Дукай Яцек

Król Bólu

JACEK

DUKAJ

KRУL BУLU

WYDAWNICTWO LITERACKIE

SPIS TREЊCI

SPIS TREЊCI 2

Linia oporu 4

Czкњж pierwsza: Niewola 7

Czкњж druga: Teatr 82

Czкњж trzecia: Grind 178

Oko potwora 200

Szkoіa 306

Krуl Bуlu i pasikonik 361

I 362

II 431

Crux 462

Serce Mroku 506

I 508

II 523

III 534

Aguerre w њwicie 545

Pioіunnik 643

POSTSCRIPTUM 695

Doњwiadczenie osobiste jest niew№tpliwie poїyteczne. Ale gdyby siк њciњle przestrzegaіo granic takiego doњwiadczenia, okropnie zacieњniіoby siк twуrczoњж poetyck№, a nawet twуrczoњж filozoficzn№. Gdyby trzeba byіo czekaж staroњci, aby siк oњmieliж o niej mуwiж, albo ciкїkiej choroby, aby mуc o niej wspomnieж, gdyby trzeba byіo samemu doznaж wszelkiej udrкki albo zamкtu umysіu, aby je uj№ж w sіowa, przekonalibyњmy siк, їe do napisania pozostaje zaiste niewiele. I jasne jest, їe o wielu sprawach w ogуle by nie napisano, gdyї ten, co by ich doњwiadczyі, mуgіby nie byж osob№ obdarzon№ talentem, zdoln№ do analizowania ich i wyraїania.

Konstandinos Kawafis, Ars Poetica

tіum. Zygmunt Kubiak

Linia oporu

Czy wartoњж wszystkich rzeczy nie na tym polega, їe s№ one faіszywe?

Czy wіaњnie SKЈAMYWANIE i CZYNIENIE FAЈSZEM, wkіadanie

sensu nie jest wartoњci№, sensem, celem?

Czy nie powinno siк wierzyж w Boga nie dlatego, їe jest prawdziwy,

LECZ DLATEGO, ЇE JEST FAЈSZEM?

Friedrich Nietzsche

Kreatywnoњж nie jest їadn№ zewnкtrzn№ siі№ o ukrytych celach. Wszystkie ziszczone byty dziel№ z Bogiem ow№ wіaњciwoњж: ich przyczyna leїy w nich samych. Wszechњwiat jest twуrczym postкpem ku temu, co nowe.

Alfred North Whitehead

Pocz№tek ukіadu wspуіrzкdnych

Spуjrz na dziecko - jak siк bawi. Kilkuletni brzd№c wybiegі na і№kк, juї rozradowany, juї buџka-sіoneczko, oczka-skowronki, nie zatrzyma siк, smyrgn№і tu, smyrgn№і tam, kwiatki, motylki, psie kupy, stare puszki i їwir kolorowy - wszystko go ciekawi, wszystko go cieszy, ze wszystkiego rosn№ cuda, baњnie, krainy przygуd i skarbуw. Skacze po kamieniach, chmurach na niebie. Huњta siк na gaікzi, ponad pokіadem okrкtu w sztormie. Њledzi mrуwki, armie chitynowych robotуw atakuj№ce fortece szkіa i plastiku. Spуjrz. Jeњli jest sam, nie zobaczysz, ale jeњli jest z innymi dzieжmi, zobaczysz i usіyszysz: ich gry, ich teatry, jкzyki zabawy, mapy pantomimy, drugie, trzecie њwiaty. Nie ma tu strachu i nie ma chкci zysku. Niczego nie musz№. Nakarmieni, zaspokojeni, nieњmiertelni, bezpieczni. Energia przepіywa przez wiecznie podekscytowane ciaіka. Budz№ siк i zasypiaj№ ku nieskoсczonoњci nieodpartych cudуw. Spуjrz!

Czкњж pierwsza: Niewola

Zimny restart

Wtorek. Ale jakby sobota.

