedy Ulaha zaatakowała voxyna? — zapytał Jacen. Mimo że walczył z dręczącą go frustracją, starał się mówić na tyle cicho, aby nie zakłócać spokoju Bithanki ani innych młodych Jedi.

Pogrążeni w leczniczym transie, wszyscy leżeli nieruchomo w należących kiedyś do Yuuzhan gniazdach. — Wyglądało zupełnie, jakby Anakin jej to rozkazał. I nie tylko mnie się tak wydawało.

— To fakt — zgodziła się Tenel Ka. Hapańska wojowniczka przykucnęła na krawędzi jego gniazda, a jej ramię stykało się z ramieniem Jacena, co wprawiało go w dziwny niepokój. Wiedząc, że gdzieś w tunelu albo wentylacyjnym szybie kryje się voxyn, każde położyło swój świetlny miecz w zasięgu ręki. Nie chcieli niepotrzebnie ryzykować. — Nie zapominaj jednak, że jesteś jego bratem. To, co u innych mogłoby się wydawać zwyczajną pomyłką, u ciebie będzie uważane za niesprawiedliwy wyrok. Na twoją niekorzyść przemawia również to, że zlekceważyłeś przestrogę Calrissiana.

— Hazardziści i szpiedzy mogą obywać się bez moralności — westchnął Jacen. — Jedi nie mogą. Nasza władza nad Mocą zbyt łatwo może zaprowadzić nas na ciemną stronę, a kiedy ulegniemy jej podszeptom, nie tylko my na tym ucierpimy.

— To wszystko prawda — przyznała Tenel Ka. — Posłuchaj, Jacenie… pamiętasz mój pierwszy świetlny miecz?

— Jak mógłbym zapomnieć? — zapytał Solo, chociaż nie wiedział, jaki sens ma jej pytanie. Tenel Ka popełniła błąd, konstruując pierwszy świetlny miecz w pośpiechu. Wykorzystała do jego budowy wadliwy kryształ, który zawiódł podczas ćwiczebnego pojedynku z Jacenem. To właśnie jego ostrze odcięło wówczas jej lewą rękę. Była to dla obojga bolesna lekcja odpowiedzialności związanej z posiadaniem tak wielkiej władzy. — Bardzo długo uważałem, że jestem odpowiedzialny za ten wypadek. Nawet teraz uważam, że ponoszę część winy. Nie rozumiem jednak, jaki to może mieć związek ze mną i z Anakinem.

— Do tamtego wypadku doszło wyłącznie z mojej winy. — Pragnąc podkreślić wagę swoich słów, Tenel Ka poklepała się po piersi jedyną dłonią. — To, co uważałam za pewność siebie i zaufanie do własnych możliwości, okazało się zwyczajną arogancją. Arogancją, która popchnęła mnie do skonstruowania wadliwego miecza.

— Arogancją— powtórzył Jacen. Chociaż bardzo się starał, nie mógł zrozumieć, jaki związek istnieje między jego błędem a pomyłką, jaką wtedy popełniła Tenel Ka. — I co z tego wynika? — zapytał.

— Czy naprawdę uważasz, że jesteś jedynym Jedi pośród nas, który uświadamia sobie niebezpieczeństwo przejścia na ciemną stronę?

— Oczywiście, że nie — odparł urażony Jacen. — Większość z nas miała z nią takie albo inne problemy, a Zekk nawet zawrócił…

Nie dokończył zdania. W końcu zrozumiał, co Tenel Ka chce mu powiedzieć. Anakin uświadamiał sobie niebezpieczeństwo przejścia na ciemną stronę równie dobrze, jak wszyscy pozostali. A zatem posądzanie go, że mógłby wydać Bithance rozkaz rzucenia się do samobójczego ataku, oznaczało nie tylko podawanie w wątpliwość jego oceny sytuacji. Było osądzaniem jego charakteru. Porażony ogromem swojej pomyłki Jacen pokręcił głową.

— Popełniłem błąd — przyznał. — Wielki błąd.

— To fakt. — Tenel Ka szturchnęła go ramieniem. — Możesz jednak przestać się zamartwiać. Zawsze będę trzymała twoją stronę.

Jacen poczuł w żołądku dziwne ssanie.

— Uważasz, że aż tak jest na mnie obrażony? — zapytał.

Tenel Ka przewróciła oczami, a potem sięgnęła po świetlny miecz i pojemnik z płynem bacta. Wyślizgnęła się z gniazda, aby sprawdzić, czy proces gojenia ran pogrążonych w leczniczym transie Jedi przebiega prawidłowo.

— To był dowcip, Jacenie — powiedziała.

— Aha. — Solo chwycił świetlny miecz i podążył za nią. — Aha — powtórzył. — Musisz się jeszcze długo uczyć, jak opowiadać dowcipy.

Młoda Hapanka odwróciła głowę i spojrzała na niego.

— Prawdę mówiąc, uważałam go za całkiem dobry — oznajmiła. Podeszła do Bithanki, która z trudem oddychała, chociaż była pogrążona w wyjątkowo głębokim transie. Uniosła okrywający jej ciało koc i dodała: — Jeśli uwierzysz, że wkrótce ci przebaczy, wszystko między wami powróci do poprzedniego stanu.

Spryskała rany Ulahy świeżą warstwą kojącej pianki. Wiedziała, że najlepiej byłoby umieścić Bithankę w zbiorniku z płynem bacta, ale w obecnych warunkach nie było na to szans.

Tymczasem na niższym pokładzie, w kwaterze starszego oficera, na dużym stole leżał obnażony yuuzhański mózg celowniczy. Skąpany w cuchnącym odżywczym roztworze, z którego bił odór gnijących wodorostów, spoczywał w podobnej do łupiny orzecha muszli wielkości ludzkiej pięści. Wyglądał jak plątanina aksonów i dendrytów wyrastających z galarety pełnej skupisk neuronów. Na widok biotycznego komputera Jainę przeszył dreszcz obrzydzenia, zwłaszcza, że nad stołem pochylał się Lowbacca. Wyglądało na to, że dokonuje sekcji. Posługując się sterylizowanymi przyrządami, przecinał niektóre dendryty i łączył z innymi. Zachęcająco pomrukiwał, ilekroć obcięte włókna wrastały w nowe miejsca. W końcu obciął krótki kawałek aksona, którym połączył dwa długie dendryty, i radośnie zachichotał. Zakończona pojedynczym okiem szypułka, która dotąd zwisała smętnie ze skorupy, zaczęła się unosić, a oko zwróciło się na Jainę.

Lowbacca warknął coś, co zabrzmiało jak prośba.

— Pan Lowbacca pyta, czy nie byłaby pani tak uprzejma, żeby obejść stół — przetłumaczył pospiesznie Em Teedee, nieco wcześniej przyniesiony z remontowej kapsuły.

Jaina rozumiała mowę Wookiech na tyle dobrze, aby wiedzieć, że Lowbacca wyraził to samo w mniej kwiecistych słowach, ale spełniła prośbę. Oko nie przestawało śledzić jej wszystkich ruchów, a szypułka, wyciągając się, zmuszała do obracania spory fragment mózgu.

— Lowie, na miłość przestworzy! — roześmiała się Jaina. — To wygląda jak Sithowy pomiot!

Lowbacca zachichotał, przytrzymał muszlę kosmatą dłonią i zaatakował biotyczny mózg parą spiczasto zakończonych nożyczek. Odwróciwszy się plecami do celowniczego mózgu, Jaina ujrzała Zekka. Ciemnooki młody mężczyzna trzymał fotonową pułapkę wymontowaną z systemu kontrolnego sensorów remontowej kapsuły.

— W skrzynce z częściami androidów nie było zapasowego filmu — powiedział. — Może wyjmiemy stąd i przytniemy na odpowiednią długość?

— Można spróbować — zgodziła się Jaina. Przeszła pod ścianę, obok której stał Dwa-Jeden-S. Wojenny android w milczeniu regenerował pancerz z laminarium i sprawdzał stan systemów i podzespołów. Odkąd Jaina, Zekk i Lowbacca ocknęli się z leczniczego transu starali się pomagać androidowi w procesie samonaprawy. Mimo to Dwa-Jeden-S wciąż jeszcze wyglądał, jakby w chwili strzału stał po niewłaściwej stronie lufy turbolasera. Młodzi Jedi zdołali wymienić strzaskane fotoreceptory na nowe. Znaleźli je w skrzynce z częściami zapasowymi, której Lando nie zapomniał umieścić w remontowej kapsule. Okazało się jednak, że kilka ogłuszających chrabąszczy przebiło pancerz czaszki androida i wniknęło na tyle głęboko, że uszkodziło kilka płytek i strzaskało zbiorniczki wypełnione detekcyjnym płynem, tak że nadawały się tylko do wymiany. Na szczęście Zekk, który spędził większość życia w mrocznych i niebezpiecznych podziemiach Coruscant jako poszukiwacz cennych urządzeń i podzespołów, wykazywał wspomagany przez Moc talent do znajdywania wartościowych przedmiotów. Do tej pory zdołał wyszperać części, które pozwoliły zastąpić uszkodzone czujniki podczerwieni i ultradźwięków, a teraz usiłował naprawić analizator promieniowania gamma.

Jaina wyjęła z pułapki fotonowej cienki film i uniosła na wysokość fotoreceptorów wojennego androida.

— Jak sądzisz, mógłbyś wykorzystać to do swojego systemu wykrywania promieniowania gamma? — zapytała.

ZYV 2-1S skierował fotoreceptory na film.

— Potwierdzam — wychrypiał. Jego głos wciąż jeszcze przypominał wersję głosu Landa Calrissiana, wprawdzie przerywaną trzaskami i szumami, ale nie była to rzecz, jaką mieliby się przejmować członkowie oddziału specjalnego. — Podwójna grubość.

— Jeszcze raz brawa dla Zekka — odezwała się Jaina. Odwróciła się i spojrzała prosto w jego zielone oczy. Zauważyła w nich uczucie zdecydowanie wykraczające poza zwykłąprzyjaźń. Czekała chwilę, aż młody mężczyzna odwróci głowę, ale kiedy tego nie zrobił, wręczyła mu cienki film. — Potrzymaj — poprosiła — a ja w tym czasie przyniosę przecinarkę.

Nie mogła nie zauważyć w jego oczach nagłego rozczarowania, ale usiłowała zachować obojętny wyraz twarzy. Sięgnęła po laserową przecinarkę. Postępowała tak nie dlatego, że nie darzyła Zekka uczuciem. Kilka lat wcześniej starała się, jak mogła, przestać o nim myśleć, dopóki nie stwierdziła, że jej zaślepienie zaczyna przypominać uczucie, jakie żywiła do obu braci. Z pewnością była to miłość, ale nie zmysłowa, a przynajmniej niepodobna do iskry, jaka przeniknęła ją na pokładzie „Oazy Tafanda”, kiedy Jag Fel zignorował członków gabinetu Borska Fey’lyi i postanowił osobiście jej się przedstawić.

Na wspomnienie tamtej sceny, Jaina stwierdziła, że coś łaskocze ją w żołądku. Zaraz jednak skarciła się w duchu za brak rozsądku. Nie miała pojęcia, gdzie Fel się podziewa. Prawdopodobnie nie ma go w żadnej znanej części galaktyki. Istniało znikome prawdopodobieństwo, że kiedykolwiek znów się zobaczą. Jaina doszła do wniosku, że jeżeli zamierza czekać na następną taką iskrę, osiągnie wiek Mary, zanim kiedykolwiek…

— Jaino. — Zekk pomachał cienkim filmem przed jej oczami. — Przecinasz to czy nie?

— Oczywiście, ale najpierw musimy odmierzyć odpowiednią długość — rzekła młoda kobieta. Odwróciła się plecami do Zekka, aby ukryć rum ieńce. — Nie wiesz przypadkiem, gdzie odłożyłam tamten hydroklucz?

Ubrudzony czarnym mułem Tesar Sebatyne czołgał się na brzuchu centralnym szybem wentylacyjnym „Rozkosznej Śmierci”, kiedy usłyszał stłumione sapnięcie. Domyślił się, że ogromny potwór nabiera powietrza. Natychmiast wysunął przed siebie naprędce sporządzoną durastalowątarczę i posługując się Mocą, pchnął jąprzed siebie, w głąb mrocznego szybu. Usłyszał stłumiony bulgot i głośne skwierczenie, kiedy strumień żrącego kwasu trafił w twardą płytę. Zapewne jej to nie powstrzymało, gdyż w następnej sekundzie rozległ się dźwięczny łoskot, kiedy tarcza trafiła w pysk voxyna.

Zanosząc się syczącym śmiechem, Tesar posłużył się jeszcze raz Mocą, aby popchnąć voxyna razem z tarczą w głąb szybu. Kiedy usłyszał, że zwierzę parska, jakby chciało przecisnąć pysk przez otwór wypalony kwasem w grubej warstwie durastali, uniósł blasterowy pistolet i wystrzelił pojedynczą błyskawicę. Nos zwierzęcia eksplodował, posyłając we wszystkie strony krople czarnej posoki. Barabel zauważył, że w zetknięciu z powietrzem krople przemieniają się w chmury trującego oparu. Uszczelnił maskę do oddychania i ponownie dał ognia.

Voxyn zaryczał i potrząsnął łbem, aby pozbyć się tarczy, a potem zaczął się wycofywać w głąb głównego szybu. Tesar utworzył w myślach wizerunek bestii i wysłał go do obu współpiskląt, starając się równocześnie przekazać wrażenie ruchu. Wyglądało to, jakby voxyn się powiększał.

Chwilę potem Bela odpowiedziała obrazem potwora, którego cielsko omywała poświata. Podobnie jak większość Barabelów, widziała w podczerwieni i często polowała na ofiary, kierując się ciepłem ich ciała. Wysłała mu przeczucie nadciągającego niebezpieczeństwa i Tesar zrozumiał, że musi się gdzieś ukryć. Cofnął się parę metrów i wcisnął tyłem w boczną odnogę wentylacyjnego szybu.

Odczekał, aż jego powoli bijące gadzie serce uderzy trzy razy, zanim usłyszał serię napływających z oddali stłumionych grzmotów eksplozji. Poczuł, że koralowe ściany lekko drżą. Główny szyb przed nim rozjarzył się błyskami pocisków wystrzeliwanych z miniaturowych działek współpiskląt. Tesar wiedział, że obie uczennice kryją się w okolicach najbliższego skrzyżowania, w zbiegających się pod kątem prostym bocznych szybach. Błyski okazały się tak jaskrawe, że musiał zamknąć oczy. Chwilę potem w wilgotnym powietrzu wentylacyjnego szybu rozległo się skrzeczenie tak donośne, że poraziło go niczym cios klingi świetlnego miecza. Po chwili jednak ucichło, aby przemienić się w skomlenie.

Czyżby chybiły? — zastanawiał się Tesar. Jak to możliwe?

Od strony współpiskląt napłynęła ku niemu fala irytacji, która przekonała go, że jego obawy są nieuzasadnione. W pewnej chwili zatyczki uszne Barabela wykryły nagłą zmianę częstotliwości skrzeczenia voxyna. Tesar zrozumiał, że zbliża się do niego porażająca bębenki fala dźwiękowa, i uszczelnił uszy jeszcze staranniej. Kiedy fala dotarła, poczuł tylko leciutkie drżenie żołądka. W następnej sekundzie napłynęła fala uniesienia obu Barabelek, które nie przestawały zasypywać zwierzęcia seriami blasterowych błyskawic. Na jego zimną krew! Jakże lubił polować w towarzystwie współpiskląt!

W końcu miniaturowe działka umilkły i zatyczki w jego uszach się uchyliły. Tesar wysunął język i mimo osłaniającej twarz maski usiłował pochwycić jakieś zapachy. Wyczuł jedynie woń przefiltrowanego ozonu i zwęglonego korala yorik, a także przyprawiający o mdłości antyseptyczny odór, w którym rozpoznał pozbawioną toksyn woń posoki voxyna.

Wysłał ku obu siostrom myśl wyglądającą jak znak zapytania, ale w odpowiedzi odebrał jedynie uczucie niepewności. Prawdę mówiąc, niezupełnie wiedział za pośrednictwem Mocy, co robią jego współpisklęta. Spędził jednak w ich towarzystwie całe życie i intuicyjnie wyczuwał, że zapalają jarzeniowy pręt, który wspomógłby ich umiejętność widzenia w podczerwieni. I rzeczywiście, po chwili dotarł do niego obraz dymiących czarnych łusek i zwęglonej przez blasterowe błyskawice łapy voxyna.

Kilka chwil później z głośnika miniaturowego komunikatora rozległo się zaniepokojone pytanie Anakina:

— Tesarze? Co się tam dzieje?

Barabel usłyszał zbliżający się ku niemu chrobot ostrych pazurów po koralowym dnie głównego szybu i domyślił się, że jego sytuacja zaczyna wyglądać niewesoło. Wsunął rękę za pazuchę, aby wyjąć przypięty do pasa komunikator. Równocześnie starał się wcisnąć jak najdalej w głąb bocznej odnogi. Wycofywał się bardzo powoli. Tunel był niewiele szerszy niż średnica jego ciała i chropowate ściany raz po raz zadzierały jego łuski. Chociaż okrywał go wytrzymały kombinezon, sprawiało mu to tak silny ból, że musiał często przerywać, aby się obrócić.

W pewnej chwili zobaczył zaledwie dwa metry przed sobą, w głównym szybie, lśniący ciemnoczerwonym blaskiem łeb voxyna.

— Tesarze? — Anakin sprawiał wrażenie coraz bardziej zaniepokojonego. — Co się dzieje?

Barabel wymierzył do voxyna i wystrzelił, ale blasterowa błyskawica odbiła się od łusek i poszybowała w głąb głównego szybu. Jaka szkoda, że ja nie mam takich łusek, pomyślał. Zwierzę cofnęło łeb, ale w otworze nadal snuła się róźowawa mgiełka jego ciepłego oddechu.

W końcu Tesar zdołał wyciągnąć komunikator i przełączyć go na nadawanie.

— Poleciłeś nam, żebyśmy mieli oko na voxyna — powiedział.

— No i?

— I wezwali pomoc, gdyby… — zaczął. Zobaczył, że pasemka mgiełki znikają, i usłyszał odgłos wciąganego powietrza. — Teraz twoja kolej — dokończył szybko. — Mów cokolwiek, ale nie przerywaj!

Szarpnięciem oderwał komunikator od pasa i rzucił przed siebie, aby miniaturowe urządzenie wylądowało w głównym szybie. Słyszał wprawdzie, że Anakin nie przestaje domagać się wyjaśnień, ale nie zważając na ból zadzieranych łusek, wycofywał się najszybciej jak potrafił. W pewnej chwili w otworze ukazał się pozbawiony nosa pysk potwora. Voxyn bluzgnął wątłą strugą żrącej mazi i zatopił wydający piskliwe dźwięki komunikator. Tesar znieruchomiał i posługując się Mocą, wysłał swój głos w głąb głównego szybu, aby nadać mu jak najgłośniejsze brzmienie.

Wyczuł, że Krasov pochwala jego postępowanie, ale odebrał także zaniepokojone myśli Anakina, który nie przestawał krzyczeć do komunikatora. Pewnie czekał na odpowiedź Tesara.

Bela uznała to za śmieszne. Tesar słyszał jej syczenie i wyczuwał, że czołga się za voxynem z mieczem świetlnym w dłoni. Jej śladami podążała Krasov, mierząc nad ramieniem siostry z lekkiego samopowtarzalnego blastera typu T-21. Wbijając ostre pazury w koralowe dno szybu, voxyn ruszył dalej. Tesar nie widział w podczerwieni jego ran, ale zwierzę poruszało się powoli, jakby z wielkim trudem. Znieruchomiało obok niewielkiego zagłębienia, które kwas wyżarł w koralu, ale kiedy nie ujrzało ciała wroga, uniosło łeb i spojrzało przed siebie.

Tesar nie przestał się wycofywać. Raz po raz kierował blasterowe błyskawice w łeb zwierzęcia. Wiele się odbijało na boki, ale wiele innych przedzierało się przez pancerne łuski i docierało w głąb cielska. Mimo to zwierzę nie zginęło. Zapewne jednak nie zamierzało tracić czasu na wydanie kolejnego skrzeku. Zajrzało w głąb bocznej odnogi, a potem, przebierając krzepkimi łapami szybciej, niż Barabel się wycofywał, puściło się w ślad za swoim prześladowcą. Pierwszy raz łuski Tesara zafalowały z przerażenia. Wyglądało na to, że zwierzę uczy się na własnych błędach.

Jestem w wielkim niebezpieczeństwie! — pomyślał.

Wyczuł zaniepokojenie swoich współpiskląt i usłyszał, jak łomoczą i krzyczą w głównym szybie. Bez wątpienia starały się zwrócić na siebie uwagę potwora. Voxyn jednak był zbyt sprytny na takie sztuczki. Kiedy znalazł się w odległości metra od Tesara, otworzył paszczę, aby bluzgnąć strugą kwasu. Nadaremnie. Prawdopodobnie zużył cały zapas, a może któryś strzał Tesara przebił albo zasklepił kanał dopływowy. Tak czy owak, w kierunku Barabela nie poleciała ani kropla. Tesar wystrzelił z najbliższej możliwej odległości i poczuł odór zwęglonego mięsa.

W następnej sekundzie voxyn skoczył i zacisnął kły na lufie broni firmy Merr-Sonn. Barabel przycisnął guzik spustowy, ale parsknął z bólu. Zapewne systemy bezpieczeństwa wyczuły, że lufa jest zatkana, gdyż unieruchomiły moduł aktywatora. Pozostawiając bezużyteczny blaster w paszczy potwora, Barabel cofiiął się jeszcze bardziej i przycisnął plecy do sklepienia szybu. Był przekonany, że nie zdoła sięgnąć po rękojeść świetlnego miecza, ale mimo to nie zamierzał rezygnować.

Usłyszał syczący pomruk i zobaczył słaby błysk. Zrozumiał, że do życia obudziło się białe ostrze miecza Beli. Cielsko voxyna wypełniało jednak prawie cały przekrój szybu i Tesar dostrzegł tylko kilka zabłąkanych odbłysków. Zwierzę skoczyło ku niemu i Barabel wykręcił głowę, aby nie zdarło maski do oddychania z jego twarzy. Wyciągnął rękę zakończoną długimi pazurami i przeorał zbroczony posoką pysk potwora.

Voxyn jednak nie zrezygnował ze ścigania ofiary. Wpychając cielsko jeszcze głębiej, usiłował dosięgnąć kłami dłoń z drapiącymi go pazurami. Tesar skulił się i przycisnął głowę do ściany.

Wsparł obie siostry, posyłając im uczucie triumfu. Chwilę potem na jego ramię spadła ciężka łapa voxyna. Nasączone trucizną pazury rozciągnęły i zmarszczyły tkaninę kombinezonu, ale warstwa moliteksu nie puściła i kombinezon się nie rozdarł. Nie przestając wysyłać zwycięskich myśli, Tesar dodał do nich wrażenie nagłej potrzeby.

Usłyszał głośniejszy brzęk miecza Beli. W następnej chwili wszystkie inne dźwięki zagłuszył donośny trzask eksplodującego detonitu. Tesar poczuł na barkach niespodziewany ciężar, ale odnoga wypełniła się jasnozielonym blaskiem bioluminescencyjnych porostów, jakie rozjaśniały ciemności pomieszczeń i korytarzy „Rozkosznej Śmierci”. Barabel odwrócił głowę i zamiast pyska voxyna zobaczył krwawą miazgę, urozmaiconą połamanymi kłami i zwęglonym mięsem. W następnej sekundzie poczuł, że się unosi. Zrozumiał, że ktoś inny, posługując się Mocą, wciąga go przez wypalony otwór w sklepieniu do pomieszczenia na wyższym poziomie.

Brocząc posoką z wielu ran po blasterowych strzałach, voxyn wykorzystał wolną drogę i zaczął się przeciskać w głąb bocznego szybu. W wielu miejscach brakowało mu kawałków ciała, a po koralowym dnie wlókł cztery bezwładne tylne łapy.

— Ty banthowy łbie! Uciekł! — krzyknęła Bela. — Teraz będzie jeszcze trudniej go zabić!

Tesar rozejrzał się i zatrzymał spojrzenie na błękitnych oczach Gannera Rhysode’a, jednego z najwyższych i — przynajmniej z jego punktu widzenia — najprzystojniejszych mężczyzn Jedi.

— Czas polowania dobiegł końca, mój łuskowaty przyjacielu. — Ganner opuścił Barabela na podłogę korytarza, a sam pochylił się nad wypalonym otworem. — Wyłaźcie, dziewczęta — powiedział. — Anakin chce, żeby wszyscy przyszli na mostek.

Śpiący w sąsiedniej kabinie Raynar Thul obudził się z leczniczego transu i stwierdził, że ma przed oczami nagie plecy Eryl Besy. Młoda kobieta także niedawno się przebudziła. Siedziała teraz na swojej pryczy po drugiej stronie wąskiego przejścia i uniósłszy ręce nad głowę, przeciągała się, jakby chciała rozprostować mięśnie. Jej mlecznobiałą skórę zdobiło wiele piegów, ale blizny po kroplach żrącego kwasu i zadanych pazurami ranach, które młodzieniec tak dobrze poznał podczas pierwszego polowania na voxyny, stały się niemal niewidoczne. Kiedy reszta grupy była pogrążona w głębokim leczniczym transie albo zajęta nauką pilotowania yuuzhańskiego okrętu, Raynar i Eryl spędzili sporo czasu, rozmawiając i przykładając sobie nawzajem tampony nasączone płynem bacta. Młodzieniec niejasno sobie uświadamiał, że zanim zapadł w leczniczy trans, poczuł na ustach muśnięcie pocałunku Eryl. Odnosił wrażenie, że wciąż jeszcze je czuje, ale mogło mu się tylko tak wydawać.

W pewnej chwili Eryl opuściła ręce, odwróciła głowę i pochwyciła jego spojrzenie. Zamiast osłonić plecy, uśmiechnęła się do niego.

— Jak wyglądam? — zapytała.

Raynar usłyszał szczęknięcie własnych zębów i dopiero wtedy uświadomił sobie, że zamknął usta.

— Cał… całkiem nieźle — wyjąkał. Może jednak ten pocałunek mi się nie przyśnił? — pomyślał. — Prawdę mówiąc… wspaniale.

Eryl zmarszczyła brwi i przekrzywiła głowę, jakby chciała zobaczyć własne plecy. Roześmiała się i, wciąż jeszcze naga, dodała:

— Miałam na myśli moje blizny, młodzieńcze. Czy już się zagoiły?

— O tak! — Raynar wolałby znów zapaść w leczniczą drzemkę. — Właśnie to chciałem ci powiedzieć.

Eryl znów się uśmiechnęła, ale tym razem z powątpiewaniem.

— Jasne — mruknęła, sięgając po kombinezon. — Nic nie szkodzi. Wtarliśmy sobie nawzajem w plecy tyle płynu bacta, że chyba żaden członek naszej grupy nie ma tajemnic przed pozostałymi.

— Nie… chyba nie ma — burknął Raynar.

Sięgając po swój kombinezon, postarał się ukryć rozczarowanie. Eryl była od niego starsza zaledwie o rok czy dwa, co nie dawało jej prawa do nazywania go młodzieńcem. Raynar uważał, że poniżyła go i pozbawiła złudzeń co do łączących ich stosunków.

Chwilę później ze stojącej kilka metrów dalej pryczy wstała Tekli. Brązowa sierść Chadra-Fanki była mocno zmierzwiona, ale kiedy istota zapinała sprzączki ochronej sieci, w jej oczach płonęły figlarne błyski.

— Dobrze spaliście? — zapytała.

— Wspaniale — odparł Raynar. — A ty?

— Ja także. — Tekli uśmiechnęła się krzywo i uniosła brwi, kiedy okręt lekko zadrżał. — Chyba wyskakujemy z nadprzestrzeni — powiedziała.

Raynar i Tekli spojrzeli na Eryl. Dziewczyna posługując się Mocą, uwolniła wici myśli i zamknęła zielone oczy. Kiedy je otworzyła, sprawiała wrażenie młodszej i bardziej niewinnej niż kiedykolwiek.

— Muszę zobaczyć kilka gwiazd, aby się upewnić, ale wszystko wskazuje, że masz rację — oznajmiła, zwracając się do Chadra-Fanki. — Znajdujemy się w przestworzach Myrkra.

26

Kiedy „Rozkoszna Śmierć” zmniejszyła prędkość i przez grawitacyjny lej Myrkra zapuszczała się do systemu, planeta przemieniła się z zielonkawej kropki w szmaragdową tarczę wielkości ludzkiego kciuka. Wprawdzie Anakin nie przypominał sobie, aby miała księżyc, ale unosząca się obok niej perłowa drobina świeciła zbyt intensywnym blaskiem, aby pomylić ją z odległą gwiazdą, i unosiła się zbyt nieruchomo, żeby uznać ją za złudzenie optyczne. Młodzieniec odwrócił się do stanowiska czujników, przed którym siedział Lowbacca. Młody Wookie włożył na kombinezon próżniowy skafander i nasunął na głowę percepcyjny kaptur, a jego wielkie kosmate ręce kryły się w kontrolnych rękawicach.

— Lowie, masz coś konkretnego? — zapytał Anakin. Wookie zaryczał coś w odpowiedzi.

— Pan Lowbacca robi wszystko, co w jego mocy, aby tego się dowiedzieć, i zapewnia pana, że udzieli informacji, kiedy tylko jego starania zostaną uwieńczone powodzeniem — przetłumaczył Em Teedee, unoszący się na wysokości głowy swojego właściciela.

Anakin całkiem nieźle zrozumiał, co naprawdę powiedział Lowbacca, ale nie miał nic przeciwko kwiecistym słowom ani niepotrzebnemu tłumaczeniu. Nie wszyscy znali mowę Wookiech, a Em Teedee uważał za swój obowiązek upewnienie się, że każdy członek oddziału specjalnego zrozumie słowa jego pana równie dobrze, jak on.

Chwilę później Lowbacca warknął krótko.

— Mój pan pragnie także, abym zasugerował, że częste prośby o informacje przeszkadzają mu się skupić — przetłumaczył android.

— Wiem — przyznał Anakin. — Przepraszam.

Członkowie grupy jeszcze przed startem zapoznawali się ze wszystkimi dostępnymi informacjami na temat statków i okrętów Yuuzhan Vongów; spędzili też sporo czasu, ćwicząc na pokładzie pochwyconej jednostki szturmowej. Bardzo szybko opanowali sztukę posługiwania się większością pokładowych organizmów „Rozkosznej Śmierci”. Mimo to wciąż jeszcze największą trudność sprawiało im obsługiwanie pokładowych sensorów. W przeciwieństwie do ukierunkowanych na badanie otoczenia technik pomiarowych Nowej Republiki, Yuuzhan Vongowie gromadzili informacje, analizując parametry czasoprzestrzeni wewnątrz statku. Umieli wychwytywać nawet najdrobniejsze zakłócenia i zmiany wynikające z wpływu siły ciążenia odległych ciał niebieskich. Najznakomitsi naukowcy całej galaktyki wciąż jeszcze nie potrafili zrozumieć zasady działania yuuzhańskich sensorów, nie było więc niczym dziwnym, że z ich obsługą miał kłopoty także Lowbacca — mimo iż u jego boku stała Tahiri, która służyła jako tłumaczka i wyjaśniała sposób rozumowania istot obcej rasy.

Kiedy Anakin spojrzał teraz na Myrkr, planeta wyglądała jak otoczony wianuszkiem chmur krąg wielkości głowy Ulahy. Perłowa kropka obok niej przybrała rozmiary niewielkiej kuli.

— To z całą pewnością księżyc — powiedział. Dzieliła go od niego bardzo duża odległość, więc nie spodziewał się cokolwiek wyczuć za pośrednictwem kryształu lambent. I tak zresztą wiedział, na co patrzy. — To księżyc Yuuzhan Vongów.

W końcu młody Wookie triumfująco zaryczał.

— Pan Lowbacca potwierdza, że to światostatek Yuuzhan — zameldował miniaturowy android-tłumacz. Wookie zawył jeszcze kilka razy, a Em Teedee dodał po chwili: — Po orbicie wokół niego krąży kilka odpowiedników naszych korwet. Mój pan przyznaje jednak, że ten obiekt ma wyjątkowo dużą średnicę jak na zwyczajny światostatek. Ocenia ją na jakieś sto dwadzieścia kilometrów.

A więc ma rozmiary pierwszej Gwiazdy Śmierci, pomyślał Anakin i aż gwizdnął. Potem uwolnił myśli i posługując się Mocą, wysłał je ku księżycowi. Nigdy nie lekceważył możliwości, że to może być przypadek, ale nie mógł pozbyć się podejrzeń, postanowił zbadać to dokładniej. Z oddali napłynęło aż nazbyt dobrze znane poruszenie, dziki głód i zwierzęca niecierpliwość. Młodzieniec wyczuł również obecność kogoś innego, udręczonego, cierpiącego i… zdumionego.

Wyczuwał go bardzo wyraźnie, a nie jak przez mgłę. To był Jedi, nie Yuuzhanin.

Anakin z wrażenia zachłysnął się bezwiednie, aż Alema ujęła go za rękę i zapytała, co się stało. Nie odpowiedział. Nie chciał kierować uwagi na cokolwiek poza światostatkiem. Poczuł muśnięcie myśli tamtej istoty, wciąż jeszcze udręczonej i cierpiącej niewypowiedziane męki, ale teraz także pełnej współczucia… nie dla siebie jednak, ale dla niego. Anakin postarał się wypełnić serce kojącymi emocjami. Chociaż nie miał pojęcia, czy niemożliwe do przewidzenia kaprysy Mocy nie zniekształcą jego uczuć, z jego myśli promieniowało zaufanie, pewność siebie i nadzieja. Jednak już tylko przez chwilę czuł obecność myśli innego Jedi. Potem istota zamknęła się w sobie, nie dając znać, czy zrozumiała, co Anakin pragnął jej przekazać. Tahiri zacisnęła palce na jego przedramieniu.

— Anakinie? — zapytała.

— Na tym światostatku przebywają Jedi — oznajmił młodzieniec. — Razem z voxynem.

— No cóż, plan A możemy wyrzucić w przestworza — odezwał się Ganner. Plan A przewidywał, że podlecą ukradkiem do placówki, w której klonowano voxyny, zbliżą się możliwie najbardziej, unicestwią królową za pomocą rakiety wypełnionej baradium, a potem wykorzystają powstałe zamieszanie, aby upewnić się, że zginęła, i odlecą. — Musimy wymyślić coś innego.

— Oczywiście, to by było bardzo szlachetnie — rzekła Alema, stojąca naprzeciwko Tahiri obok fotela dowódcy. Położyła dłoń na ramieniu Anakina i zwróciła się do niego z błagalnym wyrazem twarzy. — Jeżeli jednak porzucimy nasz najlepszy plan, możemy skazać na śmierć więcej Jedi, niż ocalimy.

W tylnej części mostka ukazał się Jacen. Widocznie usłyszał błagalną nutę w głosie Twi’lekianki, gdyż przewrócił oczami.

— Alemo, Anakin chyba wie, o jaką stawkę chodzi w tej grze — zauważył.

— Sam sobie poradzę, Jacenie — odparł Anakin, starając się, aby w jego głosie nie zabrzmiała irytacja. — 1 tym razem nie musisz mi przypominać o niebezpieczeństwie przejścia na ciemną stronę. Znam konsekwencje zabicia innego Jedi.

— Anakinie, chciałem tylko…

— Czy nie powinieneś przebywać w tej chwili na swoim stanowisku bojowym? — przerwał młodszy Solo, świadomie nie pozwalając Jacenowi dokończyć zdania. Znacząco spojrzał także na Alemę i Tahiri. — Was też to dotyczy.

Jacen spłonął rumieńcem, a Tahiri zmrużyła oczy, ale wszyscy troje bez słowa odwrócili się i odeszli na wyznaczone stanowiska. Pozostawili Anakina pogrążonego w głębokiej zadumie. Młodzieniec uświadamiał sobie, że oto musi stawić czoło jednej z nieprzyjemnych sytuacji, o których uprzedzał ich Calrissian, kiedy każdy dokonany wybór okazuje się niekorzystny. Pamiętał jednak, że ciemnoskóry mężczyzna nie miał na usługi Mocy, która by go wspierała i prowadziła. Wciąż jeszcze pozostawało kilka minut na podjęcie decyzji. Anakin wiedział, że jeżeli wstrzyma się z jej podjęciem, sytuacja może ulec zmianie na jego korzyść. Niemal zawsze się tak zdarzało.

Jaina skierowała „Rozkoszną Śmierć” w kierunku światostatku i krawędź gigantycznej szmaragdowej tarczy Myrkra zaczęła przesuwać się powoli w kierunku bakburtowej strony mostka. Oglądana z przestworzy planeta nie wykazywała żadnych zmian dowodzących, że jej powierzchnię przekształcali Yuuzhan Vongowie. Wyglądała jak ta sama, otoczona chmurami i porośnięta lasami planeta, którą oglądali przed startem na holowideogramach.

Tymczasem światostatek rósł tak szybko, że wypełniał niemal całą obserwacyjną kopułę „Rozkosznej Śmierci”. Zanim upłynęło kilkanaście sekund, przemienił się z kuli o rozmiarach kuatskiej tacy bankietowej w ogromny blat konferencyjnego stołu naczelnego dowódcy. Otoczki wokół mrugających przy nim odległych gwiazd sugerowały, że ze szczelin w powierzchni koralowej bryły uchodzi ciepło. Widać już było także rozrzucone tu i ówdzie szare i brunatne plamy na oszpeconej dziobami i szramami powierzchni planetoidy.

Anakin przypuszczał, że leżący przed nim na koralowym występie powitalny villip może w każdej chwili obudzić się do życia. Przywołał gestem ręki Tahiri, posłużył się projektorem holograficznych całunów maskujących i osłonił ciało zawczasu nagranym wizerunkiem yuuzhańskiego wojownika. Nikt nie miał pojęcia, czy rysunek tatuażu, a także liczba i rozmieszczenie blizn i szram na twarzy są właściwe dla dowódcy odpowiednika korwety. Wyglądało na to, że blizn jest wystarczająco wiele, ale funkcjonariusze Wywiadu Nowej Republiki wciąż jeszcze się głowili, czy ich długość i ułożenie mogą mieć jakieś znaczenie.

Nagle siedzący przy konsolecie sensorów Lowbacca ostrzegawczo zawył, informując w ten sposób, że zza odległej krawędzi tarczy Myrkra wyłoniły się trzy yuuzhańskie korwety. Ich dowódcy starali się zająć pozycje za rufą „Rozkosznej Śmierci”. Anakin polecił, żeby Jaina utrzymywała dotychczasowy kurs. Jego siostra miała na głowie kaptur yuuzhańskiego pilota, który nasunęła, aby porozumiewać się z organizmami okrętu, ale młodzieniec i tak wyczuwał jej zaniepokojenie. Nie znając procedury obowiązującej podczas zbliżania się do bazy Yuuzhan Vongów, postanowił kierować się do niej kursem bezpośrednim. Miał nadzieję, że nawet jeżeli popełni jakiś błąd, nie wzbudzi tak szybko podejrzeń, jakie mogliby powziąć Yuuzhanie, gdyby usiłował tam dotrzeć ukradkiem.

W pewnej chwili Jaina skręciła na sterburtę i zajęła miejsce za linią ciemnych okruchów dryfujących na tle tarczy światostatku, który wypełniał w tej chwili całkowicie obserwacyjną kopułę. Anakin polecił gestem, żeby Ulaha włączyła projektor hologramów, i zaczął wpisywać do jej komputerowego notesu informacje na temat szczegółów rzeźby powierzchni planetoidy. Trwająca prawdopodobnie od wieków podróż w międzygalaktycznych przestworzach spowodowała, że gigantyczny światostatek sprawiał wrażenie przestarzałego i zużytego. Na powierzchni zewnętrznego kadłuba widniało kilka czarnych szczelin o nieregularnych kształtach, a pozostała część sprawiała wrażenie przypadkowej zbieraniny wypełnionych szarym pyłem zagłębień i większych albo mniejszych wzgórków z korala yorik. Tu i ówdzie po powierzchni wiły się węższe i szersze wstęgi ścieżek, alei i transportowych szlaków. Od czasu do czasu się krzyżowały, zbiegały albo kończyły mrocznym otworem umożliwiającym dostanie się do wnętrza światostatku.

Lecieli dalej. Wciąż jeszcze żaden Yuuzhanin nie zainteresował się, kim są ani dokąd zdążają. W pewnej chwili Anakin poczuł, że jeżą mu się włoski na karku. Był to nieomylny znak, że dzieje się coś niedobrego. Żaden obrońca bazy Nowej Republiki nie pozwoliłby, żeby nieznany okręt znalazł się tak blisko bez zezwolenia. Jaina starała się lecieć za rufą ostatniego statku, ale musiała korygować kurs, ponieważ wszyscy yuuzhańscy piloci zachowywali tę samą odległość od łagodnie zaokrąglonej powierzchni planetoidy. W pewnej chwili ujrzała na horyzoncie skupisko stożkowato zakończonych domów Yuuzhan, zwanych grasha-lami. Wszystkie wyglądały, jakby wyrastały spod zewnętrznej skorupy światostatku. Znajdowały się w niewielkiej odległości po stronie sterburty w stosunku do kursu, jakim lecieli piloci długiej linii yuuzhańskich statków. Anakin dostrzegł gołym okiem, że żywe budowle wznoszą się niedaleko gigantycznego czarnego dołu, który miał rozmiary sporego miasta.

— Daj maksymalne powiększenie — powiedział, zwracając się do Ulany. — Co ci to przypomina?

Bithanka skierowała obiektyw holograficznej kamery na skupisko grashali i ustawiła powiększenie na maksimum.

— Wygląda jak coś w rodzaju kosmoportu — wysapała. Mimo że po spędzeniu wielu godzin w leczniczym transie prawie odzyskała siły, twarz wciąż jeszcze miała bardzo bladą. — Widzę otoczony wieloma wejściami ogromny dół i coś, co wygląda jak urządzenia przeładunkowe.

— Porzucone? — zainteresował się młodszy Solo.

— Nieczynne — poprawiła go Ulaha. — Nie widzę żadnego statku, ale na lądowiskach stoi wiele kapsuł towarowych… i okratowanych pojemników.

Anakin uwolnił myśli i wysłał je w kierunku kompleksu przeładunkowego. Nie odebrał już udręki, bólu ani myśli, które wyczuwał poprzednio, ale dziki instynkt voxyna jawił mu się teraz w Mocy bardzo wyraźnie. Młody Solo uświadomił sobie, że delikatne swędzenie karku przerodziło się w dokuczliwe pieczenie. Doszedł do wniosku, że jeżeli nie zmienią kursu, przelecą daleko od yuuzhańskiego lądowiska. Dopiero wtedy zrozumiał, dlaczego obrońcy światostatku cały czas zachowująmilczenie.

— Starają się zwabić nas w pułapkę — powiedział. — Jaina, natychmiast zmień kurs i skieruj nas do tego kompleksu! — Uniósł do ust miniaturowy komunikator. — Gannerze, poproś Tesara żeby ci pomógł i przygotujcie tę rakietę. Zaczekajcie, aż podam współrzędne celu. Wszyscy pozostali, uszczelnić próżniowe skafandry. Możliwe, że czeka nas trudna przeprawa.

Gdy Jaina zmieniła kurs, Lowbacca alarmująco warknął.

— O rety! — zaćwierkał android-tłumacz unoszący się na wysokości kołnierza Anakina. — Pan Lowbacca pragnie powiedzieć, że nieprzyjacielski krążownik…

— Słyszałem, co chce powiedzieć — przerwał mu Anakin.

W oddali nad horyzontem planetoidy uniosła się spora koralowa elipsoida. Szybko się zbliżała, a jej dowódca starał się zająć pozycję między „Rozkoszną Śmiercią” a miejscem, które — Anakin miał już teraz absolutną pewność — było lądowiskiem laboratorium, w którym klonowano voxyny. Lowbacca ostrzegł, że korwety z Myrkra także przyspieszyły i rozdzieliły się, jakby ich piloci zamierzali zaatakować okręt młodych Jedi od tyłu z trzech stron równocześnie. Piloci pięciu czy sześciu innych statków, za którymi jeszcze niedawno lecieli, także zmienili kurs i skierowali swoje jednostki w stronę krążownika. Kiedy Em Teedee zaczął tłumaczyć słowa Wookiego na basie, Anakin po prostu wyłączył uprzykrzonego androida.

Nagle jedno z niewielkich stworzeń spoczywających na koralowym występie obok powitalnego villipa zaczęło się wywracać na drugą stronę. Chwilę potem odtworzyło wizerunek upstrzonej naroślami i guzami yuuzhańskiej głowy oszpeconej wokół brwi workowatymi naroślami.

— Gadma dar, Gannerze Rhysode? — odezwała się głowa. Anakin odwrócił się do Tahiri, by mu to przetłumaczyła, ale zanim dziewczyna zdążyła otworzyć usta, villip przemówił w basicu:

— Jeżeli chcesz ze mnąrozmawiać, Jeedai, pogładź powitalnego villipa.

Zanim Anakin usłuchał, zwrócił się do siostry.

— Jaino, utrzymuj cały czas ten sam kurs. Lowie, namierz tamten krążownik i podaj współrzędne Gannerowi i Tesarowi.

Tymczasem Yuuzhanin zaczynał się niecierpliwić.

— To ta skórzana kula obok mojej twarzy, Jeedai — powiedział. Anakin pogładził wskazanego villipa, ale stworzenie nie wywróciło się na drugą stronę. Umieszczona pośrodku szczelina otworzyła się trochę szerzej i w stronę chłopca wyciągnęła się krótka szypułka zakończona czarnym okiem. Yuuzhanin, a raczej jego villip, uniósł brwi i zaczął domagać się czegoś w swoim języku. Wkrótce jednak się zorientował i nawet uśmiechnął.

— Bardzo sprytnie, Gannerze Rhysode — powiedział. — Widzę, że nie tylko my umiemy się posługiwać maskami.

Anakin nie widział powodu, aby wyprowadzać nieprzyjaciela z błędu, więc nie wyłączył projektora maskującego całunu.

— Jestem pewien, że to nie ma być tylko grzecznościowa rozmowa, mistrzu okrętu — odparł.

— Dowódco — poprawił go yuuzhański oficer. — Rozkazano mi odzyskać okręt, który porwaliście.

— Porwaliśmy? — zapytał zdziwiony młodzieniec. — Tylko go pożyczyliśmy. Zwrócimy ci go, kiedy skończymy.

Villip ukazujący twarz dowódcy yuuzhańskiego krążownika znieruchomiał i umilkł. Dopiero po kilku chwilach Yuuzhanin zmarszczył brwi.

— Obawiam się, że muszę go mieć natychmiast — odrzekł. — Poddajcie się lecącemu przed wami matalokowi, a wówczas jedynie wy poniesiecie karę za… za niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie „Rozkosznej Śmierci”.

Anakin zerknął przez soczewkę obserwacyjnej kopuły i ujrzał koralowe jajo długości swojej ręki. Odległość między obiema jednostkami nie mogła przekraczać kilkunastu kilometrów, a mimo to artylerzyści krążownika wciąż jeszcze nie otwierali ognia. Zapewne dowódca yuuzhańskiego okrętu nadal się łudził, że zdoła przekazać Tsavogowi Lahowi prezent w postaci siedemnaściorga żywych Jedi, a może uważał, że jego okręt nie musi się obawiać niczego ze strony o wiele mniejszej „Rozkosznej Śmierci”.

Lowbacca zaryczał, meldując, że nad laboratorium, w którym klonowano voxyny, zajmuje pozycje pięć czy sześć koralowych skoczków i mniej więcej tyle samo yuuzhańskich odpowiedników korwet.

— Popełnisz błąd, Jeedai, jeżeli zmusisz mojego mataloka do otwarcia ognia — ostrzegł dowódca yuuzhańskiego krążownika. — Zastawiłem pułapkę bezbłędnie, a wojenny mistrz oznajmił, że jeżeli zmusicie nas do użycia broni, talfagliańscy zakładnicy stracą życie.

— Doprawdy?-zapytał Anakin, otwierając umysł na pozostałych, aby byli gotowi na to, co zamierza zrobić. — Widzę, że nie mamy wyboru.

Licząc na to, że Luke dopiął wszystko na ostatni guzik po swojej stronie galaktyki, Anakin odczepił od pasa świetlny miecz, kciukiem przycisnął guzik włączający ostrze i rozciął na połowy powitalnego villipa.

— Cała naprzód, Jaino! — rozkazał, włączając komunikator. — Gannerze, cel: krążownik. Ustaw zapalnik na zbliżenie. Strzelaj, gdy będziesz gotów.

— Rakieta wystrzelona — zameldował Rhysode. Anakin usłyszał huk wystrzeliwanego pocisku, jeszcze zanim skończył wydawać rozkaz, ale dopiero kiedy zobaczył rakietę w soczewce obserwacyjnej kopuły, uświadomił sobie, że Ganner doskonale odczytał jego myśli. Członkowie oddziału specjalnego połączyli się za pomocą bitwowięzi automatycznie, może nawet nieświadomie, zaledwie zrozumieli, że może dojść do bitwy.

Pojawienie się lecącej rakiety zaskoczyło Yuuzhan Vongów najwyżej na kilka pierwszych sekund. Później na spotkanie z pociskiem poleciała chmura płonących kuł plazmy i kierujący ruchami rakiety sztuczny mózg musiał przedsięwziąć niezbędne środki zapobiegawcze. Część rezerwy energetycznej poświęcił na wytworzenie ochronnych pól, a potem wprowadził rakietę w ruch wirowy. Pocisk nie przestał jednak kierować się ku wyznaczonemu celowi. Anakin nie musiał przypominać siostrze, żeby zmieniła kurs i starała się minąć cel w bezpiecznej odległości. Baradium było przecież tą samą substancją, dzięki której termiczne detonatory okazywały się tak skuteczną bronią. Rakieta zawierała tyle materiału wybuchowego, że wystarczyłoby do wyposażenia całej dywizji szturmowej.

Kilka następnych sekund artylerzyści Yuuzhan Vongów usiłowali bezskutecznie zestrzelić wirujący w locie pocisk. W końcu zrezygnowali i wzmocnili ochronne pola swojego okrętu. W odległości pięciuset metrów od yuuzhańskiego krążownika pojawiła się w przestworzach czarna plamka, która wessała lecący ku niej pocisk w głąb grawitacyjnego leja.

Kierujący ruchami rakiety sztuczny mózg wyczuł pojawienie się grawitacyjnej anomalii i posłużył się namierzającym laserem, aby ocenić odległość do celu, a kiedy oszacował, że dziewięćdziesiąt osiem procent masy znalazło się w promieniu rażenia, wywołał eksplozję tysiąca kilogramów baradium. Krążownik zniknął w oślepiająco jasnej kuli białego ognia, która kilka następnych sekund przypominała kilometrowej średnicy słońce.

Kiedy „Rozkoszną Śmiercią” przestała szarpać fala udarowa, z komunikatora odezwał się Ganner.

— I co teraz? — zapytał. — Plan D?

— Coś w tym rodzaju — odparł Anakin. Przeniósł spojrzenie na laboratorium, w którym klonowano voxyny, i ujrzał, że nad grashalami roi się kilkanaście koralowych okruchów. Ich artylerzyści nie spieszyli się jednak z atakowaniem „Rozkosznej Śmierci” i wszystko wskazywało, że oszczędzają energię, aż lądujący okręt znajdzie się w zasięgu bezpośredniego strzału. Istniało prawdopodobieństwo, że przypadkowy strzał mógłby trafić któryś z unoszących się nad „Śmiercią” odpowiedników korwet, a więc ich postępowanie wydawało się rozsądne.

— Posłuchajcie, jak chciałbym to rozegrać… — Zanim jednak Anakin zaczął przedstawiać swój plan, Ulaha wyciągnęła ku niemu komputerowy notes. — O co chodzi?

— Muszę pozostać na pokładzie tego okrętu — odezwała się Bithanka.

Anakin wyczuł, że jego siostra jest nie mniej zaniepokojona niż on.

— Nie obraź się, Ulaho — rzekła Jaina — ale to zadanie przekracza chyba twoje siły.

— Możliwe, ale jestem pilotką, a „Rozkoszna Śmierć” to coś więcej niż gwiezdny myśliwiec — odparła Ulaha, wciskając notatnik w dłoń Anakina. — Z moich obliczeń wynika, że jeżeli będziecie musieli się troszczyć o mnie tam, w dole, prawdopodobieństwo powodzenia twojego planu wyniesie zaledwie dwadzieścia jeden procent, a prawdopodobieństwo poniesienia strat przekroczy dziewięćdziesiąt. Jeżeli jednak pozostanę na pokładzie „Rozkosznej Śmierci”, prawdopodobieństwo powodzenia twojej akcji wzrośnie do niemal pięćdziesięciu procent.

— Aż tyle? — zapytał zdumiony młodzieniec. Nawet nie zapytał, ile będzie wynosiło wówczas prawdopodobieństwo poniesienia ofiar. — W takim razie, niech będzie. Ale zostaw yuuzhański wahadłowiec z Dwa-Jeden-S na pokładzie i odlatuj. Będziesz czegoś potrzebowała?

Ulaha chwilę zastanawiała się nad odpowiedzią.

— Jeżeli będziecie mieli trochę czasu, pozostawcie w widocznym miejscu kawałek metalowej rurki z zestawu części zapasowych wojennych androidów — powiedziała wreszcie. — Najlepiej na korytarzu.

— Załatwione. — Anakin bardzo chciałby objąć ją, uścisnąć jej dłoń albo zrobić cokolwiek, ale wszystko wydawało mu się takie… nieodwołalne, ostateczne. Odwrócił się i posłał Jainę śladami wszystkich pozostałych, którzy tymczasem zdążyli zgromadzić się w pierwszej ładowni. Potem podszedł do szczeliny drzwi i odwrócił głowę.

— Tylko żadnych bohaterskich sztuczek, Ulaho — powiedział. — To rozkaz. Dopilnuj, żeby Dwa-Jeden-S znalazł się w wahadłowcu i odlatuj.

Bithanka odwzajemniła jego spojrzenie i kiwnęła głową.

— Nie przejmuj się, Anakinie — rzekła. — To słuszna decyzja. — Odwróciła się i wyciągnęła rękę po percepcyjny kaptur. — Pospiesz się — dodała. — Każda minuta opóźnienia zmniejsza szansę powodzenia o zero koma dwa procent.

Czując się wyraźnie nieswojo, młody Solo pospieszył korytarzem do pierwszej ładowni, gdzie pozostali Jedi wkładali wyposażenie i wsiadali do pięciu yuuzhańskich kapsuł towarowych. Wyciągnął kawałek rurki i położył pod ścianą na korytarzu w miejscu, w którym mogłaby zobaczyć ją Ulaha, a potem uszczelnił śluzę ładowni i dołączył do pozostałych.

Zekk pomagał Tesarowi wcisnąć się do kapsuły, w której siedzieli już Ganner, Jovan i Tenel Ka.

— Jesteście pewni, że nie zabraknie nam termicznych detonatorów? — wychrypiał Barabel. — Musimy mieć bardzo wiele, żeby zabić tego voxyna.

— Zapakowałem wszystkie cztery skrzynki. — Zekk zaczął zamykać otwór kapsuły.

— Tylko cztery? — zmartwił się Tesar. — Nie za mało?

Zekk pokręcił głową, a potem uszczelnił otwór drzwiowy za pomocą kuli żelu blorash i odwrócił się do Anakina. Gestem zachęcił go, żeby wszedł do kapsuły, w której siedzieli już Raynar, Eryl i Tahiri.

— Lecimy ostatni — oznajmił. — Uznałem, że najlepiej będzie rozdzielić członków rodzin i wyposażenie.

Nie musiał tłumaczyć, dlaczego przedsięwziął takie środki ostrożności. Anakin kiwnął głową, bez słowa nasunął na głowę kaptur próżniowego skafandra i kucnął obok Tahiri, naprzeciwko Eryl i Raynara. Zekk wcisnął się do kapsuły i stanął obok Anakina, a potem zapalił jarzeniowy pręt i uszczelnił kapsułę od wewnątrz. Tymczasem nieatakowana przez nikogo „Rozkoszna Śmierć” leciała dalej tym samym kursem przez czas, który wszystkim wydawał się wiecznością. Korzystając z łączącej ich cały czas bitwowięzi, Anakin wyczuwał, że niepokój Ulahy przemienia się z wolna w przerażenie.

— Unoszą się, żeby nas przechwycić, ale nie strzelają — zameldowała Bithanka przez komunikator. — Rozdzielają się, a z dziobów niektórych skoczków wysuwają się długie chwytne macki.

— Wciąż jeszcze przypuszczają, że uda się im pochwycić nas żywych. .. — zdziwił się Anakin. — Dlaczego tak ryzykują?

— To obce istoty — przypomniała jedna z Barabelek. — Nie ma sensu próbować ich zrozumieć.

Nagle „Rozkoszna Śmierć” skręciła ostro na bakburtę, równie raptownie powróciła na poprzedni kurs, potem zanurkowała, a w końcu zaczęła wykonywać uniki jak myśliwiec.

— Musicie się wynosić — przekazała przez komunikator Ulana. Yuuzhański okręt zaczął drżeć. — Wystrzeliwują te macki w naszą stronę.

— Prawdopodobna strefa lądowania: dwa kilometry od kosmoportu w kierunku jeden-dwadzieścia-dwa— zameldował siedzący w wahadłowcu 2-1 S. — Szanse zaskoczenia bardzo duże.

Anakin wydał rozkaz startu, a Ulaha zadarła dziób yuuzhańskiego okrętu tak raptownie, że koral zatrzeszczał i pękł w kilku miejscach. Stojący na samym końcu długiej linii kapsuł towarowych android ZYV 2-4S wystrzelił z blasterowego działka, żeby wypalić w burcie prowizoryczny luk bombowy. Rozległ się głośny ryk i z ładowni uszła atmosfera. Kapsuła Anakina zaczęła się ślizgać po koralowej podłodze w kierunku otworu.

— Wabik za burtą — zameldował po chwili Dwa-Cztery-S. Stojąca jako piąta w linii kapsuła Anakina ześlizgiwała się coraz szybciej.

— Pierwsza kapsuła za burtą— odezwał się 2-4S. — Nieprzyjacielska macka pochwyciła kapsułę wystrzeloną na wabia — dodał po chwili.

Anakin wstrzymał oddech. Spodziewał się, że kapsuła eksploduje dopiero w zetknięciu z powierzchnią gruntu. Jeżeli jednak i w taki sposób zdoła przekonać Yuuzhan Vongów, że rycerze Jedi zrzucają bomby, a nie członków oddziału specjalnego…

Z komunikatorów rozległy się trzaski zakłóceń, przez które przedarł się po chwili zniekształcony głos wojennego androida.

— Przynęta eksplodowała — zameldował Dwa-Jeden-S tak cicho, że z trudem dało się go usłyszeć. — Nieprzyjacielska jednostka poważnie uszkodzona.

Z komunikatora wydobył się chóralny sykośmiech wszystkich trojga Barabelów.

— Druga kapsuła za burtą — odezwał się Dwa-Cztery-S. — Trzecia kapsuła…

Anakin nie usłyszał końca meldunku. Przelatując przez wypalony w burcie okrętu otwór, jego kapsuła zachrobotała i zaskrzypiała. Kiedy jego żołądek zaczął wyprawiać dzikie harce, młodzieniec uświadomił sobie, że spada. Wszyscy pasażerowie zaczęli się unosić w ciasnym wnętrzu kapsuły.

— Dwa-Cztery-S za burtą-oznajmił wojenny android.

Tahiri złapała Anakina za rękę, a Eryl zaczęła głośno odliczać. Anakin otworzył umysł na przepływ Mocy tak szeroko, jak potrafił. Badając emocje innych, usiłował się dowiedzieć, czy którakolwiek kapsuła została pochwycona przez chwytną mackę albo trafiona jedną z wystrzeliwanych przez obrońców kuł plazmy. Wyczuł tylko niepokój podobny do swojego. Jedynie od Barabelów promieniowało coś podobnego do chóralnego okrzyku triumfu.

— Jeszcze piętnaście sekund — odezwała się w pewnej chwili Eryl. Jeżeli wierzyć obliczeniom, znajdowali się zaledwie tysiąc metrów nad powierzchnią światostatku. Anakin pochwycił swoją kapsułę niewidzialną dłonią Mocy i spowolnił tempo opadania na tyle, aby opóźnienie pozwoliło wszystkim miękko osiąść na podłodze. Wojenne androidy obliczyły, że opóźnienie rzędu stu pięćdziesięciu procent standardowej grawitacji nie powinno spowodować u nikogo obrażeń, a zarazem zapewniłoby prawdopodobieństwo przeżycia lądowania przekraczające dziewięćdziesiąt dziewięć procent.

Niemal przez caty czas opadania Anakin zachowywał milczenie. Żałował tylko, że nie może oglądać powierzchni, wyczuwać siły oporu nieistniejącej atmosfery ani odbierać jakichkolwiek innych wrażeń zmysłowych. Wkrótce doszedł do wniosku, że znajdują się tuż nad powierzchnią, i zaczął jeszcze bardziej spowalniać tempo lądowania. Jednak w końcu kapsuła zderzyła się z gruntem z takim impetem, że wszyscy potoczyli się po koralowej podłodze. W następnej sekundzie odbiła się od powierzchni i jej pasażerowie znaleźli się znów w stanie nieważkości. Potem jednak yuuzhański ładownik zaczął toczyć się bez końca po nierównym gruncie światostatku. Anakin stracił rachubę, ile razy się obrócili. W końcu jednak kapsuła znieruchomiała na dobre, przechylona pod dziwnym kątem.

Posługując się Mocą, młodzieniec delikatnie zepchnął z siebie tych, którzy leżeli na nim, a potem zapalił świetlny miecz i rozciął uszczelkę z żelu blorash. Zaledwie wypalił w sklepieniu otwór wielkości pięści, kiedy Zekk i pozostali wyrzucili przez niego cztery granaty z zapalnikami czasowymi. Pomagając sobie Mocą, wypchnęli je wysoko w górę. Po chwili pięćdziesiąt metrów nad kapsułą eksplodowała oślepiająco jasna ognista kula.

Spodziewając się, że z wysoka będzie to wyglądało jak eksplozja zrzuconej bomby, Anakin powiększył otwór nad głową i szybko wyskoczył na pokrytą grubą warstwą pyłu powierzchnię brunatnego zeschniętego korala yorik. Przekonał się, że kapsuła spoczywa w niecce o długości co najmniej trzystu i szerokości stu metrów. Prawdopodobnie nie był to krater powstały w wyniku zderzenia z inną planetoidą, ale skutek jakiegoś nieszczęśliwego wypadku, do którego doszło zapewne w zamierzchłej przeszłości. W przeciwległym krańcu niecki, niemal dokładnie naprzeciwko Anakina, widać było pękniętą skorupę innej kapsuły towarowej. U jej podstawy kręciły się cztery ciemne figurki. Widocznie jedna zauważyła, że ją obserwuje, gdyż pomachała ręką, a potem wszystkie odwróciły się i zaczęły biec w jego stronę. Chwilę potem uszkodzona kapsuła towarowa zniknęła w błysku oślepiającej eksplozji przynajmniej kilku termicznych detonatorów.

Nagle uwagę Anakina przyciągnął jakiś kształt przelatujący bardzo szybko nad jego głową. Spojrzał do góry w samą porę, aby zobaczyć, jak niewielki, trudny do zidentyfikowania obiekt zamienia się w ogromną kulę ognia. Obawiając się ataku ze strony artylerzystów krążących nad głowami okrętów Yuuzhan, młodzieniec rozpłaszczył się na powierzchni gruntu. Znieruchomiał, widząc, że obiekt, wzbijając ogromną chmurę pyłu, ląduje na powierzchni. W następnej sekundzie rozpoznał czarny, usiany punkcikami gwiazd maskujący pancerz wyprodukowanego w Zakładach Zbrojeniowych Tendrando wojennego androida typu ZYV serii S. Biegnąc niewiarygodnie szybko, automat wyłonił się z chmury pyłu i stanął obok niego.

Anakin polecił Raynarowi i Eryl, aby wyładowali sprzęt z kapsuły, a Zekka wysłał na krawędź niecki, żeby rozejrzał się po okolicy. Kiedy skończył wydawać rozkazy, poświęcił chwilę, aby przyjrzeć się pozostałym. Zorientował się, że niektórzy są oszołomieni, posiniaczeni albo potłuczeni, ale nikt zbytnio nie ucierpiał. Lądowanie przebiegło więc naprawdę w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach pomyślnie, jak obiecywały androidy.

Anakin sięgnął po elektrolornetkę i skierował ją w górę, w przestworza. Nie widział błękitnych smug jonów ciągnących się za okrętami, toteż chwilę trwało, zanim odnalazł miejsce toczącej się bitwy, która do tego czasu zdążyła przenieść się bliżej Myrkra. Wahadłowiec z androidem ZYV 2-1S na pokładzie właśnie odłączał się od pilotowanej przez Ulahę „Rozkosznej Śmierci”. Usiłując umknąć w głąb przestworzy, Bithanka raptownie zmieniła kurs, a czarna zniekształcona bryła wahadłowca, wirując w locie, zaczęła opadać ku powierzchni światostatku.

Anakin stwierdził z rozczarowaniem, że Yuuzhan Vongowie połknęli tylko część przynęty. Wahadłowiec z Dwa-Jeden-S otaczała gromada koralowych skoczków i cztery yuuzhańskie odpowiedniki korwet. Ich załogi, wystrzeliwując chwytne macki, starały się unieruchomić szaleńczo wirujący okruch korala yorik. Piloci pozostałych jednostek rzucili się jednak w pościg za umykającą „Śmiercią”.

W pewnej chwili młody Solo zauważył kątem oka coś, co się poruszało. Odwrócił głowę. Ujrzał, że Ganner Rhysode zbliżył usta do mikrofonu komunikatora.

— Jesteśmy gotowi do wymarszu, Anakinie — odezwał się mężczyzna. — Wiemy, w jakim kierunku iść, aby dotrzeć do kosmoportu, a sensory ZYV 2-4S nie wykazują, aby ktokolwiek wiedział o naszej obecności.

Młodzieniec opuścił elektrolornetkę i odwrócił się w jego stronę. Bardzo chciałby zostać jeszcze kilka chwil, żeby zobaczyć, czy udało się im uciec. Uważał, że jest im to winien. Wiedział jednak, że ani 2-1 S, ani Bithanka nie chcieliby, żeby zwlekał z wykonaniem najważniejszego zadania. Każda stracona minuta zmniejszała prawdopodobieństwo powodzenia o całe dwie dziesiąte procent.

Członkowie oddziału specjalnego zdołali przejść najwyżej pięćset metrów, kiedy z głośników rozległ się elektronicznie syntetyzowany głos Dwa-Cztery-S.

— Dwa-Jeden-S melduje, że ma zerowe prawdopodobieństwo przeżycia. W tej chwili dokonuje optymalizacji…

W przestworzach, gdzie unosił się wahadłowiec, ukazała się pomarańczowa kula ognia i ostatnia część meldunku wojennego androida zniknęła w kakofonii trzasków i szumów. Anakin uniósł elektrolornetkę w samą porę, żeby zobaczyć, że wszystkie trzy nieprzyjacielskie odpowiedniki korwet eksplodują, posyłając w przestworza fontanny płonących koralowych okruchów. Czwarty okręt, widoczny z tej odległości jako niewielka drzazga, zaczął koziołkować i oddalać się z pola bitwy.

— Optymalizacja współczynnika strat zakończona — oznajmił beznamiętnie Dwa-Cztery-S. Anakin kiwnął głową.

— Maksymalna skuteczność — przyznał.

Ćwicząc wiele godzin w towarzystwie wojennego androida Jeden—Jeden-A, wszyscy członkowie oddziału specjalnego wiedzieli, że tak właśnie brzmią słowa najwyższego hołdu, na jaki mogły zasłużyć po unicestwieniu wyprodukowane przez Landa automaty. Kilkoro Jedi powtórzyło więc słowa Anakina. Potem wszyscy ruszyli w kierunku kosmoportu. Posługując się Mocą, zwiększali ciężar drobin pyłu, aby nie unosiły się za ich plecami.

Kilka minut później Dwa-Cztery-S wykrył dwa nadlatujące ku nim koralowe skoczki. Wszyscy członkowie grupy rozpłaszczyli się na powierzchni gruntu, przysypali pyłem i zaczekali, aż szybujące powoli myśliwce Yuuzhan zatoczą szeroki łuk i odlecą. Bez wątpienia ich piloci przeszukiwali okolicę. Anakin wiedział, że kiedy znajdą się nad strefą lądowania, zobaczą cztery ogromne kratery po eksplozjach ładunków baradium. Nie ujrzą niczego więcej, co mogłoby sugerować, że „Rozkoszna Śmierć” nie zrzuciła jedynie czterech kiepsko wymierzonych bomb. Yuuzhańscy piloci powinni już niedługo zawrócić do bazy, wyśmiewając nieudolność wroga. Dopóki jednak tego nie zrobią, młodzi Jedi musieli po prostu uzbroić się w cierpliwość i leżeć nieruchomo.

Chociaż nikt o tym nie wspominał, wszyscy się zastanawiali, co też porabia pozostawiona sama na pokładzie „Rozkosznej Śmierci” Ulaha. Wiedzieli, że ściga ją co najmniej pięć odpowiedników korwet i sfora koralowych skoczków. Anakin, korzystając z łączącej wszystkich bitwo-więzi, wyczuwał jej obecność coraz słabiej, orientował się jednak, że Bithanka stara się wymykać przeciwnikom. Odbierał jej ból i zmęczenie, ale nie wyczuwał ani odrobiny strachu. Wszystko wskazywało, że Ulaha jest pogodzona z sobą. W nadziei, że zwiastuje to pomyślną ucieczkę, Anakin zaczekał, aż koralowe skoczki odlecą, a potem obrócił się na plecy. Przyłożył elektrolornetkę do oczu i zaczął szukać w przestworzach punkcika „Rozkosznej Śmierci”. Obawiał się jednak, że nadaremnie. Nawet gdyby kierował lornetkę we właściwe miejsce, Bithanka i jej prześladowcy znajdowali się zbyt daleko, aby mógł ich zauważyć.

Przerwał obserwację i dał sygnał do wymarszu. Wyczuwał obecność Bithanki coraz słabiej, aż w końcu przestał odbierać jej emocje. Dzięki bitwowięzi orientował się, że w umysłach członków grupy rodzi się to samo niespokojne pytanie.

— Czy ona… — zaczęła Tahiri.

— Nie — przerwał Jacen. — Poczulibyśmy, gdyby stało się jej coś złego.

— Może udało się jej wskoczyć do nadprzestrzeni? — zasugerował Anakin. — Co ty na to, Dwa-Cztery-S?

— Zaprzeczam — oznajmił android. — „Rozkoszna Śmierć” wciąż jeszcze znajduje się w zasięgu moich sensorów.

W następnej chwili wszyscy usłyszeli pierwsze takty muzyki. Była to piskliwa, natrętna melodia, którą Anakin po prostu czuł w swojej głowie, tak samo jak wszyscy pozostali. Melodia była żałobna, ale raczej spokojna niż smutna. Anakin nigdy dotąd nie słyszał tak pięknej muzyki. Odwrócił się w stronę towarzyszy i ujrzał, że wpatrują się w niebo. Przysłuchiwali się w milczeniu i tylko po niektórych twarzach płynęły łzy.

— „Rozkoszna Śmierć” i jej prześladowcy zwolnili — zameldował Dwa-Cztery-S. — Z analizy sytuacji wynika, że Yuuzhanie pochwycili ją mackami.

Wyglądało na to, że nie usłyszeli ani słowa z tego, co powiedział.

— Żałuję… — zaczęła Jaina, ale umilkła, kiedy muzyka zabrzmiała donośniej i bardziej uroczyście. — Żałuję, że nie możemy tego zarejestrować.

— Ja także — przyznał Jacen. — Jestem pewien, że Tionna chciałaby mieć to nagranie w swoim archiwum… To taka wielka strata dla zakonu Jedi.

Słysząc nienaturalnie spokojny głos starszego brata, Anakin nie potrafił rozstrzygnąć, czy Jacen krytykuje, czy tylko wyraża głośno myśli pozostałych. Nie ulegało wątpliwości, że Ulaha rezygnuje z ucieczki. Wiedzieli, że nawet gdyby udało się jej przetrwać atak grupy abordażowej, nie przeżyje kolejnych tortur związanych z próbą złamania woli.

Melodia w ich głowach zabrzmiała teraz radośnie, bez cienia smutku i bardzo głośno. Rozrastała się, potężniała…

I nagle się urwała. W niespodziewanej ciszy wszyscy usłyszeli szloch Tanin.

27

Rozchylone na boki i spłaszczone pędy senalaków, oglądane w słabej poświacie szmaragdowej tarczy unoszącego się nad ich głowami Myrkra, przypominały bardziej powykrzywiane sople lodu niż system bezpieczeństwa. Sprężyste szypułki sięgały wszystkim zaledwie do kolan i były cieńsze niż ludzki palec, ale kiedy wytwarzana przez Jovana Drarka niewidzialna fala Mocy rozchylała je na boki, aby powstało bezpieczne przejście, spod łagodnie zaokrąglonych błękitnych powierzchni ukazywały się metrowej długości splątane ciernie. Anakin wiedział, że gdyby ktoś je potrącił, zafalowałyby w pozbawionym powietrza środowisku, unieruchamiając, a może nawet uśmiercając każdego intruza.

Gdyby Alema nie ostrzegła ich, że to pułapka, zapuściliby się w głąb systemu bezpieczeństwa, absolutnie nieświadomi, co ich czeka. Przypomniawszy sobie, że już przedtem wpadli w pułapkę na pokładzie „Rozkosznej Śmierci”, Anakin się zastanawiał, czy rzeczywiście są właściwie przygotowani do tej wyprawy. Pamiętał, że Ulaha oceniała prawdopodobieństwo powodzenia na niespełna pięćdziesiąt procent. Na ile mógł się zorientować, nic nie wskazywało, aby szansę się zwiększyły. Zaczynał się martwić, czy wyruszenie na wyprawę w celu zabicia królowej voxynów było naprawdę takim dobrym pomysłem.

— Anakinie, musieliśmy to zrobić, a ty, gnębiąc pozostałych takimi ponurymi myślami, nie ułatwiasz nam zadania — odezwała się Tahiri. Czołgała się tuż obok niego i przez przezroczystą płytę jej hełmu chłopiec widział kosmyki jasnych włosów opadające jej na twarz. — Cóż z tego, że się nas spodziewali? Rozproszyliśmy ich obawy ł teraz bez trudu ich zaskoczymy.

— Przepraszam — odparł zawstydzony Anakin. — Nie miałem pojęcia, że uwalniałem tak deprymujące myśli.

— Nie uwalniałeś. — Tahiri przewróciła oczami. – Ale ja i tak je wyczułam.

Kiedy Jovan falą mocy rozepchnął na boki ostatnie senalaki, wszyscy znieruchomieli, rozpłaszczeni na skraju kosmoportu. Wyglądał jak wielka jama o głębokości trzydziestu metrów i średnicy kilometra. Wokół wyrastał szereg gigantycznych kolumn. Osłaniały je półprzeźroczyste błony z okrągłymi otworami, które zapewne pełniły rolę zaworów śluz. Powierzchnię lądowiska podzielono na dwadzieścia jednakowych, rozmieszczonych w równych odstępach biotycznych parkingów, pokrytych ruchomymi pancerzami z korala yorik. Na każdym mogły lądować odpowiedniki korwet.

W najbliższej części kosmoportu lądował właśnie ostatni ratunkowy transportowiec, którego załoga wzięła udział w niedawnej bitwie. Anakin przyglądał się, jak dwa fragmenty pancernych płyt unoszą się i obejmują z obu stron kadłub statku. Chociaż ani on, ani nikt z pozostałych, skradając się po dziobatej powierzchni światostatku, nie obserwował toczącej się nad ich głowami bitwy, nieprzerwany strumień lądujących ratunkowych jednostek Yuuzhan Vongów mógł dowodzić, że ich koleżanka nie poddała się bez walki. Niestety, wiedzieli także, jak się ta walka zakończyła. W ostatniej chwili Dwa-Jeden-S przesłał meldunek swojemu partnerowi, ale młodzi Jedi i tak wyczuli śmierć Ulahy. Był to jeden z powodów ponurego nastroju Anakina.

Mniej więcej pięć kilometrów za jamą lądowiska wznosiła się podobna do pasieki grupa spiczasto zakończonych grashali, które oglądali z przestworzy. Najmłodszy Solo nie musiał posługiwać się Mocą, aby wiedzieć, że właśnie tam są trzymane voxyny. Wyczuwał teraz ich niepohamowany głód bardzo wyraźnie. Napływał właśnie od strony tamtych budowli. Inaczej wyglądała jednak sprawa z uwięzionym Jedi. Anakin nie wyczuwał go — albo jej, albo ich — nawet wówczas, kiedy wytężał myśli.

— Isalamiry? — zapytała Alema. Podpełzła do niego z przeciwnej strony niż Tahiri, tak że rękaw jej próżniowego skafandra stykał się z jego rękawem. — Jeżeli uwięzili jakiegoś Jedi, muszą mieć isalamiry.

Anakin specjalnie się nie zdziwił, że Twi’lekianka zna jego myśli. Od chwili lądowania wszystkich łączyła tak silna bitwowięź, że zachowywali się i postępowali, jakby czytali nawzajem w swoich umysłach.

— Myślę, że żyje — odezwała się Tahiri. — Nie wiemy wprawdzie, kim jest ani co tu robi, ale wyczulibyśmy, gdyby stało się mu coś złego.

Anakin też tak uważał, ale uświadamiał sobie, że istnieje tylko jeden sposób, żeby się o tym przekonać. Odwrócił się, aby poprosić kogoś o podanie fiolki z wydzielanymi przez isalamiry feromonami, na których zabranie nalegała Cilghal. Skrzywił się, kiedy zobaczył, że Jacen już czeka, aby wcisnąć pojemnik w jego rękawicę.

— To zaczyna być niesamowite — mruknął młodszy Solo. — Tesar mógłby coś na ten temat powiedzieć.

Jacen uśmiechnął się, a w jego oczach zapaliły się figlarne błyski.

— Spróbuj postawić się na moim miejscu — powiedział. Zaraz jednak spoważniał, a Anakin wyczuł promieniujące od niego zaniepokojenie. — Anakinie, zanim zaczniemy, chciałbym ci coś…

— Nie teraz, Jacenie — przerwał młodszy Solo, odwracając głowę. Za nic w świecie nie chciałby go urazić, ale świetnie pamiętał, co wydarzyło się na pokładzie stacji Centerpoint, kiedy posłuchał starszego brata. — Muszę zrobić to po swojemu.

— Wiem — odparł Jacen. — Chciałem tylko…

— Proszę cię.

Zabrzmiało to bardziej jak rozkaz niż prośba.

Pomagając sobie Mocą, Anakin posłał fiolkę łagodnym, długim łukiem w przeciwległy kraniec lądowiska, gdzie kilku pracowników personelu naziemnego wynosiło jakieś przedmioty z biotycznej śluzy. W zielonkawej poświacie planety Myrkr bardzo szybko stracił fiolkę z oczu, ale wyczuł, kiedy wpadła do otworu śluzy i znieruchomiała pod wewnętrzną błoną. Kilka minut później technicy personelu naziemnego skończyli pracę i zniknęli w śluzie. Anakin już otworzył usta, chcąc polecić pozostałym, aby się przygotowali, ale zmienił zdanie. I tak byli gotowi.

Zewnętrzna błona śluzy właśnie się zamykała, kiedy Dwa-Cztery-S zameldował:

— Nadlatuje okręt. Nieprzyjacielski. Odpowiednik fregaty.

Oznaczało to, że nieprzyjacielska jednostka wkrótce wyląduje. Wojenne androidy serii ZYV miały wiele cennych zalet, ale oprogramowanie ich fotoreceptorów nie umożliwiało wykrywania gwiezdnych statków w otwartych przestworzach. Słysząc wiadomość, Anakin poczuł dreszcz na plecach. Przeczuwał, że nadciąga jakieś zagrożenie, ale mimo to zdecydował się nie działać w pośpiechu. Gdyby przedostali się na teren kosmoportu, nie wiedząc, gdzie są przetrzymywani więźniowie Jedi, naraziliby na niebezpieczeństwo nie tylko ich życie, ale także swoje.

W końcu młodzieniec zobaczył pod kolumnami kilkanaście niewielkich ciemnych kształtów, które skierowały się w stronę tamtej śluzy. Miały do pokonania mniej więcej jedną trzecią obwodu lądowiska. Ścigało je kilkunastu, a może nawet dwudziestu yuuzhańskich wojowników. Raz po raz któryś się pochylał albo potykał, usiłując złapać uciekiniera.

W pewnej chwili jeden z Yuuzhan pochwycił ciemny kształt, ale natychmiast cofnął rękę, podniósł nogę i rozdeptał stworzenie. Isalamiry miały bardzo ostre zęby.

Oczy wszystkich Jedi, a przynajmniej tych, których można było dostrzec przez półprzeźroczystą zasłonę, zwróciły się w stronę miejsca, gdzie działo się coś niezwykłego. Anakin cofnął się kilka kroków od krawędzi i wstał. Odwrócił się, zamierzając polecić towarzyszom, aby włączyli projektory holograficznych całunów, i zobaczył długi szereg stojących przed nim… yuuzhańskich wojowników.

— Mam nadzieję, że wy także znacie plan? — zwrócił się do trojga Barabelów.

— Prosto do pomieszczenia z isalamirami — wyrecytowała Bela. A może to była Krasov?

— A potem wracamy…

— I porywamy ratunkowy wahadłowiec — dokończył Ganner. — Wszystko jasne, Jedi. Dwa-Cztery-S i ja będziemy was osłaniali.

— W takim razie zaczynamy.

Anakin włączył swój projektor hologramów, podszedł do krawędzi i zeskoczył. Pomagając sobie Mocą, spowolnił tempo opadania. Wsłuchiwał się w kryształ lambent, ale nie wyczuwał, żeby jakiś Yuuzhanin zauważył gromadę opadających cicho jak duchy wojowników. Wylądował, odwrócił się i zobaczył, że stoi przed otworem śluzy wielkości rankora. Przez półprzeźroczystą błonę z trudem dostrzegał labirynt mrocznych tuneli z jeszcze ciemniejszymi otworami drzwi. Z pomieszczeń w głębi korytarzy napływały myśli Yuuzhan Vongów, ale były zbyt niewyraźne, aby dało się rozstrzygnąć, czy wojownicy są zaniepokojeni albo chociaż świadomi ich obecności.

Chwilę potem za jego plecami wylądowali Alema, Tesar i cała reszta. Wiedząc, że Twi’lekianka ma największe doświadczenie w przedzieraniu się na tyły wroga, Anakin dał jej znak gestem, żeby pierwsza przeszła przez zewnętrzną błonę śluzy. Wszyscy inni obserwowali w tym czasie pozostałą część kosmoportu. Ogromna jama sprawiała wrażenie jeszcze większej niż wówczas, kiedy oglądali ją z góry. W zielonkawym półmroku tarczy Myrkra uwijający się między kolumnami wojownicy wyglądali za półprzeźroczystą błoną jak rozmyte cienie. Nawet obce istoty przechodzące pobliskimi korytarzami rysowały się ostro tylko wtedy, gdy mijały kolonie pokrywających ściany bioluminescencyjnych porostów. Wyraźnie było widać jedynie statek ratunkowy spoczywający nieruchomo w objęciach pancernych płyt biotycznego lądowiska.

Kiedy Anakin skończył oceniać sytuację, obok niego wylądowali Dwa-Cztery-S i Ganner. Wszyscy przeszli przez śluzę i zdjęli hełmy. Zsunęli z twarzy maski do oddychania, ale ich nie zdejmowali. Pozostawili też miniaturowe słuchawki i mikrofony, aby mogli się bez trudu porozumiewać. Anakin minął pozostałych i skierował się do miejsca, z którego uciekły isalamiry. Biegł między olbrzymimi kolumnami na tyle szybko, aby nie wzbudzać niczyich podejrzeń. Wszyscy wiedzieli, że zasobniki energii przenośnych projektorów maskujących całunów wystarczą zaledwie na dwie minuty, a potem trzeba będzie je wymienić.

Przebiegali obok stojącego na lądowisku ratunkowego statku i minęli rampę wiodącą z parkingu na niższy poziom, na którym trwała gorączkowa praca. W pewnej chwili zobaczył ich nieuzbrojony Yuuzhanin i ruszył ku nim w górę rampy. Gestykulował i wołał coś do nich w swoim języku. Umysły wszystkich przeniknęła fala niepokoju, którą zdusił w zarodku Jacen. Wzmocniwszy łączącą młodych Jedi bitwowięź, skierował ich uwagę na niewzruszony spokój Alemy. Tymczasem Yuuzhanin dotarł na wyższy poziom, a z jego gestykulacji wynikało, że czegoś od nich żądał.

W słuchawkach członków grupy rozległ się głos Tahiri, instruujący ich, co powinni odpowiedzieć. Ganner, który spośród wszystkich miał głos chyba najbardziej podobny do yuuzhańskiego, wystąpił przed szereg Jedi i zwrócił się do bliznogłowego.

— Poi dwag, kane a bar — powiedział.

— Kanabar? — zapytał zaskoczony Yuuzhanin.

Na chwilę zapadła cisza, aby Tahiri mogła udzielić odpowiedzi.

— Dwi, kane a bar! — powtórzył Ganner.

— Yadag dakl, ignot! — warknął oburzony wojownik.

Uniósł obie ręce nad głowę w nieuprzejmym geście, odwrócił się i zbiegł po rampie.

— O co w tym wszystkim chodziło? — zapytał szeptem Anakin.

— Ganner nazwał go łajnem mięsnej larwy — wyjaśniła Tahiri. — Mówiłam mu, żeby powiedział kanabar, a nie kane a bar.

— Kane a bar brzmiało lepiej — wychrypiał Tesar. — Jak po yuuzhańsku będzie: szlam pod moimi łuskami?

Obie siostry Hara wybuchnęły syczącym śmiechem, ale Anakin kazał im przestać. Dwa-Cztery-S zameldował, że nadlatujący nieprzyjacielski okręt jest rzeczywiście odpowiednikiem fregaty i właśnie w tej chwili krąży po orbicie wokół światostatku. Anakin stwierdził, że dreszcz na karku wcale nie ustępuje. Wiedząc, że wokół planetoidy krąży nieprzyjacielska fregata, musieli bardzo starannie wybrać chwilę ucieczki.

W końcu dotarli do mrocznego, kolebkowo sklepionego korytarza wiodącego do pomieszczeń z isalamirami. Anakin natychmiast zrozumiał, że znajdują się we właściwym miejscu. Wyczuwał odór niemytych ciał, zakrzepłej krwi, a nawet czegoś jeszcze paskudniejszego. Zaledwie członkowie oddziału specjalnego pokonali trzy metry, kiedy zanikła łącząca ich bitwowięź. Zauważyli, że ciemny korytarz przed nimi jest wysadzany chodzącymi drzewami, podobnymi do tych, które widzieli w ładowni „Rozkosznej Śmierci”. Z gałęzi większości sterczały powyrywane pazury, ale na niektórych wciąż jeszcze siedziały isalamiry. Za kontuarem z korala yorik stało dwóch yuuzhańskich wojowników. Nie zwracając uwagi na dobiegające z mrocznych głębin korytarza, pełne bólu krzyki, z wielką wprawą splatali gruby bicz z żywych sznurków.

Ujrzawszy podchodzącego Anakina, obaj przerwali pracę i skrzyżowali ręce na piersiach.

— Remaga corlat, migańyam? — zapytał wyższy strażnik.

Nie odpowiadając, Anakin skierował się w stronę wąskiego przejścia.

— Remaga corlat? — powtórzył wyższy wojownik. Wyciągnął zza pasa amphistaffa, usiłując zagrodzić drogę intruzowi.

Tym razem Anakin odpowiedział szybko, ale bez gniewu:

— Kane a bar.

W oszpeconych przez obwisłe worki oczach Yuuzhanina odmalowała się raczej dezorientacja niż gniew. Wojownik obniżył amphistaffa i wymierzył paskudny łeb zwierzęcia w pierś Anakina.

— Yaga?

Młodzieniec chwycił rękojeść świetlnego miecza i włączył kciukiem przycisk zapalający ostrze. Szkarłatna klinga przecięła gardło wyższego wojownika i wyszła na karku, przy okazji omal nie uśmiercając stojącego tuż za nim niższego kolegi. Drugi wojownik cofnął się i otworzył usta do ostrzegawczego krzyku, ale przeszkodziła mu w tym Alema. Srebrzysta klinga miecza Twi’lekianki z sykiem rozpłatała głowę Yuuzhanina.

Anakin wyłączył projektor holograficznego całunu i zaczął wydawać rozkazy. Wysłał Jacena, Gannera i Dwa-Cztery-S, aby obserwowali wejście korytarza, a Jainie, Raynarowi i Eryl polecił pozbyć się pozostałych isalamirów. Wszystkim innym rozkazał iść za sobą korytarzem w kierunku komnaty, z której dobiegały jęki torturowanych ofiar. Kiedy dotarł do drzwi i zerknął do środka, jego spojrzenie spoczęło na okrytym pancerzem z kraba vonduun torsie yuuzhańskiego wojownika.

Zaskoczony Yuuzhanin coś krzyknął i zaczął unosić amphistaffa, kiedy Anakin rozciął ostrzem świetlnego miecza jego szyję. Silnym kopnięciem wepchnął wiotczejące ciało do komnaty. W następnej sekundzie usłyszał złowieszcze brzęczenie lecących w jego stronę ogłuszających chrząszczy. Niemal odruchowo upadł i rozpłaszczył się na chropowatej podłodze. Przetaczając się, omiótł spojrzeniem mroczną komnatę. W odległym kącie ujrzał isalatnirowe drzewo, a pod przeciwległą ścianą dwie postacie stojące, a może wiszące z wyciągniętymi na boki rękami i rozstawionymi nogami. Na prawo od siebie zauważył jeszcze dwie postacie, które zmierzały w jego stronę. Zerwał się na nogi i uniósł miecz, gotów do zablokowania spodziewanego ciosu, ale w następnej sekundzie znów rozciągnął się jak długi. Nad jego głową poszybowały wystrzeliwane z miniaturowego działka Tesara blasterowe błyskawice.

Isalamirowe drzewo rozszczepiło się na drzazgi, a siedzące na gałęzi zwierzę zniknęło w oślepiającym rozbłysku. Anakin uświadomił sobie, że znów ma łączność z Mocą i pozostałymi uczestnikami wyprawy. Ponownie usłyszał brzęczenie lecących w jego stronę ogłuszających chrząszczy. Wykorzystał więź z Mocą, aby odbić je klingą świetlnego miecza. Odwrócił się do ich właściciela i zobaczył, że yuuzhański wojownik usiłuje zaatakować go amphistafFe’l. Zanim zdołał odbić cios, wystrzelona z miniaturowego działka Tesara błyskawica odrzuciła Yuuzhanina pod przeciwległą ścianę. Alema podbiegła do niego i wcisnęła srebrzystą klingę w szczelinę pękniętego pancerza z kraba vonduun.

W komnacie pozostał już tylko jeden Yuuzhanin, niższy, drobniejszy i szczuplejszy niż pozostali. Rysy twarzy zdradzały, że to istota płci żeńskiej. Jeżeli sądzić po zakrzywionych i zębatych szponach wyrastających ze wszystkich ośmiu palców, nadgarstków i nawet ramion, z pewnością była to mistrzyni przemian. Anakin ruszył ku niej, ale zanim zdołał przejść dwa kroki, ciało Yuuzhanki otoczyła siatka skwierczących, splatających się ze sobą błękitnych błyskawic. Młodzieniec pomyślał, że to niewątpliwie osobiste ochronne pole. W następnej chwili oczy mistrzyni się rozszerzyły, a z jej ust wydobyło się chyba jakieś przekleństwo.

Skierował myśli na siatkę i poczuł dobrze znaną energię Mocy, ale chłodniejszą i jakby zbrukaną osadem ciemnej strony. Zwrócił spojrzenie na przeciwległą ścianę, na której wciąż wisiało dwoje rozkrzyżowanych więźniów. Oboje broczyli krwią z wielu ran. Jedną z uwięzionych była wysoka, silnie umięśniona kobieta o ciemnych włosach i jeszcze ciemniejszych oczach. Wpatrywała się groźnie w mistrzynię przemian, bezgłośnie wypowiadając słowa, których Anakin nie rozumiał.

Yuuzhańska mistrzyni spróbowała wyciągnąć nitkę energii Mocy z ciała, ale udało się jej tylko odciąć trzy palce. Wisząca na ścianie ciemnowłosa kobieta uśmiechnęła się ponuro. W następnej chwili błękitna sieć zaczęła się powoli kurczyć i niknąć. Wyglądało to, jakby niebieskie sploty wbijały się w ciało Yuuzhanki.

Anakina poraziło przemożne uczucie złości i nienawiści. Wysoka kobieta nie kierowała się potrzebą chwili, ale pałała żądzą krwi i zemsty. Młodzieniec zwrócił się w jej stronę.

— Nie rób tego! — ostrzegł. — Postępujesz niesłusznie!

Kobieta go zignorowała, a dręczona Yuuzhanka jęknęła z bólu. Na podłogę zaczęły spływać krople krwi, a w ślad za nimi spadło coś większego. Anakin zorientował się, że od ciała mistrzyni przemian odrywają się niewielkie sześcienne kostki żywego mięsa.

— Przestań! — Anakin uniósł klingę świetlnego miecza i podszedł kilka kroków, aby wymusić wykonanie rozkazu, ale krzyk torturowanej Yuuzhanki urwał się nagle jak nożem uciął, przechodząc w odrażające mlaskanie i bulgotanie. Anakin odwrócił się i z osłupieniem zobaczył, że posiekane na plasterki ciało Yuuzhanki leży na koralowej podłodze. Zapach krwi był równie trudny do zniesienia jak widok. Młodzieniec musiał walczyć z sobą, by nie zwymiotować.

Właśnie w tej chwili usłyszał w słuchawce głos Jacena.

— Od tej fregaty odłącza się wahadłowiec, Mały Bracie. Chyba zamierza wylądować.

— W… porządku — wyjąkał Anakin. — Nadal informuj mnie o wszystkim… co się dzieje.

Na chwilę zapadła pełna napięcia cisza.

— Coś nie w porządku? — zapytał w końcu starszy Solo.

— Nic specjalnego — odparł Anakin. — Po prostu niespodzianka. Opowiem ci wszystko trochę później.

W słuchawce rozległ się potwierdzający trzask i Jacen przerwał połączenie. Anakin odwrócił się i ujrzał, że Alema podchodzi do ściany i uwalnia czarnooką kobietę z kul żelu blorash, które dotąd ją krępowały.

— …fascynująca technika — mówiła uspokajająco Twi’lekianka. — Uważasz, że i ja mogłabym się jej nauczyć?

— Nie, nie mogłabyś — przywołał ją do porządku Anakin. — Ten atak był okrutny i zupełnie niepotrzebny.

Alema odwróciła się jak użądlona. Jej blade twi’lekiańskie oczy były zimne i twarde jak powierzchnia hothańskiego jeziora.

— Będziesz mógł mnie pouczać, co jest okrutne, a co nie, kiedy voxyn wypali ciało z twarzy twojej siostry. — Spojrzała na rosłą kobietę, która usiłowała stanąć pod ścianą o własnych siłach. — Może ja też chcę być okrutna?

Kobieta uśmiechnęła się zachęcająco.

— Zemsta to nic złego, moja droga — powiedziała. — To szlachetne uczucie. Potężne.

— Powiedziane jak na prawdziwą Siostrę Nocy przystało — odezwał się Zekk, wchodząc do komnaty. Przeniósł spojrzenie z ciemnowłosej kobiety na młodzieńca, który wciąż jeszcze wisiał nad nią na ścianie. — Witaj, Welku!

Welk, jasnowłosy chłopak najwyżej rok czy dwa starszy od Anakina, zmrużył oczy i spiorunował Zekka pogardliwym spojrzeniem.

— Witaj, zdrajco — wycedził.

— Znacie się? — zapytał zdumiony Anakin. Zekk kiwnął głową.

— Jeszcze z czasów nauki w Akademii Ciemnej Strony — odparł. — Welk był najlepszym uczniem Tamith Ka… rzecz jasna, po śmierci Vilasa.

— Po tym, jak go zabiłeś — uściślił Welk, nie przestając piorunować rozmówcy lodowatym spojrzeniem. — A Zekk był Najciemniejszym Rycerzem — dodał, przenosząc spojrzenie na Anakina. — Naszym przywódcą, dopóki nie poleciał na Yavina Cztery i nie zdradził Drugiego Imperium.

Anakin zmarszczył czoło. Co prawda, był zbyt młody, aby brać udział w obronie Akademii Jedi, kiedy zaatakowali ją Ciemni Rycerze Siostry Nocy Tamith Kai i Brakissa, ale wielu członków oddziału specjalnego, włączając w to jego rodzeństwo, Lowbaccę, Tenel Ka i Raynara, stawiało mężnie czoło ciemnym intruzom. Z pewnością się nie ucieszą, kiedy im uświadomi, że narażali życie, aby ocalić od śmierci jednego z byłych napastników.

Pierwszy żachnął się Tesar, który nigdy nawet nie postawił stopy na Yavinie Cztery.

— Ryzykowaliśmy życie, żeby ocalić Ciemnych Jedi? — Barabel wymierzył w uwolnioną parę lufę miniaturowego działka. — Blasterowe błyskawice!

— Daj spokój, Tesarze. — Anakin wyciągnął rękę i skierował lufę jego minidziałka ku podłodze i zwrócił się do ciemnowłosej kobiety. — Czy są tu jeszcze jacyś Jedi…

— My jesteśmy Jedi — przerwała mu obcesowo Siostra Nocy, wyraźnie akcentując pierwsze słowo. Chociaż z mnóstwa większych i mniejszych ran wciąż jeszcze sączyła się krew, kobieta nie zwracała na ból większej uwagi niż wojownicy Yuuzhan Vongów. — Ale jeżeli chcesz znać odpowiedź na swoje pytanie, tamci nie żyją. To my wyczuliśmy was, kiedy wlatywaliście do systemu.

— Cóż, nie zaszkodzi się rozejrzeć. — Anakin kiwnął gtowąTesarowi i jego współpisklętom. — Tylko bądźcie ostrożni.

— Rób, jak sobie życzysz, młody Solo. — Kobieta się uśmiechnęła. — Nie musisz wątpić w naszą prawdomówność. I tak pomożemy ci unicestwić tego voxyna.

— Skąd wiecie…

— Z pewnością nie przylecieliście tu, żeby nam pomóc. — Nie przejmując się losem wiszącego Welka, Siostra Nocy ruszyła do drzwi. — A przy okazji, nazywam się Lomi Plo — dodała po chwili. — Może powinnam zacząć od tego, co wiem o tym miejscu.

Anakin uniósł brew.

— Nie zamierzasz się ze mną targować? — zapytał. — Skąd wiesz, że was tu nie zostawimy?

Lomi zmierzyła go lodowatym spojrzeniem.

— A kto byłby wówczas ciemnym rycerzem, Anakinie? — zapytała. Młodzieniec zaczął się zastanawiać, jakim cudem Siostra Nocy może znać jego imię, ale w tej chwili obudziła się do życia słuchawka w jego uchu.

— Zanosi się na kłopoty, Mały Bracie. — Tym razem jego rozmówcą był Ganner Rhysode. — Powiedzieć ci coś ciekawego na temat tego wahadłowca? Nie uwierzysz, kto leci na jego pokładzie.

— Ja także w to nie wierzę — dodał Jacen. — Wszystko wskazuje, że to Nom Anor.

28

Planeta Talfaglio znajdowała się dokładnie przed dziobem „Sokoła” w odległości mniej więcej trzech lat świetlnych. Oznaczało to, że wszystko, co odbierały oczy Hana, pochodziło sprzed trzech standardowych lat, kiedy jeszcze rycerzom Jedi nie groziła zagłada, a Yuuzhan Vongowie nie ściągnęli księżyca na głowę Chewbaccy. Chociaż Han rzadko żył przeszłością, oddałby życie, aby wepchnąć tamten pomarańczowy promień tam, gdzie się narodził, i dodać życie jednej istoty do życia tysięcy, które ocalił tamtego dnia na Sernpidalu. Nie obwiniał już siebie ani nikogo innego za śmierć Wookiego i nawet przestał żałować, że kogokolwiek ocalił wówczas od śmierci. Pragnął tylko, żeby jego przyjaciel powrócił. Chciał, żeby galaktyka była bezpieczniejsza dla jego dzieci niż dla niego, aby stała się miejscem, w którym mąż i żona mogliby kłaść się spać bez obawy, że o świcie następnego dnia nie zastaną galaktyki na swoim miejscu.

Czasami wydawało mu się, że prosi o zbyt wiele.

Leia, która zwinięta w kłębek drzemała na dostosowanym do rozmiarów ciała Wookiego ogromnym fotelu drugiego pilota, otworzyła oczy i usiadła. Nie wyglądała na zdezorientowaną ani rozespaną, chociaż nie sypiała porządnie, odkąd dowodzony przez Anakina oddział specjalny odleciał w kierunku Myrkra. Prawdę mówiąc, Han również niewiele spał od tamtej pory. Leia naciągnęła na ramiona ochronną sieć i zaczęła zaciskać pasy.

Han uruchomił procedury automatycznego sprawdzania pokładowych systemów i podzespołów, aby obwody „Sokoła” także miały czas obudzić się do życia.

— Co się stało? — zapytał, zwracając się do żony. — Miałaś jakąś wiadomość od Luke’a?

— Nie od Luke’a. — Leia zamknęła oczy i uwolniła myśli, aby porozumieć się z dziećmi za pomocą sposobu, z jakiego Han nigdy nie mógłby skorzystać. — Od Anakina i bliźniąt. Znajdują się teraz w samym środku. Zagraża im jakieś niebezpieczeństwo. — Umilkła i dopiero po kilku chwilach dodała: — Przypuszczam, że wkrótce nasza kolej.

Han wyciągnął rękę, aby włączyć interkom, ale przypomniał sobie, kto będzie obsługiwał działka, i odwrócił głowę. Jak się spodziewał, oboje Noghri stali bez słowa w tylnej części sterowni.

— Zajmijcie się obsługą działek i poinformujcie See-Threepia, żeby się przypiął — polecił. — Zamierzamy pomóc Calrissianowi i Dzikim Rycerzom w polowaniu na yuuzhańskiego yammoska. Kiedy Corran wyda rozkaz do ataku, może się zrobić gorąco.

Oboje Noghri bez słowa pokiwali głowami, odwrócili się i zniknęli na korytarzu. Han przyglądał się im, dopóki nie wyszli, trochę zaniepokojony mrocznym cieniem, jaki pojawiał się w ich czarnych oczach, ilekroć szykowali się do walki. Nadal jednak był im bardzo wdzięczny. W ciągu ostatnich piętnastu lat istoty rasy Noghri ocaliły życie Leii niezliczoną liczbę razy i rzadko pozostawiały ją bez ochrony, co Han nie zawsze mógł powiedzieć o sobie. Wciąż jeszcze nie potrafił zrozumieć, co napadło go po śmierci Chewbaccy i dlaczego, rozpaczając po stracie przyjaciela, postanowił odciąć się od żony i dzieci.

— Przypomnij mi, żebym im podziękował — powiedział, zwracając się do żony.

— Już dziękowałeś — przypomniała Leia. — Co najmniej kilkanaście razy.

Han obdarzył ją łobuzerskim uśmiechem.

— Tak, ale nigdy nie usłyszałem w odpowiedzi: proszę bardzo — odparł.

Pierwszy raz od wielu dni Leia się roześmiała. Chwilę potem z odbiornika komunikatora rozległ się głos Corrana Homa.

— Pobudka, moi drodzy. Dalekosiężne sensory wskazują, że do systemu planety Talfaglio wlatuje szturmowa flota Yuuzhan Vongów.

Leia przycisnęła umieszczony na bojowym kombinezonie męża guzik systemu uniemożliwiającego rozhermetyzowanie.

— Boję się, Hanie — powiedziała.

— Ja także. — Solo opuścił zapobiegającą oślepieniu przesłonę jej hełmu. — Ale co możemy na to poradzić? Są dorosłe. Same decydują, gdzie i kiedy walczą.

Zaćmienie znalazło pilotów dla wszystkich pięćdziesięciu nowiutkich X-skrzydłowców klasy XJ3. Ponad połowa była rycerzami Jedi. Dwudziestu kilku innych Jedi pilotowało kanonierki i jednostki pomocnicze. Jeżeli uwzględnić, że Luke ryzykował życie połowy rycerzy Jedi i większości mistrzów galaktyki, to powinien być zdenerwowany. Nic z tego. Moc była ze wszystkimi w sposób, jakiego jeszcze nigdy nie doświadczał — tak namacalna, że niemal widział, jak iskrzy się i migocze na tle usianych punkcikami gwiazd ciemności przestworzy.

Nie bądź taki pewny siebie, Skywalkerze.

Głos Mary zabrzmiał w głowie Luke’a tak głośno i wyraźnie, że dopiero po chwili mistrz Jedi uświadomił sobie, iż jego żona nie posłużyła się komunikatorem. Zerknął z ukosa na jej X-skrzydłowiec unoszący się tak blisko, że płaty obu maszyn niemal się stykały. Chciał ją zapewnić, że nie ma czego się obawiać i że mały Ben nie straci tego dnia rodziców. Uwolnienie takiej myśli oznaczałoby jednak, że usiłuje przewidzieć przyszłość, a on bardzo starał się tego uniknąć. Co prawda, nie miałby nic przeciwko temu, żeby Moc sama z siebie ukazała mu wizję przyszłości. Wiedział jednak, że dopóki tak się nie stanie, powinien zaufać jej i przyjmować z pokorą wszystko, czym zechce go obdarzyć. I obojętne, co mogło oznaczać to „wszystko”, przystąpienie do tego ataku było słusznym posunięciem. Wyraźnie to wyczuwał.

Ja także, dodała w myślach Mara.

Luke uniósł brew. Dzięki łączącej ich myślowej więzi każde zazwyczaj wyczuwało uczucia drugiego. Często zdarzało się nawet, że wymieniali między sobą krótkie, niemożliwe do wyrażenia w słowach myśli. W tej chwili jednak doznawał nieznanego, niesamowitego uczucia. Niemal nie uświadamiał sobie, o czym myśli, a jednak Mara to wyczuwała. Może obecność tylu potężnych Jedi gromadziła i skupiała Moc, podobnie jak rodząca się gwiazda skupia krążące wokół niej chmury gazu?

— Raczej jak soczewka skupia światło — wtrąciła się Mara, tym razem korzystając z komunikatora. — Taki efekt uzyskuje się, ilekroć wielu Jedi skupia się na osiągnięciu wspólnego celu.

— To naprawdę coś niezwykłego. — Pragnąc poznać zasięg łączącej ich więzi, Sky walker dodał długie myślowe pytanie. W odpowiedzi otrzymał jednak tylko wrażenie zdziwienia. — Czasami się zastanawiam, czy członkowie Rady pradawnych Jedi także umieli skupiać Moc w podobny sposób — dodał.

— To z pewnością pomogłoby im jaśniej widzieć — odparła Mara. — Miałoby jednak pewne wady.

Kiedy umysł jego żony przestawił się z łączącej ich myślowej więzi na łączność fizyczną, wyczuł napływającą od niej falę niezwykłego zakłopotania. Uzmysłowił sobie, że podziela jej nadzieję — też by wolał, żeby nikt inny nie słyszał ich wymiany myśli.

Ale jeżeli nawet ktoś podsłuchiwał, miał dość zdrowego rozsądku, aby zachować to dla siebie.

Luke uśmiechnął się przez transpastalową owiewkę — a także w duchu — i przeniósł spojrzenie na ekran taktycznego monitora. Przekonał się, że nieprzyjacielska flota szturmowa rzeczywiście wlatuje w głąb systemu planety Talfaglio. Yuuzhańskie okręty leciały jednak powoli i nie bezpośrednim kursem. Mistrz Jedi podejrzewał, że nie chodzi o obawę przed zastawionymi pułapkami albo kosmicznymi minami, ale o to, aby zakładnicy mieli dość czasu na zastanowienie się, jaka śmierć ich czeka. Luke widział cztery odpowiedniki gwiezdnych krążowników, jeden odpowiednik pancernika, jeden lotniskowiec i dwadzieścia fregat. Lotniskowiec transportował co najmniej dwieście koralowych skoczków, a na pokładach pozostałych pięciu dużych okrętów z pewnością znajdowało się także wiele eskadr.

O rety, westchnęła w myślach Mara.

Luke jednak się tym nie przejmował. Rycerze Jedi przylecieli, żeby przełamać blokadę Yuuzhan Vongów i dać konwojom z uchodźcami dość czasu na ucieczkę z systemu. Nie zamierzali niszczyć okrętów yuuzhańskiej floty. Co prawda, wyprawa miała za zadanie osiągnąć jeszcze jeden cel, ale mistrz Jedi musiał się nad tym głębiej zastanowić. Zwrócił się do R2-D2, aby wybrał odpowiedni kanał łączności.

— Tu Wieśniak. — Przypomniał sobie, że jego bitewny pseudonim wybrała Mara. — Kontynuujemy operację „Bezpieczny Przelot”, ale wrogów jest zbyt wielu, aby podejmować operację „Yammosk”. Powtarzam: operacja „Yammosk” zostaje…

— Wstrzymaj się chwilę, Wieśniaku — przerwał mu Corran. Pełniąc obowiązki bitewnego koordynatora rycerzy Jedi, przebywał na pokładzie szybkiego frachtowca Dzikich Rycerzy, „Wesołka”. Posługując się nowym podprzestrzennym urządzeniem do podsłuchiwania, śledził wskazania talfagliańskich sensorów. — Z nadprzestrzeni wyłaniają się właśnie nowi goście. Wygląda na to, że mamy towarzystwo.

— Towarzystwo? — powtórzył Skywalker. Nie poczuł jednak żadnej trwogi. Moc nie podpowiadała mu, że to pułapka. — Kogo?

— Starego Łobuza — rozległ się dobrze znany głos Wedge’a Antillesa.

— I starego Rebelianta.

Chociaż i ten głos brzmiał znajomo, Luke nie rozpoznał go, dopóki R2-D2 nie dokonał analizy i nie oznajmił, że drugim rozmówcą jest generał Garm Bel Iblis. Luke przełączył taktyczny monitor w swojej kabinie na widok okolicznych przestworzy i zobaczył na ekranie dwa nieznane gwiezdne niszczyciele. Sygnały ich transponderów dowodziły, że to „Mon Mothma” i „Elegos A’Kla”. Piloci obu ogromnych okrętów zajmowali pozycje za flotą Luke’a. Każdemu niszczycielowi towarzyszyły krążownik i dwie fregaty. Z hangarów każdego wysypywały się eskadry X-skrzydłowców klasy XJ3 i myśliwców typu E serii 4.

— Witajcie, panowie! — powiedział Luke przez komunikator. — Jeżeli nie macie nic przeciwko temu, chciałbym zapytać…

— Po prostu wybraliśmy się na ćwiczenia i przelatywaliśmy w pobliżu — uciął Bel Iblis. Wyraźnie nie chciał ujawniać prawdziwego powodu.

— Tak blisko Talfaglia? — zdziwiła się Mara. Spędziła zbyt wiele lat w służbie Palpatine’a, żeby traktować z ufnością nieoczekiwane podarunki. — Nie chce mi się w to wierzyć.

— Trasę lotu zaproponował twój dawny pracodawca — oznajmił Wedge. Rzecz jasna, miał na myśli niesławnego Talona Karrde’a, byłego króla przemytników i handlarza informacjami, a od czasu do czasu nawet agenta służb wywiadu. Właściwie nikt nie wiedział dokładnie, czym w danej chwili zajmuje Talon Karrde. — Wyglądało, że uważał to za dobrą okazję do wypróbowania nowych systemów broni.

— I chyba nie pomylił się w swoich rachubach. — Luke nawet nie zadał sobie trudu zapytania, jakim cudem były przemytnik dowiedział się o czasie i miejscu ściśle tajnej operacji. Wszyscy wiedzieli, że Karrde nigdy nie ujawnia źródeł swoich informacji. — Koordynator poda wam szczegóły naszego planu.

— Karrde już to zrobił — oznajmił Bel Iblis. — Zamierzamy puścić was przodem, żebyście przełamali tę blokadę, a potem zajmiemy miejsca po obu stronach korytarza, aby wziąć nieprzyjaciół w krzyżowy ogień strzałów. Ruszylibyśmy pierwsi, ale nie jesteśmy pewni, jak niezawodne okażą się nasze nowe urządzenia.

— Tym bardziej, że w tej operacji biorą udział rycerze Jedi — dokończył Luke, który umiał czytać między wierszami. Zrozumiał, że ktoś pragnie poprawić swój wizerunek u słuchaczy i widzów HoloNetu. — Bardzo dziękuję.

— Chcielibyśmy wydzielić eskadrę, która wspierałaby wykonujących zadanie Dzikich Rycerzy — zaproponował Wedge Antilles. — Co byście powiedzieli na Łobuzów? Tak czy owak, wolimy, żeby nie rzucali się w oczy.

Luke’a nie łączyła z siostrą tak silna więź myślowa jak z Marą, okazała się jednak wystarczająca, aby mistrz Jedi wyczuł sceptycyzm w jej myślach. Leia uważała, że za tym wszystkim może kryć się Borsk Fey’lya, a to natychmiast rodziło pytanie o motywy jego postępowania i możliwe do osiągnięcia korzyści. Ciekawe też, komu jeszcze przywódca Nowej Republiki zdradził ich zamiary. Z pozoru proste zadanie zaczynało się komplikować, ale propozycja Wedge’a była zbyt hojna, aby jąodrzucić.

— Sykaczko, co o tym myślisz? — zainteresował się Skywalker. — Nadal chciałabyś się zmierzyć z tym yammoskiem?

— Jak najbardziej — odparła Saba. — To dla nas prawdziwy zaszczyt polować u boku pułkownika Darklightera.

— Proszę bardzo. Tylko uzgodnijcie wszystkie szczegóły — zgodził się mistrz Jedi. — Do wszystkich pozostałych: sprawdzić jeszcze raz współrzędne skoku i rozwalać po drodze wszystko, co wygląda jak okruch skały. Na twój znak, Koordynatorze.

— Przekazuję współrzędne trasy ucieczki talfagliańskim zakładnikom — odezwał się Corran. — Uwaga, Tuzin. Skaczecie na mój rozkaz. Trzy, dwa, jeden, już!

Z dysz wylotowych myśliwców Tuzina Kypa strzeliły smugi błękitnych jonów. Chwilę potem maszyny zniknęły w nadprzestrzeni. Luke przełączył taktyczny monitor z powrotem na obraz przestworzy planety Talfaglio. Minutę później zobaczył, że cała eskadra Kypa wyłania się wewnątrz systemu i kieruje w stronę żółtawego wianuszka punkcików yuuzhańskich okrętów, uniemożliwiających Talfaglianom ucieczkę w przestworza.

Widoczna po przeciwnej stronie systemu nieprzyjacielska flota zaczęła formować bojowy szyk i przyspieszyła. Niewątpliwie yuuzhańscy piloci szykowali się do mikroskoku przez nadprzestrzeń, aby wyłonić się z niej w obrębie systemu. Grawitacyjna studnia Talfaglia uniemożliwiała im dokonanie skoku bezpośrednio w rejon bitwy, ale Luke wiedział, że kiedy Corran podawał zestaw współrzędnych pilotom własnych jednostek, nie zapomniał uwzględnić tego w swoich obliczeniach.

Kiedy Tuzin zbliżył się do okrętów oblężniczej floty, piloci wykonali raptowny zwrot i skierowali się ku najbliższemu lekkiemu krążownikowi. Na pomoc dużemu okrętowi pospieszyli natychmiast piloci pięciu czy sześciu yuuzhańskich odpowiedników korwet, ale nieprzyjacielskie okręty musiały opuścić miejsce w szyku. Nagle artylerzyści krążownika dali ognia i od burt dużego okrętu oderwały się długie jęzory płonącej plazmy. Piloci Tuzina zwarli szyki. Lecieli tak blisko jeden drugiego, że tworzyli na ekranie monitora Luke’a jeden punkt. Wykonując równocześnie wszystkie manewry, zmieniali miejsca w szyku, aby na czele leciała zawsze maszyna dysponująca najsilniejszymi osłonami.

W pewnej chwili piloci eskadry Kypa zaczęli kierować błękitne nitki laserowych strzałów ku nieprzyjacielskiemu lekkiemu krążownikowi. Kilka następnych odpowiedników korwet opuściło miejsca w szyku i skierowało się w stronę pilotów Tuzina. Na razie Yuuzhan Vongowie zachowywali się zgodnie z przewidywaniami. Z pewnością przypuszczali, że mają do czynienia ze zwyczajnym desperackim atakiem mającym na celu uwolnienie skazanych na śmierć zakładników.

Kilka chwil później Luke ujrzał dwa rozbłyski i od Tuzina odłączyły się dwie torpedy protonowe. Wkrótce jednak zniknęły, pochłonięte przez ochronne pola nieprzyjacielskiego krążownika. Jakiś czas trwała wymiana laserowych błyskawic i kuł plazmy, ale niebawem ekran monitora Luke’a pokryły iskierki zakłóceń. Mistrz Jedi zrozumiał, że eksplodowała wystrzelona przez rycerzy Jedi ciemna bomba. Stanowiła ulepszenie taktyki, którą wykorzystywał Kyp, ilekroć przemycał protonowe torpedy przez yuuzhańskie ochronne pola. Ciemne bomby były pozbawionymi paliwa i wypełnionymi baradium protonowymi torpedami, zaopatrzonymi w standardowe zapalniki zbliżeniowe i kierowanymi do celu za pośrednictwem Mocy. Uchodziły za znacznie potężniejsze i skuteczniejsze niż zwyczajne torpedy, a przy tym trudne do wykrycia w zamęcie bitwy. Były jedną z kilku nowych sztuczek, jakie mieli w zanadrzu rycerze Jedi.

Piloci eskadry Kypa dokonali dzieła zniszczenia, wystrzeliwując dwie standardowe torpedy protonowe, a potem przelecieli przez chmurę okruchów i zatoczyli łuk, jakby zamierzali przygotować drogę ucieczki. Luke zauważył, że pierwsze transportowce z talfagliańskimi uchodźcami powoli opuszczają orbitę i kierują się w stronę wylotowego korytarza. Pragnąc im to uniemożliwić, swoje pozycje opuściło kilkanaście yuuzhańskich patrolowców, ale wskutek tego blokada stała się dziurawa jak rzeszoto.

— Koordynatorze, chyba czas unieść młot do zadania ciosu — zaproponował przez komunikator mistrz Jedi.

— Zgadzam się, Wieśniaku. — W głosie Corrana brzmiał niesmak, jakby pseudonim Luke’a z trudem przechodził mu przez gardło. — Flota szturmowa Nowej Republiki, Gorszyciele i Miecze, na mój znak skoczycie do punktów, których współrzędne wam podałem.

Eskadra Miecze była osobistą formacją Luke’a Skywalkera. Oprócz niego należeli do niej Mara i siedmiu weteranów niedysponujących umiejętnościami Jedi, a także sześciu niedawno wyszkolonych Jedi, którzy nie mieli wielkiego doświadczenia. Wszyscy otrzymali zadanie osłaniania bardziej doświadczonych Gorszycieli. Tym ostatnim przypadło w udziale powstrzymanie ataku szturmowej floty Yuuzhan Vongów.

— Trzy, dwa, jeden, skok!

Luke pchnął do oporu rękojeść dźwigni przepustnicy i przyglądał się, jak widoczne za owiewką punkciki gwiazd przemieniają się w świetliste linie.

— Uważaj, mały. Nie ryzykuj — odezwał się przez komunikator Han Solo. — Niedawno skończyliśmy wychowywać troje Jedi. Nie chcemy, żeby mały Ben został sierotą. Musielibyśmy wówczas zająć się także jego wychowaniem…

— Hanie! Czyś ty…

Pomarańczowa kropka planety Talfaglio rozmyła się i przemieniła w różnobarwną plamę. Może właśnie dlatego nadprzestrzeń pochłonęła ostatnie słowa oburzonej Leii. Luke uświadamiał sobie obecność Mary, która spokojnie kończyła przeprowadzać ostatnie procedury sprawdzające poprawność funkcjonowania pokładowych systemów i podzespołów. Całą uwagę poświęcała zbliżającej się bitwie. Oboje nie musieli się zastanawiać, czy postępują słusznie, biorąc w niej udział razem i walcząc niemal ramię w ramię. Łączyło ich coś, czego Han i Leia nigdy nie doświadczą ani nie zrozumieją. Luke i Mara przekonali się wiele razy, że razem mają o wiele większe prawdopodobieństwo przeżycia, niż gdyby się nie wspierali.

Kilka chwil później świetliste smugi nadprzestrzeni przemieniły się z powrotem w punkciki gwiazd i prosto przed dziobem myśliwca Luke’a ukazała się planeta Talfaglio. Wyglądała jak mały pomarańczowy półksiężyc unoszący się w niewielkiej odległości od jaskrawoszkarłatnej tarczy słońca systemu. Chociaż piloci wszystkich myśliwców wyskoczyli tak blisko grawitacyjnej studni planety, jak tylko mogli, nie widzieli jednostek biorących udział w bitwie. Tylko od czasu do czasu w ciemności przestworzy przed dziobami X-skrzydłowców ukazywały się ledwo dostrzegalne cieniutkie niteczki laserowych błyskawic i nieco grubsze punkciki kuł płonącej plazmy. Nieprzyjacielskiej szturmowej floty wciąż jeszcze nie dało się zauważyć gołym okiem, ale Luke bardzo szybko odnalazł ją na ekranie taktycznego monitora. Piloci yuuzhańskich jednostek wyskoczyli z nadprzestrzeni i znajdowali się teraz po drugiej stronie oblężniczych okrętów, dokładnie naprzeciwko floty rycerzy Jedi. Zmieniali kurs i kierowali się w stronę wylotowego korytarza.

Rigard Malt wiódł swoich Gorszycieli w kierunku jednostek oblężniczej floty z prędkością tylko niewiele mniejszą niż prędkość światła.

Często stosował tę taktykę, której jego eskadra zawdzięczała nazwę. Piloci Miecza zwolnili tylko na tyle, żeby móc ich osłaniać. Ekran taktycznego monitora pokazywał, że piloci gwiezdnych niszczycieli Nowej Republiki także zwolnili i zajęli miejsca po obu stronach korytarza. Osłonę każdego ogromnego okrętu zapewniała pojedyncza fregata i dwie eskadry krótkodystansowych gwiezdnych myśliwców. Pozostałe jednostki ich floty skierowały się w ślad za Mieczami ku planecie Talfaglio.

