ПОЛАЦК 1579

.

У гэтым электронным выданні няма спасылак на скарыстаныя аўтарам крыніцы.

Калі гэта неабходна: https://arche.by/item/4155

Уступ для беларускага чытача

Увазе беларускага чытача прапануецца кніга доктара гістарычных навук (doktor habilitowany) Дарыюша Купіша, ад’юнкта факультэту гісторыі XVI–XVIII стст. Люблінскага ўнівэрсытэту імя Марыі Складоўскай-Кюры. У сваёй навуковай дзейнасьці аўтар распрацоўвае праблематыку вайсковай справы і ваенных кампаній Рэчы Паспалітай (полацкай 1579, пскоўскай 1581–1582, смаленскай 1632–1634), рэлігійнай ідэнтычнасьці і генэалёгіі радамскай шляхты, гісторыі разьвіцьця Радама і Малапольшчы.

Кніга «Полацак 1579» ўбачыла сьвет у Польшчы ў 2003 годзе. Пераклад на беларускую мову быў упершыню апублікаваны ў «ARCHE» (№ 4/2009).

Гэтая праца прысьвечана паходу войскаў Вялікага Княства Літоўскага, Польскага каралеўства і наёмнікаў на чале са Стэфанам Баторыем на Полацак і яго вызваленьню з-пад маскоўскай акупацыі ў 1579 г. Праўда, аўтар не абмяжоўваецца толькі гэтай падзеяй, і раскрывае прадгісторыю канфлікту паміж ВКЛ і Маскоўскім княствам за сярэдняе Падзьвіньне, аналізуе склад войска і мабілізацыйныя магчымасьці варагуючых бакоў і, натуральна, ход і вынікі самой кампаніі 1579 г.

З айчынных аўтараў толькі Вітаўт Чаропка ў папулярным стылі асьвятляў гэтыя падзеі, але ў беларускай навуковай літаратуры яна цэласна не разглядалася. Паасобная закранутыя аўтарам сюжэты беларускія гісторыкі пачалі распрацоўваць толькі ў апошні час, але, зноў жа, у нашай краіне пакуль не зьявілася сынтэтычнай манаграфіі, прысьвечанай вызваленьню Полацку С. Баторыем у 1579 г.

Дасьледаваньне, што прапануецца вашай увазе, працягвае і разьвівае традыцыі польскай гістарыяграфіі, адной з найбольш распрацаваных у Цэнтральнай Эўропе. Слабым бокам працы ёсьць кепская знаёмасць яе аўтара з тапанімікай Полаччыны, а таксама беларускімі і расійскімі архіўнымі матэрыяламі. Тым ня менш на падмурку клясычных польскіх дасьледаваньняў вайсковай справы аўтар дае досыць аб’ектыўнае і поўнае адлюстраваньне вайны паміж ВКЛ і Маскоўскай дзяржавай у 1558–1582 гг., удакладняючы раней дадзеныя трактоўкі самымі апошнімі на момант напісаньня кнігі распрацоўкамі польскай, расійскай і беларускай гістарычнай навукі.

Гэты твор, прысьвечаны адной з найбольш яркіх падзеяў у гісторыі нашай Бацькаўшчыны і ўсёй ўсходняй Эўропы XVI ст., бясспрэчна, заслугоўвае ўвагі беларускага чытача.

Віктар Якубаў,

старшы выкладчык Полацкага дзяржаўнага ўнівэрсытэту.

Дасьледуе пытаньні, зьвязаныя з барацьбой за Інфлянты паміж ВКЛ, Польшчай, Швэцыяй у канцы XVI — пачатку XVII ст.ст.

УСТУП

У 1575 г. Іван Жахлівы, парушаючы ўмовы замірэньня, заняў прыналежную Рэчы Паспалітай Пярну, а за два гады — усю Лівонію да самай Дзьвіны. У руках дзяржавы абодвух народаў засталася толькі Рыга, а швэды ўтрымлівалі Талін. Яшчэ ніколі маскоўская дзяржава не здабывала такіх посьпехаў у Інфлянцкай вайне, якая вялася гадамі.

11 жніўня 1579 г. пад Полацкам стала армія Сьцяпана Батуры, пачынаючы 20-дзённую аблогу, якая скончылася ўзяцьцем адной з найбольшых крэпасьцяў на Дзьвіне. Гэта быў кульмінацыйны момант першай сярод трох маскоўскіх кампаніяў, якія былі заплянаваныя за цараваньне гэтага караля. Узяцьце Полацку польска-літоўскай арміяй[1] было першым сур’ёзным посьпехам у змаганьні з Масковіяй. Яно дазволіла адрэзаць Лівонію ад маскоўскай дзяржавы і адолець моц Івана IV Жахлівага.

Аблога Полацку заслугоўвае ўвагі зь некалькіх прычынаў.

Па-першае, толькі тут напоўніцу праявілася дзейснасьць рэформаў Сьцяпана Батуры, ініцыяваных у галіне ваеннай справы.

Па-другое, кампанія зьвяртае на сябе ўвагу мэтадычнасьцю і стараннасьцю ня толькі ўсёй ваеннай падрыхтоўкі, але і хуткім і эфэктыўным заканчэньнем ваенных дзеяньняў. На галоўным ваенным тэатры праводзіліся толькі абложныя баі, у якіх значную баяздольнасьць праяўлялі пяхота і артылерыя. Коньніца служыла ў гэтым выпадку для абарончых і дывэрсійна-выведчых дзеяньняў, што было рэдкасьцю ў ранейшым змаганьні з Масковіяй.

Першы паход Батуры супраць Масковіі ўжо мае сваю шырокую літаратуру, у тым ліку асобны гістарычны нарыс аўтарства К. Бурскага і меншы артыкул у «Encyklopedii Wojskowej». Нарыс усіх трох кампаній Батуры даў О. Ляскоўскі. Ваенныя высілкі Рэчы Паспалітай і ўся вайсковая падрыхтоўка да кампаніі 1579 г. вядомыя дзякуючы грунтоўным дасьледаваньням Г. Катарскага. Астатнія дасьледаваньні, цытаваныя ў кнізе, былі зьмешчаны ў шырэйшых працах з гісторыі ваеннай справы або ў біяграфіях Батуры, таму яны зь неабходнасьці маюць агульны характар. Увагі заслугоўвае тут перадусім праца К. Алейніка, якая паказвае караля ў аспэкце яго вайсковай дзейнасьці.

Расейскія гісторыкі дагэтуль надавалі значна больш увагі ўзяцьцю Полацку Іванам Жахлівым у 1563 г., чым адваёве гораду Сьцяпанам Батурам у 1579 г. Першым шырэй апісаў пераможную кампанію Батуры М. Карамзін, не шкадуючы пры гэтым крытычных заўвагаў на адрас цара. Найбольш увагі полацкаму паходу 1579 г. надаў В. Навадворскі — польскі гісторык мяжы XIX–XX стст., які пісаў большасьць сваіх прац па-расейску. У СССР тэматыка, зьвязаная з аблогай Полацку Батурам, не карысталася надта вялікай папулярнасьцю, і толькі нядаўна да яе вярнуліся беларускія гісторыкі.[2]

Сярод шматлікіх крыніцаў, прысьвечаных полацкаму паходу, на першым месцы трэба назваць афіцыйныя рэляцыі, зробленыя на даручэньне караля: «Edictum Regium de supplicationibus ob captam Polociam» i «Rerum post captam Polociam contra Moscum gestum narratio». Хоць яны былі створаныя для патрэбаў ваеннай прапаганды, сьцісласьць зьместу і празрыстасьць гэтых рэляцый робіць іх вартай вялікага даверу крыніцай.

Наступная каштоўная крыніца да гісторыі Полацку — працы Я. Бельскага (прадаўжальніка і выдаўца твораў свайго бацькі М. Бельскага), М. Стрыйкоўскага і Р. Гайдэнштайна. Бельскі, удзельнік полацкай кампаніі, зьмясьціў у сваёй працы, якая працягвала справу бацькі, багата падрабязнасьцяў аблогі. Гайдэнштайн, хоць і ня быў пад Полацкам, але празь Яна 3амойскага меў доступ да каралеўскай канцылярыі і шэрагу невядомых нам дакумэнтаў. Акрамя таго, ён карыстаўся працай Бельскага. Таксама Стрыйкоўскі хоць і быў духоўнай асобай, але ў маладосьці запазнаўся з ваеннай службай, і карыстаўся ў сваёй працы многімі крыніцамі і рэляцыямі ўдзельнікаў аблогі. Пэўныя зьвесткі, якія дапаўняюць гісторыю аблогі Полацку, даюць таксама іншыя польскія і іншаземныя рэляцыі, а з расейскіх крыніцаў — перадусім афіцыйная «Разрядная книга». Затое можна цалкам абмінуць працу А. Гваньіні, якая ёсьць кампіляцыяй Стрыйкоўскага і іншых аўтараў.

Загана ўсіх крыніцаў пра аблогу Полацку ў 1579 г. — гэта невялікая колькасьць названых у іх датаў. Дагэтуль ня знойдзена ніводнага дыярыюшу аблогі крэпасьці, у якім пасьлядоўна паказваліся б дні барацьбы. Таму існуе вялікі зазор паміж падзеямі 12 жніўня і падпалам умацаваньняў Верхняга замку 29 жніўня. Безумоўна, вядома, якія дзеяньні рабіліся цягам тых 16 дзён, але мы ня ў стане адпаведна ўпарадкаваць іх.

Рэканструкцыя аблогі не была б магчымая без сучасных гравюраў і плянаў. Гравюры XVI ст., зразумела, адрозьніваюцца ад сучасных мапаў, аднак ілюструюць уклад умацаваньняў, ляндшафт мясцовасьці, разьмяшчэньне войскаў і нават стараюцца плястычна паказаць ключавыя моманты бітвы. Асноўныя візуальныя крыніцы да аблогі Полацку ўжо былі выкарыстаны гісторыкамі XIX ст. У апошні час намаганьнямі С. Александровіча было выяўлена некалькі новых плянаў, якія дазваляюць заўважыць шмат фактаў, якія дагэтуль абміналіся пры апісаньні бітвы за Полацак. Толькі супастаўленьне візуальных крыніц зь пісьмовымі сьведчаньнямі дазваляе ў меру поўна аднавіць хаду аблогі Полацку ў 1579 г.

Армія Івана IV Жахлівага

У сярэдзіне XVI ст. Іван IV Жахлівы загадаў выдаць шэраг распараджэньняў, якія мусілі ўмацаваць колькасьць і спраўнасьць узброеных сілаў маскоўскай дзяржавы. У выпадку вайны служыць у войску былі абавязаны прадстаўнікі амаль усіх пластоў грамадзтва. Асноўнай катэгорыяй насельніцтва, якая фармавала армію, былі, як і даўней, фэадалы: баяры, «дваране» і «баярскія дзеці». Баяры былі ўладальнікамі вялікіх спадчынных землеўладаньняў, і большасьць зь іх утварала стан, які адпавядаў родавай арыстакратыі на захадзе Эўропы. Яны засяроджвалі ў сваіх руках амаль усе годнасьці і дзяржаўныя пасады, а самыя значныя зь іх засядалі ў баярскай думе, якая была дарадчым органам цара. «Дваране» — гэта сярэдні фэадальны пласт, як бы «новая знаць», пачаткі якой сягалі XIV ст. У той час рускія князі і баяры пачалі надзяляць зямлёй сваіх дваранаў і ўраднікаў, што з часам прывяло да вылучэньня гэтай спэцыфічнай групы фэадалаў. У сваю чаргу «баярскія дзеці» — гэта фэадалы ніжэйшага рангу, цесна зьвязаныя з баярскімі дварамі і сваімі патронамі невялікімі зямельнымі надзеламі.

Вайсковыя абавязкі знаці грунтаваліся на «памеснай сыстэме», сфармаванай яшчэ ў XV ст. На яе падставе фэадалы, абдораныя зямельнымі надзеламі, былі абавязаныя несьці вайсковую службу.

Так, гэты досыць разнародны дваранскі пласт утвараў у межах паспалітага рушаньня кавалерыйскія фармаваньні.

У 1556 г. на загад Івана IV было выдадзена «Уложение о службе», якое зраўняла ў вайсковых абавязках уладальнікаў родавых памесьцяў («вотчын») і аддадзеных уладаром у часовае карыстаньне («памесьцяў»). Таму кожны дваранін павінен быў асабіста несьці вайсковую службу з уласным узбраеньнем і экіпіроўкай. Больш за тое, у залежнасьці ад памераў маёмасьці, якой валодаў, ён павінен быў выставіць за свой кошт адпаведную колькасьць людзей і коней. Зазвычай з 100 «чвэрцяў» зямлі (каля 50 га) выстаўлялі аднаго коньніка ў поўным ўзбраеньні. Такім чынам, фэадал мусіў выставіць з 300 чвэрцяў зямлі дваіх чалавек (акрамя сябе), з 400 — траіх, з 500 — чатырох і г. д. Калі паход ня быў далёкі, жаўнерам дазвалялася ўзяць з сабой па адным кані, а на больш далёкія паходы загадвалася браць двух коней.

Царскі ўказ 1556 г. значна павялічыў колькасьць маскоўскай фэадальнай коньніцы. У паходзе на Казань 1552 г. яе колькасьць ацэньвалі на 18,5 тысяч коней, а ў 1578 г. у маршы да інфлянцкай мяжы ўзялі ўдзел 26 933 конныя ваяры, зь якіх — 6461 татарын і т. зв. «новаахрышчаны» (г. зн. мардвіны, чувашы і да т. п.).

За кожнага коньніка, прыведзенага на паход, дваранін атрымліваў зь дзяржаўнай казны 1–2 рублі, у залежнасьці ад якасьці ўзбраеньня. Той, хто выстаўляў больш жаўнераў, чым прыпісаная яму колькасьць, мог разьлічваць на большы жолд. Тыя, хто ўхіляўся ад вайсковай службы (т. зв. нетчыкі), абкладаліся высокімі штрафамі. Грашовыя пакараньні трэба было плаціць і тады, калі былі ўстаноўленыя недахопы і пашкоджаньні зброі ці экіпіроўкі. Аднак апошняе распараджэньне было цяжка выканаць, бо не было палажэньняў, якія б дакладна акрэсьлівалі від і якасьць зброі.

Як ужо згадвалася, аддзелы маскоўскай коньніцы былі арганізаваныя паводле прынцыпу паспалітага рушаньня. Зямельныя ўладаньні пераходзілі ад бацькі да сына, у сувязі з чым кожны дваранін, якому споўнілася 15 гадоў, уносіўся ў вайсковы сьпіс. З баяраў, «дваранаў» і «баярскіх дзяцей» фармавалі сотні, а тыя, у сваю чаргу, аб’ядноўвалі ў палкі рознай колькасьці. У мірны час яны зьбіраліся паводле паветаў на агляды, а поўную мабілізацыю абвяшчалі ў выпадку вайны. Яна адбывалася надзвычай павольна, і ў гэты час за коньніцай цягнуліся аграмадныя табары зь вялікай колькасьцю чэлядзі і разнастайных слуг. Каб даць гэтаму рады, мабілізацыю стараліся праводзіць як мага бліжэй да меркаванага тэатру ваенных дзеяньняў.

Узбраеньне маскоўскай шляхецкай коньніцы было вельмі разнароднае. Наступальная зброя выраблялася амаль выключна ў мясцовых майстэрнях, а ўваходзілі ў яе: шаблі, дзіды, булавы і лукі. Маскоўская коньніца ў той час не карысталася агнястрэльнай зброяй. Ахоўныя дасьпехі складаліся зазвычай з т. зв. мяккіх латаў. Гэта быў шырокі прашыты кафтан, або жупан на падбіўцы, т. зв. «тегиляй». Часамі на гэтыя кафтаны нашывалі мэталёвыя бляшкі. Выкарыстоўваліся і мэталічныя дасьпехі, найчасьцей — вырабленыя з жалезных колцаў кальчугі і байданы. Толькі багацейшыя маглі сабе дазволіць спалучэньне колцаў з мэталічнымі пліткамі (т. зв. бехцеры). Коньнікі ахоўвалі галовы місюркамі[3] або высокімі шышакамі турэцкага тыпу, дадатковай аховай былі часам малыя круглыя шчыты. Самастойнае ўзбраеньне жаўнераў, якое праводзілася за свой кошт, адбівалася ня толькі на разнастайнасьці, але і на якасьці зброі. У выніку яна часта была проста ў фатальным стане.

Пачынаючы зь сярэдзіны XVI ст. у складзе маскоўскіх войскаў знаходзіліся вольныя казакі (яіцкія, волскія, данскія, а таксама ўкраінскія).

Яны выконвалі памежную службу, зазвычай конную, а спарадычна падтрымлівалі таксама маскоўскую армію ў розных паходах. Аднак трэба зазначыць, што яны лічыліся людзьмі незалежнымі, таму іх удзел у ваенных кампаніях зазвычай залежаў ад канкрэтных перамоваў з пасланцамі Крамля.

Частка казакоў наймалася на службу пры акрэсьленых гарадах, а называлі іх ад гораду, пры якім служылі. Гарадавыя казакі, якія сустракаюцца ўжо XV ст., цалкам залежалі ад дзяржаўных уладаў. Яны жылі ў гарадах або асобных прыгарадных паселішчах, званых казацкімі слабодамі, а мясцовыя ваяводы запісвалі іх у адмысловыя сьпісы. За службу іх узнагароджвалі грашыма або невялікімі надзеламі зямлі. Іх фармавалі ў палкі прыблізна па 500 чалавек, палкі дзялілі на сотні, а іх — на дзясяткі. Большасьць гарадавых казакоў сканцэнтравалася на паўднёвых межах маскоўскай дзяржавы, дзе яны патрулявалі галоўныя шляхі нападаў крымскіх і нагайскіх татараў. Апірышчам для іх была сталая зона ўмацаваньняў (т. зв. «засечная черта»), якая цягнулася ад Пуціўля праз Арол, Ражск і Гжацак. Гарадавых казакоў выкарыстоўвалі таксама для ваенных паходаў наступальнага характару. Напрыклад, яны апынуліся ў складзе арміі Івана IV, якая ў 1563 г. узяла Полацак. У 1596 г. агульная колькасьць гарадавых казакоў, перапісаных у 38 гарадах, перавысіла 7,5 тысячы чалавек.

Маскоўскую коньніцу ўмацоўвалі шматлікія татарскія аддзелы з казанскага і астраханскага ханстваў, якія трапілі пад маскоўскі ўплыў. Дапаможныя кантынгенты выстаўлялі таксама плямёны чарамісаў, чувашоў і мардвінаў, якія насялялі ўсходнія і паўднёвыя межы маскоўскай дзяржавы. Яны ня мелі ахоўных дасьпехаў, выкарыстоўвалі зазвычай лукі і шаблі, а часамі — т. зв. «маслакі» (г. зн. конскія сківіцы, прывязаныя да кіёў). Коньніца, якая фармавалася з усходніх народаў, ахвотна выкарыстоўвалася ў маскоўскай арміі для дывэрсійна-выведчых заданьняў.

Ужо ў першыя дзесяцігодзьдзі XVI ст. у маскоўскай дзяржаве зьявілася пяхота, узброеная агнястрэльнай зброяй. Гэта былі т. зв. «пішчальнікі», якіх даваў горад. Аднак іх аддзелы былі ня вельмі шматлікія, і прытым фармаваліся яны ў надзвычайным парадку. У такіх абставінах у 1550 г. Іван Жахлівы аддаў загад аб утварэньні фармаваньня стральцоў — прататыпу рэгулярных узброеных сілаў. Спачатку яны налічвалі 3 тысячы чалавек, аселых у падмаскоўскай слабадзе Вараб’ёва. Яны былі падзеленыя на 6 аддзелаў па 500 жаўнераў, апошнія, у сваю чаргу, дзяліліся на сотні на чале з сотнікамі, якія паходзілі з «баярскіх дзяцей». Сотні складаліся зь дзясятак. Зь цягам часу ў стральцы наймаліся таксама свабодныя людзі з-пад іншых гарадоў, таму пазьней яны дзяліліся на маскоўскіх і гарадавых. Расейскія гісторыкі ацэньваюць, што ў 80-я гг. XVI ст. гарнізоны стральцоў стаялі ў 22 гарадах. Пасьля ўвядзеньня Іванам IV Жахлівым сыстэмы «апрычніны» стральцы пачалі таксама называцца дзяржаўнымі («апрычнымі») і земскімі.

Стральцы рэкрутаваліся зь беднага, але свабоднага насельніцтва прадмесьцяў і гарадоў. Узамен за вайсковую службу яны атрымлівалі невялікія надзелы зямлі, збожжа і пэнсію, якая спачатку складала 4 рублі на год для тых, хто жыў пад Масквой. Узнагарода гарадавым стральцам была значна сьціплейшай і вагалася ад 50 да 75 капеек на год. Паколькі надзелы зямлі стральцам даваліся з правам перадачы ў спадчыну, і іх сыны былі абавязаныя служыць у арміі, утвараючы разам своеасаблівую касту ваяроў. Падчас міру яны жылі разам са сваімі сем’ямі паблізу гарадоў, у асобных стралецкіх слабодах. Ураблялі зямлю, а таксама займаліся гандлем, рамесьніцтвам ці выконвалі паліцэйскія функцыі ў гарадах, пры якіх жылі. Падпадалі пад адмысловы Стралецкі прыказ.

Падчас вайны маскоўскія стральцы былі абмундзіраваныя ў асноўным аднолькава і атрымлівалі аднастайнае ўзбраеньне зь дзяржаўных арсэналаў. Яно складалася з шаблі, кнотавага пішчала або ручніцы і кароткага бердыша. Апошні быў сур’ёзнай сечнай зброяй з доўгім лязом прыблізна на 1 мэтар, прыбліжаным формай да паўмесяца. Бярдыш, убіты ў зямлю, служыў жаўнеру як падпорка для агнястрэльнай зброі, замяняючы пры страляньні фаркет,[4] ужываны заходнеэўрапейскімі мушкетэрамі. Гарадавыя стральцы зазвычай былі ўзброены значна горш за маскоўскіх. Ня раз замест агнястрэльнай зброі яны насілі яшчэ лукі ці абмяжоўваліся аднымі бердышамі.

Нягледзячы на пэўныя недахопы ва ўзбраеньні, стральцы ў кароткім часе сталі найбольш спраўным і каштоўным фармаваньнем маскоўскай арміі. За Івана IV штогод праводзіліся агляды стралецкіх аддзелаў, якія муштравалі ў страявой падрыхтоўцы і стральбе зь пішчаляў. Адзін з найбольш гучных аглядаў праводзіўся ўзімку 1557 г., калі стралковай цэльлю маскоўскім жаўнерам служыў вялізны лядовы вал даўжынёй 200 мэтраў. Хоць стралкі былі перадусім пяхотным фармаваньнем, варта заўважыць, што ўказам цара быў створаны таксама невялікі конны аддзел, для якога адабралі найлепшых жаўнераў.

Першая ваенная кампанія, у якой узялі ўдзел стральцы, была аблога і здабыча Казані ў 1552 г. Пазьней яны ваявалі ў Інфлянтах і на літоўскім памежжы. Не захавалася ніводнага маскоўскага вайсковага перапісу, які ахопліваў бы ўсе стралецкія аддзелы ў час Івана IV. Паводле ангельца Флэчара, які наведаў маскоўскую дзяржаву ў канцы XVI ст., колькасьць стральцоў ацэньвалася прыблізна на 12 тысяч — 5 тысяч маскоўскіх, 5 тысяч гарадавых і 2 тысячы конных. Здаецца, што гэтая лічба найбольш блізкая да рэчаіснасьці, аднак напэўна ў дачыненьні да часу Івана IV крыху завышаная.

Трэцяй складовай часткай маскоўскай арміі была артылерыя. У XVI ст. яна вылучалася ў самастойны род войскаў, які ўлады атулялі асаблівым клопатам. Артылерысты, або пушкары, жылі часта ў «пушкарскіх слабодах» і, як і стральцы, былі падзелены на маскоўскіх і гарадавых. Вэрбавалі іх сярод насельніцтва гарадоў і прадмесьцяў з рэкамэндацый іншых пушкароў. Іх узнагароджвалі збожжам, сукном, гадавым жолдам, а часам нават невялікімі надзеламі зямлі. Як і ў выпадку стральцоў, становішча маскоўскіх пушкароў была нашмат лепшым, чым гарадавых. Першыя былі лепей забясьпечаныя; напрыклад, у сярэдзіне XVI ст. атрымлівалі 2 рублі гадавой пэнсіі, у той час як гарадавыя пушкары — палову гэтай сумы. У склад артылерыі ўваходзілі таксама кавалі, цесьляры і нават вартаўнікі брамаў, якія пільнавалі муры з устаноўленымі на іх гарматамі.

Артылерыйскае абсталяваньне адлівалася мясцовымі майстэрнямі ў Маскве, Туле і Ноўгарадзе Вялікім. У сярэдзіне XVI ст. адбыўся досыць значны прагрэс у разьвіцьці маскоўскай артылерыі, на што пэўным чынам паўплывалі замежныя спэцыялісты. Нягледзячы на значную разнастайнасьць гарматаў і калібраў, артылерыйскае абсталяваньне было добрай якасьці, а колькасьць гарматаў, якія выводзіліся на фронт, уражвала. Напрыклад, пры аблозе Казані за Івана IV Жахлівага было выкарыстана блізу 150 гармат.

Мабілізацыйныя магчымасьці маскоўскай дзяржавы ў час Івана IV выклікаюць пэўныя спрэчкі сярод расейскіх гісторыкаў. Ня раз пісалася пра 100 тысяч, а нават пра 200 тысяч ваяроў. Е. Разін ацэньваў іх на 60–70 тысяч чалавек, у тым ліку — 35 тысяч «памеснай» коньніцы, 12 тысяч стральцоў, 3 тысячы пушкароў, 6 тысяч гарадавых казакоў, 10 тысяч татараў і 4 тысячы наёмнікаў. Да гэтага можна далучыць 4–5 тысяч данскіх казакоў.[5] Наёмнікі пачалі зьяўляцца ў маскоўскай арміі ў большай колькасьці пачынаючы з 1572 г., калі Юрген Фэрзэнбах, схоплены ў палон у Лівоніі, абавязаўся наняць для Івана IV аддзел зь немцаў.

Зразумела, колькасьць ваеннаабавязаных людзей не была роўная ліку жаўнераў, што ішлі на фронт. Ня ўсе ваеннаабавязаныя зьяўляліся на ваенныя паходы, акрамя таго, частку людзей заўсёды пакідалі на паўднёвай мяжы дзяржавы для прадухіленьня татарскіх нападаў, а таксама на вартаўнічай службе ў Маскве і іншых гарадах. Мяркуецца, што Іван IV мог вывесьці ў поле 30–40 тысяч (найбольш — 50 тысяч) жаўнераў, падмацоўваючы іх пэўнай колькасьцю «цяглага» насельніцтва (т. зв. «тяглое население» — г. зн. насельніцтва, не абцяжаранае пастаянным ваенным абавязкам).

У выпадку вайны на фронт рушыла ня толькі дваранства, стральцы, пушкары ці казакі. Да зброі клікалі таксама т. зв. «даточных» людзей, г. зн. выбранцаў сярод вясковага і гарадзкога насельніцтва ўсіх маёмасных станаў, г. зн. са згаданага вышэй «цяглага» насельніцтва. У гарадах давалі аднаго збройнага з пэўнай колькасьці дамоў, а на вёсках — з пэўнай колькасьці сохаў, якімі вымяралася плошча глебы. Тут не было дакладных прадпісаньняў, якія б акрэсьлівалі павіннасьці жыхароў гарадоў і вёсак, таму колькасьць выбранцаў усталёўвалася ў залежнасьці ад патрэбаў. Звычайна на далёкія ваенныя паходы бралі іх па дзесяць зь нечым тысяч, часамі больш, хоць сьведчаньні летапісаў пра 80-тысячны марш на Полацак у 1563 г. бясспрэчна груба перабольшаныя.

Выбранцы мусілі несьці пешую або конную службу, але, нягледзячы на царскія ўказы, іх узбраеньне звычайна было недастатковым. Складалася яно найчасьцей з лукаў, рагуляў, дзідаў або сякер. Дадатковым недахопам была слабая падрыхтоўка, бо «датачные» людзі былі прыпісаныя да пяхоты або артылерыі з мэтай дапамогі ў здабычы і перавозе правіянту, будоўлі дарог, засекаў, насыпе шанцаў і г. д. Спарадычна іх выкарыстоўвалі для штурмаў падчас аблогі гарадоў.

У 50-я гады XVI ст. у маскоўскай дзяржаве зьявіліся новыя цэнтральныя органы — прыказы. Першыя зь іх былі падпарадкаваныя патрэбам арміі. Найважнейшы зь іх — Прыказ вайсковых справаў («разрядный»), які праводзіў улік ваеннаабавязаных. Раздачай і перапісам маёнткаў, абцяжараных вайсковай службай, займаўся Прыказ зямельных уладаньняў (памесны). Каля 1571 г. узьнік Стралецкі прыказ, які кіраваў як стральцамі, так і гарадавымі казакамі. Забесьпячэньнем войска зброяй, яе вытворчасьцю, складаваньнем і даглядам умацаваньняў займаліся прыказы: Пушкарскі, Арсэнальны (оружейный), Узбраеньня (бройный) і Каменных справаў (каменных дел).

Аднак пры ўтварэньні прыказаў не ўдалося пазьбегнуць пэўных недахопаў. Яны ня мелі адзінага цэнтральнага кіраўніцтва і часта ўмешваліся ў кампэтэнцыю адзін аднаго. Другой нявырашанай праблемай, нягледзячы на шэраг рэформаў, праведзеных Іванам IV, была сыстэма галоўнага камандаваньня, якая надалей грунтавалася на т. зв. «месьніцтве». Гэта была своеасаблівая іерархія баярскіх родаў паводле іх старшынства і важнасьці, заснаваная на традыцыі. Была складзена афіцыйная генэалягічная кніга, якая ўпарадкоўвала баярскія і дваранскія роды, але даручэньне вайсковых пастоў у розных палках заставалася нявырашанай праблемай. Цар мусіў улічваць ня столькі вайсковыя кампэтэнцыі і здольнасьці, колькі менавіта тое «месьніцтва». Ня раз гэта прыводзіла да спрэчак паміж камандзірамі і выклікала скаргі, што паступалі да цара напярэдадні амаль кожнага збройнага паходу.

Войска, якое накіроўвалася на фронт, фармавалі на тры або пяць палкоў. У апошнім выпадку гэта былі палкі: вялікі, пярэдні, правая рука, левая рука і вартаўнікі. У выпадку трох — вялікі, пярэдні і вартаўнікі. Да выключэньняў належалі паходы, дзе выкарыстоўваўся падзел на сем палкоў. Лёгкая коньніца ўтварала асобную групоўку, прызначаную для адмысловых дзеяньняў. Калі-нікалі да арміі далучалі т. зв. «гасударскі полк», у якім служылі прадстаўнікі наймагутнейшых баярскіх родаў са сваёй прыслугай.

Камандаваньне ўсімі ваеннымі апэрацыямі ажыцьцяўляў камандзір вялікага палка, і ён нёс адказнасьць за хаду выправы. Яму падпарадкоўваліся таксама ваяводы астатніх палкоў, якіх падтрымлівалі дзякі — чыноўнікі, якія пісалі загады, вялі рахункі і г. д. Палкі дзяліліся на сотні, паўсотні і дзясяткі з адпаведнымі камандзірамі — сотнікамі, пяцідзясятнікамі і дзясятнікамі. Артылерыя дзялілася ўжо на вялікую (пры вялікім палку), і палкавую — прыпісаную астатнім адзінкам.

Наперадзе баявога строю маскоўскай арміі знаходзілася лёгкая коньніца, якая высылалася наперад за некалькі дзён раней. За ёй пасоўваліся аддзелы зь сялянаў і мяшчанаў, якія рамантавалі дарогі і масты, пасьля чаго маршаваў пярэдні полк, які ўтвараў уласна авангард арміі, і мог прыняць першы ўдар. Толькі пасьля яго рушылі галоўныя сілы — вялікі полк з артылерыяй, далей — табары і полк варты, які прыкрываў тыл. Палкі правай і левай рукі прыкрывалі крылы. Зразумела, у спрыяльных умовах для перавозу артылерыі, пяхоты і запасаў выкарыстоўвалі рэкі.

Тактыка маскоўскай арміі не зьмянялася гадамі. У баёх на адкрытым полі нападныя дзеяньні вяла коньніца, якая ў выпадку няўдачы адступала аж за пяхоту. Пяхота звычайна білася з-за прыкрыцьця, якое ёй давалі рухомыя палявыя ўмацаваньні, што складаліся з грубых дошак (т. зв. гуляйгарады). Іх перавозілі на калёсах або санях, а пасьля разьмяшчэньня ўмацаваньняў у полі іх крылы ўмацоўвалі артылерыяй. Пад прыкрыцьцём так выстраенай пяхоты і гарматаў выстаўлялі або перагрупоўвалі коньніцу для паўторнай атакі. Зразумела, роля коньніцы меншала пры аблозе гарадоў. Галоўны цяжар змаганьня ў такіх выпадках клаўся на артылерыю і пяхоту, а коньніца блякавала дарогі і праводзіла выведчыя і дывэрсійныя акцыі.

Тагачасныя храністы падкрэсьлівалі надзвычайную вытрываласьць маскоўскіх войскаў пры аблозе і абароне крэпасьцяў. Таксама ўсе інжынэрныя працы маскоўскія інжынэры выконвалі вельмі хутка і спраўна. Проста да дасканаласьці яны давялі сыстэму ўзьвядзеньня драўляна-земляных крэпасьцяў, што прадэманстравалі падчас войнаў за Лівонію. Будоўля такога замку заўсёды была загадзя заплянаваная і доўжылася вельмі мала:

Угледзеўшы наперад месца, зручнае для ўмацаваньня, сьсякаюць у далёкіх лясох мноства прыдатных дрэваў (…), якія, апрацаваўшы і пазначыўшы, сплаўляюць вадой, а калі яны прыплывуць да таго месца, выцягваюць на сушу і паводле знакаў на кожным дрэве адно пры адным у зямлю забіваюць, і гэтак вокамгненна паўстаюць замкі, укамплектаваць якія падрыхтаваны паблізу залогі, так што кароль раней атрымліваў навіны пра іх пабудову, чым мог даведацца, што іх пачалі або задумалі будаваць.

Гэтыя цьвердзі грунтаваліся на ізьбічнай (izbicowej) канструкцыі. Ізьбіцы, што нагадвалі вялікія скрыні, будаваліся з драўляных бярвёнаў, запаўнялі зямлёй і каменьнем, а звонку абкружаліся некалькі разоў пластом драўлянай зрубнай сьцяны. Вонкавую сьцяну абляплялі глінай або абкладалі дзёрнам, што ахоўвала ўмацаваньні ад спробаў праціўніка падпаліць іх. Верхнія часткі ізьбіц, аснашчаныя адтулінамі для байніцаў, а часта пакрытыя таксама дахамі, утваралі баявыя пляцоўкі для абаронцаў. У прамежках паміж ізьбіцамі ўтваралі байніцы для гарматаў, а на зьвілінах узводзілі драўляныя вежы. Варта адзначыць, што ў пачатковай фазе першай Паўночнай вайны нізкі ўзровень уменьня ліцьвінаў весьці аблогу дазволіў войскам Івана IV уварвацца з дапамогай гэтых крэпасьцяў углыб тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага.

Польская і літоўская армія ў другой палове XVI ст.

Другая палова XVI ст. была пэрыядам вялікіх зьменаў у польскай і літоўскай вайсковай справе. Разьвіцьцё ваеннага майстэрства патрабавала сталых наёмных войскаў, што было зьвязана зь неабходнасьцю павялічыць эфэктыўнасьць падатковай сыстэмы. У той час усё больш адыходзілі ад выкарыстаньня паспалітага рушаньня на карысьць наёмных войскаў. Аднак, нягледзячы на крытыку з боку манархаў або гетманаў, паспалітае рушаньне надалей склікалася і разглядалася (прынамсі тэарэтычна) як падтрымка для наёмнай арміі.

У Кароне паспалітае рушаньне ацэньвалася прыблізна на 50 тысяч чалавек, хоць у такой колькасьці ўзброеная шляхта ніколі не зьбіралася. Яно магло быць склікана толькі са згоды Сойму, яго нельга было дзяліць, а камандаваньне над рушаньнем ня мог ажыцьцяўляць адзін кароль, якому падпарадкоўваліся ваяводы, кашталяны і харужыя. Аднак ужо малдаўскі паход Яна Ольбрахта відавочна паказаў поўны крах гэтага інстытуту. Усе спробы рэформаў, якія рабілі Ягайлавічы, або спробы замены паспалітага рушаньня на падатак, пацярпелі няўдачу. Таму да яго зьвярталіся ня надта часта, разглядаючы як «апошнюю абарону» дзяржавы. Пэўную баявую каштоўнасьць усё ж захоўвала паспалітае рушаньне рускіх ваяводзтваў, на што паўплывалі частыя татарскія набегі, якія не дазвалялі тамтэйшай шляхце адкладаць зброю.

Значна большую ролю адыгрывала ў той час паспалітае рушаньне ў Літве[6]. Хоць слабасьцю ўзбраеньня ці дысцыпліны яно не адрозьнівалася ад кароннага, усё адно падчас войнаў з Масковіяй за апошніх Ягайлавічаў досыць часта зьвярталіся па яго дапамогу, і таму рушаньне захавала крыху большую баяздольнасьць. Абавязкі, зьвязаныя з паспалітым рушаньнем, ускладаліся ў Вялікім Княстве на ўсіх землеўладальнікаў (таксама на татараў, казакоў і г. д.), а ўдакладнялі іх літоўскія статуты 1529 і 1566 гг. Памеры вайсковай павіннасьці акрэсьліваліся на падставе т. зв. «службаў» (двароў або дымоў), таму літоўскае паспалітае рушаньне часта называлі «земскай службай». Пачынаючы з 1566 г. з кожных дзесяці двароў належала выставіць аднаго цалкам узброенага коньніка, а калі хтосьці меў менш маёмасьці, зьяўляўся на вайну паводле сваіх магчымасьцяў.

Прыбылых на паход групавалі на Літве ў павятовыя харугвы, ачоленыя мясцовымі харужымі, а потым аб’ядноўвалі згодна з тэрытарыяльным прызнакам у земскія і ваяводскія харугвы з ваяводамі на чале. У адрозьненьне ад Кароны земскую службу Вялікага Княства можна было дзяліць на меншыя аддзелы, яна падпарадкоўвалася вялікаму гетману літоўскаму, а ў асобных выпадках яе можна было склікаць, не азіраючыся на Сойм.

Попіс 1567 г. ацаніў земскую службу Вялікага Княства Літоўскага на 28 056 чалавек, у тым ліку 24 395 коньніцы і 3664 пяхоты. Аднак трэба памятаць, што ўключэньне ў Карону Падляшша, Валыні і Ўкраіны ў 1569 г. паменшыла тэрыторыю Літвы напалову, таму ў час Батуры нельга было разьлічваць на такую колькасьць узброеных сілаў.

Наёмныя войскі складаліся перадусім з аддзелаў, якія пэрыядычна склікаліся ў выпадку пагрозы вайны або ўжо падчас ваенных дзеяньняў. Іх фармавалі за падаткі, зацьверджаныя шляхтай адмыслова на гэтую мэту. Акрамя дзяржаўных наёмных войскаў, часта сустракаліся прыватныя злучэньні, якіх пасылалі за свой кошт наймагутнейшыя магнацкія роды, а таксама прыдворныя роты, выстаўленыя на сродкі манарха. Наёмныя аддзелы распускаліся пасьля заканчэньня баявых дзеяньняў, пакідаліся толькі невялікія роты ў ключавых замках памежжа.

Толькі Карона мела ва Ўкраіне рэгулярныя наёмныя палявыя аддзелы, якія былі на ўтрыманьні манарха — т. зв. «паточная абарона». Яе колькасьць вагалася ў межах 2–3 тысяч коньніцы і некалькіх соцень пяхоты, а галоўнай задачай была барацьба з татарскімі чамбуламі. У выніку рэформаў выканаўчага сойму (1562/63), «паточную абарону» замяніла кварцянае войска, якое ўтрымлівалася з чацьвёртай часткі (кварты) чыстага даходу з каралёўскіх уладаньняў. Прынцыпы арганізацыі кварцянага войска былі канчаткова акрэсьлены на Люблінскім сойме 1569 г., калі быў утвораны адмысловы скарб у Раве Мазавецкай. За грошы, якія туды ўносілі старасты і арандатары каралеўшчын, можна было ўтрымаць каля 3 тысяч коньніцы і тысячу пяхоты. Пэўнай падтрымкай для кварцяных ротаў маглі быць казакі з т. зв. Нізу, упершыню прынятыя на службу Рэчы Паспалітай у 1568 г. Аднак іх было заледзьве 300.

Нягледзячы на неаспрэчныя баявыя каштоўнасьці, кварцянае войска было нешматлікім і, акрамя таго, пастаянна заставалася на ўкраінскім тэатры ваенных дзеяньняў. Яно не адыгрывала значнай ролі ў баёх з Масквой, дзе цяжар баёў ляжаў на аддзелах, пэрыядычна найманых згодна з пастановай Сойму.

У польскай і літоўскай арміі сярэдзіны XVI ст. аддзелы коньніцы рашуча пераважалі ў колькасных адносінах над пяхотай. Канец панаваньня Жыгімонта Аўгуста і панаваньне Сьцяпана Батуры былі пэрыядам значных зьменаў у арганізацыі і ўзбраеньні польскай кавалерыі. У час апошняга зь Ягайлавічаў усе роты коньніцы мелі зьмяшаны характар, г. зн. складаліся, напрыклад, зь лёгказбройных казакоў і капійнікаў, гусараў і казакоў і г. д. Характар і вызначэньне, ці дадзеная рота залічваецца да казацкай коньніцы, гусарскай ці таксама капійнічай, залежалі ад колькаснай перавагі коньнікаў дадзенага тыпу. Напрыклад, гусарская рота Філона Кміты Чарнобыльскага складалася ў 1567 г. са 140 гусараў і 60 казакоў. Батура амаль ад пачатку свайго панаваньня імкнуўся зьмяніць гэты стан рэчаў і цалкам уніфікаваць роты коньніцы, што яму, зрэшты, удалося.

Ранейшая ўзброеная дзідамі коньніца, закутая ў цяжкія дасьпехі, зьнікла ў той час з поля болю, будучы замененай у пераломных атаках гусарыяй. Яшчэ ў час Інфлянцкай вайны 1557–1570 г. траціну многіх гусарскіх харугваў складалі капійнікі, але ўжо за часам Батуры ад іх цалкам адмовіліся. Згодна з каралеўскім унівэрсалам 1576 г. гусары сталі асобным і самастойным родам коньніцы, хоць яшчэ больш за дзесяць гадоў сустракаліся гусарскія харугвы, якія ня мелі аднастайнага характару. Толькі што замест капійнікаў у іх выступалі рэйтары або стальцы-аркебузары.

Гусарыя, якая паходзіла ад сэрбскіх рацаў, прывандравала ў Польшчу праз Вугоршчыну. Спачатку была лёгкай коньніцай, аднак у другой палове XVI ст. пачала ўжываць ахоўную экіпіроўку, якая складалася з паўдасьпехаў і шышакоў. Паўдасьпехі складаліся зазвычай з т. зв. фальгаванага кіраса (некалькі заходзячых адна на адну плітаў, зьнітаваных рэменем), або з плітачнага кіраса, які меў ніжнюю фальгаваную частку. Шышакі забясьпечвалі характэрным нашыйнікам, апушчальным забралам і напалічнікамі. Наступальная зброя складалася з кап’я даўжынёй 4,5–5 мэтраў, выразанага ўсярэдзіне для зьмяншэньня яго масы, шаблі і доўгага, на 1,2–1,4 мэтра, простага мяча, часта чатырохкутнага ці трохкутнага сячэньня. Прызначаўся выключна для праколу, у той час як шабля служыла гусару для бою ў натоўпе бітвы. Акрамя таго, гусары мелі калясцовыя пісталеты, якія разьмяшчаліся каля сядла.

Зьмены таксама закранулі ранейшую лёгкую коньніцу (г. зн. казацкую), якая, прыняўшы ахоўную экіпіроўку, ператварылася ў сярэднезбройную коньніцу. Казакі часам ужывалі паўдасьпехі, аднак сярод іх панавала кальчуга. Галаву звычайна ахоўвала місюрка. Наступальнае ўзбраеньне складалася з шабляў, дзідаў, рагуляў, лукаў, а часамі агнястрэльнай зброі. Аднак трэба зазначыць, што частка казацкіх ротаў надалей не карысталася ахоўнымі дасьпехамі, набліжаючыся сваім характарам да пяцігорцаў, якія сустракаліся ў літоўскім войску.[7]

Тыповай лёгкай коньніцай былі пяцігорцы, малдаўскія роты і т. зв. казацкія стральцы (sagittarii), якія выкарыстоўвалі шаблі, доўгія ручніцы ці лукі. Зусім іншы характар мелі найманыя часамі заходнеэўрапейскія аркебузары, якія насілі паўдасьпехі, рапіры і доўгую агнястрэльную зброю — аркебузы. Спарадычна карысталіся паслугамі нямецкіх рэйтараў, узброеных паўдасьпехамі, рапірамі і пісталетамі. Тут было згадана пра спарадычнае найманьне заходнеэўрапейскай коньніцы, паколькі на ўсходнім тэатры ваенных дзеяньняў дамінавалі хуткія кінжальныя ўдары коньніцы з халоднай зброяй, у чым вылучаліся гусары і казакі. Аркебузары ж і рэйтары біліся зазвычай у самкнутым строі, перамяшчаючыся досыць павольна.

