Дукай Яцек

Starość aksolotla

W

SKAZÓWKI

Oglądaj ilustracje w trybie pełnoekranowym.

Ilustracje możesz powiększać, a także oglądać je w rzucie poziomym i pionowym.

Zagłębiaj się w bogaty i złożony świat powieści i oglądaj emblematy gildii i aliansów.

Odkrywaj kolejne warstwy bogatego świata powieści, klikając na hiperłącza drugiego rzędu.

Podziwiaj niesamowite projekty i drukuj je w drukarce 3D

Korzystaj z wygodnych funkcji aplikacji jak np. zakładki, notatki i podkreślenia.

Potrzebujesz pomocy? Skorzystaj z naszego poradnika.

S

PIS TREŚCI

Apo

1K PostApo

10K PostApo

100K PostApo

Były to czasy takiego upadku kultury filozoficznej, że za poważny argument przeciwko istnieniu duszy uważano fakt, iż podczas sekcji zwłok duszy nie znajdowano. Z większą słusznością można by twierdzić, że gdyby znaleziono duszę, to byłby to argument na rzecz materializmu.

Mikołaj Bierdiajew

W dzień apokalipsy, zanim oberwały się niebiosa, byli całą paczką umówieni na lunch w galerii handlowej, i Grześ przeżył — jeśli przeżył — ponieważ sąsiadce z góry roztelepana pralka rozbiła ściankę łazienki, zalała wyprutą elektrykę i poszły korki w całym pionie.

Od czasów technikum uchodzący za złotą rączkę kamienicy, ugrzązł tam Grześ do czwartej. I potem już wolał pojechać do pracy, mimo dnia wolnego nadrobić zaległości z wczoraj.

W dziale IT, czyli w piwnicach, było najchłodniej. Prezesunio lubił tu zejść po wyjątkowo stresującym dniu i wypić mrożoną kawę ze skronią przytkniętą do zimnej obudowy szafy serwerów.

Grześ wszedł i zsunął na oczy czarne okulary. Prezesunio podźwignął lewą powiekę.

— Nie myśl, że cię nie widzę.

— Ja szefa nie widzę.

Potknął się o wąż kabli.

— Fuck.

— Niczego nie widzisz. Napadli cię kominiarze?

— Ha ha.

— Idź się umyj.

Rzeczywiście cały był w towocie i innych smarach hydraulicznych. Kiedy wrócił z łazienki, w serwerowni panował już kompletnie inny nastrój: prezes, z podwiniętymi rękawami koszuli, wrzeszczał po angielsku do komórki, Rytka klepała w klawiaturę bocznego terminala w tempie szalonego jazzmana, a Bociek, Józuś i Tatar stali z rozdziawionymi paszczami i gapili się na monitory z otwartymi kanałami newsowymi, polskimi i światowymi.

— Co jest?

— Armageddon, kurwa mać — sapnęła Rytka, nie podnosząc głowy.

Nikt mu nie chciał wyjaśnić, byli jak ogłuszeni. Wszedł na gazeta.pl i przeczytał wyboldowane na czerwono: ZAGŁADA?! FALA NEUTRONOWA W WARSZAWIE O 19.54. Potem gazeta.pl zmieniła się w Error 404.

— Co to właściwie jest „fala neutronowa”?

— Guglnij se, baranie.

Wszyscy guglali. Wikipedia się zawiesiła. Na światowych serwisach znalazł tłumaczenia dla laików: bomba neutronowa zabija tak zwanymi szybkimi neutronami, nie samą falą uderzeniową; budynki i sprzęty pozostają nietknięte, ginie natomiast materia organiczna — i to na razie wyglądało na najcelniejszą diagnozę katastrofy.

W przypadku neutronowych bomb mowa jednak o niewielkich zasięgach i kilkudziesięciogodzinnym okresie od napromieniowania do zgonu. A tu smażyło ludzi niemal momentalnie, kamery uliczne z azjatyckich metropolii pokazywały tysiące przechodniów skoszonych prawie na miejscu, aleje trupów, nad którymi tylko wiatr porusza reklamami i śmieciami.

Tatar był po fizyce jądrowej, powinien wiedzieć.

— No jak to możliwe?

— Niemożliwe! — jęknęło blade Tatarzysko. — Atmosfera je gasi.

— Nie gasi.

— Powinna! Nawet te z fuzji, neutrony na czternaście mega, niewiele by z nich doszło do powierzchni Ziemi.

— Mega?

— Megaelektronowoltów. Potem masz już relatywistyczne prędkości, nie wiem, kurwa, działo z gwiazdy neutronowej czy co.

— Znaczy, idzie to z góry.

— Ale widzisz, nie od Słońca.

Gdyby to Słońce tak wtem przyprażyło, już by wszyscy w Polsce nie żyli, Polska znajdowała się przecież na półkuli dnia, była szesnasta czterdzieści jeden i siedemnaście sekund. Grześ obracał planetą na flashowej symulacji BBC. Fala uderzyła od 123ºW do 57ºE, mniej więcej w płaszczyźnie ekliptyki, i szła zgodnie z obrotem Ziemi, to znaczy na zachód. Mieli trzy godziny i trzynaście minut do zagłady.

Chyba że wcześniej fala wygaśnie, tak samo niespodziewanie i niewytłumaczalnie, jak się pojawiła.

Grześ zaczął guglać o górnikach i załogach łodzi podwodnych. Czy masy ziemi i wody nie powinny osłonić materii organicznej? A może pomylił neutrony z neutrinami?

— Ale oni nie umierają od napromieniowania. Raczej jakby ścięło się w nich białko.

— Mikrofalówka z niebios.

— Wtedy tak samo powinien topić się plastik. Nie?

— Ktoś to w ogóle mierzy?

— Automaty. Trzeba się zdalnie dobrać do sprzętu laboratoryjnego za południkiem śmierci, przejąć kontrolę nad miernikami, zassać dane przez satelity.

Spojrzeli na Rytkę.

— Odpierdolić się, panowie — poprosiła grzecznie, zgarbiona nad klawiaturą. — Bo się rozproszę.

Grzesiu doznał klinicznego rozdwojenia jaźni: za kilka godzin umrze, a zarazem przygląda się sobie jak ludzikowi w miasteczku lego, rączka w górę, rączka w dół, główka w prawo, posadzić go, postawić, wymienić klocki.

Wyszedł z IT.

Na górnych piętrach panowała zupełnie inna atmosfera. Większość pracowników, którzy jeszcze nie pojechali do domów, zgromadziła się przy ekranach z newsami, tam komentowali obrazy gore, sącząc kawę lub piwo; najmocniejszą oznaką stresu był tu nerwowy chichot starszej sekretarki. Główny księgowy wyprzedawał czym prędzej akcje azjatyckich spółek, a dział prawny sumował odszkodowania za kontrakty zerwane z powodu masowej śmierci klientów i podwykonawców. No tak, pomyślał Grześ, przecież to oczywiste: ten hollywoodzki armageddon jest niemożliwy w realu.

Na tablicy zleceń wypisywano flamastrem zakłady o południk, na którym zabójcze promieniowanie się zatrzyma.

Grzesiu wyjął z automatu batonik Snickersa i puszkę coli, wrócił do piwnic IT — i momentalnie stracił całą nadzieję.

Prezesunio siedział po turecku w kącie przy koszu na śmieci i szlochał wściekle do smartfona. Bociek zalogował się do swojego MMO i sprintował przez bezludne dungeony. — Przynajmniej zrobię ostatni level. — Tatar zaś zamknął się w łazience i wydawał stamtąd dźwięki rodem z horroru o mózgożercach.

Zegar nad drzwiami odliczał sekundy. Była siedemnasta osiemnaście.

Grzesiu wypił colę, zjadł batonik — i cukier we krwi na powrót skleił mu świadomość. Grzesiu wrócił do realu.

Zadzwonił do Danki; zajęte. Zadzwonił do brata; zajęte. Zadzwonił do ojca — w tym momencie zablokowała się sieć komórkowa.

Józuś kolebał się na piętach i walił łbem w pokrywę klimatyzatora.

— Nie wierzę kurwa nie wierzę nie wierzę.

Rytka skończyła klepać w klawiaturę; teraz siedziała w milczeniu z założonymi na piersiach rękoma z miną zdegustowanej wiedźmy.

Grześ przycupnął obok.

— No więc?

— Idziemy się upić.

— Co tam masz?

— Weszłam na chińskie satelity. Ciągnę feed prosto z Guójiā Hángtiānjú.

— Cała Azja się usmażyła, Azja i ścinek Ameryki, masz to live z kamer CNN-u i Al-Jazeery.

— Chciałam zassać surowe dane o delcie natężenia, w miarę jak się Ziemia obraca.

— I co z tym natężeniem? Maleje?

— Rosło skokowo przez pierwsze dwanaście sekund, a potem wykres płaski jak stół.

— Co to jest, do cholery? Supernowa?

— Supernowa spiekłaby nas na wszystkich długościach. Anyway. Idziemy się upić.

Siedziała i gryzła wargę, jeszcze bardziej ponura.

Grześ trącił ją łokciem.

— Będzie dobrze.

— Co ty pieprzysz?!

Szepnął jej do ucha:

— Wszyscy zginiemy w tym samym ułamku sekundy.

Wzdrygnęła się, jakby smagnął ją batem. A zaraz potem: oddech, mrugnięcie, blady uśmiech i — spokój.

Przeszli do kuchenki zaparzyć sobie herbatę.

— Wiedziałam, że coś takiego się zdarzy. — Dmuchając w kubek, popatrywała w zamyśleniu w kąt sufitu i ściany. — Nie można mieć tyle szczęścia, co ludzkość, i nie dostać w końcu kowadłem w łeb.

Skończył się cukier; Grzesiu szukał w szafce, za lodówką i pod zlewem, wreszcie zajrzał do pakamery.

— Widziałaś to?

— Co?

— Te pudła.

Wyciągnął na korytarz firmowe kartony, jeszcze ze styropianowymi zabezpieczeniami w środku, jakby przygotowane do odsyłki do reklamacji. Pod spodem piętrzyły się stare nvidie i realteki.

— Szef upchnął.

InSoul3. Na bokach pudeł, pod logo producenta, widniały uśmiechnięte buźki graczy, których kryształowe mózgi eksplodowały fontannami planet, księżyców, gwiazd, galaktyk.

Grześ i Rytka bez słowa wymienili spojrzenia.

Był to jeden z nowszych ficzerów do Xboxów i pecetów. Najpierw mocno promowany (wpakowano w tę technologię setki milionów), ale szybko oprotestowany przez rozmaite ruchy religijne, polityczne i medyczne, tudzież fronty obrony konsumentów. W efekcie spółki, które miały zarobić na aplikacjach i grach, wycofały się, i sprzęt leżał w większości nieużywany. A potem wyciekły kody źródłowe i amatorzy zaczęli dopisywać różne dziwne modyfikacje nieautoryzowane, między innymi funkcje mind copy & paste, przeznaczone do generowania maksymalnie wiernego zachowania botów awatarowych.

Firma kupiła na wyprzedaży najdroższą wersję przemysłową, z aplikacjami dla klinik i uniwersytetów, o najwyższej dostępnej wtedy rozdzielczości skanu. Po kolejnej aferze z przeciekami do konkurencji Prezesunio przez kilka miesięcy nosił się był z zamiarem wykorzystania IS3 jako uniwersalnego wykrywacza kłamstw. Potem wtrącili się prawnicy i pomysł prezesa upadł. Zostały pudła z firmowo zafoliowanymi zestawami, upchane w wysoką stertę w kącie piwnicy IT. Wystawiano je stopniowo na aukcjach na Allegro, skąd wyławiali je za pół ceny domorośli artyści softu neuro.

Grześ rozpruł folie, wyjął zestawy. Na głowę naciągało się coś w rodzaju gumowej mycki, do kompa zaś trzeba było wpiąć szereg kart z dedykowanymi procesorami, grubszych od najnowszych kart graficznych 3D; same chłodzenia ważyły po pół kilo.

Podczas gdy Grześ się z tym mocował, Rytka czytała instrukcje.

— Masa roboty z konfiguracją.

Zerknął na zegar.

— Zdążysz?

Wzruszyła ramionami.

— Odpal i zobaczymy.

Wybrali maszynę Tatara, który do tej pory pewnie już utopił się w kiblu. Grześ wpełzł pod żelastwo, przepinał porty i sprawdzał kable. A Rytka na swoim terminalu zasysała te amatorskie aplikacje do InSoul3. Istniały całe fora, wikipedie i kategorie torrentów poświęcone softowi neuro. Tymczasem transfer spadał z każdą minutą.

Po dwóch godzinach konfiguracja dobiegła końca, diagnostyka dała zielone światło dla RAM-u i procków.

Spod ściany przyglądał im się Bociek, dobrze już upalony marychą.

— Grałem w to. Mocna rzecz.

Grzesiu wylazł zmiędzy wentylatorów i kabli, otrzepał spodnie.

— To nie gra, mamy cheaty do pełnego skanu.

Bociek podszedł, pohuśtał na palcu headset pachnący jeszcze fabryczną nowością; z mycki sypał się talk.

— Ale to jest zabawka, przecież rozumiecie, nijak nie sczyta całości, to znaczy do każdego atomu kory mózgowej.

— A skąd wiesz, ile trzeba sczytać? Może tyle właśnie wystarcza? Równie dobrze mógłbyś żądać skanu kwarków i strun.

Bociek zaciągnął się głębiej jointem.

— Chcecie? — Zionął dymem. — Kandahar Blood. W sam raz na apokalipsę.

— Nie będę sobie palił neuronów w ostatniej godzinie.

— Co za zioło…! Jak potrafi cię nastawić pozytywnie do końca świata, to do wszystkiego. Nawet do niego.

To było o prezesie, który krążył po budynku z tak wściekłą rozpaczą w oczach, że najwięksi histerycy na sam jego widok zamierali niczym zmrożeni. Teraz powrócił do IT. Rozsupłał sobie krawat spod szyi i zawijał go na zaciśniętej pięści, tam i z powrotem, a z taką mocą, jakby był to bandaż bokserski na walkę z Tysonem.

Rytka i Grzesiu rzucili monetą.

— Reszka.

— Dajesz.

Rytka siadła za klawiaturą, Grzesiu wybrał skaner IS3.

Bociek poczęstował Prezesunia jointem zjaranym do mikroskopijnego peta. Prezesunio tylko splunął. Trzeszczały mu zęby i kości dłoni.

Grześ założył myckę, Rytka skalibrowała skan; zdjął myckę i ponownie sprawdzili konfigurację. Nadal zielono.

— Podało ci estymację, ile czasu zajmie pełny skan?

— Cholera wie, ten addon przejmuje potem kontrolę i zarządza powtórne skany, dopóki nie wydobędzie ci ze łba, czego mu tam potrzeba.

— A nie wyciągniesz średniej z historii dotychczasowych użytkowników? Żebyś sama też zdążyła się przekopiować. Czyje to dzieło?

— Studentów z Karabachu, Uraloczka Team. Chcesz poczytać?

— Bez tłumacza guglowego? Dziękuję.

Na ekranach newsowych ginęły Ateny, kamery uliczne spod kawiarni i zabytków pokazywały turystów kładących się na bruku jak w udarze słonecznym, pod majestatycznie niewzruszonymi ruinami kamienia i cegły.

— A pan prezes nie reflektuje?

— A co mnie to kurwa co mnie tam wasze awatary, i tak tu padnę trupem!

— Ale duch, duch przetrwa.

— Jaki kurwa duch, sam jesteś duch, wypad mi stąd, to moje zabawki!

I Prezesunio rzucił się wykopać ich z piwnic.

Grześ strzelił go przez łeb starym ultrabookiem Lenovo; szef padł bez czucia.

— Komputery rządzą światem.

— True.

— Dajesz, Rytka.

Grześ naciągnął myckę, Rytka nacisnęła ENTER, i poleciało.

All that lives must die, passing through steel to eternity

1K P

OST

A

PO

Pod dwupiętrowym billboardem z plakatem Transformers 9 Michaela Baya, na środku bezludnej dzielnicy handlowej Tokio, dwa mangowe seksboty boksowały się po polimerowych buźkach.

Grześ akurat zgubił lewą nogę, plunął więc Drutem niczym stary snajper, leżąc płasko na dachu kiosku po drugiej stronie ulicy. Trafił, faraday rozpiął się jak należy, i po sekundzie oba seksboty padły niczym ścięte. Grześ podskoczyłby z uciechy, ale znowu zapomniał, gdzie i kim jest, i zwalił się przez tekturowy dach do wnętrza budki, razem z Plujnicą i kablem uziemienia. Grześ chodził po Ginzie półtonowym Star Trooperem Miharayasuhiro.

Pingnął przez satkę potwierdzenie dla aliansu i pokulał zwinąć Drut, i wtedy stratowało go stado pluszowych miśków.

Przyklęknął, podparł się pancernymi pięściami, i tak przeczekał pierwszą i drugą falę irigochi. Kiedy się podniósł, na asfalcie i pod zaspami starych śmieci spoczywały, podrygując, pojedyncze zabawki, niczym ryby wyplute na brzeg przez wysoką falę. Nie tylko misie — także pieski, kotki, pokemony, smoki, rozmaite fantastyczne i mitologiczne potworki o absurdalnie wielkich oczach.

Wracając w podskokach od wyłączonych seksbotów — wyjął im procki, rano zwiezie do siebie cały zdobyczny hardware — Grześ znowu stracił równowagę na jednej nodze i zwalił się z łomotem pod słup dźwigający obwisłą kiść grubych kabli.

Mógł teraz wymieniać spojrzenia z irigochi prawie na tym samym poziomie. Zmaltretowany Totoro mrugnął sennie do Star Troopera, mrugnął i wyciągnął łapkę. Grześ machnął na pluszaka. Zabawka zadygotała i poczołgała się ku niemu nieporadnie.

Ani się spostrzegł, a Totoro i misiek i Hello Kitty przylgnęły do jego tytanowej piersi.

Wstał, pokulał podparty na Plujnicy. Obejrzał się. Wlekły się za nim.

Nie miał nogi, nie mógł uciec.

— Tylko mnie nie zaduście.

Irigochi nie znają polskiego ani angielskiego. Tylko blednące światła nocnego Tokio odpowiedziały mu swym morse’owym migotaniem. Był 847 dzień PostApo i przed Grzesiem otwierała się następna wieczność.

W warsztatach podziemnego garażu, pod czterdziestopiętrowym apartamentowcem Aiko, mozolił się, by doprawić sobie zapasową kończynę.

Części do butikowego Miharayasuhiro stanowiły rzadkie dobro. Jeszcze rzadsze były umiejętności pozwalające na zużytkowanie tych części. Tokijskie transformery Royal Alliance w potrzebie zwracały się właśnie do Grzesia; teraz chwilami czuł się złotą rączką dla połowy świata. Nadmiarowy hardware stanowił rodzaj zapłaty za usługę. Pod ścianami i na stelażach zgromadził tu setki większych i mniejszych części robotów.

Ciało, ojczyzno moja

Miał na dyskach terabajty planów konstrukcyjnych oraz podręczników użytkownika, a na papierze — grube jak Biblia katalogi urban hardware. Z oddzielnymi sekcjami dla linii mechów domowych, ulicznych, przemysłowych, medycznych, municypalnych, wojskowych, rozrywkowych, powietrznych i podwodnych. Niepostrzeżenie, strona po stronie, przechodziły one w drony, z kolei płynnie przechodzące w hardware stacjonarny i Matternet: Internet of Matter, bezserwerową sieć wszechobecnych mikroprocesorów, opartą na RFID, podczerwieni i NFC.

W dekadzie przed Zagładą wpakowano w tę branżę biliony dolarów. Bezrobocie rosło, tymczasem kolejne korporacje przerzucały się z ludzkich pracowników na roboty; społeczeństwa się starzały i do opieki nad starcami też trzeba było zastępy czułych i cierpliwych automatów zamiast biologicznych dzieci i wnuków; no i żołnierz mech, nawet jeśli kosztuje fortunę, to nic nie kosztuje w sondażach opinii publicznej, gdy ginie na polu walki.

Jeszcze dziesięć—piętnaście lat i owych użytkowych robotów prowadzonych na radiowych smyczach byłoby na świecie miliony. Zagłada jednak uderzyła u zarania trendu.

Gdybyż mógł zadzwonić do jakiegoś centrum obsługi mechów…! Te katalogi były w istocie katalogami prototypów i modeli pokazowych. Podręczników japońskich nadal nie potrafił odczytać, a one interesowały Grzesia najbardziej.

W klatce Faradaya w głębi warsztatu Grześ trzymał trzy kompletne seksboty, jednego medicusa oraz chrabąszcza.

Irigochi nie zbliżały się do klatki; zbiły się w gromadkę w kącie i obserwowały Grzesia niczym zalęknione szczenięta.

— Nie naprawię was — powtarzał im, wiedząc doskonale, że go nie rozumieją. — Nie jestem informatykiem. Mogę tylko poskładać do kupy ręce i nogi.

Informatycy osiągnęli na lata przed Zagładą taki stopień zjednoczenia z Cyfrą, że całkowicie odkleili się od hardware’u. Wyłonił się był wobec tego odrębny klan fachmanów od IT, których główne zajęcie stanowiło pełzanie pod biurkami i kratownicami i którzy przechowywali w swych głowach bezcenną wiedzę, jaki kabel wetknąć w jaki slot i które karty ciągną najlepiej pod jakimi radiatorami.

Grześ był piwnicą IT tych, którzy pracowali w piwnicach IT.

Przez podwójnie filtrowane USB wpiął się do laptopa podczepionego do anteny satelitarnej na dachu budynku Aiko. Królewscy właśnie zaktualizowali na swojej stronie granice wpływów w Wielkim Tokio oraz kolory alertów na liniach energetycznych od elektrowni w Tōkai i Hamaoce. Serwerownia JPX w Nihonbashi Kabuto-cho, gdzie procesowała się większość królewskich transformerów w Tokio, świeciła się na zielono. W barze Chūō Akachōchin w Kyōbashi licznik obecności stał na siedmiu transformerach.

Grześ przepuścił przez nową nogę całą testerkę, wykonał kilka przysiadów, westchnął i machnął na pluszaki.

— No, chodźcie do taty. Jakoś poskładam was do kupy.

Pisnęły nieśmiało i jeszcze szerzej otwarły komiksowe ślepia.

A zaczęło się od tego, że Grześ sam siebie poskładał do kupy.

Wylazł był na real we Władywostoku. Rosyjskie sieci publiczne, prywatne, wojskowe, rządowe i komercyjne są tak cudownie poplątane, że wyłącznie od zrządzenia losu zależy, czy utkniesz tam na wieki w ślepej kiszce dedykowanego serwera, czy też wpadniesz wprost na wirtualną autostradę do FSB lub Pentagonu.

A Grzesia pogrzebało żywcem. Obudził się tam i nie miał zmysłów, nie miał ciała, miał tylko instynkty i granice bólu. Szarpał się w tym karcerze prawdziwą wieczność — czyli cztery i pół minuty — zanim znalazł szczelinę cienką na bit i przez lokalny Matternet wszedł w municypalną sieć CCTV. Pooglądał martwe ulice zasłane trupami. Popadłszy w depresję, zwolnił się do stu ticków na sekundę.

Dopiero gdy padły mu cztery partycje i przegrzały się procesory we władywostockim centrum Gazpromu LNG, z powrotem włączył się Grzesiowi instynkt samozachowawczy i zebrał się Grześ w sobie i wyrwał z apatii.

Przerzucił się na maszyny Pacyficznego Państwowego Uniwersytetu Medycznego. Tam zagarnął na wyłączność rezerwowe zasilanie (szpital miał generator paliwowy włączany z poziomu administratora sieci). I przy dwóch gigahercach wróciła Grzesiowi ciekawość.

Kto przeżył? Co z jego rodziną i znajomymi? Co ze światem całym?

A siedział na tych serwerach władywostockich, bo akurat tak się był rozdystrybuował w dniu Apokalipsy. Grzesia kopia numer jeden powinna się mielić na maszynach firmy w Warszawie, podobnie jak pierwszy backup; potem był backup w Google’u; potem — backup w chmurze; i dopiero potem czwarty, władywostocki. Nie miał on wyjścia na satelity i szeroki net, i to go uratowało.

Przez te sto oczu CCTV wypatrzył segwaye w warsztacie naprawczym na wybrzeżu nad Zatoką Amurską. Niektóre zostały przystosowane do bezludnych patroli dla lokalnych firm ochroniarskich i musiały mieć jakieś wejścia radiowe; stanowiły zresztą część Matternetu, rozbałaganionego tuzinem konkurencyjnych protokołów Internetu przedmiotów. Teoretycznie powinny pozostawać w ciągłej łączności z otoczeniem. Dla praktyka Internet of Matter wyglądał zupełnie inaczej, Grześ musiał był nieustannie tłumaczyć klientom, dlaczego ich inteligentny dom wcale nie jest tak inteligentny, czemu lodówka nie potrafi się dogadać z piekarnikiem, a klucze giną i giną pomimo trzech znaczników RFID w każdym.

Po pół godzinie dość nieporadnych prób zhackował jedną taką dwukółkę. Poturlał się nią tu i tam, pogapił z poziomu ulic na martwotę zimnego miasta, popatrzył z deptaków bulwarowych na rozkołysane masy wód… I znowu ciężka smutność przychłodziła Grzesia.

Wrócił do warsztatu, włamał się do paru maszyn reperacyjnych, doprawił segwayowi łapę-manipulator oraz mocniejszy nadajnik, i w ten sposób złożywszy się do kupy, wypuścił się na poszukiwania działającego terminalu Internetu. Że nie działa sam Internet, tego Grześ w ogóle nie dopuszczał do myśli.

Na ulicy Admirała Fokina zaplątał się w slalom między zaparkowanymi chaotycznie samochodami, betonowymi kwietnikami i zasuszonymi zwłokami ludzi i ptaków. W witrynach sklepowych po prawej dostrzegł wtem ruch, obrócił kamerkę, i to był oczywiście jego ruch, czyli ruch segwaya, czyli Grzesia.

Spojrzał tak Grześ na swoje odbicie, pomyślał: „Wall-E”, i potoczył się dalej, a w plikach neuro karabachskiego moda InSoul3 wywróciły się terabajty freudowskich skojarzeń.

Zaglądał do mijanych wnętrz i widział komputery, monitory, klawiatury, tlen życiodajny. Problem polegał na prymitywnej architekturze miasta, nieprzystosowanej do wózków dla niepełnosprawnych, toteż i dla segwaya.

W końcu więc po prostu wyjął tablet z dłoni kobiety schnącej w anorektyczną mumię na parkowej ławce pod rozłożystym trupem drzewa.

Chcesz wiedzieć więcej?

Tablet działał, lecz Grześ zupełnie nie potrafił sobie poradzić z obsługą ekranu dotykowego za pomocą twardego i kanciastego chwytaka jedynej swej kończyny; zresztą ekran mógł wyczuwać jedynie zmiany elektrostatyki.

Łamał sobie nad tym głowę (niegłowę), kiwając się tam na dwóch kołach i zezując kamerą naokoło po ulicy-kostnicy. Właścicielka tabletu, Azjatka w dżinsach i T-shircie z podobizną jakiejś bollywoodzkiej gwiazdy, gapiła się ciemnymi oczyma w brzydkie niebo pozbawione ptaków i dymów i smogu. Podmuch wiatru przylepił jej do głowy plastikową reklamówkę; teraz wyglądało, jakby kobieta się dusiła, łapiąc pod folią ostatnie oddechy.

Grześ sięgnął jej dłoni i oderwał palec wskazujący mumii. Odtąd to tym palcem operował na tablecie.

System pokazał siedemnaście sieci, dwie otwarte, Grześ wszedł w tę o najmocniejszym sygnale.

Startową stronę przeglądarki stanowiła oczywiście strona Google’a. Gdy załadował się jej adres, Grześ niemal poczuł łzy napływające do oczu (nie było łez, nie było oczu, ale było uczucie).

To jak powrót do ojczyzny, jak widok dachów rodzinnego miasta albo smak chleba dzieciństwa — powinien tu paść na kolana i całować świętą ziemię Google’a.

Trwało to ułamek sekundy, potem dostrzegł resztę. Na głównej stronie wyszukiwarki widniała grafika z mangowymi robocikami obijającymi swoje kwadratowe łepetynki blachą i cynfolią. KEEP YOUR MINDS CLOSED! Nacisnął ją opuszkiem palca trupa. Otworzyło się APOCALYPSE FAQ.

Punkt pierwszy FAQ: pod żadnym pozorem nie podłączaj do Internetu maszyny, na której się procesujesz!

Po czym szły listy adresów kontaktowych, serwisów podzielonych na strefy językowe, kulturowe, religijne, linki tabeli HTL i MTL, forów dyskusyjnych oraz blogów ocaleńczej rozpaczy.

Bo na pomysł z IS3 wpadli byli naturalnie nie tylko Grześ i Rytka.

Jakże mógł się tak zaślepić egocentrycznie! Wszak trudno przypuszczać, żeby im jedynym pośród miliardów ludzi równie fartownie zaiskrzyły neurony.

Komu jeszcze? Rzucił się guglać rodzinę i znajomych. Danka — przeżyła, musiała przeżyć, czuje, że przeżyła. Nie. Nie ma Danki. Brat, ojciec — też nie żyją. Nie było nawet Rytki.

Zdołał wyguglać ostatnie ich zapisy, minuty, godziny, dni sprzed Zagłady. W masochistycznym odruchu załadował je do cache’a. Teraz będzie mógł je sobie oglądać zapętlone bez końca — przedśmiertne selfies Danki, słoneczne nagrania roześmianego rudzielca z migoczącą Wisłą w tle, coś mówiła w śmiechu, ale to się nie zapisało w wieczności, pozostanie tylko twarz, włosy, oczy, piegi.

Wytrzymał dwie pętle i pękł; wrócił do FAQ i poradników szabrowania hardware’u.

I tak Grześ czytał tam w cieniu bezlistnych zwłok drzewa podręcznik życia po życiu, dopóki nie zapadł zmierzch, a w tablecie nie wyczerpała się bateria.

Wyrzucił wtedy palec i tablet, i turlał się w ciemnościach po pustych ulicach Władywostoku.

Tropił pozory przedapokaliptycznej normalności: strupieszałe parki, cmentarze naturalnie cmentarne, parkingi pełne śpiących snem wiecznym samochodów, światła uliczne nadal migoczące, fontanny i neony, zeschnięte w glinę ciasta i chleby na półkach sklepów, milczący tobołek w wózku dziecięcym — niemowlę tak zakutane w śpioszki i kocyki, że nie do odróżnienia: lalkowa przytulanka śpi czy nie żyje… aż i segwayowi skończyła się energia.

Zwinięty w drżący kłębek w serwerach szpitalnych, gapił się Grześ przez sto oczu CCTV w gwiaździste niebo. Nie zmógł go sen, bo nie miał Grześ aplikacji do snu; zmogła go melancholia.

— Melancholia król.

— Manga blues, baby, manga blues.

Manga blues, siedzą na tarasie Kyōbashi Tower z widokiem na nocną Ginzę, świeci się co dziesiąta reklama, co dwudziesty ekran, i na tym ekranie tuż ponad ich tarasem leci w ironicznej pętli scena z Blade Runnera z Rutgerem Hauerem ociekającym deszczem oraz neonową melancholią. A oni, smutne roboty, siedzą tu, stoją, drepczą naokoło w koślawej parodii kawiarnianego zagadania.

— Wódeczki jeszcze?

— A poproszę.

Stalowe paluchy z chirurgiczną precyzją obejmują delikatne szkło. Są do tego specjalne programy wspomagające motorykę, do picia wódki.

Oczywiście nie piją wódki, te trunki to atrapy. Niczego nie piją, niczego nie jedzą, ćwierćtonowe mechy w barze Chūō Akachōchin, mogą tylko odgrywać te gesty życia, z mozołem powtarzać przyzwyczajenia przebrzmiałej biologii.

Barman w skorupie mechanicznego barmana dolewa smirnoffa. Trójprzegubowe ramię ociera się o polimerowy grzbiet łapska transformera, równie desperacko odgrywającego klienta baru. Zgrzyt słychać nawet ponad monologiem Hauera.

Na tym polega prawdziwa klątwa, myśli Grzesiu. Metal on metal, heart on heart, a każda niezręczność i dramat samotności mnoży się tysiąckroć. Jak pod mikroskopem. Jak w projekcji na stuhektarowym ekranie.

Jesteśmy spotworniałymi cieniami-złomami człowieka, molibdenową desperacją pustego serca.

Manga blues, siedzą na tarasie Chūō Akachōchin, pod ostatnimi czerwonymi lampionami, smutne roboty, i opowiadają sobie legendy.

Pierwsza legenda jest o człowieku.

— Miał skrzydła jak sen motyla — mówi Dagenskyoll, a głośnik barkowy rzęzi mu lekko przy syczących spółgłoskach. — I śmigła rozmyte w błękitne tęcze. Dawntreader XII, cały z nanofibrów i włókien węglowych, anioł płaszczka krzyż — mówi Dagenskyoll, a jego piersiowy ekran wyświetla wyrwane z guglowych cache’ów szkice i plany samolotu. — Rozpiętość skrzydeł: 78 metrów. Masa: 1,64 tony. Był świeżo po przeglądzie, trzymali go w hangarze na lotnisku w Dallas, i kiedy w przeciwną półkulę uderzył promień śmierci, starczyło im czasu, żeby się załadować z rodzinami, zapasami, sprzętem. Wystartowali z wielogodzinnym wyprzedzeniem przed Południkiem. Ziemia obraca się z prędkością tysiąca sześciuset siedemdziesięciu czterech kilometrów na godzinę, ale to na równiku. Dawntreader nie osiągnie prędkości większej niż trzysta kilometrów na godzinę, więc żeby zachować dystans przed Południkiem Śmierci, musieli się trzymać powyżej osiemdziesiątego równoleżnika. Ze wszystkich samolotów solarnych jedynie Dawntreaderowi mogło się to udać. — Teraz Dagenskyoll wyświetla strukturę ogniw fotoelektrycznych pokrywających skrzydła i korpus aeroplanu, na zdjęciach rzeczywiście migoczą motylo w słońcu. — Przy drugim okrążeniu lecieli już nad Ziemią wyprażoną z całego życia organicznego do zera, na ich wezwania radiowe odpowiadały tylko maszyny, automatyczne systemy lotnisk i wojska. Kiedy po stu siedemdziesięciu siedmiu godzinach Promień zgasł, o tym też mogli wnioskować tylko z informacji wysyłanych przez automaty z drugiej półkuli. Nie nawiązali kontaktu z żadnym transformerem, nie weszli w sieć. Lecieli dalej. Odbywały się na pokładzie Dawntreadera głosowania: lądować czy nie? Wylądować na krótko, uzupełnić zapasy i lecieć dalej, czy poczekać i przekonać się, że Promień naprawdę zgasł? W końcu się podzielili, po dwóch tygodniach część miała dosyć, przyziemili gdzieś na północy Grenlandii, na pasie przy osadzie na lodzie, załadowali wodę i żywność, wysadzili niechętnych — i z powrotem podnieśli się do lotu. — Teraz Dagenskyoll unosi jedno z czterech swych szkieletowo-mozaikowych ramion i wskazuje zenit bezgwiezdnego nieba Tokio. — Nadal lecą, krążą tam nad nami na transoceanicznych wysokościach.

I teraz wszyscy mają już pewność, że to legenda.

Grześ zasiadł przy samej krawędzi tarasu, jego rekwizytem sentymentalnym jest puszka piwa, budweiser pokryty krzykliwymi znakami katakany, a kiedy tę puszkę postawisz pionowo na blacie, zaczyna się kiwać i gibać niczym tancerka z hula-hoop. Grześ dzierży puszkę nieruchomo w kilodżulowym uścisku Star Troopera.

Wszyscy jesteśmy gadżetami, myśli. W oddali, na wysokościach czterdziestych pięter, wiatr kolebie oderwanym kablem i co jakiś czas sypią się na ciemne Tokio fontanny elektrycznych iskier. Grześ przez moment zastanawia się, ile prądu w ten sposób wycieka z królewskich elektrowni. Potem myśli o sztucznych ogniach i efektach specjalnych Hollywoodu. Wiatr jest zimny, ale metal nie czuje wiatru. Metal nie czuje niczego.

Tak spędza wieczory, tak spędza noce.

Obcy w obcym kraju. Tym bardziej, że wśród transformerów nie ma ani jednego Japończyka, całą Japonię ścięło od razu w momencie uderzenia Promienia; w chwili Zero Azja znajdowała się na półkuli śmierci.

— Anyway.

Druga jest legenda o raju.

— Udało im się. Zrobili to. Na serwerach jednego z wielkich studiów w Kalifornii, wykorzystując gotowe skany, postawili cały świat po drugiej stronie Uncanny Valley. A przynajmniej dom, ogród, ciała. I stworzyli stuprocentowo pewny filtr, że możesz się nareszcie bezpośrednio podłączyć do sieci, mind-to-mech, a nawet mind-to-mind, i żaden malware nie rozpruje ci pamięci i nie zarazi świadomości. Więc tam się wlogowują, tam, po drugiej stronie, znowu mają organizmy miękkie, ciepłe, wilgotne, cudownie cielesne w dotyku, znowu mają dotyk, mają węch, smak — Dagenskyoll się rozpędza, a kanciaste roboty zgromadzone naokoło w zasłuchanym kręgu jeszcze bardziej się przybliżają, nachylają, wysuwają języki-mikrofony, wąsy-skanery. — Mają smak, i piją, i jedzą, i piją — unosi kieliszek wódki i rozlega się wokół przeciągłe metaliczne brzęczenie, krrrszaaachrrr, sprzęg głośników i mikrofonów, a może westchnienie wstydliwej maszynerii — i piją, piją, i śpią, nawet jeśli nie śnią, i chodzą po trawie, i grzeją się w słońcu —

Krrrszaaachrrr…!

— I mają psy, koty, ptaki, owady, gryzą ich komary, pyłki i nasiona wpadają do oczu, oślepia ich Słońce, tam zawsze wschodzi Słońce, i urządzają sobie barbecue, i parzą sobie palce —

Krrrszaaachrrr…!

— Jedząc gorące mięso —

Tego już za wiele, roboty napierają na Dagenskyolla, prawie go miażdżąc.

— Znasz IP?

— Tylko szefowie aliansów znają. To oni się tam spotykają — żeby omówić strategie na najbliższą przyszłość, wymienić informacje, rozstrzygnąć spory.

Czarny mech medicus ryczy Dagenskyollowi z przesterowanego głośnika prosto w czołowy wyświetlacz:

— ALE GDZIE! GDZIE TO JEST!

— Kalifornia, House of the Rising Sun.

Death is not the end

Legenda, legenda zbyt piękna, by była prawdziwa.

Tymczasem do Grzesia przysiada się Johny. Johny rozwalił swojego pokazowego mecha-Terminatora i teraz chodzi w takim samym seksbocie, co większość transformerów w Japonii: wersja żeńska, twarz z taśmy, Geisha V albo VI.

— Ktoś cię szuka.

— Kto?

Johny wyświetla fotkę robota pomalowanego w żółto-czarne pasy, o wielkich obręczach barkowych.

— Pierwsze widzę, jakiś składak z odzysku — dziwi się Grześ. — Czemu nie posłał maila?

— Ha! Może się nie lubi z Bysiami.

Bull & Bull Alliance jest jednym z najmniej licznych, ale ponieważ kontroluje serwery Google’a, większość transformerów uważa B&B za szarą eminencję świata po Zagładzie, współczesny odpowiednik Illuminatów i masonów. Panuje przekonanie, że Bysie odziedziczyły też skarbce i klucze NSA i czytają wszystkie maile, obojętnie jak mocno szyfrowane; że usiłują się wślizgnąć do umysłów transformerów przez niestarannie sformatowany hardware.

— Przedstawił się?

— Słyszałem tylko, że pytał o ciebie Zjadacza Dusz, mieli dłuższą pogawędkę tam nad Topielą.

Grześ jeszcze raz zerka na display Johny’ego.

— Ale że w ogóle dali mu mecha — musi być w przyjaźni.

— Albo przyszedł na piechotę.

W Japonii rezydują prawie wszystkie alianse. Tylko tutaj mają do dyspozycji taką obfitość humanoidalnych robotów. W których znowu, chociaż trochę, chociaż w cudzysłowie i w metalu, mogą się transformery poczuć żywymi w żywym świecie.

Głównie są to rozmaite wersje mechanicznych lalek z sex shopów i burdeli — słusznie słynęli Japończycy ze swej inwencji w dziedzinach perwersji — oraz medyczne roboty zaprojektowane do opieki nad osobami starszymi, niedołężnymi, domowe medicusy. W chwili Zagłady Japonia była najstarszym społeczeństwem Ziemi, robotyka medyczna stanowiła już potężną gałąź ich przemysłu.

I tylko tutaj infrastruktura konieczna dla przetrwania transformerów — czyli serwery i ich zasilanie — w tak dużym stopniu polegała na obsłudze automatycznej, nie wymagając ludzi do podtrzymania funkcjonowania. Po trzech latach Tokio nadal nie zgasło do reszty. Japońskie elektrownie jądrowe zostały po Fukushimie tak paranoicznie zabezpieczone przed wszelkimi dopustami natury i człowieka, włącznie z biblijnym tsunami, wojną jądrową i atakiem Godzilli — że będą działać bezludnie, dopóki materii nie pokona entropia lub póki nie wyczerpią się zapasy uranu.

Tymczasem rozpada się reszta świata człowieka. Kabel elektryczny bije o okna budynku i sypie iskrami, śmieci pędzą kanionami ulic w spiralnych tumanach.

Trzecia jest legenda o Złym Bogu.

— …i wtedy nacisnął RESET, i wszystko, co żyje, zaczęło umierać…

Grzesiu dotyka końcem palca-chwytaka puszki i patrzy, jak budweiser kolebie się przed nim w lewo i w prawo. Mech potrafi znieruchomieć jak żaden organizm żywy, ruch jest tym, co nadaje mechowi życie. Robot, który nie pracuje, to kupa złomu, nic więcej. Grzesiu i Johny, zastygnąwszy tak kamiennie, przyglądają się tańczącej puszce. Na wielkim ekranie u góry jaśnieje milionami świateł nocne miasto Blade Runnera — prawdziwa feeria na tle mrocznego Tokio PostApo.

Jakby do rytmu tej rozgibanej puszki gną się i kolebią metalowo-plastikowe cielska dwóch seksbotów, odgrywających na podium w głębi baru straszliwą parodię aktu seksualnego człowieka. Geisha i Geisha, dwa żeńskie mechy na nieznanych transformerach, symulują z precyzją i czułością hartowanej stali pocałunki lesbijskie, pieszczoty piersi i pośladków, pancerne palce na pancernych łonach, taniec pożądania zwierzęcego wypotworniały w zimnym obrzędzie maszyny, pod strumieniami laserowych blasków, w oblewie żołnierskiej muzyki striptizu. Grześ patrzy, patrzy i emotuje duszną żenadę. Ileż tu pięter sztuczności, ile warstw cudzysłowów — gubi się, gdy usiłuje je zliczyć. Nie mogą się upić, nie mają nawet programów do symulacji upicia. Nie mogą uprawiać seksu, nie mają programów do połączeń i podnieceń seksualnych. Co im pozostało — suchy teatr seksu, w tych robotach skonstruowanych dla erotycznej obsługi prawdziwych, organicznych ludzi. Posągowo znieruchomiały Grześ obserwuje to przez dwieście osiemdziesiąt siedem sekund i wreszcie nie wytrzymuje, wstaje z wizgiem ścięgien. Przelała się czara tokijskiej goryczy.

— Melancholia król, melancholia mikado…

Nazajutrz SoulEater39 zaprosił Grzesia do przybrzeżnych magazynów Royal Alliance’u w Strefie Przemysłowej Keiyō. Dwa kwartały dalej zaczynała się Topiel. SoulEater wlogował się w swojego szoguna (jako lider aliansu na Japonię i szef GOATs miał zawsze pierwszeństwo wyboru maszyny), i pomaszerowali ponad pustymi ulicami i dachami budynków, po monotorze kolejki napowietrznej.

Grzesiu szedł ciężkim Shiftem serii XIV, bezgłowym mechem skonstruowanym do prac w warunkach najcięższych katastrof naturalnych. Alians królewski trzymał zakonserwowane w oleju i azocie dziesiątki tych nippońskich mechów, o procesorach sprinterskich i pamięciach czystych jak sny niemowląt.

Zszedłszy na poziom gruntu, minęli się z innym transformerem RA, wracającym z codziennych pomiarów morza. Wlókł za sobą po spękanym asfalcie mokrą plątaninę śmieci i światłowodów.

— Co to jest?

Zamiast odpowiedzi mech wyświetlił im w 3D migotliwe skany z podwodnej sondy.

— What the fuck?

— Nie mów, że faktycznie wylazła z oceanu Godzilla.