Wkrótce potem Luke mógł już dostrzec gołym okiem miejsce bitwy. W przestworzach szybowały coraz większe kule plazmy i krzyżowały się coraz bardziej jaskrawe smugi laserowych błyskawic. Wokół myśliwców eskadry Kypa Durrona roiło się wiele jednostek oblężniczej floty, zasypując je ze wszystkich stron salwami ognistych pocisków. Piloci Tuzina uwijali się jak w ukropie we wnętrzu niewidzialnej kuli. Ochraniając swoje maszyny połączonymi siłowymi polami, starali się oszczędzać energię i kierowali laserowe smugi jedynie ku nadlatującym grutchinom i kulom magmy. Luke widział tylko dziewięć X-skrzydłowców, ale kiedy uwolnił myśli i wysłał je w przestworza, wyczuł obecność trzech pozostałych pilotów Tuzina, unoszących się w różnych punktach przestworzy wewnątrz kuli. Wszyscy trzej byli ubrani w próżniowe skafandry i przeżyli, ale sprawiali wrażenie przerażonych. Mistrz Jedi nakazał, aby R2-D2 wysłał wiadomość członkom ekipy ratunkowej. Starał się nie myśleć, co się stanie, jeżeli któryś z rozbitków zostanie trafiony zabłąkaną kulą plazmy albo wpadnie w smugę płonących jonów.

Na spotkanie z pilotami Gorszycieli skierowało się kilkanaście najbliższych okrętów oblężniczej floty, ale piloci Rigarda Matla wystrzelili chmurę protonowych torped i lecieli dalej. Ich pociski dotarły do celu niemal natychmiast po wystrzeleniu. Dwie najbliższe korwety rozerwały się na kawałki, kiedy odpowiedzialni za wytwarzanie ochronnych pól członkowie załogi nie dostrzegli w porę nadlatujących pocisków. Z ośmiu innych jednostek, obok których eksplodowały pociski z zapalnikami zbliżeniowymi, uszła atmosfera, a wraz z nią zaczęły się wysypywać szczątki wyposażenia i ciała martwych Yuuzhan. Kiedy Gorszyciele w końcu przelecieli przez pobojowisko, śmignęli obok myśliwców Tuzina Kypa i pomknęli w kierunku przeciwległego krańca nieszczelnej blokady.

Luke skierował swoją eskadrę w wyrwę powstałą po ataku Gorszycieli. Żaden z pilotów nie zamierzał marnować energii na zwiększanie skuteczności działania inercyjnych kompensatorów. Wszyscy wiedzieli, że znajdujące się na pokładach yuuzhańskich korwet dovin basale są na tyle potężne, iż bez trudu rozprawią się z ich osłonami. Kiedy na spotkanie z Mieczami pospieszyła para odpowiedników korwet, Luke wypuścił w przestworza ciemną bombę — lecieli zbyt szybko, żeby rozłożyć i zablokować płaty X-skrzydłowców w pozycji umożliwiającej jej wystrzelenie — i posłużył się Mocą, żeby pchnąć ją ku drugiemu okrętowi. Nie musiał namawiać żony, żeby zajęła się pierwszym. Dobrze wiedział, że Mara zastosuje taką samą taktykę. Chwilę potem jednoczesne eksplozje rozerwały na strzępy kadłuby obu yuuzhańskich jednostek.

Coś takiego! — pomyślała Mara.

Nagle dovin basal innej korwety pochwycił ochronne pola myśliwca Skywalkera. W kabinie rozległ się donośny sygnał alarmowy. Zanim Artoo-Detoo zwiększył natężenie pola, Mara wysunęła się na czoło i osłoniła myśliwiec męża ochronnym polem swojego X-skrzydłowca. Trzeci pilot ich trójki, młody Tam Ażurjamin, rozerwał na kawałki kadłub nieprzyjacielskiej korwety swoją ciemną bombą.

— Dzięki, Milczku — powiedział Luke przez komunikator. Mistrz Jedi nie spodziewał się, że usłyszy cokolwiek w odpowiedzi, ale Tam pstryknął przełącznikiem komunikatora. Wszyscy wiedzieli, że młody Jedi był wyjątkowo małomówny. Chwilę później wszyscy piloci Miecza wpadli w głąb niewidzialnej kuli, w której rzekomo tkwiły uwięzione myśliwce Tuzina.

Tymczasem z orbity Talfaglia uciekało coraz więcej transportowców z uchodźcami. Piloci niektórych tak się spieszyli, że nawet nie omijali rejonu, w którym toczyły się najzaciętsze walki. Nadal lecąc niewiele wolniej niż światło, Miecze przemknęły obok X-skrzydłowców Tuzina. Nagle z głośnika taktycznego odbiornika Luke’a rozległ się rozgorączkowany głos Kypa Durrona.

— Siadam ci na ogon, Wieśniaku!

— Zaprzeczam, Łowco Głów — rozkazał Skywalker. Nawet jeżeli porywczy Jedi uświadamiał sobie, że w przestworza katapultowali się trzej piloci jego eskadry, ton jego głosu sugerował, że się tym nie przejmuje. — Straciłeś już trzy maszyny. Pozostań, gdzie jesteś, i osłaniaj statki z uchodźcami.

— Mam je osłaniać? — zapytał zdumiony Jedi. — Jesteśmy przecież najbardziej doświadczonymi…

— Łowco Głów — przerwał Luke bardzo surowo. — Wydałem ci wyraźny rozkaz.

Na chwilę zapadła pełna napięcia cisza.

— Zrozumiałem — odezwał się w końcu Durron.

Uraza Kypa unosiła się w Mocy jeszcze długo, podobna do odoru spieczonego ciała po trafieniu blasterową błyskawicą. Luke trochę się niepokoił, że młody Jedi nadal nie okazuje współczucia. Jeżeli Kyp miał kiedykolwiek…

Skywalkerze! — Myśl żony eksplodowała w głowie mistrza Jedi z siłą gromu. — A co z bitwą?

Przepraszam.

Coś w głowie Luke’a zasugerowało, że powinien wypuścić trzy ciemne bomby. Usłuchał i zrobił to. Oddał się całkowicie we władanie Mocy, dzięki czemu odnosił wrażenie, że bitwa toczy się w zwolnionym tempie. W pewnej chwili wyczuł, że z trzech stron atakują ich usiane czarnymi fasetkami nieprzyjacielskie korwety. Sekundę później w przestworzach zaroiło się od pocisków magmy i grutchinów. Luke jednak leciał nadal prosto. Uświadomił sobie, że w umyśle żony tworzy się znak zapytania, ale kiedy uwolnił myśli i posługując się Mocą, pchnął najbliższą bryłę magmy ku nadlatującemu grutchinowi, znak zapytania przerodził się w aprobatę.

Zaraz potem Luke zorientował się, że coś nakazuje mu chronić dziób swojego X-skrzydłowca. Natychmiast polecił Artoo-Detoo, żeby przekazał całą energię ochronnych pól w stronę dziobu. Zobaczył, że z czołowego wyrostka najbliższej korwety wyłania się niewielka czerwona kropka. Zważywszy na ogromną szybkość lotu eskadry, kropka niemal natychmiast przerodziła się w kulę plazmy. Mając ograniczoną widoczność, Luke zamknął oczy i wysłał myśli do pozostałych pilotów swojej eskadry, a potem wykorzystał ich oczy, aby skierować ku celom inne ciemne bomby. Nie widział, jak docierają do celu, ale zobaczył oślepiające błyski eksplozji. W następnym ułamku sekundy, kiedy o dziobowe ochronne pola rozbryznęła się nieprzyjacielska kula plazmy, jego X-skrzydłowiec zakołysał się z burty na burtę.

Z miejsca w samym środku jego serca, w którym pojawiały się myśli Mary, napłynęło lekkie drżenie. Niemal natychmiast przerodziło się w ostrą wymówkę.

Następnym razem wykonaj unik, Skywalkerze!

R2-D2 ostrzegawczo zaświergotał i wyłączył przeciążony generator ochronnego pola, aby się nie przegrzał. Luke zwolnił i wcisnął swój X-skrzydłowiec w wolne miejsce między myśliwcami Mary i Tama. Bardziej jednak zależało mu na uspokojeniu żony niż siebie. Ogarnęło go takie uniesienie, że mógłby dalej walczyć nawet bez osłon. Kilka sekund później wszyscy troje przemknęli przez rejon pełen koralowych okruchów. Widocznie nie tylko trójce Skywalkera udało się upolować yuuzhański patrolowiec. Kiedy pokonali dziurawą blokadę, przelecieli obok Talfaglia i podążyli za Gorszycielami.

Dowódcy unoszącej się przed nimi szturmowej floty Yuuzhan Vongów skierowali na czoło odpowiedniki fregat, które miały stanowić coś w rodzaju obronnej tarczy. Nie wysyłali jednak do boju eskadr koralowych skoczków. Z pewnością nie zamierzali wziąć udziału w bitwie. O wiele bardziej interesowało ich zamknięcie wylotowego korytarza. Dysponując ośmioma eskadrami gwiezdnych myśliwców Nowej Republiki, dwoma krążownikami i parą fregat, Luke postanowił zmusić Yuuzhan do walki. Ujrzawszy, że dzieli go od nich jeszcze spora odległość, nakazał ostrzelać nieprzyjaciół z dalekosiężnej broni.

Z luf potężnych dział krążowników i fregat Nowej Republiki pomknęły w przestworza oślepiająco jasne błyskawice turbolaserowych strzałów. Nieprzyjaciele odpowiedzieli kulami plazmy i magmy. Tymczasem eskadry Jedi leciały dalej tym samym kursem. Przedzierając się między błyskawicami i ognistymi pociskami, piloci polegali na własnym opanowaniu sztuki latania, wyczuciu sytuacji, zmysłach Jedi i ochronnych polach swoich myśliwców. Kiedy jednak kilka nieprzyjacielskich pociski uszkodziło dwie maszyny eskadry Gorszycieli, ich piloci musieli wycofać się z pola walki. Jeden z X-skrzydłowców eskadry Luke’a stracił płat, kiedy trafił w niego grutchin, ale zanim myśliwiec eksplodował, pilot odstrzelił owiewkę i katapultował się w przestworza. W końcu Gorszyciele przedarli się przez ochronne pola fregat Yuuzhan Vongów.

W następnej chwili X-skrzydłowiec Rigarda Matla przemienił się w ognistą kulę.

Pozbawieni doświadczonego dowódcy Gorszyciele złamali szyk i chyba się pogubili. Kręcili się bezradnie, rozjaśniając przestworza błękitnymi smugami jonów ze swoich maszyn. Luke uwolnił myśli i pchnął je w sam środek kuli ognia. Chwilę czy dwie odczuwał nieznośny ból, ale potem pojawił się dobrze znany spokój. Mistrz Jedi skupiał się na nim na tyle długo, aby upewnić się w swoich przypuszczeniach: Rigard przeżył eksplozję i zdołał się katapultować. Zanim Skywalker zdążył przekazać pozostałym dobrą wiadomość, w kanale alarmowym wszystkich komunikatorów rozległ się przerywany i zniekształcony przez zakłócenia głos Rigarda.

— Zewrzeć szyk, Gorszyciele! — W głosie rycerza Jedi brzmiał ból, ale i pewność siebie. — Przynosicie wstyd…

Głos ucichł, zapewne z powodu ograniczonego zasięgu nadajnika próżniowego skafandra dowódcy, ale zbesztani piloci jego eskadry skupili się w trzyosobowe grupy i rzucili w wir walki. Doprawdy, tego dnia Moc im sprzyjała. Jeszcze żaden Jedi nie zginął podczas tej bitwy.

W pewnej chwili Luke stwierdził, że na wprost dziobu jego X-skrzydłowca znajduje się samo serce nieprzyjacielskiej floty. W promieniach szkarłatnego słońca Talfaglia błyszczało sześć koralowych elipsoid. Lotniskowiec i jeden z krążowników starały się kryć za odpowiednikiem pancernika, a pozostałe trzy krążowniki wysuwały się na czoło i zaczynały uwalniać roje koralowych skoczków. Luke rozkazał, żeby R2-D2 podał współrzędne wycofującego się krążownika dowódcom gwiezdnych niszczycieli, aby wykorzystali łączność podprzestrzenną i przesłali je Sabie. Potem wybrał inny kanał, żeby porozumieć się z Mieczami i Gorszycielami.

— Dajcie spokój skoczkom — rozkazał. — Ustawcie na maksimum inercyjne kompensatory i przelećcie obok Yuuzhan. Naprawdę zależy nam tylko na lotniskowcu. — Spośród wszystkich okrętów nieprzyjacielskiej szturmowej floty właśnie ten okręt stwarzał największe zagrożenie i dla uciekających uchodźców, i dla ich przyjaciół z Nowej Republiki. — Postaramy się sprawiać wrażenie, że zamierzamy zaatakować ten krążownik po lewej, a kiedy znajdziemy się w dogodnej sytuacji do ataku na właściwy cel, wystrzelimy wszystko, co mamy.

Zanim piloci obu eskadr potwierdzili otrzymany rozkaz, najbliższe trzy krążowniki urosły za iluminatorem do tego stopnia, że wyglądały teraz jak chropowate jaja z czarnego korala yorik. Wszystkie miały mniej więcej długość ręki. Obok lecących na czele szyku X-skrzydłowców śmigały kule plazmy. Niektóre rozpryskiwały się na dziobowych osłonach. Od połyskujących w ciemności kadłubów odległych okrętów raz po raz odbijały się błyski światła.

— Rozdzielić się na trzyosobowe grupy — polecił Skywalker. — Róbcie wszystko, żeby nikt nie pozbawił was osłon.

W końcu w zasięgu strzału znalazła się pierwsza gromada koralowych skoczków. Ich dovin basale usiłowały pochwycić ochronne pola skrzydłowców, a yuuzhańscy piloci wystrzeliwali kule plazmy. W pewnej chwili dwa nieprzyjacielskie myśliwce zniknęły, kiedy pilotujący je Yuuzhanie nadziali się na pociski wystrzeliwane przez artylerzystów krążownika. Sekundę później piloci X-skrzydłowców, nie zmniejszając szybkości, śmignęli obok chmury koralowych skoczków. Lecieli zbyt szybko, aby yuuzhańscy piloci zdążyli się zorientować i zawrócić. Gorszyciele zmienili kurs i pomknęli w stronę unoszącego się po lewej nieprzyjacielskiego krążownika. Jego kapitan gorączkowo usiłował obrócić okręt burtą do nadlatującej eskadry. Zamierzał przeciwstawić napastnikom jak najwięcej wytwarzających ochronne pola dovin basali i wystrzeliwujących pociski stanowisk artylerii.

W pewnej chwili astromechaniczny robot poinformował Luke’a, że jego myśliwiec dzieli od lotniskowca odległość pozwalająca na trafienie protonową torpedą. Okazało się jednak, że cel nadal jest ukryty za ogromnym kadłubem yuuzhańskiego pancernika. Nagle węzły stanowisk burtowej artylerii krążownika zaczęły się otwierać. W ciemności pojawiła się chmura oślepiająco jasnych kuł plazmy i pocisków magmy.

— Wszystkie trójki, złamać szyk! — rozkazał Skywalker.

Odbił w prawo i zerknął na ekran taktycznego monitora. Zobaczył, że kadłub pancernika wciąż przesłania ogromny lotniskowiec, który jednak zmienia kurs i kieruje się w stronę wylotowego korytarza.

Sfrustrowany, zgrzytnął zębami, ale chwilę później wyczuł, że w jego głowie zaczyna pączkować myśl żony.

— Mów, o co chodzi, Matko — rozkazał.

— Uwaga, piloci, wziąć na cel ten krążownik — poleciła Mara. — Wystrzelić wszystkie pozostałe torpedy protonowe i zawracać w bezpieczne miejsce. — Luke, ty lecisz ze mną, pomyślała. — Powtarzam, wziąć na cel krążownik i wystrzelić wszystkie protonowe torpedy.

Piloci wahali się tylko chwilę, ale to wystarczyło, żeby jakiś grutchin trafił pilotowany przez Gorszyciela X-skrzydłowiec i zaczął pożerać jego skrzydło. Doświadczony Jedi odstrzelił owiewkę i katapultował się w przestworza. Chwilę potem jego gwiezdny myśliwiec eksplodował.

— Wykonać rozkaz! — warknęła Mara.

W przestworzach zaczęły się krzyżować błękitne smugi płonących jonów i w stronę kadłuba krążownika poszybowało kilkanaście protonowych torped. Obok burty nieprzyjacielskiego okrętu pojawiła się linia grawitacyjnych anomalii, które zaczęły pochłaniać nadlatujące pociski, ale od pierwszej chwili wszyscy wiedzieli, że czarnych mikrodziur jest zbyt mało, aby zdołały się uporać ze wszystkimi torpedami.

Za dyszą jednego z silników X-skrzydłowca Mary pojawiło się coś, co wyglądało jak świetlista smuga. Myśliwiec kobiety zmienił kurs i zaczął unosić się ponad płaszczyznę bitwy. Luke podążył za żoną. Pozwolił sobie na krótką jak mgnienie oka chwilę niepokoju, ale potem sobie uzmysłowił, że Mara czerpie energię z Mocy. Już wiedział, co zamierza.

Sprytna sztuczka. — O dziwo, nie pomyślał tego Luke, ale Tam, który nie przestawał ochraniać wszystkich trzech myśliwców polami swojego X-skrzydłowca. — Nauczyłaś się tego od Izala?

Tak, odparła w myśli Mara. Luke wyczuwał, że żona jest lekko wstrząśnięta. Nie wiedziała dotąd, że Tam czyta w ich myślach. — Od jak dawna nas podsłuchujesz? — zapytała.

Tam odpowiedział czymś, co można byłoby określić jako myślowe wzruszenie ramionami.

— Nie zamierzałem, naprawdę — odparł. Był młodym durosjańskim nawigatorem, który nauczył się pilotować gwiezdny myśliwiec. Jego ojciec, rycerz Jedi Daye Azur-Jamin, zaginął mniej więcej rok wcześniej na planecie Nal Hutta. Od tamtej pory młody Tam miał kłopoty z usuwaniem myśli innych osób ze swojego umysłu. — Ale oboje rozmawialiście w myśli tak głośno, że prawie krzyczeliście.

Wyjaśnienie tego problemu trwało tyle, ile potrzeba, żeby pozostałe torpedy protonowe doleciały do burty krążownika i eksplodowały. W kabinach wszystkich trojga pilotów pojawił się oślepiający błysk. Ekran taktycznego monitora Luke’a pokryły iskry zakłóceń i wyładowań, a Artoo-Detoo zaczął się zmagać ze skutkami potężnego elektromagnetycznego impulsu.

Ciągnąca się za silnikami X-skrzydłowca Mary jasna smuga Mocy przemieniła się w świetlistą kulę, w której zniknęry wszystkie trzy X-skrzydłowce.

— W porządku, chłopcy… a teraz wyłączcie jednostki napędu podświetlnego swoich maszyn — rozkazała Mara.

Jeszcze zanim skończyła mówić, Luke pstryknął dźwigienką przełącznika, co spotkało się z pełnym zaniepokojenia gwizdem astromechanicznego robota.

— W porządku, Artoo — uspokoił go Skywalker. Pstryknął dźwigienką drugiego przełącznika. — To część planu mojej żony.

R2-D2 głośno zaświergotał. Luke zerknął na wskazania przyrządów.

— Oczywiście, że nic o nim nie słyszałeś — wyjaśnił. — Nie przekazywaliśmy szczegółów przez komunikator.

R2-D2 powątpiewająco zaćwierkał.

— Zaufaj mi, Artoo — odparł Luke. — Naprawdę mamy dobry plan. — Czas na małe unoszenie — odezwała się przez komunikator Mara.

— Podążajcie za mną.

Mistrz Jedi wyczuł, że żona skupia Moc. W następnej chwili ujrzał, że jej pozbawiony napędu X-skrzydłowiec unosi się powoli i wylatuje ze świetlistej kuli. Podążył za nią i obejrzał się, aby sprawdzić, czy Tam idzie w ich ślady. Kiedy wszyscy znaleźli się nad kulą, Mara wprawiła ją w ruch obrotowy. Ujrzawszy, że nie kierują się ku nim żadne pociski Yuuzhan Vongów, przestała wytężać myśli. Świetlista kula rozbłysła ostatni raz i zniknęła. Luke spojrzał przed dziób swojego myśliwca i przekonał się, że wszyscy troje znajdują się niespełna tysiąc metrów poniżej wrzecionowatego ramienia yuuzhańskiego lotniskowca. Z ramienia wystawało piętnaście bocznych odnóg, a z każdej zwieszała się eskadra koralowych skoczków. Tymczasem załoga odpowiednika pancernika nie zwracała uwagi na to, co dzieje się po stronie drugiej burty. Ogromny okręt unosił się teraz za rufami wszystkich trzech X-skrzydłowców. Luke włączył komunikator, żeby pogratulować żonie wymyślonej naprędce strategii walki, ale Mara nie pozwoliła mu dojść do słowa.

— A czego się spodziewałeś, Skywalkerze? — ucięła. — Fortele to moja specjalność.

R2-D2 pisnął alarmująco i wyświetlił ostrzeżenie o sensorach innego rodzaju niż optyczne.

— Wiem, że nas mogą zauważyć — odparł Luke. — Potrwa jednak sekundę, zanim się zorientują, a nam nie potrzeba ani chwili dłużej.

Mara wypuściła ciemne bomby i posługując się Mocą, skierowała je w samo serce monstrualnego okrętu. Tam zrobił to samo. Kiedy Luke uwalniał swoje, śródokręciem gigantycznego okrętu wstrząsnęła ognista pięść pierwszej eksplozji.

Nie odpinając pasów ochronnej sieci, Danni usiłowała wstać z fotela. Wciskając pierś na właściwe miejsce, zastanawiała się, czy przeprowadzenie generalnego remontu kanonierki było naprawdę dobrym pomysłem. Automaty naprawcze Zaćmienia na nowo zespawały wszystkie szwy poszycia, a doświadczeni gwiezdni technicy zbadali całą powierzchnię kadłuba. Może właśnie dlatego Wonetun uważał, że może teraz wykonywać takie same manewry jak piloci nowiutkich X-skrzydłowców. Rzecz jasna, nadal nalegał na zmniejszenie wydajności inercyjnych kompensatorów do dziewięćdziesięciu dwóch procent. W pewnej chwili Brubb wykonał tak ostry zwrot, że do czubków palców Danni napłynęło więcej krwi. Musiała zamknąć oczy w obawie, by nie wyskoczyły z oczodołów. Doszła do wniosku, że to niedobrze. Pod jej stopami, zapewne na dnie statku, gdzie znajdowały się różne systemy i podzespoły, coś wystrzeliło z cichym trzaskiem. Czyżby zanosiło się na jakąś awarię?

W dziobowym iluminatorze pojawił się błysk odległej eksplozji. Danni spojrzała w tamtą stronę i zobaczyła trzy białe kule wybuchających torped protonowych. Ogniste kwiaty jarzyły się jakiś czas, a potem zniknęły. Dzicy Rycerze wyłonili się z nadprzestrzeni powyżej planetarnej orbity Talfaglia. Musieli zanurkować, a patrząc na to, i Danni odnosiła wrażenie, że spada na złamanie karku w rejon bitwy. Kilka sekund później ciemności rozjaśnił następny błysk eksplozji protonowej torpedy, tym razem zamieniając w popiół śródokręcie ogromnego lotniskowca. Oderwane ramiona yuuzhańskiego okrętu poszybowały w przestworza, posyłając we wszystkie strony ponad setkę płonących koralowych skoczków.

— Ach, to mistrz Skywalker — oznajmiła Saba. — Świetnie mu idzie na polowaniu. — Włączyła siatkę celowniczą i ustawiła na tle transpastalowego iluminatora w taki sposób, aby pokryła usiłujący ukryć się za chmurą szczątków krążownik Yuuzhan Vongów. — Wygląda na to, że Starają się uniknąć bitwy, Danni — ciągnęła po chwili. — Zobacz, czy mają na pokładzie to, czego szukasz.

Danni połączyła sensory z siatką celowniczą. Niemal natychmiast kilkanaście wskaźników siły ciążenia obudziło się do życia. Wszystkie zaczęły skakać na wyświetlaczu w rytm nieprzyjacielskich sygnałów.

— Potwierdzam — rzekła. — Na pokładzie tego krążownika znajduje się yammosk.

— Już niedługo. — Saba głośno zasyczała i od razu przesłała współrzędne Łobuzom i pozostałym Dzikim Rycerzom. — Oto nasz cel — powiedziała. — Tylko uważajcie na jego potężne współpisklę.

Niedaleko przed dziobem krążownika z yammoskiem na pokładzie znajdował się nieprzyjacielski pancernik. Jego artylerzyści bez przerwy posyłali niekończące się salwy kuł plazmy i pocisków magmy w kierunku okrętów floty Nowej Republiki, blokujących dostęp do wylotowego korytarza. Na szczęście, załogi „Mon Mothmy” i „Elegosa A’Kli” bardzo szybko rozprawiły się z okrętami yuuzhańskiej floty oblężniczej i mogły pospieszyć na pomoc innym walczącym jednostkom Nowej Republiki.

Nagle uwagę Danni przyciągnęły ukazujące się na ekranie taktycznego monitora szeregi i kolumny liczb.

— Zauważyli nas — oznajmiła młoda kobieta.

Od burty nieprzyjacielskiego krążownika odłączyło się piętnaście jajowatych koralowych brył. Wszystkie jak na rozkaz skręciły w ich stronę, a z wyrzutni pocisków poszybowały ku nim kule ognistej plazmy i magmy. Danni miała wrażenie, że leci w kierunku gwiazdy.

Ujrzawszy rój nadlatujących pocisków, Wonetun wprowadził kanonierkę w szaleńczy korkociąg, a kiedy wyrównał lot, podążył za resztą eskadry w stronę pola bitwy. Niebawem Izal Waz otworzył ogień z ciężkich czterolufowych działek laserowych. Danni chwyciła podłokietniki fotela. Nie chciała, żeby szaleńcze manewry Wonetuna miotały nią wewnątrz ochronnej sieci. Wskaźniki siły ciążenia na jej holograficznym wyświetlaczu nie przestawały tańczyć jak szalone.

— Przygotować rakiety udarowe i wabię — rozkazała Barabelka.

— Wszystko gotowe — odpowiedzieli równocześnie Han Solo z pokładu „Sokoła Millenium” i Lando Calrissian ze „Ślicznotki”. Pierwszy leciał powyżej, a drugi poniżej kanonierki.

— Piloci X-skrzydłowców, uzbroić wszystkie torpedy — poleciła Saba. — Mierzyć tylko w krążownik. Ignorować skoczki.

— Dzicy Rycerze gotowi — zameldował przez komunikator Drif Lij.

Rzecz jasna, chodziło mu bardziej o to, żeby poinformować Łobuzów niż Sabę. Przy tak niezwykłej gęstości Mocy Dzicy Rycerze wyczuwali nawzajem, że wszyscy są gotowi do walki. W przeciwieństwie do nich Łobuzy musiały się uciekać do bardziej konwencjonalnych sposobów komunikacji.

— Łobuzy gotowe — potwierdził pułkownik Gavin Darklighter.

— Gorszyciele i Miecze przegrupowują się pod krążownikiem — odezwał się Luke Skywalker, korzystając z taktycznej sieci łączności. — Nie mamy wprawdzie torped, ale kiedy od tego pancernika zaczną się odłączać koralowe skoczki, postaramy się pomieszać im szyki.

— Serdeczne dzięki, Wieśniaku — rzekła Barabelka.

W pewnej chwili wszystkie wskaźniki na wyświetlaczu Danni pokazały zera.

— Yammosk umilkł — zameldowała zdziwiona młoda kobieta. Spojrzała przez iluminator i zobaczyła, że krążownik zaczyna się obracać. Z pewnościąjego dowódca starał się zwrócić burtą ku nadlatującym z góry X-skrzydłowcom. Danni nie mogła uwierzyć, że Yuuzhan Vongowie mają jeszcze inne stanowiska artylerii oprócz tych w górnej części kadłuba, które już strzelały. — Dzieje się coś niezwykłego.

— To prawda — dodał Wonetun. — Pancernik zwalnia. Odłączają się od niego coraz to nowe koralowe skoczki.

— Przekonaliśmy ich, żeby zostali i walczyli — domyśliła się Barabelka. Przełączyła komunikator na taktyczny kanał łączności. — Tu Sykaczka… — zaczęła.

— Chodzi o coś innego — przerwała jej Danni. Zamknęła oczy i posługując się techniką skupiania Jedi, aby lepiej zrozumieć znaczenie wskazań sensorów, zaczęła się zastanawiać, co mogą oznaczać. Znajdowali się chyba zbyt blisko Talfaglia, aby ktokolwiek mógł poważyć się na dokonanie mikroskoku przez nadprzestrzeń, a zważywszy na wspierające flotę Nowej Republiki dwa gwiezdne niszczyciele, yammosk musiał dojść do wniosku, że nie ma żadnej szansy przedarcia się w rejon wylotowego korytarza. Młoda kobieta przełączyła własny komunikator i dokończyła rozpoczęte przez Sabę zdanie:

— Przygotowują się do mikroskoku. Wcale nie zamierzają brać udziału w walce.

Saba łypnęła jednym gadzim okiem i skierowała je na Danni.

— Yuuzhan Vongowie nie uciekają — powiedziała.

Nagle w kanale taktycznej łączności rozległ się zaniepokojony głos Corrana Homa.

— Wszystkie jednostki, przerwać walkę — rozkazał. „Wesołek” znajdował się bardzo wysoko nad orbitalną płaszczyzną systemu, a jego załoga, posługując się dalekosiężnymi sensorami, śledziła i koordynowała poczynania jednostek Nowej Republiki. — Starają się zwabić was…

— Daj nam minutę, Koordynatorze — przerwał mu Wedge Antilles. — Chcielibyśmy dokończyć najpierw pewną akcję. Sykaczko, każ swoim pilotom wystrzelić pociski.

Nie musiał powtarzać. Saba wydała rozkaz, jeszcze zanim skończył mówić. W przestworzach ukazało się dwadzieścia jasno świecących płomieni gazów wylotowych. Kilka chwil później, kiedy wystrzelono wabię, pojawiło się ich o wiele więcej.

Tymczasem nieprzyjacielski krążownik wykonał zwrot i zaczął przyspieszać. Nagle wszystkie wskaźniki na wyświetlaczu Danni sięgnęły zenitu, ale strzałki siły ciążenia skierowały się w stronę okrętów floty Nowej Republiki. W następnej sekundzie przyrządy zasyczały, zaskwierczały i odmówiły posłuszeństwa. Z aparatury zaczęły się wydobywać strużki gryzącego dymu. Danni natychmiast odłączyła zasilanie, ale kiedy poczuła dym smażonych płytek i elementów, uświadomiła sobie, że za późno. Odwróciła się, żeby odpowiedzieć na niewypowiedziane pytanie Saby, które usłyszała w swojej głowie.

— Przeciążenie zostało wywołane przez niespodziewany skok siły ciążenia i zmianę kierunku wektora — rzekła.

— Na to wygląda — mruknęła Barabelka. Ściągnęła wargi i zasy czała, a potem spojrzała przez dziobowy iluminator. Wonetun nie przestawał wykonywać raptownych zwrotów i uników, dzięki czemu nieprzyjacielski krążownik tańczył za iluminatorem jak oszalały. Wyglądało jednak na to, że jego artylerzyści wstrzymali ogień, a okręt obraca się niemrawo wokół osi przechodzącej przez rufę. Pierwsza salwa wystrzelonych przez pilotów X-skrzydłowców pocisków przeleciała obok jego kadłuba, ale kiedy systemy naprowadzania na cel nakazały pociskom zmienić kurs, Świetliste smugi płonących jonów zaczęły się zakrzywiać.

Danni najpierw pomyślała, że Yuuzhan Vongowie uciekają się do niezwykłego podstępu. Zmieniła zdanie, kiedy ujrzała, że druga salwa, nie natrafiwszy na żadną przeszkodę ani opór, eksplodowała na powierzchni kadłuba krążownika. Nagle zrozumiała, co się stało.

— Rozbroić pociski! — krzyknęła. Zerknęła na umieszczony przed Sabą ekran taktycznego monitora i przekonała się, że także yuuzhański pancernik przewala się bezwładnie z burty na burtę. — Natychmiast rozbroić pociski, gdyż inaczej rozpylicie na atomy naszego yammoska!

— Musisz być bardzo pewna tego, co mówisz, Danni Quee — ostrzegła Barabelka, która właśnie skończyła wydawać odpowiedni rozkaz. — W przeciwnym razie ona zje własną rękę.

O dziwo, Danni nie uważała, że Saba przesadza.

— Jestem tego pewna — potwierdziła.

Kadłub krążownika przełamał się na trzy części, z których zaczęły wylatywać martwe ciała. Następna salwa pocisków zmieniła kurs i trafiła w kadłub nieprzyjacielskiego okrętu, ale nie eksplodowała. Dopiero wtedy Danni odetchnęła z ulgą. Wybrała kanał umożliwiający łączność z dowódcą „Mon Mothmy”.

— Generale Antillesie, czy jeden z pana okrętów nie jest przypadkiem Interdyktorem? — zapytała.

— To informacja zastrzeżona — usłyszała w odpowiedzi. — Mogę tylko powiedzieć, że czekaliśmy, aż nieprzyjaciele zdecydują się dokonać mikroskoku.

Tymczasem okręty floty Nowej Republiki wzięły na cel bezradnie dryfujący pancernik i zasypały go lawiną turbolaserowych błyskawic. Chodziło o to, aby zmiękczyć przeciwników, zanim na pokład yuuzhańskiego okrętu będą mogły wkroczyć ekipy abordażowe. Widząc, że walka jest właściwie zakończona, Luke, Mara i pozostali piloci X-skrzydłowców Zaćmienia wycofali się z rejonu bitwy. Zawrócili, aby eskortować konwoje z uchodźcami, którzy opuszczali system Talfaglia.

Ujrzawszy, że ich cel jest równie bezradny jak ogromny pancernik, Wonetun wyrównał w końcu lot kanonierki. Chwilę później dołączyły do niego „Sokół” z Hanem i Leią oraz „Ślicznotka” z Landem i Tendra.

Saba odwróciła się i zerknęła na Danni.

— Teraz wiemy, dlaczego twoje przyrządy eksplodowały, prawda? — zapytała.

Młoda kobieta kiwnęła głową. Posługiwanie się generatorami interdykcyjnych pól nie było niczym nowym. Techniki tej używali jeszcze w czasach Rebelii wojskowi Imperium, aby wytwarzać sztuczne grawitacyjne leje pośrodku rebelianckich flot i uniemożliwiać im ucieczkę w nadprzestrzeń. Nowość stanowiło jedynie to, że gwiezdne niszczyciele Nowej Republiki nie miały zainstalowanych projekcyjnych kopuł, których używały dotąd okręty klasy Interdyktor. Zaskakując Yuuzhan Vongów i przystępując do ataku, kiedy kapitanowie nieprzyjacielskich okrętów szykowali się do mikroskoku, dowódcy niszczycieli pozbawili ich kontroli nad własnymi jednostkami.

Danni wybrała kanał umożliwiający nawiązanie łączności ze „Ślicznotką”.

Hazardzisto, możesz wysłać teraz swoje androidy na pokład krążownika? — zapytała.

— Chciałabym się dowiedzieć, jak miewa się nasz yammosk.— Kiedy Lando wyraził zgodę, Saba zwróciła się znowu do młodej kobiety.

— Możesz być pewna, Danni Quee, że yammosk tam będzie — powiedziała. — Zamarznięty na kość i gotowy do transportu. — Klepnęła się w kolano i zasyczała z powodu, który chyba jedynie Barabelowie mogli zrozumieć. Potem odwróciła się do Wonetuna i patrzyła, jak zajmuje miejsce w szyku za rufami „Ślicznotki” i „Sokoła”. — Doprawdy, Moc nas dzisiaj nie opuszcza — dodała.

29

Tsavong Lah często odwiedzał arcyprzeżuwalnię „Sunuloka”, jak jego oficerowie pieszczotliwie nazywali okrętową mesę, wiedział więc, że pełna zdumienia cisza, jaka niespodziewanie zapadła za jego plecami, ma więcej wspólnego z pojawieniem się nowej osoby niż z jego obecnością w tym pomieszczeniu. Nie odwrócił się jednak, aby zobaczyć, kto go chce niepokoić. Odwracając się, okazałby zainteresowanie, a tego wcale nie zamierzał. Nie przestał się wpatrywać w stojącą przed nim na stole misę z yanskakami. Szczególną uwagę poświęcił mięsistemu osobnikowi z ośmiocentymetrowej długości kolcami na grzbiecie. Zwierzę pewnie uświadamiało sobie, że je obserwuje, ale tylko uniosło zakończony kolcem ogon. Nie usiłowało się ukryć pod pozostałymi, jak czasami postępowały stare mądre yanskaki. Wydawało się godne jego apetytu, jak przystało na prawdziwe stworzenie Yun-Yammki.

Kiedy za plecami Tsavonga Laha umilkł cichy szmer ostatnich rozmów, wojenny mistrz usłyszał szuranie stóp po podłodze. Uniósł rękę, dając znak nieznajomemu przybyszowi, aby zaczekał, ale nie odwrócił głowy. Zapuścił rękę w głąb misy i chwycił yanskaka u nasady kolczastego ogona. Zwierzę nie usiłowało wyślizgnąć się z jego palców, szarpnęło się tylko i zagłębiło kolce grzbietowe w jego dłoni. Dwie ostre igły wbiły się w kości palców, a trzecia pogrążyła się w kciuku i zaczęła natychmiast sączyć jad bezpośrednio do stawu. Tsavong Lah poczuł, że w górę ręki pomknęła rozgrzana do białości fala bólu. Był naprawdę wspaniały.

Nie wyciągając kolców zwierzęcia, wojenny mistrz wstał i podszedł do stołu kuchennego. Usiłując uniknąć pochwycenia pozostałych palców w klekoczące chelipedy, polecił kotlarzowi, aby wypatroszył zwierzę żywcem, a potem ugotował bez obdzierania ze skóry. Przyglądał się, jak kotlarz rzuca wnętrzności na podłogę jako żer dla ścierwojadów kaastoag. Chwilę potem żarłoczne chrząszcze zaczęły się bić o najsmaczniejsze kąski. Tsavong Lah pomyślał, że właśnie takie łaski zapewniali bogowie najsilniejszym: bitwę, ból, życie, śmierć… Wyciągnął coufee i zanurzył je w kadzi z venożelem. Przeciągnął ostrzem po dłoni, aby je uświęcić, i dopiero wtedy się odwrócił, żeby spojrzeć na przybysza.

— Słucham? — zapytał. Ku swojemu zdumieniu zauważył, że chce z nim rozmawiać nie posłaniec, jak się spodziewał, ale młoda i całkiem powabna funkcjonariuszka służb łączności z wypalonymi na policzkach honorowymi czarnymi pasami. — Możesz mówić, Seef— przyzwolił.

Yuuzhanka uniosła prawą rękę, zacisnęła palce w pięść i przyłożyła ją do lewego ramienia.

— Wiadomości z Talfaglia, wojenny mistrzu — oznajmiła.

Nie powiedziała nic więcej, tylko powiodła niespokojnym spojrzeniem po twarzach siedzących w arcyprzeżuwalni oficerów.

— Rozumiem, że Jeedai w końcu się pokazali? — zapytał Tsavong Lah. Trzask pękających chelipedów uświadomił mu, że jego yanskak się ugotował. Wojenny mistrz odwrócił się i wyciągnął zwierzę z wrzątku gołymi palcami — żaden oficer w arcyprzeżuwałni „Sunuloka” nie ośmieliłby się posłużyć przewidzianymi do tego celu kościanymi szczypcami — a potem ściągnął pokrytą łuskami skórę aż do ogona. — Ilu uchodźców ocalili?

— Obawiam się, że wszystkich, mój wodzu, albo prawie wszystkich. — Seff pochyliła głowę. — Blokada zakończyła się fiaskiem, a nasza flota została pokonana.

— Pokonana? — Tsavong Lah złapał yanskaka za grzbietowe kolce i uniósł do ust. Jak się spodziewał, mięso okazało się aromatyczne i jędrne, zaprojektowane przez najlepszych mistrzów przemian, aby dobrze smakowało i miało wartość odżywczą. — Jesteś tego pewna?

Seef wyciągnęła coufee, chwyciła za ostrze i podała rękojeścią naprzód wojennemu mistrzowi.

— Wstyd mi przynosić taką wiadomość, ale strażnicy widzieli wszystko doskonale — odrzekła. — Nieprzyjacielska flotylla okazała się o wiele liczniejsza i silniejsza, niż wynikało z doniesień naszych szpiegów. Co więcej, wrogowie posłużyli się bronią, którą wciąż jeszcze analizująnasi mistrzowie przemian. — Yuuzhanka opuściła jeszcze niżej głowę, nie chcąc obrazić wojennego mistrza spoglądaniem w jego oczy podczas przekazywania ostatniej, najbardziej niepomyślnej wiadomości. — Dowódcy ich gwiezdnych niszczycieli zdołali nawet pochwycić jeden z naszych okrętów liniowych, „Łowcę” — dodała.

— W nienaruszonym stanie? — zapytał Tsavong Lah.

— Obawiam się, że najwyżej lekko uszkodzony — odparła ponuro Seef.

— To ciekawe — mruknął wojenny mistrz. — Muszę sam to zobaczyć.

— Zapamiętujące chilaby wartowników już niedługo zostaną dostarczone na pokład „Sunuloka” — oznajmiła młoda Yuuzhanka.

Tsavong Lah kiwnął głową.

— A jeżeli chodzi o to — powiedział, wskazując coufee — nie będzie konieczne. — Gestem odsunął broń na bok. — Oczekiwaliśmy właśnie takiego rozwoju sytuacji.

— Doprawdy? — Seef sprawiała wrażenie bardziej oszołomionej niż uspokojonej.

— W końcu Jeedai pozwolili, żeby emocje doprowadziły ich do zguby. — Chociaż starał się osiągnąć ten cel od czasu zdobycia planety Duro, czuł się dziwnie rozczarowany. Spodziewał się, że nieprzyjaciele okażą się godniejszymi przeciwnikami, którzy nie pozwolą się tak łatwo wodzić za nos. — Seef, poproś odczytywaczy, żeby się zorientowali, czy bogowie zechcą wyrazić zgodę na dwa niespodziewane ataki. Jeden na Borleias, a drugi na Reecee.

— Reecee, mój panie? — odezwał się stojący za jego plecami mistrz taktyków. — Zamierzamy ominąć gwiezdne stocznie Bilbringi?

— Na razie. — Tsavong Lah położył dłoń na ramieniu Seef, obrócił Yuuzhankę i delikatnie pchnął w stronę wyjścia. Pochylił się, aby oderwać chelipedy yanskaka, a później uniósł wysoko nad głowę, aby mogli je zobaczyć wszyscy jedzący posiłek w arcyprzeżuwalni oficerowie. — Najwyższy czas przygotować kleszcze, moi wojownicy — dodał na tyle głośno, aby go usłyszeli.

Napiął mięśnie i z cichym klekotem złączył obie części.

— Jesteśmy gotowi przystąpić do realizacji bitewnego planu „Coruscant” — dodał triumfująco.

30

Nom Anor miał wąskie wargi, wielokrotnie złamaną kość nosową i czarny playerin boi w specjalnie przystosowanym oczodole. Jego koścista i wymizerowana twarz była, przynajmniej z punktu widzenia rycerzy Jedi, chyba najlepiej znaną yuuzhańską twarzą w całej galaktyce. Nie można byłoby tego samego powiedzieć o skaczącej obok niego upierzonej obcej istocie. Stawy kolanowe jej nóg umożliwiały zginanie dolnych kończyn do tyłu, a nie do przodu. Stworzenie miało cienkie uszy, parę spiralnie skręconych czułków, skośne oczy, szerokie usta i porośnięte delikatnymi piórkami bokobrody. Jacen jeszcze nigdy nie widział istoty takiej rasy, ale odnosił niesamowite wrażenie, że skądś ją zna.

W pół drogi do celu — to znaczy wiodącej na niższy poziom pochylni, na której Ganner nieumyślnie ubliżył yuuzhańskiemu wojownikowi — upierzona istota przystanęła i zwróciła głowę w stronę starszego Solo. Trudno było mieć pewność przez dwie warstwy półprzeźroczystych błon okiennych i z odległości przekraczającej sto metrów, ale chyba wpatrywała się prosto w niego. Nie odwracała głowy tak długo, że Jacen poczuł na plecach zimny dreszcz. Dopiero wtedy obca istota szelmowsko się uśmiechnęła i w kilku długich susach pokonała z każdą chwilą coraz większą odległość dzielącą ją od Noma Anora.

Stojący obok Jacena Ganner odwrócił się w jego stronę.

— Chyba nas nie zauważyła? — szepnął. Mimo to cofnął się kilka kroków w strefę głębszych ciemności. — Spojrzała w naszą stronę zupełnie przypadkowo.

— Wyczuła nas — oznajmił stanowczo Jacen, odrywając od oczu elektrolornetkę. — Co więcej, zauważyła nasze zaniepokojenie.

Nie musiał dodawać, że istota wyczuła ich, posługując się Mocą. Promieniujący od Gannera wstrząs uświadomił mu, że jego towarzysz doszedł do takiego samego wniosku.

— Co się z wami dzieje? — zapytała Jaina, stając obok nich w kolebkowo sklepionym przejściu. — Wyglądacie, jakbyście usłyszeli głos Imperatora. Nie chcecie chyba powiedzieć, że obawiacie się kilku Yuuzhan Vongów?

— Jest ich więcej niż kilku. — Jacen wręczył jej elektrolornetkę. Emocje siostry sprawiały wrażenie chaotycznych, jak często się zdarzało krótko przed rozpoczęciem walki, ale nie mógł krytykować jej zachowania. Ilekroć w powietrzu zaczynały brzęczeć ogłuszające chrząszcze, Jaina stawała się najspokojniejszą i najbardziej opanowaną osobą spośród wszystkich członków oddziału specjalnego. Nie zwracając uwagi na zbierającą się obok burty wahadłowca Noma Anora gromadę yuuzhańskich wojowników, Jacen wskazał siostrze podobne do dziwacznego ptaka stworzenie. — Bardziej mnie martwi ulubienica Noma Anora — dodał. — Zdawało mi się, że dotknęła mnie myślowym palcem Mocy.

Jaina przyjrzała się uważnie niewielkiemu stworzeniu.

— Jesteś pewien? — zapytała.

— Nie tyle pewien, co przekonany — uściślił jej brat bliźniak.

— Ja także — poparł go Ganner. — A tamten uśmiech…

— Hmm… — Jaina zmarszczyła brwi i pogrążyła się w zadumie. — Czy ta upierzona istota kogoś wam przypomina?

— Nie mogę pozbyć się wrażenia, że powinna — odparł Jacen. — Ale z całą pewnością nigdy nie widziałem ani jej, ani żadnej innej istoty jej rasy.

— Przepraszam, zapomniałam, że Wywiad Nowej Republiki nie dzieli się ostatnio z wujkiem Lukiem zdobywanymi informacjami — powiedziała Jaina. — My, piloci Eskadry Łobuzów, oglądaliśmy ostatnio kilka ciekawych hologramów. To Vergere.

— Ver… gere? — Jacen omal się nie zachłysnął.

Vergere brała udział w jednej z pierwszych dokonanych przez Yuuzhan Vongów prób zamordowania rycerzy Jedi. Z drugiej strony jednak, to właśnie ona dała Hanowi lecznicze łzy, po których ustąpiła wyniszczająca organizm Mary Jadę Skywalker tajemnicza choroba. Na razie nikt nie potrafił rozstrzygnąć, czy istota jest sojuszniczką, czy nieprzyjaciółkąJedi; ulubienicą niedoszłej zabójczym czy samodzielną agentką.

— To Vergere albo ktoś bardzo do niej podobny — zapewniła Jaina. — Jeżeli dotknęła cię myślowym palcem Mocy, możemy założyć, że jest kimś więcej niż pupilka i powierniczką agentki Yuuzhan Vongów.

— Przyleciała tu, żeby wskazać nas Yuuzhanom — powiedział Ganner.

— Nie jestem pewien — sprzeciwił się Jacen. — Gdyby naprawdę zamierzała wydać nas w łapy Yuuzhan, dlaczego miałaby ratować życie Mary? Dlaczego dotąd nie podniosła alarmu, skoro nas zobaczyła?

— Może się pomyliliśmy? — zauważył starszy Jedi. — Może wcale nas nie wyczuła?

— Ale ja ją wyczułem — obstawał przy swoim starszy Solo.

Ich dyskusję przerwało przybycie Anakina i pozostałych członków oddziału specjalnego. Towarzyszyło im także dwoje Ciemnych Jedi, Lomi i Welk. Mieli własne czarne pancerze i przesycone płynem bacta bandaże, którymi Tekli owinęła ich rany. Jacen z zażenowaniem uświadomił sobie, że żałuje, iż nie znali tożsamości uwięzionych Jedi, zanim ich brat zdecydował się pospieszyć im na ratunek. Był pewien, że i tak by ich uwolnili, ale dopiero po zabiciu królowej voxynów.

Ganner przekazał elektrolornetkę Anakinowi mniej więcej w tej samej chwili, kiedy Nom Anor i Vergere dotarli do celu. Na rampie pojawił się nieuprzejmie potraktowany przez Gannera Yuuzhanin i zaczął rozmawiać z egzekutorem. Kiedy Vergere wtrąciła się do rozmowy i powiedziała coś szorstko, wojownik wyprężył się i grzmotnął prawą pięścią w lewe ramię. Potem już zwracał się do obojga przybyszów.

Anakin skierował elektrolornetkę w stronę stojącej obok wahadłowca Noma Anora grupy Yuuzhan Vongów.

— Jak myślisz, ilu… — zaczął.

— Zbyt wielu, żeby z nimi walczyć — dokończył Jacen.

Młodszy Solo zignorował go i odwrócił się do Gannera. Bardziej rozczarowany niż zirytowany jawnie okazywanym lekceważeniem Jacen postanowił nie robić mu wymówek i zachował milczenie. W końcu Anakin prosił tylko o informację, a nie o radę.

— Naliczyłem stu czterech wojowników — powiedział Ganner. — Zapewne to trzy plutony i dowódca w stopniu oficera.

Anakin nie zmienił wyrazu twarzy, ale starszy brat wyczuł promieniującą od niego falę niezwykłego niepokoju. Ich pierwszy plan okazał się nieprzydatny, a właśnie w tej chwili drugi walił się w gruzy. Jacen spróbował zrobić wszystko, co mógł, aby uspokoić Anakina i nie dopuścić, żeby jego obawy udzieliły się pozostałym.

Chwilę później do Anakina podeszła Siostra Nocy.

— Możemy uciec ścieżką treningową — oznajmiła. — Prowadzi do kompleksu laboratorium.

Jacen zauważył, że Welk pobladł. Posługując się Mocą, wyczuł promieniujące od niego przerażenie.

— Czym jest ścieżka treningowa? — zapytał.

— To właśnie na niej Yuuzhan Vongowie szkolili voxyny do polowania na nas — wyjaśniła Lomi. Zmrużyła oczy, jakby zdenerwowana tym wypytywaniem. — To będzie niebezpieczne, ale nie tak bardzo jak przejście przez lądowisko kosmoportu.

— A poza tym, znamy tamto miejsce lepiej niż yuuzhańscy trenerzy — dodał Welk. Choć prawie sparaliżowany lękiem, zamierzał się wykazać w oczach swojej mistrzyni. Prawdopodobnie obawiał się jej jeszcze bardziej niż voxyna. — Jest nas tylu, że rozprawimy się z królową bez trudu.

— Pod warunkiem, że uczniowie Skywalkera zasłużenie cieszą się tak wielką sławą. — Lomi spojrzała na Anakina i wyszczerzyła zęby w pogardliwym uśmiechu. — Wybór należy teraz do ciebie, młody Solo.

— Zasłużyliśmy na swoją sławę — oznajmił z naciskiem Anakin. Odwrócił się i zobaczył, że stojący obok egzekutora, pozbawiony pancerza wojownik wskazuje wyciągniętą ręką w dół rampy, w stronę kompleksu więziennego, gdzie ukrywali się członkowie oddziału specjalnego.

— Chyba nie pokazuje im drogi do najbliższej ubikacji — mruknął Ganner. — Zaczyna się robić niewesoło.

— Raczej ciekawie — poprawił go Anakin. Wycofał się w głąb sklepionego przejścia i gestem nakazał Lomi, żeby zapuściła się w głąb kompleksu więziennego. — Prowadź — rozkazał.

Zekk chwycił go za rękę.

— Anakinie, co robisz? — zapytał.

Jacen zrobił wszystko, żeby wiążąca młodych Jedi bitwowięź nie przekazała kryjącego się w tym pytaniu oburzenia. Uczucia Zekka okazały się jednak zbyt silne i omyły członków grupy niczym strugi lodowatej wody. Wzbudziły u Raynara i Eryl wrogość i urazę, a u trojga Barabelów jeszcze bardziej krwiożercze uczucia.

Anakin spojrzał na lądowisko. Nom Anor i Vergere nakazywali gestami wojownikom, aby podążali za nimi.

— Mowy nie ma, żebyśmy przedarli się przez lądowisko — powiedział. — Potrzebujemy Lomi, żeby poprowadziła nas ścieżką treningową.

— To Siostra Nocy! — wybuchnął Zekk. — Nie możemy jej ufać! Nie możemy nawet pozwolić, by się do nas przyłączyła.

— Zekku, nie mamy wyboru — wtrącił się Jacen. Ucieszył się z okazji wsparcia brata. Pomyślał, że może w ten sposób przekona go, aby wybaczył mu pomyłkę, którą popełnił jeszcze na pokładzie „Rozkosznej Śmierci”. — Gdybyśmy ich tu zostawili, skazalibyśmy ich na niechybną śmierć.

— A nawet na coś gorszego — rzekła Lomi, prowadząc obok rzędów więziennych cel. — Nie sądzę, żebyście mieli zapasowe miecze świetlne, ale może jakiś blaster…

— Powiedziałem, że was potrzebujemy, a nie, że wam ufamy — przypomniał Anakin.

Siostra Nocy uśmiechnęła się złośliwie.

— Jak sobie życzysz, młody Solo — powiedziała. Niespodziewanie skręciła w boczny korytarz wysadzany tyloma isalamirowymi drzewami, że Jacen poczuł się jak w gęstej dżungli porastającej powierzchnię Yavina Cztery. Kiedy minęli gromadę isalamirów, które nie wyczuły uwolnionych z rozbitej fiolki feromonów, wiążąca wszystkich bitwowięź na pewien czas zanikła. Później pokonywali tak wąskie gardło, że nawet Tekli musiała obrócić się bokiem do kierunku marszu. Lowbacca nie zdołałby przejść w ogóle, gdyby koralowych ścian nie porastał dywan śliskich pieśni.

Po drugiej stronie wąskiego przejścia zobaczyli rzadki las wydzielających gorzki zapach drzew o obwisłych koronach i spiczastych liściach. Starając się przebić wzrokiem przez liście, Jacen stwierdził, że Znaleźli się u wlotu koralowego kanionu o szerokości stu i głębokości mniej więcej pięćdziesięciu metrów. W górze widzieli tylko porastające sklepienie kolonie jaskrawo świecących mchów czy porostów.

Nagle Lomi przystanęła i odwróciła się do pozostałych.

— Trzymajcie broń w pogotowiu — ostrzegła. — Kiedy się zjawiliście, .trenerzy szkolili akurat stado voxynów i wypchnęli nas stąd w wielkim pośpiechu. W każdej chwili możemy się spodziewać ataku tych zwierząt.

Jacen obejrzał się na pokonane dopiero co wąskie gardło.

— Dlaczego nie trzymali ich w kompleksie więziennym? — spytał.

— Korytarz jest za wąski, żeby voxyny mogły się przecisnąć — wyjaśniła Lomi.

Zaczekali, aż Lowbacca i Ganner zamontują w wąskim przejściu parę detonitowych min naciskowych, a potem ruszyli dalej. Jacen na nowo połączył wszystkich bitwowięzią, ale przeraził się, kiedy wyczuł silny dysonans. Młodzi Jedi byli zaniepokojeni i rozdrażnieni, bo uświadomili sobie, że układane dotąd plany wzięły w łeb, a w dodatku w każdej chwili grozi im atak voxynów.

Tymczasem Lomi wiodła dalej członków wyprawy ścieżką treningową. W pewnej chwili skręciła w bok na skrzyżowaniu, którego Jacen nawet nie zauważył. Stwierdził, że drzewa rosną tu gęściej i mają bujniejsze czarne korony. Z gałęzi zwisały długie welony postrzępionego mchu. Zdążyli przejść nie więcej niż pięćdziesiąt kroków, kiedy za ich plecami rozległ się stłumiony trzask, a chwilę później odległy huk spadających koralowych głazów.

— Eksplozja miny potwierdzona — zameldował 2-4S. — Liczba ofiar niemożliwa do ustalenia.

— Powiedz nam coś, czego jeszcze nie wiemy — mruknęła Tahiri.

Lomi skręcała jeszcze kilka razy, a otaczający ich las stawał się coraz gęściejszy i bardziej ponury. Nic więc dziwnego, że Tahiri pozwalała sobie coraz częściej na cierpkie uwagi. Nagle wysoko nad ich głowami przeleciała para koralowych skoczków. Piloci yuuzhańskich myśliwców zatoczyli tuż pod sklepieniem kanionu obszerny łuk, zawrócili, zanurkowali i zaczęli lecieć tuż nad koronami drzew.

— Wykryli naszą obecność — ostrzegł 2-4S.

Lomi gorączkowymi gestami poleciła wszystkim, aby zeszli ze ścieżki i skierowali się w stronę bagien. Z zielonkawej wody wyrastały drzewa o pniach pokrytych łuskami.

— Dwa-Cztery-S, zabezpiecz ostatnie skrzyżowanie — rozkazał Anakin.

— Potwierdzam — odparł automat.

Zaledwie zdążyli przejść sto kroków, rozbryzgując mętną wodę, kiedy zza ich pleców doleciał głośny huk blasterowych działek wojennego androida.

— Lecący przodem skoczek zniszczony — zameldował 2-4S przez komunikator.

Dźwięk broni androida trwał jeszcze sekundę, a zaraz potem rozległ się ryk wulkanu wypluwającego kulę plazmy. Jacen uniósł głowę i przez gąszcz liści zauważył czarny kształt kierującego się ku wlotowi kanionu koralowego skoczka. Mimo panujących ciemności dostrzegł, że z dolnej powierzchni kadłuba yuuzhańskiego myśliwca opada pióropusz szarawego gazu.

— Założyć maski do oddychania! — krzyknął.

Rozejrzał się i zauważył, że większość wykonała jego polecenie. Zerknął na oboje Ciemnych Jedi. Lomi i Welk mogli tylko bezradnie patrzeć na pozostałych. Siostra Nocy odwróciła się do Anakina i wyciągnęła rękę.

— Nie mam maski — oznajmiła.

— No to wstrzymaj oddech — doradził złośliwie Zekk.

— A kto nas poprowadzi, jeżeli Lomi się zatruje? — zapytała napastliwie Alema.

Twi’lekianka zdjęła maskę i rzuciła ją Lomi nad powierzchnią zielonkawej wody. Pomogła sobie Mocą, żeby maska wpadła prosto w dłoń Siostry Nocy. W następnej sekundzie od strony skrzyżowania doleciał głośny ryk rakiet napędowych wojennego androida. Jacen obejrzał się i stwierdził, że 2-4S unosi się coraz wyżej, pozostawiając długą kolumnę żółtawego ognia. Automat wyciągnął obie ręce w kierunku lecącego powoli skoczka i raził jego dziób seriami blasterowych błyskawic. Nieprzyjacielski pilot odpowiedział dwiema kulami plazmy, które trafiły w tors nadlatującego androida. ZYV 2-4S zniknął w kuli białego płomienia, ale nadal zbliżał się do koralowego skoczka. Kiedy znalazł się i obok burty, zdetonował ładunki autodestrukcyjne.

Koralowy skoczek i android zniknęli w oślepiającym rozbłysku. Jacen zamknął oczy, ale i tak widział pod powiekami ciemne plamy. Chwilę potem fala udarowa pchnęła go jak gigantyczna pięść i starszy Solo zatoczył się do tyłu. W ostatniej chwili podtrzymała go silna dłoń Tenel Ka. Młoda Hapanka pomogła mu zachować równowagę i powiedziała coś, czego Jacen nie usłyszał, bo przeszkadzało mu dzwonienie w uszach. Teraz Tenel Ka powtórzyła to, co miała do powiedzenia, korzystając z łączącej wszystkich bitwowięzi: oznajmiła, że maska do oddychania na nic mu się nie przyda, jeżeli będzie nadal trzymał ją w ręku.

Oszołomiony i zaniepokojony Jacen naciągnął maskę na głowę. Wciąż jeszcze nie mógł się pogodzić ze zniszczeniem wojennego androida. Dwa-Cztery-S był wiernym i wartościowym towarzyszem i naprawdę mogli na nim polegać. Teraz, pozbawieni obu wojennych androidów, poczuli się dziwnie osamotnieni, jakby chroniący ich dotąd strażnicy zniknęli i pozostawili ich samym sobie.

Kiedy plamy pod powiekami w końcu zniknęły, Jacen otworzył oczy i zobaczył dryfującą ku nim chmurę oleistego dymu. Unosiła się pod nią ta sama szarawa mgiełka, którą wypuszczał yuuzhański pilot, zanim vojenny android unicestwił jego koralowego skoczka. Jacen odwrócił Się, aby ostrzec pozostałych, ale stwierdził, że Anakin już wysyła członków grupy w dalszą drogę. W następnej sekundzie starszy Solo wyczuł napływające z przodu znajome dzikie podniecenie.

— Na krew Sithów! — zaklęła Tahiri. Chwyciła jedną ręką świetlny miecz, a drugą sięgnęła po blaster. — Kiedy wreszcie cokolwiek zacznie się układać po naszej myśli?

Rozległ się chór syczących pomruków i do życia obudził się las świetlistych ostrzy.

— Idźcie dalej — rozkazał Anakin. — Musimy trzymać się z daleka od tej mgiełki, dopóki się nie rozproszy.

Barabelowie osłonili uszy zatyczkami i zaczęli płynąć, tylko częściowo zanurzeni w wodzie. Grube ogony pozwalały im uzyskać całkiem niezłą prędkość. Pozostali także zatkali sobie uszy i brodząc po kolana, a czasami po pas w mętnej wodzie, podążyli w ślad za współpisklętami. Jedni trzymali blastery, inni zapalone świetlne miecze, a kilkoro i jedno, i drugie.

Zdołali przejść nie więcej niż dwadzieścia metrów, kiedy od czoła grupy doleciał głośny pomruk. Wsłuchując się w spajającą ich bitwowięź, Jacen wyczuł promieniujące od Beli zaskoczenie. Już zamierzał podnieść alarm, kiedy zorientował się, że pozostali członkowie grupy biegnąjej na pomoc.

Nagle Barabelka wystrzeliła z zielonkawej wody niczym rakieta, przylgnęła do pnia najbliższego drzewa i zaczęła się szybko wspinać ku wierzchołkowi. Z wody pod nią wyłonił się spłaszczony łeb voxyna. Stworzenie otworzyło paszczę, aby plunąć strugą żrącej śliny, ale w tej samej sekundzie na łbie gada wylądowało kilkanaście blasterowych błyskawic. Większość odbiła się od łusek i nie wyrządziła potworowi żadnej krzywdy, kilka jednak prześwidrowało pysk na wylot albo ugrzęzło w otaczającej ślepia i szczeliny uszne miękkiej tkance. Ganner i Alema podskoczyli, machnęli klingami mieczy i odcięli dymiący łeb od tułowia. Obserwowali, jak ogromne cielsko powoli zanurza się pod powierzchnię.

— Znalazłam go! — zawołała Bela, zeskakując z drzewa do wody. Mimo masek na twarzach trójka Barabelów zaniosła się syczącym śmiechem. Chwilę później dotarła do nich zasłona siwej mgiełki. W wodzie zaczęły się rozpuszczać kropelki czarnej cieczy.

— Alemo, Welku, nurkujcie! — wykrzyknął Jacen. Zanim skończył, Twi’lekianka zniknęła pod powierzchnią wody, ale niepołączony bitewną więzią Welk rozglądał się, jakby nie wiedział, co się dzieje. Kiedy w końcu zrozumiał, zniknął pod powierzchnią, ale zaraz wypłynął. Unosił się na wodzie twarzą w dół i nie dawał znaku życia.

Pomagając sobie Mocą, Lomi przyciągnęła go do siebie, uniosła wyżej i pozwoliła Tekli go zbadać.

— Oddycha — oznajmiła po chwili Chadra-Fanka. — Myślę, że jest tylko…

Nie dokończyła, bo w tej samej chwili ona i wszyscy inni połączeni bitwowięzią członkowie oddziału specjalnego wyczuli napływającą od Alemy falę nagłej paniki.

— Co o tym sądzisz? — zapytała Lomi, nieświadoma odczuć pozostałych. — Wyzdrowieje czy też może powinnam…

Urwała, słysząc głośny bulgot i syk parującej wody. Obejrzała się i stwierdziła, że to Alema włączyła w wodzie klingę miecza. Twi’lekianka wystrzeliła nad powierzchnię w obłoku pary i posługując się Mocą, wykonała salto w tył nad głową zaskoczonego Gannera.

— Jeszcze jeden voxyn! — krzyknęła, pokazując na powierzchnię mętnej wody. — Zaskoczył mnie i chwycił… za…

Nie skończyła. Zamknęła oczy i wpadła tyłem do wody. Ganner i Bela zapalili świetlne miecze i kłując klingami zielonkawą wodę, zaczęli się wycofywać. Jacen skupił uwagę na utrzymywaniu sprawnej bitwowięzi i tłumieniu zaniepokojenia pozostałych uczestników wyprawy. Anakin wykorzystał Moc, żeby unieść Alemę z zagrożonego miejsca i skierować nad powierzchnią wody w stronę Tahiri.

— Zaopiekuj się nią — polecił. Wskazał na mroczny las, w którym dostrzegli ich piloci koralowych skoczków. — Poproś o pomoc Lomi i Tekli i wszystkie zaczekajcie na nas na suchym lądzie.

— Ja? — zapytała rozgoryczona Tahiri. Pozwoliła, żeby ciało Twi’lekianki musnęło powierzchnię wody, ale w porę uwolniła myśli i pomagając sobie Mocą, przyciągnęła je do siebie. — Dlaczego zawsze ja muszę…

— Ponieważ prosił cię o to Anakin — przerwał jej szorstko Jacen. Wyciągnął rękę w kierunku miejsca, w którym osunęła się Alema, i przywołał jej świetlny miecz do swojej dłoni. Odwrócił się i wręczył go dziewczynie. — To nie jest dobra pora na okazywanie zazdrości — dodał.

— Nie jestem zazdrosna — żachnęła się Tahiri. — Po prostu nie lubię, kiedy traktuje się mnie jak dziecko.

Skinęła na Lomi i Tekli, wszystkie trzy pochwyciły Mocą nieprzytomną Alemę i wycofały się w stronę lasu. Jacen zapalił świetlistą klingę i ruszył naprzód, aby pomóc pozostałym szukać voxyna. Zobaczył, że Barabelowie wyciągnęli granaty udarowe i rozdzielili się, aby objąć poszukiwaniami całą szerokość kanału i uświadomił sobie, że ich pomysł jest lepszy.

— Wycofać się, wszyscy! — rozkazał Anakin, aprobując plan Barabelów, jeszcze zanim go zaproponowali. — I uważajcie na drzewa. Nie chcemy, żeby któreś kogoś przygniotło.

Barabelowie jak na rozkaz wrzucili do wody pierwszą serię granatów. Zaczęli od najbardziej oddalonego miejsca, do którego, ich zdaniem, mógł dopłynąć voxyn. Każda eksplozja wzbijała fontannę zielonkawej wody. Jacen czuł, że o jego nogi obijają się silne fale udarowe. Kiedy istoty rzuciły drugą serię granatów, na powierzchnię wypłynęły nieruchome cielska trzech potworów. Wszystkie miały szkliste oczy i krwawiące uszy. Ganner i Lowbacca skoczyli do ogłuszonych zwierząt i błyskawicznie dobili je świetlnymi mieczami.

— To już cztery. — Anakin wyłączył świetlny miecz. — Całe stado.

— Możliwe, ale rozsądniej będzie się upewnić — ostrzegła Tenel Ka, patrząc na Jacena. — Nie wyczuwasz innych? — zapytała.

Jacen uwolnił myśli, aby sprawdzić, czy zdoła natrafić jeszcze na jakieś zwierzę. Zajęło mu to kilka chwil, ale w końcu umiejscowił dużą grupę potworów. Wszystkie znajdowały się w głębi kanionu, kilkaset metrów przed grupą Anakina.

— Jest ich więcej — oznajmił. — Co najmniej sześć. Wygląda na to, że są oszołomione, ale czujne.

— Bardzo dobrze — odparła młoda wojowniczka. — To nam da mnóstwo czasu, żebyśmy się mogli skierować gdzie indziej.

Anakin przytaknął i wszyscy członkowie grupy zawrócili. Kiedy do skrzyżowania pozostawało zaledwie dwadzieścia metrów, zobaczyli biegnącą ku nim Tahiri z resztą jej niewielkiej grupy.

— Nie, nie tędy! — Dziewczyna pokazała na kanion, gdzie znajdowały się voxyny. — Ścigają nas Nom Anor i jego dziwaczny ptak. Towarzyszy im co najmniej stu Yuuzhan Vongów.

— I co teraz? — zapytał płaczl iwie Raynar. Klepnął się dłonią w czoło i przeczesał palcami jasne włosy. — Czy zostało jeszcze coś, co może nie potoczyć się po naszej myśli?

Zekk zerknął spode łba na Lomi, odwrócił się i pokręcił głową, jakby zamierzał powiedzieć, że zawsze tak się dzieje, ilekroć ktoś zadaje się z Ciemnymi Jedi. Jacen postanowił sobie, że przy pierwszej nadarzającej się okazji porozmawia z nim na temat wpływu, jaki wywierają na bitwowięź jego negatywne myśli. Anakin chyba jednak nie uświadamiał sobie promieniującego od wielu Jedi zniechęcenia.

Widocznie także nie usłyszał uwagi Raynara, gdyż położył dłoń na ramieniu Tahiri i obdarzył ją szelmowskim uśmiechem, z którego słynęli wszyscy członkowie rodu Solo.

— Poradzimy sobie — powiedział. — To nie problem. Lowbacca zaryczał pytająco.

— Pan Lowbacca pragnie się dowiedzieć, czy postradał pan wszystkie zmysły — przetłumaczył tym razem dosyć wiernie Em Teedee.

— To było bardzo dawno — wyjaśniła mu Jaina, uśmiechając się półgębkiem. — Ale… jeśli oboje myślimy o tej samej szalonej rzeczy, kto wie, może się uda?

W nadziei, że podzieli się z pozostałymi pokrzepiającą iskrą, jaką odkrył w ostatnich słowach siostry, Jacen skierował ku niej swoje myśli. Napotkał jednak tylko to samo bitewne odrętwienie, co poprzednio. Starając się nie okazywać zaniepokojenia, zapytał:

— O czym myślisz?

— O zasadzce — odrzekła Jaina.

Anakin pokazał mu rosnące blisko siebie cztery drzewa.

— Właśnie tam — powiedział. — Zaskoczymy Yuuzhan Vongów od tyłu i ostrzelamy ich z boków. Z tyłu z gałęzi drzew, a z boków z wody. Łącząca wszystkich bitwowięź pozostawała wciąż jeszcze na tyle silna, że nie musiał mówić nic więcej. Strzelcy pospieszyli natychmiast ku wyznaczonym stanowiskom i rozchlapując na boki mętną wodę, ukryli się pod ścianami koralowego kanionu. Lowbacca, Jovan Drark i cała Barabelów usadowiła się wysoko w koronach drzew wyrastających z wody w różnych punktach kanału. Posługując się Mocą, Tekli umieściła Alemę i Welka na drzewach rosnących daleko od miejsca spodziewanej zasadzki. Jacen zajął stanowisko mniej więcej pośrodku, skąd mógł najlepiej dbać o utrzymywanie silnej bitwowięzi. Brodząc w zielonkawej wodzie, Lomi podeszła do Anakina, który stał mniej więcej pięć metrów od Jacena.

— Bardzo pomysłowe, młody Solo — powiedziała. — Gdzie chciałbyś żebym stanęła do

twojej walki?

— Trzymaj się z daleka — odparł Anakin. — Nie masz broni.

Lomi uśmiechnęła się sarkastycznie.

— Jedi nigdy nie jest bezbronny, Anakinie — zapewniła. – Wolałbyś żebym strzelała z blastera czy korzystała z usług ciemnej strony?

Anakin westchnął, wyciągnął komunikator i polecił, żeby Lowbacca przekazał Siostrze Nocy chwilowo niepotrzebny Alemie ciężki karabin blasterowy typu G-9 i pas z granatami.

— Anakinie, nie wolno ci tego robić! — oburzył się Zekk głośno, że młody Solo nie musiał nawet posługiwać się komunikatorem, żeby go usłyszeć.

— To nie ty podejmujesz decyzje, Łowco Nagród — przypomniał Zekko— Sytuacja może przybrać paskudny obrót, a ona ma prawo się bronić.

— Powiedz mu, że Welk i ja obiecujemy nie posługiwać się ciemną stroną, dopóki

będziemy mogli korzystać z innej broni — dodała Lomi, szczerząc zęby w przewrotnym uśmiechu. — To powinno go uspokoić.

Anakin przekazał usłyszaną obietnicę.

— Domyślam się, że już niedługo pozwolisz im się przyłączyć do naszej bitwowięzi — prychnął pogardliwie Zekk.

Nagle z komunikatorów członków oddziału specjalnego wydobył się ostrzegawczy trzask i stojący w wodzie rycerze Jedi zanurzyli się pod powierzchnię. Oddychali, korzystając z zapasów tlenu w rezerwowych zbiornikach masek. Wkrótce potem wyczuli napięcie innych członków grupy, którzy obserwowali z koron drzew zbliżających się nieprzyjaciół. O wiele silniejsze okazywały się jednak zastrzeżenia, jakie wciąż jeszcze żywili Zekk i kilkoro innych na widok uzbrojonych Ciemnych Jedi. Co prawda, Jacen także nie był tym uszczęśliwiony, ale uważał to za lepsze rozwiązanie niż zmuszanie obojga do korzystania z usług ciemnej strony. Postanowił zrobić wszystko, co może, żeby wytłumić oburzenie Zekka i umożliwić pozostałym skupienie się na czekającej ich walce. Wiedział jednak, że dzielące ich różnice zdań nie pozwolą im walczyć tak skutecznie. Wyraźnie to wyczuwał.

Chociaż znajdował się pod powierzchnią, usłyszał cichy chlupot wody roztrącanej nogami wielu nieprzyjaciół. Chwilę później promieniujący od Barabelów wybuch radości uświadomił wszystkim, że nadszedł czas ataku. Jacen wynurzył się najciszej, jak potrafił, i ujrzał mroczną grupę maszerujących między drzewami nieprzyjacielskich wojowników. Szli bardzo pewni siebie, zapewne przeświadczeni, że nawet Jedi nie zaatakują pięciokrotnie liczniejszego oddziału przeciwników.

Z pewnością nie zadali sobie trudu zbadania torów, jakimi biegły myśli potomków rodu Solo. Jacen uzbroił granat odłamkowy i rzucił go w sam środek grupy niczego nieświadomych Yuuzhan Vongów, a potem uniósł gotowy do strzału lekki samopowtarzalny blaster T-21 i otworzył ogień.

Yuuzhan Vongowie zareagowali, jak przystało na dobrze wyszkolonych wojowników. Chociaż na bagnach wokół nich eksplodowały inne granaty odłamkowe, a obok świszczały bląsterowe błyskawice, nie wpadli w panikę ani nie rozbiegli się w popłochu. Ich oficerowie zaczęli natychmiast wydawać rozkazy, ale jeden po drugim milkli, uciszani przez Jovana Drarka. Strzelając raz po raz, młody Rodianin bezbłędnie trafiał z bezlitośnie skutecznego blasterowego karabinu snajperskiego, zwanego potocznie długim blasterem. W pewnej chwili Jacen zobaczył, że zamykający pochód wojowników Nom Anor krzyczy coś do siedzącego na ramieniu villipa, więc skierował na egzekutora lufę blastera G-9. Uświadomił sobie jednak, że nie może wystrzelić, a przynajmniej nie od razu. Czym innym było zaatakowanie bezimiennego przeciwnika w ferworze walki, a czym innym zamordowanie znanego sobie wroga. Jacen poznał tę prawdę jeszcze na planecie Duro. Został wówczas zmuszony do działania w obronie życia matki, którą chciał zabić Tsavong Lah. Dowiedział się wtedy, że rycerz Jedi może, a nawet ma obowiązek bronić innych przed złem i przemocą. Dawanie upustu gniewowi i branie na cel konkretnej osoby wciąż jednak uważał za morderstwo, a uzasadnianie tego nikczemnego czynu gorączką walki — za wstępowanie na ścieżkę wiodącą ku ciemnej stronie.

Zanim zdołał rozstrzygnąć to w swoim sumieniu, zza pnia drzewa wyłoniła się Vergere i chyba nieświadomie stanęła pomiędzy nim a egzekutorem. Starszy Solo uniósł nieco lufę i wymierzył w głowę Noma Anora, ale Vergere skierowała na strzelca skośne oczy i dobrą chwilę nie odwracała głowy. W końcu jednak chwyciła egzekutora za rękę i wciągnęła go za pień drzewa. Dopiero wtedy Jacen przycisnął spust i obserwował, jak blasterowa błyskawica przelatuje na drugą stronę kanału, nie wyrządzając nikomu żadnej krzywdy. Odczekał kilka sekund, aby ochłonąć po przeżytym wstrząsie, a później skierował broń na nieprzyjacielskich wojowników.

Widząc, że ich oficerowie nie żyją, a we wszystkie strony fruwają okruchy pancerzy z krabów vonduun, yuuzhańscy żołnierze zaczęli nurkować, aby ukryć się pod powierzchnią. Posługując się komunikatorem, ktoś krzyknął słowo „udarowe”. Jacen wstrzymał ogień, aby odczepić od pasa właściwy granat, ale w następnej sekundzie uświadomił sobie że nie ma pojęcia, kto wydał taki rozkaz. Wszystko wskazywało, że spajająca ich dotąd bitwowięź trochę ucierpiała.

— Dwusekundowe opóźnienie — rozkazał Anakin przez komunikator. — Uzbroić.

W ciągu sekundy, jaką zajęło Jacenowi przyciśnięcie uzbrajającego guzika, pozostali przy życiu Yuuzhan Vongowie zaczęli się przegrupowywać. Co najmniej dwudziestu pięciu wyskoczyło z wody i ukryło się za pniami drzew albo częściowo zanurzonymi kłodami.

— Rzucać!

Podobnie jak wszyscy pozostali, Jacen posłał granat mniej więcej w środek grupy yuuzhańskich wojowników, a potem otworzył ogień z bliska. Z wody wytrysnął gigantyczny gejzer, a kiedy opadł, na powierzchni ukazały się ciała kilku wrogów. Wszyscy kierowali nieruchome oczy na sklepienie kanionu, a z ich nosów i uszu ciekły strużki krwi.

Chwilę potem zza pni drzew, za którymi ukrywali się Yuuzhanie, zaczęły lecieć ku młodym Jedi ogłuszające chrząszcze i brzytwożuki. Niektóre widocznie trafiły ubranych w wytrzymałe kombinezony przyjaciół, gdyż do uszu Jacena doleciały jęki i stłumione okrzyki. Jeden z trafionych zapalił nawet ostrze świetlnego miecza. Słysząc znajomy dźwięk, starszy Solo odwrócił głowę i zobaczył biegnącego Gannera. Rozchlapując na boki mętną wodę, mężczyzna niszczył w locie nadlatujące ku niemu chrząszcze i żuki.

— Co ty wyprawiasz?! — zawołał przez komunikator Anakin.

— Nie mogę dopuścić, żeby nas przyszpilili! — odkrzyknął Ganner. Chwilę później z kryjówki wyskoczyła także Lomi. Raz po raz uskakiwała przed nadlatującymi pociskami i wyginała gibkie ciało to w jedną, to w drugą stronę. W pewnej chwili otworzyła ogień z ciężkiego karabinu blasterowego, żeby zestrzeliwać w locie świszczące nad jej głową chrząszcze i żuki. Jej pojawienie się musiało zaskoczyć Yuuzhan Vongów, a w każdym razie wywarło na nich wrażenie. Wszyscy zaczęli mierzyć właśnie do niej.

— Zaczekajcie! — zawołał przez komunikator Jacen. Nie wątpił, że oddział specjalny we frontalnym ataku mógłby wyeliminować wszystkich Yuuzhan, nie wierzył jednak, aby obyło się bez strat. — Mogę ich stamtąd wykurzyć.

Wyczuł, że w myślach Anakina pojawił się wielki znak zapytania.

— Voxyny — odpowiedział. — Myślę, że da się je wykorzystać.

— Myślisz? — zapytał Anakin.

— Mogę — zapewnił zwięźle starszy brat. Anakin wahał się tylko sekundę.

— W takim razie do dzieła — rozkazał.

Ganner i Lomi wycofali się i ukryli, a Jacen uwolnił myśli i wysłał do potworów, których obecność wyczuł wcześniej w głębi kanionu. Przywołując Moc, postarał się, aby zwierzęta ocknęły się ze wstrząsu, a potem zaczął je wabić, przekonując, że nie muszą się obawiać żadnego niebezpieczeństwa.

Potwory zareagowały szybciej i bardziej gorliwie, niż się spodziewał. Wszyscy członkowie grupy szturmowej wyczuli nagle ich dziki głód i podniecenie. Voxyny starały się odnaleźć ich kryjówkę. Chwilę potem Jacen stwierdził, że zwierzęta zaczynają się kierować ku miejscu zasadzki. Niektórzy Jedi wstrzymali ogień i przestali strzelać do yuuzhańskich wojowników. Pozwolili im nadal ukrywać się za pniami drzew w złudnej nadziei, że już niedługo nadciągną posiłki. Jacen rozważał, czy nie powinien polecić przez komunikator, aby Jovan Drark miał oko na Noma Anora i Vergere, ale w ostatniej chwili się rozmyślił. Doszedł do przekonania, że i tak znalazł się tego dnia niebezpiecznie blisko ciemnej strony.

Niecałąminutę później usłyszał parsknięcie zaskoczonego Yuuzhanina, a potem wrzask i bulgot, kiedy jakiś voxyn wciągał go pod powierzchnię wody. Kilku następnych Yuuzhan krzyknęło, gdy potwory ocierały się o ich nogi, ale gdyby sądzić po natężeniu krzyków, tylko dwaj zostali zaatakowani przez voxyny. Starszy Solo uświadomił sobie z niejakim przerażeniem, że zwierzęta są o wiele bardziej zainteresowane stojącymi nieco dalej władcami Mocy.

— Uwaga, wszyscy — rozkazał przez komunikator. — Z wody. Kiedy zobaczył, że tkwiący na bagnach Jedi wyskakują i lądują na gałęziach drzew, przycisnął kciukiem guzik uzbrajający granat odłamkowy i rzucił go w sam środek gromady kryjących się wojowników. Chociaż ta broń nie uchodziła za tak śmiercionośną jak granat udarowy, wytwarzała wystarczająco silny wstrząs, aby mógł wykorzystać go do swojego celu. Zaczekał, aż granat eksploduje, a później uwolnił myśli i wysłał je do mózgów voxynów. Nakłonił zwierzęta, aby obarczyły winą za wybuch wszystkich, na których natkną się w mętnej wodzie.

Sekundę później rozległ się wrzask następnych Yuuzhan Vongów. Kilku wyskoczyło zza pni drzew, ale trafiły ich strzały Jovana i trojga Barabelów. Większość wojowników jednak pozostała w ukryciu i nie przestawała ciskać ogłuszających chrząszczy. Dopiero wtedy Jacen wspiął się na drzewo i zrezygnował z utrzymywania bitwowięzi. Doszedł do wniosku, że i tak nie spisywała się najlepiej. Postanowił skupić całą uwagę na voxynach. Rzucił jeszcze jeden granat odłamkowy, a potem zachęcił potwory do atakowania wszystkich, którzy jeszcze stali w wodzie. Yuuzhańscy wojownicy zrezygnowali z rażenia członków oddziału specjalnego rojami ogłuszających chrząszczy i brzytwożuków i poświęcili uwagę odpieraniu ataków voxynów. Kilku usiłowało nawet, na wzór rycerzy Jedi, wdrapywać się na drzewa. Nie mieli jednak na usługi Mocy, która by ich wspierała, i nie wspinali się na tyle szybko, aby ocalić życie. Lowbacca i Barabelowie postanowili wykorzystać panujące zamieszanie i przeskakując z drzewa na drzewo, atakowali z góry zdezorientowanych wojowników. Niebawem okazało się, że nie mają do kogo strzelać, bo zostały tylko voxyny. Kiedy rzucili kilka granatów udarowych, wszystkie martwe potwory wypłynęły na powierzchnię.

Jacen zeskoczył z drzewa i z pluskiem wylądował w zielonkawej wodzie. Prawdę mówiąc, nie odczuwał wyrzutów sumienia, że zwabił zwierzęta w miejsce, w którym groziła im niechybna śmierć. Nie uważał jednak, żeby postąpił szlachetnie. Pomyślał, że może Zekk ma rację. Może naprawdę sama obecność Lomi wystarczyła do zbrukania wszystkich uczestników wyprawy. Zastanawiając się nad tym zauważył, że Anakin i Tahiri idą w jego stronę, uśmiechnięci od ucha do ucha.

Kiedy podeszli bliżej, dziewczyna klepnęła Jacena w ramię i wspiąwszy się na palce, pocałowała go w policzek.

— To było fantastyczne! — wykrzyknęła.

— Dobra robota. — Anakin poklepał brata po plecach. Starszy Solo uświadomił sobie, że w tym geście kryło się więcej ciepła, niż okazali sobie kiedykolwiek od czasu wydarzeń na stacji Centerpoint. — Ocaliłeś dzisiaj życie wielu Jedi.

Jacen poczułby się o wiele lepiej, gdyby ten dzień dobiegł końca.

31

Han siedział obok Leii wygodnie rozparty na tapczanie, mały Ben gaworzył na kolanach Mary, a w kącie pokoju Dzicy Rycerze wymieniali informacje z pilotami Eskadry Łobuzów. Mimo to salonik rezydencji Solo na Coruscant sprawiał wrażenie pustawego. Już od ponad roku nie gromadzili się w nim naraz wszyscy członkowie rodziny, a Leia nawet nie pamiętała, kiedy to nastąpiło bez takiego czy innego kryzysu wiszącego nad ich głowami.

Odpowiedzialność i tak spoczywała prawie wyłącznie na jej barkach. Leia poświęciła właściwie całe życie służbie dla Nowej Republiki. Działając z jej upoważnienia, wciągała Hana, Chewbaccę, Landa i wielu innych przyjaciół w coraz to nowe niebezpieczne przedsięwzięcia. Nawet jej dzieci spędzały większość życia z daleka jedno od drugiego. Z początku musiały się ukrywać w obawie przed imperialnymi porywaczami, a później się szkolili, ponieważ Nowa Republika pragnęła widzieć w nich rycerzy Jedi. A teraz przebywali setki lat świetlnych za linią frontu, gdzie walczyli z nieprzyjaciółmi równie okrutnymi i bezwzględnymi, jak sam Palpatine. Stawiali czoło niebezpieczeństwom, których ich matka nawet nie mogła sobie wyobrazić, ale które nieustannie wyczuwała dzięki Mocy. Walczyła całe życie, aby galaktyka stała się bezpieczniejsza. Czy ktokolwiek mógłby podawać w wątpliwość jej osądy i wybory? Zważywszy na niebezpieczeństwa, jakie w tej chwili groziły jej dzieciom, także pozostającym w służbie tej samej galaktyki, zastanawiała się, czy ktoś ośmieliłby się ją winić.

W pewnej chwili uświadomiła sobie, że Han wyciąga do niej rękę, jeszcze zanim poczuła jej dotyk na swoim ramieniu.

— Jesteś pewna, że nie chcesz towarzyszyć Luke’owi? — zapytał konspiracyjnym szeptem, ukradkiem rozglądając się po zatłoczonym saloniku. — Nad kuchenną platformą unosi się niewielki poduszkowiec, a wiem, jak bardzo twój brat nie lubi wygłaszać przemówień do zgromadzenia senatorów.

— Odeślij ten poduszkowiec, Hanie — powiedziała Leia ostro, aby upewnić męża, że nie żartuje. — Skończyłam z senatem.

Han przewrócił oczami.

— Gdzie ja to już słyszałem? — zapytał.

— To prawda, Hanie. — Na twarzy Leii odmalował się niepokój wywołany nieobecnością dzieci. — Mam teraz na głowie inne sprawy.

Han przyglądał się jej chwilę.

— W porządku — powiedział wreszcie. Przeniósł spojrzenie na siedzących pod przeciwległą ścianą Landa i Wedge’a, lekko pokręcił głową i przyciągnął żonę do siebie. — Masz dość tego czekania. To musi być okropne, nawet gdybyś nie wyczuwała wszystkiego dzięki Mocy.

Leia ścisnęła jego udo.

— Po prostu nie jesteśmy przyzwyczajeni, że to oni odlecieli, a my zostaliśmy w domu — powiedziała.

Nagle do apartamentu wpadł Izal Faz i przystanął obok ich tapczanu.

— Hej, popatrzcie na to! — wykrzyknął. Przełączył projektor hologramów z wielkiej sali posiedzeń senatu Nowej Republiki na wyświetlanie najświeższych wiadomości. Obraz przedstawiał Izala wychodzącego zkanonierki Dzikich Rycerzy. Rozgorączkowana arconańska sprawozdawczym wyjaśniała, że w ryzykanckiej wyprawie rycerzy Jedi, zakończonej uwolnieniem talfagliańskich zakładników, uczestniczyła także inna istota jej rasy. — Jestem bohaterem!

Niemal w tej samej chwili, kiedy opuścili tamten system, w HoloNecie pojawiły się informacje o druzgoczącej klęsce oblężniczej floty Yuuzhan Vongów w przestworzach Talfaglia. Kuatskim reporterom udało się nawet uzyskać nagranie z zainstalowanej na pokładzie któregoś gwiezdnego niszczyciela holograficznej kamery. Obraz przedstawiał nieprzyjacielską korwetę, która eksplodowała pozornie bez powodu przed nosem pilotowanego przez rycerza Jedi X-skrzydłowca. Reporter błędnie zidentyfikował widoczne na płatach znaki i poinformował, że to jeden z pilotów Tuzina Kypa Durrona. Na szczęście, nawet na powiększeniu nie było widać lecącej ciemnej bomby. W rozmowie z przedstawicielami najwyższego dowództwa flot Nowej Republiki Luke uzyskał zapewnienie, że wszystkie obrazy z pola walki będą cenzurowane. Zachodziła bowiem obawa, że nagrania o lepszej rozdzielczości mogłyby ujawnić tajemnice stosowanych przez rycerzy Jedi najnowszych technik walki.

Saba chwyciła Izala za rękę i przyciągnęła go do siebie.

— To prawda, jesteśmy teraz sławni — przyznała — a więc nie przynoś nam wstydu.

Mara postawiła sobie synka na udach i gruchała słodkim głosem w niczym nie przypominającym jej normalnego tonu.

— Chyba ktoś znalazł tę sól, nie uważasz? — zapytała.

Ben zakrztusił się w odpowiedzi, a jego zachwyt przeniknął wszystkich władających Mocą. Było podobnie jak wtedy, kiedy Leia odwiedzała małego Anakina na planecie Anoth — a wspomnienie okazało się tak silne, że w jej oczach zakręciły się łzy. Odwróciła głowę i spróbowała ukryć twarz, wtulając ją w ramię męża. Mara jednak nie mogła przeoczyć tak oczywistego znaku. Położyła rękę na ramieniu Leii.

— Leio, przyszliśmy tu wszyscy ze względu na ciebie — powiedziała. — Pamiętaj o tym. Wiem, że bliźnięta i Anakin nigdy by o tym nie zapomnieli.

— Dziękuję ci. — Leia otarła oczy i nawet się uśmiechnęła, jakby proste słowa szwagierki przyniosły jej wyraźną ulgę. — Jestem ci… bardzo wdzięczna.

— Ta-a. Ja także. — Han odwrócił głowę i spojrzał na Marę. Na jego twarzy malowało się uczucie pośrednie między wdzięcznością a zazdrością. — Wielkie dzięki.

W pewnej chwili Lando zawołał, że obrady się zaczynają. Ktoś polecił, żeby projektor hologramów przełączył się z powrotem na obraz z wielkiej sali obrad senatu, gdzie ubrany w skromny płaszcz Jedi Luke Skywalker wjeżdżał windą na podwyższenie dla mówców.

Mistrz Jedi wyszedł z kabiny i stanął u stóp podwyższenia. Cały czas nie miał absolutnej pewności, że tego dnia uda mu się zasypać przepaść dzielącą dotąd rycerzy Jedi i Nową Republikę. Wyczuwał wprawdzie życzliwość i sympatię wielu senatorów, niektórzy jednak sprawiali wrażenie urażonych czy nawet zagniewanych. Widocznie mieli rycerzom Jedi za złe, że zdecydowali się wziąć sprawy w swoje ręce. Inni okazywali niepokój z powodu możliwego odwetu Yuuzhan Vongów. Luke wyczuwał także coś złowieszczego, niebezpiecznego i mrocznego. Miał przeczucie, że już niedługo objawi mu się to w całej okazałości. Zsunął kaptur z głowy, zwrócił się w stronę ustawionej na podwyższeniu dla doradców długiej konsolety i powitał lekkim ukłonem wszystkich członków Komitetu Doradców Nowej Republiki.

— Panie przywódco Fey’lyo, szanowni doradcy, pragnęliście ze mną rozmawiać — zaczął.

Z umieszczonych pod sklepieniem galerii doleciało radosne wycie grupy Wookiech. Chwilę później także w innych miejscach ogromnej sali rozległy się oklaski i aprobujące okrzyki. Luke stał nieruchomo, nie okazując żadnych uczuć. Nie zamierzał zachęcać ani zniechęcać wiwatujących senatorów. Przyglądał się wszystkim po kolei członkom Komitetu Doradców. Na twarzach większości widział skupienie, powagę albo udawaną obojętność. Jedynie Fyor Rodan z Commenora krzywił się na atak dezaprobaty. Z pewnością winił rycerzy Jedi za to, że nie ocalili jego planety. Borsk Fey’lya obnażył zęby w uśmiechu, który sprawiał wrażenie zaskakująco szczerego.

Przywódca Nowej Republiki pozwolił, żeby oklaski i wiwaty potrwały jeszcze chwileczkę, po czym wstał od konsolety i zszedł po stopniach do mistrza Jedi. Uniesioną ręką błyskawicznie przywrócił spokój, a potem odwrócił się do Luke’a i zaskoczył go serdecznym uściskiem dłoni.

— Księżniczka Leia nie mogła przyjść? — zapytał z ciepłym uśmiechem. — Zaproszenie dotyczyło was obojga.

— Leia jest zajęta innymi sprawami — odparł wymijająco mistrz Jedi. Fey’lya ze zrozumieniem pokiwał głową.

— Oczywiście, bliźniętami i Anakinem — powiedział. Zmarszczył brwi w wyćwiczonej minie zaniepokojenia i odwrócił głowę w kierunku unoszącego się obok niego automatu rejestrującego. — Chciałbym zapewnić, te Nowa Republika robi wszystko, co możliwe, aby ustalić miejsce ich pobytu. Staramy się także zidentyfikować osobę, która przekazała ich w ręce Yuuzhan Vongów.

Nawet nie mijał się z prawdą. W ciągu kilku poprzednich dni piloci Eskadry Widm przeczesywali okolice linii frontu. Nie raz i nie dwa zapuszczali się nawet w przestworza opanowane przez Yuuzhan Vongów. Miewiele brakowało, aby poznali nazwę statku, którego kapitan okazał się rzekomo podłym zdrajcą. Lando Calrissian musiał poprosić Wedge’a, aby ich powstrzymał. Podobno Garik „Twarz” Loran szalał z wściekłości.

— Jestem pewien, że rodziny wszystkich zdradzonych Jedi docenią pańskie starania, by im pomóc — odezwał się Luke. — Nie możemy jednak zapominać, że Yuuzhan Vongowie stwarzają zagrożenie nie tylko dla rycerzy Jedi.

— Z pewnością rycerze Jedi o tym pamiętają. — Borsk Fey’lya znów energicznie potrząsnął prawicą Skywalkera. — Proszę pozwolić, że w imieniu Nowej Republiki pogratuluję wszystkim Jedi zwycięstwa w przestworzach Talfaglia, a przede wszystkim podziękuję za życie naszych obywateli.

— Cieszymy się, że mogliśmy pomóc — oznajmił Luke. — Rycerze Jedi połączyli siły i mają nadzieję, że także w przyszłości oddadzą wiele usług Nowej Republice. Muszę jednak podkreślić, że nie działaliśmy sami.

— Jesteśmy świadomi wsparcia, jakiego udzielili wam kapitanowie i załogi „Mon Mothmy” i „Elegosa A’Kli” — odezwała się Viqi Shesh ze swojego miejsca na podwyższeniu dla doradców. Chociaż nie było to konieczne, zbliżyła usta do mikrofonu i spojrzała spode łba na mistrza Jedi. — Dzięki przekazom HoloNetu uświadamia to sobie chyba cała galaktyka, a także, bez wątpienia, Yuuzhan Vongowie.

Luke poczuł na plecach zimny dreszcz i uświadomił sobie, że znalazł źródło złowieszczych myśli, które przedtem wyczuwał… a ściślej, że ich źródło odnalazło jego.

— To prawda — przyznał. — Tak się złożyło, że w tamtym rejonie znalazła się przypadkiem niewielka flota Nowej Republiki. O ile mi wiadomo, nie ponieśli żadnych strat.

— Galaktyka jest długa i szeroka, mistrzu Skywalkerze — odparła lodowatym tonem Kuatka. — Może zechcesz wyjaśnić, jakim cudem ta flota „znalazła się przypadkiem” właśnie w tamtym rejonie?

Fey’lya uniósł rękę, by powstrzymać Luke’a przed udzieleniem odpowiedzi, a sam odwrócił się do Shesh i cofnął wargi, aby zademonstrować obnażone zęby.

— Wszyscy znamy raporty, pani doradczyni — warknął. — Kapitanowie tych okrętów odbywali ćwiczenia. Nie rozumiem, jaki sens może mieć pani pytanie.

Viqi Shesh nadal jednak patrzyła groźnie na mistrza Jedi.

— Właśnie o to chciałam zapytać, panie przywódco — powiedziała. — Wedge Antilles i Garm Bel Iblis cieszą się opinią naszych najlepszych generałów. Mają zbyt duże doświadczenie, aby odbywać ćwiczenia w przestworzach opanowanych przez Yuuzhan Vongów.

— Ostatnio, kiedy to sprawdzałem, pani senator, sektor koreliański należał wciąż jeszcze do Nowej Republiki — odciął się Fey’lya, wzbudzając salwę głośnego śmiechu. — A jeżeli chodzi o doświadczenie obu generałów, jestem pewien, że wiedzą lepiej niż pani czy ja, gdzie kierować gwiezdne niszczyciele na ćwiczenia.

— Bez wątpienia — przyznała lodowatym tonem Shesh. — Pod warunkiem, że obaj są przy zdrowych zmysłach.

Ogromna sala wypełniła się pomrukami gniewu i oburzenia, a Luke zrozumiał, jak zamierza pokierować dyskusją kuatska senatorka.

— Jeżeli chce pani zasugerować, że generałowie byli wówczas pod jakimkolwiek wpływem… — zaczął.

— Właśnie to zamierzałam powiedzieć, mistrzu Skywalkerze. — Viqi Shesh wstała z fotela i podeszła do konsolety Borska Fey’lyi. Przełączyła swój mikrofon w taki sposób, aby jej słowa usłyszeli zgromadzeni senatorowie. — Wszyscy wiedzą, że rycerze Jedi słyną ze sztuczek, jakie umieją wyprawiać z umysłami innych istot — ciągnęła po chwili. — Kiedy jednak nakłoniliście obu dowódców floty Nowej Republiki do złamania rozkazów, posunęliście się chyba za daleko!

— Brawo, brawo! — odezwał się Fyor Rodan, także zrywając się z fotela. — Chyba najwyższy czas, aby rycerze Jedi się dowiedzieli, że Nowa Republika nie może tolerować takiego postępowania.

Jakby na rozkaz, z różnych miejsc wielkiej sali wstało zdumiewająco wielu innych senatorów. Większość reprezentowała planety Wewnętrznych Rubieży i wciąż jeszcze miała nadzieję udobruchać Yuuzhan. Na ten widok Bothanie i Wookie wszczęli dziki hałas na znak protestu. Luke powoli odwrócił się w ich stronę. Przywołując na pomoc umiejętności Jedi, starał się zachowywać kamienny wyraz twarzy. Leia ostrzegała go, aby nie dziwił się niczemu, co może się wydarzyć w wielkiej sali obrad. Mimo to nie potrafił zrozumieć, jakim cudem inteligentne osoby mogą uważać za coś złego druzgoczącą klęskę nieprzyjacielskiej floty oblężniczej i ocalenie od pewnej śmierci miliona niewinnych obywateli Nowej Republiki.

W tym wszystkim nie chodziło oczywiście ani o yuuzhańską flotę, ani o zakładników. Chodziło o przymierza i władzę, a także o to, kto ją miał, a kto tracił; kto mógł się nią cieszyć następnego dnia i z kim musiałby się nią dzielić. Nic więc dziwnego, że Leia postanowiła, iż jej stopa już nigdy nie stanie w sali obrad. Nic dziwnego, że Nowa Republika przegrywała tę wojnę.

Fey’lya odwrócił się i zaczął wchodzić po schodach, aby odzyskać kontrolę nad swoją konsoletą. Nagle drogę zastąpił mu Fyor Rodan pod pozorem omówienia rzekomo bardzo ważnego problemu natury proceduralnej. W tym czasie Shesh nie przestawała mówić do przełączonego mikrofonu, tak że nadal mogli ją słyszeć wszyscy senatorowie.

— Mistrzu Skywalkerze, zapewne nie uświadamiasz sobie, jaką szkodę wyrządzili Nowej Republice twoi samolubni podopieczni — ciągnęła. — Na pokładach „Mon Mothmy” i „Elegosa A’Kli” znajdowały się dwa rodzaje tajnej broni. Używając ich przedwcześnie, ujawniłeś Yuuzhan Vongom istnienie niezwykle potężnych technologii, które dopiero zamierzaliśmy wykorzystać, aby przechylić na naszą korzyść szale tej wojny.

Jej słowa wywołały pełne zachwytu okrzyki i oklaski ze strony ugodowo nastawionych senatorów. Tym razem przeciwnicy senatorki zaprotestowali jakby mniej gorliwie. Nie mogąc wyminąć zagradzającego drogę Rodana, Fey’lya uniósł rękę i wezwał androida-strażnika.

Viqi Shesh zaczęła się spieszyć. Miała uświadomić wszystkim, dokąd zmierza.

— Mistrzu Skywalkerze, obawiam się, że senatorowie muszą zażądać, abyś rozbroił rycerzy Jedi i powstrzymał ich nieodpowiedzialne wybryki.

— Nie — oświadczył Luke cicho, ale stanowczo. Posłużył się Mocą, aby jego słowo dotarło do każdej niszy i każdego balkonu. — Rycerze Jedi nie przestaną używać swojej broni.

Jak się spodziewał, jego cichy głos wywołał zamierzony skutek. Zgromadzeni senatorowie z wolna się uciszyli.

— Oświadczam też, że w żaden sposób nie oddziaływaliśmy na umysły któregokolwiek oficera Nowej Republiki ani nie nakłanialiśmy nikogo do złamania wydanego rozkazu — dodał po chwili.

— Spodziewasz się, że ci uwierzymy? — zadrwiła Viqi Shesh. Powiodła znaczącym spojrzeniem po dziwnie teraz spokojnych galeriach i balkonach. — Czyż właśnie przed chwilą nie posłużyłeś się sztuczką Jedi, żeby oddziaływać na umysły zebranych senatorów?

Skywalker uśmiechnął się niewesoło.

— Nie posłużyłem się żadną sztuczką — oznajmił. — Powiedziałem cicho tylko to, co zamierzałem.

Słysząc jego oświadczenie, wielu senatorów zachichotało. Chwilę później pojawił się android-strażnik. Fyor Rodan udał zaskoczenie i odszedł na bok.

— Mimo to nalegam — mówiła coraz szybciej Kuatka. — Jeżeli rycerze Jedi nie wyrzekną się używania broni, senat Nowej Republiki musi zabronić wojskowym utrzymywania z nimi jakichkolwiek kontaktów. — Zewsząd rozlegry się głośne okrzyki, oklaski i gwizdy poparcia lub sprzeciwu. Shesh zwiększyła moc aparatury nagłaśniającej i usiłując przekrzyczeć senatorów, ciągnęła: — W waszych hangarach nie pojawią się już nigdy „rezerwowe” X-skrzydłowce, mistrzu Skywalkerze. Funkcjonariusze Wywiadu Nowej Republiki nie podzielą się z wami żadnymi informacjami. Jeżeli mimo to nadal będziecie prowadzili swoją…

— Przekracza pani swoje uprawnienia, senatorko Shesh! — przerwał jej bezceremonialnie Borsk Fey’lya, przecisnął się obok niej i odzyskał kontrolę nad swoim mikrofonem. — Proszę wrócić na miejsce, bo inaczej zostanie pani siłą usunięta z sali.

Shesh odwdzięczyła mu się kwaśnym uśmiechem i usłuchała, ale jej słowa wywarły zamierzony skutek. Udało się jej zmienić chwilę największego triumfu rycerzy Jedi w jeszcze jeden problem, który podzielił i tak skłóconych senatorów. Luke nie mógł się nie zastanawiać, jaki miała w tym cel. Będąc jeszcze nadzorczynią poczynań komisji SENKA, Kuatka pozwoliła się skorumpować. Leia oskarżyła ją o sprzeniewierzenie powierzonych środków, a więc senatorka nie miała powodu darzyć szczególną sympatią rycerzy Jedi. Jednak to, na co się teraz poważyła, dowodziło, że jest bardziej zdeprawowana, niż można sobie wyobrażać. Wyglądało na to, że kieruje się czymś więcej niż chęcią wykorzystania okazji do wywarcia zemsty. Z pewnością miała jakiś plan. Może nawet przygotowywała się do zdrady. Gdyby Luke nie wyczuwał jej mrocznych myśli za pośrednictwem Mocy, wszedłby na podwyższenie dla doradców i spróbował ściągnąć z jej twarzy maskującego ooglitha. Poprzysiągł sobie jednak, że będzie miał ją na oku, dopóki nie pozna przyczyny jej niecnych zamiarów i zagrażającego z jej strony niebezpieczeństwa.

Fey’lya wezwał kilkakrotnie senatorów, by się uciszyli, ale w końcu zrezygnował. Opadł na fotel i postanowił zaczekać, aż wrzawa sama ucichnie. Luke skrzyżował nadgarstki i zrobił to samo. Domyślał się, że gdyby posłużył się technikami Jedi, aby uciszyć zebranych, dostarczyłby tylko Shesh jeszcze jednego pretekstu do rzucania oskarżeń na rycerzy Jedi. Prawdę mówiąc, zaczynał tracić nadzieję, że jego wizyta w sali zgromadzeń senatu przyniesie jakiekolwiek owoce. Nie mógł jednak odwrócić się i wyjść. Oskarżono by go wtedy o arogancję, co natychmiast wykorzystałaby Shesh jako jeszcze jedną broń do walki z Jedi.

W końcu harmider zaczął cichnąć, ale Fey’lya wpatrywał się tak intensywnie w ekran wideokonsolety, że chyba nie zwrócił na to uwagi. W obawie, że właśnie w tej chwili Yuuzhan Vongowie mogą zadawać następny cios Nowej Republice — a znał ich na tyle dobrze, aby wiedzieć, że mogli wybrać właśnie taką chwilę — Luke uwolnił myśli i postarał się odgadnąć, co tak bardzo pochłania uwagę przywódcy Nowej Republiki. Jak każdy doświadczony polityk, Bothanin trzymał emocje na wodzy, mimo to mistrz Jedi wyczuł w nim raczej zaskoczenie niż przerażenie albo panikę.

Zawsze skora do wykorzystywania nadarzających się okazji Viqi Shesh zerwała się z fotela.

— Jestem bardzo zaniepokojona kłopotami, jakich przysparzają nam rycerze Jedi — zaczęła. — Do tego stopnia, że chciałabym zaproponować przegłosowanie pewnej uchwały.

Nawet wtedy Borsk Fey’lya nie oderwał spojrzenia od ekranu wideokonsolety, Luke posłużył się myślowym palcem Mocy i delikatnie szturchnął Bothanina. Przywódca podskoczył i odwrócił głowę w kierunku kuatskiej senatorki. Nie zdecydował się jednak jej przeszkodzić.

— Proponuję, żeby miała ona następujące brzmienie — ciągnęła kobieta. — Od dzisiaj senat Nowej Republiki uważa rycerzy Jedi za przeszkodę w dalszym toczeniu tej wojny…

Zdołała powiedzieć tylko tyle, gdyż w następnej sekundzie jej głos utonął w chórze gniewnych okrzyków i gwizdów zgromadzonych senatorów. Kuatka starała się ich przekrzyczeć, ale zrezygnowała. Odwróciła się do Fey’lyi z gniewnym błyskiem w oczach, jakby zamierzała oskarżyć go o wyłączenie mikrofonu.

— Panie przywódco, mam prawo zgłosić wniosek o przegłosowanie tej uchwały — oświadczyła.

Fey’lya się uśmiechnął.

— Oczywiście — powiedział. — Może jednak pozwoli mi pani najpierw wygłosić oświadczenie?

Przycisnął jakiś klawisz na pulpicie konsolety i na podłodze przed podwyższeniem dla doradców ukazał się rząd hologramów. Luke musiał się cofnąć, żeby rozpoznać postacie generała Wedge’a Antillesa, generała Garma Bel Iblisa, admirała Traesta Kre’feya, generała Carlista Rieekana i kilku innych najwyższych stopniem dowódców. Do ogromnej sali zaczęła powoli wracać cisza.

— W ciągu ostatnich kilku minut skontaktowało się ze mną zadziwiająco wielu najwyższych stopniem oficerów — ciągnął Fey’lya. — Po wysłuchaniu tego, co chcieli mi powiedzieć, nakazuję… nie zalecam, ale nakazuję… żeby wojskowi Nowej Republiki ściśle współpracowali i koordynowali swoje akcje z rycerzami Jedi.

W sali zgromadzeń zapanowała jeszcze głębsza cisza. Zdumiona Viqi Shesh spojrzała na Bothanina.

— Nie… nie może pan… tego zrobić — wyjąkała.

— Ale właśnie zrobiłem. — Fey’lya pstryknął dźwignią przełącznika na pulpicie i zablokował własną konsoletę, a potem wstał z fotela i podszedł do Kuatki. — Jeżeli uważa pani, że przekroczyłem swoje uprawnienia, w każdej chwili może pani zgłosić wniosek o przegłosowanie wotum nieufności. Czy chciałaby pani złożyć taki wniosek, senatorko Shesh?

Kobieta powiodła spojrzeniem po twarzach zaskoczonych senatorów. Starała się widocznie ocenić, czy autokratyczne maniery Bothanina zraziły do niego wystarczająco wielu zebranych, aby wniosek wotum nieufności miał jakiekolwiek szansę powodzenia. Kiedy się przekonała, że nawet jej zwolennicy nie odrywają spojrzeń od migoczących hologramów dowódców Nowej Republiki, uświadomiła sobie, że to ona przeliczyła się w rachubach. Spuściła oczy i pokręciła głową.

— Nie i wycofuję swoją propozycję uchwały — powiedziała.

— To dobrze. Kiedy skończymy z tym, porozmawiamy o przydzieleniu pani do innego komitetu. — Fey’lya zszedł z podwyższenia dla doradców i skierował się do mistrza Jedi. — A więc, na czym to skończyliśmy?

— Najpierw chciałbym o coś zapytać. — Luke osłonił dłonią swój mikrofon i posłużył się Mocą, aby wysłać rejestrujący dźwięki i obrazy automat ku galeriom pod sklepieniem wielkiej sali. — Co właściwie powiedzieli panu generałowie?

— Prawdę mówiąc, nic szczególnego. Otrzymałem wiadomość z KONAWONOR-u, że Yuuzhan Vongowie przystąpili do ataku na Borleias. — Fey’lya odwrócił się w stronę wizerunków rozgniewanych dowódców i obnażył zęby, co z pewnością miało sprawiać wrażenie uśmiechu. — To są wcześniej zarejestrowane hologramy.

Od ścian salonu rodziny Solo wciąż jeszcze odbijało się echo radosnych okrzyków i wiwatów, ale pułkownik Gavin Darklighter już przystąpił do układania planów wspólnej akcji, w której wzięliby udział także rycerze Jedi z oddziałów Saby Sebatyne i Kypa Durrona. Piloci Nowej Republiki nalewali sobie pełne szklanki bąblosoku, przyprawiając Threepia o dreszcz, ilekroć krople musującego napoju spadały na sterylnie czystą podłogę. Lando i Tendra zachwalali przymioty wojennych androidów klasy ZYV, łącząc się przez komunikatory z nadspodziewanie przychylnie nastawionymi oficerami odpowiedzialnymi za zaopatrywanie sił zbrojnych Nowej Republiki w sprzęt, broń i amunicję. I nawet jeżeli ktoś zauważył, że na tapczanie obok Hana i Leii usiadł Wedge Antilles, jeden z głównodowodzących oficerów, który podobno utrzymywał kontakty z samym Borskiem Fey’lya, zapewne nie widział w tym nic niezwykłego.

Leia, o wiele mniej zachwycona niż jej goście, zwróciła się do Hana.

— Czy tyIko ja to zauważyłam? — zapytała. Mąż obdarzył ją krzywym uśmiechem.

— Ja też — powiedział. Zerknął na twarz siedzącego obok niej Wegde’a. Generał nie przestawał się wpatrywać w swój hologram przekazywany przez kamerę z sali obrad senatu. Na jego twarzy malowało się coś pośredniego między oburzeniem a podziwem. — Borsk blefował.

— W polityce nazywa się to niewłaściwym kierowaniem obradami — wyjaśniła Leia. — Nie miał upoważnienia, aby samodzielnie wydać takie zarządzenie.

— Może i nie, ale postąpił słusznie — stwierdził Han. — Jeśli dobrze pamiętam, sama radziłaś mu, aby właśnie tak postąpił.

— Nie zrobił tego z sympatii do rycerzy Jedi — odcięła się jego żona. — Borsk nie zdecydowałby się na podjęcie tak wielkiego ryzyka. Obawiałby się, że straci stanowisko. Wciąż jeszcze może je utracić, jeżeli Viqi Shesh zorientuje się, co zrobił, i zdoła skrzyknąć tylu senatorów, aby jej wniosek o wotum nieufności miał szansę powodzenia.

— Nie ma na to najmniejszej szansy — odezwał się Wedge, który w końcu otrząsnął się z osłupienia. — To właśnie Borsk wysłał nas, żebyśmy pomogli wam w przestworzach Talfaglia. Żaden z dowódców, których hologramy widzieliście w sali obrad senatu, nie zarzuci mu mijania się z prawdą… a przynajmniej nie w obecności Viqi Shesh.

W następnej sekundzie do życia obudziło się kilka osobistych komunikatorów. Jeden z nich należał do Wedge’a. Generał wyłączył sygnał dźwiękowy, a on i kilku oficerów Nowej Republiki wstali i skierowali się do innych pokojów apartamentu rodziny Solo.

— Musicie mi wybaczyć — przeprosił Antilles. — Wygląda na to, że generał Bedamyr znów ma kłopoty ze znalezieniem ulubionych mynocków.

Leia i Han uprzejmie się roześmieli, ale kiedy generał wyszedł, spojrzeli po sobie i wzruszyli ramionami.

— Pewnie już niedługo dowiemy się, o co chodzi — powiedział Han. Leia nie mogła przestać myśleć o możliwych motywach postępowania BorskaFey’lyi.

— Najpierw zjednuje sobie naczelnych dowódców, wysyłając flotę Nowej Republiki do przestworzy Talfaglia, a potem przypisuje nam wyłączną zasługę. — Przeniosła spojrzenie na holowideogram, na którym przywódca Nowej Republiki uroczyście wręczał Luke’owi dekodującą płytkę, dzięki której mistrz Jedi mógł przelatywać przez usiane kosmicznymi minami przestworza Coruscant. — Umacnia swoją władzę, Hanie — dodała po chwili. — Bardzo zależy mu na poparciu rycerzy Jedi.

— A rycerzom Jedi na nim — uzupełnił Han. — Siedzimy w tym razem, i to po same uszy.

— Wiem. — Leia z przerażeniem uświadomiła sobie, że tym razem i ona, i Borsk Fey’lya mają takie same cele.-I przeraża mnie to bardziej niż Yuuzhan Vongowie.

32

Tsavong Lah skupiał całą uwagę na hipnotyzującym rytmie monotonnego śpiewu Yaecty. Rozmyślał o ofiarach, jakie złożył Yun-luzhan. Poświęcił oczy, aby dać światło gwiazdom, a z jego macek stały galaktyki. Podobnie jak przed wiekami postępowali bogowie, teraz w ich ślady musieli podążać Yuuzhan Vongowie. Dzisiejsze zwycięstwo powinno się stać lewą dźwignią kleszczy umożliwiających przystąpienie do ostatecznego ataku, a więc wojenny mistrz położył na bloku do cięcia kości lewy nadgarstek. Jak nikt inny spośród jego poprzedników rozumiał znaczenie wiary i zamierzał odnieść sukces tam, gdzie starania innych zakończyły się niepowodzeniem, klęską albo et śmiercią.

Właśnie dlatego Tsavong Lah poprosił, żeby na pokład jego okrętu wrócił kapłan Harrar, jego osobisty doradca duchowy i jedyna zaufana osoba, która mogła mu powiedzieć, jaką złożyć ofiarę, aby zapewnić zwycięstwo Yuuzhan Vongów. Wojenny mistrz bardzo by pragnął, żeby osobiście prowadził ceremonię składania ofiary, ale nie zamierzał znieważać Yaecty. Poprosił więc Harrara, aby stał u jej boku nie jako kapłan, ale jako świadek i przyjaciel.

Kiedy kapłanka pobłogosławiła szpon radanka, który mistrz przemian miał wszczepić w miejsce ofiarowanej dłoni, Tsavong Lah spojrzał na spowitą siwym oparem błękitnozieloną kulę Borleias, ozdobioną teraz rozbłyskującymi raz po raz nitkami smug energii i kul plazmy. Wszystko wskazywało, że jest to planeta pozbawiona surowców, które mogłyby przydać się niewiernym. Stanowiła jednak idealną bazę wypadową do Haku na Coruscant. Może właśnie dlatego była tak sprytnie umocniona. Wrogowie przewidzieli trzy linie orbitalnej obrony. Najdalej od powierzchni umieścili potężne platformy, a najbliżej — o wiele mniejsze, ale szybciej reagujące platformy strzelnicze. W przestworzach między jednymi a drugimi roiło się od kosmicznych min.

W końcu kula plazmy wielkości małego księżyca przeciążyła ochronne pola jednej z potężnych platform i zamieniła nieżywe bluźnierstwo w bryłę poskręcanego metalu. Jednak wyspostatek, którego załoga dokonała tego dzieła zniszczenia, słono zapłacił za ten sukces. W kierunku yuuzhańskiej jednostki skierował się metrowej średnicy stożek potężnego działa turbolaserowego. Oślepiające błyskawice pokonały wyrzutnię grawitacyjnej anomalii i wyrwały w kadłubie cztery ogromne dziury. Wyspostatek stracił sterowność i zaczął się bezwładnie przewalać z burty na burtę. Z ziejących otworów wylatywały w przestworza jakieś szczątki i zwłoki walecznych wojowników. Los jednostki został przesądzony, kiedy trafił ją rój nieprzyjacielskich pocisków wystrzeliwanych przez niewiernych z innych ciężkich platform.

Przed Tsavongiem Lanem stanęła Seef, funkcjonariuszka służb łączności, i pokazała wywróconego villipa przedstawiającego oblicze Maala Laha. Yuuzhanin pochodził z domeny wojennego mistrza. Temu bystremu oficerowi powierzono obowiązki najwyższego dowódcy i wydano rozkaz odniesienia zwycięstwa. Chociaż na twarzy podwładnego malował się niepokój, Tsavong Lah pokornie zaczekał, aż Yaecta wypowie ostatnie słowa błogosławieństwa, i dopiero wtedy prawą ręką wskazał villipa.

— Czy to jest dozwolone? — zapytał. Kapłanka kiwnęła głową.

— Bogowie nigdy nie czują się obrażeni widokiem kogoś, kto wypełnia swoje obowiązki — zapewniła.

Yaecta przystąpiła do oddawania pokornych hołdów Yun-Yuuzhanowi i innym bogom. Było to konieczne przed każdym złożeniem ofiary Uśmiercicielowi. Tsavong Lah odwrócił się do villipa.

— Twoi dowódcy poczynają sobie zbyt śmiało — powiedział.

— Starają się tylko zasłużyć na twoją pochwałę — odparł villip, wyobrażający twarz zaprawionego w wielu bojach wojownika o kanciastej szczęce. Po policzkach Yuuzhanina wiło się tyle wojennych zakrętasów, że Maal Lah musiał zacząć pokrywać niebieskie linie tatuażem czerwonej barwy. — Ostrzegłem ich, że nic z tego nie będzie, jeżeli dopuszczą do utraty zbyt wielu okrętów.

— Ale sam jesteś zwolennikiem śmiałej taktyki — domyślił się Tsavong.

— Rozumiem konieczność oszczędzania okrętów, wojenny mistrzu — odparł wymijająco najwyższy dowódca. — Planeta Coruscant jest o wiele lepiej broniona niż Borleias.

Na twarzy Tsavonga Laha odmalowało się zdziwienie. Wojenny mistrz oczekiwał, że po stracie ogromnego okrętu Maal Lah będzie nalegał na przypuszczenie frontalnego ataku. Jego celem byłoby umieszczenie wytwarzających pułapki grawitacyjne dovin basali pomiędzy tworzącymi wewnętrzny pierścień obronny lekkimi platformami. Taktyka była wprawdzie bardzo kosztowna, ale umożliwiała szybsze opanowanie planety. Chodziło o to, aby dovin basale przyciągnęły kosmiczne miny do wewnętrznych platform. Atak mógłby zakończyć się powodzeniem, gdyby zniszczeniu uległa tylko część okrętów floty szturmowej. Oznaczałoby to jednak ujawnienie planu, z którego zamierzali skorzystać wojownicy Yuuzhan Vongów podczas przełamywania o wiele potężniejszej obrony planety Coruscant.