Як каронная, так і літоўская коньніца дзяліліся арганізацыйна на роты, якія налічвалі ў гусарыі зазвычай 150, а ў казацкай і лёгкай коньніцы — 100 коней. Набор у літоўскія фармаваньні праводзіўся на аснове сыстэмы аддзелаў, якія складаліся з латніка і яго чаляднікаў. Ротмістар, атрымаўшы прыпаведны ліст, падпісаны каралём,[8] рэгістраваў яго ў гарадзкіх кнігах даручанага яму гораду, а потым пачынаў вярбоўку сярод навакольнай шляхты. Кожны латнік прыбываў на месца канцэнтрацыі разам з узброеным і экіпаваным за свой кошт аддзелам. Сярэдняя гусарская рота складалася з 25 латнікаў і 125 чаляднікаў. На чале роты стаяў ротмістар, які меў для дапамогі паручніка, харужага і бубнача.

Асноўным пешым фармаваньнем у час панаваньня Жыгімонта Аўгуста былі т. зв. «драбы», наём якіх, падобна, як і коньніцы, ішоў па сыстэме латніка і чаляднікаў. Зь цягам часу пешых драбаў пачалі называць «польскай пяхотай». Зьяўляліся ў яе перадусім жыхары гарадоў і мястэчак (70 %), хоць было дастаткова і сялянаў з каралеўскіх уладаньняў або ўцекачоў са шляхецкіх вёсак, дзе наймаць было забаронена.

Рота польскай пяхоты налічвала зазвычай 200 жаўнераў і дзялілася на дзясяткі. Яе камандаваньне складалася з ротмістра, паручніка, харужага і 18–20 дзясятнікаў. У роце знаходзіўся таксама бубнач або дудар. Падчас Інфлянцкай вайны 1577–1570 г. у кожнай дзясятцы служыла 8 стральцоў, узброеных шабляй ці мячом, а таксама ручніцамі ці аркебузамі, цяжказбройны капійнік зь дзідай, пікай ці алебардай, і пехацінец зь вялізным прастакутным драўляным шчытом.

Улічваючы ўласны досьвед і ўзбраеньне вугорскай пяхоты, Сьцяпан Батура ажыцьцявіў сур’ёзныя зьмены ў польскай пяхоце. Яна цалкам адмовілася ад ахоўных дасьпехаў, шчыта і пікі, набываючы характар чыста стралецкага фармаваньня. Кароль рэкамэндаваў, каб кожны шараговец меў ручніцу, шаблю і сякерку, прыдатную для сапэрскіх працаў. Толькі афіцэры і дзясятнікі захавалі, акрамя шабляў і пісталетаў, кароткую дрэўкавую зброю, т. зв. «дары» — удоўжкі на 2 мэтры і падобныя да пікаў. Калі ў коньніцы кожны латнік вёў прынамсі адзін ці два табарныя вазы, то ў польскай пяхоце адзін табарны воз прыпадаў на дзясятак жаўнераў.

Ужо ў першыя месяцы свайго панаваньня Батура пераканаўся, што нешматлікія пяхотныя фармаваньні — сур’ёзны надахоп арміі Рэчы Паспалітай. Найбольш балюча ён адчуў гэта ў 1577 г., падчас безвыніковай блякады збунтаванага Гданьску. Непазьбежная вайна за Лівонію, якая прадвяшчала між іншым дзеяньні абложнага характару, вымусіла яго паклапаціцца аб стварэньні новых пяхотных фармаваньняў.

У інструкцыі на сеймікі, якія папярэднічалі Сойму 1578 г., кароль наракаў на недахоп дастатковай колькасьці пяхоты. Выйсьцем з гэтага становішча было ўвядзеньне выбранецкай сыстэмы, вядомай у Вугоршчыне, Швэцыі і Маскоўскім Княстве. Батура меркаваў, што сойм прыме адпаведныя законы, якія ахопяць усе катэгорыі маёмасьці, але пастановы, прынятыя 3 сакавіка 1578 г., дазвалялі выстаўляць выбранцаў толькі з каралеўскіх уладаньняў у Кароне (у Літве іх увялі толькі ў 1595 г.).

Пазьнейшыя каралеўскія ўнівэрсалы ўдакладнялі соймавую пастанову. З кожных 20 ланаў каралеўскіх уладаньняў мусіў быць выстаўлены адзін выбранец.

Гэты жаўнер павінен здабыць сабе сваім коштам ручніцу, порах і сьвінец, шаблю, сякерку і строй, паводле пакрою і колеру, загаданага ротмістрам (як правіла, у розных адценьнях блакітнага колеру). Узамен за гэта лан зямлі, які ён урабляў, вызваляўся ад усіх павіннасьцяў і падаткаў, якія за выбранца адпрацоўвалі сяляне з астатніх 19 ланаў.

У мірны час жаўнер выбранецкай пяхоты зьяўляўся на агляды, ладжаныя ротмістрам, а ў ваенны час адпраўляўся ў паход, за што атрымліваў пэнсію. Выбранцы былі арганізаваныя аналягічна польскай пяхоце, іх роты ўтвараліся паводле тэрытарыяльнай сыстэмы. Роту складалі зазвычай выбранцы з аднаго ваяводзтва, хоць у выпадку ваяводзтваў зь меншай колькасьцю каралеўскіх уладаньняў іх аб’ядноўвалі. Камандзірамі ротаў былі дасьведчаныя афіцэры наёмнай пяхоты, якія найчасьцей паходзілі са шляхецкага стану.

Досыць хутка аказалася, што шляхта і арандатары каралеўскіх уладаньняў ставяцца без даверу да новага фармаваньня. Рэалізацыя соймавай пастановы праходзіла павольна, і на першую маскоўскую кампанію Батуры ўдалося сабраць невялікую колькасьць выбранцаў.

Выбранецкая пяхота стала новым ваенным фармаваньнем, тым часам выкарыстоўваліся і іншаземныя фармаваньні наёмнай пяхоты. Ужо Жыгімонт Аўгуст вярбаваў падчас Інфлянцкай вайны невялікія роты нямецкай пяхоты. У 1576 г. на загад Батуры ўпершыню быў сфармаваны полк пяхоты колькасьцю аж 600 ляндскнэхтаў (г. зн. жаўнераў наёмнай пяхоты). Яшчэ большыя адзінкі плянавалася выкарыстаць падчас вайны з Іванам IV. Палкі нямецкай пяхоты ў той час складаліся найчасьцей з жыхароў Брандэрбургіі, Саксоніі і Сылезіі. Яны адзначаліся разгалінаваным штабам, складзеным з шэрагу афіцэраў і унтэрафіцэраў, ад палкоўніка да сяржантаў. Узбраеньне шараговых пехацінцаў складалася ў выпадку мушкетэраў з рапіры і аркебузаў, у выпадку капійнікаў — з рапіраў і доўгіх на 5,5 мэтра пікаў. Апошнія насілі таксама ахоўнае ўзбраеньне, паўдасьпехі і шлемы.

Батура разумеў, што пры значнай колькасьці польска-літоўскай коньніцы яго пяхота не павінна баяцца коньніцы ворага. Таксама з гэтай прычыны ён, рыхтуючыся да вайны з Масковіяй, загадаў наняць значна больш мушкетэраў, чым капійнікаў. Больш за тое, на загад караля частку пяхотнікаў аснасьцілі невялікім круглымі шчытамі, якія мусілі прыкрываць іх падчас атакаў на крэпасьці.

У час вайны з Гданьскам Батура наняў некалькі соцень шатляндзкіх пехацінцаў, вядомых у той час па ўсёй Эўропе за сваю адвагу і выносьлівасьць. Яны былі ўзброены мушкетамі або характэрнымі шатляндзкімі пікамі, якія адзначаліся шырокім вастрыём, доўгімі двувострымі мячамі і штылетамі. Большасьць зь іх пасьля гданьскай вайны засталася ў Польшчы і была выкарыстана ў баявых дзеяньнях з Масковіяй.

Батура пастанавіў разбудаваць і казацкую пяхоту, павялічыўшы яе да палка колькасьцю 530 запароскіх казакоў. Аднак перадусім ён зрабіў стаўку на вугорскую пяхоту з Вугоршчыны, Трансыльваніі і Славакіі. Ужо на каралеўскую каранацыю ён прывёў з сабой 600 гайдукоў. Вугорская пяхота была арганізаваная ў палкі, падзеленыя на роты па 100 жаўнераў, аднак яны ня мелі такога разгалінаванага штабу, як аналягічныя нямецкія адзінкі. Узбраеньне вугорскіх пехацінцаў нічым не адрозьнівалася ад аснашчэньня польскай пяхоты.

Батура атрымаў у спадчыну ад Жыгімонта Аўгуста досыць добрую артылерыю, таму не было патрэбы праводзіць большыя зьмены ў тым родзе ўзброеных сілаў. Галоўным цэнтрам вытворчасьці і захоўваньня гарматаў спачатку быў Кракаў, у якім знаходзіўся арсэнал і працавала каралеўская людвісарня. Астатнія людвісарні і арсэналы дзейнічалі ў Львове і Вільні, а Жыгімонт Аўгуст стварыў вельмі багаты арсэнал у Тыкоціне.

На чале арсэналаў стаялі каптэнармусы, якія кіравалі пушкарамі і цэлым шэрагам рамесьнікаў. Больш за тое, артылерыйскае абсталяваньне знаходзілася ў большасьці польскіх і літоўскіх замкаў, а складалася яно зь цяжкіх калюбрын і фэльшлянгаў, сярэдніх фалькон і квартышлянгаў, а таксама лёгкіх фальканэтаў і сэрпэнтынаў. На паходы бралі ўжо значную колькасьць гарматаў, напрыклад, на пазвольскі ў 1557 г. — 68, на радашкавіцкі ў 1567 г. — каля 100.Перавозка такой вялікай колькасьці гарматаў патрабавала вялізнай колькасьці вазоў, коней і валоў. Каб цягнуць адну толькі фэльдшлянгу, што страляла ядрамі вагай 7 фунтаў, было неабходна 6 коней. Наступныя дванаццаць везьлі на двух вазах запас ядраў і пораху. За апошняга зь Ягайлавічаў вазы і запрэжкі наймаліся разам з вазьніцамі. Карыснай інавацыяй стала ўвядзеньне Батурам т. зв. «скарбовых запрэжак», што пастаянна ўтрымліваліся дзяржавай на патрэбы артылерыі.

За Жыгімонта Аўгуста ў склад артылерыі ўваходзілі аддзелы вайсковай інжынэрыі. Спачатку яны перавозілі толькі абсталяваньне, неабходнае для будоўлі ўмацаваных лягераў і абложных працаў. Падчас лівонскай вайны распаўсюдзіўся таксама звычай перавозіць абсталяваньне, патрэбнае для будовы мастоў.

Яшчэ большы націск на вайсковую інжынэрыю Батуру давялося зрабіць падчас арганізацыі маскоўскіх кампаній.

Варта згадаць таксама, што апошні зь Ягайлавічаў наймаў на службу капэрскі флёт, які змагаўся з т. зв. «нараўскім суднаходзтвам», запушчаным на загад Івана IV падчас вайны за Лівонію. У 1570 г. кароль распачаў пабудову свайго флёту, аднак бескаралеўе, якое неўзабаве настала, прывяло да занядбаньня гэтай вельмі каштоўнай ініцыятывы. Хоць Батура падчас вайны з Гданьскам зьвяртаўся па дапамогу капэраў, аднак яны былі разьбіты гданчанамі і датчанамі і не адыгралі ніякай ролі ў новай вайне з Масковіяй.

У другой палове XVI ст. на землях Рэчы Паспалітай адбыўся значны прагрэс ў разьвіцьці фартыфікацыяў. Распаўсюдзілася ў той час т. зв. «бастэйная сыстэма», якая характарызавалася пабудовай нізкіх, шырокіх вежаў, прыстасаваных для вядзеньня артылерыйскага агню. У 60-я гг. XVI ст. на землі Рэчы Паспалітай пачала пранікаць яшчэ больш сучасная сыстэма бастыённых фартыфікацыяў, якія характарызаваліся высунутымі для вядзеньня наступальных дзеяньняў бастыёнамі пяцікутнай формы. Аднак на ўсходніх межах дзяржавы пераважалі традыцыйныя драўляна-земляныя фартыфікацыі ізьбічнай канструкцыі, якія ня вельмі адрозьніваліся ад ужо апісаных маскоўскіх замкаў. Такую сыстэму ўмацаваньняў мела большасьць гарадоў і крэпасьцяў Полаччыны.

Вайскаводцам усіх узброеных сілаў у дзяржаве быў кароль, які карыстаўся дапамогай гетманаў. У другой палове XVI ст. гетманская пасада яшчэ не была пажыцьцёвай, таму часамі манарх прызначаў вайскаводца на кожны чарговы ваенны паход. У Кароне ўжо вылучыліся пасады вялікага гетмана, палявога і прыдворнага. Вялікі гетман выконваў функцыю міністра вайны і не заўсёды кіраваў непасрэднымі баявымі дзеяньнямі. Палявы гетман камандаваў кварцяным войскам, а прыдворны — скліканым пэрыядычна прыдворным войскам. Калі кароль не прызначаў ніводнага зь іх вайскаводцам ваеннага паходу, даручаючы гэтую функцыю камусьці іншаму, яго таксама называлі гетманам, хоць ён меў мала агульнага з гетманскай пасадай. У Літве вялікі гетман спачатку быў вайскаводцам канкрэтнай ваеннай кампаніі, аднак зь цягам часу пераняў усе адміністрацыйна-судовыя справы, зьвязаныя з войскам. Яго наступнікам быў палявы гетман, а ў 60-я гг. XVI ст. зьявіўся таксама лівонскі гетман і адміністратар.

Дапамогай у адміністрацыйных, скарбовых і арганізацыйных справах гетману служылі розныя чыноўнкі: абозны, стражнік і некалькі палявых пісараў. Камандаваньне артылерыяй і ўсе зьвязаныя зь ёй адміністрацыйныя справы былі ў руках старшага над гарматамі.

Тактыка, якая выкарыстоўвалася ў другой палове XVI ст. войскамі Рэчы Паспалітай, была цесна зьвязана з характарам арміі. Польская і літоўская коньніца складалася ў пачатку панаваньня Батуры зь пяці, а пяхота зь сямі розных фармаваньняў. За панаваньне апошняга зь Ягайлавічаў колькасныя адносіны коньніцы да пяхоты складалі зазвычай 2:1. Калі пры Жыгімонту Аўгусту пяхота была дапаможным фармаваньнем у дачыненьні да коньніцы, то пры Батуру імкнуліся як павысіць яе колькасны стан, так і павялічыць ранг на полі бою. Акурат на пяхоту і артылерыю клаўся галоўны цяжар абложных дзеяньняў.

Вынік бітвы ў адкрытым полі надалей вырашала коньніца. Строй, які ёй выкарыстоўваўся, быў нашмат больш плыткі, чым той, у якім строілі коньніцу на захадзе Эўропы. Ён меў глыбіню чатырох шэрагаў, а паглыбленьне ўдару адбывалася праз увядзеньне ў бой аддзелаў другога і трэцяга эшалёнаў. Коньніца Рэчы Паспалітай ў той час ужо набыла такую характэрную для яе рухавасьць і ўстаноўку на змаганьне халоднай зброяй. Падчас аблогаў крэпасьці яна праводзіла глыбокія рэйды ў тыл праціўніка, разьбівала аддзелы ворага, якія сьпяшаліся на дапамогу, а пры патрэбе падтрымлівала штурм пяхоты.

ВЫТОКІ КАНФЛІКТУ

СТРАТА ПОЛАЦКА Ў 1563 г.

Маскоўска-Літоўскія войны

Пад канец XVI ст. Вялікае Княства Маскоўскае, якім кіраваў здольны і амбітны Іван III, скінула татарскае ярмо і распачала палітыку «зьбіраньня зямель рускіх». У выніку натуральнай хады падзеяў галоўным ворагам маскоўскай дзяржавы стала ўрэшце Вялікае Княства Літоўскае, межы якога ў той час сягалі верхняй Акі, Вугры і Масквы. Стасункі паміж суседзямі рэгулявала мірная дамова 1449 г., але ўжо пад канец панаваньня Казімера Ягелончыка дайшло да канфліктаў на тэрыторыі Верхаўскіх княстваў. У 1492 г. усчалася першая літоўска-маскоўская вайна, у якой ліцьвіны панесьлі паразу. Шмат верхаўскіх князёў перайшлі на бок Івана III, але тэрытарыяльныя страты яшчэ не былі вялікімі. Была падпісана новая мірная дамова, падмацаваная шлюбам Аляксандра Ягелончыка з Аленай Іванаўнай.

Значна больш трагічным аказаўся для Літвы наход арміі Івана III, распачаты вясной 1500 г. 14 ліпеня літоўская армія на чале з Канстанцінам Астроскім панесла паразу пад Вядрошай, у выніку чаго маскоўскія войскі занялі вялізныя тэрыторыі, падпарадкаваныя Вялікаму Княству Літоўскаму. Спробы адбіць страчаныя землі былі марныя, і ў 1503 г. Аляксандар Ягелончык прыняў жорсткія ўмовы Івана III. У маскоўскія рукі патрапіла рэшта Верхаўскіх княстваў, Севершчына, Чарнігаўшчына і паўночна-ўсходняя Смаленшчына з Тарапцом, Дарагобужам і Вязьмай. Літва страціла траціну сваіх уладаньняў, а Смаленск, Віцебск і Полацак апынуліся ў непасрэдным суседзтве зь мяжой.

Празь некалькі гадоў пасьля заключэньня няўдалай мірнай дамовы адбылася зьмена на маскоўскім і літоўскім тронах. На першы ўзышоў Васіль III, а на другі — Жыгімонт І Стары. У 1507 г. выбухнула чарговая літоўска-маскоўская вайна, аднак яна не прынесла значных тэрытарыяльных зьменаў. Наступны канфлікт, які адбываўся ў 1512–1522 г., прынёс Літве чарговыя страты на ўсходзе. У 1514 г. армія Васіля III змусіла да капітуляцыі залогу смаленскай крэпасьці, якой не ўдалося вярнуць, нягледзячы на бліскучую перамогу Канстанціна Астроскага пад Воршай.

Амбіцыі Васіля III заходзілі так далёка, што падчас перамоваў у 1517–1518 гг. ён акрэсьліў Віцебск і Полацак як спадчыну сваіх продкаў і, больш за тое, запатрабаваў Кіеў. Калі яшчэ апошні знаходзіўся па-за абсягам яго магчымасьцяў, то віцебская і полацкая землі сталі мэтай зьнішчальных маскоўскіх паходаў. Першая моцная маскоўская армія зьявілася пад Полацкам улетку 1518 г. і, разгарнуўшыся на беразе Дзьвіны, пачала блякаду гораду. Аднак полацкі ваявода Альбэрт Гаштольд здолеў наладзіць сувязь з войскамі пад камандаваньнем Яна Батарынскага, якія ішлі на дапамогу. Начная атака з двух бакоў на маскоўскі лягер скончылася разгромам войскаў праціўніка. Аднак у наступным годзе маскоўскія войскі правялі зьнішчальны рэйд, які сягаў амаль Вільні. У такіх абставінах у 1522 г. было заключана замірэньне.

Рэшта ўзвышша верхняга Дняпра — ад Межы па Іпуць — са Смаленскам і Рослаўлем, адыходзіла да Масквы, цалкам адкрываючы Амсьціслаў і Віцебск. Гэта было адначасова новым ударам, нанесеным павазе Літвы на Русі.

Сьмерць Васіля III у 1533 г., здавалася, адкрывала перад Літвой доўгачаканую аказію для рэваншу. Падчас ваенных дзеяньняў, якія праводзіліся ў 1534–1536 г., літоўская армія з падтрымкай каронных падмацаваньняў правяла ўдалую кампанію на Севершчыну, аднак маскоўскія ваяводы занялі ў той жа час паўночныя ўзьмежкі Полаччыны (Себеж і Завалочча). У 1537 г. было падпісана сямігадовае замірэньне, згодна зь якім Літва пакінула ў сваіх руках толькі Гомель. Гэта была першая за дзесяць гадоў вайна з Масквой, падчас якой Вялікае Княства Літоўскае вярнула малы кавалак сваёй тэрыторыі.

Замірэньне, укладзенае ў 1537 г., падаўжалася некалькі разоў, таму ў першыя дваццаць гадоў панаваньня Івана IV не даходзіла да сур’ёзных канфліктаў. Нават прыняцьце царскай кароны Іванам Васілевічам ня выклікала шырэйшага непакою ў Польшчы і Літве, паколькі ніхто не намерваўся прызнаваць новага тытулу ўладара Маскоўшчыны. Тым часам Іван IV рэфармаваў сваю армію, а ў 1552 г. дасягнуў бліскучага посьпеху — узяў Казань і падпарадкаваў сабе тамтэйшых татараў. Неўзабаве ён зьвярнуў увагу на поўнач, дзе маскоўскія межы сыходзіліся зь Лівоніяй.

Вайна за Лівонію ў 1557–1562 гг.

Дзяржава Лівонскага ордэну ўзьнікла ў пачатку XIII ст. шляхам заваёвы Лівоніі, ажыцьцёўленай пры падтрымцы нямецкіх купцоў, духоўнікаў і рыцараў. Нягледзячы на добры эканамічны стан, яна перажывала ўсярэдзіне XVI ст. выразны палітычны крызіс, які прадвяшчаў распад яе крыху архаічнай структуры. У Масквы зьявілася выдатная нагода атрымаць доступ да Балтыйскага мора, што мела б немалаважнае значэньне для яе разьвіцьця.

Маскоўскія амбіцыі супалі з памкненьнямі ўладара Польшчы і Літвы — Жыгімонта ІІ Аўгуста. Караля падтрымлівалі літоўскія магнаты, якія сквапна паглядалі на багацьці, якія ў Інфлянтах належалі непасрэдна ордэну ці біскупам і якія маглі прынесьці значныя даходы ў выпадку інкарпарацыі. Акрамя таго, каралеўскі двор непакоілі навіны пра ўсталяваньне ангельска-маскоўскіх стасункаў празь Белае мора і ўзьнікненьне ў Лёндане «маскоўскай кампаніі». Двор баяўся, што пасьля здабычы балтыйскіх партоў Масква ўзмоцніць свае кантакты з Заходняй Эўропай, адкуль будзе дастаўляць зброю і кваліфікаваных рамесьнікаў. Заняцьце Інфлянтаў царом пагражала б лініі Дзьвіны, ля вусьця якой знаходзілася Рыга — сталіца Лівонскага ордэну — і празь якую экспартаваліся літоўскія тавары.

У 1557 г. у выніку т. зв. пазвольскага паходу Жыгімонт Аўгуст прымусіў Вялікага магістра Інфлянцкага ордэну Вільгельма Фюршэнбэрга падпісаць зь Літвой дамову, скіраваную супраць Масквы. Адказу з боку Івана Жахлівага не давялося доўга чакаць. У студзені 1558 г. адбыўся першы маскоўскі паход на Лівонію, асабліва вядомы зьверствамі, якія казанскія і астраханскія татары чынілі над мясцовым насельніцтвам. Неўзабаве ў рукі Івана IV трапіла Нарва — першы маскоўскі балтыйскі порт, прызнаны расейскімі гісторыкамі «акном у сьвет». У ліпені патрапіў Дорпат — сталіца біскупства і адзін з найважнейшых гарадоў у Лівоніі.

У жніўні 1559 г. Жыгімонт Аўгуст падпісаў дамову з новым магістрам ордэну Готхардам Кетлерам. У некалькі лівонскіх замкаў былі накіраваны літоўскія залогі (разам 500 коньніцы і 500 пяхоты), нанятыя з падаткаў, зацьверджаных апошнім соймам. Да цара адправілі пасла з патрабаваньнем не парушаць у сувязі з каралеўскай пратэкцыяй лівонскай мяжы. Пакуль ён дабраўся да Масквы, войскі Івана IV ўварваліся ў цэнтральную Лівонію. Да сярэдзіны 1560 г. яны занялі амаль чвэрць краю. Нягледзячы на фармальнае замірэньне, літоўска-маскоўская вайна стала фактам.

Аднак сама Літва не была ў стане абараніць Лівонію перад нашэсьцем царскіх арміяў. 28 лістапада 1561 г. Готхард Кетлер падпісаў з Жыгімонтам Аўгустам віленскую дамову, згодна зь якой была праведзена сэкулярызацыя ордэну, а Лівонія інкарпараваная ў Польшчу і Літву. Кетлер склаў адзнакі сваёй манаскай годнасьці і як сьвецкі князь атрымаў у ленную спадчыну Курляндыю і 3эмгалію. Ён стаў таксама першым каралеўскім намесьнікам у Інфлянтах.

У той жа час да барацьбы за Лівонію далучыліся датчане і швэды. Першыя занялі астравы Дага[9] і Саарэма, а другія асталяваліся ў паўночнай Эстоніі, карыстаючыся падтрымкай тамтэйшага насельніцтва. Спачатку ўсе клапаціліся выключна пра свае інтарэсы, але ў 1563 г. дайшло да сутычак паміж дацкім і швэдзкім флётамі. І тады выбухнуў канфлікт, які часта называюць «Першай паўночнай вайной». Данія і Любэк уклалі хаўрус з Польшчай і Літвой, а Швэцыя — з Масковіяй. Аднак хаўрусы не паўплывалі ў значнай ступені на ход вайны Рэчы Паспалітай з Масковіяй. Войскі Даніі біліся са швэдамі ў Скандынавіі, а яе флёт так неахвотна атакаваў караблі, якія скіроўваліся да маскоўскай Нарвы, што Жыгімонт Аўгуст атрымаў большую карысьць ад дзейнасьці сваіх капэраў.

Нягледзячы на вайну ў Лівоніі, у межах Вялікага Княства Літоўскага надалей дзеяла замірэньне, якое канчалася толькі 25 сакавіка 1562 г. Ліцьвіны хацелі падоўжыць яго, але Іван IV прыйшоў да высновы, што пашырэньне вайны на літоўскае памежжа зьменшыць нагрузку на яго залогі ў Лівоніі і дазволіць ім заняць чарговыя гарады. Неўзабаве пасьля сканчэньня замірэньня маскоўскія войскі ўварваліся ў Літву, спусташаючы памежжа ад Віцебску да Мсьціслава. У адказ харугвы гетмана Мікалая Радзівіла Рудога спалілі некалькі дзясяткаў вёсак у ваколіцах Смаленску, Себежу і Вяліжу. Каронныя войскі на чале з Фларыянам 3абжыдоўскім занялі Азярышча. 19 жніўня 1562 г. Станіслаў Лесьнявольскі даў адпор пад Невелем у некалькі разоў мацнейшай арміі князя Андрэя Курбскага. Партызанскія баі, якія вяліся да канца году, не паўплывалі на пазыцыі, занятыя абодвума бакамі.

Атака войска Івана IV на Полацак

У пачатку 1563 г. Іван IV сканцэнтраваў у Вялікіх Луках амаль 32 тысячы жаўнераў: 18 105 дваранскай коньніцы, 7219 стральцоў і казакоў, а таксама 6 тысяч татараў. Усё гэта дапаўняла магутная артылерыя, якую да гэтага маскоўская армія не выводзіла ў поле, а таксама дапаможныя аддзелы з т. зв. «даточных» людзей. Усіх жаўнераў падзялілі на сем палкоў: выведнікі («ертаул»), пярэдні, правай рукі, вялікі, гасударскі, левай рукі і стражнікі.

У студзені 1563 г. шматтысячная маскоўская армія пакінула Вялікія Лукі, накіроўваючыся на Полацак. Аднак ня вельмі шырокі полацкі тракт ня мог зьмясьціць усёй масы войска і табараў. Таму армія пастаянна загразала ў лясных сьцяжынах, сярод балотаў і багны. Урэшце палкі цалкам страцілі строй, пешыя войскі, коньніца і табары перамяшаліся і затармазілі ўвесь рух. Зь вялікай цяжкасьцю ўдалося аднавіць парадак у шэрагах. Цар са сьвітай асабіста кантраляваў прасоўваньне войска і аддзяляў людзей у заторах.

Полацак у той час быў адным з найвялікшых гарадоў у Літве, ён славіўся багатымі манастырамі і цэрквамі. Ужо ў ХІІ ст. ён стаў сталіцай удзельнага княства, аднак у наступным быў далучаны да Вялікага Княства Літоўскага. Выгаднае становішча на Дзьвіне забясьпечвала полацкім купцам доступ да блізкай Лівоніі, дзе праз Рыгу экспартаваліся сельскагаспадарчыя прадукты і лес. Гандлёвыя шляхі, якія ішлі з Пскова і Тарапца ў Вільню, уплывалі на разьвіцьцё мясцовага рамесьніцтва і спрыялі разбудове гораду.

Полацак быў разьмешчаны на правым, паўночным беразе Дзьвіны, а сваю назву атрымаў ад ракі Палаты, якая ўпадала ў яе. Большасьць тамтэйшых гарадоў і замкаў атрымала назовы ад рэкаў ці азёраў, на якіх яны паўсталі. Прычым заўсёды ад ракі меншай, якая ўпадала ў большую, у дадзеным выпадку ад Палаты, якая ўпадала ў Дзьвіну.

Паводле рэвізіі Полацкага ваяводзтва 1552 г., горад складаўся зь некалькіх раёнаў: 3амку, Вялікага пасаду, 3апалоцьця, Астроўскага пасаду, Экіманскага пасаду (або Якіманскага) і Слабадзкога пасаду.

Замак высіўся на ўзгорку, пры самым упадзеньні ракі Палаты ў Дзьвіну. На яго тэрыторыі знаходзіўся сабор сьв. Сафіі (Мудрасьці Божай), а таксама 110 дамоў, якія належалі розным уладальнікам. Найбольш, а дакладней 711 мяшчанскіх дамоў, было пабудавана на тэрыторыі Вялікага пасаду, прылеглага да замку з усходняга боку, і ён уласна і быў горадам. Абкружалі яго пасады: Экіманскі з 269 дамамі і Слабадзкі на 110 дамоў. Астроўскі пасад знаходзіўся на поўдзень ад Замка, на востраве, які там Дзьвіна ўтварала вузкае рукаво, а яго забудова складалася са 153 дамоў. Урэшце, пасад Запалоцьце, які знаходзіўся на ўсход ад замку, за Палатай, налічваў 191 дом. Так, у сярэдзіне XVI ст. у Полацку было прынамсі 1604 дамы, без уліку вялікай колькасьці цэркваў, касьцёлаў, кляштараў, шпіталяў і г. д. Колькасьць жыхароў разам з залогай замку безумоўна даходзіла да 10–11 тысяч.

Ключавым пунктам у абарончай сыстэме Полацку быў замак, разьмешчаны, як ужо згадвалася, пры самым сутоку Палаты і Дзьвіны. Яго фартыфікацыі складаліся з валу драўляна-земляной канструкцыі, які налічваў 204 гародні і 9 драўляных веж. Умацаваньні былі ўзьведзеныя з сасновага дрэва. Сваім характарам яны ня розьніліся ад тыповых фартыфікацый літоўска-маскоўскага памежжа, ужо ахарактарызаваных у першым разьдзеле. Унутраныя сьцены гародні складаліся зь пяці слаёў сасновых бярвёнаў, мелі баявыя пляцоўкі наверсе і байніцы.

Сьцены замкавых вежаў былі пабудаваныя з трох слаёў дрэва. Яны былі ўвенчаны высокімі, сьпічастымі дахамі, а ў Вусьцейскай, Міхайлаўскай і безыменнай знаходзіліся брамы. Міхайлаўская брама была хутчэй брамкай, што выходзіла на Палату. Да Вусьцейскай і безыменнай вялі масты, у першым выпадку праз Палату, у другім — праз Плыткі яр, які аддзяляў 3амак ад Вялікага пасаду. Аднак у 1552 г. мост, які злучаў 3амак зь Вялікім пасадам, быў зьнішчаны, таму жыхары, якія ўзьбіраліся на Замак, выклікалі асяданьне зямлі з падножжа брамы і суседніх зь ёй гародняў.

Хоць падчас рэвізіі Полацкага ваяводзтва ў 1552 г. былі скаргі і на стан іншых участкаў умацаваньняў, трэба меркаваць, што пасьля пачатку вайны за Лівонію яны сыстэматычна рамантаваліся. Іх абарончую каштоўнасьць павысіла дастасаваньне контуру валоў да формы пагорку, уціснутага ў калена Палаты. Дзякуючы гэтаму Палата засьцерагала ўмацаваньні 3амку і Вялікага пасаду з поўначы і захаду, а з поўдня іх амывала Дзьвіна, якая мела ў гэтым месцы шырыню 120–130 мэтраў. Рускія летапісы згадваюць таксама пра вялікі і глыбокі роў, што цягнуўся перад валамі Вялікага пасаду ад Палаты да Дзьвіны. Гэты роў павінен быў прыкрываць падыход да гарадзкіх умацаваньняў з усходу. Аднак пэўным недахопам абарончай сыстэмы Вялікага пасаду былі слабыя ўмацаваньні (магчыма, паркан?) уздоўж берагу Дзьвіны. Напэўна, палачане лічылі, што шырокая рака — дастатковая абарона для гэтай часткі гораду. Хутчэй за ўсё, таксама Запалоцьце было абкружана астрогам, а астатнія пасады мелі характар прадмесьцяў і ня мелі ніякіх умацаваньняў.

Паводле рэвізіі 1552 г., у полацкім замку знаходзілася 23 гарматы, 4 мартыры і 87 гакаўніц. Сталую вартаўнічую службу несьлі ўсяго толькі 30 драбаў, аднак у выпадку вайны наймалі пяхоту і склікалі паспалітае рушаньне. І так Уклейскую вежу і суседнія зь ёй гародні павінны былі абараняць ваяры, выстаўленыя з Уклейскай воласьці і суседніх зь ёй шляхецкіх вёсак. Акалічная шляхта была абавязана абараняць замак разам са збройнымі аддзеламі, большасьць зь якіх залежала ад маёмасьці, якой валодала. Для прыкладу, полацкі харунжы Іван Зяновіч быў абавязаны выставіць 9 коней, гараднічы Васіль Міхайловіч — 8 і г. д. Такім чынам была ўладкавана абарона ўсіх гарадоў тагачаснага літоўска-маскоўскага памежжа.

Не захавалася ніякіх больш-менш дакладныя зьвестак аб колькасьці полацкай залогі ў момант падыходу войскаў Івана IV пад горад. Аднак яе можна ацэньваць прыблізна ў тысячы чалавек, у тым ліку літоўскую залогу, чатыры польскія роты (каля 500 жаўнераў), ваколічную шляхту і ўзброеных мяшчан. Яе бадай было дастаткова, бо камандзір абароны, ваявода Станіслаў Двойна не наракаў на недахоп людзей і зброі. Непакой маглі выклікаць толькі запасы харчоў, недастатковыя для натоўпаў уцекачоў, якія зьбеглі ад маскоўскай арміі з навакольных вёсак. На хуткую дапамогу нельга было разьлічваць. Канцэнтрацыя маскоўскай арміі адбывалася так хутка, што яе зьяўленьне пад Полацкам засьпела ліцьвінаў зьнянацку. Кароль знаходзіўся ў той час на каронным сойме ў Пётркаве, а літоўскі гетман, раскватараваны ў Менску, ужо распусьціў харугвы на зімовы пастой.

Маскоўскія войскі сталі пад Полацкам у нядзелю 31 студзеня 1563 г. У той час ужо гарэлі, запаленыя на загад Двойны, прыгарадныя слабоды, а абаронцы засяродзіліся на ўмацаваньні 3амку, Вялікага пасаду і выспы на Дзьвіне (т. зв. Іванаўскага астрогу), дзе знаходзіўся адзін з манастыроў.

Ужо ў першы дзень пасьля падыходу пад Полацак цар наладзіў пад горадам своеасаблівую дэманстрацыю сілы. Загадаў расставіць свае войскі на пэўнай адлегласьці ад валоў і дзьмуць у трубы ды біць у бубны. Аднак гэта не зрабіла сур’ёзнага ўражаньня на абаронцаў, якія адкінулі заклік да капітуляцыі. Увечары Іван IV разам са сваім добраахвотніцкім палком пераправіўся на паўднёвы бераг Дзьвіны. Ноч з 31 студзеня на 1 лютага правёў у часткова спаленым Барысаглебскім манастыры. Тую пераправу адзін з рускіх хранікёраў паказаў як гераічную падзею, пішучы пра кулі, якія падалі «на полк вялікага князя так густа, як дождж». Пераправа, канечне, адбывалася пад агнём замкавай артылерыі на ўсход ад гарадзкіх умацаваньняў, але на такой значнай адлегласьці ад гораду, што абстрэл быў малаэфэктыўным. Сьведчыць пра гэта нават тое, што падчас пераправы загінуў толькі адзін з царскіх жаўнераў. Зрэшты, ужо 3 лютага Іван IV вярнуўся на паўночны бераг Дзьвіны, матывуючы гэта магчымасьцю адлігі і крыгаломам на рацэ.

У першыя дні лютага маскоўскія палкі абкружылі горад з усіх бакоў, адначасова будуючы пазыцыі для артылерыі, што ў цяжкіх зімовых умовах зусім не было простай справай. Большасьць людзей і гармат было сканцэнтравана на поўначы і ўсходзе ад гораду, паміж Палатой і Дзьвіной. З гэтага вынікала, што царскія камандзіры прынялі рашэньне атакаваць Вялікі пасад, каб, узяўшы яго, атрымаць доступ да 3амку.

Абложныя працы адбываліся пачынаючы ад Дзьвіны ўздоўж старых курганоў, што цягнуліся ў бок Палаты. Кіраваў імі князь Васіль Сямёнавіч Сярэбраны, якому дапамагалі тры камандзіры стралецкіх аддзелаў. Уласна тут стаяў царскі полк. Крыху далей, ужо на правым беразе Палаты ў ваколіцах манастыра сьв. Спаса, стаяў вялікі полк, прызначаны для атакі на горад з паўночнага боку. Гэта былі наймацнейшыя з царскіх палкоў, якія разам налічвалі каля 12 тысяч чалавек. З захаду, уздоўж Палаты, быў разьмешчаны вартавы полк (каля 5300 жаўнераў), а пры сутоку Палаты і Дзьвіны — выведчы аддзел (1800 жаўнераў).

На паўднёвым беразе Дзьвіны знаходзілася аж тры палкі. Полк левай рукі (каля 3400 жаўнераў) заняў даўнюю царскую стаўку ў Барысаглебскім манастыры з задачай абстрэльваць Вялікі пасад праз раку. На захад ад яго стаў полк правай рукі (каля 4тысяч жаўнераў), расьцягваючы свае пазыцыі аж да выспы на Дзьвіне. Далей на захад, насупраць умацаваньняў замку, каля дарогі на Глыбокае, стаў пярэдні полк (4200 жаўнераў). Разбудовай пазыцый артылерыі тут кіраваў Іван Шарамецеў Меншы. Разьмяшчэньне ажно трох палкоў на паўднёвым беразе Дзьвіны сьведчыла ня толькі пра жаданьне атакаваць горад праз замерзлую раку, але і кантроль над кірункам, зь якога магла падысьці дапамога.

Тым часам гетман Мікалай Радзівіл здолеў сабраць толькі 2 тысячы літоўскай коньніцы і 1400 польскай. З такімі сіламі нельга было атакаваць царскую армію. Хоць ён пераправіўся празь Бярэзіну, але за 8 міль да асаджанага гораду ўвязаўся ў баі з моцнымі маскоўскімі разьездамі (пераважна з татарскай коньніцай). Таму яго дзеяньні ніяк не маглі памагчы абаронцам.

Іван IV бярэ Полацак

Першая непасрэдная сутычка нападнікаў і абаронцаў завязалася ўжо 1 лютага, калі маскоўскія стральцы выбілі абаронцаў з выспы на Дзьвіне. Сёньня гэтага «іванаўскага астрогу» ўжо няма, ад яго застаўся толькі прыбярэжны выступ, зарослы нешматлікімі бярозамі. Але ў 1563 г. з гэтай выспы, разьмешчанай насупраць сутоку Палаты, можна было абстрэльваць умацаваньні 3амку.

З 4 на 5 лютага маскоўскія жаўнеры скончылі насып шанцаў вакол гораду, паставілі на іх лазовыя кошы, напоўненыя зямлёй, і закацілі гарматы на пазыцыі. Усю апэрацыю падстрахоўвалі моцныя аддзелы са стральцоў, казакоў і коньніцы. У такім становішчы кожны выпад за валы скончыўся б фіяска, таму абаронцам давялося абмежавацца абстрэлам варожых пазыцый. Калі ўся іх увага засяродзілася на абстрэле маскоўскіх рэдутаў, аддзел стральцоў Івана Галавахвастава незаўважна падышоў пад самыя валы і здолеў падпаліць адну зь вежаў на Дзьвіне. Пакуль падасьпелі абаронцы, маскоўскія жаўнеры высеклі падгарэлую браму і ўварваліся ў горад. На шчасьце, армія Івана IV была яшчэ не гатовая да штурму — стральцы ня мелі падтрымкі і мусілі адступіць, страціўшы 15 жаўнераў.

Увесь дзень 5 лютага горад абстрэльваўся, але толькі зь лёгкіх і сярэдніх гармат, бо ў маскоўскі лягер яшчэ не прыбылі цяжкія абложныя гарматы. Нягледзячы на гэта, знэрваваныя абаронцы вырашыліся на перамовы. Ваявода Станіслаў Двойна спрабаваў выйграць час, схіляючы полацкага ўладыку Гарабуду пачаць перамовы з баярамі. Ня маючы яшчэ цяжкіх гармат, Іван IV згадзіўся стрымаць абстрэл спачатку на адзін, а пазьней — на некалькі дзён.

Аднак Двойна дапусьціў сур’ёзную памылку, не агаварыўшы, каб на час перамоваў царскія войскі стрымаліся ад фартыфікацыйных працаў. У выніку гэтага ноччу з 5 на 6 лютага шанцы і кошы былі падсунутыя пад самыя валы Вялікага пасаду. Калі толькі 8 лютага на іх паставілі цяжкія гарматы, прывезеныя зь Вялікіх Лукаў, цар разарваў малаплённыя перамовы.

Цяжкая маскоўская артылерыя сканцэнтравалася ў першую чаргу на Вялікім пасадзе, і празь дзьве гадзіны яго валы былі моцна прадзіраўлены. Вялікую шкоду прычынялі і маскоўскія гарматы, якія стралялі з паўднёвага берагу Дзьвіны. Двойна ня бачыў магчымасьці абараняць гэтую частку крэпасьці і 9 лютага загадаў падпаліць Вялікі пасад, адступаючы з залогай у замак. Не было і гаворкі, каб там маглі зьмясьціцца ўсе жыхары і ўцекачы. Больш як 11 000 мужчынаў, жанчын і дзяцей з навакольных вёсак давялося пакінуць падпалены горад і здацца на ласку цара.

Спаленьне Вялікага пасаду аказалася чарговай тактычнай памылкай абаронцаў. Маскоўскія камандзіры адразу выкарысталі яго папялішчы і ўжо ў наступны дзень пачалі падцягваць сюды гарматы. Пачаўся забойчы абстрэл Замку. Ядры зь цяжкіх гармат адрывалі бярвёны ад валоў, ранілі абаронцаў, а шчыльны абстрэл зь пішчаляў не дазваляў ім высунуцца з-за ўмацаваньняў. Адносна бясьпечным месцам быў толькі Сафійскі сабор, дзе засядаў Двойна з камандаваньнем. Уначы 10 лютага 800 польскіх і літоўскіх жаўнераў ударылі на папялішчы Вялікага пасаду, спрабуючы захапіць небясьпечныя батарэі. Уратавала артылерыю чуйнасьць Івана Шарамецева Большага, які асабіста узьняў сваіх людзей у контратаку і ўратаваў гарматы ад пагрозы. Падчас бою артылерыйскі снарад, пушчаны з 3амку, «пагладзіў яго па вуху», і царскі камандзір страціў ня толькі слых, але і жыцьцё. Замяніў яго князь Юры Кашын.

У наступныя дні з Замку не рабілася ніякіх выпадаў. Нават самыя сьмелыя вылазкі не былі ў стане ўратаваць Полацак. За дзьве наступныя ночы маскоўскія жаўнеры паставілі чарговыя гарматы насупраць усходніх валоў Замку. У суботу 13 лютага пачаў зьнішчальны абстрэл усходніх валоў Замку з выкарыстаньнем запальных ядраў. Яны дашчэнту раструшчылі ізьбіцы з 40 гародняў, білі нават у дамы, схаваныя за валамі. Шмат людзей палегла як на валох, так і ў дамох, гінулі таксама тыя, хто сьпяшаўся гасіць усё большыя пажары. У нядзелю вечарам

стральцы падпалілі гарадзкі вал у некалькіх месцах адразу. Цар загадаў уладыку Каломенскаму з усімі духоўнікамі пайсьці ў царкву і маліцца да Збаўцы, да Багародзіцы і да ўсіх цудатворцаў, а сам загадаў свайму палку падрыхтавацца да штурму. Князю Ўладзімеру Андрэевічу і татарскаму цару Сямёну Касаевічу, усім ваяводам і палкам загадаў стаяць напагатове. За дзьве гадзіны да сьвітаньня гасудару далі знаць, што з гораду выходзяць уладыка і ваявода Двойна, запэўніваючы ў капітуляцыі замку.

Быў панядзелак 15 лютага 1563 г.