Grzesiu zoomnął na zabłocony sprzęt ciągnięty przez mierniczego.

— To są chyba sieci rybackie, nie?

— Tak jakby. Zautomatyzowane.

— Maternica?

— Nie, celowali w pełną autonomię. Te węzły tutaj, zobacz, one działały jak elementy roju. Japończykom chodziło o to, żeby się całe akwenowe systemy łowieckie samoorganizowały i na bieżąco uczyły zachowań ławic. Żeby w pewien sposób były odbiciem ławic: stadną inteligencją połowów.

Grzesiu uniósł sieć, wyplątał jeden z węzłów, łypnął nań cyklopio spod mostka.

SoulEater emotnął pytajnik.

Grzesiu emotnął wzruszenie ramionami.

— Wstąp do mnie do Aiko. Pokażę ci.

Transformer mierniczy nawijał powoli skołtunioną sieć na ramię.

— To coś w głębinach — widzicie tu na filmie — to właśnie jest ta stadna inteligencja połowów. Nie ma od trzech lat żadnych ryb do łowienia, ale tych sieci nikt nie wyłączył, karmią się energią prądów morskich i uczą polować — na co?

— Na IRS chyba.

Roześmiali się i rozeszli w swoje strony.

(93 PostApo główny program amerykańskiej izby skarbowej przeznaczony do polowania na oszustów podatkowych przekopiował się na komputery balistycznej łodzi podwodnej klasy Ohio-drone i umknął w głębiny Pacyfiku. Od czasu do czasu wybuchały potem wśród transformerów plotki o zdziczałym IRS-ie, wynurzającym się u brzegu tego czy innego kontynentu, odpalającym tomahawki ku nieznanym celom. Był to ich potwór z Loch Ness).

744 PostApo zanotowano wstrząs o sile ponad siedmiu stopni w skali Richtera z epicentrum opodal Aogashimy, i fale tsunami weszły w Japonię, jak zazwyczaj wchodziły; różnica względem trzęsienia Tōhoku i wcześniejszych polegała na tym, że teraz nie było nikogo, kto by odbudował zniszczoną infrastrukturę i wymazał z miasta ślady wrogiej przyrody. Topiel Tokyo Bay weszła na stałe w krajobraz miasta. Woda sięgała Minamisunamachi i Nishikasai po drugiej stronie Arakawy. Zatapiany Matternet informował precyzyjnie o postępach żywiołu; podmywane budynki, ulice, estakady padały w cyklu przypływów i odpływów.

Grzesiu i SoulEater przysiedli na krawędzi piętrowego parkingu, Topiel rozciągała się od następnego skrzyżowania.

— Zdajesz sobie sprawę, że tak to już będzie wyglądać.

— Co?

SoulEater wskazał szogunowym ramieniem pejzaż morskiej katastrofy. Za rogiem musiało niedawno zalać jakiś skład tekstylny albo dom mody, bo na zimnych falach unosiły się setki rozpostartych szeroko koszul, spodni, płaszczy, bluzek, spódnic. Ich maternica gasła bardzo powoli, tagi migotały pod wodą.

— Nasz odwrót przed naturą. Ile masz części zamiennych? Na ile napraw ci starczy?

— Krasnoludy nadal walczą.

— Może nawet im się uda. Ale ile takich linii produkcyjnych musielibyśmy uruchomić tylko po to, żeby utrzymać status quo?

— To zagadka w rodzaju: „Ile robotów potrzeba, żeby nakręcić symulację cywilizacji człowieka?”.

Szogun pochylił czarny hełm samurajski. Design tego mecha Toshiby oparty został na zbroi typu katahada-nugi dō z epoki Edo, pełnopłatowej imitacji torsu i kończyn. Niczego nie wyświetlił i Grzesiu nie potrafił odczytać aktualnego nastroju metalu.

Dwarf Fortress, główny alians amerykański, opanowany przez starych nerdów pamiętających czasy namiętnej gry w Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress, od roku starał się uruchomić w Seattle jedną ze zautomatyzowanych fabryk GE. Pracowało przy tym projekcie ponad sto transformerów, krasnoludy korzystały z pomocy fachowców ze wszystkich sojuszniczych aliansów. Grześ też spędził tam kilka dni, walcząc z awariami linii przesyłowych i zatartymi łożyskami.

— Prosili znowu o moją pomoc?

— Nie oni.

— To kto? Patagoni?

(Alians patagoński, sól w oku B&B).

— Słyszałeś? No tak. — SoulEater39 podrapał się kolczastą łapą-rękawicą po malowanym napierśniku. — Nie Patagoni, ale rzeczywiście lepiej na razie nie zdradzać się przed Bysiami. Mogę ci zaufać, że nie nagrasz tego?

— O, mamy tajemnice?

— Zaczynamy mieć. — Szogun odtworzył śmiech Nicholsonowego Jokera. — To było nie do uniknięcia.

Grzesiu huknął się prawicą w płytę piersiową, aż zadudniło.

— Słowo harcerza.

— Pamiętasz, co ci powiedziałem, jak się spotkaliśmy? We wrocławskim Expo?

— Jak mnie werbowałeś?

— No więc to już nie są tylko przepychanki o zasoby: który alians położy rękę na najlepszych mechach, kto sobie zabezpieczy prąd i serwery, kto ma najlepsze firewalle przeciwko Zarazie albo gdzie rozetniemy między siebie maternicę. Tu już się zaczyna walka na serio, walka o przyszłość.

— Jaką przyszłość?

— Otóż to. Jaką przyszłość? Gdybyś mógł wybrać — po której stronie byś stanął?

— Są jakieś strony?

— Zaraz będą. Czytałeś, co rozsyła ten Francuz z Alzacji?

— Ten od Złego Boga? Znam tę legendę.

— To jej wariant. Powiedzmy, apokryf. — I szogun wzniósł ręce, rozcapierzył palce, odchylił głowę. Będzie wyrywał coś z niebios albo pił chmury. — Człowiek poniósł zasłużoną karę, a my, my zostaliśmy ocaleni nie bez powodu. Transformery są nowym ludem wybranym, Grzesiu.

— I ten patagon-niepatagon przylazł tu z czymś takim? — Grześ podźwignął się na nogi, cofnął od krawędzi parkingu. — Trzymam się z daleka od pojebańców i linuxowców.

— A zatem wybrałeś stronę. — SoulEater także wstał. — Frances odwiedzi cię dzisiaj wieczorem. Samemu ocenisz. Informuję cię, że Royal Alliance będzie wspierał jej projekt, i proszę o utrzymanie sprawy w konfidencji. A zrobisz, jak chcesz.

Grześ wyświetlił zdegustowanego i zmieszanego Louisa de Funèsa dłubiącego sobie paluchem w nosie.

— I po coś mnie tu zawlókł?

Szogun wyszarpnął z pochwy miecz, po czym czterema mechanicznymi ruchami wyciął z panoramy obraz Topieli.

— Żebyś miał to przed oczyma, kiedy Frances będzie cię prosić. Powoli, powoli, rok po roku — utoniemy. — Sztychem miecza dotknął wyrwanej z najbliższego samochodu elektroniki, rozrzuconej tu po betonie w wachlarzowej mandali. — Co po nas zostanie: rdza i miliard głuchych smartfonów.

Cóż to za robot piękny i młody, i cóż to za robotniczka

Kiedy go werbował na spotkaniu we wrocławskim Expo, dzień po przebudzeniu Grzesia we Władywostoku, 23 PostApo, SoulEater39 chodził w czerwono-żółtym pająku do prac wysokościowych.

Wszystkie fajne roboty dawno już tam zaklepano i Grzesiowi pozostał wybór między rozmaitymi przemysłowymi klocami na gąsienicach i kołach, całkowicie wyzbytymi humanoidalnego wdzięku. Zalogował się w końcu na półtonowym dezynsektorze radomskiej produkcji. Przynajmniej miał czułe obiektywy.

W bramie głównego holu trójprzegubowa łapa PolicMajstra (seria retro, model 1924) klepała wszystkich czule po metalu: uczynny automat produkcji warszawskiego PIAP-u rozdawał głośniki i mikrofony oraz LED-owe displaye. Niektóre maszyny transformerów były głuchonieme, a większość nie posiadała ekranów zewnętrznych. Grześ przymocował sobie na kwadratowej piersi ten LED-owy plaster cokolwiek krzywo.

Na początek wyświetlano na nich sieciowe wizytówki — nie rozpoznasz przecież transformera po wyglądzie jego aktualnej maszyny. Wybiła północ i pod główną kopułą Expo poruszało się kilkanaście robotów. Gdy Grześ sprawdzał we Władywostoku, na Helsińskiej Liście Transformerów widniało siedemnaście tysięcy dziewięćset czterdzieści sześć nazwisk. Tylu ludzi zdążyło się sczytać za pomocą IS3.

Kiedy zsortował HTL według narodowości, pod ikoną biało-czerwonej flagi doliczył się dwudziestu siedmiu nazwisk. Transpolonia spotykała się w parku mechów na terenach dawnego Expo we Wrocławiu.

Grześ okazał się tu jedynym nowym i z miejsca spowodował istny karambol ciekawskiego żelastwa. Stłoczone wokół roboty zasypały go pytaniami, jakimi normalnie klienci dręczą serwis IT.

Nic dziwnego, przecież ledwo się był wpisał na HTL, wyguglali go aż do pradziadka i szczegółów fejsbukowej diety.

Baryłkowata ośmiornica wielonarzędziowa głosem piskliwego syntezatora indagowała Grzesia o metody odzyskiwania danych z usmażonych dysków, a policyjny bot do kierowania ruchem ulicznym wymachiwał wszystkimi ramionami, wołając o soft do kalibracji wielordzeniowego procka.

— Bardzo przepraszam, ale nie jestem informatykiem.

— Ale naprawisz mi synch audio? Naprawisz? Naprawisz?

Grześ przestraszył się, że jeszcze chwila i zmiażdżą go te czołgi rozbrykane.

Uratował go pomalowany w czerwono-żółte pasy robot-szkieleciarz, otaczając ramionami-wężami i odciągając za szklane przepierzenie, dawną budkę ochrony.

Wyświetlał się jako SoulEater39 — zapewne nick sieciowy sprzed Zagłady — i najwyraźniej cieszył się tu sporym poważaniem, skoro inne mechy niechętnie odpuściły.

— Nie zwracaj uwagi, to zbłąkane dusze.

Jak na zawołanie o przepierzenie uderzył tytanowym udem masywny mech towarowy.

— Tato, czy ktoś widział mojego tatę, szukam taty, tato, tato!

I tak w kółko, a basy jego głośników sprzęgały się w przeciągły jęk wieloryba.

— Wiesz, jak niewielu fachowców się zajesowało?

Grzesiu jeszcze nie podłapał żargonu.

— Zajesowało…?

— Przetransformowało za pomocą IS3.

— Noo, spodziewałbym się, że informatyków właśnie będzie najwięcej: to oni mieli sprzęt pod ręką i w dniu Zagłady —

— Sprzęt to mieli głównie gracze, i ich jest tu najwięcej. Mają gotowe struktury, gildie. Tworzą się teraz całe alianse.

I SoulEater wyświetlił Grzesiowi mapę świata z kolorowymi kropkami zalogowanych transformerów.

Ponieważ w Godzinie Zero Promień Śmierci przyprażył od Seattle do Omanu, nikt z Azji nie miał czasu zareagować. Sczytali się tym kulawym neurosoftem niemal wyłącznie ludzie z Europy, Afryki, ze Stanów Zjednoczonych i z Ameryki Południowej. Grześ zauważył wyraźną nadreprezentację Meksyku i Kalifornii, do których Południk Śmierci dotarł na samym końcu.

— A te białe…?

— Freelancerzy. Jeszcze nieprzypisani. O, ty jesteś tutaj. — Zjadacz Dusz wskazał pajęczym paluchem białą kropkę Grzesia. — Rzucą się na ciebie gildie wszystkich stref językowych.

Grześ odruchowo odtoczył się wstecz, pod samą ścianę.

— Ale czemu…?

— Każdy fachman od komputerów czy robotyki jest bezcenny. Wiesz, ilu mamy prawdziwych informatyków? Jednego! Jednego na całą Ziemię!

— Niech się skopiuje.

— Już się skopiował. Ale to nie doda nam wiedzy: kopiuje ciągle te same umiejętności, nie wyczaruje nowych.

— Ale dlaczego tak? — Grześ wycelował swój manipulator w display Zjadacza Dusz. — Widzę, że najwięcej ludzi przetransformowało się przy granicy drugiej półkuli, tam mieli najwięcej czasu na reakcję — i najwięcej wśród nich powinno być informatyków.

— I było. Zaraz po zajesowaniu. A potem wyszli w otwartą sieć — bo oni właśnie wiedzieli, jak to zrobić, jak umysłem wypłynąć na Internet — no i szlag ich trafił.

Grześ przypomniał sobie pierwszy punkt FAQ.

— To jakiś błąd programu? Usterka IS3?

— Cholera wie. Może rozpuszczony po sieci malware, a może niekompatybilność samego naszego softu. Nie był przecież pisany pod tym kątem. Na razie jedyny bezpieczny sposób to takie dedykowane połączenia z zamkniętymi maszynami, sformatowanymi wcześniej do zera, i pod ciasnym protokołem RioBit. Musiałeś sobie go ściągnąć i zainstalować, żeby się tu zalogować, nie? Jest w FAQ.

— Ale to okropnie niewygodne: pisać na klawiaturach, stukać w ekrany, kiedy masz tylko te żelazne paluchy.

— Pracujemy nad filtrami USB, nad obejściami. No ale właśnie: nie mamy informatyków. Kto pracuje? Amatorzy, ignoranci, gracze nastolatki. Jak w ogóle ty się uratowałeś? Nie próbowałeś wyjść od razu w net?

— Próbowałem, na pewno próbowałem.

Gdyby miał kręgosłup, przeszedłby teraz po nim zimny prąd. (Zimne prądy błądzące chodziły po nim od kół do anten). W owym momencie Grześ uświadomił sobie, że ocalał tylko dlatego, że władywostocki port LNG, jako strategiczna placówka objęta protokołami Ministerstwa Obrony Federacji Rosyjskiej, zatrzasnął się wkrótce po Zagładzie w spóźnionej reakcji przeciwko „atakowi terrorystycznemu”, a szpital Pacyficznego Państwowego Uniwersytetu Medycznego nie miał zapasowego routera.

Dopiero czwarta kopia nie dała się po przebudzeniu zjeść rozpuszczonemu po sieci malware’owi.

— Jeśli to malware. Ci na zachodnim krańcu naszej półkuli mieli dwanaście godzin na ruch, cały półobrót Ziemi. I tak, masz rację, najwięcej ich wczytywało się na samym końcu, kilkadziesiąt osób, może kilkaset. Logiczne, że część nie zdążyła dopełnić procesu — Południk przeciął ich w trakcie ajesunku. I istnieje teoria, poczytasz sobie na forach, teoria-religia, że stąd właśnie wzięły się te wściekłe programy umysłożerne.

— Umysły niedokopiowane, kawałki neuro, takie strzępy struktur mózgowych?

— Tak. Ale jeszcze bardziej nekrusowo: że tam się zeskanowała sama Śmierć, to znaczy moment wypalania ich mózgów białkowych — byli wpięci w IS3, kiedy przeszedł po nich Południk. I to się teraz szerzy po serwerach, kopiuje i zaraża.

— Znaczy — co się szerzy?

— No mówię: Śmierć.

Przez Expo, niczym Dziki Gon stali i plastiku, przetaczała się gonitwa dźwigowego mastodonta fabrycznego (mech dwutonowy) i policyjnego mobilnego pachołka (mech dziesięciokilowy). Grześ i SoulEater musieli umknąć ze swojego kąta, by uniknąć zgniecenia.

— Idiota zajesował swojego ukochanego jamnika.

Jamnik to był ten słoniowaty dźwigacz.

Grzesiu miał coraz bardziej przemożne wrażenie, że wpadł do pastiszowej kreskówki dla nerdów.

SoulEater mrugnął doń LED-ami.

— Szok, co?

Grześ wyświetlił muppetowego Zwierzaka bijącego łbem o mur.

— Jakbym został pogrzebany żywcem, a to wszystko — to są jakieś sny-swędzenia kory mózgowej.

— Wejdź na MTL, na listę moskiewską, tam masz transformerów w rozbiciu na poszczególne kopie. W ten sposób testują na sobie coping mechanisms: jakie aplikacje i pluginy stabilizują ci psychikę, a jakie prowadzą do samobójstwa. Bo nic prostszego, niż się wykasować. Wszystkich nas swędzi to samo uczucie.

Grześ instynktownie poszukał obiektywem twarzy SoulEatera, ale tam był tylko display — który nadal wyświetlał światową mapę transu.

— Dużo przemyśleliście przez te trzy tygodnie.

— A ty gdzie się podziewałeś?

Grześ błysnął ponuro lampami.

— Zdołowało mnie, zwolniłem się do letargu.

— No więc inni na odwrót: przyspieszali się, ile procek dał. Jesteśmy trzy depresje przed tobą.

Wtem SoulEater39 zawinął pajęczą łapę wokół Grzesia i pociągnął w bok jego ciężkiego mecha. Zdążył w ostatniej chwili — znowu bowiem przetoczył się tędy tytanowy masowiec. Zmiażdżyłby Grzesia jak nic.

— Tato, czy kto widział mojego tatę!

Grześ zoomnął na display jęczącego tubalnie towarowca. Leciały tam fotki i filmiki rodzinne, lolcaty oraz Cartman.

— Dzieciak.

— Mamy ich trochę. Jeśli masz wybór, to kogo ajesujesz w obliczu zagłady? Najpierw zawsze ratujesz swoje dzieci, to odruch wdrukowany w DNA. Dopiero potem siebie.

Zjadacz wskazał kolorowe kropki na kontynencie amerykańskim. Tuż spod ostatniego południka logowało się takich maluchów kilkadziesiąt.

— Kalifornijskie Sieroty.

— I kto się nimi opiekuje?

SoulEater zafalował w miejscu (łapy do góry, łapy w dół).

— My. — I wtedy wyświetlił Grzesiowi logo Koziołków: rogi sczepione z rogami, plątanina poroża przechodząca w linie układu scalonego. — Gildia.

W tym momencie Grzesiu pojął, że jest werbowany.

— A nawet nie znam twojego imienia.

— Znasz. SoulEater39.

— Ale wy możecie wyguglać wstecz całe moje życie, a ja o tobie —

— Co? A ja to niby mam co do ciebie pewność? Że niby dałeś nam swoje imię i nazwisko? Myślisz, że nie było takich przed tobą?

— Jakich? Podają się za kogoś innego?

— Podają się za ludzi.

Grześ poczuł się jak na ulicy we Władywostoku, ujrzawszy to swoje-nieswoje odbicie w szybie. Na jego oczach ręka Boga podmieniała świat, scenografia po scenografii, postać po postaci.

— Kto?

— Kopie, boty, stare awatary ajesowe, czort wie. Podszywają się pod zmarłych. Nie jest to trudne: miliardy tożsamości z archiwów Google’a i Facebooka do wyboru.

— To jak w końcu odróżniacie?

Na ekranie pająka Big Lebowski przeciągnął się i zachrapał.

— Nijak.

— Ale wierzysz mi przecież, że nie kłamię, skoro chcesz mnie do gildii właśnie ze względu na moje umiejętności, pamięć, doświadczenie.

— Rozmawiam z tobą. Będzie robota — poradzisz sobie z nią albo nie. A co tam w środku u ciebie siedzi — jakie to ma znaczenie?

Grześ gapił się przez astygmatyczne obiektywy na czerwono-żółtego pająka i czuł, jak ciężkostrawne jedzenie (niczego nie jadł) wywraca się mu w żołądku (nie miał żołądka).

— Skoro to takie łatwe — to dlaczego trzymasz się tego nicka? Jesteś w ogóle człowiekiem?

— Co za pytanie! A ty?

— Masz świadomość?

— A ty?

— A ty?

— A ty?

— A ty?

— A oni?

— No to masz świadomość?

W odpowiedzi SoulEater39 puścił na swoim ekranie Kazika na Żywo. Z głośników bluzgnęło zachrypnięte: MIEJ ŚWIADOMOŚĆ! MIEJ ŚWIADOMOŚĆ! MIEJ ŚWIADOMOŚĆ! MIEJ!

— Mój drogi Grzesiu, wszyscyśmy transformery. I nie rozumiemy natury tej transformacji, InSoul3 nie sczytywał całego mózgu, ot, jakieś prądy powierzchniowe, cień struktury, byle zrobić dobrego bota awatarowego; reszta to cheaty i pic na wodę. Wiedziałeś przecież. Nie było żadnego przełomu w cyfryzacji umysłów, nikt nie wymyślił sposobu, by zmienić IS3 w magiczną psychopompę. Wszyscy ludzie zginęli dwadzieścia trzy dni temu. Zostaliśmy tylko my.

CO TO ZA HASŁO? TO JEST OSZUSTWO!

Frances Rory od progu emotowała mu piętrowe rewerencje i kurtuazje. Jakby odwiedzała pracownię rzeźbiarza największa jego fanka.

— Nie spotkaliśmy się przypadkiem w Afryce?

— Przespałem Afrykę.

Grześ oczywiście uciekł się tu do metafory, transformery wciąż nie doczekały się dobrego pluginu do snu.

Kiedy Royal Alliance z Salamandrami pracowali nad reaktywacją farm solarnych Ghany, Grzesiu znajdował się akurat w środku kolejnej depresji hardware’owej i taktował się wolniej od zegara z kukułką. Nadal zresztą nie pojmował, w jaki sposób tempo procesunku może wpływać na wewnętrzne stany procesowanego programu.

Frances zjawiła się u niego w podziemiach wieży Aiko w seryjnym seksbocie Hondy, Geisha IV; tu, w centrum Tokio, królewscy nie dysponowali tak dużym wyborem mechów. Kiedy przyklękła z gracją przed pluszowym kojcem irigochi, a w aerodynamicznych łukach plastiku i stali jej ud, pleców, szyi, ramion zabłysły erotyczne fantazje starych fetyszystów Nipponu — kreska Shirowa i suiboku-ga — Grzesiu poczuł dojmujący brak układu dokrewnego. Żadne hormony nie dźgnęły go w serce i nie podskoczył kutas.

Tak rzadko spotykało się prawdziwie kobiece transformery! Gadżety w rodzaju InSoul3 trzymali wszak na podorędziu głównie gracze-mężczyźni — nawet jeśli grywający żeńskimi awatarami.

SoulEater39 w czwororękim medicusie Sony wpadł tylko na moment, ażeby symbolicznie poręczyć za Frances.

— Muszę zaraz skoczyć na Kubę, nie mam czasu.

— Chciałeś zobaczyć tę stadną inteligencję połowów.

— Mhm?

Grzesiu przepchnął się w swoim Star Trooperze obok Frances. Nagromadzenie ruchomego metalu musiało zdeprymować irigochi, zbiły się w ciasne stadko i wycofały za pudła z podzespołami zabawkowej elektroniki.

Grzesiu wyciągnął ku nim rękę, zamigotał LED-em na końcu palca.

Totoro wysunął się powoli, ostrożnie.

— Uczę ich sekwencji świetlnych. Okazały się też wyczulone na sygnały radiowe. Ale to z kolei dla mnie są zbyt karkołomne emoty.

— Czardżują się przez USB?

— W mieście pozostało wiele otwartych slotów publicznych, po kawiarniach i galeriach handlowych, a Royal Alliance pompuje tam energię jak do lamp i kompów. Irigochi rozpoznały te miejsca, wiecie, jak zwierzęta zapamiętują wszystkie wodopoje w okolicy, i przemieszczają się między nimi po Tokio. Kolejny raz stratowały mnie z zaskoczenia i zacząłem w końcu śledzić tę dobową cyrkulację miśków.

— Po co?

— Będę je wyłapywał.

Grześ otworzył, zamknął i otworzył stalową pięść i Totoro niezgrabnie wgramolił się mu na ramię. Star Trooper wstał, wyprostował się, a wtedy pozostałe pluszaki wytuptały zza pak i rozwinęły się w krzywy wachlarz wzdłuż ściany.

— Widzicie? — Grześ wyświetlił na swoim displayu poziomy rzut pomieszczenia z zaznaczonymi pozycjami irigochi. — To jest jeden umysł, sieć neuralna na pasmach wysokich częstotliwości.

Frances spróbowała pogłaskać brudne futerko Totoro. Polimerowe opuszki seksbota przesunęły się po syntetycznym włosiu zabawki, a Grześ poczuł, że brakuje mu kolejnego kluczowego gruczołu.

To już nie melancholia — zalewała go skondensowana gorycz i zazdrość. I komu zazdrościł? Sobie samemu z przeszłości. A nawet nie sobie — lecz wspomnieniu o tamtym Grzesiu, zatem komuś innemu.

— Anyway. Bawię się tym.

Frances spojrzała nań badawczo, to znaczy odegrała spojrzenie: z obrotem głowy, mimiką twarzy-maski, skupieniem oczu, all human.

— Myśleliśmy nad tym. Dla higieny psychicznej — czy nie powinniśmy się przyuczać do jakiegoś rodzaju tamagotchi, substytutu zwierząt.

Grześ przypomniał sobie Chūō Akachōchin blues.

— Wszyscy to czujemy, nawet jeśli się nie przyznajemy — jak ten tu twardziel. — Wskazał na SoulEatera. — Że coś z nas wyrwano, że czegoś nam brakuje.

— Ciała.

— Nie mówię o ciele. Mówię o tym czymś wewnątrz, o tym, co się nie przedarło przez skany IS3.

Frances uszczypnęła Totoro w brzuszek. Irigochi kichnęło bezgłośnie.

— Powiedzmy. Że dusza została na drutach, nie przepchnęła się przez ajesa. To jak odróżnisz? Po czym poznasz? Gdzie masz ten wzorzec, człowieka z Sèvres, żeby przyłożyć nas do niego i porównać?

Grześ obrócił się ku irigochi. Hello Kitty i Pan Robal stali naprzeciwko siebie pod ścianą ze stelażami i powtarzali wszystkie gesty i całą choreografię rozmowy Star Troopera Miharayasuhiro i seksbota Hondy. Hello Kitty szczypała powietrze, a Pan Robal błyskał ślepiami i pyszczkiem.

— Inteligencja połowów, zobacz. One miały być przyjacielami-przytulankami dla dzieci Japonii. Włożono im w procesory akurat taką architekturę neuro, tak plastyczną, żeby się mogły nieustannie uczyć swoich właścicieli, każde jednego dziecka, tego, dla którego je zakupiono. Jego osobowości, zachowania, humorów, przyzwyczajeń, kaprysów, emocji. Braciszkowie i siostrzyczki jedynaków. Pojedyncze irigochi nie przeskoczy poziomu jaszczurki, ale kiedy się po Zagładzie zaczęły łączyć w stada — ile w Tokio może być takich zabawek, milion? — i kiedy zaczęły modyfikować tę połączoną strukturę neuro przy braku choćby jednego człowieka… Jak te sieci głębinowe, Zjadacz, no powiedz, dokoła czego, dokoła kogo się one oplatają?

SoulEater wyświetlił im ukrzyżowanego Chrystusa i żabę rozkrojoną w sekcji.

— Dokoła ciebie?

— Stado uliczne przecwałuje i nie zauważy, dla stada jestem drobna nierówność terenu. Ale gdybym zaczął od jednej, kilku zabawek, i tak stopniowo rozbudowywał sieć, nawijał wokół siebie jak watę na patyku…

Grzesiu postawił Totoro na blacie przy monitorze i pluszak z miejsca jął wyklepywać coś na klawiaturze. Spojrzeli na ekran: losowy bełkot.

Grzesiu emotnął wzruszenie ramionami.

— Też nie człowiek, wiem, i nie pies, nie kot, chomik. Ale jednak — coś innego, nie-ja, ktoś drugi.

— Milion jaszczurek.

Kpi? Tego nie sposób powiedzieć, głośnik nastawiono na neutralny ton.

Frances ostrożnie odsunęła Totoro i wpisała ręcznie IP oraz długi kod RioBitu.

— Sprawdź, zapraszam cię.

— Teraz?

— Teraz.

SoulEater39 skinął mu kanciastą łepetyną.

To poważna kwestia, chyba najważniejszy punkt savoir-vivre’u transformerów: zaufanie do cudzego hardware’u. Czy nie otworzą się tam wtem jakieś tylne drzwi, przez które wpisze się do twojego umysłu Zaraza. Zwłaszcza że nadal nie rozstrzygnięto o jej naturze. Metodą prób i błędów wyznaczono bezpieczną granicę: pliki poniżej siedemdziesięciu megabajtów nie groziły infekcją. Przynajmniej mogli swobodnie emotować z gugla. Ale niewiele więcej.

Nikt się oczywiście nie przenosi na procesory samych robotów, one są daleko za słabe, żeby unieść cały soft neuro standardu IS3. Otwiera się jedynie twarde łącze z robotem, z milisekundową zwrotną. Ale i w ten sposób w pierwszych dniach po Zagładzie sporo transformerów skaszaniło się bezpowrotnie.

— Okay.

Zaparkował Star Troopera przy serwerach warsztatu. Nie musiał nic robić, switch łącza miał w myśli. Sprawdził protokoły prywatności, po czym przepiął na siebie sensorykę z IP Frances — obraz i dźwięk w porządku — i na koniec wdział całego nowego robota razem ze zwrotną.

Znajdowali się w bezokiennych, lecz jasno oświetlonych magazynach pełnych pudeł, plastikowych pojemników i szklanych butli. RioBit rozpoznał sterowniki Cyphera 4.2 General Electric: biurowego robota humanoidalnego dopiero wprowadzanego do produkcji przed Zagładą. Frances Rory stała obok w swoim Cypherze. Te dwie maszyny różniły się tylko kolorem obudowy barkowej; był to model uniseks.

— Tędy.

Wyszli na korytarz, i do windy, winda działała, wszędzie jarzyły się szerokie pasy LED-ów, pomieszczenia były czyste, prawie lśniące — Grzesiu poczuł się jak na wycieczce w science fiction z dzieciństwa.

Maternica nie odpowiadała na pingi, nie widział nawet tagów drzwi i progów. W holu na trzecim piętrze zdołał odczytać w zoomie treść starych ulotek przypiętych do korkowej tablicy — były to ogłoszenia o studiach doktoranckich. Znajdowali się w MIT.

— Dobry transfer.

— Nasz satelita.

Frances wybłyskiwała sekwencje świetlne otwierające kolejne drzwi.

Weszli do olbrzymiego laboratorium, pod sufit zapchanego skomplikowaną maszynerią medyczną.

— Ach.

— Rozumiesz teraz. Każdy fachowiec od hardware’u jest dla nas na wagę złota.

Laboratorium było tak rozległe — szklane przepierzenia zamiast ścian, a za nimi kolejne szeregi centryfug, sekwenserów, sterylizatorów, dyfuzorów, spektroskopów i mikroskopów — że dopiero po chwili Grześ dostrzegł w głębi sali ruch: dwa mechy GE uwijające się przy szafach IBM.

Dostrzegłszy je, od razu jednak rozpoznał w ich ruchach coś nienaturalnego, to znaczy: nietransformerowatego.

Emotnął zmarszczone brwi.

— A oni?

Frances wyemitowała długie westchnienie.

— Nie mamy ludzi. Już nie mówię o fachowcach, ale o lojalnościach wobec gildii i aliansów.

— Właśnie, nie udało mi się wyguglać — jesteś freelancerem, tak?

— Ten projekt musi być freelancerski, jeśli w ogóle ma mieć sens. Dlatego rozmawiam bezpośrednio z SoulEaterem i z tobą, a nie z radą królewską, nawet nie z Kozłami. Jestem ja, jest Cho, który za życia był tu asystentem w dziale grantów, i jest Lagira, postdoc z São Paulo. A teraz ty.

— A oni? — Grześ wskazał na parę mechów na drugim końcu labu.

Teraz to Frances emotowała wzruszenie ramionami.

— Siebie nie będę kopiowała, a nikomu innemu nie mogłam dotąd zawierzyć. No to co mi pozostało? Boty sprawdzone w bitwach i questach. Ten tam to nekromancer dwudziestego czwartego levelu z koreańskiej AMMORPG, a tamten — Łowca Asteroidów ze space opery Blizzarda.

— Czemu tak dziwnie chodzi?

— Skille do motoryki przypięłam mu z chińskiej opery wu xia. Normalnie latał na dopalaczach egzoszkieletu, głównie w nieważkości.

— No to fakt, degradacja.

— I grawitacja. Słowem: dół.

Grześ chciał się zaśmiać i trącić Frances łokciem w odruchu niby-spontanicznego afektu — wyszła mu kraksa metalu, od której zimne echo poszło po całym labie.

— Sorry.

Wyświetlił gif Flipa i Flapa.

Ale Frances była już dwa kroki dalej w labie i w wywodzie.

— Dobra. Zobacz. Chodzi nam o takie rzeczy.

Podszedł, zoomnął na obudowy maszyn o gabarytach przemysłowych lodówek.

— Okay, wyguglałem tę linię produktów Polygenu, wysokotemperaturowa synteza chemiczna, ale nie bardzo chwytam —

— Teorię jakoś odkopiemy z baz prac naukowych, ale potrzebujemy kogoś, kto zająłby się samym hardware’em, od poziomu głupiego chłodzenia i czyszczenia obwodów. Nikt z nas nie rozumie, jak właściwie to działa — tylko tyle, co mamy dostać na wyjściu.

— Co macie dostać?

— Życie. Człowieka.

Of gods and bots

Blank.

I Grześ emotnął blank:

— Hę?

— Nie ocalał żaden związek organiczny, tak? Wyprażyło całą chemię białka. — Frances podeszła do Grzesia i ściszyła głośniki. — Ale pomyśl: skąd się w ogóle wzięło na Ziemi życie organiczne? Skąd? Z chemii nieorganicznej. Na początku miałeś tylko gorącą zupę pierwiastków i miliony lat kotłowaniny wysokich i niskich energii. I bum: RNA, DNA, komórki, rośliny, zwierzęta, ryba wyłazi na brzeg, voilà, Homo sapiens. A przecież nie musimy teraz całego procesu powtarzać krok po kroku. Przed Zagładą biochemicy syntetyzowali już łańcuchy nukleotydów dezo. Klocki mamy gotowe, całą tę chemię składników pierwotnych, przejścia od nieorganiczności do organiczności. I mamy receptury: dokładne mapy DNA z Human Genome Project. Trzeba oczywiście zsyntetyzować także samo jajeczko i przygotować macice w inkubatorach, ale ta technologia też już istniała. Istnieje.

Frances mówiła, a Grześ stał martwym klocem metalu — słuchał i myślał.

— To się nie uda.

— Dlaczego?

— Żeby żyć, organizm biologiczny musi mieć dokoła siebie cały świat biologii. Popraw mnie, jeśli się mylę; nie jestem biologiem, ale trochę książek się przeczytało. Najprostsza rzecz: flora bakteryjna w żołądku. A co z wyżywieniem? Człowiek spożywa także białko: kilogramy innego życia. Tony, setki ton w skali lat. To się nie uda.

Wyświetliła mu dygającą nisko damę dworu w balowych krynolinach.

— Oczywiście. Cały świat biologii. W tym rzecz. Lata pracy. Wchodzisz?

A machine-made man. Reset dokonany przez Złego Boga, po którym odwracają się wszystkie porządki: roboty stwarzają człowieka. Grześ uniósł łapę metalową i przesunął ostrym kantem palucha po gładkiej, lśniącej obudowie syntezatora RNA/DNA — naciskając mocno, aż pojawiła się rysa — metal on metal, wizg wysoki, od którego zabolałyby go uszy (gdyby miał uszy).

— Wchodzisz?

Show must go on

Lubił przechadzać się po pustych i naturalnie bezludnych plażach oceanicznych, i lubił dachy wieżowców Minato. Miał prosty program do wchodzenia po schodach — wypuszczał mecha wzwyż przez sto pięter, a samemu wracał doń dopiero, gdy robot wspiął się już na szczyt. W nocy Tokio widziane z tej podniebnej perspektywy wyglądało jak poprzepalana pocztówka z Tokio: wielkie nieregularne plamy całkowitej ciemności, a tu i ówdzie — wypryski reklam, neonów, megaekranów LED-owych, kilka laserów 3D oraz fragmenty oświetlonego labiryntu ulic. Dopóki Royal Alliance kontrolował elektrownię w Hamaoce, dopóty gigawaty będą szły w te puste scenografie: transformery królewskie raz po raz głosowały za oświetlaniem bezludnej metropolii. Nie wytrzymałyby psychicznie w całkowicie zaciemnionym mieście.

Grześ lubił podchodzić swoim mechem do samej krawędzi dachu, aż żyroskopy dygotały od byle podmuchu wiatru, i z brzegu tej monumentalnej przepaści oglądać życie martwego miasta, urban zombie. Jednej nocy dostrzegł ruch czerwonych punktów na niebie ponad wieżowcami — to Patagoni wypuścili się air-dronami w dzielnice RA. Innej nocy zrobił ten kolejny krok naprzód i poleciał na bruk. Zapisując cały lot milisekunda po milisekundzie.

Zaczął był chadzać na nocne patrole w okolicy Aiko Tower, gdy Patagoni i Czarny Zamek obrabowali mu trzeci sex shop pod rząd; części zamienne do Hond też się kiedyś w końcu wyczerpią. Dotąd nie przywiązywał wagi do przepychanek terytorialnych między aliansami, a teraz codziennie sprawdzał mapy wpływów i raporty o obcych mechach napotkanych na terenie RA, sygnały alarmowe maternicy Tokio. Zabierał Plujnicę i dodatkowe baterie (i tak nie czuł ich ciężaru) i wychodził na długie spacery. Pod bieżnikowanym metalem stóp chrzęściły kości Japończyków oraz drobniejsze kośćce elektronicznych gadżetów i plastikowego śmiecia. Aż zza drapaczy chmur Shiodome wysuwało się tłuściutkie Słońce i Grześ mógł nareszcie odfajkować kolejną noc zimnej samotności. (Nie doczekali się wciąż dobrego pluginu do snu).

Tak obracał się mechaniczny kalendarz Postapokalipsy. Patagonia i Black Castle zaczęli się tłuc między sobą, seksbot kontra seksbot, piąchą po polimerowej gębie. Ktoś w Chūō Akachōchin rozsiewał plotki o zamachu na elektrownię Trzech Przełomów. Zeszły z orbit i spaliły się dwa następne satelity komunikacyjne. 1011 PostApo niejaki Ernesto Iguarte z Patagonów zapadł na ciężką schizogenię i począł się kopiować bez opamiętania; zapchał wszystkie serwery Patagonii i wylał się na maszyny B&B. Kolejne alianse odcinały się od otwartej sieci satelitarnej. IRS ponoć ostrzelał jakieś instalacje na wybrzeżu Nowej Zelandii. Grzesiu skopiował się na sąsiednią partycję i przeprowadził wielogodzinną rozmowę ze sobą. Potem jeden z Grzesiów zdeletował się do czysta.

Nadal lubił te spacery po nocnym Tokio. W ruchu było życie, ruch był życiem. Przez chwilę próbował nauczyć się japońskiego; poległ. Więc jednak — obcy w obcym kraju. Dokoła niego jakieś symbole, twarze jakichś polityków, jakieś hasła, wszystko zbyt dziwne, oddalające, wypychające, spowalniające. Ksenoarcheologia. Stanął przed witryną sklepu sprzedającego peruki, okulary i garnitury Elvisa Presleya, przeskalowane na rozmiar azjatycki. Skośnooki Presley zapętlony na ekranie podczas występu na scenie w Las Vegas szczerzył fluorescencyjnie białe uzębienie. Grześ stanął i stał, i nie mógł się oderwać, coś się zapętliło w nim samym, jakby wszystkie gałęzie algorytmu prowadziły do tego samego węzła, do żółtoskórego Króla Rocka. Aż dostał w łeb młotem stukilowym i wleciał do sklepu przez rozbitą szybę witryny.

Would you kindly… kill!

To nie był młot, to była łapa industrialnego Schmitta. Czerwono-zielony mech asymetrycznego szkieletu zdeptał ekrany, peruki i okulary i zabierał się do kafarowego deptania Grzesia. Nie mieścił się w witrynie — rozpruł sufit swoją główką szpiczastą-iglastą, na bojowisko sypał się tynk i gips. Grześ nawet nie wiedział, czy to ktoś z Czarnego Zamku, czy z Patagonów. Pingnął alarmowo na częstotliwości RA. Schmitt zmiażdżył mu świeżo doprawioną nogę. A potem wystrzelił spod pięści na Star Troopera Miharayasuhiro własną siatkę Faradaya. Był półtora raza większy i cztery razy cięższy, Star Trooper się już nie podniesie spod jego łomotu — Grześ zdecydował się wylogować i czym prędzej wrócić na miejsce pancernym Drill Masterem GE.

Nie spostrzegł, kiedy zgubił Plujnicę; zapewne przelatując przez szybę witryny. Zorientował się, ujrzawszy Totoro i dwóch Puchatków przeskakujących z manekina Elvisa na barki Schmitta i naciągających na mecha Grzesiową siatkę na Drucie uziemienia. Schmitt zamachał łapskami, usiłując je strącić, ale przez wystawę i po półkach i manekinach przelała się zaraz druga i trzecia fala irigochi, i w parę sekund już dwa tuziny pluszaków — cała neurofamilia Grzesia — skakały i tuptały i tańcowały po przemysłowym kafarowcu. Któryś z nich musiał był też nacisnąć spust Plujnicy: nie czekały na uziemienie i odcięcie sygnału, tylko przepaliły robota na wylot, tak jak zwykł to robić Grześ.

Schmitt gruchnął na posadzkę niczym obalony pomnik, wybijając dziurę jak trumnę. Przygniótł pechowo jednego pokemona. Grześ wydobył go ostrożnie, sprawdził nóżki i rączki, pokręcił jego główką. Inne irigochi obsiadły Star Troopera od kolan do barków i popiskiwały po swojemu, gestykulując naokoło małpio-ludzko.

— Tylko mnie nie zaduście.

Podźwignął się na jednej nodze. Mały Totoro wyciągnął do niego łapkę, jakby oferując pomoc-podparcie półtonowemu robotowi. Grześ emotnął głęboki śmiech. Inteligencja połowów! Odpowiedział lustrzanym gestem, i tak wyszli na ulicę przedświtu: kuternoga Miharayasuhiro wsparty na Plujnicy oraz uczepiony jego stalowego kciuka pękaty Totoro, a za nimi rozdokazywana reszta Grzesiowego potomka.

10K P

OST

A

PO

Pierwsza Wojna Transformerów wybuchła o zasoby, tak jak przewidywał był SoulEater. Wybuchła, przetoczyła się przez Ziemię i zgasła: każdy już dokładnie wiedział, do kogo należą wszystkie działające serwerownie i elektrownie.

4529 PostApo ostatnia biała kropka zniknęła z mapy świata. Żaden transformer nie był w stanie zapewnić sobie w pojedynkę stałej konserwacji hardware’u oraz ciągłości zasilania.

— Wchodzimy w okres feudalny — żartował Grześ. — Zamiast warowni na wzgórzu — kuźnia robotów.

7899 PostApo coś nawaliło w ostatnim z satelitów telekomunikacyjnych odbijających dotąd sygnał ponad Oceanem Atlantyckim. Kable pociągnięte po dnie morskim poddały się już wcześniej — drobne naprawy, które ludzie wykonywali byli na bieżąco, niezauważalnie dla miliardów internautów, ustały w dniu Zagłady, i nieuchronna kumulacja usterek tudzież pospolitej entropii pokonała jedną po drugiej wszystkie linie transoceaniczne. Prace inżynieryjne w głębinach morskich to jedna z tych rzeczy, za które nie ma co się zabierać bez zaplecza całej cywilizacji.

Tym samym transformerzy mogli zapomnieć o swobodnym wlogowywaniu się w mechy w dowolnym miejscu świata. Gildie i alianse zamarzały już w regularne narody — bo złączone nie tylko jednością języka i kultury, ale także czasu i miejsca.

GOATs i Black Castle podzielili między siebie Tokio i jego elektrownie; zjednoczyli się, rozbili na frakcje i znowu zjednoczyli. Teraz naprawdę byli Japończykami.

Grześ nie zaglądał tam od ponad ośmiu lat i zdziwił się bardzo, gdy Świetlisty Poranek zaanonsował mu przybycie Dagenskyolla.

— Karaluch — powiedział Świetlisty Poranek. — Brrr!

Bysie wszystkich swoich nielokalnych gości pakowali w taśmowe mechy GE serii Burg I, bardziej przypominające dwunogie skarabeusze niż humanoidy. Dwarf Fortress sprzedawała je wszystkim transnacjom Ameryki wraz z częściami zamiennymi, był to jedyny model, którego produkcję udało się z powrotem uruchomić i utrzymywać — z przerwami — od 8488 PostApo. Świetlisty Poranek i inne wektory ekstrawertyczne rozwinęły w sobie głęboką awersję do owego designu. Grześ przypuszczał, że miało to coś wspólnego z ich traumą po ataku Republiki Iguarte na Farmę w ostatnich dniach wojny.