— Muszę pochwalić twoją przezorność i cierpliwość, Maal Lahu. — Wojenny mistrz popatrzył na toczącą się w przestworzach Borleias zaciętą bitwę. Zauważył, że zza tarczy planety wyłania się ciemny księżyc, a ku jego tarczy kierują się mikroskopijne iskierki szkarłatnego ognia. — A jak wygląda sytuacja na księżycu? — zapytał.

— Niewierni stawiają silny opór, ale już niedługo ulegną — zapewnił go najwyższy dowódca. — Nasz dovin basal wyląduje na powierzchni w ciągu standardowej godziny.

Tsavong Lah przypomniał sobie, że jego dowódcy wysłali trzy dywizje szturmowe, aby zainstalować na powierzchni ciemnego księżyca planety Borleias gigantycznego dovin basala. Nie zamierzali jednak pozwolić, żeby księżyc roztrzaskał się o powierzchnię planety, jak Praetorite Vongowie postąpili na Sernpidalu. Dovin basal miał tylko zmieść platformy obrońców z przestworzy Borleias. Okres obrotu księżyca wokół planety wynosił trzydzieści dwie godziny, a więc wykonanie planu zajęłoby trochę więcej niż standardowy dzień, ale nie naraziłoby na niebezpieczeństwa tylu okrętów i nie zdradziłoby niewiernym planu pokonania obrońców Coruscant.

Yaecta wyciągnęła coufee Tsavonga Laha i zaczęła wycinać rytualny pasek z uda mistrza przemian, który miał wszczepić pazur radanka w miejsce odciętej dłoni. Wiedząc, że ma tylko kilka chwil, zanim będzie musiał poświęcić całą uwagę ceremonii, wojenny mistrz odwrócił się do villipa obrazującego twarz Maala Laha.

— Dobrze kierujesz naszymi wojskami, mój sługo — powiedział, choć w głębi ducha czuł się zawiedziony. To on był wojennym mistrzem i to on powinien decydować, co ma być zrobione i w jaki sposób, a teraz, kiedy bitwa się już toczyła, wydawaniem bieżących rozkazów zajmowali się jego podwładni. — Wątpię jednak, żebyś właśnie to chciał mi zameldować.

— Nie ośmieliłbym się przeszkadzać ci tylko dlatego, aby oświadczyć, że radzę sobie, jak oczekujesz, o wielki wojenny mistrzu — powiedział Maal Lah. — Nasz yammosk poinformował mnie, że jego młode wyczuwają impulsy siły ciążenia, których źródło znajduje się poza granicami tego systemu.

Tsavong Lah był tak zaskoczony, że omal się nie zapomniał i nie zdjął ręki z bloku do cięcia kości. Yammosk był wojennym koordynatorem Maala Laha, z którym najwyższy dowódca porozumiewał się za pomocą myśli, a jego młode — dovin basalami związanymi z systemami sensorów każdego okrętu.

— Impulsy siły ciążenia, mój sługo? — powtórzył wojenny mistrz, jakby nie mógł uwierzyć własnym uszom.

— Wprawdzie sygnał modulujący jest słaby, nieregularny i zakłócany, ale z pewnością chodzi o jakiś rodzaj kodu. Niektóre fragmenty transmisji wykazują nawet podobieństwo do naszych sygnałów. Mapa rozkładu masy dowodzi, że źródłem tych impulsów jest opancerzony gwiezdny jacht podobny do „Cienia Jade”. Okręt ten brał udział w bitwie w przestworzach Duro. To ten sam, którym później posługiwali się Jeedai.

— Jeedai! — wykrzyknął Tsavong Lah. Gdyby miał wierzyć swojemu szpiegowi, Jeedai przebywali wciąż jeszcze na Coruscant, gdzie uzupełniali zapasy paliwa i uzbrojenia okrętów. Odczytywacze wojennego mistrza zapewniali, że Jeedai mogą przylecieć do przestworzy planety Borleias najwcześniej standardowy dzień po spodziewanym zakończeniu bitwy. — Kiedy ich okręt znalazł się w pobliżu tego systemu?

— Nie wiemy — przyznał Maal Lah. — Chyba jednak nie było go, kiedy przybyliśmy.

— Na jakich podstawach opierasz to przypuszczenie?

— Gdyby Jeedai znajdowali się wtedy w pobliżu, zdążyliby się porozumieć z obrońcami planety i uzgodniliby bezpieczniejszy system łączności. Zwykle wykorzystują kilka sposobów, których jeszcze nie odkryliśmy, a więc nie musieliby zwracać naszej uwagi na swoją obecność, porozumiewając się z obrońcami w sposób, który tak dobrze rozumiemy.

— Jaki może być cel decydowania się na takie ryzyko? — zapytał Tsavong Lah.

Na ukazywanej przez villipa twarzy najwyższego dowódcy odmalowała się niepewność.

— Wojenny mistrzu, mój osąd w tych sprawach jest jak ognisty robaczek wobec supernowej twojej mądrości — zaczął Yuuzhanin. — Możliwe jednak, że twój szpieg na Coruscant działa na dwa fronty.

Tsavong Lah umilkł. Zastanawiał się, czy to prawdopodobne. Niewykluczone, że nie doceniał tej Viqi Shesh. Może kobieta starała się go wywieść w pole. A może sekta zwodzicieli Nowej Republiki wiedziała, że Shesh się z nim kontaktuje, i przekazywała jej fałszywe informacje w nadziei, że kobieta ujawni je nieprzyjaciołom. Wojenny mistrz nie mógł także dawać wiary przekazywanym przez HoloNet wideogramom, na których podstawie odczytywacze potwierdzali przekazywane informacje. Nieprzyjacielscy zwodziciele z pewnością umieli fałszować je równie łatwo jak agenci wojennego mistrza przenikali na planety niewiernych.

Wciąż jeszcze rozmyślał, jakie znaczenie może mieć meldunek najwyższego dowódcy, kiedy Yaecta wycięła pasek z własnego uda i nie tamując upływu czarnej krwi, splotła z paskiem z nogi mistrza przemian. Położyła dzieło swoich rąk na ceremonialnej tacy z muszli gataga i pobłogosławiła je w imię Yun-Yammki, a potem podała wojennemu mistrzowi.

— Chwileczkę, — Tsavong Lah zdjął rękę z bloku do cięcia kości. Harrar nie posiadał się ze zdumienia. Jego oczy omal nie wyszły z orbit.

— Zamierzasz prosić bogów, żeby zaczekali? — zapytał.

— Bogowie zrozumieją. — Tsavong Lah znów zwrócił się w stronę podobizny twarzy Maala Laha i zapytał: — Czy to pierwsza taka wiadomość przesłana przez nieprzyjaciół za pośrednictwem impulsów siły ciążenia?

Maal Lah kiwnął głową.

— O ile mi wiadomo, tak — powiedział.

— A zatem dlaczego powinniśmy przypuszczać, że niewierni starają się porozumieć z obrońcami Borleias? — zapytał. Spojrzał na Seef. — Sprawdź, co się stało z yammoskiem biorącym udział w bitwie o Talfaglio, i wydaj wszystkim najwyższym dowódcom rozkaz zniszczenia wojennych koordynatorów, gdyby groziło im wzięcie do niewoli.

Seef kiwnęła głową. Podobnie jak kapłan Harrar, nie posiadała się ze zdumienia.

— Stanie się, jak rozkazałeś — powiedziała.

— Wydzielę grupę specjalną i wydam rozkaz, aby pochwycili tamten okręt Jeedai — zaproponował Maal Lah.

— Lepiej byłoby zignorować okręt, niż poinformować Jeedai o ich sukcesie — przerwał mu Harrar. Wyciągnął rękę i wskazał blok do cięcia kości. — Bądź uprzejmy, wojenny mistrzu — dodał. — Bogowie się niecierpliwią.

— Jeszcze chwilę. — Tsavong Lah przekazał słowa kapłana najwyższemu dowódcy, ale nadał im postać rozkazu. — Nie życzę już sobie, żeby nasze zadanie wykonywał dovin basal umieszczony na powierzchni ciemnego księżyca — dodał po chwili. — Wydaj rozkaz, aby oddziały szturmowe zaczęły zastawiać grawitacyjne pułapki.

— A co z ujawnieniem naszego planu obrońcom planety Coruscant? — Na twarzy Maala Laha malowało się teraz zdumienie nie mniejsze niż na obliczach Harrara i Seef. — Jeżeli twoje podejrzenia na temat yammosków okażą się uzasadnione, nie musimy ujawniać w tej chwili naszej taktyki walki.

— Może nie, ale czasami ognisty robaczek ma rację, a supernowa się myli. — Tsavong Lah opuścił rękę na blok do cięcia kości, popatrzył na otaczające planetę Borleias obronne platformy i przesunął ramię do przodu, aż pod piłą mistrza przemian znalazł się łokieć. — Pragniemy, żeby dzisiaj bogowie jeszcze bardziej nam sprzyjali — powiedział. — Dlatego dajemy im całe przedramię.

33

Jaina wysunęła głowę nad krawędź wydmy podobnej do pagórka kredowego pyłu i spojrzała przed siebie. Za wierzchołkiem następnego wzgórza ujrzała imperialnego robota kroczącego, zwanego oficjalnie uniwersalnym terenowym transporterem opancerzonym typu AT-AT. Na tle następnej szarej wydmy wyraźnie odcinała się biała kabina i opancerzony garb przedziału dla pasażerów. Młoda kobieta odwróciła głowę i zasyczała, aby ostrzec podążających za nią członków oddziału specjalnego, a potem odpięła od pasa rękojeść świetlnego miecza. Przestarzały robot kroczący typu AT-AT był ostatnią rzeczą, jakiej mogła się spodziewać wewnątrz yuuzhańskiego światostatku, ale jako pilotka Eskadry Łobuzów brała udział w setkach akcji i już dawno przestała się dziwić czemukolwiek. Zapaliła jarzeniowy pręt i ujrzała błysk światła odbitego od iluminatora kabiny robota. Postanowiła zawierzyć wyostrzonym przez udział w wielu walkach bitewnym instynktom i zaczęła się staczać ze wzgórza.

Tocząc się i uskakując to w jedną, to znów w drugą stronę, poczuła, że ogarnia ją to samo dziwne odrętwienie, jakie towarzyszyło jej podczas każdej walki. Inni piloci twierdzili, że czują się wyobcowani albo mają wrażenie, jakby patrzyli na siebie oczami kogoś innego. Zazwyczaj po dwóch albo trzech walkach przy takim samopoczuciu popełniali idiotyczny błąd i pozwalali, żeby bliznogłowi zamienili ich w supernowe. Jaina wiedziała jednak, że w jej przypadku chodzi o jakiś rodzaj rezygnacji i pogodzenia się z losem, a przede wszystkim z okropnościami, jakie niosła ze sobą każda walka. Bardzo chciałaby przypisać te uczucia wierze w potęgę Mocy, ale wiedziała, że chodzi o coś innego. Jej reakcja była czymś w rodzaju emocjonalnego pancerza, sposobem unii kania udręki wywołanej widokiem straszliwej śmierci przyjaciela albo skrzydłowego. Pomagała także utrzymywać na wodzy przerażenie wywołane świadomością, że może być następna.

Wznosząc tumany kredowego pyłu, Jaina znieruchomiała u stóp wydmy. Zerwała się zaraz na równe nogi, kucnęła w odpowiedniej pozycji i nastawiła świetlny miecz do obrony przed niespodziewanym zagrożeniem. Chwilę później usłyszała znajomy syczący śmiech.

— Kije, powinnaś pozwolić, żeby wyrósł ci ogon — odezwał się Tesar Sebatyne. — Może wówczas nie byłabyś taka niezdarna.

Krasov i Bela zakrztusiły się z radości.

— Bardzo śmieszne — odcięła się Jaina. Wprawdzie Jacen pozwolił osłabnąć bitwowięzi w nadziei, że wytłumi wpływ dzielących ich różnic zdań, ale i bez tego wiedziała, że pozostali członkowie oddziału specjalnego są także rozbawieni. — Mogliście przynajmniej coś powiedzieć.

— A ja mogłam powyrywać łuski osłaniające moje serce — wychrypiała Bela. — Ale tego nie zrobiłam.

Cała trójka znowu zaniosła się syczącym śmiechem.

Jaina wyłoniła się z chmury kredowego pyłu i zobaczyła, że Barabelowie czekają na nią w towarzystwie Anakina i pozostałych uczestników wyprawy. Wszyscy zdążyli zdjąć i złożyć próżniowe skafandry i przytroczyć je do niewielkich plecaków. Przyprószeni od stóp do głów białym pyłem, wyglądali bardziej jak duchy Jedi niż rycerze. Niektórzy siedzieli pod koralową ścianą kanionu i wypatrywali, czy nie nadlatują koralowe skoczki. Ich piloci zawsze się pojawiali akurat wtedy, gdy młodzi rycerze zatrzymywali się na odpoczynek. Jaina zauważyła odciśnięte w piasku ślady dwóch par nóg. Wiodły w kierunku następnej wydmy i stojącego za nią transportera opancerzonego typu AT-AT. Jedne były pozostawione z pewnością przez wielkie stopy Wookiego.

Młoda kobieta uwolniła myśli i posługując się Mocą, stwierdziła, że Lowbacca i Jovan Drark buszują w kabinie kroczącego robota.

— Skąd się to tutaj wzięło? — zapytała.

— Trenerzy voxynów bardzo sumiennie wypełniają swoje obowiązki — wyjaśniła Lomi. — Mają do dyspozycji miasteczko niewolników, którym każą obsługiwać zdobywane urządzenia, aby ich potwory mogły się przyzwyczajać do najróżniejszych „nieżywych bluźnierstw”. Zadadzą sobie każdy trud, byle tylko pozbyć się rycerzy Jedi z naszej galaktyki.

— W wielkiej grocie zamienionej na hangar spoczywa nawet gwiezdny liniowiec — dodał Welk.

W głowie Jainy natychmiast zaświtała myśl: a jakby tak roztrzaskać miliontonowy gwiezdny statek o laboratorium, w którym kryła się królowa voxynów?

— Czy jest… — zaczęła.

— No nie, przetwornice mocy usunięto — wpadła jej w słowo Lomi. — |Nawet w robotach kroczących i lądowych śmigaczach pozostawiono tylko nieduże zestawy baterii zamiast naładowanych zasobników. Żaden pojazd nie zdoła dotrzeć na większą odległość od miasteczka niewolników niż ten, który widzimy.

— Oczywiście — westchnęła Jaina. — O wszystkim pamiętali.

Gdyby Jaina i Lowbacca mieli odpowiedni sprzęt i więcej czasu, mogliby doprowadzić robota do stanu używalności. Od wylądowania na powierzchni światostatku upłynęło jednak trzydzieści godzin i ostatnią jrzeczą, na jaką mogli sobie pozwolić członkowie oddziału, była jakakolwiek zwłoka.

W pewnej chwili piaszczyste wydmy zalała zielonkawa poświata i Jaina uniosła głowę. Zobaczyła w skorupie światostatku mniej więcej dwudziestometrowej długości szczelinę. Przesłaniała ją półprzeźroczysta okienna błona, która miała zapobiegać uciekaniu atmosfery. Nad wyszczerbioną krawędzią wyłaniała się właśnie szmaragdowa tarcza Myrkra. Jaina poczuła się wyraźnie młodsza, spokojniejsza i odprężona. Ilekroć na nieboskłonie pojawiało się jaskrawo świecące ciało niebieskie, odnosiła wrażenie, że jest wyspana i wypoczęta po długiej nocy spędzonej w ciepłym łóżku.

Nagle z komunikatora wydobył się głos Jovana Drarka. Jaina zawsze i wszędzie rozpoznałaby jego charakterystyczny rodiański akcent.

— Moc darzy nas dzisiaj szczególną przychylnością. Baterie wciąż jeszcze dają napięcie, ale styki kabli nie kontaktują z powodu jakiegoś mineralnego osadu.

Wzdłuż kręgosłupa Jainy przewędrował ostrzegawczy dreszcz.

— Mineralnego osadu? — powtórzyła przez komunikator.

— To może być gniazdo jakichś owadów — zameldował Jovan. — Lowbacca właśnie je usuwa.

W komunikatorze rozległ się głos Jacena Solo. — Jakich owadów? — Chociaż jej brat bliźniak zawsze interesował się nieznanymi stworzeniami, Jaina wyczuwała dzięki łączącej ich więzi, że tym razem Jacenem nie kieruje zwykła ciekawość. — Jeżeli wyglądają jak robaki z wieloma nogami…

— To nie jest mrowisko wstrząsonóg — uspokoił go Rodianin. — To tylko małe brzękomary. Zupełnie nieszkodliwe.

— Nic, co stworzyły ręce Yuuzhan Vongów, nie jest nieszkodliwe — oznajmiła Alema Rar. — To pułapka.

— Zawsze we wszystkim widzisz pułapki? — sprzeciwiła się Tahiri. W tej samej chwili w kabinie kroczącego robota pojawiło się światło, które rzuciło jasnożółtą smugę na pobliską wydmę. — Dlaczego chociaż raz Moc nie może nam sprzyjać? Wszystkim przydałby się jakiś środek lokomocji.

Anakin na wszelki wypadek zerknął na Lomi.

— Możesz coś powiedzieć na ten temat? — zapytał.

— To zbędne ryzyko — oznajmiła Siostra Nocy. Wskazała w głąb kanionu, który kończył się pionowym koralowym urwiskiem. — Prawie dotarliśmy do celu. Główne laboratorium, w którym Yuuzhanie klonują voxyny, znajduje się mniej więcej kilometr za tą ścianą.

— Najwyższy czas — mruknął Zekk, dołączając do reszty grupy. — A już zaczynałem się obawiać, że grasz na zwłokę.

Na twarzy Siostry Nocy pojawił się kwaśny uśmiech.

— Powinieneś rozumieć, kiedy zależy mi na pośpiechu, a kiedy na życiu, Zekku — powiedziała. — Nie zapominaj, że dążymy do tego samego celu.

— Na razie nie wciągnęła nas w zasadzkę — zauważył Anakin, piorunując młodzieńca chmurnym spojrzeniem. W przeciwieństwie do niemal wszystkich pozostałych członków oddziału specjalnego, chyba się nie przejmował, że pokonanie ścieżki treningowej zajęło im aż tyle czasu. — Zachowajmy ostrożność i zostawmy tego robota. I tak wykonamy zadanie w ciągu dwóch godzin… najwyżej czterech, a potem znajdziemy coś, co lata… i do domu.

— Uważaj, Anakinie — ostrzegła Jaina. — Zaczynasz się zachowywać jak nasz tata.

Powiedziała to z pogodnym uśmiechem, ale w głębi serca niepokoiła się przesadną pewnością siebie młodszego brata. Mimo wszystkich niepowodzeń, na razie stracili tylko Ulahę i oba androidy. Anakin chyba zaczynał uważać, że są nietykalni. Całkiem jakby przypuszczał, że nawet cały światostatek pełen Yuuzhan Vongów nie zdoła powstrzymać pojedynczego plutonu świetnie wyszkolonych Jedi. Możliwe, że miał rację, ale latając w Eskadrze Łobuzów Jaina zrozumiała, że nawet najlepsze wyszkolenie i największe doświadczenie niczego jeszcze nie gwarantują. Czasami nawet wspaniałe opracowane plany nie układały się po jej myśli, i to na ogół w najmniej odpowiedniej chwili.

Anakin kiwnął głową Barabelom, którzy lubili iść na czele grupy, a potem wszyscy, wznosząc chmurę kredowego pyłu, zaczęli się wspinać na wierzchołek następnej wydmy. Tym razem Jaina postanowiła iść obok młodszego brata. Zastanawiała się, czy nie powinna porozmawiać z nim na temat szans powodzenia ich wyprawy. Jeszcze zanim opuścili Zaćmienie, Ulaha i taktycy oceniali, że prawdopodobieństwo osiągnięcia celu będzie malało o dwa procent z każdą upływającą godziną. Oznaczało to, że szansę powodzenia oddziału specjalnego zmalały do kilku procent. Jeżeli uwzględnić także, że Yuuzhan Vongowie spodziewali się ich przybycia na tyle wcześnie, żeby mieć czas na zastawienie przemyślnych pułapek i wysłanie Noma Anora, aby schwytał uczestników wyprawy, szansę powodzenia były chyba jeszcze mniejsze.

Nawet Widma zrezygnowałyby do tej pory i wezwały kogoś, żeby ich wyciągnął z tarapatów. Członkowie oddziału specjalnego nie mieli jednak takiej możliwości. Od samego początku wiedzieli, że każda wysłana na pomoc flotylla zostałaby zniszczona albo w chwili przekraczania linii frontu, albo wyskakiwania z nadprzestrzeni w przestworzach Myrkra. Mimo to Anakin nalegał na zorganizowanie wyprawy, widząc w tym szansę na ocalenie galaktyki. Twierdził, że gdyby doszło do sytuacji, w której nie daliby sobie sami rady, rycerze Jedi i tak byliby skazani na pewną zagładę, a wraz z nimi Nowa Republika. Chociaż wprawiało to ją w przerażenie, Jaina uznała, że Anakin się nie myli.

Kiedy zbliżali się do wierzchołka następnej wydmy, Anakin odwrócił się w jej stronę.

— Jaino? — zapytał.

Jego siostra spojrzała na niego i zdumiała się, jak bardzo jej młodszy brat wyrósł i wyprzystojniał. Wyglądał jak młody bóg, nawet mimo kilkudniowego zarostu na pokrytej białym pyłem twarzy.

— Ta-a? — zapytała.

— Dlaczego wyłamujesz się z szyku? — Anakin rozejrzał się i ściszył głos tak bardzo, że musiał posłużyć się Mocą, aby go usłyszała. — Czy chcesz mi coś powiedzieć?

Jaina się uśmiechnęła.

— To prawda. — Podbiegła w górę wydmy i ścisnęła brata za ramię. — Spisujesz się na medal, Anakinie. Jeżeli zdołamy wykonać zadanie, będziemy to zawdzięczali głównie twojemu zdecydowaniu i pewności siebie.

— Dzięki, Jaino. — Anakin zaprezentował grymas, który miał sprawić wrażenie zawadiackiego uśmiechu, ale jego siostra uznała, że wyraz twarzy brata odzwierciedla zdumienie, a może nawet ulgę. — Wiem.

— Jasne, że wiesz. — Jaina także się roześmiała. Pchnęła go tak mocno, że się potknął, a później dodała: — Tylko niech to nie osłabi twojej czujności.

Stanęli na szczycie wydmy i spojrzeli na transpastalową kabinę opancerzonego transportera typu AT-AT. Jaina pomyślała w pierwszej chwili, że płonące w środku światło trochę przygasło. Dopiero po chwili przekonała się, że zza konsolety z przyrządami wystają okryte tkaniną kombinezonu pośladki Lowbaccy, a część światła pochłaniają rojące się w kabinie brzękomary. Latało ich tak wiele, że zamiast wlotu tunelu wiodącego do przedziału pasażerskiego widziała tylko ciemniejszą plamę. Anakin natychmiast uniósł do ust osobisty komunikator.

— Prążku, co tam robicie? — zapytał. — Powiedziałem… Udręczony Wookie warknął coś dosadnego, a potem uniósł kosmatą rękę i uderzył otwartą dłonią w umieszczony na pulpicie przycisk skrytki z filtrami.

— Pan Lowbacca melduje, że stara się odzyskać tak bardzo potrzebny sprzęt — przetłumaczył Em Teedee na użytek wszystkich, którzy nie rozumieli shriiwooka. — I proszę wybaczyć jego szorstkie słowa. Zaczynają go kąsać brzękomary.

— Kąsać? — powtórzyła jak echo Jaina. Oszacowała odległość do kabiny kroczącego robota i zaczęła skupiać myśli, aby ją przeskoczyć. — A co z tobą, Jovanie?

Nie usłyszała odpowiedzi. Anakin włączył komunikator.

— Jovanie? — zapytał.

W pewnej chwili zza konsolety z przyrządami wyłoniła się kosmata głowa Lowbaccy. Wookie przeszedł do tylnej części kabiny. Zajrzał w głąb tunelu przejściowego, pytająco zaryczał, a potem wstał, trzymając jeszcze jeden pakiet z filtrem.

— Jedi Drark nie odpowiada — zameldował android-tłumacz. — Pan Lowbacca widzi go…

— Zwisa z dolnego włazu — przerwał mu Tesar. — Zaraz ściągnie go Krasov.

Lowbacca burknął coś na znak zgody, a potem, energicznie drapiąc szyję pod kołnierzem kombinezonu, odwrócił się znów w stronę konsolety z przyrządami.

— Lowbacco, co robisz? — zainteresowała się Jaina. — Wynoś się stamtąd!

Wookie zawył coś na temat konieczności zdobycia większej liczby masek, osunął się na kolana i powrócił do pracy. Niebawem nad konsoletą ukazała się jego długa ręka i na pulpit spadła garść pakietów z filtrami. Sekundę potem ręka zniknęła i dłuższy czas się nie pojawiała.

— O rety — zameldował nagle Em Teedee. — Wygląda na to, że procesor mojego pana odmówił posłuszeństwa.

Posługując się Mocą, Jaina podskoczyła na wysokość pięciu metrów, odbiła się od wierzchołka piaszczystej wydmy i wylądowała lekko jak piórko na dachu kabiny robota. Zatoczyła się jednak i omal nie upadła, kiedy tuż obok niej wylądowali Anakin i Zekk. Młodszy brat przycisnął kciukiem guzik na rękojeści świetlnego miecza i zagłębił buczącą klingę w spoinę awaryjnego włazu kabiny. Jaina także włączyła świetliste ostrze swojego miecza i zaczęła ciąć gruby metal w przeciwnym kierunku. Tymczasem Zekk położył się na brzuchu i wychylił poza krawędź, aby zajrzeć przez iluminator do kabiny.

— Nie do wiary — powiedział. — Nadal stara się wyciągać te maski do oddychania.

— Może znudziło mu się noszenie nieprzytomnych Jedi — odezwała się Lomi, która także odbiła się od wierzchołka wydmy i wylądowała na dachu kabiny. Wskazała na dwa miejsca po przeciwnych stronach klapy włazu. — Przetnijcie tu i tu — poradziła.

Jaina i Anakin usłuchali. Klingi ich mieczy głośno zaskowyczały, ale w końcu udało się przepalić na wylot gruby metal w okolicach blokującego sworznia i wzmocnionych zawiasów klapy włazu. Zanim skończyli, z komunikatora rozległ się głos Gannera.

— Jovan żyje, ale jest oszołomiony i zdezorientowany. Teki i uważa jednak, że zdoła go uratować.

— Ura… tować? — Młodszy Solo omal się nie zachłysnął.

— Powinieneś go zobaczyć, Anakinie — odezwała się przez komunikator Tahiri. — Nie wiedziałam, że Rodianie mogą tak spuchnąć.

Anakin zbladł i nic nie odpowiedział. Postanowił skupić całą uwagę na przedostaniu się do Lowbaccy.

— Jakie rozkazy? — zapytał w pewnej chwili Ganner.— Musimy się wycofać i spróbować z innej strony — zaproponowała Lomi.

Młody Solo zdecydowanie pokręcił głową.-Nie ma mowy.

Nagle z wnętrza kabiny opancerzonego transportera typu AT-AT doleciał stłumiony stuk.

— Na śluz Huttów! — wykrzyknął leżący na brzuchu Zekk. — Stracił przytomność!

Sekundę później rozległ się skwierczący syk i klinga świetlnego iniecza Jainy przecięła blokujący sworzeń klapy. Jaina wyłączyła ostrze i przyczepiła do pasa rękojeść broni.

— Anakinie, może powinniśmy jej usłuchać? — powiedziała. — Jeżeli to zasadzka, już wkrótce mogą nas zaatakować.

— I co z tego? — Młodszy brat ściskał rękojeść swojego miecza z taką siłą, że zbielały kostki jego palców. — Jesteśmy przecież Jedi, prawda?

— Nawet Yuuzhan Vongowie znają granicę poświęcenia — ostrzegła Lomi. — Zabiją nas, zanim zdążymy dotrzeć w pobliże laboratorium. Musimy znaleźć inną drogę.

— Sądziłem, że właśnie dlatego wybraliśmy tę, którą dotąd szliśmy — przypomniał Zekk, nie odwracając głowy.

— Spodziewali się, że tak postąpimy — stwierdziła rzeczowo Siostra Nocy. — Wiem jednak, że istnieją inne drogi.

— A co zrobimy, jeżeli i tam natkniemy się na ich pułapki? — zapytał Anakin, przecinając ostatni centymetr wzmacnianych zawiasów klapy włazu.

— Wówczas spróbujemy gdzie indziej, a potem jeszcze gdzie indziej i tak aż do skutku — oznajmiła Jaina. Wiedziała, że w miarę upływu czasu ich sytuacja może tylko się pogorszyć, ale czymś jeszcze gorszym byłoby pozwolenie Anakinowi na działanie w pośpiechu. — Wcześniej czy później okoliczności mogą zmusić nas do podjęcia walki — dodała po chwili. — Powinniśmy jednak toczyć ją na naszych, a nie na ich warunkach.

Kiedy w końcu płyta włazu się poddała, rozległ się cichy syk i gruba metalowa tafla spoczęła głębiej w obudowie. Anakin wyłączył klingę świetlnego miecza i nie odpowiadając Jainie ani Lomi, cofnął się od otworu.

— Anakinie, widzę kierującą się ku nam chmurę kredowego pyłu — zameldował Ganner. — To chyba nie jest lądowy ścigacz Nowej Republiki. Co z tymi rozkazami?

— Jeszcze sekundę — burknął Anakin. Kilka razy głęboko odetchnął, uklęknął obok otworu i spojrzał na siostrę.

— Gotowa? — zapytał.

— Gotowa. — Chociaż nie łączyła ich bitwowięź, a może także więzy Mocy, Jaina znajdowała się tak blisko młodszego brata, że doskonale wyczuwała, czego od niej oczekuje. — Uważaj na siebie.

Skupiła myśli i pomagając sobie Mocą, wyciągnęła klapę włazu z obudowy i odsunęła na bok. Z otworu wyleciało kilka brzękomarów. Cicho bzycząc, dokuczliwe owady zatoczyły krąg wokół głowy Anakina i zaczęły lądować na jego twarzy. Nie zwracając na nie uwagi, młodzieniec pochylił się i zajrzał w głąb kabiny, a potem, posługując się Mocą, zaczął unosić nieprzytomnego Lowbaccę w kierunku otworu. Chociaż na twarzy młodego Wookiego rosła gęsta sierść, widać było rojące się na niej brzękomary. Większość skupiała się wokół powiek, a także w czarnych dziurkach nozdrzy. Policzki i wargi Lowbaccy spuchły do dwukrotnie większych rozmiarów, a oddech wydobywał się z trudem z półprzymkniętych ust. Młody Wookie zaczynał się dusić.

Okazało się jednak, że Lowie ma zbyt szerokie barki, aby ramiona przecisnęły się przez otwór włazu. Chcąc nie chcąc, Anakin musiał opuścić go na podłogę kabiny. Chwilę później z otworu buchnęła gęsta chmura brzękomarów, z których większość obsiadła twarz młodzieńca. Anakin zacisnął zęby, ale kiedy owady zaczęły go kąsać, zaklął cicho. Położył się na brzuchu na dachu kabiny i z trudem dosięgnął dłoni nieprzytomnego Lowbaccy. Pomagając sobie Mocą, zaczął dźwigać ciało Wookiego przez otwór. Jaina i Zekk uklękli na krawędzi włazu i ciągnąc za ręce Lowiego, pomogli Anakinowi, który mógł teraz skupić całą uwagę na przeciąganiu reszty ciała kosmatego przyjaciela przez niewielki otwór. Brzękomary roiły się teraz wokół głów wszystkich trojga. W pewnej chwili Jaina uświadomiła sobie, że na jej twarzy osiada chmara owadów, a w następnej sekundzie poczuła przenikliwy ból ukłuć ich mikroskopijnych żądeł. Dopiero wtedy na pomoc młodym Jedi pospieszyła Lomi. Posługując się ciemną stroną, spróbowała wezwać wicher Mocy, ale powiew okazał się tak słaby, że nie zdołał rozproszyć chmury brzękomarów.

Kiedy udało się przeciągnąć przez otwór włazu tors Lowiego, z jego rękawów zaczęły wylatywać roje opitych krwią owadów. Jaina z przerażeniem zauważyła, że dłonie Wookiego są całe pokąsane. Na odsłoniętej skórze zdążyły się pojawić purpurowe bąble wielkości opuszek jej palców. Anakin tylko zgrzytnął zębami i wyciągnął resztę ciała Lowbaccy przez otwór włazu. Chwilę potem z kabiny wyleciał tak gęsty i skłębiony rój, że Jaina odwróciła się i sięgnęła po klapę włazu. Od ukąszeń brzękomarów kręciło się jej w głowie. Czuła potworne swędzenie skóry. Musiała poświęcić parę sekund, żeby się skupić, zanim zdołała posłużyć się Mocą i umieścić metalowy krąg na poprzednim miejscu. W pewnej chwili usłyszała jakiś szelest, odwróciła się w stronę otworu i zobaczyła, że Lomi wyciąga z kabiny pakiety filtrów i maski do oddychania, które znalazł Lowbacca.

— Nie możemy o tym zapominać. — Siostra Nocy zaczekała, aż przedmioty wylądują w jej dłoniach, odwróciła się i znieruchomiała na skraju dachu kabiny. Patrzyła, jak Anakin, pomagając sobie Mocą, ostrożnie opuszcza ciało nieprzytomnego przyjaciela i układa je na piasku u stóp najbliższej wydmy. — W końcu Wookie ryzykował dla nich życie.

Ledwo Jaina zdołała umieścić klapę w otworze włazu, poczuła na ramieniu dłoń Zekka, który pomógł jej podejść do krawędzi dachu kabiny. Jainie zbierało się na mdłości, skupiła się jednak i zeskoczyła na wydmę. Chociaż opadała tylko kilka metrów, lot okazał się na tyle długi, że jej żołądek zaczął wyprawiać dziwne harce. Wylądowała między Anakinem a Lomi, osunęła się na kolana i zwiesiła głowę. Krztusząc się kredowym pyłem, nie wiedziała, czy drapać swędzące miejsca, czy może walczyć z ogarniającymi ją nudnościami. Stojąca za nią Lomi odchrząknęła.

— I co teraz myślisz, młody Solo? — zapytała Anakina. — Nadal zamierzasz tu walczyć?

Anakin zastanawiał się chwilę, a może tylko zwlekał z odpowiedzią.

— Blasterowe błyskawice! — wykrzyknął w końcu. Podszedł do Jainy i pomógłjej wstać, a potem obrócił ją i lekkim pchnięciem w plecy skierował w górę wydmy. Wyciągnął osobisty komunikator. — Posłuchaj, Gannerze — powiedział. — Wracamy.

34

Trzymając Bena na ręce, Mara okrążała kadłub „Cienia”. Nie szukała śladów świadczących o beztrosce czy zaniedbaniu — chociaż wiedziała, że właśnie tak mogą to odebrać Danni albo Cilghal — ale mikroszczelin i miejsc, z których mogłaby uchodzić atmosfera. Nie zdziwiłaby się, gdyby je znalazła. Zmęczenie metalu było nieuniknionym rezultatem przelatywania przez usiane okruchami i odłamkami asteroid przestworza Zaćmienia. Mara była równie dumna z eleganckiego wyglądu swojego statku co Han Solo, który chlubił się „charakterem” swego „Sokoła”. Znalazła tylko kilka miejsc, które wymagały jej uwagi, co dowodziło, że jacht pokonywał ostatni odcinek wyjątkowo powoli.

Mara przystanęła obok rufowej windy towarowej. Danni i Cilghal wyładowywały sprzęt naukowy, który zabrały na wyprawę do przestworzy planety Borleias.

— Dobrze o niego dbałyście — powiedziała. — Dziękuję.

— To my ci dziękujemy, że powierzyłaś go naszej pieczy. — Danni zaczęła ustawiać na repulsorowej palecie jakiś olbrzymi zębaty pierścień, ozdobiony pośrodku pojedynczym czarnym okiem. — Próbowałyśmy upchnąć to wszystko do kanonierki Dzikich Rycerzy, ale…

— Nie przejmuj się, Danni — uspokoiła ją Mara. Wszyscy w Zaćmieniu jeszcze czekali na powrót Luke’a z posiedzenia senatu Nowej Republiki, kiedy Danni i Cilghal skontaktowały się z nią, aby zapytać, czy mogą polecieć „Cieniem” do przestworzy Borleias. — Pamiętam, że się skrzywiłam, kiedy usłyszałam, że już tam lecicie, ale zrobiłyście to w słusznej sprawie.

— Żałuję tylko, że nasza wyprawa nie zakończyła się całkowitym powodzeniem — powiedziała Cilghal. Umieściła na repulsorowej palecie wyjęty z kanonierki generator siły ciążenia i umieściła go obok zębatego pierścienia. — Byłam pewna, że rozumiem strukturę grawitacyjnego rezonatora yammoska, ale kiedy zamarzł, mogły w nim zajść jakieś zmiany.

Wsłuchując się w odczucia małego Bena, Mara poczuła nagle przypływ radości. Nie musiała się odwracać, aby wiedzieć, że Luke prowadzi do niej Corrana, Leię i większość przywódców Zaćmienia.

— Przygotujcie się, moje panie — ostrzegła półgłosem. — Całą drogę powrotną z Coruscant spędzili, sprzeczając się, jakim cudem obrońcy Borleias zostali tak szybko pokonani.

— Odpowiedź jest bardzo prosta — oznajmiła Kalamarianka. — Yuuzhan Vongowie troszczą się o życie swoich wojowników o wiele mniej niż my o życie naszych żołnierzy. Szastają okrętami…

Ostatnie słowa Cilghal utonęły w jazgotliwym jęku alarmowej syreny, która włączała się, ilekroć Zaćmieniu groziło bezpośrednie niebezpieczeństwo. Marszcząc powierzchnię Mocy falami złego samopoczucia i niepokoju, mały Ben się rozpłakał. W wielkim hangarze od razu zaroiło się od pilotów spieszących ku swoim gwiezdnym myśliwcom, aby przygotować się do startu w przestworza.

Nagle syrena umilkła. W niespodziewanej ciszy rozległ się głos oficera wachtowego.

— Uwaga, wszystkie załogi. To nie ćwiczenia. Powtarzam, to nie ćwiczenia. Nadlatują ku nam koralowe skoczki.

Danni i Cilghal spojrzały po sobie, dręczone wyrzutami sumienia. Mara wyczuła promieniujący od nich gniew, że pozwoliły Yuuzhan Vongom lecieć za sobą i naraziły na niebezpieczeństwo życie małego Bena.

Zaraz jednak uświadomiła sobie, że to niemożliwe. Oglądała z zewnątrz kadłub „Cienia” bardzo uważnie i była pewna, że w żadnym miejscu nie przyczepiły się szpiegowskie pąkle Yuuzhan Vongów. Wiedziała także, że obce istoty po prostu nie zdołałyby bez żadnego namierzającego stworzenia śledzić statku, który dokonywał wielu krótkich skoków przez nadprzestrzeń, aby zmylić pościg.

— Wykluczone, żeby was wytropili, ale to niewielka pociecha, kiedy w przestworzach zaczynają śmigać ich pociski — oznajmiła, zwracając się do Cilghal i Danni. — Lepiej będzie, jeżeli udamy się na stanowiska bojowe. — Widząc, że Danni rusza w stronę kanonierki Dzikich Rycerzy, wcisnęła Bena w płetwiaste ręce Kalamarianki i złożyła delikatny pocałunek na jego czole. — Chciałabym, żebyś udał się z Cilghal do awaryjnego schronu, synku — powiedziała.

Zdezorientowany chłopczyk zaczął machać rękami i nogami, kiedy zobaczył, że Mara biegnie w kierunku swojego X-skrzydłowca.

Chociaż w chwilach kryzysu nigdy nie ulegała panice, świadomie starała się skupiać myśli tylko na tym, co musiała zrobić. Wyczuwała, że Luke postępuje tak samo. Niepewność rodziła strach, a mały Ben przejawiał tak dużą wrażliwość na oddziałanie Mocy, że nie chciała, aby odczuwał promieniujące z myśli rodziców jakiekolwiek emocje ciemnej strony.

Kiedy dobiegła do X-skrzydłowca, zauważyła, że mechanicy opuszczają jej astromechanicznego robota — bez szczególnego powodu nazwała go Tancerzem — do gniazda w tylnej części kadłuba myśliwca. Złapała przerzucony przez krawędź kabiny lotniczy kombinezon i zaczęła się ubierać. Uważnie słuchała, co mówi przez interkom oficer wachtowy.

— Wartownicy meldują, że w naszą stronę kieruje się yuuzhańska flota szturmowa. W jej skład wchodzi kilka odpowiedników lekkich krążowników i kilkanaście mniejszych okrętów. Wszystkie ścigają imperialny gwiezdny niszczyciel klasy Mark II. Możliwe, że to „Błędny Rycerz”.

Corran Horn wyciągnął natychmiast osobisty komunikator i zadał oficerowi wachtowemu kilka pytań, na które tamten nie umiał albo nie chciał udzielić odpowiedzi. Kapitan niszczyciela nie wysyłał sygnału transpondera — co nie byłoby niczym niezwykłym, gdyby naprawdę leciał nim Booster Terrik — nie usiłował również nawiązać łączności z bazą Jedi. Na pokładzie „Błędnego Rycerza” znajdowali się uczniowie Studiujący w Akademii Jedi, a niszczyciel miał stacjonować na planecie Reecee, w odwodowej bazie Nowej Republiki. Z jednej strony, Booster nie powinien był ryzykować przelotu tak blisko Zaćmienia, z drugiej zaś gdyby Yuuzhan Vongowie naprawdę zamierzali przypuścić szturm na bazę znienawidzonych Jeedai, wysłaliby o wiele potężniejszą flotę niż kilka lekkich krążowników i kilkanaście mniejszych okrętów. Działo coś dziwnego, co mogło mieć związek z pojawieniem się „Cienia” w przestworzach Borleias, ale bezpośrednio z tego nie wynikało.

Mara przystanęła na ostatnim szczeblu metalowej drabinki wiodącej do kabiny, ale kiedy wyczuła, że Luke patrzy na nią, odwróciła się w jego stronę. Natychmiast zrozumiała, co go niepokoi.

Tymczasem Corran Horn nie przestawał krzyczeć do mikrofonu komunikatora. Gniewnym tonem domagał się, żeby oficer służbowy bazy złamał zasady regulaminu i nawiązał łączność ze ściganym niszczycielem.

Mara kiwnęła głową, a jej mąż włączył swój komunikator.

— Zabraniam nawiązywania łączności z niszczycielem, Strażniku — powiedział.

— Zabraniasz?! — wychrypiał oburzony Corran. — Na jego pokładzie przebywają moje dzieci. Wyraźnie je wyczuwam.

— A zatem, musimy przyjąć, że to rzeczywiście „Rycerz” — odezwała się Mara. Współczuła Corranowi i nie omieszkała wysłać ku niemu uspokajających myśli. Wiedziała, że gdyby flotylla Yuuzhan Vongów ścigała małego Bena, byłaby tak samo zaniepokojona, a może nawet przerażona… ale także o wiele groźniejsza. — Trzeba założyć, że Booster ma ważny powód, aby nie nawiązywać łączności z nami.

— Gwiezdny niszczyciel znajduje się pod silnym ostrzałem — zameldował Strażnik. — Możliwe, że zniszczeniu uległy anteny paraboliczne wszystkich systemów łączności.

Jasny gwint, Strażniku! — pomyślała Mara. Bardzo nam pomagasz. W następnej sekundzie zobaczyła, że Corran włączył repulsory swojego X-skrzydłowca i uniósł myśliwiec nad płytę lądowiska.

— Komandorze Horn — warknął przez komunikator Luke lodowatym tonem. — Dokąd to się wybieracie?

— A jak myślisz? — usłyszał w odpowiedzi głos Mirax. Po rytmicznym stuku obcasów o twardy durbeton poznał, że kobieta szybko idzie wiodącym do hangaru korytarzem. — Zdmuchnąć z ogona „Rycerza” te skały, które go ścigają.

Pilotowany przez Corrana X-skrzydłowiec przesuwał się powoli w kierunku migoczącej zasłony magnetycznego pola uniemożliwiającego ucieczkę atmosfery z hangaru. Chwilę później ze swoich stanowisk poderwało się kilka innych gwiezdnych myśliwców. Ich piloci, jeden po drugim, zajmowali miejsca za rufą maszyny Horna.

— Strażniku — odezwał się Corran. — Proszę o wyłączenie pola i wyrażenie zgody na start bojowy.

— Za wcześnie — stwierdziła Mara przez komunikator. Włączyła systemy i podzespoły swojego X-skrzydłowca i poleciła, żeby Tancerz rozpoczął procedury przedstartowe. — Jeszcze nie jesteśmy gotowi do utworzenia bojowego szyku, a jeśli trochę zaczekamy, może zdołamy ich zaskoczyć.

— Łatwo ci mówić, kiedy twój Ben siedzi bezpieczny w awaryjnym schronie, a ty troszczysz się tylko o to, aby Vongowie nie odkryli Zaćmienia — odcięła się Mirax. — Tymczasem w każdej chwili „Rycerz” może eksplodować, a wówczas Yalin i Jysella stracą życie.

— Strażniku, żądam zgody na start. — W stanowczym głosie Corrana brzmiał ton groźby. — Wyłączcie to ochronne pole…

— Corranie, Mirax… nie jesteście jedynymi, którzy martwią się o życie swoich dzieci — przerwał mu Han. Zważywszy na niebezpieczeństwa, jakim musiały w tej chwili stawiać czoło jego dzieci, Mara poczuła wyrzuty sumienia, że troszczy się tylko o małego Bena. Zawstydzony Corran nie odpowiedział. — A poza tym, żadne z was nie myśli w tej chwili trzeźwo. Idę o zakład, że gdyby Booster znajdował się w tarapatach, raziłby te koralowe bryły udarowymi rakietami.

— Przelatujące jednostki znalazły się w zasięgu wzroku — zameldował Strażnik. — Tożsamość potwierdzona. To „Błędny Rycerz”.

Nadlatywali bardzo szybko. Mara włączyła taktyczny monitor i zobaczyła na ekranie, że gwiezdny niszczyciel kieruje się ku słońcu Zaćmienia. Artylerzyści baterii dziobowych turbolaserów, strzelając seriami, przecierali szlak przez ogromną chmurę asteroid, która mogła uchodzić za system planetarny nawet na samym skraju głębokiego jądra galaktyki. „Rycerza” ścigało osiem lekkich krążowników, a prócz tego szesnaście yuuzhańskich odpowiedników fregat i korwet. Wszystkie leciały o wiele za szybko, żeby ich piloci zdołali zastopować gdziekolwiek w sąsiedztwie Zaćmienia.

— Corranie, co się dzieje? — zapytała przez komunikator Mirax. — Dlaczego nie startujesz?

— Han ma rację, kochanie. Booster ukrywa w zanadrzu jakąś sztuczkę — odparł Horn. Umilkł na chwilę, a potem dodał: — Przepraszam, mistrzu Skywalkerze.

Mara poczuła falę ulgi, ale nie była pewna, czy odbiera własne uczucia, czy męża, czy też może i jego, i swoje.

— Jestem pewien, że zrobiłbyś to samo dla mnie, Corranie — stwierdził Luke. W jego głosie ani emocjach nie wyczuwało się nawet odrobiny irytacji. — Wystartujemy, kiedy nas miną. Czy mogę liczyć, że zachowasz trzeźwość umysłu?

— Może byłoby lepiej, gdyby Han przejął obowiązki bitewnego koordynatora — zaproponował Hom. — Wygląda na to, że, hmm… dzisiaj trochę nie jestem sobą.

Han nie miał nic przeciwko temu. Podobnie jak Mara, Luke i większość tych, którzy zaczynali walczyć jeszcze w czasach Rebelii, dokonał tylu bohaterskich wyczynów, że wystarczyłoby nawet na pięciokrotnie dłuższe życie. Dziś już nie rwał się tak do walki. Wystarczało mu, że kierował się tam, gdzie był najbardziej potrzebny, i brał udział w walce dopiero, kiedy nie miał innego wyboru.

— Kadłub „Rycerza” został przedziurawiony — zameldował nagle Strażnik.

Jakimś cudem Mirax zdołała się opanować i w komunikatorze rozległ się tylko jej zdławiony jęk. Mara miała ochotę posłać wiązankę przekleństw, po której usłyszeniu nawet Rigard Matl musiałby się zarumienić ze wstydu.

— Z otworu w kadłubie wylatują jakieś szczątki — dodał chwilę później Strażnik.

Mara spojrzała na ekran taktycznego monitora. Za rufą odlatującego „Rycerza” zobaczyła kierującą się w okolice Zaćmienia chmurę śmieci. Gwiezdny niszczyciel kołysał się z burty na burtę, zupełnie jakby pilot trafionego okrętu usiłował odzyskać kontrolę nad sterami. Nagle artylerzyści bakburtowych turbolaserów dali ognia i oczyścili inny szlak wiodący przez chmurę asteroid. Wykonując zwrot na tyle ostry, na ile pozwalały ogromne rozmiary, „Błędny Rycerz” zanurkował w stronę słońca Zaćmienia, gdzie chmura asteroid była najgęściejsza.

— Daje nam wolną drogę — oznajmił Solo. — Startować…

— Zaczekaj! — odezwała się Mara, nie przestając obserwować opadającej ku Zaćmieniu chmury szczątków. — Strażniku, upewnij się, czy twoje skanery nie odkryją żadnych śladów życia. Booster nie został trafiony. Świadomie wypuścił na nas te śmiecie.

Zanim Strażnik miał czas wykonać polecenie, do rozmowy przyłączył się Corran.

— Maro, dziękuję ci — powiedział. — Wyraźnie wyczuwam myśli Jyselli i Yalina.

— Potwierdzam — odezwał się chwilę później Strażnik. — To kapsuły ratunkowe.

— Leio, czy mogłabyś poprosić Hana, żeby podleciał „Sokołem” i spróbował je przechwycić? — zapytał Luke. — Corran i Mirax mogliby mu pomóc.

Zaledwie skończył mówić, kiedy X-skrzydłowiec Corrana znalazł się obok burty „Sokoła”.

— Niczego bardziej nie pragnę — oznajmił Han. — I dziękuję.

— Wszyscy inni… startować, tylko ostrożnie, eskadra po eskadrze — rozkazał Skywalker. — Strażniku, wyłącz pole. Uwaga, Miecze, na mój sygnał. Trzy, dwa, jeden, start!

Mara włączyła repulsory i w ślad za mężem wyleciała z hangaru. Zatoczyła krąg wokół najbliższej kapsuły ratunkowej, a kiedy zobaczyła w jej iluminatorze dwoje uszczęśliwionych, chociaż trochę niepewnych młodych Jedi, zakołysała płatami swojego X-skrzydłowca. Zaczekała, aż wylecą z hangaru i utworzą szyk piloci trzech pozostałych eskadr, do tego czasu straciła jednak z oczu gwiezdny niszczyciel i jego prześladowców. Wszyscy zapuścili się tak głęboko w chmurę asteroid, że miała pewne trudności z zauważeniem ich nawet na ekranie taktycznego monitora.

Miała nadzieję, że pojawienie się kilku eskadr myśliwców Zaćmienia pozostanie niezauważone, ale niebawem z chmury skalnych brył wynurzyło się kilka yuuzhańskich odpowiedników fregat. Ich kapitanowie wydali rozkaz startu pilotom koralowych skoczków.

— Bardzo musiało im zależeć na schwytaniu Boostera — zauważyła.

— A może po prostu nie wiedzą, kim jesteśmy? — odparł Luke. Lecieli ku obłokowi asteroid tak szybko, że największe zaczynali dostrzegać gołym okiem. Tymczasem sześćdziesiąt turbolaserowych baterii jednego niszczyciela nie przestawało rozjaśniać wnętrza chmury, wyglądało to, jakby płonął tam niewielki czerwony karzeł. — Uwaga,wszyscy piloci X-skrzydłowców. Zablokować płaty w położeniu bojowym i nie oszczędzać ciemnych bomb.

— Wieśniaku, lepiej trochę się wstrzymajmy — wtrącił się przez komunikator Han Solo.

— Wstrzymajmy?

— Potwierdzam. Wstrzymajmy…

W tej samej chwili zagłuszyły go trzaski zakłóceń. Chmura asteroid rozbłysła. Niemal natychmiast, jedna po drugiej, eksplodowało sześćdziesiąt ogromnych skalnych kolosów. Każdy posyłał we wszystkie strony miliony ton rozżarzonych do czerwoności okruchów. Niektóre osiągały prędkość kilku tysięcy metrów na sekundę. Nie odrywając spojrzenia od ekranu taktycznego monitora, Mara ujrzała, że jeden głaz rozłupał na dwie części nieprzyjacielską fregatę. Nagle z chmury rozżarzonych okruchów wyleciał, koziołkując, odpowiednik lekkiego krążownika. Chwilę później rozłamał się na trzy części. W następnej sekundzie Luke zawołał:— Przerwać atak. Kryć się!

Skierował eskadrę Mieczy w stronę gigantycznej bryły asteroidy wielkości sporego miasta. Wszyscy piloci zdążyli się za nią ukryć. Kiedy trzaski zakłóceń umilkły, w komunikatorze rozległ się znów głos Hana Solo.

— …stara przemytnicza sztuczka. Przekazuje się całą energię do generatorów ochronnych pól zamiast do jednostek napędowych, a potem podgrzewa asteroidy za rufą i czeka, aż eksplodują. — Umilkł na chwilę, a potem dodał: — Muszę przyznać, że w przypadku gwiezdnego niszczyciela osiąga się naprawdę fantastyczne skutki.

— Mogłeś nas wcześniej uprzedzić, Koordynatorze — zauważyła Mara.

— Hej, czy ja wyglądam jak jasnowidz Jedi? — odciął się urażony Solo.

W końcu dosięgło ich czoło fali udarowej. Niczym błyskawica, przeleciała szara chmura pełna odłamków asteroid. Wiele sąsiednich mniejszych brył eksplodowało, jakby trafiły je protonowe torpedy. Kilka zderzyło się nawet z asteroidą, za którą się ukrywali. Olbrzymia bryła zakołysała się, a o ochronne pola X-skrzydłowców uderzyło trochę kamyków i okruchów. W końcu fala udarowa osłabła i zanikła, a chmury płonących szczątków zaczęły się rozpraszać. Obijając się jedne o drugie, skalne bryły wytraciły tyle energii, że nie miały siły eksplodować w zetknięciu z ochronnymi polami.

Kiedy wylecieli zza osłony wielkiej asteroidy, Mara spojrzała na ekran taktycznego monitora. Ze zdumieniem stwierdziła, że znów widzi na nim „Rycerza” — w miejscu, gdzie kiedyś znajdowała się tylko chmura asteroid. Tu i tam, gdzie tumany pyłu albo zamarzniętej pary wodnej odbijały sygnały sensorów, wokół jednostki widniały rozmyte plamy, ale najbardziej zaniepokoiło Marę coś innego. Z wrót hangarów gwiezdnego niszczyciela wylatywały eskadry myśliwców typu A oraz Y. Sygnały transponderów identyfikowały wszystkie jako jednostki Nowej Republiki, a jednak…

W następnej sekundzie artylerzyści „Błędnego Rycerza” posłali niszczycielską salwę turbolaserowych błyskawic i ograniczyli liczbę nieprzyjacielskich odpowiedników lekkich krążowników do pięciu. Trochę później piloci myśliwców typu A, wystrzeliwując na zmianę salwy udarowych rakiet i protonowych torped, zmniejszyli tę liczbę do czterech.

— Wieśniaku, w hangarach „Błędnego Rycerza” nie stacjonowała ani jedna eskadra myśliwców — stwierdziła przez komunikator Mara. — A co dopiero sześć.

— Lepiej będzie powiedzieć, że dziesięć, Jedi — odezwał się nieznajomy pilot w kanale taktycznej łączności. — Namówiliśmy kapitana, żeby nas podrzucił. Jesteśmy flotą planety Reecee, a przynajmniej tym, co z niej pozostało.

Dopiero teraz w umyśle Mary ułożyły się wszystkie elementy łamigłówki. Zrozumiała niejasny dotychczas związek, jaki wyczuła wcześniej między pojawieniem się „Cienia” w przestworzach Borleias a niespodziewanym przylotem „Rycerza” w sąsiedztwo Zaćmienia.

— Zaskakujący atak? — zapytała. — W tym samym czasie, co szturm na Borleias?

— Natychmiast po zakończeniu tamtego — uściślił nieznany rozmówca. — Yuuzhanie właśnie tak to zaplanowali. Zaczęli od zakłócenia systemów naszej łączności. Dysponujemy jedynie pokładowymi komunikatorami swoich myśliwców, ale możemy z nich korzystać tylko, kiedy wylatujemy w przestworza.

— W jaki sposób je zakłócili? — zainteresował się Skywalker.

— Przypuszczamy, że za pomocą dovin basali — odparł pilot. — Obrońcy planety Reecee zorientowali się, że są atakowani, kiedy rój stworzeń otoczył ochronne pola ich bazy. Z początku sądziliśmy, że to mynocki, bo kiedy staraliśmy się nawiązać łączność, stworzenia pochłaniały nasze sygnały. Zachowywały się niczym czarne mikrodziury.

— Nikt nie zdołał wysłać żadnego sygnału? — zdziwiła się Mara.

— Nikt. Obsiadły nawet kadłub „Rycerza”, kiedy jego kapitan pospieszył nam na

pomoc — powiedział rozmówca. — Staraliśmy się je usunąć, ale nagle zaskoczyły nas okręty tej szturmowej floty. Znajdowaliśmy się wówczas na obrzeżach Głębokiego Jądra galaktyki.

— A zatem Nowa Republika jeszcze nie wie o stracie Reecee — domyślił się Skywalker.

Ani tego, że gwiezdne stocznie planety Bilbringi są odcięte — dodał Han. — Ale niedługo się dowiedzą. Zaraz ich o tym powiadomię. W przestworzach przed Mieczami ukazała się niewyraźna sylwetka innego niszczyciela. W pewnej chwili widoczny przed dziobami wahadłowców ogromny okręt zadarł dziób i zatoczył łuk, aby artylerzyści turbolaserów mogli wziąć na cel nieprzyjacielski krążownik, którego załoga starała się zaatakować go z góry. Chwilę później Mara dostrzegła na białym kadłubie „Rycerza” mikroskopijne cętki w kształcie serca — bez wątpienia pochłaniające energię sygnałów dovin basale, jak wspominał wcześniej nieznajomy pilot. Inny odpowiednik lekkego krążownika leciał za rufą „Błędnego Rycerza”. Jego artylerzyści ostrzeliwali wrażliwe dysze jednostek napędowych niszczyciela kulami plazmy i pociskami magmy.

— Miecze i Gorszyciele, zająć się tym krążownikiem na ogonie — rozkazał Han. — Rycerze i Tuzin, wyeliminować ten, który stara się odciąć mu drogę.

— Słyszeliście to, Reecee? — zapytał Luke. Chór trzasków przełącza-komunikatorów upewnił go, że słyszeli. — To dobrze. Postarajciesię oczyścić nam drogę. Nadlatujemy z dużą prędkością. Eskadry obrońców Reecee zaatakowały pilotów koralowych skoczków na trasie lotu rycerzy Jedi. Starały się zachęcić ich do pościgu, udając że odlatują. Z początku wyglądało, że Yuuzhanie zawracają, aby udać się za nimi w pościg, ale po chwili zmienili kurs i zaczęli się znów zbierać na trasie przelotu eskadry Luke’a.

— Mają yammoska! — wykrzyknęła Danni, wyraźnie ucieszona. — Na pokładzie tamtego bakburtowego krążownika. Gdybyśmy mogli…

— Zgadza się — odpowiedział dowódca obrońców Reecee. — Dzięki za wskazówkę, Jedi.

Dwie eskadry myśliwców typu A zatoczyły łuk i skierowały się ku wskazanemu krążownikowi. Obniżywszy pułap lotu, ich piloci wystrzelili rakiety udarowe. Idąc w ślady obrońców z Reecee, artylerzyści „Błędnego Rycerza” skupili ogień wszystkich burtowych turbolaserów na jajowatej bryle yuuzhańskiego krążownika. Kilka chwil później z otworów w kadłubie zaczęły wylatywać rozżarzone okruchy korala yorik.

— Zaczekajcie! — krzyknęła przez komunikator Danni. — Chcemy go dopaść. Musimy mieć go żywego.

W pewnej chwili yuuzhański okręt zastopował i zaczął się bezwładnie przewalać z burty na burtę. Z otworów i szczelin w kadłubie nie przestawały wylatywać szczątki ciał i chmury gazu. Piloci koralowych skoczków nie przestali się jednak gromadzić w pobliżu spodziewanej trasy przelotu myśliwców rycerzy Jedi. Podobne do małych wulkanów wyrzutnie ich stanowisk artylerii raz po raz wypluwały kule płonącej plazmy.

— Mistrzu Skywalkerze, ich yammosk wciąż jeszcze porozumiewa się z pilotami koralowych skoczków — zameldowała przez komunikator Danni. — Gdybyśmy zdołali szybko wejść na pokład tego…

— Postarajmy się najpierw skończyć to, co zaczęliśmy — przerwał jej Luke. — Miecze i Rycerze, wstrzymać ogień. Gorszyciele i Tuzin, oczyścić drogę.

Rigard po prostu uformował szyk bojowy i cała eskadra natychmiast skierowała się ku innemu celowi. Kyp jednak chyba nie do końca zrozumiał wydany rozkaz.

— Lecimy, Tuzinie! — rozkazał przez komunikator, zawracając. — Tym razem my idziemy na pierwszy ogień!

Tymczasem Gorszyciele zaatakowali kręcące się w przestworzach koralowe skoczki. Otworzyli ogień, kiedy piloci Mieczy mieli do pokonania jeszcze kilometr. Niszcząc kolejne koralowe skoczki albo zmuszając ich pilotów do wykonywania uników, przecierali szlak wiodący ku uszkodzonemu krążownikowi. W pewnej chwili Mara zauważyła, że jeden z Gorszycieli, którego myśliwiec trafiła w płat kula plazmy, katapultuje się w przestworza. Sekundę później jego X-skrzydłowiec roztrzaskał się o pobliską asteroidę. Niemal w tej samej chwili inny gwiezdny myśliwiec zderzył się z bryłą magmy i zniknął w oślepiająco jaskrawej kuli ognia.

Zmieniając raz po raz miejsce w szyku, Mara, Tam i Luke osłaniali się nawzajem ochronnymi polami swoich X-skrzydłowców. Połączeni bitwowięzią, wyczuwali swoje intencje za pośrednictwem Mocy. Idealnie równocześnie wykonywali wszystkie zwroty i uniki. Mara nie przestawała posyłać ku nieprzyjaciołom niosących na przemian małą i dużą energię laserowych błyskawic. Wykorzystywała Moc jednak raczej do odchylania torów nadlatujących pocisków Yuuzhan Vongów niż do brania na cel ich koralowych skoczków. Kiedy zajmowała miejsce na końcu szyku za X-skrzydłowcem męża, w przestworzach obok jej myśliwca eksplodowały dwa koralowe skoczki.

Wtedy Gorszyciele wystrzelili protonowe torpedy, a w ciemności przestworzy pojawił się oślepiający błysk eksplozji. Chwilę potem stało się jeszcze jaśniej, kiedy rozbłysły wystrzeliwane na wabia jaskrawe flary. Artylerzyści krążownika odpowiedzieli salwami grutchinów i pocisków magmy. Tuż przedtem piloci eskadry Rigarda zanurkowali i pozwolili, aby pociski poleciały ku pilotom Mieczy.

— Ognia! — rozkazał Sky walker.

Mara zdążyła wypuścić ciemne bomby, które podążyły w kierunku i krążownika śladem bomb wystrzelonych przez jej męża. Na wpół świadomie zajęła miejsce trochę powyżej ogona jego X-skrzydłowca, zerknęła jednym okiem na cel i posłużyła się Mocą, aby skierować pociski we właściwe miejsce. Chwilę potem do życia obudziło się laserowe działko Tama, aby zestrzelić z jej owiewki grutchina, zanim stworzenie zdążyło się przyssać. Oślepiający błysk pierwszej protonowej eksplozji sprawił, że transpastalowa owiewka jej kabiny ściemniała. W ciągu kilku następnych sekund pojawiło się więcej jaskrawych rozbłysków, a kiedy Luke zadzierał dziób swojego X-skrzydłowca, aby przelecieć nad ostrzelanym krążownikiem i zawrócić, nieprzyjacielski okręt zaczął rozpadać się na kawałki.

Yuuzhańska jednostka unosiła się teraz prosto na kursie. Otaczała ją chmura martwych ciał i wylatujących z wnętrza szczątków. Niektóre otwory w kadłubie, mroczne i złowieszcze, były tak duże, że do środka mógłby wlecieć X-skrzydłowiec. Mara rzuciła okiem na ekran taktycznego monitora i przekonała się, że Luke naprawdę zamierza zrobić to, czego się tak obawiała. Tymczasem artylerzyści zwróconego burtą w stronę Mieczy „Błędnego Rycerza” nie przestawali razić ostatniego krążownika salwami turbolaserowych błyskawic. Piloci eskadr z Reecee zapędzili pozostałe koralowe skoczki w jedno miejsce i atakując je bezlitośnie ze wszystkich stron, niszczyli nawet po dwa albo trzy naraz.

— Skywalkerze — odezwała się przez komunikator Mara. — Martwy yammosk na nic się nam nie…

— Może jest jeszcze żywy — przerwał jej mistrz Jedi. — A kiedy uda się nam zdobyć innego tak tanim kosztem? — Skierował dziób X-skrzydłowca w stronę największego otworu. — Danni udowodniła nam, jak cenna jest wiedza, że ruchami nieprzyjacielskich pilotów kieruje yammosk. Pomyśl, ile zyskamy, kiedy w końcu się nauczymy przechwytywać albo zakłócać jego polecenia.

— W jaki sposób zamierzasz przetransportować go do Zaćmienia? — zapytała rzeczowo Mara. — Pod siedzeniem fotela pilota?

— Hanie, przyślij nam „Wesołka” — polecił Skywalker.

— Chwileczkę — wtrąciła się Danni. — Dzieje się coś niedobrego. Yammosk zamilkł. Przestał wydawać rozkazy. Piloci koralowych skoczków sprawiają teraz wrażenie zagubionych.

— To wystarczy, Luke — zdecydowała Mara. Chociaż znajdowali się tak blisko Zaćmienia, ich zadanie wydawało się zbyt proste, aby mogło być bezpieczne. — Kiedy walczyliśmy w przestworzach Talfaglia, Moc nam sprzyjała. Teraz wyraźnie przestała być po naszej stronie.

Luke usłuchał i zawrócił. Zanim zdołał się oddalić, kadłub unieruchomionego krążownika rozerwała na strzępy potężna eksplozja magazynu magmy. Od rufowych ochronnych pól X-skrzydłowca Skywalkera zaczęły się odbijać płonące okruchy korala yorik, a stumetrowe jęzory ognia musnęły dysze gazów wylotowych jego maszyny.

35

Chociaż wejście z lądowiska dla gwiezdnych statków było wizytówką każdego mieszkania, Viqi Shesh od dawna uważała, że o wiele więcej istotnych informacji na temat statusu mieszkańców ujawniają drzwi wychodzące na korytarz. Apartament rodziny Solo znajdował się na samym końcu idealnie wysprzątanego i lśniącego czystością korytarza, tak szerokiego, że zmieściłby się w nim niejeden lądowy śmigacz. Podłogę wyłożono płytami mlecznożółtego larmalu, kosztownego surowca naturalnego, wydobywanego jedynie na kilku asteroidach pasa asteroid Roche’a. Wzdłuż ścian wznosiły się kolumny z białego marmuru, a w półokrągłych niszach między nimi stały donice z bardzo rzadkimi czerwonymi ladalumami. W beczkowym sklepieniu umieszczono wykonane na zamówienie panele jarzeniowe, które zalewały korytarz ciepłym złotawym blaskiem. Przed kryształstalowymi drzwiami apartamentu rodziny Solo cierpliwie czekał uśmiechnięty od ucha do ucha android powitalny typu Serv-O-Droid. Z pewnością wyposażono go w niezbędne procedury mające zapewnić mieszkańcom pełne bezpieczeństwo.

Bez wątpienia, odkąd Leia pełniła obowiązki przywódczyni Nowej Republiki, rodzina Solo straciła na znaczeniu. Kiedy Viqi się dowiedziała, że Han i Leia przenieśli się cichaczem z wykorzystywanej poprzednio prestiżowej kryjówki w Orowood do zajmowanego przez pracowników personelu administracyjnego Wschodniego Portu, z początku nie chciała wierzyć swojemu informatorowi. Nie spodziewała się znaleźć dwojga najsłynniejszych bohaterów okresu Rebelii i chyba najbardziej wpływowych osobistości początkowego okresu Nowej Republiki pomiędzy zwykłymi urzędnikami — tym bardziej, że podobno oboje mieli zamieszkać trzysta metrów poniżej wierzchołka niezbyt wysokiego wieżowca. Uwierzyła dopiero, kiedy zobaczyła ladalumy. Takie krzewy rosły jedynie na Alderaanie i kwitły na czerwono tylko wówczas, jeżeli nie krzyżowało się ich z żadnymi innymi roślinami. Zważywszy na niebezpieczeństwo genetycznych chorób i możliwość skażenia pyłkami innych roślin, ladalumy, podobnie jak wiele innych roślin i zwierząt z Alderaana, były gatunkiem skazanym na wymarcie.

Viqi doszła do wniosku, że podobny los spotyka wszystkich, którzy tracą władzę. Osoby takie najpierw znikały z widoku publicznego — jak Mon Mothma, admirał Ackbar czy Leia Organa Solo — a pewnego dnia umierały. Viqi zastanawiała się, czy taki sam los czeka i ją, zwłaszcza po tym, jak Luke Skywalker, posługując się sztuczkami Jedi, tamtego pamiętnego dnia pokrzyżował jej plany w sali zgromadzeń senatu Nowej Republiki.

Vigi bała się, że zbyt długa obserwacja drzwi apartamentu rodziny Solo mogłaby zwrócić na nią uwagę powitalnego androida, więc tylko omiotła go obojętnym spojrzeniem i poszła dalej. Starała się sprawiać wrażenie mieszkanki Wschodniego Portu — jeszcze jednej urzędniczki, która podczas godzin urzędowania wpada do domu, aby załatwić jakąś osobistą sprawę. Kuatka, ubrana w modny płaszcz ze stojącym kołnierzem i fantazyjny kapelusz zjedna stronąronda odgiętą w dół, z pewnością mogła uchodzić za urzędniczkę. Wywiodła w pole podążającego za nią młodego Jedi, zamieniając się na ubrania z własną asystentką w łazience zatłoczonego węzła przesiadkowego. Zanim doszła do drzwi apartamentu rodziny Solo, Viqi skręciła w boczny korytarz i skierowała się w stronę pobliskiego szybu repulsorowej windy. Weszła do rury i kierując się na dach, zdjęła płaszcz i kapelusz. Ubrana teraz w skromny służbowy kaftan zwykłej księgowej, przeszła przez płytę lądowiska gwiezdnych wahadłowców, wepchnęła niepotrzebne części garderoby do komory dezintegratora i skierowała się do szybu innej windy. Wystukała kod, który umożliwiał dostanie się do mieszkania na tym samym poziomie, co apartament rodziny Solo, wysiadła i skierowała się w głąb tego samego szerokiego korytarza. Zastanawiała się, jak podrzucić czujślimaka, aby nikt tego nie zauważył. Zapuszczenie się w głąb zaułka nawet pod pozorem podziwiania pięknych ladalumów uznała, rzecz jasna, za wykluczone. Powitalny android zająłby się nią uprzejmie i troskliwie, ale bez wątpienia porównałby jej głos i rysy z informacjami zarejestrowanymi w swoich bazach danych.

Tym razem Viqi postanowiła iść prosto. Udawała, że jest pochłonięta czytaniem wydrukowanych na arkuszach flimsiplastu ważnych dokumentów, których kilkanaście zabrała w charakterze rekwizytów. Niosła je dosyć wysoko, tak by spoza arkuszy było widać tylko jej oczy. Mimo to nie odważyła się zapuścić w głąb zaułka, musiała więc wymyślić inny sposób na podrzucenie czujślimaka. Zamaskowany Yuuzhanin, od którego go dostała, zapewniał, że stworzenia umieją same znajdować drogę do wskazanego celu. Viqi wiedziała nawet, jak go wskazać. Podejrzewała jednak, że Yuuzhan Vongowie wiedzą jeszcze mniej na temat sprzątających automatów niż ona na temat czujślimaków. Straciła pięć czy sześć takich stworzeń, starając się podrzucić przynajmniej jedno do sali Obrad KONAWONOR-u. Była przekonana, że gdyby jakikolwiek czujślimak znalazł się w odległości dwudziestu metrów od ladaluma, natychmiast pochłonęłaby go ssawka sprzątającego automatu. Idąc powoli szerokim korytarzem, zastanawiała się nad wykorzystaniem innych możliwości, na przykład dostarczycieli posiłków. Kiedy jednak usłyszała dobiegające zza pleców czyjeś głosy, zrozumiała, że znalazła rozwiązanie.

— .. .to nie najlepsza pora, żeby lecieć na rekonesans, moja droga — mówił Han Solo.

— Uważam, że bardzo dobra — sprzeciwiła się Leia. — Muszą mieć powód, żeby nie rozgłaszać faktu opanowania Reecee. Teraz ja natomiast poznanie tego powodu uważam za sprawę pierwszorzędnej wagi.

Nadal udając, że pochłaniająprzeglądanie dokumentów, Viqi ukradkiem wsunęła dłoń do kieszeni i natrafiła na coś w rodzaju miękkiej pijawki wielkości jej kciuka. Zamiast głowy stworzenie miało wielkie i skomplikowane oko. Kuatka wyjęła je z kieszeni, skierowała oko na kryształstalowe drzwi apartamentu rodziny Solo i ściskała czujślimaka w palcach tak długo, aż poczuła charakterystyczne ciepło. Domyśliła się, że stworzenie zrozumiało. Zbliżając się do niej od tyłu, Han i Leia przeszli na środek korytarza. Kiedy ją wyprzedzali, usłyszała dziecięce gaworzenie, a chwilę potem odgłos stąpania metalowych stóp po larmalowej podłodze.

— Przecież znamy ten powód — obstawał przy swoim Han Solo. — Bilbringi.

— To zbyt oczywiste — sprzeciwiła się Leia. — Słyszałeś kiedy, żeby Yuuzhan Vongowie kierowali się oczywistymi powodami?

Nie zaszczycając Viqi ani jednym spojrzeniem, minęli ją i poszli dalej. Byli ubrani w pogniecione lotnicze kombinezony. Han niósł na ręku jakieś niemowlę. Viqi nie miała dużego doświadczenia, jeżeli chodziło o wychowywanie dzieci. Uznała, że kiedy zechce jakieś urodzić, kupi sobie telbuna i wynajmie służących, aby się opiekowali jej potomkiem. Wiedziała jednak, że dzieci Solo są dorosłe albo prawie dorosłe. Han musiał więc nieść potomka Skywalkera.

Zaraz potem wyprzedził ją, trochę sztywno stawiając metalowe nogi, słynny w całej galaktyce złocisty android obojga Solo. Kroczył w towarzystwie czterorękiego androida-niańki typu TDL, który poruszał się zgrabnie i prawie bezszelestnie. Viqi odwróciła się do ściany. Wiedziała, że obie istoty ludzkie nie rozpoznają jej w tym przebraniu, ponieważ nie spodziewały się jej zastać w takim miejscu. Inaczej wyglądała jednak sprawa z automatami. Androidy skanowały i analizowały, a przy tym nie ulegały przesądom ani podejrzeniom. Viqi mogła być prawie pewna, że przynajmniej ten protokolarny android ma w swoich bazach danych zarejestrowany jej wizerunek.

Wszystko wskazywało jednak, że android interesuje się bardziej śledzeniem dyskusji dwojga istot ludzkich niż identyfikowaniem tożsamości wyprzedzanej osoby. Kiedy Han zamilkł na chwilę, automat postanowił przyłączyć się do rozmowy.

— Przepraszam, że przeszkadzam — zaczął — ale jestem całkiem pewien, że kiedy pan Luke i pani Mara oznajmiali, iż Ben będzie bezpieczniejszy na Coruscant, spodziewali się, że pozostaniemy tu dłużej niż pięćdziesiąt siedem minut.

Leia odwróciła głowę, a jej spojrzenie stopiłoby pancerz niejednego automatu.

— Pozwól, że ja się będę o to martwiła, Threepio — powiedziała.

— Tak jest, księżniczko — odparł zbesztany android.

Sądząc po obecności dziecka Skywalkerów, Viqi domyśliła się, że oboje Solo przylecieli z tajnej bazy Jedi. Tsavong Lah wciąż jeszcze nie wiedział, gdzie jej szukać, i może dlatego powierzył Viqi Shesh właśnie to zadanie. Jeżeli dodać do tego zniewagę, jaką wyrządził jej Luke w trakcie posiedzenia senatu, Kuatka zamierzała zrobić wszystko, aby zadowolić wojennego mistrza. Przystanęła na chwilę, aby się upewnić, że obojgu Solo nikt więcej nie towarzyszy. Kiedy dotarła do skrzyżowania z bocznym korytarzem, zamachnęła się i rzuciła czujślimaka prosto na złociste plecy oddalającego się androida.

Robak wylądował bezszelestnie i ześlizgnął się na wysokość bioder. Protokolarny android nagle przystanął, odwrócił głowę i spojrzał na Kuatkę. Viqi ukryła twarz za arkuszami flimsiplastu i skręciła w boczny korytarz, ale od razu zderzyła się z istotą, która sięgała jej zaledwie do piersi. Zaskoczona, cicho krzyknęła i wypuściła rzekome dokumenty.

Usłyszała chrapliwy, monotonny głos:

— Błagam o wybaczenie.

Spojrzała w dół i zobaczyła niewysoką obcą istotę o szarej skórze, wyłupiastych oczach i długich ostrych zębach. Istota szponiastymi palcami zaczęła zbierać rozsypane po podłodze arkusze flimsiplastu.

W końcu wyprostowała się i wręczyła Viqi dokumenty.

— Bardzo przepraszam — wyszeptała.

Viqi zaczekała, aż Noghri poda jej wszystkie rekwizyty, czuła jednak, że oboje Solo ją obserwują. Poświęciła sporo czasu, żeby ufarbować włosy na odrażający siwy kolor i zmienić wygląd, posługując się standardowym zestawem do makijażu, powszechnie używanym przez funkcjonariuszy Wywiadu Nowej Republiki. W tej chwili żałowała, że nie skorzystała z propozycji kontaktującego się z nią Yuuzhanina i nie przyjęła maskującego ooglitha. Nie mogła się powstrzymać i uniosła głowę, aby zerknąć na Hana i Leię. Stwierdziła, że rzeczywiście oboje się w nią wpatrują. Mężczyzna sprawiał wrażenie zaniepokojonego.

— Nic się pani nie stało? — zapytał. — Może zechciałaby pani wpaść do nas chociaż na chwilę?

Viqi poczuła, że jej serce podskoczyło do gardła. Mruknęła coś przez zaciśnięte zęby, odwróciła się i zniknęła w bocznym korytarzu.

36

Wsłuchując się w łączącą ich ponownie bitwowięź, Anakin nie wyczuwał niczego oprócz zwątpienia, niepewności i urazy. Podobnie jak pozostali, nie mógł ukryć zdumienia, kiedy za jego plecami rozległ się ogłuszający trzask eksplozji termicznego detonatora. Natychmiast uniósł rękojeść świetlnego miecza, włączył syczącą klingę i odwrócił się, gotów do odparowania możliwego ataku. Zauważył, że między Raynarem a Eryl powoli gaśnie kula błękitnobiałego światła. Eksplozja unicestwiła wszystko w promieniu pięciu metrów i wyrwała głęboki krater w nawierzchni ulicy. Z biegnących pod powierzchnią rurociągów tryskała fontanna wody i strzelał słup błotnego gazu. Chwilę potem głęboki krater wypełnił się płomieniami i chmurą pary.

Rycerze Jedi mieli za sobą co najmniej kilkanaście prób dotarcia do laboratorium i kryjówki królowej voxynów. Podążając różnymi drogami, mijali repliki prawie wszystkich możliwych środowisk, w których potwory mogłyby na nich polować — uprawne pola, zrobotyzowane fabryki, podmokłe łąki, a nawet w pełni zautomatyzowaną stację pozyskiwania jakiegoś gazu. Teraz usiłowali się przedostać przez miasteczko niewolników. Na widok okien i wystających bezpośrednio z koralowych ścian balkonów, Anakin przypomniał sobie obrazy Szczelinowa, które pokazywała mu kiedyś matka. Miasto istniało w labiryncie naturalnych pęknięć i szczelin unicestwionego Alderaana. W odróżnieniu jednak od tamtego, w miasteczku niewolników mieszkali przedstawiciele kilkunastu ras obcych istot. Znajdowały się tu także turbowindy, ruchome chodniki, a nawet kierowane przez androidy repulsorowe taksówki.

Anakin przeszedł obok Tahiri i Tekli i zajrzał ponad ramieniem Raynara w głąb płonącego krateru. Z tego, co zmusiło młodych Jedi do rzucenia termicznego detonatora, nie pozostało ani śladu.

— Voxyn? — zapytał. Od czasu przygody z kroczącym robotem ataki voxynów zdarzały się coraz częściej.

Raynar wzruszył ramionami.

— Nie widziałem — przyznał.

— Wylazł przez właz spod nawierzchni ulicy — wyjaśniła stojąca po drugiej stronie krateru Eryl. Jej zielone oczy błysnęły, kiedy spojrzała na Raynara. — Nie było czasu na nic innego oprócz wrzucenia mu detonatora w paszczę. Przepraszam za to marnotrawstwo.

Anakin przycisnął kciukiem guzik i wyłączył świetlistą klingę swojego miecza.

— Nie nazwałbym tego marnotrawstwem — powiedział. Członkom oddziału specjalnego pozostało już tylko dwanaście termicznych detonatorów — a obecnie jedenaście — i mniej więcej dwa razy tyle granatów, ale przynajmniej życia nie stracił nikt oprócz Ulahy. — Raynar jest prawdopodobnie wart ceny jednego detonatora.

— Prawdopodobnie? — żachnął się jasnowłosy młodzieniec. — Jeżeli ktoś ma jakieś wątpliwości, rodzina Thul z radością zwróci zakonowi Jedi koszt wszystkich detonatorów poświęconych w obronie mojego j życia.

— Jesteś pewien? — zapytała powątpiewająco Eryl.

Obeszła płonący krater, uszczypnęła Raynara w policzek i obdarzyła go kpiącym uśmiechem. Chwilę później do krateru zbliżyli się Zekk i Jaina. Podobnie jak Anakin i Lotni, oboje zupełnie odzyskali siły po przygodzie z brzękomarami. Nawet Lowbacca i Jovan mieli na skórze już tylko niegroźną wysypkę. Zapewne powinni podziękować Tekli, która błyskawicznie odkryła, że w żądłach wyhodowanych dzięki bioinżynierii owadów krył się jad powodujący silne uczulenie.

W następnej sekundzie Anakin poczuł, że zatyczki w jego uszach uszczelniają się na pierwszy dźwięk ogłuszającego pisku następnego voxyna. Takie ataki zdarzały się ostatnio tak regularnie, że przestały ich zaskakiwać czy wprawiać w przerażenie. Anakin po prostu nasunął na twarz maskę do oddychania i ruszył w kierunku miejsca, gdzie tłum niewolników wycofywał się przed błyskami blasterowych błyskawic.

Nagle błysnęło ostrze świetlnego miecza i nad głowami niewolników poszybował, koziołkując w locie, odcięty szpic ogona następnego voxyna. Chwilę później Tenel Ka, używając Mocy, wyciągnęła resztę cielska potwora z innego włazu i uniosła je na wysokość metra. Natychmiast doskoczyli do niego Ganner i Barabelowie, zapalili złociste klingi mieczy i rozsiekali potwora na kawałki, zanim Anakin pospieszył im na pomoc. Zabijanie voxynów nie sprawiało im już większych trudności.

Członkowie oddziału specjalnego nie widzieli w tym nic niezwykłego. Rzadko zdarzało się im przejść więcej niż kilka kilometrów, żeby nie zaatakowało ich przynajmniej jedno zwierzę.

Anakin uwolnił myśli i posługując się Mocą, wysłał je przed siebie, aby sprawdzić, czy nie wyczuje następnych potworów. Wyglądało na to, że pod nawierzchnią ulicy nie kryje się ani jeden. Młodzieniec wyczuł jednak udrękę istoty leżącej w chmurze toksycznych gazów, w jakie przemieniła się krew zabitego voxyna. Ominąwszy miejsce, w którym krzyżowały się blasterowe błyskawice, ujrzał skulonego w pozycji płodowej niewolnika porażonego strugą żrącej mazi. Istota miała ciało tak przeżarte silnym kwasem, że tylko obnażone stożki nerwowe dowodziły, iż jest Gotalem.

Anakin gestem przywołał Tekli. Chadrafanka powinna była sama się zorientować, że jest potrzebna, ale w łączącej wszystkich bitwowięzi było zbyt wiele dysonansów. Używali jej teraz tylko do potwierdzenia, iż członkowie oddziału specjalnego wciąż jeszcze żyją i są przytomni. Kiedy Tekli klękała obok u umierającego Gotala, u jej boku stanęli Lomi i Welk. Ciemni Jedi mieli na twarzach maski do oddychania, które Lowbacca wyciągnął z narażeniem życia z kabiny opancerzonego transportera typu AT-AT. Przyglądali się zabiegom Tekli nie z pogardą, lekceważeniem czy chociażby obojętnością, ale z nieukrywaną złością. Anakin nie spodziewał się wprawdzie po nich współczucia ani chęci ulżenia w cierpieniu umierającemu niewolnikowi. Oboje wykorzystywali zrodzony w sobie gniew, aby karmić drzemiącą w ich ciałach energię ciemnej strony.

— Nie podoba mi się to miejsce — stwierdził Anakin patrząc na tłum niewolników, którzy stopniowo się wycofywali poza zasięg chmury toksycznego gazu. — Przechodząc tędy, narażamy ich na niebezpieczeństwo.

— Groziło im, jeszcze zanim się tu pojawiliśmy — zauważyła Lomi. — A zresztą… przecież sami chcieliście przejść przez gniazdowisko voxynów. To jedyna droga, która może nas tam doprowadzić.

— Zdajecie sobie sprawę, że narażacie na śmierć nas wszystkich? — zapytał Welk. — Nie zapuszczają się tam nawet Yuuzhan Vongowie.

— I właśnie dlatego my musimy – oznajmił Anakin. Nie wiedział, czy Nom Anor robił to świadomie, czy nie, ale jedno było faktem: nękał i pozbawiał sił wszystkich uczestników wyprawyj Wyczerpywał zapasy ich amunicji i pozbawiał ochoty do dalszej walki. — Musimy się przedrzeć, i to szybko, gdyż inaczej nigdy nie wykonalny zadania.

— Jeżeli się wam nie uda, może trzeba będzie pogodzić się z porażką — stwierdziła Lomi. — Zawsze nadchodzi czas, kiedy należy zacząć myśleć o własnym życiu.

— Ta-a, pomyślimy, kiedy rozpylimy na atomy tę królową— oświadczyła Tahiri, stając u boku Anakina. — Prób nie ma. Jest działanie.

Siostra Nocy uśmiechnęła się protekcjonalnie.

— Twoja odpowiedź wywarła na mnie duże wrażenie, dziecko — powiedziała. — Dobrze zapamiętałaś sentencje Skywalkera. — Przeniosła spojrzenie z powrotem na Anakina. — A mówiąc poważnie, jeżeli nie zdołacie się przebić przez to gniazdowisko, musicie wezwać na pomoc ekipę ratunkową. Nie zamierzam marnować reszty życia.

— W grę wchodzi coś więcej niż twoje albo nasze życie — skarcił ją Anakin.

Lomi przewróciła oczami.

— Wiem, wiem — mruknęła. — Przyszłość zakonu Jedi.

— Rycerze Jedi są jedyną nadzieją tej galaktyki na przetrwanie — odparł młodzieniec. — W przeciwnym razie Yuuzhan Vongowie nie staraliby się tak usilnie nas zabić.

Lomi obejrzała go od stóp do głów, a w jej oczach zapaliły się uwodzicielskie błyski.

— Traktujesz to chyba bardzo poważnie, Anakinie — rzekła. — Nie mogę cię nie podziwiać. — Uśmiechnęła się, ale jej uśmiech miał temperaturę lodu. — Jakoś jednak nie zauważyłam, żeby Skywalker wysyłał rycerzy Jedi, aby ocalić Siostry Nocy, kiedy Yuuzhan Vongowie atakowali Dathomirę. Pokażę wam drogę do jaskini voxynów, ale jeżeli nie zdołacie tamtędy przejść, musicie wezwać kogoś, kto nas wyciągnie.

Anakin się zawahał, niepewny, czyjej nie okłamać. Obawiał się, że kiedy Siostra Nocy się zorientuje, przestanie go podziwiać. Zaraz uświadomił sobie jednak, że nie musi kłamać. Odwdzięczył się jej równie lodowatym uśmiechem.

— Kogo? — zapytał. — Kogo miałaś na myśli, kiedy wspominałaś o ekipie ratunkowej?

Lomi zmrużyła oczy i uwolniła myśli, aby zbadać umysł młodzieńca.

— Chyba nie wydaje ci się, że zdołasz… — zaczęła, ale kiedy nie wyczuła oporu, ze zdumienia otworzyła szeroko usta i zrezygnowała. — To wyprawa samobójcza, prawda? — zapytała.

— Nieprawda — odrzekła Tahiri. — Wiele razy przeżywaliśmy razem trudniejsze chwile i wychodziliśmy zwycięsko ze wszystkich tarapatów.

Lomi zignorowała jej uwagę. Nie przestawała się wpatrywać w oczy Anakina.

— Wojenny mistrz Yuuzhan Vongów przejrzał nasze zamiary — wyjaśnił w końcu młodzieniec. — Przylatując tu, straciliśmy statek.

— A plan rezerwowy? — zainteresowała się Siostra Nocy. — Na pewno macie coś w zanadrzu.

Anakin kiwnął głową.

— Zabijemy królową i zniszczymy laboratorium, a potem, korzystając z panującego zamieszania, postaramy się porwać jakiś yuuzhański statek i odlecimy.

— Rozumiem. — Iskierki gniewu w oczach Lomi zapłonęły jeszcze intensywniej. — Prób nie ma…

— Jest działanie — dokończył Welk drwiąco. — Pod warunkiem, że nikt nie rozpyli moich kości na atomy.

Spalony żrącą mazią Gotal w końcu wyzionął ducha i członkowie oddziału specjalnego ruszyli dalej ulicą podziemnego miasteczka. Zaledwie jednak oddalili się od toksycznej chmury, kiedy ze wszystkich stron zaczęli napierać na nich rozgorączkowani niewolnicy. Niektórzy błagali, żeby rycerze Jedi ich uwolnili. Przepychając się jedni przez drugich, wyciągali ku nim dzieci, aby przynajmniej je zabrali z yuuzhańskiego światostatku. Inni ofiarowali pomoc, a kilku nawet chciało wziąć udział w walce. Okazało się, że w miasteczku mieszkały tysiące niewolników: Ranatowie, Ossanie, Togorianie, a nawet istoty, których Anakin nigdy dotąd nie widział. Wszyscy wiedzieli, jaki los ich czeka, i wszyscy rozpaczliwie się starali go uniknąć. Młodzieniec uzmysłowił sobie, że te istoty, słabe, sponiewierane i bezbronne, najbardziej potrzebują pomocy rycerzy Jedi. Ilekroć musiał odpowiadać, że nie może pomóc, że osiągnięcie celu wyprawy jest ważniejsze, a on po prostu nie zna sposobu uwolnienia nieszczęśników z trzewi światostatku, odnosił wrażenie, że jego serce zapada się w bezdenną przepaść. Wkrótce poczuł tak dojmujący ból, że w ogóle przestał udzielać odpowiedzi, tylko cicho przepraszał. Posługując się technikami perswazji Jedi, starał się pocieszyć zrozpaczonych niewolników i skierować we właściwą stronę gniew tych, którzy mieli do niego żal.

W pewnej chwili Lomi skręciła w kierunku wlotu wąskiej jak kanion alejki, podobnej do tych, jakich wiele spotykało się w ponurych podziemiach Coruscant. Alejka miała szerokość zaledwie trzech metrów i opadała dosyć stromo ku czemuś w rodzaju mrocznej czeluści. Napływała stamtąd woń stęchlizny. Wykute w koralowych ścianach otwory i balkony łączyły się w pobliżu wlotu za pomocą napowietrznych kładek i chodników. Nieco dalej okna i drzwi uszczelniono żywymi półprzeźroczystymi błonami. W przysypanej piaskiem miękkiej ziemi widniały głębokie równoległe koleiny. Sądząc po rozstawie śladów, mogły je pozostawić szeroko rozstawione łapy voxynów. Anakin zauważył, że otaczaący ich dotąd więźniowie przystanęli u wlotu alejki, jakby nie zamierzali towarzyszyć im w dalszej podróży. Przeszedł zaledwie trzy kroki, przystanął i odwrócił się do pozostałych.

— Uwaga, wszyscy — rozkazał. — Miejcie oczy szeroko otwarte. Nasza wyprawa musi zakończyć się powodzeniem. — Obrócił się do starego brata. — Jeżeli potrafisz zrobić coś, żeby uspokoić te potwory, masz najlepszą okazję. Jacen zbladł.

— Zrobię co w mojej mocy, Anakinie — zapewnił, ruszając przodem.— Ale to nie są normalne zwierzęta. Po prostu nie potrafię dosięgnąć…

Anakin nie usłyszał następnych słów brata, gdyż nagle wyczuł całkiem wyraźnie obecność wielu Yuuzhan Vongów. Odnosił wrażenie, że znajdują się bardzo blisko. Powiódł spojrzeniem po tłumie stojących z tyłu niewolników. Od razu zauważył kilku mężczyzn przeciskających się przez tłum w kierunku Jacena. Wszyscy byli wysocy i potężnie zbudowani, a na ich smagłych twarzach malował się identyczny wyraz obojętności, jakby byli klonami jednego osobnika. Nagle czterej najbliżsi sięgnęli do pasa, a piąty rzucił pod stopy Jacena kapsułkę wielkości kciuka. Po ulicy rozlała się kałuża zielonkawej galarety.

— To żel blorash! — zawołał Anakin. Zapalił klingę świetlnego miecza i ciął gardło mężczyzny, który rzucił kapsułkę, a potem pomógł sobie Mocą i poderwał brata w powietrze. — Uważaj na pozostałych!

W następnej chwili do życia obudziło się kilkanaście świetlnych mieczy i zamykającą pochód część oddziału specjalnego osłoniła migotliwa poświata tańczących ostrzy. Anakin pociągnął Jacena w głąb wąskiej alejki. Któryś rycerz otrzymał silny cios. Pozostali Jedi starali się zachować przytomność, ale łączącą wszystkich bitwowięź zaczęła zalewać fala ciemności.

— Jaino! — krzyknął Jacen.

Nagle stłoczeni niewolnicy podnieśli krzyk i zaczęli się rozpraszać. W pośpiechu nieszczęśnicy tratowali jedni drugich. Kiedy fałszywi więźniowie to zobaczyli, cisnęli pięć czy sześć następnych kuł żelu blorash, co unieruchomiło kilku niewolników i kilkoro Jedi. Wkrótce ulicę ogarnął chaos. Lowbacca zaryczał, machnął złocistobrązową klingą i przeciął jednego z napastników; Anakin nawet nie wiedział którego. Tenel Ka zawołała o pomoc. Zagłębiając klingę w czyimś miękkim ciele, Alema klęła w swym ojczystym rylu. Na widok zielonkawej galarety zalewającej jej stopę Eryl głośno krzyknęła. Wbijała raz po raz czubek świetlistej klingi w kulę żelu, ale w następnej sekundzie inna kula przyszpiliła do nawierzchni jej drugą stopę. Dziewczyna postanowiła zmienić taktykę walki. Sięgnęła do woreczka u pasa, aby wyciągnąć o wiele skuteczniejszy środek obrony.

Nagle z tłumu kłębiących się niewolników wystrzelił brzytwożuk, trafił młodą Jedi w górną wargę i rozpłatał ją na dwoje. Eryl przewróciła oczami, a rękojeść miecza wyślizgnęła się z jej bezwładnych palców. Dziewczyna upadła. Jej ciałem zaczęły wstrząsać konwulsje.

Dojmujący ból poraził wszystkich połączonych bitwowięzią uczestników wyprawy niczym blasterowa błyskawica. Wątpliwości ustąpiły miejsca gniewowi, wyrzutom sumienia i poczuciu winy. Żadne z tych uczuć nie pomagało członkom oddziału specjalnego. Uwalniane emocje tylko powiększały chaos i przeszkadzały Anakinowi dostrzegać w Mocy rozmazane sylwetki Yuuzhan Vongów. Młodzieniec uświadamiał sobie wyraźnie tylko jedno: zagrażającą jego siostrze czarną mgiełkę.

Wyskoczył z alejki na ulicę i natychmiast usłyszał świst amphistaffa. Odbił wężowy łeb klingą świetlnego miecza, podskoczył i wymierzył potężnego kopniaka w tors napastnika. Uniósł miecz na wysokość szyi wroga i zatoczył łuk złocistym ostrzem. Odcięta głowa potoczyła się na bok, a Yuuzhanin padł nieżywy.

W następnej sekundzie Tahiri wykonała salto pod ostrzem jego miecza, a lądując przed Anakinem przeszyła klingą tors jakiegoś Durosjanina. Młody Solo nie zobaczył w jego dłoniach amphistaffa i zdrętwiał, przekonany, że dziewczyna popełniła straszliwy błąd. Poczuł jednak promieniujący od Yuuzhanina ból i zobaczył, że z jego twarzy spływa powoli maskujący gablith.

Szarpnął Tahiri za rękę i pociągnął dziewczynę za siebie.

— Uważaj! — zawołał.

— I kto to mówi? — usłyszał w odpowiedzi.

Tahiri wyjęła z torby garść soli arsenu i posypała nią żel blorash, który powoli zbliżał się ku stopom obojga Jedi. Galareta zaczęła się wycofywać, rozdzielać na mniejsze kulki, a w końcu zniknęła. Anakin ominął tamto miejsce i najpierw wyczuł, a potem zobaczył kilku następnych przebierańców: trzech mężczyzn i dwóch Durosjan, którzy przepychali się ku niemu przez tłum prawdziwych więźniów.

Popchnął Tahiri w kierunku Gannera i Barabelów i polecił wszystkim zabezpieczyć wlot alejki. Sam odbił się od nawierzchni ulicy i pomagając sobie Mocą, przeskoczył nad atakującymi Yuuzhanami. Kiedy znalazł się w górze, przeciągnął świetlistą klingaj po głowie jednego oszusta i rozpłatał ją na dwoje. Wylądował za plecami napastników i silnym kopniakiem posłał innego w kierunku nadstawionej klingi miecza Tesara.

W następnej chwili Barabel zanurkował i świszczący amphistaff minął o centymetry jego głowę. Tesar złapał rękę Yuuzhanina, która trzymała żywy bicz, przyciągnął sobie do ust i wbił w nią ostre zęby. Ujrzawszy, że członkowie oddziału specjalnego bronią wlotu alejki, Anakin odwrócił się i ujrzał Raynara, który klęczał i tulił do piersi nieruchome ciało Eryl. Płakał. W ogóle się nie przejmował kulą żelu blorash, która unieruchamiała jego kolano. Anakin posypał galaretę solą arsenu.

Młodzieniec uniósł głowę i skierował na Anakina szeroko otwarte oczy.

— Nie wyczuwam jej — powiedział. — Nie ma w niej Mocy.

Anakin podzielał jego rozpacz. Odczuwał taki sam wstrząs. Dotychczas wszystko wskazywało, że Nom Anor zamierza uczestników wyprawy schwytać żywcem. Dlaczego więc Yuuzhan Vongowie rzucali ku nim brzytwożuki? Mogli mieć tylko jeden powód. Członkowie oddziału znaleźli się nagle zbyt blisko celu. Zachodziła obawa, że w końcu uda się im dotrzeć do laboratorium, w którym kryła się królowa voxynów. Anakin pomógł Raynarowi podnieść wiotczejące ciało dziewczyny i skierował oboje w stronę wlotu alejki.

— Zaraz przyślę Tekli — obiecał.

Ruszył w kierunku wrzeszczących i rozpaczliwie walczących niewolników. Niektórzy leżeli martwi, inni krwawili, ale walka właściwie przeniosła się na ulicę. Wielu krzyczało tylko dlatego, że unieruchamiały ich i paraliżowały kule żelu blorash. Mijając ich, Anakin posypywał galaretę solami arsenu. W pewnej chwili zobaczył, że Tenel Ka idzie w jego kierunku, popychając w powietrzu przed sobą Jovana Drarka. Nad jego ciałem unosiła się klęcząca Tekli z dłońmi ukrytymi po nadgarstki w rozpłatanej piersi Rodianina.

Anakin musnął Jovana myślowym palcem Mocy i natychmiast poczuł, że zbiera mu się na mdłości. W ciele Drarka tliła się tylko iskierka życia, ale i ona bardzo szybko gasła.

— Jaina ma kłopoty — rzuciła Tenel Ka, przechodząc obok Anakina. — Yuuzhanie starają się wziąć ją…

Anakin już biegł do siostry. Przeskakiwał nad ciałami jęczących niewolników i powalonych Yuuzhan Vongów, a po drodze posypywał solami arsenu rozpływające się kałuże żelu blorash. Powinien był się tego spodziewać. Powinien był przewidzieć, że Nom Anor wykorzysta miasteczko niewolników, aby zastawić na nich jeszcze jedną pułapkę. Nie zastanowił się, nie pomyślał, a teraz Eryl zginęła, Jovan konał, Jainie — groziło dostanie się do niewoli, a członkowie oddziału specjalnego wciąż jeszcze nie dotarli do laboratorium i nie odnaleźli kryjówki królowej voxynów. Podbiegł do Jainy i zauważył, że siostrę przytrzymuje przy ścianie domu kula żelu blorash. Chociaż Jaina krwawiła z rozcięcia na głowie, trzymała mocno świetlny miecz i broniła się przed dwoma nacierającymi yuuzhańskimi oszustami. Na pomoc koleżance spieszyli już Lowbacca i Zekk, ale musieli przedtem pokonać sześciu wciąż jeszcze zamaskowanych wojowników. Alema Rar kuliła się za zniszczoną repulsorową taksówką. Strzelając raz po raz z długiego blastera Jovana Drarka, trzymała w szachu chyba całą kompanię yuuzhańskich wojowników, którzy spieszyli na odsiecz walczącym pobratymcom. Anakin skupił w sobie Moc i rzucił się do ataku. Podobnie jak kilka chwil wcześniej, wykonał salto nad głowami napastników.

Widząc to, dwaj walczący dotąd z Zekkiem przeciwnicy cisnęli w lecącego nad ich głowami Anakina amphistaffy. Giętkie węże przemieniły się w locie w ostre włócznie. Młodzieniec odbił jedną na bok, ale druga przebiła wzmacnianą podszewkę jego kombinezonu. Poczuł w brzuchu dojmujący ból.

Zanim wylądował na ulicy, uświadomił sobie, że tkwiąca w jego ciele włócznia zaczyna się obracać, a wężowy łeb rozszarpuje jego ciało. Usłyszał własny krzyk. Wylądował tak nieszczęśliwie, że koniec amphistaffa zderzył się z twardą nawierzchnią. Młodzieniec poczuł w brzuchu tak silny ból, że omal nie zawył. Jego kolana chciały odmówić posłuszeństwa, ale nie zamierzał im na to pozwalać. Po prostu nie mógł.

— Anakinie! — usłyszał nagle głos siostry.

Odwrócił głowę w stronę źródła dźwięku i rzucił w jej kierunku ostatnią garść soli arsenu. Pomógł sobie Mocą, żeby doleciała do kuli żelu blorash.

Dopiero potem wyciągnął amphistaffa z brzucha.

Mało brakowało, a byłby zemdlał.

Odrzucił broń na bok i posłużył się techniką Jedi, żeby dojmujący ból go nie sparaliżował. Był ranny, ale przecież nie śmiertelnie. Nagle jeden z nacierających na Jainę napastników zaatakował go amphistafFe’l, który przemienił się w powietrzu w węża.

Anakin klingą miecza odbił na bok szczerzący paskudne kły łeb, skoczył ku napastnikowi i udał, że unosi ostrze do zadania ciosu. Oszust spróbował zejść z linii spodziewanego ataku. Wtedy chłopiec zahaczył stopą o nogę zamaskowanego wojownika i szarpnął mocno. Yuuzhanin upadł i natychmiast przetoczył się po nawierzchni. Anakin spodziewał się tego, więc bez trudu przeciął jego gardło ostrzem świetlnego miecza.

Uwolniona od żelu blorash Jaina zaatakowała drugiego przeciwnika szybkimi jak myśl ciosami swojej broni. Przyzywając Moc, aby zapewniła mu więcej siły, jej brat doskoczył do Yuuzhanina i ciął go przez nogi na wysokości kolan. Zanim wojownik upadł, Jaina rozpłatała pancerz na jego piersi. Zaraz potem odwróciła się i chwyciła Anakina za ramię.

— Na wszystkich Sithów, braciszku! — wykrzyknęła. — Dlaczego to ? Zrobiłeś?

— Co takiego? — zapytał Anakin.

Siostra spiorunowała go spojrzeniem. Oboje wiedzieli, że Anakin rzucił się w wir walki na oślep.

— Straciliśmy tych dwoje… a ja nie zamierzałem… — wyjąkał młodszy Solo. Słowa uwięzły mu w gardle i po chwili zaczął od nowa. — Znalazłaś się w tarapatach.

— A ty tkwisz w nich po same uszy. — Jaina próbowała otrzeć krew spływającą do oczu z rany na głowie, ale bezskutecznie. Potem odwróciła się i nie puszczając ręki brata, ruszyła w kierunku wlotu alejki. — I Anakinie, to było doprawdy… Czy ty się nigdy nie nauczysz?

Kiedy znaleźli się blisko końca ulicy, młodzieniec spojrzał na mur walczących Jedi. Pośrodku stali Lowbacca i Zekk, wspomagani z boków przez Jacena, Gannera i wszystkich innych, którym polecił bronić wlotu alejki. Kilka chwil później na ziemię przed nimi zwalił się ostatni fałszywy niewolnik. Obok ciał przebierańców leżały dymiące szczątki pancerzy z kraba vonduun i maskujących ooglithów albo gablithów.

Widząc Jainę, Zekk natychmiast skoczył ku niej. Tahiri znalazła się u boku Anakina ułamek sekundy wcześniej niż Jacen i Lowbacca. Chciała odciągnąć jego rękę od rany, ale Anakin jej nie pozwolił. Brodą wskazał Alemę, która, kryjąc się za roztrzaskaną taksówką repulsorową, wciąż jeszcze wypalała dziury w torsach kolejnych Yuuzhan Vongów.

— Odwołaj ją — powiedział. — Wynośmy się stąd, zanim straci życie ktoś następny.

Nie zwracając na nic uwagi, dziewczyna usiłowała zbadać jego ranę.

— Anakinie, czy to coś poważnego? — zapytała. — Pozwól mi…

— Tahiri, daj spokój. — Anakin odepchnął jej rękę. — To tylko niewielkie rozcięcie.

37

— I ty nazywasz to skrótem? — zapytała Leia.

— Zaufaj mi. — Han spojrzał przez iluminator na unoszące się w przestworzach kłębowisko mrocznych gazów pozbawionej gwiazd mgławicy i uśmiechnął się do żony. — Jeżeli Vongowie, którzy zaskoczyli Boostera, mają coś do ukrycia, przekonamy się o tym na końcu szlaku. Tylko tędy mogliby się przedostać do Jądra galaktyki, nie detonując żadnej kosmicznej miny.

— A dlaczego my, lecąc tędy, żadnej nie zdetonujemy? — zainteresowała się Leia.

— Bo żadnej tu nie ma — oznajmił Solo. — Nowa Republika nie ma pojęcia o istnieniu tego szlaku. Nikt o nim nie wie.

— Nikt?

— Lando wie. — Han zaczął wypatrywać na ekranie monitora dalekosiężnych sensorów i kryjących się w przestworzach niebezpiecznych skupisk masy. — Chewbacca także wiedział, podobnie jak Roa. I rzecz jasna, wie o nim Talon Karrde. On zawsze wszystko wie.

— Więc chcesz powiedzieć, że o istnieniu tego skrótu wiedzą właściwie wszyscy hazardziści i przemytnicy, którzy chcą się przedostać na Reecee niezauważeni przez nikogo? — zapytała Leia.

— Ta-a — odparł Solo. — Jak mówiłem, właściwie nikt o nim nie wie. W ciągu ostatnich pięciu godzin zdołali dokonać pięciu krótkich skoków przez nadprzestrzeń i teraz kierowali się ku atramentowej czeluści Czarnego Bantha. Niewłaściwie oznaczony na większości gwiezdnych map jako zagrożenie nawigacyjne klasy (gamma, co oznaczało zazwyczaj niezlokalizowaną czarną dziurę, Czarny Banth był właściwie protogwiazdą — niewielkim obłokiem stosunkowo chłodnego gazu, skupiającego się powoli i mającego wszelkie szansę zostania prawdziwą gwiazdą. Istniało prawdopodobieństwo, że w ciągu następnych kilku milionów lat gazy zgęstnieją do takiego stopnia, że rozpocznie się synteza jąder wodoru, ale na razie z jądra nie wydobywało się nic bardziej niebezpiecznego niż ciepło promieniowania podczerwonego. Dobry pilot mógł przelecieć przez sam środek protogwiazdy z prędkością niewiele mniejszą od prędkości światła pod warunkiem, że zdołałby ominąć pierścień pyłu i uniknąć niezaznaczonego w atlasie pulsara promieniowania gamma, usytuowanego po przeciwległej stronie.

Nagle rozległ się melodyjny kurant alarmu grawitacyjnego, a po chwili drugi i trzeci. Kiedy odezwał się szósty raz, a urywane dotychczas dźwięki zlały się w ciągły sygnał, na ekranie monitora zaczęły się pojawiać ciemne kształty. Unosiły się prosto przed dziobem „Sokoła”, ale trochę poniżej płaszczyzny lotu frachtowca. Obok każdego wyświetlono lakoniczne informacje.

— Hanie — zapytała Leia. — Co to jest?

— Gromada asteroid — odparł Solo. — Myślałem, że natkniemy się na nie dopiero na końcu szlaku, ale widocznie zdryfowały w rejon środka.

— Doprawdy? — W głosie Leii brzmiało powątpiewanie. — Standardowe asteroidy z kamienia i żelaza?

— Zgadza się. — Han spojrzał na ekran monitora i natychmiast zrozumiał, o co chodzi. Majaczące na ekranie obiekty były zbyt podobne do siebie, aby można je uznać za asteroidy. Nie miały także odpowiedniej gęstości. Natychmiast zaczął zawracać „Sokoła” i wyłączył jednostkę napędu jonowego, aby bijący z dysz blask nie zdradził ich obecności. — Mówiłem ci, że je tu znajdziemy.

— Powiedziałeś, że na końcu szlaku — przypomniała Leia.

— Wygląda, że właśnie dotarliśmy do końca.

Przelatując na tle protogwiazdy, ciemne obiekty nie przestawały pojawiać się na ekranie monitora. Leia uruchomiła rejestrator danych i przystąpiła do ich analizowania. Han włączył pozostałe czujniki bierne i zaczął się przyglądać mrocznym kształtom. Zauważył, że zwolniły, a od gromady odłączyły się jednostki zwiadowcze. Wszystko wskazywało, że piloci obiektów nie uświadamiają sobie, iż ktoś je obserwuje. Han nie był tym zaskoczony. Sensory „Sokoła” dorównywały pod względem czułości urządzeniom instalowanym na pokładach jednostek zwiadowczych. Jedyna przewaga, na jaką mogła liczyć Nowa Republika w trakcie tej wojny, wynikała z większej czułości skanerów i detektorów. Mimo to Han rozumiał, że jeżeli będzie zwlekał, jednostki zwiadowcze Yuuzhan Vongów znajdą się na tyle blisko, iż wykryją ich obecność w rym rejonie przestworzy.

— W porządku, Leio — powiedział. — Chyba powinniśmy się stąd zabierać.

— Jeszcze nie — sprzeciwiła się żona. — Jest ich zbyt wiele.

— Właśnie to usiłuję ci powiedzieć.

— Nie, Hanie. To naprawdę coś poważnego. Czy przypadkiem Nowa Republika nie przygotowuje się do skoku w przestworza Reecee?

— Mniej więcej za… — jej mąż zerknął na chronometr wbudowany w pulpit konsolety z przyrządami — …trzy godziny. Rzecz jasna, nikt o tym nie wie.

— Jeżeli wyskoczą w przestworzach Reecee, chyba niczego tam nie znajdą — rzekła Leia. — Ta flota przed nami musi liczyć co najmniej tysiąc okrętów.

Han otworzył już usta, aby zapytać żonę, co ma zrobić w tej sprawie, ale uświadomił sobie, że przecież wie. Zawiłe nadprzestrzenne szlaki, którymi przylecieli w ten zakątek przestworzy, umożliwiały przedostanie się w Rejon Kolonii i dalej, na sam skraj Jądra galaktyki. Gdyby Yuuzhanie tam wyskoczyli, mieliby prostą drogę zarówno do Zaćmienia, jak i na Coruscant. Han jednak nie sądził, aby nawet ktoś taki jak Tsavong Lah wysyłał tysiąc okrętów jedynie w celu zaatakowania bazy Jedi.

— Nie chcę tego robić — powiedział. Uważał, że zbyt wiele razy w życiu znajdował się we właściwym czasie w odpowiednim miejscu. Już dawno przestało go to bawić. — Naprawdę nie chcę.

— Przygotuję wiadomość — odparła Leia.

— Wyślij ją do Adarakha i Meewalhy — doradził Han. — Możemy mieć tylko jedną okazję nawiązania łączności, a ci dwoje zrobią wszystko, co w ich mocy, aby przekazać te informacje Wedge’owi i Garmowi.

— Już o tym pomyślałam — powiedziała Leia.

— I powiedz Noghrim, żeby odnaleźli Landa — ciągnął Solo. — Dowódcy floty będą potrzebowali dobrego przewodnika.

— O tym także pomyślałam. — I powiadom Luke’a… — Hanie!

— Hej, to nie był mój pomysł, żeby się tu wybierać — mruknął urażony. — Ja tylko staram się pomóc.

Leia spiorunowała go spojrzeniem, jakby chciała powiedzieć, że sama sobie poradzi. Jej mąż postanowił zaryzykować i włączył skaner podprzestrzenny. Jak się spodziewał, odnalazł prawdziwą gromadę asteroid w znajomym miejscu, blisko wewnętrznej krawędzi pierścienia pyłu na płaszczyźnie wirowania tworzących protogwiazdę chmur gazów. Obliczył parametry trajektorii krótkiego skoku, który pozwoliłby im się oddalić od floty Yuuzhan Vongów i zakończyłby się za gromadą asteroid. Gdyby zdołali się tam ukryć, mogliby za pomocą dalekosiężnych sensorów śledzić szystko, co dzieje się w chmurze gazów. Przekazaliby później te informacje flocie Nowej Republiki — zakładając oczywiście, że się pojawi w tym rejonie przestworzy. Zawsze istniało prawdopodobieństwo, że Fey’lya albo inny urzędnik wpadnie w panikę i nie pozwoli okrętom popuścić okolic Coruscant.

— Musimy zaryzykować i włączyć jednostkę napędu jonowego — stwierdził Solo. — Nie sądzę, aby w tej chmurze ktoś zauważył smugę gorących jonów, ale jeżeli ją dostrzeże…

— Już obliczyłam parametry awaryjnego skoku — wpadła mu w słowo Leia. — Nie będzie bardzo długi, ale pozwoli nam zyskać trochę czasu i wymyślić coś lepszego. Jestem gotowa do wysłania tych informacji.

— Zaczekaj sekundę — powiedział Han. — Niech tylko naprowadzę statek na odpowiedni wektor lotu.

— Cudownie — rzekła Leia. — Cieszę się na samą myśl o tym manewrze.

Chwyciła podłokietniki ogromnego fotela drugiego pilota i z ponurą miną kiwnęła głową. Han zacisnął zęby, włączył jednostkę napędu jonowego i pchnął do oporu rękojeść dźwigni przepustnicy. Chociaż kompensatory przyspieszenia były nastawione na maksimum, „Sokół” zatoczył tak ciasny łuk, że zatrzeszczały mocowania ochronnych sieci i Han poczuł, że siła odśrodkowa usiłuje wyrzucić go z fotela. Odnosił wrażenie, że spada i toczy się po płytach pokładu sterowni. Jego żołądek gwałtownie zaprotestował i mężczyzna musiał zacisnąć szczęki jeszcze mocniej, żeby nie zwymiotować.

Dopiero kiedy frachtowiec zaczął znów lecieć prosto, kompensatory przyspieszenia postanowiły spisywać się tak, jak powinny. Leia włączyła komunikator, wybrała kanał łączności podprzestrzennej i spróbowała połączyć się z Coruscant. Zaledwie po kilku sekundach jej sygnał znalazł drogę w labiryncie przekaźników i dotarł do Wschodniego Portu, gdzie znajdował się apartament rodziny Solo. Han wykorzystał ten czas, aby sprawdzić, co pokazuje ekran sensorów. Ujrzał, że od floty Yuuzhan odłączają się dwa inne zwiadowcze skoczki. Widocznie ich piloci otrzymali rozkaz przeszukania tego rejonu przestworzy. Gdyby Yuuzhan Vongowie dostrzegli smugę płonących jonów, wysłaliby całą flotyllę, aby unicestwić intruzów. Wszystko wskazywało, że dwaj zwiadowcy zamierzali jedynie przyjrzeć się śladowi, jaki pozostawił „Sokół” przelatując przez chmury mrocznych gazów. Han liczył na to, że zdoła ich wywieść w pole. Aby zasugerować, że lecą śladami koziołkującej w locie zabłąkanej asteroidy, zaczął przekazywać energię na zmianę do górnych i do dolnych pól siłowych „Sokoła”. Wysunął także awaryjny czerpak gazów. Wiedział, że w razie konieczności reaktor frachtowca może dokonywać syntezy również jąder wodoru.

W końcu z odbiornika łączności podprzestrzennej rozległ się głos Meewalhy, trochę trzeszczący z powodu pochłaniania sygnału przez skłębione gazy.

— Lady Vader, nie spodziewaliśmy się pani usłyszeć. Czy wszystko w porządku?

— Na razie — odparła Leia i zaczęła przekazywać zgromadzone dane. — Dopilnuj, żeby te informacje…

Nagle jęknęła, zachłysnęła się powietrzem i nie dokończyła zdania. Przyłożyła dłoń do piersi na wysokości serca i wpatrzyła się w coś odległego, co istniało chyba tylko w jej świadomości.

— Lady Vader? — zaniepokoiła się Meewalha.

— Leio?

Han wyciągnął rękę, aby dotknąć jej ramienia, ale żona dała mu znak, żeby zaczekał.

— Jestem, Meewalho. — Zamknęła oczy i spróbowała skupić myśli, a potem mówiła dalej: — Dopilnuj proszę, żeby te informacje przekazano natychmiast Wedge’owi Antillesowi i Garmowi Bel Iblisowi z dowództwa floty Nowej Republiki. Zrób wszystko, co uznasz za konieczne, byle tylko je otrzymali. Prześlij kopie do Luke’a i Landa Calrissiana razem z moją sugestią, aby obaj zaproponowali swoje usługi admirałowi Sowowi. To może dla nas wszystkich oznaczać wojnę.

— Lady Vader, stanie się, jak sobie życzysz.

Meewalha powiedziała to tak beznamiętnym tonem, jakby obiecywała powiadomić gospodarza przyjęcia, że członkowie rodziny Solo nie zdążą przybyć w porę na proszoną kolację. Gdyby jednak musiała stoczyć walkę o przekazanie tych informacji naczelnemu dowódcy floty Nowej Republiki, Han współczuł nieszczęsnemu strażnikowi czy urzędnikowi, na tyle nierozsądnemu, żeby domagać się okazania przepustki. Na szczęście, istoty rasy Noghri były równie sprytne, co dyskretne. Istniało zatem prawdopodobieństwo, że pragnąc uniknąć niepotrzebnego rozlewu krwi, Meewalha przydybie generała w łazience albo kuchni.

Chociaż współczynnik tarcia o cząsteczki gazów mgławicy był bardzo mały, opór stawiany przez czerpak wodoru wystarczał, aby jarząca się poświata otaczała „Sokoła” dwie sekundy dłużej. Han czekał niecierpliwie, aż wektor lotu frachtowca zrówna się z wektorem lotu yazhańskich zwiadowców. Zastanawiał się, czy wydobywająca się z dysz silników poświata nie zdradzi im obecności „Sokoła”, ale piloci koralowych skoczków lecieli dalej z tą samą prędkością. W końcu otaczająca kadłub poświata zanikła całkowicie. Po kilku następnych minutach Han ujrzał, że lecący za nim Yuuzhanie zwalniają daleko za rufą frachtowca. Wiedział, że postępują zgodnie ze standardową procedurą bezpiecznego podchodzenia do każdego niezidentyfikowanego obiektu. Jednak odetchnął z ulgą dopiero, kiedy się upewnił, że wektor ich lotu nie skrzyżuje się z wektorem „Sokoła”, dopóki jego statek nie znajdzie się w pobliżu gromady asteroid. Oznaczało to, że Yuuzhanie wciąż jeszcze nie wiedzieli, czego szukają.

Zobaczył, że Leia wpatruje się w iluminator. Na jej bladej twarzy rozlewało się napięcie i niepokój. Han przypomniał sobie jej wcześniejszy, zdławiony jęk i nabyty w ciągu wielu lat dyplomatycznej służby nawyk nieokazywania uczuć, dopóki nad nimi nie zapanuje. Otworzył usta, aby zapytać, co ją tak zaniepokoiło.

Leia nie pozwoliła mu dojść do głosu.

— Później, Hanie — powiedziała tak cicho, jakby coś ściskało ją za gardło, ale tak stanowczo, że jej głos miał siłę i ostrość durastali. — Zwracaj uwagę tylko na pilotowanie „Sokoła”.

Nagle zabrzmiał melodyjny kurant grawitacyjnego alarmu i Han odwrócił głowę. Stwierdził, że „Sokół” przelatuje obok zabłąkanej asteroidy o dużej masie, która wywiera wpływ na wektor lotu frachtowca. Wyciszył alarm, a potem obliczył parametry nowej trajektorii lotu, nie zwracając uwagi na zaproponowaną przez komputer zmianę kursu. Wiedział, że gdyby z niej skorzystał, wzbudziłby podejrzenia pilotów koralowych skoczków. Nieprzyjacielscy zwiadowcy natychmiast by zrozumieli, że ścigany obiekt jest załogowym statkiem, a nie asteroidą. Piloci okrętów Nowej Republiki mogliby się pożegnać z nadzieją, że zdołają zaskoczyć flotę nieprzygotowanych do walki Yuuzhan Vongów.