Перад абліччам пажару і маскоўскай падрыхтоўкі да генэральнага штурму полацкі ваявода выйшаў з замку, згаджаючыся на безумоўную капітуляцыю. На вестку пра гэта збунтаваліся польскія роты Вяшхлейскага і Хэлмскага і з падтрымкай полацкай шляхты рыхтаваліся працягваць супраціў. Гэта дало нечаканы эфэкт, бо Іван IV дазволіў пачаць зь імі асобныя перамовы, на якіх яны запэўнілі сабе свабодны адыход разам з усім сваім скарбам. Яшчэ большае зьдзіўленьне цар выклікаў, калі ня толькі стрымаў абяцаньне, але і запрасіў чатырох польскіх ротмістраў у госьці і адарыў кажухамі, абшытымі золатам.

Ня мелі такога шчасьця ліцьвіны і іншыя жыхары гораду.

Татары манахаў-бэрнардынаў пасеклі, жыдоў усіх у Дзьвіне патапілі, а полацкага ваяводу Двойну з жонкай і ўладыку, і пана Яна Глябовіча, ваяводзіча віленскага, Няміровічаў, Есьманаў, Корсакаў і багата слаўнай шляхты, таксама ўсіх полацкіх мяшчан, якіх пазбавілі ўсіх вялікіх скарбаў у парушэньне дамовы, у турму загрэблі і ў Маскву потым, як жыдоў у Бабілён загналі.

Беларускія гісторыкі нядаўна паставілі пад пытаньне факт масавых пакараньняў часткі жыхароў Полацку, сьцьвярджаючы, што пра гэта згадваюць крыніцы, якія паўсталі празь некалькі гадоў пасьля падзеньня Полацку, дый тое найчасьцей іншаземныя. Не пацьвярджаюць іх таксама рускія летапісы, дый паслы Жыгімонта Аўгуста ня скардзіліся на разьню падчас візыту ў цара.

Полацак патрапіў у рукі Івана IV адносна малым коштам. Маскоўская армія страціла каля 100 забітымі, у тым ліку 66 стральцоў. У рукі пераможцаў патрапіла 20 гармат, арсэнал, царкоўныя скарбы і сабраныя тут каштоўнасьці полацкай шляхты.

Ужо 15 лютага ў Замак увайшлі царскія ваяводы Васіль Сярэбраны і Петар Гарэскі, каб заняць яго валы і падрыхтавацца да ўрачыстага ўезду цара. Апошні зьявіўся пад горадам у чацьвер 18 лютага разам з казанскім царом, князямі

і з усімі ваяводамі і дастойнікамі, пастроенымі паводле іх стану, рушыў у кірунку сваёй вотчыны — Полацку, а, дайшоўшы да гарадзкога рова, зьлез з каня. Ад гарадзкога валу праз спалены пасад яго вёў каломенскі ўладыка Варлам і чуднаўскі архімандрыт Леўкія, восіпаўскі ігумен Лявонці і ўсё астатняе духавенства, якое ішло праз горад Полацак з цудатворным абразам прачыстай Багародзіцы і іншымі абразамі цудатворцаў. Сам цар і вялікі князь ішоў за цудатворнымі абразамі, а зь ім князь Уладзімер Андрэевіч і казанскі цар Аляксандар, і баяры, і ваяводы, і ўсе дастойнікі. У вялікай полацкай браме [г. зн. Замкавай — Д. К.] цара і вялікага князя сустрэў пратапоп з Сафійскім крыжам і сьвятасьцямі сабору сьв. Сафіі, а таксама полацкае духавенства. Цар і вялікі князь падзякавалі Богу і прачыстай Багародзіцы, што дазволілі ім убачыць іх абразы. І падышоў да сабору сьв. Сафіі, а калі ўваходзілі ў храм, сафійскі пратапоп пачаў разам з усім духавенствам сьпяваць малітвы.

Іван Жахлівы застаўся пад Полацкам яшчэ на некалькі дзён, выдаючы шэраг распараджэньняў наконт адбудовы і арганізацыі абароны гораду. За ўсімі працамі мусілі сачыць Петар Зайцаў і дзяк Барыс Шчэкін. Спачатку яны засяроджваліся ў асноўным на рамонце ўмацаваньняў Замку, які ўсё часьцей называўся Верхнім або Высокім. Асаблівая ўвага зьвярталася на аднаўленьне вежаў і брамаў. Апошніх мусіла быць цяпер чатыры: Вусьціцкая (Вусьцейка), Вялікая (даўняя безыменная, якая выходзіла на спалены Вялікі пасад), Сафійская і Багародзіцкая. На спаленых тэрыторыях Вялікага пасаду ўжо не адбудоўвалі гораду. Царскія камандзіры, якія патрапілі тады пад Замак, палічылі, што яго трэба перанесьці за раку Палату. Такім чынам на правым беразе Палаты паўстала т. зв. Запалоцьце. Аднак нельга было пакідаць Верхні Замак без абароны з усходняга боку. Найверагодней, ужо ў наступным годзе на папялішчах Вялікага пасаду пачалі ўзводзіць новы замак, які з часам сталі называць Стралецкім Замкам.

Цар не забыўся забясьпечыць крэпасьць адпаведнай колькасьцю абаронцаў. Ужо ў лютым 1563 г. князі Шарамецеў, Сярэбраны і Шуйскі былі абавязаныя вылучыць са сваіх палкоў пэўную колькасьць «баярскіх дзяцей» і стральцоў, якія пасяліліся б у Верхнім Замку разам зь сем’ямі і складалі яго залогу. Іншыя баяры мусілі даць людзей для абароны гораду. Адначасова выбралі сотнікаў, гараднічых, вызначылі сыстэму вартаваньня, мабілізацыі на выпадак атакі і прызначылі адказных за догляд за асобнымі ўчасткамі ўмацаваньняў. Мяшчанам дазволілі жыць толькі на тэрыторыі Запалоцьця, але толькі частку зь іх складалі даўнія жыхары Полацку. Большасьць складаў элемэнт, прыбылы з суседніх царскіх уладаньняў. Недавер кіраўніцтва маскоўскай дзяржавы да былых падданых Жыгімонта Аўгуста праявіўся ў загадзе, каб

людзей літоўскіх у горад [тут — у Высокі Замак — Д. К.], як прыежджых, так і тутэйшых (…) аднолькава не пускаць, а калі будзе якое вялікае сьвята, то тых, што просяцца ў сабор сьв. Сафіі, мудрасьці Божай, людзей літоўскіх можна пусьціць у горад, але няшмат, зборышча тады зрабіць вялікае ў горадзе, камандзіраў на ўсе месцы паставіць і пільнаваць, каб бязь ведама баяраў і бяз прыстава ніводзін літоўскі чалавек, шляхціц ці мяшчанін, не хадзіў.

Аднак тых літоўскіх людзей у Полацку не магло быць шмат. Як ужо згадвалася, амаль усіх жыхароў Полацку выслалі да розных, далёкіх ад мяжы гарадоў.

Лёс палонных у маскоўскай няволі ў той час быў страшны. Дзясяткі іх ня раз цягам аднаго дня гінулі ў жудасных турэмных лёхах, іх прадавалі і дарылі, быццам мёртвыя прадметы ці быдла. Літоўскіх татараў, якія адмаўляліся прыняць праваслаўе, тапілі, польскіх палонных цар разам з коньмі і птушкамі слаў у падарунку хану, іх прадавалі на рынках, нібы свойскую птушку групамі па дзесяць зь нечым і больш паганскім пасланцам і купцам.

Толькі шляхта магла разьлічваць на крыху лепшае абыходжаньне, бо ў тым выпадку была надзея атрымаць водкуп. Але і зь яе часам зьдзекаваліся, а на яе лёсе адбіваўся няўдалы паварот перамоваў ці паразы царскіх войскаў. Польскі бок не сьпяшаўся з выкупам палонных, бо таксама цар часам выстаўляў розныя дзіўныя патрабаваньні. У такім становішчы мала каму ўдалося вярнуцца ў Літву.

Ваявода Станіслаў Двойна адпакутаваў у няволі чатыры гады, пакуль яго не абмянялі на маскоўскага ваяводу Чэмкіна, аднак жонка Двойны, Пэтранэла Радзівілаўна, памерла ў няволі.

Частка полацкай шляхты здолела ўцячы зь зямель, што апынуліся пад пагрозай царскага нашэсьця, і схавалася далей у Літве. Іншыя ратаваліся, прымаючы царскае падданства, але гэта не давала поўнай бясьпекі. Кожны мог быць сасланы ўглыб маскоўскай дзяржавы, а летам 1567 г. царскія жаўнеры забівалі насельніцтва цэлых вёсак, западозраных у сымпатыях да караля. Амаль няспынныя ваенныя дзеяньні і некалькі эпідэмій дапоўнілі спусташэньне Полаччыны. Урэшце вайна і царскія загады прывялі да заняпаду Полацку. З найвялікшага ў Літве гандлёвага і рамесьніцкага цэнтру ён стаў амаль выключна памежнай маскоўскай крэпасьцю.

Спробы вярнуць Полацак

Страта Полацку ў 1563 г. узрушыла ўсю Літву і Карону, падобна як калісьці капітуляцыя Смаленску. Чарговы раз выявілася слабасьць Вялікага Княства Літоўскага, якое не магло справіцца з сур’ёзным праціўнікам бяз больш рашучай дапамогі Кароны. Хоць цар не заняў усю Дзьвіну, але праз заваёву Полацку

панішчыў польскі гандаль з Рыгай, разбураў асновы гандлёвай палітыкі Вялікага Княства Літоўскага, якая разьвівалася з XV cт. і галоўным цэнтрам якой быў Полацак. Зноў жа, маскоўскае праваслаўнае духавенства ў здабыцьці Полацку сваім манархам бачыла трыюмф «благочестия» над каталіцызмам і ерэтычным горадам, бо — як усклікалі з захапленьнем — у Полацку цар сьвятыя цэрквы ад іконаборцаў-лютаранаў ачысьціў.

На вестку пра падзеньне Полацку Жыгімонт Аўгуст быццам бы заплакаў і, часта выціраючы сьлёзы, заклікаў шляхту і сэнатараў, сабраных на пётркаўскім сойме, зацьвердзіць падаткі на войска. Просьбы манарха былі задаволеныя, аднак, пакуль паступілі грошы, не было войскаў прыкрываць межаў. Таму ў Маскву былі пасланыя адно за адным два пасольствы, якія пераканаліся ва ўсё большай пыхлівасьці Івана IV. Зьдзіўленыя дыпляматы пачулі, што за мір цар патрабуе цяпер ня толькі Лівонію да Дзьвіны і Полацак, але і сьцьвярджае, што «і Вільня, і падольская зямля, і галіцкая зямля, і ўся валынская» — гэта яго спадчына! Урэшце цар згадзіўся ўкласьці замірэньне і абмежаваць свае патрабаваньні Полацкам ды Інфлянтамі, але ліцьвіны палічылі гэта занадта цяжкімі ўмовамі.

Замірэньне, укладзенае на час перамоваў, скончылася 6 сьнежня 1563 г. У пачатку студзеня ў межы Вялікага Княства ўварваліся дзьве маскоўскія арміі, якія налічвалі дзесяць зь нечым тысяч чалавек кожная. Першая, на чале зь Пятром Сярэбраным, вырушыла са Смаленску і стала табарам за дзьве мілі на захад ад Воршы. Тут да яе павінна была далучыцца другая армія, якая пад камандаваньнем князя Пятра Шуйскага пакінула лягер пад Полацкам. Над Літвой навісла пагроза зьнішчальнага паходу і страты чарговых замкаў.

На гэты раз навіны пра маскоўскія пачынаньні дайшлі да Мікалая Радзівіла «Рудога» маланкава. Літоўскі гетман зразумеў, што ён павінен запабегчы злучэньню варожых армій. Сабраўшы 6 тысяч чалавек (пераважна коньніцы) ён рушыў з Лукомлю супраць бліжэйшага праціўніка, г. зн. супраць Шуйскага. Падчас сямімільнага маршу праз засьнежаныя дарогі невялікі аддзел пяхоты застаўся далёка ззаду. 26 студзеня 1564 г. Радзівіл дайшоў з адной коньніцай

да мястэчка пані Кішчынай-Чашнік, дзе прыбеглі вартаўнікі, паведамляючы, што бачылі маскоўскія разьезды.

Шуйскі, папярэджаны пра надыход ліцьвінаў, расставіў свае палкі на чашніцкіх палях пры рацэ Уле. Нягледзячы на раньнія зімовыя прыцемкі Радзівіл не намерваўся адкладаць сутыкненьня з праціўнікам на наступны дзень. Першымі рушылі ў атаку літоўскія харугвы, якія вёў чаркаскі стараста Юры Зяновіч і князь Багдан Саламярэцкі. Маскоўская коньніца сьмела выйшла ім насустрач. Хвалі ваяроў абрынуліся адна на адну і на замерзлым полі загуў трэск ламаных дзідаў і звон шабляў. Літоўскія шыхты на момант пахіснуліся пад націскам большых сіл ворага, але Радзівіл адразу кінуў ім на дапамогу новыя роты. Дзьве гадзіны працягваўся зацяты кавалерыйскі бой, а шалі перамогі хіліліся то адзін, то на другі бок. Як толькі сьцямнела, Шуйскі быў паранены і мусіў пакінуць поле бою. Напэўна, ніхто не спадзяваўся, што гэта стане пераломным момантам бітвы. Зьнікненьне камандзіра выклікала такую паніку ў маскоўскіх шэрагах, што царская коньніца кінулася наўцёкі, пакідаючы як сваю пяхоту, так і гарматы на здабычу праціўніка.

Ліцьвіны пусьціліся ў пагоню, «седзячы на карках» маскоўскіх амаль 5 міляў. Так пры гэтым забыліся, што забілі каля 50 маскоўскіх ваяроў, якія годам раней перайшлі на бок караля і змагаліся ў бітве супраць сваіх землякоў. Падвёў традыцыйны маскоўскі строй, які яны захавалі. Да найвялікшай разьні дайшло пры пераправе праз Улу і Крыўчу, якая ўпадала ў яе. Маскоўскія страты дасягалі некалькіх тысяч забітымі, параненымі і ўзятымі ў палон. Сярод палеглых знайшлі таксама князя Аляксея Празароўскага, князя Мікіту Адоеўскага, камандзіра артылерыі Восіпа Быкава, які вылучаўся вялізнымі памерамі, і, ўрэшце, самога князя Пятра Шуйскага, якога падчас уцёкаў засяклі ў лесе сяляне.

Пераможцы захапілі вялізны маскоўскі табар.

Зь Літвы даносілі:

Больш за пяць тысяч вазоў у ім знаходзілася. Акрамя зброі, панцыраў і кірасаў, акрамя сабалёвых футраў і іншых прыладаў для аховы ад марозу, было поўна дываноў, усякага правіянту і срэбнага посуду. (…) І праз гэта ў нашым войску такі дастатак і таннасьць усяго, што жаўнеры вымушаны харчы сялянам дарма пакідаць, а дасьпехі па чырвоным злотым вугорскім прадаюцца.

На вестку пра паразу палкоў Шуйскага маскоўская армія, сканцэнтраваная пад Воршай, не наважылася ісьці далей на захад і пачала сьпешна адступаць на Смаленск. Ліцьвіны вырашылі сабраць большыя сілы і, атрымаўшы абяцяньне ў дапамозе з боку Польшчы, пачалі плянаваць удар на Полаччыну. Улетку 1564 г. літоўская армія Радзівіла аб’ядналася з польскім дапаможным корпусам Станіслава Лясьнёўскага, які налічваў 4900 коньніцы і 3700 пяхоты. Войскі, якія налічвалі дзесяць зь нечым тысяч жаўнераў, пераправіліся празь Дзьвіну і скіраваліся ўздоўж яе паўночнага берагу на Полацак, больш разьлічваючы, напэўна, на капітуляцыю гораду, чым на змаганьне. Але гарадзкія валы былі ўжо адноўленыя пасьля папярэдніх разбурэньняў, а былыя жыхары замененыя вернападданымі Івана IV. 16 верасьня пачалася блякада гораду. Ліцьвіны і палякі зрабілі два штурмы з-за Палаты, але празь нешматлікую артылерыю яны былі загадзя асуджаныя на няўдачу. Хоць меркавалася даставіць цяжкія абложныя гарматы,

але на дапамогу полацкаму гарнізону выйшлі зь Вялікіх Лукаў шматлікія сілы на чале з князямі Сярэбраным і Пронскім. У такіх абставінах пасьля ўсяго 17-дзённай аблогі гетман Радзівіл пераправіў войскі назад за Дзьвіну і адышоў ад Полацку, не чакаючы прыбыцьця маскоўскіх ваяводаў.

Так, першая спроба вярнуць Полацак скончылася няўдачай. На шчасьце, агульная стратэгічная сытуацыя пачала зьмяняцца на карысьць Польшчы і Літвы. Параза пад Чашнікамі запаволіла далейшае прасоўваньне царскіх войскаў, а на ваенныя ініцыятывы Івана IV пачалі ўплываць канфлікты з баярствам. Усё часьцейшыя выпадкі жорсткасьці і барацьба з баярскай апазыцыяй прывялі за эміграцыі некаторых прадстаўнікоў баярства на літоўскія землі. Незадаволенасьць панаваньнем Івана IV узрасла, калі ў 1565 г. ён увёў рэжым апрычніны.

Аднак ліцьвіны ня здолелі напоўніцу выкарыстаць цяжкасьцяў, зь якімі сутыкнуўся Іван Жахлівы, і марнавалі свае сілы на партызанскую вайну, не адважваючыся на якую-небудзь сур’ёзную акцыю. У 1565 г. аршанскі стараста Філон Кміта спаліў Почап і дабраўся аж да Старадубу; князь Карэцкі хадзіў разам з Курбскім пад Вялікія Лукі, а каронныя роты Станіслава Лясьнёўскага спусташалі Смаленшчыну. Аднак удалося дасягнуць таго, што літоўскія аддзелы і нашэсьце каралеўскага хаўрусьніка хана Даўлат Гірэя вымусілі Івана IV пачаць перамовы.

Улетку 1565 г. было складзена замірэньне на два гады з намерам пачаць мірныя перамовы. Палякі і ліцьвіны выкарысталі іх, каб выбіць швэдаў зь Лівоніі, а Іван IV — для чарговай расправы над апазыцыяй. Аднак неўзабаве, не зважаючы на замірэньне, царскія ваяводы пачалі ўрывацца на літоўскія землі. Яны папросту будавалі драўляныя замкі на тэрыторыях Вялікага Княства Літоўскага, прылеглых да сваіх нядаўніх набыткаў. Апісаная вышэй спраўнасьць і добрая арганізацыя ў будове тых умацаваньняў прынесла ім вялікія посьпехі, асабліва на Полаччыне. Мэтай было, зразумела, прыкрыцьцё Полацку ланцугом зь як мага большай колькасьцю зьвёнаў — меншых замкаў.

У ліпені 1566 г. падданыя Івана IV узьвялі замак Ула ля сутоку аднайменнай ракі і Дзьвіны, а таксама Сокал каля тракту да Пскова, у месцы, дзе Нішча ўпадала ў Дрысу. Пакуль дзейнічала замірэньне, паўсталі яшчэ Тураўля, Нешчарда, Казяны і Суша. У выніку дзякуючы сыстэматычнаму будаўніцтву замкаў царскія войскі ўварваліся прыблізна на 50 кілямэтраў углыб Літвы (ад Полацку да возера Суша) безь неабходнасьці весьці баі ў полі.

Спачатку літоўскія пасланцы, якія падчас замірэньня курсавалі паміж Вільняй і Масквой, пратэставалі супраць падступнай тактыкі Івана IV. Калі дыпляматычныя захады не далі плёну, было вырашана будаваць такія ж замкі, як і Масква, з тым адрозьненьнем, што іх узводзілі не на землях, занятых праціўнікам. Узводзілі іх насупраць маскоўскіх замкаў, або стараліся выбіраць такія месцы, якія не дазвалялі б падданым Івана IV прасоўвацца далей на літоўскія землі. На поўдзень ад Полацку, на высьпе возера, якое ўтварала рака Лепель, узьнік лепельскі замак, далей — Варонін, Дрыса і Дзісна, а потым яшчэ некалькі меншых. Пра іх забесьпячэньне можа сьведчыць прыклад Крывіна, узьведзенага князем Раманам Сангушкам. У гэты замак паслалі: лёгкіх гармат з Барысава — 4; жалезных ядраў для гэтых гармат — 400; гарматнага пораху — 4 цэнтары; пораху для рушніц — 6 цэнтараў; пораху для гакаўніц — 4 цэнтары; волава — 4 цэнтары; зь Вільні гакаўніц — 600; рушніц —100; а зь Пінску —100 рушніц.

Своеасаблівая гонка будаваньня драўляных крэпасьцяў урэшце прывяла да ўзброеных канфліктаў, але нават яны не паўплывалі на зрыў замірэньня. Сур’ёзная бітва адбылася ў гэты пэрыяд вясной 1567 г., калі літоўскія выведнікі данесьлі, што царскія войскі рыхтуюцца будаваць чарговыя замкі, на гэты раз паблізу Віцебску. Новы вялікі гетман літоўскі Рыгор Хадкевіч паслаў у месцы, што апынуліся пад пагрозай, некалькі соцень казакоў, але неўзабаве аказалася, што князь Юры Тамакоў ужо пачаў будаваць замак Коп’е на возеры Суша. Працу прыкрывала 8-тысячная армія Пятра Сярэбранага. Найбліжэй да гэтага ўчастку, у ваколіцах Чашнікаў, знаходзіўся зяць гетмана, князь Раман Сангушка, які меў у распараджэньні 2 тысячы жаўнераў (7 харугваў коньніцы, 400 пяхоты і 500 казакоў). Уначы з 20 на 21 ліпеня ён засьпеў зьнянацку войскі Сярэбранага і разьбіў іх у кароткай бітве. На жаль, пагоню за здабычай спынілі жаўнеры Тамакова, разьмешчаныя на пагорку за лягерам Сярэбранага. Яны сьпешна акапаліся, і нагода здабыць гарадзішча незваротна мінула. Хоць ліцьвіны думалі пра рэгулярную аблогу і дастаўку гармат з Барысава, але новыя маскоўскія падмацаваньні, пасланыя на Сушу, прымусілі Сангушку адступіць.

Ваенныя дзеяньні ў большым маштабе аднавіліся ўлетку 1567 г. Іван IV рушыў да Вялікіх Лукаў з намерам заняць рэшту Лівоніі, пазбаўленую мацнейшых польска-літоўскіх гарнізонаў. У гэты ж час каралеўская армія, падтрыманая літоўскім паспалітым рушаньнем, канцэнтравалася пад Маладэчнам, пасьля чаго была перасунута пад Радашкавічы, што знаходзіліся на мяжы Менскага павету. 21 лістапада ў Радашкавічы прыбыў Жыгімонт Аўгуст, выклікаючы вялікую радасьць сярод ліцьвінаў, якія здаўна дабіваліся, каб манарх асабіста пакіраваў ваеннай выправай.

Лягер пад Радашкавічамі выклікаў у назіральнікаў супярэчлівыя пачуцьці.

Дзівіліся… асабліва з польскага боку, што ліцьвіны, якія амаль дзесяць гадоў нясуць на сваіх плячах цяжар вайны, могуць адзначацца такой ахвярнасьцю. У той час як шляхціц абавязаны быў на дзесяць падданых даць аднаго коньніка, падобна, нават тыя, што мелі два ці тры падданых, стараліся выставіць на ўзор багатых таксама па адным жаўнеру. Настрой быў спачатку бесклапотны, ліцьвіны шалелі ад радасьці, што ўрэшце бачаць сярод сябе самога караля, які ўсур’ёз бярэцца за вайну. Хоць пара году не была адпаведнай, набліжаліся дажджы, восеньская слота, а потым — зіма, якая давала перавагу Маскве, якая звычайна ваявала ў такую пару, аднак гэта не псавала настрою, бо казалі, што лепей мокнуць і мерзнуць на дажджы і марозе, чым схіліць карак пад ярмом самага жорсткага ворага.

Час таксама праходзіў весела, на бяседах і ў забавах, тым больш што багата літоўскіх паноў, цягнучыся на выправу, не забылі ўзяць з сабой жонак і фрэйлін. (…). Казалі, што непрыяцель ня мае войска на мяжы, а тое, якое меў, паслаў на поўдзень, супраць каўкаскіх плямён, якія спусташалі паўднёвыя межы Масквы. З боку Літвы Іван не павінен быў ні на што спадзявацца, разьлічваючы на абаронны вал рэк і балот, якія яго ад яе аддзяляў.

Насамрэч шпегі данесьлі Івану Жахліваму пра значныя каралеўскія сілы, сабраныя пад Радашкавічамі. У такіх абставінах у першай палове лістапада маскоўскі ўладар склікаў баяраў да Краснага на нараду. Іх меркаваньне было адназначнае. Паколькі намеры караля былі невядомыя, яны раілі адкласьці напад на Лівонію і перайсьці да абароны. Іван IV вярнуўся ў Маскву, дзе адчуў новую змову. Частку сабраных сілаў скіраваў у прымежныя замкі, а дзьве арміі пакінуў у Тарапцы і Вялікіх Луках назіраць за пачынамі каралеўскіх войскаў. Гэтыя арміі павінны былі дапамагаць землям, якім пагражала атака ліцьвінаў. Такім чынам канцэнтрацыя польска-літоўскай арміі пад Радашкавічамі ўратавала Лівонію ад немінучага нашэсьця Івана IV. Таму, напэўна, ня маюць рацыі крытыкі, якія цалкам асуджаюць т. зв. радашкавіцкі паход Жыгімонта Аўгуста.

28 лістапада пад Радашкавічамі быў праведзены попіс наёмных харугваў і шляхецкіх аддзелаў. Усе войскі былі пастроены такім чынам, каб візуальна павялічыць сапраўдную колькасьць войска, таму некаторыя хранікёры пісалі пра 50 і нават 100 тысяч чалавек, нібыта сабраных каралём. Насамрэч налічвалася каля 47 тысяч ваяроў, з чаго амаль 30 тысяч складала паспалітае рушаньне. У склад арміі ўваходзіла вялікая колькасьць пяхоты і коньніцы, нанятай за грошы са скарбу Вялікага Княства, і 2400 палякаў. Колькасьць гармат ацэньвалі прыблізна на 100.

Слаба аснашчанае і недасьведчанае паспалітае рушаньне было непрыдатным для паходу на маскоўскія землі. Яно б ня справілася зь цяжкасьцямі аблогі крэпасьцяў, паколькі не магло нават вытрымаць абознага жыцьця. Бедная шляхта ня мела шмат грошай і харчоў, а дарагоўля, якая панавала на купецкіх латках, пастаянна памяншала яе колькасьць. Кароль не супрацьдзейнічаў, дэманстрацыя зброі ўжо дасягнула сваёй мэты, і было вырашана, што паспалітае рушаньне вернецца дадому. Далейшыя дзеяньні мусілі распачаць наёмныя войскі, скіраваныя на чале з гетманам Хадкевічам пад Барысаў. Жыгімонт Аўгуст вярнуўся ў Горадню.

Галоўныя літоўскія сілы Рыгора Хадкевіча пачалі дзейнічаць толькі ў студзені 1568 г., калі на Маскву абрынулася нашэсьце крымскіх татараў. З-пад Барысава ў той час вырушыла на здабычу Улы войска прыкладна на 10–12 тысяч коньніцы і 6 тысяч пяхоты, якім камандаваў жамойцкі стараста і адміністратар Лівоніі Ян Геранім Хадкевіч.

Ула знаходзілася на доўгім вузкім мысе, які ўзьнік пры сутоку аднайменнай ракі і Дзьвіны. Над драўляным замчышчам дамінавала 7 вежаў з байніцамі і зубцамі. Ад асновы мысу ніжняя частка валу і вежы амаль па ўсёй вышыні былі пакрытыя глінай для абароны ад агню. Ахову гэтага боку фартыфікацый

дадаткова ўмацоўваў роў, а менавіта напоўнены вадой раскоп, які злучаў Дзьвіну з Улай. Адразу за ім усю шырыню рову перагароджваў шэраг кабылін,[10] якія ускладнялі доступ да перадпольля валу.

Пачатая ў лютым 1568 г. трохтыднёвая аблога замку праводзілася вельмі няўдала. Хоць і абстрэльваліся валы, але замкавая сьцяна, «моцна збудаваная і набітая зямлёй, ніяк не магла абваліцца». Да таго ж Хадкевіч ня мог захаваць дысцыпліну ў падпарадкаваных яму аддзелах і, нягледзячы на дэтанацыю міны, пяхота не пайшла на штурм. Толькі другая атака на Улу, па-майстэрску праведзеная князем Раманам Сангушкам уначы 20 жніўня 1568 г., скончылася ўзяцьцем замку. Здабыча Улы была сур’ёзным посьпехам каралеўскіх войскаў. Царскія ваяводы маглі адказаць толькі партызанскай вайной. Яна вялася на ўсім памежжы ад Смаленскай зямлі да Лівоніі да канца 1569 г., аднак не паўплывала на зьмену тэрытарыяльнай пазыцыі абодвух бакоў. У большай ступені, чым ваенныя дзеяньні, на іх уплывала зьмена міжнароднага становішча.

З часу ўзяцьця Полацку Масква не дасягнула ніводнага значнага посьпеху ў змаганьні з Польшчай і Літвой. Тым часам вайна паўплывала на зьмякчэньне жорсткай пазыцыі ліцьвінаў наконт уніі з Польшчай, і 1 ліпеня 1569 г. быў урачыста прыняты акт Люблінскай уніі. Узьнік новы палітычны арганізм, названы Рэччу Паспалітай Абодвух Народаў. Да кароны далучаліся ўкраінскія ваяводзтвы, дзякуючы чаму яна атрымала непасрэдную мяжу з паўднёвымі раёнамі Маскоўскай дзяржавы. Гэта абяцала непазьбежную заангажаванасьць Польшчы ва ўсе канфлікты на ўсходзе. У выніку перавароту ў Стакгольме Іван IV страціў свайго хаўрусьніка Эрыка XIV Шалёнага. Швэдзкі трон здабыў Ян III Фінляндзкі, жанаты з Кацярынай Ягелонкай, што пад канец вайны дало плён ў аднаўленьні замірэньняў. Швэды пачалі супрацоўнічаць з Рэччу Паспалітай, а датчане — з Масковіяй.

У пачатку 1570 г. у Маскву прыбыло каралеўскае пасольства, якое Іван Жахлівы прыняў досыць ласкава. Аднак перамовы былі доўгія і няпростыя. Ніводзін з бакоў не хацеў адмаўляцца ад Полацку, дый разьвязаньне лівонскага пытаньня яшчэ не сасьпела, таму не ўдалося падпісаць мірнай дамовы. 22 чэрвеня было заключана трохгадовае замірэньне, а за аснову браўся тагачасны статус-кво. Масква пакідала сабе Полацак, частку Лівоніі з Дорпатам, усходнюю Эстонію і Нарву. Перамовы ў Шчэціне, распачатыя ў верасьні таго ж году, прывялі да пагадненьня з Даніяй і Швэцыяй. Першая захоўвала пры сабе астравы Дага і Саарэма, другая — заходнюю Эстонію з Рэвелем.

Згодна з дамовай аб замірэньні, у 1571 г. адбылася сустрэча камісій Рэчы Паспалітай і Масковіі, якія мусілі адмежаваць полацкую і віцебскую землі, г. зн. царскую тэрыторыю, ад Літвы. Аднак бакі ня здолелі паразумецца, а разыходжаньні ў актах даходзілі да соцень, і нават тысяч квадратных кілямэтраў. Нельга было разьлічваць нават на дапамогу мясцовага насельніцтва.

У выніку зьнішчальнай ваеннай стыхіі і акупацыйнага спусташэньня дэпапуляцыя Полаччыны была такой вялікай, што царскія камісары, пасланыя для перапісу новых уладаньняў і межаў нованабытых зямель, ня раз ня мелі ў каго пытацца пра гэтыя межы. Акрамя двух папоў, а дакладней аднаго, які добра арыентаваўся ў справе, пратапопа Рыгора, яны не сустрэлі нікога, да каго маглі б зьвярнуцца па інфармацыю.

Урэшце на маскоўскім баку засталася большая частка Полацкага ваяводзтва па правым баку Дзьвіны (за выключэньнем ваколіц Дрысы), а таксама клін уладаньняў на левым беразе ракі, на поўдзень ад Полацку (Туроўля, Краснае, Суша).

На занятых абшарах Полаччыны цар праводзіў калянізацыйную акцыю, падобную да той, якая раней ажыцьцяўлялася ў некаторых раёнах Лівоніі (Нарва, Дорпат). Мы ўжо згадвалі пра высяленьні ўглыб царскіх уладаньняў і ўцёкі значнай часткі жыхароў Полацкага ваяводзтва ўглыб Літвы. У першую чаргу былі дастаўлены каляністы ў сам Полацак, а былі імі сем’і баярскіх дзяцей і стральцоў, якія складалі залогу. Празь некалькі гадоў царскія намесьнікі пачалі раздаваць уладаньні літоўскіх палонных і ўцекачоў.

Раздача зямлі значна ажывілася ў 1570–1571 гг., калі, як пісаў Р. Мяніцкі,

у сувязі з укладаньнем замірэньня цар паскорыў паглыбленьне тут свайго панаваньня з дапамогай калянізацыі, умацаваньня і ўкараненьня карэннага маскоўскага насельніцтва. Насаджаў тады роі баярскіх дзяцей, якія ў значнай колькасьці рэкрутаваліся з ноўгарадзкай зямлі, прышчапляў казакоў, розных іхных сотнікаў, пяцідзясятнікаў і казацкіх галоў, перасаджваў аж з далёкай Волгі на Дзьвіну казанскіх татараў, абдорваў дзякоў, замкавых прыказчыкаў і ключнікаў. Гэтая калянізацыя была наступным этапам пасьля правядзеньня калянізацыйнай кампаніі Масквы ў землеўладаньнях невельскіх і себескіх зямель, адкуль цяпер далей на захад, на зямлю Рэчы Паспалітай, ішла ўсходняя хваля.

Здавалася, нішто ня можа пагражаць царскаму панаваньню на полаччыне.

БАРАЦЬБА ЗА ЛІВОНІЮ Ў 1575–1578 гг.

Сьцяпан Батура на троне Рэчы Паспалітай

У 1572 г. памёр кароль Жыгімонт Аўгуст, і Рэч Паспалітая Абодвух Народаў упершыню трапіла ў небясьпечны пэрыяд бескаралеўя. Некаторыя тагачасныя дзяржаўныя дзеячы баяліся, што Іван IV парушыць замірэньне, аднак цар, цешачы сябе надзеяй на карону Рэчы Паспалітай, захаваў укладзеныя дамовы. Нават калі б палякі і ліцьвіны не далі яму кароны, уладар Масковіі мог мець надзею, што на трон узыдзе чалавек, які не захоча працягваць вайну за далёкую Лівонію. Тут ён меў на думцы перадусім кандыдата Габсбургаў, якія традыцыйна падтрымлівалі добрыя стасункі з Масковіяй. Аднаму зь літоўскіх пасольстваў ён нават заявіў, што гатовы вярнуць Полацак узамен за перадачу яму ўсёй Лівоніі ажно да Дзьвіны. Іншаму прапанаваў парваць сувязі з Каронай і ўкласьці унію зь Вялікім Княствам Маскоўскім. Так ці інакш Іван згадзіўся падоўжыць замірэньне, і на літоўскім памежжы панаваў мір.

Перапынак у збройных акцыях супраць Рэчы Паспалітай цар вырашыў выкарыстаць, атакуючы швэдзкія ўладаньні ў Лівоніі. На мяжы 1572 і 1573 гг. маскоўскія войскі ўзялі Вайсэнштайн (Weissenstein, цяпер Пайдэ). Пад мурамі замку загінуў царскі любімец Малюта Скуратаў, за што маскалі адпомсьцілі, спаліўшы жыўцом усіх узятых у палон жаўнераў праціўніка. Узімку 1574 г. царскія войскі спусташалі Эстонію. Хоць яны не ўзялі ніводнага значнага гораду, але ўмацавалі царскае панаваньне ў паўночнай Лівоніі.

Як бы з нагоды паходу на Эстонію, войскі Івана Жахлівага ўварваліся ў студзені 1575 г. у ўладаньні Рэчы Паспалітай ў Лівоніі. Наход закрануў землі паміж рэкамі Пярну і Салаца, якія былі найдалей высунутыя на поўнач. Пры царскай арміі знаходзіўся дацкі князь Магнус. Гэты досыць амбітны брат караля Даніі ўжо некалькі гадоў быў зьвязаны з Іванам IV. Ажаніўшыся з маскоўскай князёўнай, ён насіў ганарысты тытул караля Лівоніі і меў надзею, што як васал Масквы ў будучым авалодае ўсёй правінцыяй. А пакуль што ён са згоды цара ўладарыў у некалькіх меншых замках і дапамагаў Івану захопліваць ўладаньні Рэчы Паспалітай і Швэцыі, прадстаўляючыся як адзіная асоба, якая можа ўратаваць насельніцтва ад гневу жорсткага цара. Да ліпеня яму здаліся пазбаўленыя залог Салаца, Хелме, Эрмісту і Руена, якія ня мелі надзеі на дапамогу. Урэшце 9 ліпеня пала Пярну, пасьля чаго Іван, не зважаючы на пратэкцыю Магнуса, «з розных каралеўскіх уладаньняў каля 40 000 чалавек у няволю павёў».

Каралеўскі адміністратар Лівоніі Ян Хадкевіч меў замалыя сілы, каб думаць аб стрыманьні маскоўскага нападу. Толькі ўвосень, калі царскія войскі сышлі з поля, разьмясьціўшыся ва ўзятых замках, ён арганізаваў набег на маскоўскую Лівонію. Аднак, акрамя вяртаньня замку Руена з дапамогай войскаў Рыгі, ён не дасягнуў ніякіх значных вынікаў.

Пэўны момант здавалася, што маскоўская пагроза аддалілася ад ўладаньняў Рэчы Паспалітай у Лівоніі. Узімку з 1575 на 1576 г. цар зноў скіраваў свае войскі на швэдзкія ўладаньні, узяўшы ўсю Эстонію, за выняткам Рэвэлю. Маскоўская і татарская коньніца прабраліся па лёдзе на востраў Саарэмаа і зрабавалі ўладаньні дацкага караля.

Між тым у сьнежні 1575 г. пад Варшавай пачаўся другі элекцыйны зьезд, на якім кандыдатура Івана IV яшчэ карысталася пэўнай папулярнасьцю сярод ліцьвінаў. Хоць цар не спадзяваўся ўсур’ёз на карону Рэчы Паспалітай, тым ня менш адбылася выгадная для яго падвойная элекцыя: імпэратара Максыміліяна ІІ і трансыльванскага князя Сьцяпана Батуры. Як заўважыў К. Алейнік, у Лівоніі ў той час актывізавалася гонка з часам. Рэч Паспалітая старалася зацягнуць замірэньне і ўмацаваць абарону тых замкаў, якія яшчэ знаходзіліся ў яе руках, а Масковія пачала рыхтавацца да далейшых захопаў, каб заняць як мага больш тэрыторыяў, першы як на трон узыдзе новы кароль.

Батура досыць хутка зьявіўся ў Кракаве, дзе правёў каранацыю. У той час аказалася, што дзяржаўны скарб зусім пусты і знайсьці жывыя сродкі на абарону Лівоніі немагчыма. Акрамя таго, становішча Батуры ў Рэчы Паспалітай і няпэўнасьць яго дачыненьняў з імпэратарам Максыміліянам ІІ прымушалі яго ангажавацца ў іншым кірунку. Не знайшоўшы іншага спосабу стрымаць праціўніка, кароль паслаў у Маскву мірнае пасольства на чале з Юр’ем Грузьдзінскім і Лявом Букавецкім. Аднак цар ставіў жорсткія ўмовы, патрабуючы ўступіць яму ўсю Лівонію.

Нягледзячы на перамовы, у каралеўскім двары баяліся, што ў кожны момант можа пачацца чарговая маскоўская атака на Лівонію. Замірэньне, адноўленае падчас бескаралеўя, было падоўжана да жніўня 1576 г. У гэты час Батура рыхтаваўся да вайны з Гданьскам, які не хацеў прызнаваць яго ўлады, таму зь цяжкасьцю здабыў крыху грошай на вярбоўку палявому гетману літоўскаму Крыштапу Радзівілу. Крыху сродкаў удалося сабраць дзякуючы пастановам рады літоўскага сэнату, сабранай у Кнышыне. У жніўні манарх правёў нараду з колам вышэйшых военачальнікаў, дзе было вызначана, што палявы гетман літоўскі нойме 1500 коньніцы, а каля 500 жаўнераў, пасланых з князем Аляксандрам Палубінскім, умацуюць лівонскія замкі. Далейшыя рашэньні наконт ваенных набораў мусілі залежаць ад вальнага сойму, скліканага на кастрычнік 1576 г. у Торуні. Аднак той замест прызначэньня чаканых падаткаў згадзіўся толькі на скліканьне пры неабходнасьці паспалітага рушаньня.

Невялікія сродкі, якія каралеўскі і літоўскі скарбы маглі прызначыць на абарону Лівоніі, дазволілі наняць нешматлікія залогі для тамтэйшых 15 замкаў. Паводле ацэнак Г. Катарскага, Вальміеру абаранялі 100 коньнікаў і 100 пяхоты, Трэйдэн (Triden, Treyden) —100 коньнікаў і 50 нямецкай пяхоты, Даўгаўгрыва або Дунамюндэ (Dynamont) — 150 драбаў, па 100 чалавек налічвалі залогі Марыенгаўзу (ням. Marienhaus, лат. Vilaka), Кукейносу і Дзьвінску, затое астатнія замкі мелі для абароны ня больш за 50 наёмных драбаў. Разам у лівонскіх замках апынулася ня болей як 1300 наёмных жаўнераў, якіх тэарэтычна маглі падтрымаць жыхары гарадоў. Лівонію павінны былі абараняць таксама аддзелы, адданыя пад камандаванне тамтэйшага адміністратара Яна Хадкевіча. Аднак ацэнкі В. Навадворскага, паводле якіх ён меў у распараджэньні 4 тысячы жаўнераў, адназначна завышаныя. На літоўскае памежжа былі скіраваны па 100 ваяроў казацкай коньніцы ў Віцебск, Лепель, Амсьціслаў і Воршу, а 50 — у Улу, разам — 450 чалавек. Да гэтага даходзіла палявая армія гетмана Крыштапа Радзівіла, якая празь недахоп грошай складалася ўсяго толькі з 600 коней (150 гусараў і 450 казакоў).

Нягледзячы на выправу на Гданьскае памор’е, Батура ўважліва сачыў за становішчам на лівонскім памежжы. У лютым 1577 г. ён даручыў адміністратару Яну Хадкевічу, каб той асабіста скіраваўся ў Лівонію і пракантраляваў падрыхтоўку правінцыі да абароны. Асаблівую ўвагу раіў зьвярнуць на фартыфікацыі Рыгі. Ён наказаў таксама разгарнуць шырокую выведчую кампанію, а ў сувязі з навіной пра судзеяньне лівонскіх немцаў Магнусу загадаў прызначаць камандзірамі замкаў толькі правераных і надзейных людзей. Ён нават склаў плян абароны на выпадак маскоўскага нападу. Плян грунтаваўся на ўзаемадзеяньні харугвы коньніцы Крыштапа Радзівіла з войскамі вальміерскага старасты Аляксандра Палубінскага, аддзеламі курляндзкага князя і войскамі гораду Рыгі. У выпадку няўдачы гэтыя сілы меўся падтрымаць корпус Яна Хадкевіча, які быў галоўнакамандуючым усім войскам, прызначаным для абароны Лівоніі.

Тым часам Іван IV ужо быў гатовы да вырашальнага ўдару па Лівоніі. Спачатку маскоўская атака скіравалася на Рэвэль — адзіны пункт Эстоніі, які яшчэ заставаўся ў швэдзкіх руках. Аблога не ўдалася і была скончана ў траўні 1577 г. Калі ўвесну Іван IV пачаў зьбіраць пад Ноўгарадам і Псковам чарговыя палкі, многія польскія сэнатары меркавалі, што ён рыхтуецца зноў атакаваць Рэвэль. Аднак на каралеўскім двары чакалі найгоршага. Батура зьвярнуўся тады да каронных і літоўскіх соймікаў з просьбай новых падаткаў, а ліцьвінам нагадаў пра намер склікаць паспалітае рушаньне ў выпадку маскоўскай атакі на Лівонію.

Заваёва Лівоніі Іванам IV

Аказалася, што Батура меў рацыю. У пачатку ліпеня ў Лівонію ўварваліся татарскія аддзелы, падтрыманыя лёгкай маскоўскай коньніцай, якая павінна была праводзіць дыверсійна-выведчыя дзеяньні. Супрацьдзейнічаў ім толькі ротмістар Мацей Дэмбінскі, але, маючы невялікія сілы, быў разьбіты і вымушаны ўцячы. Хоць татары не атакавалі гарадоў і замкаў, яны сеялі страх сярод насельніцтва ўсёй правінцыі, пазначаючы шлях свайго рэйду дымам палаючых вёсак. Дзякуючы іх дзеяньням Іван IV пераканаўся, што на тэрыторыі Лівоніі няма значных каралеўскіх сілаў. Гэта было праўдай. На вестку пра набліжэньне царскай арміі корпус Яна Хадкевіча адступіў зь Лівоніі, а сам адміністратар правінцыі скіраваўся да караля пад Гданьск. Таму не было палявой арміі, якая магла б дапамагчы замкам і гарадам лівонскай зямлі.

Маскоўская армія, сабраная пад Псковам, налічвала больш за 30 тысяч жаўнераў, таму цар спадзяваўся на лёгкі посьпех. 13 ліпеня ён пакінуў Пскоў, кіруючыся з галоўнай арміяй на Марыенбург, каб адтуль ударыць на поўдзень у кірунку Дзьвіны. Яго леньніку Магнусу было даручана ў гэты час заняць заходнюю частку краю да ракі Аа (Гаўі).