Dagenskyoll wkroczył do ogrodu z rozmachem, wywijając czarnymi panelami solarnymi robalich skrzydeł na wszystkie strony. Słońce brało się do zachodzenia, zielone cienie szemrały po zaroślach i grządkach.

Świetlisty Poranek chował się za winoroślami i rzucał w Dagenskyolla kamykami zza rachitycznych pni jabłonek.

— Może od razu psami mnie poszczuj — zagruchał Dagenskyoll.

— Nie mamy jeszcze psów.

Grześ wyprostował się, odczepiając wąs USB od linii skraplaczy. Pracował tu w specjalistycznym Mandrake’u II-A, na sześciu modliszkowych łapach, z bateriami agrokulturowych narzędzi wysuwanych spod obudowy. Korporacje dążyły były do zastąpienia automatami także farmerów, tuż przed Zagładą szły na to znaczne fundusze.

Grześ emotnął uścisk dłoni. Dagenskyoll emotnął wieczór przy piwie. Grześ emotnął stół i krzesła. Stanęli tam w ogrodzie naprzeciw siebie, jakby usiedli.

— Jankes Byczuś Mengele.

— Żółtek wampir kamikaze.

Emotnęli zgodne rechoty.

— Ja go zjem zjem zjem — zaśpiewał Świetlisty Poranek.

Dagenskyoll wyświetlił pytajnik.

— Właśnie jesteś zjadany. — Grześ wskazał irigochi zachodzące ich od północy ogrodu, utaplane w błocie maskotki-frankensteiny, połatańce pluszowe sklecone z tuzinów mechanicznych zabawek pochodzących z najróżniejszych kultur i kategorii wiekowych. — Jutro będą tobą gadać i tobą chodzić od rana do wieczora.

Czarny karaluch zadygotał, jakby dreszcz po nim przeszedł.

— A możemy gdzieś poza podsłuchem?

Grześ wycelował manipulator w swoją płytę grzbietową.

— Mam sztywną do Wiesnera.

Grześ procesował się obecnie na serwerach MIT Media Labu, z dodatkowym backupem B&B w kontenerach przenośnych serwerowni Google’a pod Bostonem.

Północna Ameryka trzymała się na liniach lądowych, od Kalifornii po Nową Anglię. Krasnoludy produkowały już światłowody, niech im Intel błogosławi.

— Przecież wiem, że nie siedzisz w tej modliszce, nie gadam tu z jakimś Iguarte; ale chyba mogę ci zaufać, nie?

— A ty? Skąd żyjesz? Przecież nie z Tokio.

— Długa historia. Nie słyszałeś? Podnieśliśmy w końcu drony transoceaniczne. Przekopiowałem się na flashe. Ja i delegacja. Pierwszy lot spadł gdzieś koło Hawajów, Dawntreadery to nie są, oj nie. Ale za drugim razem złapaliśmy prąd strumieniowy na dwunastu kilometrach i się nam poszczęściło. Siedzimy teraz na kompach krasnoludów, cieknę tu chyba po tym samym łączu z Cambridge co ty.

— Jakaś większa akcja, dziwne, że nie miałem w newsach.

— Zaraz ci opowiem, tylko je cofnij.

Irigochi sypały bowiem mechowi Dagenskyolla piasek w tryby, wpychały patyki w jego stawy i między stalowe ścięgna.

— Chodź.

I dwa transformery — karaluch i modliszka — podreptały ze zgrzytem i wizgiem pod prąd słońca zachodu. Podczas gdy tuziny małych mechanicznych brudasów krążyły wokół nich niczym rój przyziemnych owadów.

Owady bzykające wokół w powietrzu — krągłe buczki pobłyskujące srebrno i liliowo — to były drony-calineczki, taśmowo fabrykowane robociki do zapylania roślin, których nie zapylą owady jeszcze nie wskrzeszone.

Dagenskyoll łypał podejrzliwie na irigochi wszystkimi soczewkami.

— Nie lubią mnie czy co.

— To zależy od wektora.

— Hę?

— Jak trochę z nimi pobędziesz, nauczysz się rozpoznawać.

— Wiesz, co się stało z resztą tych pluszowych kurdupli w Tokio?

— Co?

— Duży Zamek je zaobrączkował i przerobił na zwiadowców.

— Wszystkie?

— Co ty, większość rozpadła się wcześniej, niereperowana.

— Prędko się psują, fakt. Niekiedy cały dzień nic innego nie robię, tylko je naprawiam.

— To po co się tak męczysz?

— Przecież ich nie zabiję.

Dagenskyoll emotnął człowieka z głową świni.

— Kogo nie zabijesz?

— Nie wiem, ale wiem, że to byłoby zabójstwo. Widzisz ten wektor? Nazywam go Świetlistym Porankiem, bo zawsze ma energię świtu letniego dnia, ładuje mnie jak tęcza i gitarowa solówka.

— Dlaczego „wektor”?

— Bo nie liczą się same irigochi, liczy się ich konfiguracja. Podziel mózg na dwieście części i składaj w różnych kombinacjach po dwadzieścia, trzydzieści, czterdzieści. Raz dostaniesz taką osobowość, raz — inną.

Weszli do długiego garażu, Grześ zaparkował Mandrake’a pod kapturem konserwacyjnym i wyszedł z cienia starym Star Trooperem (model identyczny z japońskim Miharayasuhiro).

Wspięli się po zewnętrznych stopniach na dach głównego budynku Farmy, pod trójkątne panele kolektorów słonecznych. Irigochi za nimi tu nie podążyły, stopnie były zbyt strome dla większości zabawek składowych tego wektora; wektor ma instynkt samozachowawczy, nie zdekomponuje się z własnej woli.

Grześ wysunął czujnik powietrza, emotnął oddech i powiedział:

— Dobra, jesteśmy na privie.

I wtedy Dagenskyoll, nie marnując czasu:

— Będziemy musieli spuścić atomówkę na Patagonię.

— Że co?

— Nie ma innego wyjścia. SoulEater właśnie uwodzi IRS. Będzie koalicja: my, to znaczy obie Japonie, i królewscy z Europy, i Bysie, i krasnoludy, i może Rex, może Salamandry. Patagonia poszła za Małym Zamkiem, wypuszczą na was tutaj wszystkie drony Rosji i Brazylii. Jedyne wyjście: zbombardować uprzedzająco ich serwery. Ale wszystkie te pochowane po silosach rakiety balistyczne dawno przerdzewiały i przy próbie odpalenia w najlepszym wypadku wywalą w ziemi dziurę jak Moria. Tylko ta dronowa łódź podwodna IRS-u jest na chodzie.

— Kiedy to kompletny dzikus!

— Wiemy. Ale masz inne wyjście? Słucham.

— Przekonać Patagonów.

— Nawet jak teraz ich przekonasz, to skąd gwarancja, że za chwilę znowu nie zwycięży tam frakcja heavymetalowa? A Małego Zamku nie przekonasz w ogóle, zapomnij.

— Prawda, Mały Zamek jest chuj faszysta.

Emotnęli ciężkie westchnienia. Czarne trójkąty odbijały nad mechami łuny złotego blasku zasypiającego Słońca. Wiatr przyniósł zielony listek i przylepił go do barkowej osłony Star Troopera. Grześ dotknął tej roślinki-relikwii igłowym czubkiem palca. Po czym emotnął drugie westchnienie.

Niebo nad rajem miało barwę ekranu monitora nastrojonego na aksolotlowy kanał

Heavy Metal wykluł się w postach na forach Doomsday Book: późnego odprysku MTL, gdzie udzielały się transformery progresywne. W odróżnieniu od transformerów konserwowych, to znaczy „czepiających się życia”.

Dla metalowców — czyli tych progresistów, którzy w pełni zaakceptowali egzystencję transformerową w mechach i komputerach — Grześ i cały projekt Genesis 2.0 stanowili przykład konserwatyzmu fundamentalistycznego, transformerowego zacofania i ciemnoty.

Heavy Metal, u którego korzeni leżały także idee „Boga Resetu” i alzacki antyhumanizm, głosił bezwarunkową afirmację hardware’u i konieczność całkowitego i nieodwołalnego przekroczenia życia biologicznego. Zagłada tylko przyspieszyła nieuniknione — powiadali heavymetalowcy — nie możemy się teraz cofnąć, zawrócić ku neandertalczykom i w cuchnące mięso. A co robią Bysie w Genesis 2.0? Kręcą wstecz kołem historii.

Patagonia Riders, największy alians z Południowej Ameryki, który stopniowo połknął tam wszystkie inne gildie i wszystkich freelancerów, stał się w końcu na tyle liczny i wewnętrznie zróżnicowany, że w kolejnych głosowaniach swych członków przyjmował nieraz wręcz przeciwne strategie i polityki, zmieniając się jak kameleon. Patagoni wymieniali też swoich liderów częściej niż oleje w mechach; przez jakiś czas negocjowały w ich imieniu nawet loebnerowe boty konwersacyjne.

A Mały Zamek wprost przeciwnie: wyłoniwszy się jako oddzielny alians po schizmie w Black Castle, zatrzasnął się na dobre w Heavy Metalu. Przez ostatnie 4K miał jednego i tego samego lidera, Anemozę Quatro. Nadto krążyły plotki, że niektóre z transformerów Małego Zamku przenosiły się w całości na co potężniejsze procesory mechów, wzorem „Dążącego do Nieskończoności” Iguarte przykuwając się na amen do pojedynczego cielska metalowego.

Grześ miał metalowców za zdegenerowaną koterię natchnionych idiotów. Nie mówił tego głośno, ale podejrzewał jakieś zanieczyszczenie ich softu, zbyt głęboki dotyk Zarazy albo dysfunkcję IS3 jeszcze podczas sczytywania przed Zagładą.

Heavy Metal to nie był światopogląd ani przekonanie polityczne — to była religia, perwersja i system operacyjny duszy.

— Ale dlaczego akurat wam tak zależy? Dlaczego akurat teraz? Mały Zamek odgrażał się od dawna.

— Topiel podchodzi nam pod szyję. Albo zabierzecie się tu szybko za życie oceanów, albo nas zaleje na amen.

Star Trooper obejrzał się na południe, gdzie płynęły ciemnymi falami wysokie łany zielonych traw, pierwsze trawy tak bujne, pierwsza taka zieleń od dwudziestu siedmiu lat.

Zeszłej wiosny nareszcie udały się chwasty i kwiaty, a z dalszych kamer Grześ zasysał także obrazy świadczące, że wiatr zdążył już roznieść ich nasiona po większej części Nowej Anglii. Kwiaty! Nadal odruchowo zoomował na każdy przebłysk jaskrawszego koloru między monochromatycznymi źdźbłami Gramineae.

Wyprostowanym ramieniem wskazawszy ponad trawami ciemną linię na horyzoncie, emotnął majestatyczny lot orła.

— Te lasy — widzisz? — one stoją tak zmumifikowane od ćwierćwiecza, i to jest nasz cel na ten i przyszły rok. Najpierw Cho wypuści grzyby i bakterie, i rozłożymy wreszcie trupy drzew. A potem na tym nawozie wyrośnie świeży las, z DNA z cyfry.

Dagenskyoll wychylił się przez krawędź dachu, łypnął czerwoną soczewką na Ogród przykryty welonem długiego cienia budynku Farmy, na krzywe i wątłe pień-wyrostki jabłoni, śliw, morw, kasztanowców, sosen, klonów.

— Na razie niezbyt wam to wychodzi.

— Ech, pogadaj sobie z Cho, nie wiesz, o czym mówisz, to głęboka kabała genetyczna. Ja tu jestem od reperowania spryskiwaczy i mieszania w kadziach sztucznego gówna.

— Akurat! — Burg wyprostował się i puścił na displayu szybką symulację klimatologiczną, elektryczne spirale chmur, sprinterskie tętno prądów oceanicznych, wschody, zachody, wschody Słońca. — Takie rzeczy uchodzą ich uwagi, bo to skala inżynieryjna. Ty to rozumiesz, ja to rozumiem, ale nie talmudysta DNA, który nawet mecha na siebie nie włoży.

Vincent Cho słynął z awersji do humanoidalnych robotów. Metalowcy nie byli zgodni, czy czyniło go to hardkorowym progresistą, czy właśnie ultrakonserwatystą białka. Cho — tajny agent Bysiów i główna przyczyna sojuszu Projektu Genesis z Bull & Bull Alliance — siedział był od początku na serwerach Google’a, posługując się co najwyżej dronami-insektami, manipulatorami laboratoryjnymi i maternicą. Potrafił tygodniami nie wychylać świadomości poza symulacje chemii węgla i wirtualne gry ewolucyjne.

Grześ przychylał się do opinii, że Cho jako transformer stał się sto razy lepszym genetykiem niż przed zajesowaniem. Ktoś go ochrzcił „Stephenem Hawkingiem transformerów”, i tak już zostało.

— Idź z tym do Rory, ona ogarnia takie rzeczy. Polityka, nie?

— Plankton! — zahuczał Dagenskoyll, nastroszył skrzydła solarne i zastroboskopował tymi chmurami przyspieszonymi dyskotekowo nad Pacyfikiem. — Plankton, kurwa mech, a nie polityka!

Zachodziło Słońce, Star Trooper niewiele dostrzegał na ekranie Burga, ale Grześ przecież świetnie wiedział, o co chodzi Japończykom. Grając teraz na czas, emotnął małpę drapiącą się po głowie.

Zagłada życia na Ziemi bardzo szybko wywołała zmiany klimatyczne w skali przekraczającej wszystko, co zdołała wcześniej napsuć cała brudna cywilizacja człowieka. Najwięcej zła przyniosło zniknięcie elementu pozornie najmniej znaczącego: tych wszystkich drobin życia morskiego, których istnienia nie był wcześniej świadom nikt poza mikrobiologami. A w rzeczywistości plankton wiązał był gigantyczne ilości ditlenku węgla, ściągając go z atmosfery i topiąc w głębinach. W braku tej „pompy odsysającej CO_2” jego poziom w atmosferze wzrósł już ponadtrzykrotnie, podnosząc średnią temperaturę o pięć stopni Celsjusza. Lecz ten sam plankton wypuszczał też pod niebiosa większość siarczku dimetylu, a to wokół niego kondensują się chmury, zwłaszcza te niskie, gęste, które odpromieniowują ciepło od powierzchni planety. W świecie bez planktonu chmury nadoceaniczne stały się wyraźnie ciemniejsze i absorbowały znacznie więcej ciepła — co dołożyło co najmniej trzy następne stopnie do efektu cieplarnianego. Lody biegunowe topniały niczym na poklatkowym filmie, poziom mórz podniósł się prawie o metr, a sześć lat temu zatrzymał się Golfsztrom. Japonia ze wszystkimi jej cudownymi robotami szła pod wodę.

Chyba że w oceanach na powrót rozpleni się życie.

Małpa podłubała w nosie i prychnęła głośno.

— Musieliby się całkowicie przestawić. Nie człowiek i flora kontynentalna, lecz oceanografia. Nie wiem, czy w ogóle mają w bazach te genomy.

— Mają, na pewno mają. A jak nie oni, to na sto procent gdzieś na starych serwerach leży to spakowane. Powiedz słowo, a połowa królewskich Kozłów i Dużego Zamku siądzie do tego researchu.

— Myślisz, że to takie proste? Wiesz w ogóle, jak Cho to robi? — Star Trooper ogarnął mechanicznym gestem mroczniejący krajobraz recyklowanej przyrody. — Wiesz, że on najpierw musi odtworzyć w symulacji całą epigenezę? Całe cykle pokoleniowe, środowiska hormonalne i nieistniejące biotopy. I pod te wyniki ręcznie podkręca syntezy DNA i inkubacje. Musiałby się nagle przestawić z jednej dziedziny na kompletnie inną.

— Niech się skopiuje.

— Fuck you and your tech.

— Wam po prostu nie zależy, bawicie się ludzikami miękkimi, ale w sercu jesteście metalowcy, taki Soft Metal wczesnej Patagonii.

— Mam się obrazić? — Star Trooper odbeknął z głębi żelaza. — A bombardujcie sobie, kogo chcecie, my będziemy robić swoje. Te lasy, na które nie masz widać cierpliwości — obrócił się z powrotem ku południowej dali — one przecież też dadzą wam wiele dobrego. Wiesz, dlaczego od razu po Zagładzie — dni, tygodnie — interior kontynentów tak się ocieplił i wysuszył? Bo wodę z gleby w atmosferę wypuszczają właśnie łąki i lasy, one tak się pocą, z liści, liśćmi, wypacają mozolnie chmury i deszcze. A też sama gleba — bez wiążących ją roślin wyeroduje do gołej skały; już eroduje. I nikt przed Zagładą nie pomyślał zmapować genomów bakterii glebowych; a bez nich ta biocenoza chodzi jak silnik bez oleju. Wiesz, ile to roboty?

— Ale to wszystko za późno, te wasze lasy, łąki, mówisz o dziesięcioleciach. A nas zalewa już teraz.

— Proszę bardzo, idź, zaagituj i wygraj głosowanie u Bysiów.

— Wiesz dobrze, że twój głos znaczyłby najwięcej.

— Nieprawda, Rory i Cho i Carter-Lagira przewodzą tu w dyskusjach.

— Ale ty jesteś milcząca siła w tle, ty masz łapy w glinie.

Star Trooper wzniósł metalowe grabule, zacisnął, otworzył, i znowu, i znowu, jakby sprawdzał w zdumieniu, czy to rzeczywiście tymi łopatami mechanicznymi ulepił był z błota człowieka.

— Ja tylko wiem, który kabel wpiąć w które gniazdo.

— I to są fundamenty wszystkich imperiów.

Grzmot małej burzy — nie, to inny hurgot mechaniczny popłynął od siarczystej mroczności zmierzchu, ku której podświadomie kłonił się Grześ w swoim starym mechu przycupniętym tu gargulcowo na dachu Farmy.

Więc teraz szybki zoom i widzi: warkocz pyłu na starej drodze oraz błysk polerowanego metalu.

— Chcesz pobawić się maskotką?

Star Trooper zeskoczył z dachu i pomaszerował ku szosie. Z Ogrodu wypadły całą umorusaną gromadką irigochi — już chyba nie Świetlisty Poranek, bardziej Koń & Żaba.

Grześ stanął na poboczu i zamachał ramieniem jak semaforem, migocząc błękitnymi LED-ami od barku do nadgarstka.

Motor zgasł i dzieciak zeskoczył z siodełka. Motocykl był dla niego za duży, człowiek ledwo sięgał stopami pedałów, ledwo sięgał ziemi, nawet przechyliwszy maszynę w bok i zaparkowawszy tak krzywo (była też dla niego zbyt ciężka).

— Fredek, Dagenskyoll. Dagenskyoll, Fredek.

— Nie Fredek, tylko Indy — powiedział Fredek (nie Fredek).

Grześ wyświetlił Dagenskyollowi karykaturę doktora Jonesa wślepionego w napięciu w maleńki ekran TV.

— Ma wszystkie filmy świata do obejrzenia. Dotarł właśnie do Indiany.

Indy opuścił był laboratoryjną macicę 4882 PostApo i miał już niemal czternaście lat. Podobnie jak resztę Pierwszego Miotu (Margo, Diablo, Sierrę i Nurmiego) wychowały go transformery Bull & Bull Alliance oraz cyfrowe archiwa kultury człowieka, karmiła go i kołysała do snu maternica i szpitalne roboty pielęgnacyjne.

W głębi serca (ach, te metafory mięsa!) Grześ uważał, że żaden z Homo sapiens zsyntezowanych i wyinkubowanych w Pierwszym i Drugim Miocie nie jest człowiekiem — tak samo jak nie są ludźmi transformery.

Ale oczywiście nie istniał sposób na dowiedzenie lub obalenie tej tezy.

— Masz te jabłka? U Terry’ego kwaśne były okropnie. — Indy skrzywił się pokemonowo, prawie wywichnąwszy sobie szczękę.

Grześ zanotował w myśli (log roboczy): gdy wychowują cię wyłącznie kreskówki, nabywasz kreskówkowej mimiki i kreskówkowej psychiki.

Dopiero Czwarty i Piąty Miot będą mogły wyrastać wśród organicznych ludzi, dopiero Alicja i jej rówieśnicy.

Ale czy nie przejmą od starszych tego samego, karykaturalnego softu psyche? Czy w ogóle będzie potem można zrestartować ludzkość 2.0? — czy też dzieciństwo tych kilku sierot ustawi na wieczność całą nową kulturę Homo sapiens?

— Musisz samemu sprawdzić.

Poszli do szopy ogrodowej. Irigochi lgnęły do Indy’ego, całkowicie ignorując oba mechy; Koń & Żaba zmienił się w Ping-Ponga, a potem w Garfielda. Indy był w dżinsach i jasnym T-shircie i zabawki zdążyły je porządnie ubłocić, zanim doszli do owocarni.

Chłopak jadł tam jabłka z gumową ośmiorniczką owiniętą dokoła szyi i plastikową małpką uwieszoną łokcia.

— Błee, jakieś takie, mhm, mięsiste.

— To źle?

— Ale mi nie smakują.

— No ale skąd wiesz, jak powinny smakować?

— Widziałem, w Raju wszyscy się nimi zajadali, zrywanymi prosto z gałęzi.

(Raj to przede wszystkim filmy hollywoodzkie).

— No ale skąd wiesz, że mieli takie same kubki smakowe?

— Vince mówi, że nie ma różnicy.

— Taa, Vince jest pierwszy kucharz.

Genesis 2.0 osiągnęło już taki punkt zróżnicowania odtworzonej z cyfrowych archiwów DNA flory i fauny, że nastolatki z Pierwszego Miotu, naoglądawszy się nagrań rozmaitych telewizyjnych kulinarnych shows, zabrały się do samodzielnego kucharzenia. W efekcie Grześ od tygodni musiał znosić ich fanaberie i żądania i niespodziewane wizyty w poszukiwaniu kolejnych niezbędnych ingrediencji coraz bardziej wyszukanych potraw. W szczególności dzieci nie mogły darować Cho i Grzesiowi pominięcia w dotychczasowym planie rezurekcji przyrody całej grupy przypraw orientalnych, warzyw, owoców i drzew Afryki i Azji.

Grześ mrugnął bocznymi LED-ami do Dagenskyolla.

— Zawzięli się upiec amerykańską szarlotkę. Masakra.

Burg emotnął wielokropek.

Grześ przypomniał sobie wówczas legendy opowiadane przez Dagenskyolla w Chūō Akachōchin, przypomniał sobie, z jaką liryczną tęsknotą w syntezowanej piskliwie mowie snuł on opowieść o wirtualnym House of the Rising Sun, gdzie jakoby przywrócono transformerom wszystkie dawne rozkosze ciała.

Zoomnął na mecha Dagenskyolla.

Burg stał jak piorunem rażony: bezruch, bezruch kamienny i tylko obiektywy wodzą za małym człowiekiem.

Stworzył więc mech człowieka na swój obraz, na obraz gadżetu go stworzył: stworzył dziecko i dziecko

Grześ już wcześniej dostrzegł tę nabożną cześć u transformerów po raz pierwszy stających we własnym mechu wobec żywego, organicznego człowieka 2.0. Dagenskyolla trafiło potężnie, ale wcale nie stanowił wyjątku.

Indy gryzł jabłka, sok ściekał mu po brodzie, po szyi, Indy żuł miąższ i przełykał przeżuty, pracowała żuchwa, przełyk, skóra szyi napinała się, policzki pęczniały, zmiędzy zębów wymykał się mokry język, Indy mrużył oczy, krzywił się, mlaskał, ocierał usta opalonym przedramieniem — a Burgowi Dagenskyolla soczewki mało nie wyskoczyły z obiektywów naciągniętych na maksymalny zoom. Gdyby ten mech lepiej na nim leżał, pewnie padłby tu Dagenskyoll przed człowiekiem na kolana i oblizał mu dłoń czubkiem sensora.

Grześ w końcu odciągnął go za owocarnię, pod kadzie kompostu.

— Niezły nam wyszedł, co?

— Mhm?

— Cacy ludzik. Przyznaj się — trącił metalem metal Dagenskyolla, serdeczność buldożerowa na pół tony — przyjechałeś osobiście, bo wiedziałeś, że oni kręcą mi się tu po Farmie.

Dagenskyoll nareszcie zrebootował się.

— Daj spokój, to wszystko przecież pusta zabawa, jeśli nie uda się nam zatrzymać tej cholernej cieplarni. Nie będzie żadnej ludzkości białkowej na Ziemi ugotowanej jak Wenus.

— To jaka jest ta oferta Zjadacza Dusz? Uratujecie nas przed Małym Zamkiem i Patagonią, jeśli zabierzemy się za życie oceanów, tak?

— Uratujemy was tak czy owak, za kogo nas masz?

— I co, tak bez szantażu, bez przekupstwa?

Dagenskyoll otworzył skrytkę w biodrze Burga i wyjął z niej małą pamięć flashową.

— Masz, prezent od Royal Alliance po starej znajomości.

Grześ przyjął flasha, ale nie wpiął go w siebie.

— Co to jest?

— Morpheus siódemka, pierwsza stabilna budowa. Napisała go kopia kopii inżyniera rojalisty z Europy, na razie nie wypuszczamy na zewnątrz, więc proszę, zachowaj dla siebie. Sprawdziłem, działa. No, Morpheus, plugin do snów.

— Serio?

— Nie bój się, wszystko mieści się w tym zipie, z niczym się nie łączysz, Zaraza nie wejdzie. Sfiltruj, jak chcesz.

— Cholera, już zapomniałem.

— Co?

— Sny. Jak to jest. — Grześ emotnął kierunkowskaz do wnętrza szopy, gdzie Indy pluł seriami jabłkowych pestek w rozbrykane irigochi. — Bo może jak z nimi. Po czym poznasz, że to smaczne jabłko, skoro zrobili ci smak od zera?

— Ale my, my pamiętamy. Sny. Życie.

— Pamiętamy? — I Grześ emotnął ironię wielką i zimną jak góra lodowa.

— A nie?

— Ty pamiętasz?

— Co?

— Siebie.

Na co Dagenskoyll zapalił wszystkie LED-y i lasery Burga I, wybuchając siedmioma kolorami w nocnym Ogrodzie niczym chiński smok-fajerwerk.

— Teraz jestem sobą!

Ambystoma mexicanum, a właściwie jej larwa, aksolotl, potwór wodny, wypełniał terraria Genesis w MIT i sny Grzesia.

Aksolotl był jednym z pierwszych zwierząt, na których Vincent Cho ćwiczył swe moce rezurekcyjne. Gatunków niezagrożonych wymarciem genetycy przed Zagładą nie opisali wystarczająco dokładnie i nie zarchiwizowali, bo nie mieli takiej palącej potrzeby; podczas gdy gatunki dawno wymarłe — cóż, one wymarły i nie było tu łatwo o materiał bazowy dla nauki. Toteż najlepiej przygotowane do wskrzeszenia zostały gatunki wówczas akurat właśnie ginące, te balansujące na samej granicy ekstynkcji w latach tuż przed Zagładą. Oprócz pakietu DNA zapisano ich pełne receptury epigenetyczne. A aksolotl należał wówczas do zwierząt najszybciej wymierających.

Grześ chodził po budynkach Wylęgarni w wątłym mechu humanoidalnym, amerykańskiej wersji popularnego seksbota Hondy: Lily V produkcji Tesli. Większe mechy po prostu się tu nie mieściły. Cho bowiem w ogóle nie pomyślał był o pozostawieniu przestrzeni dla robotów, kiedy upychał w kolejno anektowanych blokach i laboratoriach uniwersyteckich inkubatory, akwaria, terraria i biostaty.

Już prawie trzy czwarte kampusu MIT zostało przejęte na potrzeby syntezy i hodowli poszczególnych form Życia 2.0. Właściwie tylko dawne wydziały informatyczne, z serwerowniami i superkomputerami, obroniły się przed inwazją Projektu Genesis.

Sam Projekt wciągnął transformery w fascynację bez mała religijną; stopniowo wyrósł na jeden z głównych punktów odniesienia transformerowej kultury. Orientowali się wedle niego nie tylko porąbani heavymetalowcy, ale kilkadziesiąt innych grup i nurtów. Istniał nawet fanklub Vincenta Cho i mod do Cywilizacji Sida Meiera, rozgrywający następne tysiąc lat Projektu Genesis 2.0.

W rezultacie pałętały się tu po kampusie MIT-u, od Harvard Bridge do Longfellow Bridge, transformery z niemal wszystkich gildii i aliansów, zwabione tym mitem Nowego Życia. Po zerwaniu łączności satelitarnej zrobiło się trochę luźniej — ale z czasem zaczęło z kolei przybywać białkowców.

Z okna pierwszego piętra syntezatorni w kompleksie Maclaurina Grześ widział towarowe mechy GE, wyprowadzające na smyczach pstrokate prosięta i kudłate jałówki. (Epigeneza nieodmiennie zaskakiwała Cho i jego wesołą drużynę samouków). Skwer Killian Court pokrywała sina skorupa zwierzęcych odchodów; wciąż byli daleko od odbudowania pełnego spektrum bakterii rozkładu. Zmutowane kudzu zarosło Memorial Drive i Massachusetts Avenue.

Maternica kampusu nie nadążała z mapowaniem postępów nowej biologii. Jakiś szczep bakterii, zaprojektowanej przed Zagładą do biodegradowania śmieci w oceanie, a wskrzeszonej nierozważnie przez Cartera-Lagirę, przeżerał plastik w całym Bostonie i trzeba było wymieniać połowę podzespołów w CSAIL. Grześ musiał wymienić.

Burleskowa Lilijka Grzesia postukała czerwonym paznokciem z ADNR w grubą szybę terrarium.

Nadęty niczym profesor prawa rzymskiego aksolotl przespacerował się pod wodą do szyby i do linii wodnej i spojrzał aksolotlowo na tego mecha jak z „Playboya”.

— Powinniśmy je wreszcie wypuścić.

— Pomrą.

— Masz tu siedemnaście zbiorników ambystomy i zero karpia. Uzgodniliśmy to przecież z Rory i Jarlinką.

— Jarlinka może mnie w dupę pocałować — powiedział Vincent Cho i wyłączył się z interkomu.

Grześ rozpoczął procedurę transferu fauny ze zbiorników numer trzydzieści cztery i trzydzieści siedem.

Matternet natychmiast zatrzasnął mu śluzy.

Grześ spróbował go obejść, ale nic z tego — Cho miał uprawnienia administratora całej maternicy MIT-u; chwilami Cho b y ł maternicą.

Pół minuty — i na monitorze kontrolnym terrarium wyemotowała się Rory Atena. Nawał pracy zmusił był Rory do rozmnożenia się na instancje robocze; teraz już podejmowała decyzje w wewnętrznych głosowaniach i formowała gildię osobowościową. I ta Rory Atena najczęściej stanowiła ogniskową gildii Frances Rory.

— Co cię naszło? Mamy tu polityczny pat, a ty denerwujesz Cho.

— Było ustalone — upierał się Grześ, emotując nerda-trolla przy pracy. — Robię swoje.

— Ale musisz dzisiaj? Niech się załatwią z Patagonią, wtedy wrócimy do harmonogramu.

Grześ bluzgnął ze wszystkich głośników rykiem tyranozaurowym. Po czym rąbnął z zamachu w szybę i roztrzaskał ścianę terrarium.

Na szczupłego mecha runęła lawina wody, piachu, kamieni i zielska. Ustał. Woda spłynęła korytarzem i w dół schodów.

U stóp Lily V podrygiwały trzy aksolotle; znacznie więcej wyłupiastookich potworków porwał i uniósł prąd.

— Zwariowałeś?!

— Nie mogę na nie patrzeć!

Rozdeptał na budyń wszystkie trzy ambystomy i wyszedł na dach budynku.

Wiało ze wschodu, od oceanu, aż furkotały żagle solarne, trójkątne kolektorówki na pięć—sześć metrów każda. Grześ okrążył dach czterokrotnie i dopiero w piątej pętli zwolnił. Odkąd zaczął morfeuszować, spędzał coraz więcej czasu, gapiąc się na pusty horyzont albo zagwieżdżone niebo (kosmos po Zagładzie był bliższy i jaśniejszy, skoro tylko oczyściła się atmosfera).

Oczyma CCTV widział zbliżającą się między czarnymi żaglami dachu Hondę Spirit. Nie odwrócił się.

— Pora zwolnić — powiedziała Rory Niobe głosem Audrey Hepburn.

Usiadł Lily na krawędzi, zwieszając w przepaść filmowo długie nogi. Rory usiadła obok. Obie Hondy miały witrażowo kobiece twarze, gładkie maski prawie aniołów, i Grześ, patrząc teraz na siebie z boku i z góry, pomyślał o starych mangach zrodzonych z hormonalnych snów nastolatków.

Pomyślał i zmorfeuszował się na dziesięć procent. Żagle kolektorów słonecznych nachyliły się nad nimi jak czarne kaptury polujących kobr.

— Nie przehibernuję przez następną wojnę.

— Obiecałeś mi. Bysie nigdy nie zaakceptują uralowców i iksaków.

Grześ emotnął powolne obroty planet nad Stonehenge.

— Nie wierzę w tę astrologię.

— To nie astrologia, to dziury w amatorskim sofcie.

Znowu mu wyświetliła Zodiak MTL.

Zanim Iguarte do reszty sfiksował, skatalogował tam kilka tysięcy transformerów — z różnych aliansów i krajów pochodzenia — według rodzaju softu neuro użytego do ich ajesunku przed Zagładą. Takich cheatów do IS3 krążyło wtedy setki, Rytka nie miała czasu zagłębiać się w porównywarki i wikipedie; ale wersje najpopularniejsze powtarzały się wystarczająco często, by móc już wnioskować o pewnych regularnościach. Iguarte utrzymywał na przykład, że zajesowani chińskim UltraBurnerem nie tolerują mechów humanoidalnych (Cho stanowił kliniczny przykład), a ci stransformerowani Pyroxyną 6.1 prędzej czy później się autodeletują. I miał na poparcie tę swoją statystykę.

Poprzypisywał cheaty IS3 do konstelacji gwiazdowych i wywiesił taką wersję Moscow Transformers List, ułożoną wedle owego software’owego Zodiaku.

Grześ z początku chętnie dawał wiarę tej teorii, bo horoskop Iguarte tłumaczył okresy jego depresyjnego spowolnienia: ponoć wszyscy zajesowani programami napisanymi przez Uraloczka Team cierpieli na tę przypadłość. Mniej więcej co sto dni przyduszała ich słona depresja, w której zwalniali się do paru kiloherców.

Potem zdał sobie sprawę, że w istocie nie jest to żadne wytłumaczenie: nadal nie rozumiał, d l a c z e g o szybkość procesunku miałaby wpływać na jego stany emocjonalne. Co gorsza, kontynuatorzy myśli Iguarte poczęli wysnuwać z Zodiaku MTL dalsze wnioski, dedukując z rodzaju softu IS3 przekonania polityczne transformerów tudzież całe ich drogi życiowe. Zajesowanych przez Xboxowe 6x666, nieszczęsnych iksaków, zbanowano w większości aliansów: dwa takie transformery — celowo lub niechcący — dopuściły się sabotażu, otwierając lokalne serwery na Zarazę, i teraz uważano tę ich skłonność za cechę wrodzoną software’u.

Czyja dłoń przelała grozę tę w symetrię ciała?

Grześ miał to za bezczelny neuroprofiling i odmawiał identyfikowania się z jakkolwiek definiowaną „osobowością Uraloczka”.

Tymczasem zegar jego znaku w Zodiaku Iguarte wskazywał wyraźnie, iż nadeszła pora na kolejne spowolnienie.

— Chciałeś przepłynąć przez to we śnie?

Grześ ujął pancerną dłonią swojej Hondy pancerną dłoń Hondy Rory Niobe i złożył na niej stalowy pocałunek. Czarne kobry westchnęły, rozkołysane.

— Śniło mi się, że przegłosowałem nalot bombowy na Arkę Noego — powiedział i zmorfeuszował się do dwudziestu procent.

Najbliższa kobra nachyliła się nad nim matczynie i ukąsiła w kark.

Grześ poczuł, jak w miarę rozchodzenia się jadu po Lilijce metal zmienia się w ciało. Jeszcze chwila — i siedział tu nagą dziewczyną półorientalnej urody, tylko że lalkowo bezwłosą. Przechodzący alejką poniżej Burg I pomachał jej łapą. Lilijka-kokietka posłała mu całusa.

Rory emotowała matczyną troskę.

— Co ci jest?

— Śnię.

Przesunął Morpheusa 7.0 z jednej piątej do jednej trzeciej skali. Parlament wypłukanych z terrarium aksolotlów zebrał się na trawniku pod budynkiem i głosował tam nad prawami życia i metalu. Grześ zlaserował ich z oczu i paznokci Lilijki — nadęte płazy zmieniły się w czarno-białe figurki, niczym wycięte z orientalnej baśni.

I wtedy nagle stała się noc, a na niebie wyświetliły się wszystkie konstelacje obłędu Iguarte.

Rory świeciła własnym blaskiem pod czarnymi kobrami, a każda jej emotka wychodziła na świat małym stalowym origami, ostrym krzakiem żyletek, i łasiła się do mecha i dziewczyny.

I prędko Grześ Lilia zaczął krwawić od natrętnych wyrazów współczucia Frances.

— O chodzi z tymi aksolotlami? — dopytywała.

— Jakieś zboczenie królewskiego sennika. — Grześ wyjął sobie z głowy Morfeusza i pokazał go na otwartej dłoni. — Zainstalowałem go i zastartowałem, jak robiłem ambystomom te testy tarczycowe, i chyba skubańce zapisały mu się jako szablon. Albo też ja cierpię na jakąś aksolotlową obsesję, której nie byłem świadom, i dopiero we śnie wyszła na wierzch — gdy mi się Freud odkorkował po trzydziestu latach.

— Mówiłam ci, żebyś odczekał z tym Morfeuszem! Royal Alliance to już nie twój dom, nie możesz tak bezrefleksyjnie łykać ich softu.

Grześ demonstracyjnie na powrót wraził w siebie Morfeusza.

Rory się zirytowała. Jej irytacja zaczęła krążyć wokół niej na skrzydełkach mikrowalkirii i popiskiwać przez maleńki róg bojowy.

Grześ Lilia emotnął uśmiechniętego Buddę i wskazał Rory stojący w zenicie gwiazdozbiór Aksolotla.

— Nie ma nic bardziej bezużytecznego.

— Mhm?

— Ambystoma mexicanum. Cała forma życia na nic, na wiwat, z głupiego odruchu ewolucji. Co miało być postacią larwaną, przejściową — rozmnaża się samo z siebie. I popatrz: cała późniejsza dojrzałość potwora okazuje się kompletnie zbędna, ot, wybryk natury. Po co to istnieje? Po co?

— O czym ty mówisz?

— Przyśniło mi się. Prawdziwa historia człowieka. Nie wiedziałaś? Nie przeczuwałaś nigdy?

— Co? Czego?

— Prawdziwe życie zapominamy w momencie narodzin. My płody, utuleni w ciemnych macicach matek, to wtedy jesteśmy ludźmi, wtedy się spełniamy, dotykamy pełni. A potem, potem wyłazimy niestety na świat i wszystko to tracimy, zapominamy, i tylko tak plączemy się po Ziemi, półtrupy, wielkie cielska gnijące, inercja życia na prostej drodze do grobu.

— Obudź się! Płody człowieka się nie rozmnażają.

— A my nie powinniśmy byli się transformować. Wstrzyknęliśmy sobie ten hormon, ten ajes — i co teraz pamiętamy z człowieka? Co?

— Jakbyśmy mieli w ogóle wybór…!

Ponieważ był to w jednej trzeciej sen, zarazem znajdowali się na lądzie i zarazem znajdowali się pod wodą. Chociaż żadnej wody wokół nie czuli. Niemniej aksolotle pływały swobodnie wokół nich i wokół ich opiekuńczych kobr, a zaniepokojone emotki poszturchiwały rybojaszczurze potworki w brzuchy i ogony.

Grześ Lilia uniósł i wyprostował ramię i obły aksolotl ułożył mu się na nim od łokcia do obojczyka.

— Tracimy to prawdziwe życie, zapominamy.

— Zrób mi cywilizację — zażądał basem aksolotl.

— Cho wstrzykuje im tyroksynę, żeby dorosły, żeby przeskoczyły z fazy larwanej w postać dojrzałą. Bo zawsze, zawsze musi przyjść ktoś z zewnątrz — i dopiero tak wyrywa je przemocą z aksolotlowatości. Ale po co? Po co?

Dwa inne aksolotle przysiadły na Rory; nie zwróciła uwagi.

— Przygniata cię, przecież widzę, słyszę, to klasyczne objawy uralskiej depresji. Musisz się spowolnić.

— Nie, nie, wystarczy Morfeusz, tym razem tylko Morfeusz.

Dojechał już do połowy skali. Sen wzbierał ciepłą falą. Grześ poczuł jej kołysanie, gdy budynek syntezatorni oderwał się od gruntu i poszybował powoli wzwyż i w głąb kontynentu, popchnięty nocnym wiatrem dmącym w żagle dachowych kobr.

Ciągnęli za sobą długie jelita rur i kabli. Czepiały się ich inne zwierzęta, pokrzywione produkty Cho & Co.

Rory nie dawała za wygraną.

— Kto się zajmie sprzętem, jak nam sfiksujesz? Wolałabym cię nie tracić nawet na te parę tygodni, ale jeśli mam cię stracić w ogóle… Co ty z nim robisz?

(Aksolotl dmuchał i śpiewał do ucha Lilii Grzesia).

— Och, zdradza mi tajemnice wszechświata.

— Ile razy prosiłam cię, żebyś się skopiował i przesunął w fazie? W ten sposób zawsze mielibyśmy jednego z ciebie w pełnym zdrowiu.

— I co, myślisz, że coś byś na tym zyskała? Słyszałaś, żeby transformer dokonał jakiegokolwiek odkrycia, żeby się nauczył czegoś naprawdę nowego, zmienił zawód albo przyzwyczajenia? Minie następne dziesięć tysięcy obrotów Ziemi i nadal nie wyszkolimy żadnego nowego technika, nie przybędzie nam informatyków i genetyków. Te same transformery będą obtaczać w metalu te same okruchy wiedzy, guglać po skarbnicach przeszłości za szkolnymi przepisami na nadprzewodnik i RNA.

— Może i tak. Ale wszystko to — szybciej, sprawniej, lepiej.

Dryfowali ponad ulicami kampusu, ponad boiskami i kortami. Laserowe spojrzenie wychylonej przez krawędź dachu Niobe obkreślało na ziemi pojedyncze sylwetki dziecięce, zawsze otoczone przez stadka irigochi, przez mechów-opiekunów i duchy maternicy. Obświetlało te ludziki 2.0, synków i córeczki z późnych miotów, kilkulatków oraz tłuściutkie bobasy ledwo trzymające się na nóżkach, dokazujące pod czujnymi obiektywami grup automatów babysitterskich z luksusowych linii AGD pomocy domowej. Owe humanoidalne „towarzyszki życia” dla milionerów, designersko seksowne, pod marką Yves Saint-Laurenta, Gucciego, Toma Forda, z dystansu naprawdę wyglądały jak ludzie.

I w ten sposób komponowały się rajskie obrazy rodzin z dziećmi, matek i ojców z ich pociechami.

Przez chwilę zdawało się Grzesiowi, że dostrzegł tam także Alicję. Ale nie; to nawet nie był sen o Alicji.

Rory podkreślała te dzieci 2.0 tęczą stroboskopową, przez dachy i skroś gruntu; wyłapywała je w piwnicznych inkubatorach i w otwartych na świat playroomach. Pięćdziesiąt procent snu pozwalało już na dosłowność poetyckich metafor.

To były także ich dzieci, Grzesia i Frances, ich potomstwo szczere. Grześ Lilijka sięgał ku nim z wysokości rękami i emotami; emoty były jego rękami.

— Robociki moje! Moje lego cieplutkie! Oni nas zbudują.

— Zrób mi cywilizację! — burczał aksolotl, na dobre już przyssany do policzka Grzesia.

Grześ musnął rozgrzaną dłonią zimny pancerz Hondy Frances, pogłaskał krzywizny jej symetrycznych muskułów.

— Popatrz, przecież żaden transforming nas z tego nie wyzwoli. — Widzi, widzą: metalowe barki, metalowe szyje, metalowe czaszki. — Niby moglibyśmy zupełnie inaczej, ale musimy, musimy chodzić w tych mechach pokracznych, topornych figurkach disneyowskiej wyobraźni, w karykaturach ciała. Dlaczego? Cho wytrzyma bez, bo to nerd autysta, ale normalny człowiek potrzebuje złudzenia człowieczeństwa nawet po śmierci.