Nowa trajektoria lotu skierowała „Sokoła” w stronę pierścienia pyłu. Han powinien wciągnąć czerpak gazów, żeby filtry nie uległy zatkaniu. Wciąż jeszcze się zastanawiał, jak to zrobić, aby podążający za nim Yuuzhan Vongowie nie zauważyli w tym niczego niezwykłego, kiedy sterowni frachtowca rozległ się następny kurant i kolejna ogromna asteroida zaczęła przyciągać statek w drugą stronę.

Han natychmiast obliczył parametry nowego wektora i przekonał się, że jeśli nie zmieni kursu, „Sokół” roztrzaska się niebawem o skalną bryłę. Tym razem frachtowiec przelatywał obok gigantycznej skały, na tyle dużej, że siła ciążenia nadała jej kształt chropowatej kuli. Jej grawitacja wpływała na kierunek lotu „Sokoła” coraz bardziej. Solo widział za iluminatorem tylko chmury gazów, ale wyczuwał skalną bryłę na lewo od trajektorii lotu. Wkrótce zobaczył mroczny kształt, z każdą sekundą ciemniejszy i groźniejszy. Pomyślał, że w końcu znalazł to, czego tak poszukiwał.

Odwrócił się w stronę nawigacyjnego komputera i zaczął wpisywać pytania dotyczące przyspieszenia i promieni eksplozji. W odpowiedzi otrzymał wysokość większą, niż oczekiwał i musiał się ugryźć w język, aby głośno nie zakląć.

— Leio, czy znasz tę sztuczkę Kypa z popychanymi przez rycerzy Jedi ciemnymi bombami? — zapytał, zwracając się do żony.

— Jaką mam jej nadać prędkość? — zainteresowała się Leia.

— Mniej więcej kilometr na sekundę — oznajmił Solo. — Zapewnię jej niewielką prędkość początkową, kiedy wypełnię atmosferą rurę wyrzutni rakiety…

— Rurę wyrzutni rakiety?

— …a potem otworzę zewnętrzną klapę włazu — dokończył Han. — Kiedy głowica eksploduje, znajdziemy się jednak tuż za nią. Nawet Han Solo nie zdąży tak szybko zawrócić.

Jego żona zbladła jeszcze bardziej.

— Chyba nie zamierzasz… — zaczęła.

— Nie mamy czasu na nic innego — przerwał Han, uzbrajając rakietę. — Możesz to zrobić?

Leia zamknęła oczy.

— Którą? — zapytała.

— Bakburtową.

Han polecił, żeby komputer otworzył wewnętrzną klapę rury, a potem wyłączył silnik jonowy pocisku i usunął zabezpieczenia. Kiedy skończył, przekonał się, że ciemności za iluminatorem zgęstniały jeszcze bardziej. W niewielkiej odległości czaiło się coś ogromnego, nie pozostawiającego cienia wątpliwości co do swojej konsystencji.

Han przycisnął guzik spustowy i usłyszał cichy stuk otwieranej klapy włazu wyrzutni. Wyssana z rury siłą dekompresji rakieta przeleciała między wystającymi szczękami dziobu „Sokoła”, ale zawisła nieruchomo, jakby nie chciała się z nim rozstać.

— Teraz byłaby najwłaściwsza chwila — zasugerował Han, zwracając się do żony.

— Widzisz przecież, że się staram.

Rakieta przyspieszyła i zaczęła się oddalać, ale powoli, jakby niepewnie.

— No cóż, pomysł był całkiem niezły — mruknął Han, przygotowując jednostki napędu jonowego do nagłego startu. Leia nie stała się Jedi, bo nigdy nie miała dość czasu na wyczerpujące ćwiczenia. Umiała jednak władać Mocą i Han nieraz widział, jak poruszała przedmioty cięższe niż ta rakieta. Może na Moc wywierała wpływ bliskość mrocznej mgławicy, a może chodziło o coś zupełnie innego. — Starałaś się, jak mogłaś, ale…

Rakieta raptownie przyspieszyła i zniknęła w ciemności.

— .. .to może się udać — dokończył Solo.

Wyciągnął rękę do włącznika silników repulsorowych, ale postanowił jeszcze zaczekać. Na ekranie monitora widział, że piloci koralowych skoczków ominęli łuk, w jaki wszedł „Sokół” pod wpływem pierwszej asteroidy, i skierowali się prosto ku następnej. Powinni wyraźnie widzieć skutki zderzenia rakiety z jej powierzchnią, Han miał jednak nadzieję, że obok jaskrawego rozbłysku nie zauważą czarnej jak noc sylwetki frachtowca.

Gdy na powierzchni asteroidy zaczęła rozkwitać ognista kula i płyty iluminatorów „Sokoła” automatycznie ściemniały, włączył repulsory i raptownie zmienił kurs, aby zatoczyć równie ciasny łuk, jak poprzednio. Wiedział, że yuuzhańscy piloci będą badali przestworza za pomocą organicznych skanerów, ale silniki repulsorowe pozostawiały o wiele mniej śladów niż jednostki napędu jonowego. Han spodziewał się także, że siła i błysk eksplozji rakiety zdezorientują, a może nawet oślepią stworzenia, które służyły Yuuzhan Vongom jako sensory.

Zanim błysk eksplozji przygasł, „Sokół” zatoczył łuk i znalazł się po przeciwnej stronie asteroidy. Lecąc w absolutnej ciemności i kierując się tylko wskazaniami przyrządów i sensorów, Han zanurkował w głąb pierwszej napotkanej mrocznej rozpadliny. Skierował dziób ku górze i wysunął łapy ładownicze, aby zaklinować frachtowiec w wąskim otworze. Nie zamierzał dopuścić do uszkodzenia wrażliwych dysz wylotowych jednostek napędowych. — I co teraz? — zapytała Leia.

— Zaczekamy, aż zakończą poszukiwania — wyjaśnił Solo.

— Myślisz, że będą nas szukali? Rakieta udarowa musiała pozostawić całkiem przekonujący krater.

— Ta-a, ale to bardzo duża flota — zauważył Han. — Rozejrzą się tu, a potem poświęcą jeszcze trochę czasu na dokładniejsze poszukiwania.

Wyłączył wszystkie pokładowe systemy i podzespoły, z których mógłby wydostać się zabłąkany foton, rozparł się na fotelu pilota i wpatrzył w ciemności za iluminatorem sterowni. Świadomie wybrał rozpadlinę zwróconą w kierunku jądra Czarnego Bantha, aby przez gazy mgławicy nie przedzierało się światło nawet najsilniejszej gwiazdy. Przypomniał sobie, jak się czuł kiedyś, zamrożony w bryle karbonitu. Jedyną różnicę stanowiło wówczas to, że nie uświadamiał sobie upływu czasu.

— Myślisz, że długo będziemy musieli tu czekać? — zapytała w pewnej chwili Leia.

— Dłużej, niż byśmy chcieli — odparł Solo. Miał złe przeczucia co do tamtego zdławionego jęku i bardzo chciałby się dowiedzieć, co się stało. Wiedział jednak, że nie powinien nalegać. — Zorientujemy się, kiedy oczekiwanie dobiegnie końca.

— Jak?

— Kiedy nam się to znudzi.

Zapadła niezręczna cisza, którą dopiero po kilku minutach zdecydowała się przerwać Leia.

— Anakin został ranny — powiedziała.

Han poczuł, że jego serce zapada się w czarną dziurę.

— Ranny?

Natychmiast zaczął przyciskać guziki i przestawiać dźwigienki przełączników. Wyłączył wprawdzie wszystkie pokładowe systemy i podzespoły, ale wiedział, że szybko powinny osiągnąć gotowość do awaryjnego startu. Spodziewał się, że wyleci z rozpadliny, zanim upłyną następne trzy minuty.

— Hanie? — zagadnęła w pewnej chwili Leia. Jej głos zabrzmiał tak cicho, jakby miała zemdleć. — Dokąd się wybieramy?

— Hmm… — Han włączył zasilanie jednostek napędu jonowego i zaczął odliczać w myśli dwadzieścia sekund, aż silniki będą gotowe do startu. — A jak ci się wydaje?

— Nie mam pojęcia — rzekła Leia. — Cóż, jestem pewna, że gdybyś znał jakikolwiek inny sposób dotarcia na Myrkr bez potrzeby narażania życia Anakina, nie pozwoliłbyś mu na realizację tego zwariowanego planu.

Han doliczył do piętnastu i machinalnie wyciągnął rękę, ale dłoń zawisła nad włącznikiem jednostki napędowej. Właśnie w tej chwili zrozumiał, dlaczego Leia zaczekała, aż obwody i podzespoły „Sokoła” ostygną, zanim powiedziała mu o wypadku Anakina, i zrezygnował z odliczenia pozostałych sekund.

— Nie istnieje żaden inny sposób — powiedział. Wyłączył zasilanie jednostek napędowych, a później pozostałe systemy i podzespoły. Dopiero kiedy skończył, znalazł w sobie dość sił, by zapytać: — Czy to coś poważnego?

Żona tylko kiwnęła głową.

Han bardzo chciałby zrobić cokolwiek — zaopiekować się rannym Anakinem albo pomóc Leii otrząsnąć się z tego, co musiała wyczuć za pośrednictwem Mocy. Nie wiedział jednak, jak pomóc synowi, który znajdował się prawie tysiąc lat świetlnych od niego. Nie miał też pojęcia, jak mógłby ulżyć żonie, skoro nawet nie wyczuwał Mocy, a co dopiero cierpienia rannego Anakina.

— Przynajmniej nie jest sam. — Wyciągnął rękę i zauważył, że jego palce lekko drżą. Ścisnął ramię żony. — Jest przy nim Jaina.

— I Jacen — przypomniała Leia.

— Ta-a, i Jacen — powtórzył Solo. Zważywszy na niedawne rozterki, jakie przeżywał starszy syn ilekroć musiał uciekać się do władania Mocą, Han nie przywykł myśleć o nim jako o wojowniku Jedi. A jednak kiedy przebywali na Duro, to właśnie Jacen stawił czoło Tsavongowi Lahowi, aby ocalić życie swojej matki. — Oboje zatroszczą się o niego.

— To prawda— odparła machinalnie Leia. Han zrozumiał, że jej myśli pokonały ten tysiąc lat świetlnych i uleciały na Myrkr, gdzie przebywa w tej chwili ranny Anakin. — Ma do pomocy bliźnięta.

Z wyświetlaczy i wskaźników w sterowni zniknął ostatni ślad poświaty. Han i Leia, pogrążeni każde w swoich myślach, siedzieli w absolutnej ciemności — na tyle blisko siebie, że słyszeli szmer swoich oddechów.

Wreszcie Han doszedł do wniosku, że nie zniesie tej ciszy ani chwili dłużej.

— Żałuję, że powiedziałem mu tyle przykrych słów, kiedy zginął Chewbacca — powiedział. — Naprawdę nie powinienem był go obwiniać.

Poczuł, że na jego ręce spoczęła ciepła dłoń żony.

— To już przeszłość, Hanie — powiedziała Leia. — Naprawdę. Zapadła znów pełna napięcia cisza. Zadawali sobie wciąż te same pytania, na które nie umieli znaleźć odpowiedzi. Jak to się stało? Czy rana Anakina jest bardzo poważna? Czy jest teraz bezpieczny? Wydawało się im, że trwa to całą wieczność. W pewnej chwili Han zauważył, że od ściany rozpadliny odbił się nikły purpurowy błysk i zaraz zgasł. Mężczyzna doszedł do wniosku, że to tylko złudzenie jego spragnionych światła oczu, a nie promień odbity od wypukłości kabiny skoczka Yuuzhan Vongów. Siedzieli więc nadal nieruchomo i czekali, aż w końcu zaczęła im doskwierać bezczynność. Wiedzieli, że antenę nadajnika podprzestrzennych sygnałów „Sokoła” ekranuje kilka kilometrów przesyconej związkami żelaza litej skały, nie mogli się więc nawet upewnić, czy Nowa Republika zamierza w ogóle wysłać jakąś flotę szturmową.

Na szczęście antena sensorów kierowała się prosto w jądro Czarnego Bantha, mogli więc od czasu do czasu włączać bierny skaner i ryzykować, że chociaż częściowo zdołają uaktualnić zebrane wcześniej informacje. Po sześciu czy siedmiu takich pomiarach zrozumieli, że Yuuzhan Vongowie ściągają w to miejsce nie tylko okręty floty, która zdobyła Reecee, ale także chyba wszystkie jednostki pełniące dotychczas straż w różnych punktach galaktyki. Kapitanowie większości przybywających okrętów kierowali je od razu w środek szyku i ustawiali się w kolejce do jednego z ogromnych statków zaopatrzeniowych, aby pobrać żywność i amunicję. Han z ulgą zauważył, że Yuuzhan Vongowie zaopatrują swoje okręty niewiele szybciej niż kapitanowie floty Nowej Republiki w czasach, kiedy jeszcze był generałem. Pomyślał, że robiąto tak powoli, iż nawet niezdary z dowództwa floty Nowej Republiki powinny mieć dość czasu na podjęcie decyzji. Mógł tylko żywić nadzieję, że zdecydują się ściągnąć w ten rejon przestworzy wystarczająco wiele własnych okrętów.

Pierwszą oznaką, że zaczyna się dziać coś niezwykłego, były wyniki kolejnego badania jądra Bantha za pomocą biernych sensorów. Na ekranie ukazała się para odlatujących koralowych skoczków, niemal na pewno tych samych, których piloci podążali za nimi w głąb gromady asteroid. Tym razem kierowały się jednak w głąb Bantha. Pamiętając, ile razy pytał żonę, czy nie czas wylecieć z rozpadliny, Han włączył wszystkie bierne systemy skanujące i przesłał wyniki na główny ekran sterowni. Obraz wyglądał, jakby ktoś trafił w gniazdo śmiercionośnych żądłokomarów. Ze wszystkich stron podążały w kierunku przeciwległej krawędzi protogwiazdy setki koralowych brył wielkości fregat i korwet Nowej Republiki. Wokół nich gromadziło się ponad sto odpowiedników niszczycieli i krążowników. Ich kapitanowie tworzyli stopniowo ochronną kulę, w której środku unosiły się olbrzymie statki zaopatrzeniowe.

— To z pewnością nie jest szyk, który miałby im umożliwić dokonanie skoku — zauważyła Leia.

— Nie, to szyk umożliwiający nam zaskoczenie przeciwnika — odparł Han. — Zarejestruj tę informację do późniejszego przeanalizowania — dodał po chwili. — Idę o zakład, że dowódcy floty Nowej Republiki jeszcze czegoś takiego nie widzieli.

Nie czekając, aż silniki się rozgrzeją, włączył repulsory. „Sokół” wyleciał z rozpadliny i zaczął się oddalać od powierzchni ogromnej asteroidy. Zaledwie jednak wzniósł się na wysokość kilkuset metrów, kiedy z głośnika taktycznego komunikatora rozległ się głos pani oficer łącznościowiec:

— .. .wzywa „Sokoła Millenium”. — Widocznie gazy pobliskiej mgławicy pochłaniały część sygnału, gdyż głos młodej kobiety częściowo zagłuszały trzaski i szumy zakłóceń. — Powtarzam: jednostka zwiadowcza Nowej Republiki „Gabriela” wzywa „Sokoła Millenium”. Proszę o odpowiedź w kierunku S-sześć-zero-dziewiątym.

— Współrzędne nie wskazują, żeby mieli przygotowywać się do bitwy — stwierdziła Leia. Wystukała kilka poleceń, przeniosła spojrzenie na główny ekran i wskazała miejsce usytuowane dosyć daleko od kręgu, z którego nie przestawały wyskakiwać odpowiedniki korwet i fregat, ale nieco bliżej planety Reecee, po przeciwległej stronie Czarnego Bantha.— Czy możliwe, żeby Yuuzhan Vongowie zamierzali wykręcić nam „Przyjacielskiego Hutta”?

— Jeżeli jakiś zdrajca wyjawił im, że tu jesteśmy, dlaczego nie? — zapytał Han. „Przyjacielski Hutt” był starą taktyką, którą stosowali dowódcy Imperialnej Marynarki, ilekroć chcieli nakłonić ściganych przeciwników do wyjawienia swojej pozycji w przestworzach. — Tym razem jednak musimy zaryzykować. Nie możemy okazywać się tchórzami, kiedy stawką w grze jest zwycięstwo w tej wojnie.

Han nie dodał: „I kiedy nasze dzieci ryzykują życie”, ale Leia i tak to usłyszała. Ujrzawszy, że mąż uruchamia pozostałe systemy i podzespoły „Sokoła”, włączyła nadajnik sygnałów podprzestrzennych i wybrała zestaw podanych współrzędnych.

— Tu „Sokół Millenium”… — zaczęła.

— Dzięki niech będą Mocy! — wykrzyknął Wedge Antilles. — Staramy się skontaktować z wami od godziny. Już myślałem, że przydarzyło się wam jakieś nieszczęście.

Leia i Han wymienili spojrzenia, ale żadne nie powiedziało nic na temat Anakina.

— Kręciło się blisko nas kilka koralowych skoczków — odparła wymijająco Leia, przebierając palcami po klawiaturze komputera. — Przesyłam dane, które obiecałam.

Zanim skończyła mówić, na ekranie sensorów pojawiły się zakłócenia wywołane przez pierwsze szybujące w przestworzach błyskawice turbolaserowych strzałów. Szturmowa flota Nowej Republiki znajdowała się zbyt daleko, aby można ją było dostrzec przez gazy mgławicy nawet za pomocą czynnych sensorów, jednak po rozbłyskach strzałów Han poznał, że w walce bierze udział nie więcej niż kilkaset okrętów. Mimo to, zanim kapitanowie yuuzhańskich jednostek zdołali otrząsnąć się z zaskoczenia i uformować obronny szyk, w jaskrawych rozbłyskach zniknęły dziesiątki odpowiedników fregat i korwet. Wprawdzie „Sokoła” dzieliła zbyt duża odległość od pola bitwy, aby Han mógł dostrzec jednostki wielkości gwiezdnych myśliwców, ale wiedział, że i ich piloci biorą udział w tej walce. Widział na ekranie monitora aż nazbyt wiele iskierek zakłóceń, które raz po raz przeskakiwały w ciemności pomiędzy okrętami Yuuzhan Vongów.

Zauważył, że dowódcy floty Republiki wysłali w różne punkty przestworzy kilka zwiadowczych jednostek, których piloci mieli obserwować przebieg bitwy, ale postanowił nie opuszczać swojego posterunku. Co jakiś czas przekazywał bieżące informacje do dziwnie usytuowanego ośrodka dowodzenia. Uświadamiał sobie, że w walce z udziałem tylu jednostek informacja ma o wiele większą wartość niż okręty. Może właśnie dlatego obie walczące strony przykładały tak dużą wagę do niszczenia, unieszkodliwiania albo wywodzenia w pole pilotów nieprzyjacielskich okrętów zwiadowczych. Gdyby nieprzyjaciele wypatrzyli w końcu „Sokoła”, uznaliby jego unieszkodliwienie za ważniejsze niż zlikwidowanie trzech gwiezdnych niszczycieli Nowej Republiki.

Piloci fregat i korwet Yuuzhan Vongów powoli opanowywali początkowy chaos i coraz skuteczniej odpierali ataki pilotów X-skrzydłowców. Kiedy zażegnali grożące z ich strony niebezpieczeństwo, kapitanowie ochraniających dotąd gigantyczne jednostki zaopatrzeniowe okrętów liniowych opuścili swoje miejsca w obronnym szyku i pospieszyli na pomoc pilotom mniejszych brył korala yorik. Gdy tylko znaleźli się w zasięgu dział największych jednostek Nowej Republiki, na głównym ekranie w sterowni „Sokoła” zaczęły rozbłyskiwać oślepiająco jasne linie turbolaserowych strzałów. Niektóre były tak jaskrawe, że uniemożliwiały widzenie czegokolwiek innego. W końcu jednak bitwa zaczęła się przenosić w niewłaściwą stronę i Han zrozumiał, że czekał tyle czasu nadaremnie.

Włączył mikrofon nadajnika sygnałów podprzestrzennych.

— Wedge, wciąż jeszcze odbieracie nasze sygnały? — zapytał.

— Odbieramy, Hanie, i doceniamy, co dla nas robisz. Jesteś jedyną osobą, która wciąż jeszcze pokazuje nam, jak wygląda sytuacja w samym jądrze protogwiazdy. Pozostań na swoim posterunku.

— Po co? — burknął Solo. — Sovv ściągnął za mało okrętów. Powiedz mu, żeby zrezygnował z dalszej walki i odskoczył, aby ocalić te, które jeszcze zdoła.

— Zaprzeczam, Hanie. — Wedge wcale nie sprawiał wrażenia wyprowadzonego z równowagi. — Nie możemy tego zrobić.

W następnej chwili pilot jakiegoś yuuzhańskiego odpowiednika gwiezdnego niszczyciela zapędził się za daleko i jego okręt przeistoczył się w płonącą dwie sekundy kulę jaskrawego światła. Inne nieprzyjacielskie jednostki, przeważnie odpowiedniki fregat i korwet, nie przestawały znikać z pola walki mniej więcej w stałym tempie. Bitwa jednak powoli przenosiła się na stronę Nowej Republiki. Wkrótce utworzyła się wyraźna luka między yuuzhańskimi liniowymi okrętami biorącymi udział w ataku a pozostałymi, które wciąż jeszcze osłaniały statki zaopatrzeniowe. Na znak lekceważenia dowódców Nowej Republiki mniej więcej jedna czwarta dużych jednostek Yuuzhan Vongów zawróciła i zaczęła skupiać się ponownie wokół gigantycznych transportowców, żeby kapitanowie mniejszych okrętów mogli nadal spokojnie pobierać żywność i amunicję.

— Coś podobnego! — żachnął się Wedge. — Ich arogancja nie zna granic. Admirał Sovv powinien dać im dobrą nauczkę.

— Mam nadzieję, że jest w tym lepszy niż w liczeniu — mruknął zirytowany Solo.

— Hanie… — zaczęła ostrzegawczo Leia. Mąż zignorował ją i ciągnął z goryczą:

— Powiedzieliśmy mu, że Yuuzhanie mają tysiąc jednostek i z każdą minutą pojawiają się następne.

— Miałem tylko dziewięćset gotowych do walki — stwierdził uszczypliwym tonem Sullustanin. — A wy powiedzieliście, żebym się pospieszył.

Leia zamknęła oczy i zwiesiła głowę.

— Admirale Sovv, proszę wybaczyć niecierpliwość mojego męża.

— Nie czuję się urażony — zapewnił Sullustanin. — Za chwilę przerwiemy kontakt z nieprzyjaciółmi na jakieś osiem minut, ale mam dla was nowe polecenie. Czy możecie na bieżąco śledzić taktyczną sytuację i podać nam aktualne dane, kiedy ponownie go nawiążemy? Leia odwróciła się do Hana z niemym pytaniem w oczach.

— Uhmm, jasna sprawa — odparł Solo. Dopiero kiedy ujrzał piorunujące spojrzenie żony, dodał pospiesznie: — Panie admirale.

— To dobrze — stwierdził Wedge. — Mamy także prośbę od pewnej osoby z Zaćmienia, która wypatruje yammoska i z radością powita wszelkie wskazówki, jakich zechcecie jej udzielić.

— Proszę powiedzieć, że spróbujemy ograniczyć liczbę jednostek do najwyżej stu okrętów — obiecał Han. Kiedy Wedge i admirał przerwali połączenie, przewrócił oczami i spojrzał na żonę. — Mam nadzieję, że Luke postarał się o harpuny abordażowe— powiedział.

— Pewnie kazał komuś je wykonać — rzekła Leia. — Mam tylko nadzieję, że nie zawiodą w zetknięciu z koralem yorik.

Używane legalnie i nielegalnie jak galaktyka długa i szeroka przez funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa, gwiezdnych piratów i wszystkich, którzy pragnęli się wedrzeć na pokład statku, harpuny abordażowe były stosunkowo młodym wynalazkiem. Wyglądały jak olbrzymie strzykawki wypełnione usypiającym gazem i zakończone szpikulcem, który rozgrzewał się do bardzo dużej temperatury. Szpikulec przetapiał kadłub atakowanego statku i klinował się w otworze, a potem uwalniał pleksiglasową błonę, aby nie dopuścić do ucieczki atmosfery. Dopiero wtedy ze strzykawki wydobywał się usypiający gaz. W zależności od rozmiarów atakowanej jednostki i sprawności jej systemu wentylacyjnego, wszyscy pasażerowie i członkowie załogi zapadali w sen w czasie od minuty do kwadransa. Podobnymi harpunami mieli także posługiwać się rycerze Jedi. Han żywił nadzieję, że nie będą musieli czekać dłużej niż minutę.

Zajęli się teraz przeszukiwaniem promieniami skanerów jądra protogwiazdy. Identyfikowali najważniejsze cele, obliczali odległości i prawdopodobieństwa trafienia, a także oceniali, jak szybko toczące walkę okręty liniowe Yuuzhan Vongów zdołają się pozbyć przeciwników i zawrócić w kierunku jądra protogwiazdy. W ciągu niespełna pięciu minut opracowali taktyczną ocenę sytuacji, z której niezbicie wynikało, że pomimo przewagi, jaką mogło zapewnić im zaskoczenie, kapitanowie okrętów floty Nowej Republiki powinni zachować ostrożność i nie rzucać wszystkich sił do frontalnego ataku. Nie był to decydujący cios, na którego zadanie liczył Han, ale nie mógł przecież dyskutować z faktami.

Leia zmarszczyła brwi i mruknęła, że coś jej się nie podoba. Zaczęła jeszcze raz sprawdzać w komputerze opracowaną analizę. Tymczasem Han nie przestawał omiatać promieniami skanerów całego Bantha. Nie odrywał spojrzenia od ekranu głównego monitora i chyba nawet ani razu nie mrugnął. Nie wyczuwał żadnego podstępu, nie widział na ekranie niczego niezwykłego. Zdołał nawet ograniczyć liczbę yuuzhańskich okrętów, na których pokładach mógł znajdować się yammosk, do trzech odpowiedników gwiezdnych niszczycieli i sześciu ciężkich krążowników.

Leia także nie próżnowała. Wpisywała do pamięci komputera coraz to nowe polecenia. Mrucząc pod nosem i zapisując potrzebne dane w podręcznym komputerowym notesie, pracowała bez wytchnienia. Zanim jednak zdążyła ukończyć obliczenia, na ekranie głównego monitora zaczęły się pojawiać świetliste kropki wyskakujących z nadprzestrzeni okrętów Nowej Republiki. Z uwagi na rozproszoną masę jądra protogwiazdy, większość wyłaniała się właśnie w tamtym rejonie. Kiedy w końcu pojawił się okręt flagowy admirała Sowa, z hangarów pozostałych wylatywały już roje gwiezdnych myśliwców, a z baterii potężnych turbolaserów leciały ku okrętom liniowym Yuuzhan Vongów błyskawice śmiercionośych strzałów.

Niebawem pani oficer łącznościowiec ponownie nawiązała kontakt z „Sokołem” za pomocą komunikatora. Leia wybrała kanał kodowanej łączności i przesłała uaktualnioną sytuację taktyczną. Czekając, aż admirał Sovv i Wedge przetrawią uzyskane informacje, Han ze zdumieniem zauważył, że okręty liniowe Yuuzhan zostały w pobliżu statków zaopatrzeniowych. Ich kapitanowie nie zdecydowali się pospieszyć na spotkanie nadlatujących okrętów Nowej Republiki, choć dałoby to czas na przegrupowanie i odpoczynek walczącym ziomkom.

Han wybrał kanał foniczny i połączył się ze stanowiskiem dowodzenia.

— Wedge, może powinieneś spowolnić tempo ataku pierwszej grupy — zasugerował. — Wydaje mi się, że tamte skały mają coś do ukrycia.

— Tak, to prawda — odezwała się nagle Leia, unosząc w końcu głowę znad ekranu komputerowego notesu. — Ale nie wstrzymuj ataku. Kapitanowie tamtych okrętów po prostu jeszcze nie pobrali zaopatrzenia i właśnie to starają się przed nami ukryć. Do rozmowy włączył się admirał Sovv.

— Jest pani tego pewna? — zapytał.

— Tak, panie admirale — odparła stanowczo kobieta. — Nasz komputer zidentyfikował każdą jednostkę Yuuzhan Vongów, a ja uważnie zapoznałam się z informacjami na temat ich udziału w poprzednich walkach, kapitan żadnej nie wziął jeszcze zaopatrzenia.

— Rozumiem — odparł z namysłem Sullustanin. — Co pani proponuje.

Zanim odpowiedziała, spojrzała na męża. Jeżeli się nie myliła, zaproponowana dopiero co taktyka walki mogła okazać się zbyt zachowawcza, a może nawet dałaby nieprzyjaciołom dość czasu na wycofanie się i ucieczkę. Jeżeli jednak była w błędzie… Nie. Nie mogła się mylić.

Han także to wyczuwał.

Kiwnął głową.

Leia uśmiechnęła się do niego i odwróciła do mikrofonu komunikatora.

— Niech pan idzie na całość, admirale — poradziła. — Zupełnie jak podczas gry w sabaka. Uważamy, że w tym rozdaniu powinien pan postawić całą flotę.

— Ro… zumiem — wykrztusił z wysiłkiem Sovv. Wszyscy wiedzieli, że Sullustanie nie zaliczają się do hazardzistów. — Wprawdzie to trochę niezwykły dobór słów, ale… bardzo dziękuję za sugestię.

Han skrzywił się, jakby połknął coś kwaśnego, i sprawdził, czy mikrofon komunikatora jest wyłączony.

— Właśnie na tym polega cały kłopot z powierzaniem dowództwa Sullustanom — powiedział. — Bardziej interesuje ich własna kariera niż zwycięstwo w bitwie.

— Wydaje mi się, że Sovv tak nie postępuje — sprzeciwiła się Leia.

Wskazała na główny ekran, na którym największa część floty Nowej Republiki, nie wyłączając wszystkich gwiezdnych niszczycieli i większości ciężkich krążowników, przestała atakować ogromne jednostki zaopatrzeniowe Yuuzhan Vongów, zmieniła kurs i skierowała się w przeciwległy kraniec Czarnego Bantha. Wkrótce potem do życia obudziły się turbolasery okrętów lecących na czele szyku. Ich artylerzyści zaczęli razić jednostki odwodowe floty Yuuzhan potężnymi błyskawicami śmiercionośnych strzałów. Już pierwsza salwa rozpyliła na atomy kilka yuuzhańskich odpowiedników krążowników i dwa okręty wielkości gwiezdnych niszczycieli. Kapitanowie kilku następnych zwrócili się przeciwko nadlatującym napastnikom, ale w tej samej sekundzie za rufami ich okrętów pojawiły się jednostki odwodowej floty admirała Sovva. Oba skrzydła okrętów Nowej Republiki zaczęły się zbliżać do siebie, miażdżąc bryły korala ogarniętych paniką Yuuzhan Vongów.

Tymczasem w okolicy jądra protogwiazdy pozostała chmura mniejszych jednostek, które roiły się wokół statków zaopatrzeniowych i ich eskortowców. Yuuzhan Vongowie wstrzymywali ogień, dopóki myśliwce i fregaty Nowej Republiki nie znalazły się bardzo blisko, a potem zaczęli je ostrzeliwać z taką zaciekłością, że jądro Bantha zapłonęło jak prawdziwe słońce. Musieli zaczekać chwilę, aż z ekranów dalekosiężnych sensorów znikną zakłócenia, ale kiedy obraz pojawił się na nowo, nie zobaczyli co najmniej jednej czwartej punkcików symbolizujących jednostki Nowej Republiki.

Leia zamknęła oczy i westchnęła.

— Hanie, czy…

— To są Yuuzhan Vongowie, Leio — przypomniał jej mąż. — Wiedziałaś, że nie znają litości i nie poddają się bez walki. Starają się zabijać napastników czym się da, nawet skałami, jeżeli nie mają innego wyboru.

Przyglądali się w napięciu, jak jednostki eskorty rozjaśniają jądro Bantha kulami plazmy i pociskami magmy. Czasami jedna salwa wystarczała, aby unicestwić całą fregatę. W końcu jednak promieniująca z jądra poświata zaczęła z wolna gasnąć, a na kadłubach odpowiedników gwiezdnych niszczycieli pojawiało się coraz więcej śladów trafień. Wkrótce obok ociężałych okrętów mogły przelatywać bezkarnie całe eskadry gwiezdnych myśliwców Nowej Republiki. Ich piloci razili salwami protonowych torped i rakiet udarowych bezbronne statki zaopatrzeniowe Yuuzhan Vongów. Zaraz zaczęły wybuchać magazyny ich amunicji. Wkrótce potem, kiedy gigantyczne transportowce eksplodowały jeden po drugim, jądro protogwiazdy zalała jeszcze intensywniejsza poświata.

Po kilku minutach z komunikatora zabrzmiał głos Luke’a Skywalkera.

— Hanie, czy mógłbyś do nas przylecieć? Mamy tu coś, co chcielibyśmy, żebyś podrzucił do Zaćmienia.

— Czy to coś żywego? — zainteresowała się Leia. Danni Quee starała się schwytać żywego yammoska, jeszcze zanim Booster Terrik poinformował wszystkich w Zaćmieniu o upadku Reecee.

— Potwierdzam — odparł Luke.

— Sabak! — wykrzyknął uradowany Han. — Czysty sabak!

38

Udręczone ciało Anakina domagało się odpoczynku, leczniczego transu albo jakiejkolwiek odmiany losu. Niestety, młodzieniec nie mógł sobie pozwolić na nic takiego. Ich grupę ścigał przecież Nom Anor na czele gromady yuuzhańskich wojowników. Nieprzyjaciele trzymali się od nich na tyle daleko, że odgłosu ich kroków nie słyszeli nawet Barabelowie. Anakin wyczuwał jednak obecność wrogów dzięki kryształowi lambent. Odnosił wrażenie, jakby za członkami oddziału specjalnego toczyła się złowieszcza fala gniewu i nienawiści, która nie pozwalała im nawet na krótki odpoczynek.

Atakując, ilekroć młodzi Jedi zwalniali tempo marszu, Yuuzhan Vongowie podążali za nimi cały czas od chwili opuszczenia miasteczka niewolników. Posyłali w ślad za nimi ogłuszające chrząszcze albo brzytwożuki, co zmuszało ich do zapalania mieczy i odbijania nadlatujących stworzeń. Chociaż nieprzyjaciele atakowali ich coraz częściej, Nom Anor właściwie nie zmienił taktyki walki. Nie rezygnując z prób schwytania chociaż kilkorga żywych Jedi, niepokoił wszystkich i wyczerpywał ich siły.

Anakin się nie spodziewał, żeby jednooki szpieg spróbował jakiej innej sztuczki. Chociaż młodzieniec uniknął pułapki zastawionej w kabinie transportera typu AT-AT, niczym naiwny wieśniak prosto z hydroponicznej farmy wpadł w następną, przygotowaną w miasteczku niewolników. Współczując udręczonym mieszkańcom osady, pozwolił, żeby zamaskowani wojownicy Noma Anora podkradli się blisko oddziału specjalnego i rzucili do zmasowanego ataku. Przez to zginęli Jovan i Eryl Anakin powinien był pamiętać o szczególnym upodobaniu Noma Anora do stosowania różnych podstępów i przewidzieć ten atak. Nie powinien był dopuścić, żeby tłum mieszkańców otoczył członków jego grupy. Powinien był zachować większą ostrożność. Powinien…

Idąca za nim Jaina stuknęła go pięścią w głowę.

— Przestań! — powiedziała.

— Słucham? — Młodzieniec potarł stłuczone miejsce. Stracił koncepcję i pozwolił, żeby przez jego ciało przepłynęła fala przenikliwego bólu. — Dziękuję ci za taką opiekę!

— Przestań się roztkliwiać nad sobą — ostrzegła siostra. Nad okiem pionową szramę po rozcięciu, które Tekli zalepiła synciałem. — Stałeś się nieostrożny, Anakinie, i zapłaciłeś za to słoną cenę, ale nie o to teraz chodzi. Musisz przestać się obwiniać za to, co się stało. Z tyłu, zza ich pleców dał się słyszeć cichy szmer stóp idących ich Yuuzhan Vongów. Anakin postarał się jednak, żeby tym razem stracić koncentracji.

— A kogo mam za to obwiniać? — zapytał.

— Wojnę — odparła twardo Jaina. — Czy uważasz, że wujek Luke wysłał tu nas na ćwiczenia? Tym razem to coś poważnego jak zwykle na wojnie, stawką w grze jest życie wielu istot. Nic nie poradzisz, że śmierć zbiera obfite żniwo.

— Nie uważasz, że to trochę bezduszne?

— Popłaczę sobie, kiedy wrócimy do domu. — Jaina zaryzykowała i obejrzała się do tyłu. — Może popełniłeś błąd, a może nie — ciągnęła. — W tej chwili powinieneś jednak myśleć tylko o osiągnięciu celu wyprawy. W przeciwnym razie zaczną ginąć następni uczestnicy.

Wbiła spojrzenie w jego oczy, ale odgłos kroków ścigających ich Yuuzhan Vongów przybrał na sile i musieli przyspieszyć kroku, a nawet poderwać się do biegu. W pewnej chwili minęli wylot sięgającego im ledwie do pasa bocznego tunelu, który obniżał się i wiódł do gniazdowiska „dzikich” voxynów. Jeżeli wierzyć zapewnieniom Lomi i Welka, dzikie voxyny po prostu uciekły szkolącym je trenerom. Wcześniej czy później bestie orientowały się, że miasteczko niewolników jest jedynym położonym w pobliżu ścieżki treningowej stałym źródłem pożywienia, i zaczynały zakładać gniazda w pobliskich jaskiniach. Tunel miał nieregularny kształt i poplamione żrącym kwasem ściany, a z dołu napływało przesycone odorem zgnilizny powietrze, więc pewnie Ciemni Jedi mieli rację. Wszyscy z wyjątkiem trojga Barabelów nasunęli na twarze maski oddychania.

Po przejściu mniej więcej tysiąca kroków Anakin poczuł podmuch cięższego powietrza i zdjął maskę, ale stwierdził, że nadal oddycha z udem. Zadrżał, kiedy uświadomił sobie, że przenikliwy ból zaczyna powoli podkopywać jego siły, zupełnie jakby przezwyciężał oddziaływanie Mocy. Młodzieniec zrozumiał, że dzieje się z nim coś niedobrego.

Nie ustając w biegu, oczyścił umysł z wszelkich myśli i otworzył go całkowicie na przepływ Mocy. Wprawdzie nie uważał się za uzdolnionego uzdrowiciela, ale znał swoje ciało na tyle dobrze, żeby podążać za zmarszczkami zakłóceń do samej rany. Zorientował się, że stan jego zdrowia wyraźnie się pogorszył. Sięgnął pod opasujące ciało taśmy i wyczuł, że przesycony płynem bacta bandaż jest wilgotny. Kiedy wyciągnął rękę, ujrzał na palcach szkarłatne plamy.

— Anakinie! — wykrzyknęła Tahiri, jak zawsze biegnąca obok niego. — Co to było?

— Nic wielkiego.

Postarał się skoncentrować i posługując się Mocą, ściągnąć brzegi rany, ale był zbyt słaby i nie potrafił skupić myśli. Nagle się potknął i stracił równowagę. Upadłby, gdyby Tahiri nie pomogła sobie Mocą i nie uniosła go w powietrze.

— Potrzebna pomoc! — zawołała.

Uczestnicy wyprawy zwolnili i przystanęli. Nie zwracając uwagi na protesty Anakina, który upierał się, że nic mu nie jest, zgromadzili się wokół niego.

— Potrzebujesz pomocy — zarządził dziewczyna. — Jesteś ciężko ranny.

Z oddali napłynął odgłos kroków biegnących za nimi Yuuzhan Vongów. Zza Gannera i Raynara, którzy dźwigali ciało Eryl, wyłoniła się Tekli.

— Umieśćcie go trochę wyżej — poleciła Jaina. Poderwała Tekli z dna korytarza i podniosła na tyle wysoko, aby Chadra-Fanka mogła ulokować się okrakiem w powietrzu nad nogami Anakina. Chwyciła rannego brata za rękę i pociągnęła w głąb korytarza. — Ruszać się, wszyscy! — zawołała.

Anakin usiłował się upierać, że jego rana nie jest poważna, ale zdołał tylko wydobyć z siebie niezrozumiały bełkot. Jeden z Barabelów rzucił do tyłu minę rozpryskową, aby opóźnić tempo pościgu Yuuzhan Vongów. Już po chwili wszyscy członkowie oddziału biegli, ile sił w nogach, głównym korytarzem. Dopiero wtedy Tekli zajęła się odwijaniem bandaża. Dzięki Mocy, Anakin prawie nie odczuwał ciężaru jej ciała na swoich nogach. Chadra-Fanka odrzuciła na bok przesiąknięty krwią opatrunek z płynem bacta i przyłożyła dłoń do krwawiącej rany. Młodzieniec poczuł, że przez jego ciało przepływa energia Mocy, ale nie przestał tracić sił.

— Musimy przystanąć — stwierdziła uzdrowicielka.

— Nie — sprzeciwił się Anakin ledwie słyszalnym szeptem. — Nie możemy pozwolić…

Tekli nie zwróciła uwagi na jego słowa.

— Ma krwotok wewnętrzny — oznajmiła. — Muszę się przekonać, czy to coś poważnego.

— Ile czasu potrzebujesz? — zapytała Jaina.

— To zależy, co tam znajdę — rzekła Tekli. — Co najmniej piętnaście minut, a może nawet dwa razy tyle.

Kroki biegnących Yuuzhan brzmiały z każdą chwilą głośniej. Wkrótce potem powierzchnię Mocy zaczął marszczyć dobrze znany głód polujących voxynów. Wszyscy wyczuwali, że to nie są żyjące na wolności dzikie potwory, które dotychczas atakowały młodych Jedi, ale świetnie wyszkolone stworzenia, trzymane na uwięzi przez doświadczonych poganiaczy. Członkowie wyprawy zdołali dotąd zabić trzy takie bestie. Jeśli mieli do czynienia z typowym stadem, polowało na nich już tylko jedno zwierzę. Wszyscy mieli nadzieję, że i w tym stadzie znajdowały się tylko cztery voxyny.

Alema popatrzyła w stronę wlotu korytarza, jakby się zastanawiała, jak najlepiej stawić czoło gromadzie ścigających ich Yuuzhan Vongów. Po chwili zwróciła się do Jainy.

— Powstrzymamy ich przez ten kwadrans — oznajmiła. Anakin miała wrażenie, że jej głos napływa jakby z daleka. — Potrzebuję sześciu granatów udarowych.

Walcząc z ogarniającym go odrętwieniem, usłyszał głos Gannera.

— Powodzenia!

W następnej chwili dostrzegł kątem oka, że Ganner rzuca coś Twi’lekiance. Alema podbiegła do Barabelów i wszyscy zniknęli w głębi korytarza.

Anakin uświadomił sobie, że zaczyna tracić zmysły. Nie wyczuwał już w Mocy obecności pozostałych. Wiedział jedno: idąca u jego boku Tahiri nie przestawała zapewniać go, że wyzdrowieje. Wierzył jej, ale nie miał dość siły, aby to powiedzieć. Zamiast tego uścisnął jej rękę.

Upłynęło trochę czasu. Anakin nie potrafiłby powiedzieć ile, ale pewne niedużo. W pewnej chwili usłyszał charakterystyczne buczenie klingi świetlnego miecza. Odwrócił głowę i przekonał się, że przepływa w powietrzu obok Tesara. Na ramionach Barabela siedziała Alema i wierciła srebrzystym ostrzem otwór w sklepieniu korytarza. Za nimi Bela, siedząc na ramionach siostry, grubą lufą blastera Jovana Drarka wciskała w podobny otwór strzęp materiału.

Teraz Alema wzięła od Tesara granat i wcisnęła go w otwór w sklepieniu korytarza. Sekundę później Tahiri pociągnęła Anakina za róg i młodzieniec stracił z widoku całą grupę. Usłyszał jednak bardzo wyraźnie, jak jedno z Barabelów wychrypiało:

— Sześć sekund.

Zrozumiał, ze Tekli stabilizuje stan jego zdrowia, a może nawet zaczyna leczenie.

Uniósł głowę i zobaczył, że zza zakrętu korytarza wybiega Alema w towarzystwie trojga Barabelów. Chwilę później usłyszał dobrze znane brzęczenie i zrozumiał, że nadlatują ogłuszające chrząszcze. Dwa trafiły Twi’lekiankę w plecy i chociaż nie przebiły materiału jej kombinezonu, Alema potknęła się i straciła równowagę. Biegnący obok Tesar wziął ją na ręce, nawet nie zwalniając tempa biegu.

W następnej sekundzie Anakinem zakołysała fala udarowa. Na szczęście zatyczki w uszach młodzieńca ochroniły bębenki przed grzmotem rozrywanego korala yorik. Ze ścian tunelu posypały się okruchy i wzbiły obłoczki kurzu, a kiedy zza zakrętu korytarza wyłoniła się chmura dymu i pyłu, Tekli naciągnęła na twarz Anakina maskę do oddychania.

Młodzi Jedi przebiegli jeszcze trzydzieści kroków i stanęli. Chadra-Fanka położyła ostrożnie młodzieńca na dnie korytarza i wręczyła Jainie tubkę trzeźwiących soli, aby obudziła Alemę, a potem wcisnęła drobne dłonie w ranę Anakina i zaczęła czegoś szukać w jego klatce piersiowej. Młody Solo starał się zdławić okrzyk bólu, ale nie zdołał. Szepcząc półgłosem jakieś wskazówki stojącej obok Tanin, Tekli skupiała całą uwagę na wykonywanej pracy. W pewnej chwili Anakin spojrzał w dół i zobaczył, że drobne ręce uzdrowicielki kryją się po łokcie w jego ranie. Postanowił więcej tam nie spoglądać.

Nagle z miejsca, w którym zawaliło się sklepienie korytarza, doleciał odgłos blasterowych strzałów. Anakin chciał unieść głowę, aby zobaczyć, co się dzieje, ale starszy brat łagodnie położył dłoń na jego czole.

— Nie martw się — powiedział. — Panujemy nad sytuacją.

— Alema… ranna? — wydyszał Anakin.

— Rozgniewana. — Jacen machnął ręką w kierunku toczącej się bitwy. — Właśnie w tej chwili wypala dziury w torsach kolejnych Yuuzhan Vongów. Chyba sprawia jej to wielką radość.

— Ma doskonały… powód — zauważył Anakin. — Kiedy jednak…

— Spokojnie. — Jacen uniósł ręce w geście rezygnacji. — Nie staram się jej osądzać.

Młodszy brat poczuł ból, jakby nagle ostra igła przeszyła jego ciało. Skrzywił się, ale tym razem nie jęknął. Z wysiłkiem obrócił głowę i zmusił się, aby obrzucić brata powątpiewającym spojrzertiem.

— Naprawdę nie. Mówię szczerze — zapewnił go Jacen.

W pewnej chwili częstotliwość blasterowych strzałów wyraźnie wzrosła, a w następnej Lowbacca zaryczał, aby oznajmić wszystkim, że zabił voxyna.

Jacen odwrócił głowę w kierunku odgłosów walki. Na jego twarzy malował się niepokój.

— Czy martwię się, co z nami będzie? — zapytał. — Chyba w to nie wątpisz. Ta wojna wydobywa na światło dzienne wszystko, co złe i samolubne w Nowej Republice. Korumpuje, gwiazda po gwieździe, całą galaktykę. Widzę, jak przeciąga na ciemną stronę rycerzy Jedi, jednego po drugim, jak nas zmusza, żebyśmy walczyli, aby zwyciężać, zamiast chronić bezbronne istoty. Nie mogę jednak nikogo zmuszać, aby mnie naśladował. Każdy musi sam dokonać takiego wyboru. Przynajmniej tego nauczyły mnie przeżycia w stacji Centerpoint.

— Zrobiłeś ze mnie głupca — odezwał się Anakin.

— Zrobiłem głupca z siebie — poprawił go Jacen. — Zdawało mi się, że tylko ja jeden dostrzegam różnicę pomiędzy tym, co dobre, a tym, co złe. Dopiero później uświadomiłem sobie, że nie miałem racji. Prawdę mówiąc, uświadomiła mi to Tenel Ka, po tym, co powiedziałem na pokładzie „Rozkosznej Śmierci”. Od tamtej pory staram się zrobić wszystko, żebyś mi przebaczył.

— Doprawdy? — Anakin skrzywił się, kiedy jedna z drobnych dłoni uzdrowicielki otarła się o organ, któremu się to nie spodobało. — Nie wiedziałem.

Jacen obdarzył go szelmowskim uśmiechem, z którego słynęli wszyscy z rodu Solo.

— Tak myślałem — powiedział.

Nagle świst blasterowych błyskawic ustąpił miejsca dobrze znanemu buczeniu zapalanych kling świetlnych mieczy. Anakin uniósł głowę. Na sklepieniu i ścianach korytarza odbijały się promieniujące od strony rumowiska okruchów i brył korala yorik smugi różnobarwnych odbłysków.

— Musimy iść. — Dźwignął się i oparł na łokciach. — Nie pozwolę, żeby jeszcze ktoś spośród nas stracił życie.

— Sam stracisz, jeżeli nie pozwolisz mi dokończyć! — odcięła się Tekli. Dała znak Tahiri, która przytrzymała młodzieńca w pozycji leżącej. — To potrwa jeszcze tylko kilka sekund.

Anakin odważył się spojrzeć jeszcze raz na swoją ranę i przekonał się, że Chadra-Fanka pokrywa dziurę w jego ciele warstwą gojącego balsamu. Z przerażeniem zauważył, że nie wyczuwa dotyku jej palców.

— Znieczuliłaś mnie? — zapytał.

— Tylko na tyle, żebyś nie czuł bólu. — Tekli wyjęła z palców Tahiri przesycony płynem bacta tampon i umieściła go w środku rany. — Na razie jednak nic więcej nie mogę poradzić. Powinieneś pogrążyć się w leczniczym transie.

— Kiedy z tym skończymy — zapewnił.

Tekli spojrzała w jego oczy. Jej płaskie nozdrza lekko zadrżały.

— Wcześniej — oznajmiła. — O wiele wcześniej.

— Wcześniej? — zapytała jak echo Tahiri. Spojrzała w kierunku rumowiska, zza którego nie przestawały napływać odgłosy walki. — Ale kojące transy zajmują wiele godzin… a nawet dni! — wykrzyknęła.

Tekli zignorowała jej słowa. Nie przestawała wpatrywać się w Anakina.

— Masz przebitą śledzionę — oznajmiła, powracając do pracy. Na wypadek, gdyby musiała ponownie otwierać ranę, nie zalepiła jej synciałem, ale zaszyła brzegi chirurgiczną nicią. — Zamknęłam otwór, ale krew będzie się sączyła z rany, dopóki nie zapadniesz w trans i nie pomożesz jej się zagoić.

— Jak ma to zrobić? — żachnęła się Tahiri. — Nie możemy się zatrzymać, kiedy na pięty następują nam Yuuzhan Vongowie.

Zapadła pełna napięcia cisza. Wszyscy zdawali sobie sprawę z powagi sytuacji. Jacen zacisnął wargi, żeby nie drżały. Posługując się Mocą, uwolnił myśli i wysłał do umysłu młodszego brata, żeby pocieszyć go i uspokoić. Tahiri złapała Tekli za rękę i pomogła jej wstać.

— Zrób coś — poprosiła. — Pomóż sobie Mocą. Chadra-Fanka uspokajająco poklepała jej dłoń.

— Już to zrobiłam — powiedziała.

— Musimy zadowolić się tym, co możliwe — odezwał się Jacen, odciągając dziewczynę pod przeciwległą ścianę. — Może wymyślimy jakiś sposób, żeby zyskać na czasie.

— Nie wymyślimy niczego, dopóki pozostaniemy w głównym korytarzu — oznajmił cicho Anakin. Odczuwał wyrzuty sumienia, ale nie był specjalnie przerażony. Wiedział, że jego rana nie tylko stawia pod znakiem zapytania osiągnięcie celu wyprawy, ale również naraża na niebezpieczeństwo życie wszystkich uczestników. Odwrócił się na bok, oparł na łokciu i usiadł. Skrzywił się, bo stwierdził, że tampon, który w jego ranie umieściła Tekli, okazał się słabszy, niż przypuszczał. Wyciągnął z kieszeni osobisty komunikator. — Uwaga, wszyscy — rozkazał. — Przygotować się do dalszego marszu. Postarajcie się zostawić nieprzyjaciół jak najdalej za sobą.

Tanel Ka, nie wypuszczając z ręki świetlnego miecza, pomogła sobie Mocą, aby drugą ręką odczepić od pasa granat odłamkowy. Wcisnęła kciukiem bezpiecznik i rzuciła w atakujących nieprzyjaciół. Dwie sekundy później granat eksplodował z oślepiającym błyskiem i w miejscu walki pojawił się głęboki krater.

— Lowbacco, Alemo, Gannerze, Lomi i Raynarze, idziecie przodem — rozkazał Anakin.

Pięcioro Jedi zeskoczyło z rumowiska, wykonało salto w powietrzu i niemal bezszelestnie wylądowało z daleka od prześladowców. Anakin polecił, żeby Alema, Lomi i Ganner osłaniali pozostałych, a potem gestem nakazał, aby Lowbacca i Raynar przeszli w głąb korytarza i dźwignęli w powietrze zwłoki obojga młodych Jedi.

— Gdzie ich położyliście? — zaniepokoił się jasnowłosy młodzieniec. — Nie widzę ani ciała Eryl, ani Jovana.

— Co takiego? — Anakin obejrzał się i zobaczył, że Raynar i Lowbacca stoją nad dwiema plamami krzepnącej krwi. — Chcecie powiedzieć, że zniknęli?

Młody Wookie warknął twierdząco, przykucnął i zaczął badać ślady pozostawione w warstwie pokrywającego dno tunelu pyłu. Chwilę potem zaryczał.

— Pan Lowbacca pragnie wyrazić przypuszczenie, że mogły ich porwać dzikie voxyny — przetłumaczył tym razem całkiem wiernie Em Teedee, ale zaraz uznał, że warto dodać coś od siebie: — Muszę przyznać, że wydaje mi się mało prawdopodobne, aby zdołały porwać ciała dwóch istot dosłownie sprzed naszych nosów.

Anakin odwrócił się do starszego brata, który zamknął oczy, uwolnił myśli i posłał je w głąb korytarza.

— Wyczuwam przed nami cztery… nie, pięć zwierząt — powiedział. — Spieszą się i sprawiają wrażenie, uhmmm, podnieconych.

— Podnieconych? — powtórzyła jak echo Alema, która także postanowiła zwrócić uwagę na to, co dzieje się w głębi korytarza. — W jakim sensie?

Nagle usłyszeli wyraźny odgłos osypujących się brył korala yorik. Anakin obejrzał się i zobaczył ciemne sylwetki Yuuzhan Vongów pokonujących rumowisko w miejscach, gdzie nie sięgało do sklepienia korytarza.

— Zajmiemy się tym później, Alemo — zdecydował. — Nie przestawaj nas osłaniać. — Zbliżył do ust osobisty komunikator. — Uwaga, wszyscy — rozkazał. — Ruszamy w dalszą drogę.

Zobaczył, że z rumowiska zeskakują pozostali młodzi Jedi. Chwycił za rękę starszego brata i usiłował się podźwignąć, natychmiast jednak rozciągnął się jak długi. Poczuł w sercu przenikliwy ból, jakby przeszyła je ostra włócznia. Krzyknął tak głośno, że własny okrzyk wrócił do niego wzmocnionym echem. Od razu zajęli się nim Jacen i Tahiri. Chwycili go pod pachy, pociągnęli kilka kroków, a potem pomogli sobie Mocą i unieśli w powietrze.

Od strony opuszczonego rumowiska zaczęły nadlatywać ogłuszające chrząszcze. Niektóre trafiły w plecy oddalających się członków grupy specjalnej, ale nie zdołały przedziurawić wzmacnianego materiału kombinezonów. W ciemności korytarza rozległo się jednak kilka stłumionych przekleństw. Ktoś przycisnął guzik zdalnego sterownika i zdetonował miny zagrzebane po przeciwległych stronach rumowiska. Rozległ się głośny huk i strumyk nadlatujących chrabąszczy urwał się jak przecięty klingą świetlnego miecza.

Anakin zerknął do tyłu i zobaczył rozprzestrzeniającą się chmurę eksplodujących szrapneli. Wiedział, że zanim odłamki ponownie eksplodują, muszą pogrążyć się na głębokość dwóch milimetrów w tym, na co trafią— w ciałach wojowników, pancerzach z kraba vonduun, a nawet koralowych ścianach i sklepieniu korytarza. Chwilę potem ścigający ich Yuuzhan Vongowie dosłownie zniknęli w krwawej mgiełce i oparach detonitu.

Młodzieniec zorientował się, że ból serca z wolna ustępuje. Dzięki łączącej wszystkich bitwowięzi wyczuwał jednak wokół siebie ból innego rodzaju — smutniejszy, cięższy i bardziej przygnębiający, który mogła zrodzić jedynie troska o stan jego zdrowia. Spróbował przezwyciężyć uścisk Mocy, jakim dotąd obejmowała go Tahiri. Niebawem biegł już o własnych siłach obok pozostałych. Chwilę potem zobaczył ciągnięte w powietrzu za ręce przez dwoje pozostałych współpiskląt duże ciało Barabelki. Amphistaff, który ją poraził, wciąż jeszcze tkwił między łopatkami istoty.

— Belo! — Anakin w biegu zwrócił głowę w kierunku starszego brata — Czy ona…

Nie musiał kończyć pytania. Wyczuwał, że Barabelka nie żyje. Domyślił się, że źródłem bólu, który kilka chwil wcześniej zwalił go z nóg, był tkwiący w jej plecach amphistaff. Dopuścił, żeby straciła życie kolejna uczestniczka wyprawy. Co gorsza, nic nie wiedział, dopóki tego nie zobaczył. Jeszcze raz zawiódł zaufanie członków oddziału.

Nagle zza rumowiska doleciał stłumiony głos wydającego rozkazy Noma Anora. Chwilę później usłyszeli odgłos osuwających się brył korala yorik. Anakin zrozumiał, że wojownicy Yuuzhan Vongów, przeskakując nad ciałami zabitych towarzyszy, usiłują ponownie sforsować zaporę.

Jacen złapał go za rękę.

— Pozwól, że Tahiri i ja… — zaczął.

— Nie. — Młodszy Solo wyszarpnął dłoń. — Nigdy więcej. To ja zostałem ranny. To przeze mnie musieliśmy się zatrzymać.

Lowbacca zdetonował drugą porcję min i odgłosy pokonywania rumowiska ucichły. Młodzi Jedi skręcili za róg i stracili z oczu rumowisko. Z każdą chwilą coraz bardziej oddalali się od prześladowców. Anakin czerpał energię z Mocy, dzięki czemu nie pozostawał w tyle za pozostałymi. Czuł, że powoli słabnie, a pełne zaniepokojenia spojrzenia przyjaciół nie tylko utwierdzały go w tym przekonaniu, ale także uświadamiały mu, że traci siły coraz szybciej. Nie chciał jednak, żeby Tahiri męczyła się, dźwigając go, ciągnąc albo podtrzymując. Nie zamierzał też pozwolić na to nikomu innemu. Przyrzekł sobie, że nie dopuści, aby z jego powodu jeszcze ktoś zginął, nie wyłączając obojga Ciemnych Jedi.

Nie zdążyła jednak upłynąć nawet minuta, kiedy się zorientował, że Yuuzhan Vongowie pokonali rumowisko i wznowili pościg. Wyczuwał, że dzieląca obie grupy odległość znów zaczyna maleć. Zrozumiał, że nieprzyjaciół nie zdoła powstrzymać żadna pułapka, żadna sztuczka. Nom Anor nie zamierzał dawać za wygraną. Parł naprzód, zmuszając młodych Jedi do wysiłku i pośpiechu. Bez skrupułów wyczerpywał zapasy ich amunicji i zmuszał do wykorzystywania rezerwowych zasobników energii, co mogło kosztować życie wielu jego wojowników. Rycerze Jedi nie mogli zrobić nic, żeby go powstrzymać. Nie potrafili nawet spowolnić tempa marszu jego podwładnych. Mogli tylko uciekać jeszcze szybciej.

Kilka sekund później w powietrzu pojawił się odór zgnilizny. Wszyscy z wyjątkiem Tesara i Krasov nasunęli na twarze maski do oddychania. Kiedy pokonali następny zakręt korytarza, zauważyli rude włosy Eryl znikające we wlocie mniejszego tunelu, który widniał przed nimi w prawej ścianie. Raynar przyspieszył i przed otworem osunął się na kolana. Krzyknął głośno, jakby rozkazywał dzikiemu voxynowi wypuścić zdobycz. Wyciągnął ręce w głąb otworu i wszystko wskazywało, że zamierza zanurkować w ślad za uciekającym potworem.

Anakin uwolnił myśli i posługując się Mocą, wyszarpnął go z tunelu i odrzucił na bok.

— Hej! — zaprotestował oburzony Raynar, wymachując rękami, aby uwolnić się z uścisku Mocy.

Z otworu doleciał odgłos basowego czknięcia i cichy bulgot, a zaraz potem wystrzeliła stamtąd struga żrącej mazi, która rozbryzgnęła się o przeciwległą ścianę korytarza. Na ten widok jasnowłosy młodzieniec przestał się opierać.

— Uhmmm, dziękuję — bąknął. Obejrzał się do tyłu. — Anakinie, już możesz mnie uwolnić. Obiecuję, że nie zapuszczę się w głąb tego tunelu.

— Jesteś tego pewien? — zapytała Alema. Podeszła do otworu i obchodząc kałużę żrącego kwasu, zajrzała do środka. — Obawiam się, że właśnie tam musimy wejść.

— Chyba zwariowałaś… a może ci życie niemiłe? — odezwał się Welk.

— Czyżbyś straciła orientację w tej ciemności?

— Twi’lekom to się nie zdarza — odparła spokojnie Alema.

Zza ich pleców znów napłynął cichy szmer kroków ścigających ich Yuuzhan Vongów.

Twi’lekianka wyciągnęła rękę i przytrzymała ją przed mrocznym wlotem tunelu, z którego napływało cuchnące powietrze. Potem cofnęła dłoń i spojrzała w głąb głównego korytarza.

— Czy ktoś zwrócił uwagę, że ciągle skręcamy w tę samą stronę? — zapytała. — Zupełnie jakbyśmy podążali po obwodzie czegoś wielkiego, co znajduje się na końcu tego tunelu.

Wszyscy pokręcili przecząco głowami.

— Musimy zaufać twojemu instynktowi — powiedział Anakin. Alema była Twi’lekianka i lepiej niż ktokolwiek spośród uczestników wyprawy wyczuwała odległości i kierunki nawet w absolutnej ciemności. W końcu istoty jej rasy zamieszkiwały od niepamiętnych czasów na niegościnnej planecie Ryloth w ogromnym labiryncie podziemnych jaskiń i tuneli.

— Co właściwie masz na myśli?

— Ta dziura oddycha. — Alema ujęła rękę Anakina, aby i on poczuł delikatny powiew przesyconego odorem gnijących szczątków powietrza, jakie nie przestawało napływać z głębi wydrążonego przez voxyny tunelu. — Musi prowadzić do ogromnej jaskini i niewątpliwie można się tędy dostać na drugą stronę tego, wokół czego się kręcimy. Może to jakiś skrót albo coś w tym rodzaju?

— Myślę, że do niczego się nam to nie przyda — odezwał się Jacen. — Wyczuwam, że znajdujące się tam potwory strzegą czegoś, co ma dla nich wielkie znaczenie. Staram się je nakłonić, żeby postanowiły pozostać na swoich miejscach.

Ścigający ich Yuuzhanie najwyraźniej przyspieszyli, a może nawet puścili się biegiem, gdyż z ciemności korytarza napłynął głośniejszy tupot kroków zbliżających się wojowników. Młodzi Jedi jak na rozkaz obrócili głowy w tamtą stronę.

— Może powinieneś je nakłonić, żeby opuściły tamto miejsce? — zaproponował całkiem poważnie Ganner Rhysode. — Powinniśmy coś postanowić — zwrócił się do Anakina.

Młodzieniec już odwracał się do starszego brata, aby zapytać, czy propozycja Gannera jest możliwa do wykonania, kiedy Jacen ledwo zauważalnie pokręcił głową.

Anakin spojrzał na Lomi.

— Co się tam znajduje? — zapytał. Siostra Nocy wzruszyła ramionami.

— Prawdopodobnie mnóstwo voxynów — odparła. — Wężogłowa może mieć rację. Prawdopodobnie to skrót. W pobliżu wrót, do których podążamy, widziałam więcej wylotów podobnych tuneli.

— Wrót? — Anakin natychmiast wyobraził sobie trudności związane z pokonywaniem oporu strzegących wejścia wartowników i równoczesnym odpieraniem ataków następujących im na pięty wojowników Noma Anora. — Zapewne strzeżonych? Lomi kiwnęła głową.

— Możesz być tego pewien, młody Solo — powiedziała. Anakinowi zebrało się na mdłości. A więc nie istniało żadne rozwiązanie. Młodzi Jedi byli skazani na zagładę.

Tupot biegnących Yuuzhan rozlegał się coraz głośniej.

— Anakinie? — zaniepokoił się Ganner.

— Nie mamy wyboru — odezwała się Jaina i stanęła między nimi. Musimy zyskać na czasie, żebyś mógł się pogrążyć w leczniczym transie.

— Mało prawdopodobne, żebyśmy mieli na to dość czasu w jaskini pełnej dzikich voxynów — zauważyła Tenel Ka. — Uważam raczej, że nie i znajdziemy tam ani jednej wolnej chwili.

Zmagając się z wyrzutami sumienia, Anakin popatrzył na zwłoki Beli. Wiedział, co chce zrobić, ale… dowodząc tą wyprawą, pomylił się już kilkakrotnie i za każdym razem jego błąd kosztował czyjeś życie. A teraz musiał dokonać następnego wyboru. Obawiał się, że bez względu na to, co postanowi, życie straci kilkoro następnych Jedi, a może nawet wszyscy uczestnicy wyprawy.

— Młody Solo — odezwała się nagląco Siostra Nocy. — Czekamy. Anakin zwrócił się do starszego brata.

— Jak myślisz, co… — zaczął.

— Dziękuję, że zapytałeś — przerwał mu zaskoczony Jacen. Odczepił i od pasa termiczny detonator i opadł na kolana przed wlotem cuchnącego tunelu. — Chyba sam wiesz, co musimy zrobić. Przypuszczam, że wiemy to wszyscy.

39

Woń zgnilizny była dziwnie słodka, a przynajmniej tak wydawało się Tsavongowi Lahowi — może dlatego, że to gniła jego ręka. Zgorzel zaczynała się powyżej łokcia, do którego mistrzowie przemian wszczepili łapę radanka. Agresywne komórki substancji łączącej bezlitośnie atakowały i niszczyły komórki jego ciała znacznie powyżej miejsca amputacji. Obrzmiałe ramię zaczynało się pokrywać łuskami i kolcami, a na całej powierzchni roiły się robaki diptera, które mistrzowie kształtu posiali, aby żywiły się gnijącą tkanką jego ciała. Tsavong Lah wiedział, że jeżeli przemiana zakończy się tuż poniżej ramienia, wszyscy będą się do niego odnosić z wielkim szacunkiem, należnym osobom, które wiele poświęciły i jeszcze więcej ryzykowały, aby zadowolić bogów. Jeśli jednak obejmie także część torsu albo gdy trzeba będzie amputować rękę, naczelnicy jego kasty uznają go za zhańbionego i okaleczonego przez bogów na dowód ich niełaski. Wojenny mistrz uważał, że miejsce zakończenia przemiany będzie zależało od tego, jak bardzo zagłada floty Reecee opóźni zdobycie planety Coruscant. To zaś z kolei było uzależnione od czasu, jaki zajmie Nomowi Anorowi i Vergere schwytanie bliźniąt Solo. Teraz, kiedy stracił połowę floty szturmowej, a w dodatku prawdopodobnie Jeedai przejęli żywego yammoska, nie mógł wydać rozkazu do ataku, dopóki nie zapewni sobie przychylności i błogosławieństwa bogów.

Kiedy podjął decyzję, wyciągnął rękę do nieruchomego Villipa i pogłaskał stworzenie, aby je obudzić. Chociaż siedział nago w osobistej oczyszczalni, spowity jedynie wonnymi oparami, nie zamierzał niczym osłaniać ciała. Wiedział, że villip podwładnego ukaże tylko jego głowę.

Irytując się, musiał czekać prawie minutę, zanim stworzenie wywróciło się i ukazało podobiznę głowy zdyszanego egzekutora. Nie czekając, aż Nom Anor przeprosi go za zwłokę, Tsavong Lah spiorunował go ponurym spojrzeniem.

— Mam nadzieję, że ścigasz tych Jeedai, a nie uciekasz przed nimi — : powiedział.

— Oczywiście — zapewnił go egzekutor. — Nawet teraz, kiedy prowadzimy tę rozmowę, biegnę za nimi na czele Drugiej Plagi „Ksstarra”.

— Zdołasz ich dopaść? — zaniepokoił się wojenny mistrz.

— Tak — oznajmił Nom Anor. — Ponosimy ciężkie straty, ale Trzecia Plaga czeka w zasadzce na końcu tego korytarza. Tym razem już nam nie uciekną.

Liczba ofiar nie interesowała Tsavonga Laha. Wojenny mistrz słyszał, ile okrętów zniszczyli Jeedai w przestworzach Myrkra i dowiedział się, w jaki sposób wybili do nogi pierwszą kompanię wojowników z „Ksstarra”, zwaną Pierwszą Plagą. Nie przejmowałby się, gdyby nawet straty miały się okazać dwukrotnie większe.

— Tylko pamiętaj, żeby nic złego nie stało się bliźniętom Solo. — ; Tsavong Lah przypominał o tym czwarty czy piąty raz, ale teraz bardziej niż kiedykolwiek zależało mu, aby Nom Anor dobrze go zrozumiał. — Czy twoi wojownicy wiedzą, jaki los czeka każdego, kto zabije chociaż jedno z bliźniąt?

— Równie dobrze jak ja, wojenny mistrzu — zapewnił Nom Anor. — Bliźniętom nie spadnie nawet włos z głowy. Wydałem także rozkaz, aby Yal Phaath powstrzymał swoich wojowników. Nie był zachwycony, że wydaję mu rozkazy. Może byłoby lepiej, gdybyś zechciał przypomnieć mu, kto tu dowodzi.

— Przyjmuję twoją propozycję — oznajmił Tsavong Lah. Postanowił na razie zignorować bezczelność podwładnego, który ośmielił się mówić mu, co robić. — Powinienem dostać oboje, żeby złożyć w ofierze. Muszę czekać na ciebie, a tymczasem moja sytuacja coraz bardziej się pogarsza.

— Obiecuję, że nie będziesz musiał czekać długo, wojenny mistrzu — zapewnił egzekutor. — Tym razem mój plan jest doskonały.

— Jeśli zawiedziesz, nie wyjdzie ci to na zdrowie — ostrzegł Tsavong Lah. — Spodziewam się, że już niedługo złożysz mi stosowny meldunek.

Wcisnął kciuk w policzek ukazywanej przez Villipa twarzy Noma Anora i zaczekał, aż stworzenie przerwie łączność i wywróci się na drugą stronę. Dopiero wtedy odłożył je na poprzednie miejsce i sięgnął po villipa Viqi Shesh. Zaczynał się zastanawiać, czy nie czas zrezygnować z usług zdrajczyni. Odkąd usunięto ją z Komitetu Nadzoru Wojskowego Nowej Republiki, Shesh starała się dwa razy bardziej energicznie niż przedtem dowodzić swojej przydatności dla Yuuzhan Vongów. Tsavong Lah przypuszczał, że tym razem kieruje nią nie tyle żądza władzy, co najzwyczajniejsze pragnienie odwetu. Wiedział, że tego rodzaju motywacje bywają niezwykle niebezpieczne i mogą łatwo doprowadzić do wybuchu, a to mogło się obrócić na jego korzyść lub niekorzyść, w zależności od tego, kiedy zdecydowałby się doprowadzić do eksplozji.

Nagle za jego plecami otworzyła się spirala drzwi. Do osobistej oczyszczalni Tsavonga Laha napłynęła fala chłodnego powietrza i przyjemnie omyła rozgrzane plecy wojennego mistrza. Nie odwracając głowy, Yuuzhanin burknął:

— Czy nie mówiłem, że poddaję się oczyszczeniu? Jak śmiesz zakłócać mój spokój?

— Przyjmij w ofierze moje życie, wojenny mistrzu — odezwała się Seef, jego oficer łącznościowiec. — Jednak to nie ja podjęłam taką decyzję. Przybyłam, aby oznajmić, że wywrócił się villip lorda Shimrry.

Nie troszcząc się o okrycie nagości, Tsavong Lah wstał i odwrócił się, aby sięgnąć po coufee, które Seef już wyciągała w jego stronę. Oboje wiedzieli, że z wyjątkiem sytuacji, które prowadziły do rozmnażania, podwładna nie może przeżyć spojrzenia na obnażone ciało zwierzchnika. Kiedy jednak wojenny mistrz zobaczył, że spojrzenie Seef prześlizguje się po jego ropiejącym ciele nad wszczepioną nogą radanka i umyka na bok, postanowił, że nie skorzysta z broni. Gdyby teraz zabił Seef, bogowie mogliby pomyśleć, że usiłuje utrzymać stan swojej ręki w tajemnicy.

Chwilę wpatrywał się w twarz powabnej Yuuzhanki, a potem odepchnął jej dłoń na bok i zmrużył oczy, żeby nie miała wątpliwości, jakie żywi zamiary.

— Przygotuj się — rozkazał.

— Tak jest, wojenny mistrzu. — Seff nie okazała żadnym grymasem ani drgnieniem twarzy, czy uważa swój los za gorszy, czy lepszy niż śmierć. Schowała coufee do pochwy i lekko kiwnęła głową. — Zaczekam na ciebie w twojej komnacie — powiedziała.

Odsunęła się na bok, a Tsavong Lah opuścił osobistą oczyszczalnię i zawiesił płaszcz na naramiennych kolcach. Starannie ułożył fałdy, aby rękaw kończył się powyżej miejsca przemiany. Chciał, żeby było dobrze widoczne. Przekonał się, że wywrócony villip lorda Shimrry spoczywa nieruchomo na blacie stołu. Z trudem dostrzegał rysy twarzy najwyższego władcy, przysłoniętej podobnym do kaptura nawisem epidermalnej grzywy. Oddał mu cześć, przykładając pięść do ramienia, a potem umieścił dłoń z nowym szponem na blacie stołu przed villipem i przycisnął czoło do zewnętrznej powierzchni dłoni.

— Witaj, o Najwyższy — powiedział. — Zechciej wybaczyć moje opóźnienie. Poddawałem się rytualnemu oczyszczeniu.

— Bogowie cenią czystość. — Cichy głos Shimrry brzmiał jak pomruk. — Cenią także zwycięzców. Co się stało z tą flotą, którą poświęciłeś?

— Bogowie mają powód czuć się niezadowoleni — przyznał Tsavong Lah. — Straciłem wszystko, sześć gromad.

— To kosztowne posunięcie, aby wywieść w pole przeciwnika, mój sługo — stwierdził Shimrra.

Tsavong Lah poczuł dziwną suchość w gardle.

— O najwyższy, to nie było… — zaczął niepewnie.

— Nie jestem pewien, czy twój plan usprawiedliwia takie poświęcenie — przerwał mu rozmówca. — Ale nie o tym chcę z tobą rozmawiać.

— Ach, tak? — Tsavong Lah postanowił nie wyprowadzać go z błędu. Jeżeli Shimrra oświadczył, że uważa utratę floty za manewr mający zwieść wrogów, nikt nie ośmieliłby się go przekonywać, że jest inaczej. Wojenny mistrz zaczął się zastanawiać, jak rozwiązać problem pokonania niezwykle silnej obrony Coruscant za pomocą ataku tylko z jednej flanki.

Może powinien wykorzystać jakąś sztuczkę w rodzaju przyciągającego miny księżyca, którym zamierzał się posłużyć podczas ataku na Borleias, a może opanować kilka transportowców z uciekinierami? Pomyślał, że zwłaszcza to ostatnie powinno przynieść zamierzony skutek. Zamieszanie, jakie wywołało schwytanie uchodźców z Talfaglia, niezbicie dowodziło, jak bardzo się obawiali takich posunięć wojskowi Nowej Republiki. Kiedy zarysy nowego planu zaczęły się kształtować w jego głowie, wojenny mistrz powiedział:

— Zapewniam cię, o Najwyższy, że mój plan jest doskonały. Będę jednak uważał za największy zaszczyt, mogąc porozmawiać z tobą na jakikolwiek temat.

Shimrra zachowywał milczenie wystarczająco długo, aby podwładny zrozumiał bez słów jego niezadowolenie. W końcu zdecydował się przerwać ciszę.

— Czy powodzenie twojej nowej przemiany jest niepewne? — zapytał.

— To prawda — przyznał Tsavong Lah. Nie zamierzał dochodzić, jak lord Shimrra dowiedział się o jego kłopotach z łapą radanka. — Obawiam się, że moje przedramię mogło obrazić bogów.

— To nie twoje przedramię, mój sługo — odparł Shimrra. — Niczego takiego nie stwierdziłem.

Tsavong Lah nie odpowiedział. Rozpaczliwie usiłował rozstrzygnąć w myśli, czy wizja lorda Shimrry stanowiła powód, czy jedynie pretekst do tej rozmowy.

— Chodzi o te bliźnięta, mój sługo — ciągnął Shimrra po chwili milczenia. — Bogowie wydadzą w nasze ręce Coruscant, a ty złożysz im w ofierze te bliźnięta.

— Tak się stanie, o Najwyższy — zapewnił go gorliwie Tsavong Lah. — Właśnie w tej chwili moi podwładni zapędzają je w ślepą uliczkę.

— Jesteś tego pewien? — zapytał Shimrra. — Lepiej będzie, jeżeli tym razem nie rozczarujesz bogów.

— Moi podwładni zapewniają, że ich plan jest doskonały — odparł wojenny mistrz. Nie mógł nie zauważyć, że w rozmowie z nim Nom Anor użył podobnych słów jak te, które on wypowiedział do lorda Shimrry. — Tym razem już nam nie uciekną.

— Niech tak się stanie. — Shimrra znów umilkł. — Patrz i bądź widziany, mój sługo — dodał po chwili.

Tsavong uniósł głowę, ale nie odpowiedział. Mimo wszystko pozwolono mu tylko patrzeć, a nie zabierać głos.

— Wiedz jedno, Tsavongu Lahu — ciągnął po chwili ciszy Shimrra. — Pozwalając żyć swojemu nadzorcy villipa, przywłaszczyłeś sobie coś, co stanowi własność bogów.

Tsavong Lah poczuł w żołądku bryłę lodu.

— O Najwyższy, to prawda, ale nie zamierzałem…

— Na razie bogowie pozwalają ci ją zatrzymać — przerwał Shimrra. — Nie znieważaj ich jednak, starając się wyjaśnić im to, co i tak wiedzą. — Villip naczelnego dowódcy zaczął się wywracać. — Wykorzystaj ją jak najlepiej, mój sługo. Jeżeli zwyciężysz, wszystko zostanie ci wybaczone.

40

Na twarzy wojownika — na policzkach, pod szpecącymi oczy obwisłymi workami — widniało tylko kilka wytatuowanych zawijasów. Jeżeli nie liczyć wyglądającego jak drugie usta otworu pod dolną wargą, twarz Yuuzhanina nie nosiła więcej śladów zniekształceń. Młody wojownik był z pewnością niedoświadczonym rekrutem, któremu kazano iść na czele, aby ściągał na siebie ogień nieprzyjaciół. Modląc się w duchu, aby ciemności tunelu skutecznie ukryły jąprzed jego spojrzeniem, Jaina pomogła sobie Mocą i przycisnęła jeszcze mocniej plecy do wklęsłości sklepienia. Ujrzawszy, że młody Yuuzhanin wpełznął jeszcze metr dalej w głąb tunelu, na kilka chwil nawet wstrzymała oddech. Trzymając w wyciągniętej ręce zapalony lambent, wojownik posłużył się amphistafFe’l, aby nakłuć kilkakrotnie dno tunelu pod wiszącą Jedi. Jaina widziała wyraźnie szkaradny wężowy łeb stworzenia. Wiedziała doskonale, że gdyby Yuuzhanin uniósł głowę, z pewnością by ją zobaczył. Wojownik jednak tego nie zrobił. Zachłysnął się cuchnącym powietrzem i zaczął wycofywać. Kiedy wyskoczył z tunelu, wstał i zawołał: — As!

Potem odwrócił się i roztopił w ciemności głównego korytarza. Jaina pozostała na swoim posterunku. Obserwowała osłonięte pancerzami z kraba vonduun nogi maszerujących wojowników. Modliła się rozpaczliwie, aby w głąb tunelu nie wcisnął łba jakiś voxyn. Chociaż członkowie oddziału specjalnego zabili cztery potwory — ostatniego uśmiercił Lowbacca na rumowisku — należało się spodziewać, że przebiegły i sprytny Nom Anor sprowadził więcej niż cztery voxyny, które zazwyczaj tworzyły standardowe stado. Możliwość taka stanowiła zresztą jedyny słaby punkt skądinąd całkiem niezłego planu młodych Jedi. Yuuzhanie mogli się sami nie zorientować, że ich przeciwnicy postanowili opuścić główny korytarz i mimo grożących niebezpieczeństw skorzystać ze skrótu. Młodzi Jedi nie zdołaliby jednak oszukać voxyna. Potwór bez wątpienia wyczułby zmianę kierunku ich marszu.

Chwilę potem do tunelu zajrzał następny Yuuzhanin. Miał wystrzępione uszy i wiele wytatuowanych linii na twarzy, co mogło sugerować, że jest doświadczonym wojownikiem. Podobnie jak poprzedni, ten też trzymał zapalony kryształ lambent w wyciągniętej ręce. Jak większość członków oddziału specjalnego, Jaina zastanawiała się, czy nie podjąć próby zdobycia żywego kryształu. Doszła jednak do wniosku, że zdobycz nie jest warta takiego ryzyka. Co innego Anakin — jego łączyła z lambentem specyficzna więź wynikająca stąd, że pomagał go hodować. Sam Anakin wątpił, czy zdołałby nawiązać podobną więź z jakimkolwiek innym lambentem. Wyglądało na to, że nikt związany z Projektem Zaćmienie nie potrafił zrozumieć, jak kryształy się rozmnażają. Tym razem doświadczony wojownik oświetlił zarówno dno, jak i sklepienie tunelu. Nie zapuścił się jednak głębiej i nie dostrzegł nikogo.

Dopiero teraz Jaina mogła odetchnąć z ulgą. Starając się zachowywać jak najciszej, odpięła od pasa minę rozpryskową. Nastawiła odbiornik na częstotliwość sygnałów osobistego komunikatora i przytwierdziła minę przed sobą do sklepienia tunelu. Nie mogła jej uzbroić, bo miałaby zaledwie trzy sekundy na oddalenie się poza zasięg czujnika, a nie zamierzała ryzykować, dopóki obok wlotu tunelu nie przejdzie ostatni wojownik Yuuzhan Vongów.

Wyglądało na to, że zajmuje im to całą wieczność. Nie mając wyszkolonego stworzenia, które ostrzegałoby, że w pobliżu znajdują się rycerze Jedi, Yuuzhanie poruszali się ostrożnie i powoli. Zachowywali pięciometrowe odstępy i wypatrywali miejsc, w których przeciwnicy mogli ukryć granaty albo miny. Jaina poczuła, że w jej serce wstępuje nowa otucha Wiedziała, że członkowie oddziału wciąż są żywi i wolni. Doszła do przekonania, że jeżeli Moc im pomoże, wciąż jeszcze mają szansę przedarcia się do laboratorium i uśmiercenia królowej voxynów. Uważałaby to za zwycięstwo, gdyby Anakin nie odniósł tak poważnej rany.

Nie wiedziała, czy niepokoić się stanem jego zdrowia, czy też złościć się na niego. Prawdę mówiąc, nie powinna go obwiniać za to, że pospieszył jej na ratunek. Postąpiłaby tak samo, gdyby w niebezpieczeństwie znalazło się życie jego albo Jacena. Mimo to miała mu za złe, że bez zastanowienia rzucił się w wir walki. Podobnie jak wiele razy wcześniej, działał pod wpływem impulsu. Tekli nie pozostawiła wątpliwości, co się stanie, jeżeli młodzi Jedi nie poświęcą chociaż trochę czasu, żeby Anakin mógł się pogrążyć w leczniczym transie. Młodzieniec jednak |równie bez ogródek oświadczył, że uczestnicy wyprawy powinni bardziej troszczyć się o osiągnięcie celu niż o jego życie. Jaina zrobiłaby wszystko, żeby osiągnąć jedno i drugie, ale gdyby musiała dokonać wyboru… No cóż, miała tylko dwóch braci i nie zamierzała poświęcać życia żadnego z nich.

Nagle wyczuła, że Jacen, wykorzystując łączącą bliźnięta szczególną emocjonalną więź, wysyła do niej swoje myśli. Zrozumiała, że zapuszczając się coraz dalej w głąb tunelu, młodzi Jedi natknęli się na legowisko pierwszego dzikiego voxyna. Otworzyła umysł na bitwowięź i z ulgą stwierdziła, że rana Anakina pojednała niemal wszystkich uczestników wyprawy. Jeszcze tylko młody Zekk żywił pogardę dla obojga Ciemnych Jedi, a kilkoro pozostałych niepokoiło się stanem zdrowia Anakina. Jaina się obawiała, że odgłosy toczącej się w głębi tunelu walki mogłyby przedostać się do korytarza, którym wciąż jeszcze maszerowali wojownicy Yuuzhan Vongów. Wypełniła umysł głęboką ciszą promieniującą z prastarych świątyń Massassów i posłużywszy się Mocą, wypchnęła ją na zewnątrz. Liczyła na to, że zdoła oddzielić swoich przyjaciół od podwładnych Noma Anora strefą absolutnego milczenia.

Chwilę później wlot tunelu minęła następna para okrytych pancerzem z kraba vonduun nóg yuuzhańskiego wojownika. Tuż za nimi pojawiły się cienkie łapy, których stawy umożliwiały zginanie się do tyłu, i zamiast do przodu. Niespodziewanie łapy znieruchomiały, zgięły się w stawach i w otworze pojawił się porośnięty piórkami tors obcej istoty, Jaina zmusiła się do zachowania spokoju. Obawiała się, żeby bicie jej serca nie przeniknęło przez obszar ciszy. W następnej sekundzie w otworze pojawiła się mała głowa. Porośnięta delikatnym meszkiem twarz istoty przypominała trochę małpi pyszczek. Kiedy dziwaczne stworzenie pochyliło się i zajrzało w głąb tunelu, w stronę Jainy skierowały się skośne oczy.

To była Vergere albo ktoś bardzo do niej podobny. Nagle Jaina poczuła, że o jej umysł ocierają się myśli obcej istoty. Wprawiło ją to w takie zdumienie, że straciła koncentrację i zaczęła opadać. Niemal natychmiast uświadomiła sobie, co się dzieje, i skupiła myśli, aby ponownie przycisnąć plecy do chropowatego sklepienia tunelu. Wymierzyła lufę blasterowego pistoletu w twarz Vergere.

Zobaczyła na twarzy obcej istoty ironiczny uśmieszek i zrozumiała, że Vergere celowo musnęła jej umysł swoimi myślami. Tylko jak? Za pośrednictwem Mocy? To chyba niemożliwe. Jeżeli Vergere umiała władać Mocą, powinna także obawiać się ataku voxynów.

Za plecami Vergere pojawił się gąszcz osłoniętych pancerzami z kraba vonduun nógyuuzhańskich wojowników. Strefa ciszy uniemożliwiała usłyszenie, o czym rozmawiają, ale teraz już młoda Jedi nie wątpiła, że Vergere wie o jej obecności, nawet jeżeli w ciemności jej nie widzi. Nadal wyczuwała jej myśli. Muskały ją, naigrawały się z niej i niemal zachęcały do zaatakowania Yuuzhan Vongów.

Jaina włączyła zapalnik miny rozpryskowej, a potem, odpychając się od szorstkiego sklepienia tunelu, oddaliła poza zasięg czujnika. Zobaczyła, że z twarzy Vergere znika uśmiech, a pojawia się niezrozumiały grymas. Chwilę potem przestała wyczuwać myśli obcej istoty — tak szybko, że straciła pewność, czy rzeczywiście je odbierała.

Vergere odwróciła się i powiedziała coś do wojownika stojącego za jej plecami. Jaina odbezpieczyła blaster, ale zanim zdążyła wystrzelić, Vergere cofnęła głowę, wyprostowała nogi i skierowała się w głąb głównego korytarza. Wojownicy Yuuzhan Vongów podążyli jej śladami. Chwilę potem z umysłu młodej Solo zniknęło nawet wspomnienie dotyku myśli obcej istoty.

Jaina opuściła lufę blastera i doszła do przekonania, że powinna go zabezpieczyć. Jej palce jednak tak drżały, że musiała pomóc sobie drugą ręką. Nie rozumiała, skąd się wzięło to przerażenie. Najprawdopodobniej dziwna istota w ogóle nie wiedziała o jej obecności.

Okazało się, że wydrążony przez dzikie voxyny tunel kończy się w ścianie przestronnego korytarza o wysokości sześciu czy nawet siedmiu metrów, tak szerokiego, że mogłaby się w nim zmieścić repulsorowa taksówka. Jego ściany jednak ociekały wilgocią, a powietrze sprawiało wrażenie jeszcze bardziej zatęchłego i cuchnącego. Co prawda, jarzeniowy pręt Jacena oświetlał tylko niewielki krąg, ale wszyscy zauważyli, że korytarz łagodnie się zakrzywia i ginie po obu stronach w nieprzeniknionych ciemnościach. W przeciwległej ścianie widniały dwa ciemne otwory łukowato sklepionych przejść, oddalonych od siebie o dwadzieścia kilka metrów i tak szerokich, że mógłby przejść przez nie dorosły rankor. Otwory oddzielały od siebie ogromne nisze, w których zmieściłby się wyprostowany Wookie. W każdej stała rzeźba bulwiastogłowego boga wojny Yuuzhan Vongów, Yun-Yammki. Z jego ciała wyrastało wiele macek. Najdziwniejsze jednak, że nad każdą taką wnęką widniała druga, pustą wykuta symetrycznie względem dolnej, tak że spiczaste wierzchołki obu niemal się stykały.

Lomi wyjaśniła, że światostatek wirował kiedyś wokół osi, a sztuczne ciążenie zapewniała, podobnie jak w mniejszych statkach, siła odśrodkowa. Pewnego dnia, kiedy gigant przemierzał międzygalaktyczne szlaki, centralny mózg stracił panowanie nad wirowaniem, co spowodowało oderwanie spiralnych ramion i zakłóciło ogólną równowagę. Mistrzowie przemian uciekli się do pomocy dovin basali w celu wytworzenia sztucznego ciążenia, ale mieszkańcy światostatku musieli się przyzwyczaić, że odtąd góra i dół zamieniają się miejscami. Podobnie jak w tym korytarzu, w kilku innych miejscach wciąż jeszcze pozostały ślady tej zmiany.

Z ciemności łukowato sklepionych przejść napływał nieustanny chrzęst stroszonych łusek, a od czasu do czasu basowe czknięcie rozzłoszczonego voxyna. Jacen wyczuwał, że w mroku tuż poza rzucanym przez jarzeniowy pręt kręgiem blasku czai się chyba ze dwadzieścia czujnych potworów. Wszystkie czekały na zdobycz, cierpliwe jak energożerne pająki z kopalń przyprawy na Kessel, ale o wiele bardziej niebezpieczne.

— To wygląda jak obrzeża jakiegoś stadionu — szepnął Anakin. Leżał na brzuchu obok starszego brata na skraju wylotu tunelu. — Gigantycznego stadionu.

— Albo świątyni — odezwała się Lomi. Siostra Nocy i Ganner przykucnęli nad stopami obu Solo, tak by stojący nad nimi Tesar i Krasov także mogli widzieć, co dzieje się w dużym korytarzu. Pozostali stłoczyli się w głębi ciasnego tunelu za ich plecami. — Jeżeli Jacen zdoła wykorzystać swoją władzę nad voxynami, żeby tam nie wpadły, może zdołalibyśmy się prześlizgnąć…

— Nie zdołamy — uciął Anakin. — Tak czy owak, nie unikniemy walki. Ile ich może być, Jacenie? — zwrócił się do brata.

— Zbyt wiele, żebyśmy mogli wszystkie zabić.

Jacen nie wyczuwał indywidualnych zwierząt na tyle wyraźnie, aby je policzyć, ale orientował się, że wiele voxynów kryje się w zagłębieniach i niszach poza łukowato sklepionymi otworami. Inne gnieździły się w zagłębieniach wydrążonych w łagodnie opadających ścianach niecki, która mogła mieć dobrze ponad kilometr średnicy. Większość bestii zdradzała to samo zdecydowanie i pragnienie obrony zajętego obszaru, jakie Jacen wyczuwał u wielu innych zwierząt. Od voxynów promieniowała jednak wyjątkowa determinacja sugerująca, że w obronie własnego terytorium nie zawahają się oddać życia.

— To gniazda! — wykrzyknął zdumiony. W jego głowie powoli zaczynały się kształtować zarysy planu. — Voxyny zamierzają bronić swoich gniazd!

— Gniazd? — żachnęła się Siostra Nocy. — Po co klonom potrzebne…

Anakin uciszył ją uniesioną ręką.

— Pozwólmy mu się skupić — powiedział.

— Byle nie za długo — odezwał się z głębi tunelu Ganner Rhysode. — Wcześniej czy później nawet Nom Anor zorientuje się, że mu umknęliśmy.

Jacen skupił uwagę na uniemożliwiających im dalszą drogę dzikich voxynach i wyczuł, poza chęcią obrony czy głodem, coś w rodzaju tęsknoty. Uwolnił myśli i wysyłał do mózgów następnych zwierząt kryjących się za łukowato sklepionymi przejściami, jednego po drugim. Za każdym razem odbierał podobne pragnienie i uświadomił sobie, że odgadł prawidłowo. Wycofał się w głąb tunelu i odwrócił do Tesara i Krasov.

— Mam pewien pomysł… — zaczął.

— Do dzieła — wychrypiał Barabel. — Bela byłaby zaszczycona.

— Do jakiego dzieła? — wtrącił się Welk, przenosząc spojrzenie z Tesara na Anakina. — Jak to się dzieje, że nikt spośród was nie ma zwyczaju kończyć zaczętego zdania?

— Nie ma czasu — odparł szorstko Ganner. — Zaczynajmy. Yuuzhan Vongowie musieli zauważyć, że gdzieś zniknęliśmy.

Jacen zignorował go i zwrócił się do Krasov.

— Rozumiesz chyba…

— Poświęciła życie dla zakonu Jedi — przerwała mu Barabelka. Oboje pozostałe przy życiu współpisklęta odsunęły się pod ściany tuneli i pomagając sobie Mocą, przecisnęły w powietrzu między sobą zwłoki Beli. — Jej ciało już nic nie znaczy.

Barabelowie musnęli pyskami twarz siostry, a później zdjęli jej pas z wyposażeniem i ściągnęli plecak ze złożonym kosmicznym skafandrem. Tesar nastawił zapalnik termicznego detonatora klasy A na cztery minuty i wepchnął głęboko w gardło Beli. Krasov przytwierdziła bryłką synciała świetlny miecz siostry i usunęła się na bok, aby zrobić miejsce dla Lomi i Gannera, którzy powoli spuścili zwłoki Beli do wielkiego korytarza, ale nie pozwolili, żeby spoczęło na dnie.

Z trudem powstrzymując łzy i ciekaw, czy zrobiłby to samo, gdyby miał poświęcić zwłoki Anakina, Jacen obserwował z przerażeniem, jak w krąg blasku jego jarzeniowego pręta wskakuje ze dwadzieścia dzikich voxynów. Zwierzęta wypełniły korytarz przenikliwymi piskami, ale zatyczki w uszach młodych Jedi stłumiły natężenie najintensywniejszych dźwięków. Tesar posłużył się Mocą, aby zapalić świetlny miecz Beli, i przeciął pysk pierwszego potwora, który zbliżył się do jej ciała, ale drugi voxyn odgryzł rękę Barabelki powyżej łokcia. Trzeci potrącił unoszące się zwłoki, skoczył w powietrze i opadł na nie okrakiem.

Warcząc i usiłując odgryźć łapy swojego sprytniejszego pobratymca, pozostałe voxyny rzuciły się do ataku. Kilku udało się pochwycić bestię i odciągnąć w głąb korytarza, gdzie walka rozgorzała ze zdwojoną siłą. Raz po raz któreś z walczących zwierząt wystrzeliwało z bulgotem strugę żrącej śliny, która zamieniała przeciwników w stosy skwierczących i dymiących łusek. Pozostałe potwory nie przestały jednak atakować zwłok Barabelki. Coraz to inny wyskakiwał w powietrze, aby opaść na nie z góry. Pozostałe natychmiast starały się go ściągnąć aby zająć jego miejsce. Ciało Beli powoli dryfowało w głąb korytarza w kierunku najbliższego łukowato sklepionego otworu.

W końcu miejsce bitwy utonęło w całkowitej ciemności i członkowie oddziału specjalnego mogli tylko przysłuchiwać się napływającym z coraz większej odległości parsknięciom, sykom i bulgotom. Po kilkunastu następnych sekundach wszystkie te dźwięki zagłuszył głośny trzask eksplozji termicznego detonatora. W otworze łukowato sklepionego przejścia pojawił się jęzor ognia, który rozlał się na korytarz. Jacen uwolnił myśli i wysłał je do mózgów pozostałych przy życiu voxynów aby zapewnić zwierzęta, że upiorny błysk już więcej się nie pojawi. Ocalałe stworzenia — wciąż jeszcze pozostawało ich bardzo wiele — powitały jego starania falami dźwiękowymi i chrobotaniem pazurów, ale stopniowo, jedno po drugim, uspokajały się i powracały do swoich kryjówek. Jacen upewnił się, że w ciemności nie czai się żaden dziki voxyn, a potem wyślizgnął się z tunelu i ruszył przestronnym korytarzem. Przekonał się, że powietrze jest tak cuchnące, iż nawet maska do oddychania nie filtruje wszystkich wyziewów. Uwolnił myśli, żeby wezwać Jainę, ale poczuł, że siostra bliźniaczka już nadchodzi. Była zdezorientowana i niespokojna, ale z pewnością nie przerażona.

Do Barabelów podszedł Anakin i zaczął z nimi półgłosem rozmawiać. Jacen wiedział, że Tesar i Krasov, słysząc słowa współczucia będą bardziej zakłopotani niż wdzięczni, ale nie zamierzał mu w tym przeszkadzać. Usłyszał, że młodszy brat powinien porozmawiać z Barabelami. Miał nadzieję, że oboje zrobią dla Anakina to, czego on nie potrafił. Chwilę potem u jego boku zjawiła się Jaina. Przynaglani przez Gannera członkowie oddziału ruszyli przestronnym korytarzem w dalszą drogę. Czując wyrzuty sumienia, Anakin pozwolił, żeby Tesar i Krasov szli, jak zawsze, na czele grupy. Domyślał się, że wyznaczając na to miejsce kogoś innego, mógłby nie tylko ich urazić, ale nawet znieważyć. Co dwadzieścia kilka metrów mijali mroczny otwór kolejnej sklepionego przejścia i za każdym razem słyszeli napływający z ciemności cichy chrzęst stroszonych łusek dzikich voxynów. I chociaż Jaicen nie wyczuwał, żeby następne potwory zamierzały wyskoczyć z tuneli, idący przodem Barabelowie nie zamierzali ryzykować. Zbliżając się do każdego kolejnego otworu, stawali przy samej ścianie i ostrożnie wysuwali głowy, żeby upewnić się, że nikomu nie zagrozi żadne niebezpieczeństwo.

W pewnej chwili Jacen przystanął i zaczekał, aż siostra go dogoni.

— Wszystko w porządku? — zapytał. — Sprawiasz wrażenie zaniepokojonej.

— To fakt — oznajmiła Tenel Ka, przyłączając się do rozmowy. — Widzę na twoim czole więcej zmarszczek niż na obliczu skarbnika Huttów.

— Wielkie dzięki — odparła Jaina. — Widziałam Vergere. Jacen milczał, jakby czekał na ciąg dalszy.

— I co? — zapytał w końcu, kiedy uznał, że cisza zaczyna się przedłużać.

Jaina spojrzała na niego, jakby widziała go pierwszy raz w życiu.

— I nic… — mruknęła, wzruszając ramionami. — Minęła mnie i poszła dalej. — Uniosła głowę i brodą wskazała czoło grupy. — Jak sobie radzi Mały Brat? — zapytała.

Jacen spojrzał przed siebie. Anakin usiłował nie pozostawać w tyle za stawiającym długie kroki Lowbaccą. Był tak silny Mocą, że żadne nie potrafiłoby powiedzieć, jak ostry odczuwa ból albo ile zużywa energii. Starszy brat wyczuwał jednak, że mimo pieczołowicie utrzymywanych pozorów niespożytej siły, Anakina zaczyna ogarniać coraz większe zmęczenie.

— Trudno powiedzieć — odparł. — Ale się martwię.

Jaina nie od razu odpowiedziała. Zaskoczony Jacen zauważył, że siostra mocno chwyciła jego rękę.

— Nie martw się — mruknęła w końcu. — Nie dopuścimy, żeby stało się mu coś złego.

Drugą rękę Jacena złapała Tenel Ka.

— To fakt — dodała.

Anakin szedł szerokim korytarzem tuż za Tesarem i Krasov. Krzywił się, ilekroć widział, jak przed każdym otworem tunelu doskakują do ściany i ostrożnie wysuwają głowę za filar, aby upewnić się, że z ciemności nie wyskoczy żaden voxyn. Starał się wytłumaczyć obojgu, jak bardzo współczuje im z powodu śmierci Beli, ale tylko wprawił ich w zakłopotanie. W końcu Barabelowie zaczęli przepraszać jego, jakby obwiniali się za śmierć poprzednich uczestników wyprawy. W rezultacie młody Solo odczuwał jeszcze większe wyrzuty sumienia niż poprzednio, a Barabelowie mieli chyba do niego pretensje za samą myśl, że mogliby potrzebować pocieszenia. Oczywiście, obraziłby ich, gdyby przypomniał o potrzebie zachowania ostrożności. Wyczuwał jednak, że napływające z ciemności przez otwory przejść fale Mocy są przesycone zwierzęcym niepokojem. W każdej chwili mógł się spodziewać, że z otworu wystrzeli struga brązowawej śliny, która powali jedno, a może nawet oboje Barabelów.

I rzeczywiście, w pewnej chwili wyczuł niespodziewany impuls zwierzęcej tęsknoty. Natychmiast zapalił klingę świetlnego miecza i podobnie jak pozostali, głośno krzyknął. Niemal w tej samej sekundzie zobaczył w kręgu światła szeroko otwartą paszczę dzikiego voxyna. Krasov syknęła i odskoczyła do tyłu, ale nie dość szybko. Ostry kieł potwora ściągnął z jej twarzy maskę do oddychania. Anakin doskoczył do voxyna i wbił klingę w dolną szczękę, a później zmienił kierunek i odciął czubek pyska. Zwierzę stanęło na tylnych łapach, a Tesar i Krasov podbiegli bliżej i pozbawili bestię zakończonych ostrymi pazurami przednich kończyn.

Nagle pozostała część pyska potwora zaczęła się otwierać. Krasov uchyliła się i przejechała białą klingą po gardle voxyna, ale zachwiała się i odskoczyła. Na jej twarzy skwierczała kula galaretowatej mazi. Tesar posłużył się Mocą, aby utrzymać chwiejące się zwierzę w pozycji pionowej, a w tym czasie Anakin wbił klingę świetlnego miecza w tułów potwora i przeciął purpurowym ostrzem resztę cielska. Voxyn zwiotczał, ale nie przestał unosić się w powietrzu.

Twarz Krasov kryła się za oparami, ale skwierczenie topiącej się keratyny nie pozwalało żywić żadnych złudzeń.

— Tesarze! — Barabelka omal nie zachłysnęła się powietrzem. — Moje oczy…

— Jestem, Krasov. — Barabel pozwolił, żeby voxyn opadł na dno korytarza, a potem szybko wyciągnął siostrę z mrocznego otworu. Z ciemności doleciał głośny chrobot pazurów. Anakin odpiął od pasa termiczny detonator i rzucił jak najdalej w głąb przejścia. Jego oczy poraził znajomy błysk, ale młodzieniec nie wyczuł ani fali udarowej, ani podmuchu gorącego powietrza. Termiczne detonatory zawdzięczały swoją przydatność niezwykłej precyzji i skuteczności. Doszczętnie niszczyły wszystko, co znajdowało się w promieniu rażenia, ale pozostawiały nietknięte wszystko inne.

Kiedy Anakin się zorientował, że z otworu nie zamierzają wyskoczyć następne voxyny, odwrócił się, aby skinąć na Tekli. Zobaczył jednak, że drobna istota już pomaga Krasov usiąść pod ścianą. Chadra-Fanka zaczęła zdrapywać lepki śluz ostrzem wieloczynnościowego narzędzia. Razem z galaretą zeszło jednak zbyt wiele łusek.

Anakin odwrócił głowę i zachował milczenie. Pomyślał, że za każdą podejmowaną przez niego decyzję ktoś płaci. Osiągnięcie celu wyprawy wydawało mu się z każdą chwilą coraz trudniejsze, może nawet niemożliwe.

— Uwaga, niebezpieczeństwo!

W pierwszej chwili młodzieniec nie zamierzał przyjąć do wiadomości ostrzeżenia starszego brata. Zachowywał się, jakby go nie usłyszał. Miał dość podejmowania decyzji. Cokolwiek postanawiał, narażało na niebezpieczeństwo życie innych członków wyprawy.

— Anakinie!

Najmłodszy Solo wyczuł, że Jacen zaczyna badać myślowymi palcami Mocy jego ciało. Pewnie chciał sprawdzić, czy jego rana się nie otworzyła. Na szczęście, nie krwawiła. Ból wydawał się możliwy do zniesienia, a Moc zapewniała Anakinowi dodatkową siłę.

Z obu stron korytarza równocześnie napłynął stłumiony chrobot pazurów i chrzęst łusek.

— Na krew Sithów! — zaklęła Jaina. — Zaczyna się na nowo!

Ktoś wyciągnął blaster i wystrzelił. Ktoś inny posłał błyskawicę w przeciwną stronę Powierzchnię Mocy zaczęły marszczyć fale zwierzęcego pragnienia i nagle członków oddziału specjalnego zaatakowały z przeciwległych stron wielkiego korytarza dwie gromady voxynów. Z każdą sekundą odgłos blasterowych strzałów stawał się coraz głośniejszy. Anakin sięgnął po swój pistolet. Pomyślał, że tak będzie łatwiej; że nie musi podejmować żadnej decyzji. Powinien tylko uważnie wybierać nowe cele, starannie mierzyć i strzelać.

Skoczył, aby zająć miejsce na czele grupy, ale Lowbacca chwycił go za ramię. Pokazał drugą ręką na ścianę w pobliżu przejścia i zaryczał pytająco.

Anakin pokręcił głową.

— Na straży może stanąć Tahiri — powiedział. — Ja zamierzam walczyć obok pozostałych.

— Lepiej ty stań na straży — wychrypiał Tesar. Lekko pchnął Anakina w kierunku mrocznego otworu. — Żeby Krasov nie spotkało nowe nieszczęście.

— Nie jestem ciężko ranny. — Anakin zajął miejsce obok Barabela w pierwszym rzędzie młodych Jedi. — Nadal mogę walczyć.

— Anakinie! Proszę, zostań z tyłu! — Jaina wskazała lufą blastera czeluść mrocznego otworu. — Weź się w garść i osłaniaj na’sze tyły.

Mimo że powiedziała to bardzo cicho, jej słowa zabolały młodzieńca niczym cios pięści. Jego siostra nie chciała, żeby walczył u jej boku. Czyżby uważała go za tak nieudolnego przywódcę?

Zobaczył, że Jaina się odwraca i zajmuje miejsce w pierwszym szeregu strzelających rycerzy. Przykucnął obok szczątków zabitego voxyna i wbił spojrzenie w chrzęszczącą ciemność. Otworzył umysł na przepływ Mocy i nasłuchując, starał się wychwycić najdrobniejsze zmiany natężenia dźwięków, które uprzedziłyby go o zbliżaniu się następnych zwierząt. Chociaż nie był w takim stopniu jak Jacen wrażliwy na odbieranie płynących z ich mózgów sygnałów, orientował się, że większość kryjących się w głębi gigantycznej niecki potworów pała żądzą krwi, ale nie zamierza ruszyć do ataku, a nawet nie przemieszcza się z miejsca na miejsce.

— Nie musisz pozwalać, żeby tobą pomiatali — odezwała się Tahiri i uklękła obok niego. Musiała prawie krzyczeć, żeby młodzieniec ją usłyszał. — Nadal jesteś naszym przywódcą.

— Też mi przywódca — prychnął Anakin. Dziewczyna milczała dobrą sekundę.

— Co chcesz przez to powiedzieć? — zapytała w końcu.

— Pozwalam, żeby śmierć zabierała kolejnych uczestników! — odkrzyknął Anakin.

— Tak już się dzieje na każdej wojnie — stwierdziła Tahiri. — Kto powiedział, że to twoja wina?

— Ja. — Anakin uniósł głowę i popatrzył na miejsce bitwy. — I oni.

— Nie masz racji! — oburzyła się dziewczyna. — Wszyscy chcą tylko, żebyś nas stąd wyprowadził. — W następnej chwili korytarzem wstrząsnęła siła eksplozji udarowego granatu. Odpowiedziało jej kilkanaście przenikliwych pisków. — Ja także tego chcę. Wymyśl coś, i to szybko!

Pocałowała go w policzek i zerwała się na równe nogi, a potem wyciągnęła blaster i dołączyła do pozostałych uczestników wyprawy. Anakin zorientował się, że na razie nawałnica blasterowych błyskawic utrzymuje dzikie voxyny w przyzwoitej odległości. Domyślał się jednak, że taki stan niedługo może ulec zmianie. Kilkoro Jedi korzystało z ostatnich rezerwowych zasobników energii, a jeżeli członkowie oddziału specjalnego nie opuszczą miejsca walki, wcześniej czy później inne dzikie voxyny przypuszczą atak przez mroczny otwór, którego pilnował.

W pewnej chwili Tesar wychrypiał jakieś przekleństwo i cisnął bezużyteczne miniaturowe działko w kierunku najbliższego voxyna, a potem posłużył się Mocą, aby przywołać do ręki broń Krasov. Jeden z potworów skoczył z wyciągniętymi pazurami i byłby rozorał jego głowę, ale na pomoc Barabelowi pospieszył Raynar Thul. Młodzieniec ciął lecącego w powietrzu voxyna i rozpłatał jego brzuch na długości prawie trzech metrów, jednak odskakując, nadział się na kolec ogona.

Ostry ząb przeniknął przez materiał kombinezonu. Raynar się skrzywił, ale zajął poprzednie miejsce w szeregu walczących Jedi. Machnął klingą świetlnego miecza i odciął metrowy kikut ogona, ale pozostawił trujący kolec w krwawiącej ranie. Anakin obrócił się, żeby przywołać Tekli, ale Chadra-Fanka już biegła ku jasnowłosemu młodzieńcowi z odtrutką w dłoni.

Młody Solo zrozumiał, ze muszą opuścić miejsce walki, i to jak najszybciej.

Nastawił natężenie blasku jarzeniowego pręta na maksimum i cisnął świecącą pałkę w głąb mrocznego otworu. Pochwycił ją Mocą i uniósł wysoko w powietrze. Kryjące się w ciemności voxyny bluzgnęły w kierunku źródła światła strugami żrącego kwasu, ale kiedy ich oczy przyzwyczaiły się do blasku, zwierzęta się uspokoiły. Anakin naliczył kilkadziesiąt potworów, może nawet koło setki, kryjących się między rzędami siedzeń olbrzymiego stadionu. Większość kuliła się nad zwłokami zabitego niewolnika, którego udało im się przywlec z pobliskiego miasteczka, zerkała groźnie na sąsiadów, straszyła łuski i gniewnie pomrukiwała.

Anakin zrozumiał, że nawet unosząc się w powietrzu nad pyskami voxynów, nie zdołają przedostać się tamtędy na drugą stronę. Mimo wszystko, rycerze Jedi nie potrafili latać, a konieczna do przebycia odległość z pewnością przekraczała kilometr. Może gdyby zdołali wykorzystać Moc do wykonywania akrobacji…

Nagle obok Anakina pojawił się Jacen, który dzięki bitwowięzi wyczuł zmianę kierunku myśli młodszego brata. Chwilę wodził spojrzeniem po gigantycznym stadionie.

— Nie powinniśmy ich płoszyć — odezwał się w końcu. — Nie opuszczą swoich, hmmm… gniazd, dopóki nie poczują się zagrożone. Może jednak uda mi sieje przekonać, że nie powinny nas zaatakować.

— To dobrze — odparł Anakin. — Byłoby fantastycznie, gdyby nareszcie coś zaczęło się układać po naszej myśli.

Odwrócił się i zobaczył, że Ganner wskazuje następny wylot wydrążonego przez voxyny tunelu, krzycząc, że powinni przerwać walkę i postarać się tam ukryć. Obawiając się, że mężczyzna mógłby nie usłyszeć go w zamęcie walki, młodzieniec wyciągnął komunikator.

— Doskonały pomysł, Gannerze, ale niewłaściwy kierunek! — krzyknął. Kiedy zobaczył, że mężczyzna odwraca ku niemu głowę, pokazał w głąb otworu łukowato sklepionego przejścia. — Tędy!

— Przez arenę? — zapytała zdumiona Jaina. — Twoja rana nie zdoła się zagoić…

— Zagoi się, kiedy to skończymy — przerwał jej Anakin. Z pewnością nie zamierzał się kryć w wydrążonym przez dzikie voxyny tunelu, który mógł się stać dla wszystkich uczestników wyprawy pułapką, jeśli nie grobem. — Tędy — powtórzył.

Tesar Sebatyne pierwszy zrozumiał, o co chodzi.

— Jak rozkażesz — powiedział. Zaczął strzelać seriami, żeby osłonić odwrót pozostałych. — Wycofujemy się! — zawołał.

Chwilę potem Lowbacca zaczął osłaniać ogniem odwrót członków oddziału walczących z voxynami, które atakowały z przeciwległej strony przestronnego korytarza. Pierwszy skoczył w kierunku areny Jacen Solo. Zrezygnował z utrzymywania bitwowięzi, aby skupić się na uspokajaniu voxynów. Na jego widok najbliższe zwierzęta zjeżyły łuski i zaczęły ryć pazurami bruzdy w przejściach między siedzeniami. Pozostały jednak na swoich miejscach i nie rzuciły się do ataku.

Anakin wypuścił powietrze z płuc i odwrócił się do Krasov. Chociaż twarz Barabelki była osłonięta maską do oddychania Beli, zobaczył na jej brzegach obnażone zęby i kości. W pewnej chwili pochwycił spojenie Tekli i pytająco uniósł brew.

— Nie tym razem, Mały Bracie. — Chrapliwy głos Krasov brzmiał tylko trochę głośniej niż szept. — Pozwól, że ona będzie osłaniała twój… odwrót.

— Nie — zdecydował Anakin. — Kiedy opuścimy ten korytarz, rzucimy termiczny detonator…

Za późno. — Krasov otworzyła zaciśniętą pięść i pokazała detonator z zapalnikiem nastawionym na trzy sekundy od chwili zwolnienia bezpiecznika. Przyciskała go kciukiem. — Tak będzie lepiej.

W następnej chwili obok młodzieńca prześlizgnęła się Alema Rar, ciągnąc w powietrzu odrętwiałego Raynara Thula. Jego stanu nie wywołała trucizna z kolca voxyna, ale odtrutka. Anakin przepuścił Tekli i otworzył ogień, aby z pola walki mógł się wycofać także Lowbacca.

— Krasov, zabezpiecz swój detonator — rozkazał Anakin. Zobaczył jak z ciemności głównego korytarza wyłania się sześć voxynów. Powalił największą bestię strzałem w oko. — Krasov?

— Ona odeszła. — Tesar rzucił ku pozostałym voxynom granat udarowy, a kiedy ścianami wstrząsnęła siła eksplozji, uklęknął, aby przycisnąć policzek do twarzy siostry. Trwał w tej pozycji tak długo, aż resztki kwasu zaczęły atakować jego łuski. Potem wstał i wskazał Anakinowi kciuk siostry, który coraz słabiej przyciskał bezpiecznik detonatora. — On myśli, że powinniśmy się pospieszyć.

41

Anakin zanurkował w głąb łukowatego tunelu i wyskoczył na trybuny. Tuż za nim to samo zrobił Tesar. Pozostali przy życiu członkowie oddziału znajdowali się trzy rzędy miejsc niżej. Oświetlając drogę jarzeniowymi prętami i rozglądając się nerwowo na boki, prześlizgiwali się między siedzącymi na gniazdach dzikimi voxynami. Obaj Jedi podążyli ich śladami. W pewnej chwili musieli obejść wyżłobiony w pochyłej ścianie niecki krater czterdziestometrowej średnicy. Anakin przypomniał sobie, że kilka minut wcześniej właśnie tam rzucił termiczny detonator.

Nagle usłyszeli dobiegające zza pleców głośne chrobotanie pazurów, gardłowe pomruki i bulgoty. Poderwali się do biegu i zaczęli przeskakiwać między rzędami siedzeń. Wiedzieli, że termiczny detonator, który pozostał w dłoni Krasov, eksploduje trzy sekundy po tym, jak atakująca bestia wytrąci go z pozbawionych życia palców Barabelki. W pewnej chwili Anakin poczuł, że coś pękło w świeżo zasklepionej ranie i jego brzuch przeniknęła fala tylko częściowo złagodzonego bólu. Zignorował ją i zakończył salto, ale kiedy wylądował na sztywnych nogach, zaczął się staczać po pochyłości wielkiej niecki.

Chwilę później wydarzyły się dwie rzeczy naraz. Po pierwsze, dziki voxyn, którego spokój zakłócili, zaniepokoił się i otworzył pysk, aby bluzgnąć strugą żrącej mazi. Po drugie, za plecami Anakina eksplodował termiczny detonator. Rozjaśnił ogromny stadion jaskrawym blaskiem i wyrwał w ścianie czterdziestometrową wyrwę. Po pochyłości niecki zaczęły się staczać wielotonowe bryły korala yorik.

Anakin o wiele bardziej przejmował się zaniepokojonym voxynem Rozpaczliwie usiłując wymacać rękojeść świetlnego miecza, przetoczył się na bok i zerwał na równe nogi. Dziki potwór już wyciągał przednie łapy, aby rozorać pazurami gardło, kiedy nagle zaczął się krztusić, jakby dławił się własnym ozorem. Z kąta pyska bestii ściekała strużka brązowawej mazi. Młodzieniec poczuł lodowaty dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Odwrócił się i zobaczył, że stoi nad nim Welk. Ciemny Jedi wyciągał rękę w stronę voxyna i powoli zaginał rozczapierzone palce. Jego wykrzywiona gniewem twarz miała wyraz niezwykłego skupienia.

— Jacen chce, żebyśmy wszyscy zeszli na dno niecki — napłynął w następnej chwili z komunikatora ściszony głos Tenel Ka. — Pochylcie się i zachowujcie jak najciszej!

Anakin natychmiast usłuchał, Welk także, ale dopiero po chwili. Młodzieniec w milczeniu obserwował, jak Ciemny Jedi, posługując się i ciemną Mocą, stara się zadusić dzikiego voxyna. Z pewnością ani Anakin, ani żaden inny członek oddziału specjalnego nie ośmieliłby się posłużyć Mocą w celu zabicia jakiegokolwiek stworzenia. Nie odważyłby się wykorzystywać jej potęgi, aby zakończyć życie, które ją podtrzymywało. Wszyscy wiedzieli, że takie postępowanie wiedzie prosto na ciemną stronę. Anakin wahałby się jednak nazwać postępek Welka niemoralnym. Gdyby zamienili się miejscami, bez wahania posłużyłby się świetlnym mieczem albo blasterem, aby ocalić życie Ciemnego Jedi.

Dopóki nie ucichł łoskot toczących się brył korala yorik, dzikie voxyny nie przestawały parskać, straszyć łusek, jeżyć kolców i drapać ostrymi pazurami przejść między siedzeniami. Anakin wyczuwał, że jego brat wysyła ku zwierzętom wici Mocy, aby uspokoić potwory. Usiłował przekonać voxyny, że już nikt nie zakłóci ich spokoju. Zważywszy na wydarzenia ostatniej godziny, miał niełatwe zadanie, ale widocznie zwierzęta tak bardzo pragnęły pozostać na swoich gniazdach, że w końcu, chociaż niechętnie, pozwoliły się udobruchać.

— Możemy ruszać w dalszą drogę, byle ostrożnie i powoli — odezwała się Tenel Ka. — Nie wykonujcie żadnych gwałtownych ruchów. W żadnym przypadku nie atakujcie voxynów.

Kiedy Anakin wstał, ogarnęła go taka słabość, że musiał się oprzeć okoralowy występ. Na szczęście, chyba nikt tego nie zauważył. Wszysc patrzyli na Zekka, który szedł w stronę Welka. Młody Jedi nie przestawał piorunować Ciemnego Jedi gniewnym spojrzeniem.

— Posłużyłeś się ciemną stroną! — syknął.

— Lepiej było pozwolić, żeby bestia zabiła młodego Solo? — zapytała Lomi, wślizgując się między obu młodych mężczyzn.

— Złamałeś daną obietnicę — powiedział Zekk.

— Ocalił mi życie. — Anakin podszedł do niego i wymownym spojrzeniem omiótł pochyłość stadionu. W promieniu trzydziestu metrów nie pozostał ani jeden żywy voxyn, a wszystkie potwory, jakie ukazywał krąg blasku jarzeniowych prętów, stroszyły łuski i kierowały na członków oddziału specjalnego wyłupiaste oczy. — A jeżeli my wyczuwamy twój gniew, one także.

Usłyszawszy jego słowa, Zekk wyraźnie spuścił z tonu.

— Przepraszam, Anakinie — powiedział, ale nie odrywał ponurego spojrzenia od Ciemnych Jedi. — Nigdy więcej nie posługujcie się Mocą w mojej obecności — dodał po chwili.

Obrócił się na pięcie i przeskakując z występu na występ, zaczął schodzić ku pozostałym. Anakin jakiś czas go obserwował. Czuł się zbyt osłabiony, by się niepokoić, że Zekk kieruje się tak niezłomnymi zasadami, jeżeli chodzi o posługiwanie się ciemną stroną Mocy. Wstał z wysiłkiem, ale stwierdził, że drżące nogi prawdopodobnie nie zdołają utrzymać ciężaru jego ciała. Poświęcił chwilę, żeby zebrać myśli, i przywołał Moc, aby dała mu więcej siły. Gestem nakazał, żeby Lomi i Welk ruszyli przodem, a potem podążył ich śladami.