Першым у ўладаньні Рэчы Паспалітай ў Лівоніі ўварваўся ў сярэдзіне ліпеня царскі полк авангарду на чале з князем Цімафеем Трубяцкім, колькасьцю 4300 чалавек. Жаўнеры Трубяцкога спустошылі ваколіцы Валміеры і Трыкаты (Трыкатэна), свабодна скіроўваючыся на поўдзень. Магнус ішоў паперадзе, прадстаўляючыся абаронцам насельніцтва ад гневу і лютасьці Івана. Неўзабаве перад ім адкрылі брамы некалькі гарадоў, у тым ліку Нітаў (Нітаурэ), Скуене (Шуен), Заўбэ (Юргенсбург), Фэстэн, Эрл (Эрглі), а таксама Ленвардт (Ліелвардэ), Астэрадт (Айзкраукле) і Кукейнос на Дзьвіне. Падзеньне апошняга выклікала немалую паняверку, бо камандзір залогі ротмістар Дэрпкоўскі здаўся невялікай групе коньнікаў Магнуса, якія «і гакаўніц і пешых з сабою ня мелі». Тым часам Крыштап Радзівіл і Лаўрын Война паслалі яму ўжо значную дапамогу (каля 300 жаўнераў), якая дасягнула ваколіц гораду праз паўгадзіны пасьля капітуляцыі. Дзякуючы простаму люду Магнус заняў таксама Вэндэн (Кесь), дзе дазволіў сабе яшчэ раз назвацца каралём Лівоніі.

У той жа час (г. зн. 16 ліпеня) Іван Жахлівы дайшоў да Марыенгаўзу. Хоць кароль загадаў скіраваць у горад 100 пехацінцаў, на мурах апынуліся ўсяго толькі 25 жаўнераў, узброеных 8 гарматамі! Убачыўшы масы войска, якія запаўнялі перадпольле гораду, яны страцілі ахвоту да бою і адразу згадзіліся з царскай граматай, якая загадвала ім адразу ж адкрыць гарадзкія брамы і пакінуць царскую вотчыну. Іх свабодна адпусьцілі, бо цар хацеў, каб навіны пра яго ласку схілілі чарговыя гарады адмовіцца ад супраціву.

Пакінуўшы ў Марыенгаўзе 75 чалавек залогі, Іван рушыў далей на поўдзень і 24 ліпеня прыняў капітуляцыю Люцыну. Спужаны камэндант замку Юрген фон Ольдэнбокум упаў перад маскоўскім уладаром на калені, заяўляючы, што

служыў верна Жыгімонту Аўгусту, але Сьцяпана Батуру не прызнае каралём і разам з залогай здаўна нецярпліва чакаў цара, маючы надзею, што ён возьме яго і жаўнераў на сваю міласьцівую службу, бо Лівонія — гэта царская вотчына.

Цар споўніў іх «мары», але дзякуючы прыроджанай прадбачлівасьці не пакінуў іх у замку, а разьмеркаваў паасобку сярод сваіх артылерыстаў і пехацінцаў. У замку было разьмешчана 100 маскоўскіх жаўнераў.

Чарговай мэтай царскага паходу стала суседняя Рэжыца, якую Іван IV заняў з дапамогай Ольдэнбокума. Паслаў яго ў авангардзе, і нямецкія жаўнеры, якія павінны былі абараняць горад, пайшлі сьледам за сваімі суродзічамі зь Люцыну. Не спыняючыся тут надоўга, маскоўская армія накіравалася да Дзьвіны і 9 жніўня заняла Дзьвінск. Гэтым разам ужо польскі камэндант замку Юры Саколінскі[11] ня ўстаў на абарону, аднак, у адрозьненьне да лівонскіх немцаў, польскіх жаўнераў не ўключылі ў царскую армію, а выслалі ў розныя маскоўскія гарады.

Падзеньне Дзьвінску, дзе ў маскоўскія рукі патрапіла значная колькасьць артылерыйскага арсэналу, было непапраўнай стратай. У рукі Івана патрапіў найбольшы горад на Дзьвіне на абшары ад Полацку да Рыгі. Паўднёва-ўсходняя Лівонія суседнічала з Полаччынай, таму валоданьне Дзьвінскам дазваляла паралізаваць любыя ініцыятывы Вялікага Княства Літоўскага, скіраваныя на вяртаньне Полацку. Акрамя таго, заняцьце лініі Дзьвіны на прасьцягу ад Дынабургу да Кукейносу цалкам зьнішчала значэньне гэтай ракі для літоўскага гандлю і павялічвала пагрозу для Вільні. Ацаніўшы стратэгічнае значэньне занятага гораду, Іван Жахлівы пакінуў у ім 350 жаўнераў, 12 гармат, 104 гакаўніцы, 50 пудоў пораху і 1000 ядраў рознага калібру.

Зь Дзьвінску царская армія рушыла па цячэньні Дзьвіны. Маскоўскія авангарды спалілі тады невялікі замак Круцборг (Крустпілс)[12], але Іван IV даручыў адбудаваць яго і ўкамплектаваць залогай на 120 чалавек. Маскоўскія палкі, якія прасоўваліся ўздоўж ракі Айвіекстэ, якая ўпадала ў Дзьвіну, занялі і разбурылі Ляўдону, пасьля чаго 20 жніўня падышлі пад Сэсвэген (Цесвайнэ). Замак ня здаўся на першы заклік. Хворы камандзір, які быў пры сьмерці, не хацеў капітуляваць. Ён памёр празь некалькі гадзін, і толькі тады нямецкая залога адкрыла брамы. Царскія ваяводы палічылі, што такая ўпартасьць выключае літасьць, таму ўсе мужчыны былі жорстка забітыя. Іх саджалі на калы, чвартавалі або разрывалі коньмі. Жанчын гвалтавалі, пасьля чаго гналі разам зь дзецьмі ў няволю. Горад зруйнавалі. Так Іван скінуў маску ласкавага ўладара, якую з чыстага разьліку надзеў на пачатку выправы.

Перайшоўшы праз раку Айвіекстэ, маскоўскія войскі апынуліся на тэрыторыі, занятай Магнусам. Дацкі князь лічыў, што цар будзе паважаць умовы дамовы, згодна зь якой заходняя частка Лівоніі мусіла быць маскоўскім леньнікам. Аднак Іван Жахлівы не давяраў Магнусу, падазраючы яго ў закулісных перамовах з польскімі ротмістрамі. Акрамя таго, праз слабасьць абароны правінцыі ён ўжо ня бачыў патрэбы здабываць прыхільнасьць жыхароў абяцаньнямі якой-небудзь, нават ілюзорнай, самастойнасьці. Царскія ваяводы атрымалі загад заняць гарады, якія прысягнулі на вернасць Магнусу, і ўвесьці ў іх маскоўскія гарнізоны.

25 жніўня 2 тысячы царскіх жаўнераў пад камандаваньнем Пятра Тацева і Данілы Салтыкова падышлі пад Кукейнос. Аднак жыхары гораду не хацелі адкрываць брамаў безь ліста ад Магнуса, якога ўсяго толькі пару дзён таму прызналі сваім уладаром. Даведаўшыся пра супраціў, пад горад прыехаў Іван Жахлівы. Убачыўшы, што гэта ня жарты, камандзір залогі палічыў, што далейшыя перамовы ня маюць сэнсу, і пусьціў у горад маскоўскіх жаўнераў. Аднак было ўжо позна. Разьятраны цар загадаў забіць усіх жыхароў і ўсю залогу, за выключэньнем чатырох чалавек, якія ад пачатку былі за тое, каб адчыніць брамы. Дваіх зь іх паслаў у Кесь зь лістом, поўным абвінавачаньняў Магнуса. У Кукейносе пакінуў тысячу маскоўскіх жаўнераў, 20 гармат і шматлікія запасы рыштунку.

Чарговыя замкі, якія на пачатку кампаніі перайшлі ў рукі Магнуса, царскія войскі занялі без асаблівага супраціву, пасьля чаго скіраваліся на поўнач, дзе на Гаўі абаранялася яшчэ некалькі гарадоў, укамплектаваных каралеўскімі залогамі. Цалкам адрэзаныя ад рэшты краю, занятага ворагам, яны ня мелі шанцаў на даўжэйшы супраціў.

Самым значным з гэтых гарадоў была Вальміера, якую абаранялі каля 200 жаўнераў на чале з Аляксандрам Палубінскім. Горад блякавалі невялікія сілы Магнуса і маскоўскія ўжо зь сярэдзіны ліпеня. 8 жніўня Аляксандар Палубінскі паслаў ліст да літоўскіх станаў з драматычным заклікам аб дапамозе:

Далей мы ня зможам вытрываць, нас і сотні не застанецца ні для абароны, ні аблогі. Праз голад і недахоп стрэльбы [артылерыі — Д. К.] возьмуць нас тымі ж немцамі і тутэйшымі сялянамі… як і ў іншых замках, Люцыне, Рэжыцы, Марыенгаўзе рабілі (…) дзеля Пана Бога памажыце і выратуйце нас, бо, разьлічваючы на каралеўскія абяцаньні, мы згінем марна праз такую нядбаласьць усіх. Гэта ўжо апошні раз да Вашмосьцяў пішам, маючы перад вачыма войска, гарматы, люд, гатовы нас выдаць, і адступленьне сярод здрады. (…) Прашу, пачніце Вашмосьці помніць, як Полацак і іншыя землі пагінулі без ратунку, каб і гэта правінцыя вось-вось без ратунку не загінула, і мы самі просім па-другое, па-трэцяе і па-чацьвертае ратунку, бо мы ўжо адусюль ворагам абкружаныя, і калі мы ня здолеем ад Вашмосьцяў мець ратунку, вы ў кароткім часе пачуеце, што з намі зробіцца.

Абставіны падзеньня Вальміеры пераказваюць досыць па-рознаму. Ва ўсякім разе Палубінскі здолеў выстаяць увесь жнівень, хоць, найверагодней, у сувязі зь ненадзейнай пазыцыяй лівонскіх мяшчанаў адышоў тады з залогай у замак. Становішча асаджаных стала безнадзейным толькі тады, калі падчас маршу да Гаўі Іван Жахлівы адправіў сюды цяжэйшыя гарматы і 2600 жаўнераў. 1 верасьня залога зрабіла вылазку на ворага, што рыхтаваўся да штурму, але панесла адчувальную паразу. Яшчэ ў той жа дзень замак пачаў гарэць, і абаронцы капітулявалі. Старога князя Палубінскага ўратавалі ад імклівага пажару маскоўскія жаўнеры, якія спусьцілі яго ў кашы з акна вежы. Іван Жахлівы загадаў укамплектаваць Вальміеру залогай з 545 жаўнераў.

Заваёву Лівоніі завяршыў захоп царом «каралеўства» Магнуса. 31 жніўня галоўная армія Івана IV падышла пад Кесь, дзе пад брамай Магнус ужо чакаў свайго ўладара. Царскія войскі бесьперашкодна ўвайшлі ў горад, адна спалоханая нямецкая залога закрылася разам з часткай мяшчан у замку і не паддалася закліку аб капітуляцыі. Пасьля некалькіх дзён аблогі ў іх заставалася ўсё менш надзеяў і шанцаў на царскую літасьць. Урэшце, 5 верасьня са згоды капітана Гэнрыка Бойсмана абаронцы падпалілі порах і ўзьляцелі разам з замкам у паветра! Яны выбралі хуткую сьмерць, а не павольны скон у руках катаў.

Заняцьце некалькіх апошніх замкаў паміж Гаўяй і Айвіекстэ не стварыла маскоўскім войскам значных праблем, і ў першыя дні верасьня амаль уся Лівонія апынулася пад упадай Івана Жахлівага.

Толькі Рэвэль з аднаго боку і Рыга з другога былі па-за яго ўладай і задзьвінская Куляндыя. Паводле маскоўскай традыцыі Іван не хацеў браць адразу зашмат. Курляндыя наагул была яму менш патрэбная, а супраціў вялізнай, багатай і выдатна ўмацаванай Рыгі мог быць такім жа эфэктыўным, як супраціў Рэвэлю, і сапсаваць усю справу. Хвалячыся здабычай 27 гарадоў за тры месяцы і асьмейваючы пераможаных, Іван ад’ехаў у Маскву. Магнусу пакінуў каралеўскі тытул і шэраг замкаў у Лівоніі (Обэрполен (Iberpol), Коркгаўз, Хелме, Эргеме (Эрмэс) і некалькі меншых), не баючыся за яго вернасьць, паколькі ўвесь поўдзень краю з Кесьсю і лініяй Дзьвіны быў у маскоўскіх руках.

Ад’яжджаючы, цар запрасіў князя Палубінскага і польскіх ротмістраў, узятых у палон, у госьці, дзе быццам бы заявіў: «Высокая рука мая, вы былі сьведкамі маёй магутнасьці, скажыце яму (каралю Сьцяпану), што ён таксама павінен яе пакаштаваць». Пагражаў, хоць увесь час падкрэсьліваў, што не ваюе зь Літвой, а толькі зь немцамі. Усё ж з фармальнага гледзішча замірэньне паміж Рэччу Паспалітай і Масковіяй не было разарвана!

Адказ Батуры

Посьпехі маскоўскай арміі ў Лівоніі сапраўды былі значнымі. Нешматлікія літоўскія войскі не былі ў стане даваць адпор пераважным сілам ворага. Аўтарытэт Рэчы Паспалітай упаў да таго, што нават у неатакаванай Рызе і Курляндыі думалі пра перамовы з царом. Тым часам, знаходжаньне ў руках Рэчы Паспалітай Рыгі, галоўнага парта Лівоніі, сьведчыла, што Іван IV не здабыў поўнай стратэгічнай перамогі. Яго посьпехі вынікалі з занятасьці Сьцяпана Батуры ў баёх пад Гданьскам, і было зразумела, што раней ці пазьней польскія і літоўскія войскі пачнуць контранаступ. Аднак цар меркаваў, што клопаты караля пад Гданьскам не дазволяць яму правесьці эфэктыўнай контраапэрацыі польска-літоўскіх войскаў прынамсі некалькі гадоў. Моцных залогаў, пакінутых ува ўзятых лівонскіх замках, мусіла быць цалкам дастаткова, каб уцягнуць праціўніка ў доўгачасовыя абложныя дзеяньні, даючы маскоўскай арміі час на канцэнтрацыю і свабоду манэўраў. Акурат таму Іван засяродзіў усе намаганьні на ўмацаваньні сваіх набыткаў уЛівоніі, не намерваючыся пераходзіць Дзьвіну.

Пра рашэньне Івана IV ня ведалі ні на каралеўскім двары, ні ў Літве, таму ўсё лета 1577 г. баяліся, што зьнішчальныя маскоўскія аддзелы зьявяцца ў паўночных ваяводзтвах Вялікага Княства. Адзіным сродкам абароны, да якога мог зьвярнуцца кароль, заняты вайной з Гданьскам, было скліканьне літоўскага паспалітага рушаньня. Адпаведныя ўнівэрсалы былі выдадзены ўжо 25 ліпеня 1577 г. — у момант найбольшых посьпехаў Івана IV ў Лівоніі. Шляхецкія злучэньні мусіў узначаліць вялікі гетман літоўскі Мікалай Радзівіл Руды, які павінен быў рушыць у Лівонію супраць маскоўскай арміі або пагражаць ёй, ударыўшы па тэрыторыі маскоўскай дзяржавы.

Як можна было прадбачыць, літоўская шляхта зьбіралася вельмі паволі. Пад канец жніўня 1577 г. у Ракішках, прызначаных на месца канцэнтрацыі, знаходзіліся амаль выключна магнацкія аддзелы. Г. Катарскі ацэньваў іх прыблізна на 4 тысячы збройных, хоць дапускаў, што ў верасьні магло сабрацца 18 тысяч чалавек, г. зн. большасьць абавязаных да ўдзелу ў паспалітым рушэньні. Аднак паспалітае рушэньне не магло ўратаваць Лівоніі. Зрэшты, у жніўні 1577 г. яе лёс быў збольшага прадвызначаны. Разьлік быў больш на тое, што збор шляхты, якому спадарожнічала пашырэньне чутак быццам бы пра заканчэньне баёў пад Гданьскам і маршы караля на Літву, стрымае маскоўскае войска прынамсі ад пераходу празь Дзьвіну. На загад гетмана Мікалая Радзівіла Рудога ліцьвіны рушылі ў пачатку верасьня пад Сэлпілс, каб не дазволіць варожым аддзелам перайсьці праз раку, аднак апошнія, як мы ўпаміналі, не намерваліся пераходзіць на левы бераг Дзьвіны.

Маскоўскія здабыткі ў Лівоніі значна паўплывалі на ўсю палітыку тагачаснай Рэчы Паспалітай. Ужо ў кастрычніку 1577 г. Батура згадзіўся пачаць перамовы з магістаратам безвынікова абложанага Гданьску. Ён атрымаў перапрашэньне, клятву вернасьці і 200 тысяч гульдэнаў кантрыбуцыі, якія маглі прыдацца на маскоўскую вайну. У той жа час ён пацьвердзіў гарадзкія прывілеі, а рэгуляцыі Карнкоўскага,[13] якія маглі прынесьці Рэчы Паспалітай большую карысьць, чым аднаразовая аплата, забыліся.

Саступкі караля і сэнату на карысьць Гогенцолернаў прынамсі часткова зьвязваліся з маскоўскай вайной. За 200 тысяч гульдэнаў і прысягу вернасьці каралю маркграф Ансбаху Георг Фрыдрых павінен быў атрымаць апеку над душэўнахворым прускім князем Альбрэхтам Фрыдрыхам. І атрымаў яе на найбліжэйшым сойме, нягледзячы на пратэсты большасьці паслоў і прадстаўнікоў Усходняй Прусіі.

Пасьля заканчэньня гданьскай вайны Батура думаў паслаць войска з Памор’я праз княскую Прусію на Дзьвіну, пра што паведамляў Яну Хадкевічу. Аднак увесь час ён быў не гатовы да шырокамаштабнай узброенай канфрантацыі. Таму дзейнічаў адначасова ўдвух кірунках. З аднаго боку, падтрымліваў дыпляматычныя крокі, з другога — схіляў сваіх ротмістраў да ўзброеных нападаў на страчаныя землі.

Польска-літоўскім дзеячам было важна, каб новая, навязаная Рэчы Паспалітай мяжа на Дзьвіне «не засохла», каб шляхта не згадзілася моўчкі, за кошт часовага міру ад Масквы са стратай Лівоніі.

Паслы на перамовы з Масквой былі прызначаны ўжо вясной 1577 г. Аднак ім давялося перачакаць набег Івана Жахлівага на Лівонію, і толькі ўвосень яны рушылі ў шлях да Масквы. Прыбылі туды ў студзені 1578 г. і пачалі перамовы, хоць і не хацелі прымаць царскіх патрабаваньняў адмовіцца ад Лівоніі, Смаленшчыны, а таксама здачы Рыгі, Курляндыі, Віцебску і Кіева. Затое атрымалі згоду на трохгадовае замірэньне, пры тым былі складзены два прынцыпова розныя тэксты дамовы — для Рэчы Паспалітай і Масковіі. Калі на каралеўскім двары даведаліся, што ў апошнім Лівонія запісаная на баку царскіх уладаньняў, то адмовіліся ад ратыфікацыі — і дамова засталася пустой паперай. Рэч Паспалітая была ў той час у значна больш выгадным становішчы і не баялася аднаўленьня ўзброенага канфлікту. Зрэшты, на добры лад ваенныя дзеяньні не спыняліся і вяліся на тэрыторыі Лівоніі нават падчас перамоваў.

Польска-літоўская канцэпцыя дзеяньняў, скіраваных супраць маскоўскіх войскаў, якія акупавалі Лівонію, выкрышталізавалася, напэўна, раньняй восеньню 1577 г. Яна грунтавалася на абароне межаў Літвы і пачатку мясцовых дзеяньняў у Лівоніі для вяртаньня як мага большай колькасьці страчаных замкаў. З канца 1577 г. пачалося паступовае павелічэньне палявых сілаў, якія апэравалі на Дзьвіне, а таксама залогаў тамтэйшых замкаў. Не захавалася крыніцаў, якія б дазвалялі ўстанавіць колькасьць войскаў, скіраваных на барацьбу за Лівонію. Аднак трэба меркаваць, што асобныя ротмістры стаялі на чале невялікіх груповак, якія налічвалі ня больш за некалькі соцень ваяроў.

Маскоўскія камандзіры кіравалі ў Лівоніі цьвёрдай рукой, эксплюатуючы мясцовае насельніцтва, якое досыць хутка затужыла па апецы Рэчы Паспалітай. Шмат страчаных лівонскіх замкаў было вернута дзякуючы дапамозе лівонцаў і нядбайнасьці маскоўскіх жаўнераў. Першым і найбольш яскравым прыкладам быў тут Дзьвінск, дзе згаладалая царская залога прыняла ў лістападзе 1577 г. асаблівы прэзэнт ад ліцьвінскіх ротмістраў. Быў ім запас харчоў і напояў, сярод якіх апынулася невялікая бочка гарэлкі. Уначы, калі алькаголь змарыў маскоўскую залогу, жаўнеры Вільгельма Плятэра з падтрымкай казакоў Барыса Савы прыставілі да валоў драбіны і маланкава забраліся на муры.

Вяртаньне Дзьвінску зьменшыла пагрозу нечаканай атакі на Вільню і палепшыла тактычна становішча аддзелаў Рэчы Паспалітай, якія апэравалі пры лівонскай мяжы. Дзьвінск знаходзіўся на правым, лівонскім беразе Дзьвіны і мог стаць асновай для чарговых апэрацыяў углыб тэрыторыі, занятай праціўнікам.

На самым пачатку 1578 г. ротмістар Мацей Дэмбінскі правёў сьмелы рэйд на Гаўю і хітрасьцю заняў Кесь (Вэндэн). Сярод яго людзей

быў пэўны латыскі селянін, сьлесар, сястра якога знаходзілася ў Кесі; дык вось ён, часта бываючы там ці то пад выглядам наведваньня сястры, ці то выкарыстоўваючы магчымасьць сялян наведваць рынак, робіць адбітак гарадзкіх ключоў на воску і з гэтага адбітку робіць другія ключы. Ужо зрабіўшы гэта, зьвяртаецца да Дэмбінскага. Той у вызначаны дзень (а было гэта маскоўскае сьвята) зь Янам Бырынгам [дакладней Бігрынгам. —Д. К.] і аддзелам войска, насьпех сабраным, падсоўваецца пад муры гораду, і ў той час як з аднаго боку Бырынг прыстаўляе драбіны, і нават латышы ў горадзе ўчыняюць зборышча, Дэмбінскі тым часам адчыняе браму і сваіх пускае ў горад.

Пасьля кароткага бою маскоўская залога на 400 чалавек здалася, і адзін з найвялікшых гарадоў Лівоніі апынуўся ў руках Рэчы Паспалітай.

Іван IV загадаў адразу жа адбіць горад, таму ў лютым 1578 г. Кесь асадзілі значныя маскоўскія сілы. Артылерыйскі абстрэл прабіў вялікую дзіру ў мурах замку, і залога была блізкая да капітуляцыі. Хоць ротмістар Дэмбінскі сабраў некалькі соцень коньніцы, але яго жаўнеры, пазбаўленыя запасаў правіянту, не згаджаліся прабівацца ў горад і служыць на мурах. Пасьля доўгіх угавораў яны згадзіліся толькі на партызанскую акцыю на перадпольлях маскоўскага лягеру. Аднак хітры ротмістар завёў іх ноччу пад гарадзкую браму, і польскі аддзел засьпеў сьвітаньне паміж горадам і пазыцыямі ворага. Адступленьне было занадта небясьпечным, таму хоцькі-няхоцькі жаўнеры Дэмбінскага ўвайшлі ў Кесь, што выдатна падмацавала абаронцаў і дазволіла ім пратрымацца да вясны. А тады на вестку пра надыход лівонскага інфлянцкага гетмана Яна Хадкевіча на чале 2 тысяч чалавек маскоўскія ваяводы адступілі на ўсход.

Акрамя Дзьвінску і Кесі да сярэдзіны 1578 г. былі вернутыя яшчэ Трэйдэн, Крэмона (Крымулда), Сігулда (Зэгевальдэ), Ноймюль (Адаскі замак, Ноермюлен), Эрл (Эрглі), Зунцэль, Нітаў (Нітаурэ), Пебалга (Вэцпіелга), Юргенсбург, Арайшы (Араш), Скуене (Шуен), 3эрбэн (Дзербене), Рооп (Ліелстраўпе), Лімбажы і Буртніекі. Не ўдалося ўзяць Ліневард (Ліелвардэ), асаджаны на Вялікдзень 1578 г. трыма польска-літоўскімі ротамі з падтрымкай аддзелаў, нанятых Рыгай. Ня быў адбіты і Кукейнос і Ашэрадэн. Аднак было вернута ажно 17 замкаў, зь якіх два ўкамплектавалі курляндзкія залогі, а рэшту — польска-літоўскія. Літоўскі скарб здолеў асыгнаваць пэўныя сумы на іх забесьпячэньне правізіяй і рыштункам, а таксама на рамонт фартыфікацый Даўгаўгрывы, якія абаранялі Рыгу. Некаторыя раёны Лівоніі (паміж Гаўяй і Дзьвіной) нагадвалі цяпер шахматную дошку, дзе адны замкі знаходзіліся ў царскіх руках, а іншыя — у каралеўскіх.

Польска-літоўскія посьпехі першай паловы 1578 г. можна прызнаць паваротным пунктам у вайне і Рэчы Паспалітай з Масковіяй.

Тактычна яны стварылі перадумовы для працягу ў будучым шырэйшага наступу, а стратэгічна — зрабілі немагчымым празьмернае ўмацаваньне праціўніка на здабытых тэрыторыях. Урэшце, быў і прапагандысцкі аспэкт, ня менш важны за астатнія: цяпер можна было посьпехамі агітаваць шляхту за падтрымку будучай выправы.

Чарговым посьпехам, на гэты раз дыпляматычнага характару, было перацягваньне на бок дзяржава абодвух народаў князя Магнуса, які зьбег у біскупскі Пільтын у Курляндыі. Акрамя таго, у траўні 1578 г. кароль адклікаў малаэнэргічнага Яна Хадкевіча з пасады адміністратара Лівоніі, даручыўшы праўленьне над вернутым лівонскімі замкамі віленскаму ваяводу і вялікаму літоўскаму гетману Мікалаю Радзівілу Рудому. У наступныя месяцы ў Рыгу прыбыў каралеўскі легат Ян Тамаш Драгаёўскі, які на шэрагу сустрэч зь мяшчанствам, лівонскай шляхтай, князем Курляндыі і Магнусам пераконваў усіх захоўваць вернасьць Батуру. Місія прынесла чаканыя вынікі. І неўзабаве поруч з рэгулярнымі польскімі і літоўскімі аддзеламі на барацьбу з маскоўскімі войскамі сталі лівонскія ахвотнікі, якія змагаліся за трафэі.

У той жа час на поўначы значна актывізаваліся швэды. Яны стараліся вярнуць свае ўладаньні ў Эстоніі, але атакавалі Фэлін і Пярну (беспасьпяхова), уваходзячы праз гэта ў сфэру ўплываў Рэчы Паспалітай. Швэды папросту грунтаваліся на ваенным праве і не паважалі нічыіх правоў на Лівонію. У будучым яны маглі стаць небясьпечным канкурэнтам, але іх узброеныя дзеяньні ў 1578 г. былі выгадныя Рэчы Паспалітай, паколькі зьвязвалі частку маскоўскіх сілаў у паўночнай Лівоніі. Цар распачаў канцэнтрацыю сваёй арміі пад Псковам ужо ўлетку 1578 г., але доўгі час не рабіў энэргічных дзеяньняў, ня ведаючы, супраць якога з праціўнікаў павярнуць свае палкі. Толькі ў кастрычніку ён паслаў іх сьпярша на швэдзкую крэпасьць Полтсамаа (Poltsamaa), а потым — на Вэндэн. У той час польска-літоўскія і швэдзкія войскі часова ўзаемадзейнічалі супраць царскіх аддзелаў.

Пад Вэндэн (Кесь) прыбылі тры маскоўскія палкі: вялікі, пярэдні і вартаўнічы пад агульным камандаваньнем Івана Юр’евіча Галіцына, якія ацэньваліся прыблізна на 18 тысяч чалавек і некалькі дзясяткаў гармат. 15 кастрычніка галоўныя сілы Галіцына асадзілі горад, і адначасова маскоўскія татары пачалі дывэрсійныя дзеяньні, дасягаючы прадмесьцяў Рыгі. Палявы гетман літоўскі Крыштап Радзівіл у той час знаходзіўся ў астрогу на Валыні, дзе нядаўна браў шлюб з Кацярынай Астроўскай. У такіх абставінах вялікі гетман Мікалай Радзівіл Руды даручыў арганізацыю дапамогі гораду Андрэю Сапегу, які зімаваў са сваёй харугвай пад Рыгай.

Кесь абаранялі ўсяго 200 жаўнераў Сухадольскага з падтрымкай жыхароў, таму кожны дзень прамаруджваньня мог прывесьці да падзеньня гораду. На шчасьце, маскоўскія ваяводы не спакусіліся на імгненны штурм, а пачалі інжынэрныя працы, узяўшыся за рэгулярную аблогу. Сапега адразу ж паслаў у горад трох шпегаў з абяцаньнем хуткай дапамогі, пасьля чаго правёў імгненную канцэнтрацыю палявых каралеўскіх сілаў, якія стаялі на Дзьвіне. Сабраў каля 2000 чалавек, а менавіта харугвы коньніцы Мацея Дэмбінскага, Ленарта Кетліча, Вацлава Жабы, Дзьмітрыя Рагозы, Гаўрылы Збышэўскага і ўласную. Некалькі ротаў лівонскай шляхты пад кіраўніцтвам Яна Бігрынга, Мікалая Корфа і Вільгельма Плятэра, а таксама 400 «пешых віцебскіх стральцоў». Акрамя таго, дадаў 18 лёгкіх палявых гармат. Гэта былі занадта сьціплыя сілы, каб спакусіцца на атаку маскоўскіх войскаў, якія асаджалі Кесь. Таму быў усталяваны кантакт са швэдзкім корпусам Георга Бае, які налічваў 3500 жаўнераў, а апошні прыслаў прапанову супрацы.

Сустрэча польска-літоўскіх і швэдзкіх войскаў адбылася 20 кастрычніка ў сярэдзіне дарогі паміж Вальміерай і Кесьсю. Дзень быў вельмі непагодны, ішоў халодны дождж. Нягледзячы на гэта, войскі адразу рушылі на дапамогу асаджанай залозе. Пасьля ўсяночнага маршу, падчас якога адбыліся сутычкі з маскоўскімі разьездамі, аб’яднаныя войскі спыніліся на Гаўі раніцай 21 кастрычніка. Асаджаны горад, абкружаны высокімі абложнымі шанцамі, знаходзіўся на левым беразе ракі.

Калі маскоўскія камандзіры заўважылі набліжэньне аддзелаў, яны кінулі на раку каля тысячы коньніцы абараняць пераправу. Маскоўскія коньнікі адразу ж абсыпалі палякаў, ліцьвінаў і швэдаў стрэламі з лукаў.

Калі ваяводзіч [Сапега. — Д. К.] убачыў, што Масква коней псуе, загадаў паставіць чатыры невялікія гарматы, зь якіх адразу Маскву абстраляць. Затым польскія людзі ўплаў пераправіліся, трымаючыся кожны за коней лівонскіх ваяроў.

Калі першыя харугвы выходзілі на бераг, маскоўская коньніца хацела загнаць іх назад у ваду, але спраўны агонь хаўрусьнікаў астудзіў іх імпэт да атакі.

У выніку маскоўскія камандзіры адступілі з прырэчных палёў. Спадзеючыся на сваю колькасную перавагу, яны не намерваліся ўхіляцца да бітвы. Вырашылі пакінуць частку сваіх сілаў у шанцах і ў лягеры пад асаджанай Кесьсю, а рэшту расставілі на ўзвышшы, каб нешматлікія польска-літоўска-швэдзкія войскі былі вымушаны атакаваць падгару.

Бітва распалалася каля чацьвёртай гадзіны апоўдні польска-літоўскай атакай з правага і швэдзкай зь левага флянгаў. Рэзкі ўдар коньніцы зьмяшаў маскоўскія аддзелы. Татары ўцякалі ў навакольныя лясы, а дваранская коньніца адступіла проста на свой лягер. Сьледам за імі ў лягер уварваліся палякі, ліцьвіны і швэды, якія меркавалі, што бітва скончыцца з хвілі на хвілю.

Аднак у шанцах яшчэ былі людзі, і яны зноў, раней уцёкшы, паказаліся зь лясоў, хочучы зноў бітву даць нашым, разумеючы, што нашы разьбегліся або аддаліся рабунку, але мелі за што рукі зачапіць, ня вельмі на рабунак квапіліся. Загадаў гетман [Сапега.—Д. К.] людзей назад трубой склікаць. Зьехаўшыся, раіліся, што ім рабіць, бо ў шанцах люду жывога было з чатыры тысячы, якія ўжо задумалі горла ў тых шанцах аддаць, бо лічылі, што ім усё адно дзе памерці — там або ў Маскве.

Становішча маскоўскай пяхоты, якая хавалася ў шанцах, было не найлепшае. Разьбітая коньніца ўцякла і хоць, як згадваў храніст, некаторыя аддзелы зьявіліся ў ваколіцы, аднак урэшце не ўступілі ў бой. Больш за тое, падчас польска-літоўска-швэдзкай атакі на лягер быў выпадкова падпалены порах, і маскоўская пяхота ня мела чым страляць са сваіх ручніц. Нягледзячы на гэта, яна адзначылася нязвыклай рашучасьцю. Калі ўвечары пад маскоўскімі шанцамі зьявілася польска-літоўская і швэдзкая пяхота, яе атакаваў аддзел на 1200 чалавек, узброены толькі халоднай зброяй. Дайшло да забойчага рукапашнага бою, які працягваўся яшчэ дзьве гадзіны да зьмярканьня, і толькі зьнішчэньне маскоўскага аддзелу схіліла ворага да адступленьня.

Назаўтра раніцай абкружаныя маскоўскія пехацінцы палічылі сваё становішча безнадзейным і, нягледзячы на страх перад гневам цара, адважыліся на капітуляцыю. Толькі артылерысты

разам з надзеяй уратаваньня гармат страцілі таксама ахвоту да жыцьця і тыя вяроўкі, што віселі (…) ля канцоў гармат закруціўшы сабе вакол шыі, самі сабе забралі жыцьцё.

Разгром коньніцы і капітуляцыя пяхоты пад Кесьсю былі значным ударам для маскоўскіх ўзброеных сіл. У рукі пераможцаў патрапілі 23 гарматы і мартыры, сярод якіх найвыдатнейшымі палічылі «Ваўка», дзьве «Дзеўкі» і «Зьмяю». Іван Галіцын здолеў уцячы, але ў няволю патрапілі, між іншым, князь Пётра Іванавіч Тацеў (камандзір вартаўнічага палка), князь Пётар Іванавіч Хварастынін, князь Міхаіл Фёдаравіч Гвозьдзеў і дзяк Андрэй Калбукоў. Сярод многіх палеглых апынуліся князі Васіль Андрэевіч Сіцкоў і Міхаіл Васілевіч Цюфякін-Абаленскі.

Параза пад Кесьсю адбіла ў Івана IV ахвоту пачынаць новыя наступальныя акцыі ў Лівоніі напярэдадні зімы. Таму ён распусьціў сваіх жаўнераў дадому і зьехаў з Пскова. Ён зьмяніў таксама думку наконт дыпляматычных мэтадаў разьвязаньня канфлікту. Дагэтуль ён зацягваў канчатковае зацьвярджэньне дамоўленага замірэньня, а цяпер дабіваўся яго ратыфікацыі і нават быў гатовы паслаць у Рэч Паспалітую сваіх паслоў.

Нягледзячы на значныя посьпехі дзяржавы абодвух народаў у паўднёвай Лівоніі і валоданьне Кесьсю ў цэнтральнай частцы краю, пазыцыя Івана IV была тут усё яшчэ моцнай. Яго залогі надалей займалі пераважную большасьць замкаў, утрымліваючыся нават у Кукейносе на Дзьвіне. Цар умацоўваў тамтэйшыя залогі войскам, рыштункам і харчамі і нават надзяляў зямлёй маскоўскае дваранства. Толькі падрыхтоўка да вялікай кампаніі, якая пачалася ў Рэчы Паспалітай, выклікала сур’ёзны непакой Крамля.

ПАДРЫХТОЎКА ДА ПОЛАЦКАЙ КАМПАНІІ

Абвастрэньне на працягу 1578 г. вайны ў Лівоніі не магло прынцыпова зьмяніць стратэгічнай сытуацыі на фронце супрацьстаяньня Рэчы Паспалітай з Масковіяй. Палякам і ліцьвінам патрэбны быў посьпех, які б пахіснуў царскую дзяржаву. Гэта выдатна разумеў Сьцяпан Батура, таму ён увесь час працягваў умацоўваць межы Літвы і з малымі затратамі сілаў зьвязваць маскоўскія сілы на тэрыторыі Лівоніі. Ён намерваўся распачаць агульны наступ толькі калі б сабраў такую армію, на чале якой мог бы асабіста нанесьці праціўніку магутны ўдар. Усё ж вяртаньне страчаных правінцый было адным з важнейшых пунктаў абяцаньняў, выканаць якія ён пакляўся.

Батура добра ўсьведамляў, што прынцыповыя рашэньні ў справе вайны залежаць ад пастаноў сойму Рэчы Паспалітай. Ужо ў лістападзе 1577 г. ён разаслаў унівэрсалы аб скліканьні павятовых сеймікаў на 14 студзеня наступнага году. Ва ўступе Батура растлумачыў шляхце матывы і прынцыпы рыхтаванай дамовы з Гданьскам, аднак большая частка інструкцый тычылася вайны з Масквой:

Перад усімі іншымі рэчамі на гэтым сойме найперш трэба вырашаць і разважаць аб выратаваньні зямлі інфлянцкай і аб усталяваньні супольнай абароны з Княствам Літоўскім. Кожны бачыць, як важна, каб маскоўскі непрыяцель тамтэйшых замкаў, якія захапіў, за малы час не ўмацаваў, бо зь іх мае просты і кароткі шлях на Вільню, а таксама да Прусіі…

Таму паводле Батуры валоданьне Лівоніяй было неабходнай умовай бясьпекі Літвы. Далей кароль прыводзіў аргумэнты з галіны эканомікі (гандаль па Дзьвіне праз Рыгу) і міжнароднага права (абавязаньні Рэчы Паспалітай наконт абароны жыхароў Лівоніі). Заключная частка інструкцыі прысьвячалася неабходнасці прыняць адпаведныя падаткі, сабраць ваенны рыштунак, набраць жаўнераў (у тым ліку шматлікую і падрыхтаваную пяхоту) і г. д. Зразумела, усё гэта падтрымлівалася каралеўскімі абяцаньнямі выканаць шматлікія патрабаваньні, выстаўленыя шляхтай.

Сойм пачаў паседжаньне 20 студзеня 1578 г. на Варшаўскім замку з традыцыйнага выкананьня гімну да сьвятога Духа. У наступны дзень прапановы двару, якія датычыліся ў асноўным стасункаў з Масковіяй і татарамі, прадставіў падканцлер Ян Замойскі. Хоць шляхта спачатку перайшла адразу да парадку дня, пачынаючы дэбаты наконт судовай рэформы, сэнат цалкам ухваліў каралеўскія прапановы. Адразу была вылучана камісія зь некалькіх чалавек, якая з улікам заўвагаў Батуры падрыхтавала папярэдні плян мабілізацыі і патрэбнага ваеннага рыштунку на вайну супраць Масковіі. Таму гэта мусіла быць наступальная, а не абараняльная вайна.

Прадугледжваўся набор 12 тысяч коньніцы з квартальнай платай 15 злотых для жаўнера і 150 злотых для ротмістра (120 ротмістраў). 6 тысяч польскіх пехацінцаў мусілі атрымаць за квартал адпаведна: 7,5 злотых — шараговы жаўнер, 9 злотых — дзясятнік, 40 злотых — ротмістар. Вугорскай пяхоце, якая ацэньвалася на 4 тысячы чалавек, меркавалася плаціць вугорскімі талерамі. Агульны кошт утрыманьня 22 тысяч жаўнераў на квартал павінен быў скласьці 303 233 злотыя.

Досыць падрабязны пералік артылерыйскага рыштунку ўказваў 67 большых і 30 меншых гармат (шмыгаўніц[14]). Сярод першых значыліся між іншым 24 фугасныя гарматы, 12 мартыраў і 25 лягчэйшых гармат «для поля». Плянавалася сабраць 27 480 артылерыйскіх ядраў, 3 тысячы запалаў для шмыгаўніц і 4711 цэнтнэраў пораху. Зразумела, частка рыштунку ўжо знаходзілася ў тыкоцінскім арсэнале. Былі там, між іншым, 34 гарматы і 4790 ядраў, але рэшту трэба было даставіць зь іншых збройняў або адліць. Не забыліся і пра некалькі бочак серы, вяроўкі, смолы і г. д. Сярод неабходнага рыштунку апынуліся рыдлёўкі (500 штук) і кіркі (300 штук).

Досыць цікава выглядаў таксама пералік складанага інжынэрнага абсталяваньня, сярод якога апынуўся

пад’ёмнік для хуткага выцягваньня гармат з бруду, ямаў і зацягваньня на пагоркі і муры (…) абцугі (шробы) для ламаньня кратаў (…), вяровачныя драбіны для закідваньня на муры (…) і да т. п.

Прадугледжвалася вярбоўка пушкароў і пэрсаналу рамесьнікаў, неабходных для транспарту, вядзеньня вайны і абложных дзеяньняў.

Тым часам паслы былі паглынуты некалькімі іншымі важнымі для краіны пытаньнямі. Адным зь іх было пытаньне апэляцыйных судоў, або т. зв. трыбуналаў. Толькі пасьля іх вырашэньня сэнатары перайшлі да разгляду прапаноў караля аб фінансаваньні войска. Праект, які тычыўся сялянскай пяхоты, моцна абрэзалі, абмяжоўваючы яе набор каралеўскімі ўладаньнямі (гл. болей на гэтую тэму ў першым разьдзеле). Найважнейшая пастанова, падатковая, не была прынята аднагалосна. Нягледзячы на супраціў паслоў з Кракаўскага, Сандамірскага і Серадзкага ваяводзтваў, шляхта зацьвердзіла нечакана высокія, як дагэтуль, падаткі, якія складалі 30 грошай, г. зн. 1 злоты з лану, валокі (адзінка плошчы ворыўнай глебы = 30 моргаў = 17 га) або сялянскай службы, падвойны шос (гарадзкі падатак) з гарадоў і чопавыя з гандлю напоямі. Паколькі кароль у выніку пратэсту паслоў з трох ваяводзтваў ня мог перайсьці да парадку дня, ён зьвярнуўся да земскіх соймікаў. Ён дамогся зацьверджаньня соймавых рашэньняў, але адначасова стварыў нявыгадны для дзяржаўнага скарбу прэцэдэнт.

Соймавыя пастановы маглі прынесьці ад 800 тысяч да 1 мільёна злотых штогод у маштабе ўсёй Рэчы Паспалітай. Гадавы кошт утрыманьня 22 тысяч жаўнераў, прапанаваны сэнатарамі, мусіў скласьці каля 1 мільёна 200 тысяч злотых, але была надзея, што ўдасца справіцца зь недаборамі. Перадусім падкрэсьлівалі факт, што шляхта згадзілася загадзя на два паборы падаткаў (у 1578 і 1579). Па-другое, шмат паслоў адстойвалі пазыцыю, што тэхнічнае забесьпячэньне ваенных дзеяньняў (артылерыя, транспарт і да т. п.) павінны пакрывацца, як раней, з каралеўскага скарбу. Батура пасьля пэўных спрэчак згадзіўся ўкласьці ўласныя грошы ў інжынэрна-артылерыйскае абсталяваньне, але паабяцаў, што ўсе недаборы будзе пакрываць зь дзяржаўнага скарбу.

Нягледзячы на соймавыя рашэньні, збор падаткаў патрабаваў некалькіх месяцаў часу. Такімі ж працаёмкімі былі працы, зьвязаныя з наборам войска (пераважна пяхоты), зборам рыштунку, запасаў і іх перавозкі бліжэй да месца прадбачанага раёну ваенных дзеяньняў. Пытаньні аховы паўднёва-ўсходняй мяжы, зьвязаныя з самавольнай казацкай кампаніяй у Малдавію, стваралі дадатковыя праблемы. У такіх абставінах ужо праз два месяцы пасьля сойму кароль пастанавіў, што асноўныя ваенныя дзеяньні супраць маскоўскай дзяржавы пачнуцца толькі летам 1579 г.

З траўня да верасьня 1579 г. манарх знаходзіўся ў Львове, маючы надзею, што здолее ўнікнуць канфлікту з Турцыяй і схіліць крымскіх татараў да ўдару на маскоўскую дзяржаву. Урэшце пакараньне сьмерцю ў Львове Івана Падковы — правадыра казацкай выправы на Малдавію — прывяло да супакаеньня Турцыі. Больш за тое, каралеўскі пасол у Крыме Марцін Бранеўскі здолеў укласьці дамову з ханам у справе ўзаемадзеяньня супраць Масквы. Аднак запазычанасьці, зьвязаныя з выплатай так званых падарункаў для ханства, прывялі да таго, што падчас першай маскоўскай кампаніі Батуры татары ня ўдарылі па царскіх уладаньнях.