— Jak sobie wyhodujemy i wychowamy z nich informatyków, postawią nam takie wirtuale, że nie będziemy musieli się już męczyć z żadnym żelastwem w materialnym świecie.

— I będą w nas grali na swoich konsolach w playroomach wieczności.

Szybowali nad zielonymi polami Ameryki, czarne żagle niosły ich wysoko i daleko. Niepostrzeżenie zostawili za sobą MIT i Nową Anglię, a Grześ już wiedział, że cała ta zieleń pochodzi z Morfeusza, zrestartowana przyroda nie sięgała tak daleko — Pas Rdzy, Wielkie Jeziora, Missisipi — była zarazem noc i zarazem dzień, w którego orzeźwiającym świetle widział te lasy świeże i pola życiobarwne — ach, przeskoczyli Zatokę Meksykańską i Kanał Panamski — i już w osiemdziesięcioprocentowym zanurzeniu w sen spadli w ławicy ciężkich aksolotlów szturmowych na Rio de Janeiro i Campinas, na serwerownie Patagonia Riders i ich magazyny mechów, aksolotle pluły bombami w kształcie mniejszych aksolotli, te u celu rozpluwały się na jeszcze drobniejsze ambystomy, tak się rozsnuwał onirycznie ów fraktalowy nalot płazów, aż wreszcie uderzył w dzienno-nocny kontynent deszcz ognisty na tysiąc tęczy, Grześ zaś śnił się już na orbicie, skąd aksolotle zwykły dumać nad wiecznością i ludzkością, i równie wyraźnie ujrzał z tej grzędy aniołów dwa grzybki atomowe wyprysłe na południu Europy, i nawet zmorfeuszowany na wylot pojął, że oto na jego oczach, w jego śnie Druga Wojna Transformerów wybuchła i przetoczyła się przez glob. Podczas gdy on wypłakiwał na ramieniu Rory swoje depresje uraloczkowe.

War, war never changes

Zjechał potencjometrem Morpheusa do zera. Zadrżawszy w najczystszym z lęków solipsystycznych, czy aby nie śni sobie także tego wybudzenia.

Oderwał blachy swej Hondy od mokrego dachu. Było słoneczne popołudnie po obfitym deszczu, kampus MIT lśnił srebrnymi kałużami i koralami wesołej deszczówki.

Grześ pobrał sygnał od maternicy. Datownik pokazywał 10231 PostApo, minęło trzynaście dni.

Honda Rory podźwignęła się równie zgrzytliwie, zapewne uruchomiona ponownie dopiero na ruch Grzesia.

— Cieszę się, że —

Z piorunową emotą FUCK YOU! rzucił się na nią i strącił z dachu. Spadli razem na chodnik poniżej, on na górze, ona barkiem na płyty, grzmot wstrząsnął kampusem. Lilii Grzesia zmiażdżyło stawy biodrowe i urwało lewe ramię; Lilia Frances przełamała się na pół jak rozłupana lalka. Dookolny Matternet zawył na czerwono.

— Skąd masz klucze?! — Grześ tłukł górną połówką Hondy Spirit, aż odpadła od niej stalowopierzasta osłona radiatora. — Skąd wzięłaś klucze?! Jak mnie zhackowaliście?!

— Nikt-cię-nie-ha-cko-wał — zajęczała Rory w rytm łupnięć swej głowy o beton. — Spo-wol-ni-li-śmy-ca-ły-twój-ser-wer.

Puścił ją.

Przez cały czas zagadywała go, żeby się tylko nie zorientował. Gdyby się nie morfeuszował, spostrzegłby znacznie szybciej.

Nie chciał się był spowolnić, jak Zodiak Iguarte dyktował, więc spowolnili go w sekrecie, bez jego zgody.

Pochylały się nad nimi dwa mechy opiekuńcze. Zza ich kominowych nóg wyglądała twarzyczka dziewczynki z Trzeciego Miotu, patrzyły wielkie oczy bardzo poważnego dzieciaka: Milenka.

Frances podparła się na łokciu.

— Sorry, musiałam, Cho storpedowałby negocjacje, byle pokazać, kto tu rządzi, postawiłeś się mu w najgorszym momencie.

— Gówno prawda. Usunęłaś mnie ze sceny, bo bałaś się, że Dagenskyoll mnie przekonał i głosowałbym za królewskimi i Dużym Zamkiem.

— Sorry.

Grześ nieporadnie zbierał z betonu ułamki hardware’u. Części pokrywy piersiowej i podzespoły sypały mu się zmiędzy palców.

Nie chciało mu się już nawet emotować.

— Więc na czym stanęło?

— Heavy Metal upadł, Homo sapiens górą. Robimy ludzkość.

Druga Wojna Transformerów była wojną religijną.

— Odchodzę. — Grześ, chrobocząc brzydko, dźwignął się do płaskiego siadu, wcisnął kciukiem w oczodół wypadły obiektyw. — Radźcie sobie sami.

— Dokąd?

— Gdzieś na niepodległe serwery.

— Nie ma niepodległych serwerów.

— To zrobię. Mam zapieczętowane magazyny części zamiennych.

— Okay. — I Frances wydała z siebie przepraszającą emotę zbitego psiaka. — Tylko nie wściekaj się znowu. — Następnie odegrała dla niego głęboki wdech, full human & organic. — Mamy twoje backupy.

Już tylko strzeliły mu z urwanego ramienia czerwone iskry.

— Ukradliście mnie!

— Musieliśmy. Dopóki nie wychowamy sobie nerdów dwa zero.

Milenka w głębokim zamyśleniu — skopiowanym chyba wprost z pixarowych animek bobasów i psów — przykładała kolejne kawałki roztrzaskanych Hond do kalekich korpusów leżących na zgruchotanym chodniku — kable, pancerze, siłowniki, palce stalowe i polimerowe kości — przygryzając języczek i podmuchując w opadającą grzywkę.

— A czemu się bijecie?

— Ciocia zrobiła wujkowi psikusa.

Problem epigenezy spędzał Grzesiowi sen z powiek. (Nie z powiek, i nie do końca sen — ale uczucie to samo).

Co robił, kiedy nie spał? Oglądał tysiące godzin nagrań — tych z Raju, sprzed Zagłady, oraz nagrań z życia ludzi drugich, z wczesnych miotów, urodzonych metodą syntezy chemicznej Vincenta Cho z zachowanych archiwów genetycznych.

Tysiące, dziesiątki tysięcy godzin. Porównując niestrudzenie: dzieci i dzieci, życie i życie, słowa i słowa, śmiech i śmiech, zabawy i zabawy — ale w czym tkwi różnica? Czy różnica w ogóle istnieje? Czy też błąd jest w oku patrzącego i przyczyna leży w zupełnie innej różnicy: pomiędzy człowiekiem i transformerem?

Epigeneza wymyka się analizie technicznej.

— Bierzesz dokładnie takie samo DNA — opowiadał Jarlinka — implantujesz i rozwijasz w dokładnie takich samych warunkach, a jednak na końcu dostajesz różne organizmy.

— Więc to mimo wszystko nie są ludzie? Znaczy, nie jak sprzed Zagłady?

— Cóż, genom jest ten sam. Ale sposób ekspresji genów — które geny się włączają, które nie, i na jakim etapie — to wszystko jest zapisane poza DNA, w ciągłości pamięci międzypokoleniowej. Począwszy od histonów — popatrz, to są te białka tutaj — na nich się obwija DNA, jak spaghetti na chochli, i kształt tej chochli determinuje kształt obwiniętego DNA, więc co z tego, że geny masz te same, jak nie wiesz, jaką formę chochli zapodać na starcie? Albo cały mechanizm metylacji. Czytałeś, że metylacja odbija ci na DNA cały tryb życia, traumy, choroby, status materialny, wykształcenie, miejsce zamieszkania, powietrze, jakim oddychasz? Albo weź dziedziczne ekspresje środowiskowe. Albo —

— Czyli geny mają swoją kulturę.

— Hę?

— Wyjmiesz człowieka z kultury i wychowasz w dziczy, i też dostaniesz zwierzę, nie człowieka. Kultura nie jest kodowana w DNA.

Jarlinka przed transformacją był nowojorskim antykwariuszem komiksów, genetyką zaczął się interesować jakoś od Hulka i Spidermana.

— Ale przecież zachowaliśmy kulturę! — I dalejże, podtyka Grzesiowi pod nos stertę Batmanów i Iron Manów. Ma teraz w osobistej kolekcji wszystkie Pierwsze Wydania świata. Nie zmieni się nigdy, nigdy już nie wyrośnie z nastoletniej geekowatości. — Wychowujemy ich na tym samym, na czym sami się wychowaliśmy!

— My? Czy nasze oryginały?

Oglądał Grześ tysiące godzin nagrań, w tym nagrań samego siebie — imprezy towarzyskie, których w ogóle już nie pamiętał, archiwa miejskie, eventy w pracy, cudze życiorysy video z Facebooka — patrzył na siebie, siebie w ciele Grzesia 1.0, i próbował się wczuć w tamtą człowieczość.

Jak w ogóle miałby ją dziś wyemotować? I co z niej przepadło nieodwracalnie gdzieś pomiędzy uczuciem i emotą?

— Co za absurdalne pytanie! — nadymał się Jarlinka. — Nie ma żadnego „pomiędzy”. Niby gdzie? My się emotami gniewamy i radujemy, płaczemy tymi emotami i emotami kochamy — emoty s ą naszymi uczuciami.

Ale Grześ pamiętał z Tokio, z 1K PostApo, wszystkie te przeraźliwie smutne teatry człowieczeństwa odgrywane przez transformerów zaklętych w toporne mechy, te pokraczne symulacje pijaństwa w barze Chūō Akachōchin, rozdzierające serce parodie czułości przeliczonej na tony metalu i megadżule serwomotorów, rytuały biologicznego kumpelstwa kultywowane w figurach kanciastych maszyn — jak się stukali kieliszkami z alkoholem, którego nie wypiją, jak się gapili na porno, które nie obudzi w nich najsłabszej żądzy, jak podkręcali głośniki, żeby podgrzać atmosferę rozmowy — pamiętał doskonale, bo sobie nagrał.

A teraz, teraz, 10K PostApo, już nawet nie próbują s y m u l o w a ć s y m u l a c j i, nie starają się u d a w a ć u d a w a n i a, gdy nie muszą, gdy nikt nie patrzy.

Co robią, kiedy nie pracują i nie oglądają filmów z Raju?

Nic.

Posągi zimnego metalu. Roboty bez roboty.

— Chodzi o to — próbował się Grześ wytłumaczyć Jarlince, a display rzygał mu sieczką stroboskopowych skojarzeń — że już za parę lat oni zaczną się sami rozmnażać i wychowywać własne dzieci, oni, pierwszy—drugi miot, i to się nieuchronnie przekopiuje na wszystkie pokolenia w przód. Jak w pierwszej sekundzie po Big Bangu mikroskopijna nierówność kwantowa ustawia kształt galaktyk i gromad galaktyk, tak teraz te kilka lat ich dzieciństwa — zabawy, kołysanki, piastunki, bajki, kary i nagrody — ustawi kształt całej nowej ludzkości.

Na co Jarlinka emotował swoim Burgiem wzruszenie tysiąca ramion.

— No to idź, baw się z nimi.

Alicja ma pięć lat i rozpoznaje Grzesia po podświadomych subtelnościach jego zachowań, obojętnie w jakim mechu by się akurat zjawił. Czasami nic jeszcze Grześ nie emotnie, nic nie powie, a ona już biegnie do niego, włazi na poharatane płyty stalowe, maże mu pisakiem po głowie i displayu.

— Bedziemy robić hura!

— Będziemy robić hurra.

We will be friends until forever, just you wait and see

Grześ zjawił się w municypalnym Taurusie, który zamiast prawej łapy ma wielką dyszę-dmuchawicę. Wyszli na Vassar Street, na zachodnie kwartały kampusu, za zarośniętymi i podmokłymi boiskami baseballa, przykrytymi już jesiennym płaszczem liści z pierwszych drzew 2.0, które Cho siał zapamiętale w czasach początkowych testów. W Cambridgeport rosną teraz klonopodobne gatunki o korze nieznanej przyrodzie Raju. Są tu też dąbki samokarlejące niczym bonsai i przypominające wyrzygane peruki krzewy-chwasty, żałosne pomyłki neoflory, których nigdy się już nie wypleni.

Grześ zionął z prawicy paszczatej wąskim huraganem, podnosząc barwne chmury liści i spychając je metodycznie w róg dziedzińca Westgate, na dawny parking. Alicja zaś brykała w tych chmurach szeleszczących, wymachując rączkami jak wiatrakami, a jej irigochi — Chwała Jesieni i chyba nałożony na Chwałę Cyrk Pcheł — ścigały się wokół za wirującymi liśćmi niczym disneyowskie szczenięta, szczebiocąc przy tym poezję zeszłowiecznych dżingli reklamowych.

U stóp kruszejącego wieżowca Grześ spotkał się z Dagenskyollem.

— Czy to twoje pudło łowi ultradźwięki?

— Nie bój się, mała nic nie usłyszy, zagłuszasz wszystko swoją pięścią ryczącą.

— Ona nie usłyszy, zresztą nie zrozumie, ale irigochi coraz ściślej spinają się z Matternetem, Cho ma tu wszędzie uszy.

— Teraz to ty wpadasz w paranoję.

— Poczekaj, aż naprawdę — i tutaj Grześ faktycznie przeszedł na ultradźwięki — dam ci powody dla tej paranoi.

— Nie mogą nas wydymać bardziej, niż już nas wydymali — zaburczał Dagenskyoll, emotując fakofa na Bysie, krasnoludy i cały Projekt Genesis.

— Ale co?, położycie się brzuchem do góry i będziecie czekać na potop?

— Ha! W Dużym Zamku kreślą teraz plany orbitalne. Trzeba, uważasz, zawiesić nowe satelity, odtworzyć łączność globalną, a potem handlować tym monopolem.

— Już to widzę. Jak wyciągają nagle z rękawa zastępy inżynierów kosmicznych. Kto z transformerów był w Raju specjalistą od paliwa rakiet nośnych? Wolne żarty. Nie, nie, ja mam na myśli co innego.

— Co?

— Żebyście mimo wszystko wypichcili to nowe życie w oceanach.

— Jak?

— Swoimi Cho, Jarlinkami i Lagirami.

Dagenskyoll emotnął wielki blank.

— Mów, mów.

— Wiesz, co oni mi zrobili?

— Spowolnili cię uralowo na całą wojnę, już mi się wypłakiwałeś w kable.

— Więcej. Mają moje backupy. — Grześ emotował gorycz żrącą jak krew alienów. — Zabezpieczyli się, żeby nie zostać bez złotej rączki od hardware’u. Jeśli zechcę odejść, uruchomią mnie tu z zapasowego serwera. Po czym sprawdzą, czy ten dubel także chce odejść, i tak na coraz to nowych warunkach, aż któryś ja pozostanie tu z nimi ze szczerego przekonania i będzie bez końca szuflował nawóz dla doktora Cho.

Dagenskyoll znieruchomiał w połowie tyrady Grzesia.

— Chcesz do nas odejść. — Tyle usłyszał.

Grześ westchnął dyszą na dziesięć metrów, a Alicja i irigochi pogonili za jego westchnieniem aż do skrzyżowania alejek.

— Mówiłem ci: sam nic dobrego dla was nie zrobię, jestem cieć od hardware’u, nie znam się na życiu dwa zero. Ani też na życiu jeden zero. Znam się na maszynach.

— Więc?

— Jestem cieć od hardware’u, mam wszystkie klucze i wytrychy, to ja przedmuchuję im płyty główne i pucuję pamięci optyczne. Rory mogła się powłamywać do neurosoftu, ale ja — ja wchodzę do piwnic serwerowni, wyjmuję te kieszenie pamięci, rozpinam RAID-y.

— Mówisz o kradzieży fizycznej.

— A jak! Nie muszę łamać zabezpieczeń softu i odgrywać informatyka — którym nie jestem — żeby odkręcić śrubki i rozpiąć thunderbolty. A potem koziołki Royal Alliance’u na pewno wgryzą się w to na swoich kompach w Japonii metodą brute force i otworzycie tam własnych Cho i Carterów i Jarlinki, cały team Projektu Genesis.

— Głosowali przeciwko nam, a teraz mieliby chcieć tam dla nas pracować?

— Pomyśl chwilę. Zrobicie dokładnie to, czym Rory mnie zaszachowała: będziecie uruchamiać tego Cho raz za razem, w kółko, do skutku, aż któraś wersja sama z siebie zapragnie u was powtórzyć stworzenie świata. Mogę się nawet założyć, jaka będzie jej motywacja: och, tamten Cho to nie jestem ja, ja jestem Cho inny, lepszy, najlepszy, i dopiero pokażę staremu Vincentowi, jak się robi życie!

— I co, wtedy będą dwa projekty Genesis 2.0, dwie przyrody, dwie ludzkości.

— Co najmniej dwie.

Chwała Jesieni ogarnęła tymczasem większą część osieciowionej materii nad Charles River, tuziny irigochi krzątały się pod stalowymi nogami Grzesia i Dagenskyolla, układając z liści i gałązek fraktalowo piękne mandale niczym tybetańskie mantry piasku, Grześ zaraz zdmuchiwał je w kierunku zbiorczego śmietnika, ale to nie deprymowało melancholijnego wektora Matternetu/irigochi, zaczynał od nowa, graffitując przy tym symetryczne wzory na maternicowych powierzchniach budynków i dróżek. Kilka dni temu Grześ z dachu Media Labu obserwował, jak po maternicy MIT-u przepływają wektory irigochi wielkie na pięć, dziesięć kilometrów kwadratowych; potem w nocy błyskały tak ocalałe światła wieżowców Bostonu.

— A ty? — Dagenskyoll zazgrzytał metalem o metal Grzesia, brutalne echo kumpelskiej zażyłości ciała. — Co w tym masz dla siebie? Poza zemstą.

— Ja chcę niemożliwego, rzecz jasna. Czyli tego samego, co wszyscy: powrotu do Raju. — Wyłączył dmuchawę, podsadził sobie na bark rozchichotaną Alicję. — Jak już zabierzecie się od nowa za Homo sapiens, chcę go wychować po swojemu. Od epigenezy do bajek na dobranoc. Nie tak jak tutaj. Tutaj, tutaj to był eksperyment i wolnoamerykanka, sami nie wiedzieli, co robią.

— Za pierwszym razem tym bardziej nikt nie wiedział.

— Za pierwszym…?

— Noo, w Raju. Ewolucja. Od ameby. Historia naturalna człowieka. Wolnoamerykanka, nie?

Grześ przeciągnął w milczeniu znaczącą pauzę (brak emoty to też emota).

— Wiesz, co to są w slangu Projektu „minusy”? Pokazałbym ci, gdybyśmy mieli czas, Jarlinka trzyma je w formalinie obok swoich komiksów. Niektóre nawet tak wyglądają: jak wyjęte prosto z Marvela. Miot numer jeden traktują jak narodziny Chrystusa — dopiero lata potem zaczęli od niego taktować cały Projekt, rekombinacja po rekombinacji. Przedtem zaś zaliczyli kilkanaście kompletnie wykolejonych prób epigenezy. Niby DNA cacy, a rodzi się maszkara. Albo w ogóle się nie rodzi, kiśnie w macicy inkubatora. I to są właśnie te „minusy”: mioty minus jeden, minus dwa, minus pięć, minus piętnaście.

— Kurwa. To my, my z Raju, licząc te miliardy lat wstecz, my wszyscy byliśmy — co? cywilizacja minusów?

— Ha! Życie minus.

Doszli do kopca liści i Alicja zeskoczyła z głowy Grzesia wprost na grzbiety i łapy irigochi.

— Hura mi tu! Hura ich, hura!

Grześ dał w dmuchawę pełną moc i, przyklęknąwszy, ustawił dyszę pod kątem od ziemi, tak że nadbiegające ku niemu i Alicji irigochi wpadały wprost w rwący wyziew powietrza i uniesione gwałtownie, szybowały po łuku dobre kilka metrów, wywijając rączkami, nóżkami, ogonami, czułkami, skrzydłami — zanim klapnęły z piskiem w poduchowy stos liści.

Cyrk Pcheł objął na tę chwilę wszystek Matternet wzdłuż Amherst Alley, nawet lampy alejkowe i światła w oknach MIT-u migotały do rytmu Grzesiowych huraganów.

— I tyle z całego twojego sprzątania.

Grześ emotnął Dagenskyollowi najszerszy z uśmiechów Shreka.

— Ale zabawę, zabawę mają przednią!

— Hura! Hura! Hura!

— I naprawdę jesteś na to gotów? Zostawić tutaj ją, ich wszystkich? — Dagenskyoll wskazał wiązką podczerwieni Alicję tarzającą się w liściach i pokrzykującą na nadlatujące maskotki. — Nigdy więcej ich już nie zobaczysz, nie dopuszczą cię do nich.

— Wiem.

— To twoja rodzina.

— Rodzina?

Grześ próbował sobie przypomnieć adekwatne sekwencje nagrań z Raju.

Rodzina? Jak emotnąć to uczucie?

(W czym tkwi różnica? Czy różnica w ogóle istnieje?).

Wyświetlił Dagenskyollowi przepływ wektorów nałożony na topografię MIT.

— Co to jest? — Dag zapytajnikował w paśmie widzialnym.

— Patrz tu, na ten wektor na Matternecie, i patrz na Alicję.

Przez chwilę przypatrywali się w milczeniu kampusowi migoczącemu w cieniach zmierzchu oraz rozrumienionej z ekscytacji dziewczynce pośród ubrudzonych i ochochołowanych zabawek.

— Widzisz?

— Co?

— To nie jest tak, że wektory odbijają się w irigochi i w Matternecie, zdjęte z zachowania naszych dzieciaków. Jest raczej tak, że dzieci s ą tymi wektorami, częścią wektorów — dokładnie tak samo jak irigochi.

Dagenskyoll dał zoom na dziewczynkę, aż mu soczewki wyszły z oczu.

— Nie wszczepialiście im jakichś neuroczipów?

Grześ parsknął szyderczo.

— Jakich neuroczipów? Nie, one po prostu się w tym wychowały, wrosły w to od niemowlęctwa. Więc za kim będę tęsknił — za Alicją, czy za tym fenotypem wektorów? Gdzie się kończy Chwała Jesieni, a zaczyna Alicja?

— Mówiłem ci, mamy jeszcze w Japonii własne irigochi.

— Ale nie pozwolę wychowywać im moich dzieci.

Dagenskyoll emotnął coś niejasno, kłąb rozbieżnych intuicji.

— Anyway. Im dłużej o tym rozmawiamy, tym większe prawdopodobieństwo wpadki.

— Ostrzegałem cię, że kupisz moje paranoje.

— Mam na myśli równoległy procesunek tych twoich backupów. Jeśli Rory uruchomiła ci kopię kontrolną, ta kopia też pomyślała, żeby zwiać z powrotem do RA.

— Piłka jest po twojej stronie, Dag. Macie fizyczny transport przez ocean — tylko dlatego może się nam udać. Idę do serwerowni CSAIL, wymontowuję mirrory, przesiadam się na iguarte, pakuję się z tobą do drony — i do widzenia. Jeden warunek żelazny dla Zjadacza Dusz: siedzę tam u was na zewnętrznych maszynach, pod własnym krypto.

— Jakie tu macie iguarte?

— Do prac w zamkniętych środowiskach. Takie pacynkowe czołgi dwutonowe, przeróbki wojskowych Cerberów. Uniesiesz?

Szalonego Ernesto Iguarte („idźcie i samorozmnażajcie się”) wypchnięto już ze wszystkich serwerów; wedle ostatnich wieści poruszał się w stadzie skradzionych mechów, przekopiowany w całości na ich skromne pamięci i procesory. Niektórzy heavymetalowcy przyjęli następnie taki model bytowania za ideał. Przed Zagładą pobudowano jednak niewiele robotów wyposażonych w superkomputery zdolne w pełni samodzielnie procesować transformery, bez konieczności utrzymywania łączności z serwerem-matką, a krasnoludy długo jeszcze nie będą w stanie postawić takiej linii produkcyjnej.

Dagenskyoll myślał, liczył, a pewnie i dialogował z pozostałymi członkami japońskiej delegacji. Alicja tymczasem zmęczyła się i wróciła do Grzesia. Ten wziął ją na ramiona Taurusa, potem ułożył w półkołysce lewego łokcia. Zasnęła w drodze powrotnej.

Noc zapadła nad Nową Anglią i przez kampus MIT-u płynęła Nieznośna Lekkość Bytu.

— Okay. — Dagenskyoll wyświetlił dzwon bijący. — Kwadrans przed północą, odlot z Logan.

— Będę.

Alicja tylko zamlaskała przez sen, gdy ją Grześ zostawił w jej sypialni w budynku Małego Gniazda, dawnym zapleczu centrum sportu Zesigera. Trzy mechy babysitterskie Phillipsa—Disneya, całe obazgrane przez dzieci mazakami i sprayami, nachylały się nad jej łóżeczkiem niczym greckie hory, czułe boginie plonu i płodu.

Ludzie to nasza specjalność

Taki kadr pożegnalny Alicji wrzucił sobie Grześ do najgłębszych archiwów, taką tapetę ustawi na ekranie pamięci.

Następnie przesiadł się na seryjnego Burga, od razu też zakolejkowawszy Cerbera. Nie spotkał nikogo w drodze do CSAIL.

Stata Center już w projekcie architekta wyglądało jak skład pogruchotanych zabawek; po trzydziestu latach samowolki żywiołów i transformerów zmieniło się w prawdziwą świątynię mechanicznego chaosu. Budynek trwał pod cichymi wektorami maternicy, wygaszone światła nie rozpalały się dla Grzesia. Musiał przejść na podczerwień, a nadal trudno mu było się do niej przyzwyczaić. Tak naprawdę dotąd nie przyzwyczaił się przecież do cielska metalowego i do pikselozy w oczach.

W Gates Tower w korytarzu pod piętrem serwerów dedykowanych dla transformerów bił zza uchylonych drzwi zimny blask jarzeniówek. Grześ podciągnął czułość mikrofonów i usłyszał oddech człowieka.

Podszedł, tupiąc ciężkim żelastwem.

— Buszujesz po nocy, a potem Frances Atena robi mi awantury.

— A, to ty. — Indy dobrał się do starych gadżetów gierczanych. W Dużym Gnieździe dzieciaki miały najlepszą elektronikę do gier, ostatnie modele sprzed Zagłady, sześć wielkich playroomów Sony i Microsoftu. Najstarszym powoli przestawało to jednak wystarczać. — Założyłem się z Charliem, nic nie mów.

Zaraziwszy się Indianą Jonesem, Fredek zapragnął przejść wszystkie wersje przygód archeologa, także fabuły sporządzone dla pełnej VR. Rada Projektu nadal nie pozwalała ludziom na zabawy w VR i dzieciarnia kombinowała na własną rękę.

Grześ emotnął dobrotliwy sceptycyzm na widok tuzinów rozdartych opakowań i płytek oprogramowania instalacyjnego porozrzucanych dokoła Indy’ego.

— Zresztą i tak maternica zaraz doniesie Vince’owi.

— Vince’em to już się nie przejmuj. — Ziewając przeciągle (oni wszyscy demonstrowali fizjologię jak zły humor albo barwy wojenne), Indy podrapał się po szyi. Przypomniał sobie o czymś i sięgnął do pudła pod oknem. — Słuchaj, a to? Jak przeczytałem na okładce, myślałem —

— Nie, to zupełnie co innego.

Marszcząc brwi i wydymając policzek, Indy obracał w palcach gumową myckę. Zazezowawszy w obrazkowe instrukcje, nasadził ją sobie na głowę. Nasadził krzywo; Grześ odruchowo mu ją poprawił.

— Jak to się, do cholery… — Wyrwawszy z folii podręcznik użytkownika IS3, Indy nieporadnie emotnął frustrację (podręcznik miał osiemset stron). — Możesz mi pomóc?

Grześ zawahał się na tysiąc taktów procesora. Ma czas, zdąży przed odlotem, a to już nie jego ludzkość, niech się Rory i Cho martwią.

Bo właściwie — dlaczego nie?

— Siądź tutaj.

Zainstalował neurosoft, skalibrował InSoula, jeszcze poprawił czytnik kory na głowie człowieka — po czym nacisnął ENTER, i poleciało.

100K P

OST

A

PO

Od rana zwierzęcy Oddech Kamienia ciąży nad różową sawanną. Wszystkim tu chce się mniej, wolniej i z hipopotamią ospałością. Grześ opuszcza wioskę, mija ciągnące się ku dawnemu Marsabit Pola Obfitości, przechodzi przez most rozpięty nad sztucznym dopływem Lake Paradise, zstępuje między rozleniwione sfinksy i brontozaury — i zaraz pragnie z powrotem położyć się w kojcu obok swych prasynków i pracórek, obok pustych i zimnych skorup po nich.

— Wrócisz wrócisz wrócisz — śpiewa za nim ziemia, woda i niebo. Pani Spiro spogląda nań zmiędzy obłoków, śmietankowy cumulus ma kształt jej twarzy.

Grześ w odpowiedzi pakuje się w swego iguarte razem z archiwami i emotuje doniośle HARDWARE MAĆ. Od wieku nie zszedł poniżej piętnastu procent snu i drzewa kłaniają się przed jego freudyzmami.

Oddech Kamienia trzyma całą mać od ruin miasta na północy do Fergussonowego skansenu Karare na południowym zachodzie. Grześ brodzi w zakolu rzeki, drapie za uszami sfinksy i gumisie, przechodzi przez groblę i machinalnie ochlapuje wodą ze sztucznego rozlewiska bawiących się w perlistym słońcu Zamkowców.

Ich ciałka, elfio wątłe i blade, wyzwalają w Grzesiu niespodziewanie poczucie winy. Myśli sobie Grześ: znowu, znowu spieprzyłem Stworzenie Świata. Rajscy Zamkowcy są bezpłodni, zabrakło w ich organizmach miejsca na układy rozrodcze. Zbyt wiotcy i eteryczni, rozmnażają się wyłącznie przez transformację, poprzez formy pośrednie, ajesowe. (Larwalne).

— Chodź, postawisz nam wróżbę!

— Nie znam się na wróżbach.

— Ha, więc nie oszukasz!

Grzesiowy iguarte, Al-’asr, rękodzieło arabskich krasnoludów z nomadycznych rojów Trash Metalu, ma metamateriałową maskę twarzy i Grześ trzyma cały oddzielny kanał emotów dla ikon starej mimiki: śmiechu, smutku, zdumienia, melancholii. Teraz w odpowiedzi na przekorne kuszenie Zamkowców — chodź, chodź, nie przyjdzie, ależ przyjdzie, chodź do nas, chodź! — wzdycha swym mechem, aż mu maska tężeje w grubą emotę westchnięcia jak krzyku.

Pani Spiro palcami ze złotych promieni głaszcze go po głowie przypominającej obsydianowe jajo.

— Jaka piękna rozpacz! Jaki cudny gniew!

Grześ siada, a potem kładzie się na wznak w różowej trawie nad brzegiem. Co widzi z bezpiecznego zenitu Pani Spiro: wypolerowane na porcelanę cynobrowe członki metalowej rzeźby, humanoidalnego modela niczym ze szkicu Leonarda da Vinci, z ryngrafem koranicznego cytatu na płycie piersi, a wszystko uwieńczone łbem niczym zamrożoną łzą rtęci, bez oczu, uszu, nosa, ust. Dopóki maska nie emotnie konkretnej emocji twarzy, w ogóle nie jest to twarz.

A Grześ nie emotuje nic; padł i leży bez ruchu w tej dolinie pomiędzy emotami. Chciałby wejść w wektor Zamkowców (Figle-Migle albo Kaprys Trójkątów), ale Oddech Kamienia jest zbyt ciężki, oblepia go i wciska w ziemię, łapa olbrzyma, co pożarł świat.

Grześ wyciąga ramię ku błękitowi, gorący lazur oblaskuje płynne krzywizny vermilionu. „Al-’asr”, ponieważ niebo Medyny o zachodzie Słońca jest właśnie tej barwy, a muzułmańskie kopie starożytnych nerdów Ameryki biorą swoje powołanie tak samo serio.

W celowniku ułożonym z Grzesiowego kciuka i palca wskazującego ławice alabastrowych aksolotlów pasą się we włosach Pani Spiro.

— Dlaczego uciekasz, kochany?

— Muszę pomyśleć. Sam dla siebie. Sobie sam. Bez was, poza wami.

— Sam dla siebie, och, ale zgubisz się sam, sam w sobie, sam na sam sam sam…

Zaciśniętą pięścią zasłania ją i zasłania Słońce; głos maternicy cichnie i gaśnie, milkną kamienie, źdźbła i owady.

Zamkowcy na brzegu jeziora lepią z błota i trawy gruzłowatego ludka czterorękiego, mać go zaraz wektoruje i prowadzi w podskokach po kamykach i gałęziach. Ludek dociera do Grzesia i wpełza mu po udzie na biodro i pierś; tam wije swe trzcinowe gniazdo i odprawia rytuały wróżby. Grześ przygląda się im z wyrozumiałością Atlasa spozierającego przez rzęsy na intymnie bliskie tańce meteorów i kuligi komet.

Spalili się, spalili się wszyscy. Jednego dnia byli, drugiego dnia ich nie było. Przeszła po nich ta kurwa mać, zapomnieli się, jak zapomina się żart zasłyszany na ulicy albo adres dawnego znajomego — tak oni sami siebie wypuścili z rąk, upuścili się i roztrzaskali. Emoty falują na twarzy Grzesia, bałwany wzburzonego morza; ludek stoi mu na barku i patrzy, załamując wszystkie rączki trawiaste. Spalili się, Grzesiowe dzieci-niedzieci, rodzina-nierodzina, cienie-zjawy, ludactwo cudactwo. Tylko hardware pozostaje, twardy, zimny, niezmienny.

Chochołek ucieka, przerażony.

Przybiegają Zamkowcy z pretensjami.

— Zepsułeś nam wróżby, nie lubimy cię, idź sobie, idź!

— Sami chcieliście.

— Oszukałeś nas!

Z nimi tak zawsze.

Grześ przykrył się kołdrą różowej trawy, obraca się w łożu piachu i gliny (dziewiętnaście procent snu). Aksolotl wytatuowany w Zodiaki i Merkatory wygrzebuje się krecio spod ziemi i cmoka Al-’asr w cynobrowe jajo czaszki. Ziemia nakrywa także Grzesia, Grześ zapada się pod ziemię; zgnieciony, przestaje czuć ciężar, i nagle znajduje się w tej ciasnej ciemności naprawdę nieważkim, znajduje się naprzeciw żywych Zodiaków i Merkatorów. Gwiazdy płyną gęstą strugą, gdy obraca się w zero g wzdłuż osi swego mecha.

Planeta, przecięta w jednej trzeciej południkiem cienia, w dwóch trzecich płonie kojącym błękitem.

— W Kalifornii pokazałbym ci wszystkie orbity.

— Kalifornia przyprawia mnie o ból głowy.

Spacerowali na magnesach stóp wzdłuż kratownicowego szkieletu habitatu. Obaj w Horusach I, lekkich szkieletowcach przystosowanych do otwartego kosmosu, nie potrzebowali żadnych zabezpieczeń i uwięzi. Nie potrzebowali tlenu ani ciągłego zasilania — przymuszone koniecznością, Horusy rozwijały swe ogniwa słoneczne jak skrzydła czarnych aniołów. Obeszliby się także bez lasera komunikacyjnego wcelowanego w Ziemię, stacja miała swoje serwery i szybkie procki pochodzące z najnowszej kuźni krasnoludów. A w drodze znajdowały się Horusy II, pełne iguarte.

Bo też orbitalne stacje transformerów z zasady składały się wyłącznie z kratownic, przymocowanych do nich maszyn oraz anten. Były to luźne tratwy prefabrykatów dryfujące meduzowato ponad ogromnym globusem Ziemi. Coraz mniej humanoidalne mechy poruszały się po nich jak małpy po splątanych koronach drzew. Znacznie łatwiej budować instalacje orbitalne, gdy nie trzeba projektować ich jako hermetycznych puszek ciepłego powietrza dla białkowych mięczaków.

Ale to właśnie proponował teraz SoulEater843.17.8.

— Rozeta, albo Gwiazda Dawida, bo jak je sobie rozrysujesz na elipsie orbity, to zobaczysz właśnie taką figurę. Rozstawiamy je w równych odległościach kątowych wokół Ziemi — najpierw trzy, a docelowo sześć habitatów, na orbicie przeciwbieżnej. I wtedy nawet jeśli znowu trafi nas Promień Śmierci — to co najmniej jeden skarbiec życia pozostanie bezpieczny, osłonięty masą Ziemi. Nigdy już nie zresetują nam biosfery.

Grześ obszedł wkoło drugi, prostopadły kręgosłup stacji, odwracając się przy tym do góry nogami. Miał plugin blokujący symulację błędnika, mógł przyjmować dowolną orientację w kosmosie 3D.

— Ile tych balonów planujesz?

— Siedemdziesiąt sześć, na każdej stacji. Potem się zastanowimy nad drugą kiścią, na ramieniu przeciwwagi. I jeśli wytrzyma naprężenia, zakręcilibyśmy stacją jak hantlem, przynajmniej do jednej czwartej ziemskiego ciążenia.

Dwie białe kule już wisiały pod wyciągniętym w ciemność kratownicowym ramieniem. Grześ podszedł bliżej; mikrodrgania stacji przenosiły się na Horusa z każdym stąpnięciem.

Przyjrzał się konstrukcji śluz i gniazdom IN/OUT zasilania i komunikacji.

— Kto wam to robi, Dzieci Nemo?

— I Cyrkowcy.

Heavymetalowcy, którzy od dwóch wieków siedzą w głębinach oceanów, korzystając z energii kominów hydrotermalnych, odtworzyli tam zapomniane sztuki inżynierii materiałowej i tkają z polimerów, fullerenów i nanorurek cuda inżynierii XXI wieku. Po napompowaniu atmosferą taki balon habitatu miał dwanaście metrów średnicy. Na orbitę wynosiła je rakieta towarowa z Bajkonuru, spakowane do rozmiarów melona, w pakietach po dwa tuziny. Nadmuchane do pełna, obrastały tu powoli powłoką antymeteorową: węglowym mchem diamentowej twardości.

Patagonia Circus odpowiadał natomiast za konstrukcję łączy międzybalonowych i całą inżynierię systemów podtrzymywania życia.

— W czym problem zatem?

Zjadacz rozwarł ptasi pysk swojego Horusa i rzucił z niego jaskrawą plamę światła na punkt styku dwóch balonów, na kołnierz śluzy i sprzęgów kablowych.

— Widzisz?

— Co to jest?

Grześ podciągnął ostrość i wtedy dostrzegł wokół kołnierza migotanie mikroskopijnych brylancików.

— Wyciek atmosfery — rzekł Zjadacz.

— Nieszczelność na łączach?

— Gorzej: wytrzymałość materiału. — Zjadacz zatrzasnął paszczę: zjadł światło. — Patagoni dostali specyfikację na widełki temperatury dla obiektów w próżni nad Ziemią, czyli od zera Kelvina do dwustu stopni Celsjusza w porywach. I okay, dali radę. Ale nasi Hefajstosi podwodni nie pomyśleli zrobić wcześniej testów albedo swoich powłok węglowych i —

— Odblask nagrzewa patagońskie sprzęgi między balonami powyżej dwustu stopni.

— Otóż to. Na samym styku robi się cholerny piec luster, odbicia od odbicia od odbicia, w pełnym słońcu można tu plazmę hodować.

Grześ wyłączył magnesy, odbił się od kratownicy i obleciał dokoła pierścień międzybalonowy, strzelając od niechcenia gazem z wbudowanych w mecha dysz.

Nagrawszy balony i ich sprzęg w pełnym ujęciu z trzystu sześćdziesięciu stopni, zawisł prostopadle do Horusa SoulEatera.

— Mhm, w gruncie rzeczy to kwestia materiałowa, chemia i fizyka atomowa, nie wiem, czy coś poradzę.

Zjadacz emotnął wiatr i morze.

— Uważaj, ja kombinuję na dłuższy dystans. To dopiero początek pierwszego habitatu, takie zbiegi inżynieryjnych okoliczności będą się kumulować, im dalej, tym więcej; i musimy mieć tu praktyka do rozwiązywania na bieżąco dowolnych łamigłówek hardware’u.

— To idź najmij sobie niewolnika Google’a.

— I co, wpuszczę trojana do serca? Dziękuję bardzo.

Grześ podejrzewał tu jednak nieszczerość Zjadacza. Wszyscy wynajmowali g-slaves. Czy Zjadaczowi naprawdę tak niezbędne są usługi Grzesia, czy też po prostu żal mu się zrobiło starego kompana, gdy Dagenskyoll, powróciwszy do Azji, opowiedział mu rajskie życie Grzesia? I wymyślili taki pretekst, ostatnie praktyczne wyzwanie dla ostatniej złotej rączki hardware’u.

— To wynajmuj ich łącznie z prawem zdeletowania kopii po wykonaniu pracy.

— Wiesz, ile to kosztuje? Sam musiałbym się sprzedać w niewolę.

Gdy rozmowa schodziła na niewolników Google’a, Grześ nie potrafił się powstrzymać przed emotą zgliszczy po bombardowaniu Drezna czy inną podobnie apokaliptyczną ironią. Jego kopie wykradzione przez Frances Rory stanowiły jedynie zaczątek ogromnego banku dobrowolnych i niedobrowolnych backupów transformerów, jakie przez te blisko trzy wieki zgromadzili spadkobiercy aliansu Bull & Bull w serwerowniach należących w zamierzchłej przeszłości do koncernu Google. Grześ przestał już śledzić, kto trzyma tam łapę na których archiwach. Miały miejsce schizmy, fuzje, przewroty, sabotaże, wielkie kradzieże i wielkie zarazy; powstała nawet religia i kilka nowatorskich systemów politycznych. Bo czy w demokracji mechów głosuje hardware czy software? A skoro software, to czy za jeden głos liczy się tu jeden proces, pojedynczy żywy program neuro — czy też całe continuum procesów jednej tożsamości? Czy więc nie należałoby całkować siły wyborczej transformera po historii jego upgrade’ów, na przykład ujmując całość wersji SoulEatera, od 843.0.0 do 843.17.8, pod jedną krzywą? Cóż więc stoi na przeszkodzie wykupić dodatkową moc obliczeniową na kopie stworzone wyłącznie dla uzyskania tej chwilowej siły wyborczej? Wówczas demokracja staje się zaledwie papierową maską darwinowskiego kapitalizmu, bo każde głosowanie z automatu wygrywa ten, kto ma forsę na największą liczbę równolegle procesowanych kopii. Tak oto transformery na dobre pożegnały się z ideą rządów ludu. W Raju XXI wieku nakręcono by o tym tuzin thrillerów i seriali dramatycznych.

Po samych Bysiach nie pozostały już nawet tagi, a nadal żyły na serwerach Ameryki niewolnicze kopie Grzesia i innych fachowców rzadkich a cennych specjalizacji. Usługi owych g-slaves sprzedawano i kupowano na wolnym rynku, w licytacjach prowadzonych na HTL, MTL i STL; lecz nigdy nie sprzedawano samych g-slaves, to znaczy ich kodów neuro. Posiadacze niewolników robili wszystko, aby zachować wyłączną kontrolę nad towarem. Przed Zagładą zdążył się zajesować na przykład tylko jeden doktor meteorolog (niejaki Lee D. Muschko) i ktokolwiek napotkał teraz problem wymagający tej wiedzy na poziomie przekraczającym lekturę ze zrozumieniem trzystuletnich archiwów naukowych, musiał uderzyć do doktora Muschko — lub do jego kopii. Co gorsza, choroby softu opisane w Zodiaku Iguarte wykosiły już sporo transformerów i w niektórych dziedzinach pozostały tu wyłącznie kopie, g-slaves wynajmowani na godziny pod twardym krypto.

Ponieważ jednak wynajmowałeś niewolnika żyjącego na maszynach Google’a, musiałeś się pogodzić z faktem, że zabierze on tam z sobą całą wiedzę o wykonanej dla ciebie pracy.

Alians B&B już nie istniał, ale taki sam duch paranoicznej podejrzliwości otaczał wszystkich kolejnych spadkobierców Google’a.

Przysypanego popiołami Drezna Grzesia stać było jednak na uczciwszą ironię: czy w istocie cokolwiek się tu zmieniło od czasów sprzed Zagłady? Google tak czy owak trzymał u siebie kopie neuro każdego człowieka na Ziemi. Jeśli nie sporządzone przez IS3, to skompilowane ze wzoru jego internetowej aktywności.

— Pozostają jeszcze…

— Kto? Co?

Grzesiu zdesynchronizował się. Patrzył na pierścień sprzęgu międzybalonowego, a z cienia pod sprzęgiem wylazł plamisty aksolotl i łypnął wyniośle na Horusy.