— A przy okazji, dziękuję za uratowanie życia — powiedział, zwracając się do Ciemnego Jedi.

— A zatem nie czujesz się zbrukany kontaktem z ciemną stroną? — zadrwiła Siostra Nocy.

— Nie obawiam się jej, jeżeli o to ci chodzi — odparł Anakin. — Ale Zekk ma rację. Twój przyjaciel złamał obietnicę.

— Nie martw się — mruknął Welk, nie oglądając się do tyłu. — To już się nie powtórzy.

Zeskakując z wyższych występów na niższe, podążali dalej zygzakowatym kursem, który obierał Jacen, aby omijać jak najdalej kolejne gniazda dzikich voxynów. Chociaż wszyscy mieli na twarzach maski do oddychania, z trudem znosili potworny smród. Wszędzie widzieli zwłoki w różnych stadiach rozkładu. Zrozumieli, że niedoszłe matki cały czas stoją na straży pożywienia. Zapewne spodziewały się, że wykarmią nim młode, które nie miały się nigdy wylęgnąć z niezapłodnionych jaj. Kilka samic, czekając na ich wyklucie, zagłodziło się na śmierć. Ich bielejące kości spoczywały teraz w otworach nor albo w pobliżu gniazd. Na widok tych szczątków Anakin poczuł niewypowiedziany smutek. Prawdę mówiąc, nie był specjalnie zdziwiony. Zdobył samodzielnie sporą wiedzę, a pogłębił ją, prowadząc podczas długich gwiezdnych podróży niekończące się dyskusje ze starszym bratem, wiedział więc, że wielu stworzeniom groziła śmierć, zanim wydawały na świat następne pokolenie osobników swojego gatunku. Niektóre samice dobrowolnie poświęcały życie, a dla innych okazywało się to wręcz konieczne. Jacen powiedział, że właśnie to stanowi namacalny dowód wiekuistej natury Mocy.

Młodzi Jedi zdołali przejść mniej więcej połowę odległości dzielącej ich od areny, kiedy natknęli się na dziesięciometrowej głębokości rozpadlinę. Okazało się, że to kolejny korytarz z łukowato sklepionymi przejściami, podobnymi do tego, przez które weszli do niecki. Nie zamierzając ryzykować, że przez mroczne otwory wypadnie następna gromada zdziczałych voxynów, zaczęli okrążać arenę stadionu czy czegokolwiek, czym była gigantyczna niecka. Od czasu do czasu musieli się nawet wspinać kilka rzędów, aby obejść szerokim łukiem napotykane po drodze gniazda dzikich voxynów. To jeszcze bardziej podkopało siły Anakina, chociaż młodzieniec nieustannie czerpał je z Mocy. Niebawem poczuł, że drżą mu kolana, a w brzuchu zapłonęło ognisko pulsującego bólu.

Nie umknęło to uwadze Tahiri.

— Anakinie, ty się trzęsiesz — odezwała się dziewczyna. Młodzieniec kiwnął głową.

— To przez ten smród — wyjaśnił.

— Smród jakoś nie przyprawia nikogo innego o dreszcze — zauważył Tesar, stając za plecami Anakina. — On z przyjemnością cię poniesie.

Zanim młody Solo zdołał się sprzeciwić, Barabel porwał go w objęcia. Tahiri nalegała, żeby o pogorszeniu stanu zdrowia Anakina powiadomić Tekli, Chadra-Fanka musiała jednak przerwać badanie, kiedy z pobliskiego zagłębienia wyłonił się pysk zaniepokojonego voxyna. Bestia rozwarła czarną paszczę i bluzgnęła w ich stronę strugą żrącej mazi. Na szczęście nie trafiła. Obawiając się, że mogliby rozzłościć inne potwory, członkowie oddziału ruszyli w dalszą drogę. Tesar niósł Anakina na porośniętych łuskami rękach.

Kiedy okrążali arenę, młodzieniec zauważył, że dolne rzędy siedzeń są kunsztowniej wykonane i bardziej ozdobne niż te, nad którymi przeskakiwali. Tu i ówdzie widniały posągi Yun-Yammki. Niektóre ukazywały yuuzhańskiego boga wyrywającego swoje macki albo przelewającego krople krwi. Inne przedstawiały wojowników Yuuzhan Vongów pochłanianych przez Yun-Yammkę albo wyłaniających się z jego macek. W pewnej chwili z ciemności wyłoniły się długie kolce i spiczasto zakończone haki, sterczące z koralowej ściany wokół areny. Anakin doszedł do przekonania, że prawdopodobnie znajdują się na stadionie, na którym Yuuzhan Vongowie spędzali czas, obserwując zmagania niewolników albo gladiatorów.

Później jednak dostrzegł rampy łagodnie schodzące z niższej połowy stadionu i kończące się bezpośrednio na płycie areny. Z bezgranicznym osłupieniem uświadomił sobie, że się pomylił. Zrozumiał, że na arenie walczyli sami Yuuzhan Vongowie, a przynajmniej szczęśliwcy cieszący się przywilejem zajmowania siedzeń w niższej części olbrzymiej niecki.

Domyślił się, że posągi Yun-Yammki mogły mieć znaczenie religijne, a niecka nie była stadionem, ale czymś w rodzaju ogromnego kościoła. Niemal potrafiłby sobie wyobrazić tłumy yuuzhańskich wyznawców uczestniczących w ceremoniach religijnych, podczas gdy ich światostatek przemierzał ciemności międzygalaktycznych przestworzy. Najwybitniejsi obywatele i najbardziej szanowani przywódcy Yuuzhan Vongów schodzili po rampach na arenę, aby składając ofiary z własnej krwi, oddawać cześć swoim bogom. Mieli nadzieję, że ich cierpienia i śmierć zapewnią Yuuzhan Vongom władzę nad rządzoną dotychczas przez Nową Republikę nieznaną, odległą galaktyką.

— Postaw mnie — zwrócił się nagle do Barabela. Uświadomił sobie, że Moc zdradza mu coś bardzo ważnego. Wojowników składających takie ofiary nie mógł pokonać ktoś, kto wyruszał do walki niesiony na rękach przez inną istotę. — Nie mogę pozwolić, żebyś mnie dźwigał. Nie tutaj i nie teraz. Najpierw skończymy to, co zaczęliśmy.

Tesar usłuchał i ostrożnie postawił Anakina. Lowbacca wyryczał jakieś pytanie.

— W takim razie jak pan sobie wyobraża… — zaczął Em Teedee.

— Tesar mi pomoże — przerwał młodzieniec, nie pozwalając skończyć androidowi-tłumaczowi. Odwrócił się do Barabela. — Kiedy Yuuzhanie torturowali Ulahę, daliście jej trochę własnej siły.

— Tym razem nie będzie jej tak wiele — uprzedził Tesar. — Wtedy było ich troje.

— Przyjmę tyle, ile zechcesz mi dać — odparł Anakin. — Chcę tylko osiągnąć cel, poruszając się o własnych siłach.

Barabel pokazał w uśmiechu ostre jak igły zęby.

— A zatem on będzie zaszczycony — powiedział.

Młody Solo wyczuł, że Tesar kontaktuje się z nim za pośrednictwem Mocy, a kiedy Barabel połączył się z nim więzią, poczuł dziwny gadzi chłód. Wszystko, na co patrzył, przybrało odcień czerwieni. Anakin wyczuł, że jego słabość przelewa się do ciała Tesara, a siła Barabela wypełnia jego organizm. Razem z siłą napłynęło uczucie samotności. W niczym nie przypominało to jednak smutku albo żałoby, jaką zazwyczaj odczuwali ludzie po śmierci drogiej osoby. Młody Solo czuł w sobie jakby dwa puste miejsca i był pewien, że już nigdy się nie wypełnią.

Otworzył oczy. Nawet nie wiedział, że je zamknął.

— To… niezupełnie to, czego się spodziewałem — powiedział.

— Nie? — wychrypiał Tesar. — Chciałeś, żeby wyrosły ci łuski? Zdumiony, że w ogóle zrozumiał dowcip Barabela, zachichotał i ruszył w ślad za pozostałymi. Z Tesarem połączył się czymś podobnym do bitwowięzi. W tej chwili jednak dzielił się z nim nie myślami ani emocjami, ale siłą.

Kilka minut później Alema oznajmiła, że obeszli arenę i znajdują się dokładnie naprzeciwko łukowato sklepionego tunelu, którym dostali się do niecki. Uczestnicy wyprawy skręcili i zaczęli mozolnie wspinać się po rzędach siedzeń. Anakin przeskakiwał ze stopnia na stopień o własnych siłach, ale Raynara, który wciąż jeszcze odczuwał skutki oddziaływania odtrutki, musieli unosić z niższego na wyższy poziom za pośrednictwem Mocy. W końcu wszyscy dotarli na wysokość przedostatniego rzędu. Dopiero wtedy jasnowłosy Jedi się ożywił. Czekając, aż Alema pokona ostatni stopień, odwrócił się i wskazał na coś, co znajdowało się dobre dziesięć metrów niżej.

— Po… patćcie! — wykrztusił. Wciąż jeszcze miał tak odrętwiały język, że Anakin z początku go nie zrozumiał. — Eryl!

Zataczając się jak pijany, zaczął zeskakiwać w kierunku miejsca, które przedtem pokazał. Siedzący nieopodal voxyn nastroszył łuski i zjeżył grzbietowe kolce. Alema natychmiast rzuciła się w pościg za półprzytomnym uciekinierem. Anakin i kilkoro innych wysłali wici Mocy, aby pochwycić i unieruchomić zdezorientowanego Raynara.

W tej samej sekundzie bestia czknęła i plunęła strugą żrącego kwasu. Kiedy się zorientowała, że chybiła, wyskoczyła z gniazda i zaatakowała młodzieńca pazurami obu przednich łap. Pierwszy cios rozdarł tylko Tmateriał kombinezonu, ale drugi wyorał w ciele Raynara cztery bruzdy, Anakin powierzył rannego Jedi opiece towarzyszy, odczepił od pasa świetlny miecz i zapalił klingę.

— Anakinie, nie atakuj voxyna! — ostrzegł go Jacen. — Pozwól mu powrócić do gniazda.

Najmłodszy Solo wyłączył pomrukujące ostrze, ale cały czas trzymał rękojeść obronnym gestem na wysokości piersi. Pomagając sobie Mocą, Tesar posłał unoszącego się w powietrzu Raynara, który nie przestawał mamrotać pod nosem, w stronę Gannera i Alemy. Oboje pochwycili go, natychmiast przeskoczyli ostatni rząd siedzeń i wpadli do otworu łukowato sklepionego wyjścia na korytarz. Voxyn uważnie , ich obserwował, ale raz po raz kierował wyłupiaste oczy na świetlny miecz Anakina.

— Potrzebujesz pomocy, młody Solo? — zainteresowała się Lomi. — , Jeżeli chcesz, mogę go zabić, chociaż obiecywałam…

— Dotrzymaj obietnicy — powiedział Anakin. Powoli opuścił rękojeść świetlnego miecza i zaczął się wycofywać. — Chyba nie chcesz, żeby Zekk znów się rozgniewał.

— Nie bądź tego taki pewien — odparła Siostra Nocy. — Słyszałam, że kiedy się rozgniewa, bywa bardzo silny.

Voxyn powoli wycofał się do gniazda. Dopiero wtedy Anakin odetchnął z ulgą, a potem wszyscy pokonali ostatni rząd siedzeń i zanurkowali w czeluść mrocznego otworu. Alema i Zekk wyszli już w towarzystwie Tekli i Raynara na korytarz, ale Jacen i pozostali czekali w sklepionym przejściu.

Młodzieniec pochylił się i zerknął ponad wątłym ramieniem Chadra-Fanki na rannego towarzysza. Tors Raynara przecinały na ukos cztery głębokie bruzdy, ale rany krwawiły tylko trochę i nie było widać ani jednej kości.

— Jak się czuje? — zapytał.

— Na razie całkiem nieźle — odparła Tekli, wypełniając rany jasnowłosego Jedi antyseptyczną pianką. — Wiele będzie zależało od tego, jak skuteczne okażą się odtrutki Cilghal.

Anakin nie przestawał wpatrywać się w Raynara. Został ranny następny uczestnik wyprawy, tym razem bliski przyjaciel Jacena i Jainy, ale wszyscy zdołali się przedostać na drugą stronę gniazdowiska voxynów. Młodzieniec czuł smutek, ale i ulgę. O dziwo, nie dręczyły go wyrzuty sumienia. Wiedział, że wybrał najlepiej, jak potrafił.

Raynar był pewnie zbyt oszołomiony, aby to zauważyć, ale Anakin i tak uklęknął przy nim i poklepał go po ramieniu.

— Da radę wyruszyć z nami w dalszą drogę? — zwrócił się do Chadra-Fanki.

— Wyznacz kogoś, kto będzie go lewitował — odparła Tekli. — Ja pojadę na nim okrakiem.

Zanim Anakin zdążył wydać polecenie, Zekk posłużył się Mocą i uniósł półprzytomnego Raynara w powietrze. Zaniepokojona Alema zajęła miejsce u jego boku. Trzymała medyczny pakiet Tekli. Anakin uspokajająco uścisnął jej ramię, delikatnie wyjął pakiet z jej palców i wręczył go Tahiri.

— Chcielibyśmy, żebyś pokazywała nam dalszą drogę — powiedział do Twi’lekianki. — Lomi nigdy nie zapuszczała się poza ścieżkę treningową, a nikt z nas nie wie, którędy iść.

Alema chwilę się zastanawiała, a potem skręciła w przeciwną stronę, jakby chciała dać do zrozumienia, że dotąd podążali w niewłaściwym kierunku. Korytarz przypominał tamten, którym przedostali się do niecki, ale w przeciwległej ścianie nie było widać ani jednego otworu tunelu wydrążonego przez dzikie voxyny. W pewnej chwili członkowie oddziału specjalnego minęli przecznicę zablokowaną gigantycznym korkiem z korala yorik. Zapewne chodziło o to, aby zdziczałe bestie nie zdołały się przedostać do pozostałych pomieszczeń światostatku. Alema przeszła obok pierwszej takiej barykady, minęła drugą i zatrzymała wszystkich dopiero, kiedy zbliżyli się do trzeciej.

— Wygląda na to, że znajdujemy się bardzo blisko powierzchni — powiedziała cicho, a jej głowoogony lekko zadrżały. — Zdaje się, że to kawał drogi od bramy, do której chcieli zapędzić nas wojownicy Noma Anora. Może w końcu udało się nam wywieść ich w pole.

Jaina sprawdziła osobisty komunikator.

— Na to wygląda — powiedziała. — Wciąż jeszcze nie zdetonowali tamtej miny rozpryskowej.

Anakin pokazał na koralową barykadę.

— Kto chciałby mieć ten zaszczyt? — zapytał.

Lowbacca i Tesar równocześnie zapalili klingi świetlnych mieczy i przystąpili do usuwania przeszkody. Okazało się jednak, że ten koral yorik jest znacznie twardszy niż tamten, z którym młodym Jedi przyszło się zmagać na pokładzie „Rozkosznej Śmierci”, i przecięcie metrowej warstwy zajęło im prawie dwadzieścia minut. Anakin spędził większość tego czasu pogrążony w medytacjach. Starał się, jak mógł, aby jego rana się zasklepiła. Tekli powiedziała, że nie chce jej już otwierać, więc nawet gdyby w środku puścił jakiś szew, nie mogłaby nic na to poradzić.

W końcu Ganner, pomagając sobie Mocą, wyciągnął ostatnią bryłę korala yorik z otworu bocznego korytarza. Dopiero wtedy oczom wszystkich ukazał się wlot przestronnego tunelu, który łagodnie wznosił się w kierunku jakiegoś lądowiska. Tunel kończył się mniej więcej pięćdziesiąt metrów dalej półprzeźroczystą błoną pełniącą funkcję śluzy i umożliwiającą przedostanie się do jednego z szybów o pionowych ścianach, który dostrzegli, przelatując nad powierzchnią światostatku. Wyglądało na to, że od dawna nikt go nie używał. Yuuzhanie stłoczyli na dnie tunelu zdobyty sprzęt: lądowe śmigacze, kabiny towarowych turbowind, repulsorowe taksówki, a nawet wyprodukowany przez SoroSuub dwukabinowy pojazd atmosferyczny z Miasta w Chmurach. Nie ulegało wątpliwości, że zgromadzili to wszystko na uboczu z zamiarem późniejszego wykorzystania do szkolenia voxynów.

A w samym środku tej rupieciarni stał, przechylony pod dziwacznym kątem, pokiereszowany i poobijany lekki frachtowiec. Wszystkie otwory włazów sprawiały wrażenie uszczelnionych, a jedna łapa lądownicza była wysunięta zaledwie do połowy.

— No cóż — odezwał się Anakin. — Wygląda na to, że w końcu Moc zaczęła nam sprzyjać.

42

Zjechanie na poziom wznoszącej się we Wschodnim Porcie wieży rezydencyjnej, na którym znajdował się apartament rodziny Solo, trwało zaledwie czterdzieści sekund, ale te sekundy wlokły się jak cała wieczność. Leia wyciągnęła świetlny miecz z kieszeni na udzie poplamionego smarem lotniczego kombinezonu, a Han sprawdził poziom energii słynnego ciężkiego pistoletu blasterowego typu BlasTech DL-44. Zważywszy na słynną dyskrecję i czujność funkcjonariuszy służby bezpieczeństwa rezydencyjnej wieży, oboje Solo mogli być pewni, że po wyjściu z kabiny natkną się na dwójkę androidów-strażników i inteligentnego żywego nadzorcę ze skanerem siatkówek oczu. Leia ucieszyłaby się, gdyby Han nie powitał ich ogniem blasterowych strzałów. W sytuacjach takich jak ta dobrze było mieć jakieś wsparcie.

— Czy ta winda nie może opadać chociaż trochę szybciej? — zniecierpliwił się w pewnej chwili Solo.

— W kabinach osobowych turbowind nie instaluje się kompensatorów przyspieszenia — przypomniała mu żona. — Bądź cierpliwy, Hanie. Okażemy się bardziej przydatni, jeżeli nie skończymy z kolanami w gardle.

Han milczał jakiś czas, jakby się zastanawiał nad tym, co usłyszał.

— Co właściwie powiedział Adarakh? — zapytał w końcu. — Dopiero idą, czy już weszli do budynku?

— Są na naszym piętrze — rzekła Leia. — Powiedział, że dotarli na nasze piętro.

Ozdobione rzadko spotykanymi czerwonymi ladalumami i szczycące się podłogą z mlecznożółtych larmalowych płyt atrium apartamentu rodziny Solo sprawiało wrażenie równie opustoszałego i spokojnego jak wtedy, gdy Viqi Shesh pierwszy raz je odwiedziła. Senatorka nie przeszła teraz obok niego tak obojętnie jak wówczas, kiedy skręciła w boczny korytarz, ale skierowała się w głąb zaułka. Wyczuwała i słyszała, że podążają za nią barczyści i silnie umięśnieni członkowie grupy dywersyjnej Yuuzhan Vongów.

Ubrani w błękitne kombinezony Miejskiego Wydziału Sanitarnego byli osłonięci podejrzanie podobnymi do siebie maskującymi ooglithami, yuuzhańscy wojownicy sprawiali raczej wrażenie sześcioosobowego oddziału najemnych skrytobójców niż grupy tępiącej szkodliwe robaki, ale i tak nie miało to znaczenia. Androidy nie dysponowały oprogramowaniem, które niezwykłe podobieństwo twarzy intruzów uznawałyby za zagrożenie, a Viqi wiedziała, że w apartamencie nie znajdzie rozbudzonych mieszkańców, którzy mogliby to zauważyć. Dziesięć minut wcześniej, przechodząc pozornie obojętnie obok mieszkania rodziny Solo, wyciągnęła miniaturowe urządzenie i wysłała ultradźwiękowy gwizd, po którym jej czujślimak powinien ulec samozagładzie. Przedtem jednak miał uwolnić niewidoczną chmurę usypiających zarodników. Do tej pory i wszyscy mieszkańcy apartamentu, nie wyłączając małego Bena Skywalkera, powinni byli zapaść w głęboką drzemkę. Viqi już dochodziła do atrium, kiedy usłyszała dobiegający zza pleców dziwny szelest. Odwróciła się i zobaczyła, że towarzyszący jej dywersanci rozchylają kołnierze kombinezonów, aby wyciągnąć kryjące się pod nimi gnullithy.

— Jeszcze nie teraz, dżentelistoty — oznajmiła. W obawie, żeby system bezpieczeństwa nie wykrył napięcia w tonie jej głosu, wypowiedziała te słowa ledwo słyszalnym szeptem. — Nie chcemy przecież nikogo zaalarmować.

— Ale zarodniki…

— Tracą skuteczność po upływie pięciu minut, a przynajmniej tak mi powiedziano. — Viqi nie była zachwycona, że podwładny, a do tego samiec, ośmiela się z nią dyskutować. — A od tamtego czasu upłynęło całe dziesięć.

— Po pięciu minutach osiadają na posadzce — poprawił ją dowódca dywersantów. Nazywał się Inko, Eagko albo jakoś podobnie. — Jeżeli jakiś podmuch uniesie je w powietrze…

— Założymy maski, kiedy znajdziemy się w środku, Inkle. — Viqi wcisnęła dłoń dowódcy w rozcięcie kombinezonu, uniosła głowę i wskazała brodą cierpliwie stojącego przed kryształstalowymi drzwiami androida powitalnego typu Serv-O-Droid GL-7. — Jeżeli ten automat zobaczy, że członkowie grupy tępiącej insekty zbliżają się do apartamentu osłonięci gnullithami, ściągnie nam na kark funkcjonariuszy służby bezpieczeństwa wieży, zanim zdołamy przejść przez atrium. Powinniśmy obezwładnić go bez ujawniania, kim jesteśmy.

Dowódca oddziału zastanowił się chwilę nad tym, co usłyszał, a potem kiwnął głową swoim podwładnym i zrezygnował z włożenia gnullitha.

— Ingo Dar — przypomniał. — Nazywam się Ingo Dar.

— Ależ oczywiście. — Viqi przewróciła oczami i odwróciła się w stronę atrium. — Za mną, Ingo — powiedziała. — I róbcie tylko to, co wam powiem.

Chociaż Kuatka mogła już wkrótce zostać zdemaskowana jako jeden z najbardziej szkodliwych szpiegów w krótkiej historii Nowej Republiki, nie zamierzała ani się maskować, ani zmieniać głosu. Uświadamiała sobie, że i tak wcześniej czy później szczegółowa analiza informacji zebranych przez androidy służby bezpieczeństwa ujawni jej tożsamość. Jej szpieg w wydziale bezpieczeństwa twierdził, że wszelkie próby uniknięcia ukrytych w różnych miejscach holograficznych kamer i mikrofonów są z góry skazane na niepowodzenie. A poza tym, jakaś część osobowości Viqi — prawdę mówiąc, prawie cała — bardzo chciała, żeby Luke Skywalker dowiedział się, kto właściwie porwał jego syna. Nikt nie mógł sprzeciwić się Viqi Shesh z nadzieją, że uniknie konsekwencji swojego postępku. Nikt, nawet słynny mistrz Jedi.

Rzecz jasna, Kuatka musiała liczyć się także z osobistymi konsekwencjami swojego czynu. Odtąd miała się stać osobą ściganą, napiętnowaną zdrajczynią. Wiedziała, że jej macierzysta planeta okryje się niesławą, spodziewała się jednak, że nie na długo. Odkąd przestała być członkiem KONAWONOR-u, starała się jeszcze lepiej służyć Tsavongowi Lahowi. Zwerbowała nawet siatkę szpiegów, którym wmówiła, że zależy jej tylko na odzyskaniu poprzedniego znaczenia. Zdradziła wojennemu mistrzowi nie tylko tajemnicę wysyłanych przez rycerzy Jedi ciemnych bomb, ale także dokumentację techniczną zainstalowanych na pokładach „Mon Mothmy” i „Elegosa A’Kl” emiterów grawitacji. Ujawniła mu rozmieszczenie nadprzestrzennych min, jakie właśnie w tej chwili pozostawiali wojskowi Nowej Republiki w przestworzach między Borleias a Coruscant. Tsavong Lah musiał wiedzieć, że wydając polecenie zaatakowania w taki sposób znienawidzonych Jeedai, rezygnuje raz na zawsze z usług najcenniejszego szpiega i dostarczyciela najważniejszych informacji. Viqi doszła do wniosku, że wojenny mistrz może kierować się tylko jedną pobudką.

Tsavong Lah zamierzał opanować Coruscant, i to już niedługo.

Kiedy Viqi zbliżyła się do kryształstalowych drzwi, GL-7 zwrócił ku niej uśmiechniętą twarz i demonstracyjnie sprawdził jej tożsamość. Kuatka wiedziała jednak, że powitalny android zidentyfikował ją już z odległości dwudziestu metrów, kiedy wchodząc do atrium, postawiła stopę na ukrytej w posadzce, wrażliwej na nacisk detekcyjnej płytce. Uśmiechnęła się ciepło i dyskretnie wsunęła dłoń do kieszeni na udzie, aby wyjąć niewielki, ale potężny dwustrzałowy blaster. Ukryła go zawczasu w niewrażliwej na promienie skanerów gustownej kosmetyczce.

— Senatorko Shesh! Jak to miło, że zechciała nas pani odwiedzić. — Z głosu i gestów powitalnego androida GL-7 promieniował elektroniczny entuzjazm. — See-Threepio informuje mnie, że w tej chwili wszyscy mieszkańcy apartamentu smacznie śpią, ale spodziewa się, że już niedługo się obudzą. Jeżeli pani i panowie zechcecie poczekać, za chwilę przyniesie coś na pokrzepienie.

— Na… pokrzepienie? — powtórzyła machinalnie Kuatka. Prawdę mówiąc, nie spodziewała się takiego ciepłego powitania. Doszła jednak do wniosku, że od czasu, kiedy musiała „zrezygnować” z funkcji przewodniczącej komisji SENKA, zapewne nie zmieniono oprogramowania androida. Leia Solo na pewno dołożyłaby wszelkich starań, żeby jak najserdeczniej powitać senatorkę, która dysponowała zasobami gotówki przeznaczonej na potrzeby uchodźców. Pozostawiając dwustrzałowy blaster w kieszeni, Viqi uniosła głowę.

— Tak, z przyjemnością się pokrzepimy — powiedziała.

— W takim razie, zapraszam do środka. See-Threepio już tam czeka. — Płyty kryształstalowych drzwi zaczęły się rozsuwać. — Proszę czuć się jak u siebie w domu.

Jedynie doświadczenie wytrawnego polityka powstrzymało Viqi Shesh przed rozdziawieniem ust ze zdumienia.

— Dziękuję — powiedziała. — Jestem przekonana, że właśnie tak będziemy się czuli.

Modląc się w duchu, żeby żaden towarzyszący jej dywersant nie popełnił jakiegoś głupstwa i na przykład nie sięgnął pod kombinezon po amphistaffa, senatorka przeszła przez próg i znieruchomiała. Zwieńczony kopułą hol wyglądał bardzo podobnie jak atrium, które opuścili, ale był znacznie mniejszy i urządzony o wiele skromniej. Sekundę później otworzyły się podwójne drzwi w ścianie po lewej stronie i ukazało się wyjście na przestronny gwiezdny taras. Viqi wiedziała, że dwa metry poniżej krawędzi płyty unoszą się, stanowiące własność znanego domokrążcy, repulsorowe sanie, które tylko czekały, aby umożliwić jej szybką ucieczkę.

Nagle z głębi apartamentu wyłonił się dobrze jej znany złocisty android protokolarny rodziny Solo.

— Nazywam się See-Threepio i jestem specjalistą od kontaktów ludzi z cyborgami — odezwał się automat.

— Zapewne zna ciebie cała galaktyka, See-Threepio — zauważyła cierpko Viqi.

— Jak miło to słyszeć z pani ust, senatorko Shesh. — C-3PO wskazał jej wejście do salonu i ustawione półkolem wokół donicy z ladalumem wygodne kanapy. — Spodziewaliśmy się pani wizyty — ciągnął. — Proszę usiąść, a ja zaraz przyniosę wszystkim coś do picia.

Powiedział to tak ciepło i rzeczowo, że dopóki nie zniknął w sąsiednim pomieszczeniu, Viqi nie zwróciła uwagi na znaczenie jego oświadczenia. Dywersanci natychmiast sięgnęli pod kombinezony po gnullithy, ale Kuatka wyciągnęła dwustrzałowy blaster i poszła za androidem.

— See-Threepio! — powiedziała. — Oczekiwałeś naszej wizyty?

— Ależ oczywiście, senatorko Shesh. — Złocisty android wyłonił się z sąsiedniego pomieszczenia, trzymając w metalowych dłoniach sporządzoną przez Yorów kruchą szklaną kulę, której wewnętrzną powierzchnię pokrywały bryzgi jakiejś materii organicznej. — Dano mi do zrozumienia, że to stanowi pani własność.

Wciąż jeszcze nie wiedząc, o co chodzi, Viqi wymierzyła lufę blastera w głowę protokolarnego androida.

— Nie ruszaj się! — rozkazała. C-3PO znieruchomiał.

— O rety! — Wypuścił szklany pojemnik z palców. — Czy to naprawdę konieczne?

Zanim kula roztrzaskała się o płyty posadzki, Viqi zdołała zaczerpnąć głęboki haust powietrza. W następnej sekundzie obok androida prześlizgnęła się niewysoka szaroskóra obca istota z samopowtarzalnym blasterem T-21 w dłoniach. Kuatka zauważyła, że istota nosi na twarzy maskę do oddychania. Wymierzyła w nią lufę blastera i strzeliła, ale w tej samej chwili usłyszała, że za jej plecami ktoś zwalił się na podłogę. Obca istota przemknęła obok niej i dwukrotnie dała ognia. Na podłogę runęło dwóch następnych dywersantów. Kiedy zdrajczyni usłyszała czwarty głuchy stuk, uświadomiła sobie, że jej sytuacja wygląda beznadziejnie, i odwróciła się, aby rzucić do ucieczki. Wiedziała, że nawet gdyby Yuuzhan Vongowie zachowali przytomność na tyle długo, aby założyć gnullithy, nie zdołaliby pokonać istoty rasy Noghri.

Kiedy biegła w kierunku drzwi na gwiezdny taras, płyty sufitu automatycznie się rozsunęły i na podłogę zeskoczyła następna istota rasy Noghri. Wstrzymując oddech, Kuatka przebiegła jeszcze dwa kroki i wystrzeliła ostatni raz z blastera. Jak mogła się spodziewać, błyskawica przeleciała obok głowy istoty, ale szaroskóra strażniczka musiała poświęcić sekundę, aby odskoczyć na bok.

Viqi Shesh niczego więcej nie potrzebowała. Przebiegła przez taras, przesadziła ochronną barierkę i na oślep rzuciła się w przepaść.

Wiedziała, że jeśli szczęście jej dopisze, repulsorowe sanie będą czekały na nią dwa metry poniżej płyty tarasu.

Kiedy Luke Skywalker nie trzymał na ręce małego Bena, czuł się bardzo nieswojo. Czasami, zazwyczaj w najmniej odpowiednich chwilach, przyłapywał się na tym, że zgina ramię, kładzie dłoń na brzuchu i odsuwa łokieć od ciała, a potem, cicho mrucząc, zaczyna przestępować z nogi na nogę. Nierzadko, jak właśnie w tej chwili, odnosił wrażenie, że wyczuwa ciepło w miejscu, w którym powinno się znajdować ciałko syna, a powietrze jest przesycone słodką wonią jego oddechu i mleka.

W pewnej chwili zorientował się, że w mieszkaniu zapadła niezwykła cisza. Uniósł głowę i stwierdził, że wszystkie trzy kobiety, Mara, Danni i Cilghal, obserwują go z wyrozumiałym uśmiechem. Poczuł, że się rumieni. Nie mógł nawet zaprzeczyć, że błądził myślami zupełnie gdzie indziej.

— No cóż, wygląda na to, że nic innego nie skutkuje. — Uśmiechnął się niepewnie, wzruszył ramionami i spojrzał przez transpastalowy iluminator na spoczywającą w zbiorniku z odżywczym płynem plątaninę macek. — Myślałem, że może powinniśmy puścić mu jakąś muzykę.

— Nie wątpię, że tak myślałeś, Luke — odezwała się Mara. — Jestem pewna, że każdy wojenny koordynator Yuuzhan Vongów wpadnie w zachwyt, kiedy usłyszy Tańcuj, tańcuj, mały Ewoku.

— A dlaczego nie? — sprzeciwiła się Cilghal. — Wszystkiego innego już próbowaliśmy. Wiemy, że yammoski porozumiewają się dzięki modulowaniu siły grawitacji, ale w wysyłanych przez nie falach musi istnieć jakaś prawidłowość, która na razie uchodzi naszej uwadze. Bez względu na to, czego próbujemy, na nic nie reaguje.

— A może nie chce reagować? — podsunął Luke, przyglądając się uważniej uwięzionemu stworzeniu. — Dotychczas traktowaliśmy je, jakby były zwierzętami, ale nie jestem pewien, czy to dobre podejście. A co, jeżeli świadomie wzbrania się udzielać odpowiedzi? Jeżeli yammoski są na tyle rozumne, żeby koordynować przebieg gwiezdnej bitwy…

— .. .to ten osobnik może być wystarczająco mądry, żeby odmawiać współpracy — dokończyła Danni. Westchnęła i z rezygnacją pokręciła głową. — Ilekroć zdołamy osiągnąć jakiś postęp…

Przerwał jej melodyjny kurant komunikatora Luke’a. Niemal natychmiast odezwał się również komunikator Mary.

Żona Luke’a pierwsza wyciągnęła swoje urządzenie.

— Tu Mara — powiedziała.

— Nie dzieje się nic złego, ale Leia uważa, że powinniście o wszystkim wiedzieć. — Ledwo słyszalny głos Hana przerywały trzaski, zapewne dlatego, że przesyłany z ośrodka łączności Zaćmienia sygnał był odbierany przez dwa komunikatory równocześnie. Kiedy Luke wyłączył swój odbiornik, głos Hana zabrzmiał o wiele donośniej. — Nie ma się czym martwić.

Luke i Mara spojrzeli po sobie.

— Co to znaczy, że nie ma się czym martwić? — żachnęła się kobieta. — Gdyby naprawdę nie było się czyrn martwić, nie musiałbyś się z nami kontaktować, aby oznajmić, że nie ma się czym martwić!

— Złożyła nam wizytę Viqi Shesh — odezwała się Leia. — Towarzyszyła jej kilkuosobowa grupa yuuzhańskich dywersantów.

— Zamierzali porwać małego Bena? — zaniepokoił się Skywalker.

— Na to wygląda — odparł Solo. — Adarakh i Meewalha stoczyli z nimi walkę w salonie. Zabili kilku, a pozostali są w tej chwili w drodze do najbliższego ośrodka przesłuchań Wywiadu Nowej Republiki.

— A Viqi? — zainteresowała się Mara.

— Zeskoczyła z tarasu — wyjaśniła Leia.

— Nic się jej nie stało — dodał Han. — Piętro niżej czekały na nią repulsorowe sanie jakiegoś handlarza. Funkcjonariusze Wywiadu starają się go odnaleźć.

— Viqi niedługo będzie cieszyła się wolnością— pospiesznie uzupełniła Leia. — Zanim upłynie godzina, każdy reagujący na dźwięk skaner na Coruscant ogłosi alarm, ilekroć usłyszy próbkę jej głosu.

Skywalkerowie ponownie spojrzeli po sobie. Mara wzruszyła ramionami.

— Kto powiedział, że jestem zmartwiona? — zapytała. — Nikt w całej galaktyce nie wie lepiej niż wy, jak radzić sobie z porywaczami.

Jej uwaga rozśmieszyła ich oboje. Han i Leia prawie stracili rachubę, ile razy ktoś porywał albo usiłował porwać ich dzieci.

— Zachowujcie czujność — poprosiła Mara. — Kiedy strzeżecie naszego synka, nie wolno wam się wymykać na żadne tajne eskapady.

— Potwierdzam — powiedział Solo. — Dobrze mi zrobi, jeżeli trochę poleżę na miękkim tapczanie.

Kiedy Han w końcu przerwał połączenie, Luke wyczuł, że jego żona jest jednak zaniepokojona. Zaczekał, aż wyszli na lodowaty korytarz — System ogrzewania Zaćmienia znów nie działał jak należy — odwrócił Marę twarzą do siebie i podciągnął pod samą brodę suwak jej termiczego kombinezonu.

— Niełatwo nam tu wytrzymać — powiedział. — Zwłaszcza kiedy Yuuzhan Vongowie usiłują porwać z Coruscant małego Bena.

Mara uśmiechnęła się z przymusem.

— I kiedy wszystko wokół nas wydaje się tak spokojne… — dodała.

— Mogłabyś zniknąć stąd na kilka dni — zaproponował mistrz Jedi. — Ben na pewno się ucieszy, kiedy znów zobaczy mamę.

— A jego mama, kiedy zobaczy synka — dodała Mara. Umilkła, żeby rozważyć propozycję Luke’a, ale w końcu pokręciła głową. — Jego mama pragnie go jednak strzec i bronić, a za najlepszy sposób uważa utrzymywanie Yuuzhan Vongów z daleka od Coruscant. Nie podoba mi się ta cisza, zwłaszcza że nie przestają znikać konwoje z uchodźcami z Ralltii i Rhinnala.

— Mnie także się to nie podoba — przyznał Luke. Ujął żonę za rękę i skierowali się do wielkiego hangaru, gdzie Corran Horn chciał im pokazać instalowany w kabinach X-skrzydłowców klasy XJ-3 dodatkowy system celowniczy. — To zupełnie jak ciemności przed eksplozją supernowej.

43

— Wspaniała wiadomość! Pan Lowbacca pragnie zameldować, że „Tachionowy Skok” będzie gotów do startu, zanim zaatakujemy laboratorium królowej voxynów.

Przerażeni, że donośny głos Em Teedee poniesie się po zakurzonym zboczu aż do ochronnego kolczastego żywopłotu grashala, Anakin i kilkoro innych sięgnęli po zwisające z szyi słuchawki. Leżąc w odległości niewiele większej niż sto metrów, nie przestawali obserwować laboratorium, w którym Yuuzhan Vongowie klonowali voxyny. W ich części światostatku panowała tak głucha cisza, że nawet szepty słyszało się bardzo wyraźnie.

— Wsuwa już na swoje miejsca pręty reaktora — ciągnął Em Teedee. — Lecimy do domu, panie Anakinie. Wygląda na to, że mimo wszystko, wrócimy cali z tej wyprawy.

— Potwierdzam — szepnął młodzieniec. Nieco wcześniej jego starszy brat wyczuł w wielkim grashalu pojedynczego voxyna, było zatem możliwe, że w końcu odnaleźli królową. Teraz musieli ją uśmiercić, zanim Yuuzhan Vongowie uświadomią sobie, że jednak udało się im dotrzeć do laboratorium. — Tylko zachowuj się jak najciszej, a przede wszystkim, nie korzystaj z komunikatora.

— Nie powinienem… korzystać z komunikatora? — zapytał tym razem o wiele ciszej Em Teedee. — Czy to oznacza, że grozi nam jakieś…

Pytanie urwało się jak ucięte ostrzem świetlnego miecza, kiedy Lowbacca wyłączył gadatliwego androida i pstryknął włącznikiem komunikatora. Anakin odpowiedział mu dwukrotnym pstryknięciem i powrócił do obserwowania laboratorium. Ogromny grashal w kształcie stożka stał pośrodku półkulistej kopuły, która później, gdy yuuzhańscy mistrzowie przemian odwrócili kierunek siły ciążenia, stała się czymś w rodzaju głębokiej niecki. Uczestnicy wyprawy, będąc jeszcze po przeciwnej stronie kosmoportu, widzieli, że wierzchołek ogromnej żywej budowli wystaje ponad zewnętrzną skorupę światostatku. Jeżeli sądzić po liczbie przysłoniętych błonami szczelin, pęknięć i otworów, nąjprawdopodobniej służył także jako wspornik prowizorycznego sklepienia.

Nikt nie miał pojęcia, czy Nom Anor domyśla się, gdzie zniknęli jego uciekinierzy, Anakin wyczuwał jednak, że Moc przynagla młodych Jedi do działania. Minęła ponad godzina, odkąd uczestnicy wyprawy opuścili gniazdowisko zdziczałych voxynów, a zatem yuuzhański egzekutor powinien już uświadamiać sobie, że Jeedai mu się wymknęli. Jeżeli wiedział o istnieniu skrótu, może nawet w tej chwili czekał na nich w laboratorium. Anakin domyślał się, że ktoś powinien to wiedzieć, ale nie miał pojęcia, kto. Alema? Tahiri? Obie przebywały kiedyś w bazach Yuuzhan Vongów i powinny mieć jakieś doświadczenie, ale podobnie jak wszyscy pozostali, pierwszy raz znalazły się wewnątrz tego światostatku. Młodzieniec pokręcił głową. Jego wątpliwości mógł z pewnością rozstrzygnąć ktoś inny, ale młody Solo za żadne skarby nie potrafił sobie przypomnieć, kto taki…

Tymczasem na pokładzie „Tachionowego Skoku”, pokiereszowanego, ale zdolnego do lotu koreliańskiego lekkiego frachtowca typu YV-888, krzątał się Lowbacca. Posługując się hydrokluczem, nastawił odpowiedni moment obrotowy i dokręcił ostatni emiter ochronnego pola. Potem powrócił do sterowni reaktora i zażądał sprawdzenia obwodów i podzespołów. Kiedy elektroniczny mózg reaktora rozpoczął badania, na kontrolnym panelu rozjarzyły się różnobarwne lampki. W końcu za obserwacyjną płytą ochronnej osłony ukazała się jaskrawozielona para. Lowbacca upewnił się, że uszczelka działa prawidłowo, i polecił sprawdzić ciśnienie, a potem wsunął hydroklucz za pas i postanowił zainteresować się stanem zdrowia pacjenta. Tekli zapewniała, że dawka środków znieczulających powinna uśpić młodego Jedi na czas wystarczający, aby pozostali zdążyli powrócić, ale Lowbacca nie chciał ryzykować. Kiedy trawiony gorączką Raynar zaczął się rzucać i zranił nadgarstek o poręcz koi, zdecydował się oplątać jego ciało ochronną siecią.

Przechodząc obok śluzy, usłyszał, że ktoś łomocze w zewnętrzną klapę włazu. Udał się do sterowni i włączył obserwacyjną kamerę, okazało się jednak, że obiektyw pokrywa gruba warstwa pyłu. Lowbacca zobaczył (tylko niewyraźny kształt niewysokiej, odzianej w próżniowy skafander i istoty ludzkiej, która stukała w durastalową płytę kolbą miniaturowego działka. Włączył komunikator, aby zapytać, co się stało, ale przypomniał sobie, że Anakin prosił o zachowywanie ciszy, więc przeszedł do komory śluzy. Uszczelnił swój skafander próżniowy i zwarł końce dwóch przewodów zwisających spod kontrolnego panelu.

Kiedy klapa się otworzyła i rampa opadła, wyczuł zmarszczkę Mocy i uświadomił sobie, że grozi mu niebezpieczeństwo. Natychmiast odpiął od pasa rękojeść świetlnego miecza, ale usłyszał w słuchawkach hełmu głos Lomi Plo.

— Nie będzie ci to potrzebne. — Siostra Nocy rzuciła mu miniaturowe działko tak nisko, że Lowbacca musiał opuścić ręce, aby je złapać. — Chodź za mną — rozkazała. — Bliznogłowi zapędzili twoich przyjaciół w ślepy zaułek.

Odwróciła się i zaczęła zbiegać po rampie, po drodze zdejmując przewieszony przez plecy samopowtarzalny lekki blaster typu T-21. Młody Wookie poświęcił chwilę, aby przypiąć do pasa rękojeść świetlnego miecza, a potem ruszył za nią.

Zanim zdążył dobiec do stóp pochylni, wyczuł za plecami obecność innej istoty ludzkiej, która dotąd ukrywała się za częściowo wysuniętą łapą ładowniczą „Tachionowego Skoku”. Odruchowo uniósł miniaturowe działko, odwrócił się i zobaczył, że zza czarnego cylindra wyłania się Welk. Ciemny Jedi mierzył do niego z blasterowego pistoletu. Młody Wookie doszedł do wniosku, że nie potrzebuje innego dowodu zdrady obojga Ciemnych Jedi, i przycisnął guzik spustowy blasterowego działka.

Zasobnik energii był jednak całkowicie wyczerpany. Nie pozostało nawet tyle, aby paliła się alarmowa lampka. Wstrząśnięty przezornością zdrajców, Lowbacca opuścił lufę broni i przełączył komunikator na częstotliwość hełmu Welka, a potem warknął tylko jedno krótkie pytanie.

— Dlaczego? Ponieważ twoi przyjaciele zamierzają popełnić samobójstwo, a nam jeszcze życie miłe, oto dlaczego — odparł Ciemny Jedi.

Strzelił i w środek torsu Lowbaccy trafiła rozproszona błyskawica ogłuszającego strzału. Młody Wookie zakrztusił się, jęknął z bólu i osunął się na kolana, ale zaczerpnął porcję energii Mocy, aby nie stracić przytomności. Rzucił bezużytecznym działkiem w Welka i odczepił od pasa świetlny miecz. Przetoczył się po ziemi i przyklęknął na jedno kolano, a potem włączył złocistobrązowe ostrze i wymierzył w biodro Ciemnego Jedi.

Natychmiast poczuł, że na jego plecach lądują następne ogłuszające błyskawice.

— Zachowuj się przyzwoicie, Wookie — ostrzegła Lomi. — Mogliśmy nastawić broń na zabijanie.

Anakin właśnie kończył wyjaśniać swój plan, kiedy przez osłaniające szczeliny i otwory w koralowym sklepieniu błony przeniknęło błękitne światło. Młody Jedi uniósł głowę i zobaczył, że w zielonkawe niebo wzbija się niewielki koreliański frachtowiec. Chwilę później, gdy włączono jednostki napędu jonowego, dysze wylotowe silników „Tachionowego Skoku” zapłonęły jaskrawym blaskiem.

— Lo… wie? — zachłysnął się Anakin.

Jaina i pozostali natychmiast włączyli komunikatory. Starali się nawiązać łączność z Lowbaccą, aby przekonać się, o co chodzi. W odpowiedzi usłyszeli jednak tylko szumy zakłóceń.

— Dziwne — wychrypiał Tesar Sabatyne. — On zawsze słyszał, że nikt nie jest tak lojalny jak Wookie.

— To prawda — przyznał Jacen. — A Lowbaccą jest bardziej lojalny niż większość istot jego rasy. Musiało się stać coś złego.

— To fakt — potwierdziła Tenel Ka.

Członkowie oddziału specjalnego spojrzeli po sobie, a Anakin spróbował jeszcze raz połączyć się z kosmatym przyjacielem. Kiedy i teraz jego starania zakończyły się niepowodzeniem, Jaina wybrała inny kanał i wysłała sygnał, który miał zdalnie włączyć gadatliwego androida-tłumacza.

— …niebezpieczeństwo? — odezwał się Em Teedee, kończąc pytanie, które zapamiętał, zanim wyłączył go Lowbaccą. — O rety! Kiedy wystartowaliśmy w przestworza?

— Em Teedee, co robi w tej chwili Lowie? — zaniepokoił się Jacen. — Dlaczego odlatujecie?

— Odlatujemy? Nic podobnego! Pan Lowbacca niczego takiego nie planuje! Jest tuż obok… — Android-tłumacz urwał i umilkł. Dopiero po kilku chwilach zapiszczał: — Ratunku! Ktoś usiłuje mnie porwać!

— Kto? — zapytał zniecierpliwiony Anakin.

— Kto? — powtórzył jak echo Em Teedee. — Lomi i…

Rozległ się cichy trzask i głos androida zastąpiły szumy zakłóceń.

— Welk — dokończył gniewnie Zekk. — Lomi i Welk.

Kiedy Anakin usłyszał imiona obojga Ciemnych Jedi, przypomniał sobie Siostrę Nocy, która wiodła ich ścieżką treningową i która ostatnio powiedziała do niego coś w rodzaju: „Nigdy tu nie byliśmy”. Mówiąc to, uniosła rękę i Anakin poczuł, że kobieta popiera swoje słowa siłą Mocy. Lomi była równie sprytna, co potężna. Młodzieniec nawet nie pamiętał, czy miał dość czasu, aby podjąć próbę oparcia się jej woli.

Ganner nie był pewnie pierwszym, który uświadomił sobie, co mogło oznaczać porwanie statku dla Anakina, ale, jak zwykle, pierwszy okazał dość odwagi, aby to powiedzieć.

— Anakinie, strasznie mi przykro — zaczął niepewnie. — Kiedy się zorientowaliśmy, że to Ciemni Jedi, nie powinniśmy byli…

— Owszem, powinniśmy byli — przerwał mu szorstko Anakin. Ze zdumieniem przekonał się, że jest zupełnie spokojny i skupiony wyłącznie na osiągnięciu celu wyprawy. — Gdyby nie oni, nie dotarlibyśmy tak daleko, a ja i tak straciłbym życie w tamtej niecce.

— Co ma oznaczać to „i tak”? — żachnęła się Tahiri. — Dlaczego mówisz, jakbyś już nie żył? Przekonasz się, że wymyślimy inny sposób wydostania się z tej skały.

— Ale najpierw sprawy najważniejsze — przypomniał łagodnie młodzieniec. Wiedział, że Tekli wciąż jeszcze się nim opiekuje. Chadra-Fanka zapuszczała wici Mocy w głąb jego ciała, aby zasklepiać rozerwane tkanki. Wyczuwał jednak coraz silniejszy ból i zauważył, że szybko słabnie. — Powinniśmy się skupić tylko na osiągnięciu celu wyprawy.

Błękitna plamka ciągnąca się za dyszami wylotowymi jednostek napędu jonowego „Tachionowego Skoku” zamigotała i w końcu zniknęła. Chwilę później za ochronnymi błonami ukazała się eskadra koralowych skoczków. Ich piloci śmignęli w przestworza i zniknęli. Po kilku następnych minutach nad horyzontem światostatku pojawił się ciemny kształt fregaty Noma Anora. Zapewne załoga otrzymała rozkaz, aby również puścić się w pościg za odlatującym frachtowcem.

— Mam nadzieję, że bliznogłowi ich dopadną— odezwała się z goryczą Alema Rar. — Chciałabym, żeby wrzucili ich do zagrody voxynów.

— A ja nie. — Tenel Ka uniosła komunikator, z którego wydobywał się pulsujący szum, spowodowany przez pierwsze kule plazmy, które rozbryzgiwały się o ochronne pola „Skoku”. — Nie zapominaj, że na pokładzie frachtowca jest nasz przyjaciel, Raynar.

Anakin znowu poczuł dobrze znany ból w piersi. Posługując się zdalnym sterownikiem, włączył komunikator Lowbaccy, ale tym razem nie usłyszał żadnych szumów ani trzasków zakłóceń.

— Ale Lowiego tam nie ma — powiedział. — Jestem pewien, że gdyby został zabity, wyczulibyśmy to dzięki bitwowięzi.

Kiedy nikt nie odpowiedział, przeniósł spojrzenie z komunikatora na twarze pozostałych młodych Jedi i stwierdził, że wszyscy mu się przyglądają. W oczach Jacena i Jainy kręciły się pierwsze łzy, a Tahiri ocierała policzek skrajem rękawa kombinezonu.

— Powinniśmy dokończyć to, co zaczęliśmy — oznajmił, nie chcąc j tracić koncentracji. Przerwał łączącą go z Tekli myślową więź, a potem zdjął z ramienia używany kiedyś przez Raynara ciężki karabin blasterowy typu G-9 i uniósł dalekosiężny celownik. — Jaino, nie przerywaj prób i nawiązania łączności z Raynarem — powiedział. — Może w końcu usłyszymy, co się z nim dzieje.

A może nie, pomyślał. Wiedział, że podczas każdej wojny ludzie czasami po prostu znikali. Najczęściej nikt nie dochodził, co się z nimi i stało. Członkowie rodziny i przyjaciele spędzali resztę życia, tęskniąc, martwiąc się i zastanawiając, czy ich bliscy lub krewni jeszcze żyją.

Młodzieniec zauważył, że nikt nie przygotowuje się do walki.

— Najlepiej byłoby zacząć natychmiast — dodał po chwili. Przynagleni jego słowami członkowie oddziału specjalnego przygotowali broń i otworzyli umysły na emocje. Chociaż w sercach niektórych płonął gniew, a inni odczuwali wyrzuty sumienia z powodu niespodziewanej zdrady Ciemnych Jedi, łącząca wszystkich bitwowięź sprawiała wrażenie silniejszej niż kiedykolwiek od chwili opuszczenia kompleksu więziennego. Anakin ukląkł kilka metrów od wylotu tunelu i wymierzył lufę broni w jeden z ciemnych kształtów niewyraźnie majaczących za ciernistym żywopłotem. Kiedy się zorientował, że pozostali także wybrali swoje cele — po jednym na każdą parę młodych Jedi — dał ognia.

W dół pokrytego pyłem stoku zbocza pomknęło osiem błyskawic. Przedarły się przez żywopłot i trafiły wszystkie cztery kryjące się za nim ciemne cele. Żadna błyskawica nie chybiła. Nikt z uczestników wyprawy nie ośmieliłby się chybić podczas tak ważnego ataku, zwłaszcza że Moc wspomagała ich ręce i oczy. Jednak tylko dwie błyskawice zagłębiły się w ciało yuuzhańskiego strażnika. Sześć odbiło się od okrywających torsy innych wojowników pancerzy z kraba vonduun i wzbiło fontanny kurzu na stoku wzgórza albo wypaliło dymiące otwory w ścianie grashala.

Pozostali przy życiu strażnicy rozpłaszczyli się na ziemi za kolczastym żywopłotem i odpełzli na boki, aby się ukryć. Do biegu poderwała i się pierwsza grupa szturmowa. Strzelając krótkimi seriami z samopowtarzalnych blasterów typu T-21, młodzi Jedi nie pozwalali wstać Yuuzhan Vongom i wypalali w kolczastych zaroślach prześwity, przez które miały później przelatywać strzały z cięższej broni.

Leżący w ukryciu, Anakin i Jaina osłaniali biegnących przyjaciół ogniem. Wiedzieli jednak, że z tak dużej odległości ich błyskawice mogły tylko siać jeszcze większy zamęt albo odbijać się od pancerzy strażników. Biegnącej przodem Alemie udało się powalić drugiego wojownika strzałem z długiego blastera. Inny Yuuzhanin, trafiony z miniaturowego działka Tesara, tylko się zachwiał. Zginął jednak sekundę później, powalony strzałem z samopowtarzalnego blastera typu T-21, kiedy posługujący się nim Jedi znalazł się na tyle blisko, że lekka broń zaczęła być skuteczna.

Widząc to, do biegu poderwała się druga grupa uczestników wyprawy. Chociaż Tesar dzielił się z nim siłą, Anakin nie potrafił dotrzymywać mu kroku. Tahiri, Jaina i Barabel zauważyli to i zwolnili.

— Biegnijcie szybciej! — przynaglił Anakin. — Za chwilę was dogonię!

— Akurat! — odcięła się młoda dziewczyna. — Kiedy Jawowie nauczą się pływać!

— Anakinie, stan twojego zdrowia coraz szybciej się pogarsza — odezwała się Jaina. — Powinieneś wrócić do jamy ze sprzętem i poszukać Lowiego. Może udałoby ci się znaleźć bezpieczne miejsce, w którym byś się zaszył i pogrążył w leczniczym transie…

— Za późno na to — przerwał jej Anakin. — Zamierzam dokończyć to, co zacząłem.

— Nawet gdyby miało to oznaczać narażanie na niebezpieczeństwo wszystkich pozostałych? — obruszyła się siostra. — Biegniesz tak powoli, że stanowisz dla nas poważne zagrożenie. Już zapomniałeś, jak w podobnej sytuacji zachowała się Ulaha? Powinieneś przynajmniej spróbować zapaść…

Anakin przeczuwał jednak, że w tej chwili żaden trans już mu nie pomoże. Był tak spragniony, że mógłby pić własny pot, a jego brzuch stwardniał od krwotoku wewnętrznego. Szukanie miejsca na tyle bezpiecznego, żeby mógł się zatroszczyć o własne zdrowie, pochłonęłoby pewnie tyle energii, że wysiłek i tak by go zabił. Jednak uwaga siostry, że jej młodszy brat może stanowić zagrożenie dla innych uczestników wyprawy, dała mu do myślenia. Czym innym było stawianie czoła temu, co nieuniknione, a czym innym zmuszanie do tego wszystkich pozostałych. Anakin postanowił poradzić się Mocy. Otworzył umysł na jej fale i postarał się wyczuć, dokąd go niosą.

W jego umyśle rozległ się chrzęst straszonych łusek voxyna. Powróciło głębokie zdumienie, jakie ogarnęło go kiedyś na stadionie, kiedy uświadomił sobie, że na arenie walczyli szlachetnie urodzeni Yuuzhan Vongowie. Przypomniał sobie, że wtedy również usłyszał wskazówkę Mocy.

— Idę z wami — oznajmił stanowczo.

Jaina zacisnęła szczęki, ale odwróciła głowę i spojrzała w inną stronę.

— Tak przypuszczałam — mruknęła cicho.

Pierwsza grupa szturmowa dotarła do kolczastego żywopłotu i przedzierała się teraz przez wypalone w nim otwory. Mimo to łodygi i kolce kąsały ich jak węże. Jak na rozkaz, do życia obudziło się sześć różnobarwnych kling świetlnych mieczy. Siekąc kolczaste krzewy, młodzi Jedi zdołali się przedrzeć na drugą stronę. Dopiero wtedy poświęcili parę chwil, aby powyrywać z ciała ostre kolce. Ciernisty żywopłot zaatakował ponownie, kiedy przez ochronną zaporę przedzierała się druga grupa młodych Jedi. Członkowie pierwszej wiedzieli jednak, że przede wszystkim liczy się szybkość działania, i nie pospieszyli na pomoc przedzierającym się przyjaciołom. Anakin przypomniał sobie, że kiedy obserwował laboratorium ze szczytu wzgórza, wyczuł, że jakieś sto metrów dalej ukrywa się cała kompania yuuzhańskich wojowników. Yuuzhanie skupili się prawdopodobnie blisko miejsca, w którym członkowie oddziału specjalnego powinni byli zaatakować laboratorium mistrzów przemian po opuszczeniu gniazdowiska dzikich voxynów.

Kiedy w końcu Anakin z trójką towarzyszy przedarli się przez ciernisty żywopłot, członkowie pierwszej grupy zaczynali już przecinać ścianę grashala. Tenel Ka, Zekk i Alema napierali na ścianę i posługując się Mocą, pomagali Gannerowi wcisnąć się do środka monolitu.

Nagle z otworu wyleciała brzęcząca chmura chrząszczy. Skulili się w opancerzonych kombinezonach, a świetliste klingi ich mieczy zaczęły kreślić w ciemności szybkie jak myśl łuki, aby odtrącać na boki albo przecinać groźne chrabąszcze. Chwilę później ścianami żywej budowli wstrząsnęły eksplozje trzech granatów i chmura lecących chrząszczy przemieniła się w wątły strumyk.

— Droga wolna! — krzyknął Zekk.

Dopiero wtedy Ganner i Jacen zanurkowali przez wycięty otwór do wnętrza grashala. Jaina ścisnęła ciężki karabin blasterowy i zamierzała przeskoczyć tuż za nimi, ale w tej samej sekundzie z głośników wszystkich komunikatorów wydobył się cichy trzask, a po nim szum zakłóceń. Młodzi Jedi wyczuli zmarszczkę Mocy, zapewne na tyle silną, że mogła oznaczać śmierć Raynara. Anakin skierował spojrzenie na sklepienie, ale przez uszczelniające błony nie dostrzegł niczego oprócz zielonkawej poświaty Myrkra. Pomyślał, że zapewne nigdy się nie dowie.

— Zapłacą za to. — Jaina z wysiłkiem oderwała oczy od sklepienia. — Przysięgam, że zapłacą.

— A zatem my także zapłacimy — odezwał się Anakin. Zauważył, że z podkrążonych oczu siostry wyziera zmęczenie, a na twarzy maluje się bezbrzeżny smutek. Jaina sprawiała wrażenie bardziej przygnębionej i zniechęconej niż kiedykolwiek. — Przylecieliśmy tu, żeby zabić królową, a nie wywierać zemstę.

— To prawda. — Jaina przeszła przez szczelinę w ścianie grashala. — O zemście pomyślimy później.

Anakin podał Tahiri używany przez Alemę długi blaster i zostawił jaw towarzystwie Tekli obok szczeliny, a sam wszedł za siostrą do wnętrza grashala. Odniósł wrażenie, że znalazł się na Yavinie Cztery podczas nocnej burzy. Na wysokości jego głowy unosiła się ciemna mgła, a zwisające tu i ówdzie ze ścian świecące porosty zalewały wnętrze rozproszonym, upiornym blaskiem. Strzały z blasterów i klingi świetlnych mieczy rozbłyskiwały od czasu do czasu niczym prawdziwe błyskawice, a przesycone wilgocią powietrze tłumiło krzyki i odgłosy bitwy. Śmierć wydawała się bardziej odległa i mniej prawdopodobna niż w rzeczywistości.

Anakin przeskoczył nad jakąś przeszkodą i musiał się odwrócić, aby strącić nadlatującego ku niemu brzytwożuka. Nad sobą zobaczył plątaninę pulsujących białym blaskiem pędów winorośli. Ich spiralnie skręcone łodygi wyrastały z wypełnionych ciemnych błotem wielkich donic, od których napływał zapach soli. W półmroku przed sobą ujrzał kryjących się, uskakujących albo przemykających z miejsca na miejsce wojowników Yuuzhan Vongów. Nie wyczuwał jednak wszystkich na tyle wyraźnie, aby się zorientować, z iloma ma do czynienia. Zobaczył, że nadlatują ku niemu dwa ogłuszające chrząszcze, zanurkował i ukrył się za donicą. Wyłączył klingę świetlnego miecza i przypiął broń do pasa, wyciągnął ciężki karabin blasterowy, strzelił i wyskoczył zza donicy.

Pierwsze błyskawice oślepiły go do tego stopnia, że omal nie przeoczył kryjącego się po drugiej strony donicy yuuzhańskiego wojownika. Zobaczył jedynie ciemną sylwetkę, która, podobnie jak on chwilę wcześniej, zanurkowała za pojemnik z ciemnym błotem. Obchodząc donicę z drugiej strony, usłyszał znajomy pomruk włączanej klingi świetlnego miecza, a chwilę po nim równie dobrze znany syczący śmiech Tesara Sabatyne’a. Domyślił się, że Yuuzhanin nie rzuci nigdy więcej żadnego chrabąszcza.

Uwolnił myśli i posługując się Mocą, spróbował wyczuć swoich przyjaciół. Pozostali uczestnicy wyprawy, kuląc się w półmroku i kryjąc za donicami, bronili się przed rojami nadlatujących chrząszczy. Anakin pomyślał, że nietrudno temu zaradzić. Wyciągnął rękę, aby odpiąć od pasa trzy zapalające granaty, ale wyczuł, że Tesar już unosi trzy przedmioty nad głowę, gdzie nie przestawała się kłębić ciemna mgła.

Nagle młodzieniec wyczuł niespodziewanie obecność kryjącego się za następną donicą, zadowolonego z siebie Yuuzhanina. Wyskoczył z kryjówki i przetoczył się po podłodze grashala, ale kątem oka zauważył, że na środek przejścia wyskakuje inny wojownik z amphistafFe’l wyciągniętym do zadania ciosu. Uniósł ciężki karabin blasterowy… ale kiedy nadlatujący z tyłu brzytwożuk nadciął materiał jego kombinezonu na wysokości łopatek, potknął się i upadł. Błyszczące w półmroku, ostre niczym wibroostrza żuchwy nie zdołały jednak przegryźć na wylot wzmacnianej tkaniny. Złośliwy chrząszcz odbił się, zatoczył łuk i powrócił. Wyciągniętymi szczypcami, usiłował zaatakować twarz Anakina, ale młodzieniec zrobił unik i ostrza rozcięły mu tylko policzek. Chwilę potem wystrzelił w kierunku pierwszego napastnika.

Błyskawica trafiła Yuuzhanina w ramię nad krawędzią pancerza z kraba vonduun i odwróciła go plecami do Anakina. W przesyconym wilgocią powietrzu dał się wyczuć swąd smażonego ciała, ale chociaż wojownik stracił rękę, nie krzyknął ani nawet nie jęknął. Wykonał piruet, zamachnął się drugą ręką i zaczął opuszczać wyprężonego amphistaffa.

W tym czasie uparty brzytwożuk zatoczył jeszcze jeden łuk i właśnie pikował prosto w gardło Anakina. Młody Solo uskoczył w bok, ale musiał się odwrócić. Usłyszał znajome buczenie i domyślił się, że stojący za nim Tesar machnął klingą świetlnego miecza. Młodzieniec odbił w bok brzytwożuka obudową ciężkiego blastera, ale kiedy w jego ramię trafiły dwa nadlatujące z boku ogłuszające chrząszcze, runął na podłogę. Usłyszał stłumiony huk, z jakim amphistaff wylądował na twardej, gadziej głowie Barabela, i natychmiast przestał odczuwać fale płynącej od niego siły. Zrozumiał, że Tesar stracił przytomność.

Niezupełnie świadom, co robi, wystrzelił z karabinu blasterowego. Całą uwagę poświęcał, żeby pomimo panującego półmroku trafić opadające granaty. Zastanawiał się, ile sekund pozostało. Zobaczył błysk blastera i kątem oka zauważył, że przeciwnik Tesara z głuchym łoskotem wali się na podłogę.

W końcu odnalazł to, czego szukał, i odepchnął od siebie. W następnej sekundzie wyczuł, że zagraża mu niebezpieczeństwo, i przetoczył się po podłodze. W miejsce, gdzie sekundę wcześniej leżała jego głowa, wbiły się ostre żuchwy niezmordowanego brzytwożuka. Anakin uśmiercił stworzenie ciosem kolby i zaraz usłyszał znajomy huk eksplozji granatów. Licząc na to, że nie straci tak szybko przytomności, zamknął oczy i uwolnił myśli, aby za pośrednictwem żywego kryształu lambent odnaleźć swojego przeciwnika.

Okazało się to wcale niełatwe. Kręciło się tu zbyt wielu Yuuzhan Vongów. Mimo to młodzieniec zdołał wyczuć coś na lewo od siebie. Obrócił się na pięcie i wystrzelił.

Nagle odezwał się alarmowy sygnał pustego zasobnika energii. Anakin usłyszał go mimo skwierczenia płonących winorośli. Niejasno uświadamiał sobie, że Yuuzhanin podchodzi coraz bliżej i sposobi się do zadania ciosu. Odrzucił na bok bezużyteczny ciężki karabin blasterowy odczepił od pasa świetlny miecz, przycisnął guzik i wysunął buczącą klingę. Niemal instynktownie uniósł ją obronnym gestem i zdołał powstrzymać amphistaffa, który opadał w stronę jego głowy. Nie otwierając zaciśniętych powiek, w obawie, że oczy porazi mu blask płonącego nad głową ognia, chwycił w kleszcze swoich nóg kolana przeciwnika. Zakończył walkę, wpychając czubek klingi w jego podbródek.

W końcu płonące odżywcze pędy przestały skwierczeć i zgasły jeden po drugim. Dopiero wtedy Anakin otworzył oczy. Zobaczył, że z przyczepionych tu i ówdzie do ścian grashala luminescencyjnych porostów promieniuje jaskrawe światło. W parnym powietrzu unosiły się ostatnie pasemka mgły czy dymu. Młody Jedi leżał dłuższy czas, starając się określić stan własnego zdrowia i pokonać ogarniający go niepokój. Pięć głębokich oddechów później uświadomił sobie, że stara rana jest jedynym źródłem bólu, jaki odczuwał. Po następnych dziesięciu uderzeniach serca zdołał nad nim zapanować.

Stopniowo coraz bardziej poddawał się bitwowięzi i wyczuwał uniesienie walczących członków oddziału. Już nie zamierzał umierać. Wezwał Moc i z trudem dźwignął się na nogi. Zobaczył, że jego przyjaciele, walcząc po lewej stronie grashala, wypierają ostatnich broniących go mistrzów przemian i strażników, przecinają pędy odżywczych winorośli i rozbijają kolejne pojemniki do klonowania. Chociaż przez gąszcz spiralnie skręconych, pulsujących łodyg nie mógł widzieć, dokąd podążają, wyczuwał cel ich ataku. A cel krył się za ścianą grashala, jeden poziom pod podłogą, i sprawiał wrażenie dzikiego i zajadłego, ale zarazem niespokojnego i przestraszonego.

Nagle Anakin usłyszał dobiegający zza pleców grzmot długiego blastera. Wyczuł napływającą od Tahiri falę przerażenia i odwrócił się jak użądlony. Zobaczył, że dziewczyna przeskakuje przez otwór w ścianie grashala. Chwilę później przez wyciętą szczelinę wpadła ognista kula. Tahiri odskoczyła i zanurkowała, aby ukryć się za najbliższą donicą, a kula rozbryzgnęła się o litą bryłę korala yorik.

Anakin chciał pospieszyć na pomoc, ale zanim zdołał przejść dwa kroki, Tahiri zerwała się na nogi.

— Plujki magmy! — wykrzyknęła. — Odcięli nam drogę odwrotu! Anakin nawet nie zadał sobie trudu wyjrzenia przez otwór.

— A Tekli?-zapytał.

Tahiri kazała mu się odwrócić. Zobaczył, że Chadra-Fanka posypywała rozdwojony język Tesara trzeźwiącymi solami. Barabel się uśmiechał, ale nie odzyskiwał przytomności.

— Zabierzcie go… i ruszajcie w drogę — rozkazał Anakin. Wypowiadając każde słowo, czuł w brzuchu żywy ogień. Szerokim gestem objął pozostałych. — Postarajcie się… przedrzeć do nich.

— A ty? — zapytała Tahiri. — Nigdzie się nie ruszę…

— Wykonać rozkaz — warknął, ale kiedy zobaczył na twarzy dziewczyny smutek i oburzenie, dodał łagodniej: — Musisz… pomóc Tekli. Niedługo… postaram się… dołączyć do was.

— To prawda, Tahiri — odezwała się Chadra-Fanka, rzucając Anakinowi porozumiewawcze spojrzenie. Uklękła okrakiem nad leżącym Barabelem i zaczęła klepać go po policzkach. — Tesar wciąż jeszcze jest nieprzytomny. Nie zdołam go nieść i cucić jednocześnie.

Tahiri nie wyglądała na przekonaną, ale nie mogła odmówić prośbie o pomoc. Zamrugała, żeby rozpędzić łzy, wspięła się na palce i pocałowała Anakina w usta. Zaraz odzyskała panowanie nad sobą i pokręciła głową.

— Nic z tego — powiedziała. — Jeżeli o to chodzi, nie ma żadnego „postaram się”. Musisz do nas dołączyć.

Anakin obdarzył ją najbardziej szelmowskim ze swoich uśmiechów. — No to do zobaczenia — powiedział.

— Do zobaczenia — powtórzyła dziewczyna. — I niech Moc będzie z tobą. Drugą część zdania wypowiedziała tak cicho, jakby nie chciała, żeby Anakin ją usłyszał. Czując wyraźnie, że mięśnie jego nóg coraz bardziej słabną, młody Solo podszedł do szczeliny w ścianie grashala i ostrożnie zerknął na zewnątrz. Zobaczył, że w ciemności za ciernistym żywopłotem majaczą stanowiska yuuzhańskiej artylerii. Nieprzyjacielscy wojownicy wymierzyli w wycięty otwór lufy czterech wyrzutni magmy. Nie zdradzali jednak ochoty zbliżenia się do szczeliny, co mogło oznaczać, że główne siły zamierzają zaatakować z innej strony. Anakin odwrócił się i skupił myśli, aby posłużyć się lambentem. Nie zdziwił się, kiedy wyczuł, że pod przeciwległą ścianę grashala podchodzi duży oddział Yuuzhan Vongów. Prawdopodobnie byli to wojownicy, którzy dotychczas czaili się w przygotowanej wcześniej zasadzce.

Zaczął nieporadnie biec, a każdy krok podsycał ognisko bólu w jego brzuchu. Dwukrotnie potknął się, kiedy mięśnie nóg nie chciały utrzymać ciężaru ciała, i za każdym razem musiał przyklęknąć na kolano. Po drodze stoczył pojedynek ze szklistookim Yuuzhaninem, który wykazywał jeszcze mniejszą niż on ochotę do walki wręcz. Rozstrzygnął jąna swoją korzyść, rozcinając donicę z odżywczą mazią. Kiedy błoto rozlewało się po podłodze, posłużył się Mocą i wyskoczył w powietrze, aby zwalić z nóg przeciwnika. Kolejną walkę wygrał jednak z najwyższym trudem. Walczący z nim Yuuzhanin trafił łbem aphistaffa w starą ranę, w wyniku czego puściło kilka następnych szwów założonych jeszcze przez Tekli. Anakin ocalił życie tylko dlatego, że dopomógł sobie Mocą, aby wyciągnąć z kabury pistolet blasterowy. Cisnął nim z taką siłą, że kolba broni wyrżnęła w wytatuowany łuk brwiowy przeciwnika.

Zdołał przywołać pistolet i wstał, ale zakrztusił się i zwymiotował krwią. Zanim przyszedł do siebie, wezwał Moc, aby pomogła mu wstać, i zaczął się zastanawiać, czy zdoła pobiec. Musiał pierwszy dotrzeć do drzwi, przez które już niedługo miała się wedrzeć gromada przyczajonych dotąd w zasadzce wojowników Yuuzhan Vongów. W końcu pozostawił za plecami część grashala z odżywczymi donicami i pędami klonujących winorośli. W odległości dwudziestu metrów przed sobą, po lewej stronie, zobaczył przysłonięty półprzeźroczystą błoną otwór drzwiowy, tak szeroki, że dwa X-skrzydłowce mogłyby przelecieć bez trudu obok siebie, a nawet obrócić się w powietrzu. Zobaczył, że odległy kraniec błony się unosi, odskoczył do tyłu i zanurkował za najbliższą donicę. Wolną ręką odczepił od pasa termiczny detonator.

Kiedy zobaczył, kto wychodzi z otworu, o mało nie upuścił go z wrażenia. Co prawda, przybysz był zwrócony do niego bokiem, ale jego ciało okrywał poplamiony i wygnieciony lotniczy kombinezon. W dodatku intruz był wyższy niż większość istot ludzkich. Chwilę potem nieznajomy puścił się biegiem w kierunku zagrody voxyna.

— Lowie? — zapytał Anakin, posługując się Mocą, aby mieć pewność, że przybysz go usłyszy.

Głos doleciał, ale młodzieniec wyczuł tylko, podobnie jak poprzednio, niewyraźne zarysy obecności jeszcze jednego Yuuzhanina. W następnej sekundzie nieznajomy się odwrócił i dopiero wtedy Anakin zobaczył twarz jasnowłosego mężczyzny. Obcy trzymał w dłoniach przestarzały karabin blasterowy typu E-11. Na widok młodego Jedi, zaczął unosić broń do strzału.

Anakin ponownie ukrył się za donicą i włączył komunikator.

— Uwaga, wszyscy! — zameldował. — Pojawił się oszust! Stara się przedrzeć do zagrody voxyna.

Odgłos blasterowych strzałów nasilił się i przeszedł w ogłuszający ryk. Anakin wyczuwał narastającą frustrację młodych Jedi, zniechęconych, bo kąt strzału praktycznie uniemożliwiał trafienie oszusta. Niebawem rozległ się huk eksplozji granatu, a po nim okrzyk Jainy, która przynaglała towarzyszy, aby rzucili się do ataku.

W następnej chwili ogromna błona zaczęła się unosić i odsłoniła czterdzieści par nóg yuuzhańskich wojowników, niecierpliwie czekających, aby przedostać się do wnętrza grashala. Anakin całkowicie otworzył umysł na przepływ Mocy. Wykorzystując potęgę własnych emocji, wciągał Moc do swojego organizmu. Nie uciekał się, jak Ciemni Jedi, do pomocy gniewu, złości czy strachu; zamiast tego przyzywał miłość do członków swojej rodziny i do walczących u jego boku przyjaciół, a nawet sens istnienia zakonu Jedi i obietnicę szczęśliwszej przyszłości.

Moc napłynęła do niego ze wszystkich stron. Niczym wirująca trąba powietrzna wypełniła go swoją potęgą i sensem życia, nasyciła go i pochłonęła. Anakin uświadomił sobie, że nie ma się czego obawiać. Nie miał powodu do zmartwienia. Wyczuwał, że Moc przepływa przez niego, a on zaczyna się z nią zespalać. Był Mocą, a ona była nim.

Wyprostował się i wstał. Z jego ciała promieniowała słaba poświata. Słyszał też ciche trzaski, jakby wyładowania w otaczającym go powietrzu. Stracił świadomość pulsującego w brzuchu bólu. Uświadamiał sobie wyraźnie jak nigdy dotąd obecność w grashalu wszystkich istot i stworzeń. Wyczuwał nawet zatęchły odór brzęczących w powietrzu ogłuszających chrząszczy i woń oparów z odżywczych donic. Słyszał gniewne sapanie nie tylko swoich przyjaciół Jedi, ale również zmagających się z nimi Yuuzhan Ybngów. Widział ich teraz poprzez Moc równie wyraźnie jak swoich towarzyszy, zupełnie jakby jej energia przekroczyła jakąś granicę, aby objąć oddziaływaniem także nieprzyjaciół.

Poderwał się do biegu i strzelając, pospieszył w kierunku unoszącej , się zasłony. Każda błyskawica trafiała w nogę jakiegoś Yuuzhanina. Zza półprzeźroczystej błony zaczęły napływać stłumione jęki i okrzyki. Kilkunastu wojowników, zorientowanych, co się dzieje, padło na kolana i wtoczyło się do grashala. Anakin powalił wszystkich, zanim zdołali zerwać się na nogi, a później podbiegł do ściany obok otworu i połaskotał unoszące błonę stworzenie. Membrana zaczęła opadać.

— Na oddech Hurtów! — zaklęła nagle przez komunikator Jaina. — Ucieka!

Anakin także to wyczuwał. Voxyn oddalał się i schodził coraz niżej. Młodzieniec odpiął od pasa własny komunikator.

— Oszust musiał otworzyć wlot awaryjnego tunelu — powiedział. Nie wyczuwał już bólu, kiedy mówił, a promieniujący od niego blask jeszcze nabrał intensywności. Młody Jedi uświadomił sobie, że komórki jego ciała płoną żywym ogniem. — Jacenie, przejmij dowodzenie — rozkazał. — Zbierz, kogo tylko zdołasz, i biegnijcie za królową!

Zdumienie i uraza Jainy, że młodszy brat ją pominął, poniosła się po powierzchni Mocy niczym okrzyk nad wodą, ale siostra Jacena postanowiła nie okazywać oburzenia.

— Nie przedostaniemy się tam, Mały Bracie — oznajmiła przez komunikator.

— Już wkrótce będziecie mieli wolną drogę — obiecał Anakin. Rozciął na pół unoszące błonę stworzenie i pospieszył w kierunku opustoszałej zagrody voxyna. Wyczuwał przed sobą obecność wielu Yuuzhan Vongów. Broniący dotąd grashala nieprzyjacielscy wojownicy, skuleni za najbliższym szeregiem donic z odżywczą paką, cieszyli się na myśl, że już wkrótce otrzymają posiłki. Chwilę później musieli zmienić zdanie, kiedy Anakin zaczął razić ich z flanki blasterowymi błyskawicami. Kąt strzału był zbyt ostry, aby zdołał któregoś trafić, a jego błyskawice niosły zbyt mało energii, aby pokonać pancerze z kraba vonduun, ale zanim Yuuzhanie sobie to uświadomili, zaatakowali ich pozostali młodzi Jedi.

W następnej chwili przez półprzeźroczystą błonę otworu drzwiowego grashala przeleciała z rykiem ogromna kula plazmy. W ogniu stanęło ze dwadzieścia metrów plątaniny klonujących winorośli. Anakin odwrócił się i rzucił ku wypalonemu otworowi. Z jego rąk i nóg nie przestawały strzelać miniaturowe błyskawice. Moc kotłowała się w nim niczym w piecu i z każdą sekundą płonęła coraz goręcej. Wypełniała go całkowicie energia jasnej strony. Jego udręczone ciało zapewne nie zdołałoby pomieścić ani odrobiny więcej. Przelewając się na zewnątrz i wypływając z ciała, Moc mogła jednak pochłonąć naczynie, zbyt słabe, aby ją utrzymać.

Yuuzhan Vongowie, a przynajmniej ci, którzy jeszcze trzymali się na nogach, zaczęli po pięciu w rzędzie przeskakiwać przez dymiący otwór w błonie. Anakin powalił pierwszą piątkę z odległości piętnastu metrów. Przy każdym kroku z lufy jego blasterowego pistoletu wyskakiwały z cichym śpiewem dwie błyskawice. Każda wypalała dziurę w czyjejś twarzy albo czyimś gardle. W następnej sekundzie z donośnym rykiem ponownie obudził się do życia krater wulkanu i jakby znikąd rozkwitła przed Anakinem kula oślepiająco białego światła. Młodzieniec dał nura i poszybował pod ścianę grashala. Odbił się od niej stopami, wykonał salto w powietrzu i opadł mniej więcej dziesięć metrów od miejsca eksplozji.

— Anakinie! — Przerażony okrzyk Jainy zabrzmiał jak ochrypły wrzask.

Biegnij! — rozkazał jej bez słów młodzieniec, wykorzystując łączące ich więzy Mocy. — Ścigajcie uciekającego voxyna!

Pistolet blasterowy ponownie zaśpiewał w jego dłoni. Anakin starał się przyciskać guzik spustowy tak szybko, jak potrafił. Za każdym razem powalał jednego Yuuzhanina, ale przez otwory w błonie ciągle przeskakiwali następni. W pewnej chwili w jego ramię wbiły się żuchwy brzytwożuka. Widocznie wypływająca z jego organizmu energia Mocy wypaliła dziury w materiale kombinezonu, który już nie chronił dobrze i ciała. Młodzieniec pozwolił, aby siła uderzenia obróciła go, ale później znów strzelał i strzelał, dopóki nie usłyszał alarmu wyczerpanego zasobnika. Atakujący go Yuuzhan Vongowie rzucali całymi garściami ogłusząjące chrząszcze, a kiedy skończyli, odwinęli opasujące ich ciała amphistaffy i rzucili się do ataku.

Anakin cisnął w najbliższego nieprzydatnym pistoletem blasterowym, a gdy yuuzhański wojownik upadł, skoczył ku następnemu. Pokonując dzielącą ich odległość, odpiął od pasa świetlny miecz i kciukiem wyzwolił klingę. Wylądował przed wypalonym w półprzeźroczystej błonie otworem i zaczął wymachiwać buczącym ostrzem. Bronił się, atakował, parował ciosy i zadawał własne, każdym zabijając kolejnego przeciwnika. Z jego ciała promieniowała tak intensywna poświata, że rzucała tańczące cienie na następne szeregi atakujących wojowników. W pewnej chwili skierował ostrze w lewo i przełamał opór dwóch Yuuzhan Vongów, a później bez trudu rozciął oba gardła. Kiedy uderzył łokciem w twarz trzeciego, nieprzyjaciel potoczył się po podłodze.

Mimo to wciąż następni przeskakiwali przez otwory w błonie. Zdołali zranić Anakina w trzech miejscach, a kilka chwil później w jego ciele pogrążył szczęki amphistaff. Zanim Anakin poczuł przenikliwy ból, Moc unieszkodliwiła jad kłów bestii. Prawdę mówiąc, nowe rany sprawiały mu mniejszy ból niż stara, ale atakowało go teraz kilkunastu wojowników naraz, a on nie mógł przecież opierać się im bez końca. Zabił następnego, po nim jeszcze jednego, ale kiedy coś przecięło jego udo, powoli zaczął się wycofywać. Yuuzhan Vongowie widocznie to zauważyli, gdyż zaatakowali go ze zdwojoną energią. Niektórzy starali się prześlizgnąć z prawej strony, pewnie chcąc zajść go od tyłu.

Nagle w zagrodzie voxyna rozległ się ryk długiego blastera i w torsie jednego z Yuuzhan Vongów pojawiła się dymiąca dziura wielkości głowy. Błyskawica musiała przelecieć na wylot, ponieważ ten sam strzał wywiercił dziurę jak pięść w piersi stojącego za nim wojownika. Anakin posłużył się Mocą i odskoczył, a później wykonał salto w tył i wylądował pięć metrów dalej. Kiedy płonące komórki jego ciała zaczęły pękać jedna po drugiej, otaczająca go poświata złowieszczo zamigotała. Mimo to postanowił zaryzykować. Obejrzał się i zobaczył wychylającą się znad koralowej ściany zagrody twarz Jainy. Jego siostra przyciskała do ramienia kolbę długiego blastera, ale po jej twarzy spływały łzy. Obok niej stał Jacen. On także szlochał, ale starał się odciągnąć siostrę do tyłu.

Biegnijcie! — polecił im Anakin za pośrednictwem Mocy. — Już dłużej nie dam rady!

Yuuzhan Vongowie rzucili się do ataku i Jaina znów wystrzeliła. Powaliła jakiegoś wojownika, ale pozostali nie dawali za wygraną. Anakin poderwał się w powietrze i odskoczył następne pięć metrów do tyłu, ale gdy wylądował, wyczuł jakiegoś Yuuzhanina, który przemykał skulony pod przeciwległą ścianą wielkiego grashala. Młodzieniec wycofał się jeszcze dalej do miejsca, skąd mógłby zobaczyć wojownika. Przekonał się, że to ten sam jasnowłosy oszust, który uwolnił z zagrody królową voxynów. Yuuzhanin znajdował się mniej więcej trzydzieści metrów od Anakina. Ciągnął po chropowatej podłodze ciężką skrzynię w kierunku wyciętego przez młodych Jedi otworu w ścianie grashala.

Yuuzhańscy wojownicy rzucili się do kolejnego ataku i młodzieniec musiał się bronić. Kreśląc purpurowym ostrzem świetliste zygzaki, blokował ich ciosy i zadawał własne. W pewnej chwili, kiedy cofnął się jeszcze dwa kroki, wyczuł nadarzającą się okazję. Podskoczył i wymierzył silnego kopniaka w tors atakującego Yuuzhanina. Klinga jego miecza błysnęła dwa razy i rozpłatała dwie czaszki walczących po obu stronach wojowników. Kiedy w końcu młodzieniec wylądował na podłodze, dopomógł sobie Mocą i wykonawszy serię młynków, odtoczył się na bok.

Zakończył akrobacje na tyle daleko, aby się zorientować, skąd jasnowłosy oszust mógł wyciągnąć ciężką skrzynię. Wszystko wskazywało, że była to przylegająca do zagrody voxyna spora pracownia. Młody Solo zobaczył tam laboratoryjne stoły i ławy, a na nich wijące się pędy i łodygi odżywczych winorośli. Każda pulsowała białym światłem i każda kończyła się w niewielkim klonującym pojemniku. Niektóre kapsuły były otwarte, inne zamknięte. Anakin domyślił się, że widzi stanowiska do klonowania voxynów.

A zatem właśnie tego poszukiwał przebiegły oszust! Ciągnął wypełniony tkankami królowej pojemnik, który mógł posłużyć do sklonowania przynajmniej miliona nowych osobników! Młody Solo zauważył, że promieniująca z jego ciała poświata migocze i coraz szybciej przygasa. Orientował się, że pękają kolejne komórki jego ciała, ale wiedział, że w pozostałych wciąż jeszcze kryją się wystarczające zasoby energii Mocy. Nie odnosił wrażenia, że odchodzi; raczej, że stapia się z samą Mocą. Odczepił od pasa ostatni termiczny detonator i kciukiem przestawił zapalnik czasowy o trzy ząbki.

Nie zwlekajcie! — polecił bliźniętom za pośrednictwem Mocy. — Nie ma czasu do stracenia.

— Anakinie! Nie mogę! — odezwała się przez komunikator Jaina. Młodzieniec uniósł termiczny detonator na tyle wysoko, aby bliźnięta mogły zobaczyć srebrzystą kulę.

Nastawiłem na trzydzieści sekund, pomyślał, zwalniając bezpiecznik. Odprowadź ją, Jacenie, i ucałuj ode mnie Tahiri.

Widząc, że ponownie atakuje go gromada yuuzhańskich wojowników, zamachnął się i rzucił detonator w przeciwległy kraniec grashala. Nie pamiętał, czy posłużył się Mocą, aby detonator doleciał, ale chyba tak, ponieważ srebrzysty pocisk trafił jasnowłosego oszusta w sam środek głowy.

Kilka następnych chwil Anakin był zbyt zajęty odbijaniem ciosów amphistaffów atakujących go Yuuzhan Vongów. Kiedy w końcu zdołał odskoczyć — nie pozostało mu już tyle sił, aby wykonać w powietrzu i salto albo serię młynków — oszust niepewnie chwiał się na nogach. Pocierał głowę i rozglądał się w poszukiwaniu tego, co go uderzyło. Chociaż Anakina dzieliło od niego trzydzieści metrów, złamany w wielu miejscach nos i wypełniony czymś ciemnym oczodół nie pozwalały żywić najmniejszych wątpliwości, że to Nom Anor.

Kiedy egzekutor zauważył w końcu srebrzystą kulę, jego prawdziwe oko powiększyło się do rozmiarów tkwiącego w drugim oczodole , playerin bola. Yuuzhanin się pochylił, aby podnieść detonator.

Anakin posłużył się jeszcze raz Mocą, żeby popchnąć kulę, która potoczyła się po podłodze. W następnej chwili w jego bok trafił łeb amphistaffa i młody Jedi osunął się na kolana. Wypuścił ze słabnących palców świetlny miecz, który potoczył się na bok. Promieniująca z jego ciała poświata wyraźnie przygasła i z każdą chwilą traciła na intensywności. Wirujące w ciele tornado z wolna zamierało, a jego energia wyciekała z powrotem do Mocy.

Nom Anor podbiegł, żeby chwycić detonator. Anakin zaczekał, aż egzekutor znów się pochyli, i dopiero wtedy ostatni raz dopomógł sobie Mocą. Popchnął srebrzystą kulę w kierunku ciężkiej skrzyni z tkankami królowej voxynów.

Nie usłyszał gniewnego przekleństwa, jakie wyrwało się z gardła przerażonego Yuuzhanina, ani nie zobaczył, jak Nom Anor odwraca się i zmyka, ile sił w nogach.

Chwilę wcześniej odszedł.

44

— Nie ma mowy, żeby zaatakowali Zaćmienie, a przynajmniej nie tą flotą, która odleciała z przestworzy Borleias — starał się przekonywać Kenth Hamner. Pełnił obowiązki oficjalnego oficera łącznikowego między rycerzami Jedi a dostojnikami Nowej Republiki i przyleciał godzinę wcześniej, żeby poinformować o niepokojących ruchach okrętów floty Yuuzhan Vongów. — Nawet gdyby zdołali sprowadzić tu tyle jednostek, musieliby poświęcić standardowy rok, żeby przeprowadzić wszystkie przez istny labirynt nadprzestrzennych szlaków.

W sali odpraw Zaćmienia zgromadzili się najbardziej doświadczeni taktycy spośród rycerzy Jedi, aby się przyjrzeć opracowanym przez mistrza Skywalkera trzem taktycznym hologramom. Pierwszy ukazywał wszystkie nadprzestrzenne szlaki, które miały swój początek w przestworzach Borleias. Na drugim widniał skomplikowany labirynt nadprzestrzennych dróg wiodących do Zaćmienia, a także sama planeta, ukryta za zasłoną pasów asteroid i unoszących się nieopodal gazowych gigantów. Trzeci hologram przedstawiał cały system Coruscant i właśnie ku tej mapie kierowały się spojrzenia wszystkich Jedi. Zaproszeni przez Luke’a goście spoglądali zwłaszcza na podejrzaną gromadę OboRin unoszących się na obrzeżach systemu niezwykłych komet.

W pewnej chwili Mara wyciągnęła rękę i wskazała na ich splątane ogony.

— A więc krążą tam jakieś nienaniesione na gwiezdne mapy asteroidy? — zapytała.

— Mamy je na oku — zapewnił Kenth. — W każdej chwili możemy je zestrzelić.

Nikt nie zasugerował, że w rzeczywistości asteroidy mogą być zwiadowczymi jednostkami Yuuzhan Vongów. Corran Horn, który także przyglądał się hologramom, potwierdził już wcześniej, że nadawanie zwiadowczym patrolowcom postaci asteroid jest powszechnie stosowaną taktyką Yuuzhan Vongów.

— No to chyba wiemy, o co im chodzi — odezwał się w końcu Skywalker.

Przełączył projektor hologramów w taki sposób, aby zostawić tylko wizerunek systemu Coruscant, ale kiedy wyczuł, że łącząca go z Anakinem więź Mocy zaczyna nagle się zacieśniać, zapomniał o powiększeniu hologramu. Oczyma wyobraźni ujrzał yuuzhańskich wojowników przemykających między pędami płonących winorośli, wymierzającą ciosy purpurową klingę świetlnego miecza i płonące w ciemności złociste światło. Wyczuwał, że siostrzeniec jest spokojny i skupiony, pogodzony z Mocą i ze sobą, ale słaby i z każdą chwilą coraz słabszy.

— Mistrzu Skywalkerze… — zaniepokoił się Corran. — Co się stało? Luke odwrócił się do niego, ale nie odpowiedział. Pamiętał, że Saba Sebatyne wyczuła chwile śmierci obu sióstr Hara; wiedział także, że życie stracili inni Jedi. Nie potrafiłby powiedzieć, kto jeszcze zginął, ale Moc ukazywała mu coraz więcej pustych miejsc po zmarłych rycerzach. A teraz oddział specjalny tracił także Anakina. A przecież to on go wysłał, podobnie jak wszystkich pozostałych.

— Luke? — Mara podeszła do stołu i wzięła męża za rękę.

Luke nie sprzeciwił się, ale uwolnił myśli i wysłał do obojga bliźniąt. Przekonał się, że są zasmuceni, przestraszeni i rozgniewani, ale przynajmniej żywi i silni Mocą.

W następnej chwili wyczuł, że Anakin odszedł.

Odniósł wrażenie, jakby Yuuzhan Vongowie sięgnęli w głąb jego ciała i wydarli z siostrzeńca jego serca. Poczuł w nim czarną pustkę, wypełnianą stopniowo przez tak straszliwe zimno, że nie potrafił opanować spazmatycznych dreszczy.

— Luke, przestań! — Mara wbiła palce w jego ramię i zmusiła, żeby odwrócił się w jej stronę. — Postaraj się zamknąć umysł. Wiesz przecież, że Ben cię wyczuje. Pomyśl, jakie to może wywrzeć skutki!

— Ben…

Luke przykrył dłoń żony swoją i zaczął tłumić emocje. Starał się ograniczyć swoją obecność w Mocy i osłabić więź, jaka łączyła go z bliźniętami Solo. Nie potrafił powstrzymać narastającej w nim fali gniewu, ale nie chciał przekazywać go małemu synkowi. Odwrócił się i położył drugą dłoń na projektorze hologramów.

— Mistrzu… Skywalkerze! — zachłysnął się Kenth.

— To Anakin — odezwała się Mara.

— Anakin? Och… — W sali odpraw rozległy się zdławione okrzyki j i pełne przerażenia jęki pozostałych.

— Mistrzu… Skywalkerze — zdołał w końcu wyjąkać Corran. — Co możemy zrobić?

Właśnie, co? — zastanawiał się mistrz Jedi. Patrząc na Marę, walczył z sobą, żeby odzyskać spokój i skupić myśli. Chodziło nie o to, co mogli zrobić, ale co musieli.

— Anakin… — Luke zająknął się i umilkł. Musiał zacząć od nowa. — Anakin nie umarł na próżno.

Corran i pozostali czekali w milczeniu. Z nadzieją w sercu wpatrywali się w jego usta.

— Musimy przygotować się do walki. Nasze myśliwce także — odezwała się Mara, decydując się w końcu na przejęcie inicjatywy. Odwróciła się do Kentha. – I skontaktować się z admirałem Sowem. Kiedy przylecimy na Coruscant, musimy mieć jakieś kwatery.

Jeżeli uwzględnić cienie pod oczami, równie ciemne jak paciorkowate czarne oczy Sullustanina, ukazywana przez projektor hologramów twarz generała Yeela kojarzyła się z buźką pucołowatego yuuzhańskiego dzieciaka… rozkapryszonego pucołowatego yuuzhańskiego dzieciaka. Rozgniewany Han grzmotnął w stolik projektora — postarał się, żeby było to miejsce poza zasięgiem obiektywu kamery — i ułożył rysy twarzy w wyrozumiały uśmiech.

— Nie powiedziałem, że pańscy podwładni zaniedbują swoje obowiązki, generale — powiedział i zerknął na Calrissiana. Obaj mężczyźni przebywali we Wschodnim Porcie na Coruscant, w gabinecie apartamentu rodziny Solo. Starali się wyświadczyć Nowej Republice jeszcze jedną przysługę i jak zawsze, okazywało się to niemożliwe. — Pamięta pan chyba, że Viqi Shesh uczestniczyła kiedyś w obradach KONAWONOR-u. W ciągu ostatnich dwóch lat miała mnóstwo okazji, żeby przemycić yuuzhańskich dywersantów do personelu wielu ekip odpowiedzialnych za generowanie ochronnego pola. Dlaczego chce pan tak ryzykować?

— Masz na to jakiś dowód, Solo? — prychnął Yeel. Nie powiedział „generale Solo”, „emerytowany generale Solo” ani nawet „Hanie”, ale po prostu „Solo”. — Jeżeli masz dowód, natychmiast zarządzę wszczęcie śledztwa.

— Nie mam dowodu. Właśnie o to chodzi — odparł Han, pocierając czoło. — Proszę posłuchać. Nic pan nie straci, wyrażając zgodę, aby w skład personelu obsługującego każdy generator wchodziło także kilka androidów-zabójców typu ZYV, prawda? To niezwykle ważne.

— A kto za nie zapłaci? — odparł Yeel. — I dlaczego okazują się takie zawodne?

W polu widzenia obiektywu holograficznej kamery stanął Lando.

— Zapewniam pana, że androidy są niezawodne, generale — oznajmił. — Moi zabójcy spisują się na medal. Jestem tylko lojalnym obywatelem Nowej Republiki i staram się robić wszystko, co mogę, aby pomóc.

Generał Yeel nie sprawiał jednak wrażenia przekonanego. Popatrzył na Calrissiana.

— A czy to nie pański android typu ZYV nie zdołał ochronić przywódcy Nowej Republiki, Fey’lyi, kiedy zaatakowała go inna grupa dywersantów? — zapytał.

— To wydarzyło się podczas demonstracji możliwości androidów. Ich oprogramowanie nie przewidywało wówczas takich sytuacji — wyjaśnił cierpliwie śniadolicy mężczyzna. — A te egzemplarze, które zamierzam przekazać nieodpłatnie Nowej Republice, są w pełni sprawne i zdolne do prowadzenia walki w każdych warunkach.

— Właśnie to martwi mnie najbardziej, Calrissian. — Yeel zamrugał, oparł dłonie na stole i pochylił się do obiektywu kamery. — Przywódca Nowej Republiki Fey’łya poprosił, abym z panami porozmawiał, a ja zgodziłem się spełnić jego prośbę. Nie zamierzam jednak dopuszczać w pobliże generatorów ochronnych pól niczego, co nie uzyskało atestu absolutnej zgodności. Oświadczam panom także, że personel ochronnych pól planety nie przeprowadzi takiej oceny, dopóki się nie dowiemy, dokąd odleciała yuuzhańska flota z przestworzy Borleias. Przykro mi, panie Calrissian…

Nagle od strony korytarza napłynął pełen udręki jęk, tak dziki i rozpaczliwy, że w pierwszej chwili Han nie wiedział, co się dzieje. Nie wyobrażał sobie, żeby tak jęczał jakikolwiek człowiek, a co dopiero jego żona Leia. Poderwał się z krzesła i sięgnął po leżącą na stole kaburę z pistoletem.

— Leio! — wykrzyknął.

Usłyszał jęk jeszcze głośniejszy i bardziej nieludzki niż poprzednio. Wypadł na korytarz i popędził do gabinetu żony. Zobaczył, że po obu stronach jej biurka stoją Adarakh i Meewalha. Oboje Noghri sprawiali wrażenie zdumiewająco zdezorientowanych i bezradnych. Na ekranie komunikatora widniała porośnięta sierścią twarz bothańskiego dowódcy Wojsk Obrony Orbity. Generał także wyglądał na zdezorientowanego i przerażonego. Bezmyślnie powtarzał:

— Księżniczko Leio? Księżniczko Leio?

Żona Hana leżała na podłodze, skulona w pozycji płodowej. Bez końca wykrzykiwała jakieś niezrozumiałe słowa.

Kiedy Han sprawdził, że w gabinecie nie ma niczego, co mogłoby | stanowić bezpośrednie zagrożenie, uklęknął na podłodze obok Leii i chwycił ją za ramię.

— Leio?

Chyba w ogóle sobie nie uświadamiała obecności męża. Oczy miała czerwone od płaczu, a na podłodze zebrała się niewielka kałuża jej łez. Z jej ust wydobywał się cały czas przeciągły jęk:

— Aaaaaaa…

Widoczny na ekranie bothański generał nie przestawał powtarzać:

— Księżniczko Leio? Księżniczko Leio?

Chwilę później do pomieszczenia wbiegł Lando. Ignorując komunikator, położył dłoń na ramieniu Hana.

— Co się stało? — zapytał.

Han pokręcił głową i spojrzał na istoty rasy Noghri.

— Lady Yader rozmawiała z generałem Ba’trą— wyjaśniła Meewalha. — Starała się mu wytłumaczyć, że lady Risant Calrissian już leci w towarzystwie tysiąca myśliwych, kiedy nagle urwała…

Leia chwyciła gwałtownie rękę Hana, ale nie przestawała powtarzać:

— Aa… aaa…

Han zrozumiał. Anakin odszedł.

A jego żona wyczuła, że ich młodszy syn stracił życie.

— Księżniczko Leio? — powtarzał bez końca Ba’tra. — Księżniczko, czy nic się pani…

Nagle Han zorientował się, że wciąż trzyma swój pistolet blasterowy typu DL-44. Uniósł broń i celnym strzałem uciszył komunikator. Sprawiło mu to taką ulgę, że skierował lufę ku projektorowi hologramów i unicestwił także to urządzenie. Po nim przyszła kolej na rząd wideofonicznych ekranów wewnętrznego systemu bezpieczeństwa. Wreszcie zaczął niszczyć wszystko inne, co skwierczało i tryskało fontannami iskier, kiedy wypalała w tym dziury niosąca ogromną energię blasterowa błyskawica.

— Hanie! — krzyknął przerażony Lando. — Hanie! Co robisz?

— On nie żyje. — Soło zestrzelił z biurka Leii komputerowy notes, a kiedy zatoczył lufą blastera szeroki łuk, aby wycelować w zawieszony na ścianie panel wyświetlacza hologramów, zmusił ciemnoskórego mężczyznę do poszukania kryjówki. — Zabili naszego chłopca.

Przycisnął guzik spustowy i obserwował, jak strzeliste iglice Terrarium City eksplodują i przemieniają się w fontanny iskier. W następnej chwili rzucił się na niego Adarakh. Wykręcił do tyłu prawą rękę Hana i wyszarpnął blaster z odrętwiałych palców. Solo osunął się na kolana i zaczął szlochać. Sprawiał wrażenie zbyt zmęczonego, by się rozłościć. W niewidzących oczach Leii zobaczył taką pewność, że nie mógł żywić najmniejszych wątpliwości.

Leia chyba nie uświadamiała sobie, co się wokół niej dzieje. W pewnej chwili, nie przestając zawodzić, zerwała się i wybiegła z gabinetu. Klęczący na podłodze Solo obserwował, jak żona znika za drzwiami. Jakąś cząstką umysłu uświadamiał sobie, że słyszy płacz małego Bena.

U boku Hana przykucnął Lando. Nawet nie usiłując uwolnić unieruchomionej ręki, Solo odwrócił głowę i popatrzył w twarz dobrego przyjaciela.

— Anakin nie żyje — powtórzył cicho.

— Hanie, bardzo mi przykro. — Calrissian pochwycił spojrzenie Adarakha i głową wskazał mu drzwi gabinetu. — Najpierw Chewbacca, a teraz to… Nie potrafię sobie wyobrazić.

— Ja także nie. Powiedziałem mu tyle przykrych słów… — zaczął Han. Z głębi apartamentu napłynął głośniejszy płacz małego Bena, któremu towarzyszył rozpaczliwy szloch Leii. — To ja go do tego popchnąłem. Zamierzał mi udowodnić…

— Nie. — Lando zbliżył twarz do twarzy Hana i wbił spojrzenie w jego oczy. — Posłuchaj mnie, stary kumplu. Anakin zginął, ponieważ był rycerzem Jedi i robił to, co muszą robić wszyscy Jedi, a nie z powodu tego, co przydarzyło się Chewiemu, ani dlatego, że starał się ci coś udowodnić.

— Skąd możesz to wiedzieć? — odciął się szorstko Solo. Calrissian nie powiedział niczego niewłaściwego, ale Han zaczynał odczuwać gniew i musiał się na kimś wyładować. — Nie był twoim synem.

— Nie, nie był. — W oczach Landa pojawił się ból i jakby wyrzuty sumienia. — Ale to ja przekazałem go w ręce Yuuzhan Vongów. Młodzieniec nie obwiniał siebie o śmierć Chewiego… Wiedział, jak bardzo go kochasz. Wszyscy to wiedzieli.

Łagodny i cichy głos przyjaciela trochę stępił ostrze gniewu Hana, ale to miejsce zaczęła powoli zajmować rozpacz. Solo uświadamiał sobie, że Lando usiłuje go pocieszyć i nie dopuścić, aby się znów załamał, jak po śmierci Chewbaccy. Słowa przyjaciela, chociaż płynęły z głębi serca, nie zdołały jednak ukoić jego bólu. Han pamiętał, jak zachowywał się po śmierci Wookiego. Wiedział, że wyładowywał wówczas swój gniew na Anakinie. Podczas gdy on oddawał się rozpaczy, jego rodzina omal się nie rozpadła. O mało ich nie stracił, a teraz… Wszystko wskazywało, że historia zaczyna się powtarzać. Han uświadomił sobie, że tym razem Leia sama nie zdoła scalić rodziny. Tym razem jego żona musiała mieć u boku kogoś silnego, na kim mogłaby się oprzeć.

Nagle rozległ się stuk metalowych nóg i do pokoju wpadł przerażony C-3PO. W jego elektronicznie syntetyzowanym piskliwym głosie brzmiało niezwykłe wzburzenie.

— Proszę, niech ktoś mi pomoże! — wykrzyknął. — Pani Leia wyłączyła Nianię i chyba zamierza go zmiażdżyć!

Lando oparł dłoń na ramieniu klęczącego Hana, wstał i odwrócił się do protokolarnego androida.

— Kogo chce zmiażdżyć, See-Threepio? — zapytał. C-3PO uniósł metalowe ręce wysoko nad głowę.

— Bena! Nie chce go wypuścić!

— Zobaczę, co się da z tym zrobić. — Lando lekko popchnął See-Threepia w kierunku Hana i skierował się do drzwi. — Uważaj na niego.

— Nie, Lando. Sam do niej pójdę. — Han przytrzymał się metalowej dłoni Threepia i z wysiłkiem wstał. — To muszę być ja, nie ktoś inny. Calrissian uniósł brew.

— Jesteś pewien, że sobie poradzisz? — zapytał. Han kiwnął głową.

— Nie mam innego wyjścia.

Ruszył do umieszczonego w głębi apartamentu pokoiku dziecinnego. Leia stała przed transpastalowym panelem widokowym i kołysząc Bena na rękach, obserwowała przelatujące poduszkowce. Od czasu do czasu pieszczotliwie poklepywała malca po plecach i przestępowała z nogi na nogę. Wyglądało na to, że nawet gdyby usłyszała płacz niemowlęcia, nie zareagowałaby, sama pogrążona w rozpaczy.

Han stanął obok niej, gestem ręki odprawił oboje Noghrich, a potem łagodnie wsunął dłoń między Bena a żonę.

— Puść go, Leio. — Delikatnie przyciągnął dziecko do siebie. — Pozwól, że go zabiorę.

Kobieta powoli, bardzo powoli zwróciła głowę w jego stronę. Patrzyła na męża, ale chyba go nie widziała.

— Han? — zapytała.

— Tak, to ja. — Dostrzegłszy kątem oka wchodzącego Landa, podał mu niemowlę, a później objął żonę i przytulił do siebie. — Jestem przy tobie, księżniczko — szepnął. — Zawsze będę.

45

Zaczęli się pojawiać na ekranie taktycznego monitora niczym płatki śniegu. Najpierw z nadprzestrzeni wyłoniło się kilka świetlistych punktów, ale zaczęło ich przybywać coraz więcej i wkrótce sypały się całe tumany. Opadały w kierunku gromady komet OboRin. W końcu na ekranie monitora Luke’a pojawiła się prawdziwa śnieżyca danych, wektorów trajektorii lotu i podobnych do straszydeł dziwnych symboli.

— Dalekosiężne skanery potwierdzają, że mamy do czynienia z wrogami. — Chociaż koordynator sygnałów, w skrócie KorSyg, korzystał z sieci łączności taktycznej, sprawiał wrażenie zdenerwowanego. — Proszę przygotować się na wysłuchanie przemówienia admirała Sovva.

Chwilę później w kanale łączności taktycznej rozległ się nosowy głos Sullustanina. Admirał zwracał się do połowy Gwiezdnej Marynarki Nowej Republiki tak niezachęcającym do walki, monotonnym tonem, że po kilku pierwszych zdaniach Luke stracił ochotę do słuchania. Nadal nie mógł się otrząsnąć po śmierci Anakina. Nie potrafił uporać się z wyrzutami sumienia. Rozważał wciąż na nowo, czy postąpił słusznie, pozwalając siostrzeńcowi wyruszyć na tak niebezpieczną wyprawę. Prawdopodobnie przecenił możliwości i szansę powodzenia oddziału specjalnego. A może nie docenił umiejętności Yuuzhan Vongów?

Nagle zabrzmiał cichy pisk i do życia obudził się jego osobisty komunikator.

— Luke, przestań w końcu się obwiniać! — odezwała się Mara. — Nie wolno ci wyruszać do walki z takim bagażem wyrzutów sumienia.

— Wiem, Maro. — Zdarzały się chwile, jak teraz, kiedy mistrz Jedi wolałby, żeby jego żona nie umiała tak łatwo czytać w jego myślach. — Ale to nie takie proste. Nie umiem przestać się zastanawiać, czy przypadkiem nie pozwoliłem im lecieć na samobójczą wyprawę.

— Nic podobnego — oburzyła się Mara. — Czy Leia ma ci to za złe?

— Leia nie potrafi nikomu mieć czegokolwiek za złe — odparł Skywalker. Kiedy usuwał na bok własny smutek, potrafił wyczuć rozpacz siostry. Odbierał jej odrętwienie i niemal fizyczny ból, niewiele różniący się od tego, jaki czuł, kiedy Darth Yader odciął mu rękę. Leia przeżyła silny wstrząs i wciąż jeszcze nie mogła się pogodzić, że jakaś cząstka jej samej na zawsze zniknęła. — A słyszałaś, jak zareagował Han?

— Martwił się stanem Leii.

— Tak powiedział — odparł Luke.

Tym razem Mara nie zaprzeczyła. Jej mąż wyczuwał, jak bardzo jest przerażona. Pozostawiła Bena z Hanem i Leia pogrążonymi w rozpaczy, ale Luke wiedział, że nie powinien jeszcze raz proponować, aby udała się na Coruscant. Już postanowiła, że poleci tam dopiero po zakończeniu bitwy. Nawet Luke Skywalker — zwłaszcza Luke Skywalker — uświadamiał sobie, że nie powinien się starać jej przekonać, kiedy się już zdecydowała.

— Luke, popełniłbyś błąd, gdybyś nie pozwolił mu wykorzystać szansy ocalenia zakonu Jedi — odezwała się Mara kilka chwil później. — Han i Leia też to wiedzą. Przypomnij sobie, jak zareagowali podczas tamtej narady w kraterze. To właśnie oni nalegali, żebyś pozwolił mu polecieć.

Wiedząc, że Mara wyczuje jego kiwnięcie głową, nawet jeżeli go nie zobaczy, Luke zachował milczenie. Zaczął się skupiać na głębokim oddychaniu. Posługując się techniką odprężania Jedi, usiłował skupić myśli. Prawdę mówiąc, nadciągająca bitwa podsuwała mu złe przeczucia, które nie miały nic wspólnego z Anakinem. Wiedział, że jeżeli ich plan się powiedzie, Zaćmienie straci wielu pilotów. Może nawet bardzo wielu.

Ponownie zwrócił uwagę na przemówienie admirała Sovva, kiedy Sullustanin podziękował jemu i „aparatowi wywiadowczemu” rycerzy Jedi za poinformowanie Wojsk Obrony o prawdopodobnym czasie i miejscu pojawienia się nieprzyjaciół. Jego słowa wywołały chichot Mary i pozostałych Jedi. „Aparat”, o którym wspomniał Sovv, był w rzeczywistości potęgującym się przeświadczeniem najsilniejszych Mocą mistrzów, że w gromadzie komet OboRin zanosi się na coś niezwykłego. Pamiętając jednak, że Moc nie wykazuje wrażliwości na obecność Yuuzhan Vongów, mistrzowie i rycerze nie wiedzieli, co o tym sądzić. Z początku nie zamierzali reagować, aby nie wywoływać fałszywego alarmu. Zmienili zdanie i złożyli meldunek dopiero wtedy, kiedy Talon Karrde poinformował ich, że ogromna flota szturmowa Yuuzhan odleciała z przestworzy Borleias mniej więcej w tym samym czasie, kiedy zaczęło ich dręczyć to przeczucie.

Okazało się, że Admirał Sovv szuka politycznego pretekstu do wzmocnienia obrony planety Coruscant i otaczających ją przestworzy. Nic więc dziwnego, że postanowił wykorzystać złożony meldunek do własnego celu. Nie wdając się w szczegóły, określił zawarte w nim domysły mianem „wiarygodnego raportu komórki wywiadu rycerzy Jedi” i posłużył się nim, aby wezwać do powrotu kilka flot z odległych rejonów galaktyki. Wedge doniósł prywatnie Luke’owi, że sullustański admirał nie spodziewał się pojawienia Yuuzhan Vongów, ale zdecydował się przygotować zasadzkę wyłącznie z chęci zachowania pozorów.

Wreszcie liczba wyłaniających się z nadprzestrzeni nowych okrętów wyraźnie zmalała.

— Ta chwila w końcu nadeszła, moi przyjaciele — zakończył Sovv. — Proszę, niech wszyscy przełączą swoje komunikatory na wyznaczone kanały… i niech Moc będzie z wami.

Luke wybrał przydzielony kanał i połączył się z Zaćmieniem.

— Wiecie wszyscy, o co dzisiaj walczymy i dlaczego — powiedział. — Nie wyrywajcie się z szyków i wypełniajcie dokładnie rozkazy dowódców eskadr. Ta bitwa niedługo się zakończy…

— …a później zakończy się cała wojna — odparło kilka głosów.

— Wiemy, mistrzu Skywalkerze — odezwała się Saba Sebatyne. — Mówiłeś nam to już siedem razy.

Odpowiedziały jej nerwowe chichoty pilotów obu dywizjonów Zaćmienia.

Luke bardzo chciałby przyłączyć się do rozmowy i pomóc rozładować napięcie jakąś celną uwagą, ale jego umysł spowijała mgła smutku i bólu.

— Przepraszam — powiedział w końcu. — Pragnąłem tylko się upewnić. Koordynatorze?

— Przygotować się do identyfikacji indywidualnych celów — rozkazał Corran. — Sykaczko, lecisz pierwsza. Wychyl nos z dziupli. Wszyscy inni, czekać na dalsze rozkazy.

Kanonierka Barabelki opuściła szyk i przeleciała na drugą stronę komety, za którą ukrywały się gwiezdne myśliwce eskadr Zaćmienia. Luke wcisnął przełącznik i na ekranie taktycznego monitora ukazał się obraz formacji maszyn pilotowanych przez rycerzy Jedi. Obrócił go o dziewięćdziesiąt stopni i przesunął tak, by gromada komet znalazła się po jednej stronie, a wyskakujące z nadprzestrzeni świetliste punkciki naprzeciwko niej, ale po drugiej stronie ekranu. Pojawiające się na samym dole cyferki informowały, że liczba nieprzyjacielskich jednostek sięga kilkudziesięciu tysięcy i nadal wzrasta.

W pewnej chwili mniej więcej pośrodku szyku yuuzhańskich okrętów pojawił się obejmujący kilka punkcików niewielki kwadrat. Zaraz potem rozległ się cichy trzask i z komunikatora wydobył się głos Danni Quee.

— Yammosk umiejscowiony — zameldowała młoda kobieta. — Określimy dokładniej, na pokładzie którego statku, kiedy bitwa zacznie się już rozkręcać.

— Wszyscy silni, zwarci i gotowi? — zapytał Corran.

Luke przeniósł spojrzenie na ekran dowódcy, aby upewnić się, że piloci jego eskadry meldują pełną gotowość wszystkich NOS-ów — napędów, osłon i systemów uzbrojenia. Kiedy przekonał się, że są gotowi, otworzył umysł i przesłał emocje Tamowi. Młody Durosjanin był trzecią obok niego i Mary osobą, które miały się dzielić ochronnymi polami myśliwców. Wcisnął guzik mikrofonu.

— Miecze gotowe — zameldował.

Kiedy gotowość zgłosiły także pozostałe trzy eskadry, Corran zezwolił na start. W skład obu dywizjonów wchodziły siedemdziesiąt dwa X-skrzydłowce i osiem silnie uzbrojonych kanonierek. Wszyscy piloci wylecieli zza skrywającej ich komety i przyspieszyli niemal do prędkości światła. Pokonali odległość dzielącą ich od nieprzyjacielskiej armady tak szybko, że śmignęli obok lecących na czele szyku yuuzhańskich jednostek zwiadowczych, zanim nieprzyjaciele zdołali wypuścić chociaż jeden pocisk magmy. Luke leciał na czele i wybierał wektor, który pozwoliłby wszystkim przedostać się w środek szyku yuuzhańskiej floty bez wzbudzania podejrzeń, że kierują się ku określonemu celowi.

— Dobra robota — pochwalił przez komunikator Corran.

Nagle ukazywany na ekranie taktycznego monitora Skywalkera obraz uległ powiększeniu. Przedstawiał teraz dowodzone przez mistrza Jedi dwie eskadry niebieskich plamek, otoczone istnym morzem żółtych punkcików jednostek Yuuzhan Vongów. Obok każdego nieprzyjacielskiego okrętu widniały informacje na temat masy i prawdopodobnego uzbrojenia, a niekiedy — ilekroć operatorzy komputerów na pokładzie „Wesołka” potrafili dopasować charakterystyczne cechy do informacji zapisanych w bazach danych — nawet nazwy. Chcąc przedostać się przez gromadę komet i przypuścić niespodziewany atak, dowódcy okrętów nieprzyjacielskiej armady lecieli w luźnym szyku, aby kapitan każdej jednostki miał dość miejsca do manewru. Kiedy Luke spojrzał przez iluminator, yuuzhańskie okręty jawiły się jedynie jako przesłaniające światło odległych gwiazd czarne plamy. Walka miała toczyć się tak daleko od słońca Coruscant, że prawie nic nie oświetlało ciemnych koralowych kadłubów.

W końcu artylerzyści yuuzhańskiego odpowiednika fregaty o nazwie „Grabieżca” wypuścili pierwszą salwę, ale tyłko jedna kula plazmy pomknęła w kierunku lecących z ogromną prędkością eskadr X-skrzydłowców na tyle szybko, że zdążyła dolecieć do celu. Trafiła jakiś myśliwiec Gorszycieli, pokonała jego osłony i przemieniła maszynę w ognistą kulę fotonów i atomów.

— Wstrzymać ogień — rozkazał Skywalker. Zaczął wykonywać nagłe zwroty i uniki, świadomie starając się utrzymać oba dywizjony cały czas między jakimikolwiek dwoma dużymi okrętami floty Yuuzhan Vongów. Nieprzyjacielscy artylerzyści musieli ryzykować, że jeżeli wystrzelaj chybią, trafią własną jednostkę. — Jeżeli zastopujemy, aby podjąć walkę, przegramy.

Widząc, że przeciwnicy zapuszczają się coraz dalej w głąb armady, Yuuzhanie nie przestawali ich sporadycznie ostrzeliwać. Musieli jednak uważać, żeby nie trafić własnego okrętu, i nieustannie zmieniali miejsce w szyku, poszukując pozycji dogodnej do pewnego strzału. X-skrzydłowce i eskortujące je kanonierki okazywały się o wiele szybsze i zwrotniejsze, więc wysiłki yuuzhańskich artylerzystów były skazane na niepowodzenie. Korzystając z informacji, które cały czas mu podawali obserwatorzy z pokładu „Wesołka”, Luke zawsze wiedział, kiedy otwiera się przed nim wolna droga, i wykorzystywał okazję do wybierania nowych wektorów ataku. W pewnej chwili spory pocisk magmy rozpylił na atomy jedną z kanonierek Gorszycieli, ale zanim członkowie jej załogi katapultowali się w przestworza, zdołali wystrzelić ku najbliższemu krążownikowi wszystkie torpedy protonowe i ciemne bomby. Niemal połowa pocisków zniknęła w chroniących bakburtę yuuzhańskiego okrętu grawitacyjnych anomaliach, ale pozostałe dotarły do celu. Eksplodując, wyrwały w kadłubie długą linię otworów, przez które zaczęła wylatywać atmosfera i szczątki ciał zabitych Yuuzhan.

Przemykając obok kadłuba yuuzhańskiego odpowiednika lotniskowca, Luke zauważył, że ogromny okręt przyspiesza i zawraca, aby odciąć im drogę. Z hangarów nieprzyjacielskiego okrętu zaczęły wylatywać roje koralowych skoczków. Kiedy ich piloci utworzyli bojowy szyk w pobliżu jego kadłuba, kwadrat celowniczego systemu Danni Quee skurczył się i otoczył anonimowy ciężki krążownik. Ogromny yuuzhański okręt leciał dokładnie pośrodku szyku pięciu jednostek, które Danni wskazała zaledwie kilka chwil wcześniej.

— Yammosk zlokalizowany — zameldowała młoda kobieta.

Luke przyjrzał się ekranowi taktycznego monitora, a potem dotknął wskazującym palcem punkcika oznaczającego odpowiednik gwiezdnego niszczyciela. Yuuzhański okręt unosił się w przestworzach dosyć daleko od obecnego wektora lotu. Wyświetlana obok żółtego punktu nazwa identyfikowała nieprzyjacielską jednostkę jako „Sunulok”.