Po co tu przyszedі? Miaі coњ kupiж. Zapomniaі co.

Krуlestwa, potкgi otwieraj№ siк przed nim i zamykaj№ i otwieraj№.

Siedzi pod fontann№ poњrodku galerii handlowej, patrzy na piкknych mкїczyzn, piкkne kobiety. Obok wejњcie do salonu ciaіa.

Jak to jest, їe do lekarzy chodz№ chorzy, ale do piкknorobуw - wіaњnie ci piкkni?

To przyњpiesza, myњli sobie. I nawet tempo przyњpieszenia roњnie.

Co mianowicie przyњpiesza?

Nie potrafi wysіowiж.

Zanurzony w wylew magmy ludzkiej, czuje na skуrze tarcie, czuje przeskoki i zazкbienia konstelacji. Iskrz№ wokoіo krystalicznie, elektrycznie.

Nazywa siк Paweі Kostrzewa, ma dwadzieњcia siedem lat, studiuje juї na czwartym kierunku, i jego teї nie ukoсczy; jest zmкczony. Miaі coњ osi№gn№ж, ale zapomniaі co.

Siedzi pod fontann№, szum wody przynosi ukojenie, +20% Comfort Buff.

Gіowa nisko miкdzy ramionami, rкce na kolanach, stopy do wewn№trz. Zaciska powieki.

Wtedy jednak nieustanny stukot obcasуw na lustrzanych pіytach staje siк nie do zniesienia.

Potrz№sa іepetyn№. Jak to wyі№czyж? Wszystko go mкczy. Takie їycie, taki soundtrack.

Rano: wizyta u prochowca. Ktуre dragi braж, їeby nie musieж braж їadnych dragуw?

Prochowiec zawsze nalega, by spotykaж siк osobiњcie, chociaї oczywiњcie przychodnia jest pokryta. Ale po najciкїszy gejdї personalizowany trzeba wкdrowaж w gnoju.

Jak siк dziњ czujemy? I pomimo tej szpitalnej liczby mnogiej Paweі czyni wysiіek, by odpowiedzieж maksymalnie szczerze. (Co pewien czas zadaje sobie жwiczenie: odpowiadaj ludziom, jakby naprawdк myњleli to, co mуwi№).

Jak siк dziњ czuje? Jak siк dziњ czuje? Jak siк czuje?

Zwija siк tam na krzeњle u prochowca niczym w ataku nerwobуli їoі№dkowych. Prуbuje, prуbuje - ale nie umie nazwaж.

Nie wie, jak siк czuje.

Chciaіby siк czuж w jakiњ nadaj№cy siк do nazwania sposуb. Tak albo tak.

Zacz№і braж prochy na depresjк, by mуc sobie powiedzieж, їe jest w depresji. Depresja - i wszystko jasne. Gejdї najprostszy z moїliwych.

Nie jest w depresji. Jest zmкczony. Ale to nie kogito emo - to stan energetyczny.

Prochowiec i tak nie sіucha jego milczenia. Wyniki badaс ma w duchu i na papierze, wygіasza formuіki, podpisuje.

On nie jest od psychoterapii, on tylko porуwnuje przypadek z wytycznymi.

Paweі notuje, by dokopaж siк do tych wytycznych. Tam stoi, jak siк czuj№ ci, ktуrym zadaje siк taki gejdї.

Kupiі now№ porcjк jeszcze w osiedlowej aptece, kwadrans na spersonalizowanie dragуw, sekunda na zakluczenie ich w duszy publicznej; zatem nie po to przyjechaі do galerii.

Nie pamiкta drogi do centrum.

Czynnoњci czкsto powtarzane wymazuj№ mu siк z rejestrуw mуzgowych. Musi sprawdzaж szczoteczkк, czy mokra. Umyі juї zкby? Czy teї to wspomnienie z wczoraj, z przedwczoraj, z miesi№ca wstecz? Kolacjк - zjadі czy nie zjadі?