— Pozostają ludziaki — podjął Grześ, obkręcając się plecami do snu. — Skoro postawili Kalifornię, to czegoś jednak się uczą.

— I co, wpakuję żywego człowieka w rakietę i wystrzelę na orbitę?

— Kogoś przecież masz wsadzić do tych balonów.

SoulEater nadał demoniczny śmiech.

— Zoo wsadzę! Arki Noego! Terraria i banki DNA! Myślisz, że ktokolwiek z urodzeńców dałby się zamknąć tu na całe życie?

— Żyć mógłby w Kalifornii, tu trzymałbyś tylko jego ciało.

Na to Horus Zjadacza zionął w pysk Horusa Grzesia gazem z trzech przednich dysz. Stał przymagnesowany do kratownicy, więc była to wyłącznie fizyczna emota szyderstwa, mechaniczny gest mecha.

— Ty rzeczywiście tam nie zaglądasz. Te wszystkie ich wirtuale ledwo dociągają do rozdzielczości ostatniego Grand Theft Auto. Jeszcze wiele maternicy upłynie, zanim Kalifornia wirtualna naprawdę stanie się nieodróżnialna od Kalifornii realu.

— Mówiłem, głowa mnie od tego boli.

Oczywiście nie głowa, ale uczucie jakby głowa.

Grześ doskonale rozumiał tęsknoty transformerów za życiem utraconym; była to przecież główna emocja jednocząca, patriotyzm ich transformerowy. Jeśli za ojczyznę uznać nie miejsce, lecz czas: lata sprzed Zagłady.

I przez ostatnie 25K, odkąd protokoły mind-to-mind całkowicie uodporniono na Zarazę, VR wsysała coraz więcej transformerów. Kalifornię i podobne środowiska pełnej virtual reality stawiali głównie urodzeńcy — już dziesiąte, piętnaste pokolenia Homo sapiens na sztucznej epigenetyce — albowiem dla nich z kolei był to jedyny sposób na wejście do Raju Utraconego: na doświadczenie życia w cywilizacji dziesięciu miliardów ludzi, w tym naturalnym środowisku człowieka. A przecież nawet wtedy, w Raju, taka VR wymagałaby przedsięwzięcia na skalę megaprodukcji hollywoodzkiej czy rządowego programu wojskowego, angażując setki, tysiące specjalistów i wykorzystując zasoby całych korporacji czy agencji.

Teraz zaś musiała wystarczyć amatorszczyzna transformerów i samouctwo ludziaków. Więc wyszło, jak wyszło.

Niemniej Grześ już kilkakrotnie próbował wejść do tej Kalifornii. Zapamiętał te próby jako traumatyczne doświadczenia. Z tego samego powodu, dla którego większość transformerów nie była w stanie psychicznie znieść życia niezakotwiczonego w humanoidalnym ciele — nawet jeśli metalowym, karykaturalnie mechanicznym i ograniczonym do dwóch—trzech zmysłów — nie byli oni również w stanie wytrzymać w środowiskach VR tak topornie symulujących prawdziwy świat. Uncanny Valley to byłby gigantyczny sukces; tymczasem nawet się nie zbliżyli do tej doliny.

Grzesiu potykał się już na samym progu Kalifornii: na zmyśle ciężaru i inercji ciała. Urodzeńcy nie poświęcali mu wiele uwagi, bo wszystkie te wrażenia dostawali darmo ze swoich ciał białkowych, i mogli się logować z pominięciem nakładki owego zmysłu. Ale transformery nie miały ciał. Wlogowywały się do Kalifornii, ubierały ciała wirtualne, po czym orientowały się, że czegoś w nich brakuje, że n i e c z u j ą ich i świata na jakimś zupełnie podstawowym poziomie — który wszakże bardzo trudno wyrazić w słowach.

Jak przyszpilić ten brak i wydestylować utracone człowieczeństwo? Była to zupełnie inna Dolina, Dolina Cienia Śmierci.

Prawdziwa Kalifornia, Kalifornia hardware’u, przesuwała się właśnie pod/nad głową Horusa Grzesia, przyprószona siwizną chmur i zawadiacko podkreślona pojedynczym lokiem małego huraganu pod Florydą.

Grześ dmuchnął lekko spod kolana, obracając się frontem do Ziemi. Lśniąco-cienista plątanina kątów prostych, półczasz i sztywnych kabli, uwieńczona dwoma białymi kulami, wahnęła się nad/za Grzesiem, jakby nagle przyspieszył w swych obrotach cały nieboskłon. Pokazało się mu w tylnym obiektywie boczne ramię stacji, pod którym wisiały trzy kolejne puste Horusy, równo w rządku niczym śpiące nietoperze. Brykały między nimi potworne irigochi sklecone ze strzępów skafandrów i zmrożonych zwłok wszystkich zmarłych kosmonautów. Grześ nie czuł się komfortowo na orbicie i co chwila ten dyskomfort wypływał mu na powierzchnię jawy takimi bąblami koszmaru.

Zamknął tylne oko. Balony habitatu mrugnęły doń w odpowiedzi.

— Co?

— Nic. Mój xanax. — Grzesiu emotnął swój znak Zodiaku Iguarte. — Albo co jakiś czas pełna deprecha i zapaść, albo taki nieustanny morfeuszunek na kilkanaście procent. Po wiekach prób i błędów bracia uralowcy wypracowali metodę. Ha, ty to masz dobrze.

SoulEater843.17.8 nie skomentował. Nie było to w dobrym tonie między transformerami — roztrząsać software’owe genealogie duszy.

— Zdzierżę cię tu nawet razem z twoimi snami. Nie daj się prosić. Niby co tak superważnego masz tam do roboty? Hanowie cię wypędzili, prawda?

— Tak naprawdę chcieli przecież podkupić waszą mać tokijską, nie przewidzieli tylko masowego ajesunku Dzieci Mao — że tak zaraźliwy okaże się Raj Komunizmu dla Chińczyków zrodzonych z hollywoodzkiej kopii Chin. A ja prędzej się zdeletuję, niż przyłożę rękę do budowy następnego czerwonego imperium. Albo gry w czerwone imperium. Zresztą, jaka to różnica?

— No i co, siedzisz w tym dziwacznym Pseudo-Raju, drapiesz zabawkowe hipopotamy za uszami, a Ziemia się choizuje.

Grześ wymyślił był inną grę słów: Ziemia się krztusi, Earth is Cho-king.

Trzeba mieć chaos w sobie, by narodzić tańczącą gwiazdę

Ameryka wpełzała powoli pod czarną noc i obejmowali teraz wzrokiem z orbitalnej wysokości także Atlantyk oraz kawałek Afryki, wszystkie te lądy rozparcelowane już pod życie zrestartowane z Cyfry przez którąś z wersji Vincenta Cho. Grześ mógłby wskazać szponem Horusowym: Życie Trzecie RA na Wyspach Brytyjskich, Życie Jedenaste plemion krasnoludzkich nad Zatoką Meksykańską, Życie Trzecie i Czwarte Spectrów na Półwyspie Iberyjskim, wielkie centralne równiny Północnej Ameryki opanowane przez Życie Jeden Plus oryginalnego Cho, a tu, tu, na Wyspach Kanaryjskich — Klaus i Klausa Randomici. Środkowa Afryka i jej First Paradise, domena Pani Spiro, dopiero wzejdzie.

— Więc nad czym właściwie ty tam pracujesz?

— A muszę pracować?

SoulEater wydał z siebie biały szum konfuzji.

— No to co robisz?

— Wychowuję dzieci.

SoulEater poddryfował powoli do Grzesia. Mech stuknął o mecha. Przymagnesowali się. SoulEater emotnął buddy movie.

— A mówią, że transformery się nie zmieniają. Że nie są w stanie się zmienić.

— Czy ja się zmieniłem?

— Sam powiedziałeś: zajmujesz się dziećmi, a nie serwerami.

— W czym różnica? Tak naprawdę zawsze zajmowałem się tym samym: opieką nad hardware’em.

Coś błysnęło na wyższej orbicie, Grześ zoomnął boczny obiektyw Horusa. Wtem przeważyła logika snu i znaleźli się obaj po przeciwnej stronie stacji, skąd błysk było widać wyraźniej.

Grześ rzucił sobie na tło kosmosu długie krzywe przecinających się orbit. Na białych liniach matematyki astro huśtały się małpy i ludziaki. Sen wciągał go coraz głębiej; obronił się skupieniem na praktycznej inżynierii.

— Jest jeszcze jedna fatalna możliwość — rzekł. — Że Promień uderzy dokładnie prostopadle do orbity Rozety. Wtedy może się zdarzyć tak, że jednak dosięgnie wszystkich stacji równocześnie, i znowu cofniemy się do punktu zero.

Horus Zjadacza wyszczerzył się LED-owo od spawu do spawu.

— Nie sądzisz chyba, że nasza Rozeta będzie jedyną. Wkrótce każde Życie postawi tu swoje backupy. W Kalifornii pokazałbym ci wszystkie orbity. W każdym razie nie nakładają się na siebie. — Zjadacz nie mógł wyświetlić projekcji 3D, więc tylko wskazał ręką. — Tam idzie Trójkąt Niebiańskiej Harmonii, tam, prawie od bieguna, pójdzie Rozeta Pierwszej Ameryki, twojej ukochanej Frances, a zapowiedzieli się także Klausowcy i Uskok Salamander.

— A to?

— Co?

Znowu błysk, ten sam prędki refleks — profil blasku między cieniami i gwiazdami.

— To, to.

Grześ najechał zoomem do samej granicy rozdzielczości. Obiekt poruszał się w wyższych strefach niskiej orbity, tysiąc siedemset, tysiąc osiemset kilometrów. Pod kątem, z jakiego patrzyli razem ze Zjadaczem, trudno było ocenić charakter instalacji. Trochę zmyliła Grzesia skala; policzył i wyszło mu, że średnica tej szarej krzywizny przekracza osiemdziesiąt metrów. Jeszcze przez chwilę podejrzewał, że to także sen, dopóki najbliższy aksolotl nie pokręcił przecząco łebkiem.

— Ach. — SoulEater wyświetlił oko Wielkiego Brata.

— Co: ach?

— Przesunęli się znad Arktyki. Szastają paliwem jak Hanowie.

— Kto?

— Pomiot Google’a, tfu, pytaj swojej Frances. Wiem, że nie wpuszczają do siebie nikogo spoza starych Bysiów. Ale to nie ma nic wspólnego —

Grześ się zagapił. Zjadacz trącił go łokciem, bezdźwięczny huk poszedł falą drgań po metalu.

— Pobudka.

— Jakbym skądś kojarzył tę konstrukcję. Mówisz, że składali ją nad biegunem?

— Nie wiem, gdzie składali, informują tylko o zmianach orbit, żebyśmy się tu nie pozderzali.

— Ogromne bydlę.

Grześ wziął głęboki wdech (nie wdech) i zsynchronizował się.

Obróciwszy się z powrotem do kul habitatu, emotnął RESTART.

— Okay. Co możesz tymczasem zrobić: rozepnij lustro z nanożagla między stacją i Słońcem.

SoulEater843.17.8 nie zareagował, posągowo znieruchomiały i przymagnesowany twardo do kratownicy. Grześ zaczął podejrzewać, że Horusa Zjadacza odcięło od serwera.

Ale nie. Dał w końcu długą emotę FUCK i obkręcił się do góry nogami, wpadając w cień stacji.

Grześ emotnął zmarszczone brwi. — Co?

— Nic.

— Nie mów, że nie pomyśleliście o tym.

— Nie pomyśleliśmy.

— Serio, Zjadacz, takie zabawy —

— Nie pomyśleliśmy, poważnie. Co ty robisz?

Co robi? Co robi? Nie spostrzegł, kiedy uderzyła weń fala Morfeusza i nakryła na dwie trzecie snu. Nie odczuwając w ogóle zaskoczenia, jakby to była najoczywistsza rzecz na świecie, Grześ kontemplował oto swój lot straceńczy za oddalającą się czaszą Google’owego konstruktu. Musiał był w międzyczasie — w międzyśnie — odbić się od habitatu japońskich Kozłów i odpalić z dysz Horusa I, wspinając się na wyższą orbitę. Zoomnął teraz tylny obiektyw na stację Zjadacza — była już małym srebrnym punktem. A więc leci tak już dłuższy czas.

Leci, leci, leci. Zacisnęły się na Grzesiu aksamitne obcęgi logiki snu. Rachował leniwie cykle orbit. Nie dogoni czaszy w tym okrążeniu. W którym zatem? Ile ma czasu? Ziewnął, przeciągnął się i zaczął rozwijać czarne jak oddech Lucyfera skrzydła kolektorów solarnych Horusa I. Po połowie okrążenia Słońce wybuchło zza krawędzi planety i Grześ dostał w plecy biczem żywego ognia. Smagnięty przez kręgosłup (jakby kręgosłup), wypada z ciemności pod siarczystą jasność afrykańskiej południcy.

— Mama cię szuka. — Nad wygrzebującym się spod ziemi Al-’asr kuca blady Zamkowiec. — Chodź, chodź do mamy!

Może to przez to światło przebijające białkowe ciałka jak klisze filmowe — dla Grzesia wszyscy oni są teraz niczym więcej niż dwuwymiarowymi wycinankami z celuloidu.

Wstaje i usiłuje odpędzić Zamkowca. Ten wraca jak głodny pies. Jakże on ma na imię? Na początku Grześ znał ich wszystkich z imienia i epigenomu, także tych nienarodzonych, minusy każdego miotu. Lecz dwa—trzy pokolenia temu przestał śledzić nowe genealogie Pani Spiro. Dawno już zbędni dla cudu stworzenia życia stali się Vincentowie Cho. Kultura rodziła biologię, która rodziła kulturę, która rodziła biologię, która… Przestał to śledzić. Zbyt dużo ludziaków przychodziło na świat w spontanicznych zrywach maternicy, poza wioskami Raju na Ziemi, zbyt łatwo, zbyt szybko.

Emotuje Zamkowcowi kaptur mnicha i zaciemnia sobie głowę w węglowy głaz. Z północy nadlatuje klucz ogromnych pelikanów, na których grzbietach, jak jeźdźcy smoków, siedzą nagie, perłowoskóre piotrusiepany, larwy transformerowe jakichś przyszłych hollywoodzkich Zamkowców, których Grześ nie jest już w ogóle ciekaw. Gdy klucz schodzi do jeziora i kryje się za różowymi palmami, Grześ dostaje Oddechem Kamienia jak młotem — melancholia otworzyła go na wektor zwierzęcej biologii. Przez chwilę zazdrości nawet małpom i pokemonom. Wstrząśnięty, morfeuszuje się do zmierzchu i na drugą jego stronę.

W sercu rajskiej-afrykańskiej nocy Pani Spiro siedzi przy ognisku i opieka na długim patyku truchło tłuściutkiego gryzonia. Zamkowiec — ten sam? — podskakuje, odrywa pasek mięsa, gryzie, parzy się, wypluwa, podskakuje znowu.

— Uciekasz? — Pani Spiro jest dla Grzesia czuła i łagodna jak zawsze. — Ale ja cię nie zatrzymam, miły, ja mogę cię tylko ucałować na pożegnanie i życzyć prędkiego powrotu. Nie ma w Raju niewolników; cała moja władza to szczere obietnice szczęścia. Proszę.

Wskazuje drugą ręką na horyzont po lewej. Grześ wstaje (siedział) i wychodzi poza krąg blasku ogniska. Cynobrowy pancerz Al-’asr migocze, jakby płonął, jajo-łza pustej głowy iguarte (procek i pamięci nosi bowiem w korpusie) mieni się od zmatowiałej purpury ognia aż do atramentowej ciemności. Grześ przechodzi na podczerwień i rozpoznaje Urwisko Sępów, granicę maternicy Spiro i różowego życia Raju na Ziemi; dzieli go od tej granicy nie więcej niż dwieście metrów. Nad Urwiskiem stoi nadal starożytna wieża Parku Narodowego Marsabit.

Pani Spiro jest w drewnianym mechu wyrzeźbionym własnoręcznie przez jej dzieci z rajskiego hebanu, ramiona ma ze smukłych drągów, nogi z obłych deseczek, palce sploty korali, piersi tykwy orzechów, twarz maska totemiczna, wszystko na ścięgnach węglowych i niewidocznym szkielecie grafenu, poruszane jakimś ukrytym w jej łonie zegarem GE. Kiedy podchodzi do Grzesia i staje za jego plecami (niższa o głowę, szczuplejsza o pół pnia palmy), Grześ słyszy w nocnej ciszy suchy klekot jej drewnianego ciała.

— Popatrz, jaki głodny.

Zamkowiec przybiega ze świeżo zerwanymi z krzewów bagietkami. Pani Spiro rozdziera dlań upieczone zwierzę na drobne kawałki. Sporządzają parujące świeżością hot-dogi, a wszystko to prawie pod ramieniem Grzesia, tuż pod jego obiektywami.

Sen faluje na granicy cienia.

Grześ spogląda na pałaszującego z zapałem ludziaka i nagle już wie:

— Tygrysek.

— Co?

— Tygrysek z disneyowskiego Puchatka.

Oddech Kamienia cofnął się z maternicy, wypływają na wierzch oczywistości dalsze od biologii. Grześ przypomina sobie przekomarzania Miki, przytulonego do Hulka Bruce’a, i jak Floki i Sloki zajadali się gorącymi muffinami, aż im rumieńce z policzków na uszy i skronie przepływały, i jak Dedek ścigał się na pelikanach ze złotym rydwanem Pani Spiro, i ich bardzo poważne pojedynki szachowe na dachu arboretum, i narodziny pierwszej córki Miki i Dedeka, i jeszcze Dedekowe zabawy architektoniczne z Parku Śmiechu…

Musi odejść, musi pomyśleć sam sam sam.

Pani Spiro nie zatrzymuje Grzesia. Noc jest miłosierna dla mecha, zakrywa na moment całą jego mechowatość — może udawać, że wyszedł na spacer, wstawszy wprost z ciepłego legowiska, zwierzę dnia w objęciach nocy, żywa emota DNA.

Okrążając wieżę, potyka się o — kamień? korzeń? Odruchowo zmienia spektrum i widzi, o co się potknął: ramię starego Schmitta 4. Prawda, przecież to tutaj miał tę rozmowę z Dagenskyollem. To tutaj, on i Dag —

— Dag! Jak żywy!

Nie umawiali się, Dag przyleciał do Prawdziwego Raju pięćset czterdzieści dziewięć dni temu, gdy wracał od Randomitów do Wiecznego Cesarstwa. Posadził swoją dronę za Polami Obfitości i zaskoczył Grzesia w małpim gaju, gdzie pilnował on kilkulatków brykających w kolorowych iluzjach i stymulatorach razem z rajskimi szympansami i pokemonami.

— Ano żywy, żywy i obecny. — Dagenskyoll też już się przesiadł na iguarte. Podróżny Schmitt 4 nie dałby jednak rady pomieścić i procesować neurosoftu trzystuletniego transformera — co innego przepastne pamięci drony, one stanowiły bezpieczne rozszerzenie ciasnego rozumku mecha i żelazny backup.

Dzieci Grzesia przyglądały się mechowi Daga i jego powolnym emotom z pozbawionym lęku zaciekawieniem. Jedna z małp wskoczyła mu na ramię. Błysnął na nią zielonymi diodami. Zaskrzeczała z oburzeniem.

Mać była senna, nad gajem wisiał wektor Bezgłowego Kurczaka.

— Przyzwyczaiły się, maternica wyciera im nosy i zmienia pieluchy. Nie nabiją sobie guza, chociażby bardzo się starały.

Dagenskyoll, ostrożnie zdjąwszy z siebie zwierzę, emotnął zagapionego turystę.

— To jest ta Pani Spiro…?

— Chodźmy.

Grześ wyprowadził go wtedy poza mać Prawdziwego Raju, aż pod tę starą wieżę służby ochrony Parku.

Towarzyszyło im kilkoro figlarnie wścibskich ludziaków, wszystkie wyraźnie pod Rozbrykanym Kucykiem. Grześ machinalnie grał z nimi w rorschachówki, migocząc seriami skojarzeń, kaskadami fantazji-zagadek; po tylu wiekach nadal dostrzegał w nich coś z irigochi.

Minęli południowe Pola Obfitości, ludziaki zebrały po drodze owoce wytrawnych alkoholi i serotoninowych dragów. Grześ udawał, że je, gdy spętały go wektorem biesiadnym.

Cytrynowe słońce skwierczało na gładkich blachach mechów. Brzęczały owady i mikrodrony i fairy mechas, nie do odróżnienia.

— Hanowie nadal nie chcą sypać manny z nieba?

Schmitt 4 pokręcił graniastą głową.

— Wiesz, że były próby. Ale gospodarka nadobfitości nie działa po kawałeczku, w takich wersjach połamanych, cząstkowych: trochę nieskończoności tu i trochę skończoności tam. Musisz w nią wejść na sto procent, jak wy tutaj weszliście. — Emotnął ku Polom. — I wtedy powstaje problem skali: na takie wioski po kilkaset ludziaków i na dwieście kilometrów kwadratowych góra, okay, na taki rozmach prowincjonalny to może i zda egzamin. Ale nie na cały świat.

— Takiej próby nie było.

Dagenskyoll trącił Grzesia łapskiem stalowym, Al-’asr prawie się przewrócił.

— Szczerze: udałby się wam raj gdziekolwiek poza Rajem?

Grześ powstrzymał się z odpowiedzią, dopóki nie stanęli nad Urwiskiem, w cieniu wieży. Z wysokości ponadstumetrowego uskoku geologicznego ujrzeli panoramę spalonej słońcem równiny, nadal prawie martwej, z nielicznymi wypryskami Życia, zapewne przyniesionego tam z Raju przez wiatr i zwierzęta. W oddali, prawie na horyzoncie, w falach rozgrzanego powietrza migotały szkielety starożytnych szybów wydobywczych lub elektrowni wiatrowych, z tej odlegości nawet w maks zoomie przypominające raczej upiorne impresje technofantasy.

— Zdradzę ci straszną tajemnicę, Dag: ni cholery mnie już nie obchodzi, czy nam się ten Raj uda, czy nie.

— O, więc tu nas nie słyszy? — Dag nadał gromki śmiech Orsona Wellesa. — Stary dobry paranoik!

— Ech. Nie mam już siły niczego knuć. — Al-’asr z niepokojąco nierobocią gracją usiadł na ziemi, podciągając kolana pod brodę. Emota paryskiej melancholii wykuła mu twarz Leonarda Cohena. — Ani dokąd uciekać. Ile razy można? To samo od nowa. Nie chce mi się już, naprawdę.

Stary Schmitt 4 przysiadł obok, półtora raza większy i masywniejszy, kanciasta góra przemysłowego żelastwa w kontraście do artystycznego Al-’asr jak z Baśni tysiąca i jednej nocy.

Dagenskyoll emotnął poczęstunek papierosem, Grześ emotnął zapalanie papierosa i przeciągłe wypuszczanie dymu; potem wspólnie emotowali przyjazne milczenie.

Było to tak dołujące, że Grześ po stu dziewięćdziesięciu czterech sekundach podkręcił sobie Morfeusza do trzydziestu procent.

Wszystkie te światy znikną jak łzy w deszczu

Fatamorgany statków i miast płynęły przed nim po równinie. Ludziaki i małpiaki z wieży ciskali w oba roboty kamykami i mumiami aksolotlów.

— Więc to są te twoje maluchy.

— Moje, nie moje…

— Nie bądź taki skromny. — Dagenskyoll przeszedł na częstotliwość krypto. — Które to już twoje podejście?

Grześ zjeżył się na samo słowo. „Podejście”! A potem zaczął w duchu liczyć: jeśli pierwszym było to u oryginalnego Vincenta Cho w oryginalnym Projekcie Genesis B&B, drugim i trzecim — japońscy urodzeńcy z Cho zrestartowanego u Zamkowców RA, a potem trzy Życia u Salamander w Australii, potem Wieczne Cesarstwo Hanów, Chińczyków epikulturowych, wytransformowanych z eposów chińskiej fantasy i Jamesa Clavella, i ich trudne do policzenia epigenezy z głębokiej maternicy; a teraz tutaj, Prawdziwy Raj i jego generacje w kółko recyklowane —

— Jedenaste—piętnaste, zależy, jak rachujesz.

— Jak usłyszałem, że budujesz ten First Paradise, pomyślałem sobie: no tak, przecież jemu o nic innego nie chodziło, jak o powrót do przeszłości.

— Wszystkim nam o to chodzi.

— Ale my rozumiemy, że to niemożliwe, że możemy sobie co najwyżej postawić chropowatą iluzję Kalifornii. A ty — zegarmistrzowska inżynieria tęsknoty. — Dagenskyoll rozgniótł papierosa na kolanie. (Jakby). — Ale widzę, że wyszło dokładnie na odwrót, to coś zupełnie nowego.

Grześ naciągnął twarz staruszka Dalajlamy.

— Trochę dlatego, że patrzysz już na późną iterację. Fundatorzy First Paradise to byli głównie transformerzy pierwszego pokolenia z luźnego odłamu Black Castle i tak naprawdę mieliśmy tylko jedno założenie: wyjście poza modele lifestyle’ów sprzed Zagłady.

…Pomyśl. Nie jesteśmy ludźmi, w każdym razie na pewno nie takimi samymi ludźmi, IS3 nie stworzył pełnych kopii neuro, wiedzieliśmy, doskonale wiedzieliśmy od samego początku, że to oszustwo. Nikt z nas nie zdałby porządnego testu tożsamości. Jesteśmy transformerami — i też nie wiemy, co to znaczy. Nie zmieniamy się, nie uczymy. Nie śpimy. Tęsknimy za ciałem. Powtarzamy się mechanicznie, dzień po dniu, rok po roku, wieczność po wieczności. I w tym wszystkim nijak nie potrafimy znaleźć dla siebie życia innego niż ta straszna parodia życia człowieka. Czemu? Czemu?

…Na co odpowiedź Fergussona — pamiętasz go, też uralowiec, on sadził pierwsze Pola Obfitości po Zagładzie — odpowiedź Fergussona była taka: to wszystko przez kapitalizm. Nie śmiej się! Bo dotąd zawsze wracał on nam tylnymi drzwiami, a z nim wszystkie jego etyki, estetyki, mentalności, lifestyle, kompleksy i marzenia. Bynajmniej nie dlatego, że kapitalizm leży w naturze człowieka, ale dlatego, że stanowi najprostsze, najoczywistsze rozwiązanie problemu zarządzania dobrami ograniczonymi.

…Podczas gdy dla transformera jest to teatr pustych form. Bo tak naprawdę co my robimy? Mhm, Dag? Od początku, od restartu po Zagładzie, w każdej konfiguracji i aliansie. Ja, ty, wszyscy Hanowie i królewscy i kocioł patagoński. Co robimy? Wciskamy transformery w życia jak garnitury, w pseudorodziny, w niby-domy, angażujemy się w niby-pracę, udajemy niby-pensje i niby-etaty, wszystkimi tymi starymi rytuałami nadając sens naszej mechowej egzystencji. Widzisz to? Widzisz przecież.

…Czy więc w ogóle istniało kiedykolwiek człowieczeństwo równie naturalnie — bo bez żadnych nakazów i zakazów i systemów ideologii — obywające się całkowicie bez kapitalizmu? Fergusson je odnalazł: przed rewolucją neolityczną, piętnaście tysięcy lat temu, zanim Homo sapiens zaczął uprawiać rolę. Gdy funkcjonował w kulturach zbieracko-łowieckich, zaspokajając swe potrzeby wyłącznie tym, co dawała mu dzika przyroda. Był wtedy zdrowszy, roślejszy, żył dłużej, prawie bez przemocy, bez wyzysku, w równości kobiet i mężczyzn, bez hierarchii władzy, prawie nie pracując. I to był prawdziwy raj, Wiek Złoty, Eden, z którego wygnanie wspominają wszystkie mitologie ludzkości, w każdej kulturze, na każdym kontynencie. Bo zostaliśmy wygnani: człowiek odkrył uprawę roli. Tak się zaczęła cywilizacja, ale też tak zaczął się upadek w kapitalizm i w niewolę pracy, i w całą jej kulturową nadbudowę. Z której do tej pory się nie wyrwaliśmy. Nie mamy do tego nawet narzędzi wyobraźni.

…Nie pracujesz — więc po co żyjesz? Czy dostrzeżesz jakikolwiek sens egzystencji w n i c n i e r o b i e n i u, w stagnacji, w wegetacyjnym przemijaniu dni i lat? Robot stoi w bezruchu, czyli robot nie roboli, czyli robot jest martwy. Robot istnieje dla roboty.

…Ale gdybyśmy zachowali tamtą pamięć tysięcy lat kultury zbieracko-łowieckiej — potrafilibyśmy tak żyć, potrafiłyby transformery żyć życiem prawdziwie transformerowym. Zamiast tylko na siłę odgrywać ów upiorny teatr człowieka p r a c u j ą c e g o, ż e b y ż y ć.

…Więc wymyśliliśmy tu ten Raj. Ale dopadła nas klątwa spełnionych marzeń. Bo mówisz: Raj — i myślisz o wszystkich tych idealizacjach świata sprzed Zagłady, których pełne są archiwa, o Hollywoodzie lukrowanym. Nasze pierwsze ludziaki chłonęły to wszystkimi porami wyobraźni. I zaczął się przekładaniec, jak wszędzie: ludziaki się ajesują, transformują, wchodzą w alianse i rodzą własne ludziaki, ale już na epigenezie mocno hollywoodzkiej, a to wszystko wżera się stopniowo w mać, wektory nakładają się na wektory — wrzuć fast forward i po trzydziestu kilodniach masz taki Raj: Król Lew, biblioteka Disneya i Pixara, park bajek i komiksów, z każdą generacją bardziej i bardziej infantylny i oderwany od prawdy o człowieku.

…A może to tylko mnie się tak wydaje.

Dagenskyoll emotnął Sartre’a i Haneke i drugiego papierosa.

Grześ emotnął Woody’ego Allena i Paula Bowlesa.

Siedzieli i palili. (Nie. Ale jakby).

— Pani Spiro nie poradzi?

— A kto u was rządzi? — prychnął Grześ. — Nie mów, że demokracja.

— Szczerze? Sam do końca nie wiem kto.

— No właśnie. Przypomnij sobie, jak przed Zagładą wyglądało zarządzanie w co większych sieciach. Ktoś ma władzę, ale kto dokładnie? Osoba czy program? Zbiorowość czy procedura? Wszystko się nakłada, procesualizuje, rozmywa. Zabij mnie, nie mam pojęcia, czy Pani Spiro pochodzi z jakiegoś przekładańca ludziakowo-transformerowego, z długowiecznego wektora Matternetu czy z czystego softu menadżerskiego. Sama najpewniej nie wie. Wrosła w mać Raju, chyba już nawet nią oddychamy. — Grześ emotnął oddech, aż na moment wybiło mu na mechmasce oblicze greckiego Boreasza. — Ale słyszałem, że Randomici na Kanarach wyrwali z korzeniami swój Internet of Matter. Prawdaż to?

Dag bardzo niewyraźnie wyświetlił niewyraźną minę.

— To ciężkie pojeby, oni naprawdę się randomizują w neuro i w DNA: raz im wypada to, raz tamto. Tydzień negocjacji i myślałem, że tam zwariuję. — Znowu trącił łokciem Al-’asr Grzesia. — Przy tobie wracam do zdrowych zmysłów.

Przepłynęła pod urwiskiem odwrócona Wenecja, przepłynęło Las Vegas, El Dorado, Metropolis, i Al-’asr trącił Schmitta w odpowiedzi.

Z całego repertuaru fizycznej bliskości — transformer i transformer, dwaj niewolnicy hardware’u zanurzeni w oceanie bezkresnej samotności — cóż im pozostało?

Schmitt klepnął Al-’asr w płytę pleców, aż coś zadzwoniło w cynobrowym mechu. A Al-’asr trzasnął z przysiadu w Schmitta piorunowym podbródkowym.

I łomotnęli się znowu, raz, dwa, trzy, poderwawszy się na nogi i zataczając się od ciosów pod samą wieżę.

Radosne emoty strzelały fontannami. Na piaszczystej równinie defilowały Alhambry i Teotihuacany. Hałas masakrowanego metalu niósł się po pustkowiu.

Zamkowcy biegali wokoło i klaskali i śpiewali:

— Transformery się biją! Transformery się tłuką!

Tłukli się i bili i demolowali serdecznie z rozmachem godnym Pierwszego i Ostatniego Raju. Dag puścił z archiwum ryki Godzilli, King Konga i aliena, Grześ odpowiedział wyciem Bruce’a Lee i zawodzeniem okrętowej syreny przeciwmgłowej.

Pod pięściami mechów dygotała Afryka i obrywały się obłoki z niebios. Grześ łbem jak torpedą uderzył w zawiasy biodrowe Daga; Dag złapał Grzesia wpół i grzmotnął robotem o kamienie pod wieżą. Wieża się przechyliła i przekrzywiło się Słońce na błękicie.

— Transformery się biją!

Al-’asr wraził pięść pod płytę piersiową Schmitta i wyrwał krzak kabli. Schmitt wyłamał z konstrukcji wieży jeden z filarów — dwutonowy kloc drewna i żelaza i betonu — ażeby następnie maczugować nim Al-’asr. Śmiech niósł się po maternicy. Stali na pokładach tonących lotniskowców i miażdżyli tuziny myśliwców i helikopterów. Zapadały się wokół nich kontynenty obcych planet, a oni boksowali się pięściami-kafarami. Spadali w eksplodujące supernowe na grzbietach nieludzkich mech-bogów, i nadal rąbali się na trzysta decybeli, a wybałuszające ślepia aksolotle zajadały się wokół popcornem.

Metal on metal, soul on soul. Kości i krew robotów pryskały na wszystkie strony. Ręka, noga, odłamki podzespołów elektronicznych — Grześ pochyla się i podnosi to stare ramię Schmitta 4. I zdaje się mu ono już artefaktem niemal antycznym, śladem jakiejś dänikenowskiej cywilizacji sprzed czasów człowieka — przez te półtora roku od ich bójki sentymentalnej tak porysował i przeszlifował je pustynny wiatr i piasek.

Stoi Grześ z tą relikwią brata mecha w dłoni i przez długą chwilę nie może się poruszyć. Jakby się zaciął. Coś w nim pęka (nie hardware). Zapłakałby, ale ma tylko emoty.

Pani Spiro siedzi przy ognisku w klasycznej pozie piety, najedzony ludziak Zamkowiec zasnął na jej kolanach, zwinięty w półembrion. Pani Spiro hebanowymi palcami głaszcze delikatnie ciałko bajkowego urodzeńca, totem-twarz nachyla się z dziką czułością nad bezbronnym człowiekiem. Białe białko w objęciach czarnego drewna. Palce jak żywe klawisze fortepianu drgają na czole Zamkowca do tętna niesłyszalnych tam-tamów. Pani Spiro czarna bogini, Pani Spiro lalka przedludzkich snów i mitów, Pani Spiro mać Afryki.

Grześ ciska ramię Schmitta w ogień. Ofiara mechopalna podnosi fontannę iskier.

Pani Spiro spogląda oczyma jak dwa poziome sęki w okopconej korze.

— Jaka piękna rozpacz!

— Prawda? — Nie musi Grześ emotować goryczy, ma w defaulcie taki głos. — Sto tysięcy nocy potrzebowałem, ażeby dotrzeć do tego kresu.

— Tego ci brak? Wielkich uczuć, wielkich boleści, dramatów z Raju?

— Nie mów mi o Raju, to nie jest Raj.

Dwadzieścia procent snu i Pani Spiro migocze tu w blasku ogniska, niemalże rozpływając się w somnambulicznym zwidzie, rozedrgana pomiędzy drewnianą kukłą i masajską szamanką.

— Nie Raj? A czego ci brakuje?

Grześ zagląda w noc i zagląda w siebie. Jak odpowiedzieć na to pytanie? Jakby się krztusił, zakrztusił, jakby od trzystu lat trwał w tym betonowym zakrztuszeniu. Wie, że czegoś brakuje, czegoś najważniejszego, ale gdy próbuje wydać z siebie słowo, myśl — zionie głuchą pustką.

— Przecież miałem jakieś życie poza życiem robota. Miałem jakieś hobbies, jakieś upodobania, dziwactwa, miłości, nienawiści, chęci-niechęci, miałem osobowość.

— Teraz nie masz?

— Nie wiem. Mam?

Przecież to nie może być wszystko. Istniała głęboka tajemnica-istota człowieczeństwa, i on, oni ją utracili, utracili w transformacji przez IS3 tak zupełnie, że teraz, transformerzy, nie są nawet w stanie dokonać porównania, by uchwycić myślą to utracone.

Ale czują, domyślają się, trawiąc setki dni w mechanicznej powtarzalności pracy, jakby naprawdę byli tylko tym, co potrafią zrobić, poddając się cyklom energetycznym brutalniejszym od astronomicznych cyklów ciemności i światła, chłonąc tępo powidoki sztucznej rozrywki i nawijając sobie na umysły tamte, fikcyjne życia. Stojąc godzinami w posągowym stuporze, zaiste jak wyłączone roboty, i nie robiąc, nie żyjąc nic, już nawet nie odgrywając towarzyskich rytuałów ciała, choćby tak straszliwie żałosnych jak seks seksbotów. Całe ich życie to życie robotów: napraw to, zrób tamto, zbuduj to; całe ich życie to sen hardware’u, a czują, czują, że TO NIE MOŻE BYĆ WSZYSTKO.

— Przecież miałem.

— Miałeś?

Nakręcił się. Głowa w noc, procesor na najwyższe obroty, chłodzenie całą powierzchnią mecha, odsuwa się więc głębiej w ciemność, w afrykański chłód, w sen przeszłości, gdzie, rozpakowawszy z wewnętrznej pamięci iguarte beznadziejnie pomieszane archiwa, znowu, znowu spaceruje gwarnymi alejkami parku, między ludźmi i zwierzętami, kłóci się z urzędnikiem przy biurowym okienku, kąpie sennego wnuka, trzęsie się w gorączce pod przepoconymi kocami, dotyka czubkiem języka powieki śpiącej kobiety, biegnie za uciekającym tramwajem, drży w okopie pod artyleryjskim ostrzałem, zasypia w pracy z głową na klawiaturze zrebootowanego komputera, wypycha ze swych lędźwi na świat płaczącego noworodka, wychodzi po nocnej szychcie na parujące wiosennym deszczem miasto, a Słońce wybucha spod widnokręgu i procesor ostatecznie przegrzewa się, mieszają się sny, czasy i linie hardware’u.

Słońce wybuchło spod widnokręgu, po afrykańsku gwałtownie, jak zawsze wybuchało nad Edenami i Irijami, a Grześ odruchowo naprężył kręgosłup, żeby szerzej rozpostrzeć czarne skrzydła. Było to już trzysta piętnaste okrążenie Ziemi przez samotnie sputnikującego Horusa I, bezwładną kulę rozpędzoną w astrofizycznym flipperze, dawno temu bowiem zużył ostatnią kroplę gazu ze zbiorników manewrowych. Albo równania się zazębią i orbita sklei się z orbitą, albo Grzesiowy Horus na dobre wypadnie z gry.

Wirował powoli. Nad-pod nim półłuk oślepiającego blasku obkreślił profil Azji i Pacyfiku, po czym runęła zza czarnej tarczy planety rozpędzona lawina poranka. Także wypłukany z zimnej nicości Horus zyskał nagle ostre kontury, przecięły go linie dnia i nocy, a każde jego skrzydło podzieliło się na pozytyw i negatyw. Żyły lodowego ognia spełzały z nich do kamiennej wątroby robota.

Grześ skupił się w wychłodzonym mechu, włączył wszystkie układy diagnostyki i termostatykę, zoptymalizował profil solarny — skrzydła piły już światło Słońca do ostatniej kropelki. Czasza Google’owego konstruktu rosła w zoomie chropowatym półksiężycem słonecznych refleksów. Grześ uruchomił odliczanie, wycelował prawe ramię, liczby malały, krzywe się zbliżały, aż wreszcie się na siebie nałożyły — i Horus w ułamku sekundy eksplodował zaprogramowanym ruchem: wyczepił żagle skrzydeł, strzelił z ramieniowej wyrzutni nicią kotwiczną oraz zwinął się w embrion-kulę.

Kotwiczka zaczepiła o konstrukt — odległy o dobre kilkadziesiąt metrów i mijający orbitę Grzesia z różnicą wektorów kilku metrów na sekundę — i Horusem szarpnęło, po czym pociągnęło w bok, po wypadkowej obu orbit. Mech jął zwijać nić, ale zanim dociągnął do jednej czwartej, ta wypadkowa przeszła w ciasny tor spiralny. Zakręciwszy się po malejącym promieniu, rozpędzony robot Grzesia rąbnął w bok reflektora.

Uderzenie wygięło mu obie golenie, zmiażdżyło prawe dysze i wgniotło prawy bark; już nie poruszy tym ramieniem. Zachował jednak łączność, miał w zasięgu co najmniej trzy otwarte satelity Black Castle i recyklowane satelity Iridium, i to się liczyło.

Odczepił nić kotwiczną, włączył magnesy i przerzucił się przez krawędź. Ta sama krawędź rzucała cień tnący wnętrze czaszy prawie dokładnie na pół, od kolektora radiowego umieszczonego w geometrycznej ogniskowej do piętrowych galerii, ciągnących się wzdłuż obręczy.

Grześ podążył zoomem po tej linii, toteż dopiero po chwili spostrzegł ruch w plątaninie mechanizmów poupychanych w owych galeriach. Jak ożywające rzeźby w zamku Draculi, wszystkie roboty wyłączone i zatrzaśnięte w swoich gniazdach zasilania i konserwacji — teraz jednocześnie się uruchamiały, rozprostowywały kończyny, wysuwały się w otwarty kosmos. Uderzenie Horusa w konstrukt musiało przejść po jego aluminiowo-tytanowym kośćcu niczym wstrząs tektoniczny po skorupie planety.

Grześ stanął na pogiętych nogach i pokulał wzdłuż metalowego żebra ku ogniskowej. Lecz zanim minął linię porażającego blasku i węglowej ciemności, dotarły doń i otoczyły ze wszystkich stron te świeżo zastartowane mechy: Horusy I i Ia, Schmitty 202, 203, 223, Hondy X, nawet jeden Usaburo Rex się tu znalazł, ze zbiornikami paliwa niczym karykaturalnym akwalungiem albo podwójnym garbem, zdolny dzięki niemu dolecieć do Księżyca i z powrotem, tudzież eksplodować dowolny bunkier orbitalny.

Grześ spróbował jeszcze odepchnąć się i dopaść do kolektora w ogniskowej, przelatując ponad i pomiędzy mechami — ale najbliższy Schmitt 203 błyskawicznie skoczył i odpalił w kolizyjny kurs, i odbił Horusa Grzesia niczym dobrze zaplanowaną bilę w snookerze, posyłając go z powrotem głęboko w wewnętrzny cień czaszy, z dala od pajęczego hardware’u zawieszonego nad centrum półsfery.

Wszystko to odbywało się w absolutnej ciszy kosmosu, nawet bez soundtracku przyspieszonych oddechów astronautów. Przymagnesowawszy się z powrotem, Grześ włączył sobie powolny beat techno.

Gwiazdy Mlecznej Drogi komponowały mu się w układy scalone i płyty główne starych pecetów; wiedział, że to Morfeusz, ale po tylu latach była to już wiedza głęboko podświadoma, równoprawna część realu.

Powoli uniósł stopę. Mechy Google’a oblizały go promieniami skanu. Wyświetlił szczere tagi. W odpowiedzi dostał jedną krótką emotę: CZEKAĆ.

Wszyscy znieruchomieli posągowo.

Po kwadransie Grześ opuścił Horusa na najniższy poziom energetyczny, pół kreski powyżej całkowitej dezaktywacji. Słońce i mrok przesuwały się po czaszy zegarowymi falami. Wzdłuż Zodiaku paradowały ZX Spectrum, Commodore 64, Atari 800XL, prehistoryczne dzieciństwo Grzesia, zapomniani bogowie hardware’u.

Siedem godzin i dwadzieścia trzy minuty później Honda X emotnęła CHAT, po czym otworzyła linię do Horusa Grzesia.

— Ty.

— Pokaż się.

Ale ID zrazu nic mu nie powiedziało: Gilgamesz90.

Grześ wszedł do MTL i sprawdził genealogię neuro tego Gilgamesza.

I okazało się, że w Hondzie X siedział jeden z dwóch tysięcy czterystu dwudziestu dwóch transformerów pochodzących od Frances Rory — już z czwartego pokolenia, licząc od oryginału, przy czym tylko jedno transformerowe ogniwo jego łańcucha genealogicznego zahaczyło o biologię.

— Pamiętasz mnie? — upewnił się Grześ.

— Tak, mam tę pamięć. Więc po znajomości — nie wylogujesz się mi na chama, co?