Пасьля вяртаньня ў Кракаў Батура склікаў на 1 сьнежня раду сэнату, якая мелася заняцца пытаньнем фінансавага забесьпячэньня кампаніі. Потым ён скіраваўся праз Горадню ў Вільню, дзе плянаваў сачыць за канчатковай стадыяй ваеннай падрыхтоўкі. Падчас падарожжа, у студзені і ў пачатку лютага 1579 г., ён прыняў канчатковыя рашэньні, якія тычыліся арганізацыі коньніцы і пяхоты, г. зн. вярбаваньня, памераў узнагароджаньня, раёнаў канцэнтрацыі, выдачы мабілізацыйных прадпісаньняў і да т. п.

Падрыхтоўка да вайны набыла хутчэйшы тэмп, пераходзячы ад фазы збору грошай і запасаў у фазу набору жаўнераў. У такім становішчы ўсё большае значэньне набывала пытаньне камандаваньня ўзброенымі сіламі.

Зразумела, рашэньне Батуры асабіста ўдзельнічаць у кампаніі азначала, што ён будзе галоўнакамандуючым. Кароль несумненна належаў да кола найвыдатнейшых вайскаводцаў і стратэгаў тагачаснай Эўропы. Свой ваенны досьвед ён здабыў у шматлікіх грамадзянскіх войнах у Вугоршчыне і баёх з Габсбургамі. Акурат гэты ваенны досьвед і быў адным з аргумэнтаў на карысьць яго абраньня каралём. Аднак трэба было прызначыць гетманаў, якія ў той час не выконвалі сваіх функцый пажыцьцёва і якія маглі б падтрымаць манарха як падчас кампаніі, так і ў працаёмкай падрыхтоўцы да вайны.

2 лютага 1579 г. у Варшаве Батура прызначыў вялікім гетманам каронным падольскага ваяводу Мікалая Мялецкага. Паводле Р. Гайдэнштайна, ваявода

адгаворваўся нездароўем і іншымі клопатамі, але нарэшце гетманства (…) прыняў.

Адмова сэнатара прыняць нейкую функцыю і ўвесь цырыманіял нават са шматразовымі намовінамі ў той час добра ўспрымаўся. Ён папросту належаў да тагачасных звычаяў. Зь іншых крыніц вядома, што насамрэч Мялецкі дабіваўся камандаваньня каронным войскам.

Прыдворнай коньніцай камандаваў амаль ад пачатку панаваньня Сьцяпана Батуры гнезьненскі кашталян і прыдворны гетман Ян Збароўскі. Вугорскія войскі кароль аддаў пад камандаваньне свайму земляку Касьперу Бэкешу. Камандаваньне пяхотай і нямецкай коньніцай прыняў палкоўнік Крыштап Разражэўскі. Вялікім літоўскім гетманам быў Мікалай Радзівіл Руды, а яго сын Крыштап заставаўся палявым гетманам. Такім чынам, як заўважыў Г. Катарскі,

на галоўным тэатры ваенных дзеяньняў было аж шэсьць вышэйшых вайскаводцаў з амаль раўнапраўнымі кампэтэнцыямі.

3аставаўся яшчэ палявы гетман каронны Мікалай Сіняўскі з кварцяным войскам і нядаўна прызначаны казацкі гетман Міхал Вішнявецкі, які камандаваў 530 рэестравымі казакамі. Яны павінны былі сьцерагчы Украіну і Падольле, таму ня ўзялі ўдзелу ў маскоўскай кампаніі.

Зразумела, занадта вялікая колькасьць вайскаводцаў магла ствараць пэўныя цяжкасьці падчас кампаніі, але, з другога боку, кожны зь іх меў вялікі вайсковы досьвед і мог камандаваць самастойнымі дзеяньнямі.

Вялікі гетман каронны Мікалай Мялецкі ў маладосьці быў на двары імпэратара Фэрдынанда ў Вене, а потым наведаў некалькі краін Заходняй Эўропы, атрымаўшы там адукацыю і добрыя манеры. У той час ён упершыню сутыкнуўся з вайсковай службай, калі ўдзельнічаў у 1555 г. у здабыцьці Сены імпэратарскімі войскамі. Вярнуўшыся ў краіну, ён быў прыняты ў шэраг прыдворных Жыгімонта Аўгуста падчас паходу на Пасволь (Пасваліс, Pozwol) у 1557 г. Празь некалькі гадоў ён біўся ў шэрагах каронных войскаў, якія падмацоўвалі ліцьвінаў у змаганьні з Масковіяй за Лівонію. Парадніўшыся шлюбам з Радзівіламі, ён атрымаў у 1567 г. войніцкае кашталянства, а неўзабаве — падольскае ваяводзтва.

Як самастойны вайскаводца Мялецкі праславіўся пад час інтэрвэнцыі ў Малдавію ў 1572 г. Хоць ён і не паставіў польскага кандыдата на тамтэйшы трон, але ў небясьпецы з боку большых турэцкіх сілаў адзначыўся вялікай вытрымкай і развагай, бясьпечна вывеўшы сваіх жаўнераў з-пад Ясаў да Хоціму. У час першага і другога бескаралеўя ахоўваў разам з гетманам Сяняўскім Украіну і Падольле ад татарскіх набегаў. Пра яго папулярнасьць сярод шляхты сьведчыць тое, што яго згадвалі як аднаго з прэтэндэнтаў на польскую карону. Батура ацаніў ваенны досьвед падольскага ваяводы, прызначаючы яго гетманам, хоць Мялецкі зь непрыхаванай непрыязнасьцю ставіўся да кандыдатуры ўладара Трансыльваніі.

Прыдворны гетман Ян Збароўскі належаў да адной з найбольш знакамітых магнацкіх сем’яў у тагачаснай Рэчы Паспалітай. Ён быў трэцім сынам Марціна, кракаўскага кашталяна, а вайсковую службу распачаў у першыя гады панаваньня Жыгімонта Аўгуста. На пасвольскую кампанію ў 1557 г. ён зьявіўся на чале коннай роты, пасьля чаго ў 1560-я гг. ваяваў у дапаможнай арміі, якую Карона паслала ў Вялікае Княства Літоўскае (у тым ліку пад Невелем). Атрымаўшы ад Батуры гнезьненскае кашталянства і годнасьць прыдворнага гетмана, ён даказаў свае таленты падчас вайны з Гданьскам. Пад Любяшовам ён здабыў выдатную перамогу, адолеўшы ў некалькі разоў большыя сілы Гданьску, чым даказаў сваю адпаведнасьць усім патрабаваньням, якія ставяцца перад самастойнымі вайскаводцамі.

Каспэр Бекеш паходзіў са старадаўняй вугорскай шляхты і прынамсі зь сярэдзіны XVI ст. адыгрываў значную ролю на трансыльванскім двары Яна Заполія (Zapolya, вуг. Janosi Szapolyai) яго жонкі Ізабэлы Ягелонкі. У 1571 г. той быў кандыдатам Габсбургаў на трансыльванскі трон. Калі пасьля перамогі падтрыманага туркамі Сьцяпана Батуры не адмовіўся ад барацьбы, яго асадзілі ў замку Фогарас (Фэгераш) і прымусілі ўцячы на тэрыторыю Габсбургаў. Улетку 1575 ён увайшоў у Трансыльванію з падтрымкай імпэратарскіх войскаў, але быў дашчэнту разьбіты Батурам у бітве пад Керэла-Шэнтпаль (Kerello Szentpal, вуг. Kereloszentpal). Асуджаны на выгнаньне і канфіскацыю маёмасьці, схаваўся ў Польшчы пад апекай Збароўскіх. Зь іх намовы памірыўся ў 1576 г. са сваім ранейшым канкурэнтам і праціўнікам. Неўзабаве здабыў сабе выключны давер Сьцяпана Батуры і ўжо падчас вайны з Гданьскам камандаваў вугорскімі аддзеламі караля.

Крыштап Разражэўскі паходзіў са шляхецкай сям’і, якая мела большасьць сваіх уладаньняў на Сылезіі. Выхаваны на парыскім двары, ён лепш гаварыў па-француску, чым па-польску. У Францыі набыў таксама першы ваенны досьвед, беручы ў 1567 г. удзел у бітве пад Сэн Дэні. У Польшчу вярнуўся пасьля сьмерці Жыгімонта Аўгуста, стаўшы спачатку прыдворным Гэнрыха Валюа, а потым — Сьцяпана Батуры.

Мікалай Радзівіл Руды (1512–1584) належаў да аднаго з наймагутнейшых літоўскіх родаў. Быў братам Барбары Радзівіл, жонкі Жыгімонта Аўгуста, і стрыечным братам Мікалая Радзівіла Чорнага. З маладосьці ваяваў у літоўскім войску, а ў 1566 г. упершыню атрымаў годнасьць найвышэйшага гетмана літоўскага. З таго часу стала займаўся абаронай Лівоніі: наладжваў для іх дапамогу і шмат разоў узначальваў літоўскія кампаніі. Найвялікшым посьпехам, якім у той час адзначыўся, была перамога над моцнай маскоўскай арміяй, здабытая ў студзені 1564 г. пад Чашнікамі. Аднак ён не вярнуў страчанага годам раней Полацку. Калі пасьля сьмерці Мікалая Радзівіла Чорнага атрымаў пасаду віленскага ваяводы і літоўскага канцлера, ён склаў годнасьць гетмана. З таго часу ён сутыкаўся з праблематыкай літоўска-маскоўскіх адносін падчас дыпляматычных перамоў з пасламі Івана IV.

Мікалай Радзівіл досыць позна прызнаў абраньне Батуры. Нягледзячы на гэта, кароль ацаніў яго досьвед, вынесены са шматгадовага змаганьня з Масквой. Батура зноў даручыў яму функцыю вялікага гетмана літоўскага, спачатку часова, а ў сакавіку 1578 г. згодна з адпаведным прызначэньнем. Так, ужо немалады канцлер літоўскі зноў вярнуўся да ваеннай справы. Як мы ўжо згадвалі, ён забясьпечваў лінію Дзьвіны і не ўхіляўся ад непасрэднага камандаваньня кампаніямі. Аднак засяроджваўся больш на арганізацыйных пытаньнях, усё часьцей даручаючы правядзеньне саміх узброеных акцый свайму сыну.

Крыштап Радзівіл, званы пазьней Перуном, нарадзіўся ў 1547 г. Быў малодшым сынам Мікалая Рудога. Вайсковую службу распачаў пры бацьку ўжо у 1564 г., беручы ўдзел у пераможнай бітве пад Чашнікамі, пасьля чаго ваяваў з маскоўскімі войскамі амаль няспынна да канца першай вайны за Лівонію. Падчас радашкавіцкай кампаніі ў 1567 г. камандаваў прыдворнай коннай ротай, а вянцом ягонай колькігадовай вайсковай службы стаў для яго прывілей Жыгімонта Аўгуста, які надаў яму ў 1572 г. пасаду палявога гетмана. З таго часу ён усё часьцей замяняў у войску бацьку, абараняючы межы Літвы падчас бескаралеўя. Батура амаль ад пачатку свайго панаваньня задзейнічаў яго ў справы абароны памежжа, даручаючы, як ужо згадвалася, камандаваньне літоўскай палявой арміяй. Нягледзячы на малыя сілы, Радзівіл адзначыўся падчас барацьбы з арміяй Івана IV значна большай энэргічнасьцю, чым чарговыя адміністратары Лівоніі. Таму веданьне тэатру ваенных дзеяньняў і вайсковы досьвед ставілі Крыштапа Радзівіла ў шэраг каштоўных памочнікаў Батуры.

Акрамя гетманаў, кароль мог разьлічваць на вялікую групу дасьведчаных камандзіраў-тактыкаў. Тут варта згадаць брацлаўскага ваяводу Януша Збараскага, Крыштапа Нішчыцкага, Марціна Казаноўскага, Зыгмунта Розэна, Эрнэста Вэйгера і вугорцаў: Міхала Вадаша і Стэфана Каролі. Усе яны далучыліся да падрыхтоўкі ваеннай кампаніі, дапамагаючы каралю, кароннаму канцлеру Яну Замойскаму і гетманам. Замойскі сачыў за наборам каронных ротаў, а Разражэўскі і Бэйгер паехалі ў Нямеччыну вярбаваць полк ляндскнэхтаў. Літоўскія гетманы, акрамя арганізацыі ўзброеных сілаў Вялікага Княства, падрыхтоўвалі месцы канцэнтрацыі і сьпіс літоўскіх дарог, якімі каронныя войскі мусілі скіроўвацца на ўсход. Гэтыя распараджэньні былі дапоўнены падрабязнымі прадпісаньнямі наконт забесьпячэньня жаўнераў.

Далейшыя распараджэньні датычна ваеннай падрыхтоўкі выдавала каралеўская канцылярыя з Горадні, куды кароль прыбыў усярэдзіне лютага 1579 г., а потым зь Вільні. У першыя месяцы 1579 г. Вільня стала галоўнай базай забесьпячэньня плянаванай ваеннай кампаніі. Туды былі дастаўлены гарматы з тыкоцінскага арсэналу і дзьве гарматы, падараваныя каралю брандэнбурскім электарам. Яшчэ летась у сталіцу Літвы перанесьлі каралеўскую людвісарню з Мальбарку. Цяпер у ёй ператоплівалі гарматы, пашкоджаныя падчас аблогі Гданьску, і адлівалі цалкам новыя. У апошнім выпадку гаворка ішла пра фугасныя гарматы, якіх найбольш не хапала. Здаецца, што да лета 1579 г. была сабраная колькасьць гармат, заплянаваная на варшаўскім сойме, г. зн. 87 штук, у тым ліку 30 меншых (шмыгаўніц). На жаль, нельга ўстанавіць, ці ўсе былі ўзяты на полацкі паход.

Варта дадаць, што новыя гарматы адлівалі ў Вільні на падставе інструкцый, якія даваліся асабіста каралём. Батура загадаў таксама збудаваць пераносны мост, а адпаведныя працы ў гэтым кірунку распачаліся і былі завершаны ў Коўне.

Складаўся ён з чаўноў, аб’яднаных паміж сабой з дапамогай памостаў такім чынам, што, калі ўзьнікала патрэба, іх можна было разабраць, а пакладзеныя па адным разам з памостам на воз маглі перавозіцца з дапамогай дзьвюх пар валоў або коней на любую адлегласьць.

Гэта быў вядомы ў той час від так званага каньковага мосту, аднак ён мусіў адзначацца як трываласьцю, так і прастатой канструкцыі, калі яго выкарыстоўвалі і ў пазьнейшых кампаніях.

Як вядома, жаўнеры коньніцы самі забясьпечвалі сябе зброяй і рыштункам. Нягледзячы на гэта, перад кожнай значнай кампаніяй закуп пэўнай колькасьці ручной зброі быў неабходны, а атрымлівалі яе нямецкія і вугорскія пяхотныя фармаваньні. Цэнтральныя закупкі большых партый агнястрэльнай зброі павінны былі палепшыць яе якасьць і стаць асновай уніфікацыі ўзбраеньня. Вядома, што ў Літве было закуплена для нямецкай пяхоты 340 ручніц. Большыя закупкі былі зроблены для фармаваньняў гэтага тыпу, выстаўленых Каронай. У Торуні, Гданьску, Познані і Нідзіцы (Нойдэнбургу) было набыта 1128 штук кнотавых ручніц і 324 штукі з колавым замком. Затое невядома, ці ўдалося рэалізаваць дамову, укладзеную з купцом Гансам Лямпэ з Браўншвайгу наконт вырабу 2200 ручніц і парахаўніц.

Таксама рыштунак і іншыя ваенныя матэрыялы закупаліся як у краіне, так і за мяжой. Айчынная мэталюргія разьвівалася ў той час перадусім на тэрыторыі Каралеўскай Прусіі і ў Старапольскай Акрузе на рацэ Каменная блізка Кельцаў. У абодвух рэгіёнах існаваў шэраг ліцейняў і кузьняў, якія ўжывалі т. зв. «штырыйскія печы», што былі лепшыя за дымаходныя. Яны прадукавалі як чыгун-сырэц для ліцьця ядраў, якое адбывалася звычайна на месцы, або лупняк для ліцьця. Перад выправай на Полацак праводзіліся закупкі гарматных ядраў у Мальбарку, Гданьску, Быдгашчы, Квідзыне і Радаме. Удалося сабраць 2572 штукі гэтага рыштунку, аднак гэта было значна менш, чым плянавалася. У сувязі з гэтым яшчэ ўлетку 1579 г. ядры зьбіраліся пры дапамозе нейкіх закупак у Літве.

Жалеза высокага гатунку дастаўлялі з Вугоршчыны, затое патрэба ў сьвінцы, медзі і серы цалкам задавольвалася празь мясцовыя радовішчы. Гэтак жа было і з порахам, якога закупілі больш за 400 цэнтнэраў. З Кракава ў Вільню прывезьлі 40 вазоў сякер і столькі ж вазоў матык. З Варшавы ў Мальбарк даставілі 67 намётаў і вялікую колькасьць сукна на «барву», г. зн. на ўніформу, прызначаную для пяхоты і артылерыі.

Была закуплена пэўная колькасьць харчоў, г. зн. мукі, сала і валоў для пяхоты. Зразумела, цана харчоў, вылучаных пяхотным фармаваньням, потым вылічалася з жаўнерскага жолду, таму здараліся выпадкі, што некаторыя фармаваньні адмаўляліся іх прымаць, спадзеючыся, што закупяць іх самі падчас ваенных дзеяньняў. Каб спрасьціць жаўнерам забесьпячэньне харчамі, Батура ў Вільні прызначыў сем спэцыяльных адміністратараў, каб аблягчаць купцам падарожжа ў ваенны лягер і кантраляваць цэны.

Як падлічыў Г. Катарскі, на зброю і сыравіну было выдаткавана 85 тысяч злотых. Жалеза, сьвінец і тканіна перавозіліся ў Вільню на вазох, а гарматы, ядры, порах, ручніцы і намёты зьбіраліся ў Мальбарку. Адтуль іх дастаўлялі ў Вільню водным шляхам праз Ногат, Вісьлінскую (цяпер Калінінградзкую) затоку, Прагону, Нёман і Вяльлю на рачных суднах.

Асобнай праблемай было забесьпячэньне войска пэўнай колькасьцю лекараў. Нямецкія роты зазвычай мелі па адным хірургу ў сваіх штабах, лекары былі таксама ў вугорскіх фармаваньнях, затое ў астатніх падразьдзяленьнях наагул не было сталай мэдычнай службы. Таму Батура стварыў часовую групу лекараў, якую ўзначаліў каралеўскі хірург Вільгельм Люцэнбэрг. Лекі павінен быў дастаўляць італьянскі аптэкар Анёл (Angelo) Каборці, а лячэньне параненых адбывалася за кошт караля.

Батура разумеў ролю агітацыі і ваеннай прапаганды, якую запусьціў ўжо 1576 г. Плянуючы наступальную кампанію супраць маскоўскай дзяржавы, ён паклапаціўся, каб ёй спадарожнічала цэлае кола сакратароў, пісараў і лягерная друкарня, якой кіраваў Валенты Лапчынскі.

Бадай, упершыню ў гісторыі ваеннай справы Рэчы Паспалітай апэрацыйнае плянаваньне павінна было абапірацца на мапы. Батура ня мог ім цалкам давяраць, паколькі меў у распараджэньні толькі агульную мапу Эўропы Мэркатара. У той час яе выдалі двойчы, у 1554 і 1572 гг., аднак у дачыненьні да ўсходняй часткі эўрапейскага кантынэнту на яе адрас выказвалі шэраг прэтэнзій. Каб забясьпечыць сабе больш дакладныя пляны і мапы тэрыторый маскоўскага памежжа, кароль задзейнічаў на службу Мацея Струбіча, Станіслава Пахалавецкага і Пятра Франкуса, родам з Італіі, аднак іх мапы і пляны былі выкананы толькі пасьля кампаніі 1579 г.

26 чэрвеня 1579 г. Батура паслаў зь Вільні ў Маскву пасла Базыля Лапацінскага з афіцыйным актам абвяшчэньня вайны. Ён ужо ведаў, што Іван IV ўрэшце адпусьціў з Масквы папярэдняга каралеўскага пасла Міхала Гарабурду, даючы яму лісты з заклікам да мірных перамоў. Зрэшты, гэта былі чарговыя няшчырыя запэўніваньні з боку суседа Рэчы Паспалітай. Кароль не намерваўся іх прымаць, ускладаючы ўсю віну за разьвязваньне вайны на Івана IV. Кароль абураўся:

А за караля Гэнрыха [Валюа. — Д. К.] абяцаны мір празь ліст твой паміж дзяржавамі стрымаць і захаваць, згадай як ты стрымаў (…) Пярну і іншыя замкі захапіў, нягледзячы на абяцаньне і напаміны свае, што як у цябе, так і продкаў тваіх рабіць не навіна. (…). У Жыгімонта Аўгуста пад гэтай аховай ты забраў Полацак і дакладна гэтак жа сябе паводзіў, як і супраць нас, падстрахаваўшыся мірам, вайну пачаў і авалодаў лівонскай зямлёй, і не супакоіўшы той вайны, адводзіш Нас і дзяржавы нашы, Карону Польскую і Вялікае Княства Літоўскае ад яе абароны такім падступным пісаньнем. А так паколькі твой розум ня хоча стаць сьціплейшым і ты ўсё больш і больш спрычыняесься да вялікіх і значных, даўніх і цяперашніх крыўд, і ня маеш ніякага паважнага міру, а толькі шукаеш, як подступам узяць нас, таму Мы, зрабіўшы тое, што належала хрысьціянскаму каралю, ужо рэшту Пану Богу свайму заручаем (…) і за ўсе шкоды і праліцьцё крыві падданых нашых хочам з Божай дапамогай спагнаць.

Каралеўскі ліст выклікаў такі гнеў Івана IV, што няшчасны пасол Лапацінскі апынуўся насуперак усім цывілізаваным звычаям у вязьніцы. Праз некалькі дзён пасьля напісаньня ліста да цара манарх пакінуў Вільню, накіраваўшыся на месца канцэнтрацыі вайсковых аддзелаў, дзе павінны былі прымацца канчатковыя рашэньні адносна мэтаў кампаніі.

Кароль здаўна задумваўся над стратэгічнымі мэтамі кампаніі. «Pacta conventa», падпісаныя пасьля выбараў, абавязвалі яго вярнуць тэрыторыі, страчаныя Рэччу Паспалітай, якімі трэба было лічыць таксама Лівонію, як і Полацкую, Смаленскую, Северскую і Чарнігаўскую землі.

Ужо ў верасьні 1577 г., а значыць празь некалькі тыдняў пасьля страты рэшты Лівоніі, Батура напісаў ліст да Яна Хадкевіча, дзе заўважыў значныя цяжкасьці, зь якімі маглі сутыкнуцца наступальныя дзеяньні ў гэтай правінцыі. Указваў на вялікую колькасьць абарончых замкаў, укамплектаваных моцнымі маскоўскімі залогамі, здабыча якіх заняла б шмат часу і крыві. Урэшце, ён браў пад увагу дэпапуляцыю і зьнішчэньне Лівоніі доўгачасовымі ваеннымі дзеяньнямі, што магло некарысна адбіцца на забесьпячэньні войска харчамі. Прапанаваў два іншыя кірункі, г. зн. Смаленск і Полацак, якія давалі, на яго думку, большыя шанцы на посьпех.

Ужо ў першыя тыдні знаходжаньня ў Літве ў 1579 г. кароль абмеркаваў у коле давераных памочнікаў мэты будучай ваеннай кампаніі. Напэўна, у лютым, падчас знаходжаньня манарха ў Горадні, частка сэнатараў згадзілася зь неабходнасьцю адмовіцца ад удару на Лівонію. Гэтым самым меркавалася ўвесьці Івана IV у зман, падказваючы яму, што мэтай каралеўскага наступу павінна быць менавіта Лівонія, а мо нават сам Пскоў. Камандаваньне спадзявалася, што адпаведна моцны дывэрсійны ўдар па Лівоніі будзе ўспрыняты царом як рэкагнасцыроўка перад галоўнай кампаніяй. Батура ведаў, што цар ужо пачаў канцэнтрацыю сваіх войскаў у раёне Пскова, і хацеў яго там як мага даўжэй затрымаць. Таму было прынята рашэньне арганізаваць узброеную вылазку літоўскай коньніцы ў кірунку Дорпату — адной з галоўных маскоўскіх крэпасьцей у Лівоніі, якая знаходзілася за некалькі дзясяткаў кілямэтраў на паўночны захад ад Пскова.

У канцы 1579 г. палявы гетман літоўскі Крыштап Радзівіл сканцэнтраваў у раёне цэнтральнай Дзьвіны 2250 жаўнераў (2050 гусараў, 150 пяцігорцаў і 50 казакоў), г. зн. палявую літоўскую коньніцу, якую ў той час меў у распараджэньні. Перайшоўшы на правы бераг Дзьвіны, ён сьпехам рушыў на поўнач, нішчачы дарогай сустраканыя варожыя патрулі. У выніку неспадзяванай атакі яму ўдалося ўзяць замак Кірэмпэ (Кір’япіч), разьмешчаны ўсяго за 60 кілямэтраў ад Пскова. Тут было захоплена

людзей нямала і гармат некалькі, і харчоў вельмі шмат.

Аднак не было шанцаў утрымаць пляцоўку, высунутую так далёка на поўнач, у сувязі з чым замак быў разбураны. Пасьля ліцьвіны дашчэнту спустошылі ваколіцы Дорпату і, узяўшы шмат палонных і 2 тысячы штук быдла, вярнуліся на левы бераг Дзьвіны.

Кавалерыйскі рэйд прынёс чаканы вынік, хоць запазычанасьць у жолдзе перад яго ўдзельнікамі крыху зблытала пляны літоўскага камандаваньня. Харугвы Крыштапа Радзівіла, безумоўна, меліся застацца на Дзьвіне для прыкрыцьця вернутых летась лівонскіх замкаў і межаў Літвы. Аднак калі іх вайскаводца ад’ехаў на сустрэчу з каралём у Вільню, яны самавольна пацягнуліся за ім у надзеі атрымаць тут належную за сваю службу плату.

Адмова ад непасрэднай атакі Лівоніі не азначала адмовы ад барацьбы за яе. Усё ж вяртаньне і ўтрыманьне гэтага краю было непасрэднай мэтай вайны, аднак меркавалася дасягнуць яе безь неабходнасьці ўваходзіць на іх тэрыторыю. Больш затое, абмяркоўвалася, як дасягнуць значна большай выгады. Беручыся за вызначэньне стратэгічных мэтаў, Сьцяпан Батура разглядаў іх у двух аспэктах. Першая вынікала з далёкасяжнага стратэгічнага плянаваньня, разьлічанага на неабходнасьць вядзеньня даўжэйшых ваенных дзеяньняў, другая — з мэтаў кампаніі 1579 г.

Над апошнімі ён задумваўся падчас доўгага знаходжаньня ў Вільні, але, як мы ўжо згадалі, канчатковыя рашэньні былі прынятыя толькі ў ліпені 1579 г. на ваеннай нарадзе ў Сьвіры, дзе канцэнтравалася каралеўская армія. У гульню ўваходзілі тры варыянты: марш на Пскоў, Смаленск ці Полацак.

Некаторыя з прысутных у Сьвіры літоўскіх сэнатараў зьвярталі ўвагу на значныя пашкоджаньні ўмацаваньняў Пскова і выгаду, якая вынікала б зь яго здабыцьця, а менавіта — паставіла б у няпэўнае становішча маскоўскія залогі ў Лівоніі. Аднак гэта быў найбольш рызыкоўны варыянт. Па-першае, пад Псковам канцэнтравалася адна з маскоўскіх армій, па-другое, крэпасьць была занадта далёкай ад замкаў, кантраляваных каралеўскімі войскамі. Польска-літоўская армія магла б патрапіць туды або празь Лівонію, або праз тэрыторыі маскоўскай дзяржавы, трактам уздоўж ракі Вялікай. У першым выпадку трэба было ісьці праз зьнішчаную вайной Лівонію, а кароль, як мы ўжо згадалі, хацеў пазьбегнуць гэтага. Зрэшты, трэба было б спачатку заняць лівонскія замкі, укамплектаваныя маскоўскімі залогамі. Таксама марш уздоўж ракі Вялікай патрабаваў узяцьця некалькіх маскоўскіх крэпасьцяў і да таго ж быў занадта рызыкоўны без папярэдняга вяртаньня полацкіх замкаў.

Шмат прыхільнікаў мусіў мець другі варыянт, які прадугледжваў выправу на Смаленск. Літва афіцыйна ніколі не адмаўлялася ад гэтага гораду, які быў ключавым пунктам т. зв. Смаленскай Брамы. Хоць адтуль вёў найкарацейшы шлях на Маскву, аднак Смаленск быў адной з наймагутнейшых крэпасьцяў маскоўскай дзяржавы. Выбіраючы гэты варыянт, войскі Рэчы Паспалітай ублыталіся б пад ёй у доўгачасовыя абложныя дзеяньні, а тым часам Іван IV атрымаў бы свабоду на іншых кірунках дзеяньняў. Маючы ў руках Полацак і значную частку Лівоніі, ён мог бы стварыць пагрозу для арміі, якая б асаджала Смаленск, літоўскім землям, ды нават самой Вільні.

Трэці варыянт, які прадугледжваў атаку на Полацак, быў прапанаваны каралём і падтрыманы яго найбліжэйшымі дарадцамі. Гэты плян у адрозьненьне ад іншых меў адны плюсы. Па-першае, вяртаньне Полацку зноў давала кантроль над лініяй Дзьвіны і ліквідавала небясьпечны клін, якім маскоўскія ўладаньні ўразаліся ў межы Вялікага Княства. Па-другое, яно памяншала або цалкам нівэлявала небясьпеку маскоўскай атакі на Вільню. Па-трэцяе, умацоўвала пазыцыі Віцебску, які быў пад пагрозай — абедзьве крэпасьці маглі стаць найлепшым заслонам у раёне Смаленску. Па-чацьвёртае, Полацак знаходзіўся адносна блізка да мяжы, таму не існавала небясьпекі празьмернага расьцягваньня камунікацыйных ліній. Па-пятае, авалоданьне Полацкам дазваляла ў будучым рэалізаваць шырэйшыя стратэгічныя канцэпцыі, аб якіх марыў Батура.

Максымальнай стратэгічнай мэтай караля, якая выходзіла за межы адной кампаніі, было

радыкальна зьнішчыць расейскую пагрозу праз марш на Маскву і дасягнуць такім чынам канчатковага заканчэньня кампаніі ў полі.

У гэтым кантэксьце толькі вяртаньне Полацку дазваляла пачаць дзеяньні супраць Смаленску, а ўзяцьце апошняга адкрывала шлях на Маскву і павышала верагоднасьць таго, што ўдасца вымусіць царскія войскі прыняць адкрытую бітву на полі. Перамога, здабытая ў такой бітве, дазволіла б хутка скончыць вайну на ўмовах, прадыктаваных Рэччу Паспалітай. Калі б не ўдалося рэалізаваць гэтую найбольш эфэктыўную канцэпцыю, заставаўся крыху сьціплейшы варыянт стратэгічных дзеяньняў. Ім быў удар з ваколіц Полацку і Віцебску на поўнач, каб адрэзаць Лівонію ад тэрыторый маскоўскай дзяржавы і тым самым асудзіць маскоўскія залогі, разьмешчаныя ў лівонскіх замках, на капітуляцыю.

Калі Батура хацеў як мага даўжэй захаваць у таямніцы свае пляны наконт кампаніі 1579 г., то выбар Сьвіры як месца канцэнтрацыі арміі быў проста дасканалым крокам. Сьвір знаходзілася на 80 кілямэтраў на ўсход ад Вільні, а гэта значыла, што сабраныя там войскі амаль да апошняй хвіліны баранілі літоўскую сталіцу. Блізкія Міхалішкі на Вяльлі былі канцавой станцыяй суднаходзтва, да якой даходзіў транспарт ваеннага абсталяваньня і харчоў. Сплаўлялі іх зь Віслы ў Нарву, адтуль перацягвалі ў Нёман, каб ад месца, дзе ў яго ўпадала Вяльля, цягнуць іх у верх гэтай ракі да Міхалішак. Зь Міхалішак іх перацягвалі ў Дзісну, прыток Дзьвіны. Але найважней было тое, што канцэнтрацыя ў Сьвіры ня выявіла сапраўднай мэты кампаніі, бо адтуль разыходзіліся шляхі на Дзьвінск (г. зн. у Лівонію), Полацак і Смаленскую Браму.

Лінія Дзьвіны і межы Вялікага Княства Літоўскага ахоўваліся часткай літоўскай палявой арміі і залогамі прымежных замкаў. Такім чынам літоўскія войскі забясьпечвалі адначасова прыкрыцьцё месца канцэнтрацыі. Калі казаць пра Лівонію, то паведамлялася, што яны засталіся без палявых войскаў, абароненыя залогамі замкаў на чале з ротмістрамі.

Да вясны 1579 г. межы Літвы ахоўвалі каля 1700 жаўнераў, разьмешчаных у ста зь нечым замках. Сілы раскладаліся кардонам, пачынаючы з Гомелю і Любечу на поўдні, да Браслава і Дрысы на поўначы. У траўні вялікі гетман літоўскі Мікалай Радзівіл Руды правёў рэарганізацыю абароны літоўскага памежжа. Каб павялічыць палявыя сілы, агульная колькасьць замкавых залог была зьменшана да 1120 чалавек, а галоўны націск быў зроблены на абарону вакол Полацку. Былі ўмацаваны залогі Дзісны, Лепелю, Вулы і Віцебску. Расклад стратэгічных сілаў непасрэдна літоўскай мяжы з боку маскоўскай дзяржавы выглядаў наступным чынам: Браслаў — 20 жаўнераў, Дрыса — 60, Дзісна — 100, Вушачы — 30, Варанец — 50, Лепель — 160, Цётча — 30, Вула — 170, Віцебск — 100, Сураж — 30, Ворша — 40, Барысаў — 15, Амсьціслаў — 60, Крычаў — 25, Гомель — 140, Любеч — 50, Вільня — 40.

Астатнія харугвы паволі сьцягваліся на месца канцэнтрацыі галоўнай арміі або дзейнічалі ў іншых раёнах шырокага памежжа. У выніку ваенная мабілізацыя Рэчы Паспалітай у 1579 г. была вялізнай. Паводле Г. Катарскага, Карона выставіла напярэдадні аблогі Полацку 25 519 жаўнераў, а Літва 30 550, што разам давала каля 56 тысяч чалавек.

Зразумела, частка войска не была выкарыстана ў маскоўскай вайне або дзейнічала далёка ад Полаччыны, дзе мусілі адбывацца вырашальныя ваенныя дзеяньні. Кварцяныя войскі, якія заставаліся ва Украіне, налічвалі 750 жаўнераў і ўвогуле не ўзялі ўдзелу ў вайне з Масквой. Затое частка літоўскіх войскаў змагалася на другарадных тэрыторыях або ахоўвала памежныя замкі. Лівонскія залогі, залічаныя да ўзброеных сілаў Вялікага Княства, налічвалі больш за 2850 чалавек, а вайсковым камандзірам, які каардынаваў абарону ўсёй правінцыі, стаў ротмістар Мацей Дэмбінскі. Як ужо згадвалася, літоўскія замкі ахоўвалі 1120 жаўнераў. Дывэрсійныя дзеяньні маскоўскіх войскаў з боку Лівоніі прывялі да таго, што пад Полацак ня трапіла жамойцкае паспалітае рушаньне, якое ацэньвалася прыблізна на 2 тысячы коньніцы. Корпус са 100 гусараў, 100 казакоў і 14 тысяч казацкай пяхоты дзейнічаў пад камандаваньнем Філона Кміты ў раёне Смаленску. Урэшце з 2 тысяч запароскіх казакоў, якія добраахвотна зьявіліся на кампанію, большасьць была выкарыстана для дывэрсійных дзеяньняў на Смаленшчыне і Севершчыне, дзе яны дапамагалі Філону Кміту, Яну Саламярэцкаму і князям Астроскім. Дзеля дакладнасьці трэба заўважыць, што пад Полацкам былі адзначаны прозьвішчы некалькіх казакоў, якія вылучыліся мужнасьцю. Аднак пра агульную іх колькасьць падрабязьней не вядома.

Праводзячы дакладнае супастаўленьне наёмных і добраахвотніцкіх войскаў, выкарыстаных падчас полацкай кампаніі на галоўным тэатры ваенных дзеяньняў, Г. Катарскі выправіў памылку К. Гурскага. Паводле яго пад Полацак і на Полаччыну вырушылі 41 814 жаўнеры, у тым ліку 29 741 коньніцы (71 %) і 11 973 пяхоты (29 %). Пададзены ніжэй больш падрабязны пералік указвае прапорцыі асобных родаў войск, выстаўленых Каронай і Літвой.

Каронная армія

Коньніца

польская гусарыя: 38 ротаў 5355 коней

вугорская гусарыя: 10 ротаў 1577 коней

казакі і пяцігорцы: 4 роты 279 коней

нямецкая райтарыя: 2 роты 100 коней

Разам: 54 роты 7311 коней

Пяхота

польская: 10 ротаў 1750 жаўнераў

вугорская прыдворная: 9 ротаў 1023 жаўнераў

вугорская (трансыльванскі набор): 10 ротаў 994 жаўнеры

нямецкая: 6 ротаў 2736 жаўнераў

Разам: 35 ротаў 6528 жаўнераў

Прыватныя аддзелы

коньніца: 3500 коней

пяхота: 1500 жаўнераў

Разам: 5000 жаўнераў

У выніку на полацкую кампанію вырушылі 18 739 жаўнераў з Кароны, зь якіх 10 811 служыў у коньніцы, а 8028 — у пяхоце.

Літоўская армія

Коньніца

гусарыя: 18 ротаў 2150 коней

казакі і пяцігорцы: 3 роты 300 коней

стральцы (сагітарыі): 1 рота 80 коней

Разам: 22 роты 2530 коней

Пяхота

літоўская: 14 ротаў 735 жаўнераў

польская: 1 рота 110 жаўнераў

казацкая: 4 роты 600 жаўнераў

Разам: 19 ротаў 1450 жаўнераў

Прыватныя аддзелы

коньніца: 8300 коней

пяхота: 1700 жаўнераў

Разам: 10 000 чалавек

Паспалітае рушаньне

коньніца: 8200 коней

пяхота: 800 жаўнераў

Разам: 9000 чалавек.

Такім чынам, узброеныя сілы Вялікага Княства Літоўскага, скіраваныя ў Полаччыну, налічвалі 22 975 чалавек.

Касьцяк арміі, скіраванай на галоўны тэатар ваенных дзеяньняў, складалі наёмныя войскі. Наёмныя жаўнеры адназначна пераважалі ў арміі Кароны (73 %), у літоўскай арміі яны складалі ўсяго 17 % войска. Трэба ўдакладніць, што ліцьвіны скіравалі частку сваіх наёмных сілаў на Смаленшчыну, а частка ўкамплектавала памежныя замкі. Акрамя таго, пэўную баяздольнасьць мелі прыватныя аддзелы, якія пасылалі літоўскія паны. Толькі паспалітае рушаньне, якое складала каля 39 % літоўскай арміі, было непрыдатнае да працяглых і сыстэматычных дзеяньняў (напрыклад, доўгай аблогі). Насуперак даўнім меркаваньням, яно ўсё ж прыняло ўдзел у полацкай кампаніі.

На заканчэньне агляду сіл, вылучаных Рэччу Паспалітай на маскоўскую кампанію, трэба крыху ўвагі надаць магнацкім і шляхецкім аддзелам, якія складалі значны адсотак узброеных сілаў. Гэта было вынікам майстэрскай палітыкі Батуры, які не абмінаў ніякай магчымасьці павялічыць узброеныя сілы. Яшчэ ў лютым 1579 г. на адпаведны заклік караля дадатна адказала рада літоўскіх сэнатараў, пасаромленая быццам бы малымі паступленьнямі з падаткаў, зацьверджаных у Літве. Многія зь літоўскіх магнатаў абяцалі ня толькі шматлікія аддзелы, але і асабістую службу падчас кампаніі, а вядома было, што сьледам за імі пойдзе і багацейшая шляхта. Вайсковая служба падчас кампаніі, якой кіраваў кароль, узвышала добраахвотніка да шляхецкай годнасьці як у вачах манарха, так і гербавай брацьці. Яшчэ падчас нарадаў у Горадні да літоўскіх магнатаў далучыліся арандатары каралеўшчын у Літве, запэўніваючы, што даставяць пэўную колькасьць збожжа, валоў, а таксама сялян зь сякерамі і рыдлёўкамі для інжынэрных работ. Скліканыя пасьля гарадзенскай нарады павятовыя літоўскія соймікі ўхвалілі добраахвотніцкае рушаньне з усяго Вялікага Княства Літоўскага.

Прыклад Літвы заахвоціў Батуру зьвярнуцца таксама да кароннага магнацтва і шляхты. Яшчэ падчас паездкі ў Літву манарх заахвочваў да ўдзелу ў кампаніі многіх польскіх вяльможаў — некаторых пры нагодзе асабістых сустрэч, іншых — лістамі. Цяпер, карыстаючыся дапамогай канцлера Замойскага, ён разгарнуў цэлую агітацыйную кампанію, заахвочваючы выстаўляць прыватныя аддзелы. Урэшце, праз 4 дні пасьля прыбыцьця ў Вільню, 6 сакавіка 1759 г., ён выдаў унівэрсал да каронных саслоўяў, заклікаючы добраахвотна зьявіцца ў пачатку траўня на два пункты збору (Бельск-Падляскі і Берасьце). Зразумела, каралеўскі заклік апэляваў да патрыятызму шляхты і абяцаў узнагароды.

Хоць ня ўсе магнаты, якія заявілі пра жаданьне ўдзельнічаць у кампаніі, прыбылі ў Сьвір, але іх замянялі іншыя, якія раней не заяўлялі свайго ўдзелу. Магнацкія войскі, дапоўненыя добраахвотніцкімі аддзеламі, складалі сур’ёзны даважак да ўзброеных сілаў дзякуючы высокай, як правіла, якасьці ўзбраеньня, а таксама значнай колькасьці. Тут рэй вялі ліцьвіны, якія прывялі каля 10 тысяч ваяроў (у тым ліку больш за 8 тысяч конніцы, пераважна казацкай і пяцігорскай). Канечне, ніхто ня мог параўнацца з Радзівіламі, якія выставілі разам 1800 коньніцы і 100 пяхоты, але ўсё ж сам віленскі кашталян Ян Хадкевіч прывёў 900 коньнікаў і некалькі дзясяткаў пехацінцаў, троцкі кашталян Яўстах Валовіч — 700 коньніцы, а Ян Кішка — 300 коньніцы і 100 пяхоты. Іншыя пасылалі зазвычай адну ці дзьве роты. Магнацкія аддзелы і шляхецкія ахвотнікі з Кароны былі не такія шматлікія, што тлумачылася, напэўна, значнай аддаленасьцю ад тэатру ваенных дзеяньняў. Канцлер Ян Замойскі выставіў 600 пяхоты, а вялікія аддзелы коньніцы прывялі таксама князь Канстанцін Астроскі, Андрэй Збароўскі, войніцкі кашталян Ян Тэнчынскі, сандамірскі кашталян Станіслаў Шафранец і шмат іншых. Разам іх можна ацаніць на 5 тысяч чалавек.

МАРШ НА ПОЛАЦАК У 1579 г.

Вясна 1579 г. была ў Літве выключна халоднай, замаразкі працягваліся аж да сьвятога Яна, а трава амаль яшчэ не расла, што надзвычай ускладняла пераход аддзелаў коньніцы на месца канцэнтрацыі. Першыя роты (вугорскія і літоўскія) пачалі падцягвацца ў Сьвір толькі ў чэрвені. Падаткі паступалі, як звычайна, паволі, таму набор жаўнераў праходзіў ня вельмі гладка. Здараліся выпадкі, што некаторым харугвам коньніцы не выплачвалі традыцыйных авансаў на рыштунак. Ня ўсе таксама своечасова прыбылі ў Сьвір. Нават калі 11 ліпеня туды прыбыў Батура, не ставала многіх ротаў, асабліва з найбольш аддаленых раёнаў Кароны, г. зн. з рускіх зямель, Малапольшчы і Вялікапольшчы.

Як ужо згадвалася, на ваеннай нарадзе, праведзенай у Сьвіры, найвышэйшае камандаваньне было азнаёмлена з мэтамі кампаніі. Аднак Батура хацеў, каб мэты і задачы, пастаўленыя перад арміяй, былі зразумелыя і шараговым жаўнерам і шляхецкім валянтэрам. Канечне, у гэтым выпадку гаворка не ішла аб дэталёвых тактычных канцэпцыях, але аб прадстаўленьні прычыны кампаніі і агульных ваенных намераў. Гэта было незвычайным пачынам у эўрапейскім маштабе, паколькі тагачасныя ўладары і вайскаводцы ня мелі звычаю тлумачыць жаўнерам уласныя рашэньні. Адпаведны маніфэст быў выдадзены абознай друкарняй 12 ліпеня на лацінскай мове, а потым быў перакладзены на польскую, нямецкую і вугорскую.

Паводле Батуры, кампанія, распачатая Рэччу Паспалітай, — гэта слушная і справядлівая вайна з падступным праціўнікам, які парушае ўсялякія дамовы і міжнародныя трактаты. Напэўна, пад уплывам каралеўскіх дарадцаў у тэксьце апэлявалася да шэрагу прыкладаў з гісторыі, згадваліся агрэсіўныя ініцыятывы маскоўскай дзяржавы ў час Жыгімонта Старога і Жыгімонта Аўгуста. Тыя няспынныя акты агрэсіі выключалі, на думку манарха, якую-небудзь надзею на мірнае разьвязаньне спрэчкі. Кароль заклікаў да вернасьці і мужнасьці, абяцаў узнагароды для самых адважных і забараняў рэпрэсіі супраць цывільнага насельніцтва, хоць іх ня раз выкарыстоўвалі маскоўскія войскі.