Jak odrуїniж jeden posiіek od drugiego? To niemoїliwe.

Mуzg nie pomieњci tylu powtуrzeс.

Ta sama њcieїka, to samo miejsce na ROM-ie - plik nadpisuje siк na plik.

Wtorek czy sobota - Paweі musi zerkn№ж w ducha. Rok i rok, lato i lato, Boїe Narodzenie i Boїe Narodzenie. „Pamiкtasz, jak w lipcu siedemnastego...” Paweі kiwa gіow№, ale oczywiњcie nie pamiкta. (Moїe sam wygejdїowaі).

Nawet nie rozumie, jak moїna tak indeksowaж wspomnienia: datami, godzinami. Jego pamiкж nie dysponuje t№ funkcj№.

Kropla do kropli do kropli, strumienie nieodrуїnialnych korali wodnych przelatuj№ mu przez gіowк. Woda jest tak czysta, nie pozostawia najmniejszego њladu.

Widzi siebie w witrynach i lustrach: postaж poza gr№. Nic siк nie dzieje. Lagi i jeszcze wiкksze lagi.

Dwaj bysie w ciкїkich szarawarach usiedli obok.

Nowa њcieїka dialogowa. (Public chat).

Њciurbal, zajebuta. Yo, podziwioj. A mikrucha? Siedem cycуw. Widziaіeњ krajca? Krajec jajec. To moїe by tк lizuchnк? Eee. To moїe tego? (I grzebi№ w kieszeniach przepastnych). W chuja dzidziuњ. Ale szlaka! No tak, szlaka pokraka - He he. Dawaj tego tam. Budiet. No to? Tyyy, zobacz licho. Dwуjka wyszіa! Myњlaіem, їe tylko demo. A! Juї jest, noїe, flaki, cipy, wsio.

Wstali, poszli.

Szum wody i obcasy kobiet.

One wszystkie chodz№ na bardzo wysokich obcasach.

Flash, reklamy piкknorobуw: stopy na nowym koњжcu, skуra jak po retuszu, aїurowe rzкsy, mangowe paznokcie, piersi na miкњniach kosmetycznych.

Kogo staж? Juї prawie wszystkich, proteo ulicy. A reszta i tak naњladuje.

Paweі zadaje sobie inne жwiczenie: niech mi siк ktуraњ spodoba. Od razu, na sucho. Gapi siк.

Co z tego, їe piкkne. Fraktale i rуwnania teї bywaj№ piкkne.

Їeby chociaї pуі erekcji.

Nic.

Ziewa.

Moїe to przez te dragi.

I wzi№і je juї dzisiaj, czy nie wzi№і?

Nie pamiкta.

To znaczy pamiкta, ale niezindeksowane. Dzisiaj? Wczoraj? Przedwczoraj? Te dragi czy inne?

Wyjmuje buteleczkк, czyta ulotkк, liczy pastylki.

(Ale, panie doktorze, czemu nie spod skуry? Bo zaraz zapomni pan, їe w ogуle jest na terapii, panie Kostrzewa. Ale, panie doktorze, wszyscy s№ na terapiach. Piguіka, panie Kostrzewa, piguіka podnosi samoњwiadomoњж pacjenta).

Liczy.

Nie wzi№і.

Јyka dwie wedіug przepisu, popija wod№ z fontanny, 24h Blessing.

Zjawia siк straї i wyprowadza go na ulicк, poza ducha galerii.

Pada deszcz. Dzieci wracaj№ce ze szkoіy goni№ siк z krzykiem po niewidzialnych lasach. Walkirie spadaj№ z nieba. Aureole Bandy Trojga przepalaj№ mury i szkielety. Na niebie - hieroglify astronomii politycznych s№siednich krуlestw.

Dzieci. Przypomina sobie: dzieciak siostry ma urodziny.