— Cel wtórny, Artoo — powiedział. Zaczekał, aż wokół wskazanego odpowiednika niszczyciela pojawi się czerwony krąg, po czym włączył komunikator i nawiązał łączność z Corranem.

— Koordynatorze, czy mamy twoją zgodę na dywersyjny rajd, którego celem byłaby ta jednostka? — zapytał. — Ostrzelamy ją i zmienimy kurs, aby wyskoczyć po przeciwnej stronie.

— Masz zgodę na rajd, Wieśniaku. — Corran podzielił cel na sektory, które miały być atakowane przez pilotów poszczególnych eskadr, a potem znów nawiązał łączność ze Skywalkerem. — A przy okazji, ci z KorSyga twierdzą, że na samym czele szyku yuuzhańskiej armady wykrywają warkocze jonów.

— Warkocze jonów? — powtórzył zdumiony mistrz Jedi. Wiedział, że Yuuzhan Vongowie nie wykorzystują jednostek napędu jonowego.

— Może korzystają z usług najemników z Brygady Pokoju? — odezwała się Mara. — To wyjaśniałoby także, dlaczego wyczuwaliśmy ich zbliżanie.

Luke skupił się, uwolnił myśli i wysłał w przestworza wici Mocy. Jakiś czas nic nie odbierał, ale później rzeczywiście wyczuł na czele nieprzyjacielskiej floty ścianę życia.

— Jest ich zbyt wielu jak na członków przestępczego kartelu — zameldował. — Wyczuwam dwa, a może nawet trzy miliony inteligentnych istot.

— Zapewne armia ich niewolników — odezwał się młody Tam. Luke nie był tego taki pewien. Nie wyczuł obojętności i podobnych do szumu zakłóceń sygnałów, wytwarzanych przez rosnące na głowach narośle, które wykorzystywali Yuuzhan Vongowie, aby utrzymywać w ryzach swoich więźniów. Nie miał jednak dość czasu na zastanawianie się, co właściwie czuje. Z hangarów odpowiednika niszczyciela wylatywały ostatnie eskadry koralowych skoczków, a pierwsze zbliżały się już, aby ich zaatakować.

— Uwaga, piloci X-skrzydłowców, ograniczyć prędkość. Piloci kanonierek, złamać szyk — polecił Skywalker.

Piloci wszystkich siedmiu kanonierek zatoczyli ostre łuki, aby zająć pozycje za najdalszymi eskortowymi fregatami osłaniającymi yuuzhański odpowiednik niszczyciela. Luke zaczekał, aż podwładni zakończą manewr i wyrównają lot, a potem wydał taki sam rozkaz pozostałym. Piloci wszystkich czterech eskadr X-skrzydłowców obrócili maszyny wokół osi, zmienili kierunek siły ciągu jednej pary silników i przeciążyli przeciwną parę. Śmignęli obok kanonierek i podążyli w kierunku obu jednostek yuuzhańskiej eskorty.

Z otworów rufowych stanowisk artylerii fregat wyskoczyły rozbłyski rubinowego ognia i ku nadlatującym myśliwcom poleciały pociski magmy. Luke natychmiast zanurkował. Leciał tak całe dwie sekundy, aby zmusić yuuzhańskich artylerzystów do pozbycia się z wyrzutni wszystkich pocisków, a potem wystrzelił świecą w górę i zanim nieprzyjaciele zdążyli przestawić celowniki, śmignął za ich rufami. Rzucił okiem na ekran taktycznego monitora i zobaczył, że od strony odpowiednika lotniskowca ściga go kilkanaście eskadr koralowych skoczków. Ich piloci nadlatywali jednak pod tak ostrym kątem, że nie mieli szansy znalezienia się za ogonami X-skrzydłowców ani zajęcia dogodnej pozycji do strzału.

Kiedy Luke ponownie spojrzał przez dziobowy iluminator, zobaczył morze ognia. W pierwszej chwili pomyślał, że jego maszyna została trafiona, ale nie wyczuł zaniepokojenia, jakie powinno było napłynąć od Mary albo Tama. Otworzył umysł na przepływ Mocy i nie przestawał wykonywać zwrotów i uników. Wyczuwał, że podobnie postępują jego skrzydłowi. Wkrótce okazało się, że szalejący w przestworzach pożar to rój eksplodujących kuł plazmy i przelatujących w pobliżu pocisków magmy. Nagła burza trzasków uświadomiła mu, że zniszczeniu uległ jakiś myśliwiec jego eskadry. Niemal natychmiast R2-D2 zganił Luke’a długą serią melodyjnych gwizdów.

— Mnie też się to nie podoba, Artoo — odparł mistrz Jedi. — Nie możemy jednak zawieść admirała Sovva.

Ognisty wir zgasł równie szybko, jak się pojawił, i Luke ponownie spojrzał na ekran taktycznego monitora. Jego eskadra znalazła się dokładnie tam, gdzie chciał, mniej więcej pośrodku między obiema eskortowymi fregatami. Tym razem jednak artylerzyści obu yuuzhańskich okrętów strzelali bez obawy, że niecelny strzał trafi bliźniaczą jednostkę. Kilka chwil później w ognistej eksplozji zniknęła jedna z kanonierek Mieczy, a eskadry Tuzina i Gorszycieli straciły po jednym X-skrzydłowcu każda. Kapitanowie obu yuuzhańskich fregat płacili jednak słoną cenę za niecelne strzały swoich podwładnych. Ukazywane na ekranie monitora Skywalkera punkciki pulsowały na znak, że oba yuuzhańskie okręty zostały lekko uszkodzone.

— Musimy robić coś, co im się bardzo nie podoba — odezwał się przez komunikator Kyp. — Naprawdę starają się, jak mogą, byle tylko nie dopuścić nas do tamtej wielkiej skały.

Nagle w polu widzenia pojawiła się następna para eskortowych fregat Yuuzhan Vongów. Rozbłyskujące punkciki na rufach mogły oznaczać tylko wyrzutnie magmy, jednak widoczna pomiędzy nimi rufa „Sunuloka” majaczyła teraz w ciemności niczym czarny owal wielkości czubka kciuka. Mistrz Jedi ponownie wprowadził myśliwiec w serię zwrotów i uników. Raz po raz obok kadłuba jego X-skrzydłowca przelatywały ogniste pociski, Luke przekonał się jednak, że nie wyrządzają mu żadnej krzywdy. Spojrzał na ekran taktycznego monitora i stwierdził, że jego pilotów ściga wciąż jeszcze kilkanaście eskadr koralowych skoczków z hangarów lotniskowca.

— Wygląda na to, że musimy doprowadzić ten rajd do samego końca — powiedział przez komunikator. — Rozdzielimy się i przelecimy po obu j, stronach tamtych eskortowych fregat. Gorszyciele i Tuzin po lewej, Miecze i Rycerze po prawej.

Usłyszał w odpowiedzi niezgrany chór trzasków włączników komunikatorów, a potem jego cztery eskadry rozdzieliły się na dwie pary. Nie i rezygnując z wykonywania uników, Skywalker powiódł pilotów Mieczy i Dzikich Rycerzy w kierunku eskortowej fregaty lecącej po prawej stronie. Z trudem uniknął wystrzelonych w desperacji trzech kuł plazmy. Poderwał dziób swojego X-skrzydłowca i przeleciał nad wyrzutniami pocisków yuuzhańskiego okrętu, a potem zmienił kurs i śmignął zaledwie dwa metry nad jego burtą. Ku swojemu zdumieniu stwierdził jednak, że artylerzyści obu nieprzyjacielskich okrętów nie przestali ostrzeliwać X-skrzydłowców przelatujących nad sąsiednią fregatą. Przekonał się, że ich strzały stają się coraz częstsze i silniejsze. Piloci Zaćmienia musieli nawet polecić astromechanicznym robotom, żeby wzmocniły i ochronne pola maszyn, w obawie, aby lecące bryły korala yorik nie uszkodziły kadłubów.

— Danni, jesteś pewna, że yammosk znajduje się na pokładzie tamtego ciężkiego krążownika? — zapytał przez komunikator Luke. — Yuuzhanie zachowują się zupełnie, jakby…

— Jestem pewna. Yammosk oszalał — oznajmiła młoda kobieta. Chwilę później jej głos zniknął w trzaskach zakłóceń. Dopiero po kilku sekundach zabrzmiał przerażony okrzyk: — Drifie!

Luke nie musiał nawet patrzeć na ekran taktycznego monitora, aby wiedzieć, że zginął jeden z pilotów Jedi eskadry Saby Sebatyne. Wyczuł, kiedy Barabel stracił życie. Gdy Miecze dotarły na wysokość dziobu eskortowej fregaty, zmienił kurs i przeleciał tuż przed okrętem. Zamierzał zdezorientować artylerzystów nieprzyjacielskiej jednostki i posiać wątpliwości w umysłach wszystkich Yuuzhan Vongów co do rzeczywistego celu ataku.

W następnej sekundzie z komunikatora wydobył się donośny szum zakłóceń i w przestworzach za rufą myśliwca Skywalkera rozbłysnęła gigantyczna supernowa. Mistrz Jedi zerknął na ekran taktycznego monitora i przekonał się, że za ogonami myśliwców Gorszycieli eksplodowała sąsiednia fregata eskortowa. Chwilę później myśliwce eskadry Tuzina zniknęły w gigantycznej chmurze szczątków i kuli ognia. Pochłonięte przez nią X-skrzydłowce zaczęły bezradnie koziołkować we wszystkie strony. Luke zobaczył, że migoczą i eksplodują, a potem z ekranu znikają kolejne myśliwce. Kiedy zgasło pięć plamek, przyszła pora na kanonierki. Po kilku następnych sekundach w przestworza katapultowało się jeszcze dwóch pilotów.

— Łowco Głów… — odezwał się przez komunikator mistrz Jedi. — Łowco Głów, żyjesz?

Nie otrzymał odpowiedzi.

— A ktoś z Tuzina?

Ponownie odpowiedziało mu milczenie.

— Ta eksplozja przysmażyła tylko ich komunikatory — odezwał się optymistycznie Rigard. — Nasze także o mało nie uległy przeciążeniu.

— Miejmy nadzieję — powiedział Luke. Ponownie przeniósł spojrzenie na ekran monitora i zobaczył, że sześć ścigających ich eskadr koralowych skoczków zmienia kurs i rzuca się w pościg za tym, co pozostało z eskadry Kypa.

— Piloci Tuzina, jeżeli mnie odbieracie, uważajcie się za wyłączonych z akcji — rozkazał. — Uciekajcie, jeżeli zdołacie, albo przyczajcie się gdzieś i postarajcie ukryć.

W odpowiedzi usłyszał pojedynczy, z trudem przedzierający się przez szumy zakłóceń trzask przełącznika komunikatora. Chwilę potem wyczuł dotyk myśli żony. Mara starała się go przekonać, że powinien zapomnieć o lodowatej kuli w brzuchu i skupić uwagę na wykonaniu zadania. Skywalker uniósł głowę i spojrzał na widoczną przez dziobowy iluminator coraz większą rufę „Sunuloka”. Miała w tej chwili rozmiary piaskoczołgu i szybko się powiększała. Z pięciu czy sześciu rufowych wyrzutni wyskakiwały kule ognistej plazmy wielkości banthów.

— Uwaga, wszyscy, uzbroić po jednej torpedzie protonowej — rozkazał Luke. — Strzelać na mój znak, a potem przelecieć górą i przygotować się do zgubienia prześladowców.

Kiedy w głośniku pokładowego komunikatora ucichł ostatni potwierdzający trzask, eksplodowała trafiona gigantyczną kulą plazmy druga kanonierka jego eskadry. Z hangarów odpowiednika niszczyciela zaczęły się wyłaniać eskadry koralowych skoczków. Przelatując pod spodem wielkiego okrętu, yuuzhańscy piloci najwyraźniej zamierzali wziąć pilotów X-skrzydłowców w kleszcze.

— Trzy, dwa, jeden, ognia!

Ciemność rozjaśniła się błękitnym blaskiem pięćdziesięciu smug płonących jonów, które chwilę później przemieniły się w oślepiającą ścianę oddalających się spiral. Operatorzy ochronnych pól „Sunuloka” zaczęli kierować ku nim dovin basale, zdołali jednak przechwycić nie więcej niż jedną trzecią nadlatujących protonowych torped. Ich reagujące na zbliżenie zapalniki eksplodowały w bezpiecznej odległości od burty niszczyciela. Luke poderwał dziób myśliwca, aby przelecieć nad kadłubem okrętu. Z zadowoleniem zauważył, że pozostałe torpedy dotarły do celu. Eksplodując, rufowa część yuuzhańskiej jednostki rozłamała się i oderwała od reszty kadłuba. W kierunku nadlatujących X-skrzydłowców sunęła teraz ściana ognia i płonących okruchów korala yorik.

Ufając sile ochronnych pól, piloci przemknęli przez rój szczątków, zmienili kurs i skierowali się nad kadłub uszkodzonego niszczyciela.

Kiedy przelecieli mniej więcej pięćset metrów, raptownie skręcili i zanurkowali w kierunku ciężkiego krążownika. R2-D2 uczynnie zaświergotał i wyświetlił na ekranie wiadomość dla mistrza Skywalkera.

— Dzięki, Artoo. — Luke uzbroił pozostałe torpedy i ciemne bomby. ; — Dwadzieścia sekund do yammoska. Przygotować się do zaatakowania głównego celu.

— Zrozumiałem. — Corran urwał na chwilę, a potem dodał: — Wiadomość przekazana. Pomyślnych łowów.

Zdołali pokonać zaledwie połowę odległości do celu, kiedy z największego gąszczu gromady komet wystrzeliła potężna salwa z turbolaserowych dział jednostek floty Nowej Republiki. Na krótko oświetliła jaskrawym blaskiem wszystkie okręty armady Yuuzhan Vongów. Wyglądały jak bezkresny ocean nieszkodliwych elipsoidalnych asteroid, ale przez nie straciło życie kilka tysięcy inteligentnych istot tej galaktyki. Kiedy ich statki uległy rozpyleniu na atomy, mistrz Jedi wyczuł straszliwe zakłócenie w Mocy.

Później znów wszystko pochłonęła ciemność, a w kanałach łączności mieszkańców Zaćmienia zapadła pełna niedowierzania cisza. Chociaż nie więcej niż połowa pilotów i członków załóg bojowych eskadr wykazywała wrażliwość na działanie Mocy, pozostali stykali się z rycerzami Jedi na tyle długo, aby się zorientować, czego właśnie doświadczyli ich koledzy.

Po chwili obudziły się do życia wyrzutnie stanowisk artylerii lecących na czele szyku okrętów Yuuzhan Vongów. Odpowiadając na niespodziewaną salwę, nieprzyjaciele zaczęli razić niewidocznych przeciwników szkarłatnymi kulami plazmy i smugami płonącej magmy. Operatorzy turbolaserowych dział okrętów Nowej Republiki wystrzelili drugą salwę. Podobnie jak poprzednio, tkankę Mocy przeniknął spazm śmierci następnych tysięcy inteligentnych istot. Wkrótce potem w przestworzach rozpętało się prawdziwe piekło.

Nagle Luke dostrzegł parę nieprzyjacielskich fregat, których piloci przyspieszyli z zamiarem uniemożliwienia im dostępu do ciężkiego krążownika. Dotknął palcem ekranu taktycznego monitora w miejscu, gdzie znajdowała się najbardziej oddalona żółta kropka, i wskazał ją jako następny wtórny cel astromechanicznemu robotowi swojego X-skrzydłowca.

— Przedrzemy się tędy — oznajmił przez komunikator. — Sykaczko, czy zechcesz nas poprowadzić?

— Ona będzie się czuła zaszczycona — odparła Barabelka.

Dzicy Rycerze zwarli szyk i wysunęli się na czoło, a wokół kanonierki Saby utworzyła się powoli rosnąca kula złocistej poświaty. Z hangarów yuuzhańskich fregat wyroiły się eskadry koralowych skoczków. Ich piloci, strzelając ku nadlatującym przeciwnikom, jeszcze bardziej powiększyli świetlistą kulę i wzmocnili intensywność jej blasku. Z pewnością nie wiedzieli, że Izal Waz, posługując się Mocą, więzi w jej wnętrzu światło. Kiedy kula osiągnęła odpowiednie rozmiary, Luke ukrył za nią myśliwce dwóch innych eskadr. Jego podwładni zestrzeliwali jeden po drugim koralowe skoczki, których piloci rozpaczliwie starali się przeniknąć do wnętrza kuli i powstrzymać Dzikich Rycerzy.

Podobnie jak wówczas, kiedy Danni walczyła wewnątrz podobnej sfery w przestworzach Arkanii, załoga fregaty tak się w końcu wystraszyła nadlatującej kuli, że postanowiła zlikwidować ją za pomocą grawitacyjnej anomalii. Kilka sekund później pochwycona przez samotną miniaturową czarną dziurę świetlista powłoka przyspieszyła i zaczęła się wydłużać.

— Wyrzucić blok! — poleciła Saba.

Zanim skończyła wydawać rozkaz, świetlista kula przeistoczyła się w elipsoidę o długości dwukrotnie większej niż szerokość. Dopiero wówczas Izal Waz przestał się skupiać i pozwolił, żeby zgasła. Wystrzeliwszy serię protonowych torped, Dzicy Rycerze złamali szyk i rozproszyli się we wszystkie strony. Odpowiedzialni za wytwarzanie ochronnych pól członkowie załogi yuuzhańskiej fregaty zaczęli rozpaczliwie kierować grawitacyjne anomalie ku nadlatującym torpedom. W ciemności nie zauważyli dwutonowego bloku z czarnej durastali, który kilka chwil wcześniej przyspieszył do prędkości dwustu kilkudziesięciu tysięcy kilometrów na sekundę. Nieprzyjacielska fregata nie tyle eksplodowała, ile wyparowała, a piloci myśliwców Zaćmienia nagle ujrzeli główny cel poprzez gęstą chmurę przegrzanego pyłu.

Dopiero wtedy z otworów w kadłubie ciężkiego krążownika wyroił się cały dywizjon koralowych skoczków. Ich piloci mieli zamiar przechwycić nadlatujące X-skrzydłowce. Chwilę później yuuzhańscy artylerzyści dali ognia za wszystkich dziobowych i rufowych baterii i wyrzutni ogromnego okrętu. Z otworów w oszpeconych dziobami kadłubie leciały niemal ciągłe linie ognia. Stało się oczywiste, że Yuuzhan i Vongowie usiłują zmusić pilotów myśliwców Zaćmienia, aby zmienili kurs w stronę śródokręcia i zmierzyli się z pilotami koralowych skoczków.

— Czas wypróbować nowe systemy celownicze Koordynatora — odezwał się przez komunikator mistrz Jedi. — Rozdzielić się na trójosobowe skrzydła i skierować ku śródokręciu.

— I nie wdawać się w pojedynki — dodał Corran. — Nie zapominajcie, że wciąż jeszcze ścigają was piloci skoczków z lotniskowca. — Przełączył komunikator na prywatny kanał łączności i dodał: — Pamiętaj, Wieśniaku, że musicie załatwić go za pierwszym razem. Chcesz czegoś posłuchać?

Zanim Hom przełączył komunikator na cywilny kanał alarmowy, z głośnika wydobywały się trzaski i szum zakłóceń, aż wreszcie w sterowni myśliwca Luke’a rozległ się trudny do zrozumienia bełkot. Dopiero po chwili mistrz Jedi zaczął rozróżniać głosy indywidualnych rozmówców… i natychmiast pożałował, że się zgodził.

— …nas, proszę! Jesteśmy cywilami i pochodzimy z…

— …kapitan „Szczęśliwego Hutta” z pięcioma tysiącami uchodźców…

— …”Ścigacz Meteorów” przerywa połączenie.

— Do życia obudziło się sześćset transponderów naraz, Luke — odezwał się po chwili Corran. — Wszystkie potwierdzają to, co słyszymy.

— Oczywiście, że tak.

Luke nie potrzebował innego wyjaśnienia, aby zrozumieć, co się dzieje. Wiedział, że „Szczęśliwy Hutt” to jeden spośród wielu transportujących uchodźców wielkich frachtowców, który po prostu zaginął w przestworzach po zabraniu uciekinierów z Ralltiira. Mistrz Jedi był pewien, że gdyby poszperał w rejestrach, odnalazłby także „Ścigacza Meteorów’’. W następnej sekundzie piloci dywizjonu koralowych skoczków ciężkiego krążownika z yammoskiem na pokładzie otworzyli ogień, chociaż jeszcze nie znaleźli się w zasięgu strzałów. Bez wątpienia, zamierzali zmusić nadlatujących przeciwników, aby zwolnili i pozwolili się doścignąć pilotom eskadr skoczków z lotniskowca. Chyba jednak przeliczyli się w rachubach. Piloci X-skrzydłowców i kanonierek lecieli dalej z największą możliwą szybkością, która umożliwiała oddawanie celnych strzałów.

Luke przerwał łączność z Corranem Hornem i polecił, żeby R2-D2 uruchomił dodatkowy system celowniczy. Siatka współrzędnych bardzo szybko namierzyła źródło grawitacyjnych impulsów, którym okazał się, jak zwykle, umieszczony w przedniej części koralowego skoczka dovin basal.

Nastawił pełną moc czterech działek i przycisnął guzik spustowy. Z jednej lufy wyskoczyła błyskawica milisekundę wcześniej niż z trzech innych. Tylko ona skierowała się prosto ku dziobowi yuuzhańskiego myśliwca. Pozostałe rozproszyły się zgodnie ze starannie wyliczonym stosunkiem odległości i prędkości; kiedy jednak zostały pochwycone przez siłę ciążenia ochronnego systemu koralowego skoczka, zaczęły zakręcać w kierunku kadłuba. Pierwszą błyskawicę pochłonęła grawitacyjna anomalia, ale pozostałe trzy skupiły się parę metrów dalej i trafiły w sam środek kabiny pilota koralowego skoczka.

— Niemal tak dobrze jak za pośrednictwem Mocy — odezwał się Skywalker. Przekonał się, że z miejsca, w którym niedawno unosił się cały dywizjon koralowych skoczków, a teraz wisiała ognista chmura rozprzestrzeniającego się płonącego gazu i okruchów korala, wylatują dwa samotne koralowe skoczki, i skierował siatkę nowego systemu namierzania na myśliwiec lecący po lewej stronie.

— Już się nimi zajmujemy — odezwała się Mara. Jego żona i Tam wystrzelili równocześnie i w następnej sekundzie oba myśliwce zniknęły z przestworzy. — Przykro nam, Wieśniaku.

— Wybaczam wam — powiedział Luke. Ujrzawszy, że cały dywizjon koralowych skoczków zniknął dosłownie w ciągu kilku mgnień oka, artylerzyści ciężkiego krążownika zaczęli kłaść ogień zaporowy wzdłuż całej burty ogromnego okrętu. Luke wiedział, że wystarczy pojedyncza ogromna kula plazmy, aby zniszczyć wszystkie trzy dzielące się polami osłon gwiezdne myśliwce, i nakazał swoim skrzydłowym zwiększyć odległości dzielące ich maszyny od jego X-skrzydłowca. Oboje jego towarzysze natychmiast usłuchali, ale inna trójka pilotów Mieczy zniknęła w rozbłysku gigantycznej eksplozji, a Gorszyciele stracili ostatnią kanonierkę.

Pozostali jednak widzieli ciężki krążownik w całej okazałości. Wyglądał jak kilometrowej długości spłaszczone jajo z ciemnego korala yorik z biegnącymi od dziobu do rufy podłużnymi pasami stanowisk artylerii. Wiedząc, że Mara i Tam nadal lecą po obu stronach jego X-skrzydłowca, Luke dokonał kilku zmian kursu i uników. Policzył do trzech, aby jego skrzydłowi mieli dość czasu na zajęcie dogodnych pozycji do strzału, a potem wystrzelił z czterech działek w kotłującą się przed dziobem chmurę ognia. W końcu uznał, że wszyscy piloci jego eskadry są gotowi do ataku.

— Otworzyć ogień ze wszystkiego, z czego się da! — rozkazał. — Nie będziemy atakowali go ponownie.

Wystrzelił dwie torpedy protonowe z wyrzutni jednej burty i trzy następne z wyrzutni drugiej, a potem wypuścił z trzeciego zespołu wyrzutni wszystkie spoczywające tam ciemne bomby. Posłużył się Mocą, aby skierować je we właściwą stronę. Pierwsze dwie torpedy zniknęły w mrocznej czeluści grawitacyjnej anomalii. W następnym ułamku sekundy zobaczył, że z widniejącej przed dziobem jego X-skrzydłowca wyrzutni nieprzyjacielskiego krążownika wylatuje ogromna kula plazmy. Yuuzhański pocisk pokonywał dzielącą ich niewielką odległość tak szybko, że Luke ledwo miał czas zmienić kurs. Jego myśliwiec niemal otarł się o skrzydło maszyny żony.

— Niewiele brakowało, Wieśniaku — odezwała się Mara.

Luke zwiększył odległość dzielącą jego maszynę od jej myśliwca. Skrzywił się w duchu, kiedy ujrzał, że Mara obniżyła lot swojego X-skrzydłowca, aby pocisk magmy mógł się odbić od czołowej powierzchni jego ochronnego pola.

— I kto to mówi — odciął się przez komunikator.

W końcu jednak artylerzyści ciężkiego krążownika przestali ostrzeliwać nadlatujące X-skrzydłowce. Dopiero wtedy ich piloci ujrzeli płomienie strzelające z dziur, które wyrwały w kadłubie yuuzhańskiego okrętu eksplozje ciemnych bomb i protonowych torped. Z niektórych otworów wylatywały jakieś śmiecie i ciała zabitych Yuuzhan Vongów. Gdzie indziej ukazywały się błyski wtórnych wybuchów. Rozrywały całe sekcje odsłoniętych pokładów i wypychały w próżnię chmury następnych zwłok i płonących brył korala yorik. Luke zwolnił na tyle, na ile mógł bez obawy, że dościgną go piloci koralowych skoczków z lotniskowca, namierzył wnętrze krążownika i zaczął je razić seriami laserowych błyskawic.

— Danni, jak się miewa twój yammosk? — zapytał.

— Uspokoił się, ale wciąż żyje — odparła młoda kobieta.

Luke zerknął na ekran taktycznego monitora i przekonał się, że piloci nadlatujących z tyłu koralowych skoczków dościgną ich mniej więcej za trzydzieści sekund.

— W której części okrętu? — zapytał.

— Zaprzeczam, Wieśniaku — odezwał się Corran. — Już o tym rozmawialiśmy. Mieliście swoją okazję, a teraz… wynoście się stamtąd i to szybko.

— Danni, w której części okrętu? — powtórzył nagląco mistrz Jedi. W następnej sekundzie wyczuł wyraźny wzrost poziomu zaniepokojenia żony.

— Wieśniaku, jeden martwy bohater… — zaczęła Mara.

— Dzisiaj będzie tu wielu martwych bohaterów — przerwał szorstko. — Zbyt wielu, aby nie doprowadzić tego ataku do końca. — Jeszcze raz zerknął na ekran taktycznego monitora. Do ataku ścigających ich pilotów koralowych skoczków pozostawało wciąż jeszcze dwadzieścia sekund. — Gdzie? Mów szybko!

— Spróbuj wziąć na cel niższy pokład, mniej więcej w okolicy śródokręcia — odparła Danni. — Nie jestem jednak pewna.

— Zaryzykujemy jeszcze raz. — Luke obniżył lot swojego X-skrzydłowca i jeszcze bardziej zwolnił. — Wszyscy pozostali, lećcie dalej.

— Chyba żartujesz — oburzyła się Mara.

Jego żona i Tam także zwolnili. Ich myśliwce zbliżyły się do jego X-skrzydłowca. Wiedząc, że pozostali piloci dywizjonu będą ich osłaniać, wszyscy troje zaczęli ostrzeliwać kadłub ciężkiego krążownika. Przeleciawszy przez chmurę unoszących się w przestworzach martwych ciał i chmur szczątków, starali się nie pominąć żadnego prawdopodobnego miejsca.

— Wieśniaku, masz piętnaście sekund, zanim dopadną cię piloci tamtych skoczków — ostrzegł Corran. — Chodzi jeszcze o coś innego.

Przełączył komunikator na kanał Dowództwa Floty.

— …natychmiast przerwać ogień! — rozległ się nosowy głos sullustańskiego admirała. — Marynarka Nowej Republiki nie skazuje na rzeź własnych obywateli!

— To nie my skazujemy ich na rzeź — obruszył się Garm Bel Iblis. — To Yuuzhan Vongowie. My staramy się omijać statki z uchodźcami i bierzemy na cel tylko okręty nieprzyjaciół.

— Spisujecie się po prostu żałośnie — przyłączył się do rozmowy Traest Kre’fey.

— A co się stanie z Coruscant? — zapytał Garm. — Co stanie się z rycerzami Jedi? Czy wiecie, ilu pilotów stracili, żebyśmy mogli wykorzystać taką okazję?

Corran wybrał ponownie poprzedni kanał.

— Posłuchaj, Luke, Yuuzhan Vongowie właśnie w tej chwili przedzierają się przez gromadę komet — powiedział. — Nie chcąc strzelać przez żywą tarczę statków z uciekinierami, Traest wycofuje się i przegrupowuje. W tej sytuacji Garm musi do niego dołączyć, gdyż w przeciwnym razie mógłby zostać odcięty. A ponieważ bitwa przenosi się bliżej Coruscant, Wedge ma mniej więcej dwuminutowe opóźnienie.

Zgodnie z planem opracowanym przez admirała Sovva, Wedge miał być młotem spadającym zza ruf okrętów yuuzhańskiej armady na kowadło Garma i Traesta, aby wepchnąć nieprzyjaciół jeszcze głębiej w przygotowaną zasadzkę.

— Jeżeli zdołamy unicestwić yammoska, Wedge wciąż może odegrać swoją rolę — powiedział Luke. Wyczuwał, że Mara czuje się oszukana i zdradzona decyzją Sovva, który postanowił nie strzelać do uchodźców. Luke jednak nie był taki pewien swoich odczuć. Nie wiedział, czy warto byłoby walczyć w obronie Nowej Republiki, której dowódcy atakowaliby wrogów, nie przejmując się życiem wykorzystywanych w charakterze żywych tarcz uciekinierów. — Walka jeszcze się nie zakończyła.

— Już tylko pięć sekund, Wieśniaku — przypomniał Corran.

Luke zastopował całkowicie i skierował dziób swojego X-skrzydłowca w szczelinę widniejącą poniżej kilku otworów nieczynnych stanowisk artylerii. Celnymi strzałami zaczął razić dwa dolne pokłady. W pewnej chwili prześwidrował na wylot uszczelniającą przegrodę i w pustkę przestworzy zaczął wylatywać długi łańcuch ciał zaskoczonych Yuuzhan Vongów.

— Trafiłeś go! — krzyknęła przez komunikator Danni.

Sekundę później do ataku przyłączyli się Mara i Tam. Kierując ogień wszystkich laserowych działek w jedno miejsce, zdołali w końcu wypalić w przeciwległej burcie wielkiego okrętu ogromną dziurę. Luke zobaczył, że razem z chmurą zamarzniętej pary wylatuje przez nią wymachujące mnóstwem macek stworzenie.

— To…

Kiedy kula plazmy rozbryzgnęła się o ochronne pola jej kanonierki, potwierdzenie Danni utonęło w trzaskach zakłóceń. Niespodziewany atak spotkał się natychmiast z nawałnicą ognia z luf laserowych działek, ale Luke nie zamierzał podjąć walki. Wycofał swój X-skrzydłowiec z wypalonego otworu i zanurkował.

— Przerwać atak! — rozkazał.

Przeleciał pod brzuchem ogromnego krążownika i wystrzelił świecą po drugiej stronie. Zmusił pilotów nadlatujących koralowych skoczków do zwolnienia, w obawie, aby X-skrzydłowce nie zaatakowały ich od tyłu. Pozbawieni yammoska, który koordynował ich poczynania, yuuzhańscy piloci sprawiali wrażenie zdezorientowanych. Niektórzy przelecieli z pełną prędkością nad kadłubem, a inni pod brzuchem ciężkiego krążownika. Większość jednak zastopowała nieporadnie po drugiej stronie.

Luke westchnął w duchu z wielką ulgą i włączył komunikator.

— Poszukajmy Wedge’a — powiedział. — Musimy uzupełnić zapasy paliwa i amunicji…

— …i powrócić do walki — dodała Saba. Sprawiała wrażenie raczej rozgorączkowanej niż zdecydowanej. — Dla wszystkich pozostaje wciąż jeszcze całe mnóstwo Yuuzhan Vongów.

46

Jadali już w życiu gorsze paskudztwa, w rodzaju kwaśnych grzybów porastających ściany kopalń ryllu, do których zapędziła ich Nolaa Tarkona, Jacen wiedział więc, że to nie z powodu delikatnego podniebienia przez gardło jego siostry nie może przejść pozbawiona smaku papka, którą Alema kazała przyrządzić przerażonej yuuzhańskiej gospodyni. Nie zawiniła tu także nagląca sytuacja. Członkowie oddziału specjalnego ukrywali się na obrzeżach osiedla mieszkaniowego, w jednopokojowym mieszkaniu w samym sercu uszkodzonego światostatku. Czekając, aż powróci Tesar z informacjami o nowej kryjówce królowej voxynów, starali się nie rzucać nikomu w oczy. Od czasu bitwy w grashalu, kiedy po zawaleniu sklepienia budowli zdołali uciec w głąb światostatku, nie widzieli żadnego śladu Noma Anora ani jego wojowników.

Jacen zaczerpnął niewielką czarką porcję papki z ogromnej misy w kształcie muszli małża i wcisnął naczynie w dłoń siostry.

— Ja też nie mam apetytu, ale musisz coś zjeść, żebyś nie straciła siły.

Jaina cisnęła czarkę z papką o porośniętą bioluminescencyjnym mchem ścianę pomieszczenia. Siedząca w kącie prosta yuuzhańska robotnica, która dzięki pozbawionej tatuażu nieoszpeconej twarzy sprawiała wrażenie niemal urodziwej, skuliła się, jakby młoda kobieta rzuciła w niąnaczyniem. Kiedy porosty przyswoiły zawarte w papce odżywcze substancje, rozjarzyły się intensywniejszym blaskiem, ale nikt nie odezwał się ani słowem.

Jacen wyczuwał, że siostrę dręczy gniew i wyrzuty sumienia. Jego emocje tak bardzo przeplatały się z uczuciami Jainy, że tylko z trudem odróżniał jedne od drugich. Oboje odczuwali w sercu bezbrzeżną pustkę, która już nigdy nie miała się wypełnić. Jacen uświadamiał sobie, że ta pustka działa jak ziejąca w poszyciu kadłuba gwiezdnego statku ogromna szczelina, przez którą ulatuje w próżnię esencja życia. Położył dłoń na kolanie Jainy. Miał nadzieję, że dotyk jego palców podziała na niąjak kotwica.

— Nie możemy się poddać — powiedział. — Musimy uśmiercić tę królową.

Jaina uniosła głowę. W jej niewidzących oczach zapłonęły w końcu maleńkie iskierki świadomości.

— Pozostawiłeś go na pastwę Yuuzhan Vongów! — powiedziała oskarżycielskim tonem.

— Nie mieliśmy innego wyjścia — odparł cicho Jacen, jakby zgadzał się z jej oskarżeniem. Mimo że także odczuwał straszliwą pustkę, wolał, aby siostra wyładowała swój gniew na nim, niż uginała się pod brzemieniem wyrzutów sumienia. — Roili się wokół niego niczym rozwścieczone piraniożuki. Sama widziałaś.

Jaina strąciła jego dłoń z kolana.

— Przekazał ci dowództwo, a ty zostawiłeś go na pastwę Yuuzhan Vongów — powtórzyła trochę spokojniej.

Jacen zachował milczenie. Domyślał się, że słowa siostry są podyktowane wyrzutami sumienia, obawiał się jednak, że gdyby spróbował odpowiedzieć, nie zdołałby powstrzymać się przed odrzuceniem jej oskarżenia.

— Jacen nie zasługuje, żebyś go obwiniała — odezwała się Tenel Ka. Młoda wojowniczka siedziała wyprostowana pod przeciwległą ścianą niewielkiego pomieszczenia. Jak zwykle, skrzyżowała nogi i oparła plecy o koralową ścianę. — Wszyscy słyszeliśmy wyraźnie jego rozkaz i wiemy, dlaczego go wydał — ciągnęła. — Gdybyśmy go nie wykonali, znieważylibyśmy pamięć Anakina i umniejszylibyśmy znaczenie jego poświęcenia.

— Nie wtrącaj się, Tenel Ka — rzekła Jaina. — Nie masz najmniejszego pojęcia, o czym mówisz. Pod względem głębi uczuć przewyższa cię zwykły ronto.

Szybkość, z jaką młoda wojowniczka wyprostowała nogi, zerwała się i obeszła niski stół, najlepiej świadczyła, jak bardzo Jaina się myli. Jacenowi zdawało się przez chwilę, że Hapanka uderzy jego siostrę w twarz, ale Tenel Ka tylko stanęła przed nią i spiorunowała ją gniewnym spojrzeniem. Patrzyła tak dopóty, dopóki Jaina nie straciła resztek pewności siebie i nie odwróciła głowy.

Dopiero wtedy z oczu Tenel Ka znikły błyskawice gniewu.

— Wszyscy odczuwamy smutek po jego śmierci, Jaino — powiedziała. — Twój brat także.

Z jej tonu trudno było odgadnąć, czy te słowa miały oznaczać chęć pojednania, czy może wręcz przeciwnie, oskarżenie, ale po ich usłyszeniu Jaina także zerwała się na równe nogi. Jacen chciał jej podać rękę, ale okazało się to niepotrzebne. Między obie młode kobiety wślizgnął się błyskawicznie Zekk, jakby chciał przechwycić wszystkie ewentualne ciosy.

— I co to pomoże? — zapytał, zwracając się bardziej do Tenel Ka niż Jainy. — Uspokójcie się.

Obie młode kobiety rozprostowały zaciśnięte pięści, ale nie przestały obrzucać się groźnymi spojrzeniami. Najwyraźniej każda czekała, aż ta druga zechce jąprzeprosić. W niewielkim pomieszczeniu zapadła pełna napięcia cisza. Pozostali młodzi Jedi wpatrywali się w swoje czarki z nieapetyczną papką.

Na szczęście, cisza nie trwała zbyt długo, bo z głośników komunikatorów wydobyło się głuche warknięcie. Jacen pierwszy wyciągnął swój i uniósł do ust.

— Tesar? — zapytał. Młody Barabel był urodzonym myśliwym, nawykłym do bezszelestnego skradania się i obdarzonym umiejętnością widzenia w ciemności. Jedyny z członków oddziału specjalnego mógł niepostrzeżenie przemykać wilgotnymi i zatęchłymi korytarzami mieszkaniowego osiedla światostatku. — Odnalazłeś ją?

W odpowiedzi nie usłyszał głosu Tesara, ale jeszcze jedno gardłowe warknięcie. Dopiero po chwili odgadł, że słyszy słowo shyriiwooka, i uświadomił sobie, że komunikatory nie przekazują wiernie dźwięków mowy Wookiech.

— Lowie? — Jaina omal się nie zachłysnęła i szybko wyciągnęła własny komunikator. — Czy to ty?

Lowbacca potwierdził głuchym rykiem, a potem długo przepraszał, że dopuścił do porwania „Tachionowego Skoku”.

— Lowie, daj spokój — przerwał mu Jacen. — My także pozwoliliśmy się zaskoczyć. Gdzie jesteś w tej chwili?

W odpowiedzi usłyszał długą serię gardłowych pomruków, które były czymś więcej niż określeniem miejsca.

— Dlaczego mieliby to robić? — zapytał Solo. Lowbacca też zaryczał pytająco.

— Miej oczy szeroko otwarte — poleciła Jaina. — I bez względu na to, co robisz, nie odstępuj go nawet na krok. Przyjdę do ciebie tak szybko, jak zdołam.

Pstryknęła przełącznikiem i przyczepiła komunikator do pasa, a potem ruszyła do wyjścia tak szybko, że Jacen ledwo zdążył złapać ją za ramię.

— Co ty wyprawiasz? — zapytał.

— Wracamy po ciało Anakina, a co myślałeś? — odezwała się Tahiri pierwszy raz, odkąd wydostali się z grashala. — Nie dopuścimy, żeby go zabrali.

Wstała i podbiegła do Jainy. Niemal natychmiast dołączyła do nich Alema, a chwilę później Zekk. Jacen nie zwrócił na nich uwagi. Nie przestawał zaciskać palców na ramieniu siostry.

— A co z ostatnimi słowami Anakina? — zapytał. — Rozkazał nam, żebyśmy zabili królową.

— No to ją zabij. — Jaina szarpnięciem uwolniła rękę z uścisku palców brata i połaskotała stworzenie unoszące błonę otworu drzwiowego. — Ale ja wracam.

Nie zadając sobie trudu sprawdzenia, czy ktokolwiek za nią idzie, odczepiła od pasa rękojeść świetlnego miecza i poszła pierwsza w głąb mrocznego korytarza.

47

Gdyby pominąć to, że Leia wyczuwała teraz słodkawą woń oddechu małego Bena zamiast odoru własnego potu, a wygodny tapczan nie obracał się pod nią jak ogromny fotel drugiego pilota, oglądana na ekranie wiszącego na ścianie salonu wyświetlacza holowideogramów wojna wyglądała bardzo podobnie jak wówczas, kiedy siedziała w sterowni „Sokoła Millenium”. Tak samo jak wtedy, wirujące w locie kule plazmy przelatywały nad celami albo przemieniały się w rozbłyski białego ognia, strzały turbolaserów rozjaśniały ciemność przestworzy oślepiająco jaskrawymi różnobarwnymi błyskawicami, a z trafionych jednostek wydobywały się kłęby ciemnego dymu i wypadały zamarznięte na kość ciała członków załogi. Widoczny w kącie obrazu durosjański korespondent wojenny opisywał ponurym tonem, jak potężna armada Yuuzhan Vongów, korzystając z osłony frachtowców z niewinnymi uchodźcami, nie przestaje kierować się ku Coruscant. Wyglądało na to, że nieprzyjaciele nie robią sobie nic z rozpaczliwych ataków, jakie przypuszczał na ich tyły Wedge Antilles i okręty dowodzonej przez niego Trzeciej Floty. Najeźdźcy minęli Nabatu, dziesiątąplanetę systemu Coruscant, i wszystko wskazywało, że zanim upłynie standardowy dzień, osiągną krążące w przestworzach Ulabosa gromady brył lodu.

Po chwili na ekranie wyświetlacza holowideogramów ukazał się gwiezdny liniowiec „Ulotne Marzenia”. Ogromny pasażerski statek zboczył z kursu i dosłownie nadział się na serię turbolaserowych błyskawic. Leia uświadamiała sobie, że na samą myśl, że do przestworzy Coruscant zbliża się ogromna armada Yuuzhan Vongów, powinna coś odczuwać: wściekłość, gniew, przerażenie… cokolwiek. Wyglądało jednak na to, że niczym się nie przejmuje. Obchodziło ją tylko, że trzyma na rękach małego Bena i czuje miłe ciepło jego ciałka. Kiedy z otworów w kadłubie „Ulotnych Marzeń” zaczęły wylatywać koziołkujące w locie ciała uchodźców, w rogu ekranu pojawił się jakiś Bithanin. Korespondent oznajmił, że dowodzona przez Bel Iblisa Druga Flota nadal usiłuje atakować nieprzyjaciół pomimo osłaniającej ich żywej tarczy frachtowców z uchodźcami. Chociaż niektórzy tracili życie, jak na przykład pokazani chwilę wcześniej pasażerowie „Ulotnego Marzeń”, Bel Iblis widocznie godził się z takimi ofiarami. Podobno ignorował powtarzane raz po raz rozkazy admirała Sowa, aby się wycofał. Kilka wiarygodnych źródeł podawało, że Sovv odwołał Bel Iblisa ze stanowiska dowódcy, wszystko wskazywało jednak, że generał i kapitanowie jego okrętów albo o tym nie wiedzą, albo po prostu nie chcą przyjąć do wiadomości decyzji Sullustanina. Z niepotwierdzonych meldunków wynikało, że od dowodzonej przez Traesta Kre’feya Pierwszej Floty odłączyły się całe grupy okrętów. Ich kapitanowie przystali do Bel Iblisa i oznajmili, że będą mu pomagali powstrzymywać napór Yuuzhan Vongów. Za wszelką cenę.

Później na ekranie pojawiło się dwóch wojennych komentatorów. Zaczęli się sprzeczać, czy postępowanie generała Bel Iblisa to jedyny sposób powstrzymywania yuuzhańskiej armady, zanim pojawią się posiłki, czy może pierwsza oznaka rozkładu sił zbrojnych Nowej Republiki.

— Co za galimatias — odezwał się w pewnej chwili Solo.

Leia nie odpowiedziała, chociaż jej mąż przerwał panującą ciszę pierwszy raz od chwili włączenia wyświetlacza holowideogramów. Prawdę mówiąc, zdążyła zapomnieć, że Han siedzi obok niej na tapczanie. Od czasu tej tragedii nie odstępował jej nawet na krok, jakby w obawie, że jeszcze raz będzie musiał zabierać z jej rąk niemowlę. Jego ciągła obecność zaczynała ją irytować, ale nie mogła się przemóc, by mu to powiedzieć.

A zresztą, w następnej sekundzie na ekranie wyświetlacza holowideogramów pojawili się Luke i Mara. Gramolili się z kabin swoich X-skrzydłowców. Kiedy dołączyli do długiego szeregu wyczerpanych Jedi, potykających się co kilka kroków, ale maszerujących środkiem płyty lądowiska jakiegoś gwiezdnego niszczyciela Nowej Republiki, w rogu ukazała się podobizna rogatego Devaronianina. Reporter zaczął opisywać, jak dowodzony przez rycerzy Jedi dywizjon myśliwców przedarł się w sam środek armady Yuuzhan Vongów, aby unicestwić ponad piętnaście okrętów liniowych. Z uwagi na tajemnicę wojskową, nie wiedział, ilu pilotów Zaćmienia nie wróciło do bazy, ale wszystko wskazywało, że straty w ludziach i sprzęcie są bardzo poważne. Od czasu rozpoczęcia bitwy nie widział ani słynnego Kypa Durrona, ani żadnego pilota z jego Tuzina.

Han odchrząknął i wydał polecenie wyświetlenia przekazu z sali obrad senatu Nowej Republiki. Zacny, troskliwy Han martwił się, że jego żonę zdenerwują informacje z pola bitwy i myśl o niebezpieczeństwach, jakie zagrażały walczącemu bratu. Nie uświadamiał sobie, że Leia chce być zdenerwowana, że pragnie coś odczuwać, cokolwiek, byle tylko nie pustkę i ból, które dręczyły ją od tak dawna. Dlaczego Han musiał przełączyć urządzenie na inny kanał? Leia wolałaby, żeby wyszedł i zostawił ją w spokoju.

Ukazywany na ekranie wyświetlacza holowideogramów obraz rozdzielił się na dwie części. Pierwsza przedstawiała wypełnioną do ostatniego miejsca salę obrad, a druga — hologram admirała Sowa stojącego przed konsoletą najwyższego radnego. Sullustanin domagał się, żeby KONAWONOR zatwierdził dymisję Bel Iblisa i wielu innych oficerów, którzy zdezerterowali, aby służyć pod rozkazami krnąbrnego generała.

Chwilę później w rogu ekranu pojawił się wizerunek Borska Fey’lyi. Przywódca Nowej Republiki miał zmierzwioną sierść, a z jego podkrążonych oczu wyzierało zmęczenie.

— Czy zna pan inny sposób powstrzymania nieprzyjaciół, panie admirale? — zapytał Bothanin.

Hologram sullustańskiego admirała nie zaszczycił go spojrzeniem. Cały czas spoglądał prosto przed siebie.

— Bunt Bel Iblisa podkopuje autorytet Naczelnego Dowództwa sił zbrojnych Nowej Republiki — oznajmił.

— A zatem, nie zna pan żadnego sposobu — domyślił się Fey’lya. — W takim razie proponuję, żeby zamiast rzucać kłody pod nogi generała Bel Iblisa, w końcu zaczął go pan naśladować. Nie powstrzyma pan armady Yuuzhan Vongów, szczypiąc ich w pięty.

Jego słowa wywołały w sali obrad senatu taką wrzawę, że mały Ben otworzył oczy i zaczął płakać. Natychmiast u boku Leii wyrósł jak spod ziemi android-niańka, model TDL. Wyciągnął wszystkie cztery pokryte synskórą ręce, aby zabrać niemowlę. Leia osłoniła je własnym ciałem i machnięciem ręki odprawiła androida. Nie zamierzała dopuścić, żeby ktokolwiek zabrał jej dziecko.

Widocznie admirał Sów utrzymywał bezpośrednią łączność z przywódcą Fey’lyą i nie miał pojęcia, że w sali obrad panuje taki harmider. Hologram Sullustanina nie czekał, aż ucichnie, i powiedział coś, czego

| aparatura nagłaśniająca wielkiej sali nie zdołała wychwycić.

— Uświadamiam sobie także, ile osób straci życie tu, na Coruscant, | jeżeli dopuści pan, aby nieprzyjaciele skierowali frachtowce z uciekinie-\ rami ku ochronnym polom naszej planety — odpowiedział mu Bothanin. —

Panie admirale Sów, jako przewodniczący KONAWONOR-u nie tylko pozwalam panu strzelać przez żywą tarczę uchodźców z innych planet. Ja panu to rozkazuję. Jeżeli okaże się konieczne, może pan strzelać nawet bezpośrednio do ich statków.

Podobnie jak poprzednio, hologram admirała Sowa nie zaczekał, aż senatorowie się uspokoją, i oboje Solo znów nie usłyszeli jego odpowiedzi.

Usłyszeli za to, co powiedział Fey’lya:

— A zatem, pozbawiam pana dowództwa, admirale. Jestem pewien, że generał Bel Iblis zastosuje się do mojego rozkazu.

Tym razem w wielkiej sali rozpętała się taka wrzawa, że aparatura nagłaśniająca nie zdołała wytłumić wszystkich dźwięków. Ze swoich miejsc w galeriach i na balkonach zerwały się setki senatorów. Krzycząc najgłośniej jak umieli, wszyscy okazywali przywódcy Nowej Republiki pogardę i lekceważenie. O wiele mniej osób wstało, aby podziwiać jego zdecydowanie i odwagę. Niebawem obok hologramu admirała Sowa zaczęły się pojawiać, jeden po drugim, wizerunki jego protegowanych. Pierwsze rozbłysły hologramy generałów Muuna i Yeela, chwilę potem wizerunek admirała Rabba i komandora Godta, a jeszcze później podobizny kilkunastu innych wyższych stopniem oficerów. Wszyscy zajmowali bardzo wysokie stanowiska w wojskowej hierarchii Nowej Republiki i zawdzięczali awans admirałowi Sovvowi. Fey’lya nie sprawiał jednak wrażenia zdziwionego widokiem tylu wysokich stopniem wojskowych naraz. Dopiero kiedy zobaczył, że obok Sullustanina wyrastają hologramy generała Rieekana, komodora Branda, a nawet innego Bothanina, Traesta Kre’feya, sierść na jego brodzie zjeżyła się ze złości.

— Nie musimy tego oglądać — odezwał się Han, wciąż jeszcze starając się chronić Leię przed wszystkim, co mogłoby ją rozdrażnić. — Co powiesz na któryś ze starych holodramatów z Garikiem Loranem? O ile pamiętam, zawsze wprawiały cię w dobry humor.

Leia pokręciła głową.

— Zostaw to, co jest — powiedziała.

Pomyślała, że rozłam w łonie sił zbrojnych Nowej Republiki powinien pozwolić jej zapomnieć o bólu i pustce w sercu. Skinęła na adroida-niańkę, żeby przyniósł samokurczliwy pojemnik z witaminizowaną kaszką. Usiadła wygodniej na tapczanie i zaczęła karmić niemowlę. Pomyślała, że może jakoś spędziłaby resztę dnia, gdyby tylko zdołała namówić Hana, aby wyszedł z salonu i zostawił ją w spokoju.

Nagle Fey’lya wstał. Widać było, że usiłuje uciszyć rozkrzyczanych senatorów. Kiedy na jego staranie odpowiedziały głośniejsze okrzyki i gwizdy, zrezygnował i usiadł na swoim fotelu. Wkrótce potem zniknął za kontrolną konsoletą i zaczął manipulować przełącznikami. Po kilku sekundach zapewne zauważył, że jego twarz wciąż jeszcze widnieje na ekranie wyświetlacza holowideogramów, zmarszczył brwi, pstryknął innym przełącznikiem i natychmiast zniknął z ekranu.

Wkrótce potem w apartamencie rodziny Solo rozległ się przerywany pisk komunikatora. Han zmarszczył brwi i wstał z tapczanu.

— Hanie! — Zdumiona strachem w swoim głosie Leia chwyciła męża za rękę. — Dokąd się wybierasz?

Mąż drugą ręką wskazał wejście do osobistego gabinetu.

— Zamierzałem odebrać — powiedział.

Leia pokręciła głową i pociągnęła go z powrotem na tapczan.

— Nie zostawiaj mnie — poprosiła. Rysy twarzy Hana wyraźnie złagodniały.

— Już nigdy cię nie zostawię — obiecał. — Jeżeli chcesz, będę cały czas przy tobie.

Komunikator jednak nie przestał popiskiwać. Obraz na ekranie wyświetlacza holowideogramów rozdzielił się na trzy części. Na pierwszej widniały teraz galerie i balkony pełne oburzonych i krzyczących senatorów, na drugiej migotliwe hologramy Sowa i jego zwolenników, a na trzecim czubek głowy Borska Fey’lyi, który nie przestawał się wpatrywać w pulpit kontrolnej konsolety.

Z dźwięcznym stukiem do salonu przydreptał C-3PO.

— Bardzo przepraszam, panie Hanie, ale od pewnego czasu ktoś pragnie porozmawiać przez komunikator.

— Wiemy o tym, Złota Sztabo — burknął Solo. — Nie straciliśmy słuchu, ale syna.

Fotoreceptory złocistego androida wyraźnie przygasły.

— Ach, rozumiem — oznajmił Threepio.

Odwrócił się i wyszedł z salonu. Han przeniósł spojrzenie na ekran wyświetlacza holowideogramów. Wrzawa w sali obrad senatu powoli cichła. Wciąż jeszcze panował jednak zbyt wielki harmider, żeby aparatura nagłaśniająca zdołała przekazać, co powiedział admirał Sowa, kiedy jego hologram ponownie zwrócił się do Borska Fey’lyi.

Przywódca Nowej Republiki wpatrywał się w wizerunek Sullustanina na tyle długo, żeby dać do zrozumienia jemu i wszystkim wojskowym, że muszą chwilę zaczekać na odpowiedź, a potem znów skierował uwagę na pulpit konsolety i coś powiedział.

W salonie apartamentu rodziny Solo znów pojawił się C-3PO. Tym razem protokolarny android trzymał przenośny komunikator. Popatrzył na ekran wyświetlacza holowideogramów na przeciwległej ścianie i jakby oszołomiony, przekrzywił złocistą głowę. Postał chwilę nieruchomo, zanim podreptał w stronę tapczanu.

— Przepraszam, że przeszkadzam, ale o rozmowę z panią Leią bardzo prosi przywódca Nowej Republiki, Fey’lya.

— Ze mną? — W normalnych okolicznościach Leia natychmiast zaczęłaby się zastanawiać, z jakiego powodu Bothanin chce z nią porozmawiać właśnie w takiej chwili. Teraz jednak mogła myśleć tylko o tym, że od czasu, kiedy się to wydarzyło, ani chwili nie spała, ani razu się nie kąpała, ani nie przejechała grzebieniem po włosach. — Nie. Nie ma mowy.

C-3PO jeszcze raz zerknął na ekran wyświetlacza holowideogramów.

— Prosił, abym powiedział, że to sprawa bezpieczeństwa galaktyki. Leia przeniosła spojrzenie na twarz męża. Nie musiała nawet nic mówić. Han wyjął przenośny komunikator z rąk Threepia i postawił między sobą a żoną na tapczanie, w taki sposób, aby móc patrzeć w obiektyw kamery projektora hologramów.

— Tu Han, panie przywódco Fey’lyo — powiedział. — Moja żona nie może teraz rozmawiać.

Wizerunek Fey’lyi na ekranie przejechał rozczapierzonymi palcami po sierści na wierzchołku głowy.

— Tak, słyszałem, że Anakinowi przydarzyło się jakieś nieszczęście — zaczął. — Jeżeli to prawda, chciałbym wyrazić współczucie nie tylko w swoim imieniu, ale także w imieniu całej Nowej Republiki.

— Doceniamy to. — Han zerknął na ekran wyświetlacza i przewrócił oczami, a potem znów skierował spojrzenie na obiektyw kamery. — A teraz z pewnością zrozumie pan i wybaczy, że przerwę połączenie…

Zobaczył, że dłoń Fey’lyi pomknęła w kierunku pulpitu konsolety.

— Proszę zaczekać! Jest jeszcze jedna sprawa, panie generale Solo.

— Generale? — Han spojrzał na żonę nad obudową komunikatora i uniósł brew. — Chyba nie zamierza pan powiedzieć, że zostałem jeszcze raz powołany do czynnej służby? Czyżby cierpiał pan na tak straszny brak oficerów liniowych?

Leia w końcu zrozumiała, że jej mąż naigrawa się z przywódcy Nowej Republiki nie dla własnej satysfakcji, ale z chęci wprawienia jej w lepszy humor. Jego wysiłki sprawiały jej pewną ulgę, ale nie zdołały przywołać na twarz chociażby cienia uśmiechu.

— Jeszcze nie, generale Solo. — Uszy Bothanina lekko zadrżały, co było rzadko oglądaną oznaką najwyższego wzburzenia. — Prawdę mówiąc, żywiłem nadzieję, że zdołam nakłonić Leię do przekazania kilku starym przyjaciołom w wojsku paru ciepłych słów na temat mój i moich rządów.

Han spojrzał na ekran komunikatora.

Zapewne Fey’lya uświadomił sobie, że żona Hana też go słyszy, gdyż dodał po chwili:

— Leia z pewnością dobrze wie, jak wielkie poparcie okazywałem ostatnio rycerzom Jedi. Muszę także podkreślić, że wojskowi zamierzają złożyć kilka pokaźnych zamówień na produkowane w Zakładach Zbrojeniowych Tendrando wojenne androidy.

Leia westchnęła i wbiła spojrzenie w podłogę. Czy właśnie za to oddał życie jej Anakin? Ta myśl wprawiła jaw takie przygnębienie, że zaczęła szlochać.

— Przykro mi, panie przywódco Fey’lyo — odezwał się Han, wyciągając rękę w kierunku wyłącznika komunikatora. — Tym razem jest pan zdany wyłącznie na własne siły.

Obdarzona wrażliwym powonieniem Cilghal uważała, że gąbczasty grzyb, który przeżerał osmalony metal kadłubów ocalałych myśliwców, cuchnie równie paskudnie jak przesiąknięte potem kombinezony ośmiu wyczerpanych pilotów. Wyczuwała kwaśną, zatęchłą woń przeżeranego przez rdzę metalu. Nie zdziwiłaby się, gdyby poczuła ją na jednej z oblewanych przez oceany planet w rodzaju macierzystego Kalamara, ale nie spodziewała się, że taki odór może bić od rzekomo nierdzewnego metalu kadłuba X-skrzydłowca. Posługując się plastiwłóknową szpatułką, zdrapała porcję żółtawej narośli do pojemnika na próbki i poczuła paskudny zapach z jeszcze większą siłą. Zbadała już wcześniej, czy gąbczasta narośl nie zawiera ulubionych toksyn Yuuzhan Vongów, ale zaczęła się zastanawiać, czy nie powinna była jednak wrócić do laboratorium po maskę do oddychania.

Nagle stojący za jej plecami Kyp Durron głośno kichnął.

— Co o tym sądzisz? — zapytał. Z powodu pęknięcia owiewki i rozhermetyzowania kabiny myśliwca musiał spędzić kilkadziesiąt przerażających godzin, szczelnie zamknięty wewnątrz próżniowego skafandra, i może właśnie dlatego cuchnął bardziej niż pozostali. — Czy to nowa broń?

— Jeżeli nawet, to niezbyt skuteczna — odparła Cilghal. — Niewiele zdążyło narosnąć, zanim przykuśtykałeś do Zaćmienia, a to, co widzisz, nie zdoła przeżreć na wylot kadłuba żadnego myśliwca. Wcześniej personel obsługi naziemnej spłucze to coś strumieniem przegrzanej pary. Nie przestawała zdrapywać dziwacznego grzyba, dopóki nie ukazał się metal kadłuba. Jak podejrzewała, zaczynała przeżerać go zwykła rdza. Grzyby żywiły się materiałem, z którego wykonywano powłokę kadłubów! Ale dlaczego? Z pewnością Yuuzhan Vongowie nie zadawaliby sobie trudu wymyślania wytwarzającego własne ciepło i zdolnego do życia w próżni grzyba, gdyby nie zależało im na osiągnięciu innego celu.

Kyp kichnął ponownie i Cilghal odwróciła się ku niemu jak ukłuta igłą.

— Od jak dawna cię to dręczy? — zapytała. — Czy kichałeś, kiedy byłeś zamknięty wewnątrz próżniowego skafandra?

Kyp pokręcił głową i otarł nos rękawem przepoconego kombinezonu.

— Zacząłem dopiero, kiedy go rozpiąłem — powiedział.

— Zarodniki! — domyśliła się Kalamarianka. Gestem poleciła, żeby Kyp poszedł za nią, wzięła pojemnik z próbkami i skierowała się do śluzy. — Chcieli, żeby te grzyby wytwarzały zarodniki!

Uniosła rękę, aby przycisnąć klawisz kontrolnego panelu, gdy nagle po ogromnej pieczarze poniosło się rozdzierające uszy wycie alarmowej syreny. Alarm trwał całe piętnaście sekund, a potem z interkomu rozległ się głos oficera wachtowego:

— Uwaga, wszystkie załogi. To nie są ćwiczenia. Powtarzam: to nie są ćwiczenia. Nadlatuje okręt z korala yorik.

— Na krew Sithów! — zaklął Kyp. — To musi być znów ta fregata. — Zdążył wyjaśnić oficerowi wachtowemu, że jego powrót do bazy zajął tyle czasu, gdyż ciągle podążał za nimi yuuzhański okręt. — Mógłbym przysiąc, że ją zgubiliśmy!

Zanim Cilghal zdołała go powstrzymać, odwrócił się i pobiegł na środek hangaru, gdzie krzątali się członkowie załóg i piloci przypadkowej zbieraniny jednostek, jakimi dysponowali obrońcy Zaćmienia. Po orbicie wokół bazy wciąż jeszcze krążył „Błędny Rycerz”, a rezerwowe myśliwce mogli pilotować przebywający w Zaćmieniu obrońcy planety Reecee, nie było zatem mowy, żeby fortecę Jedi zdołała unicestwić pojedyncza yuuzhańska fregata.

Niestety, Cilghal wiedziała również, że nie da się już utrzymać istnienia bazy Jedi w tajemnicy. Na kadłubach wszystkich jednostek przelatujących przez nadprzestrzeń gromadziły się tachionowe ładunki, które odrywały się dopiero po wniknięciu do normalnych przestworzy. Jeżeli się nie myliła co do roli, jaką miały odgrywać rosnące na kadłubach wszystkich ośmiu X-skrzydłowców dziwne grzyby — a nadlatująca fregata Yuuzhan Vongów upewniała ją, że się nie myli — zarodniki miały pomagać tachionom odrywać się jeszcze w nadprzestrzeni. Dzięki temu powstawała długa nić szybszych niż światło cząstek wiodących prosto do Zaćmienia.

Clighal tak bardzo pochłonęła ta teoria, że po powrocie do laboratorium natychmiast przystąpiła do pracy. Zaczęła od wymontowania z jakiegoś urządzenia niewielkiego tachionowego działa. Nie radziła sobie najlepiej z zaprojektowanymi przez istoty ludzkie mechanizmami — najczęściej korzystała z pomocy Jainy albo Danni — nic więc dziwnego, że wyjęcie urządzenia zajęło jej następny kwadrans. Właśnie wtedy rozległo się ponownie wycie syreny alarmowej. Kilkanaście sekund później osłupiały oficer wachtowy oznajmił, że załoga nieprzyjacielskiej fregaty poświęciła życie, żeby przez zewnętrzny pierścień obronny Zaćmienia mogły się przedostać trzy koralowe skoczki.

Kiedy artylerzyści obu ogromnych turbolaserów otworzyli ogień do niewielkich jednostek, cała baza zatrzęsła się w posadach. Słysząc nieregularne serie uderzeń, Cilghal pomyślała w pierwszej chwili, że drżą ściany albo obijają się o siebie jakieś przedmioty. Dopiero po jakimś czasie zwróciła uwagę, że skomplikowane sekwencje stuków zaczynają się powtarzać. Obejrzała się i stwierdziła, że niezwykłe dźwięki wytwarza ustawiony przed komorą z pochwyconym yammoskiem rejestrator impulsów siły ciążenia.

Kalamarianka podbiegła do obserwacyjnego okna i zobaczyła, że stworzenie wysunęło na zewnątrz kadzi z odżywczym płynem wszystkie macki. Błony ciała yammoska rytmicznie pulsowały zgodnie z tykaniem rejestratora.

— A więc jednak umiesz mówić! — wykrzyknęła.

Odwróciła się w stronę rejestratora impulsów i stwierdziła, że urządzenie kreśli na pokrytym flimsiplastem bębnie zawiłe serie szpilkowych impulsów. Nie dysponowała wystarczającymi informacjami, aby wyczytać z nich coś sensownego, ale wszystko wskazywało, że szpilki oznaczają identyfikujące kody, namiary, kierunki ataku i najważniejsze cele. Cilghal włączyła skonstruowany naprędce własny modulator siły ciążenia i ustawiła wzmocnienie w taki sposób, aby amplituda generowanych impulsów odpowiadała w przybliżeniu amplitudzie sygnałów wytwarzanych przez yammoska, a potem zaczęła modulować siłę ciążenia, aby powstało coś w rodzaju białego szumu.

W tej samej sekundzie uwięziony wojenny koordynator przestał pulsować i obrócił się w wielkiej kadzi, a potem, jakby wypchnięty potężną siłą, wyskoczył z pojemnika i z głuchym łoskotem rozpłaszczył się na wewnętrznej powierzchni transpastalowej tafli. Cilghal odskoczyła i omal się nie potknęła. Tymczasem stworzenie, przyklejone do transpastali, zaczęło smagać mackami przezroczystą płytę w poszukiwaniu jakiejś krawędzi albo spoiny.

Kalamarianka wyłączyła modulator. Kiedy yammosk osunął się do kadzi i zaczął znów pulsować, zrozumiała, że zwyciężyła. W następnej sekundzie z interkomu rozległ się przerażony głos oficera wachtowego.

— To atak samobójczy! Rozkazuję zamknąć wszystkie klapy śluz, uszczelnić osobiste skafandry i przygotować się do uderzenia za dziesięć, dziewięć…

Cilghal spojrzała na pokryty flimsiplastem bęben rejestratora impulsów i zrozumiała, co oznaczają zapisane szpilki. Nie zdołałaby przetłumaczyć rozkazów stworzenia słowo po słowie, ale była pewna, że rozumie ich znaczenie:

— Tutaj jestem! Zabijcie mnie! Zniszczcie za wszelką cenę!

Nie miała czasu na wyłączenie zasilania wszystkich urządzeń, odłączenie kabli czujników ani ocalenie modulatora. Zerwała tylko z bębna rejestratora flimsiplastową taśmę i wyskoczyła ze skazanego na zagładę laboratorium. Przebiegając przez śluzę, w ostatniej chwili przypomniała sobie, aby uderzyć otwartą dłonią w kontrolny panel i wydać polecenie zamknięcia klapy włazu.

48

Piloci Mieczy wylecieli z dziobowego hangaru „Mon Mothmy”. Przez lukę w yuuzhańskiej armadzie zobaczyli mrugający krąg wielkości kciuka i domyślili się, że to Coruscant. Na powierzchni planety płonęły ciepłym blaskiem miliardy źródeł światła, jakby chciały przypomnieć im, czego bronią. Jedno z tych świateł oznaczało pokoik Bena śpiącego słodko w apartamencie cioci i marzącego o powrocie mamy. Mara wyczuwała to, ilekroć wysyłała ku dziecku wici Mocy. Nie miała tylko pojęcia, czyjego marzenie się spełni. Mimo ciągłego napływu spieszących z odsieczą odwodów Nowej Republiki — jedna z plotek głosiła, że na czele kalamariańskiej floty przybywa sam admirał Ackbar — Yuuzhan Vongowie wciąż parli naprzód. Ich szeroki szlak znaczyły szczątki i wraki zniszczonych okrętów, ale nieprzyjaciele dysponowali wciąż jeszcze połowąjednostek szturmowej armady i mieli planetę Coruscant w zasięgu wzroku.

Mara nie zamierzała dopuszczać ich bliżej do swojego dziecka.

Kiedy artylerzyści baterii turbolaserów „Mon Mothmy” otworzyli ogień, w przestworzach nad kabiną jej myśliwca przemknęła fala błękitnych wyładowań. Chwilę później z ekranu taktycznego monitora zniknęła yuuzhańska fregata, a zainstalowane w kabinie myśliwca czujniki podniosły alarm na dowód, że w stronę jej X-skrzydłowca lecą koralowe skoczki.

W tej samej sekundzie z komunikatora rozległ się głos Wedge’a Antillesa.

— Uwaga, wszystkie eskadry. Przygotować się do obrony. Tym razem chcemy ich zmusić, żeby zastopowali i zwrócili na nas uwagę.

Mara poczuła dziwne, kojące ciepło. Domyśliła się, że zawdzięcza je dotykowi myśli męża.

— Nie martw się, nic mu nie będzie — odezwał się Luke. — Nie pozwolimy, żeby stało mu się coś złego.

Widząc, że bezpieczne pasmo coraz szybciej się kurczy, młoda pani oficer łącznościowiec „Baila Organy” otworzyła szerzej błękitne oczy.

— Czy chce pan, generale, żebym porozumiała się z Wojskami Obrony Planety, aby wyłączyli dla nas sektor min? — zapytała.

Garm Bel Iblis podkręcił wąsa i ignorując wiszący na ścianie mostka taktyczny ekran, spojrzał przez iluminator. O ochronne pola dziobu gwiezdnego niszczyciela nie przestawały się rozbryzgiwać setki kul plazmy. Między kolejnymi rozbłyskami widział jednak rój zbliżających się tuż za grupą szturmową jednostek Yuuzhan Vongów kanciastych ciemnych kształtów — tak szybko, że zaczynał rozróżniać sylwetki gwiezdnych liniowców i transportowców Nowej Republiki. Zamiast korzystać z pomocy czujników i przyrządów, wolał ufać zdrowemu rozsądkowi. Uświadamiał sobie, że statki z uchodźcami zbliżą się do niszczyciela w ciągu niespełna minuty. Wiedział również, że jeżeli jego Druga Flota ma wycofać się w zwartym szyku, Wojska Obrony Planety muszą wyłączyć dwa sektory min, a nie jeden.

— Panie generale… — odezwała się młoda kobieta, trochę zaniepokojona przedłużającym się milczeniem przełożonego. — Właśnie nawiązałam łączność z Wojskami Obrony Planety.

— Bardzo dobrze, Ango. — W końcu Garm zerknął kątem oka na taktyczny ekran i przekonał się, że jeżeli uwzględnić okręty Pierwszej Floty, których kapitanowie postanowili służyć pod jego rozkazami, dysponuje nawet większymi siłami niż na początku bitwy. — Może pani powiedzieć Wojskom Obrony Planety, żeby nie wyłączali dla nas żadnego sektora. Nie zamierzamy się wycofywać.

Twarz Angi zbladła i przybrała barwę jej włosów.

— Słucham, panie generale?

— Proszę połączyć mnie z dowódcami wszystkich grup floty — rozkazał Bel Iblis. — Muszę wydać im kilka rozkazów.

Dowództwo Wojsk Obrony Orbity mieściło się wewnątrz wyposażonego w potężne repulsory sztucznego satelity, który unosił się dokładnie na spodziewanym szlaku inwazji Yuuzhan Vongów. Miało rozmiary kalamariańskiego pływającego miasta, a umieszczone pośrodku centrum dowodzenia wyglądało jak pełnowymiarowe boisko do gry we wstrząsopiłkę. Chociaż pracowały w nim setki kontrolerów i koordynatorów, kiedy Lando i jego przewodniczka weszli do środka, panowała tu cisza jak w przestworzach.

Calrissian natychmiast zauważył, że oczy wszystkich pracowników kierują się na sufit. Uniósł głowę i ujrzał ogromną transpastalową kopułę, a za nią ciemną czeluść pełną wirujących w locie pocisków magmy i rozkwitających niczym szkarłatne kwiaty kuł ognia. Niektóre eksplodowały tak blisko, że chyba ocierały się o ochronne pola. W pierwszej chwili Lando chciał zanurkować pod pierwszą lepszą konsoletę albo wrócić na pokład „Ślicznotki” tak szybko, jak tylko zdoła, ale nie na darmo szczycił się, że nigdy pierwszy nie wpada w panikę. Mimo tego, co mówiły mu oczy, pracownicy centrum dowodzenia zachowywali spokój, a w pomieszczeniu wypełnionym po brzegi elektronicznymi urządzeniami nie słyszał ani jednego trzasku zakłóceń.

Śniadolicy mężczyzna postarał się nadać głosowi demonstracyjnie spokojne brzmienie.

— Optyczne sklepienie, hmmm? — zapytał.

— Zgadza się — odparła jego przewodniczka. Młoda kobieta w stopniu podoficera była tak urodziwa, że Tendra mogłaby zzielenieć z zazdrości. — Czasami pomaga, jeżeli skieruje się stację we właściwą stronę. Można wtedy na własne oczy przekonać się, co się dzieje.

— Uhmmm… — przyznał chyba jednak nie do końca przekonany Lando.

Teraz, kiedy zobaczył, jak wygląda sytuacja w przestworzach, dostrzegał błękitne kręgi kilku tysięcy źródeł płonących jonów, które powoli oddalały się w kierunku szalejącej burzy ognia. Domyślił się, ze generał Bel Iblis zaatakował napastników niczym zapędzony w kąt wampa. Okręty Drugiej Floty przyspieszały, żeby się przedrzeć przez tarczę frachtowców z uciekinierami i podjąć rozpaczliwą próbę powstrzymania napastników. Widział, że z przestworzy znikają dziesiątki korwet i fregat Nowej Republiki. Z kadłubów krążowników i gwiezdnych niszczycieli strzelały słupy ognia, a liniowe okręty, jeden po drugim, przemieniały się w wypalone wraki.

Odpiął komunikator od pasa i nawiązał łączność z Tendra.

— Czy już skończyłaś przekazywanie platform dla stanowisk artylerii? — zapytał.

— Właśnie przekazuję ostatni transport — odparła kobieta. — Po przeciwnej stronie planety znajduje się wciąż jeszcze niewłączony sektor ochronego pola, pomyślałam więc, że podrzucę kilka dodatkowych w okolice Imperialnego Pałacu.

— Lepiej się z tym wstrzymaj, kochanie — poradził Lando. — Przypuszczam, że już niedługo zechcą załatać tę lukę. Spotkamy się w umówionym miejscu.

— Kiedy? — W głosie Tendry zabrzmiał niepokój.

— Wkrótce — zapewnił Calrissian. — Już niedługo.

Pani podoficer zajrzała w głąb śluzy i skinęła na dwa wojenne androidy model Z Y V, które dostarczył Lando, a potem poprowadziła wszystkich samym środkiem centrum dowodzenia. Zanim zdążyli pokonać labirynt wąskich przejść i kontrolnych punktów, aby przedostać się na drugą stronę do otworu repulsorowej windy, Druga Flota przemknęła między statkami z uchodźcami i ozdobiła przestworza nitkami turbolaserowych błyskawic. Tymczasem frachtowce z uciekinierami nadal przyspieszały. Ciemne sylwetki kanciastych statków otaczała coraz jaśniejsza poświata błękitnych strumieni jonów.

Pani podoficer przyłożyła dłoń do umieszczonego na ścianie panelu kontrolnego, a potem powiodła Landa i oba androidy na pokład dowodzenia. Stał tam generał Ba’tra w otoczeniu doradców i młodszych oficerów. Chociaż wszyscy zwracali się do niego równocześnie, Bothanin zachęcił gestem nowo przybyłych, aby się zbliżyli. Grymas na jego twarzy miał chyba oznaczać uśmiech. Generał obejrzał wojenne androidy i pomrukiem wyraził aprobatę.

Zachwycony, że w końcu znalazł kogoś, kto doceni mistrzostwo wykonania niezwykłej broni, Lando uśmiechnął się ciepło i wyciągnął rękę.

— Panie generale, jest mi naprawdę bardzo miło…

— Odpuść sobie, Calrissian — parsknął Ba’tra. — Widzisz, że toczymy bitwę.

Zawiedziony Lando opuścił rękę. Chociaż nie był zadowolony, nie przestał się uśmiechać.

— Ma pan rację, panie generale — powiedział. — Właśnie dlatego zamierzam oddać te wojenne androidy funkcjonariuszom pańskiej służby bezpieczeństwa.

— Chce je pan przekazać?

— Nieodpłatnie. — Lando potwierdził swoje słowa zdecydowanym kiwnięciem głowy.

Na twarzy Bothanina odmalowało się niedowierzanie.

— A co pan będzie z tego miał? — zapytał.

— Na razie nic — przyznał Calrissian. — Staram się tylko dbać o zaopatrzenie rynku. To doskonałe androidy, a ja czekam, aż potencjalni odbiorcy zaczną sobie to uświadamiać.

— Stara się pan dbać o zaopatrzenie rynku, hmm? — Bothanin szelmowsko się uśmiechnął i stuknął pazurem w pancerz wojennego androida ZYV l — 302A. — Kwantowy? — zapytał.

— Jeszcze lepszy — odparł Lando, świadomie dostosowując się do szorstkiego obejścia generała. Naśladowanie zwyczajów i manier rozmówców uważał zawsze za jedną z najskuteczniejszych technik marketingu. — Laminarium. Sam go zaprojektowałem.

— Aha.

Lando bez trudu wyczuł aprobatę Bothanina.

— Na pokładzie „Ślicznotki” mam jeszcze dwadzieścia podobnych — powiedział. — Jeżeli się na coś przydadzą, mogę kazać je przyprowadzić, panie generale.

— Nie ma pan na nie odbiorców? — zainteresował się Ba’tra. Śniadolicy mężczyzna pokręcił głową.

— To ostatnie miejsce, w które miałem je dostarczyć — odparł. Nagle przez obserwacyjną kopułę wpadł do pomieszczenia błysk pomarańczowego światła. Lando uniósł głowę i zobaczył, że włączyły się silniki dwóch kosmicznych min i w stronę najbliższego statku z uchodźcami z Ralltiira na pokładzie pomknęły dwa ciemne przedmioty. Ochronne pola zmodyfikowanego frachtowca poradziły sobie z eksplozją pierwszej miny, ale druga wybuchła na dziobie. Wzbudziła serię wtórnych eksplozji, które ogarnęły cały kadłub statku, od dziobu do rufy.

— Oto odpowiedź na moje pytanie — odezwał się Ba’tra, przyglądając się płonącemu frachtowcowi. — Z pewnością na pokładzie znajdowali się strażnicy Yuuzhan Vongów.

Kilka chwil później włączyły się silniki kilkunastu następnych orbitalnych min i pokład dowodzenia rozjaśniła kolejna seria pomarańczowych błysków.

Na twarzach doradców i asystentów generała odmalowało się przerażenie.

— Chce pan, żebym poleciła wyłączyć sektor min o numerze dwa-dwadzieścia trzy, panie generale? — zapytała jakaś Bithanka.

Ba’tra zwlekał chwilę z odpowiedzią. Odwrócił głowę, aby spojrzeć na zawieszony na ścianie taktyczny ekran. Za okrętami yuuzhańskiej armady dostrzegł jednostki Trzeciej Floty Wedge’a Antillesa. Nawet na pierwszy rzut oka było jednak widać, że flota Garma Bel Iblisa nie zdoła powstrzymać naporu nieprzyjaciół. Co prawda, resztki Drugiej Floty wyrwały w czole yuuzhańskiej kolumny sporą lukę, ale już zaczynały ją wypełniać nadlatujące ze wszystkich stron inne okręty. Ich

doWodcy nie przestawali spychać statków z uciekinierami w kierunku zaminowanego rejonu przestworzy.

Niespodziewanie pomarańczowe ogniki silników orbitalnych min zgasły i nie pojawiły się błyski potężnych eksplozji. Ba’tra natychmiast wbił spojrzenie w transpastalową kopułę. Przyglądał się na tyle długo, aby zobaczyć, że przez granicę pola minowego przelatuje bez przeszkód kilkanaście statków z uchodźcami.

Dopiero wtedy odwrócił się jak użądlony w kierunku Bithanki, która zaproponowała wyłączenie sektora min, i spiorunował ją gniewnym spojrzeniem.

— Nie wydałem takiego rozkazu — warknął. Istota zbladła jak ściana.

— Ja także nie — powiedziała.

Ba’tra wyciągnął z kieszeni munduru miniaturowy komunikator i podszedł do transpastalowej ściany, skąd rozciągał się widok na całe centrum dowodzenia.

— Włączyć sektor dwa-dwadzieścia trzy! — rozkazał. Wypatrzył samotną Kalamariankę siedzącą kilkadziesiąt metrów dalej, mniej więcej pośrodku ogromnego pomieszczenia. Istota złożyła płetwiaste dłonie na podołku i tylko wpatrywała się w sklepienie. Siedzący po obu stronach istoty operatorzy pola minowego zachowywali się tak samo.

— Rozumiem. — Ba’tra wyłączył komunikator i odwrócił się do Landa. — Czy pańskie androidy potrafią równie skutecznie radzić sobie ze zdrajcami, jak z dywersantami i zamaskowanymi Yuuzhanami? — zapytał.

Calrissian zerknął kątem oka na operatorów i z wysiłkiem przełknął ślinę. Nie był pewien, czy chce udzielić generałowi szczerej odpowiedzi.

— Czy wie pan, jak szybko nieprzyjaciele dotrą do nas, kiedy zdołają przelecieć przez pole minowe? — zagrzmiał Ba’tra. — Aha, i powinienem dodać, że nie odleci pan stąd, dopóki nie usłyszę odpowiedzi.

— Proszę określić cele i wydać rozkaz przejęcia kontroli nad poszczególnymi sektorami — odezwał się Lando.

— Co pan ma na myśli?

Ciemnoskóry mężczyzna nie odpowiedział, gdyż nagle jego umysł zaprzątnęły rozważania na temat siły ciągu i możliwych do zastawienia pułapek.

— Calrissian?

— Panie generale, czy istnieje jakiś sposób, żeby powstrzymał pan swoje miny przed namierzaniem orbitalnych platform obronnych? — zapytał w końcu.

Ba’tra popatrzył podejrzliwie, ale odwrócił się do stojącego obok niego Arcona.

— Moglibyśmy przekazać im dezaktywujące kody — zaproponował doradca. — Wysyłając wiązki skupionych sygnałów, operatorzy mogliby unieszkodliwiać głowice i pozwalać, żeby miny odbijały się od bąbli ochronnego pola.

— Doskonale — oznajmił Lando. — Proponuję zatem, żeby wydał pan rozkaz wyłączenia wszystkich sektorów.

— Co takiego?

— Proszę pozwolić im przelecieć — wyjaśnił Calrissian. — Wszystkim, zarówno uciekinierom, jak i Yuuzhan Vongom.

Ba’tra zmrużył oczy i pogrążył się w zadumie. Lando uświadomił sobie, że generał rozważa szczegóły jego propozycji. Zrozumiał, że przynajmniej ten Bothanin zasługiwał na powierzenie mu dowództwa tak odpowiedzialnej placówki.

Dopiero po kilku chwilach generał przeniósł spojrzenie na Landa.

— Wie pan, co się stanie, kiedy te statki zderzą się z powłoką siłowego pola planety? — zapytał.

Calrissian wzruszył ramionami.

— Możliwe, że pańskie miny zdołałyby powstrzymać pierwszą setkę frachtowców… — zaczął.

— Nawet nie tyle — przerwała mu Bithanka.

— Nic pan nie straci, jeżeli wykorzysta pan swoje miny jeszcze skuteczniej.

Ba’tra popatrzył przez transpastalową kopułę na sznur statków z uchodźcami, które przelatywały przez wyłączony sektor orbitalnych min i kierowały się ku Coruscant. Pierwsze kanciaste jednostki znikały za krawędzią obserwacyjnego sklepienia. Kiedy kapitanowie przyspieszali w kierunku ochronnej tarczy siłowych pól planety, za rufami ich statków ciągnęły się coraz dłuższe smugi płonących jonów.

— Wie pan, że w taki sposób nie ocali pan życia zakładników? — zapytał Ba’tra.

— Ale przynajmniej to nie Nowa Republika ich zabije — oznajmił Lando. — A może się okazać, że dzięki temu ocalimy Coruscant.

W następnej sekundzie pierwszy statek z uciekinierami zetknął się z powierzchnią siłowego pola. Na tle tarczy planety rozkwitła rozprzestrzeniająca się powoli kula złocistego blasku.

Ba’tra skrzywił się, ale kiwnął głową.

— Niech będzie, jak chcesz, Calrissian — warknął. — Proszę się tym zająć.

Lando otworzył usta ze zdumienia.

— Ja? — zapytał.

— Pański pomysł, pańskie wykonanie — uciął Bothanin. — Zaraz wydam rozkaz, żeby ktoś znalazł dla pana kilka garści gwiazdek, generale. Właśnie został pan jeszcze raz powołany do czynnej służby.

Kiedy w końcu okręty Trzeciej Floty połączyły się z resztkami Drugiej, w przestworzach unosiło się tyle pozostałych po bitwie wraków i szczątków, że kapitan żadnego nawet nie mógłby marzyć o przyspieszeniu chociażby do ułamka prędkości bitewnej. Mimo że widok przesłaniała jej chmura wyrwanych siłą eksplozji śmieci, Mara widziała, że artylerzyści sześciu gwiezdnych niszczycieli i dwudziestu albo trzydziestu mniejszych okrętów strzelają z turbolaserowych dział tylko po to, żeby oczyścić drogę odwrotu. Widziała także, że ich okręty poruszają się niemrawo. Z otworów w kadłubach przynajmniej połowy wciąż jeszcze wylatywały szczątki i ciała zabitych członków załogi, a kapitanowie kilkunastu jeszcze poważniej uszkodzonych korzystali z pomocy potężnych promieni ściągających sąsiadów. Wszystko wskazywało, że generał Garm Bel Iblis i jego zwolennicy zakończyli udział w tej bitwie.

Ze wszystkich stron nie przestawały jednak napływać coraz to nowe jednostki armady Yuuzhan Vongów. Starając się omijać chmury szczątków, ich artylerzyści toczyli pojedynki z okrętami Pierwszej Floty, a kapitanowie usiłowali przelecieć przez wyłączony sektor pola minowego. Wyglądało na to, że Traest Kre’fey nie zamierza przyłączyć się do bitwy, dopóki nie połączy się z okrętami floty Wedge’a. Bothański admirał dysponował wciąż jeszcze kilkoma tysiącami okrętów, ale chyba trzymał je w odwodzie. Ich kapitanowie przyglądali się, jak najeźdźcy zajmują pozycje na orbicie i niczym stado wygłodniałych piraniożuków otaczają obronne platformy planety Coruscant. Wszystko wskazywało, że podwładni Kre’feya zadowalają się tylko posyłaniem strzałów na duże odległości. Chociaż nieprzyjaciele przewyższali go liczebnie, Mara nie mogła uwierzyć, że admirał okazał się takim tchórzem. Wprawdzie był Bothaninem, ale kobieta zawsze uważała go za dzielnego żołnierza i lojalnego obywatela.

Widząc, co się dzieje na granicy górnej warstwy atmosfery planety, poczuła nagłe ukłucie niepokoju o bezpieczeństwo małego Bena. Z powierzchnią siłowego pola Coruscant zderzały się coraz to nowe statki z uchodźcami. Pod nieustannym naporem płonął teraz złocistym blaskiem tysiąckilometrowej średnicy krąg ochronnej tarczy. Eksplozja każdego następnego frachtowca wywoływała ogromny słup ognia, a po powierzchni pola rozchodziły się we wszystkie strony kręgi fal udarowych. Od czasu do czasu jakiś statek z uchodźcami, którego załodze udawało się zabić albo obezwładnić strzegących mostka yuuzhańskich strażników, w ostatniej chwili przed zderzeniem zbaczał z kursu lub nawet zawracał. Każda tak próba kończyła się jednak równie tragicznie. Frachtowiec albo stykał się z powłoką ochronego pola, albo rozpadał się na kawałki z powodu przeciążenia jednostek napędowych, albo zestrzeliwali go artylerzyści czyhającej w pobliżu yuuzhańskiej fregaty. Najeźdźcy robili wszystko, żeby kierować statki z uciekinierami w jedno miejsce, w które posyłali także własnych pilotów-samobójców. Mara zauważyła, że najsilniejsze eksplozje zaczynają wywoływać tańczące po powierzchni tarczy rozbłyski krzaczastych błękitnych błyskawic.

Nagle usłyszała cichy trzask i do życia obudził się jej pokładowy komunikator.

— Udało się nam zlokalizować jeszcze jednego yammoska — odezwała się Danni Quee.

Mara przeniosła spojrzenie na ekran taktycznego monitora i zobaczyła na nim kwadrat celowniczy. Pojawił się wokół odpowiednika ciężkiego krążownika, który zapędził się dosyć daleko w głąb pola minowego. Chwilę później z głośnika komunikatora wydobyły się odgłosy kilku ciężkich westchnień. Mara uświadomiła sobie, że to już czwarty yammosk, na którego mieli zapolować piloci Zaćmienia. Unicestwili drugiego, uciekając się do wymyślonej przez Sabę Sebatyne sztuczki ze świetlistą kulą, ale zabicie trzeciego przypłaciło życiem tylu pilotów, że Luke postanowił utworzyć z pozostałych tylko jeden dywizjon z dwiema eskadrami po piętnastu każda. Kiedy Danni oznajmiła poprzednio, że nie odbiera żadnych innych impulsów siły ciążenia, wszyscy odetchnęli z wielką ulgą. Mieli nadzieję, że zabili ostatniego, ale wszystko wskazywało, że najeźdźcy mieli w rezerwie jeszcze jednego.

Luke wybrał kanał i połączył się z „Mon Mothmą”.

— Będziemy potrzebowali tego wsparcia, Koordynatorze — powiedział. Kiedy ostatnio wykorzystali przerwę w walce, aby uzupełnić zapasy paliwa i amunicji, Wedge zaproponował, że do ataku na następnego yammoska przydzieli im eskadry Łobuzów i Widm. Obie skierowano do walki nieco wcześniej, chociaż dotąd ich piloci prowadzili jedynie działalność wywiadowczą. — Tym razem czeka nas trudne zadanie.

— Zaprzeczam, Wieśniaku — odparł Wedge. — Nie udzielam zezwolenia na ten atak.

Mara wyczuła irytację męża i uświadomiła sobie, jaki jest zmęczony. Luke nigdy nie pozwalał sobie na wpadanie w taki gniew, aby mogła to wyczuć.

— To nie pora na przekomarzanie, Koordynatorze — powiedział. — Widzisz przecież, jak rozpaczliwie wygląda nasza sytuacja. Jeżeli nie zlikwidujemy tego…

— Powiedziałem nie — przerwał mu stanowczo Antilles. — Nie mogę rozkazać ci, żebyś się wstrzymał, ale zaufaj mi. Są pewne rzeczy, których nie wolno mi powiedzieć przez komunikator.

Mara wyczuła, że Luke, posługując się technikami Jedi, powoli liczy w myśli do dziesięciu. Nikt nie miał powodu przypuszczać, że Yuuzhan Vongowie umieją podsłuchiwać rozmowy ani tym bardziej łamać wojskowe szyfry, ale nie mogła powiedzieć tego samego o operatorach systemów łączności statków z uchodźcami. Jeżeli którykolwiek był kiedyś przemytnikiem pokroju Hana Solo czy Talona Karrde’a, mógł mieć na pokładzie pierwszorzędny wojskowy deszyfrator.

— Zrozumiałem — odparł Luke. — Daj nam znać, kiedy będziemy mieli twoją zgodę.

— Możesz być tego pewien — odparł Antilles.

— Wedge? — Mara była równie zdumiona, jak wszyscy inni, że korzystając z wojskowego kanału łączności, zwróciła się do Koordynatora po imieniu. Nie była nawet pewna, dlaczego to zrobiła, dopóki nie dokończyła pytania. — Czy możesz połączyć mnie z cywilną siecią Coruscant?

Na kilka chwil zapadła cisza.

— Jasne. Bez problemu — odezwał się w końcu Wedge. — Z kim chciałabyś porozmawiać?

— Ze szwagrem — odparła kobieta.

Wyczuwała ciekawość męża sekundę czy dwie, dopóki o powierzchnię ochronego pola planety nie roztrzaskał się następny statek z uchodźcami. Tym razem krzaczaste wyładowania skupiły się i zbiegły, a w miejscu eksplozji pojawiła się luka pozbawiona siłowej osłony. Kilka sekund później obok otworu rozbiły się dwa inne frachtowce i średnica luki wzrosła mniej więcej dziesięciokrotnie. W następnej chwili przez otwór przeleciał bezpiecznie ogromny uszkodzony liniowiec. Ujrzawszy, że jego pasażerom nie stało się nic złego, piloci okrętów Trzeciej Floty przesłali kapitanowi liniowca gratulacje. Przestali gratulować dopiero, kiedy zauważyli, że przez lukę przemknęła także para yuuzhańskich fregat.

Wkrótce potem z komunikatora w kabinie X-skrzydłowca Mary rozległ się głos Hana Solo.

— Maro, co się stało? — zapytał przy akompaniamencie trzasków zakłóceń. — Czy Luke…

— Nic mu nie jest — przerwała szorstko Mara. — Posłuchaj, pola planetarnych osłon słabną i zapewne niedługo zanikną całkowicie. Czy możecie zabrać Bena z Coruscant?

— Threepio już zajmuje się pakowaniem — oznajmił Solo. — Wystartujemy, kiedy tylko dostaniemy się na pokład „Sokoła”.

— Dziękuję — odparła Mara i umilkła, bo nie wiedziała, czy powiedzieć, jak bardzo jest jej przykro, czy może przeprosić, że uważała wyprawę Anakina za tak dobry pomysł. — A jak się miewa Leia? — zapytała w końcu.

— Trzyma się — odparł Han. Mara ujrzała oczyma wyobraźni szwagierkę tulącą do piersi jej dziecko. Po chwili Han dodał: — Do zobaczenia.

Przerwał połączenie i pozwolił, żeby Mara i Luke toczyli dalej tę wojnę. Wyczuwała, że jej mąż uwalnia myśli i łączy się z nią za pośrednictwem Mocy. Z pewnością zamierzał natchnąć ją otuchą, której sam nie odczuwał.

Nic mi nie jest, Luke, pomyślała.

Wyczuwała jednak jego narastającą irytację. Nawet Mistrz Cierpliwości zaczynał mieć po dziurki w nosie dziwacznej taktyki, polegającej głównie na wykonywaniu rozkazów i czekaniu. Oboje widzieli, jak — zanim operatorzy Wojsk Obrony Planety włączyli rezerwowy generator siłowego pola — przez lukę w jego powierzchni zdążyło przelecieć prawie dwadzieścia innych okrętów floty Yuuzhan Vongów.

Kiedy w końcu Wedge wydał rozkaz zaprzestania pościgu, okręty Trzeciej Floty docierały właśnie do granicy pola minowego. Chociaż od dwudziestu minut w pobliżu X-skrzydłowców pilotów Zaćmienia nie przeleciał ani jeden yuuzhański okręt, do którego mogliby otworzyć ogień, Luke rozkazał Mieczom i Dzikim Rycerzom pozostawać w pogotowiu bojowym mniej więcej dwieście kilometrów przed dziobem gwiezdnego niszczyciela. Zaniepokojeni ociąganiem się Wedge’a, piloci obu eskadr mogli tylko obserwować burzę śmiercionośnych błyskawic przecinających tu i tam przestworza między okrętami.

Zagadka wyjaśniła się niecałą minutę później, kiedy w jednej chwili obudziły się do życia wszystkie silniki rakietowe orbitalnych min. Artylerzyści liniowych okrętów Nowej Republiki zaprzestali ognia. W kanałach łączności zapadła pełna zdumienia cisza. Tymczasem miny namierzyły jednostki nieprzyjacielskiej armady i jedna po drugiej zaczęły kierować się w ich stronę. Rozpaczliwie manewrując, Yuuzhan Vongowie starali się ich uniknąć, ale dostępu do planety broniło siłowe pole i nie mieli dość miejsca na wykonywanie nagłych zwrotów. Niektórzy, usiłując umknąć przed jedną miną, nadziewali się na następną. Okręty, których pilotom udało się nie zetknąć z powierzchnią siłowego pola, wkrótce potem eksplodowały i rozpadały się na kawałki. Inne zderzały się z sąsiadami, a jeszcze inne padały łatwym łupem rakiet i turbolaserowych błyskawic wystrzeliwanych z pokładów orbitalnych platform obronnych.

W końcu najeźdźcy uświadomili sobie, że najlepiej będzie, jeśli zastopują i stawią czoło ścigającym ich minom. Kierując ku nim grawitacyjne anomalie i wyrzutnie stanowisk artylerii, usiłowali je niszczyć jedną po drugiej. Nie mogli jednak wyłapać wszystkich i w przestworzach zaczęło się pojawiać coraz więcej oślepiających błysków eksplozji. Z otworów w kadłubach uchodziła atmosfera i wypadały szczątki wyposażenia. Niemal każdy okręt został trafiony przynajmniej raz, ale w zdumiewająco wielu przypadkach uszkodzenia okazywały się dosyć lekkie. Wkrótce potem załogi powróciły do atakowania orbitalnych platform obronnych i kierowania ku zagładzie frachtowców z uchodźcami.

W końcu jednak, zupełnie jak na rozkaz, prawie wszystkie uszkodzone okręty Yuuzhan Vongów zaczęły opadać z orbity i eksplodować w zetknięciu z powierzchnią siłowej tarczy. Z komunikatorów wydobywały się nieustanne trzaski zakłóceń, a po powierzchni ochronnego pola rozbiegły się błyskawice. Wkrótce potem cała powierzchnia rozjarzyła się, zamigotała i zniknęła. Potężne planetarne generatory eksplodowały z taką siłą, że rozbłyski dało się zauważyć nawet z przestworzy. Z hangarów ocalałych z zagłady yuuzhańskich okrętów zaczęły wylatywać roje koralowych skoczków. Ich piloci natychmiast kierowali się ku planecie.

Mara spojrzała na ekran taktycznego monitora. Widoczna na nim plamka krążownika z czwartym yammoskiem na pokładzie migotała na znak, że yuuzhański okręt został lekko uszkodzony. Mimo to nadal powoli dryfował w kierunku słonecznej strony planety.

— W porządku, Wieśniaku — odezwał się przez komunikator Wedge. — Macie zgodę na ten atak.

49

Jeszcze zanim Jaina zerknęła w dół, na dziedziniec, niepokoiła się, że mogli przybyć za późno. Z płonącego w ogromnej jamie ofiarnego stosu wznosiła się kolumna czarnego dymu. Dym gromadził się pod sklepieniem, w którym widniała klapa organicznego zaworu. Od czasu do czasu się otwierała, aby wypuścić nadmiar dymu w próżnię. W powietrzu unosiła się przyprawiająca o mdłości woń zwęglonego mięsa i palonych kości, ale także zastarzały odór rozkładającej się materii organicznej. Jaina doszła do przekonania, że może właśnie dlatego dziedziniec znajdował się tak daleko od wszystkich uczęszczanych miejsc światostatku. Obojętne, co Yuuzhanie wyprawiali tu ze zmarłymi, nie miało to nic wspólnego z zachowywaniem ich doczesnych szczątków.

Chociaż wszyscy kierowali się wskazaniami namiernika sygnałów z komunikatora, Jaina nie zobaczyła Lowbaccy, dopóki z popiołów nie uniosła się porośnięta szarą sierścią ręka. Młody Wookie wskazał im drogę na obserwacyjny balkon nieopodal wlotu jakiegoś tunelu. Jaina opadła na czworaki i usiłując nie pamiętać, że czołga się po spopielonych zwłokach niezliczonych tysięcy Yuuzhan Vongów, znieruchomiała dopiero na samym skraju wielkiej jamy.

To, co zobaczyła w dole, sprawiało raczej wrażenie przetwórni niż krematorium czy gigantycznego domu przedpogrzebowego. Miało rozmiary mniej więcej dziesięciokrotnie mniejsze niż kosmoport i kształt pięcioboku, a leżało w miejscu, gdzie krzyżowało się kilkanaście szerszych i węższych dróg oraz chodników. Większość znikała w tunelu wiodącym zapewne gdzieś w głąb mrocznych czeluści światostatku. Dostępu do niektórych podziemnych przejść broniły ogromne bryły korala yorik. W pozostałych tłoczyły się tłumy yuuzhańskich żałobników. Na ich liczbę miała niewątpliwie wpływ wyjątkowa duża skuteczność członków oddziału specjalnego. Kiedy Jaina sobie to uświadomiła, poczuła pewną ulgę. Nie miała już tak bardzo za złe Yuuzhan Vongom, że w końcu zdołali naruszyć jej emocjonalny pancerz. A przecież otaczał ją coraz grubszą warstwą, odkąd w przestworzach Ithora straciła życie Anni Capstan, jej pierwsza stała skrzydłowa, odkąd Jaina zaczęła pełnić służbę jako pilotka Eskadry Łobuzów. Yuuzhanie sprawili, że ta wojna znów zadawała jej ból, a młoda kobieta zapragnęła, żeby i oni go odczuwali.

Podobnie jak na obrzeżach kosmoportu, wszystkie pięć ścian ogromnego dziedzińca zdobiły smukłe kolumny. Pomiędzy nimi widniały otwory prowadzące do pomieszczeń gospodarczych. Ich przeznaczenia Jaina mogłaby tylko się domyślać, gdyby ją to cokolwiek obchodziło. Bardziej interesowało ją pięć dużych grot widniejących we wszystkich pięciu kątach ofiarnego dziedzińca. W otworze każdej pieczary widniała podobizna ważnego bóstwa Yuuzhan Vongów, ustawiona w taki sposób, jakby zaglądała w głąb znajdującej się przed nim czy przed nią ofiarnej jamy. Obok każdego zagłębienia stał kapłan w otoczeniu gromadki akolitów. Wszyscy śpiewali jakieś pieśni i zachęcali grupy żałobników, jedną po drugiej, aby podchodzili i wrzucali do jam części ciał swoich zmarłych. Wyglądało na to, że każde bóstwo domaga się w ofierze innej części ciała. W jednej jamie lądowały płaty skóry, a w innej największe kości. Do jamy Yun-Yammki — jedynego boga, którego wizerunek Jaina rozpoznawała — żałobnicy wlewali krew swoich bliskich.

Przygotowywanie zwłok odbywało się na jednym z wielu mniej albo bardziej okazałych stanowisk znajdujących się w różnych punktach dziedzińca. Wszystko wskazywało, że wybór stanowiska zależy od rodzaju i liczby składanych ofiarnych darów. Jaina widziała, że tu i ówdzie żałobnicy sprzeczają się zajadle z ubranymi w kitle akolitami, którzy zajmowali się przygotowywaniem składanych ofiar. Kiedy kończyli pracę, kierowali zwłoki ku płonącemu pośrodku dziedzińca ofiarnemu stosowi, dokąd inni akolici wrzucali czaszki i dłonie.

Jaina poczuła, że zbiera się jej na mdłości.

— Jeżeli zamierzają to samo zrobić z Anakinem… — zaczęła.

Lowbacca cicho zawył i pokazał na przeciwległy kąt dziedzińca. Uważając, żeby nie strącić ani odrobiny popiołu, Jaina cofnęła się i wsparła na łokciach. Dwadzieścia metrów niżej ujrzała trzech yuuzhańskich wojowników oddających się dziwnej rozrywce. Wszystko wskazywało, że polega ona na kopaniu warczącego i jeżącego długie kolce stworzenia w kierunku obnażonego torsu innego wojownika z taką siłą, aby zwierzę wbiło się w jego ciało. Obok Yuuzhan stała Vergere. Trzymając

zapalony świetlny miecz Anakina, zdumiewająco zręcznie wymachiwała klingą, jakby miała w tym wielką wprawę.

— No to gdzie jest Anakin? — syknęła Tahiri.

Lowbacca gestem wskazał widniejący za plecami wojowników otwór wejściowy, a potem klapę pobliskiej śluzy. Cicho pomrukując, wyjaśnił, że śluza wiedzie na niewielkie lądowisko, gdzie na Vergere i jej towarzyszy czeka koralowy wahadłowiec. Jaina i pozostali włożyli próżniowe skafandry i wysmarowali je warstwą sadzy i popiołu. Spędzili następną godzinę, leżąc nieruchomo i przyglądając się składanym na dziedzińcu posępnym ofiarom. Zapewne straciliby cierpliwość, gdyby nie zobaczyli, że z otworu wyłania się dwóch yuuzhańskich wojowników. Nieśli podobny do wielkiego strąka pojemnik ze zwłokami zabitego towarzysza. Wkrótce potem wsiedli do jednego z niewielkich koralowych pojazdów, którymi Yuuzhanie poruszali się wewnątrz światostatku, i gdzieś odjechali. Nie przestając przyglądać się ponuremu widowisku, Jaina miała nadzieję, że pośród ofiarowanych bogom wojowników znajdują się także ci, których zabił Anakin.

W końcu w wejściu pojawił się yuuzhański podoficer i gestem przywołał dwóch podwładnych, którzy zaczęli się szybko ubierać. Wciągali przez głowę tuniki i osłaniali tors żyjącymi pancerzami. Jaina sięgnęła po ciężki karabin blasterowy i kilka razy cicho dmuchnęła, żeby go oczyścić z popiołu. Chuchnęła potem na wylot lufy i obiektyw celowniczy i starannie przetarła jedno i drugie skrajem tuniki.

— Powalimy ich, kiedy wyniosą ciało Anakina, żebyśmy mogli go zobaczyć — powiedziała przez komunikator. Trochę brakowało jej bitwowięzi, ale pomyślała, że może to i lepiej. Prawdę mówiąc, cieszyła się, że nie ma z nimi Jacena, który połączyłby wszystkich Mocą. Uświadamiała sobie, że czuje wielki gniew, a nie chciała uwalniać emocji ani zdradzać swoich uczuć pozostałym. — Zeskoczymy tam i go porwiemy, a potem opanujemy wahadłowiec, odnajdziemy Jacena i zakończymy akcję.

— Zgoda — mruknął Zekk, potwierdzając usłyszany rozkaz.

Zanim pozostali zdążyli to zrobić, ukazał się ponownie ten sam podoficer. Chwilę potem z otworu wejściowego wyłonili się dwaj wezwani wcześniej wojownicy. Nieśli następny strąk rozmiarów ciała Anakina.

— Czy mogę zabić podoficera? — zapytała Alema, kierując w tors najstarszego stopniem Yuuzhanina lufę długiego blastera.

— Jest twój — zgodziła się Jaina.

Pozostali także wybrali cele. Tahiri miała zabić bliższego wojownika, a Zekk dalszego. Lowbacca wziął na cel pilota, a Jaina wymierzyła lufę blasterowego karabinu w Vergere.

— Biorę na cel pierzastą kulę — oznajmiła. — Ognia na mój…

Chwilę później w dół wielkiej jamy pomknęły cztery blasterowe błyskawice, ale tylko trzy dotarły do celu. W ostatniej sekundzie Zekk trącił lufę broni Jainy i jej strzał wbił się w koralową posadzkę pod stopami Vergere. Zanim jednak wypalił w koralu dymiącą dziurę, istota odskoczyła na bok. Świetlista klinga miecza Anakina w jej dłoni zatoczyła zgrabny łuk, jakby Vergere wiedziała, jak się nim posługiwać. Zapewne jednak nie miała o tym pojęcia, gdyż w następnej chwili pozwoliła, żeby broń wyślizgnęła się z jej palców i klinga zgasła.

Jaina odwróciła się do Zekka i spiorunowała go oburzonym spojrzeniem.

— Dlaczego to zrobiłeś? — zapytała. — Mogłam ją zabić!

— Nie wiemy, czy na to zasłużyła — odparł równie porywczo Zekk. — Nie wyrządziła nam żadnej krzywdy, a raz czy dwa miała świetną okazję.

— Wystarczy, że obraca się w towarzystwie naszych wrogów! — Jaina zajrzała w głąb jamy, ale upierzona istota zdążyła chwycić świetlny miecz Anakina i zniknąć. Zniknął także oszczędzony przez Zekka wojownik, a wraz z nim strąk kryjący zapewne ciało Anakina.

— Zekku, nigdy więcej tego nie rób. Nie ośmielaj się sprzeciwiać mojej woli!

Chwilę potem zaczął narastać pomruk zaniepokojonych głosów. Widocznie yuuzhańscy żałobnicy, jeden po drugim, zaczęli uświadamiać sobie, że zostali zaatakowani. Jaina uklękła i przewiesiła przez plecy karabin, a potem wstała, odpięła od pasa świetlny miecz i rzuciła się głowąnaprzód w głąb jamy. Posługując się Mocą, aby spowolnić tempo opadania, wykonała salto i zwrócona twarzą do otworu drzwiowego, wylądowała przed ścianą między Tahiri a Lowbaccą. Po drugiej stronie dziewczyny opadła miękko jak piórko Alema, która natychmiast uniosła do ramienia gotowy do strzału długi blaster. Wojownik, którego nie zastrzelili, wyskoczył zza kolumny i stanął pod ścianą, po czym zasłonił się strąkiem przed spodziewanym strzałem i wyciągnął coufee.

— Opanujcie wahadłowiec — rozkazała Jaina Lowiemu i Tahiri. — Alema i ja zabierzemy Anakina.

Kiedy oboje odwrócili się i pobiegli, aby wykonać polecenie, Yuuzhanin zagłębił ostrze coufee w strąk i wyciął w nim otwór mniej więcej w okolicy głowy.

— Przybyliście po swojego Jeedai — zapytał, szyderczo się uśmiechając. Przebił warstwę półprzeźroczystej galaretowatej mazi i przyłożył ostrze do policzka Anakina. — Wycofajcie się albo oddam go wam w kawałkach.

Rozległ się grzmot wystrzału z długiego blastera, ale Alema chyba nie mierzyła do wojownika. Jej strzał trafił w znajdujący się zwornik sklepienia za plecami Yuuzhanina. Wojownik skulił się i obejrzał do tyłu. Kiedy zobaczył spadające na niego tony skruszonego korala, odskoczył, odwrócił się w stronę Jainy i zbliżył szpic coufee do oka Anakina.

Gotując się w środku niczym kocioł z wrzącą magmą, Jaina posłużyła się Mocą i rozcięła strąk na całej długości ciała młodszego brata. Osłupiały Yuuzhanin głośno krzyknął i odskoczył do tyłu. Ostrze jego broni przestało kierować się w oko Anakina. Jaina wyszarpnęła ze strąka ciało brata i posłała je w powietrzu w stronę Alemy.

— Weź Anakina — rozkazała.

Wydając rozkaz, otworzyła tamę, jaką dotąd stawiała napływowi gniewu. Wykorzystała potęgę emocji i wciągnęła w siebie złą energię Mocy. Kilka lat wcześniej usiłowali ją do tego samego zmusić Ciemny Mistrz Brakiss i Tamith Kai, którzy schwytali ją, Jacena i Lowbaccę, aby dręczyć wszystkich troje na pokładzie Akademii Ciemnej Strony. Potęga ciemnej strony wpłynęła do jej ciała niczym zimne fale. Jaina poczuła, że syci się jej nienawiścią do Yuuzhan Vongów, a potem, zdwojona, usiłuje wydostać na zewnątrz.

Wojownik odbił się od ściany tak szybko, że Jaina ledwo to zauważyła, ale zaraz doskoczył do niej i przyłożył ostrze coufee do jej gardła. Młoda kobieta mogła albo uchylić się, albo odparować cios ostrzem świetlnego miecza, ale postanowiła inaczej zakończyć ten pojedynek. Czując skwierczącą w ciele energię ciemnej Mocy, posłużyła się wolną ręką, aby odtrącić broń na bok. Wyciągnęła rękę w kierunku napastnika i uwolniła kipiącą w niej energię złej Mocy. Kilka centymetrów od jej palców pojawiła się trzeszcząca rozwidlona błyskawica. Kiedy trafiła w tors osłupiałego Yuuzhanina, wypaliła w nim dymiącą dziurę i odrzuciła martwego na stos brył korala yorik.

W następnej sekundzie Jaina poczuła na sobie czyjeś spojrzenie. Odwróciła się i zobaczyła, że zza kolumny sąsiedniego sklepienia obserwuje ją Vergere. Istota trzymała w dłoni rękojeść świetlnego miecza Anakina, a w jej zmrużonych oczach malowało się niezwykłe przerażenie. Jaina prychnęła pogardliwie i ponownie uniosła rękę, aby posłać ku niej jeszcze jedną błyskawicę ciemnej Mocy. Jeszcze zanim to zrobiła, Vergere zapaliła klingę broni i uniosła, aby odbić na bok nadlatującą ku niej błyskawicę. Otworzyła szeroko oczy, odwróciła się i zanurkowała w głąb otworu wejściowego. Świetlista klinga zakołysała się za nią niczym ogon.

Chwilę później do Jainy podeszła Alema i trochę niepewnie ujęła ją za rękę.

— Lepiej już chodźmy — powiedziała.

Jaina uświadomiła sobie, że słyszy narastający chór groźnych pomruków. Odgadła, że to rozwścieczeni kapłani usiłują podburzyć żałobników do zaatakowania członków jej oddziału.

— A wahadłowiec? — zapytała.

— Opanowany — zameldowała zwięźle Twi’lekianka. — Wszyscy z wyjątkiem nas są już na pokładzie.

— To dobrze. — Jaina odebrała Anakina z rąk Alemy i przekroczyła próg śluzy. Kiedy otwierała zewnętrzny zawór, włączyła kciukiem ostatni termiczny detonator. Nastawiła zapalnik na dziesięć sekund i rzuciła granat tak, że potoczył się na środek śluzy. — Mam nadzieję, że już wkrótce zapanuje tu idealna próżnia — mruknęła. — To powinno rozerwać płuca następnej zgrai błiznogłowych.

50

Wzniesiona przez owady kolonia wyglądała jak miniaturowy model Coruscant. W ciągu wielu lat używania urosła z pojedynczego kopca w prawdziwy las poskręcanych i pogiętych wież, pagórków i iglic. Najwyższe, kończące się pod samym sklepieniem, wyrastały z trzydziestometrowej wysokości sterty zniszczonych chitynowych płytek i porzuconych kokonów poczwarek. Podobnie jak większość innych pomieszczeń uszkodzonego światostatku, kolonia sprawiała wrażenie opuszczonej. Zwieszające się ze ścian dawno zapomniane bioluminescencyjne porosty wciąż jeszcze świeciły na tyle jaskrawym blaskiem, żeby można było dostrzec jedyną rzecz, jaka się poruszała. Były nią nogi zabitego Yuuzhanina. Wystawały z wielkiego otworu wypalonego przez strugę żrącego kwasu w podstawie najwyższej iglicy, która wyrastała mniej więcej pośrodku opustoszałej kolonii owadów. Nogi drgały, bo ciało nieszczęśnika pożerał jakiś voxyn.

Jacen miał nadzieję, że to właśnie ten voxyn, którego ścigali. Czuł ołów w zmęczonych mięśniach i drżących nogach. Odnosił wrażenie, jakby ścigali królową voxynów wzdłuż całego obwodu światostatku. Rzecz jasna, nie był tego pewien, gdyż nie towarzyszyła im Alema, która doskonale orientowała się w terenie nawet w nieprzeniknionych ciemnościach.

— Wskazania przyrządu dowodzą, że się nie mylimy — odezwała się w pewnej chwili Tekli. Ujęła oburącz analizator tkanek i uniosła wyżej, żeby Jacen mógł spojrzeć na wyświetlacz. — Uważasz, że powinniśmy pobrać do zbadania jeszcze jedną próbkę? Widzę tam trochę zwierzęcych odchodów.

— To nie będzie konieczne — odparł Jacen. Przyglądali się kolonii owadów z głębi wielkiego otworu mrocznego tunelu. Wiedzieli, że nie zdołają pobrać próbki, jeżeli nie przedostaną się na teren kolonii albo nie posłużą Mocą; jedno i drugie mogłoby jednak zdradzić ich obecność voxynowi. — Tesar powiedział, że to trop królowej. Po prostu ją zabijmy.

— Jaka szkoda, że nie mamy długiego blastera — odezwał się cicho Ganner. — Domyślam się, gdzie się ukrywa królowa. Moglibyśmy wypalić dziurę w ścianie i zlikwidować potwora.

— On myśli, że lepiej będzie przekraść się na tyły i zaatakować go z drugiej strony — syknął Tesar. — Jeżeli królowa spróbuje uciec, odetniecie jej odwrót albo rzucicie się szybciej w pościg.

Jacen kiwnął głową. Barabel wskoczył na ścianę tunelu i bezszelestnie wspiął się na sklepienie, gdzie natychmiast roztopił się w ciemności. W tej samej sekundzie Jacen poczuł na karku dziwny dreszcz, który przybierał na sile, w miarę jak Tesar zbliżał się do wylotu tunelu. Jacen domyślił się, że dzieje się coś złego — choć jeszcze nie wiedział, co. Kiedy Tenel Ka dotknęła jego ramienia, uświadomił sobie, że i ona to wyczuwa.

— Tesarze! — syknął cicho. Nie chciał posługiwać się Mocą. Już wcześniej się przekonał, że wykorzystywanie tego sposobu łączności zwraca uwagę królowej voxynów. — Zaczekaj!

— Zaczekaj? — zapytał Ganner, jakby nie wierzył własnym uszom. — Na co?

— Bądź cicho — szepnęła Tekli. Mężczyzna był równie niewrażliwy na niebezpieczeństwa jak mynocki, wskutek czego już dwukrotnie o mało nie musieli toczyć walki się z oddziałami poszukujących ich Yuuzhan Vongów. — Wyczuwam coś niedobrego.

Kiedy Barabel nie powrócił, Jacen uświadomił sobie, że może stracić ostatniego ucznia Saby Sebatyne. Starając się wybierać najciemniejsze miejsca, zaczął posuwać się wzdłuż ściany w kierunku wylotu tunelu. Z trudem powstrzymał krzyk, kiedy usłyszał głośny huk i wyczuł, że ściany się zatrzęsły. Zaskoczony Tesar zasyczał i odruchowo wciągnął pazury. Spadając na dno tunelu, omal nie urwał głowy zaskoczonemu Jacenowi. Wszyscy natychmiast wycofali się w głąb tunelu, ale nie przestali patrzeć na zwieszające się ze sklepienia kolonii bioluminescencyjne porosty.

— Coś wylądowało? — zaniepokoił się Ganner. Tesar kiwnął głową.

— Coś dużego — powiedział.

— Ach. Aha. A więc jednak starali się nas zwabić w zasadzkę. — Tenel Ka delikatnie trąciła barkiem ramię Jacena. — Może powinniśmy się wycofać, przyjacielu?

— Może i tak — mruknął nieobowiązująco Solo, ale się nie odwrócił. Wyczuwał coś niewłaściwego, co jeszcze się nie objawiło. — Ale jeżeli to zasadzka, dlaczego mieliby nas informować o swojej obecności?

Chwilę później rozległ się następny huk, tym razem trochę cichszy, ale mimo to koralowe ściany tunelu przeniknęło lekkie drżenie.

— On mógłby pójść i zobaczyć — zaproponował Tesar.

Jacen podał mu elektrolornetkę i kiwnął głową. Barabel opadł na czworaki i ostrożnie pobiegł w głąb tunelu. Wszystko wskazywało, że tego sektora światostatku nie wykorzystywano ani do produkcji żywności, ani do czegokolwiek, co mogłoby się przydawać Yuuzhan Vongom. Mniej więcej co kilometr widniały w ścianie otwory wielkich śluz, przez które można było wydostać się na powierzchnię. Jacen zdołał całkiem nieźle poznać wnętrze światostatku i domyślał się, że ciągnąca się po powierzchni sieć dróg umożliwiała o wiele szybszy i sprawniejszy transport towarów niż gdyby przewożono je krętymi i najczęściej wąskimi podziemnymi tunelami.

Tesar powrócił mniej więcej po minucie.

— Odpowiednik fregaty — zameldował. — Może to ta sama, którą przyleciał Nom Anor. Nie widziałem jednak wahadłowca.

Chociaż na pokładzie yuuzhańskiego okrętu mogło przybyć wielu silnie uzbrojonych i wypoczętych wojowników, Jacen nie sprawiał wrażenia specjalnie zmartwionego. Na pokładach takich okrętów mogły podróżować tylko trzy szturmowe kompanie, a jeżeli nie pomylił się w rachubach, członkowie oddziału specjalnego zabili wszystkich wojowników pierwszej i znaczną większość obu pozostałych. Jeśli Nom Anor zamierzał przystąpić do kolejnego ataku, musiał wykorzystać albo członków załogi fregaty, albo wojowników stacjonujących wewnątrz światostatku. Jacen domyślał się, że ani jedni, ani drudzy nie mają wystarczającego doświadczenia, aby uniemożliwić ucieczkę członków jego grupy.

— Widziałeś wojowników szturmowych kompanii? — zapytał.

— Kiedy wyjrzałem, rampa była już opuszczona — odparł Barabel. — Ale on myśli, że ci, którzy przylecieli, zdążyli zejść z pokładu.

— A zatem, nie może być ich zbyt wielu — zauważyła Tekli. W jej głosie zabrzmiała jednak większa nadzieja niż pewność siebie.

— Dobrze, Tesarze — odezwał się Jacen. — Obserwuj dalej tę fregatę, a my w tym czasie zastanowimy się, co robić.

— Moglibyśmy posłużyć się Mocą, żeby wepchnąć w głąb tej jamy termiczny detonator. Miejmy nadzieję, że to wystarczy — zaproponował Ganner. — Albo ja mógłbym tam podbiec i go wrzucić.

— A dlaczego to miałoby okazać się skuteczniejsze niż poprzednio? — zainteresowała się Tenel Ka. — Pozostały nam już tylko dwa takie detonatory. Moim zdaniem, powinniśmy je oszczędzać.

Ganner musiał przyznać jej słuszność. Niechętnie wzruszył ramionami, po czym wszyscy Jedi zaczęli w milczeniu zastanawiać się nad sytuacją. Nie zamierzali uciekać, przynajmniej dopóki się nie dowiedzą, co się dzieje. Od czasu ucieczki z laboratorium, w którym klonowano voxyny, nieustannie wymykali się ścigającym ich Yuuzhan Vongom, ale dopiero przybycie fregaty mogło się okazać pierwszym sygnałem, że nieprzyjaciele domyślają się ich kryjówki.