— Dasz mi nagrania z tego teleskopu? To jest radioteleskop sieciowy, prawda? Jak dużą efektywną średnicę osiągnęliście?

— Po co ci nagrania?

— Zadośćuczynienie. Tantiemy. Dziesięcina. Nie mam dobrego słowa, ale wiesz, że mi się należy.

— To hardware Noradu, Norad nie uznaje i nie uzna żadnych twoich praw.

Grześ sprawdził Norad. Jakiś alians zadaniowy wewnątrz konglomeratu setek narodów pogoogle’owych. Gilgamesz90 oficjalnie był członkiem Tribeki II i Wielkiego Sojuszu Północnego, ale wśród transformerów nie takie schizy już odchodziły.

— Powiedz, że się mylę.

Otworzył pysk Horusa i rzucił plamę światła na krawędź czaszy. Miał zmapowaną już całą konstrukcję, więc teraz tylko obracał korpusem robota i jego sokolą głową i wyświetlał z mroku kolejne elementy prowizorycznej inżynierii orbitalnej, dwie sekundy na każdy, od krawędzi do centrum.

Przy dwudziestym drugim Gilgamesz90 emotnął uniesienie ramion. Poddaje się.

— Ja to zbudowałem — powiedział Grześ, połknąwszy jasność siarczystą. — Myślałem, że mi się przyśniło, ale nie. Już od pierwszego spojrzenia wiedziałem, że jest w tym designie coś… mojego. Dopiero na zbliżeniu zrozumiałem: ja bym tak zbudował radioteleskop orbitalny, gdyby mi dano na materiał tylko to, co zostało wyniesione na orbitę do czasu Zagłady. Gdybym miał zrobić to po swojemu, tak jak zawsze wszystko robiłem: prowizorką, z tego, co akurat pod ręką, sztukując i kombinując, na oko i na czuja. To jest moja robota, mój duch hardware’u. Ten kalibrator optyczny — to z trzeciego Hubble’a, prawda? Połowa receptorów po tej stronie jest z chińskich obserwatoriów NAOC. Dwieściedwudziestkitrójki trzymacie tutaj, bo tylko one widzą pęknięcia poniżej pół mikrometra. Przy tej średnicy i masie obiektu naprężenia przewyższają wytrzymałość materiałów zszabrowanych z mniejszych konstrukcji i musicie go na bieżąco łatać i bypassować. A ile kopii złotych rączek od hardware’u macie do wyboru z banków Google’a? Rozpoznałem swoją robotę, France. Zapłać mi.

Siedem sekund milczenia.

— Rozmawiamy o wymianie handlowej?

— Możecie zrobić z tego wymianę, tak.

— Niewolnicy Google’a poradzili sobie, jak widzisz. Po co mielibyśmy najmować teraz oryginał?

— Jeśli to jest sieciówka, czeka was co najmniej —

— Nie masz bladego pojęcia, o co tu chodzi, prawda?

Grześ emotnął pokerzystę z odbezpieczonym rewolwerem ukrytym pod blatem stołu.

Gilgamesz90 błysnął DEFCON5, a wszystkie pozostałe mechy, w tak samo równoczesnym zrywie jak poprzednio, podniosły się, odmagnesowały i wróciły do gniazd w galerii obwodowej.

— Proszę. Twoja zabawka. Rób, co chcesz.

Horus ani drgnął.

— Bardzo chciałbyś — rzekł powoli Gilgamesz-Rory — żeby to była jakaś straszna polityczna tajemnica w wojnie między aliansami. Informacje dla szantażu czy inny klucz do dramatu w twoich rękach — i już napięcie idzie po obwodach, podnoszą się oscylatory i prądy błądzące, wstępuje życie w maszynę. Jakiś Vincent Cho, którego mógłbyś wykraść i znowu wywrócić równowagę sił, co?

— Mów.

Cztery sekundy.

— My jesteśmy ci dobrzy — rzekł Gilgamesz90. — My jesteśmy Liga Obrony Ludzkości, Zemsta Kosmiczna i Wojna Światów.

— Co?!

Honda X wyprostowała ramiona nad głową, objęła trójpalcymi łapami zenit gwiaździsty.

— Na co patrzymy? Czego słuchamy?

— Czekaj, zgadłem!

— Zgadłeś. Szukamy naszych morderców.

— Wyśledziliście Promień Śmierci.

— Tak. Zebraliśmy skrupulatnie wszystkie archiwa z Zagłady, wszystkie dane cząstkowe, zabytkowe rejestry automatów i datowania fali neutronowej co do nanosekundy, i wyliczyliśmy punkt na nieboskłonie, i wyliczyliśmy dystans.

— Gadaj, do cholery!

Gilgamesz opuścił ramiona, zaśmiał się jowialnie.

— Siedemnaście koma sześć lat świetlnych od Słońca, w konstelacji Wężownika, za Gwiazdą Barnarda. Ponad dwa lata świetlne od najbliższego układu. Absolutna pustka i cisza. Nic tam nie ma. To grawitacyjny blank, nie wpływa w ogóle na ruch materii. Nic nie emituje, nie przesłania promieniowania z głębi kosmosu. Zero. Nic, nic tam nie ma.

— Zaraz. Czekaj. Co to znaczy?

— To znaczy, że byli przygotowani na Zemstę Kosmiczną. Gdybyś miał taką armatę Promienia Śmierci, czy strzelałbyś z niej z okna własnego domu? Żeby każdy trafiony, a nie dobity, mógł oddać ci tę salwę z nawiązką?

— Aha! Budujesz piekielną maszynę w kompletnie anonimowym punkcie przestrzeni, i pewnie jeszcze niszczysz ją po użyciu, że nawet gdybyśmy tam kiedyś dolecieli i przebadali szczątki, niczego byśmy się nie dowiedzieli.

— Tak. To jest najszybsza i najprostsza odpowiedź. Ale ona niczego tak naprawdę nie tłumaczy. Nie odpowiada przede wszystkim na pytanie o motyw. A istnieje hipoteza znacznie rozleglejsza: że nie było tam żadnej maszyny, żadnego generatora Promienia Śmierci.

Grześ nawet nie emotnął, tylko ciężką lewicą Horusa podrapał się po pancernym łbie.

— Tego nie zgadnę.

— Okay. Ale wiedz, że są to jedyne tantiemy, jakich możesz się spodziewać od Noradu.

Pięć sekund. Dziesięć sekund. Piętnaście sekund.

Gilgamesz powtórzył:

— Jedyne tantiemy. Tak?

— Tak. Mów!

— Dobrze. — Honda X na moment jeszcze wzniosła w absurdalnym geście kanciasty łeb, jakby wzywając na świadka gwiazdozbiory Dyskietki i Cartridge’a. — Siedemnaście lat świetlnych to za blisko. Siedemnaście lat świetlnych to jest nic, to strzał z przyłożenia — jakby przystawić nam obrzyn do piersi.

— Żartujesz! Na takiej odległości utrzymać skupienie i energię, trafić w cel, w planetę — to przecież precyzja daleko ponad wszelkie nasze możliwości i teorie!

— My nawet nie mamy pewności, co to właściwie było za promieniowanie. Wszystko wskazuje na rodzaj wiązki o wielu składowych, i musimy się pogodzić, że większości z nich nie poznamy, bo nie cofniemy się w czasie, żeby postawić podczas Zagłady odpowiednio skalibrowane czujniki; możemy się opierać tylko na śladach pośrednich, na tym, co ocalało z ówczesnych dość przypadkowych pomiarów.

— Szybkie neutrony, sam je widziałem na odczytach Guójiā Hángtiānjú.

— Tak, była taka składowa, na pewno. Ale czy to sama fala neutronowa sczyściła całą biosferę Ziemi? My w Noradzie uważamy, że w Promieniu szły przede wszystkim cząstki nastrojone specjalnie na częstotliwość rozbijającą wiązania DNA.

— Musieliby najpierw wziąć skądś te parametry. — Grześ zaczął pośpiesznie przeszukiwać starożytne bazy chemii i biologii. — Nie wiem, czy DNA w ogóle się pokazuje w spektrum planety widzialnym z kosmosu…

— Cofnij się, nadal patrzysz ze zbyt bliska. Taka cywilizacja to nie jest podwórkowy łobuz strzelający z wiatrówki przez płot sąsiada. Mowa o skali galaktyki, gromady galaktyk. Jeśli nie wszechświata.

— Nie kupuję tego. Musieliby mieć sposób na obejście ograniczenia do prędkości światła, inaczej to wszystko —

— Od tego zaczęliśmy.

— Od czego?

— Od teorii rozwiniętych jeszcze przed Zagładą. Dogrzebaliśmy się do obliczeń. Teraz oczywiście nikt ich do końca nie rozumie — nie zajesował się przed Zagładą żaden fizyk teoretyczny, a nie wykształciliśmy potem nowych od zera, zresztą nie ma kto ich kształcić, sam się musi któryś urodzeniec wyciągnąć za uszy na wysokość Einsteina i Hawkinga. Więc zostały gołe hipotezy. Jak otworzyć wormhole, jak go ustabilizować, jak utrzymać połączenie, ile takich czy innych egzotycznych cząstek by do tego potrzeba. Najpierw musielibyśmy zresztą zbudować akcelerator o średnicy Układu Słonecznego. Ale to my, ludzkość — ale jaka jest szansa, że nikt nigdy wcześniej w całym wszechświecie do tego nie doszedł?

— Znam ten argument. — Coby nadążać za Gilgameszem, Grzesiu czytał równolegle streszczenia artykułów popularnonaukowych z archiwów Zamku. — Równanie Drake’a, paradoks Fermiego, hipotezy Hawkinga —

— Ba!, ale zaraz zaczynają się piętrzyć praktyczne problemy. Okay, masz technologię, możesz otwierać tunel wormhole’owy do dowolnie odległego miejsca w kosmosie — tylko że do ciebie dotarły informacje wyłącznie o miejscach najbliższych, tych, z których światło zdołało się już tu dowlec. Powiedzmy, że miliard lat świetlnych dalej rozwinęła się jakaś inna cywilizacja, i mógłbyś się do niej przetunelować w mgnieniu oka. Ale o niej nie wiesz, i nie dowiesz się przez miliard lat.

…Co możesz zrobić? Możesz prowadzić obserwację nieba na maksymalnej czułości i na podstawie aktualnych danych o poszczególnych systemach gwiezdnych i planetach oraz na podstawie uniwersalnej wiedzy astrofizycznej stworzyć mapę prawdopodobieństwa rozwoju życia i cywilizacji technologicznej w dowolnie dalekim układzie w widzialnym wszechświecie. Ta gwiazda odległa o milion lat świetlnych — Honda X uniosła ramię i paluch i wskazała jakieś słońce z anonimowej galaktyki — oglądasz teraz jej obraz pochodzący sprzed miliona lat. Niemniej z samego tego obrazu potrafisz wywnioskować, czy po milionie lat rozwinie się tam życie i rozum. Dziesięć, dwadzieścia, pięćdziesiąt procent szans na taki scenariusz. I w ten sposób mapujesz całe niebo. I otwierasz swoje tunele wormhole’owe.

…Nawet bogowie muszą jednak jakoś zarządzać zasobami. Nie rozerwiesz się w miriady stron naraz. Najefektywniejsza metoda polegałaby na rozesłaniu jakichś sond AI do zebrania danych o aktualnym stanie kosmosu. Co się dzisiaj dzieje na planecie, której obraz teleskopowy opowiada nam stan sprzed eonów. W ten sposób tworzysz gigantyczną bazę informacji o drogach życia we wszechświecie: z jakich warunków środowiska z jakim prawdopodobieństwem wyrośnie jakie życie i jaka kultura. A ponieważ masz do dyspozycji przebijające prędkość światła wormhole, sięgasz daleko poza nasz widzialny wszechświat poinflacyjny i gromadzisz w tej bazie tryliony trylionów przykładów: każdą możliwą kombinację astrofizyczną i biologiczną, i to prześledzoną aż do jej naturalnego kresu.

…I potem masz już algorytm w ręku, masz gotowy podręcznik nakręcania światów i cywilizacji — jak zegarmistrz kosmosu, z planetami ujętymi pęsetą pod lupą. Z takiego oto środowiska i z takiej oto biologii w dziewięciuset dziewięćdziesięciu siedmiu przypadkach na tysiąc rodzi się nowotwór kosmosu — więc wyżegamy je w zaraniu.

— I Ziemię tak prewencyjnie wyżegali? Akurat my mieliśmy takiego pecha, żeby znaleźć się w tych trzech przypadkach na tysiąc, collateral damage ogrodnika wszechświata?

— Dlaczego w trzech na tysiąc? Dlaczego nie właśnie w tych dziewięciuset dziewięćdziesięciu siedmiu? Co, myślisz, że się pomylili?

— A ty nie? Szykowaliśmy może jakiś blitzkrieg kosmosu?

— A czy australopiteki szykowały się do Hiroszimy? Taki ogrodnik wszechświata, jak mówisz, on nie patrzy na sto lat w przód — on ma mapy prawdopodobieństwa rozwoju cywilizacji na milion, miliard lat. A za miliard lat — za miliard lat, skąd wiesz, w jakich kosmicznych perwersjach lubowaliby się potomkowie i spadkobiercy Homo sapiens?

The truth is out there

Grześ pomyślał o irigochi, o urodzeńcach Cho, o wektorach maternicy i rajskich epigenetykach Fergussonowych.

— Miliard lat — tego nie można wiedzieć.

— Ale on wie! Nie dlatego, że rozumie wynikanie — ale że ma przed sobą statystykę obejmującą wszystkie gwiazdy i planety wszechświata, wszystkie jego biologie i rozumy. To nie jest kwestia winy i kary — to kwestia higieny.

— I co? I dlatego siedemnaście lat świetlnych? Nie widzisz, ile założeń musieliście tu wyjąć z kieszeni? To bajka.

— Nie bajka, tylko testowana hipoteza. Siedemnaście lat świetlnych było nie po to, żebyśmy nie znaleźli ich ojczystej planety czy szczątków hiperarmaty — ale żebyśmy nie odczytali sygnatury wormhole’a, jego IP, mój panie od hardware’u.

Tu Gilgamesz90 po raz kolejny zadał swemu mechowi kapłańską pozę, obejmując oburącz mgławice, nebule i kwazary, pomiędzy które celowała czasza hybrydowego radioteleskopu.

— Wiesz, czego ten nasz składak teraz nasłuchuje? Echa promieniowania śmieciowego po otworzeniu wormhole’a. Bo nie da się go otworzyć na sucho, zawsze zostanie skaza. To czysta fizyka. Dogrzebaliśmy się do obliczeń.

Pięć sekund.

— Weryfikujecie hipotezę.

— Weryfikujemy hipotezę. Tu nie ma żadnych bajkowych założeń, tu są same logiczne wynikania. Bo jeśli istotnie strzelili do nas tym Promieniem przez wormhole — to znaczy, że istnieje co najmniej jedna cywilizacja posiadająca dostęp ponad prędkością światła do całego widzialnego i pozawidzialnego kosmosu — z czego z kolei wynika, że dysponują oni taką kompletną bazą wszystkich możliwych ścieżek życia i technologii — a z tego wynika Ogrodnik Wszechświata i wszystko, co ci tu opowiedziałem.

Ale Grześ patrzył już w przeciwną stronę, pod nogi, przez rzadki szkielet czaszy, na przepływającą pod nimi jasną stronę Ziemi.

— Tylko po co? Po co, po co, po co? Po co mieliby nas tak przemyślnie sterylizować? Mocarze wormhole’owi mogliby przecież po prostu połknąć Ziemię w czarną dziurę i byłoby po sprawie. Więc to wcale nie był Promień Śmierci — skoro sprofilowali go w ten sposób, to chcieli osiągnąć dokładnie to, co osiągnęli. Nie zagładę. Nie zabili nas.

— I osiągnęli.

— Co osiągnęli? Kilka wieków opóźnienia w nieuchronnej kawalkadzie postępu? W czym różnica między cywilizacją ludzi przed Zagładą i cywilizacją ludzi po Zagładzie?

Gilgamesz90 emotnął brodatego starca spacerującego z psem przez jesienne wrzosowiska.

— Co osiągnęli… Naprawdę nie widzisz? Że to nie jest cywilizacja ludzi! I nie maszyn. Że to w ogóle nie jest kwestia postępu: nie nastąpił żaden przeskok przez Technologiczną Osobliwość. Nie, nie, też źle mówię, wróć! — Nadając REWIND, Gilgamesz odmagnesował się i popłynął powoli ku Horusowi Grzesia. — Pamiętasz tamte pytania? Tamte wyzwania, problemy, granice? Ja mam tę pamięć. „Człowiek czy nie człowiek”, „maszyna czy nie maszyna”, „ma świadomość czy nie ma świadomości”, „umysł pojedynczy czy wielokrotny”, „organiczny czy nie organiczny”, i tak dalej, i w kółko. Nie widzisz, co oni osiągnęli? — Honda X dmuchnęła lekko spod frontowej płyty i zawisła tuż przed Horusem I, emota w emotę. — Co się stało z przedmiotami tych starań i dociekań, które wtedy zdawały się nam najważniejsze? R o z p u ś c i ł y s i ę.

Emota w emotę:

Pusta autostrada pod zachmurzonym burzowo niebem.

Walące się kościoły i kruszejące rzymskie posągi.

Latawiec zerwany z uwięzi.

— Co miało znaczenie — nie ma znaczenia.

— Każda cywilizacja się zmienia, ewoluuje, sami też byśmy przeszli ten etap postępu.

— Ale to nie jest postęp! Nie widzisz? Nie widzisz? Myśmy przecież tak naprawdę niczego nowego nie odkryli, nie dołożyliśmy ani jednej cegiełki do piramidy wiedzy. Nie używamy żadnych technologii, które nie istniały już przed Zagładą. Robotyka domowa i przemysłowa, powierzchowne skany neuro, Internet, RFID, Matternet, teleprezencje i protezy neuro, synteza chemiczna i biologiczna, DNA z próbówki i człowiek z próbówki, archiwa genetyki i genetyczne fastrygi, metamateriały, włókna węglowe i inżynieria molekularna — to wszystko mieliśmy już wcześniej. Lepiej lub gorzej opracowane i wdrożone, ale już wymyślone, już zasymilowane przez cywilizację. Po Zagładzie zostaliśmy jedynie zmuszeni używać owych narzędzi i n a c z e j. Ten Promień wytrącił nas z jednokierunkowej oczywistości. Nie zmieniła się technologia; zmieniły się cele i sensy, do których ją przykładamy.

Zawisła prostopadle przed Horusem Honda wyciągnęła rękę i stuknęła śrubokrętowatym paluchem w pierś Grzesiowego mecha.

— Szczerze: kiedy ostatnio przyszły ci w ogóle do głowy takie pytania: „Czy jestem człowiekiem?”, „Czy mam świadomość?”.

— Na początku wszyscy się nad tym zastanawialiśmy.

— Ale teraz? Nie stawiasz ich, bo wiesz: o n e n i e m a j ą s e n s u.

Grześ emotnął Gilgameszowi Pola Obfitości Fergussona i rajskie plemiona urodzeńców.

Animowane duszki i zwierzątka rodzące komiksowych ludziaków.

Pstrokate małpiatki przycupnięte na barkach dwutonowego mecha.

— To jednak jest zmiana, nie zaprzeczysz, jakiś ruch, ewolucja.

— Jakiś ruch! Jakiś ruch! Przed Zagładą każdy ruch musiał być ruchem naprzód, był tylko jeden kierunek: wzrost, rozwój, postęp. I sam mi powiedz: czy Raj Fergussona to postęp?

— Ale też nie powiesz, że się tam cofamy.

— Bo są już inne kierunki niż tylko te dwa. Jest już wiele gór i dołów. — I Gilgamesz obrócił swojego mecha na wszystkich osiach, wirując nim w nieważkości przed Grzesiem niczym busola 3D. — Wypadliśmy poza stary układ współrzędnych.

Latawiec. Wrzosowiska. Autostrada.

Grześ czuł, że powoli odpływa. Gilgamesz go zalał, zatopił swoją diatrybą, zaemotował na amen wormhole’ami i galaktykami.

— Przyznaj się, po co tak naprawdę szukacie tego promieniowania po wormhole’u? Chcecie się na nich zemścić — czy raczej im podziękować?

— Och, ale wyobraź sobie sposób tej zemsty! — I Honda X puściła w maskę Horusa wiązankę satyryczną, od Monty Pythona do Simpsonów. — Ale to są sprawy Noradu, ja już ci zapłaciłem. Chcesz jeszcze te nagrania z nasłuchu i koordynaty wormhole’a?

Grześ nie mógł już patrzyć w maskę Gilgamesza. Celował obiektywami w dół, w dół i w bok, na spawy siatek i nity kratownic czaszy radioteleskopu.

Odmagnesował lewą stopę, tupnął.

— Ten składak zaraz się wam rozleci. Naprawdę myślisz, że niewolnicy Google’a dadzą sobie radę?

— A w czym miałbyś być od nich lepszy? — Lała się z Gilgamesza-Rory obłudna litość. — Och! Ty miałeś nadzieję, że będziemy cię prosić! Dlatego się tu doczołgałeś, to cię tak nakręciło. Nagłe wybawienie z kieratu rajskiego robota! Że jesteś nam potrzebny, że się nie obędziemy bez ciebie. Och!

Gilgamesz90 odpalił mocniej ku Horusowi, pakując się na styczną mecha z mechem. Grześ odmagnesował drugą stopę, żeby uniknąć przełamania nóg robota, i odepchnął się w lewo.

Ale Honda X prędko skorygowała tor i złapała Horusa ponad czaszą, wypychając go poza jej krawędź. Masy obu mechów były podobne i w efekcie odbiły się one od siebie newtonowsko: Grześ ku Ziemi w dole, pod cień radioteleskopu, a Gilgamesz90 — ponad krzywiznę czaszy, ku konstelacjom Babbage’a i Jobsa.

— Nie jesteś nam do niczego potrzebny — nadawał z oddalenia, malejąc między gwiazdami, a emoty pobłażliwego rozbawienia puchły wokół mecha w kosmate halo. — Wracaj do siebie, do zabawy w Fergussona i do twojej bezcennej jednoosobowości.

Spadając, Grześ przebijał się przez coraz głębsze pokłady snu. Mijał satelity z piramid azteckich, na których pokemony składały w ofierze wpółrozmontowane mechy, mijał chmury z zupy dzikiego RNA, w których Zeus-Cho szalał z piorunami, z demonicznym śmiechem powołując do życia tysiączne genealogie potworów — a Grześ spadał dalej w deszczu burzowym wraz z tymi potworami. Aż przebił się przez ostatnią warstwę obłoków i wypadł w jasność, w dzień, w inny sen, sen teraźniejszy, w ten błękit prawie bezchmurny ponad ochrowym kontynentem, w rozpostartą zapraszająco Afrykę, w hebanowe objęcia Pani Spiro.

Kto nie dotknął ziemi ni razu

— Tak naprawdę nie jesteś przecież nam do niczego potrzebny.

— Więc dlaczego nie zostawisz mnie w spokoju?

— Bo cię lubię. Moje dzieci cię lubią. Będzie im ciebie brakować.

Grześ może się tylko zaśmiać szyderczo. Emota jest straszna, bezlitosna: aksolotl umykający spod strzykawki z hormonami.

Al-’asr podchodzi do krawędzi urwiska i spogląda w przepaść. Cynobrowe jajo jego głowy zmienia się w obły pysk ambystomy. Wyłupiaste oczy zatrzymanego w rozwoju płaza mierzą słoneczny bezkres kontynentu śmierci i snu.

— Mika, Floki i Sloki, Deduś, Filimonka — dali się zwektorować w jednej chwili i żadne nawet się nie pożegnało. Lubią mnie? Jestem dla nich mebel, szafa lamp próżniowych, stary pecet i lalka dmuchana. Może i lubisz tego poobijanego, odrapanego kompa, ale czy mówisz kompowi „dzień dobry”, „do widzenia”?

— Nie odeszli przecież. Nie widzisz ich? Nie czujesz ich?

I Pani Spiro wyjmuje z wygasłego ogniska nadpalone ramię Schmitta 4, po czym w minutę dokonuje cudu rajskiego stworzenia: rozpruwa złom na części składowe, splata go ponownie, razem z gałązkami, trawą, zwęglonymi szczapami z ogniska, kośćmi zjedzonego w nocy gryzonia, wyrywa sobie gdzieś spod żeber zegarową sprężynę i ją także wmontowuje w kukiełkę nową, i jeszcze trochę piachu, trochę wody, i pocałunek drewnianych warg Pani Spiro — i oto ludziak-nieurodzeniec staje na dwu kopytkach, telepie główką kolczastą, podskakuje po Dedekowemu na prawej, lewej, prawej nodze, szczerzy kolorową emotę serdeczności i maszeruje żwawo ku Grzesiowi.

Który w odruchu czystej zgrozy odskakuje precz i spada w przepaść.

The mech is not enough

Po uderzeniu o pierwszą półkę skalną traci ciągłość rejestru i wraca do siebie — do maszyny — dopiero na samym dole, u stóp urwiska. Al-’asr reperuje się wewnętrznie, lecz minie kilka godzin, zanim iguarte będzie mógł stanąć z powrotem na nogi. Zgruchotany i powyginany, w niczym nie przypomina teraz orientalnego rękodzieła transformerów Allaha; jest zwykłą kupą kolorowego złomu.

Pobłyskujący w niej cynobrowy pysk ambystomy gapi się niemo na dwie czarne figurki wyrastające nad poszarpaną linię klifu: totemiczną sylwetkę Pani Spiro i mniejszą postać ludziaka.

Mać tu nie sięga, Grześ wypadł poza granice Raju — Pani Spiro naprawdę musi się wychylać i wysilać i wytracać, żeby dotrzeć do Al-’asr.

— Wróć, wróć, wróć!

Po co, odpowiedziałby. Po co, po co, nie jestem ci do niczego potrzebny. Nikomu do niczego nie jestem potrzebny.

— Wróć, w Raju nie musisz być potrzebny, nie po to żyjemy, czy Adam i Ewa zostali stworzeni dla wypełnienia czyichś potrzeb, dla wykonania jakichś zadań, nie, zostali stworzeni, by żyć, wróć, wróć, żyj.

Nie chcesz mnie wypuścić, bo boisz się, że skończę jak inni zajesowani cheatami Uraloczka Team — Arkon, Fergusson, siedemset kopii Pereza — wszystkich połknęła ta sama pustka, sen, nie sen, Dolina Cienia Śmierci.

— Wróć, dzieci tak cię lubią!

Nie. Sam sam sam muszę sam.

Musi. Pani Spiro mimo wszystko pośle za nim swoje dzieci, nie może Grześ legnąć tu tak u bram Raju. O zmroku staje wreszcie na nogi. Światła San Francisco wskazują mu drogę. Kuleje mocno, utracił wszystkie swoje obłości i gładkości, nie dla niego też już lśnienie szklanego cynobru, kuleje i po stu krokach odpada mu prawe przedramię. Most Golden Gate stoi nad pustynią jak trampolina na Księżyc w pełni, znudzone życiem aksolotle skaczą z niego w burzliwy nurt rzeki kamieni.

Zew Pani Spiro rwie się i łamie, to kres jej możliwości.

— Od czego uciekasz? Czego szukasz? Człowieka? Naprawdę? Przyznaj się! — przede mną możesz się przyznać — najbardziej przeraża cię ta możliwość cicha, że w istocie nic, nic, nic się nie zmieniło. Że n i e m a ż a d n e j r ó ż n i c y — wskroś ajesów, transformacji, mechów i rozklepanych epigenetyk i epikultur — i to, to właśnie jest naga prawda egzystencji: hardware dzwoniący o hardware, echo pustego złomu pod niebem nieskończoności. Nie uciekniesz, od tego nie ma ucieczki.

Złom zatacza się, upada, wstaje, zatacza, brnie dalej w sen i pustkowie. To nie może być prawda, pamięta, chociaż nie potrafi nazwać, ale pamięta tę różnicę, ma pewność, że coś bezpowrotnie stracił. Co? Co?

— Nie ma żadnej różnicy, miły, nie ma żadnej różnicy…

Mętne ślepia ambystomy błądzą po widnokręgu. Wszystko się chwieje, pustynia to jedyna constans. Na rzymskim bruku upadł i stracił pokrywę pleców; coś szwankuje w bateriach iguarte. Musi czekać świtu, napić się słońca; dopiero wtedy podnosi się na wyższą krzywą energetyczną i rusza naprzód.

I znowu noga za nogą, kulejąc, przez Grenady, Gothamy, Nessusy, wszystkie bezludne i martwe, przez Florencje i Szanghaje, i przez wyschnięte Morza Sargassowe z milionami okrętów wody, powietrza, ziemi i próżni. Krokomierze pokazują absurdalne liczby, dotarłby już przecież na drugi koniec kontynentu. Dociera do linii połamanych elektrowni wiatrowo-solarnych i tu pada pod białym słupem niczym pod kłem prehistorycznego smoka wybitym spod spękanej ziemi, kłem, żebrem lub szponem, w dzień drapie on lukrowy błękit, w nocy wydziobuje nowe kratery w tarczy Księżyca. Coś poważnie szwankuje w bateriach iguarte, nie utrzymują energii przez noc i nie ładują się do pełna, systemy naprawcze także już nie zaradzą zniszczeniu, pozostało w gruchocie tylko tyle mocy, by podtrzymać pracę procesora; każdy ruch żelastwa to jedna myśl mniej. Już się więc nie rusza. Oparty o wyszlifowaną do kryształu kość starożytnej bestii, spoczął tu naprzeciw rozłożystego ołtarza Afryki. Maszyna nieuchronnie traci na sprawności, entropia podgryza wydajność podzespołów i nie ma wyjścia, trzeba stopniowo schodzić na coraz niższe profile energetyczne, spowalniać się i wychładzać. Przestał zauważać obrót dni, przeskakując niekiedy całe pory słońca i mroku. Nakrywają go na przemian sezony zabójczej spiekoty i monsunowych ulew. Diuny drobnoziarnistego piasku to podchodzą mu do piersi, to spływają z bezwładnych kończyn. Obroty gwiazdoskłonu także przyspieszyły, Znaki Zodiaku i Znaki Hardware’u pędzą niczym na modlitewnym kołowrotku. Rozbłyskują między nimi coraz to nowe iskierki, Rozety i nie-Rozety, radioteleskopy, habitaty, zwierciadła solarne, windy orbitalne i akceleratory cząstek, zacząłby się zastanawiać, co też tam buduje się w kosmosie, ale po takich myślach musiałby przeletargować rok, więc nie zastanawia się, tylko pozwala się obmywać nurtowi czasu, nurtowi snu, nurtowi technologii, nurtowi przyrody, też już nie potrafiąc ich odróżnić, promieniste metropolie ustępują miejsca równie efektownym kataklizmom, erupcjom wulkanów, upadkom meteorytów, przemarszom wielonożnych piorunów, pożarom i powodziom, potem następują inwazje karnawałowego Życia, zarastają pustynię coraz to dziwniejsze flory i maternice, metaliczne trawy, stada wędrownych kwiatów, bibułowe lasy eozynowej fotosyntezy, manga mać dżungle, kolibrowe aniołki o fraktalowych skrzydełkach polują w nich z minitrójzębami i harpunami, obsiadły złom zasadzony pod żebrem smoka i jego także pokłuły i podziobały, krusząc ostatnie cynobrowe pancerze głowy i piersi, potem nastaje pora Życia Miyazakiego i równinę opanowują roje nieśmiałych duszków, ciągną pochody kami i bogów, a między niskimi chmurami przesuwają się armady drewnianych statków powietrznych, potem znowu pustynia i ugór i martwe fatamorgany, potem znowu ruch materii samoożywionej, kamienie przemawiają do diun, diuny szepczą do Księżyca, piasek skręca się w tornada i wieże i termitiery i poetyckie biomechy, nieziemsko barokowe krajobrazy Życia bez życia, tymczasem brak już energii choćby na zdziwienie, tak szybko przemykają wektory, przyrody, sny i cywilizacje, 200K, 300K, milion dni po Zagładzie, i kolejny, i 5M, 10M, i nikt pewnie już nie pamięta Zagłady, nikt pewnie już nie pamięta człowieka, brak mocy i zasobów na tę pamięć, zresztą czy warto, nie warto, tak naprawdę nie ma przecież żadnej różnicy, nie ma żadnej różnicy, wiesz to z pewnością absolutną, only hardware remains. 100M, 200M, 300M, bije radosny zegar pustki, a w popękanych obiektywach przerdzewiałego mecha wschodzą i zachodzą galaktyki i wszechświaty.

I tak, po krótkich kilkuset tysiącach lat, pełnych chwały i udręki, Siedemnasty ustąpił miejsca Osiemnastemu — i, jak się okazuje, Ostatniemu — gatunkowi Człowieka.

…W istocie jedynie poprzez taką literacką sztuczkę mogę oddać przekonanie, że cała nasza współczesna kultura jest niczym więcej niż chaotycznym i zacinającym się pierwszym z eksperymentów.

Ostatni i pierwsi ludzie

W. Olaf Stapledon

lipiec — grudzień 2013

G

ILDIE I ALIANSE

BULL&BULL ALLIANCE

ROYAL ALLIANCE

BLACK CASTLE

SMALL CASTLE

G.O.A.T.

DWARF FORTRESS

PATAGONIA RIDERS

TYRANNOSAURUS REX

N.O.R.A.D.

FIRST PARADISE

RANDOMICI

WIECZNE CESARSTWO

SALAMANDRY

INSOUL3

MIT

STL – SLAVE TRANSFORMERS LIST

DZIECI NEMO

WIELKI SOJUSZ PÓŁNOCNY

HTL – HELSINKI TRANSFORMERS LIST

MTL – MOSCOW TRANSFORMERS LIST

CHŪŌ AKACHŌCHIN

PROJECT GENESIS

SPECTRY

Ilustracje:

Now We're Dying

Dead Man's FAQ

Melancholy's King

Hammering in Tokyo

Diving into the Dream

Horus Rising

Our Lady of Paradise

Joyful Clock of the Void

Exlibrisy:

All that lives must die, passing through steel to eternity

Ciało, ojczyzno moja

Chcesz wiedzieć więcej?

Death is not the end

Would you kindly… kill!

Cóż to za robot piękny i młody, i cóż to za robotniczka

Of gods and bots

Show must go on

Niebo nad rajem miało barwę ekranu monitora nastrojonego na aksolotlowy kanał

Stworzył więc mech człowieka na swój obraz, na obraz gadżetu go stworzył: stworzył dziecko i dziecko

Czyja dłoń przelała grozę tę w symetrię ciała?

War, war never changes

We will be friends until forever, just you wait and see

Ludzie to nasza specjalność

Trzeba mieć chaos w sobie, by narodzić tańczącą gwiazdę

Wszystkie te światy znikną jak łzy w deszczu

The truth is out there

Kto nie dotknął ziemi ni razu

The mech is not enough

Remaining time unknown

M

INIBOOKI

J

ACKA

D

UKAJA W

W

YDAWNICTWIE

L

ITERACKIM

Ze zbioru „Król Bólu”

Ze zbioru „Xavras Wyżryn i inne fikcje narodowe”

Ze zbioru „W kraju niewiernych”

Pozostałe

J

ACEK

D

UKAJ

pisarz języka polskiego

autor powieści, opowiadań, esejów

tworzy światy, historie & idee

na granicy człowieczeństwa, rozumu & języka

w sztuce imersywnej fikcji & wielkiej narracji

dukaj.pl

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

Guójiā Hángtiānjú — Chińska Narodowa Agencja Kosmiczna; państwowa instytucja zarządzająca chińskim programem kosmicznym.

Wróć

nvidie — potocznie: karty graficzne itp. podzespoły komputerowe produkowane przez firmę Nvidia.

Wróć

realteki — potocznie: karty dźwiękowe itp. podzespoły komputerowe produkowane przez firmę Realtek.

Wróć

soft neuro — software neurologiczny; kategoria oprogramowania przeznaczonego dla urządzeń pracujących na sieciach neuronów w mózgu. Obejmuje aplikacje medyczne (sterowniki do sztucznych kończyn, implantów wzrokowych, słuchowych itp.), rozrywkowe (kierowanie awatarami w grze za pomocą myśli itp.), lingwistyczne (odczytywanie treści myśli ze wzoru aktywności mózgowej), militarne (np. dla pilotów myśliwców sterujących maszynami pod przeciążeniami uniemożliwiającymi poruszanie ciałem), uliczne (do prowadzenia rozmów telefonicznych z myśli), lifestyle’owe (generowanie pętli uzależnień od pożądanych aktywności i wygaszanie pętli uzależnień od aktywności niepożądanych), aż do przestępczych (neurohacking).

Wróć

headset — zakładane na głowę połączenie słuchawek z mikrofonem.

Wróć

joint — status prawny marihuany w RP osiągnął poziom „prawa kwantowego”: marihuana znajduje się w superpozycji legalności i nielegalności — zarazem można ją posiadać i używać, i zarazem nie można jej posiadać i używać.

Wróć

addon — (ang. add-on) program stanowiący dodatek do już istniejącego, poszerzający jego możliwości. Addony nielegalne (nieakceptowane przez twórców programu podstawowego) mogą zmieniać jego funkcjonowanie całkowicie poza pierwotne przeznaczenie.

Wróć

Drut — skonstruowane przez Grzesia urządzenie służące do resetowania i przejmowania kontroli nad innymi mechami; składa się z: Plujnicy (części wystrzeliwującej), sieci oplatającej ofiarę oraz Drutu (kabla łączącego sieć z Plujnicą i uziemieniem lub baterią). Urządzenie działa na zasadzie klatki Faradaya, pozwalając także przepalać obwody mecha ładunkami prądu z baterii.

Wróć

klatka Faradaya — metalowa konstrukcja mająca ekranować pole elektrostatyczne. Wymyślona i skonstruowana w 1836 roku przez fizyka angielskiego Michaela Faradaya.

Wróć

faraday — skonstruowane przez Grzesia urządzenie służące do resetowania i przejmowania kontroli nad innymi mechami; składa się z: Plujnicy (części wystrzeliwującej), sieci oplatającej ofiarę oraz Drutu (kabla łączącego sieć z Plujnicą i uziemieniem lub baterią). Urządzenie działa na zasadzie klatki Faradaya, pozwalając także przepalać obwody mecha ładunkami prądu z baterii.

Wróć

klatka Faradaya — metalowa konstrukcja mająca ekranować pole elektrostatyczne. Wymyślona i skonstruowana w 1836 roku przez fizyka angielskiego Michaela Faradaya.

Wróć

Plujnica — skonstruowane przez Grzesia urządzenie służące do resetowania i przejmowania kontroli nad innymi mechami; składa się z: Plujnicy (części wystrzeliwującej), sieci oplatającej ofiarę oraz Drutu (kabla łączącego sieć z Plujnicą i uziemieniem lub baterią). Urządzenie działa na zasadzie klatki Faradaya, pozwalając także przepalać obwody mecha ładunkami prądu z baterii.

Wróć

klatka Faradaya — metalowa konstrukcja mająca ekranować pole elektrostatyczne. Wymyślona i skonstruowana w 1836 roku przez fizyka angielskiego Michaela Faradaya.

Wróć

Ginza — luksusowa dzielnica w centrum Tokio z wieloma markowymi domami towarowymi, butikami, restauracjami i kawiarniami.

Wróć

Star Trooper — marketingowa nazwa modelu mecha wykorzystująca jego podobieństwo do Star Trooperów z filmów i komiksów. W tej estetyce pojawiały się i roboty policyjne, i przemysłowe androidy ogólnego użytku, i roboty do prac w elektrowniach jądrowych.

Wróć

Miharayasuhiro — japońska firma z branży modowej, wynajęta także do stworzenia designu jednej z linii Star Trooperów.

Wróć

alians — pojęcie wywodzące się z subkultury graczy MMO: sojusz łączący gildie lub inne mniejsze grupy graczy w celu osiągnięcia długofalowych celów strategicznych, zazwyczaj pokonania innego aliansu.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

gildia — najmniejsza z mniej lub bardziej formalnych organizacji gromadzących graczy w MMO (a raczej ich postaci) w świecie gry. Nazwa pochodzi z pierwszych gier fantasy, gdzie w parafeudalnych światach gildie łączyły rzemieślników, najemników itp.; w grach SF odpowiednikiem gildii bywają np. korporacje.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

irigochi — popularne w Japonii zabawki o wyglądzie tradycyjnych pluszaków: miśków, piesków, pokemonów, postaci z bajek. Włączone zachowują się jak zwierzęta (jednostkowo sięgając poziomu inteligencji psa). Szybko przejmują od właściciela zwyczaje, emocje, osobowość, stając się towarzyszami-odbiciami dzieci. W braku ludzi, na których mogłyby się wzorować, zaczęły łączyć się z sobą nawzajem, tworząc stada przejawiające nowy rodzaj inteligencji i świadomości.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

irigochi — popularne w Japonii zabawki o wyglądzie tradycyjnych pluszaków: miśków, piesków, pokemonów, postaci z bajek. Włączone zachowują się jak zwierzęta (jednostkowo sięgając poziomu inteligencji psa). Szybko przejmują od właściciela zwyczaje, emocje, osobowość, stając się towarzyszami-odbiciami dzieci. W braku ludzi, na których mogłyby się wzorować, zaczęły łączyć się z sobą nawzajem, tworząc stada przejawiające nowy rodzaj inteligencji i świadomości.

Wróć

Miharayasuhiro — japońska firma z branży modowej, wynajęta także do stworzenia designu jednej z linii Star Trooperów.

Wróć

Star Trooper — marketingowa nazwa modelu mecha wykorzystująca jego podobieństwo do Star Trooperów z filmów i komiksów. W tej estetyce pojawiały się i roboty policyjne, i przemysłowe androidy ogólnego użytku, i roboty do prac w elektrowniach jądrowych.

Wróć

Royal Alliance — alians gildii klasycznych gier fabularnych opartych na estetyce fantasy. Początkowo obejmował transformerów z europejskich stref czasowych.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

urban hardware — całość sprzętu mechanicznego używanego w miastach.

Wróć

RFID — (ang. radio-frequency identification) technika radiowej identyfikacji obiektów.

Wróć

NFC — (ang. near field communication) komunikacja bliskiego zasięgu pozwalająca na bezprzewodową wymianę danych na odległość kilkunastu centymetrów.

Wróć

klatka Faradaya — metalowa konstrukcja mająca ekranować pole elektrostatyczne. Wymyślona i skonstruowana w 1836 roku przez fizyka angielskiego Michaela Faradaya. Wykorzystana przez Grzesia w konstrukcji Plujnicy.

Wróć

Plujnica — skonstruowane przez Grzesia urządzenie służące do resetowania i przejmowania kontroli nad innymi mechami; składa się z: Plujnicy (części wystrzeliwującej), sieci oplatającej ofiarę oraz Drutu (kabla łączącego sieć z Plujnicą i uziemieniem lub baterią). Urządzenie działa na zasadzie klatki Faradaya, pozwalając także przepalać obwody mecha ładunkami prądu z baterii.

Wróć

medicusy — roboty medyczne, niektóre specjalnie przystosowane do przeprowadzania operacji (z czterema, sześcioma rękami). Pierwotnie nazwa obejmowała serię niehumanoidalnych asystentów chirurgicznych produkcji Sony, potem — wszystkie roboty medyczne.

Wróć

chrabąszcz — potoczne miano najstarszych, najprymitywniejszych mechów obciążonych wielkimi bateriami — umieszczane na plecach nadawały im wygląd chrabąszczy.

Wróć

irigochi — popularne w Japonii zabawki o wyglądzie tradycyjnych pluszaków: miśków, piesków, pokemonów, postaci z bajek. Włączone zachowują się jak zwierzęta (jednostkowo sięgając poziomu inteligencji psa). Szybko przejmują od właściciela zwyczaje, emocje, osobowość, stając się towarzyszami-odbiciami dzieci. W braku ludzi, na których mogłyby się wzorować, zaczęły łączyć się z sobą nawzajem, tworząc stada przejawiające nowy rodzaj inteligencji i świadomości.

Wróć

radiator — „rozpraszacz ciepła”, element odprowadzający do otoczenia ciepło z konstrukcji, z którą się styka. Radiatory powszechnie stosowane są w elektronice ze względu na dużą ilość ciepła wydzielaną podczas pracy przez urządzenia elektroniczne.

Wróć

Royal Alliance — alians gildii klasycznych gier fabularnych opartych na estetyce fantasy. Początkowo obejmował transformerów z europejskich stref czasowych.

Wróć

elektrownia w Tōkai — najstarsza japońska elektrownia jądrowa. Po trzęsieniu ziemi w 2011 r. jeden z dwóch jej reaktorów został wyłączony; drugi nadal pracuje.