Miaі mu kupiж prezent, to dlatego.

Kupi jutro. Albo z domu.

Zapisuje w duchu.

W metrze rozczula go widok dwуch podpieraj№cych siк laskami staruszek. Omal wybucha pіaczem. Co to za gejdї por№bany?

Skrкca zaraz halsem na szerokie wody, pod nieba bікkitne.

Gieіda go nudzi, partii nie rozrуїnia, wojen nie rozumie. Wiatr wewnкtrzny krуlestwa spycha go ku kradzieїom, gwaіtom, morderstwom.

I dopiero pojmuje, na co siк umawiaіo tych dwуch w galerii. To taka moda: przygodny przechodzieс, ten lub tamten, bez powodu, bez celu, bez sensu - wpadnie w oko i nуї mu w plecy.

Ale chіopaczkуw odci№gnкіa reklama jakiejњ nowej r№baniny w duchu.

Zabуjstwo prawdziwe nie jest doњж prawdziwe. Nasze stare zmysіy biolo - to realizm na жwierж gwizdka.

Metro siк zatrzymuje i Paweі spostrzega, їe przegapiі swoj№ stacjк. Staruszki wysiadіy.

Ktуra godzina? Trzecia szesnaњcie.

Czy w ogуle ma dzisiaj jutro pojutrze coњ do zrobienia?

Stoi na pustym peronie i prуbuje, prуbuje wymyњliж cokolwiek.

Їycie. Ale jakby nie.

Buchalteria nowa

Paweі popija na dachu kamienicy. Niebo gwiaџdziste nade mn№, їywiec we mnie.

Budynek po lewej: szkіo. (Nie szkіo, ale wygl№da jak szkіo).

Budynek po prawej: cegіa. (Nie cegіa, ale).

Budynek naprzeciw: drewno. (Drewno! Nowiutkie).

Na dachu Pawіa sraj№ goікbie i zielsko kwitnie miкdzy dachуwkami.

Z kominуw wiatr prуszy sadz№. Deszczуwka њmierdzi w rynnach.

Kamienica od pуі wieku naleїy do trzech skіуconych braci i nie naleїy do nikogo. Nic z ni№ nie moїna zrobiж. Ot, kloszard wywleczony z gікbi PRL-u i usadzony poњrodku miasta.

Miasto zmienia siк co sezon; kamienica wcale.

Dzieci maluj№ na popкkanej elewacji tagi i wulgarnoњci.

Dom numer cztery, „Starucha". Dwadzieњcia szeњж mieszkaс, luksus nad luksusy, niech siк drewno schowa. Tu ponadstuletnie cegіуwki kruszej№ w dіoniach.

Paweі podnajmuje kawalerkк od ciotki dawnego kumpla z marketingu i soctainmentu. (Dawno juї wypіukanego z konstelacji). Na czynsz wydaje wiкkszoњж tego, co wydaje.

Bo wszystko tanieje.

Nie wszystko, ale wszystko, co moїna wzi№ж do rкki.

Doctor Who pokazuje Pawіowi przyszіoњж rentiera. Miesi№c temu byіy to 1542 dni, dzisiaj - 1873.

Prosta ekstrapolacja: za rok starczy mu juї na 16 lat bez pracy. Zaіoїywszy obecny poziom їycia.

Oczywiњcie nie wolno zakіadaж obecnego poziomu. Caіy wic na tym, їeby chcieж wiкcej wiкcej wiкcej.

On nie chce. Bo po co?

Siedzi na dachu i pije do muzyki nocnego miasta, All Resists - 15%. Wolna rкka splata z chwastуw koszyczki, wianki, warkocze. Soundtrack off.

Czasami wychodzi na dach Francuz spod piкtnastki, inїynier snуw. Gadaj№ o cenach nieruchomoњci w Minas Tirith i recesji w Wonderlandzie.

Dzisiaj tylko miasto szumi w uszach.