16 ліпеня гетман Мялецкі сабраў ротмістраў, выступіў з адпаведнай прамовай і загадаў прачытаць перад харугвамі вайсковыя артыкулы. У той жа дзень і ў наступны кароль правёў агляд усіх літоўскіх сілаў і, прынамсі, некаторых каронных ротаў.

Частка літоўскіх войскаў пакінула месца канцэнтрацыі, напэўна, ужо ў першы дзень агледзін. Каля сярэдзіны ліпеня ў Сьвір прыйшлі навіны, атрыманыя ад палонных, схопленых на памежжы. З данясеньняў вынікала, што частка войскаў, канцэнтраваных царом пад Псковам, павінна вырушыць або ўжо вырушыла да Полацку. Быў гэта нібыта корпус, складзены з 8 тысяч пяхоты і 200 баяраў. Нельга было недаацэньваць гэтых навінаў, таму трэба было зрабіць адпаведныя крокі ў адказ, каб не дапусьціць умацаваньня полацкай залогі. Дзеля гэтага Батура паслаў моцны авангард, які складаўся з аддзелаў літоўскай коньніцы пад камандаваньнем Мікалая і Крыштапа Радзівілаў, а таксама аддзел вугорскай пяхоты на чале з Каспэрам Бэкешам. Задачай гэтага корпусу было заблякаваць Полацак з поўначы і не дапусьціць да яго маскоўскіх падмацаваньняў.

Сьледам за авангардам павінна была вырушыць галоўная армія. Полацак можна было атакаваць з трох бакоў, г. зн. трактам, які вёў з поўдня, з усходу або з захаду. Шлях, які дазваляў атакаваць крэпасьць з поўдня, быў найкарацейшым, але занадта небясьпечным празь неабходнасьць фарсіраваць Дзьвіну паблізу варожай фартэцыі або атакаваць яе з-за гэтай ракі. Атака з усходу была адносна выгадным вырашэньнем, бо амаль да канца трымала б праціўніка ў няпэўнасьці адносна каралеўскіх намераў. Выбіраючы яе, трэба было весьці армію ў кірунку Улы і Віцебску, а гэта магло навесьці царскіх шпегаў на думку пра атаку на Смаленск. Мінусам гэтай канцэпцыі было значнае падаўжэньне маршруту, які мусіла бы прайсьці войска, і маскоўскія замкі, каля якіх яно мусіла б праходзіць. На поўдні ад Полацку, сярод лепельскіх лясоў, балот і азёр знаходзіліся Туроўля, Краснае і Суша, а іх залогі маглі б пагражаць камунікацыйным лініям. Таму заставалася яшчэ трэцяе вырашэньне, а менавіта атака з захаду. Для гэтага трэба было выбраць шлях да Дзісны, што знаходзілася ў руках Рэчы Паспалітай. Тады пераправа адбылася б на сваёй тэрыторыі, што дазволіла б пазьбегнуць маскоўскага стратэгічнага ўмацаваньня і адносна хутка дасягнуць Полацку. Было зразумела, што падзеньне Полацку прадвызначыць лёс трох маскоўскіх замкаў на левым беразе Дзьвіны, таму было вырашана не вылучаць з галоўнай арміі ніякіх сіл для авалоданьня імі.

Ужо 17 ліпеня, а значыць празь дзесяць зь нечым гадзін пасьля адпраўкі корпусу Радзівілаў, з-пад Сьвіры рушылі першыя аддзелы каралеўскай арміі, падзеленыя на дзьве калёны. Большасьць жаўнераў, табараў і ўсё цяжкае ваеннае абсталяваньне ішлі ў левай калёне дарогай праз Паставы і Глыбокае. Тут знаходзіўся кароль і сэнатары, якія спадарожнічалі яму. З прычыны вялікай масы людзей, коней і вазоў прасоўваліся досыць павольна і, паколькі калёна не магла хутка разьвярнуцца, была асабліва адкрытая для варожага нападу (напрыклад, з боку Туроўлі). Уласна таму кароль вылучыў правую калёну, якая складалася пераважна з коньніцы. Яе камандзір Мікалай Мялецкі прасоўваўся паралельным, хоць і крыху даўжэйшым шляхам, які праходзіў за дзесяць зь нечым кілямэтраў ад маршруту каралеўскай калёны. Гэты крок забясьпечыў галоўнай арміі бакавую варту і, з другога боку, разгрузіў галоўную вось маршу. У сваю чаргу, абедзьве калёны прыкрывалі Дзісну, па якой плыла значная частка харчоў і амуніцыі.

Паход каралеўскай арміі запавольвала жудаснае надвор’е. Дзесяць зь нечым дзён ішлі праліўныя дажджы, якія ператваралі і так не найлепшыя дарогі ў балота.

Яны да такой ступені ўскладнялі перавозку цяжкага ваеннага абсталяваньня, асабліва гармат, што кароль з уласных экіпажаў мусіў пасылаць коней, каб прысьпешыць паход.

Каралеўскія войскі дасягнулі Дзісны ў апошнія дні ліпеня або ў першыя дні жніўня. Невядома, ці першай на месцы зьявілася каралеўская калёна або калёна правага крыла, узначаленая Мялецкім. Як па дарозе да Дзісны, так і ў самой Дзісьне да арміі далучыліся запозьненыя аддзелы. Гэта былі галоўныя каронныя роты, нямецкая пяхота, а таксама 900 адзінак коньніцы, прыведзенай Янам Хадкевічам. 5 жніўня Батура зрабіў агледзіны каронных войскаў, прадстаўленых гетманам Мялецкім, нямецкай пяхоты Разражэўскага і невялікага дапаможнага аддзелу, прыбылага з князем Курляндыі. Зрэшты, апошні атрымаў тут інвэстытуру на княства Курляндыі і Зямгаліі. Адначасова каралеўскія інжынэры пачалі ўзводзіць каньковы мост на Дзьвіне, і зрабілі гэта сапраўды маланкава, за тры гадзіны. Дарога на Полацак была адкрытая.

Паўстае пытаньне, што рабіў Іван Жахлівы ў сувязі з ужо відавочным польска-літоўскім наступам. Да восені 1578 г. кіраўніцтва маскоўскай дзяржавы магло разглядаць лякальныя сутычкі ў Лівоніі як своеасаблівае высьвятленьне адносін перад перамовамі аб замірэньні. У Крамлі не спадзяваліся, што Рэч Паспалітая ў блізкім часе будзе здольная да значнай ваеннай мабілізацыі. Толькі параза пад Кесьсю і лютаўска-сакавіцкі рэйд Радзівіла пад Дорпатам прымусіў цара адчуць непазьбежнасць блізкага канфлікту. Таму ён сабраў на нараду баяраў і, паведаміўшы ім пра пачатае каралём узбраеньне, паабяцаў распачаць выправу

на зямлю нямецкую і літоўскую.

Маскоўская ваенная падрыхтоўка пачалася раньняй вясной 1579 г. У першую чаргу Іван IV даручыў узмацніць залогі каля 80 прымежных замкаў уздоўж Волгі, Дону, Дняпра і Дзьвіны, а таксама прызначыў іх камэндантаў. У Смаленску імі былі Васіль Пронскі і Іван Гагін, у Вяліжы — Міхаіл Чыхачоў, ва Усьвятах — Міхаіл Веліямінаў, у Вялікіх Луках — Іван Злобін і Фёдар Замыцкой, у Азярышчах — Уладзімер Веліямінаў, у Сокале — Іван Какошкін, у Красным — Васіль Веліямінаў, у Нешчардзе — Іван Талбузін і г. д.

Былі ўзмоцнены таксама залогі лівонскіх замкаў, куды да ліпеня 1579 г. пасылалі новых людзей і шматлікі транспарт харчоў. Цар праявіў асаблівы клопат аб замках, разьмешчаных на Дзьвіне (Ленвардт (Ліелвардэ), Кукейнос і Кройцбург), якія яшчэ заставаліся ў яго руках. З гэтага вынікае, што ён разглядаў іх як каштоўны пляцдарм, які аблягчаў маскоўскім войскам арганізацыю вылазак на землі Вялікага Княства Літоўскага, што неўзабаве мусілі адчуць на сваёй скуры жыхары Жамойці.

Поруч з умацаваньнем замкаў цар зьбіраў запасы боепрыпасаў, харчоў, а перадусім узяўся за канцэнтрацыю палявых армій. Царскія палкі зьбіраліся ў трох гарадах: Ноўгарадзе Вялікім, Пскове і Смаленску. Гэта сьведчыць пра тое, што Іван Жахлівы перадусім баяўся ўдару на двух кірунках. Адным зь іх была Смаленская Брама, адкуль вёў найкарацейшы шлях да Масквы. Пад Смаленск былі пасланы ваяводы Іван Бутурлін, Даніла Нохціеў, Іван Гагарын і Астафей Пушкін. Аднак большую частку аддзелаў цар канцэнтраваў у раёне Ноўгараду і Пскова, што сьведчыла пра тое, што цар баяўся перадусім ўдару на Лівонію. Такім чынам, галоўнай мэтай Івана было захаваць маскоўскія здабыткі ў Лівоніі.

Вызначэньне колькаснага складу галоўнай царскай арміі стварае шмат цяжкасьцяў. Расейскі гісторык М. Карамзін, а за ім некаторыя польскія аўтары пісалі пра 200 тысяч чалавек, з чаго 40 тысяч уваходзілі ў склад толькі аднаго царскага палка. Зразумела, гэта груба перабольшаная лічба, якая ўдвая перавышае мабілізацыйныя магчымасьці тагачаснай маскоўскай дзяржавы. Трэба прыняць да ўвагі, што сілы, якія здолеў сабраць Іван Жахлівы ў 1579 г. не перавышалі колькасьцю армію, сабраную ў папярэднім годзе. Такім чынам, ня лічачы значна павялічаных залог замкаў, цар мог выставіць у полі армію колькасьцю 40–48 тысяч жаўнераў, падтрыманых разнастайнымі дапаможнымі аддзеламі.

Яшчэ ня ведаючы галоўнага кірунку наступу, цар вырашыў заняць чакальную пазыцыю. Відавочна, ён палічыў, што абарончая тактыка дазволіць яму ўтрымаць ранейшую здабычу, кінуць войска на адрэзак, што апынецца пад пагрозай, і, магчыма, паставіць ворага ў няпэўнасьць пагрозай удару на яго тэрыторыю (хоць бы зь Лівоніі на Вільню). Таму нельга згадзіцца зь меркаваньнямі некаторых расейскіх гісторыкаў, што Іван IV ня меў у 1579 г. ніякага пляну дзеяньняў.

З астаецца яшчэ пытаньне, наколькі маскоўскі ўладар арыентаваўся ў намерах Батуры. 17 чэрвеня 1579 г. цар урачыста выехаў у Ноўгарад разам са сваім старэйшым сынам Іванам і цэлай сьвітай баяраў. Пад канец месяца прыбыў туды ганец Іван Цімафееў, які прывёў навіну, атрыманую, напэўна, ад шпегаў, пра намеры караля атакаваць Полацак. Наступны з ганцоў данёс яму пра пляны атакаваць Полацак або Смаленск. 15 ліпеня Іван IV прыняў удзельнікаў свайго пасольства, адпраўленага ў папярэдні год у Рэч Паспалітую. Паслы данесьлі яму, што Батура рушыць да маскоўскіх межаў разам зь літоўскімі добраахвотнікамі і наёмным войскам, колькасьці якога не змаглі высьветліць. Затое былі перакананыя, што польская шляхта адкіне каралеўскі заклік да ўдзелу ў кампаніі, а мэта паходу — вярнуць лівонскія замкі.

Сьледам за пасламі прыйшла вестка пра канцэнтрацыю аддзелаў Батуры пад Сьвір’ю. Данясеньні маскоўскіх паслоў і шпегаў разыходзіліся. Яны маглі быць недакладнымі, маглі зьмяшчаць элемэнты наўмысна распушчаных чутак, але і канцэнтрацыя пад Сьвір’ю не праясьняла царскаму камандаваньню сытуацыі. Іван IV надалей ня мог на сто адсоткаў прадвызначыць кірунак ўдару. Ня ведаў, ці ён абрынецца на Лівонію, ці на Полацак, ці абедзьве весткі памылковыя. Адрэагаваў на іх пагрозай, што, калі Батура пойдзе на Полацак, ён рушыць на Вільню. Так ці іначай, цар вырашыў распачаць дывэрсійныя дзеяньні на тэрыторыі праціўніка. Дагэтуль меркавалася, што ён выкарыстаў для іх выключна татарскую коньніцу колькасьцю каля 20 тысяч. Тым часам у Лівонію ўвайшоў князь Васіль Хілкоў на чале трох царскіх палкоў (вялікага, пярэдняга і вартаўнічага), з падтрымкай чарамісаў і ўсёй татарскай коньніцы, якую ўдалося Івану сабраць. Вядома таксама, што ў складзе гэтага войска былі стральцы. Гэтыя войскі, якія разам налічвалі найверагодней 20 тысяч чалавек, прайшлі празь Лівонію, перайшоўшы Дзьвіну пад Кукейнасам і на мяжы ліпеня і жніўня ўварваліся ў Курляндыю. Нешматлікая курляндзкая коньніца была дашчэнту разгромлена і татарскія загоны прасунуліся аж пад радзівілаўскія Біржы.

Сілы, выкарыстаныя для набегу на Курляндыю і Жамойць, былі значныя. Камандзіры Івана IV прадстаўлялі вылазку як значны ваенны посьпех, за што потым атрымалі шчодрыя грашовыя ўзнагароды. Насамрэч яны абмежаваліся бясьпечным спусташэньнем варожых уладаньняў.

Выбар дывэрсійнага кірунку ўдару здаваўся слушным. Калі найбольш важнай для цара была Лівонія, то трэба было разьведаць гэты тэатар ваенных дзеяньняў аж да паўночных рэгіёнаў Літвы. Зьяўленьне маскоўскіх войскаў пад Біржамі магло навесьці караля на думку, што пагроза атакі на Вільню — гэта не пустое запалохваньне. У выніку Іван ІV, напэўна, меркаваў,

што гэтая атака абудзіць непакой польскага камандаваньня і прымусіць адмовіцца да пастаўленых [ваенных. —Д. К.] мэтаў, і, прынамсі, створыць няпэўнасць, асабліва ў шэрагах літоўскага войска.

Весткі пра маскоўскі набег на Жамойць дайшлі да караля ўжо пад Дзісной. Напэўна яны выклікалі пэўны непакой сярод ліцьвінаў, але не такі вялікі, як спадзяваліся царскія камандзіры. Батура паслаў у рэгіён, што апынуўся пад пагрозай, жамойцкага кашталяна Мікалая Талваша на чале тамтэйшага паспалітага рушаньня (каля 2 тысяч чалавек). Аднак да ўзброенай сутычкі не дайшло. Перш чым Талваш дабраўся да Біржаў, маскоўскія загоны адступілі за Дзьвіну, а потым пачалі адступленьне да галоўнай царскай арміі, якая ў гэты час перасунулася пад Пскоў.

Акурат у Пскове цар атрымаў вестку пра ўваход войскаў Батуры на Полаччыну. Ужо 23 ліпеня літоўскія казакі занялі і зраўнялі з зямлёй замак Казяны. Уначы 31 ліпеня казакі Францішка Жука зь Цётчы, падтрыманыя жаўнерамі з Улы, напалі на Краснае і, прыставіўшы да вала драбіны, авалодалі ім разам з запасамі зброі і харчоў.

4 жніўня пала Сітна, зь якога можна было падтрымліваць Полацак водным шляхам. Таксама пачалася блякада самога Полацку пасланымі перад галоўнай арміяй літоўскімі аддзеламі Радзівілаў і вугорскімі Бэкеша. С. Гэрбст мяркуе, што гэта адбылося 4 жніўня, г. зн. у той жа дзень, калі літоўска-вугорскі аддзел, пасланы літоўскімі гетманамі, спаліў Сітна. Аднак гэта немагчыма, бо Сітна знаходзілася за 50 кілямэтраў на паўночны ўсход ад Полацку, у верхнім цячэньні Палаты, каля тракту на Вялікія Лукі. Здаецца, што спачатку корпус Радзівілаў заблякаваў Полацак і дарогі, якія вялі зь яго на Вялікія Лукі і Пскоў, а толькі потым вылучаныя роты правялі нечаканую атаку на Сітна. Пацьвярджае гэта Р. Гайдэнштайн, пішучы, што спаленьне Сітна адбылося, калі пад Полацкам ужо ішлі сутыкеньні варты Радзівіла з патрулямі абаронцаў, якія зьяўляліся перад гарадзкімі брамамі. Вельмі верагодна, што, вырушыўшы са Сьвіры 16 (найпазьней 17) ліпеня, ліцьвіны і вугорцы прайшлі каля 180 кілямэтраў, якія аддзялялі іх ад Полацку, за 15–16 дзён і прыбылі пад крэпасьць у першыя дні жніўня (безумоўна, да 4 жніўня).

Іван IV даведаўся пра марш каралеўскіх аддзелаў у кірунку Полацку ўжо 1 жніўня. Ён прыняў тады крыху дзіўнае рашэньне разьмясьціць свае сілы на подступах да Пскова. Пярэдні полк на чале зь Фёдарам Мсьціслаўскім, Сямёнам Пронскім і Дымітрам Хварастыніным быў скіраваны пад Фэлін у паўночнай Лівоніі. Полк правай рукі пад камандаваньнем Пятра Шайдзякова, Івана Шуйскага і Івана Турэніна перасунуўся пад Астроў на Вялікай, разьмешчаны за нейкіх 40 кілямэтраў на поўдзень ад Пскова. На дапамогу полацкаму гарнізону адправіліся ўсяго 5 тысяч жаўнераў і данскіх казакоў, якімі камандавалі ваяводы Фёдар Шарамецеў, Барыс Шэін, Міхаіл Лыкаў, Васіль Крываборскі і Дзьмітры Палецкі.

Адпраўка 5 тысяч чалавек на дапамогу Полацку, які апынуўся пад пагрозай, здавалася натуральнай. Гэта былі сілы, якія маглі значна падмацаваць залогу крэпасьці, аднак замалыя, каб даць бітву каралеўскай арміі. Зрэшты, гэтай другой магчымасьці цар нават ня браў пад увагу, забараняючы Шарамецеву і Щэіну біцца ў адкрытым полі, калі яны не пасьпеюць своечасова дабрацца да Полацку. Тады яны мусілі непакоіць армію Батуры, а цар меркаваў, што ўмацаваньні Полацку ўблытаюць яе ў працяглыя абложныя баі.

Аднак застаецца пытаньне: якую мэту ставіў маскоўскі ўладар пры разьмяшчэньні пярэдняга палка і правай рукі? Першы, апэруючы на базе Фэліна, мог ахоўваць царскія ўладаньні ў паўночнай Лівоніі ад магчымай атакі з боку швэдзкага Рэвэлю або прыналежнай Рэчы Паспалітай Кесі (залога каля 1200 жаўнераў). Другі папросту ахоўваў тракт, які вёў з Полацку да Пскова, г. зн. абараняў царскую армію ад нечаканага рэйду польска-літоўскай коньніцы. Можна меркаваць, што, як і ў працяглых кампаніях, кожны з гэтых палкоў налічваў 3–4 тысячы чалавек.

Войска, якое засталося пад Псковам, было нанова падзелена на 6 палкоў (г. зн. гасударскі, вялікі, пярэдні, правай рукі, левай рукі, вартаўнічы і артылерыйскі). Гасударскім палком камандаваў князь Мікіта Трубяцкой, вялікім — князь Сямён Цьвярской. Разьмеркаваньне камандных пасадаў у іншых адзінках выклікала пэўнае замяшаньне сярод царскіх ваяводаў. Ужо далі пра сябе знаць «месьніцтвы» (гл. разьдзел «Армія Івана IV Жахлівага»). Цягам некалькіх дзён Івану IV даводзілася выслухоўваць жальбы сваіх камандзіраў, якія скардзіліся, што іх канкурэнты зь ніжэйшага ўзроўню іерархіі атрымлівалі важнейшыя пасады.

Тым часам 6 і 7 жніўня апошнія польскія і літоўскія аддзелы пераправіліся праз пантонны мост на Дзьвіне, пасьля чаго ўвайшлі на тракт, які вёў да Полацку. Каралеўская армія зь вялікімі цяжкасьцямі прабіралася ў бок Полацку старой дарогай, што вяла ўздоўж правага берагу Дзьвіны. Пэўны час яны пастаянна заўважалі на рацэ трупы польскіх і літоўскіх палонных, схопленых у папярэдніх баёх, якіх цяпер залога Полацку закатавала і сплаўляла на бярвёнах. Напэўна, маскоўскія камандзіры меркавалі, што гэта відовішча прыгняце каралеўскіх жаўнераў, але выклікалі хутчэй гнеў і прагу помсты, чым паніку.

У авангардзе маршавалі аддзелы гетмана Мялецкага, які вызначаў месцы для начлегу. Калі набліжаліся да тракту, што вёў да Пскова, пачалі разважаць над магчымасьцю атакаваць Сокал. Гэта быў невялікі, але досыць моцны замак, які амывалі воды Дрысы, разьмешчаны за 20 кілямэтраў ад Полацку. Яго залога, падмацаваная дапамогай з Пскова, магла перарэзаць камунікацыйны шлях уздоўж Дзьвіны і ўскладняць дастаўку харчоў для каралеўскай арміі. Аднак было вырашана не расьсейваць сіл перад атакай на галоўную мэту кампаніі і пакуль што абмежавацца блякадай Сокалу. Напэўна, яшчэ не было вядома, што ў кірунку замку скіроўваюцца царскія войскі на чале з Шарамецевым і Шэіным.

Ад Дзісны да Полацку было недалёка, няпоўныя 50 кілямэтраў, але войска маршавала павольна.

Амаль адразу за Дзьвіной паход значна запавольвалі няспынныя лясы. Бо ад часу здабыцьця Полацку цягам амаль шаснаццаці гадоў свайго там панаваньня, прастору краіны адразу за ракой Дзьвіной і Дзісной аж да Полацку ператварыў маскоўскі [цар. —Д. К.] у бязьлюдную пустыню, а паколькі глеба там урадлівая, уся гэта прастора краю пакрылася тым часам буйным і густым лесам.

Яго ўжо крыху прарубіла вугорская пяхота, якая спадарожнічала авангарду Радзівілаў, аднак маса войска і табарных вазоў, якая цяпер увапхнулася на запушчаны тракт, патрабавала далейшай працы над пашырэньнем шляху. Акрамя таго, ні на хвілю не спыняліся ападкі, таму растаптаная дарога была ўжо для апошніх аддзелаў і табарных вазоў амаль што балотам. Урэшце, 11 жніўня, пасьля трох начлегаў і чатырох дзён маршу галоўныя каралеўскія сілы спыніліся пад Полацкам.

АБЛОГА

Полацкая крэпасьць, адбудаваная пасьля 1563 г. на загад Івана IV, складалася з трох умацаваных частак, якія падымаліся ля ўпадзеньня Палаты ў Дзьвіну. Палата была невялікай рэчкай, шырынёю ад дзесяці зь нечым да дваццаці зь нечым мэтраў пры вусьці. Яна мела досыць выразную і стромкую берагавую лінію, аднак не была глыбокай, у летнюю пару яе можна было прайсьці ўплаў. Цякла з поўначы на поўдзень,[15] але за нейкія 700 мэтраў да рэчышча Дзьвіны паварочвала амаль пад простым кутом на захад, каб празь некалькі соцень мэтраў зноў павярнуць на поўдзень. Другі раз Палата паварочвала сваю плынь на захад прыблізна за 350 мэтраў ад Дзьвіны, нейкі час плыла паралельна да яе і зноў паварочвала на поўдзень, упадаючы ў галоўную раку Полаччыны. Утварала дзьве лукавіны, якія раскрываліся на ўсход, што выдатна выкарысталі будаўнікі крэпасьці. Пад Полацкам Дзьвіна дасягала шырыні 120 мэтраў, а насупраць упадзеньня Палаты ў ёй знаходзілася ўжо згаданая ў папярэдніх разьдзелах выспа.

Умацаваньні Полацку заставаліся драўляна-землянымі. Ключавым элемэнтам умацаваньняў быў Верхні замак (Arx Superius). Расейская гістарыяграфія, а ў апошні час і С. Александровіч, называлі яго Высокім замкам. Найбольш недаступны, ён узвышаўся на пагорку, які расьцягваўся ў лукавіне ля самага сутоку Палаты і Дзьвіны. Яго ўмацаваньні значна пераўзыходзілі іншыя фартыфікацыі гораду, а іх форма дастасоўвалася да няправільнага контуру пагорку памерамі ад прыблізна 470 мэтраў на поўначы, г. зн. уздоўж берагу Палаты, да прыблізна 300 мэтраў на поўдні (уздоўж берагу Дзьвіны).[16] Гэты пагорак уздымаўся досыць стромка проста зь левага берагу Палаты, мякчэй ападаючы пры беразе Дзьвіны.

Вызначэньне дакладнай формы ўмацаваньняў Верхняга замку ў 1579 г. выклікае шэраг цяжкасьцяў, бо пазьней ён некалькі раз гарэў, а ў 1654 г. быў грунтоўна перабудаваны. Паводле згаданай ужо рэвізіі з 1552 г. замкавы вал складаўся з 204 драўляна-земляных гародняў і 9 драўляных вежаў. Гэтыя ўмацаваньні сур’ёзна пацярпелі ў выніку асады Іванам Жахлівым у 1563 г., аднак не пагарэлі так, як астатнія часткі гораду. Трэба прызнаць, што іх форма і характар не зазналі значных зьмен, і драўляна-земляны вал надалей налічваў каля 200 гародняў, часткова аблепленых глінай і забясьпечаных стралковым байніцамі для ручной агнястрэльнай зброі.

Затое значна павялічылася колькасьць вежаў, якіх было 15 (на некаторых гравюрах з эпохі — 14 або 16). Адна зь іх знаходзілася ўнутры ўмацаваньняў Верхняга замку, у яго ўсходняй частцы, і нагадвала адзінокі высокі данжон (г. зн. абарончую вежу, пабудаваную ўнутры замку). Узьведзеная як васьмікутнік, трох’ярусная, яна значна ўзвышалася па-над лініяй валоў і астатніх вежаў. Дзякуючы гэтаму разьмешчаныя на ёй гарматы маглі весьці агонь ва ўсіх кірунках. Астатнія вежы мелі два ярусы, прыстасаваныя для гармат, і нязначна ўзвышаліся па-над лініяй валоў, уздоўж якіх разьмяшчаліся. Усе былі збудаваныя як квадрат або шматкутнік. Некаторыя мастакі-гравэры, якія паказвалі аблогу Полацку, разьмясьцілі пры яго валах круглыя вежы, што, несумненна, было памылкай. Магчыма, частка зь іх, аблепленая глінай, магла нагадваць такую форму, аднак няма сумневу, што іх збудавалі па форме шматкутніка, што больш адпавядала драўляным канструкцыям. Усе пакрывалі сьпічастыя або двухскатныя дахі.

Паўночна-заходняя частка Верхняга замку ўразалася ў калена Палаты і заканчвалася вастракутным ангулам, або бастыёнам. Ён меў адзін баявы пост для ручной агнястрэльнай зброі, зь якой можна было весьці агонь праз шматлікія байніцы, разьмешчаныя ў адным радзе. Бастыён флянкавалі дзьве разьмешчаныя за ім масіўныя вежы, зь якіх можна было весьці артылерыйскі агонь. Паводле С. Александровіча, гэты бастыён быў адным зь першых вядомых нам прыкладаў фартыфікацый бастыённага тыпу на літоўскіх землях.

З Верхняга замку выходзілі тры брамы, якія вялі празь вежы. Першая, якая вяла праз чатырохкутную вежу з двухскатным дахам, выходзіла на Палату і Запалоцьце. Сувязь паміж абедзьвюма часткамі крэпасьці забясьпечваў драўляны мост, перакінуты праз раку. Другая вяла да Стралецкага замку (Агх Scolpetariorum), зьвязанага з Верхнім замкам супольнай сьцяной драўляна-землянога валу. Трэцяя знаходзілася ў вежы пры паўднёва-ўсходняй сьцяне Верхняга замку і выходзіла на дарогу, якая вяла на ўсход, паміж валам Стралецкага замку і Дзьвіной.

Вялікую ролю ў абарончай сыстэме Верхняга замку адыгрываў таксама разьмешчаны на яго тэрыторыі сабор сьвятой Сафіі. Мураваны храм быў самым бясьпечным месцам падчас абстрэлу крэпасьці і мог выконваць ролю стаўкі галоўнага камандаваньня.

Воды Палаты абмывалі ўмацаваньні Верхняга замку з поўначы і захаду, Дзьвіна абараняла доступ з паўднёвага боку. З усходняга боку Верхні замак меў супольны вал са Стралецкім замкам.

Стралецкі замак быў пабудаваны на ніжэйшым пагорку, які Палата амывала з поўначы. Гэты пагорак, досыць стромкі з боку Палаты, больш плаўна ападаў на ўсход і, акрамя таго, быў крыху меншы, чым той, на якім пабудавалі Верхні замак. У сувязі з гэтым яго драўляна-земляныя валы ўмацоўвала восем двухузроўневых вежаў (ня лічачы трох пры супольнай сьцяне з Верхнім замкам). Дзявятая трохузроўневая вежа была разьмешчана ўнутры ўмацаваньняў, у іх паўночнай частцы, і адыгрывала ролю, што была аналягічная той у Верхнім замку. Агонь, які праводзіўся зь яе, мог пакрыць усё подступы да цьвердзі, у тым ліку вялікі яр, які цягнуўся пэрпэндыкулярна ад процілеглага берагу Палаты аж да суседняга лесу. Праз гэты яр працякаў невялікі ручай, які ўпадаў у Палату; каля яго знаходзілася таксама старое гарадзішча.

Найбольш адкрытай для атакі была ўсходняя частка ўмацаваньня Стралецкага замку, якая выходзіла на «пажарышча», якое засталося ад вялікага Пасаду, спаленага ў 1563 г. Ускрай гэтага пагарэлішча цёк ручай, які ўпадаў у Дзьвіну, пры якім цягнуліся прыгарадныя сады. Аднак ручай быў невялікі, акрамя таго аддалены на 300 мэтраў ад валу, таму ён ня мог адыгрываць абарончай функцыі. Затое ў крыніцах ёсьць згадкі, што частка ўмацаваньняў Стралецкага замку ахоўвалася сухім ровам. У адной з чатырох вежаў, што ўмацоўвалі ўсходнюю частку валу, знаходзілася галоўная брама Стралецкага замку. Акрамя таго, прыблізна праз 150 мэтраў ад яго на Палаце ўзвышаўся млын, які мог схаваць жаўнераў падчас атакі, і разьмешчаны адразу ж за ім мост.

Уласна горад — Запалоцьце — перанесены, як мы згадвалі, на правы бераг Палаты, знаходзіўся на захад Верхняга замку пры сутоку Палаты і Дзьвіны. З поўдня яго амывала Дзьвіна, але драўляна-земляныя валы з паўночнага і заходняга боку бараніў толькі шырокі роў. Умацаваньні падстрахоўвала восем драўляных вежаў з стромкімі дахамі, аднак усе тры брамы выходзілі не на іх, а на вал. Горад аб’ядноўваў з Верхнім замкам драўляны мост, перакінуты праз Палату. Такім чынам Запалоцьце абараняла доступ да Верхняга замку з заходняга боку.

Такім чынам, умацаваньні Полацку ў 1579 г. мелі больш шчыльны характар, чым дзесяць зь нечым гадоў таму, падчас аблогі Івана Жахлівага. Да таго ж тут не было прадмесьцяў, які некалі апляталі валы крэпасьці.

Паводле гравюраў з аблогай Полацку ў 1579 г., найбліжэйшыя ваколіцы крэпасьці на правым беразе Дзьвіны былі парослыя лугамі, зрэдку таксама садамі. Толькі празь кілямэтар ад умацаваньняў цягнуўся лес, які быццам паўколам абкружаў Полацак і прылеглыя невялікія ўзвышшы. Большы лясны масіў расьцягваўся на поўдзень ад Полацку, даходзячы амаль непасрэдна да левага берагу Дзьвіны. З крэпасьці выходзілі дзьве дарогі на поўнач. Першая вяла праз Сокал і Себеж да Пскова, другая празь Сітну і Невель да Вялікіх Лукаў. Астатнія дарогі былі ў 1579 г. занядбаныя, зарасьлі хмызамі і нават лесам. Такі лёс напаткаў калісьці ажыўлены тракт, які злучаў Полацак зь Віцебскам, а таксама дарогі на поўдзень на Туроўлю, Краснае і Барысаў, а таксама празь Сьвір на Вільню. Нязначна лепш выглядаў заходні тракт, які вёў уздоўж цячэньня Дзьвіны да Дзьвінску і Рыгі.

За два дні да прыходу пад Полацак авангарду Радзівіла і Бэкеша нейкі невялікі маскоўскі аддзел здолеў дабрацца да крэпасьці, падмацоўваючы яе залогу. Разам яна налічвала каля 6 тысяч чалавек, аснашчаных 38 гарматамі, 300 гакаўніцамі і вялікімі запасамі іншай зброі, ядраў, пораху і харчоў. Напэўна, у склад залогі залічваліся і месьцічы, якія маглі біцца са зброяй у руках, аднак у большасьці абаронцамі былі жаўнеры, у тым ліку і стральцы.

За абарону ўсёй крэпасьці адказваў князь Васіль Іванавіч Целяцеўскі, які стаяў на першым месцы ў іерархіі («месьніцтве») тамтэйшых камандзіраў. Целяцеўскі непасрэдна камандаваў і абаронай Верхняга замку, у чым яму дапамагаў Іван Зюзін. Залогай Верхняга замку камандаваў Дзьмітры Шчарбаты і дзяк Мацьвей Ржэўскі. Камандаваньне абаронай Запалоцьця ажыцьцяўляў Пётар Валынскі, які займаў другое месца ў іерархіі пасьля Целяцеўскага. Яму памагаў дзяк Лука Ракаў, а аддзелам стральцоў камандаваў Дзьмітры Барценеў. Гараднічым, г. зн. адказным за варту, быў Фёдар Куфтыраў.

Некаторыя з ваяводаў, якія камандавалі залогай Полацку ў 1579 г., паходзілі са старых княжых або баярскіх родаў і раней служылі ў іншых замках. Прыкладам тут можа быць Петар Валынскі, які ў 1569 г. абвінавачваў жыхароў Ноўгараду Вялікага ў сымпатыях да польскага караля. Аднак увогуле пра гэтых людзей мала вядома, але здаецца, што акрэсьленьне іх азначэньнямі «няўклюдных і дурных», якое сустракаецца ў царскіх актах, абразьлівае. Як паказала аблога Полацку, маскоўскія камандзіры праявілі вялікую трываласьць, кемлівасьць і ініцыятыву і, што найважней, нягледзячы на перавагу сіл праціўніка, змаглі на шмат дзён натхніць залогу на супраціў.

11 жніўня 1579 г. пад Полацкам сталі галоўныя сілы Батуры, якія ў першыя дні аблогі можна было ацаніць больш чым на 35 тысяч чалавек. Частка аддзелаў, якіх не ставала (напрыклад, тысяча польскай коньніцы), прыбыла пад Полацак ужо ў часе аблогі, а некаторыя (напрыклад, 9 харугваў польскай гусарыі колькасьцю 1300 коней) толькі пасьля падзеньня Полацку.

Перш як загрымелі гарматы, кароль выдаў унівэрсал, адрасаваны як залозе Полацку, так і ўсім жыхарам маскоўскай дзяржавы. У ім пералічваў як ранейшыя памылкі і злачынствы Івана Жахлівага, такі свае намаганьні дзеля мірнага разьвязаньня канфлікту. У лісьце заяўлялася, што Батура пачаў вайну з царом, але ня хоча весьці яе супраць жыхароў маскоўскай дзяржавы. Таму іх заклікалі паддацца, пераходзячы на бок Рэчы Паспалітай, або адысьці ўглыб сваёй дзяржавы, захаваўшы свой скарб. Гэта быў тыповы элемэнт «псыхалягічнай вайны», але ў адрозьненьне ад ранейшай практыкі ён апэляваў ня столькі да пагроз, колькі да аргумэнтаў гуманістычнага і праўнага характару. Аднак гэта не зрабіла на абаронцаў сур’ёзнага ўражаньня, і давялося рыхтавацца да абложных дзеяньняў.

Каралеўскія войскі падцягнуліся пад Полацак трактам зь Дзісны, які вёў уздоўж Дзьвіны, а значыць з заходняга боку. Тут, за няпоўны кілямэтар да Запалоцьця, упоперак Дзьвіны быў пастаўлены пантонны мост, які быў дастаўлены па рацэ. Ён дазваляў пры патрэбе перакінуць войскі на левы бераг Дзьвіны і спрашчаў камунікацыю зь Літвой праз дарогі, якія туды вялі.

Магчымасьцяў атакаваць крэпасьць было некалькі, таму выбар кірунку ўдару на Полацак стаў прадметам нарады кіраўніцтва. Ужо 11 жніўня, адразу пасьля прыбыцьця пад горад, Батура агледзеў у таварыстве гетманаў яго ўмацаваньні. Ён прыйшоў да высновы, што абстрэл і штурм павінен быць нацэлены на валы Верхняга замку. Іх можна было атакаваць толькі з паўночнага боку, праз Палату на вузкім адрэзку паміж Запалоцьцем і Стралецкім замкам. Найперш трэба было фарсіраваць рэчку, а потым ударыць па досыць стромкім схіле, які вёў пад валы. Нягледзячы на такія цяжкасьці, здабыць у першую чаргу Верхні замак было магчыма, а гэта, у сваю чаргу, гарантавала канчатковы посьпех. У выпадку здабыцьця Верхняга замку, валы і вежы якога ўзвышаліся над умацаваньнямі Стралецкага замку і Запалоцьця, апошнія ня мелі б шанцаў на супраціў. А вось калі б найперш быў здабыты Стралецкі замак або Запалоцьце, баі зацягнуліся б, бо і так лёс Полацку залежаў ад авалоданьня Верхнім замкам.

Паводле Р. Гайдэнштайна, дыямэтральна процілеглую пазыцыю займаў Каспэр Бэкеш. Ён прапаноўваў спачатку ўдарыць з захаду на Запалоцьце,

бо хоць пасьля яго здабычы непрыяцель схаваецца ў замку, але карысна тое, што ўсе жудасьці аблогі праз загон у адно месца ўсіх абаронцаў значна ўзмоцняцца, а да таго ж асаджаныя ўпадуць духам, а нашым будзе менш працы і дадасца адвагі; здабыцьцё замку [Верхняга. — Д. К.] з боку гораду ня будзе значна цяжэйшым, чым зь іншага боку, паколькі рака Палата, якая, здавалася б, ускладняе гэтыя захады, мае воды ледзьве да калена і яе амаль усюды можна перайсьці ўброд (…).

Да найбольш гарачых прыхільнікаў каралеўскай канцэпцыі ад пачатку належаў канцлер Ян Замойскі. Аднак калі ён самастойна выправіўся на другую рэкагнасцыроўку, заўважыў трэцюю магчымасьць атакі на Полацак. Дайшоўшы да пагарэлішча, што засталося ад Вялікага Пасаду, ён заўважыў, што роў, якія ахоўвае Стралецкі замак, не такі глыбокі, як меркавалася, і ўверх падымаецца досыць плаўна, што дае шанец на досыць эфэктыўную і імклівую атаку на крэпасьць з усходняга боку, а значыць з таго ж кірунку, зь якога яе штурмавалі войскі Івана Жахлівага ў 1563 г.

Урэшце нараду над кірункам атакі спынілі жаўнеры. Немцы прайшлі вакол умацаваньняў крэпасьці і разьмясьціліся насупраць Стралецкага замку, пачаўшы насыпаць шанцы, а вугорцы пачалі рыць апрошы (г. зн. вузкія, зыгзагападобныя равы, якія дазвалялі схавана падысьці пад асаджаную крэпасьць) зь месца, на якім у той час спыніліся зь берагу Дзьвіны ў кірунку Запалоцьця. Зразумела, яшчэ была магчымасьць стрымаць жаўнераў і вярнуцца да каралеўскай канцэпцыі, але Батура, напэўна, палічыў, што можна прыступіць да абложных працаў зь некалькіх бакоў адразу. Ён матываваў гэта жаданьнем пазьбегнуць сварак паміж жаўнерамі рознай нацыянальнасьці, скіраванымі на адзін участак крэпасьці.

Войскі стаялі ў парадку паводле нацыянальнага крытэра, пачынаючы з правага берагу Дзьвіны. Вугорскі лягер быў разьмешчаны насупраць Запалоцьця. Адразу за мостам, пры самай Дзьвіне, стаяла пяхота, а зьлева ад яе вугорская коньніца пад агульным камандаваньнем Каспэра Бэкеша. Зьлева ад вугорцаў, таксама на правым беразе Палаты, стаялі ліцьвіны на чале зь Мікалаем і Крыштапам Радзівіламі. Першы літоўскі лягер, у якім стаялі наёмныя роты, набыў форму пляцу, абкружанага колам намётаў. Ён знаходзіўся адразу ж за літоўскім лягерам. Намёты літоўскіх добраахвотнікаў і магнацкіх аддзелаў, разьбітыя асобна, занялі ўсю прастору уздоўж лесу аж да царквы, якая была пабудаваная пры Спаса-Эўфрасіньнеўскім манастыры непасрэдна на беразе Палаты. Паводле пляну С. Пахалавецкага, на поўдзень ад той царквы, на правым беразе Палаты стаяла яшчэ прыдворная коньніца, якой камандаваў Ян Збароўскі.

На левым беразе Палаты стаяў польскі лягер, які набыў авальную форму.

Тут стаялі табарам амаль усе сэнатары і польская коньніца, а таксама Мікалай Крыштоп Радзівіл, прыдворны маршалак літоўскі, які пры адсутнасьці кароннага маршалка быў начальнікам над усім каралеўскім дваром. Цэнтар лягеру займала каралеўская стаўка і намёты сэнатараў, зь якіх чым хто вышэйшую займаў пасаду, тым бліжэй пры каралю знаходзіўся. Тры шэрагі намётаў, якія абкружалі галоўную стаўку, утваралі як бы два сёлішчы, аддзеленыя адно ад аднаго роўнай прасторай; да іх было два падыходы празь дзьве брамы. Столькі ж было абозных брамаў, якія ахоўваліся вартаўнікамі і пляцоўкамі. Звонку табар вазоў, счэпленых жалезнымі ланцугамі, польскім звычаем засланяў лягер.

На левы бераг Палаты накіроўвалі таксама ўсе спозьненыя аддзелы, якія падцягваліся да Полацку ўжо падчас баёў (напрыклад, аддзел коньніцы князя Канстанціна Астроскага). Напэўна, гэта яны разьбілі два меншыя лягеры, якія складаліся зь неабароненых вазамі намётаў, на поўнач і поўдзень ад каралеўскай сядзібы.

Урэшце, зьлева ад галоўнага табару, на самай Дзьвіне, сярод гарадзкіх садоў разьбілі свае намёты нямецкія наёмныя аддзелы, якімі камандаваў Крыштап Разражэўскі. Перад сабой яны мелі невялікі ручай, які ўпадаў у Дзьвіну, і бачныя за ім вежы Стралецкага замку, за сьпінамі — старыя курганы, справа — польскія роты, зьлева — Дзьвіну. Да нямецкіх аддзелаў далучыліся таксама прыбылыя пазьней 500 жаўнераў леньніка Рэчы Паспалітай, маркграфа Георга Фрыдрыха Гогенцолерна.

Такім чынам, армія Сьцяпана Батуры абкружыла Полацак вялізным паўколам, якое пачыналася на Дзьвіне, на захад ад крэпасьці, і заканчвалася на Дзьвіне, на ўсход ад яе ўмацаваньняў. Як мы ўжо згадвалі, Дзьвіна шырынёй 120 мэтраў не дазваляла правесьці атаку на горад з паўднёвага боку, таму тут не разьмяшчалі ніякіх аддзелаў, за выключэньнем варты, што паказваюць асобныя намёты, выяўленыя на адной з гравюраў.

Першай мэтай абложнай арміі стала Запалоцьце. Яго абстрэльвалі з двух бакоў. Батарэя зь дзьвюх гармат вяла агонь з паўднёвага берагу Дзьвіны, аднак асноўны абстрэл умацаваньняў Запалоцьця вялі вугорцы з гармат, разьмешчаных на правым беразе гэтай ракі.[17] Адтуль таксама рылі два зыгзагападобныя апрошы, накіроўваючы іх у бок валоў і адной з гарадзкіх брамаў.

Бамбардаваньне Запалоцьця з гармат лінейнага і навяснога агню было такім эфэктыўным, што ўжо 12 жніўня маскоўскія камандзіры страцілі надзею на ўтрыманьне гораду. Таму яны загадалі падпаліць яго ў некалькіх месцах, а жыхароў пагналі мостам, які злучаў берагі Палаты, у Верхні замак. Драўляны горад гарэў некалькі гадзін. На давяршэньне маскоўскія жаўнеры спалілі драўляны мост над Палатой, што было натуральным вынікам спаленьня Запалоцьця.