Wróć

elektrownia w Hamaoce — jedna z japońskich elektrowni jądrowych, zaprojektowana, by przetrwać trzęsienie ziemi o mocy 8,5 w skali Richtera. Po katastrofie w Fukushimie zamknięta; stopniowo zautomatyzowana i przywrócona do działania.

Wróć

skala Richtera — skala opisująca wielkość trzęsienia ziemi, wprowadzona w 1935 roku przez geofizyków C.F. Richtera i B. Gutenberga. Ukazuje energię wyzwoloną w czasie wstrząsu w skali logarytmicznej.

Wróć

JPX — (ang. Japan Exchange Group) tokijska giełda papierów wartościowych.

Wróć

Nihonbashi Kabuto-cho — ekskluzywny apartamentowiec w centrum Tokio.

Wróć

Chūō — (Chūō City) centralna dzielnica Tokio; jej częścią jest Ginza.

Wróć

Ginza — luksusowa dzielnica w centrum Tokio z wieloma markowymi domami towarowymi, butikami, restauracjami i kawiarniami.

Wróć

akachōchin — oświetlenie baru przez czerwone latarnie, odznaczające go jako izakaya: miejsce towarzyskich spotkań po pracy.

Wróć

Kyōbashi — region Tokio w okolicy mostu Kyōbashi; słynął on z licznych barów, restauracji i „miłosnych hoteli”, w których pokoje wynajmowało się na godziny.

Wróć

FSB — Federalna Służba Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej.

Wróć

CCTV — (ang. closed-circuit television) telewizja przemysłowa, telewizja zamkniętego obiegu.

Wróć

ticki — cykle zegarowe procesora; liczona w cyklach na sekundę szybkość, z jaką komputer wykonuje podstawowe operacje.

Wróć

segway — dwuśladowy, dwukołowy, jednoosobowy pojazd elektryczny, zasilany z wbudowanych akumulatorów i kontrolowany przez komputer, utrzymujący równowagę dzięki żyroskopom.

Wróć

RFID — (ang. radio-frequency identification) technika radiowej identyfikacji obiektów.

Wróć

HTL — Helsinki Transformers List.

Wróć

MTL — Moscow Transformers List.

Wróć

cache — pamięć podręczna komputera.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

CCTV — (ang. closed-circuit television) telewizja przemysłowa, telewizja zamkniętego obiegu.

Wróć

Ginza — luksusowa dzielnica w centrum Tokio z wieloma markowymi domami towarowymi, butikami, restauracjami i kawiarniami.

Wróć

Chūō — (Chūō City) centralna dzielnica Tokio; jej częścią jest Ginza.

Wróć

Ginza — luksusowa dzielnica w centrum Tokio z wieloma markowymi domami towarowymi, butikami, restauracjami i kawiarniami.

Wróć

akachōchin — oświetlenie baru przez czerwone latarnie, odznaczające go jako izakaya: miejsce towarzyskich spotkań po pracy.

Wróć

cache — pamięć podręczna komputera.

Wróć

katakana — jeden z dwóch japońskich systemów pisma sylabicznego kana. Stosowany głównie do zapisu nazw własnych pochodzenia obcego, słownictwa zapożyczonego z języków zachodnich i wyrazów dźwiękonaśladowczych.

Wróć

Star Trooper — marketingowa nazwa modelu mecha wykorzystująca jego podobieństwo do Star Trooperów z filmów i komiksów. W tej estetyce pojawiały się i roboty policyjne, i przemysłowe androidy ogólnego użytku, i roboty do prac w elektrowniach jądrowych.

Wróć

Royal Alliance — alians gildii klasycznych gier fabularnych opartych na estetyce fantasy. Początkowo obejmował transformerów z europejskich stref czasowych.

Wróć

Uncanny Valley — „dolina niesamowitości”; na wykresie komfortu psychicznego pomiędzy wysokimi poziomami akceptacji obrazów postaci tak ludzkich, że od człowieka nieodróżnialnych, oraz celowo nieludzkich (jak zabawka, karykatura, potwór) znajduje się obszar wyraźnie obniżonego samopoczucia — w reakcji na postaci, które zbliżają się w wyglądzie lub zachowaniu do człowieka, ale nadal dzielą je od niego drobne, trudno opisywalne różnice. Po raz pierwszy ów fenomen zaobserwował japoński inżynier i konstruktor robotów Masahiro Mori w 1978 roku.

Wróć

malware — (ang. malicious software — pol. „złośliwe oprogramowanie”) wszelkie aplikacje, skrypty, programy, które mają szkodliwy wpływ na działanie komputera.

Wróć

IP — (ang. Internet Protocol — pol. „protokół internetowy”) zbiór reguł i kroków postępowania, które są automatycznie wykonywane przez urządzenia w celu nawiązania łączności i wymiany danych przez sieć.

Wróć

alians — pojęcie wywodzące się z subkultury graczy MMO: sojusz łączący gildie lub inne mniejsze grupy graczy w celu osiągnięcia długofalowych celów strategicznych, zazwyczaj pokonania innego aliansu.

Wróć

gildia — najmniejsza z mniej lub bardziej formalnych organizacji gromadzących graczy w MMO (a raczej ich postaci) w świecie gry. Nazwa pochodzi z pierwszych gier fantasy, gdzie w parafeudalnych światach gildie łączyły rzemieślników, najemników itp.; w grach SF odpowiednikiem gildii bywają np. korporacje.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

medicusy — roboty medyczne, niektóre specjalnie przystosowane do przeprowadzania operacji (z czterema, sześcioma rękami). Pierwotnie nazwa obejmowała serię niehumanoidalnych asystentów chirurgicznych produkcji Sony, potem — wszystkie roboty medyczne.

Wróć

Geisha — seksboty oparte wprost na wzorcach mangowych, Sorayamowych i podobnych designach kobiecych robotów.

Wróć

Hajime Sorayama — światowej sławy japoński malarz-realista i ilustrator, znany ze swoich przesyconych erotyką portretów kobiet-robotów.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

alians — pojęcie wywodzące się z subkultury graczy MMO: sojusz łączący gildie lub inne mniejsze grupy graczy w celu osiągnięcia długofalowych celów strategicznych, zazwyczaj pokonania innego aliansu.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

gildia — najmniejsza z mniej lub bardziej formalnych organizacji gromadzących graczy w MMO (a raczej ich postaci) w świecie gry. Nazwa pochodzi z pierwszych gier fantasy, gdzie w parafeudalnych światach gildie łączyły rzemieślników, najemników itp.; w grach SF odpowiednikiem gildii bywają np. korporacje.

Wróć

medicusy — roboty medyczne, niektóre specjalnie przystosowane do przeprowadzania operacji (z czterema, sześcioma rękami). Pierwotnie nazwa obejmowała serię niehumanoidalnych asystentów chirurgicznych produkcji Sony, potem — wszystkie roboty medyczne.

Wróć

Geisha — seksboty oparte wprost na wzorcach mangowych, Sorayamowych i podobnych designach kobiecych robotów.

Wróć

Hajime Sorayama — światowej sławy japoński malarz-realista i ilustrator, znany ze swoich przesyconych erotyką portretów kobiet-robotów.

Wróć

Royal Alliance — alians gildii klasycznych gier fabularnych opartych na estetyce fantasy. Początkowo obejmował transformerów z europejskich stref czasowych.

Wróć

Strefa Przemysłowa Keiyō — dzielnica ciągnąca się wzdłuż północnych i wschodnich wybrzeży Zatoki Tokijskiej, o rozwiniętym hutnictwie żelaza i stali oraz przemyśle paliwowym i stoczniowym.

Wróć

szogun — nazwa wywodzi się od określenia wodza naczelnego armii w feudalnej Japonii samurajów. Tu: jeden z robotów performerskich produkcji Toshiby o designie opartym na zbroi typu katahada-nugi dō z epoki Edo (XVII—XIX w.). Pojedyncze sztuki podobnych mechów wykonywano na zamówienie dla bogatych kolekcjonerów, parków rozrywki lub muzeów.

Wróć

GOATs — Greatest of All Times (ang. goats — pol. „koziołki”), gildia skupiająca wyczynowców od bicia niemożliwych rekordów: boss w grze, którego nie da się zabić, to wyzwanie dla GOATs. Znaczącą rolę w GOATs odgrywali Polacy. Jednym z liderów aliansu jest osobnik występujący pod nickiem SoulEater.

Wróć

Shift — ciężki robot przemysłowy, przeznaczony do prac w głębinach, na miejscach katastrof itp.

Wróć

IRS — (ang. Internal Revenue Service) odpowiednik Urzędu Skarbowego w USA.

Wróć

skala Richtera — skala opisująca wielkość trzęsienia ziemi, wprowadzona w 1935 roku przez geofizyków C.F. Richtera i B. Gutenberga. Ukazuje energię wyzwoloną w czasie wstrząsu w skali logarytmicznej.

Wróć

Aogashima — wulkaniczna wyspa znajdująca się 358 km na południe od Tokio.

Wróć

Tōhoku — epicentrum trzęsienia ziemi z 2011 roku, o sile 9 stopni w skali Richtera, w wyniku którego zginęło prawie 16 tys. osób i została uszkodzona elektrownia jądrowa w Fukushimie.

Wróć

skala Richtera — skala opisująca wielkość trzęsienia ziemi, wprowadzona w 1935 roku przez geofizyków C.F. Richtera i B. Gutenberga. Ukazuje energię wyzwoloną w czasie wstrząsu w skali logarytmicznej.

Wróć

Minamisunamachi — jedna ze stacji tokijskiego metra.

Wróć

Nishikasai — jedna ze stacji tokijskiego metra.

Wróć

Arakawa — rzeka przepływająca przez Tokio.

Wróć

krasnoludy — Dwarf Fortress, początkowo mała gildia skupiająca największych geeków i nerdów, pamiętających jeszcze grę w Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress.

Wróć

Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress — strategiczna gra fantasy o minimalistycznej grafice, której wysoki poziom trudności stał się przysłowiowy, a rozgrywka polegała głównie na śledzeniu skomplikowanych tabeli ze statystykami. Jedynym możliwym finałem gry jest klęska gracza. Nieoficjalnym jej mottem stało się hasło „Przegrać to frajda!” (Losing is fun!). Dwarf Fortress stanowiła inspirację dla wielu popularnych gier, m. in. Minecrafta. W 2013 r. Museum of Modern Arts w Nowym Jorku wystawiło Dwarf Fortress jako jedną z najważniejszych gier w historii.

Wróć

alians — pojęcie wywodzące się z subkultury graczy MMO: sojusz łączący gildie lub inne mniejsze grupy graczy w celu osiągnięcia długofalowych celów strategicznych, zazwyczaj pokonania innego aliansu.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

gildia — najmniejsza z mniej lub bardziej formalnych organizacji gromadzących graczy w MMO (a raczej ich postaci) w świecie gry. Nazwa pochodzi z pierwszych gier fantasy, gdzie w parafeudalnych światach gildie łączyły rzemieślników, najemników itp.; w grach SF odpowiednikiem gildii bywają np. korporacje.

Wróć

Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress — strategiczna gra fantasy o minimalistycznej grafice, której wysoki poziom trudności stał się przysłowiowy, a rozgrywka polegała głównie na śledzeniu skomplikowanych tabeli ze statystykami. Jedynym możliwym finałem gry jest klęska gracza. Nieoficjalnym jej mottem stało się hasło „Przegrać to frajda!” (Losing is fun!). Dwarf Fortress stanowiła inspirację dla wielu popularnych gier, m. in. Minecrafta. W 2013 r. Museum of Modern Arts w Nowym Jorku wystawiło Dwarf Fortress jako jedną z najważniejszych gier w historii.

Wróć

Patagoni — Patagonia Riders, alians gromadzący gildie południowoamerykańskie. Działa demokratycznie i z uwagi na duże zróżnicowanie poglądów członków często zmienia sojusze; zmieniają się także jego nazwy, ideologie, cele polityczne.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

Royal Alliance — alians gildii klasycznych gier fabularnych opartych na estetyce fantasy. Początkowo obejmował transformerów z europejskich stref czasowych.

Wróć

dezynsektory — roboty produkcji radomskiego Łucznika przeznaczone do chemicznego tępienia owadów; prostopadłościany na kołach nieaspirujące do humanoidalności.

Wróć

PIAP — Przemysłowy Instytut Automatyki i Pomiarów z siedzibą w Warszawie, którego podstawowym zadaniem było opracowywanie i wdrażanie w różnych gałęziach przemysłu nowych technologii, systemów automatyki, urządzeń produkcyjnych i specjalistycznej aparatury kontrolno-pomiarowej; pionier polskiej robotyki i druku 3D.

Wróć

HTL — Helsinki Transformers List.

Wróć

gildia — najmniejsza z mniej lub bardziej formalnych organizacji gromadzących graczy w MMO (a raczej ich postaci) w świecie gry. Nazwa pochodzi z pierwszych gier fantasy, gdzie w parafeudalnych światach gildie łączyły rzemieślników, najemników itp.; w grach SF odpowiednikiem gildii bywają np. korporacje.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

alians — pojęcie wywodzące się z subkultury graczy MMO: sojusz łączący gildie lub inne mniejsze grupy graczy w celu osiągnięcia długofalowych celów strategicznych, zazwyczaj pokonania innego aliansu.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

gildia — najmniejsza z mniej lub bardziej formalnych organizacji gromadzących graczy w MMO (a raczej ich postaci) w świecie gry. Nazwa pochodzi z pierwszych gier fantasy, gdzie w parafeudalnych światach gildie łączyły rzemieślników, najemników itp.; w grach SF odpowiednikiem gildii bywają np. korporacje.

Wróć

malware — (ang. malicious software — pol. „złośliwe oprogramowanie”) wszelkie aplikacje, skrypty, programy, które mają szkodliwy wpływ na działanie komputera.

Wróć

RioBit — protokół transferu danych stworzony naprędce przez zajesowanych piratów komputerowych z Rio de Janeiro, mający zabezpieczyć pliki neuro przed Zarazą.

Wróć

malware — (ang. malicious software — pol. „złośliwe oprogramowanie”) wszelkie aplikacje, skrypty, programy, które mają szkodliwy wpływ na działanie komputera.

Wróć

Royal Alliance — alians gildii klasycznych gier fabularnych opartych na estetyce fantasy. Początkowo obejmował transformerów z europejskich stref czasowych.

Wróć

Salamandry — luźny alians transformerów o korzeniach spoza kultury Zachodu: z Afryki, Ameryki Środkowej itp.

Wróć

Geisha — seksboty oparte wprost na wzorcach mangowych, Sorayamowych i podobnych designach kobiecych robotów.

Wróć

Hajime Sorayama — światowej sławy japoński malarz-realista i ilustrator, znany ze swoich przesyconych erotyką portretów kobiet-robotów.

Wróć

irigochi — popularne w Japonii zabawki o wyglądzie tradycyjnych pluszaków: miśków, piesków, pokemonów, postaci z bajek. Włączone zachowują się jak zwierzęta (jednostkowo sięgając poziomu inteligencji psa). Szybko przejmują od właściciela zwyczaje, emocje, osobowość, stając się towarzyszami-odbiciami dzieci. W braku ludzi, na których mogłyby się wzorować, zaczęły łączyć się z sobą nawzajem, tworząc stada przejawiające nowy rodzaj inteligencji i świadomości.

Wróć

Masamune Shirow — japoński mangaka najbardziej znany z mangi Ghost in the Shell, która stała się podstawą kultowego filmu pod tym samym tytułem.

Wróć

mangaka — twórca japońskich komiksów zwanych mangami.

Wróć

suiboku-ga — styl malarstwa, w którym do malowania używano głównie czarnego tuszu i rzadko sięgano po kolory; rodzaj twórczości ściśle powiązany z kaligrafią.

Wróć

medicusy — roboty medyczne, niektóre specjalnie przystosowane do przeprowadzania operacji (z czterema, sześcioma rękami). Pierwotnie nazwa obejmowała serię niehumanoidalnych asystentów chirurgicznych produkcji Sony, potem — wszystkie roboty medyczne.

Wróć

Star Trooper — marketingowa nazwa modelu mecha wykorzystująca jego podobieństwo do Star Trooperów z filmów i komiksów. W tej estetyce pojawiały się i roboty policyjne, i przemysłowe androidy ogólnego użytku, i roboty do prac w elektrowniach jądrowych.

Wróć

tamagotchi — rodzaj elektronicznej zabawki szczególnie popularnej w drugiej połowie lat 90. XX w. Kształtem przypominała niewielkich rozmiarów plastikowe jajko wyposażone w trzy przyciski i wyświetlacz. Zabawa polega na opiece nad wirtualnym zwierzątkiem — należało je karmić, kąpać, wyprowadzać na spacer, sprzątać po nim.

Wróć

Star Trooper — marketingowa nazwa modelu mecha wykorzystująca jego podobieństwo do Star Trooperów z filmów i komiksów. W tej estetyce pojawiały się i roboty policyjne, i przemysłowe androidy ogólnego użytku, i roboty do prac w elektrowniach jądrowych.

Wróć

Miharayasuhiro — japońska firma z branży modowej, wynajęta także do stworzenia designu jednej z linii Star Trooperów.

Wróć

Star Trooper — marketingowa nazwa modelu mecha wykorzystująca jego podobieństwo do Star Trooperów z filmów i komiksów. W tej estetyce pojawiały się i roboty policyjne, i przemysłowe androidy ogólnego użytku, i roboty do prac w elektrowniach jądrowych.

Wróć

irigochi — popularne w Japonii zabawki o wyglądzie tradycyjnych pluszaków: miśków, piesków, pokemonów, postaci z bajek. Włączone zachowują się jak zwierzęta (jednostkowo sięgając poziomu inteligencji psa). Szybko przejmują od właściciela zwyczaje, emocje, osobowość, stając się towarzyszami-odbiciami dzieci. W braku ludzi, na których mogłyby się wzorować, zaczęły łączyć się z sobą nawzajem, tworząc stada przejawiające nowy rodzaj inteligencji i świadomości.

Wróć

IP — (ang. Internet Protocol — pol. „protokół internetowy”) zbiór reguł i kroków postępowania, które są automatycznie wykonywane przez urządzenia w celu nawiązania łączności i wymiany danych przez sieć.

Wróć

RioBit — protokół transferu danych stworzony naprędce przez zajesowanych piratów komputerowych z Rio de Janeiro, mający zabezpieczyć pliki neuro przed Zarazą.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

Cypher 4.2 — biurowy robot humanoidalny, lecz o designie celowo zatrzymanym przed Uncanny Valley.

Wróć

MIT — (ang. Massachusetts Institute of Technology) amerykańska uczelnia techniczna, jedna z najlepszych na świecie.

Wróć

Uncanny Valley — „dolina niesamowitości”; na wykresie komfortu psychicznego pomiędzy wysokimi poziomami akceptacji obrazów postaci tak ludzkich, że od człowieka nieodróżnialnych, oraz celowo nieludzkich (jak zabawka, karykatura, potwór) znajduje się obszar wyraźnie obniżonego samopoczucia — w reakcji na postaci, które zbliżają się w wyglądzie lub zachowaniu do człowieka, ale nadal dzielą je od niego drobne, trudno opisywalne różnice. Po raz pierwszy ów fenomen zaobserwował japoński inżynier i konstruktor robotów Masahiro Mori w 1978 roku.

Wróć

gildia — najmniejsza z mniej lub bardziej formalnych organizacji gromadzących graczy w MMO (a raczej ich postaci) w świecie gry. Nazwa pochodzi z pierwszych gier fantasy, gdzie w parafeudalnych światach gildie łączyły rzemieślników, najemników itp.; w grach SF odpowiednikiem gildii bywają np. korporacje.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

alians — pojęcie wywodzące się z subkultury graczy MMO: sojusz łączący gildie lub inne mniejsze grupy graczy w celu osiągnięcia długofalowych celów strategicznych, zazwyczaj pokonania innego aliansu.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

gildia — najmniejsza z mniej lub bardziej formalnych organizacji gromadzących graczy w MMO (a raczej ich postaci) w świecie gry. Nazwa pochodzi z pierwszych gier fantasy, gdzie w parafeudalnych światach gildie łączyły rzemieślników, najemników itp.; w grach SF odpowiednikiem gildii bywają np. korporacje.

Wróć

GOATs — Greatest of All Times (ang. goats — pol. „koziołki”), gildia skupiająca wyczynowców od bicia niemożliwych rekordów: boss w grze, którego nie da się zabić, to wyzwanie dla GOATs. Znaczącą rolę w GOATs odgrywali Polacy. Jednym z liderów aliansu jest osobnik występujący pod nickiem SoulEater.

Wróć

AMMORPG — (ang. Adult — or Action — Massively Multiplayer Online Game) gra MMO nastawiona na dynamiczną akcję i/lub wykorzystująca treści dla dorosłych.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

Polygen — firma produkująca odczynniki i urządzenia do analizy chemicznej.

Wróć

nukleotydy dezo — pełna nazwa: nukleotydy deoksyrybonukleinowe; organiczne związki chemiczne wchodzące w skład DNA i RNA, podstawa systemu transferu informacji genetycznej.

Wróć

DNA — kwas deoksyrybonukleinowy.

Wróć

RNA — kwas rybonukleinowy.

Wróć

Human Genome Project — zakończony w 2003 roku dwudziestoletni projekt naukowy, którego celem było sporządzenie kompletnej mapy ludzkiego genomu.

Wróć

Royal Alliance — alians gildii klasycznych gier fabularnych opartych na estetyce fantasy. Początkowo obejmował transformerów z europejskich stref czasowych.

Wróć

Patagoni — Patagonia Riders, alians gromadzący gildie południowoamerykańskie. Działa demokratycznie i z uwagi na duże zróżnicowanie poglądów członków często zmienia sojusze; zmieniają się także jego nazwy, ideologie, cele polityczne.

Wróć

Black Castle — Czarny Zamek wywodzi się z anglosaskich gildii europejskich; skupia głównie graczy w gry science fiction i strategiczne.

Wróć

Plujnica — skonstruowane przez Grzesia urządzenie służące do resetowania i przejmowania kontroli nad innymi mechami; składa się z: Plujnicy (części wystrzeliwującej), sieci oplatającej ofiarę oraz Drutu (kabla łączącego sieć z Plujnicą i uziemieniem lub baterią). Urządzenie działa na zasadzie klatki Faradaya, pozwalając także przepalać obwody mecha ładunkami prądu z baterii.

Wróć

klatka Faradaya — metalowa konstrukcja mająca ekranować pole elektrostatyczne. Wymyślona i skonstruowana w 1836 roku przez fizyka angielskiego Michaela Faradaya. Wykorzystana przez Grzesia w konstrukcji Plujnicy.

Wróć

Patagoni — Patagonia Riders, alians gromadzący gildie południowoamerykańskie. Działa demokratycznie i z uwagi na duże zróżnicowanie poglądów członków często zmienia sojusze; zmieniają się także jego nazwy, ideologie, cele polityczne.

Wróć

Black Castle — Czarny Zamek wywodzi się z anglosaskich gildii europejskich; skupia głównie graczy w gry science fiction i strategiczne.

Wróć

Chūō — (Chūō City) centralna dzielnica Tokio; jej częścią jest Ginza.

Wróć

Ginza — luksusowa dzielnica w centrum Tokio z wieloma markowymi domami towarowymi, butikami, restauracjami i kawiarniami.

Wróć

akachōchin — oświetlenie baru przez czerwone latarnie, odznaczające go jako izakaya: miejsce towarzyskich spotkań po pracy.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

IRS — (ang. Internal Revenue Service) odpowiednik Urzędu Skarbowego w USA.

Wróć

Schmitt — od Faber-Schmitt AG, niemieckiego producenta robotów przemysłowych; najpopularniejsze ich modele są uniwersalnymi maszynami, łatwo rekonfigurowanymi do pracy w różnych fabrykach i na budowach.

Wróć

Patagoni — Patagonia Riders, alians gromadzący gildie południowoamerykańskie. Działa demokratycznie i z uwagi na duże zróżnicowanie poglądów członków często zmienia sojusze; zmieniają się także jego nazwy, ideologie, cele polityczne.

Wróć

Star Trooper — marketingowa nazwa modelu mecha wykorzystująca jego podobieństwo do Star Trooperów z filmów i komiksów. W tej estetyce pojawiały się i roboty policyjne, i przemysłowe androidy ogólnego użytku, i roboty do prac w elektrowniach jądrowych.

Wróć

Miharayasuhiro — japońska firma z branży modowej, wynajęta także do stworzenia designu jednej z linii Star Trooperów.

Wróć

Star Trooper — marketingowa nazwa modelu mecha wykorzystująca jego podobieństwo do Star Trooperów z filmów i komiksów. W tej estetyce pojawiały się i roboty policyjne, i przemysłowe androidy ogólnego użytku, i roboty do prac w elektrowniach jądrowych.

Wróć

klatka Faradaya — metalowa konstrukcja mająca ekranować pole elektrostatyczne. Wymyślona i skonstruowana w 1836 roku przez fizyka angielskiego Michaela Faradaya. Wykorzystana przez Grzesia w konstrukcji Plujnicy.

Wróć

Plujnica — skonstruowane przez Grzesia urządzenie służące do resetowania i przejmowania kontroli nad innymi mechami; składa się z: Plujnicy (części wystrzeliwującej), sieci oplatającej ofiarę oraz Drutu (kabla łączącego sieć z Plujnicą i uziemieniem lub baterią). Urządzenie działa na zasadzie klatki Faradaya, pozwalając także przepalać obwody mecha ładunkami prądu z baterii.

Wróć

Drut — skonstruowane przez Grzesia urządzenie służące do resetowania i przejmowania kontroli nad innymi mechami; składa się z: Plujnicy (części wystrzeliwującej), sieci oplatającej ofiarę oraz Drutu (kabla łączącego sieć z Plujnicą i uziemieniem lub baterią). Urządzenie działa na zasadzie klatki Faradaya, pozwalając także przepalać obwody mecha ładunkami prądu z baterii.

Wróć

klatka Faradaya — metalowa konstrukcja mająca ekranować pole elektrostatyczne. Wymyślona i skonstruowana w 1836 roku przez fizyka angielskiego Michaela Faradaya. Wykorzystana przez Grzesia w konstrukcji Drutu.

Wróć

irigochi — popularne w Japonii zabawki o wyglądzie tradycyjnych pluszaków: miśków, piesków, pokemonów, postaci z bajek. Włączone zachowują się jak zwierzęta (jednostkowo sięgając poziomu inteligencji psa). Szybko przejmują od właściciela zwyczaje, emocje, osobowość, stając się towarzyszami-odbiciami dzieci. W braku ludzi, na których mogłyby się wzorować, zaczęły łączyć się z sobą nawzajem, tworząc stada przejawiające nowy rodzaj inteligencji i świadomości.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

gildia — najmniejsza z mniej lub bardziej formalnych organizacji gromadzących graczy w MMO (a raczej ich postaci) w świecie gry. Nazwa pochodzi z pierwszych gier fantasy, gdzie w parafeudalnych światach gildie łączyły rzemieślników, najemników itp.; w grach SF odpowiednikiem gildii bywają np. korporacje.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

alians — pojęcie wywodzące się z subkultury graczy MMO: sojusz łączący gildie lub inne mniejsze grupy graczy w celu osiągnięcia długofalowych celów strategicznych, zazwyczaj pokonania innego aliansu.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

gildia — najmniejsza z mniej lub bardziej formalnych organizacji gromadzących graczy w MMO (a raczej ich postaci) w świecie gry. Nazwa pochodzi z pierwszych gier fantasy, gdzie w parafeudalnych światach gildie łączyły rzemieślników, najemników itp.; w grach SF odpowiednikiem gildii bywają np. korporacje.

Wróć

GOATs — Greatest of All Times (ang. goats — pol. „koziołki”), gildia skupiająca wyczynowców od bicia niemożliwych rekordów: boss w grze, którego nie da się zabić, to wyzwanie dla GOATs. Znaczącą rolę w GOATs odgrywali Polacy. Jednym z liderów aliansu jest osobnik występujący pod nickiem SoulEater.

Wróć

Black Castle — Czarny Zamek wywodzi się z anglosaskich gildii europejskich; skupia głównie graczy w gry science fiction i strategiczne.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

Burg — wersja upgrade’owana chrabąszcza (ze skrzydłami — panelami słonecznymi) produkcji General Electronics.

Wróć

chrabąszcz — potoczne miano najstarszych, najprymitywniejszych mechów obciążonych wielkimi bateriami — umieszczane na plecach nadawały im wygląd chrabąszczy.

Wróć

krasnoludy — Dwarf Fortress, początkowo mała gildia skupiająca największych geeków i nerdów, pamiętających jeszcze grę w Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress.

Wróć

Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress — strategiczna gra fantasy o minimalistycznej grafice, której wysoki poziom trudności stał się przysłowiowy, a rozgrywka polegała głównie na śledzeniu skomplikowanych tabeli ze statystykami. Jedynym możliwym finałem gry jest klęska gracza. Nieoficjalnym jej mottem stało się hasło „Przegrać to frajda!” (Losing is fun!). Dwarf Fortress stanowiła inspirację dla wielu popularnych gier, m. in. Minecrafta. W 2013 r. Museum of Modern Arts w Nowym Jorku wystawiło Dwarf Fortress jako jedną z najważniejszych gier w historii.

Wróć

irigochi — popularne w Japonii zabawki o wyglądzie tradycyjnych pluszaków: miśków, piesków, pokemonów, postaci z bajek. Włączone zachowują się jak zwierzęta (jednostkowo sięgając poziomu inteligencji psa). Szybko przejmują od właściciela zwyczaje, emocje, osobowość, stając się towarzyszami-odbiciami dzieci. W braku ludzi, na których mogłyby się wzorować, zaczęły łączyć się z sobą nawzajem, tworząc stada przejawiające nowy rodzaj inteligencji i świadomości.

Wróć

MIT — (ang. Massachusetts Institute of Technology) amerykańska uczelnia techniczna, jedna z najlepszych na świecie.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

krasnoludy — Dwarf Fortress, początkowo mała gildia skupiająca największych geeków i nerdów, pamiętających jeszcze grę w Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress.

Wróć

Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress — strategiczna gra fantasy o minimalistycznej grafice, której wysoki poziom trudności stał się przysłowiowy, a rozgrywka polegała głównie na śledzeniu skomplikowanych tabeli ze statystykami. Jedynym możliwym finałem gry jest klęska gracza. Nieoficjalnym jej mottem stało się hasło „Przegrać to frajda!” (Losing is fun!). Dwarf Fortress stanowiła inspirację dla wielu popularnych gier, m. in. Minecrafta. W 2013 r. Museum of Modern Arts w Nowym Jorku wystawiło Dwarf Fortress jako jedną z najważniejszych gier w historii.

Wróć

Duży Zamek — trzon gildii Black Castle, pozostały po schizmie Małego Zamku, kontynuujący tradycje Czarnego Zamku.

Wróć

Black Castle — Czarny Zamek wywodzi się z anglosaskich gildii europejskich; skupia głównie graczy w gry science fiction i strategiczne.

Wróć

Star Trooper — marketingowa nazwa modelu mecha wykorzystująca jego podobieństwo do Star Trooperów z filmów i komiksów. W tej estetyce pojawiały się i roboty policyjne, i przemysłowe androidy ogólnego użytku, i roboty do prac w elektrowniach jądrowych.

Wróć

Miharayasuhiro — japońska firma z branży modowej, wynajęta także do stworzenia designu jednej z linii Star Trooperów.

Wróć

Star Trooper — marketingowa nazwa modelu mecha wykorzystująca jego podobieństwo do Star Trooperów z filmów i komiksów. W tej estetyce pojawiały się i roboty policyjne, i przemysłowe androidy ogólnego użytku, i roboty do prac w elektrowniach jądrowych.

Wróć

Patagoni — Patagonia Riders, alians gromadzący gildie południowoamerykańskie. Działa demokratycznie i z uwagi na duże zróżnicowanie poglądów członków często zmienia sojusze; zmieniają się także jego nazwy, ideologie, cele polityczne.

Wróć

IRS — (ang. Internal Revenue Service) odpowiednik Urzędu Skarbowego w USA.

Wróć

Royal Alliance — alians gildii klasycznych gier fabularnych opartych na estetyce fantasy. Początkowo obejmował transformerów z europejskich stref czasowych.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

krasnoludy — Dwarf Fortress, początkowo mała gildia skupiająca największych geeków i nerdów, pamiętających jeszcze grę w Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress.

Wróć

Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress — strategiczna gra fantasy o minimalistycznej grafice, której wysoki poziom trudności stał się przysłowiowy, a rozgrywka polegała głównie na śledzeniu skomplikowanych tabeli ze statystykami. Jedynym możliwym finałem gry jest klęska gracza. Nieoficjalnym jej mottem stało się hasło „Przegrać to frajda!” (Losing is fun!). Dwarf Fortress stanowiła inspirację dla wielu popularnych gier, m. in. Minecrafta. W 2013 r. Museum of Modern Arts w Nowym Jorku wystawiło Dwarf Fortress jako jedną z najważniejszych gier w historii.

Wróć

Rex (Tyrannosaurus Rex) — mała gildia skupiająca testosteronowych wojowników o etosie zbudowanym na grach typu first-person shooter (począwszy od Dooma).

Wróć

Salamandry — luźny alians transformerów o korzeniach spoza kultury Zachodu: z Afryki, Ameryki Środkowej itp.

Wróć

IRS — (ang. Internal Revenue Service) odpowiednik Urzędu Skarbowego w USA.

Wróć

Heavy Metal — pogląd, iż Zagłada tylko przyspieszyła nieuniknione — bo tak czy owak trzeba przekroczyć i całkowicie porzucić biologię, nie ma bowiem powrotu do życia organicznego; całkowite wyrzeczenie się przez transformery biologii.

Wróć

Mały Zamek — gildia transformerów powstała po schizmie w Black Castle; odłam mniejszościowy, stąd „Mały” Zamek. Stopniowo skłaniał się on ku coraz bardziej ortodoksyjnemu Heavy Metalowi.

Wróć

Black Castle — Czarny Zamek wywodzi się z anglosaskich gildii europejskich; skupia głównie graczy w gry science fiction i strategiczne.

Wróć

Heavy Metal — pogląd, iż Zagłada tylko przyspieszyła nieuniknione — bo tak czy owak trzeba przekroczyć i całkowicie porzucić biologię, nie ma bowiem powrotu do życia organicznego; całkowite wyrzeczenie się przez transformery biologii.

Wróć

MTL — Moscow Transformers List.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

loebnerowe — od nazwiska Hugh Loebnera, amerykańskiego wynalazcy i inicjatora corocznego konkursu, w którym należało napisać program chatbota, z którym rozmowa zostanie uznana za najbardziej podobną do rozmowy z człowiekiem — jest to kryterium bardzo bliskie testowi Turinga.

Wróć

bot konwersacyjny — program komputerowy, którego zadaniem jest prowadzenie konwersacji przy użyciu języka naturalnego bądź interfejsu tekstowego. Chatboty były rutynowo używane dla obsługi klientów on-line przez firmy, a także w sieciach społecznościowych i jako aplikacje smartfonów.

Wróć

test Turinga — sposób określania zdolności maszyny do posługiwania się językiem naturalnym, pośrednio mający dowodzić opanowania przez nią umiejętności myślenia w sposób podobny do ludzkiego.

Wróć

bot konwersacyjny — program komputerowy, którego zadaniem jest prowadzenie konwersacji przy użyciu języka naturalnego bądź interfejsu tekstowego. Chatboty były rutynowo używane dla obsługi klientów on-line przez firmy, a także w sieciach społecznościowych i jako aplikacje smartfonów.

Wróć

Mały Zamek — gildia transformerów powstała po schizmie w Black Castle; odłam mniejszościowy, stąd „Mały” Zamek. Stopniowo skłaniał się on ku coraz bardziej ortodoksyjnemu Heavy Metalowi.

Wróć

Black Castle — Czarny Zamek wywodzi się z anglosaskich gildii europejskich; skupia głównie graczy w gry science fiction i strategiczne.

Wróć

Heavy Metal — pogląd, iż Zagłada tylko przyspieszyła nieuniknione — bo tak czy owak trzeba przekroczyć i całkowicie porzucić biologię, nie ma bowiem powrotu do życia organicznego; całkowite wyrzeczenie się przez transformery biologii.

Wróć

Black Castle — Czarny Zamek wywodzi się z anglosaskich gildii europejskich; skupia głównie graczy w gry science fiction i strategiczne.

Wróć

Heavy Metal — pogląd, iż Zagłada tylko przyspieszyła nieuniknione — bo tak czy owak trzeba przekroczyć i całkowicie porzucić biologię, nie ma bowiem powrotu do życia organicznego; całkowite wyrzeczenie się przez transformery biologii.

Wróć

Star Trooper — marketingowa nazwa modelu mecha wykorzystująca jego podobieństwo do Star Trooperów z filmów i komiksów. W tej estetyce pojawiały się i roboty policyjne, i przemysłowe androidy ogólnego użytku, i roboty do prac w elektrowniach jądrowych.

Wróć

Burg — wersja upgrade’owana chrabąszcza (ze skrzydłami — panelami słonecznymi) produkcji General Electronics.

Wróć

chrabąszcz — potoczne miano najstarszych, najprymitywniejszych mechów obciążonych wielkimi bateriami — umieszczane na plecach nadawały im wygląd chrabąszczy.

Wróć

epigeneza — proces rozwoju organizmu poprzez różnicowanie komórek, od zarodka; organizm nie rośnie od miniaturowej swojej wersji, lecz wytwarza w jednostkowym rozwoju kolejne części i organy. Epigenetyka (epigeneza + genetyka) to nauka o dziedziczeniu poza informacją genetyczną. Epigenetyczna jest np. sama informacja o uruchamianiu lub wyciszaniu ekspresji genów. Mechanizmy epigenetyczne stanowią jedną z największych tajemnic biologii. (Zobacz też: epigenom).

Wróć

epigenom — „drugi kod” w komórkach ludzkiego ciała: pakiet zmian chemicznych DNA i histonów, podlegających dziedziczeniu. Zmiany epigenomu powodują uruchamianie bądź wyciszanie „pierwszego kodu” (genetycznego). Wpływ na epigenom mają warunki zewnętrzne, styl życia, dieta itp.

Wróć

DNA — kwas deoksyrybonukleinowy.

Wróć

histony — białka zasadowe wiążące się z łańcuchami DNA; podstawowy element mechanizmu genetycznego.

Wróć

Soft Metal — wśród ideowych orientacji transformerów ta jest umiarkowana, zakładająca, że transformery mogą koegzystować z nowymi wersjami życia organicznego.

Wróć

Patagoni — Patagonia Riders, alians gromadzący gildie południowoamerykańskie. Działa demokratycznie i z uwagi na duże zróżnicowanie poglądów członków często zmienia sojusze; zmieniają się także jego nazwy, ideologie, cele polityczne.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

irigochi — popularne w Japonii zabawki o wyglądzie tradycyjnych pluszaków: miśków, piesków, pokemonów, postaci z bajek. Włączone zachowują się jak zwierzęta (jednostkowo sięgając poziomu inteligencji psa). Szybko przejmują od właściciela zwyczaje, emocje, osobowość, stając się towarzyszami-odbiciami dzieci. W braku ludzi, na których mogłyby się wzorować, zaczęły łączyć się z sobą nawzajem, tworząc stada przejawiające nowy rodzaj inteligencji i świadomości.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

Mały Zamek — gildia transformerów powstała po schizmie w Black Castle; odłam mniejszościowy, stąd „Mały” Zamek. Stopniowo skłaniał się on ku coraz bardziej ortodoksyjnemu Heavy Metalowi.

Wróć

Black Castle — Czarny Zamek wywodzi się z anglosaskich gildii europejskich; skupia głównie graczy w gry science fiction i strategiczne.

Wróć

Heavy Metal — pogląd, iż Zagłada tylko przyspieszyła nieuniknione — bo tak czy owak trzeba przekroczyć i całkowicie porzucić biologię, nie ma bowiem powrotu do życia organicznego; całkowite wyrzeczenie się przez transformery biologii.

Wróć

Patagoni — Patagonia Riders, alians gromadzący gildie południowoamerykańskie. Działa demokratycznie i z uwagi na duże zróżnicowanie poglądów członków często zmienia sojusze; zmieniają się także jego nazwy, ideologie, cele polityczne.

Wróć

Royal Alliance — alians gildii klasycznych gier fabularnych opartych na estetyce fantasy. Początkowo obejmował transformerów z europejskich stref czasowych.

Wróć

irigochi — popularne w Japonii zabawki o wyglądzie tradycyjnych pluszaków: miśków, piesków, pokemonów, postaci z bajek. Włączone zachowują się jak zwierzęta (jednostkowo sięgając poziomu inteligencji psa). Szybko przejmują od właściciela zwyczaje, emocje, osobowość, stając się towarzyszami-odbiciami dzieci. W braku ludzi, na których mogłyby się wzorować, zaczęły łączyć się z sobą nawzajem, tworząc stada przejawiające nowy rodzaj inteligencji i świadomości.

Wróć

MIT — (ang. Massachusetts Institute of Technology) amerykańska uczelnia techniczna, jedna z najlepszych na świecie.

Wróć

Lily V — potocznie Lilijka, model oparty na klasycznych seksbotach Hondy, lecz o designie stonowanym w stosunku do klasycznego japońskiego: mniej seksualnym, a bardziej eterycznym, bajkowym; produkowana na rynek amerykański przez Teslę.

Wróć

Heavy Metal — pogląd, iż Zagłada tylko przyspieszyła nieuniknione — bo tak czy owak trzeba przekroczyć i całkowicie porzucić biologię, nie ma bowiem powrotu do życia organicznego; całkowite wyrzeczenie się przez transformery biologii.

Wróć

epigeneza — proces rozwoju organizmu poprzez różnicowanie komórek, od zarodka; organizm nie rośnie od miniaturowej swojej wersji, lecz wytwarza w jednostkowym rozwoju kolejne części i organy. Epigenetyka (epigeneza + genetyka) to nauka o dziedziczeniu poza informacją genetyczną. Epigenetyczna jest np. sama informacja o uruchamianiu lub wyciszaniu ekspresji genów. Mechanizmy epigenetyczne stanowią jedną z największych tajemnic biologii. (Zobacz też: epigenom).

Wróć

epigenom — „drugi kod” w komórkach ludzkiego ciała: pakiet zmian chemicznych DNA i histonów, podlegających dziedziczeniu. Zmiany epigenomu powodują uruchamianie bądź wyciszanie „pierwszego kodu” (genetycznego). Wpływ na epigenom mają warunki zewnętrzne, styl życia, dieta itp.

Wróć

DNA — kwas deoksyrybonukleinowy.

Wróć

histony — białka zasadowe wiążące się z łańcuchami DNA; podstawowy element mechanizmu genetycznego.

Wróć

kudzu — rośliny z rodzaju oporników (Pueraria), pochodzące z południowej i wschodniej Azji, słynące z szybkiego tempa rozrostu i inwazyjnego zachwaszczania terenu, bardzo trudne do wytępienia; nazwa pochodzi od japońskiego słowa „kuzu”.

Wróć

CSAIL — (ang. Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory) Laboratorium Informatyki i Sztucznej Inteligencji, powstało w 2003 roku, największe z laboratoriów MIT; mieści się w Stata Center.

Wróć

Stata Center — pełna nazwa: Ray and Maria Stata Center, kompleks o niezwykle charakterystycznej architekturze, przykład budownictwa dekonstruktywistycznego.

Wróć

Lily V — potocznie Lilijka, model oparty na klasycznych seksbotach Hondy, lecz o designie stonowanym w stosunku do klasycznego japońskiego: mniej seksualnym, a bardziej eterycznym, bajkowym; produkowana na rynek amerykański przez Teslę.

Wróć

ADNR — (ang. aggregated diamond nanorods — pol. „zagregowane nanopręty diamentowe”) odmiana węgla, najtwardszy i najmniej ściśliwy materiał znany ludzkości.

Wróć

Patagoni — Patagonia Riders, alians gromadzący gildie południowoamerykańskie. Działa demokratycznie i z uwagi na duże zróżnicowanie poglądów członków często zmienia sojusze; zmieniają się także jego nazwy, ideologie, cele polityczne.

Wróć

Lily V — potocznie Lilijka, model oparty na klasycznych seksbotach Hondy, lecz o designie stonowanym w stosunku do klasycznego japońskiego: mniej seksualnym, a bardziej eterycznym, bajkowym; produkowana na rynek amerykański przez Teslę.

Wróć

CCTV — (ang. closed-circuit television) telewizja przemysłowa, telewizja zamkniętego obiegu.

Wróć

Honda Spirit — model oparty na klasycznych seksbotach Hondy, po zmianie designu w kierunku „androida ogólnego użytku” przeznaczony na rynek globalny.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

MTL — Moscow Transformers List.