Fluorescencyjne rekiny szybuj№ w њwietlistych kanionach miкdzy budynkami.

Paweі wyrzuca butelkк (rozbutelczy siк, zanim dotknie bruku) i otwiera nastкpn№.

Byі to kwadrans ciкїkiej pracy.

Nie chce, nie planuje, nie poї№da - ale mуzg siк obraca.

Praca to jest to, co siк rodzi z jego myњli, kiedy on nie myњli o pracy.

Teraz po kolei odfajkowuje rozwi№zane problemy.

Udaіo mu siк nawet wyprodukowaж nowy rodzaj tкsknoty: trochк cynamonu, biaіy wіos na wietrze, powtуrzona basowa nuta i oddech niewinnego chіopca.

W duchu oblicza caіoњciowe zyski na sto-dwieњcie milionуw. Nowe nisze konsumenckie, nowe trendy. Gejzer powinien sprzedaж tк tкsknotк za dziesiкж do piкtnastu procent.

I dalej kalkuluje siк samo. Prowizja. Smycz.

Odlegіy huk miasta jak kac po orgii w gіowie.

Klklklklk, wiatr przesuwa dachуwki.

To przyњpiesza.

Paweі siedzi w bezruchu, їywiec w garњci, gapi siк w niebo. Zdaje mu siк, їe widzi lagi szarpi№ce chmurami, gwiazdami, њwiatіami ulic.

Oddycha przez nos.

Dobrze. Przecieї to tylko їycie. Dobrze. Zacznк raz jeszcze. Zaczyna: Mуgіbym - Mmmmmmmmmm. Nie ma dalszego ci№gu.

Po pracy - jest zmкczony. Byі zmкczony przed.

Jest zmкczony.

Pije.

Po prawej ruch lustrzany. Balkon na trzecim piкtrze ceglanej. Mкїczyzna unosi do ust filiїankк. Paweі opuszcza butelkк. Mкїczyzna opuszcza filiїankк. Paweі siк gapi.

Mкїczyzna siк gapi.

Paweі kiwa gіow№.

Mкїczyzna kiwa gіow№, podnosi dіoс.

W duchu siк witaj№, wymieniaj№ uњmiechy, przedstawiaj№. 10min Social Buff.

Adrian Utraіt.

Paweі.

Pan Utraіt.

Pan Kostrzewa.

On nie przejdzie na „ty". Paweі odstawia їywca. Adrian Utraіt, 48, krуlestwo Nokia-Penderecki, Krakуw, Glasgow, Krakуw, Sydney, Burewala, przedwczoraj przeprowadzka z hotelu, ubezpieczenia duszy, AKG Ltd., pіciowiec petra, proteoseksualista homo, a to siostra, a to matka, a to towarzystwo, a to konstelacje, a to powiedziaі, a to zrobiі, a to o nim powiedziano, a w tych ludziach їyje, a ci ludzie їyj№ w nim, a tak siк bawiі na weselu siostry, a tak chorowaі, a tak myњlaі, i prawdopodobieсstwo, їe go polubisz - nie polubisz - polubisz - polubiіeњ.

Seks.

Ksi№їki.

Muzyka.

Gry.

Jedzenie.

Juї siк poznali, juї znajomi.

Utraіt zaprasza do serca.

Paweі myњli: Czy tak mam zacz№ж? Od nowego s№siada?

Chowa Adriana Utraіta do kieszeni, zabiera їywca i schodzi z dachu.

W mieszkaniu waha siк miкdzy gejdїem a gejdїem.

Wahanie to miіy stan. Poleguje na іуїku. Wahaj№cy siк.

Oddycha.

Oddycha.

Oddycha.

Czeka na zapomnienie. Moment oderwania pamiкci dіugoterminowej od pamiкci krуtkoterminowej, konsolidacjк przeszіoњci. (Zawsze na podorкdziu: inhalator z zapominajk№, inhibitorem PKM-Zet).