Pierwsza uniosła głowę Tenel Ka.

— Może jednak to Moc sprowadziła do nas tę fregatę? — powiedziała.

Wskazała na opustoszałą kolonię owadów i sylwetki kilkudziesięciu yuuzhańskich wojowników, które wyłaniały się z kryjówek wokół wieży z norą voxyna. Z wnętrza najgrubszej iglicy właśnie wyszedł ich dowódca. Wszyscy go rozpoznali, bo jego torsu nie okrywał pancerz z kraba vonduun. Yuuzhanin zbiegł z kopca szczątków pancerzy i kokonów, obszedł go i przystanął kilkadziesiąt metrów od wylotu tunelu, w którym ukryli się młodzi Jedi. Zaczął rozmawiać z mistrzem przemian, który ukazał się z otworu innego korytarza. Yuuzhanin trzymał we wszystkich ośmiu palcach dłoni klatkę ze świecącymi owadami. Kiedy ją uniósł i oświetlił twarz dowódcy, Jacen i jego przyjaciele rozpoznali Noma Anora.

Obaj Yuuzhanie, energicznie gestykulując, parę chwil o czymś rozmawiali. Po jakiejś minucie z tego samego otworu, z którego wyszedł mistrz przemian, wyłoniła się Vergere. Istota przewiesiła przez pierś niczym bandolet pas Anakina z przypiętym świetlnym mieczem i wszystkimi torebkami. Z pustej kabury po blasterze zwieszał się komunikator młodego Solo.

Na widok należących do brata przedmiotów Jacen poczuł smutek i wyrzuty sumienia. Pod wpływem gniewnych oskarżeń Jainy postanowił jeszcze raz przemyśleć wszystko, co zrobił od czasu pomyłki popełnionej jeszcze na pokładzie „Rozkosznej Śmierci”. Nie mógł sobie darować, że gdyby mniej się zastanawiał, jak naprawić wyrządzoną bratu krzywdę, a zwracał większą uwagę na jego popędliwość i brak rozwagi, może nie musiałby teraz rozpaczać po jego śmierci. Martwił się także, że nie zwrócił w porę uwagi na niezwykły spokój, z jakim Anakin zareagował na wiadomość o porwaniu „Tachionowego Skoku”. Jeżeli Jaina, która przecież nie traciła zimnej krwi nawet podczas najzacieklejszej bitwy, nie umiała opanować bólu po śmierci młodszego brata, jakim cudem on sam mógł wciąż jeszcze troszczyć się o osiągnięcie celu wyprawy? Jakim cudem żal i rozpacz nie doprowadziły go jeszcze do szaleństwa?

W pewnej chwili Vergere zerknęła w kierunku ukrywających się rycerzy, opuściła rękę i jakby od niechcenia musnęła palcami komunikator Anakina. Nagle wszyscy usłyszeli głosy sprzeczających się zawzięcie Yuuzhan Vongów.

Jacen zachowywał się jednak, jakby tego nie zauważył. Nie odrywał spojrzenia od Vergere. Chociaż odczuwał ból na widok potraktowanych jak wojenna zdobycz przedmiotów stanowiących kiedyś własność Anakina, nie zamierzał zaatakować ani jej, ani nawet Noma Anora. Co prawda, zależało mu na zabiciu królowej voxynów, ale nie chciał uśmiercać już więcej przeciwników. Wiedział, że śmierć żadnego nie przywróci życia jego bratu.

Poczuł, że Tenel Ka ścisnęła jego ramię, a potem wyciągnęła rękę i wyłączyła mikrofon jego komunikatora.

— Nie mam pojęcia, w co się z nami bawi, ale będzie lepiej, jeżeli nas nie usłyszą— powiedziała.

— Dziękuję — odparł Solo. Chociaż nie rozumiał treści przekazywanej przez mikrofon komunikatora Anakina rozmowy, od czasu do czasu wyłapywał znajome słowa w rodzaju Jeedai albo Anakin. Nom Anor raz po raz energicznie wskazywał palcem w kierunku kryjówki królowej voxynów. W pewnej chwili Vergere rozłożyła ręce, a później pokazała otwór tunelu, z którego ukazał się najpierw mistrz przemian, a potem ona. Wydała długą serię pozornie nieartykułowanych dźwięków, pośród których Jacen wychwycił tylko słowo „Jaina”. Kiedy to usłyszał, ośmiopalczasty mistrz przemian odwrócił się i pokazał na kolonię owadów. Tłumacząc coś usilnie, trzykrotnie w krótkich odstępach czasu wypowiedział słowo „voxyn”.

Nom Anor usiłował go przekrzyczeć, na co Vergere i mistrz przemian odpowiedzieli gniewnymi okrzykami. Wkrótce potem już wszyscy troje krzyczeli na pozostałych.

— Wygląda na to, że Jaina nie próżnuje — odezwał się Ganner.

— Dlaczego nie jestem tym zdziwiona? — zapytała Tenel Ka. — Tyle, że teraz będzie nam o wiele trudniej zabić tę królową. Przybycie fregaty skomplikowało naszą sytuację.

— Nie na długo — odparł Jacen. Cząstką świadomości, którą zazwyczaj wyczuwał obecność Jainy, uzmysławiał sobie teraz, że zbliża się ku nim coś mrocznego i gniewnego. — Chyba że nie znam dobrze swojej siostry.

Cilghal postanowiła wykorzystać technikę konstruowania świetlnych mieczy i kilka pożyczonych kryształów skupiających. Musiała je mieć w celu kierowania w odpowiednie miejsce ogromnej energii, potrzebnej aby zagłuszać wytwarzane przez yammoski fale grawitacji. W końcu jednak zdołała zbudować nowy modulator amplitudy siły ciążenia. Urządzenie składało się z generatora impulsów grawitacji i plastalowej anteny i miało rozmiary i ciężar większe niż tamto, które uległo zniszczeniu, kiedy piloci yuuzhańskich zaatakowali jej laboratorium. Kiedy więc Cilghal i Kyp ruszyli środkiem hangaru, holując nieporęczne urządzenie, Booster Terrik nie wyglądał na uszczęśliwionego. W kilku susach wybiegł po opuszczonej rampie „Cienia Jade” na ich spotkanie i pogroził im palcem.

— Otrzymaliście rozkaz ewakuacji, a nie przeniesienia — burknął. — Wszystkie pomieszczenia na pokładach „Rycerza”, od dziobu do rufy i od sterburty do bakburty, są zajęte przez tysiące uchodźców z Reecee. Nie mamy miejsca na dziwaczne rzeźby Jedi.

— To nie jest rzeźba — oburzył się Kyp. — To MASC. Może się okazać, że właśnie dzięki niemu wygramy tę wojnę. Booster przewrócił oczami.

— Aha, akurat — parsknął pogardliwie. — Może się też okazać, że następnym przywódcą Nowej Republiki zostanie Gamorreanin. Ale nie dzisiaj i nie jutro.

Na policzkach Kypa pojawiły się rumieńce gniewu. — Posłuchaj, stary…

— Wystarczy, Kypie — przerwała Kalamarianka. Wręczyła mu sterownik repulsorowych sań, odwróciła się do Boostera i wyciągnęła ku niemu płetwiastą rękę. — Jestem pewna, że kiedy kapitan Terrik zobaczy, jak to działa, z radością wygospodaruje jakieś miejsce na pokładzie „Błędnego Rycerza”.

Booster spiorunował ją spojrzeniem i najwyraźniej miał zamiar powtórzyć swoje zastrzeżenia, ale nagle krzyknął przerażony i umilkł, kiedy jego stopy oderwały się od płyty lądowiska. Kapitan uświadomił sobie, że Cilghal przenosi go w powietrzu kilka metrów w bok.

— Dobrze, już dobrze — burknął niechętnie. — Jeżeli przywiązujecie do niego tak wielką wagę, mogę przyjrzeć się, jak to działa.

— Rozsądna decyzja — ucieszyła się Cilghal. Nie lubiła traktować przyjaciół w taki sposób za pośrednictwem Mocy, ale Booster zamierzał trwać w uporze, a ona nie miała czasu. — Jestem pewna, że wywrze na tobie duże wrażenie… może nawet — tak wielkie, że pozwolisz nam je podłączyć do jednego z pokładowych reaktorów.

Na twarz Boostera powrócił wyraz upartego oburzenia.

— Nie przeciągaj struny, Cilghal — powiedział. — Porozmawiamy o tym, kiedy pokażesz mi, co to potrafi.

Jacen miał dosyć obserwowania kłótni Vergere i mistrza przemian z Nomem Anorem, ale nie potrafił wymyślić żadnego sposobu zaatakowania królowej voxynów. W pobliżu musiało się kręcić mnóstwo przybyłych na pokładzie fregaty yuuzhańskich wojowników i nawet nie mógł marzyć, żeby podkraść się albo prześlizgnąć do nory bestii. Nie mógł także posłużyć się Mocą, aby wrzucić tam detonator czy zapalający granat. Potwór już wielokrotnie udowodnił, że rzuca się do ucieczki, ilekroć wyczuwa, że młodzi Jedi zaczynają władać Mocą. Pozostawało jedynie uzbroić się w cierpliwość i zaczekać. Jacen czekałby nawet pięćdziesiąt lat, gdyby tyle było trzeba do uśmiercenia voxyna. Obiecał to Anakinowi.

Vergere i dwaj Yuuzhanie wciąż jeszcze się kłócili, kiedy z komunikatora wydobyła się seria gorączkowych trzasków. Jacen uwolnił myśli i wysłał je do Tesara. Wyczuł, że obserwujący nieruchomą fregatę Barabel jest zaniepokojony, ale nie na tyle podniecony, aby miał kogoś zaatakować. Pojedynczy trzask upewnił go, że Tesar wyczuł dotyk jego myśli. Chwilę potem koralowymi ścianami tunelu wstrząsnęła siła eksplozji jakiegoś pocisku. Vergere odwróciła się i zabawnie podskakując, ominęła kopiec ze szczątkami pancerzy owadów i zniknęła w otworze jakiegoś tunelu. Nom Anor i mistrz nie ruszyli się z miejsca, ale nadal wyszczekiwali jakieś pytania w kierunku oddalających się pleców istoty.

— Jaina? — zachłysnął się Ganner.

— A któżby inny? — odparła Tenel Ka.

Jacen uwolnił myśli i postarał się porozumieć z siostrą. Wyczuł jednak tylko ten sam zimny gniew, który promieniował od niej od chwili śmierci Anakina. Skupił się, aby odnaleźć choćby ślad takiej Jainy, jaką znał całe życie, ale zamiast niej kłębiły się tylko ciemności, burzliwe, bezmyślne i pełne nienawiści. Obawiając się korzystać z komunikatora — nie był pewien, na jaki kanał pozostał włączony odbiornik Anakina — otworzył umysł i wysłał emocje pozostałym członkom grupy. Połączywszy wszystkich bitwowięzią, przekazał Tesarowi to samo pytanie, które nurtowało pozostałych: czy to sprawka Jainy?

Barabel odpowiedział pojedynczym potwierdzającym trzaskiem komunikatora.

— Doskonały plan, zaatakowanie niestrzeżonej fregaty — zadrwiła hapańska wojowniczka. — Idealna pomoc, kiedy będziemy planowali ostateczną ucieczkę.

Chwilę potem ścianami tunelu wstrząsnęła siła następnej eksplozji, jeszcze potężniejszej i bliższej niż pierwsza. Sekundę po niej rozległ się trzeci grzmot, chyba nawet silniejszy niż poprzedni. Od sklepienia oderwały się i zaczęły opadać obumarłe szczątki bioluminescencyjnych porostów. W panującym półmroku wyglądały jak płatki śniegu. Z nory, w której skrywała się królowa voxynów, zniknęły nogi pożeranego Yuuzhanina. Wszystko wskazywało, że zwierzę wciągnęło go w głąb wieży, a może wymknęło się po przeciwnej stronie i rzuciło do ucieczki. Młodzi Jedi nie doczekali się szansy oddania chociażby jednego strzału. Czwarta eksplozja wzbiła w powietrze tumany pyłu, a oderwane od sklepienia bryły korala yorik zbombardowały opustoszałą kolonię owadów.

Nagle z komunikatora wydobył się głos zrozpaczonego Tesara:

— Kije! Nie tutaj! Przestań wreszcie!

Jeszcze zanim Barabel skończył krzyczeć, rozległ się grzmot piątej eksplozji i od sklepienia kolonii zaczęły się odrywać wielkie bryły. Chwilę potem zawaliła się cała dzielnica. W gruzach legło kilka iglic wyrastających wokół mistrza przemian i Noma Anora. W powietrze wzbiła się nieprzenikniona chmura pyłu.

Kiedy Jacen stwierdził, że cały czas lecą z góry mniejsze i większe bryły korala, wycofał się w głąb i zdjął plecak.

— Lepiej włóżmy próżniowe skafandry — szepnął.

Tesar widząc, że załodze szturmowego wahadłowca nie udało się podczas pierwszych dwóch prób zniszczyć fregaty, był pewien, że mała jednostka zawróci i odleci. Tak postąpiłby każdy rozsądny myśliwy polujący na dużego i niebezpiecznego drapieżnika. Wyglądało jednak, że Jaina wpadła w bitewny szał. Pewnie nie umiała się oprzeć pokusie zniszczenia stupięćdziesięcłometrowej yuuzhańskiej fregaty spoczywającej nieruchomo na powierzchni światostatku,zrampąwywalonąniczym jęzor zasapanego dewbacka. Zatoczyła ciasny łuk i zawróciła do następnego ataku. Tym razem zamierzała zaatakować z bezpośredniej odległości. Wystrzeliła dwie kule plazmy, które jednak niemal natychmiast zniknęły, pochłonięte przez ochronne pola grawitacyjnych anomalii.

Szturmowy wahadłowiec przemknął nisko nad celem i wystrzelił świecąw przestworza, jakby pilot zamierzał zatoczyć następny łuk i przystąpić do jeszcze jednego ataku.

Artylerzyści fregaty chyba w końcu ocknęli się z zaskoczenia, gdyż wypuścili z bakburtowych wyrzutni chmurę kuł magmy i plazmy. Ich pociski dzieliła jednak od celu zbyt mała odległość, aby zdołały go namierzyć. Większość przemknęła obok wahadłowca, nie wyrządzając żadnych zniszczeń. Dopiero dwie ostatnie kule plazmy eksplodowały na rufowej części kadłuba. Wahadłowiec zmienił kurs i kołysząc się bezradnie z burty na burtę, wystrzelił jeszcze raz świecąw mroczne niebo.

Tesar obawiał się przez chwilę, że mały statek eksploduje albo rozpadnie się na kawałki, ale Jaina — Barabel miał nadzieję, że to właśnie ona siedzi za sterami — jakimś cudem odzyskała panowanie i zaczęła zataczać obszerny łuk. Bryła korala uniosła się na wysokość pięciuset metrów, ale nagle stanęła w płomieniach i powoli zaczęła opadać ku horyzontowi światostatku.

Rozgniewany Tesar wysunął jęzor i chlasnął nim o policzek. Chwilę zastanawiał się, co robić, a potem postanowił zaryzykować. Korzystając z osobistego kanału Jainy, spróbował skontaktować się z nią przez komunikator. Nawet gdyby Yuuzhan Vongowie usiłowali podsłuchiwać, musiał powiedzieć jej coś, czego nie mógł przekazać jedynie za pomocą trzasków wyłącznika ani przesyłanych przez Moc emocji.

— Nie rób tego! — przeraził się Jacen.

Zanim Tesar posłużył się komunikatorem, młody Solo wyczuł coś niewłaściwego, ale nie mógłby powiedzieć, co takiego. Zapominając o zdobytym przez nieprzyjaciół komunikatorze Anakina, przełączył urządzenie na ogólny kanał. Z pewnością zażądałby złożenia meldunków, gdyby Tenel Ka nie oderwała mikrofonu od jego gardła.

— Nikomu nie pomożesz, a nas zabijesz — powiedziała. — Jaina wyląduje bezpiecznie. Wiesz o tym lepiej niż ktokolwiek.

— Nie, nie wiem. Już nie. — Jacen zaczerpnął głęboki haust powietrza i posługując się technikami medytacji Jedi, postarał się odzyskać panowanie nad sobą. — Ale jeżeli chodzi o wszystko inne, masz rację.

Uwolnił myśli i wysłał je do siostry. Następne parę minut spędził, starając się za wszelką cenę nie stracić kontaktu z wypełniającymi jej umysł ciemnymi emocjami. Jego siostra nie sprawiała wrażenia przerażonej; była za to rozgniewana i skupiona na wykonywanym zadaniu. Kiedy wyczuła, że jej brat bliźniak stara się coraz usilniej nawiązać z nią myślowy kontakt, pozwoliła opanować się gniewowi do takiego stopnia, że Jacen nie mógł tego znieść i musiał zrezygnować.

— Odeszła — powiedział, oddychając z wysiłkiem.

— Zginęła? — zaniepokoił się Ganner.

— Nie wiem.-Jacen uniósł głowę.-Nie wyczułem tego. Wtej chwili już w ogóle przestałem ją wyczuwać.

Tenel Ka objęła go i przyciągnęła do siebie.

— Jacenie, bardzo mi przykro — powiedziała.

Tymczasem unosząca się wokół kolonii owadów chmura pyłu przerzedziła się na tyle, że można było dostrzec przeszukujących rumowisko yuuzhańskich wojowników. Chociaż od sklepienia nie przestawały się odrywać koralowe okruchy, wkrótce stało się jasne, że katastrofa pochłonęła najwyżej kilka ofiar. Nom Anor stał obok zmiażdżonej wieży i z kwaśną miną przyglądał się, jak dwaj pomocnicy, starają się wyciągnąć z rumowiska zasypanego mistrza przemian.

Kiedy Yuuzhanin stanął na nogi i zdołał odzyskać przynajmniej część godności, otrzepał się z pyłu i zwrócił ostrym tonem do egzekutora. Jacen myślał najpierw, że znów się pokłócą, ale kilka chwil później Nom Anor kiwnął głową i gestem wskazał wlot tunelu wiodącego na powierzchnię, gdzie spoczywała yuuzhańska fregata. Jego rozmówca także kiwnął głową, a potem dał znak wojownikom i wszyscy pobiegli na drugą stronę kolonii owadów, aby puścić się w pościg za królową voxynów. Egzekutor ciężko westchnął, odwrócił się i ruszył w stronę otworu tunelu wiodącego do fregaty.

Zaledwie zdążył zniknąć, kiedy z komunikatora rozległ się czyjś piskliwy głos.

— Możecie już wyjść z ukrycia, młodzi Jedi. Nie musicie się mnie obawiać.

Jacen nakazał gestem towarzyszom, aby odbezpieczyli broń, a potem włączył mikrofon własnego nadajnika.

— Kto mówi? — zapytał.

— Nie mam czasu na wyjaśnienia. — Po tych słowach, Vergere wyszła z otworu tunelu położonego po przeciwnej stronie niż ten, w którym przedtem zniknęła. Istota wyciągnęła rękę, aby wskazać kierunek ucieczki królowej voxynów. — Wasza zwierzyna się oddala.

51

Han Solo i wszyscy, którzy mu towarzyszyli, zdołali przejść zaledwie połowę ostatniego pomostu wiodącego do hangarów i lądowisk Wschodniego Portu, kiedy nad ich głowami rozległ się ogłuszający trzask i wszystkie pobliskie wieżowce zatrzęsły się w posadach. Han stawał zbyt wiele razy oko w oko ze śmiercią, aby nie wiedzieć, jak zareagować. Niemal instynktownie przykucnął, uniósł głowę i zaczął się rozglądać, skąd może nadciągnąć następne niebezpieczeństwo. Wypatrzył je w postaci miliona pomarańczowych ognistych kuł odbijających się od miliona transpastalowych płyt iluminatorów sąsiednich wieżowców. Na tle płomienistych rozbłysków zobaczył nieruchomą sylwetkę osłupiałej żony, która trzymała w objęciach małego Bena.

Podobnie jak prawie wszyscy pozostali na pomoście uciekinierzy, Leia stała prosto. Odchyliła głowę do tyłu i starała się wypatrzeć źródło dźwięku. Han chwycił ją za łokieć i nakłonił, aby kucnęła obok niego.

— Uważaj na siebie, kochanie — powiedział.

Chwilę później z falą gorącego powietrza napłynęła woń ozonu i popiołu. Nad głowami uciekinierów przeleciała z donośnym rykiem kula ognia wielkości yuuzhańskiej korwety. Roztrzaskała się pół kilometra dalej, w głębi durastalowego kanionu, obracając w perzynę czterdzieści pięter rezydencyjnej wieży i niszcząc ściany trzech sąsiednich wieżowców. Fala udarowa zdmuchnęła wszystkie korzystające z pobliskiego pasa ruchu pasażerskie wahadłowce, a kiedy dotarła do pomostu, okazała się gorąca jak pustynny żar prażonej promieniami dwóch słońc planety Tatooine. Adarakh i Meewalha postawili bagaże rodziny Solo, aby osłonić ich własnymi ciałami, ale C-3PO nie wypuścił ze złocistych rąk powierzonej mu przez Leię ogromnej donicy z dorodnym ladalumem. Pchnięty silnym podmuchem, zaczął się ześlizgiwać w kierunku skraju pomostu.

W ostatniej chwili pochwycił go wojenny android typu ZYV, którego dostarczył nieco wcześniej Lando Calrissian. Niestety, ognisty podmuch zepchnął z pomostu opiekującego się małym Benem androida-niańkę model TDL. Podobny los spotkał setki panicznie przerażonych i krzyczących pieszych.

— Coś okropnego! — wykrzyknął C-3PO, wychylając się poza ochronną barierę. — Roztrzaska się tak, że nikt nie zdoła rozpoznać ani jednej części!

— Podobnie jak nas, jeżeli szybko nie zejdziemy z tego pomostu — mruknął Han i zerwał się na równe nogi.

Nie puszczając łokcia Leii, pomógł jej wstać i oboje zaczęli się przeciskać przez tłum w kierunku hangaru. Bitwa o Coruscant toczyła się teraz na tak niskiej orbicie, że błyskawice strzałów zdobiły niebo niczym oślepiająco jasne różnobarwne ognie sztuczne. Na powierzchnię planety opadał coraz intensywniejszy deszcz szczątków płonących gwiezdnych statków. Pokonanie kilometrowej odległości trwało.chyba całą wieczność, zwłaszcza że musieli dwukrotnie się wycofywać, aby ominąć głębokie kratery, na których skraju pomosty i kładki urywały się jak ucięte nożem. W dole, setki metrów niżej, widniały dymiące szczątki albo wypalone szkielety zrujnowanych wieżowców.

Im bardziej zbliżali się do rejonu lądowisk i hangarów, tym wolniej poruszał się tłum pieszych. Han zrozumiał dlaczego, dopiero kiedy dotarł na odległość kilku metrów od budynku, w którym zaparkował swój frachtowiec. Dostępu do uchylonych wrót hangaru broniła para krzepkich żołnierzy Wojsk Obrony Planety. Mieli na sobie ochronne kombinezony, a na głowach uszczelnione hełmy z czarnymi przeciwodblaskowymi przesłonami. Uważnie sprawdzali identyfikatory i przepuszczali pojedynczo tylko niektórych uciekinierów. Zważywszy na okoliczności, ich postępowanie wydawało się kompletnie nieracjonalne, ale zapewne takie wydano im rozkazy.

W pewnej chwili jeden ze strażników skierował przesłonę hełmu na Hana i wyciągnął ku niemu czytnik skanera.

— Proszę identyfikator — powiedział.

— Nie znasz nas? — zapytał Solo, wręczając żołnierzowi identyfikatory wszystkich członków grupy. Ani on, ani Leia nie zastosowali przebrania i przeciskając się przez tłum, wielokrotnie wywoływali pełne zdumienia szepty i okrzyki. Zapewne tylko towarzystwu groźnie wyglądającego wojennego androida zawdzięczali, że nie musieli odpowiadać na tysiące pytań, na które i tak nie potrafiliby udzielić odpowiedzi. — Gdzie was zwerbowano, na Pzobie?

— Taka procedura… — burknął strażnik. Popatrzył na wyświetlacz skanera. — Solo. Dostałem tylko cztery identyfikatory, a was jest pięcioro.

— Przestań się wygłupiać — odparł zirytowany Han. Zorientował się, że wojenny android typu ZYV staje za jego plecami i dyskretnie daje mu znak, żeby się cofnął. — To niemowlę ma zaledwie cztery miesiące.

Żołnierz milczał i nie przestawał mu się przyglądać przez ciemną osłonę.

— Trzeba mieć przynajmniej sześć miesięcy, żeby otrzymać własny identyfikator — zaryzykował Han. Pomyślał, że jeżeli ten gość nie rozpoznaje jego ani Leii, to prawdopodobnie nie zna także obowiązujących na Coruscant reguł wydawania dokumentów. — Dopóki nie ukończy sześciu miesięcy, ma prawo podróżować, korzystając z identyfikatorów rodziców.

— Oczywiście. — Żołnierz opuścił skaner, zwrócił identyfikatory i wskazał im schody wiodące na wielki balkon, na którym tłoczyło się już kilka setek androidów. — Mogą państwo przejść, ale mechanizmy powinny pozostać na balkonie. Nie mą dość miejsc, aby ich ewakuować.

— Pozostać? — powtórzył jak echo przerażony C-3PO. — Ale moje miejsce jest u boku…

Han machnięciem ręki uciszył gadatliwego androida. — Nie będzie zajmował miejsca na pokładzie publicznego transportowca — oznajmił szorstko. — Dysponujemy własnym statkiem.

— Który powinien pan wykorzystać do ewakuowania żywych istot — odezwał się drugi strażnik, podchodząc do Hana, — Nie możemy dopuścić, żeby pozbawione życia…

— Proszę zachować spokój — przerwał mu wojenny android typu ZYV, wciskając metalową rękę między Hana a Leię. — To zagrożenie natury wojskowej.

Solo zaczął odwracać się w jego stronę.

— Co takiego…

Nagle tuż obok jego twarzy przemknęły dwie blasterowe błyskawice i w torsie każdego żołnierza pojawiła się dymiąca dziura. Leia krzyknęła, Ben się rozpłakał, a przez tłum oczekujących na wejście uciekinierów przeszedł szmer zdumienia. Nie wypuszczając donicy z osmalonym ladalumem, C-3PO zaczął się odsuwać od większego androida.

— Doprawdy, Jeden-Kreska-Pięć-Zero-Siedem, nie musiałeś tego robić — powiedział. — W twoim podstawowym oprogramowaniu musi tkwić poważny błąd.

Wojenny android zapiszczał w języku automatów coś, co skłoniło biednego Threepia do cofnięcia się jeszcze dwa kroki, a potem odwrócił się do Hana.

— Przepraszam za to opóźnienie — rzekł spokojnie. — Ochronne kombinezony uniemożliwiły mi szybszą identyfikację celów.

— Identyfikację celów? — powtórzył zdumiony Solo. Zwolnił zatrzask hełmu jednego strażnika i przekonał się, że maskujący ooglith powoli spełza z twarzy właściciela. — A ja myślałem, że po prostu nie chciałeś, byśmy cię tu zostawili.

Urzędnicy, przedsiębiorcy, bankowcy… dżentelistoty przepychające się przez Bramę numer 3700 lądowiska Wschodniego Portu nie zaliczały się do zwyczajnych uchodźców. Przybywały do hali odpraw w otoczeniu androidów, asystujących im inteligentnych istot i repulsorowych sań wypakowanych dziełami sztuki albo przenośnymi sejfami pełnymi kosztowności. Większość korzystała z usług pospiesznie uzbrojonych lokajów albo pełniących obowiązki osobistych strażników, groźnie wyglądających obcych istot, a nawet ochroniarzy typu S-EP1 firmy Ulban Arms. Jednak tylko jedna rodzina przybyła w towarzystwie dwojga bagażowych rasy Noghri, niosącego donicę z osmalonym ladalumem protokolarnego androida i torującego drogę przez tłum uchodźców, w pełni sprawnego wojennego androida ZYV l. Jak zawsze, spośród wszystkich rzucających się w oczy najbardziej wyróżniała się rodzina Solo.

Czując ból każdego poru skóry twarzy z powodu maskującego ooglitha, którego musiała nosić od czasu nieudanej próby porwania Bena w ich apartamencie, Viqi Shesh odwróciła się do dziecka stojącego przy poręczy obserwacyjnego pokładu. Chłopiec miał długie, zmierzwione jasne włosy i ogromne błękitne oczy wielkości medali za odwagę Starej Republiki. Wyglądał zupełnie jak brat bliźniak pokazywanego od czasu do czasu na historycznych holowideogramach dwunastoletniego Anakina Solo. Tak zresztą być powinno. Viqi wydała niewielką fortunę na plastchirurga i kurację w zbiorniku bacta, żeby uzyskać ten wygląd.

— Widzisz ich, Dabie? — zapytała. — Tę grupę, której towarzyszy ogromny wojenny android?

— Jak mógłbym ich nie zauważyć? — odparł chłopiec. — Chyba wszyscy w całej galaktyce znają rodzinę Solo. Nie powiedziałaś mi, że to o nich chodzi.

— Nie powiedziałam ci wielu rzeczy — odparła oschle Kuatka. Miała w gardle podobnego do pijawki yuuzhańskiego robaka wielkości kciuka i jej niegdyś jedwabisty głos brzmiał obecnie piskliwie i drżąco. — I nadal nie zamierzam mówić wszystkiego, jeżeli ty i członkowie twojej rodziny chcecie bezpiecznie odlecieć z Coruscant na pokładzie mojego jachtu.

Chłopiec odwrócił głowę.

— Rozumiem — mruknął.

Jego matka i dwie siostry znajdowały się już w kabinie luksusowego statku Viqi, który spoczywał pod fałszywą nazwą po drugiej stronie „Sokoła”, nieopodal publicznego gwiezdnego promu „Byrt”. Kobieta przeniosła spojrzenie na dwunastolatka. Zaczęła się zastanawiać, czy oceniła właściwie jego charakter, kiedy w mrocznych podziemiach Coruscant przeszukiwał kieszenie naszpikowanego solą Arcony. Gdyby się miało okazać, że dzieciak zachował jakieś resztki honoru albo zdradza cień wyrzutów sumienia, byłaby skazana na śmierć jak planeta Coruscant. Kiedy w HoloNecie ukazał się reportaż na temat jej nieudanej próby porwania dziecka z apartamentu rodziny Solo, villip wojennego mistrza wywrócił się zaledwie na kilka sekund, aby jej to oznajmić.

— Mam nadzieję, że dobrze mnie rozumiesz, Dąbie — dodała. — Nie ucieszę się, jeżeli mnie zawiedziesz. Prawdę mówiąc, nigdy ci tego nie wybaczę.

Czegoś takiego mógł dokonać tylko sławny szef lądowiska Wschodniego Portu, który zapewne zdołałby wcisnąć ronto w norę rabaca. Zostawiając tęczówkowo zamykaną kopułę lądowiska uchyloną i pozwalając, żeby kapitan „Byrta” wylądował w pozycji pionowej, Shev Watsn wcisnął dwustumetrowy gwiezdny prom na niewielkie lądowisko przeznaczone dla jachtów i lekkich transportowców. Kadłub promu utrzymywały w pozycji pionowej dwa potężne magnetochwytaki.

Leia miała ochotę zdzielić go za to po twarzy klingą świetlnego miecza. W hali odpraw tłoczyło się dziesięć tysięcy przerażonych istot, czekających, aby przedostać się na pokład promu, który mógł pomieścić najwyżej pięć tysięcy osób. Większość cisnęła się przed bramą wejściową Lądowiska 3733, na którym spoczywał pod fałszywą nazwą „Sokół Millenium”. Leia chciałaby jak najszybciej przedostać się na pokład frachtowca i odlecieć z Coruscant, ale wiedziała, że nie zdoła się przecisnąć przez tłum zrozpaczonych uchodźców. Tuląc do piersi Bena, mogła jedynie czekać na końcu i liczyć na to, że kiedy członkowie załogi „Byrta” zaczną wpuszczać pasażerów, tłum się przerzedzi na tyle, że będzie mogła skierować się do „Sokoła”.

Miała nadzieję, że nie zabraknie jej czasu. Przez cienki półksiężyc wolnej przestrzeni między dziobem „Byrta” a kopułą widziała setki rządowych jachtów wznoszących się w niebo nad Imperialnym Miastem. Z pewnością na pokładach znajdowali się gorliwi senatorowie i lojalni funkcjonariusze władz Nowej Republiki, którzy porzucili pracę i swoje stanowiska. Na razie Yuuzhan Vongowie byli wciąż jeszcze zbyt zajęci toczeniem walki z siłami zbrojnymi, aby niepokoić statki z cywilami, Leia wiedziała jednak, że taki stan szybko ulegnie zmianie. Słyszała nawet, że niektórzy senatorowie prosili admirałów ze swoich sektorów galaktyki, aby w drodze do domu zapewnili im eskortę. W wielu, zbyt wielu przypadkach dowódcy zgadzali się spełnić ich życzenie. Leia nie mogła uwierzyć, że to ta sama Nowa Republika, którą pomagała tworzyć i budować i za którą oddał życie jej Anakin.

— Panie generale? — usłyszała w pewnej chwili czyjś piskliwy i drżący głos. — Panie generale, czy to pan?

Odwróciła się w kierunku Hana, obojga Noghrich i androidów i zobaczyła kobietę o wielkim nosie i podkrążonych oczach. Uciekinierka dźwigała ciężką walizę i przeciskała się w ich stronę. Torowała drogę mniej więcej dwunastoletniemu jasnowłosemu chłopcu, garbiącemu się pod ciężarem zapewne równie ciężkich bagaży.

— Panie generale! — Nagle na drodze kobiety wyrośli Adarakh i Meewalha. — To rzeczywiście pan!

— Od bardzo dawna nie jestem generałem — burknął Solo. Rozejrzał się ukradkiem, aby się zorientować, czy nikt ich nie podsłuchuje. — Czy my się znamy?

— Nie pamięta mnie pan?

Kobieta odwróciła się i ciężką walizą zrobiła przejście swojemu synowi. Leia stwierdziła ze zdumieniem, że chłopiec przypomina do złudzenia dwunastoletniego Anakina. Nie chodziło jedynie o lekko zadarty nos czy jasnobłękitne oczy; cała twarz wyglądała tak samo, nie wyłączając łagodnie zaokrąglonej brody. Natychmiast poczuła sympatię do chłopca i jego matki.

Han przyglądał się dłuższy czas obojgu.

— Nie, nie pamiętam pani — powiedział w końcu. Kobieta nie sprawiała jednak wrażenia urażonej.

— No cóż, jestem pewna, że to miało większe znaczenie dla mnie niż dla pana. W końcu, był pan wówczas generałem, a Ran jedynie oficerem Eskadry Łobuzów.

— Ran? — ożywił się natychmiast Solo. — Ran Kether?

— Tak — odparła kobieta. — Byłam wtedy jeszcze jego dziewczyną, ale spotkałam się z panem dwukrotnie na Chandrili.

— Rozumiem — powiedział Han ciepło, jakby pozbył się resztek wątpliwości. Gestem dał znak obojgu Noghrim, aby odeszli na bok. — Przykro mi, że pani nie poznałem. Jak się miewa Ran?

Na twarzy jego rozmówczyni odmalował się smutek.

— Nie słyszał pan? Han pokręcił głową.

— Ostatnio, uhmmm, nie wszystkim się interesowałem — powiedział.

— Pracował dla komisji SENKA jako pilot transportowców z uciekinierami — wyjaśniła kobieta. — Zginął w przestworzach Kalarby. — Pierwszy raz odwróciła głowę i spojrzała na Leię. — Jeśli dobrze pamiętam, ranę odniosła tam także wasza córka.

— Szybko odzyskała siły — odparła wymijająco Leia. Przytrzymując Bena drugą ręką, wyciągnęła prawą, aby uścisnąć dłoń kobiety. Pierwszy raz od śmierci Anakina współczuła komuś innemu niż sobie. Nie przestając myśleć o własnej stracie, poczuła z tego powodu prawie ulgę. — Przykro mi z powodu Rana. Ostatnio umiera zbyt wielu zacnych ludzi.

— Dziękuję, księżniczko.

— Proszę mówić mi: Leio — Położyła dłoń na ramieniu chłopca, który wyglądał jak Anakin. — Przykro mi z powodu twojego taty, młody człowieku.

Chłopiec kiwnął głową, ale trochę jakby stracił pewność siebie.

— Dzięki — powiedział.

— Nazywa się Tacć, a ja jestem Welda. — Kobieta uśmiechnęła się do malca na ręce Leii. — Redaktorzy działu plotek HoloNetu nie donosili, że zaszłaś w ciążę, a więc ten uroczy malec to zapewne Ben Skywalker? — zapytała.

— Prawdę mówiąc, staramy się utrzymywać to w tajemnicy — rzekła Leia. Powiodła znaczącym spojrzeniem po tłumie uchodźców. — Chyba sama rozumiesz.

— Och, przepraszam. — W głosie kobiety zabrzmiało zmieszanie, ale na policzkach nie pojawiły się rumieńce zakłopotania. — Jakaż jestem niemądra.

Nagle od strony kadłuba „Byrta” doleciał metaliczny łoskot i z otworu w kadłubie, mniej więcej na wysokości pięciu metrów, wydobył się pióropusz białej pary. Chwilę potem coś zgrzytnęło i klapa wejściowego włazu zaczęła się otwierać. Chociaż rampa jeszcze się nie ukazała, tłum potencjalnych pasażerów zafalował i zwarł szyki.

— Wygląda na to, że pokonali problemy z generatorem sztucznego ciążenia. — Welda powiodła spojrzeniem po gęstniejącym tłumie. Musiał już chyba liczyć ze dwanaście tysięcy osób, dużo więcej niż poprzednio. — Mam nadzieję, że znajdzie się tam miejsce i dla nas.

Han spojrzał ponad głową kobiety na twarz Leii i uniósł brew. Jego żona kiwnęła głową. I tak zamierzali zabrać tylu uchodźców, ilu zmieściłoby się na pokładzie „Sokoła”. Nie miała serca skazywać kobiety i jej syna ani na walkę o miejsce na pokładzie „Byrta”, ani na pozostanie na Coruscant.

Han uśmiechnął się szelmowsko i zbliżył usta do ucha Weldy.

— Prawdę mówiąc, nie musisz się o to martwić — powiedział.

W końcu rampa gwiezdnego promu zaczęła opadać. Natychmiast ruszyli ku niej przerażeni uchodźcy. Na progu śluzy każda grupa musiała przystanąć, aby broniący wejścia strażnicy zdążyli poddać wszystkich skanowaniu naskórka i upewnić się, że na pokład nie przedostaną się zamaskowani Yuuzhanie.

Noghri natychmiast wykorzystali okazję i zaczęli się przeciskać w kierunku bramy wiodącej na płytę lądowiska, na której Han pozostawił „Sokoła”. Kilkoro odepchniętych uciekinierów obrzuciło ich gniewnymi spojrzeniami, niektórzy nawet mruczeli coś na temat „bezczelnych Solo”. Uspokoili się dopiero, widząc, że szaroskóre istoty nie zdążają w kierunku rampy gwiezdnego promu. Zapewne sam widok groźnie wyglądającego wojennego androida wystarczał, aby nikt nie miał im za złe, że zamierzają zabrać na pokład automaty. Leia starała się nie oddalać od Weldy i Tarca; w końcu cała grupa dotarła do Bramy 3733. Han wiedział, że teraz czeka go najtrudniejsze zadanie. Musiał przedostać się do środka nie dopuszczając, by tuż za nim wdarł się tłum zdesperowanych uciekinierów. Dał znak, żeby android ZYV 1-507A stanął przed durastalową płytą, a potem uniósł rękę do klawiatury panelu kontrolnego.

— Jeżeli usiłujecie pokonać system bezpieczeństwa, możecie oszczędzić sobie zachodu — usłyszał nagle dobiegający zza pleców chropawy głos. Leia odwróciła się i w tłumie uchodźców ujrzała ubranego w krzykliwą iskrowłóknową tunikę rogatego Gotala, który wyciągał rękę w ich stronę. — Nie mam pojęcia, do kogo należy stojąca tam kupa złomu, ale właściciela z pewnością nie stać na opłacenie kosztów parkowania. Widzicie przecież, że wszystkie pępowiny zostały odłączone.

— Co ty wygadujesz? — Han otoczył dłońmi okrągły obserwacyjny otwór i spojrzał na lądowisko. — Chyba żartujesz! Całą płytę pokrywa kałuża chłodziwa z reaktora.

Wiedział, że nawet jeżeli nie używał „Sokoła” wiele dni, potrafi go uruchomić w ciągu kilku minut, pod warunkiem, że będzie dysponował pełnym zbiornikiem płynu ograniczającego temperaturę reakcji syntezy. Leia była zbyt zdruzgotana, żeby zapytać gorliwego Gotala, dlaczego w ogóle zainteresował się „Sokołem”. Była i tak pewna, że sam usiłował pokonać system bezpieczeństwa. Odwróciła się w stronę Weldy, żeby ją przeprosić.

Nigdzie jednak jej nie dostrzegła.

Usłyszała, że gdzieś niedaleko o posadzkę hali odpraw uderzył jakiś metalowy przedmiot i ujrzała Tarca przepychającego się przez tłum uchodźców. Przełożyła Bena do lewej ręki, aby móc prawą wyciągnąć blaster, ale zobaczyła, że ZYV 1-507A, łomocząc metalowymi nogami, podąża już w kierunku źródła niezwykłego dźwięku. Wojenny android roztrącał na boki przerażonych uciekinierów tak delikatnie, jak potrafił.

— Proszę zachować spokój i poszukać kryjówki — polecił wszystkim. — W pobliżu znajduje się uzbrojony termiczny detonator.

Oczywiście, tłum nie zamierzał zachowywać spokoju. Przerażeni uchodźcy tak bardzo pragnęli za wszelką cenę znaleźć się na pokładzie „Byrta”, że jeden z nich po prostu kopnął detonator i posłał go w drugi koniec hali odpraw. Pozostali zaczęli się jeszcze energiczniej przeciskać w kierunku rampy promu.

— Proszę nie kopać detonatora — ostrzegł ZYV 1-507A. — Proszę zachować spokój i się cofnąć.

Jak można się było spodziewać, ktoś inny kopnął detonator z powrotem w kierunku, z którego się przytoczył. Usiłując raptownie zmienić kierunek marszu, wojenny android zderzył się z rodziną Aąualishan. W kierunku rampy „Byrta” przepychali się wciąż nowi uchodźcy. Niektórzy usiłowali się przecisnąć między obojgiem Solo albo ominąć ich z którejś strony. Zdecydowana nie dopuścić, żeby ich rozdzielili, Leia odpięła rękojeść świetlnego miecza i odwróciła się twarzą do bramy lądowiska. I wtedy przekonała się, że dostępu do wejścia broni Welda, która trzyma niewielki dwustrzałowy blaster i mierzy z niego prosto w pierś Leii.

Mniej więcej pół sekundy później, nie wypuszczając niesionego nesesera, Adarakh zagłębił ostre zęby w ręce kobiety. Rozległ się przyprawiający o mdłości chrzęst, Welda rozgięła palce i blaster upadł na posadzkę hali odpraw. Noghri posłużył się neseserem, żeby ściąć z nóg napastniczkę, potem wypuścił bagaż, skoczył na nią i złapał obiema rękami za głowę. Nawet widok walki nie powstrzymał jednak zrozpaczonych uchodźców przed przepychaniem się w stronę rampy promu.

Leia zanadto nawykła do widoku porywaczy i skrytobójców, żeby tracić czas na zastanawianie się, kto ich przysyła i dlaczego. Osłoniła własnym ciałem Bena i przeciskając się przez tłum, usiłowała obejść miejsce walki. Han stał dwa kroki dalej, w pobliżu bramy lądowiska. Jedną ręką trzymał blaster, a drugą przyciskał klawisze i wpisywał kod umożliwiający dostanie się do środka.

— See-Threepio, gdzie Meewalha? — zapytała Leia.

— Pobiegła za chłopcem, proszę pani. — Nie wypuszczając ze złocistych dłoni donicy z osmalonym ladalumem, android starał się nadążać za Leią. — Mam nadzieję, że Tarc nastawił długi czas zwłoki termicznego detonatora. Jeden-Kreska-Pięć-Zero-Siedem bywa czasami okropnie niezdarny.

Nagle Leia usłyszała dobiegający zza pleców cichy pomruk włączanego wibroostrza. Zdumiona, że Adarakh jeszcze nie zakończył walki, odwróciła się i zobaczyła, że Welda unosi zdrową dłonią groźnie wyglądający wibronóż. Noghri bez trudu odparował pchnięcie i wymierzył jej tak silny cios w okolicę ucha, że głowa kobiety podskoczyła jak oderwana od szyi. Napastniczka wrzasnęła, ale wcale nie tak przeraźliwie, jak można było oczekiwać. Jej twarz zaczęła się wykrzywiać i zwijać w dłoniach Adarakha, zupełnie jakby żyła własnym życiem. Przez następną sekundę ani Leia, ani Noghri nie mieli pojęcia, co się dzieje.

Welda wykorzystała tę chwilę, aby wbić ostrze wibronoża między żebra Adarakha. Zaskoczony Noghri otworzył usta, a Leia wyczuła, że życie ucieka z jego ciała. W jednej chwili rozczarowanie i smutek, jakie odczuwała od śmierci Anakina, zmieniły się w dziką wściekłość. Włączyła klingę świetlnego miecza i tuląc mocniej Bena, ruszyła do ataku.

Welda cisnęło ciało Adarakha pod stopy Leii, a kiedy zobaczyła, że przeciwniczka się potyka, skoczyła w jej stronę. W ostatnim ułamku sekundy Leia pomogła sobie Mocą, aby zachować równowagę i nie przygnieść ciałem płaczącego niemowlęcia. Usłyszała dobiegające zza pleców odgłosy strzałów i nad jej głową przemknęły dwie blasterowe błyskawice. Zmusiły napastniczkę do odskoczenia, ale wywołały jeszcze głośniejszy chór gniewnych okrzyków ogarniętych paniką uciekinierów. Leia skupiła się i kucnęła w pozycji do walki. Stojąca dwa metry przed nią skrytobójczym uczyniła to samo. W następnej sekundzie między obiema kobietami przecisnęła się rodzina wielkookich Ho’Dinów.

Z czoła i policzków napastniczki, skąd siłą wyszarpnięty ooglith musiał wyrwać dendryty, spływały strumyczki krwi. Leia jednak nie mogła nie rozpoznać szczupłej, dobrze znanej twarzy.

— Viqi Shesh — powiedziała. Mały Ben uznał, że co za dużo, to niezdrowo, i rozpłakał się jeszcze głośniej. Leia czuła jednak zbyt wielki gniew, żeby zwrócić na to uwagę. — A już myślałam, że zaszyłaś się na najniższym poziomie i czekasz w towarzystwie granitowych ślimaków na przybycie swoich mocodawców.

— Zawsze ta sama Leia — prychnęła Kuatka. — Umiesz znaleźć właściwe słowa na każdą okazję?

Zgięła rękę w nadgarstku i machnąwszy, rzuciła buczący wibronóż w kierunku głowy niemowlęcia. Leia bez trudu odbiła lecącą broń klingą świetlnego miecza, ale zaraz zaklęła w duchu, bo Han odstraszył zdrajczynię, posyłając tuż nad jej głową dwie następne blasterowe błyskawice.

— Chyba stać cię na coś więcej — warknęła, chociaż wiedziała, że jej mąż stara się nie zranić niewinnych uchodźców. Wyciągnęła Bena w kierunku Threepia. — Odstaw tę roślinę i potrzymaj go — rozkazała.

— Ja? — Protokolarny android odstawił donicę z ladalumem i wyciągnął metalowe ręce po chłopczyka. — Ale… Pani Leio, sama kazała pani skasować moduł oprogramowania umożliwiający opiekowanie się małymi dziećmi po tym, jak,..

— Zaczekaj na nas na pokładzie „Sokoła” — poleciła Leia.

— Oczywiście, księżniczko, ale muszę pani przypomnieć…

Sprzeciw złocistego androida został zagłuszony przez panujący w hali odpraw harmider. Leia odwróciła się i roztrącając tłum, ruszyła w pościg za uciekającą Kuatką. Słyszała, że Han wykrzykuje jej imię, ale nawet nie odwróciła głowy w jego stronę. Nie mogła dopuścić, żeby Viqi Shesh uciekła po tym, jak zdradziła Nową Republikę, sprzeniewierzyła fundusze komisji SENKA i bez wątpienia przyczyniła się do śmierci bardzo wielu Jedi. Możliwe, że nawet ponosiła część odpowiedzialności za śmierć Anakina.

Nagle w hali odpraw rozległ się głośny skowyt pary wspomaganych przez repulsory metalowych nóg. Roztrącając na boki ogarniętych paniką uciekinierów, wojenny android ZYV 1-507A kierował się w stronę Bramy 3700.

— Proszę się rozstąpić! Za chwilę nastąpi wybuch termicznego detonatora! — Z donośnym łomotem wylądował na platformie repulsorowych sań z bezcennymi rzeźbami, odbił się i poszybował znów w powietrze. — Proszę zachować spokój i…

Jego słowa zagłuszył świdrujący w uszach huk eksplozji. W płomienistym rozbłysku zniknęło około pięciuset metrów sześciennych wielkiej hali, a wraz z nimi inteligentne istoty i durastalowe wsporniki. Kiedy kula ognia w końcu zanikła, rozległy się jęki i trzask naruszonej konstrukcji. Kilka sekund później część posadzki zaczęła się zapadać w kierunku nie istniejącej Bramy 3700.

Z tysięcy gardeł wydarł się głośny ryk i tłum uchodźców rzucił się w kierunku „Byrta.” Czoło tłumu spychało, a czasami niosło tych, którzy już zdążyli znaleźć się u stóp rampy. Leia poczuła, że ona też jest kierowana w tamtą stronę. Musiała się posłużyć Mocą, żeby nie dać się zepchnąć. Straciła z oczu ściganą zdrajczynię, ale w pewnej chwili zauważyła spychanego w jej kierunku zakrwawionego Rodianina. Przecisnęła się przez tłum, aby zagrodzić mu drogę, i uniosła rękojeść wyłączonego miecza, jakby zamierzała go powstrzymać.

Rodianin wyraził swoje oburzenie po huttańsku.

— Każdy chciałby dostać się na pokład tego promu — rzekła Leia i pokazała na jego ubrudzoną twarz. — Dotrzesz tam o wiele szybciej, jeżeli poświęcisz chwilę, żeby mi powiedzieć, dokąd pobiegła ta kobieta, która tak cię umazała.

Rodianin odwrócił się i wyciągnął rękę w kierunku Bramy 3732. Leia wiedziała, że tamtędy można przejść na lądowisko przylegające do tego, na którym spoczywał „Sokół”. Pozwoliła odejść swojemu informatorowi, a sama, zmagając się z napierającym tłumem, pokonała pięćdziesięciometrowy korytarz. Odnosiła wrażenie, że przy każdym kroku ogarniają coraz większa wściekłość. Viqi Shesh wyrządziła Nowej Republice wiele szkód, a rodzina Solo poniosła z jej winy ogromną stratę. Leia nie potrafiła jej wybaczyć. Musiała jąukarać. Była to winna Anakinowi i niezliczonym milionom pozostałych, którzy oddali życie w obronie szczytnego ideału.

Dotarła w końcu do bramy, ale stwierdziła, że jest zamknięta. Nie tracąc czasu na wpisywanie kodu, zapaliła klingę miecza, wcisnęła koniec w szczelinę i przecięła uniemożliwiający wejście durastalowy sworzeń tak łatwo jak pojemnik z sullustańskim dżemem. Na lądowisku i w hali odpraw rozległo się natychmiast wycie alarmowej syreny. Wszędzie panował jednak taki hałas, że nikt nie zwrócił na to uwagi. Nie chcąc się narażać na blasterowe strzały strażników czy agentów służby bezpieczeństwa, Leia posłużyła się Mocą, aby rozsunąć na boki ciężkie durastalowe płyty. Ze zdumieniem stwierdziła, że od posępnych ścian hangaru już odbijają się ze świstem blasterowe błyskawice.

Pośrodku płyty lądowiska spoczywał wyprodukowany w KDY smukły gwiezdny jacht. Jego pilot sprawdzał repulsory i raz po raz spoglądał przez transpastalowy iluminator sterowni. Viqi Shesh zdążyła pokonać mniej więcej jedną trzecią odległości. Chroniąc zranioną rękę, biegła w kierunku opuszczonej rampy. Han strzelał do niej przez ogromną wyrwę zrobioną zapewne całkiem niedawno w odgradzającej lądowisko 3732 od 3733 durastalowej ścianie. Przeszkadzało mu w tym dwóch członków załogi jachtu, którzy stali w otworze włazu i starali się osłaniać ogniem biegnącą pracodawczynię.

Leia puściła się biegiem za zdrajczynią, ale usłyszała złowieszczy warkot i zobaczyła, że zainstalowane na szczycie gwiezdnego jachtu laserowe działko powoli obraca się w jej stronę. Ledwo zdążyła paść i przeturlać się po płycie lądowiska, kiedy z opuszczonej lufy trysnęła struga światła i w durastalowej powierzchni tuż obok jej głowy pojawiła się półmetrowej średnicy dymiąca dziura.

Leia przetoczyła się jeszcze raz i zerwała na nogi, po czym włączyła klingę świetlnego miecza.

— Leio, czyś ty oszalała?! — krzyknął Han, który się zapomniał i stanął w wielkim wyłomie. — Wcale nie jesteś taka dobra w posługiwaniu się bronią Jedi!

Członkowie załogi jachtu natychmiast zasypali go seriami blasterowych błyskawic i zmusili do rozpłaszczenia się na posadzce. Dało to Viqi Shesh kilka cennych sekund. Kuatka nie musiała kluczyć po płycie lądowiska i mogła szybciej pokonywać odległość dzielącą ją od jachtu. Obsługujący laserowe działko artylerzysta strzelił jeszcze raz, ale Leia już biegła zygzakiem po płycie lądowiska. Wyglądało to trochę dziwnie, ale przynajmniej pokonywała odległość dość szybko i co najważniejsze, nie dawała się trafić. W pewnej chwili potknęła się i o mało nie upadła, a w następnej usłyszała dobiegający z boku huk blasterowego karabinu. Odwróciła się w kierunku źródła dźwięku i stwierdziła, że Viqi Shesh przebiega pod jachtem i skręca w stronę rampy.

Nie zwracając uwagi na odbijające się raz po raz od durastalowych płyt blasterowe błyskawice, Leia zablokowała klingę świetlnego miecza i rzuciła broń w ślad za uciekającą zdrajczynią. Posługując się Mocą, postarała się, aby wirując w locie, miecz skierował się ku celowi. Artylerzysta jachtu znów dał ognia z laserowego działka, a w tej samej sekundzie wystrzelili stojący u szczytu rampy dwaj członkowie załogi. Leia postanowiła otworzyć umysł na przepływ Mocy i zaufać instynktowi. Skupiając całą uwagę na osiągnięciu zamierzonego celu, powierzyła Mocy kierowanie we właściwy sposób ruchami swoich rąk i nóg.

Wbiegając po rampie, Shesh potknęła się i przyklękła, a wirujące ostrze świetlnego miecza Leii, zamiast przeciąć ją na pół, tylko ześlizgnęło się po plecach. Mimo to przepaliło materiał kombinezonu, przecięło warstwę skóry i zapewne zatrzymało się na kości. Kuatka wrzasnęła i rozciągnęła się jak długa, ale natychmiast zaczęła się czołgać w kierunku włazu. Sekundę później pochylnia zaczęła się unosić. Leia zdążyła tylko zobaczyć, że zdrajczynię wciągają do środka dwie krzepkie męskie ręce.

Zanim uświadomiła sobie, że i ją ktoś odciąga na bok, usłyszała dobiegający z boku głos Meewalhy:

— Lady Yader! Musi się pani położyć!

Pozwoliła, żeby istota rasy Noghri pociągnęła ją na płytę lądowiska i w tej samej sekundzie w ścianę nad jej głową wbiła się następna laserowa błyskawica. Nagle rozległ się głośny pomruk i Leia zrozumiała, że do życia obudziły się silniki repulsorowe. Nie usłyszała odgłosu następnego strzału, więc ostrożnie i niechętnie uniosła głowę. Czuła bezbrzeżny smutek i ból. Zastanawiała się, jak oznajmić istocie straszliwą wiadomość.

Ze zdumieniem stwierdziła, że twarz nachylona nad nią nie należy do Meewalhy. Jej spojrzenie spoczęło na buzi dwunastoletniego Anakina.

— Nie obchodzi mnie, co pani ze mną zrobi — odezwał się Tarc. Siedział oparty plecami o ścianę, a nadgarstki miał skrępowane plastalowymi kajdankami Meewalhy. — Ważne, że moja mama i siostry są bezpieczne.

— Bezpieczne? — powtórzyła Leia, kręcąc głową. — Naprawdę tak uważasz?

— Ja to wiem. — Chłopiec skierował spojrzenie w sklepienie, gdzie pilot jachtu Viqi Shesh czekał, aż nadzorca lądowiska wyrazi zgodę na start i otworzy kopułę. — W tej chwili znajdują się na pokładzie „Nikczemnej Przyjemności”.

Leia już zamierzała wyciągnąć komunikator, ale zauważyła, że w jej stronę biegnie Han.

— Daj spokój — powiedział, pokazując własny nadajnik. — Już próbowałem. Nic z tego. Shev nie zgadza się zakazywać startu na niczyją prośbę.

Leia kiwnęła głową. Upór Sheva i tak nie miał znaczenia. Dysponując tak potężnym laserowym działkiem, załoga jachtu mogła wypalić w kopule lądowiska otwór na tyle duży, żeby wystartować bez niczyjego zezwolenia.

Han podał jej wyłączony miecz świetlny.

— Czujesz się trochę lepiej? — zapytał.

— Prawdę mówiąc, ani trochę — przyznała. Wstała, wzięła od męża broń i przypięła ją do pasa. — A ty? — zapytała.

— Jeszcze gorzej — odparł Han. Wskazał ręką Tarca. — Co z nim zrobimy?

Ostatnią rzeczą, na jaką Leia miała ochotę, było zabieranie na pokład „Sokoła” właśnie tego dziecka. Była jednak równie pewna, że nie zamierza pozostawić dwunastoletniego chłopaka na Coruscant. Chwyciła go za kajdanki i szarpnięciem zmusiła do wstania.

— Ta-a, właśnie tego się obawiałem. — Solo zmarszczył brwi i przeniósł zaniepokojone spojrzenie na bramę lądowiska. — Co się stało z See-Threepiem i Benem? — zapytał.

— Powinni już być na pokładzie „Sokoła”.

Na twarzy Hana odmalowało się niedowierzanie.

— Raczej ich tam nie ma — powiedział. — Kiedy rzuciłaś się w pościg, zablokowałem właz, żeby na pokład nie wdarł się tłum uchodźców.

W tej samej sekundzie rozległ się głuchy pomruk i ściany lądowiska zadrżały. Tęczówkowo zamykana kopuła uchyliła się i do otworu zaczął się majestatycznie wsuwać dziób gwiezdnego promu. Wyglądało to, jakby statek wspierał się na strumieniu ognistych jonów. „Nikczemna Przyjemność” przemknęła tuż za nim i zaczęła się wznosić w przestworza. Kilka sekund później z komunikatora rozległ się głos Threepia.

— Panie Hanie? Pani Leio?

Oboje Solo równocześnie włączyli odbiorniki.

— Gdzie jesteś? — zapytali.

— To nie moja wina — odezwał się protokolarny android. — Właz „Sokoła” był zablokowany, a ja nie mogłem nic na to poradzić.

— See-Threepio! — jęknęła Leia. — Chcesz powiedzieć, że jesteś na pokładzie „Byrta”?

— Obawiam się, że tak, pani Leio — oparł C-3PO. — A oni grożą, że założą mi sworzeń ogranicznika!

52

Koralowe skoczki unosiły się nieruchomo w przestworzach niczym kamienie w murze prastarej świątyni Massassów. Każdy zajmował miejsce w luce nad parą skoczków niższego poziomu. Wszystkie szczeliny mogły być osłaniane ogniem tkwiących wewnątrz ochronnego pierścienia odpowiedników korwet. Jeszcze głębiej czaiły się fregaty, a w samym środku zapewne unosił się krążownik z yammoskiem na pokładzie. Luke i jego skrzydłowi, którzy dzielili się ochronnymi polami swoich X-skrzydłowców, wypuścili następną salwę ciemnych bomb; teraz patrzyli, jak pociski zmieniają kurs i nikną w lejach grawitacyjnych anomalii. Trójka Jedi leciała tym samym wektorem już na tyle długo, aby wystawić na ciężką próbę nerwy ostrzeliwanych ogniem z laserowych działek pilotów yuzzhańskich okrętów. Dopiero kiedy uznali, że ich plan się nie powiódł, zmienili kurs i zawrócili, ścigani nawałnicą płonących kuł plazmy i rozzłoszczonych grutchinów. Chociaż zawracając, stanowili idealny cel do ataku, z szyku nie wyłamał się, by ruszyć za nimi w pościg, ani jeden pilot koralowego skoczka. Wyglądało na to, że w końcu wojenny mistrz nauczył się, jak chronić yammoska, i biada wojownikowi, który zlekceważyłby jego rozkazy.

Luke włączył komunikator i wybrał odpowiedni kanał, aby połączyć się z Dowódcą Operacji Specjalnych. Lando objął to stanowisko, kiedy bitwa przeniosła się bliżej powierzchni Coruscant.

— Zero szans, jeżeli chodzi o zachęcenie ich do pościgu, Hazardzisto — powiedział. — Tym razem yammosk będzie na dobre uczestniczył w tej bitwie.

— Zrozumiałem, Wieśniaku — odparł Lando. — Nie masz powodu do rozczarowania. Zmusiliście ich, żeby wyłączyli z walki przynajmniej połowę floty.

— To już coś. — Luke nie miał pojęcia, jakim cudem Lando otrzymał stanowisko Dowódcy Operacji Specjalnych generała Ba’try, ale ucieszył się, że funkcję bitewnego koordynatora pełni ktoś o tak mocnych nerwach. Zważywszy na wydobywające się raz po raz z głośnika trzaski zakłóceń i odgłosy eksplozji, stanowisko Dowódcy Wojsk Obrony Orbity musiało się znajdować pod silnym ostrzałem.

— Spróbujmy ataku falowego — zaproponował Skywalker. — Może jakoś zdołamy się przedostać.

— Zaprzeczam — odezwał się Lando. — Czekaj w pogotowiu na połączenie z powierzchnią planety.

Luke wyczuł natychmiast zaniepokojenie Mary. Han i Leia powinni byli odlecieć z Coruscant przynajmniej przed godziną, a nikt prócz nich nie chciałby teraz z nim rozmawiać.

I rzeczywiście, po chwili z komunikatora dobiegł głos Hana.

— Możecie poświęcić kilka chwil, żeby zająć się czymś innym? — zapytał Solo.

— Dobrze wiesz, że możemy — odparła Mara.

— Powinniście postarać się przechwycić publiczny gwiezdny prom „Byrt”. — W miarę jak mówił, ukazywany na ekranie taktycznego monitora obraz zmieniał skalę. Mniej więcej w jednej czwartej długości obwodu planety pojawił się kwadrat celowniczy i po chwili objął świetlistą plamkę, oznaczającą wznoszący się w przestworza dwustumetrowej długości statek. — Na jego pokładzie przebywa C-3PO z waszym pakunkiem.

— To moja wina. — Głos Leii miał kruchość błyszczostymowej pajęczyny. — Kiedy przebywaliśmy w hali odpraw, zaatakowała nas Viqi Shesh, a ja wpadłam w taką wściekłość…

— Leio, nie martw się — powiedziała Mara. W jej głosie nie brzmiało zmartwienie ani oskarżenie, ale zdecydowanie. — Odzyskamy nasz pakunek.

— To dobrze. — Han sprawiał wrażenie wyraźnie uspokojonego. — Musimy tkwić na planecie, dopóki gdzieś nie znajdziemy płynu ograniczającego temperaturę reaktora. Senatorka zadbała, żeby zawczasu odciąć wszystkie kable i rurociągi.

Luke wyczuł, że dopiero teraz jego żona zaczęła się naprawdę niepokoić. Wiedziała równie dobrze jak on, że napełnienie pustego zbiornika chłodzącym płynem może zająć wiele godzin. Tymczasem Coruscant nie zostało tyle czasu. Zważywszy na coraz większą liczbę opadających z orbity koralowych skoczków i powietrznych kapsuł, mogła mieć najwyżej godzinę.

Mistrz Jedi zamierzał posłać na dół pilotowaną przez Sabę Sebatyne kanonierkę, ale do rozmowy włączył się Lando.

— Wierz mi, kolego, bliznogłowi lada minuta i tak rozwalą ten nitowany kubeł, na którym mnie posadzili — powiedział. — Mógłbym wylądować tam „Ślicznotką” i was zabrać.

— Miałbym zostawić swojego ptaszka? Nigdy! — odezwał się przez komunikator Solo. — Zajmijcie się, chłopaki, własnymi sprawami.

— Zajmiemy się — obiecał Sky walker — I niech Moc będzie z tobą.

— Ta-a, mały. Z tobą także — odparł Han. — Solo przerywa połączenie.

Luke powrócił myślami do synka. W tym czasie Mara wytyczała muskający górną granicę atmosfery wektor lotu, który pozwoliłby na przechwycenie „Byrta” i tysiąca innych statków wznoszących się ze Wschodniego Portu Imperiał City. Musieli jednak się pospieszyć. Na ekranie taktycznego monitora widzieli, że w stronę startujących statków kieruje się yuzzhański odpowiednik fregaty.

— Hazardzisto…

— Lećcie — przerwał im przez komunikator Calrissian. — Brak kilkorga Jedi nie zrobi większej różnicy.

Mara wprowadziła swój X-skrzydłowiec w lot nurkowy, a Luke podążył za nią. Kiedy zauważył, że przyłączył się do nich Tam, włączył komunikator.

— Milczku, pozostań z resztą dywizjonu. Sykaczko, przekazuję ci dowodzenie. Trzymaj się, dopóki wszystko nie zacznie się rozpadać, a potem pruj jak strzała do punktu spotkania.

— Nie chcesz pomocy, mistrzu Wieśniaku? — zapytała Saba.

— Jasne, że chcę. — Luke pchnął drążek sterowniczy do przodu i w ślad za Marą przeleciał pod płonącym brzuchem długiego na kilometr, wyprodukowanego w KDY szturmowego krążownika Nowej Republiki. — Pamiętaj jednak, że każda minuta więcej powstrzymywania yuzzhańskiej armady, oznacza ocalenie życia dziesięciu tysięcy obywateli.

— Zrozumiałam — odparła Saba. — Możesz być pewien, że pomożemy ocalić przynajmniej milion.

Nagle z głośnika komunikatora rozległ się donośny trzask. Kiedy Luke wyleciał po drugiej stronie krążownika, zerknął na ekran taktycznego monitora. W miejscu, gdzie spodziewał się zobaczyć X-skrzydłowiec żony, ujrzał kulę kłębiącego się ognia.

Zboczył z kursu, aby ominąć rejon eksplozji, i przełączył komunikator na nadawanie.

— Jesteś tam, Maro? — zapytał.

Nie dostał odpowiedzi, ale kiedy uwolnił myśli i posłużył się Mocą, wyczuł przesłanie, dzięki któremu mógł przestać się martwić: „Odzyskaj Bena”.

Nagle R2-D2 ostrzegawczo zaćwierkał. Luke raptownie zmienił kurs i tylko dzięki temu zdołał uniknąć trafienia salwą pocisków wystrzelonych ze stanowisk artylerii nieprzyjacielskiego okrętu wielkości krążownika. Zapewne to jego artylerzyści trafili okręt Nowej Republiki. Podał astromechanicznemu robotowi yuzzhański okręt jako cel pierwotny i odruchowo zaczął wykonywać szaleńcze zwroty i uniki. Wkrótce potem zobaczył na tle feerii świateł pogrążonej w ciemności półkuli Coruscant myśliwiec Mary. Z czwartego silnika strzelały jęzory żółtego ognia, astromechaniczny robot stracił kopułkę, a płaty zablokowały się w pół drogi między położeniem spoczynkowym a bojowym. Nie pozwalało to ani strzelać, ani szybko lecieć, ani manewrować.

Gdyby chodziło o kogo innego albo gdyby Skywalkerowie nie musieli się troszczyć o Bena, Luke rozkazałby pilotowi lecieć do bezpiecznej bazy. Ale skoro w grę wchodziło życie ich synka, nie mógł nawet marzyć o rym, żeby wydać żonie takie polecenie, dopóki dziecku nie przestanie zagrażać niebezpieczeństwo. Przyspieszył, zrównał się z myśliwcem Mary i wyciągniętą ręką pokazał generator siłowego pola.

Mara pokręciła głową. Urządzenie nie mogło zapewnić jej ochrony.

Dopiero wtedy Luke’a zaczęło ogarniać przerażenie. Uwolnił myśli i posługując się Mocą, świadomie zacieśnił łączące ich więzi. Mara wysłała mu w odpowiedzi swoje myśli i zanim mąż gestem pokazał jej, co robić, zajęła miejsce pod jego X-skrzydłowcem.

Otarli się o najwyższe warstwy atmosfery, a później szerokim łukiem ominęli niewielką potyczkę, która toczyła się wokół goniącej resztkami sił rezydencyjnej sztucznej planetoidy. Przelatując przez strefę zarezerwowaną dla powietrznych skiffów, narazili się na kilka przypadkowych strzałów. Kiedy zbliżyli się do „Byrta”, R2-D2 zaczął zmieniać skalę obrazu, widocznego na ekranie taktycznego monitora, aby pokazać na nim więcej szczegółów. Wkrótce stało się jasne, że w ich stronę kieruje się także pobliska grupa yuuzhańskich fregat z wyraźnym zamiarem przechwycenia tego samego promu.

Kiedy w końcu pozostawili najwyższe warstwy atmosfery za rufami myśliwców, stwierdzili, że w otaczających ich przestworzach toczy się kilkanaście niewielkich bitew. Szturmowe grupy yuuzhańskich okrętów nie przestawały atakować broniących dostępu do Coruscant orbitalnych platform. Najeźdźcy niszczyli jedną po drugiej tylko dlatego, że dysponowali wyraźną przewagą liczebną. Na pierwszy rzut oka było jednak widać, że w sąsiedztwie unosi się nieruchomo co najmniej kilkanaście nieprzyjacielskich krążowników. Z dziur w kadłubach wciąż jeszcze uchodziła atmosfera, wydobywały się kłęby dymu i wypadały szczątki ciał zabitych wojowników. Po coraz ciaśniejszych orbitach krążyło także kilkaset skazanych na zagładę mniejszych jednostek.

Luke zmienił kurs, aby ominąć szerokim łukiem miejsce kilku najbliższych bitew, ale jego manewr spotkał się natychmiast ze strofującym gwizdem astromechanicznego robota. Na głównym ekranie pojawiły się szacunkowe dane. Wynikało z nich, że jeśli natychmiast nie wróci na poprzedni kurs, grupa yuuzhańskich fregat znajdzie się w pobliżu „Byrta” wcześniej niż oni. Luke nastawił największą czułość alarmu informującego o zagrożeniach i skierował X-skrzydłowiec na bezpośredni wektor lotu.

Nagle poczuł, że coś stuknęło w spód kadłuba jego myśliwca. Pomyślał w pierwszej chwili, że Mara została znów trafiona. W następnej sekundzie wyczuł jej niepokój i zrozumiał, że nie zagraża jej żadne niebezpieczeństwo. Jego X-skrzydłowiec znów podskoczył. Luke obejrzał się i dopiero wtedy zauważył, że myśliwiec żony leci przechylony na jedną parę skrzydeł. Kiedy Mara ściągnęła drążek sterowniczy ku sobie, jeden z jej płatów jeszcze raz uderzył z dużą siłą w spód kadłuba jego X-skrzydłowca.

Kiedy myśliwiec Mary odbił się i oddalił, mistrz Jedi przeniósł spojrzenie na główny ekran. Z wyświetlonych na nim nowych danych szacunkowych wynikało, że zdołają przechwycić „Byrta” zaledwie kilka sekund wcześniej niż Yuuzhan Vongowie.

— Artoo, czy Mara to widzi? — zapytał.

Robot zaćwierkał niecierpliwie i wyświetlił na głównym ekranie wyjaśniającą informację. Okazało się, że za pomocą nadajnika przekazuje dane bezpośrednio na ekran w jej kabinie.

— Mogłeś mi o tym powiedzieć — mruknął Skywalker. — Zapytaj, ile jeszcze zostało jej ciemnych bomb, dobrze?

W odpowiedzi Mara wyprostowała trzy palce. Luke kiwnął głową i dwukrotnie wyprostował trzy palce, a potem złączył płaty skrzydeł swojego myśliwca.

— Odlicz dwie sekundy — polecił.

Na ekranie pojawiły się cyferki i dwie sekundy później oba X-skrzydłowce przeleciały przez rejon bitwy z prędkością równą zaledwie dwóm trzecim maksymalnej prędkości bojowej. Pozbawiona jednego silnika Mara nie mogła lecieć szybciej w obawie, że przeciąży trzy pozostałe. Kilka sekund później, kiedy Yuuzhan Vongowie z pobliskiej korwety posłużyli się przynajmniej sześcioma dovin basalami naraz, żeby wciągnąć ochronne pola myśliwca Luke’a, nastawiony na zbyt szybkie reagowanie generator uległ przeciążeniu i mistrz Jedi stracił możliwość korzystania z ochronnej tarczy. Oba X-skrzydłowce znalazły się jednak daleko od rejonu bitwy i coraz szybciej zbliżały się do gwiezdnego promu.

Luke włączył komunikator, wybrał odpowiedni kanał i połączył się z dowódcą pasażerskiego liniowca.

— Uwaga, gwiezdny prom „Byrt”, proszę zmienić wektor lotu w kierunku nadlatujących X-skrzydłowców — powiedział. — Wyeliminujemy ścigających was nieprzyjaciół.

Zapadła krótka cisza, a potem rozległ się oburzony bas kapitana.

— Czyżby próżnia wyssała wasze mózgi? Jest was tylko dwóch, a ich całe mrowie. — Chwilę potem na ekranie taktycznego monitora pojawił się za rufą”Byrta” smukły statek Nowej Republiki. Wyglądał jak wyprodukowany w KDY gwiezdny jacht, jego kapitan leciał jednak bez włączonego transpondera. — Zaryzykujemy. Nie widzę żadnego powodu, dlaczego mieliby ścigać właśnie mój statek.

— Istnieje taki powód — odparł mistrz Jedi. Do gwiezdnego promu coraz bardziej zbliżała się widoczna na ekranie grupa yuuzhańskich okrętów. Teraz już można było się zorientować, że należy do niej jeden odpowiednik fregaty i dwie korwety. — Nazywam się Luke Skwalker, a wy macie na pokładzie mojego syna.

— Co takiego?! — wykrzyknął kapitan „Byrta”. — To nie pora na głupie żarty.

— Mię żartuję — zapewnił się Luke. — Zmieńcie wektor lotu. Natychmiast.

Chociaż wątpił, czy to pomoże w rozmowie prowadzonej przez komunikator, posłużył się Mocą, aby nadać swoim słowom większą wagę.

Dostrzegł, że „Byrt” zaczyna powoli zmieniać kierunek lotu.

Wyczuł napływającą z dołu ulgę żony. Przeniósł spojrzenie na ekran taktycznego monitora i przekonał się, że gwiezdny jacht leci dalej dotychczasowym kursem. Pomyślał, że nie musi się nim przejmować. Zaczynał dostrzegać „Byrta” przez iluminator kabiny X-skrzydłowca. Pasażerski liniowiec wyglądał jak kilkucentymetrowa igła strugi jonów, która oświetlała dzioby wszystkich trzech ścigających go okrętów Yuuzhan Vongów.

Luke dotknął czubkiem palca najdalszej korwety.

— Artoo, wskaż ją Marze — rozkazał. — 1 powiedz, żeby uważała. R2-D2 potakująco zaćwierkał. Oboje Jedi rozdzielili się i wprowadziwszy X-skrzydłowce w szaleńcze korkociągi, skierowali każde ku swojemu celowi. Z otworów w kadłubach nieprzyjacielskich okrętów zaczęły się wysypywać roje koralowych skoczków, a z wyrzutni wyleciały kule plazmy. Pozbawieni osłon Luke i Mara przyspieszyli i ufając Mocy, powierzyli jej kierowanie ruchami rąk spoczywających na drążkach sterowniczych. Yuuzhańskie okręty rosły w oczach i wkrótce przemieniły się w kamienne monolity, dziobate, czarne i częściowo ukryte za wirującymi ognistymi zasłonami. Mara skierowała swój myśliwiec ku wskazanej korwecie, wykonała beczkę i przemknęła obok pięciu czy sześciu koralowych skoczków, ale zanim zawróciła, zdążyła wypuścić ciemne bomby.

Luke zmienił wektor i podążył za nią. Piloci koralowych skoczków połknęli przynętę i przyspieszyli, aby go przechwycić. W ostatniej chwili Luke zawrócił w kierunku swojej fregaty, raptownym skrętem wyminął lecący w jego stronę pocisk magmy, przeciął płatem skrzydła jakiegoś grutchina i zanurkował ukośnie przy burcie nieprzyjacielskiego okrętu.

Obrońcy fregaty przechwycili pierwszą ciemną bombę w odległości zaledwie dwudziestu metrów od celu. Następne dwie rozkwitły jednak na kadłubie. Jedna wyrwała spory otwór w śródokręciu, a druga trafiła w tył rufy. Fregata leciała jeszcze jakiś czas, pchana siłą bezwładności, ale szybko zamarła, a z otworów zaczęły się wysypywać rozmaite szczątki. Luke zmienił kurs, przemknął nad jej grzbietem i bardzo ciasnym łukiem skierował się ku ostatniej korwecie.

Przekonał się, że Mara także zamieniła swój cel w chmurę koralowych okruchów i leci teraz w stronę tego samego okrętu. Wyczuwał jej zdecydowanie równie wyraźnie, jak swoje. Pomyślał, że teraz, kiedy pozbyła się wszystkich ciemnych bomb i nie może manewrować płatami swojego myśliwca, chyba tylko to jej pozostało.

— Artoo, przekaż jej, żeby przycumowała do kadłuba „Byrta” — powiedział.

Robot zagwizdał przecząco. Oba myśliwce dzieliła zbyt duża odległość, aby zdołał wyświetlić na jej ekranie jakąkolwiek informację.

— Wspaniale — mruknął mistrz Jedi.

Kiedy wyrównał lot, ujrzał chmurę rojących się wokół korwety koralowych skoczków. Ich piloci starali się przeciąć jego wektor lotu. Chwilę później do życia obudziły się oba laserowe działka „Byrta”. Ich artylerzyści zaczęli ostrzeliwać dziób yuuzhańskiego okrętu salwami czerwonych błyskawic. Od strony korwety nie padł jednak ani jeden strzał, ale jej dowódca rozkazał wysunąć długie chwytne macki.

Luke rozłożył płaty skrzydeł swojego myśliwca i zaczął razić koralowe skoczki laserowymi strzałami. Korzystając z nowego systemu celowniczego Corrana Homa, bardzo szybko unicestwił pierwszą parę i zmusił pilotów drugiej do ucieczki. Nagle zobaczył, że na ekranie taktycznego monitora zaczyna pulsować sygnał alarmowy. Niezidentyfikowany gwiezdny jacht zmienił wektor lotu i zaczynał się zbliżać od strony rufy do myśliwca Mary.

— I co teraz? — burknął Luke. — Przekaż to na jej ekran.

R2-D2 zaświergotał powątpiewająco.

— Przynajmniej spróbuj. — Luke ominął kulę plazmy i skupił ogień laserowych działek na koralowym skoczku, którego pilot ją wypuścił. — I połącz mnie z kapitanem tego jachtu.

Chwilę później zobaczył, że kilka koralowych skoczków rzuca się w pościg za X-skrzydłowcem Mary. Podążył za nimi, ale usłyszał głos żony w swojej głowie.

Nie!

Zobaczył oczami wyobraźni wizerunek korwety i zrozumiał, że powinien skupić całą uwagę na ratowaniu Bena.

Za tobą! — pomyślał w odpowiedzi. Posłał w ślad za koralowymi skoczkami chmurę laserowych błyskawic i zawrócił w kierunku korwety.

— Nawiązałeś łączność, Artoo? — zapytał.

Odpowiedź pojawiła się po ułamku sekundy na głównym ekranie.

— Nie chce?

Zrozumiał powód wyłączenia transpondera i odmowę nawiązania łączności chwilę później, kiedy artylerzyści jachtu otworzyli ogień do X-skrzydłowca Mary. Natychmiast zatoczył łuk i zobaczył, że w kierunku myśliwca żony lecą długie serie laserowych błyskawic. Zaraz potem jaskrawy błysk uświadomił mu, że przynajmniej jedna dotarła do celu. Czubek płatu stanął w płomieniach i oderwał się od reszty skrzydła.

Leć! — przynagliła go Mara. — Nie trać czasu!

Panika w jej myśli oznaczała troskę o los Bena, nie o siebie.

Katapultuj się! — pomyślał Luke. Zobaczył, że żona zatacza łuk i zawraca w kierunku planety. Wyczuwał, że posługując się Mocą, usiłuje lecieć prosto. Z pewnością nie zamierzała dopuścić, żeby jej myśliwiec wpadł w korkociąg podczas wchodzenia w górne warstwy atmosfery. Luke uwolnił myśli, żeby otoczyć ją swoją miłością, a potem zerknął na ekran taktycznego monitora. Przekonał się, że X-skrzydłowiec żony został zaznaczony jako cel wart śledzenia, a po chwili zobaczył przekazywane przez transponder parametry gwiezdnego jachtu. Statek nazywał się „Nikczemna Przyjemność” i został zarejestrowany na nazwisko Viqi Shesh. Luke zaczerpnął głęboki haust powietrza i wypuścił je powoli razem z całą wściekłością, jaka się w nim nagromadziła. Dopiero wtedy wskazał go astromechanicznemu robotowi jako możliwy cel wtórny.

W następnej sekundzie tuż przed dziobem jego X-skrzydłowca przeleciała kula plazmy i ekran taktycznego monitora pod jego palcem nagle ściemniał. R2-D2 zaskrzeczał, a kiedy w przestworza poszybowały stopione elementy komunikatora i płonące zestawy czujników, zaczął coś bez sensu bełkotać.

Luke przeleciał pomiędzy koralowymi skoczkami. Raz po raz zmieniał kurs i wykonywał uniki. Posługując się wyłącznie Mocą, nie przestawał strzelać i trafiać. Kiedy przemienił najbliższą bryłę korala w chmurę okruchów, ujrzał nagle wolną drogę w kierunku korwety. Złączył płaty skrzydeł i przyspieszył. Zorientował się jednak, że piloci pozostałych koralowych skoczków nie dająza wygraną. Puścili się w pościg i posyłali w ślad za nim wciąż nowe ogniste pociski. Nagle jego X-skrzydłowiec szarpnął się w locie, a w kabinie rozległo się zawodzenie syreny alarmowej. Mistrz Jedi wyczuł, że silniki straciły moc, a myśliwiec wyraźnie zwolnił.

Mimo to wypuścił ciemne bomby. Pierwsza zmieniła wektor lotu i zniknęła w paszczy grawitacyjnej anomalii, aby eksplodować w odległości zaledwie stu metrów przed dziobem X-skrzydłowca. Pozostałe dwie rozmyły się na tle ciemnej sylwetki korwety. Popychając je coraz dalej myślowymi palcami Mocy, Luke zaczekał, aż reagujące na zbliżenie zapalniki wykryją przyciąganie dovin basali. Niestety, bomby wybuchły w pewnej odległości i siła eksplozji wgniotła tylko lekko kadłub yuuzhańskiego okrętu.

Prawie mu się udało, ale jego bomby nie zdołały wybić otworu w korwecie.

Nagle rozpaczliwie zapiszczał R2-D2, jakby prosił go o uwagę. Mistrz Jedi obejrzał się do tyłu i przekonał, że w ogniu stoją dwa, a może nawet wszystkie cztery silniki jego X-skrzydłowca. Wyłączył je w trybie awaryjnym i zawrócił w kierunku Coruscant. Posłużył się Mocą i podążył w ślad za Marą i jej opadającym bezwładnie myśliwcem.

Nie zdołałem się do niego przedrzeć, Maro — pomyślał. — Po prostu nie zdołałem.

Jaina ocknęła się na dźwięk chrapliwego śmiechu. Oślepił ją błysk jaskrawego światła, a w nozdrza bił fetor podobny do tego, jaki wydobywał się z gamorreańskiej latryny. Śmiech brzmiał bardziej jak obłąkany rechot, który można było usłyszeć w kalauuńskiej kopalni rylu. Jaina wiedziała jednak, że pulsujący ból w głowie i obolałe ramię nie są ubocznym skutkiem nadużycia przyprawy. Koszmar okazywał się rzeczywistością. Artylerzyści fregaty Noma Anora zestrzelili porwany yuuzhański wahadłowiec, Jacen i pozostali wpadli w tarapaty wewnątrz nieprzyjacielskiego światostatku, a Anakin stracił życie.

Chwilę później zabrzmiał huk długiego blastera i Jaina znów usłyszała wybuch obłąkanego chichotu.

— Widziałaś go? — zakrztusiła się Alema Rar. — Przecięłam go na pół.

— To dobrze — wychrypiała młoda kobieta. Poczuła w płucach silny ból, ale powitała go z radością, jakby myślała, że przysporzy jej więcej siły. — Zabij jeszcze kogoś.

— Bądź cicho, Jaino — odezwał się Zekk z naganą w głosie. Jaina zorientowała się, że światło razi ją coraz bardziej. — Nawet nie masz pojęcia, o czym mówisz.

— A ty masz? — Odtrąciła na bok jarzeniowy pręt. Chwilę później odsunęła także cuchnące sole trzeźwiące. — Nawet nie masz brata.

— Ale znam ciemną stronę — odparł Zekk. — To nie jest żadne rozwiązanie.

— Kto powiedział, że przeszłam na ciemną stronę?

— Posłużyłaś się Mocą, żeby zabić — powiedział Jedi i zamilkł. Jaina nie mogła dłużej patrzeć w jego ciemne oczy.

— Należało mu się — mruknęła. Jej odrętwienie zaczynało powoli ustępować pod naporem niepohamowanej wściekłości. Mimo to młoda kobieta sprawiała wrażenie zadowolonej. — Sam widziałeś, co zrobili Anakinowi.

— Anakinowi nie przeszkadzają już żadne zniewagi — odezwał się rzeczowo Zekk. — A co z Vergere? Ją także zamierzałaś zabić.

— Czułam wielki gniew — wytłumaczyła Jaina.

Zaciskając zęby, żeby nie jęknąć z bólu, usiadła prosto i rozejrzała się po wnętrzu yuuzhańskiego wahadłowca. Wyglądało, jakby szalało w nim tornado. W jednym kącie leżało rumowisko szczątków i odłamków, wzdłuż całej długości kadłuba biegła spora szczelina, a niemal wszędzie po pokładzie walały się splątane percepcyjne kaptury i rozerwane yillipy. Jaina przypominała sobie niejasno, że zmagała się z urządzeniami sterowniczymi, aby wyrównać lot zestrzelonego wahadłowca. Opadając, statek musnął krawędź jakiegoś krateru i runął jak bezwładna bryła korala yorik. W ostatniej chwili przed roztrzaskaniem o dno młoda wojowniczka zdołała jednak wyrównać lot na tyle, że wahadłowiec odbił się kilka razy jak płaski kamień od powierzchni stawu, potoczył w bok i gwałtownie zwolnił, kiedy dziób zarył się… Później już nic nie czuła z wyjątkiem niejasnego wrażenia, że się toczy i słyszy w ciemności chór przerażonych okrzyków uczestników wyprawy.

Naprzeciwko niej, na rumowisku obok Anakina, spoczywała Tahiri. Złamaną ręką wciąż jeszcze obejmowała strąk z jego zwłokami. Z pewnością nieświadomie coś mu opowiadała, jakby chciała wyjaśnić, w jaki sposób odnaleźli go w przedpogrzebowym kraterze Yuuzhan Vongów.

Nagle leżący w tylnej części statku Lowbacca cicho jęknął i przesunął jakiś ciężki przedmiot. Wymruczał niewyraźnie kilka słów w mowie Wookiech, a potem powiedział — też chyba nieświadomie — coś, co zabrzmiało jak plusk wielkiego kamienia wrzuconego w gęstą ciecz. Chwilę później rozległ się stłumiony huk, a po nim napływający z większej odległości grzmot eksplozji kuli plazmy.

— Trochę za blisko! — zawołała Alema od drzwi dziobowej śluzy. — Unieście o jeden stopień, a spalicie ich na popiół.

— Rozumiem, że jesteśmy atakowani? — odezwała się Jaina, zerkając na Zekka.

— Może niezupełnie atakowani, ale nasi wrogowie się zbliżają — przyznał młody Jedi. — Nom Anor wciąż jeszcze usiłuje pochwycić nas żywych.

Na ustach Jainy pojawił się krzywy uśmiech.

— Niech spróbuje. — Zsunęła się ze stosu szczątków i sięgnęła po ciężki karabin blasterowy. — Cieszę się na samą myśl o tym — dodała.

W ciągu wielu dziesięcioleci obijania się po galaktyce Han nie słyszał niczego równie niesamowitego jak zawodzenie pogrążonej w żałobie istoty rasy Noghri. Nieziemskie jęki przypominały mu odgłos kraszonej durastali albo dziwaczny skrzek, jaki się wydobywał z komunikatora, ilekroć jakaś gwiazda miała przeistoczyć się w supernową. Chociaż odgłos dochodził z bardzo daleka, z przeciwległego krańca „Sokoła”, przyprawiał go o dreszcz i wyciskał łzy z oczu. Han spędził w towarzystwie Noghrich osiemnaście lat, ale nie mógłby powiedzieć, że ich rozumie. Wiedział jednak, jak wiele im zawdzięcza, i zawsze czuł ból, kiedy ktoś oddawał życie w obronie członków najbliższej rodziny.

Otarł oczy i przestał obserwować deszcz płonących wraków, bezustannie opadających za iluminatorem sterowni „Sokoła”. Popatrzył na wyświetlacz czujnika temperatury — na ty le długo, żeby odczytać temperaturę reaktora.

— Upłynie mniej więcej dziewięćdziesiąt sekund, zanim staniemy się jeszcze jedną kula ognia i roztrzaskamy o ścianę najbliższego wieżowca — powiedział. — Sądzisz, że wystarczy czasu na dociągnięcie do Imperial City? A może powinniśmy się skierować do Wzgórz Calocour? — Odczekał sekundę, pięć, dziesięć… — Leio?

Kiedy nie usłyszał odpowiedzi, odwrócił się w jej stronę. Żona siedziała w ogromnym fotelu drugiego pilota absolutnie nieruchomo. Złożyła ręce na podołku i wpatrywała się we własne stopy. Han zauważył pierwszy raz, że stary fotel Chewbaccy jest dla niej za duży. Stopy Leii kołysały się dobre dziesięć centymetrów nad płytami pokładu.

Ujął ją za rękę.

— Leio, ocknij się — powiedział. — Jesteś mi potrzebna.

Leia uniosła głowę, ale spojrzała przez iluminator na widoczną w oddali kolumnę dymu unoszącego się z wraku gwiezdnego niszczyciela.

— Do czego, Hanie? — zapytała. — I tak nie masz ze mnie żadnego pożytku.

— Żadnego pożytku? — powtórzył jak echo jej mąż. — To nieprawda! Jeszcze nigdy nie sprawiłaś mi zawodu.

W końcu Leia odwróciła głowę i spojrzała na niego.

— Owszem, Hanie, zawiodłam cię — powiedziała. — To ja pogoniłam za Viqi Shesh…

— Ja także — przypomniał Solo.

— Ale to nie ty zgubiłeś małego Bena i nie ty jesteś winien śmierci Adarakha.

— Doprawdy? — Han zerknął kątem oka na wyświetlacz czujnika temperatury reaktora, a potem teatralnym spojrzeniem powiódł po sterowni.

— To dziwne. Jakoś ich tu nie widzę.

— Hanie! — westchnęła Leia. Przeniosła spojrzenie na dymiące zgliszcza wysokościowców Coruscant. — Dobrze wiesz, co mam na myśli.

— Chyba tak — przyznał Solo. — Nie sądziłem tylko, że odejdziesz, jak kiedyś ja po stracie Chewbaccy. Myślałem, że jesteś silniejsza.

Leia spojrzała na niego i chyba nareszcie naprawdę go zobaczyła.

— Jak możesz mówić coś takiego? — zapytała. Jej głos pozostał spokojny, ale wyczuwało się w nim gniew i frustrację. — Ciebie także musiało to zaboleć… a może przejmujesz się tylko losem Wookiech?

— Przejmuję się losem wszystkich istot. — Han postarał się utrzymać gniew na wodzy. Wiedział, że jej złość i rozgoryczenie to dobre oznaki, podobnie jak byłyby nimi jakiekolwiek inne emocje. — Właśnie dlatego tym razem nie zamierzam zrezygnować. Nigdy więcej. To prawda, Chewbacca, Anakin i Adarakh od nas odeszli i wkrótce taki sam los spotka Bena, Luke’a i może Marę, ale my nadal mamy siebie.

— I chyba nikogo więcej. — Leia znów spojrzała przez transpastalowy iluminator sterowni „Sokoła”.

— Mamy jeszcze nadzieję — sprostował Han. — Dopóki mamy siebie, dopóty jest nadzieja. Dla nas, Jacena, Jainy… bez względu na to, gdzie teraz przebywają. Nowa Republika także może jeszcze mieć nadzieję.

— Nowa Republika? — żachnęła się Leia tak głośno, że niemal zagłuszyła zawodzenie Meewalhy. — Ślepy jesteś? Nie istnieje żadna Nowa Republika. Przestała istnieć, jeszcze zanim pojawili się Yuuzhan Vongowie.

— To nieprawda! — wybuchnął Solo, niezdolny dłużej do powstrzymywania gniewu. — Gdyby tak było, śmierć Anakina okazałaby się bezsensowna!

Ponownie przeniósł spojrzenie na wskaźnik temperatury reaktora. Zorientował się, że jeszcze trzydzieści sekund i zamienią się w ognisty krater. Nic jednak nie powiedział. Skoro żona naprawdę się poddała, on także stracił ochotę do dalszej walki.

Leia otworzyła usta, jakby chciała coś krzyknąć w odpowiedzi, ale podążyła za spojrzeniem Hana i gniew na jej twarzy ustąpił miejsca niedowierzaniu i przerażeniu. Solo obserwował, jak żona spogląda na wskaźnik temperatury, ale milczał. Na jego oczach świetlisty słupek wydłużył się znów o kilka kresek.

— Blefujesz — odezwała się Leia.

— Tylko rozważam nasze szansę — odparł Han.

Jaina i Jacen nadal żyją, pomyślał, a żona nie powinna pozwalać, żeby smutek i rezygnacja okazały się silniejsze niż troska o pozostałe dzieci.

Leia patrzyła, jak temperatura wzrasta jeszcze kilka stopni.

— Imperial City — odezwała się w końcu. Han wypuścił powietrze.

— Do Calocour mamy bliżej — zauważył.

— Hanie!

Jej mąż zmienił kurs i zaczął odliczać w myśli ostatnie upływające sekundy.

— Kieruj się na lądowisko przywódcy Nowej Republiki — doradziła Leia. — Musimy zobaczyć się z Borskiem Fey’lyą.

— Myślisz, że wciąż jeszcze przebywa na Coruscant? — zapytał Solo.

— A gdzieżby indziej? Z pewnością nie poleciał na Bothawui. — Leia wyciągnęła z kieszeni fotela komputerowy notes i z wprawą wytrawnej dyplomatki zaczęła pisać szkic przemówienia. — Muszę dla niego jeszcze coś zrobić — dodała.

53

Opadając na tle opalizującego nieba Coruscant, sztuczny satelita Dowództwa Wojsk Obrony Orbity płonął niczym drugie słońce. Stożkowate iglice i delikatnie wieże Imperialnego Pałacu pławiły się w drżącym blasku pomarańczowego światła. Obniżając lot w kierunku prywatnego lądowiska przywódcy Nowej Republiki, Leia miała wrażenie, że opadają w sam środek płonącego lasu. Han osiadł niecały metr za rufowymi płetwami krzykliwie polakierowanego luksusowego jachtu Fey’lyi i wyłączył reaktor, jeszcze zanim łapy ładownicze „Sokoła” zetknęły się z ferrobetonową płytą. Zostawili sobowtóra dwunastoletniego Anakina — okazało się, że naprawdę nazywa się Dab Hantaq — na pokładzie frachtowca pod opieką Meewalhy, zeszli z rampy — i stanęli oko w oko z wylotem lufy zainstalowanego na trójnogu przenośnego działka typu G-40.

— Coś nie tak z transponderem „Sokoła”, Garvie? — zainteresowała się Leia, zupełnie niezdziwiona chłodnym powitaniem. — Staraliśmy się porozumieć przez komunikator, ale okazało się to niemożliwe.

— Zwykły środek bezpieczeństwa, księżniczko. — Na lądowisku pojawił się szczupły mężczyzna w mundurze generała Nowej Republiki. — Przykro mi z powodu problemów z komunikatorem. Yuuzhan Vongowie zaczęli niszczyć sieć naszych telekomunikacyjnych satelitów i przywódca Fey’lya wydał rozkaz przerwania wszelkiej łączności między cywilami.

— To z pewnością bardzo pomoże w ewakuacji planety — odezwał się cierpko Solo.

Garv — generał Tomas dla wszystkich z wyjątkiem przełożonych i byłych przełożonych — skwitował jego uwagę nieprzekonującym kiwnięciem głowy. Leia osobiście mianowała mężczyznę dowódcą pałacowej służby bezpieczeństwa. Odkąd go poznała, generał nigdy nie pozwalał sobie na komentowanie w inny sposób rozkazów mocodawców.

— Garvie, mieliśmy mały problem — wyjaśniła. — Senatorka Viqi Shesh dopuściła się aktu sabotażu. Czy mógłbyś się zatroszczyć, żeby ktoś napełnił zbiornik chłodziwa reaktora naszego frachtowca? — zapytała. — A poza tym, chciałabym porozmawiać z przywódcą Fey’lyą.

— Możemy się zająć jednym i drugim — odparł mężczyzna. Gestem przywołał porośniętego długą sierścią Bothanina, polecił mu sprowadzić kierownika ekipy remontowej i odwrócił się do Leii z niezwykle zakłopotaną miną. — Przepraszam, że się wtrącam, ale słyszałem, co się stało z Anakinem. Nawet nie wie pani, jak bardzo mi przykro.

— Dziękuję — rzekła Leia. Wiedziała, że musi przyzwyczaić się do osób składających kondolencje. Położyła dłoń na ramieniu generała. — To dla nas bardzo dużo znaczy.

Han kiwnął głową.

— Będzie nam go brakowało — powiedział.

— Podobnie jak Nowej Republice — dodał Garv.

— A jeżeli chodzi o Nową Republikę — odezwała się Leia, korzystając z okazji zmiany tematu rozmowy — zauważyłam, że wieże z archiwami wciąż jeszcze stoją. Czy ktoś nie powinien zniszczyć przechowywanych tam danych?

— Ktoś powinien — przyznał Garv. — Ale Fey’lya odmawia wydania takiego rozkazu.

— Czy wydaje mu się, że utrzyma planetę? — zapytał Han, jakby nie wierzył własnym uszom. — Jest głupcem! Jeżeli bliznogłowi poznają wyniki wszystkich badań, w całej galaktyce nie znajdzie się bezpieczne miejsce na założenie bazy.

Garv skrzywił się z niesmakiem.

— Dokładnie to samo mu powiedziałem.

— Jestem przekonana, że przywódca Nowej Republiki wyda taki rozkaz, kiedy uzna to za stosowne — odezwała się Leia. Widząc błyskawice turbolaserowych strzałów tryskające w kierunku nieprzyjacielskich okrętów z dachów wielu wieżowców Coruscant, była pewna, że najwyższy czas wydać taki rozkaz. Garv Tomas był jednak zbyt sumiennym oficerem, aby nawet w takich okolicznościach brać sprawy w swoje ręce. — Chyba jednak nie zaszkodziłoby uzbroić tych detonatorów, prawda, panie generale?

Garv lekko się uśmiechnął.

— Nie widzę w tym nic złego — powiedział. Wyciągnął komputerowy notes i wystukał jakieś polecenie, a potem wysłał oficera z zadaniem wykonania rozkazu. Dopiero wtedy odwrócił się i poprowadził oboje Solo przez hangar do ulokowanego na najwyższym piętrze osobistego gabinetu przywódcy Nowej Republiki. Musiał pokonać sprzeciw strzegącego dostępu do drzwi androida strażnika. Przekonał go, wydając rozkaz o najwyższym priorytecie. Wpuścił gości do przedpokoju i wycofał się na korytarz, aby dalej pełnić swoje obowiązki.

Han i Leia nie zobaczyli otaczającego zwykle Fey’lyę tłumu doradców i pochlebców. Przywódca stał samotnie pośrodku luksusowo urządzonego gabinetu i popatrzył na hologram załamującej się obrony planety.

Sytuacja sprawiała wrażenie beznadziejnej. Resztki flot Nowej Republiki były okrążone albo odcięte od Coruscant, a najczęściej i jedno, i drugie. Połowa platform obronnych spadała z orbity, a punkciki pozostałych mrugały na dowód poważnych uszkodzeń. Piloci Wojsk Obrony Powietrznej walczyli zajadle w swoich myśliwcach typu V i Wyjcobiegaczach, ale ich lepiej przystosowane do walki w atmosferze myśliwce nie mogły sprostać przewadze liczebnej jednostek Yuuzhan Vongów. Widząc, że najeźdźcy zaczynają formować szyki okrętów desantowych, Leia zrozumiała, że już niedługo bitwa o planetę będzie się toczyła na dachach wieżowców.

Dopiero po dłuższej chwili Fey’lya zauważył przybycie gości i odwrócił się do nich.

— Przybyła pani, żeby się chełpić, księżniczko? — zapytał.

— Wcale nie, panie przywódco — odpowiedziała najcieplej, jaki umiała. W nadziei, że twarz Hana nie zdradzi wcześniej wyrażonej przez nią opinii, wyciągnęła ręce i szybko podeszła do Bothanina. — Przyszłam, żeby pana przeprosić.

Uszy Fey’lyi rozpłaszczyły się na głowie.

— Przeprosić?

— Za to, że nie pomogłam panu przekonywać wojskowych — ciągnęła Leia. — Obawiam się, że chyba za bardzo pogrążyłam się w żałobie.

Fey’lya natychmiast się rozpromienił i serdecznie potrząsnął rękami Leii.

— Nie ma za co — powiedział. — To ja powinienem panią przeprosić, że w takiej chwili zwróciłem się o pomoc.

— To musiało być coś ważnego, gdyż inaczej nie zakłócałby pan naszego spokoju — rzekła Leia. Pewna, że właśnie w tej chwili Fey’lya zastanawia się, jakby wykorzystać ją do zwiększenia własnego poparcia, przeniosła spojrzenie na ekran taktycznego monitora i dłuższą chwilę się w niego wpatrywała. — Nasza sytuacja wygląda rzeczywiście niewesoło — dodała po chwili. — Zdołamy się utrzymać?

— Musimy — odparł Bothanin. — Jeżeli Coruscant padnie, w gruzach legnie także moja władza.

— Ta-a. To byłby prawdziwy skandal, prawda? — odezwał się Solo. Walcząc z chęcią nadepnięcia na jego stopę, lekko zakłopotana Leia uśmiechnęła się promiennie i postanowiła udawać, że nie usłyszała sarkazmu w jego głosie.

— Mój mąż chciał tylko powiedzieć, panie przywódco, że nadal cieszy się pan naszym poparciem. — Podeszła do Hana i pociągnęła go w stronę Fey’lyi. — Prawda, kochanie?

— Oczywiście, kochanie — odparł Han na tyle szczerze, że Bothanin gorliwie pokiwał głową. — Pan przywódca może na nas liczyć.

Leia także postarała się wyglądać przekonująco szczerze.

— Jeżeli nadal pan uważa, że kilka moich słów wywarłoby zamierzony skutek…

Uśmiech na twarzy Borska zdradzał większą ulgę niż radość.

— Myślę, że to nie zaszkodzi — powiedział. — Jeżeli wojskowi się dowiedzą, że nadal trzyma pani ze mną, nie przestaną popierać mojego rządu. Widzi pani, niedawno mieliśmy mały problem. Z planety uciekło wielu senatorów, a każdy starał się zabrać ze sobą chociaż drobną część gwiezdnej floty.

— Wiem o tym — przyznała Leia. — Widziałam to w HoloNecie. Czy ośrodek łączności wciąż jeszcze znajduje się w pobliżu tego okna?

— W tamtym miejscu był zbyt narażony na spojrzenia Baldavian, którzy umieją czytać z ruchu warg — wyjaśnił Fey’lya. Ujął Leię pod rękę i poprowadził do wielkiej szafy, w której kiedyś Leia, gdy zajmowała ten sam gabinet, trzymała ubrania.

— Jeden otwarty zbiornik wodny na całej powierzchni planety, a ty musiałeś właśnie tu skierować nasze X-skrzydłowce? — zapytała Mara, owijając aerołubki wokół złamanej kostki nogi. — Jeden jedyny! Co sobie wtedy myślałeś, Skywalkerze?

— Maro, naprawdę nie miałem wyboru — odparł Luke. Bijący z silników żar stopił tkaninę kombinezonu na jego plecach i osmalił włosy tak bardzo, że mistrz Jedi musiałby je krótko ostrzyc, żeby znów wyglądać jak człowiek. — Mogłem albo pogrążyć maszyny w tej wodzie, albo pozwolić, żeby roztrzaskały się o ścianę wieżowca.

Mara i Luke spoglądali na oświetloną blaskiem płonących budynków taflę wody ogromnego sztucznego jeziora, zwanego Wielkim Zachodnim Morzem. Było to słynne miejsce wypoczynku istot najróżniejszych ras i wspierało się na dziesiątkach tysięcy kolumn i dachów wieżowców. Kilkanaście lejów wodnych znaczyło miejsca, w których lądujące nie tak ostrożnie gwiezdne statki przebiły grube durastalowe dno i pozwoliły, żeby woda zalewała strumieniami niższe poziomy podziemi Coruscant. Prawdę mówiąc, Skywalkerowie wybrali najlepsze miejsce na lądowanie po katapultowaniu, ale dno było tak zaśmiecone porzuconymi automatami i wrakami powietrznych śmigaczy, że odnalezienie ulubionej jednostki typu R2 sprawiało kłopoty nawet komuś tak doświadczonemu jak mistrz Jedi.

Mara przycisnęła guzik kompresora aerołubków i nawet się nie skrzywiła, kiedy sprężone powietrze ścisnęło jej złamane kości. Wyciągnęła z pakietu medycznego wtryskiwacz i wstrzyknęła sobie porcję znieczulającego płynu bacta. W normalnych okolicznościach nie zastosowałaby środku uśmierzającego ból, ale wiedziała, że w ciągu kilku najbliższych godzin musi pokonać dużą odległość. Nie chciała, żeby złamana kość jej w tym przeszkadzała. Zauważyła, że Yuuzhan Vongowie zaczynają ściągać z orbity wielkie okręty, aby ich artylerzyści rozprawili się ze stanowiskami turbolaserów na dachach wysokościowców. Wyczuwała, że kapitan „Byrta” z małym Benem na pokładzie nie zdołał wskoczyć do nadprzestrzeni. Musiał zawrócić na orbitę, i to szybko.

W końcu Luke wyciągnął rękę w kierunku tafli wody. W oddali powierzchnia się zmarszczyła i wyłonił się spod niej kadłub uszkodzonego X-skrzydłowca. Natychmiast od strony słońca zanurkowały dwa yuuzhańskie powietrzne skify. Ich piloci natknęli się jednak na ogień pobliskiej baterii turbolaserów. Na kilka sekund powietrze nad jeziorem przemieniło się w świetlistą sieć płonących kuł plazmy i blasterowych błyskawic. Kiedy jeden skif rozleciał się w rozbłysku ognistej eksplozji, pilot drugiego zrezygnował z ataku. Zadarł dziób swojej jednostki i ścigany strugami laserowych smug, zawrócił prosto ku słońcu.

Na znak wdzięczności Mara pomachała artylerzystom. Byli tak dobrze zamaskowani na dachu pobliskiego wieżowca, że nie zauważyła ich, dopóki nie posłużyła się Mocą. Luke przywołał X-skrzydłowiec do brzegu i wyciągnął donośnie ćwierkającego R2-D2 z gniazda astromechanicznego robota. Jeżeli nie liczyć osmalonej powierzchni, automat nie sprawiał wrażenia uszkodzonego. Serie protestujących pisków stanowiły najlepszy dowód, że ani ogień, ani woda nie wyrządziły żadnej szkody jego podzespołom.

Nagle nad głowami obojga Skywalkerów nastąpiła ogromna eksplozja. Wybuch zaćmił na kilka chwil nawet blask słońca i ozdobił niebo długimi jęzorami białego ognia. Luke i Mara unieśli głowy i czekali, aż malejąca intensywność blasku pozwoli im dostrzec opadające na powierzchnię planety wirujące w locie szczątki gwiezdnego okrętu. Nie potrafiliby powiedzieć, czy to liniowiec Yuuzhan Vongów, czy Nowej Republiki. Czując coraz większe przygnębienie, Mara ujęła męża pod rękę i oparła się na jego ramieniu.

— Luke, jak z tego wybrniemy? — zapytała. Zanim się katapultowali, zauważyli, że wszystkie szlaki powietrzne Coruscant są albo nieprawdopodobnie zatłoczone, albo zablokowane ruinami zniszczonych wieżowców. Nawet gdyby zdołali dotrzeć do kosmoportu, nie znaleźliby żadnego statku, którym dałoby się wznieść się w przestworza. — Będziemy mieli szczęście, jeżeli w ogóle wystartujemy, a co dopiero marzyć o ratowaniu Bena.

Luke objął ją ramieniem.

— Zaufaj Mocy, Maro — powiedział.

— Na nic więcej cię nie stać? — zapytała z goryczą. — Czy wiara w Moc ocaliła od śmierci Anakina?

— Może Anakin oddał życie, aby nas ocalić — odparł łagodnie Skywalker. Uklęknął przed R2-D2 i rękawem kombinezonu przetarł kratkę osłaniającą mikrofon. — Nie jesteśmy sami, Maro — ciągnął po chwili. — Jeżeli Artoo połączy nas z kanałem wojskowym, może ktoś nam pomoże.

— Może… — Mara odwróciła głowę i pohamowała wzbierające w jej sercu ciemne emocje. Nie chciała winić Hana ani Leii za niebezpieczeństwa, na jakie narazili jej syna, ale nie mogła oprzeć się wrażeniu, że jednak zawinili. — Pospiesz się, Skywalkerze — powiedziała.

— Już mam — odezwał się Luke. — Artoo… Zachwycony robot radośnie zaświergotał.

— Jesteś pewien? — Luke zaczął suszyć kratkę mikrofonu robota. — Naprawdę udało ci się odnaleźć Leię?

— Zapewniam was, że to jeszcze nie koniec — zaczęła Leia swoje przemówienie, z pewnością ostatnie w historii Coruscant przed opanowaniem planety przez najeźdźców. — Przed dwoma laty na naszą galaktykę napadli Yuuzhan Vongowie. Gdyby przybyli w pokojowych zamiarach, powitalibyśmy ich z radością. Oni jednak nie pojawili się jako przyjaciele ani partnerzy, ale jako złodzieje i najeźdźcy. Zobaczyli miłującą pokój galaktykę i uznali siłę naszych przekonań za słabość oręża, a mądrość zawieranych kompromisów za bojaźliwość tchórzy. Niesprowokowani, zaatakowali bez litości. Wymordowali miliardy naszych obywateli, podbili wiele światów i złożyli w krwawej ofierze miliony istot, żeby zaspokoić żądzę krwi wyimaginowanych bogów. Sądzili, że łatwo nas pokonają, gdyż przypuszczali, że poddamy się bez walki.

Przeliczyli się w rachubach. Podjęliśmy walkę w przestworzach Dubrilliona i Ithora, Czarnego Bantha i Korelii. Walczyliśmy cały czas, kiedy najeźdźcy parli od Odległych Rubieży do samego Jądra galaktyki. Straciliśmy wielu dobrych przyjaciół i najbliższych członków rodzin, a wśród nich mojego syna Anakina i wiernego druha mojego męża, Chewbaccę. Teraz zaś przyszło nam toczyć walkę w przestworzach Coruscant. Wciąż jeszcze ją prowadzimy.

Już niedługo nieprzyjaciele wylądują na dachach naszych wieżowców, wedrą się do naszych mieszkań i zapuszczana najniższe piętra podziemi naszej metropolii. Tym, którzy zdołają się ewakuować, i wszystkim innym, którzy zostaną, mam do przekazania te same słowa, które wysłałabym swoim bliźniętom, walczącym w tej chwili głęboko na tyłach wrogów: bijcie się dalej.

To jeszcze nie koniec. Już dwukrotnie kierowane przez rycerzy Jedi wojska zdziesiątkowały floty Yuuzhan Vongów. Do każdej następnej bitwy stajemy z nowymi systemami broni i lepszymi taktykami walki. W przeszłości pokonywaliśmy potężnych wrogów. Nie ulękliśmy się wojsk Palpatine’a, Thrawna ani Ssi-ruuków. Wiemy więc, jak zwyciężyć i w tej wojnie. Dopóki możecie, walczcie dalej, a kiedy będziecie zmuszeni do ustąpienia, zmuście wrogów do największego możliwego wysiłku. Kiedy zaś odpoczniecie i z nowymi siłami podejmiecie walkę, walczcie jak prawdziwi bohaterowie. Obiecuję wam, że zwyciężymy.

Na pokładzie lotniczym „Ślicznotki” zapadła absolutna cisza, zupełnie jak na widok Noghriego z wibroostrzem w ręku. Lando udawał, że reguluje natężenie ochronych pól — tak długo, dopóki się nie upewnił, że nikt nie zauważył łez w jego oczach. Usłyszał cichy pomruk dobiegający z fotela drugiego pilota. Obejrzał się i przekonał, że generał Ba’tra ociera sierść na policzkach.

— Ta kobieta mogłaby nakłonić Hurta do rozpoczęcia głodówki. — Bothanin uniósł głowę i kilka następnych sekund spoglądał przez iluminator. Widoczna przed dziobem jako kreska wielkości kciuka sylwetka „Byrta” szybko rosła i niebawem osiągnęła długość przedramienia. Obok kadłuba promu unosiła się, przyczepiona wieloma mackami, mała, czarna, oszpecona mnóstwem dziobów koralowa pastylka, a w pobliżu tkwił nieruchomo wyprodukowany w KDY smukły gwiezdny jacht Viqi Shesh. W końcu Ba’tra coś mruknął i odwrócił się do Landa. — Generale Calrissian, żadna z tych jednostek nie wygląda jak „Błędny Rycerz”.

— Nie, nie wygląda — przyznał śniadolicy mężczyzna, ale postanowił nie udzielać żadnych wyjaśnień. Jeżeli chodziło o niego, ponowne powołanie do czynnej służby skończyło się z chwilą spłonięcia satelity Dowództwa Wojsk Obrony Orbity. Lando uważał Ba’trę i jego podwładnych za zwyczajnych uciekinierów, których transportował na pokładzie swojego jachtu. Wybrał kanał i połączył się z żoną. — Czy…

— Gdzie się podziewałeś? — przerwała mu Tendra. — Zaczynałam się poważnie niepokoić.

— Wszystko w porządku — uspokoił ją Calrissian. — Trochę trwało, zanim opuściłem, uhmm, DWOO. — Nie przestając mówić, wybrał inny kanał i rozpoczął przekazywanie współrzędnych. — Kiedy pojawi się Booster, poproś go, żeby tam zajrzał. Muszę wyświadczyć drobną przysługę naszym wspólnym znajomym i dobrze byłoby mieć w pobliżu jakiś gwiezdny niszczyciel.

— Jaką przysługę? — zaniepokoiła się Tendra.

— Bardzo ważną. — Chociaż rozmowa była kodowana, Lando nie chciał powiedzieć nic więcej. Obawiał się, że mogliby go podsłuchać łamacze kodów z Brygady Pokoju. — Po prostu przekaż Boosterowi moją prośbę. Już niedługo się zobaczmy.

— Obyś miał rację.

— Możesz się założyć.

Nie chcąc niepokoić żony, Lando nie dodał, że ją kocha, i po prostu przerwał połączenie. Ba’tra obserwował go cały czas kątem oka.

— Nie sądziłem, że jesteś takim bohaterem, Calrissian — powiedział.

— Ja? Wcale nie. — Lando obdarzył go czarującym, chociaż trochę nieszczerym uśmiechem. — Nie mógłbym jednak przepuścić okazji do zademonstrowania umiejętności swoich androidów nikomu, kto się nimi interesuje.

Ba’tra parsknął i uśmiechnął się półgębkiem, a potem przeniósł spojrzenie na ekran głównego monitora. Chociaż znajdowali się na wysokiej orbicie, w przestworzach roiło się od innych statków z uchodźcami. Na ogół Yuuzhan Vongowie byli wciąż jeszcze zbyt zajęci pokonywaniem silnej obrony Coruscant, żeby niepokoić cywilne jednostki, ale wokół „Byrta” kręciło się dwanaście koralowych skoczków. Ich piloci starali się odpędzać wszystkie jednostki przelatujące zbyt blisko wielkiego gwiezdnego promu.

Ba’tra stuknął pazurem o ekran głównego monitora.

— Nie zaszkodziłoby mieć eskortę — powiedział. — Moglibyśmy wezwać na pomoc eskadrę rycerzy Jedi, którzy polują na yammoska.

— I zwrócić na siebie uwagę? — Lando uniósł brew, rozciągnął usta w szelmowskim uśmiechu i włączył interkom „Ślicznotki”. — Uwaga, wszyscy. Zacisnąć pasy ochronnych sieci. Jeden-Jeden-A, czy twoja grupa jest gotowa do wyjścia?

— Potwierdzam, panie generale — odparł wojenny android.

— Nie jestem generałem — wyjaśnił Calrissian. — Powołano mnie do czynnej służby tylko tymczasowo.

— Generał zawsze zostaje generałem, panie generale.

Lando przewrócił oczami i otworzył panel ukryty w podłokietniku fotela pilota. Przycisnął guzik, aby zwolnić zawór silnika sterburtowej kapsuły. Do jednostek napędu jonowego zaczął się przedostawać uwolniony gaz tibanna i za rufą „Ślicznotki” utworzył się natychmiast kilometrowej długości ogon czegoś, co wyglądało jak biały dym. W rzeczywistości było to nieszkodliwe, ale mieniące się jak błyskawica wyładowanie spowodowane jonizacją gazu tibanna. Lando wprowadził jacht w szaleńczy korkociąg i skierował go mniej więcej w stronę „Byrta”. Starał się sprawiać wrażenie, że chce przelecieć w sporej odległości od niego. Piloci koralowych skoczków dali mu wolną drogę i nie usiłowali go ostrzeliwać. Zapewne się obawiali, że trafiony jacht mógłby zmienić kurs i zderzyć się z promem, który mieli eskortować.

— Moje uznanie, generale Calrissian — odezwał się Ba’tra. Zacisnął powieki, jakby nie mógł znieść widoku szaleńczo wirujących iskierek gwiazd za iluminatorem „Ślicznotki”. — Od lat nie widziałem tak karkołomnego i ryzykanckiego gambitu bothańskiego.

Lando leciał dalej kursem, który powinien pozwolić jego jachtowi minąć gwiezdny prom w odległości pięciuset metrów. Piloci koralowych skoczków zatoczyli łuki i zajęli pozycje za rufą „Ślicznotki”, ale starali się trzymać z daleka od warkocza gazu tibanna. Tymczasem kadłub „Byrta” powiększył się do rozmiarów budynku. W końcu Lando zanurkował ku gwiezdnemu promowi i zaczął ostro hamować. Niebawem cały dziobowy iluminator wypełniła durastalowa burta. Obie jednostki zetknęły się ochronymi polami z takąsiłą, że odepchnięty prom poszybował w kierunku krępującego go yuuzhańskiego mackostatku. Lando zawrócił i posłużywszy się generatorem promienia ściągającego, przycumował obok kadłuba „Byrta”.

Ujrzawszy to, piloci dwóch pierwszych koralowych skoczków zaczęli razić kulami plazmy energetyczne pola jachtu Calrissiana. Lando odciął dopływ paliwa do jednostek napędu podświetlnego i zamknął otwory dysz gazów wylotowych. Kłęby gazu tibanna nie przestawały się jednak wydobywać przez otwory wentylacyjne, a nie mogąc pokonać powłoki ochronnego pola, otoczyły kadłub „Ślicznotki” migotliwymi „płomieniami”.

Piloci dwóch następnych koralowych skoczków zrezygnowali ze strzelania i śmignęli świecą w przestworza. Dopiero wtedy Lando wyłączył siłowe pole chroniące burtę jachtu, która niemal stykała się z kadłubem „Byrta”.

— Jeden-Jeden-A, ruszaj! — rozkazał.

Kiedy wojenny android typu Z YV l — 1A usłyszał wydany przez generała Calrissiana rozkaz ataku, włączył elektromagnesy i przyczepił się do kadłuba „Byrta”, aby przykleić do burty bryłę elastycznego detonitu. Wciąż jeszcze zakłopotany niepowodzeniem, jakim zakończył się pokaz jego umiejętności na Coruscant, ponownie sprawdził funkcjonowanie systemów uzbrojenia i podzespołów. Wszystkie działały prawidłowo. Android mógł korzystać z pełnych zasobów energii, ale pamiętał, że podobnie wyglądała sytuacja na Coruscant. Procedury samozachowawcze wojennego androida miały dostęp do zarejestrowanych wówczas obrazów, które ukazywały odbijające się od pancerzy yuuzhańskich wojowników nieszkodliwe błyskawice, i nie przestawały go informować, że w module określającym dawkę energii istnieje niewykryta usterka. Ośrodek logiczny androida wiedział, że to niemożliwe. Jego obwody działały bez zarzutu. Dlaczego jednak nie mógł o tym zapomnieć, skoro wówczas chodziło tylko o demonstrację umiejętności?

Jedną i dwie dziesiąte sekundy po wydaniu rozkazu ataku dwie grupy podwładnych androida przytwierdziły rękaw cumowniczy „Ślicznotki” i wprowadziły ZYV l-1A do środka. Wojenny android wycofał się do śluzy i za pomocą zdalnego sterownika wywołał eksplozję detonitu. Wybuch wyrwał w kadłubie dziurę wielkości drzwi, a zanim ciśnienia się wyrównały, metalowa płyta odbiła się od pancerza wojennego androida.