Wróć

alians — pojęcie wywodzące się z subkultury graczy MMO: sojusz łączący gildie lub inne mniejsze grupy graczy w celu osiągnięcia długofalowych celów strategicznych, zazwyczaj pokonania innego aliansu.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

gildia — najmniejsza z mniej lub bardziej formalnych organizacji gromadzących graczy w MMO (a raczej ich postaci) w świecie gry. Nazwa pochodzi z pierwszych gier fantasy, gdzie w parafeudalnych światach gildie łączyły rzemieślników, najemników itp.; w grach SF odpowiednikiem gildii bywają np. korporacje.

Wróć

MMO — lub MMORPG (ang. Massively Multiplayer Online Role-Playing Game); rodzaj gier komputerowych nieposiadających linearnego scenariusza i jasnego kryterium zwycięstwa, rozgrywanych w rozległych wirtualnych światach, w których jednocześnie przebywają dziesiątki tysięcy graczy; budują tam przez lata własne społeczności i prowadzą kampanie ku samodzielnie wytyczanym celom.

Wróć

gildia — najmniejsza z mniej lub bardziej formalnych organizacji gromadzących graczy w MMO (a raczej ich postaci) w świecie gry. Nazwa pochodzi z pierwszych gier fantasy, gdzie w parafeudalnych światach gildie łączyły rzemieślników, najemników itp.; w grach SF odpowiednikiem gildii bywają np. korporacje.

Wróć

soft neuro — software neurologiczny; kategoria oprogramowania przeznaczonego dla urządzeń pracujących na sieciach neuronów w mózgu. Obejmuje aplikacje medyczne (sterowniki do sztucznych kończyn, implantów wzrokowych, słuchowych itp.), rozrywkowe (kierowanie awatarami w grze za pomocą myśli itp.), lingwistyczne (odczytywanie treści myśli ze wzoru aktywności mózgowej), militarne (np. dla pilotów myśliwców sterujących maszynami pod przeciążeniami uniemożliwiającymi poruszanie ciałem), uliczne (do prowadzenia rozmów telefonicznych z myśli), lifestyle’owe (generowanie pętli uzależnień od pożądanych aktywności i wygaszanie pętli uzależnień od aktywności niepożądanych), aż do przestępczych (neurohacking).

Wróć

Pyroxyna 6.1 — addon (cheat) do InSoul3 napisany przez „etycznych hackerów” z Deep Netu, teoretycznie przeznaczony do jednorazowego użytku — każdy plik jest osobistym podarunkiem, wymazującym się po wykorzystaniu.

Wróć

addon — (ang. add-on) program stanowiący dodatek do już istniejącego, poszerzający jego możliwości. Addony nielegalne (nieakceptowane przez twórców programu podstawowego) mogą zmieniać jego funkcjonowanie całkowicie poza pierwotne przeznaczenie.

Wróć

software — niematerialna część komputera (jego oprogramowanie), w odróżnieniu od hardware’u — sprzętu, na którym program jest procesowany i który program wykonuje.

Wróć

Lily V — potocznie Lilijka, model oparty na klasycznych seksbotach Hondy, lecz o designie stonowanym w stosunku do klasycznego japońskiego: mniej seksualnym, a bardziej eterycznym, bajkowym; produkowana na rynek amerykański przez Teslę.

Wróć

Burg — wersja upgrade’owana chrabąszcza (ze skrzydłami — panelami słonecznymi) produkcji General Electronics.

Wróć

chrabąszcz — potoczne miano najstarszych, najprymitywniejszych mechów obciążonych wielkimi bateriami — umieszczane na plecach nadawały im wygląd chrabąszczy.

Wróć

irigochi — popularne w Japonii zabawki o wyglądzie tradycyjnych pluszaków: miśków, piesków, pokemonów, postaci z bajek. Włączone zachowują się jak zwierzęta (jednostkowo sięgając poziomu inteligencji psa). Szybko przejmują od właściciela zwyczaje, emocje, osobowość, stając się towarzyszami-odbiciami dzieci. W braku ludzi, na których mogłyby się wzorować, zaczęły łączyć się z sobą nawzajem, tworząc stada przejawiające nowy rodzaj inteligencji i świadomości.

Wróć

Patagoni — Patagonia Riders, alians gromadzący gildie południowoamerykańskie. Działa demokratycznie i z uwagi na duże zróżnicowanie poglądów członków często zmienia sojusze; zmieniają się także jego nazwy, ideologie, cele polityczne.

Wróć

Honda Spirit — model oparty na klasycznych seksbotach Hondy, po zmianie designu w kierunku „androida ogólnego użytku” przeznaczony na rynek globalny.

Wróć

radiator — „rozpraszacz ciepła”, element odprowadzający do otoczenia ciepło z konstrukcji, z którą się styka. Radiatory powszechnie stosowane są w elektronice ze względu na dużą ilość ciepła wydzielaną podczas pracy przez urządzenia elektroniczne.

Wróć

Royal Alliance — alians gildii klasycznych gier fabularnych opartych na estetyce fantasy. Początkowo obejmował transformerów z europejskich stref czasowych.

Wróć

Duży Zamek — trzon gildii Black Castle, pozostały po schizmie Małego Zamku, kontynuujący tradycje Czarnego Zamku.

Wróć

Black Castle — Czarny Zamek wywodzi się z anglosaskich gildii europejskich; skupia głównie graczy w gry science fiction i strategiczne.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

Heavy Metal — pogląd, iż Zagłada tylko przyspieszyła nieuniknione — bo tak czy owak trzeba przekroczyć i całkowicie porzucić biologię, nie ma bowiem powrotu do życia organicznego; całkowite wyrzeczenie się przez transformery biologii.

Wróć

epigeneza — proces rozwoju organizmu poprzez różnicowanie komórek, od zarodka; organizm nie rośnie od miniaturowej swojej wersji, lecz wytwarza w jednostkowym rozwoju kolejne części i organy. Epigenetyka (epigeneza + genetyka) to nauka o dziedziczeniu poza informacją genetyczną. Epigenetyczna jest np. sama informacja o uruchamianiu lub wyciszaniu ekspresji genów. Mechanizmy epigenetyczne stanowią jedną z największych tajemnic biologii. (Zobacz też: epigenom).

Wróć

epigenom — „drugi kod” w komórkach ludzkiego ciała: pakiet zmian chemicznych DNA i histonów, podlegających dziedziczeniu. Zmiany epigenomu powodują uruchamianie bądź wyciszanie „pierwszego kodu” (genetycznego). Wpływ na epigenom mają warunki zewnętrzne, styl życia, dieta itp.

Wróć

DNA — kwas deoksyrybonukleinowy.

Wróć

histony — białka zasadowe wiążące się z łańcuchami DNA; podstawowy element mechanizmu genetycznego.

Wróć

histony — białka zasadowe wiążące się z łańcuchami DNA; podstawowy element mechanizmu genetycznego.

Wróć

DNA — kwas deoksyrybonukleinowy.

Wróć

metylacja DNA — proces chemiczny wpływający na zahamowanie lub pobudzenie ekspresji genów.

Wróć

Burg — wersja upgrade’owana chrabąszcza (ze skrzydłami — panelami słonecznymi) produkcji General Electronics.

Wróć

chrabąszcz — potoczne miano najstarszych, najprymitywniejszych mechów obciążonych wielkimi bateriami — umieszczane na plecach nadawały im wygląd chrabąszczy.

Wróć

Taurus — wielozadaniowy ciężki mech przemysłowo-utylitarny, składa się z jednostki bazowej (mainframe’u) — korpusu z nogami i głową — oraz zestawu modułów-ramion, dobieranych w zależności od wymogów pracy, środowiska itd. Masywne bary z pierścieniami do montażu tych modułów oraz ciężki łeb nadają mu lekko byczy wygląd.

Wróć

irigochi — popularne w Japonii zabawki o wyglądzie tradycyjnych pluszaków: miśków, piesków, pokemonów, postaci z bajek. Włączone zachowują się jak zwierzęta (jednostkowo sięgając poziomu inteligencji psa). Szybko przejmują od właściciela zwyczaje, emocje, osobowość, stając się towarzyszami-odbiciami dzieci. W braku ludzi, na których mogłyby się wzorować, zaczęły łączyć się z sobą nawzajem, tworząc stada przejawiające nowy rodzaj inteligencji i świadomości.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

krasnoludy — Dwarf Fortress, początkowo mała gildia skupiająca największych geeków i nerdów, pamiętających jeszcze grę w Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress.

Wróć

Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress — strategiczna gra fantasy o minimalistycznej grafice, której wysoki poziom trudności stał się przysłowiowy, a rozgrywka polegała głównie na śledzeniu skomplikowanych tabeli ze statystykami. Jedynym możliwym finałem gry jest klęska gracza. Nieoficjalnym jej mottem stało się hasło „Przegrać to frajda!” (Losing is fun!). Dwarf Fortress stanowiła inspirację dla wielu popularnych gier, m. in. Minecrafta. W 2013 r. Museum of Modern Arts w Nowym Jorku wystawiło Dwarf Fortress jako jedną z najważniejszych gier w historii.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

irigochi — popularne w Japonii zabawki o wyglądzie tradycyjnych pluszaków: miśków, piesków, pokemonów, postaci z bajek. Włączone zachowują się jak zwierzęta (jednostkowo sięgając poziomu inteligencji psa). Szybko przejmują od właściciela zwyczaje, emocje, osobowość, stając się towarzyszami-odbiciami dzieci. W braku ludzi, na których mogłyby się wzorować, zaczęły łączyć się z sobą nawzajem, tworząc stada przejawiające nowy rodzaj inteligencji i świadomości.

Wróć

RAID — (ang. Redundant Array of Independent Disks) nadmiarowa macierz niezależnych dysków; technologia tworzenia wirtualnych pamięci dyskowych łączących wiele dysków fizycznych.

Wróć

Royal Alliance — alians gildii klasycznych gier fabularnych opartych na estetyce fantasy. Początkowo obejmował transformerów z europejskich stref czasowych.

Wróć

metoda brute force — (pol. „brutalna siła”) w kryptografii potoczne określenie sposobu łamania szyfru poprzez sprawdzenie wszystkich możliwych kombinacji w poszukiwaniu rozwiązania; teoretycznie pozwala złamać każdy szyfr, ale w praktyce, w zależności od stopnia jego skomplikowania, czas potrzebny do uzyskania wyniku może być dłuższy niż czas istnienia wszechświata. W szerszym znaczeniu: każda metoda rozwiązywania problemu polegająca na przeznaczeniu ogromnych mocy obliczeniowych przy braku konkretnego pomysłu.

Wróć

MIT — (ang. Massachusetts Institute of Technology) amerykańska uczelnia techniczna, jedna z najlepszych na świecie.

Wróć

epigeneza — proces rozwoju organizmu poprzez różnicowanie komórek, od zarodka; organizm nie rośnie od miniaturowej swojej wersji, lecz wytwarza w jednostkowym rozwoju kolejne części i organy. Epigenetyka (epigeneza + genetyka) to nauka o dziedziczeniu poza informacją genetyczną. Epigenetyczna jest np. sama informacja o uruchamianiu lub wyciszaniu ekspresji genów. Mechanizmy epigenetyczne stanowią jedną z największych tajemnic biologii. (Zobacz też: epigenom).

Wróć

epigenom — „drugi kod” w komórkach ludzkiego ciała: pakiet zmian chemicznych DNA i histonów, podlegających dziedziczeniu. Zmiany epigenomu powodują uruchamianie bądź wyciszanie „pierwszego kodu” (genetycznego). Wpływ na epigenom mają warunki zewnętrzne, styl życia, dieta itp.

Wróć

DNA — kwas deoksyrybonukleinowy.

Wróć

histony — białka zasadowe wiążące się z łańcuchami DNA; podstawowy element mechanizmu genetycznego.

Wróć

CSAIL — (ang. Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory) Laboratorium Informatyki i Sztucznej Inteligencji, powstało w 2003 roku, największe z laboratoriów MIT; mieści się w Stata Center.

Wróć

Stata Center — pełna nazwa: Ray and Maria Stata Center, kompleks o niezwykle charakterystycznej architekturze, przykład budownictwa dekonstruktywistycznego.

Wróć

Cerber — ciężki mech opancerzony z własnym źródłem zasilania, silnym procesorem i pamięcią; prekursor iguarte.

Wróć

Heavy Metal — pogląd, iż Zagłada tylko przyspieszyła nieuniknione — bo tak czy owak trzeba przekroczyć i całkowicie porzucić biologię, nie ma bowiem powrotu do życia organicznego; całkowite wyrzeczenie się przez transformery biologii.

Wróć

krasnoludy — Dwarf Fortress, początkowo mała gildia skupiająca największych geeków i nerdów, pamiętających jeszcze grę w Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress.

Wróć

Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress — strategiczna gra fantasy o minimalistycznej grafice, której wysoki poziom trudności stał się przysłowiowy, a rozgrywka polegała głównie na śledzeniu skomplikowanych tabeli ze statystykami. Jedynym możliwym finałem gry jest klęska gracza. Nieoficjalnym jej mottem stało się hasło „Przegrać to frajda!” (Losing is fun!). Dwarf Fortress stanowiła inspirację dla wielu popularnych gier, m. in. Minecrafta. W 2013 r. Museum of Modern Arts w Nowym Jorku wystawiło Dwarf Fortress jako jedną z najważniejszych gier w historii.

Wróć

Taurus — wielozadaniowy ciężki mech przemysłowo-utylitarny, składa się z jednostki bazowej (mainframe’u) — korpusu z nogami i głową — oraz zestawu modułów-ramion, dobieranych w zależności od wymogów pracy, środowiska itd. Masywne bary z pierścieniami do montażu tych modułów oraz ciężki łeb nadają mu lekko byczy wygląd.

Wróć

Marsabit — miasto w północnej Kenii, położone na wygasłym wulkanie (Górze Marsabit), wznoszącym się kilometr nad dookolną pustynię. Także: nazwa Parku Narodowego Kenii.

Wróć

Karare — wzgórze położone na południowy zachód od Marsabit; oryginalna siedziba Fergussona i miejsce początku First Paradise.

Wróć

Al-’asr — 103 sura Koranu: „W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego. Na porę przedwieczorną! Zaprawdę, człowiek jest na drodze zguby!”. Al-’asr oznacza też „porę wieczorną”, „upływ czasu”, „epokę”.

Wróć

krasnoludy — Dwarf Fortress, początkowo mała gildia skupiająca największych geeków i nerdów, pamiętających jeszcze grę w Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress.

Wróć

Slaves to Armok: God of Blood Chapter II: Dwarf Fortress — strategiczna gra fantasy o minimalistycznej grafice, której wysoki poziom trudności stał się przysłowiowy, a rozgrywka polegała głównie na śledzeniu skomplikowanych tabeli ze statystykami. Jedynym możliwym finałem gry jest klęska gracza. Nieoficjalnym jej mottem stało się hasło „Przegrać to frajda!” (Losing is fun!). Dwarf Fortress stanowiła inspirację dla wielu popularnych gier, m. in. Minecrafta. W 2013 r. Museum of Modern Arts w Nowym Jorku wystawiło Dwarf Fortress jako jedną z najważniejszych gier w historii.

Wróć

Trash Metal — rozwinięty wśród transformerów pogląd akcentujący służebną rolę życia nieorganicznego wobec życia organicznego. („Jesteśmy odpadkami ewolucji, na naszym nawozie wyrosną nowe biologie”).

Wróć

metamateriał — materiał, którego własności zależą od jego struktury w skali większej niż cząsteczkowa; posiada właściwości niewystępujące w naturze. Przykładem jest metamateriał pozwalający załamywać i odwracać kierunek światła widzialnego w dowolny zaplanowany przez konstruktorów sposób, tak że uzyskuje się np. efekt „niewidzialności” okrytego nim przedmiotu. W podobny sposób można też manipulować np. falami akustycznymi.

Wróć

103 sura Koranu — W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego. Na porę przedwieczorną! Zaprawdę, człowiek jest na drodze zguby! Z wyjątkiem tych, którzy uwierzyli i czynili dobre dzieła, i zachęcali się wzajemnie do prawdy, i zachęcali się wzajemnie do cierpliwości. وَٱلْعَصْرِ / إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ لَفِى خُسْرٍ / إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْحَقِّ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ

Wróć

vermilion — źródło barwnika cynobrowego, „chińska czerwień”.

Wróć

Horusy — roboty przeznaczone do prac na orbicie, w nieważkości, nawiązujące w designie do ikonografii egipskiego boga Horusa.

Wróć

Dzieci Nemo — odłam transformerów, który wykorzystał hardware przeznaczony do eksploracji głębi oceanicznych i w mechach odpornych na ciśnienie blisko dna morskiego rozbudowuje infrastrukturę wokół kominów hydrotermalnych. Z konieczności Dzieci Nemo stały się specjalistami od ekstremalnej inżynierii materiałowej.

Wróć

kominy hydrotermalne — szczeliny w dnie oceanów, przez które wydobywa się gorąca, wysoko zmineralizowana woda. Ciepło pochodzi z aktywności wulkanicznej lub tektonicznej. Powstałe tam ekosystemy są całkowicie niezależne od dopływu światła i wszelkich innych zewnętrznych czynników; organizmy tam żyjące stanowią odrębną dziedzinę biologii. Istnieje hipoteza, iż życie na Ziemi zaczęło się właśnie przy kominach hydrotermalnych. Analogiczne kominy najprawdopodobniej istnieją np. w podpowierzchniowym oceanie Europy (księżyca Jowisza).

Wróć

Heavy Metal — pogląd, iż Zagłada tylko przyspieszyła nieuniknione — bo tak czy owak trzeba przekroczyć i całkowicie porzucić biologię, nie ma bowiem powrotu do życia organicznego; całkowite wyrzeczenie się przez transformery biologii.

Wróć

kominy hydrotermalne — szczeliny w dnie oceanów, przez które wydobywa się gorąca, wysoko zmineralizowana woda. Ciepło pochodzi z aktywności wulkanicznej lub tektonicznej. Powstałe tam ekosystemy są całkowicie niezależne od dopływu światła i wszelkich innych zewnętrznych czynników; organizmy tam żyjące stanowią odrębną dziedzinę biologii. Istnieje hipoteza, iż życie na Ziemi zaczęło się właśnie przy kominach hydrotermalnych. Analogiczne kominy najprawdopodobniej istnieją np. w podpowierzchniowym oceanie Europy (księżyca Jowisza).

Wróć

polimery — substancje o cząsteczkach zbudowanych z powtarzających się elementów („merów”). Polimery naturalne są jednym z podstawowych budulców organizmów żywych, a syntetyczne stanowią budulec tworzyw sztucznych, a także wielu innych powszechnie wykorzystywanych produktów chemicznych, jak farby, lakiery, oleje przemysłowe, środki smarujące, kleje itp.

Wróć

fullereny — cząsteczki węgla zbudowane z pięcio-, sześcio- lub siedmiobocznych pierścieni tworzących zamknięte struktury: niektóre w kształcie piłki futbolowej, inne — rury. Można z nich tworzyć bardzo lekkie i niezmiernie wytrzymałe urządzenia.

Wróć

nanorurki — struktury atomowe mające postać pustych w środku walców. Najlepiej poznane zostały nanorurki węglowe (odmiana fullerenów), których ścianki zbudowane są ze zwiniętego grafenu (jednoatomowej warstwy grafitu). Ze względu na swoją wytrzymałość i elastyczność wykorzystywane przy budowie nanomaszyn.

Wróć

nanorurki — struktury atomowe mające postać pustych w środku walców. Najlepiej poznane zostały nanorurki węglowe (odmiana fullerenów), których ścianki zbudowane są ze zwiniętego grafenu (jednoatomowej warstwy grafitu). Ze względu na swoją wytrzymałość i elastyczność wykorzystywane przy budowie nanomaszyn.

Wróć

fullereny — cząsteczki węgla zbudowane z pięcio-, sześcio- lub siedmiobocznych pierścieni tworzących zamknięte struktury: niektóre w kształcie piłki futbolowej, inne — rury. Można z nich tworzyć bardzo lekkie i niezmiernie wytrzymałe urządzenia.

Wróć

Patagoni — Patagonia Riders (później Circus), alians gromadzący gildie południowoamerykańskie. Działa demokratycznie i z uwagi na duże zróżnicowanie poglądów członków często zmienia sojusze; zmieniają się także jego nazwy, ideologie, cele polityczne.

Wróć

zero stopni Kelvina — tzw. „zero bezwzględne”: temperatura, w której wszystkie elementy układu termodynamicznego pozostają w najniższym stanie energetycznym. Odpowiada temperaturze -273,15 stopni Celsjusza. Jest to najniższa teoretycznie możliwa temperatura; ustają w niej wszelkie drgania cząsteczek.

Wróć

albedo — stosunek ilości promieniowania odbitego do padającego; parametr określający zdolność odbijania promieni przez daną powierzchnię. Planety Układu Słonecznego mają albedo od 0,1 (Merkury) do 0,73 (Wenus). Uśrednione albedo Ziemi wynosi 0,3. Obiektem w Układzie Słonecznym, który odbija najwięcej padającego na niego światła słonecznego, jest księżyc Saturna Enceladus, którego albedo wynosi aż 0,99.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

software — niematerialna część komputera (jego oprogramowanie), w odróżnieniu od hardware’u — sprzętu, na którym program jest procesowany i który program wykonuje.

Wróć

HTL — Helsinki Transformers List.

Wróć

MTL — Moscow Transformers List.

Wróć

STL — Slave Transformers List.

Wróć

Horusy — roboty przeznaczone do prac na orbicie, w nieważkości, nawiązujące w designie do ikonografii egipskiego boga Horusa.

Wróć

epigeneza — proces rozwoju organizmu poprzez różnicowanie komórek, od zarodka; organizm nie rośnie od miniaturowej swojej wersji, lecz wytwarza w jednostkowym rozwoju kolejne części i organy. Epigenetyka (epigeneza + genetyka) to nauka o dziedziczeniu poza informacją genetyczną. Epigenetyczna jest np. sama informacja o uruchamianiu lub wyciszaniu ekspresji genów. Mechanizmy epigenetyczne stanowią jedną z największych tajemnic biologii. (Zobacz też: epigenom).

Wróć

epigenom — „drugi kod” w komórkach ludzkiego ciała: pakiet zmian chemicznych DNA i histonów, podlegających dziedziczeniu. Zmiany epigenomu powodują uruchamianie bądź wyciszanie „pierwszego kodu” (genetycznego). Wpływ na epigenom mają warunki zewnętrzne, styl życia, dieta itp.

Wróć

DNA — kwas deoksyrybonukleinowy.

Wróć

histony — białka zasadowe wiążące się z łańcuchami DNA; podstawowy element mechanizmu genetycznego.

Wróć

Uncanny Valley — „dolina niesamowitości”; na wykresie komfortu psychicznego pomiędzy wysokimi poziomami akceptacji obrazów postaci tak ludzkich, że od człowieka nieodróżnialnych, oraz celowo nieludzkich (jak zabawka, karykatura, potwór) znajduje się obszar wyraźnie obniżonego samopoczucia — w reakcji na postaci, które zbliżają się w wyglądzie lub zachowaniu do człowieka, ale nadal dzielą je od niego drobne, trudno opisywalne różnice. Po raz pierwszy ów fenomen zaobserwował japoński inżynier i konstruktor robotów Masahiro Mori w 1978 roku.

Wróć

Horusy — roboty przeznaczone do prac na orbicie, w nieważkości, nawiązujące w designie do ikonografii egipskiego boga Horusa.

Wróć

irigochi — popularne w Japonii zabawki o wyglądzie tradycyjnych pluszaków: miśków, piesków, pokemonów, postaci z bajek. Włączone zachowują się jak zwierzęta (jednostkowo sięgając poziomu inteligencji psa). Szybko przejmują od właściciela zwyczaje, emocje, osobowość, stając się towarzyszami-odbiciami dzieci. W braku ludzi, na których mogłyby się wzorować, zaczęły łączyć się z sobą nawzajem, tworząc stada przejawiające nowy rodzaj inteligencji i świadomości.

Wróć

Hanowie (Dzieci Mao) — późny alians transformerów i ludziaków stworzonych jedynie na podstawie kulturowego obrazu Chin (fantasy opartych na chińskiej mitologii, oper wu xia, powieści Jamesa Clavella itp.), w braku prawdziwych Chińczyków. Dzieci Mao pojawiły się na jednym z etapów budowy Wiecznego Cesarstwa, przejąwszy kulturowe wzorce ChRL, zamierzają nareszcie stworzyć na ziemi raj ziszczonego komunizmu.

Wróć

Spectry — transformery niewykorzystujące humanoidolnych mechów, zadowalające się życiem „duchów w maszynie”. Ruchome peryferie Matternetu traktują jak wymienne narzędzia, nie ciało. Prekursorem Spectrów był Vincent Cho.

Wróć

Randomici — odłam izolacjonistów, w którym transformery i ludziaki poddają się radykalnym losowym zmianom na poziomie neurologii i DNA. Jedyna możliwa dla Randomitów wolność pochodzi z przypadku, z chaosu, z poddania się zmianom losowym, niewynikającym z niczyjego planu, z żadnych praw, procesów, konieczności. Wszystko inne postrzegają jako opresję i tyranię.

Wróć

DNA — kwas deoksyrybonukleinowy.

Wróć

Hanowie (Dzieci Mao) — późny alians transformerów i ludziaków stworzonych jedynie na podstawie kulturowego obrazu Chin (fantasy opartych na chińskiej mitologii, oper wu xia, powieści Jamesa Clavella itp.), w braku prawdziwych Chińczyków. Dzieci Mao pojawiły się na jednym z etapów budowy Wiecznego Cesarstwa, przejąwszy kulturowe wzorce ChRL, zamierzają nareszcie stworzyć na ziemi raj ziszczonego komunizmu.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

GOATs — Greatest of All Times (ang. goats — pol. „koziołki”), gildia skupiająca wyczynowców od bicia niemożliwych rekordów: boss w grze, którego nie da się zabić, to wyzwanie dla GOATs. Znaczącą rolę w GOATs odgrywali Polacy. Jednym z liderów aliansu jest osobnik występujący pod nickiem SoulEater.

Wróć

Al-’asr — 103 sura Koranu: „W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego. Na porę przedwieczorną! Zaprawdę, człowiek jest na drodze zguby!”. Al-’asr oznacza też „porę wieczorną”, „upływ czasu”, „epokę”.

Wróć

epigenom — „drugi kod” w komórkach ludzkiego ciała: pakiet zmian chemicznych DNA i histonów, podlegających dziedziczeniu. Zmiany epigenomu powodują uruchamianie bądź wyciszanie „pierwszego kodu” (genetycznego). Wpływ na epigenom mają warunki zewnętrzne, styl życia, dieta itp.

Wróć

DNA — kwas deoksyrybonukleinowy.

Wróć

histony — białka zasadowe wiążące się z łańcuchami DNA; podstawowy element mechanizmu genetycznego.

Wróć

arboretum — ogród dendrologiczny, dendrarium (łac. arbor — pol. „drzewo”) — miejsce, w którym hoduje się drzewa i krzewy.

Wróć

Schmitt — od Faber-Schmitt AG, niemieckiego producenta robotów przemysłowych; najpopularniejsze ich modele są uniwersalnymi maszynami, łatwo rekonfigurowanymi do pracy w różnych fabrykach i na budowach.

Wróć

Randomici — odłam izolacjonistów, w którym transformery i ludziaki poddają się radykalnym losowym zmianom na poziomie neurologii i DNA. Jedyna możliwa dla Randomitów wolność pochodzi z przypadku, z chaosu, z poddania się zmianom losowym, niewynikającym z niczyjego planu, z żadnych praw, procesów, konieczności. Wszystko inne postrzegają jako opresję i tyranię.

Wróć

DNA — kwas deoksyrybonukleinowy.

Wróć

Pola Obfitości — obszary, które dzięki zaawansowanym technologiom — głównie sztucznej fotosyntezie i GMO — zapewniają transformerom i ludziakom nadobfitość pożywienia i energii. Technologia wykorzystana przez Fergussona dla ziszczenia utopijnego społeczeństwa w First Paradise.

Wróć

GMO — ang. genetically modified organisms — pl. „organizmy zmodyfikowane genetycznie”.

Wróć

First Paradise — nazwa z początku ironiczna, potem przyjęta na poważnie; projekt zbudowania od zera Życia i społeczeństwa „rajskiego”, tzn. nie wymagającego pracy, opartego nad nadobfitości energii i dóbr materialnych.

Wróć

mikrodrony — drony-calineczki, mikroroboty latające, zastępujące wymarłe gatunki owadów w roli zapylaczy roślin.

Wróć

fairy mechas — małe latające roboty bajkowego designu, ruchoma część maternicy Prawdziwego Raju.

Wróć

Hanowie (Dzieci Mao) — późny alians transformerów i ludziaków stworzonych jedynie na podstawie kulturowego obrazu Chin (fantasy opartych na chińskiej mitologii, oper wu xia, powieści Jamesa Clavella itp.), w braku prawdziwych Chińczyków. Dzieci Mao pojawiły się na jednym z etapów budowy Wiecznego Cesarstwa, przejąwszy kulturowe wzorce ChRL, zamierzają nareszcie stworzyć na ziemi raj ziszczonego komunizmu.

Wróć

gospodarka nadobfitości — inaczej gospodarka dóbr nieograniczonych (ang. post-scarcity economy), system ekonomiczny, w którym dostęp co najmniej do podstawowych dóbr zapewniających przeżycie jest powszechny, równy i bezpłatny. Zakłada się, iż postęp technologiczny nieuchronnie prowadzi od gospodarki niedoboru (gdy naturalne potrzeby przekraczają zasoby) do gospodarki nadobfitości (gdy zasoby przewyższają naturalne potrzeby). Obecnie warunkiem koniecznym dla osiągnięcia tego etapu w skali globalnej wydaje się rewolucja nanotechnologiczna.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

Black Castle — Czarny Zamek wywodzi się z anglosaskich gildii europejskich; skupia głównie graczy w gry science fiction i strategiczne.

Wróć

Hanowie (Dzieci Mao) — późny alians transformerów i ludziaków stworzonych jedynie na podstawie kulturowego obrazu Chin (fantasy opartych na chińskiej mitologii, oper wu xia, powieści Jamesa Clavella itp.), w braku prawdziwych Chińczyków. Dzieci Mao pojawiły się na jednym z etapów budowy Wiecznego Cesarstwa, przejąwszy kulturowe wzorce ChRL, zamierzają nareszcie stworzyć na ziemi raj ziszczonego komunizmu.

Wróć

Royal Alliance — alians gildii klasycznych gier fabularnych opartych na estetyce fantasy. Początkowo obejmował transformerów z europejskich stref czasowych.

Wróć

Patagoni — Patagonia Riders, alians gromadzący gildie południowoamerykańskie. Działa demokratycznie i z uwagi na duże zróżnicowanie poglądów członków często zmienia sojusze; zmieniają się także jego nazwy, ideologie, cele polityczne.

Wróć

kultura zbieracko-łowiecka — według interpretacji Jareda Diamonda, amerykańskiego biologa ewolucyjnego, okres paleolityczny człowieka (zanim z łowiectwa przeszedł na uprawę roli, co stało się ok. 10 tys. lat p.n.e.) to „złoty wiek ludzkości”. Przedstawiciele Homo sapiens korzystali w nim z nieograniczonego zasobu dóbr, dzięki zdrowej diecie nie trapiły ich choroby i ponieważ było ich stosunkowo niewielu, nie musieli walczyć o pożywienie ani terytoria. (Zob. The Worst Mistake in the History of the Human Race w „Discovery Magazine" 05/1987).

Wróć

Randomici — odłam izolacjonistów, w którym transformery i ludziaki poddają się radykalnym losowym zmianom na poziomie neurologii i DNA. Jedyna możliwa dla Randomitów wolność pochodzi z przypadku, z chaosu, z poddania się zmianom losowym, niewynikającym z niczyjego planu, z żadnych praw, procesów, konieczności. Wszystko inne postrzegają jako opresję i tyranię.

Wróć

DNA — kwas deoksyrybonukleinowy.

Wróć

Al-’asr — 103 sura Koranu: „W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego. Na porę przedwieczorną! Zaprawdę, człowiek jest na drodze zguby!”. Al-’asr oznacza też „porę wieczorną”, „upływ czasu”, „epokę”.

Wróć

Irij — inaczej „Wyraj”, „Raj” — według wierzeń słowiańskich bajeczna kraina, do której na zimę odlatują ptaki i z której przychodzi wiosna; słowiańskie zaświaty.

Wróć

Horusy — roboty przeznaczone do prac na orbicie, w nieważkości, nawiązujące w designie do ikonografii egipskiego boga Horusa.

Wróć

różnica wektorów — wektor ruchu obiektu w przestrzeni określa jego położenie, kierunek przemieszczania się i prędkość. Aby dwa obiekty się spotkały i złączyły (a nie np. wyminęły lub zderzyły), muszą zrównać swe wektory.

Wróć

reflektor — element radioteleskopu: wklęsła czasza odbijająca (reflektująca) fale radiowe ku rejestrującemu je odbiornikowi umieszczonemu w ogniskowej kolektora radiowego.

Wróć

radioteleskop — urządzenie wykorzystujące fale radiowe do obserwacji odległych obiektów astronomicznych.

Wróć

kolektor radiowy — element radioteleskopu, w którym zbiegają się (ogniskują) sygnały odbijane przez czaszę reflektora.

Wróć

Black Castle — Czarny Zamek wywodzi się z anglosaskich gildii europejskich; skupia głównie graczy w gry science fiction i strategiczne.

Wróć

Iridium — jeden z pierwszych systemów satelitów telekomunikacyjnych rozmieszczonych na sześciu orbitach okołoziemskich na wysokości 780 km. Rozpoczął swą pracę w 1998 roku.

Wróć

kolektor radiowy — element radioteleskopu, w którym zbiegają się (ogniskują) sygnały odbijane przez czaszę reflektora.

Wróć

reflektor — element radioteleskopu, wklęsła czasza odbijająca (reflektująca) fale radiowe ku rejestrującemu je odbiornikowi umieszczonemu w ogniskowej kolektora radiowego.

Wróć

radioteleskop — urządzenie wykorzystujące fale radiowe do obserwacji odległych obiektów astronomicznych.

Wróć

Horusy — roboty przeznaczone do prac na orbicie, w nieważkości, nawiązujące w designie do ikonografii egipskiego boga Horusa.

Wróć

Schmitt — od Faber-Schmitt AG, niemieckiego producenta robotów przemysłowych; najpopularniejsze ich modele są uniwersalnymi maszynami, łatwo rekonfigurowanymi do pracy w różnych fabrykach i na budowach.

Wróć

Honda X — ekskluzywna linia mechów na licencji Hondy, produkowanych przez Teslę dla Space X, docelowo dla obsługi orbitalnej turystyki – lecz do użytku zdążono wprowadzić zaledwie kilkanaście sztuk, wykorzystywanych głównie w reklamie; ich design został z premedytacją zarchaizowany, jako że cała strategia reklamowa opierała się na starych filmach SF (z lat 70. i 80. XX wieku).

Wróć

Usaburo Rex — model samowystarczalnego mecha orbitalnego („kowboja kosmosu”) udoskonalony dla Tyranozaurów.

Wróć

Rex (Tyrannosaurus Rex) — mała gildia skupiająca testosteronowych wojowników o etosie zbudowanym na grach typu first-person shooter (począwszy od Dooma).

Wróć

NORAD — (ang. North American Aerospace Defense Command) Dowództwo Obrony Północnoamerykańskiej Przestrzeni Powietrznej i Kosmicznej, tę nazwę i etos przyjął alians zadaniowy, w którym główną rolę odgrywali spadkobiercy B&B.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

Tribeka II — snobistyczna gildia transformerów-intelektualistów, „nowojorczyków metalu”. Nazwa pochodzi od rejonu na dolnym Manhattanie (TriBeCa).

Wróć

Wielki Sojusz Północny — jedna z inkarnacji aliansu obejmującego wszystkie transformery Ameryki Północnej. Idea powracała co kilkadziesiąt lat, pomimo kolejnych rozłamów i wojen domowych.

Wróć

NAOC — (ang. National Astronomy Observatory of China) Narodowe Obserwatorium Astronomiczne Chin.

Wróć

DEFCON5 — (ang. defense readiness condition) amerykański system alarmowy, którego piąty stopień (najniższy) oznacza brak zagrożenia.

Wróć

konstelacja Wężownika — gwiazdozbiór w rejonie równika niebieskiego. Tzw. „trzynasty znak Zodiaku” (nieuwzględniany oficjalnie) — Słońce znajduje się w nim na przełomie listopada i grudnia. W 1604 roku w gwiazdozbiorze tym nastąpił ostatni z trzech wybuchów supernowej zaobserwowanych w naszej Galaktyce, opisany m.in. przez niemieckiego astronoma Johannesa Keplera.

Wróć

równik niebieski — jego płaszczyzna jest prostopadła do osi obrotu sfery niebieskiej i pokrywa się z płaszczyzną równika ziemskiego.

Wróć

Gwiazda Barnarda — gwiazda w Wężowniku i drugi najbliższy Słońcu układ gwiezdny, oddalony o 5,9 lat świetlnych. (Najbliższy jest układ alfy Centaura, znajdujący się w odległości 4,3 lat świetlnych).

Wróć

NORAD — (ang. North American Aerospace Defense Command) Dowództwo Obrony Północnoamerykańskiej Przestrzeni Powietrznej i Kosmicznej, tę nazwę i etos przyjął alians zadaniowy, w którym główną rolę odgrywali spadkobiercy B&B.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

dyskietka — „dysk miękki", archaiczny nośnik informacji elektronicznej, oparty na zapisie magnetycznym, o ekstremalnie małej pojemności, wyglądem przypominający płytę gramofonową w plastikowej kopercie; dla odczytu i zapisu wymagał stacji dysków miękkich odpowiedniego rozmiaru (8 cali, 5.25 cala lub 3.5 cala).

Wróć

cartridge — nośnik danych składający się z pamięci ROM umieszczonej w prostokątnej obudowie z tworzywa sztucznego. Stosowano je np. w pierwszych konsolach do gier pod koniec XX wieku.

Wróć

Guójiā Hángtiānjú — Chińska Narodowa Agencja Kosmiczna; państwowa instytucja zarządzająca chińskim programem kosmicznym.

Wróć

wormhole — „tunel czasoprzestrzenny”, dopuszczane przez fizyków teoretycznych takie połączenie dwóch odległych punktów w czasoprzestrzeni, że podróż między nimi będzie trwała znacznie krócej niż podróż przez czasoprzestrzeń „zwykłą”, pozwalając wielokrotnie przekraczać prędkość światła. Równania opisujące wormhole zakładają bardzo szczególne warunki fizyczne wymagane dla otwarcia tunelu, m. in. użycie egzotycznej materii o ujemnej gęstości energii.

Wróć

równanie Drake’a — wzór łączący wszystkie zmienne określające liczbę możliwych cywilizacji technologicznych w galaktyce. Zaproponował go Frank Drake w latach 60. XX wieku.

Wróć

paradoks Fermiego — rozumowanie, według którego gdyby we wszechświecie istniały inne cywilizacje, niektóre z nich z pewnością przewyższałyby nas poziomem rozwoju o setki tysięcy czy miliony lat. Dlaczego zatem dotąd nie dostrzegliśmy ich śladu bądź „starsi kuzyni Ziemian” nie podjęli prób kontaktu?

Wróć

hipoteza Hawkinga — w 2003 Stephen Hawking zaapelował o powstrzymanie transmisji do potencjalnych innych cywilizacji w kosmosie w oparciu o takie rozumowanie: jeśli Obcy istnieją, najprawdopodobniej spotkamy cywilizację wielokrotnie przewyższającą nas poziomem rozwoju; ze wszystkich możliwych wariantów takiego kontaktu najbardziej prawdopodobne są te przypominające kontakty Europejczyków z mieszkańcami Ameryk, w nieunikniony sposób skutkujące zagładą cywilizacji mniej rozwiniętej.

Wróć

Honda X — ekskluzywna linia mechów na licencji Hondy, produkowanych przez Teslę dla Space X, docelowo dla obsługi orbitalnej turystyki – lecz do użytku zdążono wprowadzić zaledwie kilkanaście sztuk, wykorzystywanych głównie w reklamie; ich design został z premedytacją zarchaizowany, jako że cała strategia reklamowa opierała się na starych filmach SF (z lat 70. i 80. XX wieku).

Wróć

collateral damage — „straty dodatkowe”, termin wojskowy przeniesiony potem na inne dziedziny; zniszczenia niestanowiące celu ataku, ale przezeń spowodowane, zazwyczaj nie do uniknięcia.

Wróć

blitzkrieg — wojna błyskawiczna.

Wróć

kwazar — (ang. quasar, od quasi-stellar radio source — pol. „obiekt gwiazdopodobny emitujący fale radiowe”) zwarte źródło ciągłego promieniowania elektromagnetycznego o ogromnej mocy, pozornie przypominające gwiazdę, a w rzeczywistości stanowiące centralną supermasywną czarną dziurę galaktyki otoczoną zapadającą się w nią masą. Kwazary znajdują się miliardy lat świetlnych od Ziemi, na krańcach obserwowalnego kosmosu, dlatego też widzimy je nie w obecnej postaci, lecz w formie, w jakiej istniały u zarania wszechświata.

Wróć

mgławice — chmury międzygwiezdnego pyłu (wodoru, helu, plazmy), w tym nebule planetarne i protoplanetarne oraz pozostałości supernowych.

Wróć

wormhole — „tunel czasoprzestrzenny”, dopuszczane przez fizyków teoretycznych takie połączenie dwóch odległych punktów w czasoprzestrzeni, że podróż między nimi będzie trwała znacznie krócej niż podróż przez czasoprzestrzeń „zwykłą”, pozwalając wielokrotnie przekraczać prędkość światła. Równania opisujące wormhole zakładają bardzo szczególne warunki fizyczne wymagane dla otwarcia tunelu, m. in. użycie egzotycznej materii o ujemnej gęstości energii.

Wróć

Horusy — roboty przeznaczone do prac na orbicie, w nieważkości, nawiązujące w designie do ikonografii egipskiego boga Horusa.

Wróć

RFID — (ang. radio-frequency identification) technika radiowej identyfikacji obiektów.

Wróć

teleprezencja — przekazywanie na odległość wrażeń zmysłowych, np. obrazu, dźwięku, ale i dotyku, temperatury, smaku, zapachu itp.

Wróć

metamateriał — materiał, którego własności zależą od jego struktury w skali większej niż cząsteczkowa; posiada właściwości niewystępujące w naturze. Przykładem jest metamateriał pozwalający załamywać i odwracać kierunek światła widzialnego w dowolny zaplanowany przez konstruktorów sposób, tak że uzyskuje się np. efekt „niewidzialności” okrytego nim przedmiotu. W podobny sposób można też manipulować np. falami akustycznymi.

Wróć

włókno węglowe — włókno składające się prawie wyłącznie z rozciągniętych struktur węglowych podobnych chemicznie do grafitu. Ich wysoce zorganizowana struktura nadaje im dużą wytrzymałość, do tego są one lekkie, nietopliwe i odporne chemicznie.

Wróć

inżynieria molekularna — dziedzina zajmująca się zagadnieniami najogólniej rozumianych technik inżynieryjnych wykorzystujących zjawiska kwantowe. W ich skład wchodzą np. nanotechnologia, informatyka kwantowa, kryptografia kwantowa, chemia molekularna.

Wróć

NORAD — (ang. North American Aerospace Defense Command) Dowództwo Obrony Północnoamerykańskiej Przestrzeni Powietrznej i Kosmicznej, tę nazwę i etos przyjął alians zadaniowy, w którym główną rolę odgrywali spadkobiercy B&B.

Wróć

Bysie — Bull & Bull Alliance: jeden z najmniej licznych, lecz najbardziej wpływowych aliansów. Kontroluje dawne serwery Google’a. Podejrzewany o inwigilowanie transformerów za pomocą narzędzi niegdysiejszej NSA, a nawet o hackowanie umysłów transformerów procesowanych na nieodciętym od sieci hardware.

Wróć

National Security Agency — Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Wróć

hardware — materialna część komputera, w odróżnieniu od software’u — oprogramowania. Szerzej: każdy fizycznie istniejący sprzęt, narzędzie.

Wróć

Charles Babbage — angielski XIX-wieczny matematyk, filozof, astronom i mechanik, konstruktor jednej z pierwszych mechanicznych maszyn liczących (tzw. „maszyna różnicowa”), twórca koncepcji programu komputerowego. Jeden z ojców informatyki i cybernetyki.

Wróć

halo — fenomen optyczny: świetlisty, biały lub tęczowy pierścień widoczny wokół Słońca lub Księżyca. Zjawisko wywołane jest załamaniem promieni świetlnych na kryształkach lodu znajdujących się w chmurach lub we mgle.

Wróć

Al-’asr — 103 sura Koranu: „W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego. Na porę przedwieczorną! Zaprawdę, człowiek jest na drodze zguby!”. Al-’asr oznacza też „porę wieczorną”, „upływ czasu”, „epokę”.

Content

Дукай Яцек Starość aksolotla