Szum nocy w gіowie. Blank.

Wyobraїa sobie їycie ludzkie jako przestrzeс fazow№ wszystkich moїliwoњci duszy i ciaіa. Czіowiek absolutnie wolny jest w niej nieodrуїnialny od czіowieka absolutnie pustego: bez wіaњciwoњci, bez charakteru. Kaїdy czyn i kaїda myњl jednakowo prawdopodobne.

Rуwno rozsmarowany. Ot co.

Leїy w bezruchu godzinк.

Drug№.

W trzeciej wstaje, idzie do іazienki, sika.

Potem kіadzie siк z powrotem.

Zasypia w ubraniu.

Budzi siк.

Wstaje, idzie do іazienki, sika.

Kіadzie siк z powrotem.

Budzi siк.

Sucho w gardle.

Idzie napiж siк wody.

Poranne sіoсce szeleњci na firankach. Odkryto Atlantydк. Zielone pastwiska rozwijaj№ siк dywanowo.

Paweі pije wodк mineraln№ dіugimi, powolnymi іykami. Bardzo mu woda smakuje.

Zastanawia siк, czy poіkn№і wieczorem pastylki, czy nie.

Wczoraj? Przedwczoraj? Jeszcze innego dnia?

Wczoraj - czyli kiedy?

Duch siкga do kieszeni.

Dzieс, w ktуrym poznaі Adriana Utraіta.

Aha.

Etyka pracy

Za duїo gier, za maіo ksi№їek. Sіowo pisane, myњli, idee - najlepszy nawуz.

Z drugiej strony: za duїo w fotelu.

Wyjњж, upiж siк, zgejdїowaж, wypіaszczyж, wyplajaж, wyszlajaж jak pies.

Sporty ekstremalne - o, zalecane, zalecane!

Naprawdк, Paweі, opuszczasz siк w robocie. Kiedy ostatnio daіeњ po pysku? Kiedy kotkк wyjebaіeњ na forgecie?

Albo chociaї wystкpki jakieњ uliczne. (Po co pіacimy wam miesiкczne papugowe?)

Z їyciem, maіadiec, z їyciem! Tak Szefu siк rozpкdza.

Tylko pierwsza mіodoњж za friko! Za nastкpne trzeba pіaciж.

Їreж i sraж, їreж i sraж!

A wszystko to na tle raportu kwartalnego.

Paweі bawi siк cieniami 4D i potakuje grzecznie.

To teї bі№d. Potakiwacze s№ џle widziani, potakiwacze s№ wczorajsi. Dzisiejsi s№ ekscentrycy.

Ale my siedzimy w biznesie jutra, dla nas dzisiaj to wczoraj.

Czego my chcemy? Szefu siк rozpкdziі. My chcemy, їebyњcie wy nam mуwili, czego chcemy!

Nie rуb, co ci mуwiк - mуw, їebym ja robiі!

Zaraџ mnie!

Uwiedџ!

Porwij!

Zgwaіж! Zgwaіж!

Paweі uprzejmie nalewa Szefowi perriera.

CCO: maoryskie tatuaїe, bodmody do koњci, pogaсskie awatary i czarne bкbny na soundtracku.

(Ale - pani pierwsza, pani Krysiu. Caіujк r№czki. I podsuwa krzesіo siwowіosej asystentce petra).

Zeszіej wiosny, pitchuj№c projekt, tak siк naczardїowaі, їe wyskoczyі przez okno, poіamaі rкce i nogi.

Przed laty chadzaі na dіugie pielgrzymki do Czкstochowy. Ale mu siк odwidziaіo.

Teraz organizuje orgie przy ogniskach w noc kupaіy i sprowadza certyfikowane dziewice z muslimlandуw. Ma to w duszy publicznej. Їyj№ poprzez niego nastoletni Gordonowie Gekko i proteo sadyњci krуlestw Reagana.

Tadeusz Praїny.