Як толькі пагасьлі папялішчы Запалоцьця, Бэкеш вырашыў пасунуцца пад саму Палату, якая аддзяляла яго ад заходніх валоў Верхняга замку. Частку шанцаў і апрошаў капалі праз тэрыторыю спаленага гораду, што аказалася надзвычай цяжка. Вугорцы раз-пораз натыкаліся на забітыя ў зямлю палі, труны, кляакі і г. д. Нягледзячы на гэта, не зважаючы на шматлікія перашкоды і абстрэл з замкавых гармат, яны падвялі шанцы амаль пад самую Палату. Мэтай далейшых дзеяньняў быў перадусім Верхні замак, таму насупраць яго валоў была сканцэнтравана большая частка пяхоты і артылерыі. На левым беразе Палаты, насупраць умацаваньняў Стралецкага замку, засталася толькі нямецкая пяхота з падтрымкай артылерыйскай батарэі.

Аналіз плянаў аблогі Полацку паказвае, што каля сярэдзіны жніўня галоўныя намаганьні абложнікаў засяродзіліся на мысе Верхняга замку, які быў найдалей высунуты на поўнач. Тут, на ўзгорку, апярэзаным каленам Палаты, выставаў перад рэштай умацаваньняў трохкутны бастыён зь дзьвюма круглымі вежамі, якія флянкавалі яго па баках. Акурат гэты фрагмэнт умацаваньняў абстрэльваўся з двух бакоў. На загад Бэкеша частка вугорскай пяхоты ўзьвяла шанцы на поўнач ад спаленага Запалоцьця і тут паставіла цяпер яго батарэю. Адлегласьць вугорскіх гармат ад валоў Верхняга замку складала ня больш за 200–250 мэтраў. Другую батарэю артылерыі паставілі ў шанцах, узьведзеных польскай пяхотай зьлева ад вугорцаў.

Аддзелы каралеўскай пяхоты былі разьмешчаны так, каб разьбіўшы ўмацаваньні артылерыяй, можна было лёгка перасунуцца на пачатковыя пазыцыі для штурму.

Вугорцы мусілі ўдарыць з боку Запалоцьця, недалёка ад іх палякі, а далей літоўская пяхота, якую вялі ваявода Стэфан Збараскі, троцкі кашталян Яўстах Валовіч і некаторыя іншыя. Пасярод іх, крыху ніжэй, непадалёк ад ракі Палаты, стаялі 200 чалавек самай адборнай вугорскай пяхоты, нанятай Замойскім. Яны паводле патрэбы павінны былі падтрымліваць, будучы як бы вяршыняй трохкутніка, вугорцаў або палякаў, якія штурмавалі б з абодвух бакоў крыху ніжэй.

Тым часам як будова шанцаў, так і ўстаноўка лазовых кашоў, напоўненых зямлёй для прыкрыцьця гармат, адбываліся пры артылерыйскай кананадзе абаронцаў. Асабліва небясьпечнымі былі маскоўскія гарматы, пастаўленыя на найвышэйшых вежах, што ўзносіліся на дзядзінцах абодвух полацкіх замкаў. Першымі гэта пэўным чынам адчулі каралеўскія інжынэры. Ян Барнэміша ўзьвёў на Палаце тры масты (адзін зь іх пабудавалі на затопленых рыбацкіх лодках, іншыя — на палях). Першы знаходзіўся насупраць Верхняга замку, другі — насупраць Стралецкага замку, трэці — на ўсход ад апошняга, за млынам. Яны мелі вялікае значэньне для аблягчэньня магчымай атакі на Полацак, у адрозьненьне ад мастоў, узьведзеных на даручэньне гетманаў далёка ад крэпасьці (для забесьпячэньня сувязі паміж польскімі і літоўскімі лягерамі). Ужо ў першыя дні аблогі маскоўскія артылерысты зьнішчылі адзін з мастоў Барнэмішы, а другі з часам сарвала, падняўшыся, рака. Некрануты застаўся толькі мост, прыкрыты млынам, які мэтадычна разбураўся маскоўскім агнём. На шчасьце, будынак млына аказаўся настолькі трывалым, што нават разбураны ён прыкрываў пераход на другі бок Палаты.

Польскія і вугорскія артылерысты не маглі пахваліцца посьпехамі. Дзень пры дні яны стралялі па валах абодвух замкаў, не здабываючы значных вынікаў. Звычайныя ядры забіваліся ў вал, ня робячы асаблівай шкоды. Таму былі выкарыстаныя запальныя, але і тыя не дапамаглі,

а ўсё таму, што пры стральбе ў крыху вышэйшыя пункты гэтыя ядры прабівалі, як і звычайныя ядры, сьцены навылет [і загразалі ў зямлі, што запаўняла ізьбіцу. — Д. К.]; калі цэлілі ніжэй, блізка падмуркаў, з надзеяй, што ядры змогуць там затрымацца, снарады найчасьцей ударалі ў пагорак, на якім стаяў замак, які так узвышаўся, што процілеглы пункт, дзе знаходзіліся каралеўскія гарматы, хоць і высокі, але ляжаў ніжэй за замак, — і зарываліся ў зямлю.

Тут варта згадаць, што маскоўскія камандзіры выдатна ўсьведамлялі ўстойлівасьць драўляна-земляной канструкцыі ізьбічных валоў пад артылерыйскім абстрэлам. Падчас наступных кампаній Батуры яны, баронячы свае крэпасьці, наўмысна рабілі танчэйшым вонкавы пласт драўніны да аднаго або двух шэрагаў бэлек, каб запальныя ядры маглі іх лягчэй прабіць і завязнуць у зямлі.

Убачыўшы безвыніковасьць артылерыйскага абстрэлу, кароль і яго камандзіры прыйшлі да высновы, што адзіны спосаб заняць Полацак — гэта падпаліць яго драўляныя ўмацаваньні. Тады Батура зьвярнуўся да добраахвотнікаў, прызначыўшы высокую ўзнагароду тым, хто здолее раскласьці агонь. Першымі выказалі жаданьне вугорцы, заахвочаныя Бэкешам, аднак хутка да іх далучыліся палякі і ліцьвіны.

Першыя спробы падпаліць умацаваньні крэпасьці апісаныя ў крыніцах досыць асьцярожна. Калі параўнаць усе вядомыя нам пераказы, то вынікае, што было сфармавана некалькі групаў добраахвотнікаў. Пад прыкрыцьцём артылерыйскага агню, які вёўся з шанцаў польскай і вугорскай пяхоты, яны перайшлі Палату

праз мост уверх проста пад замак.

Такім чынам, несумненна быў атакаваны Верхні замак празь яшчэ ня зьнішчаны мост Барнэмішы, пабудаваны насупраць яго ўмацаваньняў. Нельга выключаць, што частка добраахвотнікаў рушыла па другім мосьце да валоў Стралецкага замку. У абодвух выпадках тэрыторыя была надзвычай складаная, паколькі левы бераг Палаты ўздымаўся ў гэтым месцы досыць стромка,

што нашы, калі ішлі туды, аж пад’ёмы сабе парабілі, а хто валіўся, плюхаўся проста ў Палату.

Як толькі добраахвотнікі з лучынамі пачалі падымацца пад замкавую гару, на іх пасыпаўся град куляў, стрэлаў, камянёў і вялізных кавалкаў дрэва, якія, сапхнутыя з умацаваньняў, каціліся па схіле, зьмятаючы па дарозе многіх каралеўскіх жаўнераў. Нягледзячы на гэта, у некалькіх месцах пад валамі і вежамі зьявіўся дым і невялікае цяпло. Абаронцы адразу ж кінуліся гасіць пажар. Дапамагалі ўсе. Р. Гайдэнштайн згадвае пра старых, жанчын і дзяцей, якія падавалі ваду, не зважаючы на шчыльны абстрэл з польскіх шанцаў. На зьдзіўленьне абложнікаў,

вельмі многім з залогі загадвалі спускацца па сьцяне звонку на канатах і так, вісячы ў паветры, вадой, якая падавалася зьверху іншымі, залівалі падкладаныя звонку лучыны; а калі яны ад прыцэльных стрэлаў нашых пагінулі, увесь час гэтага нападу было дастаткова сьмелых, якія, падобна як і папярэднікі, мелі адвагу пагарджаць небясьпекай і займалі месца палеглых.

Двухбаковая ўзмоцненая кананада, якая працягвалася падчас вылазак добраахвотнікаў пад валы крэпасьці, прынесла з сабой першыя сур’ёзныя страты для абодвух бакоў. Найбольшыя страты панесьлі абаронцы і няшчасныя «падпальшчыкі», але ад агню маскоўскай артылерыі загінула таксама некалькі жаўнераў, якія займалі шанцы, у тым ліку ротмістар вугорскай пяхоты Міхал Бадані (было гэта 15 жніўня).

Пэўныя страты панесла таксама нямецкая пяхота, і то зь віны камандзіраў, якія ня здолелі захаваць дысцыпліну. Праўда, гарматы, пастаўленыя на пабудаваных тут шанцах, вялі агонь па ўмацаваньнях як Стралецкага замку, так і Верхняга, аднак канцэнтрацыя дзеяньняў на паўночным і заходнім участках аблогі прытупіла крыху пільнасьць пехацінцаў. Яны пачуваліся так бясьпечна, што першыя дні аблогі праводзілі бесклапотна, папіваючы алькаголь або дрэмлючы на траве сярод пладовых дрэў. Гэта адразу заўважыў маскоўскі камэндант Стралецкага замку Дзьмітры Шчарбаты і арганізаваў нечаканую начную вылазку праз усходнюю браму, якая выходзіла на сады прадмесьця. Маскоўскія жаўнеры засьпелі некаторых немцаў падчас сну, таму былі вялікія страты — шмат забітых, параненых і схопленых у палон.

Як піша адзін з хранікёраў, многія нямецкія пехацінцы, узятыя ў палон, былі такія п’яныя, што зразумелі сваё становішча, толькі заўважыўшы, што яны за мурамі крэпасьці.

Маскалі, не зважаючы на іх прашэньні, паступілі зь імі асабліва жорстка: прасьвідравалі ім сьпіны, працягнулі праз гэтыя адтуліны шнуры і спускалі іх з высокага валу. Дарэмныя былі ўсе просьбы аб літасьці і вызваленьні — няшчасныя загінулі павольнай сьмерцю ў страшэнных пакутах.

Іншых палонных, схопленых у садах, маскалі варылі ў катлах, ставячы ў кіпень да каленяў, каб тыя даўжэй пакутавалі, разрывалі або зьдзіралі зь іх палоскі скуры.

Павешаньне павольна канаючых немцаў на валах гораду павінна было, на думку абаронцаў Полацку, прыгнесьці абложнікаў. Як пазьней аказалася, гэта выклікала толькі гнеў і прагу помсты — такую ж рэакцыю, як спуск па цячэньні Дзьвіны на калодах пазабіваных, учынены маскалямі падчас маршу каралеўскай арміі пад крэпасьць.

Калі вылазкі залогі на нямецкія шанцы паўтарыліся, Батура загадаў польскай коньніцы арганізаваць засаду. Яна двойчы ўдалася, і абаронцы, што панесьлі значныя страты, адмовіліся ад далейшых вылазак.

Тым часам паўтарэньне цягам некалькіх дзён спробаў падпаліць умацаваньні Полацку з паўночна-заходняга боку не далі выніку. Лучыны, падкладання добраахвотнікамі, залівала вада ня толькі зь вёдраў полацкай залогі. Дажджы, якія пачаліся пасьля перасячэньня каралеўскай арміяй Дзьвіны, не спыняліся ні на дзень. Гэта ўскладняла як падпальваньне драўляных ізьбіцаў, так і доступ да іх. Плыткая Палата паднялася да такой ступені,

што там, дзе раней пехацінец мог лёгка перайсьці раку, цяпер пераправа пагражала небясьпекай нават вершніку (..).

Цяжка было знайсьці кавалак сухой зямлі, таму лягернае жыцьцё ў намётах і буданах стала выключна цяжкім. Нават простыя жаўнеры пачалі шаптаць пра чары, якія спрыяюць ворагам, схаваным за валамі крэпасьці.

Празь некалькі дзён дала пра сябе знаць чарговая праблема — недахоп правіянту. Ад далейшых дажджоў папсаваліся і так не найлепшыя дарогі, што ўскладніла харчовае забесьпячэньне войска.

Купцы, спалохаўшыся цяжкасьці, адлегласьці і небясьпекі дарогі, рэдка паказваліся ў лягеры, таму цэны на харчы і фураж зрабіліся нечувана дарагія. Жаўнеры з голаду карміліся конскім мясам, аднак найбольш голад даваўся ў знакі немцам, прызвычаеным весьці вайну ў населеных і багатых краях (…).

Дайшло да таго, што жаўнеры нямецкай пяхоты пачалі есьці падохлых коней, што выклікала заразныя хваробы з крываўкай на чале.

Была і іншая прычына галаданьня нямецкай пяхоты. Ваколіцы асаджанай крэпасьці былі слаба населеныя; акрамя таго, харчы з тутэйшых вёсак былі раней сьцягнутыя ў Полацак і іншыя невялікія маскоўскія замкі. Таму правіянт трэба было дастаўляць з ваколіц Вільні ў Дзісну, а потым водным шляхам у лягер. Тут, паблізу мосту, пабудаванага на Дзьвіне, яго выгружалі з чоўна і невялікіх суднаў. Так, натуральным чынам у першую чаргу яго маглі купляць вугорцы, потым ліцьвіны, палякі, і толькі ў канцы — згаладалыя немцы. Не ўдалося таксама кантраляваць цэны на харчы, якія ўзрасьлі да той ступені, што нават калі яны даходзілі да лягераў пяхоты, многія жаўнеры не маглі іх сабе дазволіць.

Можа быць, нават насуперак надвор’ю ўдалося б даставіць нейкую большую партыю харчоў таксама сухапутным шляхам, аднак рэзка актывізаваліся залогі замкаў Полаччыны, якія яшчэ знаходзіліся ў маскоўскіх руках. 800 царскіх жаўнераў з Сушы засьпелі зьнянацку начной атакай Краснае, высеклі пад корань частку казацкай залогі і ўшчэнт спалілі замак. Дзякуючы гэтаму чарговыя дывэрсанты з Сушы маглі безь вялікіх перашкод нападаць на канвоі транспарту, што ішлі сухапутным шляхам зь Вільні.

У сваю чаргу залога з Туроўлі, разьмешчанай прыблізна за 20 кілямэтраў на паўднёвы ўсход ад Полацку, не давала сплаўляць харчы ўніз па Дзьвіне з ваколіц Віцебску. Пасьля страты Краснага пад замак паслалі казакоў Францішка Жука, даючы ім у дапамогу некалькі лёгкіх гармат, але маскоўская залога не дала засьпець сябе зьнянацку. Паколькі Полацак яшчэ трымаўся, яе нельга было схіліць да капітуляцыі.

Маскоўская залога Сокалу з поўначы пагражала сухапутнай дарозе зь Дзісны да Полацку, якая ішла правым берагам Дзьвіны. Спачатку напады на канвоі і нарыхтоўшчыкаў фуражу былі спарадычнымі, аднак актывізаваліся, калі ў Сокал прыбылі аддзелы Барыса Шэіна і Фёдара Шарамецева, пасланыя царом з-пад Пскова. Як мы ўжо згадалі, гэта было каля 5 тысяч жаўнераў, падтрыманых групай данскіх казакоў. Высланыя з Пскова 1 жніўня 1579 г., яны маглі дабрацца да Сокалу прыблізна ў сярэдзіне гэтага месяца. У выпадку немагчымасьці бясьпечна прабрацца да асаджанай крэпасьці, яны павінны былі спыніцца ў Сокале і праводзіць партызанскія дзеяньні супраць арміі Батуры, што і рабілі. Да Сокалу ўжо дайшоў аддзел стральцоў, прыведзены Юр’ем Булгакавым, аднак ацэнка яго колькасьці на 2 тысячы жаўнераў здаецца завышанай.

Зьяўленьне значных маскоўскіх сілаў у аддаленым на няпоўныя 30 кілямэтраў Сокале ў польскім лягеры палічылі небясьпечным. Шэін і Шарамецеў распускалі чуткі, што за імі ідзе ўся царская армія. Паколькі не было вядома, які зьмест царскіх загадаў і ці ў наступныя дні не падцягнуцца сапраўды з Пскова чарговыя маскоўскія аддзелы, Батура вырашыў скіраваць пад Сокал наёмную літоўскую коньніцу на чале з Крыштапам Радзівілам (каля 2 тысяч коней), а таксама прыватныя аддзелы менскага кашталяна Яна Глябовіча, смаленскага кашталяна Яна Валамінскага і князя Канстанціна Астроскага-малодшага. Усе сілы, пасланыя ў экспэдыцыю пад Сокал, налічвалі больш за 3 тысячы коньніцы.

Калі Радзівіл дайшоў пад Сокал, маскоўскія ваяводы вывелі свае войскі пад валы замку, аднак не намерваліся ўцягвацца ў адкрытую бітву. Яны хацелі хутчэй уцягнуць літоўскую коньніцу пад агонь замкавых гармат. Палявы гетман літоўскі разумеў гэта, але дазволіў некалькім харугвам атакаваць ворага. У кароткай сутычцы палегла па некалькі чалавек з абодвух бакоў, было схоплена колькі маскоўскіх палонных, пасьля чаго праціўнік канчаткова схаваўся ў мурах замку. Таму Радзівіл пакінуў частку коньніцы для блякады Сокалу. Яна працягвалася ў другую палову жніўня і першую палову верасьня. Сам вярнуўся пад Полацак.

ШТУРМ І КАПІТУЛЯЦЫЯ КРЭПАСЬЦІ

Нарастаньне цяжкасьцяў, выкліканае недахопам правіянту і беспасьпяховай аблогай Полацку, паглыблялі рознагалосьсі ў галоўнакамандаваньні. Мялецкі з усё большай неахвотай глядзеў на фаварызаваньне вугорцаў і Бэкеша, а літоўскія гетманы не хацелі прызнаваць яго камандаваньня. Усё гэта ўзьдзейнічала на жаўнераў і прыводзіла да аслабленьня дысцыпліны.

Пагаршэньне становішча арміі схіліла Батуру склікаць ваенную нараду, на якой трэба было прыняць рашэньне аб далейшых дзеяньнях. Варыянт адступленьня ад крэпасьці на ёй ня браўся ў разьлік. Большасьць камандзіраў выказвалася за правядзеньне генэральнага штурму адначасова з усіх кірункаў. Батура быў рашуча супраць гэтага. Ён даводзіў, што пры магчымай няўдачы генэральнага штурму жаўнеры палі б духам. Гэта магло б несьці з сабой вялікія страты, а ў выніку нават неабходнасьць адступіць ад крэпасьці. Кароль усьведамляў, што перад пачаткам штурму яго жаўнеры павінны здабыць хоць невялікі, але відавочны посьпех, які б падняў іхны дух і адначасова аслабіў волю абаронцаў да супраціву. Для такога посьпеху трэба было б, напрыклад, падпаліць валы і зрабіць пралом ва ўмацаваньнях, што аблягчыла б атаку на Полацак.

Жаўнераў яшчэ раз заклікалі падсунуцца пад валы і паспрабаваць падпаліць іх. Адначасова ім параілі не ўцякаць, пакуль добра не распаліцца агонь. На гэты раз добраахвотнікам зь пяхоты павінны былі спадарожнічаць валянтэры з коньніцы. Ня выключана, што перад атакай удалося адрамантаваць мост пад Верхнім замкам, разбураны перад гэтым маскоўскай артылерыяй. Пра гэта сьведчыць рэляцыя Гайдэнштайна, які згадвае, што на варце мосту была пастаўлена пяхота Замойскага. Таксама некалькі гравюр паказваюць штурм праз мост, якія знаходзіўся насупраць Верхняга замку. Зразумела, меркавалася выкарыстаць і неразбураны мост за млынам.

Раніцай 29 жніўня (была гэта субота) неба над Полацкам крыху распагодзілася і ўпершыню за некалькі тыдняў перастаў ісьці дождж. Добраахвотнікі палічылі гэта добрым знакам і, перайшоўшы мост на Палаце, рушылі пад замкавыя валы. У гэты момант гарматы і гакаўніцы, пастаўленыя на польскіх і вугорскіх шанцах, раптоўна адкрылі агонь. Яго падтрымалі мушкеты пяхоты, якая спадарожнічала добраахвотнікам, і гэта павінна было стрымаць жаўнераў ворага па-за ўмацаваньнямі. Абаронцы адказалі агнём стралковай зброі. Аднак частка людзей дабегла да драўлянай сьцяны Верхняга замку,

сярод якіх быў таксама адзін чаляднік кацельшчыка са Львова (…) і той (як некаторыя хочуць лічыць), несучы на сабе кацёл, поўны распаленага вугалю, і лучыну смалістую ў руках маючы, нібы запаліў вежу на рагу, зь якой разгарэўся такі вялікі агонь, што яго не маглі пагасіць.

Аналіз плянаў аблогі Полацку паказвае, што агонь, распалены гераічным чаляднікам і іншымі добраахвотнікамі, ахапіў ня столькі вежу, колькі наступальна высунутую на поўнач трохкутную бастэю Верхняга замку.

Убачыўшы зарыва пажару, кароль паставіў у стан боегатоўнасьці ўсю пяхоту і коньніцу. Сам з прыдворнымі ротамі пераправіўся на правы бераг Палаты, каб падтрымаць ліцьвінаў і іншыя згрупаваныя там пяхотныя роты. Некаторыя казалі, што ён баяўся вылазкі з замку або спробы залогі прабрацца ў навакольныя лясы. Насамрэч гэта рабілася для таго, каб адбіць магчымую апэрацыю з боку маскоўскіх войскаў, сабраных у Сокале. Якраз туды ішла дарога з Пскова праз Сокал на Полацак. Толькі пазьней выявілася, што Шэін і Шарамецеў не намерваліся рабіць ніякіх дзеяньняў, хоць дым над Полацкам быў відаць з валоў Сокалу.

Адначасова кароль загадаў паслаць у крэпасьць ліст з абяцаньнем, што ў выпадку добраахвотнай капітуляцыі абаронцы будуць выпушчаныя

да іх гаспадарак з жонкамі, дзецьмі і з маёмасьцю, якую чалавек на сабе зможа занесьці, за выключэньнем дасьпехаў і ўсякай зброі. А хто б хацеў нам служыць, тым ласка і жалаваньне нашы, як і іншым грамадзянам Вялікага Княства Літоўскага, павінны аказвацца.

Ён даваў залозе час адказаць да паўдня, абяцаючы, што, калі яны адчыняць брамы, паслаць афіцэраў і чыноўнікаў, якія прасочаць за парадкам і ўсьцерагуць залогу ад самаволі абложнікаў.

Некаторыя з палачан, заахвочаныя каралеўскім лістом, а больш, напэўна, спалоханыя пажарам, захацелі здацца. Дзесяць абаронцаў нават спусьціліся з валоў па канатах, уцякаючы ў бок каралеўскіх жаўнераў. Напэўна гэта не былі пасланцы «для перамоваў», як меркаваў Я. Бельскі, а звычайныя жаўнеры. Аднак яны трапілі ў рукі вугорскіх пехацінцаў, а тыя пазабівалі іх так пасьпешліва, што Бэкеш здолеў уратаваць толькі аднаго. Уцеклага адразу ж адправілі да караля, каб здабыць ад яго каштоўныя зьвесткі пра стан крэпасьці і настрой залогі. Ня вельмі рыцарскі ўчынак вугорцаў тлумачыўся тым, што яны хацелі адахвоціць іншых абаронцаў ад капітуляцыі, бо меркавалі здабыць Полацак штурмам — у надзеі, што гэта прынясе ім багата трафэяў. Яны не маглі на гэта разьлічваць, калі б крэпасьць здалася. Усё ж пра ўяўныя багацьці і скарбы, схаваныя ў саборы сьвятой Сафіі, жаўнеры расказвалі адзін аднаму ад пачатку аблогі.

Пад канец дня пажар спаліў ужо вялікую частку замкавай бастэі. Аднак зьмяркалася, і Батура перасунуў час генэральнага штурму назаўтра. Калі б атака адбылася яшчэ ў той жа дзень, яна магла б зацягнуцца да ночы, што, беручы пад увагу ляндшафт, прынесла б шмат цяжкасьцяў. Акрамя таго, доступ да замку закрывала яшчэ вялікае полымя, што магло стаць большай перашкодай, чым зьмярканьне. Таму кароль вырушыў з коньніцай у бок лягеру, загадаўшы назіраць за пазыцыямі праціўніка.

Як толькі манарх пераехаў на левы бераг Палаты, яму паведамілі, што група жаўнераў, прагных здабычы, самавольна пайшла ў пралом ва ўмацаваньнях Верхняга замку. Акцыю ініцыявалі дзесяць зь нечым вугорцаў. Яны перайшлі мост і, забраўшыся на пагорак, фарсавалі папялішча паўночнай бастэі, не зважаючы на яшчэ распаленыя галавешкі. За імі пайшла вялікая група польскай пяхоты. Праз момант першыя сьмельчакі, абсмаленыя полымем і асьлепленыя дымам, апынуліся за валамі Полацку. Раптам грымнулі стрэлы, і на атаку абрынуўся град куляў. Засьпетыя зьнянацку жаўнеры кінуліся наўцёкі, але адразу ж спыніліся за праломамі, крыху астыўшы, зноў уварваліся ў замак. Здавалася, што абаронцы ўцякаюць, таму пехацінцы сьмела рушылі наперад. Аднак празь некалькі дзясяткаў мэтраў перад іх вачыма вырас дыяганальны вал, абаронены ровам. Пастаўленыя на ім маскоўскія гакаўніцы адкрылі агонь, і тым давялося зноў адступіць.

Упартыя жаўнеры трэці раз кінуліся ў атаку, падбадзёрваючы сябе гучным воклічам. Аднак іх напаткала тое ж, што і раней. Шквальны агонь абаронцаў не дазваляў падысьці да валу, які перагароджваў дарогу на двор замку, а дадатковую сумятню выклікалі сваркі паміж вугорцамі і палякамі. Не зважаючы на прысутнасьць ворага, некаторыя мад’яры палічылі, што ім не патрэбныя памочнікі, або, хутчэй, канкурэнты ў рабунках. Дайшло да непрыстойных інцыдэнтаў, падчас якіх польскага харунжага падштурхнулі ў агонь, а некалькі пехацінцаў былі скінуты з замкавага пагорку проста ў Палату. Абражаныя палякі адступілі за ўмацаваньні, што адразу ж выкарысталі маскоўскія камандзіры. Яны падхапілі сваіх людзей у контратаку, і ня толькі выгналі атакуючых з Верхняга замку, але і пусьціліся за імі ў пагоню на Палату. Толькі на мосьце іх спыніў залп 200 пехацінцаў Замойскага, якія сьцераглі пераправу. Маскоўскія жаўнеры адразу павярнуліся і схаваліся за валамі крэпасьці.

Аднак сытуацыя выглядала сур’ёзна. Пад польскія і вугорскія акопы вярнуўся як кароль, так і Замойскі зь Мялецкім. Манарх яшчэ раз распарадзіўся дадаткова ўмацаваць дарогу да Сокалу, а падканцлер і гетман адправіліся да пазыцый пяхоты і артылерыі. Падчас маскоўскай контратакі абложнікі пэўны момант баяліся за лёс гармат — і небеспадстаўна, калі ўлічыць самавольны ўдзел часткі пяхоты ў баях за Верхні замак. Можа, калі б не згаданая вышэй рота Замойскага, абаронцы спакусіліся б на гарматы і атакавалі польскія ці вугорскія пазыцыі за Палатой.

Вядома, вяртаньне караля і вышэйшых камандзіраў заўважыла залога крэпасьці. Яны зразумелі гэта як падрыхтоўку да новага штурму і адкрылі шчыльны агонь. Польскія гарматы не заставаліся ў даўгу, і артылерыйская кананада працягвалася яшчэ некалькі гадзін. Абаронцы Верхняга замку былі занятыя перадусім гашэньнем пажару, таму на гэты раз больш актыўнымі былі гарматы Стралецкага замку. Як заўсёды, асаблівай трапнасьцю адзначаліся артылерысты, якія стралялі з высокай вежы на дзядзінцы. Менавіта адтуль выстралілі ядро, якое забіла коньніка з каралеўскага эскорту, які знаходзіўся паблізу манарха ў момант, калі Батура зноў прыбыў на правы бераг Палаты.

Каралеўскія камандзіры яшчэ празь некалькі гадзінаў пасьля злашчаснай атакі мусілі ўпарадкоўваць зьмешаныя аддзелы пяхоты і супакойваць узаемную непрыхільнасьць. Палякі вінавацілі вугорцаў у легкадумнасьці, а тыя — сваіх праціўнікаў ва ўніканьні бою. Дайшло нават да таго, што адзін з вугорскіх ротмістраў злавіў гетмана Мялецкага і адкрыта пачаў скардзіцца на палякаў, быццам тыя не хацелі дапамагаць падчас атакі на Замак. Выведзены з раўнавагі, вайскаводца нібыта адказаў:

«Дык вось я паляк і хачу памагчы», — і, саскочыўшы з каня і ўзяўшыся за рондэль, сам пайшоў на штурм, пакуль яго ледзьве адвёў ад гэтага Яжына, каралеўскі падстолі.

Апісаныя вышэй інцыдэнты сьведчаць пра цяжкасьці, якія стварала камандаваньне шматнацыянальнай арміяй. Толькі ў наступны дзень удалося суняць усе скаргі і ўзаемныя абвінавачаньні.

Паводле афіцыйных дадзеных каралеўскай канцылярыі, у баях за 29 жніўня загінула 27 каралеўскіх жаўнераў і 200 чалавек з гарнізону крэпасьці. Апошняя лічба, заснаваная на ацэнках, безумоўна, моцна завышаная.

Тым часам абаронцы пад выглядам нарадаў над каралеўскім лістом атрымалі час да паўдня 30 жніўня, ашукваючы польскае камандаваньне надзеяй на перамовы. Дзякуючы гэтаму яны дагасілі агонь і ўсю ноч з 29 на 30 жніўня працавалі над умацаваньнем валу, які ўжо раз стрымліваў вугорцаў і палякаў. Збудавалі яго паміж дзьвюма яшчэ не кранутымі агнём вежамі, дзякуючы чаму адрэзалі рэшту ўмацаваньняў ад спаленай бастэі і загарадзілі падыход да Верхняга замку. Гэта была драўляная канструкцыя, набітая зямлёй, узятай з подступаў да крэпасьці, што, як мы згадвалі, прывяло да ўзьнікненьня рову — дадатковай абароны. Выкарыстоўваючы начны перапынак у ваенных дзеяньнях, абаронцы ня толькі ўмацавалі вал, але і паставілі на ім некалькі лёгкіх гармат, набіваючы іх сечанымі аскепкамі жалеза.

Урэшце, каля паўдня 30 жніўня маскоўскія камандзіры прынялі перад валамі польскага пасланца. Сказалі яму, што ня могуць адкрыць брамаў крэпасьці,

бо ключы мае іх вялікі князь, а калі нехта зможа іх адкрыць, то няхай Яго Каралеўская Мосьць гэта зробіць.

Адначасова маскоўскія жаўнеры пачалі ўкамплектоўваць спалены бастыён Верхняга замку. Рэшткі ўмацаваньняў гэтай бастэі, адпаведна адрамантаваныя і ўмацаваныя, напэўна, дазвалялі стварыць зь яго першую лінію абароны.

Неўзабаве з польскіх і вугорскіх шанцаў заўважылі маскоўскіх жаўнераў, якія займалі разбураную бастэю Верхняга замку, і паведамілі пра гэта каралю. Батура адразу ж загадаў адкрыць агонь з гармат і пачаць атаку. Праводзілі яе адначасова з паўночнага ўсходу, з поўначы і з захаду ад спаленага Запалоцьця. Апошні кірунак меў, хутчэй, дапаможны характар. Як і ў папярэдні дзень, польская і вугорская пяхота, падтрыманая на гэты раз добраахвотнікамі з коньніцы, уварвалася ў Верхні замак з паўночнага боку.

Вельмі хутка прагналі маскоўскіх жаўнераў з тэрыторыі спаленай бастэі. На гэты раз сярод пехацінцаў знаходзіліся дасьведчаныя афіцэры, якія не рызыкавалі непасрэднай атакай на вал, што загароджваў падыход да наступнай часткі крэпасьці. Вугорцы на чале з трансыльванскім шляхціцам-добраахвотнікам Пятром Рашам пачалі капаць у кірунку валу апрошы. Адначасова была падпалена адна зь вежаў, прычым не было вядома, ці гэта была вежа на захад ад спаленай бастэі, або ўсходняя. У кожным выпадку абаронцы не маглі яе пагасіць, паколькі зямля з капаных апрошаў паслужыла каралеўскім пехацінцам для насыпу невялікага валу. На ім паставілі некалькі гакаўніц і пачалі імклівы абстрэл маскоўскіх пазыцый, не дазваляючы залозе праводзіць контратаку і гасіць падпаленую крэпасьць.

Разьвіваючы посьпех, Батура згадаў паслаць чарговы, трэці падчас усёй аблогі ліст да маскавітаў. Гэта быў ультыматум, падобны зьместам да ліста зь мінулага дня, аднак цяпер асаджаным гарантавалася бясьпека,

толькі калі да трэцяй гадзіны ў гэты дзень [г. зн. у нядзелю 30 жніўня. — Д. К.] здадуць замак і высакародных людзей у гэты час да нас у заклад прышлюць..

Ліст перадаў маскоўскім камандзірам троцкі кашталян Яўстах Валовіч.

Нам невядомыя ніякія рэляцыі асаджаных пра падзеі жнівеньскіх баёў 1579 г., аднак можна меркаваць, што неўзабаве пасьля атрыманьня лісту, г. зн. рана папаўдні 30 жніўня, частка гарнізону і камандзіраў прызнала безнадзейнасьць становішча. Вугорцы капалі чарговыя зыгзагападобныя апрошы, праводзячы іх вельмі блізка да маскоўскага валу, што агароджваў падыход да крэпасьці. Зрэшты, неўзабаве і гэтая перашкода цалкам страціла свае абарончыя вартасьці. Пажар спаліў ня толькі вежу, але і вялікі ўчастак гародняў, якія ішлі за ёй. Такім чынам адкрыўся доступ з боку валу, які абаранялі маскоўскія жаўнеры, і шырокі падыход да крэпасьці.

Рэляцыі пра тое, што адбылося пасьля дастаўкі ў Полацак трэцяга каралеўскага ліста, крыху спрэчныя. Вядома, што першымі запатрабавалі спыніць змаганьне прадстаўнікі «баярскіх дзяцей» і стральцоў. Яны прыбеглі ў царкву сьвятой Сафіі, дзе засядала галоўнае камандаваньне, і тут выбухнулі спрэчкі. Рашучым праціўнікам капітуляцыі быў праваслаўны ўладыка Кіпрыян.[18] Затое няма згоды наконт пазыцыі царскіх ваяводаў. Паводле адных рэляцый, усе былі супраць здачы крэпасьці, жадаючы лепей узарваць яе, а паводле іншых, адзін зь іх — Пётар Валынскі, г. зн. другі ў іерархіі маскоўскіх камандзіраў, падтрымаў патрабаваньні стральцоў.

Царскія камандзіры зачыніліся разам з уладыкам і сваімі прыхільнікамі ў царкве, заяўляючы,

што толькі сілай дазволяць сябе адтуль вывесьці.

Пазыцыя царскіх ваяводаў нікога асабліва не зьдзіўляла. Яны ведалі, што дзякуючы рашучай пазыцыі гарнізону не захаваюць крэпасьці ад капітуляцыі. Аднак царскія загады забаранялі ім капітуляваць, таму, аказваючы хоць бы ўяўны супраціў, яны мелі надзею пазьбегнуць гневу Івана IV. Рабілі так, хоць усьведамлялі, што не атрымаюць праз гэта права свабодна адысьці з крэпасьці. Так было і гэтым разам. У выніку асаджаныя, не зважаючы на пратэсты ваяводаў, адправілі да караля паслоў, згаджаючыся на капітуляцыю, калі ім захаваюць жыцьцё і выпусьцяць з крэпасьці.

Кароль затрымаў прадстаўнікоў залогі, паслаўшы па шасьцярых ваяводаў і ўладыку, якіх пад вартай прывялі з царквы. Аднак ён не хацеў слухаць абвінавачаньняў, якія тыя пачалі кідаць на яго адрас, і аддаў іх пад варту літоўскага падскарбія Лаўрына Войны. Празь некалькі дзён адаслаў іх як палонных у Вільню.

Прывод уладыкі Кірпыяна і ваяводаў мусіў адняць у маскоўскіх жаўнераў крыху часу. Толькі калі маскоўскія камандзіры апынуліся ў каралеўскім лягеры, дэлегацыі асаджаных прадыктавалі ўмовы капітуляцыі. Потым кароль паслаў некалькіх палякаў і вугорцаў прыняць крэпасьць і абараніць трафэі. Прозьвішчаў вугорцаў мы ня ведаем, затое сярод палякаў апынуліся ротмістар прыдворнай гусарскай харугвы Станіслаў Пэнкаслаўскі і цеханоўскі стараста Крыштап Нішчыцкі. Зразумела, знайшлося і некалькі цікаўных, якія самавольна далучыліся да камісіі, вызначанай Батурам. Аднак гэта не акупілася ім, бо манарх, раззлаваны пагардай да ягоных загадаў, ледзьве амаль не прыклаўся аднаму зь іх чаканам. Полацак звярнуўся у рукі Вялікага Княства Літоўскага позна папаўдні або хутчэй увечары 30 жніўня.

Невядома, а каторай гадзіне пачаліся перамовы. Напэўна, час, акрэсьлены ва ўльтыматуме, не захоўваўся вельмі дакладна. М. Стрыйкоўскі сьцьвярджаў, што Полацак капітуляваў у нядзелю 30 жніўня а дваццатай гадзіне, што ў гэтую пару году адпавядала б шаснаццатай гадзіне. Відаць, можна прызнаць гэту гадзіну праўдзівай. Хоць Стрыйкоўскі ня ўдзельнічаў у аблозе Полацку, але знаходзіўся у той час ў Літве, і да яго, безумоўна, даходзіла рэха баёў на Дзьвіне.

К. Гурскі, ідучы за Я. Бельскім, прыняў дату 31 жніўня за дзень капітуляцыі Полацку. Бельскі, які быў пад Полацкам, не падае непасрэдна гэтай даты. На падставе зробленай ім рэляцыі і Р. Гайдэнштайна, які карыстаўся яго даробкам, можна прыйсьці да высновы, што пасьля начнога пажару ўмацаваньняў з 29 на 30 жніўня вугорцы зноў падсунулі свае шанцы

пад Маскву і так блізка падкапаліся, што такі вал за ноч зьнішчылі, што ім амаль у горле сталі.

Потым падклалі агонь, які працягваўся наступную ноч і стравіў далейшую частку ўмацаваньняў.

Бясспрэчна, ніхто ня быў у стане пагасіць пажару, які палаў усю ноч з 30 на 31 жніўня і выпаліў паўночную частку ўмацаваньняў Верхняга замку з чатырма вежамі. Аднак падсоўваньне шанцаў каралеўскай пяхоты пад маскоўскія пазыцыі і капітуляцыя Полацку мелі месца на дзень раней. Гэта пацьвярджае ня толькі цытаваны вышэй М. Стрыйкоўскі, але і ліст троцкага кашталяна Яўстаха Валовіча да віленскага біскупа Юр’я Радзівіла, датаваны 30 жніўня пад Полацкам. Кашталян, які браў удзел у перамовах з залогай, напісаў у ім:

Маскоўскія ваяводы, якія не прасілі міласьці перад абліччам Каралеўскай Высокасьці, былі выведзены як палонныя перад абліччам Каралеўскай Высокасьці. Крэпасьць з ваенным абсталяваньнем была вырвана зь іхных рук (…).

Іншыя крыніцы таксама пацьвярджаюць дзень 30 жніўня як дату капітуляцыі Полацку.

Афіцыйная рэляцыя пра ход аблогі, названая «Edictum Regium de supplicationibus ob captam Polociam», або «Litterae universales post recuperatam arcem Polocensis, ad Ordines Regni datae», была выдадзеная пасьля капітуляцыі Полацку з датай «ultima mensis augusti»,[19] а значыць 31 жніўня. Яна не падае непасрэдна даты капітуляцыі маскоўскай залогі. У ёй апісаны злашчасны штурм 29 жніўня, а таксама падзеі наступнага дня, калі пяхота і добраахвотнікі з коньніцы занялі бастэю Верхняга замку, што прымусіла залогу крэпасьці капітуляваць. Такім чынам, афіцыйная рэляцыя — гэта чарговы, хоць і ўскосны довад на карысьць нядзелі 30 жніўня як даты капітуляцыі Полацку.

Таму ўзьнікае пытаньне, ці Я. Бельскі, апісваючы празь некалькі гадоў аблогу Полацку, дапусьціў памылку. Дапушчэньне, што войскі Рэчы Паспалітай ўзялі Полацак пасьля баёў 29 і 30 жніўня, можа тлумачыцца тым, што 31 жніўня маскоўская залога і цывільныя жыхары гораду пакінулі крэпасьць. Гэта пацьвярджаюць гравюры з эпохі, якія паказваюць царскіх падданых, што выходзяць праз усходнюю браму Стралецкага замку акурат у гэты дзень. Тут, перад лягерам, сядзеў на кані Сьцяпан Батура, якому дэлегацыя абаронцаў аддала на каленях падзяку за ласкавыя ўмовы капітуляцыі.

Умовы капітуляцыі Полацку былі такія мяккія, што выклікалі зьдзіўленьне ў царскіх падданых. Як ужо згадвалася, у няволі затрымалі толькі ўладыку і старшыну. Астатнім абаронцам крэпасьці пакінулі свабодны выбар: яны маглі застацца ў Полацку, прымаючы каралеўскае падданства, або адысьці на тэрыторыі маскоўскай дзяржавы. Большая частка крыніц прызнае, што толькі нешматлікія (напэўна, жыхары гэтых зямель з часу да 1563 г.) абралі першую магчымасьць. Астатнія вырашылі вяртацца на радзіму, хоць ведалі, што за капітуляцыю іх можа напаткаць сьмерць.

Напэўна, ужо ў той час да войска дайшлі весткі пра знаходкі ў крэпасьці чарговых доказаў, якія сьведчылі пра зьдзекі асаджаных над палоннымі, узятымі ў няволю падчас баёў. Шмат каралеўскіх жаўнераў дамагаліся помсты, аднак Батура стаяў на пазыцыі, што нават перад непрыяцелем нельга парушыць раз дадзенага слова.

Кароль стараўся асабіста пільнаваць, каб не парушаліся ўмовы капітуляцыі. Пасьля цырымоніі складаньня паклону дэлегатамі ён ад’ехаў убок і прыглядаўся да людзей, якія выходзілі з замку. Многія зь іх загрузіліся скарбам, якога не хацелі пакідаць на здабычу ворага. Зразумела, гэта страшэнна спакушала лягерную чэлядзь. Сярод яе знайшоўся нават адзін латнік, які пачаў рабаваць скарбы ў пераможаных, маючы надзею, што ў натоўпе яго ніхто не заўважыць. І зноў Батура паказаў тут сваю нястомную энэргію, калі, заўважыўшы чарговую несубардынацыю, пад’ехаў да засьпетага зьнянацку жаўнера і адагнаў яго ад пакрыўджанага булавой.

Было зразумела, што аматары ўзбагаціцца коштам пераможаных так лёгка не здадуцца. Тых, хто вяртаўся ў Маскву, накіравалі на вялікалуцкі тракт, даючы ім для абароны гусарскую харугву Крыштапа Садоўскага, якая налічвала 100 коней і некалькі літоўскіх разьездаў. Аднак гэта не ўсьцерагло царскіх падданых ад рабунку, бо

калі на начлег прыйшлі, пачалі іх гультаі, якія за імі ад войска [каралеўскага. — Д. К.] валакліся, абдзіраць, у чым ім дапамагалі казакі, якія былі пры іх пасланыя. Калі масква спалоханая гэта ўбачыла, пачала па лесе разьбягацца, кожны ў свой бок, то Садоўскі іх зноў сабраць ня мог.

Залога Полацку страціла скарб, аднак дабралася да некалькіх царскіх гарадоў, дзе былых абаронцаў затрымалі мясцовыя ваяводы. Сучасьнікі падзеяў дзівіліся, што цар паставіўся да іх надзвычай ласкава, разьмясьціў у Вялікіх Луках, Звалоччы, Невелі, Усьвятах і загадаў змыць зь сябе ганьбу капітуляцыі пры найбліжэйшай нагодзе. Паводзіны Івана Жахлівага маглі тлумачыцца двума матывамі. Па-першае, ён не прыслаў асаджаным эфэктыўнай дапамогі, таму цяжка было іх караць; па-другое, ласкавасьць мусіла ўмацаваць вернасьць залогу астатніх замкаў.

Яшчэ 31 жніўня быў пагашаны пажар умацаваньняў Верхняга замку, і Батура хацеў уехаць у Полацак. Аднак яму адраілі рабіць гэта з прычыны невыноснага смуроду ад вялікай колькасьці непахаваных цел. У такой сытуацыі ўрачыстае набажэнства падзякі было праведзена ў лягеры, а абодва замкі манарх агледзеў у аўторак 1 верасьня.

Аказалася тады, што нават прызначэньне адмысловых вартаўнікоў не ахавала здабытай крэпасьці ад самавольнага пранікненьня чэлядзі і прагных здабычы жаўнераў. Польскія хранікёры абвінавачвалі вугорцаў, і да Батуры мелі вялікую прэтэнзію, пішучы, што

вугорцы спусташалі і бралі здабычы з замку, нягледзячы на супраціў Нішчыцкага, Пэнкаслаўскага, Немсты, Красіцкага і іншых, каму даручылі варту. Хоць вугорцы гэтаму пярэчылі, звальваючы віну на палякаў, аднак гэтыя рэчы публічна прадаваліся, быццам бы кароль дазволіў вугорцам рабункі.