Wytężając optyczne i dźwiękowe sensory, Jeden-Jeden-A wpadł przez otwór do pomieszczenia niewielkiej podstacji energetycznej. Na płytach pokładu leżało trzech członków załogi. Wszyscy zasłaniali uszy i jęczeli z powodu nagłej zmiany ciśnienia. ZYV 1-1A zignorował ich i przeszedł do kabiny. Posługując się wrażliwymi na podczerwień czujnikami, stwierdził, że na korytarzu czai się oddział yuuzhańskich wojowników.

— Zasadzka? — zapytał l — 24A.

— Potwierdzam — odparł 1-1 A.

Wyświetlił na ścianie kabiny kilka czerwonych kropek w miejscach, za którymi czaili się na korytarzu poszczególni wojownicy. Zamierzał wyjaśnić podwładnemu strategię walki, ale l — 24A wpadł z głośnym łomotem przez otwór i otworzył ogień. Rezultaty nie pozostawiały miejsca na wątpliwości. Jego systemy uzbrojenia działały prawidłowo.

— Korytarz zabezpieczony — zameldował 1-24A. — Maksymalna skuteczność — pochwalił go l — 1 A.

Czując chłód podzespołów na myśl o własnym wahaniu, ZYY l — 1A wyznaczył każdej grupie szturmowej innąnieprzyjacielskąmackę. Musiał odzyskać kontrolę nad jednostkami napędowymi „Byrta” i rozpocząć przeszukiwanie pomieszczeń gwiezdnego promu, aby odnaleźć ukrywających się w nich Yuuzhan Vongów. Najtrudniejsze zadanie postanowił jednak zostawić sobie. Ustawił dwa oddziały obok otworu, aby go strzegły do czasu przybycia generała Calrissiana i jego towarzyszy, włączył na największą czułość sensory dźwiękowe i wyszedł na korytarz.

Od chwili ataku minęło zaledwie cztery i pół sekundy, ale ściany korytarza były upstrzone nieżywymi ogłuszającymi chrząszczami, a na posadzce leżało wielu martwych Yuuzhan Vongów. Oddziały androidów posuwały się w kierunku dziobu i rufy, a blastery w ich rękach zdobiły raz po raz ściany barwnymi rozbłyskami. Kiedy jego procesor zaczął interpretować odbierane sygnały, l — 1A uświadomił sobie, że nie docenił stopnia trudności własnego zadania. Nastawione na największą czułość sensory dźwiękowe wykrywały obecność pięćdziesięciorga dwojga krzyczących dzieci. Bardzo głośno krzyczących dzieci.

Rozpoczynając od najbliższego, l-1A przestąpił wciąż jeszcze dymiące zwłoki yuuzhańskiego wojownika i idąc w kierunku źródła dźwięków, zapuścił się w labirynt korytarzy wiodących do pomieszczeń pierwszej klasy. Niewielki oddział przeszukujących pomieszczenia promu nieprzyjaciół wyciągał pasażerów z kabin sypialnych, a yuuzhański dowódca rozkazywał im kłaść się na korytarzu. Trzymał za stopę małe dziecko i potrząsał nim przed oczami przerażonej kobiety.

— Powiedz mi! — krzyczał. — Czy to jest niemowlę Jeedai.

ZYV 1-1A uniósł do poziomu rękę z blasterem. Usłyszawszy pomruk serwomotorów, Yuuzhan Vongowie się odwrócili. Niektórzy zaczęli wpychać uchodźców do kabin, a inni zasłaniać się nimi jak żywymi tarczami. Wojenny android skoczył ku wrogom i dał ognia. Nie musiał się przejmować usterką modułu określającego dawkę ani ograniczonymi zasobami energii. Wystrzelił pięć razy i powalił pięciu nieprzyjaciół, a kiedy yuuzhański dowódca zamachnął się, żeby roztrzaskać główkę dziecka o ścianę, android poczuł się na tyle pewnie, że odstrzelił dłoń Yuuzhanina kilka centymetrów powyżej nadgarstka.

Zdumiona matka chwyciła niemowlę w ramiona, odwróciła się do l — 1A i wybełkotała niewyraźnie kilka słów, w których czuło się wdzięczność i ulgę.

— Proszę zachować spokój — odparł Jeden-Jeden-A. — Proszę natychmiast poszukać jakiejś kryjówki.

Viqi Shesh wyglądała jak osoba przywrócona do życia dzięki czarom wiedźm Krathów. Miała zapadnięte policzki, podkrążone oczy i skórę szarą jak istoty rasy Noghri. Szła niepewnie, co mogłoby wskazywać, że znajduje się pod wpływem silnego środka przeciwbólowego. Starała się jednak utrzymywać wyprostowaną postawę, aby wywrzeć odpowiednie wrażenie na podążających za nią korytarzem Yuuzhan Vongach. Obawiając się, że mogłaby go zdradzić poświata fotoreceptorów, C-3PO stanął ukosem obok klapy włazu ewakuacyjnej śluzy i nie przestawał spoglądać przez iluminator.

— A potem brzydka senatorka Shesh zaczęła szukać małego Bena Skywalkera — odezwał się cicho. Bezskutecznie usiłował uciszyć zaniepokojone niemowlę, posługując się z dużą wprawą syntetyzatorem dźwięków typu TranLang III, aby jak najwierniej odtworzyć tembr głosu Mary. Naśladował go bezbłędnie, ale nie mógł nic poradzić na chłód metalowego ciała, podobnie jak na to, co niemowlę wyczuwało za pośrednictwem Mocy. — Ujrzawszy ją, mały Ben natychmiast się uspokoił.

Ben natychmiast rozpłakał się jeszcze głośniej.

Idąca korytarzem Viqi Shesh przekrzywiła głowę i znieruchomiała.

— A mówiłem pani Leii, że nie jestem odpowiednim androidem — zaskomlał C-3PO głosem Mary. Otworzył medyczny pakiet, który zabrał z ratunkowej kapsuły, i wyjął tampon nasączony płynem usypiającym. — Proszę być cicho, paniczu Benie. Jestem absolutnie pewien, że pańska matka nie chciałaby, abym ci podawał środki znieczulające.

Viqi Shesh wydała polecenie towarzyszącym jej wojownikom, którzy zaczęli otwierać klapy i przeszukiwać pomieszczenia z włazami kapsuł ratunkowych. C-3PO przygotował do startu swoją kapsułę, ale nie spieszył się z wchodzeniem do środka i wydawaniem rozkazu odlotu. Wiedział, że wylądowałby znów na Coruscant.

Kiedy już wojownicy mieli do przeszukania tylko trzy kapsuły, za ich plecami pojawił się masywny wojenny android typu Z Y V.

— Dzięki niech będą stwórcy! — westchnął C-3PO.

Wydawało mu się, że ma przed sobą model typu 1-1, ale doszedł do wniosku, że w tej chwili to nie ma znaczenia. Wszystkie androidy typu Z Y V spisywały się znakomicie i sam fakt, że jakiś znajdował się na pokładzie „Byrta”, mógł oznaczać jedynie zmianę na coś lepszego. C-3PO przesłał w języku automatów krótki sygnał, meldując, kim jest, co robi i dlaczego zwraca się o pomoc. Otrzymał równie zwięzłą odpowiedź, że ratowanie jego i Bena jest głównym zadaniem wojennego androida.

Chwilę później Zabójca Yuuzhan Vongów zaczął razić towarzyszących Viqi Shesh wojowników krótkimi seriami potężnych blasterowych błyskawic. Powalił czterech w ciągu zaledwie dwóch sekund. Ben znów zanosił się od płaczu. Zważywszy na panujący na korytarzu harmider, C-3PO pomyślał, że trzy centymetrowa durastalowa ściana powinna stłumić płacz niemowlęcia. Szybko przekonał się jednak, że nie miał racji. Kiedy spojrzał przez iluminator, zobaczył, że naprzeciwko niego kuli się Viqi Shesh. Kuatka spoglądała prosto w jego fotoreceptory.

— Benie! — powiedział Threepio. — Spójrz tylko, co zrobiłeś!

Generał Ba’tra stanął przed problemem natury taktycznej, niezbyt trudnym dla nawykłego do wybiegów i podstępów umysłu bothańskiego generała. Musiał przedostać się przez wąskie drzwi bronione przez kilkunastu doskonale uzbrojonych nieprzyjaciół, którzy więzili nieustaloną liczbę zakładników. W normalnych warunkach wysłałby wentylacyjnym szybem oddział szturmowy na tyły wroga albo postarał się wywabić ich zza drzwi, udając, że się wycofuje. Tym razem jednak tylko odwrócił się do wojennego androida ZYV i pokazał drzwi.

— Jeden-Trzydzieści dwa-A, opanować mostek — rozkazał.

— Tak jest, panie generale.

Z Y V l — 32A wyszedł z ukrycia i natychmiast się natknął na tak gęstą chmurę ogłuszających chrząszczy, że na kilka chwil generał stracił go z oczu. Wojenny android odpowiedział nawałnicą blasterowych błyskawic. Trzy sekundy później stał w drzwiach i opuszczał dymiące ręce. Liczne wgłębienia w pancerzu z laminarium ukazywały zarysy wewnętrznych podzespołów.

— Mostek zabezpieczony, panie generale — zameldował.

— Doskonała robota. — Ba’tra uniósł komunikator i połączył się z podwładnym pełniącym służbę na pokładzie jachtu Calrissiana.

— Proszę dopilnować, żeby „Ślicznotka” odleciała. I to jak najszybciej. Jestem pewien, że generał Calrissian ucieszy się, że jego statek jest cały, kiedy uruchomi zdalnie sterowany system podporządkowania, żeby go przywołać.

Nie czekając na potwierdzenie, Ba’tra przerwał połączenie i podążył śladami kilkunastu żołnierzy na mostek. Chociaż nic nie wskazywało, żeby członkowie załogi „Byrta” stawiali opór Yuuzhan Vongom, dwóch zamęczono na śmierć, a pozostałych raniono albo okaleczono. Ba’tra rozejrzał się i zobaczył Rodianina w mundurze kapitana ze zwisającymi smętnie naramiennikami.

— Przejmuję dowodzenie nad tym statkiem — oznajmił, wręczając mu kawałek flimsiplastu z wypisanym zestawem współrzędnych. — Proszę skierować prom w tamto miejsce.

— Nie tyle przejmuje pan dowodzenie, generale, co ratuje nas z opresji. — Rodianin przyjrzał się arkusikowi, a potem spojrzał przez iluminator. Pozbawiona załogi „Ślicznotka”, ścigana przez całą eskadrę koralowych skoczków, szybko oddalała się od burty promu. Zdezorientowany Rodianin zakołysał naroślami na głowie i przeniósł spojrzenie na generała. — Czegoś jednak nie rozumiem — dodał po chwili. — Przecież to nadal miejsce bitwy. Wcale nie będziemy tam bezpieczni.

Ba’tra się uśmiechnął.

— Będziemy, kiedy pojawi się „Błędny Rycerz” — obiecał.

Lando nie zdążył zejść z awaryjnej drabinki, kiedy kadłubem gwiezdnego promu targnęła tak potężna siła, że nie musiał pokonywać ostatnich szczebli. Wypuścił poręcz i zeskoczył na najniższy pokład „Byrta”. Przykucnął i zaczął się wsłuchiwać w odgłosy toczącej się za rogiem korytarza zażartej bitwy.

— Eksplozja termicznego detonatora, panie generale — zameldował 1-1 A, zrywając się na nogi. — Zniszczeniu uległ yuuzhański mackostatek.

— Dzięki, że mnie ostrzegłeś — mruknął Lando.

Wstał, ale kiedy usłyszał znajome brzęczenie, znów kucnął, dzięki czemu zabłąkany brzytwożuk tylko przeleciał obok jego gardła. Wojenny android l — 1A posłał niosącą niewielką energię blasterową błyskawicę tuż koło jego ucha i zestrzelił żuka, zanim owad miał czas zawrócić. Ciemnoskóry mężczyzna uśmiechnął się z przymusem. Usiłował nie pokazać po sobie przerażenia, ale miał świadomość, że wojenny android i tak wykrył zwiększoną częstotliwość uderzeń jego serca, podobnie jak niewielki skok temperatury naskórka. Wyciągnął blaster i ostrożnie wyjrzał za róg korytarza. Viqi Shesh w otoczeniu dwudziestu kilku yuuzhańskich wojowników wycofywała się w kierunku czternastej ratunkowej kapsuły. Rozsypywali za sobą na płytach pokładu czarne nasiona czy łupiny. Lando nigdy nie widział takiej broni, ale miał przeczucie, że łuski kryją niemiłą niespodziankę.

— Analiza? — zwrócił się do wojennego androida.

— Kotewki o nieznanym działaniu — odparł l — 1 A. — Duże prawdopodobieństwo ataku za pomocą biotoksyn.

— Dzięki przynajmniej za to — burknął Calrissian.

Kiedy do życia obudziły się jednostki napędu podświetlnego, „Byrt” szarpnął i przechylił się na burtę. Lando zrozumiał, że pilot gwiezdnego promu obrał kurs na spotkanie z „Rycerzem”. Odpiął od pasa maskę do oddychania.

— Jesteś pewien, że tym razem to właściwe dziecko? — zapytał. — Nie szukamy przypadkiem jakiegoś Squiba uwięzionego w szafce na ubrania?

— Sygnatura dźwięku się zgadzała — stwierdził wymijająco wojenny android — a poziom ufności jest bardzo wysoki. ZYV-Jeden-Dwadzieścia pięć-A otrzymał cyfrowy sygnał od protokolarnego androida typu 3PO, który potwierdził, że opiekuje się właśnie tym niemowlęciem.

— To oni. — Lando nasunął na twarz maskę do oddychania. — Jeden-Jeden-A, przyślij do mnie tego androida.

Zaledwie skończył l-25A pospieszył, żeby wykonać rozkaz. Z początku umiejętnie przeskakiwał między łupinami, po trzecim kroku łuski zaczęły się toczyć w jego stronę. Wojenny android zrobił jeszcze dwa kroki, ale w końcu na jakąś nastąpił. Nic się nie stało.

Kiedy uniósł metalową stopę, w powietrze za jego plecami poderwał się obłoczek w kształcie serca. Android znieruchomiał, ale i tak został wessany w głąb obłoczka.

— Grawitacyjne miny. — Lando ściągnął maskę do oddychania. — Coś paskudnego.

— Z analizy wynika, że przejście niemożliwe — zameldował usłużnie l-1 A. — Wszystkie techniki ominięcia albo rozbrojenia okażą się zawodne.

Rozczarowany Lando pokręcił głową.

— Przypomnij mi, żebym pogadał z kierownikiem ekipy programistów twojego mózgu w sprawie zwiększenia pomysłowości — powiedział. Wyciągnął komunikator i nawiązał łączność z mostkiem. — Tu Calrissian. Proszę o wyłączenie na dwie sekundy sztucznego ciążenia i inercyjnych kompensatorów.

— Zrozumiałem.

Lando złapał mocno najbliższą przegrodę i nakazał wojennym androidom, aby włączyły elektromagnesy i przyssały się do płyt pokładu. Kiedy poczuł, że żołądek podchodzi mu do gardła, grawitacyjne miny

uniosły się w powietrze i poszybowały w kierunku rufy. Ocierając się o ściany, wypełniły korytarz dziwacznym grzechotem i wyrwały w durastalowych płytach dwumetrowej średnicy dziury. Kiedy ciążenie wróciło, pozostałe łupiny opadły na płyty pokładu i poważnie uszkodziły pięciometrowy odcinek korytarza. Dopiero wtedy Lando puścił przegrodę i omijając ziejące wyrwy, pobiegł w kierunku czternastej kapsuły ratunkowej. Zamierzał stanąć na czele ataku, ale wyprzedziły go androidy. Pierwsze dotarły na miejsce i zaczęły razić otwór włazu błyskawicami blasterowych strzałów.

— Ostrożnie! — przypomniał Lando. — Uważajcie na dziecko…

I Threepia!

Wyjrzał za róg. Ostatni yuuzhański wojownik usiłował wcisnąć się do kapsuły. Pozostali osłaniali go, rzucając ogłuszające chrabąszcze. Nigdzie nie było widać Viqi Shesh, ale z kapsuły dobiegał stłumiony płacz przerażonego niemowlęcia.

— Biegiem! — krzyknął Lando. — Nie pozwólcie im wystartować! ZYV 1-1A już pokonywał odległość dzielącą go od kapsuły. Kiedy rój ogłuszających chrząszczy się przerzedził, z kapsuły wypadł, potykając się, C-3PO.

— Nie strzelajcie! — zawołał i z wysiłkiem uniósł ręce nad głowę. — Jestem jednym z was!

Biegnąc w kierunku kapsuły, wojenne androidy nie przestawały posyłać obok jego głowy błyskawic blasterowych strzałów. Nagle klapa włazu zaczęła się zamykać. ZYV l — 1A długim susem rzucił się ku malejącej szczelinie. Dotarł do niej milisekundę za późno i kapsuła zaczęła się uszczelniać.

C-3PO przycisnął złocistą dłonią guzik automatycznego startu.

— See-Threepio! — zawołał przerażony Lando.

Podbiegł do panelu kontrolnego z zamiarem unieważnienia rozkazu startu. Rozległ się jednak cichy brzęk… i pancerną płytę osmaliły płomienie wylotowych gazów z dysz kapsuły.

— Co za ulga. — C-3PO odwrócił się i skierował do wyjścia. — Myślałem, że i mnie zabiorą ze sobą.

Lando poszedł za nim.

— See-Threepio, co to za dziecko płakało w kapsule? — zapytał.

— Och, to byłem ja, generale Calrissian — odparł android tonem małego dziecka. Przystanął obok szafki z maskami do oddychania i wyciągnął torbę z pakietem medycznym, a z niej wyjął ostrożnie smacznie śpiące niemowlę. — Jestem absolutnie pewien, że w ciągu najbliższych kilku godzin panicz Ben nawet się nie rozpłacze.

54

Oba zawory odległej śluzy były otwarte, a przez otwór wpadało jaskrawe światło wyłaniającego się zza wschodzącej tarczy Myrkra błękitnego słońca. Jego blask zalewał upiorną bladobłękitną poświatą porośnięte milionami wężowych kolumn uprawne pole. Idąc powoli jeden za drugim, niczym procesja ciemnych widm, mistrz przemian i eskortujący go wojownicy podążali w kierunku świetlistego otworu. Królowej voxynów nie było widać, ale Jacen wiedział, że samicę prowadzi dwóch idących na czele pomocników mistrza.

— Tu się coś nie zgadza — wychrypiał cicho Tesar. — Tamta śluza nie może być otwarta.

— Lepiej poszukać wyjaśnienia niż przeczyć czemuś, co widać jasno jak na dłoni — odparła Tenel Ka. — Po drugiej stronie tamtej śluzy musi istnieć atmosfera, a nie próżnia.

— Tak, ale co jeszcze? — zapytała Vergere. — Powinniście znać odpowiedź i na to pytanie, nie sądzicie?

— A może ty na nie odpowiesz? — odezwał się Ganner.

Vergere rozłożyła ręce i wzruszyła upierzonymi ramionami, a Jacen znów spojrzał na procesję Yuuzhan Vongów. Wypełnił umysł podejrzliwością i przerażeniem, a potem uwolnił myśli i wysłał do królowej voxynów ósmy raz, odkąd opuścili opustoszałą kolonię owadów.

Bestia zareagowała jeszcze szybciej niż poprzednio. Odwróciła się jak ukłuta i rzuciła na idących za nią wojowników. Zapewne powaliła najbliższego ciosem kolczastego ogona, gdyż zignorowała go i plunęła w drugiego strugą żrącej mazi. Przeskoczyła jego ciało i zaatakowała następnego. Kiedy go powaliła, zdążyła jeszcze zabić czwartego, zanim mistrz przemian i dwaj pozostali przy życiu pomocnicy pochwycili wodze i zdołali poskromić szalejące zwierzę.

Jacen wycofał myśli z mózgu królowej i voxyn zaczął się uspokajać. Kiedy mistrz przemian mógł się już zbliżyć bez obawy o życie, podszedł, zaczął gładzić potwora po pysku i coś mówić uspokajającym tonem Jacen wiedział, że już niedługo odwaga Yuuzhanina przyniesie straszliwe skutki, ale na razie nie chciał, żeby bestia go zabijała. Pozostali wojownicy i tak sprawiali wrażenie wystraszonych, a śmierć poskramiacza tylko zmusiłaby ich do wezwania posiłków.

W końcu mistrz przemian cofnął się i dał znak pomocnikom, że mogą uwolnić groźne zwierzę. Yuuzhanie już wcześniej przekonali się na własnej skórze, że królowa nie chce iść, jeżeli ktoś nie prowadzi jej za wodze. Było to wynikiem kolejnych niepokojących myśli przesyłanych przez Jacena do jej mózgu. Kiedy voxyn zaczął zdradzać chęć wyruszenia w dalszą drogę bez zabijania kogokolwiek, Yuuzhan Vongowie chyba odetchnęli z ulgą. Pozostawili rannych i zmarłych tam, gdzie upadli, i zniknęli w otwartym włazie śluzy.

— Pozostało tylko czterech — odezwała się Vergere, wstając z miejsca, w którym się ukrywali. — Dobra robota, Jacenie Solo.

Jacen nie podziękował dziwacznej małej istocie. Nie znosił zabijania, ale jeszcze bardziej wzdragał się na myśl, że musi namawiać zwierzę, aby go w tym wyręczało. Musiał jednak dotrzymać słowa, jakie dał Anakinowi, a także odszukać siostrę. Nadal nie wyczuwał jej za pośrednictwem Mocy. Jedyną nadzieją osiągnięcia obu celów było zachęcanie voxyna, żeby pofolgował naturalnemu krwiożerczemu instynktowi. Kiwnął głową Tesarowi, który także zerwał się na nogi. Barabel nakazał wszystkim ukryć się w rowie o ścianach porośniętych koloniami grzybów, w obawie, aby nie zauważyli ich yuuzhańscy zbieracze. Wielu przechadzało się po porośniętym wężami polu, poszukując dojrzałych, z których mogliby zrobić amphistaffy albo pałki tsaisi.

Kierując się w stronę otworu śluzy, Ganner szedł cały czas krok za Vergere. Nie przestawał mierzyć z samopowtarzalnego blastera w sam środek jej upierzonych pleców. Chociaż dziwaczna istota okazała się bardzo pomocna podczas tropienia Yuuzhan Vongów, młodzi Jedi nadal nie odważyli się jej zaufać. Istota oświadczyła, że nie zdradzi, z jakiej pochodzi rasy, twierdząc, że sama nazwa i tak im nic nie powie. Nie chciała także wyjaśnić, co robiła u boku Elan, kiedy yuuzhańska kapłanka sekty zwodzicielek usiłowała wymordować rycerzy Jedi. Nie zgodziła się powiedzieć, dlaczego ofiarowała pojemnik z łzami, które ocaliły życie Mary. Jacen nie był pewien, czy powinien uważać ją za wroga, domyślał się jednak, że nie powinien traktować jej jak sojuszniczki. Odebrał jej świetlny miecz młodszego brata i przyczepił sobie do pasa, a Ganner bezceremonialnie oświadczył, że przy pierwszej próbie zdrady zrobi z niej chmurę pierza. Vergere zareagowała na jego uwagę wzruszeniem ramion, ale wszystkim wydało się to niezbyt szczere.

Kiedy zbliżyli się do otworu śluzy, porośnięty koloniami grzybów rów się skończył i musieli wyjść na powierzchnię. Nie chcąc zwracać na siebie niczyjej uwagi, włączyli osobiste generatory maskujących hologramów. Otoczyli Vergere, żeby nikt jej nie zauważył, i przeszli przez właz śluzy w przebraniu Yuuzhan Vongów.

Wyłonili się na wewnętrznym występie, stanowiącym coś w rodzaju półki ciągnącej się wzdłuż całego obwodu gigantycznej niecki czy może krateru o zdumiewająco gładkich zboczach i nienaturalnie równej krawędzi. Chociaż krateru nie okrywała żadna błona, powietrze sprawiało wrażenie równie gęstego i ciepłego jak w innych pomieszczeniach światostatku. Pośrodku dna wielkiej niecki spoczywało coś podobnego do olbrzymiego plastra miodu — każdy otwór miał może metr średnicy, a w większości spoczywał pojedynczy dovin basal.

Jacen nie umiał wykrywać emocji dovin basali. Stworzenia, które nie wykazywały wrażliwości na działanie Mocy, pozostawały równie niemożliwe do wykrycia jak sami Yuuzhanie. Widząc jednak miarowo unoszące się i opadające błony, domyślił się, że stworzenia są zaniepokojone. W wielu otworach nie było nic z wyjątkiem pomarszczonych i zeschniętych łupin. Nie wiadomo, czy wynikło to ze starości, wyczerpania czy choroby, ale z pewnością było jeszcze jednym powodem tego, że Yuuzhan Vongowie postanowili porzucić przestarzały i uszkodzony światostatek.

Tymczasem mistrz przemian i jego podwładni dotarli na samo dno niecki. Idąc skrajem usianego dovin basalami plastra, kierowali się w stronę fregaty Noma Anora, która spoczywała mniej więcej w jednej piątej odległości obwodu krateru. Sam egzekutor w towarzystwie około pięćdziesięciu Yuuzhan Vongów znajdował się kilometr dalej. Wszyscy powoli pełzli po wąziutkich przegrodach oddzielających pojedyncze otwory. Wyglądało, że dokładają wszelkich starań, byle tylko nie dotknąć żadnego dovin basala. Sądząc po tym, jak różnorodnie byli ubrani — pancerze wielu Yuuzhan okrywały tylko tors — można było dojść do wniosku, że egzekutor, ścigając młodych Jedi, wezwał na pomoc także załogę swojej fregaty.

Nom Anor i jego wojownicy kierowali się w stronę środka basalowego plastra, ku tym komórkom, które świeciły pustkami albo mieściły pomarszczone łupiny. Pośrodku martwego obszaru tkwił porwany przez Jainę wahadłowiec, pęknięty i przewrócony, ale nierozerwany siłą żadnej eksplozji. Od czasu do czasu wyskakiwały z niego błyskawice blasterowych strzałów albo pociski magmy, co mogłoby sugerować, że z katastrofy ocalało chociaż kilkoro Jedi.

Vergere przykucnęła obok Jacena. Nie przestawała patrzeć to na królową voxynów, to na fregatę Noma Anora. U stóp opuszczonej rampy stało na straży czterech barczystych wojowników.

— To ciekawe… — odezwała się w pewnej chwili. — Zdecydujesz się zabić królową, Jacenie Solo, czy raczej ocalić życie siostry bliźniaczki?

Jacen zignorował jej pytanie i nadal zastanawiał się nad sytuacją. Nagle usłyszał ryk długiego blastera i pełznący przed Nomem Anorem wojownik runął bez życia. Egzekutor tylko się wzdrygnął, ale opuścił głowę i czołgał się dalej.

— Nie rozumiem — odezwała się Tekli. — Pasażerowie wahadłowca są zdani na łaskę i niełaskę Yuuzhan Vongów. Pilot fregaty powinien ich zaatakować.

— To fakt — zgodziła się z nią Tenel Ka. — Dlaczego Yuuzhan Vongowie wolą kulić się pod ostrzałem?

— Właśnie, dlaczego? — zapytała Vergere. — Może na pokładzie wahadłowca przebywa ktoś, kogo chcą wziąć żywego?

— Jainę — domyślił się Jacen. Vergere rozłożyła ręce.

— I ciebie — dodała. — W zamian za zdobycie Coruscant Tsavong Lah obiecał Yun-Yammce parę bliźniąt Jedi. Jeżeli Jaina nie żyje, nie będzie mógł się wywiązać z tej obietnicy. — Urwała i wpatrzyła się w Jacena. — Mógłbyś jednak oszczędzić mu kłopotów, prawda? Słyszałam, że bliźnięta Jedi łączy specjalna… więź uczuciowa czy myślowa.

Solo zerknął na nią kątem oka.

— Na twoim miejscu nie przywiązywałbym wielkiej wagi do wszystkich plotek, które rozgłasza się po kantynach różnych kosmoportów — powiedział.

— Nie? — Vergere uśmiechnęła się kwaśno. — Zastanawiam się, czy jesteś tylko przezorny, czy z natury tak bardzo podejrzliwy.

— On myśli, że w twoim przypadku to żadna różnica — odezwał się Tesar. Sprawdził zasobnik energetyczny miniaturowego działka, oparł ostrożnie lufę o krawędź występu i skierował w królową voxynów. — Jacenie, on ma tylko dwa, najwyżej trzy strzały. Musimy unicestwić tego potwora.

Solo kiwnął głową.

I1 ocalić… — Omal nie powiedział „Jainę”, ale zorientował siew ostatniej chwili — .. .naszych przyjaciół na pokładzie tego wahadłowca.

— Nie zdołacie osiągnąć jednego i drugiego celu — ostrzegła Vergere. — Yuuzhan Vongowie mają takie powiedzenie: flota, która toczy walkę na dwa fronty, dwa razy przegrywa.

— Czy wyglądamy jak Yuuzhan Vongowie? — żachnął się Ganner, wskazując na swoją twarz. — Jesteśmy Jedi.

— To prawda — przyznała spokojnie obca istota. — Ale Yuuzhanie także mają wiele zalet. Nie lekceważcie ich tylko dlatego, że są niewrażliwi na oddziaływanie Mocy.

— Nie lekceważę ich — zapewnił Jacen. — Ale rzeczywiście zamierzam toczyć walkę na dwa fronty. Zaraz wam powiem, w jaki sposób.

Wyjaśnił pozostałym swój plan. W tym czasie następna kula plazmy przeleciała nad głowąNoma Anora i rozbryzgnęła się dwadzieścia kroków dalej. W miejscu trafienia wyparował dziesięciometrowy krąg basalowego plastra, ale kiedy przegrzany gaz zaczął się rozprzestrzeniać ku sąsiednim otworom, nagle się skupił, rozbłysnął i zniknął.

— A co z nią? — Ganner pokazał lufą blastera upierzoną istotę.

— Kiedy opanujemy fregatę, będzie mogła zostać z nami albo się pożegnać — wyjaśnił Jacen. — Wybierze, co zechce. Jeżeli jednak wcześniej wykona chociaż jeden fałszywy ruch…

— Zastrzelicie ją— dokończyła Vergere. Pstryknęła wszystkimi czterema palcami dłoni i odwróciła się do Barabela. — Kiedy dotrzecie na mostek „Ksstarra”, natkniecie się na pilota, drugiego pilota i podoficera łącznościowca. Gdzieś powinien także pełnić służbę mistrz okrętu. Żaden nie może zejść z pokładu przed zakończeniem akcji.

— On będzie się starał pamiętać o tej informacji — oznajmił Barabel. — Podobnie jak o tym, od kogo ją usłyszał.

Wręczył miniaturowe działko Gannerowi, zdjął kombinezon i zaczął się ześlizgiwać na czworakach po pochyłości wielkiej niecki. Poruszał się tak zręcznie, że niemal natychmiast zniknął wszystkim z oczu, tym bardziej, że porastające jego ciało ciemne szorstkie łuski czyniły go prawie niewidocznym na tle ciemnoszarego korala yorik.

Jacen postarał się wypełnić umysł wspomnieniami ciasnej celi, w której umieszczono go na pokładzie Akademii Ciemnej Strony. Ponownie ogarnęło go wywołane porwaniem przerażenie i niepewność, jaką poczuł, kiedy uświadomił sobie, że przestał panować nad własnym losem. Chociaż od tamtych wydarzeń minęło kilka lat, nie mógł o nich zapomnieć. Wspomnienia powróciły tym szybciej, że odczuwał ból i udrękę po śmierci Anakina. Kiedy poczuł na czole pierwsze krople lodowatego potu, uwolnił myśli i skierował je voxyna. Wypełnił nimi jego mózg, starając się zachęcić go do ucieczki.

Królowa zapiszczała tak głośno, że dwaj eksortujący ją wojownicy skulili się pomimo ochronnych błon w uszach. Odwróciła się i rzuciła do ucieczki, ale jej drogę zagrodził trzeci Yuuzhanin. Samica chwyciła go w paszczę i przegryzła na pół. W pogoń za nią puścił się, wykrzykując polecenia, sam mistrz przemian. Bez wątpienia starał sieją uspokoić, Jacen zachęcił jednak bestię, żeby nie wierzyła zapewnieniom swojego „prześladowcy”. Królowa odwróciła się i bluzgnęła strugą żrącej śliny, ale mistrz przemian szybko uskoczył i struga trafiła jednego z jego pomocników.

Młody Solo odpiął od pasa rękojeść świetlnego miecza.

— Powinienem skupić się tylko na zabiciu voxyna, musimy więc osiągnąć nasze cele bez pomocy bitwowięzi — powiedział. — Niech Moc będzie z wami, drodzy przyjaciele.

Tenel Ka także odpięła rękojeść miecza i podeszła do Jacena, aby go pocałować, ale wślizgnęła się między nich Vergere.

— I z tobą, Jacenie Solo — dodała. Zamaszystym gestem wskazała na pochyłe zbocze. — Teraz idź, zanim twoja zwierzyna znów ucieknie.

Jacen spojrzał na Tenel Ka i przewrócił oczami. Obdarzył młodą Hapankę najbardziej przekornym ze wszystkich uśmiechów i naciągnął na twarz maskę do oddychania. Posługując się Mocą, osiągnął dno niecki w dwóch długich susach i wylądował bezszelestnie za plecami ostatniego oszołomionego wojownika. Chcąc pozbawić przytomności zataczającego się Yuuzhanina, zamiast go zabijać, wyciągnął rękę, aby ściągnąć z jego głowy hełm. Kiedy jednak nieprzyjaciel odwrócił się ku niemu, Jacen zrozumiał swoją pomyłkę.

Kciukiem przycisnął guzik na obudowie i zapalił klingę świetlnego miecza. Wysuwające się ostrze przecięło w łokciu wyciągniętą rękę wojownika, ale utrata przedramienia chyba nigdy nie powstrzymała żadnego Yuuzhanina od zaatakowania przeciwnika. Jacen szybko obrócił ostrze o dziewięćdziesiąt stopni i ściął przeciwnikowi głowę. Dopiero kiedy Yuuzhanin rozciągnął się jak długi, młody Jedi wyłączył klingę miecza.

— Jacenie to ty? — usłyszał w komunikatorze. Był to jednak głos Zekka, a nie siostry.

— A któżby inny? — Jacen szedł dalej, ukrywając rozczarowanie, że nie udało mu się porozmawiać z Jainą. — Co u was?

— Kilkoro rannych, ale wszystko pod kontrolą — zameldował młodzieniec. — Mamy Lowbaccę… i ciało Anakina.

— A Jaina? — zapytał w końcu Jacen zaniepokojony, że Zekk nie wspomina o niej ani słowem.

Młody Jedi się zawahał, zaskoczony, że Jacen pyta go o rzecz oczywistą.

— Jest tutaj — odparł po chwili.

Coś w tonie jego głosu sugerowało obecność tej samej zimnej ciemności, którą Jacen wyczuwał, ilekroć uwalniał myśli, aby nawiązać łączność z siostrą. Na razie jednak się ucieszył, że Jaina żyje.

— To dobrze — powiedział. — Zaczekajcie. Już niedługo ktoś się tam pojawi.

Zaryzykował i zerknął na fregatę. Strzegący rampy wojownicy mogli nie wiedzieć, kim on jest, ale tak czy owak nagłe pojawienie się samotnego Jedi okazało się dla nich zbyt wielką pokusą. Trzej najbliżsi Yuuzhanie pozostawili czwartego na straży, a sami wyciągnęli atnphi-staffy i puścili się biegiem w jego stronę. Jacen ujrzał za ich plecami ciemną sylwetkę Tesara Sabatyne’a, który czaił się w cieniu dziobu fregaty, gotów do zaatakowania ostatniego strażnika.

Pobiegł za mistrzem przemian i uciekającym voxynem. Usłyszał ryk miniaturowego działka, po nim drugi i zrozumiał, że jego prześladowcy stracili życie. Sekundę później trzeci potknął się i zginął, trafiony seriami błyskawic z samopowtarzalnego blastera typu T-21. Jacen nawet się nie obejrzał. Wiedział, że w tej chwili Barabel wbiega po rampie na pokład yuuzhańskiej fregaty, a pozostali spieszą mu na pomoc.

Królowa uciekała tak szybko, że ścigający ją mistrz przemian nie mógł za nią nadążyć. Soło uwolnił myśli i spróbował uspokoić zwierzę. Bezskutecznie. Zaledwie kilkaset metrów dalej rozbryzgiwały się kule plazmy i przelatywały blasterowe błyskawice, królowa umykała więc ile sił w łapach. Jacen spróbował zaapelować do jej instynktu łowieckiego, ale i ta próba zakończyła się niepowodzeniem. Chociaż jej klony trenowano do polowań na rycerzy Jedi, królową szkolono tylko po to, żeby dbała o własne życie. Jacen odpiął od pasa przedostatni termiczny detonator, nastawił kciukiem najmniejsze możliwe opóźnienie i pomagając sobie Mocą, rzucił przed voxyna.

Królowa raptownie zawróciła i uciekając przed srebrną kulą, natknęła się na mistrza przemian. Smagnęła ogonem i odrzuciła go na bok. W jedną stronę poleciała oderwana ręka, a w drugą potoczyło się ciało rannego. Biegnący ku Jacenowi voxyn otworzył paszczę i uniósł łeb, aby trysnąć strugą żrącej śliny. Młody Solo włączył klingę świetlnego miecza i pospieszył na spotkanie potwora.

Nie ustając w biegu, królowa voxynów wypuściła fontannę kwasu. Jacen posłużył się Mocą i wyskoczył w powietrze, dzięki czemu brązowawa struga go nie trafiła. W następnej sekundzie eksplodował termiczny detonator i Jacen poczuł, że bezradnie koziołkuje. Poszybował w bok, ale wylądował miękko i natychmiast się odwrócił, aby ocenić skutki wybuchu. Poczuł, że serce podchodzi mu do gardła. Zamiast voxyna zobaczył oślepiający błysk kurczącej się kuli ognia. Działając trochę na oślep, przykucnął i wyciągnął klingę w obronnym geście, a potem uwolnił myśli, aby odszukać królową.

Odnalazł ją niedaleko. Bestia uciekała, ale powoli. Jacen kilka razy zamrugał i dopiero wtedy zobaczył, że voxyn, oddalając się z pola bitwy i od Jacena, zaczyna się zapuszczać w głąb basalowego plastra. Jego cielsko było tak szerokie, że łapy tylko z trudem mieściły się na wąskiej krawędzi przegrody. Jacen zgasił klingę miecza, przewiesił przez plecy samopowtarzalny blaster T-21 i puścił się w pościg. Wiedział, że pozostało mu już tylko kilka strzałów, a poza tym, błyskawice i tak nie zdołałyby przebić na wylot grubych łusek.

Nagle usłyszał trzask i do życia obudził się jego komunikator.

— Fregata opanowana — zameldowała Tenel Ka. — Możemy lecieć do domu, ale… pojawił się pewien kłopot.

Lowbacca zaryczał coś, co zabrzmiało jak pytanie.

— Nieważne, jak — odparła Tenel Ka. — Kiedy natknęliśmy się na podoficera łącznościowca, porozumiewał się właśnie z władzami kosmoportu.

Jacen jęknął w duchu.

— A Vergere? — zapytał.

— Oznajmiła, że nie życzy sobie zostać rozpylona na atomy, i odeszła — odrzekła Tenel Ka. — Chyba idzie twoim śladem.

— Rozumiem. Pospieszcie się. — Jacen dotarł do skraju plastra i musiał zwolnić. Ścianki między komórkami z dovin basalami miały zaledwie pół metra szerokości i opadały tak stromo, że próba przebiegnięcia tamtędy oznaczałaby samobójstwo. — Najważniejszy jest wahadłowiec.

— Nieprawda — sprzeciwił się Zekk. — Czy wiesz, że ścigają cię Yuuzhan Vongowie?

Jacen nie miał nawet czasu się obejrzeć. Powoli zaczynał zmniejszać odległość dzielącą go od królowej voxynów.

— Najważniejszy jest wahadłowiec — powtórzył. — Ja muszę skończyć, co zacząłem.

Voxyn znieruchomiał u zbiegu ścianek trzech komórek, gdzie utworzyła się niewielka wyspa, a potem się odwrócił. Jacen wyskoczył w powietrze i przeleciał nad dovin basalami. Jeszcze w locie zapalił świetlny miecz i wylądował w pobliżu cielska bestii. Królowa zaskrzeczała, ale nie mogła obrócić łba na tyle, aby rzucić się na przeciwnika. Jacen doskoczył do niej i ciął czarne cielsko tuż za przednią łapą.

Przez otwór wypadły wnętrzności, a wyciekająca krew zmieniła się w toksyczne opary. Jacen szarpnął ostrze w bok i odciął drugą łapę w stawie, wepchnął klingę jeszcze głębiej i ciął w górę. Voxyn cofnął się w kierunku sąsiedniej ściany, tak by mógł się odwrócić. Jacen ponownie wyskoczył w powietrze i wylądował za zwierzęciem, ale w następnej sekundzie usłyszał brzęczenie lecącego ku niemu brzytwożuka.

Kucnął i uniósł buczącą klingę, aby go trafić w locie. Rozległ się cichy trzask i chrząszcz stracił życie. Tymczasem królowa voxynów nie przestawała się odwracać. Koniecznie chciała stanąć przodem do Jacena. Młody Solo nie mógł na to pozwolić. Wyskoczył w powietrze, wykonał salto w tył i znów wylądował na wysepce obok cielska bestii. Dopiero wtedy ośmielił się odwrócić głowę.

Pasażerowie porwanej fregaty, lecąc nisko nad dnem ogromnej niecki, powoli pokonywali przestrzeń dzielącą ich od uszkodzonego wahadłowca. Rampa yuuzhańskiego okrętu była wciąż opuszczona, żeby można było jak najszybciej wbiec na pokład. Nom Anor i jego wojownicy mieli do przebycia jeszcze jakieś sto metrów. Niektórzy z otwartymi ustami wpatrywali się w odlatującą fregatę, ale egzekutor i pozostali nie przestawali się czołgać w stronę Jacena. Wciąż znajdowali się jednak zbyt daleko, aby można było rzucić w niego brzytwożuka.

Nagle Jacen poczuł ostrzegawczy dreszcz, który nakazał mu spojrzeć w drugą stronę. Odwrócił się i zobaczył, że atakuje go rosły Yuuzhanin.

— Nie, Jeedai — wykrzyknął wojownik, wyciągając ku niemu jedyną rękę.

Jacen machnął na odlew klingą świetlnego miecza i przeciął napastnika w pasie. Dopiero kiedy ośmiopalczasta dłoń wczepiła się w jego maskę do oddychania, zorientował się, że uśmiercił mistrza przemian. Młody Solo opuścił głowę i pozwolił, żeby maska zsunęła się z twarzy. Odcięty tors wojownika wpadł do najbliższego otworu, ale pałające żądzą mordu oczy nie przestawały piorunować Jacena mściwym spojrzeniem. Kiedy ciało Yuuzhanina zetknęło się z dovin basalem, zaniepokojone stworzenie zareagowało w jedyny sposób, w jaki umiało się bronić: wytwarzając miniaturową czarną dziurę. Tors Yuuzhanina skurczył się i zapadł, a potem zniknął w rozbłysku różnobarwnego światła.

Gryząca woń toksycznych oparów, w jakie przemieniała się krew voxyna, przypomniała Jacenowi o konsekwencjach oddychania bez maski. Młody Solo obejrzał się i zauważył, że królowa wpatruje się w niego z odległości zaledwie dwóch metrów. Wypełniając Moc ponurym zdecydowaniem, kierowała na niego pozbawione wyrazu czarne ślepia. Wiedziała, dlaczego ją prześladuje. Nie była rozwścieczona ani nie pałała żądzą mordu. Chciała tylko za wszelką cenę ocalić życie. Jacen też wolałby jej nie zabijać. Nigdy nie zamierzał uśmiercać żadnego stworzenia. Możliwe, że królowa voxynów to wyczuwała.

Poczuł, że zaczyna mu się kręcić w głowie. Musiał jednak skończyć, co zaczął. Pragnąc zwrócić na siebie uwagę zwierzęcia, machnął ostrzem świetlnego miecza i sięgnął drugą ręką po ostatni termiczny detonator. Królowa skoczyła w chwili, kiedy odpinał od pasa ładunek wybuchowy. Wyciągnęła się w locie, jakby zamierzała odgryźć jego głowę, ale niespodziewanie rozorała pazurami jego ramię. Szpony wbiły się głęboko i zepchnęły go z wysepki. Jacen wypuścił z ręki nieuzbrojony detonator i z przerażeniem uświadomił sobie, że wpada w głąb jamy dovin basala. Posłużył się Mocą, wykonał salto, odbił się o bocznej ściany i poszybował w górę. Walcząc z mdłościami, niezdarnie wylądował na wysepce, ale odbił się i jeszcze raz poszybował w górę, aby zyskać chociaż trochę czasu.

Czując pieczenie w nozdrzach, zamknął oczy i wylądował na ugiętych nogach, stracił jednak równowagę i runął na plecy. W rozszarpanym ramieniu zaczynał odczuwać pulsujący ból, ale na szczęście nie stracił czucia w rannej ręce.

Nagle nad jego głową śmignęły trzy koralowe skoczki. Z otworów w dziobach sypały się w kierunku środka niecki kule plazmy. Krztusząc się i z trudem zachowując przytomność, Jacen usiadł i zobaczył, że ostrzeliwana fregata Yuuzhan Vongów ociężale wznosi się ku niebu. Od jej kadłuba oderwał się pocisk magmy, ale kiedy znalazł się w pobliżu koralowego skoczka, niemal natychmiast zniknął w leju grawitacyjnej anomalii. Gdyby na pokładzie znajdowali się wszyscy członkowie załogi, bez trudu rozprawiliby się z mniejszymi jednostkami. Obsługiwana zaledwie przez kilkoro Jedi fregata nie miała żadnych szans w walce z liczniejszym przeciwnikiem.

Jacen włączył komunikator, ale w tej samej chwili usłyszał dobrze znane czknięcie i bulgot. Odwrócił się i spojrzał. W miejscu, gdzie leżał jeszcze chwilę wcześniej, wylądowała struga brązowej mazi. Voxyn zaczął się zbliżać, a gryząca woń oparów jego krwi przyprawiała Jacena o mdłości. Czuł, że kręci mu się w głowie, a w płucach płonie żywy ogień. Potknął się i o mało nie runął w głąb dziury dovin basala.

Królowa dotarła na środek wysepki i znieruchomiała. Od przeciwnika oddzielała jary Iko skwiercząca kałuża kwasu. Jacen wyciągnął przed siebie świetlny miecz i skierował klingę w cielsko potwora. Uświadamiał sobie, że powoli traci władzę w zranionej ręce. Zobaczył za voxynem stumetrową bryłę koralowej korwety, która oddzielała go od pozostałych uczestników wyprawy. Zrozumiał, że jego przyjaciele zmagają się w walce z coraz liczniejszą flotyllą jednostek Yuuzhan Vongów.

Poczuł, że zaczyna tracić przytomność, i osunął się na kolana. Królowa voxynów dostrzegła nadarzającą się okazję i sprężyła mięśnie do skoku.

Nagle pośrodku kałuży żrącej mazi wylądował termiczny detonator. Zapalnik nie był nastawiony. Jacen nie zobaczył już nic więcej, gdyż w następnej sekundzie błyszcząca srebrzysta kula pogrążyła się w kałuży.

— Czy to może rozstrzygnąć walkę na twoją korzyść? — zapytała Vergere. Rozłożyła ręce na boki, żeby nie stracić równowagi, i powoli szła w kierunku Jacena. — Widziałam, jak go rzucałeś.

Młody Solo otworzył usta.

— Jakim cudem…

— Nie ma czasu.

Vergere wyciągnęła rękę i pokazała Jacenowi, że aby uciec przed srebrzystą kulą, voxyn wycofuje się na skraj wysepki. Detonator nie mógł eksplodować bez nastawionego zapalnika, ale królowa tego nie wiedziała. Nauczono jąobawiać się wszystkich srebrzystych kuł, starała się więc znaleźć od każdej jak najdalej.

Jacen poczuł, że zaczyna odzyskiwać siły. Wyskoczył w powietrze i opadł stopami w kierunku voxyna. Z całej siły wbił pięty w jego żebra, aby zepchnąć potwora w głąb najbliższej jamy. Bestia zagłębiła pazury w koralową przegrodę i chyba tylko dlatego ocaliła życie. Jacen opadł obok niej i wypuścił z płonących płuc resztkę powietrza. Uświadomił sobie, że ogarnia go ciemność.

Młody Solo nie poddał się. Wbił szpic klingi świetlnego miecza w koralową przegrodę i zaczął drążyć otwór pod pazurami najbliższej łapy. Obawiając się eksplozji termicznego detonatora, królowa uniosła łapę, jakby chciała ją oprzeć o sąsiednią ścianę, potknęła się jednak i zaczęła zsuwać pyskiem w głąb otworu. Machnęła ogonem, aby wbić zatruty kolec w szyję przeciwnika. Jacen przykucnął obok cielska, ale kolec trafił go w zranione ramię. Poczuł, że do jego ciała sączy się jad. Poraził go żar i nieznośne kłucie.

Zbyt słaby, żeby kopnąć bestię, popchnął jąsiłą Mocy. Zobaczył, że w głąb otworu zaczyna się ześlizgiwać następna łapa. Królowa musiała widocznie stracić część siły, gdyż osuwała się coraz szybciej. Nagle przednia łapa dotknęła pulsującej błony dovin basala. Zwierzę ześlizgnęło się jeszcze głębiej, skurczyło, zapadło w sobie… i zniknęło.

Jacen nawet nie zobaczył rozbłysku różnobarwnego światła. Kiedy wyszarpnął z rany trujący kolec, jęknął i o mało nie stracił przytomności. Zachwiał się i osunął na skraj wysepki. Usłyszał skwierczenie i poczuł, że piecze go dłoń. Ktoś lekko, ale stanowczo popchnął go w inne miejsce.

Nagle nad jego głową rozległ się przeraźliwy grzmot, a od jaskrawych błysków aż musiał zamknąć oczy. Usłyszał czyjś okrzyk. Znał ten głos całe życie, ale w tej chwili wydał mu się równie obcy jak gardłowe wrzaski Yuuzhan Vongów.

— Jacenie? — Chwila zimnej, męczącej ciszy. — Jacenie, odezwij się do mnie!

Młody Jedi poczuł, że czyjaś delikatna dłoń ociera się o jego włosy i zdejmuje z głowy mikrofon i słuchawki komunikatora.

— Nie możesz teraz nic dla niego zrobić — usłyszał czyjś inny głos, także znajomy. — Ratuj własne życie.

— Vergere? — zapytał pierwszy głos. — Czy to ty? Chciałam porozmawiać z bratem…

Rozległ się cichy trzask i pierwszy głos umilkł. Jacen otworzył oczy i zobaczył, że porośnięta delikatnymi piórkami czteropalczasta dłoń odrzuca mikrofon i słuchawki daleko na bok. Nad jego głową toczyła się nadal zawzięta bitwa. Pasażerowie yuuzhańskiej fregaty starali się przedrzeć przez kordon blokujących im drogę yuuzhańskich korwet. Przez krótką chwilę nie wiedział, co się dzieje. Przypomniał sobie wreszcie, że fregatę Noma Anora porwali inni młodzi Jedi, jego przyjaciele, którzy teraz starali się go ocalić. Z wysiłkiem usiadł prosto i zobaczył jednookiego Yuuzhanina na czele kilkudziesięciu wojowników. Chociaż wokół nich raz po raz lądowały kule plazmy i pociski magmy, kierowali się w stronę Jacena. Młody Solo starał się obrócić na bok i wstać, ale powstrzymała go czteropalczasta ręka.

— Nie ruszaj się. — Chociaż ręka sprawiała wrażenie bardzo delikatnej, Jacen nie znalazł w sobie dość sił, by się przeciwstawić. Poczuł, że Vergere wyjmuje z jego palców rękojeść świetlnego miecza, a później odpina od pasa i zabiera także broń Anakina. — Wygrałeś już swoje bitwy. Teraz pora zapłacić.

Jacen przypomniał sobie tortury, które on i pozostali młodzi Jedi musieli znosić na pokładzie „Rozkosznej Śmierci”. Poczuł w żołądku dziwne ssanie. Jego ręce zaczęły drżeć. Młody Solo otworzył umysł na przepływ Mocy i uśmiechnął się na myśl o obawach, jakie przenikały jego ciało. Rycerze Jedi byli bezpieczni. W porównaniu z tym jego ból nie miał żadnego znaczenia.

— Będzie miał — odezwała się Vergere, czym wprawiła go w bezbrzeżne zdumienie. Jacen nie przypominał sobie, żeby myślał na głos. — Obiecuję ci to. Będzie miał znaczenie.

Poczuł na twarzy ciepłą kroplę, a po nim następną i jeszcze jedną. Uniósł głowę i zobaczył, że Vergere ociera łzy z policzków. Odwróciła głowę, aby Nom Anor i jego wojownicy tego nie widzieli.

— Vergere, czy ty…

— Tak, Jacenie. — Istota przyłożyła do jego warg wskazujący palec. — Płakałam dla ciebie.

55

Jednostki yuuzhańskiej floty desantowej zaczęły kierować się ku Coruscant niczym meteory podczas burzy na Nkllonie. Przecinając ukosem ciemniejące niebo, ogniste bryły opadały w rojach o średnicy stu kilometrów. Syczały w locie i skwierczały niczym trzaski zakłóceń w głośniku komunikatora. Za nimi ciągnęły się warkocze czarnego jak noc dymu. Stojąc na dachu wieżowca Fey’lyi, w otwartej wieżyczce stanowiska artylerii, Leia na chwilę poddała się zdumieniu, kiedy grzmot przeniknął lekkim drżeniem wszystkie komórki jej ciała. W potędze Yuuzhan Vongów było coś dzikiego, pierwotnego i pięknego. Nadawało to jej życiu nowy sens. Do śmierci Anakina Leia myślała, że zgubiła ten sens z chwilą, kiedy dorosła.

Nagle obok niej stanął Han i podał wyposażony w komunikator hełm artylerzysty.

— Koniec świata — powiedział. — Kto przypuszczał, że dożyjemy czegoś takiego?

— Będą jeszcze inne światy, Hanie — odparła Leia. Włożyła hełm i zapięła pod brodą sprzączkę paska. — Podobnie jak były po Alderaanie.

Mąż uśmiechnął się, jak zwykle przekornie. Teraz jednak jego uśmiech sprawiał wrażenie raczej melancholijnego niż zadziomego.

— Więc, miejmy nadzieję, że ten koniec potrwa na tyle długo, aby technicy zdążyli napełnić i naładować zbiornik chłodzącego płynu.

Z dachów odległych wieżowców strzeliły w kierunku opadających jednostek floty desantowej strugi różnobarwnego światła. Na kadłubach niewidocznych gołym okiem yuuzhańskich okrętów pojawiły się jaskrawe białe rozbłyski i migotliwe plamy pomarańczowego ognia. W kierunku źródeł turbolaserowych bfyskawic pomknęły natychmiast roje kuł plazmy. Durastalowe konstrukcje wysokościowców przemieniły się w topniejące kolumny i stosy żużla. Niektóre ochronne pola indywidualnych budowli wytrzymały energię pierwszej fali, ale uległy pod naporem drugiej albo trzeciej. Wokół jednostek desantowej floty roiły się ciemne chmury koralowych skoczków i powietrznych skifów. Pilotujący je wojownicy także namierzali i atakowali baterie turbolaserów. Próbowali im w tym przeszkadzać piloci zaskakująco niewielu myśliwców Nowej Republiki i niebawem na Coruscant zaczął opadać grad płonących wraków mniejszych jednostek.

Nagle w komunikatorze hełmu Leii odezwał się głos generała Rieekana.

— Uwaga, stanowiska lekkiej artylerii, przygotować się do otwarcia ognia. Czekać na mój rozkaz.

Han wskoczył na siodełko artylerzysty zainstalowane po jednej stronie laserowego działka, a Leia zajęła stanowisko celowniczego po drugiej stronie. Jej praca polegała na wyszukiwaniu celów i określaniu ich priorytetów na ekranie taktycznego monitora, co zawsze uchodziło za zadanie bardziej odpowiedzialne i trudniejsze. Han musiał tylko zestrzeliwać wskazywane cele. Leia włączyła czujniki i zaczęła określać przypuszczalne trajektorie lotu. Ustalając, które okręty desantowe znajdą się pierwsze w zasięgu strzału, nadawała każdemu odpowiedni priorytet.

W ciągu następnych dziesięciu sekund liczba strzelających baterii turbolaserów stale się zmniejszała, ale artylerzyści przedziurawili chmury opadających okrętów desantowych w tylu miejscach, że Leia musiała dwukrotnie zmieniać przyznane wcześniej priorytety. Kiedy w końcu płonące w wyniku tarcia o cząsteczki atmosfery kadłuby okrętów przemieniły się z punkcików wielkości opuszki palca w błyszczące czarne klinoskrzydła, otwory wypalane przez serie turbolaserowych błyskawic w ogromnych armadach przybrały rozmiary niewielkich jezior.

— Otworzyć ogień — rozkazał Rieekan.

Han przycisnął guzik spustowy i w powietrzu rozległ się ogłuszający trzask rozładowywanych motywatorów. Nagły strzał zaskoczył załogę najbliższego okrętu desantowego. Odstrzelone skrzydło poszybowało w jedną stronę, a koziołkujący w locie kadłub w kształcie klina — w przeciwną. Mierzenie do następnych celów okazało się jednak trudniejsze. Han musiał razić kolejne nadlatujące okręty krótkimi seriami, żeby zdezorientować wytwarzające ochronne pola dovin basale, ale i tak było mu łatwiej strzelać z nieruchomego stanowiska niż z pokładu szaleńczo wirującego frachtowca. Wkrótce udało im się zestrzelić dwie następne jednostki, które roztrzaskały się o ściany odległych wieżowców. Nie zwracali uwagi na koralowe skoczki i powietrzne skify, których piloci nurkowali ze wszystkich stron w kierunku ich baterii. Zestrzeliwanie ich powierzono personelowi ulokowanych na dachach pobliskich wysokościowców lżejszych działek blasterowych. Obsługujący je doświadczeni artylerzyści nie dopuścili żadnego wroga na odległość strzału.

W końcu Leia stwierdziła, że nie widzi żadnych celów na ekranie taktycznego monitora. Uniosła głowę i spojrzała na unoszące się w powietrzu chmury smolistego dymu. Z każdą chwilą gęstniał, wydobywając się z płonących ruin i rozrzuconych po całym Coruscant szczątków dopalających się wraków gwiezdnych statków. Kilka chwil panował względny spokój, ale niebawem z komunikatora rozległ się znów głos Rieekana.

— Uwaga, wszystkie stanowiska artylerii, miejcie oczy szeroko otwarte. Yuuzhanie wysyłają do was roje piraniożuków.

Leia przeniosła spojrzenie na ekran monitora i zobaczyła opadające w kierunku ich stanowiska artylerii stado odpowiedników gwiezdnych kanonierek. Ona i Han nazywali je kanogłazami. Okręty były na tyle duże, że dawało sieje trafić raz czy dwa z lekkiego działka blasterowego, ale zarazem na tyle zwinne, aby pilot zdołał uniknąć trafienia ze strzelającego z mniejszą częstotliwościądziałka laserowego. Te yuuzhańskie jednostki stanowiły zagrożenie poważniejsze niż wszystko inne, co nieprzyjaciele rzucili do tej pory do walki. Leia zaczęła ponownie określać priorytety i podawać Hanowi najważniejsze cele.

Nagle rozległ się cichy syk i z kabiny turbowindy wyszedł Borsk Fey’lya. Towarzyszyło mu dwóch wysokich żołnierzy Wojsk Obrony Orbity. Obaj mieli jasne włosy, kanciaste szczęki i tak podobne rysy twarzy, że musieli być braćmi. Za czasów Leii bliscy krewni nie mogli pełnić służby w tym samym pododdziale, ale kiedy ster rządów przejął Fey’lya, zmienił te zasady. Bothanie nie przywiązywali tak dużej wagi do więzów łączących najbliższych członków rodziny.

— Leio, masz wiadomość w moim gabinecie — odezwał się Fey’lya. Jego ożywiony głos sugerował, że przywódca Nowej Republiki chyba w końcu otrząsnął się z odrętwienia, w jakie wpadł, kiedy jej przemówienie nie nakłoniło uciekających senatorów ani dowódców przywłaszczonych flotylli do powrotu na Coruscant. — Komunikator znajdziesz na moim biurku.

— Chwilowo jesteśmy zajęci — burknął Solo, kierując lufy działek ku pierwszemu kanogłazowi. — Ale może sam pan to zauważył?

— To Luke Skywalker — dodał Fey’Iya. — Wygląda na to, że stracił środek transportu.

Han przestał strzelać.

— Jest na Coruscant? — zapytał.

— Jeżeli go dobrze zrozumiałem, na brzegu Zachodniego Morza — oznajmił Bothanin. Jego głos raz po raz przerywały trzaski zakłóceń.

Han spojrzał nad lufą działka na żonę, a ona zrozumiała, że oboje myślą o tym samym. Jeżeli Luke przebywa na Coruscant, kto wie, co się stało z małym Benem?

— Obsługą waszych działek zajmą się ci strażnicy — powiedział Fey’lya, wskazując stojących nieruchomo braci.

Leia zeskoczyła z siodełka i skierowała się do kabiny turbowindy. Strażnicy zamiast usunąć się na bok, jak zrobiłby każdy żołnierz na widok byłej przywódczyni Nowej Republiki, nie spuszczali z niej zimnych, nieruchomych oczu. Leia natychmiast zrozumiała, że dzieje się coś złego. Upewniła się w podejrzeniach, kiedy posłużyła się Mocą i uwolniła myśli. Niczego nie wyczuła.

— Przepraszam, żołnierzu — powiedziała.

Odwróciła się, aby dyskretnie sięgnąć po rękojeść świetlnego miecza, i usunęła na bok, aby dać zamaskowanemu wojownikowi wolną drogę. Kątem oka dostrzegła, że mąż marszcząc brwi, postępuje tak samo. Leia spojrzała znacząco na blaster i szarpnięciem odpięła od pasa rękojeść świetlnego miecza. Zauważyła w oczach męża błysk zaniepokojenia. Han sięgnął po blasterowy pistolet.

Jeden z Yuuzhan skoczył ku niemu i popchnął go na ścianę. Han osunął się na posadzkę i nie wyciągając broni z kabury, powalił napastnika pierwszym strzałem.

Leia wcisnęła rękojeść świetlnego miecza w bok drugiego Yuuzhanina.

— Poddaj się — zażądała.

Wojownik usiłował uderzyć ją łokciem w głowę, ale Leia się uchyliła i kciukiem przycisnęła guzik na obudowie. Cofnęła się, żeby przecięty na dwoje oszust mógł osunąć się na durastalową płytę.

Osłupiały FeyMya wpatrywał się w dwa trupy. Z szeroko otwartymi oczami obserwował, jak maskujące ooglithy powoli spełzają z wytatuowanych twarzy.

— I to w moim gabinecie! — wykrzyknął, wciąż jeszcze wstrząśnięty i przerażony.

— Może już czas zniszczyć wieże ze zgromadzonymi archiwami, panie przywódco? — zasugerowała łagodnie Leia.

W oczach jej rozmówcy pojawiły się błyski, ale zanim Bothanin miał czas odpowiedzieć, rozległ się głośny ryk informującej o ataku syreny alarmowej. Jeden rzut oka na ekran taktycznego monitora upewnił Leię, że knowania obu dywersantów zakończyły się przynajmniej częściowym powodzeniem. Ku stanowisku artylerii nadlatywały z trzech stron naraz trzy yuuzhańskie kanogłazy. Zestrzelenie wszystkich było po prostu niemożliwe.

— Uciekajmy!

Leia popchnęła męża i Fey’lyę do kabiny turbowindy, a na końcu wskoczyła sama i przycisnęła odpowiedni guzik. Posłużyła się komunikatorem, żeby złożyć meldunek doradcy generała Tomasa. Kiedy wszyscy wysiedli dziesięć metrów niżej w gabinecie przywódcy Nowej Republiki, odpornym na blasterowe strzały sklepieniem wstrząsnęła potężna siła eksplozji i stanowisko artylerii przestało istnieć. Leia zauważyła, że przez inne drzwi wbiega Garv Tomas. Ściągnęła artyleryjski hełm i podbiegła do osobistego komunikatora Fey’lyi.

— Luke… Luke, to ja, Leia… Luke?

Może nawet odpowiedział, ale harmider toczącej się w pobliżu bitwy zapewne zagłuszył jego słowa. Leia uwolniła myśli i wyczuła, że Luke rzeczywiście znajduje się gdzieś za horyzontem. Wprawdzie nie miała dostatecznej wprawy, aby odgadnąć jego stan zdrowia i położenie, wyczuwała jednak, że jej brat żyje.

— Luke, jeżeli mnie słyszysz… przylecimy do ciebie, kiedy tylko napełnią i naładują zbiornik płynu chłodzącego reaktor „Sokoła” — powiedziała.

— Prawdę mówiąc, już go naładowaliśmy.

Leia obejrzała się przez ramię i stwierdziła, że Garv Tomas piorunuje Fey’lyę gniewnym spojrzeniem.

— Upłynęło dość dużo czasu, odkąd prosiłem przywódcę Fey’lyę, aby przekazał wam tę wiadomość.

Bothanin wzruszył ramionami.

— Potrzebowałem ich, żeby obsługiwali stanowisko artylerii — odparł.

— Drobna poprawka, Luke — odezwała się Leia. Nie czuła nawet odrobiny gniewu. Oburzanie się na samolubstwo Bothanina byłoby równie bezsensowne, jak okazywanie złości na widok wypadających włosów sierści Wookiego. A poza tym rzeczywiście byli potrzebni do obsługiwania wieżyczki działka. — „Sokół” jest już gotów do lotu. Wkrótce do ciebie przylecimy.

Znów nie usłyszała odpowiedzi, ale wyczuła niewielkie ożywienie myśli brata. Miała nadzieję, że Luke ją usłyszał, ale nie mogła być tego pewna. Zmiana intensywności myśli mogła oznaczać, że jej brat stara się ją odnaleźć, myśli o niej albo tęskni… cokolwiek. Leia odwróciła się do Hana, ale mąż już opisywał Garvowi przebieg zajścia z yuuzhańskimi sabotażystami. Generał gniewnie kręcił głową.

— Strzegący drzwi strażnicy zostali wyposażeni w skanery naskórka i mają rozkaz się nimi posługiwać. Z rozbitych pododdziałów napływają jednak ciągle dziesiątki tysięcy żołnierzy i poddawanie takim badaniom wszystkich jest po prostu niemożliwe. A poza tym, nikt nie chce odrzucać pomocy innych kolegów. — Garv przejechał rozczapierzonymi palcami po włosach. — O ile mi wiadomo, wszyscy są sabotażystami.

— Wcześniej czy później musiało się tak stać, Garvie. — Leia odwróciła się do Fey’lyi. — Chyba najwyższy czas wydać rozkaz zniszczenia tych wież, panie przywódco. Dalsza zwłoka może zapewnić naszym wrogom wręcz niewyobrażalną przewagę.

W oczach Bothaninapojawiły się gniewne, prawie szaleńcze błyski i Leia pomyślała, że spotka się z odmową. Fey’lya odwrócił się i spojrzał przez transpastalową taflę na toczącą się nad dachami wieżowców zawziętą bitwę.

— Opuszczacie mnie, prawda? — zapytał. — Zupełnie jak tamci senatorowie.

Han przewrócił oczami, ujął blaster za lufę niczym pałkę i pytająco popatrzył na pozostałych.

Leia uniosła rękę i gestem nakazała mu schować broń. Stanęła za plecami Bothanina.

— Nie jak senatorowie — sprostowała. — Po prostu nadeszła odpowiednia pora.

Fey’lya wpatrywał się jeszcze jakiś czas w ruiny płonących budowli. Wreszcie odwrócił się i ze smutkiem pokiwał głową.

— Chyba masz rację, księżniczko. — Chwilę zmagał się ze sobą, jakby zamierzał powziąć jakąś decyzję, ale w końcu odwrócił się w stronę Garva. — Generale Tomas, jeżeli jeszcze nie wydał pan rozkazu zniszczenia wież z zarejestrowanymi danymi, proszę to zrobić.

— Tak jest, panie przywódco Fey’lyo — odparł oficer. Nie sięgnął jednak po komunikator, co mogłoby sugerować, że rzeczywiście już wcześniej wydał takie polecenie. — Przygotuję do odlotu „Pierwszego Obywatela”.

Fey’lya z wysiłkiem pokiwał głową.

— Proszę ewakuować tylu, ilu pan zdoła — powiedział. — Proszę się także upewnić, że i dla pana znajdzie się miejsce na pokładzie. To rozkaz, panie generale.

— Tak jest. Kiedy tylko zakończę pełnić tu swoje obowiązki…

— Już je pan zakończył — oznajmił Fey’lya. — Proszę nie zmuszać mnie, żebym odwołał pana ze stanowiska.

Garv niechętnie kiwnął głową.

— Jak pan sobie życzy.

— Bardzo dobrze. — Fey’lya odwrócił się znów do transpastalowej szyby. — I proszę powiedzieć, kapitanowi Durniowi, żeby na mnie nie czekał. Nie przyłączę się do was.

— Co takiego? — zapytał Han. — Jeżeli wydaje się panu, że zdoła pan zawrzeć jakąś ugodę…

— Hanie, panu przywódcy chodziło o coś innego. — Leia przyłożyła palec do warg i odwróciła się do Bothanina. — Chyba pan wie, że pozostając tu, nie osiągnie pan nic więcej? — zapytała.

— A co mógłbym osiągnąć gdzieś indziej? Kto usłuchałby mnie po tym, co się tu stało? — Fey’lya machnął ręką w kierunku toczącej się bitwy. — Historia obarczy mnie odpowiedzialnością za wszystko, co się tu wydarzyło. I proszę mi nie mówić, że nie mam racji.

Leia wcale nie zamierzała. Nawet gdyby chciała skłamać, Fey’lya był na to zbyt mądry.

— Może pan przydać się w inny sposób. Fey’ly a parsknął.

— Może pani by mogła, księżniczko. — Odwrócił się i podszedł do biurka. — Ale nie ja. Nie Borsk Fey’lya.

— Ocknijcie się, żołnierze! — Kapitan musiał krzyczeć, żeby słyszeli go wszyscy podwładni pełniący służbę w ogromnej wieży stanowiska potężnych turbolaserów. Pomieszczenie wyglądało jak wielka jaskinia. Interkom baterii, podobnie jak reszta sprzętu łączności, odmówił posłuszeństwa jeszcze podczas pierwszego ataku. — Nadlatuje następna fala!

Luke wcale nie musiał wysłuchiwać ostrzeżeń oficera. Wystarczyło odchylić głowę i spojrzeć przez dziesięciometrowy otwór w sklepieniu, aby zobaczyć rój opadających z orbity pomarańczowych iskierek wywołanych tarciem kadłubów okrętów o cząsteczki atmosfery. Druga fala jednostek desantowych sprawiała wrażenie liczniejszej i nadlatywała szybciej niż pierwsza, a przecież poprzednia wyeliminowała dwie trzecie broniących Coruscant baterii turbolaserów.

— Tym razem się przedrą— stwierdziła Mara, dla odmiany nie zadając sobie trudu czytania w myślach męża. Siedziała na ławie w stanowisku obserwacyjnym. Owinęła złamaną kość bandażem nasączonym płynem bacta i unieruchomiła miejsce złamania, a w końcu oparła nogę na zapasowym hełmie artylerzysty. — Pierwsza fala miała nas tylko zmiękczyć.

Luke ujął jej rękę.

— Han i Leia niebawem do nas przylecą — wyznał. — Powiedziałem Borskowi Fey;lyi, gdzie przebywamy.

— Problem w tym, czy on im to przekazał — burknęła Mara.

Luke był zbyt rozsądny, żeby odpowiadać uspokajającym zapewnieniem, które mogło nie mieć pokrycia. Cały ranek wyczuwali promieniujący od Bena strach i niepokój, ostatnio jednak przestali odbierać jego uczucia. Mara była zawsze większą realistką niż optymistką i natychmiast zaczęła się obawiać najgorszego. Nigdy nie lubiła polegać na kimkolwiek i tylko siebie obarczała winą za to, że mimo śmierci Anakina zostawiła dziecko pod opieką jego rodziców. Z tym większą stanowczością postanowiła nie liczyć na to, że ocali je ktoś inny. Luke pokładał nadzieję w Mocy, ale jego żona wiedziała, że gdyby wydarzyło się najgorsze, jej mąż przeżyłby poważny kryzys wiary.

Nagle bliźniacze turbolasery zaczęły posyłać w niebo błękitne błyskawice. Każdy strzał wstrząsał ogromną wieżą z taką siłą, że drżące kolana Luke’a tylko z trudem utrzymywały ciężar jego ciała. Tym razem pośrodku opadającej floty desantowej nie pojawiło się tyle rozbłysków i pomarańczowych płomieni bezpośrednich trafień. Ukazała się natomiast chmura białych kropek, które niebawem przemieniły się w skwierczące kule białej plazmy. Kilka chwil później pierwsza fala rozbryzgnęła się o naprędce przywrócone ochronne pola baterii turbolaserów. Po każdym trafieniu oświetlenie wieży przygasało jednak coraz bardziej. Posyłając we wszystkie strony fontanny iskier, posłuszeństwa odmawiały, jedno po drugim, kolejne urządzenia.

W największym zamęcie bitwy rozległ się nagle tak donośny świergot R2-D2, że Sky walkerowłe usłyszeli go nawet z sąsiedniego stanowiska artylerii. Luke spojrzał w kierunku innego stanowiska celowniczego, gdzie mały robot zastępował uszkodzoną jednostkę typu R7. Zobaczył kierującego ogniem oficera, który przywoływał go, energicznie machając ręką.

— Zaraz wracam — powiedział, spoglądając na żonę.

Jakaś kula plazmy w końcu przedarła się przez siłowe pole i wypaliła w opancerzonym sklepieniu drugą dziurę. W następnej chwili dwa inne ogniste pociski trafiły samą wieżę i rozprysnęły się o przeciwległą ścianę. Rozległy się paniczne okrzyki i pomieszczenie wypełniło się kłębami dymu. Jedno z ogromnych turbolaserowych dział umilkło, a zawodzenie alarmowej syreny wezwało obsługę do ewakuacji.

— Zaczekaj, Skywalkerze. — Mara wstała i kuśtykając, podążyła za nim. — Idę z tobą.

Operatorzy komputerowych systemów celowniczych zaczęli opuszczać stanowiska, ale oficer, który machał na Luke’a, zaczekał. Kiedy Skywalker podszedł, mężczyzna stuknął palcem w ekran celowniczego monitora.

— Pański robot zdenerwował się i oświadczył, że musi pan to sam zobaczyć. — Odwrócił się i podążył za podwładnymi, ale zanim wyszedł, zawołał: — Znalazł to w strumieniu danych z automatycznego systemu namierzania! Nie jestem pewien, ale to chyba jeden ze starszych kodów!

Na ekranie widniało kilka linijek informujących o czasie i współrzędnych punktu w przestworzach, a pod nimi sześć słów rzekomo zaszyfrowanej wiadomości: „Podbiłem stawkę i wygrałem „Byrta” — Calrissian”.

— To od Landa! — wykrzyknęła Mara. — Mogłabym wyściskać go i ucałować.

Luke wystukał na klawiaturze konsolety polecenie sporządzenia wydruku na kawałku flimsiplastu.

— A ja mógłbym ci na to pozwolić — odparł z ulgą.

Zamiast lecieć prosto ku wciąż jeszcze bardzo licznym stanowiskom lekkiej artylerii, druga fala okrętów desantowych Yuuzhan Vongów wyrównała lot na wysokości dwóch kilometrów, a od kadłubów odłączyły się wirujące w locie czarne cętki. Kiedy opadły niżej, przemieniły się w pary skrzydeł w kształcie litery V, unoszących się nad niewielkimi czarnymi prostokątami. Dopiero po jakimś czasie okazało się, że to yuuzhańscy wojownicy w szponach podobnych do mynocków wielkich stworzeń. Siedząc w zaciszu wnęki balkonowej prywatnego gabinetu, Borsk nie mógł nie podziwiać sposobu, w jaki wojenny mistrz organizuje kolejne ataki i wywodzi swoich wrogów w pole co do swoich prawdziwych zamiarów. Tsavong Lah postępował jak prawdziwy mistrz gry w dejarika i realizował swój plan krok po kroku, niczym jeden ze starych bothańskich arcymędrców.

Borsk nienawidził go za to. Yuuzhan Vongowie pozbawiali go właśnie wszystkiego, o co zabiegał i o co walczył całe życie. To im będzie zawdzięczał, że odtąd wszyscy zapamiętają go jako Bothanina, który stracił Coruscant. Pragnąc odpłacić wojennemu mistrzowi pięknym za nadobne, Borsk bardzo chciałby go nauczyć śmiertelnego gambitu biegacza kintan. Gdyby udało mu się dokonać tej sztuki, jego mistrzowskie posunięcie z pewnością zmieniłoby opinię historyków o przywódcy Nowej Republiki.

Kiedy opadający wojownicy zaczęli obrzucać Imperialny Pałac kulami ognistej galarety, Borsk sięgnął po misternie rzeźbiony pucharek i wysączył ostatni łyk aromatycznego endoriańskiego porto. Wrócił do gabinetu i podszedł do biurka. Nie pozwalając sobie na wahanie ani drżenie rąk, wyciągnął najniższą szufladę i wystukał na klawiaturze złowieszczy kod. Aż dotąd uważał, że okoliczności nigdy go do tego nie zmuszą. Nie przypuszczał, że tak szybko zmieni zdanie. Wyjął niewielki skaner medyczny sprzęgnięty ze zdalnym sterownikiem, włączył urządzenie i przyłożył do piersi. Kiedy kontrolna lampka zaczęła pulsować w rytm uderzeń serca, położył skaner na środku blatu i znów pochylił się nad szufladą. Tym razem uzbroił zapalnik protonowej bomby, która wypełniała większą część biurka. Ładunek nie był duży, ale wystarczająco potężny, żeby zmieść z powierzchni całe skrzydło Imperialnego Pałacu, a wraz z nim pogrzebać wszystkie tajemnice. Kiedy skończył i spojrzał przez transpastalową taflę, nieprzyjacielscy komandosi unosili się wokół płonących wież ze zniszczonymi archiwami. Dostępu do pałacowych balkonów bronili zaciekle żołnierze Nowej Republiki, a Yuuzhanie usiłowali przełamać ich opór. Zaledwie zauważyli niestrzeżony taras gabinetu przywódcy, cały oddział wylądował na balkonie, gdzie jeszcze kilka chwil wcześniej siedział Fey’lya. Jeden z wojowników kopniakiem wyważył drzwi, które i tak ustąpiłyby po naciśnięciu guzika. Dwaj pierwsi Yuuzhanie podbiegli do biurka i wymierzyli amphistaffy w gardło Bothanina, kiedy jednak zobaczyli jego porośnięte sierścią ręce spoczywające spokojnie na blacie biurka, postanowili go nie zabijać. Kilku następnych wojowników przebiegło przez gabinet, żeby zabezpieczyć drzwi i cenne przedmioty. Dopiero wtedy do biurka podszedł oficer o twarzy pokrytej mnóstwem tatuaży.

Zanim zdążył się odezwać, właściciel gabinetu uniósł głowę.

— Nazywam się Borsk Fey;lya i jestem przywódcą Nowej Republiki — powiedział. — Pożałujecie, jeżeli stanie mi się jakaś krzywda.

Jego uwaga spotkała się z pogardliwym prychnięciem Yuuzhanina.

— Wygląda na to, że nic mi nie grozi ani z twojej strony, ani ze strony Nowej Republiki, Borsku Fey’lyo.

— Ale powinieneś się obawiać gniewu swojego wojennego mistrza — odparł Bothanin. — Jestem pewien, że Tsavong Lah zechce ze mną porozmawiać. Możesz mu powiedzieć, że zobaczę się z nim w tym gabinecie.

— Zobaczysz się z wojennym mistrzem, gdzie i kiedy mu się spodoba — warknął oficer. Przeniósł spojrzenie na leżące na biurku urządzenie ze światełkiem pulsującym w rytm uderzeń serca FeyMyi. — Co to za bluźnierstwo?

— Urządzenie do utrzymywania łączności — skłamał Borsk. — Mogę je wykorzystywać do łączenia się z dowódcami wszystkich broniących Coruscant żołnierzy Nowej Republiki.

Szybciej niż Bothanin mógł się spodziewać, yuuzhański oficer chwycił rzekomy komunikator i zbliżył do twarzy rozmówcy.

— Powiedz swoim żołnierzom, żeby złożyli broń, to ich oszczędzimy — rozkazał.

— Dopiero po omówieniu wszystkich warunków z Tsavongiem Lanem — odparł Fey’lya.

Oficer smagnął łbem amphistaffa jego dłoń. Ostre kły przeniknęły sierść i skórę i Bothanin poczuł, że do jego krwiobiegu przedostała się porcja kłującego jadu. Światełko wskazujące rytm uderzeń jego serca natychmiast nerwowo zamrugało, Fey’lya jednak szybko przyszedł do siebie. Drugą ręką nacisnął coś pod pachą. Uniósł głowę, popatrzył na oficera i wzruszył ramionami.

— Możesz mnie naszpikować taką ilością trucizny, jaką zechcesz — powiedział. — Nie obchodzi mnie, czy złożycie w ofierze swoim bogom kogoś czystego, czy skażonego.

— Masz o sobie przesadnie wielkie mniemanie, skoro uważasz się za godnego, Fey’lyo — burknął Yuuzhanin, ale odwrócił się i rzucił kilka słów w powietrze. Chwilę później odpowiedział mu jeden villipów spoczywających na jego ramieniu. Oficer kiwnął głową i nie odzywając się do jeńca, rozstawił podwładnych w różnych miejscach przestronnego apartamentu. Borsk zaczął żałować, że nie przyniósł z balkonu karafki z wyśmienitym porto. Był pewien, że umrze w chwili, kiedy przestanie ściskać żyłę, ale nie odczuwał na tyle silnego bólu, żeby nie mógł utrzymać pucharka w zranionej dłoni… a jeżeli sądzić po sukcesie, z jakim dotąd przebiegały negocjacje z yuuzhańskim oficerem, prawdopodobnie zdołałby go przekonać, żeby pozwolił mu wysączyć resztę.

Odwrócił głowę i ponownie przeniósł spojrzenie na transpastalową szybę. Nieprzyjacielscy komandosi, wirując wokół powietrznych szlaków Coruscant, toczyli zawzięte walki z personelem stanowisk lekkiej artylerii i powoli opanowywali, jeden po drugim, dachy ocalałych wysokościowców. Dopiero kiedy ogień obrońców wyraźnie osłabł, zaczęły opadać wielkie kanogłazy. Wystrzeliwując kule plazmy, ich artylerzyści przemieniali punkty najsilniejszego oporu w obnażone durastalowe szkielety. Kiedy okręty znieruchomiały nad dachami opanowanych wieżowców, z ładowni zaczęły się spuszczać po lianach brygady gadopodobnych żołnierzy-niewolników. Yuuzhan Vongowie mogli uważać się za walecznych wojowników, ale Borsk wiedział, kto będzie toczył najcięższe walki w korytarzach, tunelach i podziemnych pomieszczeniach Coruscant.

Czuł pulsujący ból w zranionej ręce, ale był na tyle doświadczonym dyplomatą, żeby nie dopuścić, aby drgnął chociaż jeden mięsień jego twarzy. W końcu nad tarasem zawisnął nieruchomo wielki kanogłaz i z otworu śluzy wyroiła się cała kompania wytatuowanych wojowników.

Pierwszy do gabinetu wkroczył pozbawiony uszu osobnik w osłaniającej opancerzony napierśnik pelerynie z różnobarwnych łusek. Kilkoma długimi krokami pokonał odległość dzielącą go od biurka i stanął przed przywódcą Nowej Republiki. Miał wystrzępione wargi i twarz tak zniekształconą, że trudno było odróżnić blizny od tatuażu, ale Borsk wiedział, że to nie Tsavong Lah. Podobnie jak niemal wszyscy inni obywatele Nowej Republiki, jej przywódca oglądał twarz wojennego mistrza, kiedy Yuuzhanin wygłaszał po upadku Duro przemówienie, w którym domagał się wydania rycerzy Jedi. Chociaż wyższy stopniem oficer miał straszliwie zniekształcone rysy, daleko mu było do szpetoty Tsavonga Laha.

— Możesz teraz wstać — oznajmił przybysz władczym tonem.

— Dopiero kiedy zobaczę się z Tsavongiem Lahem — odparł buńczucznie Fey’lya.

Yuuzhanin wyjął amphistaffa z ręki najbliższego wojownika i przygwoździł wężowym łbem spoczywającą na biurku zranioną dłoń rozmówcy. Bothanin przygryzł język, by nie jęknąć. Poczuł tak dojmujący ból, że o mało nie stracił przytomności.

— Powiedz wojennemu mistrzowi, żeby się pospieszył — powiedział, starając się cały czas siedzieć prosto. — Nie zostało mi wiele czasu. Wkrótce umrę.

— Nazywam się Romm Zqar i jestem dowódcą tego desantu — oznajmił Yuuzhanin. — Musisz się poddać mnie.

— Nie będzie żadnego poddawania. — Borsk pokręcił głową.

Zamiast wymierzyć kolejny cios, Zqar przyłożył szczerzący jadowite kły łeb amphistaffa do drugiej dłoni Borska, wciąż jeszcze ściskającej żyłę pod pachą.

— Dlaczego musisz osobiście porozmawiać z wojennym mistrzem? — zapytał podejrzliwie.

— To sprawa honoru. — Bothanin spodziewał się tego pytania i już wcześniej przygotował właściwą odpowiedź. — Jeżeli mam się poddać, muszę rozmawiać z kimś, kogo uznaję za równego sobie.

Zqar zaskoczył go, rzucając w powietrze kilka słów w mowie Yuuzhan Vongów. Na kilka minut zapadła pełna napięcia cisza. Borsk uświadamiał sobie, że zaczyna tracić przytomność. Widział także, że lampka na obudowie urządzenia pulsuje coraz słabiej i wolniej. W końcu odezwał się jeden z villipów na ramieniu dowódcy desantu. Zqar kiwnął głową i rzucił pojedyncze yuuzhańskie słowo, a potem rozkazał wszystkim podwładnym wynosić się z gabinetu.

Odwrócił się do Bothanina dopiero, kiedy jego wojownicy, jeden po drugim, zniknęli w luku włazu czekającego kanogłazu.

— Nie jesteś godzien równać się z Tsavongiem Lahem, ale wojenny mistrz przesyła ci pozdrowienia — powiedział. Obrócił amphistaffa i wężowy łeb zaczął sączyć jad do dłoni ściskającej żyłę. — Uważa, że śmiertelny gambit biegacza kintan jest jedynym godnym posunięciem w prowadzonej przez ciebie niegodnej grze w dejarika.

Rozbłysk wybuchu dałoby się zauważyć z orbity nawet bez powiększającego obrazy ogromnego oka „Krataka”, ale patrząc przez nie, Tsavong Lah zobaczył oślepiająco jasną kulę eksplozji bomby, która zakończyła życie Borska Fey’lyi. Osiągnęła średnicę co najmniej kilometra. Wisiała kilka sekund, a jej żar stopił fasady sąsiednich wieżowców i unicestwił wszystkie bryły korala yorik w promieniu dwustu metrów. Jeżeli nie liczyć odlatującego okrętu dowodzenia Zqara, siła potężnej eksplozji zniszczyła dwie jednostki desantowe i przynajmniej dwadzieścia powietrznych skifów. Zabiła także wszystkich Yuuzhan przebywających w tej części Imperialnego Pałacu, która zniknęła w wyniku wybuchu bomby. Tsavong Lah oceniał, że w ciągu zaledwie kilku sekund mógł stracić nawet dwadzieścia pięć tysięcy wojowników.

— Powinienem był rozkazać Zqarowi, żeby pozwolił mu wykrwawić się na śmierć — mruknął w pewnej chwili. — Ponosimy dzisiaj stanowczo zbyt wielkie ofiary.

— Cieszę się, że nie jesteś jedną z nich, wojenny mistrzu. — Seef stała obok niego na skraju ogromnego oka i spoglądała w dół, na zdobywaną planetę. Trzymała oburącz villipa kapłana Harrara, którego Tsavong Lah wysłał na Myrkr, aby odprawił uroczystą ceremonię z okazji pochwycenia i rychłego złożenia w ofierze bliźniąt Solo. — Eminencja Harrar miał rację, kiedy w swojej mądrości doradził ci, żebyś tam nie leciał.

Wojenny mistrz zastanawiał się chwilę, zanim odwrócił się do villipa.

— Seef chwali twoją mądrość, przyjacielu — powiedział. — Uważa także, że jeszcze nie jestem gotów stanąć przed obliczem Yun-Yammki.

— Tu nie chodzi o twoją gotowość, wojenny mistrzu — odezwał się villip kapłana. — Chodzi o to, czego pragną bogowie. Jeżeli nie życzyli sobie przyjąć ciebie z okazji zniszczenia „Sunuloka”, byłoby bluźnierstwem pozwalać, żeby zabił cię byle przywódca niewiernych.

Tsavong Lah przeniósł spojrzenie na Imperialny Pałac i obserwował chwilę, jak wciągana przez wy tworzoną próżnię ognista kula kurczy się i wsysa chmury dymu, szczątki i koziołkujące zwłoki. Siła eksplozji unicestwiła większą część budowli, które Viqi Shesh nazwała na swoich szkicach wykonawczymi i administracyjnymi skrzydłami Imperialnego Pałacu. W znośnym stanie zachowały się jedynie wielka sala posiedzeń senatu Nowej Republiki i gabinety niektórych senatorów. Chyba nikt jednak się nie spodziewał, że znajdzie tam ważne rejestry i dokumenty, na których zdobycie tak bardzo liczyli yuuzhańscy odczytywacze.

— Nie jestem do końca pewien, czy bogowie będą zachwyceni tym, że przeżyłem, Eminencjo. — Tsavong Lah zerknął na łuski i kolce wystające z wciąż jeszcze gnijącego ciała ramienia. — Lepiej zginąć w imię zwycięskiego końca niż cierpieć niełaskę Zhańbionego.

— Czyżby proces gnilny czynił postępy? — zaniepokoił się Harrar.

— Nie został powstrzymany — poprawił go Tsavong Lah. — Bogowie dali mi Coruscant. Teraz moja kolej. Muszę złożyć im w ofierze bliźnięta Jedi.

— Złożysz je, o Potężny. — Zwracając się do niego w taki sposób, Harrar dawał najlepszy dowód łączącej ich przyjaźni. Kapłani bardzo rzadko okazywali taki szacunek innym wodzom. — Podstęp Vergere przyniósł spodziewany skutek. Istota melduje, ze właśnie w tej chwili Jacen Solo jest jej więźniem.

— A Jaina Solo? — zapytał Tsavong Lah.

— Kiedy ostatnio rozmawiałem z Nomem Anorem, zapewniał mnie, że złapanie jej to tylko kwestia wyciągnięcia ręki — odparł kapłan.

Seef odetchnęła z ulgą, ale wojenny mistrz poczuł w żołądku dziwny ucisk. Nieco wcześniej nawiązał z nim łączność Yal Phaath, aby zameldować o doszczętnym zniszczeniu klonującego grashala i o ucieczce, a prawdopodobnie nawet śmierci pierwowzoru voxynów. A poza tym, Tsavong Lah dobrze wiedział, jak krótki zasięg może mieć ręka Noma Anora. Zaplótł na torsie rękę i łapę radanka i skłonił głowę przed villipem Harrara.

— Chwała niech będzie bogom, Eminencjo — powiedział. — Na twój powrót oczekuje niecierpliwie całe Coruscant.

Jeszcze raz zatoczyli „Ksstarrem” łagodny łuk i zawrócili. Maska celownicza na twarzy Jainy ukazywała nadlatujące ku nim trzy koralowe korwety. Widoczny za nimi na tle tarczy Myrkra światostatek wyglądał jak ogromna szara tarcza na tle jeszcze większej zielonej kuli. Niecka, w której ostatni raz widzieli Jacena, sprawiała wrażenie mniejszej niż podczas poprzedniego nawrotu i miała rozmiary wielofasetkowego oka żuka fefze.

— Zekku! — krzyknęła Jaina przez maskę celowniczą. — Jesteśmy zbyt daleko!

— To oni coraz bardziej się zbliżają — burknął młodzieniec. — Nie ocalimy go, jeżeli pozwolimy się trafić. Zrób mi wolną drogę.

— Załatwione!

Nazywając w duchu Zekka, Sithowym nasieniem i tchórzem, Jaina odgięła lewy kciuk. Kontrolna rękawica na jej dłoni włączyła optyczną siatkę celowniczą, która wyglądała jak zestaw coraz bardziej rozmytych pierścieni. Jaina skupiła spojrzenie na pierścieniu widocznym z prawej strony. Nie miała pojęcia, co mogą oznaczać dziwne rozbłyski dalmierza, i musiała działać metodą prób i błędów. Wprawiła palce prawej dłoni w szybki młynek, dzięki czemu koncentryczne koła zaczęły nabierać coraz większej ostrości. Kiedy w środkowym ukazał się wyraźny wizerunek najbliższego celu, zacisnęła mocno pięść.

Z drugiego końca gardzieli dobiegło donośne cmoknięcie automatycznego podajnika wyrzutni plazmy i ogłuszający łomot rozładowywanego motywatora, który miał zjonizować wystrzeliwany pocisk. Maska na twarzy Jainy ściemniała i płonąca kula poszybowała w przestworza.

Dalmierz rozjaśnił się dwie sekundy później. Wystrzelona kula plazmy leciała łukiem ku celowi, ale w stronę „Ksstarra” kierowało się o wiele więcej pocisków nieprzyjaciół.

— Nadlatują! — wrzasnęła Jaina.

Zekk zadarł dziób fregaty i wystrzelił w górę, wskutek czego zaczęli się znów oddalać od światostatku. — Zekku… Lowbacca przerwał jej pełnym zaniepokojenia głośnym rykiem.

— Flota? Jaka flota? — powtórzyła Jaina, jakby nie wierzyła własnym uszom.

Odwróciła głowę, aby spojrzeć do tyłu, i ujrzała w celowniczej masce kilkanaście jajowatych kształtów. Wszystkie kierowały się ku nim od strony skraju systemu. Poczuła, że drętwieje. Co prawda, nie była to flota — jeszcze nie — ale gdyby młodzi Jedi spróbowali zawrócić w kierunku światostatku, straciliby ostatnią szansę ucieczki.

Nagle pod kadłubem „Ksstarra” przemknęła seria kuł plazmy. Jedna o włos minęła obsługującego rufowe stanowisko ochronnych pól Tesara i rozbryzgnęła się na kadłubie. Fregata zadrżała.

Z maski Jainy rozległ się zaniepokojony głos Zekka:

— Jaino, co zamierzasz zrobić?

Młoda kobieta nie umiała zdobyć się na odpowiedź. Istniała tylko jedna możliwość, ale jak mogłaby opuścić Jacena? Jak mogła pozostawić go w łapach Yuuzhan Vongów, zwłaszcza po tym, jak zwymyślała go za opuszczenie Anakina? Niespodziewanie kadłub „Ksstarra” znów zadygotał. Rozległ się obrzydliwy dźwięk, jakby mlasnęło coś wilgotnego. Prawdopodobnie zamknął się jakiś organiczny zawór, aby nie dopuścić do rozhermetyzowania pozostałych pomieszczeń okrętu.

— Jaino! — wrzasnął Zekk. — Ja…

Poczuła, że słowa więzną w jej gardle, jakby się krztusiła. Zacisnęła dłoń w pięść i posłała w przestworza następną kulę plazmy.

— Lepiej będzie dla Jacena, jeżeli odlecimy — odezwała się Tenel Ka. — Yuuzhanie będą mieli tylko jedno bliźnię i może zaczekają ze złożeniem go w ofierze do czasu, aż przylecimy drugi raz, aby go uwolnić.

Jaki drugi raz? — pomyślała Jaina. I tak ich wyprawa kosztowała życie zbyt wielu rycerzy Jedi. Nawet Luke nie ośmieliłby się zaryzykować życia następnych, aby ocalić siostrzeńca. Nie zdoła jednak powstrzymać jego siostry. Nikt nie zdoła.

— Właśnie tak postąpimy — odezwał się Ganner. — To będzie najlepsze dla Jacena.

— Co ty na to, Jaino? — zapytał Zekk. — To twój brat.

Po prostu zrób to, pomyślała Jaina. Nie zmuszaj mnie, żebym to powiedziała.

— W porządku. — Zekk zaczął zataczać łuk i zawracać. — Chyba cię zrozumiałem.

— On także tak uważa — powiedział Tesar. — Wszyscy jesteśmy tego zdania. Chyba rozumiemy, co czujesz.

To było niemożliwe. Czując, że maska celownicza wypełnia się jej łzami, Jaina odwróciła głowę do tyłu i zobaczyła światostatek. Miał teraz najwyżej rozmiary pięści. Zamknęła oczy i skupiła myśli na miejscu w sercu, które zawsze należało do Jacena. Poczuła go tam krótką chwilę niczym płonącą iskierkę. Ale wszystko znikło. Teraz nie wyczuwała niczego z wyjątkiem własnego gniewu, nienawiści i rozpaczy.

— Wrócimy, Jacenie — oznajmiła na tyle głośno, żeby usłyszeli ją pozostali. — Trzymaj się. Przylecimy po ciebie.

W normalnych okolicznościach nie miałoby sensu latanie blisko powierzchni planety z włączonym generatorem sztucznego ciążenia. Zmieniające się nieustannie odczucie, gdzie dół, a gdzie góra, doprowadzało narządy równowagi większości istot do rozstroju. Leia odnosiła wrażenie, że jej żołądek wyprawia dzikie harce, a głowa wiruje niczym karuzela. Słyszała przez interkom i wyczuwała w krążącym po wszystkich pomieszczeniach frachtowca powietrzu, jaki to wywiera wpływ na pasażerów.

Nie mogła jednak nic na to poradzić. W ładowniach mieli tłum uchodźców, których nie dało się niczym przypiąć, umocować ani unieruchomić, a ścigany przez całą eskadrę koralowych skoczków „Sokół” leciał powietrznymi szlakami Coruscant, wykonując raz po raz nagłe zwroty i uniki. Musiała wymyślić jakiś sposób, żeby pasażerowie nie odrywali się od płyt pokładu. Nawet gdyby musiała później, jeśli przeżyje, zdezynfekować wszystkie pomieszczenia.

Nagle Han obrócił „Sokoła” na grzbiet i przeleciał tuż nad płonącym pomostem. Kiedy zobaczył nadlatujące od strony dziobu dwa koralowe skoczki, musiał zanurkować w kierunku kryjących się w mroku najniższych poziomów. Z obu wieżyczek obsługiwanych przez Meewal-hę i pałacowego artylerzystę czterolufowych działek strzelały do tyłu serie laserowych błyskawic. Kiedy jedna trafiła w cel, ścianami wieżowców wstrząsnął głuchy grzmot eksplozji. Nie zmniejszyło to jednak liczby szybujących wokół kadłuba kuł magmy.

Leia usiadła wygodniej pośrodku ogromnego fotela drugiego pilota. Spojrzała na wyświetlaną na ekranie monitora mapę Coruscant i cicho zaklęła.

— Nie skręciliśmy tam, gdzie powinniśmy — powiedziała.

— Wiem. — Oczywiście, kochanie.

Han wyrównał lot frachtowca, wykonał pętlę i zawrócił. Nie przestając prowadzić ognia z czterolufowego grzbietowego działka, Meewal-ha załatwiła sześć czy siedem ścigających ich koralowych skoczków. Solo obrócił w locie frachtowiec o dziewięćdziesiąt stopni i skręcił w wąską przecznicę. Leia musiała chwycić podłokietnik fotela, aby nie spaść i nie stracić z oczu wyświetlanej mapy.

— W lewo za trzy, dwie… — zaczęła. — Mam!

Han odwrócił ,.Sokoła” z powrotem o dziewięćdziesiąt stopni i skierował go w głąb wilgotnych katakumb, nad którymi znajdowało się Wielkie Zachodnie Morze. Meewalha i pałacowy artylerzysta zestrzelili kolejne dwa koralowe skoczki. Han przeleciał przez strugę spadającej wody, trzykrotnie zmienił kurs i w końcu zdołał zmylić pozostałych pilotów ścigających go skoczków.

— Nieźle, jak na takiego staruszka. — Leia znów usiadła pośrodku fotela drugiego pilota. — Kiedy wyjdziemy z tego cali i zdrowi, może Corran nauczy cię, jak pilotować X-skrzydłowiec?

— Jeżeli w Zaćmieniu jeszcze jakieś pozostały — odparł Solo.

Przemknąwszy przez mroczny labirynt pokrytych pleśnią porośniętych mchami kolumn i budowli, na których wspierało się dno sztucznego jeziora, wychynęli w końcu na przeciwległym skraju ferrobetonowej plaży. Dopiero wtedy Han włączył repulsory i pozwolił, żeby „Sokół” zawisnął nieruchomo. Prosto przed dziobem widniały dymiące szczątki baterii planetarnych turbolaserów. Same działa przypominały stertę stopionego żużlu, a masywny wspornik sprawiał większe wrażenie krateru po trafieniu meteoru niż masywnej budowli.

— To tu? — W głosie Hana dźwięczało zdumienie zmieszane z niedowierzaniem.

Leia zerknęła na mapę.

— Na pewno — potwierdziła. Han zaklął.

Leia wiedziała, o czym mąż myśli. Obawiał się, że przybyli za późno. Wiedząc jednak, że żona dysponuje wyjątkowymi umiejętnościami, czekał cierpliwie i bez słowa. Z pewnością był tym samym Hanem, którego tak dobrze znała, ale wszystko wskazywało, że rozumie ją teraz o wiele lepiej niż kiedykolwiek. Zaczynało się jej to podobać. Naprawdę była zachwycona.

Zamknęła oczy, uwolniła myśli i wysłała je do brata. Starała się zorientować, skąd promieniuje wrażenie jego obecności, podobnie jak wyczuwała na Bespinie, kiedy Darth Yader odciął jego dłoń. Po chwili uniosła rękę i nie patrząc, wskazała kierunek, skąd go wyczuwała.

— Tam — powiedziała.

— Masz na myśli tamto miejsce — zapytał Han — gdzie zniża się tamten okręt desantowy?

Leia otworzyła oczy i zobaczyła ogromną koralową bryłę opadającą ku wieżowcowi, który wskazywała.

— Tak — oznajmiła. — Dokładnie tam.

Mara obróciła się jak baletnica na zdrowej nodze, uniosła zabandażowaną i z rozmachem kopnęła najbliższego Yuuzhanina w skroń. Kiedy wojownik upadł, zakończyła półobrót i przecięła buczącą klingą świetlnego miecza drugiego, który stał za nim. Zanurkowała pod lecącym ku niej z prawej strony amphistafFe’l i zobaczyła, że Luke przygotowuje się do zaatakowania innego napastnika. Nie odwracając się, obróciła blaster, aby lufa broni znalazła się pod łokciem drugiej ręki, i dwukrotnie wystrzeliła. Jej błyskawice przemknęły z lewej i z prawej strony głowy męża i wypaliły dziury w czołach dwóch atakujących go Yuuzhan Vongów.

Luke uśmiechnął się i podciął nogi trzeciemu. Jednak każdego zbitego zastępowało natychmiast dziesięciu innych gotowych na śmierć. Działając ramię w ramię, Mara i Luke wyskoczyli w powietrze, wykonali kilka salt i opadli pośrodku szeregu żołnierzy Nowej Republiki, obsługujących zniszczoną baterię turbolaserów. Prowadząc ogień i odbijając klingami świetlnych mieczy nadlatujące chrząszcze, wspomagali żołnierzy dopóty, dopóki atak Yuuzhan nie zaczął się załamywać. Ostatni napastnicy zginęli, kiedy artylerzyści otworzyli ogień z ciężkich karabinów blasterowych.

Nagle podszedł do nich młodszy oficer, jeden z dwóch, którzy pozostali przy życiu po pierwszym ataku na baterię.

— Wynosimy się stąd — powiedział. — Schodzimy do podziemi.

— Nie — sprzeciwiła się Mara. — Jeżeli tam zejdziemy, członkowie załogi „Sokoła” nigdy nas nie odnajdą.

— Niewiele nam to pomoże. — Oficer wskazał sklepienie. Widoczny przez ogromne wyrwy, długi na kilometr okręt desantowy Yuuzhan Vongów zajmował pozycję nad dachami okolicznych wysokościowców. — Jak powiedziała tamta dama: „Dopóki możecie, walczcie, a kiedy będziecie ustępowali, zmuście wrogów do wysiłku”. Wasi przyjaciele nie przylecą. Wyrządzimy więcej szkód, jeżeli zejdziemy do podziemi.

Z wyrzutni okrętu desantowego zaczął opadać grad ognistej galarety i w durastalowym sklepieniu ukazały się otwory wielkości dłoni. Jedna kula wylądowała zbyt blisko i R2-D2 powitał ją alarmującym piskiem. Oboje Jedi zaczęli się posługiwać Mocą, żeby kierować gdzie indziej kule lecące prosto na nich.

— Co o tym sądzisz? — zwróciła się Mara do męża. Wiedziała, że Luke wciąż wyczuwa myśli szukającej ich siostry. — Czy ściągając Hana i Leię w tę pułapkę, skazujemy ich na pewną śmierć?

W spodzie wielkiego okrętu pojawiły się ciemne otwory, z których opadły długie liany. Zaczęli po nich zjeżdżać gadopodobni żołnierze-niewolnicy. Kilkanaście lian wylądowało na dachu wieżowca, gdzie ukrywali się Skywalkerowie.

Luke otworzył blasterowy ogień przez dziesięciometrowe dziury wypalone w sklepieniu przez kule plazmy.

— Musimy tu zostać — powiedział. — Han i Leia nie odlecą, dopóki nie sprawdzą, czy jeszcze żyjemy, czy już zginęliśmy.

Mara kiwnęła głową.

— Świetnie — powiedziała. — Ben jest bezpieczny. Teraz wierzę, że Moc zatroszczy się o wszystko inne.

— Hej, dokąd wszyscy się wybierają?! — zawołał Han, nie zwracając się do nikogo w szczególności, a już z pewnością nie do żony. — Nie mogą pozostać w jednym miejscu chociaż pięć minut?

Budynek miał płaski dach i ściany z lustrostali i jak można było się spodziewać, Solo podleciał „Sokołem” z niewłaściwej strony. Dopiero kiedy zatoczył obszerny łuk, Leia zauważyła błyski świetlnych mieczy i błyskawice blasterowych strzałów broniących się Skywalkerów i załogi stanowiska ciężkiej artylerii. Wymanewrowanie tak, aby uniknąć trafienia, zajęło jednak Hanowi dobre pięć minut. Kiedy frachtowiec zawisnął nieruchomo po drugiej stronie gmachu, okazało się, że żołnierze Nowej Republiki biegną w kierunku klatki schodowej.

— Zaciśnij pasy ochronnej sieci — odezwał się Han. — I możesz zacząć uzbrajać zapalniki pocisków udarowych.

— Po… cisków udarowych? — zachłysnęła się Leia. — Hanie…

Jej mąż przestał wpatrywać się w dach i odwrócił głowę w jej stronę.

— Ta-a? — mruknął.

Leia przełknęła ślinę i wyciągnęła rękę w kierunku przełączników systemów uzbrajania zapalników.

— Ilu? — zapytała.

Solo uśmiechnął się przekornie.

— A jak myślisz?

— Wszystkich. — Leia zaczęła pstrykać dźwigienkami kolejnych przełączników.

Nagle Han przyspieszył i obniżył pułap lotu frachtowca. Wślizgnął się pod kadłub yuuzhańskiego okrętu desantowego i unieruchomił „Sokoła” zaledwie trzy metry powyżej podziurawionej jak rzeszoto płaszczyzny dachu. Zaskoczeni najeźdźcy zareagowali zbyt późno salwami ognistej galarety, która przysporzyła więcej kłopotów opuszczającym się po lianach gadom niż nastawionym na maksimum ochronnym polom frachtowca. Han zwiększył dopływ energii do repulsorów i mając nadzieję, że struga płonących jonów nie wyrządzi krzywdy Skywalkerom ani żołnierzom Nowej Republiki, skierował dziób pionowo w górę.

— Ognia! — rozkazał w pewnej chwili.

Leia trzasnęła otwartą dłonią w guzik spustowy. Pierwsza para pocisków udarowych rozbłysnęła i zanim członkowie załogi yuuzhańskiego okrętu zdołali zareagować, eksplodowała na spodzie kadłuba. Fala udarowa zakołysała unoszącym się pionowo „Sokołem”, ale Leia zdążyła puścić dwie następne salwy. Zanim wystrzeliła czwartą, z wnętrza gigantycznego okrętu strzeliły słupy ognia, a od kadłuba zaczęły się odrywać bryły czarnego korala yorik.

Ujrzawszy to, żołnierze Nowej Republiki zawrócili i puścili się biegiem w kierunku „Sokoła”. Han nie widział Mary ani Luke’a, ale miał przeczucie, że biegną na końcu.

— Opuść rampę. — Han wyrównał lot frachtowca, zmniejszył siłę ciągu repulsorów i wysunął łapy ładownicze. — I pędź do…

Leia już wybiegała ze sterowni.

Meewalha strzelała z czerolufowego działka do opadających na lianach gadopodobnych żołnierzy-niewolników. Han wysunął z otworu w kadłubie samopowtarzalny blaster, aby ją wesprzeć. Spodziewał się, że artylerzyści okrętu desantowego zasypiągo kulami plazmy albo pociskami magmy. Wkrótce jednak uświadomił sobie, że prawdziwe niebezpieczeństwo zagraża mu ze strony płonących brył korala yorik, które nie przestawały lądować z głośnym trzaskiem na dachu wokół „Sokoła”. Pomyślał, że może jednak istnieje coś takiego jak przesadnie duża siła ognia.

Wsunął z powrotem samopowtarzalny blaster i kiedy światełka na kontrolnym pulpicie uświadomiły mu, że rampa się unosi, zwiększył dopływ energii do repulsorów, schował łapy ładownicze i wyleciał spod kadłuba płonącego okrętu desantowego. Zanurkował w kierunku najbliższego powietrznego szlaku i śmignął między kolumnami i budynkami podtrzymującymi Wielkie Zachodnie Morze. Kierował się bardziej wskazaniami sensorów i wyświetlanej mapy niż tym, co widział na własne oczy. Zdołał pokonać może połowę drogi, kiedy do sterowni weszli Luke, Mara i Leia. Tuż za nimi, radośnie szczebiocząc, wtoczył się niewielki astromechaniczny robot.

— Dzięki, że po nas wróciliście. — Luke klepnął Hana w ramię i opadł na fotel drugiego pilota. — Już zaczynaliśmy myśleć, że wam się nie uda.

— Powietrzne szlaki przypominają prawdziwe piekło. — Han zerknął na mapę wyświetlaną na ekranie monitora Leii. Zamierzał zapytać Luke’a, w którym miejscu byłoby najlepiej spróbować przedrzeć się na orbitę, ale zmienił zdanie. Kciukiem prawej dłoni wskazał fotel ustawiony za plecami pilotów. — Przykro mi, mały, ale to jest fotel Leii — powiedział.

Mistrz Jedi wyraźnie spochmurniał.

— Przepraszam — bąknął. Wstał i wyjął z kieszeni kombinezonu arkusik flimsiplastu. — Chciałem tylko ci to dać.

W sterowni zapadła niezręczna cisza. Luke już wyciągnął rękę, aby wręczyć wydruk Hanowi, ale widocznie zmienił zdanie, gdyż wyciągnął dokument w kierunku siostry.

Solo przewrócił oczami.

— Posłuchaj, nie zamierzałem wyrządzać ci przykrości — powiedział. — Chciałem tylko, żeby na tym fotelu siedział mój drugi pilot, a ty żebyś obsługiwał dolne działko. To wszystko.

W sterowni dało się wyczuć niemal namacalną ulgę. Han nie miał nic przeciwko temu. Za nic w świecie by nie chciał, żeby ktokolwiek przepraszał go za śmierć młodszego syna. Uważał, że umniejszyłoby to znaczenie jego ofiary i oznaczało, że Anakin zginął na próżno.

— Hej, kiedy wreszcie zajmiecie się tym, co najważniejsze? — zapytał. — Maro, mogłabyś dopilnować ponownego załadowania wyrzutni pocisków udarowych? Na pokładzie tej łajby przebywa wielu ludzi, którzy bardzo chcieliby wynieść się stąd jak najprędzej.

— Jasne.

Mara i Luke zrobili przejście, aby Leia mogła zająć fotel drugiego pilota. Mistrz Jedi wręczył jej arkusik flimsiplastu i wyjaśnił, gdzie go otrzymał. Kiedy skończył, „Sokół” wylatywał już po przeciwnej stronie spod dna Zachodniego Morza. Han zanurkował i poleciał jednym z najniższych powietrznych szlaków, ale musiał raz po raz zmieniać pułap lotu, żeby omijać zniszczone mosty, kładki i chodniki. Luke i Mara pozwolili, żeby R2-D2 podłączył się do gniazda w sterowni, a potem udali się na swoje posterunki. Dopiero wtedy Leia spojrzała na Hana.

— Mój fotel, hmmm? — zapytała.

— Spisujesz się doskonale. — Han zerknął kątem oka na dawne miejsce Chewbaccy. — A jeżeli uda nam się wyjść z tego cało, ogłosimy to oficjalnie i znajdziemy coś mniejszego, co będzie pasowało do twojej figury.

Leia uniosła brew.

— To już byłoby coś. — Przeniosła spojrzenie na arkusik flimsiplastu i sprawdziła wskazanie chronometru, a potem wystukała podany zestaw współrzędnych na klawiaturze nawigacyjnego komputera. — Wynośmy się stąd, pierwszy pilocie.

Han pstryknął jakimś przełącznikiem i pchnął dźwignię przepustnicy. „Sokół” wystrzelił z kamiennego kanionu i poszybował w opalizujące niebo.

Zanim Yuuzhan Vongowie mieli czas zareagować, przemknął przez chmurę okrętów desantowych i jednostek szturmowych. Kiedy jednak przelatywał przez najwyższe warstwy atmosfery, z yuuzhańskiego odpowiednika krążownika oznaczonego na ekranie taktycznego monitora jako „Kratak” wyłoniło się kilka eskadr koralowych skoczków, a kapitan okrętu zmienił kurs, aby przechwycić nadlatujący frachtowiec. Luke i Meewalha odpowiedzieli salwami strzałów z czterolufowych działek. R2-D2 zagwizdał i zaświergotał, a potem zaczął przeszukiwać kanały komunikatora w nadziei, że usłyszy czyjś przyjazny głos.

Han włączył interkom.

— Maro, jak idzie ci z tymi…

— Trzy załadowane.

— To wystarczy. — Han postarał się, żeby w jego głosie zabrzmiała pewność siebie. — Przygotuj…

Nagle R2-D2 gorączkowo zapikał. Z komunikatora rozległ się znajomy głos Danni Quee.

— „Sokole” skręć o dziesięć stopni i nie zmniejszaj szybkości, a przede wszystkim nie wypuszczaj tych pocisków udarowych.

Han odruchowo usłuchał, ale zerknął na ekran taktycznego monitora. Przed dziobem frachtowca nie było widać nic oprócz roju koralowych skoczków.

— Uhmmm, dziesięć stopni chyba nie wystarczy — powiedział.

— Wystarczy. — Tym razem w odbiorniku zabrzmiał głos Landa. Natychmiast do rozmowy przyłączyła się Mara.

— Hazardzisto? — zapytała wyraźnie zaniepokojona. — Co tutaj robisz? Nie chcę…

— Twój pakunek jest bezpieczny pod opieką Tendry — odparł Calrissian. — Na pokładzie „Rycerza”.

Han zerknął na Leię. Jego żona mogła tylko wzruszyć ramionami i machnąć wręczonym jej przez Luke’a arkusikiem flimsiplastu.

— Zaufajcie mi — odezwała się Danni.

R2-D2 zaświergotał. Na ekranie taktycznego monitora pojawił się dywizjon pilotowanych przez rycerzy Jedi X-skrzydłowców.

— Zrozumiałem. — Han leciał dalej w kierunku zbliżających się koralowych skoczków. — Co mamy do stracenia?

Nieprzyjaciele podążali tym samym kursem jeszcze dziesięć sekund i dopiero wtedy otworzyli ogień. Luke i Meewalha nie pozostali dłużni, do bitwy przyłączyła się także załoga „Krataka”. O dziobowe pola ochronne „Sokoła” zaczęły się rozbryzgiwać pierwsze kule plazmy.

Kiedy jednak pilotowane przez rycerzy Jedi gwiezdne myśliwce dotarły na odległość strzału i piloci przyłączyli się do walki, stało się coś dziwnego. W jednej chwili zniknęła połowa koralowych skoczków.

Widocznie kapitan yuuzhańskiego krążownika doszedł do przekonania, że musi się zająć czymś ważniejszym albo pilniejszym, gdyż jego okręt zmienił kurs i zaczął się oddalać od pola bitwy. Pilotów koralowych skoczków ogarnęła panika. Czterej zawrócili, aby stawić czoło nowemu zagrożeniu, a pozostali latali bezradnie tu i tam, jakby w ogóle nie interesowali się przeciwnikami. Dwa skoczki zderzyły się i zniknęły w rozbłysku oślepiającej eksplozji. Jedynie sześć na czele szyku leciało dalej. Ich piloci nie uświadamiali sobie niebezpieczeństwa, jakie groziło im od tyłu. Rycerze Jedi wypuścili następną salwę, po której już nic nie stało na drodze „Sokoła” do wolności.

— Jak myślisz, zdołałbyś skierować swoją starą balię w tę stronę, stary piracie? — zapytał przez komunikator Lando. — Nawet tobie powinien się udać tak prosty manewr.

Han uświadomił sobie, że nie wie, co powiedzieć. Doskonale wyszkoleni i zdyscyplinowani piloci kilku eskadr koralowych skoczków nie zachowywaliby się jak żółtodzioby i nie wpadali w panikę, która przyniosłaby wstyd członkom gangu grawicyklistów, ale chwilę wcześniej właśnie coś takiego oglądał na własne oczy. Przeleciał „Sokołem” obok kilku ocalałych z pogromu koralowych skoczków, a kiedy na ekranie taktycznego monitora pojawiła się plamka „Rycerza”, skierował się w tamtą stronę.

— Czy to naprawdę się wydarzyło? — zapytał, kiedy trochę ochłonął.

— Chyba tak — odparł Luke przez interkom. — Właśnie udało się zagłuszyć sygnały yammoska. — Podłączył urządzenie do kanału komunikatora. — Danni, Cilghal, przyjmijcie moje gratulacje. Wasz sukces przyszedł zbyt późno, żeby ocalić Coruscant, ale to doskonała wróżba na przyszłość.

— Wszyscy mają taką nadzieję — odparła Leia. — Dziękujemy.

Z gratulacjami pospieszyli także pozostali piloci i mieszkańcy Zaćmienia, a potem do rozmowy włączył się znów mistrz Skywalker.

— Obierzmy kurs na „Rycerza” i spotkajmy się tam wszyscy — zaproponował. — I zachowujmy ostrożność. Teraz, kiedy Coruscant padło łupem nieprzyjaciół, odpowiedzialność za losy Nowej Republiki spada wyłącznie na barki Jedi.

Han zatoczył łuk, aby „Sokół” mógł dołączyć do konwoju, a potem zaczął obliczać, czy zdoła dokonać krótkiego skoku z tyloma pasażerami na pokładzie. Zamierzał jak najszybciej pokonać odległość dzielącą go od gwiezdnego niszczyciela.

— Leio, ilu żołnierzy zabraliśmy na pokład z dachu tamtej wieży? — zapytał.

Kiedy nie usłyszał odpowiedzi, obrócił głowę i spojrzał na żonę. Pogrążona w medytacji Leia sprawiała wrażenie zmęczonej i zatroskanej. Han poczuł, że serce podchodzi mu do gardła. Widział już kiedyś taki wyraz na jej twarzy. Wyciągnął rękę i delikatnie potrząsnął ją za ramię.

— Co się stało? — zapytał. — Chyba nie bliźnięta…

Z twarzy żony nie zniknęło zmęczenie ani smutek, ale pojawił się zatrważający spokój.

— Żyją, ale grozi im niebezpieczeństwo — odparła Leia. — Straszliwe niebezpieczeństwo.

— Artoo, wybierz kanał i połącz mnie z „Rycerzem” — rozkazał Solo. — Wyładujemy tych gości i polecimy do nich, Leio. Tylko ty i ja.

Żona położyła dłoń na jego ręce i pokręciła głową.

— Nie, Hanie — powiedziała. — Nawet gdybyśmy wiedzieli, gdzie ich szukać, i zdołali dolecieć żywi, nie zaradzilibyśmy temu, co im grozi. To chyba niebezpieczeństwo innego rodzaju. Muszą sami zatroszczyć się o własne życie.

Han zmarszczył czoło. Zrozumiał, że niebezpieczeństwo ma jakiś związek z tym, że bliźnięta są Jedi. A niczego nie mógł sobie wyobrazić.

— A jeżeli im się nie uda? — zapytał.

— Uda się. — Leia zamknęła oczy i ścisnęła go za rękę. — Jestem pewna, że sobie poradzą.

Podziękowania

Powstanie tej książki zawdzięczam wielu osobom. Chciałbym podziękować wszystkim, a szczególnie Curtisowi Smithowi za to, że przed wielu laty zwrócił moją uwagę na powieści z cyklu Gwiezdne Wojny, i Mary Kirchhoff, która zauważyła, że i ja mógłbym wnieść coś nowego. Dziękuję także trzem fanatykom Gwiezdnych Wojen: Matthew Cavinessowi, Kevinowi McConnellowi i Rossowi Martinowi, o których prawie nigdy nie zapominałem podczas pisania tej książki. Na podziękowania zasługują również Mikę Friedman i Jenni Smith; inni pisarze powieści o Nowej Erze Jedi: R. A. Salvatore — cóż za fantastyczny pomysł! — Mike Stackpole, Jim Luceno, Kathy Tyers, Greg Keyes, Elaine Cunningham, Aaron Allston i Matt Stover, których uwagi i pomysły bardzo mi pomogły podczas pracy nad książką; Shelly Shapiro i wszyscy pracownicy wydawnictwa Del Rey, a zwłaszcza Chris Schluep, Kathleen David i Lisa Collins. Dziękuję także Sue Rostoni i Lucy Autrey Wilson z Lucasfilm, jak również Chrisowi Cerasiemu, Lelandowi Chee, Danowi Wallace’owi i wszystkim innym, dzięki którym pisanie tej powieści było dla mnie prawdziwą przyjemnością, I, oczywiście, składam podziękowania George’owi Lucasowi — za to, że pozwolił mi się bawić w swojej galaktyce.

Content

Troy Denning
Gwiazda po gwieździe

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

Podziękowania