Zwyczajowy uњmieszek na korytarzu firmy: Przypraїyіo ciк?

Otуї Paweі jest wіaњnie praїony.

Siedzi i myњli: A gdybym rzuciі pracк. A gdybym wstaі i wyszedі. A gdybym lun№і mu tym perrierem w mordк.

(Pewnie by siк Praїny zachwyciі).

W duchu disneyowe ptaszкta rozwieszaj№ kolorowe girlandy na њcianach gabinetu.

Wzdech.

A Szefu jedzie dalej. Kla-kla-kla, kla-kla-kla, kla! Tagi: Businesstalk, SincerelyYours.

Paweі przygl№da mu siк z tradycyjnie tкpym wyrazem twarzy. (Nie zmyli nikogo).

Praїny zst№piі do Gejzeru Cudуw po wejњciu zulusуw. Spуіki afrykaсskie to teraz najwiкkszy rejdї. Gdzie kto widziaі w eurolandach plus naњcie procent PKB gnoju, sen Balcerowicza. A zulusi їr№.

Biznes jedzie na modach jak wszystko inne.

Wiкc holding kreatywуw, ktуry іykn№і Gejzer jeszcze w powijakach, wymyњliі wpi№ж siк w zulusуw. Przyjechaі petra Masaj. Poіaziі, polukaі, poruchaі sekretarki, poїonglowaі kadrami, dorzuciі portfolio klientуw, i pojechaі. Zagl№da co kwartaі.

A w ramach їonglerki wyrwaі z innego szczepu holdingu - kogo? Praїnego.

(Ktуry wіaњnie przeskoczyі biurko i szczypie Pawіa w policzki, mуj ty њlimaczku lukrowany, ti-ti-ti).

Paweі rozpoznaje dwa gatunki biznesmenуw: Rewolwerowcуw i Farmerуw.

Inaczej niї w westernach, Rewolwerowcy przychodz№ najpierw. Z nich byіa Pierwsza Brygada kapitalistуw od warzywniaka i kantora, przemytnikуw wуdki i lewusуw budowlanych.

Farmerzy przychodz№ wtedy, gdy widaж juї, їe ziemia їyzna i plon іadny. Nie ryzykuj№.

Pierwsi musz№ byж po trosze wariatami. Rzadko bywaj№ inteligentni. Inteligencja tam przeszkadza.

Drudzy - o, to full menadїerka i Mensa, MBA i dopalacze hormonalne.

Ale Rewolwerowcy pierwszego siewu to banda oryginaіуw. Paweі poznaі ich kilkunastu, teraz juї dziadkуw wypruwaj№cych siк na medmody. Niektуrzy to ewidentni kretyni, inni - buce i chuje o social skills poniїej zera.

Praїny to Rewolwerowiec w ciuchach Farmera.

Za pуџno siк urodziі. Ale korporacja potrafi zarz№dzaж takїe zbyt pуџno urodzonymi. S№ dla nich tytuіy, funkcje i podrкczniki menadїerki ekstremalnej.

Szefu wraca za biurko i wypija wodк jednym haustem. Sіonie wachluj№ siк uszami, aligatory zamykaj№ paszcze, Afryka bierze oddech.

Tymczasem ja z ciebie poїytek bкdк miaі! (Powiada. Kla-kla-kla). Jesteњ w niїu, Paweі, ja to rozumiem. Jakieњ smкty nostalgiczne, zeitgeisty lepione na nudzie i sens їycia w jelicie cienkim. A mnie teraz potrzeba hamulcowego.

Gestem Zeusa Gromowіadnego Szefu rzuca w duchu Polecenie Sіuїbowe.

Paweі siк nie uchyliі.

Pуjdziesz do Bartka. On daje zaraz spicz. Zespуі jest peіny, dobrali juї kretynуw. Staniesz obok.

Mam mu zagl№daж przez ramiк? Bкdzie kwas.