Здабыча вугорцаў не магла быць вялікай. У Полацку не было спадзяваных скарбаў. Усе больш каштоўныя ўпрыгожаньні і інвэнтар вывезьлі яшчэ ў 1563 г. на загад Івана Жахлівага, а ператварэньне гораду з гандлёва-рамесьніцкага цэнтру ў гарнізон не спрыяла абагачэньню. Хоць кароль даручыў падзяліць знойдзенае сярод жаўнераў, аднак, як можна было прадбачыць, гэта не суняло падазрэньняў і абвінавачаньняў на адрас камандзіраў або прадстаўнікоў іншых нацыянальнасьцяў. Толькі аматары літаратуры маглі быць задаволены вялікай царкоўнай бібліятэкай, якая зьмяшчала творы на грэцкай і рускай мовах[20].

Затое ў Полацку знайшлі вялізныя запасы харчоў і фуража, што мела вялізнае значэньне для згаладалага войска. Было здабыта таксама 38 гармат, 300 гакаўніц, 600 доўгіх ручніц, 2500 цэнтнэраў пораху, мноства ядраў і іншага ваеннага абсталяваньня, якое крыху перабольшана ацэньвалася на 200 тысяч злотых. Гэтых запасаў аблозе напэўна хапіла б, каб вытрымаць вельмі доўгую аблогу.

Крыніцы не падаюць дакладных страт абодвух бакоў падчас аблогі Полацку. Згадкі пра палеглыя 2 тысячы царскіх падданых яўна крыху завышаныя. З каралеўскіх фармаваньняў найбольшыя страты панесла каралеўская пяхота. Мы ведаем толькі попісы польскіх і нямецкіх рот, зь якіх вынікае, што ў першых загінула, памерла або дэзэрціравала 602 чалавекі (36 %), з другіх — 860 (51 %). Вугорцы, якія вельмі актыўна ўдзельнічалі ў аблозе, страцілі прынамсі такі ж адсотак, які і палякі. Найменшыя страты, напэўна, былі ў літоўскай пяхоце, пра якую крыніцы згадваюць радзей. Зразумела, нельга вызначыць, якая частка гэтых страт была вынікам баявых дзеяньняў, а якая хвароб, голаду ці дэзэрцірства. Аднак прыклад страт, панесеных у баях 29 жніўня, сьведчыць пра тое, што баявыя страты склалі найменшы адсотак. Коньніца не панесла іх шмат, бо ў непасрэдных баявых дзеяньнях бралі ўдзел толькі добраахвотнікі і толькі 29–30 жніўня.

Фактычна назаўтра пасьля авалоданьня крэпасьцю пачалі рамантаваць умацаваньні, разбураныя падчас аблогі. За ўсім асабіста сачыў Батура, маючы ў распараджэньні інжынэраў, узятых у паход. Вугорская пяхота атрымала загад раскапаць шанцы і засыпаць апрошы, узьведзеныя вакол абодвух замкаў. Былі дастаўленыя 77 цесьляроў зь Віцебску і Дзісны, якія з дапамогай жаўнераў адбудавалі самы разбураны ўчастак умацаваньняў з боку Палаты.

Амаль цалкам былі ўзьведзены 3 куртыны і 5 вежаў Верхняга замку, для чаго выкарыстоўваліся драўляныя камлі. Звонку іх абаранілі ад агню, абляпляючы тоўстым слоем гліны, умацаванай камянямі. Скляпеньні вежаў, на якіх мусілі стаць гарматы, складаліся з трох пластоў тоўстых бэлек. Трэба прызнаць, што, нягледзячы на пэўныя ўказаньні манарха, працы не зьмянілі прынцыпова характару і формы ўмацаваньняў крэпасьці. Яны былі завершаны ўжо 16 верасьня выплатай працаўнікам з каралеўскага скарбу 7 тысяч злотых.

На валах і вежах Полацку было разьмешчана 29 гармат, у тым ліку адна 12-фунтавая фэльдшлянга і адзінаццаць 6-фунтавых фальканэтаў. Пры кожнай гармаце знаходзілася «стойка (…), штэмпэль і тры зарады», а рэшта ядраў захоўвалася ў скрынях. Акрамя таго, у замку было пакінута некалькі дзясяткаў гакаўніц і, напэўна, частка трафэйных маскоўскіх гармат.

На просьбу гетмана Мікалая Радзівіла кароль прызначыў гараднічым полацкага замку Францішка Жука, зрабіўшы яго адказным за стан узбраеньня і ўмацаваньняў крэпасьці. Галоўнакамандаваньне ўсёй залогай было даручана полацкаму ваяводу Мікалаю Драгастайскаму. Гарнізон крэпасьці налічваў 900 чалавек, у тым ліку 500 пяхоты і 400 коньніцы, а таксама 19 пушкароў на чале з каптэнармусам Тамашом зь Вільні. Позьняй восеньню ў Полацак на зімовы пастой адправілі яшчэ некалькі ротаў, дзякуючы чаму Драгастайскі меў у распараджэньні 1350 жаўнераў і мог нават рабіць дывэрсіі на тэрыторыі ворага.

ЭПІЛЁГ КАМПАНІІ

Адваёва Полацку была галоўнай мэтай кампаніі 1579 г., аднак нельга было скончыць ваенных дзеяньняў, не заняўшы астатніх замкаў Полаччыны, якія яшчэ знаходзіліся ў маскоўскіх руках. Яны пагражалі, можа, ня столькі самому Полацку, колькі камунікацыйным шляхам, якія вялі да яго. Каб Полацак выконваў функцыю адміністрацыйнага і ваеннага цэнтру на сярэдняй Дзьвіне, трэба было ачысьціць ваколіцы крэпасьці ад варожых войскаў. Якраз для гэтага неўзабаве пасьля ўзяцьця Полацку кароль вылучыў з сваёй арміі некалькі корпусаў, якія былі кінутыя на акалічныя маскоўскія замкі.

На загад Батуры вялікі гетман літоўскі паслаў у экспэдыцыю аддзел зь літоўскай коньніцы і казацкай пяхоты на Туроўлю, разьмешчаную на поўдзень ад Полацку, каля тракту на Барысаў. Выправай камандавалі Канстанцін Лукомскі і Марцін Курч. Аднак абышлося бяз бою, бо маскоўская залога, даведаўшыся пра падзеньне Полацку, адышла. 4 верасьня ліцьвіны ўвайшлі ў некрануты замак. Абаронцы ня зьнішчылі нават гармат і харчовых запасаў.

Бітва за Сокал

Найвялікшыя сілы, якімі камандаваў вялікі гетман каронны Мікалай Мялецкі, рушылі пад Сокал. Налічвалі яны, напэўна, каля 5 тысяч чалавек, у тым ліку прынамсі 3200 польскай і нямецкай пяхоты, каля тысячы польскай коньніцы на чале з брацлаўскім ваяводам Янушам Збараскім і частку прыватных разьездаў. Вядома, што сярод апошніх апынуліся 300 адзінак коньніцы Збараскага і конныя або пешыя роты Спытка Ёрдана, Станіслава Стадніцкага, Мікалая Угравецкага і шматлікія прыдворныя разьезды (між іншым, Жалкеўскіх).

Сокал, які знаходзіўся прыблізна за 30 кілямэтраў на поўнач ад Полацку, меў значную абарончую каштоўнасьць. З поўдня яго прыкрывала Дрыса, а з поўначы і захаду ў яе ўпадала пад замкам Нішча. Ня вельмі шырокі доступ да ўмацаваньняў з усходняга боку ахоўваў роў. Драўляна-земляныя ўмацаваньні з ізьбічнай канструкцыяй былі пабудаваныя зь яловых бэлек у форме замкнёнай падковы. Іх умацоўвала ажно дзесяць вежаў. Праз адзінаццатую, якая выходзіла на поўнач, вяла галоўная брама. Каб патрапіць у яе, трэба было ісьці дастаткова вузкім праходам паміж валам і ракой Нішчай.

Сілы Шэіна і Шарамецева, якія тут стаялі, панесьлі пэўныя страты ў партызанскіх баёх, што вяліся ў жніўні з аддзеламі Крыштапа Радзівіла. Акрамя таго, на вестку пра надыход корпусу Мялецкага здрадзілі данскія казакі, якія пакінулі замак без дазволу і адправіліся ў свае сядзібы. Варта зыходзіць з таго, што ў Сокале надалей знаходзілася каля 5 тысяч жаўнераў, бо да войскаў, пасланых сюды царом з Пскова, трэба дадаць залогу замку і згаданы аддзел стральцоў Булгакава.

Войскі Мялецкага вырушылі з-пад Полацку найпазьней 7 ці 8 верасьня і прасоўваліся вельмі павольна. Хоць яны ня бралі з сабой цяжкіх табарных вазоў, коні і людзі досыць хутка растапталі размоклую дарогу, якая ператварылася ў бруд. На шчасьце, гарматы сплавілі Дзьвіной, а потым Дрысай амаль пад сам Сокал.

10 верасьня корпус Мялецкага зьявіўся непадалёк ад замку, даходзячы да правага берагу Дрысы. Пераправа аказалася цяжэйшай, чым меркавалася. Не было і гаворкі пра тое, каб на другі бераг ракі перабралася пяхота. У такіх абставінах Януш Збараскі пераправіўся з часткай коньніцы па паўночны бераг Дрысы ўплаў і заблякаваў дарогу да Пскова. Толькі празь нейкі час ротмістар Мікалай Угравецкі прыйшоў да думкі пабудаваць памост з дрэва. Адразу адправіў частку пяхоты ў суседні лес, там яны падрыхтавалі тоўстыя камлі дрэў, якія счапілі жалезнымі ланцугамі і паставілі ўпоперак ракі. Канечне, гэта быў часовы мост, аднак пяхота здолела прайсьці па ім на другі бераг ракі.

На зьдзіўленьне камандзіраў, моцная залога Сокалу не перашкаджала пераправе. Хоць яна адбывалася на ўсход ад замку, па-за абсягам маскоўскіх гармат, але ўдар коньніцы мог выклікаць сумятню ў шэрагах. Тым часам падчас пераправы ў полі зроку жаўнераў зьяўляліся толькі невялікія маскоўскія разьезды, якія стараліся напалохаць праціўніка, імітуючы татарскія воклічы. Іх адганяла коньніца Збараскага, абмяжоўваючыся дробнымі сутычкамі так званых наезьнікаў.

Толькі калі ўсе аддзелы Мялецкага апынуліся за ракой, Шэін і Шарамецеў вывелі значную частку сваіх войскаў пад муры замку. Аднак яны ня рушылі наперад, увесь час застаючыся пад прыкрыцьцём уласнай артылерыі. Яна нанесла нападнікам значныя страты, як аддзелам коньніцы, якія стараліся адцягнуць маскоўскіх жаўнераў ад замку, так і пяхоце, якая ўзялася за абложныя працы. Урэшце, царскія ваяводы завялі свае войскі назад за валы Сокалу, адкладаючы магчымую бітву на наступны дзень.

Польскае камандаваньне намервалася праводзіць аблогу з аднаго магчымага кірунку, г. зн. з усходу. Яшчэ 10 верасьня пачалі насыпаць шанцы пад валамі крэпасьці. Польская пяхота прасоўвалася ў іх кірунку ўздоўж Нішчы, а нямецкай — уздоўж Дрысы. Неўзабаве ўдалося зацягнуць на шанцы гарматы, і артылерысты на чале з Марцінам Дабраслаўскім пачалі абмен агнём з маскоўскімі гарматамі.

У наступны дзень Дабраслаўскі здолеў паслаць у кірунку замку некалькі запальных ядраў. Паводле Р. Гайдэнштайна, два зь іх адразу распалілі агонь, які непрыяцель хутка пагасіў. Трэцяе ўдарыла ў ніжнюю частку паркану, трапіўшы ў дрэва. Не заўважанае абаронцамі, яно толькі празь нейкі час распаліла агонь, які ахапіў значную частку яловай сьцяны. Мялецкі загадаў адразу трубіць трывогу, ставячы ўсе роты на зыходных пазыцыях для штурму.

Спалоханыя гэтым нечаканым выпадкам, маскалі кожную хвілю чакалі штурму і, акрамя таго, не маглі пагасіць пажару. У выніку гэтага яны апынуліся ў немалой небясьпецы, і пачалі ўцякаць з замку праз процілеглую браму.

У той час адбыўся адзін з найбольш крывавых баёў ва ўсёй кампаніі 1579 г. Частка маскоўскай коньніцы з Шарамецевым на чале вырвалася на поўнач, спрабуючы ўцячы ў Пскоў. Аднак тамтэйшы шлях пільнавала коньніца Збараскага, і толькі нешматлікія маскоўскія коньнікі прабіліся паасобку або малымі групамі ў навакольныя лясы. Большасьць з Шарамецевым на чале лучыла ў няволю.

Ня меў такога шчасьця аддзел Шэіна, які кінуўся наўцёкі на ўсход. Тут на Дрысе яму загарадзіла дарогу нямецкая пяхота. Разгарэлася бойня, бо немцы, помсьцячы за сваіх суродзічаў, закатаваных у Полацку, ня мелі літасьці. Спалоханыя маскоўскія жаўнеры пачалі ўцякаць назад, у бок замку, а тыя, што ў ім засталіся, малілі аб захаваньні ім жыцьця, гатовыя ўзамен здацца. Аднак калі нямецкія пехацінцы ўварваліся ў замак, «седзячы на карках» тых, што ўцякалі, і пачалі забіваць усіх без выключэньня, абаронцы ў парыве роспачы апусьцілі краты, якія віселі ўверсе брамы. Так частка каралеўскіх жаўнераў апынулася ў пастцы і, нягледзячы на зацяты бой, была выразана пад корань. Толькі празь нейкі час рэшта пяхоты пад камандаваньнем Крыштапа Разражэўскага здолела выбіць браму і ўварвалася на дзядзінец замку, поўны польскіх, літоўскіх, нямецкіх і маскоўскіх трупаў. Пачаўся апошні этап разьні. Многія абаронцы зацята біліся да канца, іншыя кідаліся ў агонь або спрабавалі ўцячы праз бакавыя брамкі, аднак усюды чакалі каралеўскія жаўнеры.

Вынік бітвы быў жудасны. Нават калі перабольшаныя данясеньні крыніц, якія казалі пра 4 тысячы палеглых царскіх падданых і 500 каралеўскіх (пераважна немцаў) паменшыць напалову, то і так яны надзвычай высокія, як на той час. Здолела ўцячы ня больш за 200 маскоўскіх жаўнераў, а рэшта залогі трапіла ў палон. Тым разам, насуперак ранейшай практыцы, нікога не адпусьцілі. Мялецкі прывёў палонных пад Полацак, дзе паказаў іх усяму войску, а потым найважнейшых перадаў каралю і хаўрусьніцкім магнатам. Пяхоце дасталіся багатыя трафэі, здабытыя ў замку, што пэўным чынам кампэнсавала жаўнерам расчараваньне, якое зазналі пад Полацкам.

На жаль, у баявым запале не было каму гасіць пажар замку, які згарэў датла. Такім чынам, была здабыта тактычная перамога, але Сокал часова ня мог выконваць функцыі вартаўніка пскоўскага тракту.

Суша, Нешчарда

Пасьля падзеньня Сокалу ўладаньні Івана Жахлівага на Полаччыне скурчыліся да адной толькі Сушы. Разьмешчаная на левым беразе Дзьвіны на высьпе возера, з умацаваньнямі на пляне чатырохкутніка, Суша здаўна была найдалей высунутым на поўдзень маскоўскім пляцдармам. Яна мела шматлікую залогу (800 жаўнераў) і вялікія запасы зброі, харчоў і боепрыпасаў, аднак, абкружаная замкамі з каралеўскімі залогамі, ня мела шанцаў пратрымацца доўга. У такім абставінах Іван IV рэкамэндаваў залозе затапіць гарматы, зьнішчыць запасы харчоў і боепрыпасаў і адступіць бяз бою. Аднак царскі ліст патрапіў у рукі аднаго з каралеўскіх разьездаў. Мялецкі адразу ж адправіў пад Сушу полацкага ваяводу Драгастайскага. Той, гарантуючы залозе бясьпечнае адступленьне ў Масковію, схіліў яе пакінуць замак і здацца 6 кастрычніка ў разам з усімі запасамі. Так, была захоплена 21 гармата, 136 гакаўніц, 123 ручніцы, 100 бочак пораху вагай 400 цэнтнэраў, 4822 жалезныя ядры для гармат і мноства іншага рыштунку.

Вянцом кампаніі стаў тактычны посьпех, атрыманы 13 сьнежня 1579 г. полацкай залогай. Тады ваявода Драгастайскі засьпеў нечаканай атакай залогу Нешчарды і заняў замак. У няволю патрапілі чатыры ваяводы і некалькі соцень жаўнераў ворага. Нешчарда, разьмешчаная за 70 кілямэтраў ад Полацку, стала найдалей высунутым на поўнач пляцдармам Рэчы Паспалітай у гэтым рэгіёне. Ён мог пераняць частку функцый спаленага Сокалу, абараняючы Полацак ад нечаканай атакі з боку Пскова або Вялікіх Лукаў.

Агонь па Смаленшчыне

Посьпехі на галоўным фронце ваенных дзеяньняў, напэўна, не былі б такія значныя, калі б ня дзеяньні польскіх і літоўскіх войскаў на бакавых кірунках. Баі, якія вяліся здалёк ад Полаччыны, зьвязвалі толькі лякальныя маскоўскія сілы і не выходзілі за адносна маланаселены абшар памежжа, але сутычкі ў Лівоніі і на Смаленшчыне мелі вялікае значэньне для арміі Батуры. Яны зьвязвалі частку палявых сілаў Івана Жахлівага і абаранялі крылы каралеўскай арміі, не дазваляючы цару выкарыстаць супраць яе сабраныя там аддзелы.

У Лівоніі дзейнічаў Мацей Дэмбінскі, якога кароль прызначыў галоўнакамандуючым. Яны налічвалі ўсяго 2585 наёмных жаўнераў, аднак Дэмбінскі змог выкарыстаць іх для актыўных дзеяньняў. Хоць яму не ўдалося стрымаць летняй ваеннай кампаніі царскіх ваяводаў на Курляндыю, але пасьля яе заканчэньня ён атрымаў пэўныя падмацаваньні. Зь ліста Сьцяпана Батуры да віленскага кашталяна Яна Хадкевіча, пасланага ў жніўні зь лягеру пад Полацкам, вынікае, што гэта былі літоўскія татары і 200 коней коньніцы, прысланай літоўскім падскарбіем. Потым Дэмбінскі чыніў пасьпяховыя сутычкі з маскоўскай коньніцай і маскоўскімі татарамі, блякаваў Кукейнос, словам, разьвіў такую шырокую дзейнасьць, што стварыў пачуцьцё сталай пагрозы ў камэндантаў замкаў, якія знаходзіліся ў маскоўскіх руках.

Аршанскі стараста Філон Кміта Чарнобыльскі праводзіў сьмелыя рэйды пад Смаленск на чале сваіх аддзелаў, якія складаліся ўсяго са 100 гусараў, 100 казацкай коньніцы і 1400 казацкай пяхоты. Ён ня быў у стане атакаваць смаленскую крэпасьць, укамплектаваную шматлікай царскай залогай, але, дзейнічаючы з Воршы, спаліў смаленскія прадмесьці і шматлікія вёскі ад Смаленску да самага Дарагабужу. Паўднёвыя раёны Смаленшчыны спусташаў амсьціслаўскі стараста Ян Саламярэцкі, які на чале казацкіх добраахвотнікаў спаліў Рослаўе.

На паўднёвым участку маскоўскага памежжа дзейнічалі князі Канстанцін і Януш Астроскія, а таксама Міхал Вішнявецкі. Першыя сабралі сярод сваіх падданых амаль 2 тысячы ваяроў, Вішнявецкі — 700 шляхты і казакоў з ваколіц Кіева і Гомелю, да якіх далучылася 300 татараў з белгарадзкай Арды пад камандаваньнем Агі Кашкелдзея. Уся гэтая групоўка, якая разам налічвала каля трох тысяч чалавек, уварвалася з Кіеўшчыны пад Чарнігаў. З прычыны адсутнасьці артылерыі не ўдалося ўзяць горад, а ўвесь набег скончыўся поўным спусташэньнем Севершчыны пад сам Старадуб, Почап і Радагошч.

Прычыны пасіўнасьці Івана IV

Тым часам Іван Жахлівы знаходзіўся яшчэ нейкі час у Пскове, пасьля чаго ў кастрычніку распусьціў частку войска і ад’ехаў у Маскву. Кампанія 1579 г. скончылася маскоўскай паразай пры дзіўнай пасіўнасьці цара і яго камандзіраў. Гэту пасіўнасць крытыкавалі, тым больш што данясеньні дыпляматаў і маскоўскіх ганцоў згадвалі Полацак як адну з ваенных мэтаў Батуры.

Гэтая бязьдзейнасьць Івана Жахлівага схіліла большасьць гісторыкаў (перадусім расейскіх) ускласьці на яго віну за маскоўскую паразу ў першай сутычцы з арміяй Батуры.

Ня маючы вайскаводчых талентаў, ён ня мог спачатку вызначыцца з плянамі вайны, а потым ня быў у стане праявіць належную ініцыятыву перад праніклівым праціўнікам. Празьмерная самаўпэўненасьць перашкодзіла цару падрыхтавацца да змаганьня з энэргічным непрыяцелем: цар занадта спадзяваўся на ўмацаваньні Полацку і мужнасьць разьмешчанага там гарнізону. З прычыны свайго характару Іван лёгка пераходзіў ад празьмернага самазадавальненьня да бязьвер’я, а потым да празьмернай палахлівасьці. Узяцьце Батурам Полацку ашаламіла яго настолькі, што ён страціў галаву і замест таго, каб зьбіраць узброеныя сілы, ні на крок ня рушыў з Пскова.

Урэшце, зьвярталася ўвага на страх маскоўскага камандаваньня ваяваць з войскамі з вышэйшым узроўнем ваеннага майстэрства, якім вызначалася армія Батуры.

Ужо ў папярэдніх разьдзелах згадвалася, што цар сканцэнтраваў свае палявыя сілы ў раёне Ноўгараду — Пскова, а таксама Смаленску. Згадвалася і тое, што гэта не была такая вялікая армія, як меркавалася раней. Колькасна яна перавышала галоўныя сілы Батуры, калі ён ішоў на Полацак, але яўна не ўдвая ці ўтрая, як пісалі.

У расейскіх крыніцах эпохі знайшлася заўвага, якая тлумачыць прычыны царскай пасіўнасьці ў кампаніі 1579 г. У ёй запісана:

Вялікі Князь Іван Васілевіч, цар усяе Русі, не пайшоў на караля Сьцяпана Батуру таму, што яго людзі былі расьцярушаны па розных старонах.

Асабліва правальным аказаўся рэйд 20-тысячнай групоўкі па Курляндыі. Цар паслаў ганца ў Курляндыю, загадваючы ваяводам вяртацца пад Пскоў, але тыя маглі зьявіцца там не раней за сярэдзіну жніўня, а значыць у час, калі ўжо ішла аблога Полацку.

Аналіз запісаў у цытаванай тут «Разрядной книге» даказвае, што цар найбольш непакоіўся якраз за лёс Лівоніі. На поўначы правінцыі актывізаваліся швэды, якія хацелі скарыстацца тым, што маскоўскі ўладар быў паглынуты вайной з Батурам. Швэдам ня шчасьціла ў гэтай вайне. Хоць яны спустошылі Інгрыю, але ўвосень панесьлі паразу пад Нарвай. У Эстоніі яны не змаглі ўзяць Хаапсалу і прайгралі бітву пад Вэзэнбэргам (Раквэрэ, у крыніцах на старабеларускай мове — Белы камень). Нягледзячы на гэта, яны зьвязвалі частку царскіх войскаў, што было выгадна з гледзішча Рэчы Паспалітай.

Дзеяньні Мацея Дэмбінскага ў Лівоніі выклікалі значны непакой камандзіраў тамтэйшых маскоўскіх залог. На іхныя заклікі аб дапамозе ў жніўні ў цэнтральную Лівонію быў высланы пярэдні полк, а пад канец верасьня — тры чарговыя палкі на чале зь Цімафеем Трубяцкім, Сямёнам Чаркаскім і Іванам Турэніным. Таму ўсё ўказвае на тое, што цар клапаціўся перадусім пра абарону сваіх уладаньняў у Лівоніі і толькі на гэтым кірунку быў гатовы распачаць больш актыўныя дзеяньні. На іншых ён карыстаўся абарончай тактыкай, ня верачы, каб сілаў, якія засталіся ў яго распараджэньні пад Псковам, хапіла для бітвы з польска-літоўскай арміяй у адкрытым полі. Напэўна, гэта не былі настолькі шматлікія палкі, каб цар

мог зь імі ісьці на Вільню і да Варшавы.

У прыняцьці абарончай тактыкі Іванам IV і яго дарадчыкамі было багата прычын, вынесеных з досьведу папярэдніх войнаў з Рэччу Паспалітай. Цар меркаваў, што спэцыфічны лад польска-літоўскай дзяржавы не дазволіць Батуру доўга і няспынна весьці ваенныя дзеяньні ў вялікім маштабе. Цар, напэўна, нават не дапускаў, што кароль здолее так хутка сабраць грошы і войска, патрэбныя для кампаніі. Калі ўсё-такі яна пачалася, ён заняў пазыцыю, якая найбольш яму адпавядала, а для праціўніка была найменш выгаднай.

Большасьць гісторыкаў згодная, што войскі Рэчы Паспалітай лепш валодалі ваенным рамяством, чым маскоўская армія. Гэта разумеў і Іван Жахлівы. Таму ён вырашыў не падстаўляць свае палкі на рызыкоўную бітву ў адкрытым полі, да якой магло б дайсьці, калі б ён распачаў наступальную акцыю. Цар не хацеў і ўвогуле ня меў патрэбы рызыкаваць бітвай у адкрытым полі.

Прымаючы абарончую тактыку, Іван IV разьлічваў на вялізныя прасторы сваёй дзяржавы і шматлікія крэпасьці, якія на сваім шляху сустрэла б варожая армія. Пачынаючы з 1578 г. ён зрабіў шэраг крокаў, якія мусілі абараніць замкі ўздоўж усяго памежжа. Як ужо згадвалася, ён парупіўся аб павышэньні колькаснага складу залог, іх забесьпячэньні харчамі, зброяй і боепрыпасамі. Таму ён разьлічваў, што польска-літоўская армія зьнясіліцца ў бітвах за чарговыя крэпасьці, а доўгачасовая кампанія акажацца такой дарагой, што вычарпае фінансавыя запасы Батуры і прымусіць скараціць наборы. Тады цар атрымаў бы свабоду, якая дазволіла б яму ўдарыць па залогах Рэчы Паспалітай у Лівоніі і ў Літве.

Абарончая тактыка Івана Жахлівага, магчыма, дасягнула б задуманага царом выніку, калі б ён сустрэў менш энэргічнага і здольнага вайскаводцу, чым Сьцяпан Батура. Тым часам цар быў засьпеты зьнянацку як колькасьцю войскаў праціўніка, так і хуткім падзеньнем Полацку. У паразах ён пачаў бачыць здраду баяраў, што дадаткова адбівала ў яго ахвоту ад якіх-небудзь наступальных дзеяньняў. У сваю чаргу, царскія камандзіры былі настолькі падаўлены сваім уладаром, што баяліся любых самастойных рашэньняў і строга прытрымліваліся царскіх наказаў. Гэта выявілася, напрыклад, у дзеяньнях аддзелаў Нізіна і Шарамецева ў Сокале, дзе царскія ваяводы не зрабілі нават спробы атакаваць каралеўскія войскі. Таму цар ня мог быць задаволены сваімі камандзірамі і жаўнерамі, але часткова гэта было вынікам яго ўласнай рэпрэсіўнай палітыкі да грамадзтва.

Батура — пераможца

Сьцяпан Батура не чакаў у Полацку канчатковага посьпеху кампаніі. Ужо 17 верасьня ён аддаў галоўнае камандаваньне арміяй у рукі гетмана Мялецкага і адправіўся ў Вільню. 4 кастрычніка ён урачыста ўехаў у сталіцу Літвы, прывітаны лацінскай прамовай папскага легата і вяльможаў Вялікага Княства. Літва сьвяткавала трыюмф над небясьпечным суседам, якога не здабывала дзесяцігодзьдзямі. Амаль адразу перамогу праславілі шматлікія панэгірыкі, сярод якіх апынуліся паэмы Яна Каханоўскага з Чарналясу. Са шматлікіх эўрапейскіх двароў паступалі віншаваньні.

Батура мог быць задаволены як арміяй, так і вынікамі кампаніі. Яшчэ ў Полацку, а потым у Вільні ён узнагародзіў многіх жаўнераў, гэтак выканаўшы свае абяцаньні, дадзеныя перад паходам. Значныя сумы грошай былі выдаткаваны вугорскай коньніцы і пяхоце. Польскай пяхоце, абдзеленай трафэямі, кароль выплаціў разам 2100 злотых. Ротмістры атрымалі некалькі дзясяткаў талераў кожны, а шарагоўцы — па адным талеры. Тых, хто адзначыўся асабліва гераічнымі чынамі, кароль адмыслова ўшанаваў высокімі грашовымі ўзнагародамі. У некалькіх выпадках жаўнеры плебэйскага паходжаньня атрымалі шляхецкую годнасьць, а быў сярод іх гераічны чаляднік з-пад Львова, празваны цяпер Палатынскім.

Добраахвотнікі, якія зьявіліся пад Полацак, атрымалі спэцыяльныя ўзнагароды. І нават тыя, якія прыбылі на чале шляхецкіх злучэньняў, як і казакі зь Нізу. Ротмістрам і паручнікам раздалі ўсе свабодныя стараствы. Такія магнаты, як Філон Кміта, Мікалай Драгастайскі, Яўстах Валовіч, Ян Кішка ці трое Радзівілаў (Крыштап, Мікалай Крыштап і Альбрэхт) атрымалі багатыя стараствы і сэнатарскія пасады. Зь іншаземцаў асаблівай міласьцю манарха цешыўся Каспэр Бэкеш. Ён атрымаў шляхецкую годнасьць, а таксама стараствы ў Літве і Кароне.

Ад’яжджаючы ў Вільню, кароль падбаў пра бясьпеку здабыткаў полацкай кампаніі. Пасьля заканчэньня галоўных ваенных дзеяньняў, г. зн. пад канец кастрычніка, гетман Мялецкі распусьціў згодна з загадам манарха амаль усю польскую, нямецкую і вугорскую пяхоту (за выняткам прыдворнай), затое затрымаў на службе мноства польскай наёмнай і прыдворнай коньніцы. Яна была падзеленая на тры палкі прыблізна па 1500 коней і стала на зімовы пастой пад Галоўчыным, Шкловам і Магілёвам. Адначасова гетман літоўскі Мікалай Радзівіл умацаваў літоўскімі навабранцамі залогі замкаў маскоўскага памежжа, асабліва Полацку, Дзісны, Улы, Віцебску. А наёмную коньніцу скіраваў, як і Мялецкі, на зімовы пастой. Такім чынам лінія абароны перасунулася пад самую мяжу, а разьмешчаная ў тыле замкаў коньніца магла ў кожны момант адбіць магчымыя маскоўскія дывэрсіі.

Паводле падлікаў Г. Катарскага, якія ахоплівалі таксама частку вугорскай коньніцы і пяхоты, дапаможную роту прускага князя, лівонскія залогі і войскі Філона Кміты, пасьля полацкай кампаніі на галоўным тэатры ваенных дзеяньняў было пакінута каля 17 500 жаўнераў. Дзякуючы гэтаму Батура ня толькі абараніў памежжа ад Лівоніі да Смаленшчыны, але і стварыў аснову для наступнай кампаніі. З думкай пра яе ён утварыў у Дзісьне тэхнічную базу. Загадаў зьвезьці туды спраўныя гарматы і інжынэрнае абсталяваньне, затое ў Вільню трэба было перавезьці для пераплаўкі пашкоджаныя гарматы.

Затраты на кампанію, ацэненыя прыблізна на мільён 200 тысяч злотых, былі вельмі вялікія, аднак, здаецца, адэкватныя атрыманай выгадзе. Акрамя вяртаньня страчаных тэрыторый, была здабыта значная колькасьць боепрыпасаў і ваеннага абсталяваньня, у тым ліку каля 120 гармат і некалькі соцень штук ручной агнястрэльнай зброі. Праціўніку былі нанесены значныя страты, хоць падлікі Г. Катарскага, якія кажуць пра 20 тысяч забітых і ўзятых у палон, завышаныя.

ЗАКАНЧЭНЬНЕ

Першая маскоўская кампанія Батуры, пачатая ў прынцыпе з моманту выправы караля зь Вільні (30 чэрвеня), працягвалася да заняцьця Сушы 6 кастрычніка. Здабыцьцё Нешчарды ў сьнежні было ўжо толькі вынікам дзеяньняў полацкай залогі пасьля адпраўкі арміі на зімовы пастой. Такім чынам, кампанія працягвалася крыху больш за тры месяцы, у тым ліку 20 дзён аблогі Полацку і два месяцы сапраўдных баявых дзеяньняў. Гэта была адносна кароткая кампанія. Ваенныя дзеяньні ахапілі амаль усё маскоўскае памежжа ад Лівоніі да Чарнігаўшчыны. Як мы ўжо згадвалі, сутычкі ў Лівоніі і на Смаленшчыне былі вельмі істотныя для змаганьня на галоўным фронце, аднак мелі дапаможны характар. Дзеяньні галоўнай каралеўскай арміі набылі форму абложнай вайны і не выходзілі за адносна невялікі абшар Полаччыны. Нягледзячы на гэта, кампанія 1579 г. скончылася значным посьпехам у ваенным маштабе, а перадусім — у палітычным.

У палітычным аспэкце падкрэсьліваўся найперш факт вяртаньня васьмі замкаў: Полацку, Сокалу, Сітны, Краснага, Казьянаў, Туроўлі, Сушы і Нешчарды. Хоць некаторыя зь іх і былі спалены пры баявых дзеяньнях, але здабыча выраўноўвала тэрытарыяльныя страты з часу Жыгімонта Аўгуста. Полацак вяртаўся пад уладу Вялікага Княства Літоўскага праз 16 гадоў маскоўскай акупацыі, што як згадвалася, знайшло шырокі розгалас у Эўропе. Параза падарвала прэстыж цара, а для Батуры мела вялізнае значэньне, бо пачаткі яго панаваньня, пазначаныя няўдалай вайной з Гданьскам, не выглядалі дужа добра. На вернутыя тэрыторыі ў свае даўнія ўладаньні маглі вярнуцца полацкія выгнаньнікі, прагнаныя Іванам IV і маскоўскай калянізацыяй.

У ваенным аспэкце гэта была перадусім перамога тактычнага маштабу. Быў вернуты кантроль над верхняй і цэнтральнай Дзьвіной, а адзіным месцам, якое яшчэ знаходзілася на рацэ ў руках маскоўскай залогі, застаўся Кукейнос.

Выбар кірунку атакі ў 1579 г. быў ва ўсіх адносінах правільны, за што Батуру хвалілі як яго сучасьнікі, так і гісторыкі. К. Гурскі пісаў:

Хоць канчатковым намерам Батуры было вяртаньне Лівоніі, непасрэдна заваёва стварала шмат цяжкасьцяў, бо прымушала да ўзяцьця мноства замкаў, якімі ўсеяны гэты край, а значыць дамазольнай і ўтомнай вайны. Немалой перашкодай было яшчэ і тое, што Лівонія падчас папярэдніх войнаў была цалкам вынішчаная і зрабаваная з харчоў і запасаў. Што ж было найважнейшым аргумэнтам супраць гэтага спосабу дзеяньня, дык гэта тое, што пры глыбокім пранікненьні ў Лівонскі край сталіца Літвы, Вільня, выстаўлялася пад небясьпеку магчымых спакус з боку Івана IV з Полацку. Таму трэба было пачаць апэрацыю акурат з гэтай крэпасьці, што, як казаў Батура, стала каркам Літвы.

Абраны кірунак удару даваў найбольшыя шанцы посьпеху пры найменшай рызыцы.

Трэба таксама заўважыць, што польска-літоўскі бок перахапіў ініцыятыву ў ваенных дзеяньнях, затое цар скарыстаўся абарончай тактыкай. Аднак нельга казаць пра нейкія посьпехі ў стратэгічным маштабе. На памежжы Полаччыны надалей знаходзіліся моцныя царскія крэпасьці: Себеж, Завалочча, Невель, Усьвяты і Азярышча. Большая частка Лівоніі яшчэ знаходзілася ў маскоўскіх руках, а са Смаленшчыны Іван мог трымаць ў няпэўнасьці свайго суседа. Галоўныя маскоўскія сілы, сканцэнтраваныя пад Псковам, былі некранутыя, а мабілізацыйныя магчымасьці маскоўскай дзяржавы былі такія значныя, што дазвалялі папоўніць панесеныя страты.

Калі кароль хацеў дасягнуць асноўнай мэты вайны, г. зн. вярнуць Лівонію і аслабіць праціўніка настолькі, каб ён перастаў пагражаць Рэчы Паспалітай, ён мусіў пашырыць баявую тэрыторыю і ўзяцца за плянаваньне наступнай кампаніі. Амаль адразу ж пасьля вяртаньня ў краіну Батура пачаў рабіць захады, каб схіліць шляхту да працягу вайны. Зрэшты, гэта адпавядала ваеннай канцэпцыі Батуры, які разумеў, што ў сутычцы з моцным праціўнікам нават самыя бліскучыя аднаразовыя перамогі не заменяць доўгачасовага ваеннага высілку, здольнага зламаць яго моц.

Кароль, плянуючы кампанію, разумеў, што вайна прынясе жаданую выгаду толькі тады, калі ўдасца насесьці праціўніку сур’ёзны ўдар. Аднак вораг быў моцны і нельга было толькі на працягу адной кампаніі нанесьці такога ўдару, які б замацаваў перавагу Рэчы Паспалітай над маскоўскай дзяржавай. З гэтай прычыны Батура плянаваў разьмеркаваць ваенныя дзеяньні на даўжэйшы час.

Таму тэрытарыяльныя набыткі 1579 г. умацоўвалі ня толькі абароназдольнасьць паўночна-ўсходніх межаў Вялікага Княства Літоўскага, але і пасьпяхова маглі служыць асновай для далейшых ваенных дзеяньняў. Вернутая крэпасьць дазваляла пачаць наступны паход, ты м разам ужо ўглыб маскоўскай дзяржавы. Яна знаходзілася на важных камунікацыйных шляхах, якія вялі ў Лівонію, Пскоў і Вялікія Лукі. Яна была настолькі вялікая, што магла зьмяшчаць вялікія запасы харчоў, боепрыпасаў і значную колькасьць войска. Рачная сыстэма забясьпечвала лёгкую перапраўку тавараў зь Вільні, а Усьвята і Дрыса адкрывалі водныя шляхі ўглыб варожага краю.

У полацкай кампаніі праявіліся ўсе таленты Сьцяпана Батуры як вайскаводцы і стратэга. Ёй папярэднічала старанная і мэтадычная падрыхтоўка. Ніколі раней у гісторыі Рэчы Паспалітай не выкарыстоўвалася такая значная колькасьць наёмных жаўнераў. Шмат сілаў было пакладзена для забесьпячэньня жаўнераў зброяй, боепрыпасамі, харчамі і фуражом. Былі арганізаваны дзейсныя дапаможныя службы, у тым ліку група лекараў і картографаў.

Таксама ваенныя дзеяньні праводзіліся надзвычай мэтадычна. Армію стараліся сканцэнтраваць адносна рана, і хоць шмат аддзелаў спазьнілася на вызначаны зборны пункт, удалося дасягнуць усіх мэтаў кампаніі да зімы. Дзеяньні на галоўным фронце прыкрываліся з абодвух крылаў, як з боку Лівоніі, так і Смаленшчыны. Быў здабыты каштоўны хаўрусьнік, якім заўсёды ў змаганьні з Масковіяй былі татары. Урэшце, майстэрскім пачынаньнем быў сам марш пад Полацак, папярэджаны высылкай моцнага авангарду дзеля заблякаваньня крэпасьці, а таксама вылучэньне бакавой калёны, якая прыкрывала галоўную армію. Нягледзячы на непагоду і адчувальны недахоп харчоў, была праведзена ў канцавым выніку аблога Полацку, і было выбрана найбольш эфэктыўнае месца для штурму.

Як вынік, полацкая кампанія дала Батуру чарговыя каштоўныя назіраньні, якія датычылі ваеннай справы, і паспрыяла працягу вайсковых рэформаў, пачатых яшчэ на золку яго панаваньня. Яна дазволіла каралю ўпершыню сутыкнуцца з маскоўскай арміяй, а значыць на свае вочы спазнаць усе слабыя і моцныя бакі праціўніка, зь якім яму давялося змагацца яшчэ некалькі гадоў.

Примечания

1

Польска-літоўская армія — армія Польскага Каралеўства і Вялікага Княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага.

2

Тут маецца на ўвазе навукова-папулярны нарыс Г. Сагановіча: «Полацкая вайна 1563–1579». Барацьбу за Полацак таксама вывучалі Д. Аляксандраў і Д. Валохін; на жаль, зь іх вялікай працы апублікаваны дагэтуль толькі фрагмэнт, прысьвечаны аблозе 1563 г.

3

Шлем з пляскатым верхам і кальчужнай сеткай. (Заўв. рэд.)

4

Вілы (іт. forchetta), якія выкарыстоўваліся пяхотай XVI i XVII стст. у якасьці падпоркі для мушкетаў пры стральбе. (Заўв. перакл.)

5

Падчас паходу на Полацак у 1563 г. іх было 5,5 тысяч.

6

Літва — Вялікае Княства Літоўскае, Рускае і Жамойцкае.

7

Пяцігорцамі ў старабеларускай мове называлі чаркесаў ад слова «Пяцігор’е» — абшару Каўказу паміж Церакам і Кубаньню (цяперашнія Кабардына-Балкарыя, Карачаева-Чэркесія і часткова Стаўрапольскі край). (Заўв. рэд.)

8

Ліст, які давернік (напрыклад, кароль, князь, горад) дае вайскаводцу з дазволам праводзіць вэрбоўку з акрэсьленай мэтай. (Заўв. перакл.)

9

Эст. Hiiumaa, Chiuma, швэд. Dagо, фін. Hiidenmaa — эстонская выспа, разьмешчаная на Балтыцы на поўдзень ад уваходу ў фінскую затоку. (Заўв. рэд.)

10

Кабыліна (іначай кабыліца) — перашкода, выкананая з гарызантальна складзеных камлёў з каротка абсечанымі і завостранымі кутамі. (Заўв. рэд.)

11

Саколінскія належалі да шляхецкага беларускага роду. — Рэд.

12

У крыніцах на старабеларускай мове — Крыжборг. — Рэд.

13

Рэгуляцыі Карнкоўскага (Statuty Karnkowskiego) — абвешчаныя 15 сакавіка 1570 г. куяўскім біскупам Станіславам Карнкоўскім і зацьверджаныя соймам 20 чэрвеня 1570 г. палажэньні, якія ўстанаўлялі вяршэнства права караля і Рэчы Паспалітай у Гданьску і на гданьскім памор’і. (Заўв. рэд.)

14

Шмыгаўніца — артылерыйская зброя XVI–XVI I стст., у якой порах забіваўся з адваротнага боку рулі. (Рэд.)

15

Як вядома, русла ракі Палата была зьменена пры пабудове маскоўскімі войскамі Стралецкага ці Ніжняга замку (заўвага навуковага кансультанта — Рэд.).

16

Такія высновы вынікаюць зь вядомых нам памераў полацкага замку ў пачатку ХVІІІ ст. Зразумела, ён меў крыху іншую форму, быў пабудаваны ў форме правільнага чатырохкутніка памерамі 472,5 на 283,5 мэтраў, аднак можна меркаваць, што замак у 1579 г. быў нязначна меншы.

17

Прысутнасьць батарэі на левым беразе Дзьвіны, якая дагэтуль ня згадвалася ў літаратуры, паказвае адна з гравюр з карцінай аблогі. Напэўна, яна дзейнічала толькі ў першыя дні аблогі, бо зь яе можна было абстрэльваць толькі Запалоцьце, агонь на разьмешчаны на пагорку Верхні замак быў малаэфэктыўны.

18

Уладыка Кіпрыян быў прызначаны Масквою.

19

Апошняга дня жніўня. (Заўв. пер.)

20

На старабеларускай і царкоўнаславянскай мовах.

Content

ПОЛАЦК 1579

Уступ для беларускага чытача

УСТУП

Армія Івана IV Жахлівага

Польская і літоўская армія ў другой палове XVI ст.

ВЫТОКІ КАНФЛІКТУ СТРАТА ПОЛАЦКА Ў 1563 г.

Маскоўска-Літоўскія войны

Вайна за Лівонію ў 1557–1562 гг.

Атака войска Івана IV на Полацак

Іван IV бярэ Полацак

Спробы вярнуць Полацак

БАРАЦЬБА ЗА ЛІВОНІЮ Ў 1575–1578 гг.

Сьцяпан Батура на троне Рэчы Паспалітай

Заваёва Лівоніі Іванам IV

Адказ Батуры

ПАДРЫХТОЎКА ДА ПОЛАЦКАЙ КАМПАНІІ

МАРШ НА ПОЛАЦАК У 1579 г.

АБЛОГА

ШТУРМ І КАПІТУЛЯЦЫЯ КРЭПАСЬЦІ

ЭПІЛЁГ КАМПАНІІ

Бітва за Сокал

Суша, Нешчарда

Агонь па Смаленшчыне

Прычыны пасіўнасьці Івана IV

Батура — пераможца

ЗАКАНЧЭНЬНЕ

Примечания