A kto lepszy? Robiliњcie tu chwilami za ukіad podwуjny, kr№їyі wokуі ciebie jak њlepy satelita, ty go chrzciіeњ pod Gejzerem.

Ale. Nie moja rola. Z batem tak nad gіow№.

Praїny zeusuje ponownie, grzmot w gкbie, niebo w piкњciach.

Sіuchasz ty mnie! Ogieс w czіowieku gaњnie i zapala siк - ale doњwiadczenia przecieї nie straciіeњ. Masz referencje dіuїsze niї DNA Pana Boga. Zobaczysz њcianк, zanim w ni№ waln№.

I po raz drugi ciska zygzak ognisty.

Paweі gejdїuje siк wazopresyn№ i chwyta juї w lot - piorun, myњl i Polecenie, +1 Action Speed.

A! Prawnicy wykrкcili ci rкce. Mam dobrze wygl№daж w papierach. Їe byі nadzуr.

Masz dobrze wygl№daж w papierach. (Z twoj№ REPUTACJҐ!) Ale to nie pic. Mamy wieloryba na wкdce.

Soundtrack: narastaj№cy іomot tam-tamуw. (Nadchodzi potwуr).

Wot, siurpryza. Zdegradowany przez awans. Awansowany degradacj№.

W progu jeszcze dopada go ostatnia m№droњж szefa: To, czego ci trzeba, Kostrzewa, to porz№dny naіуg. Paweі wzrusza ramionami. Porz№dny, czyli jaki?

Z wуdki czy z innych naturalnych dragуw wykrкcisz siк bez њladu po genkuracji i pіukaniu neuro. Tytoс w ogуle nam nie szkodzi. Seksoholikami powinniњmy byж od koіyski. Gejdї przychodzi i odchodzi. A za pracoholizm tylko pochwal№.

Nie ma lekko. Ciaіo, fizjologia - juї nie rz№dzi. Trzeba samemu.

Pod rкkк z t№ myњl№ wкdruje ku atraktorowi socjalnemu. (Ciasteczka i kawa, kokosy prosto z palmy, sіonecznik prosto z ogrуdka).

Tubylcy poznaj№ po minie.

Przypraїony?

Przypraїony.

Nasz pan

Wszedіszy.

Јapiesz siк, Paweі? Јapiк siк.

Usiadі, wcisn№і siк w ducha, ziewn№і. Agro - 100.

Gіуwny playground Gejzeru przypomina magazyn rozpustu zaadaptowany na przedszkole. Gdziesz chcesz - usi№dџ, gdzie chcesz - legnij, gdzie chcesz - baw siк.

Formalny nieformalizm wykalkulowanego relaksu. W duchu i w gnoju. Pstrokacizna њcian i trendуw.

Jak nie zamkniesz gіowy, wwieje ci do snуw њmietnik wszechњwiata.

Grupka w k№cie montuje robota Lego. Bкdzie rozpruwaі piі№ mechaniczn№ pluszowe misie.

Krzysiu czyta paperbook, po uszy w gejdїu nerdycznym; otagowaіa siк.

Krwawy Hegemon, nadal jednogіowy, pochrapuje w cieniu piramidy Cheopsa. (W Egipcie pada).

Parka przy plastole obњciskuje siк w chichotach. Ale wywiesili flagi BDSM.

Paweі marzy o garniturowych nasiadуwach przy konferencyjnym mahoniu, o twardym szyku petra. Ach, te czasy cudowne, gdy korporacje byіy korporacjami i alienacja pіynкіa hektolitrami w szklanych korytarzach!

W duchu rozdziera sweter i detonuje kamizelkк bomb rurowych. (Agro +5000).

Nikt nie zwraca uwagi.

Bкdzie siedziaі w k№cie i moczyі nogi w gor№cej wodzie Gejzeru. Igraj№c z b№blami diabeіkami powidokami duchami.

Kretyni w zespole Bartka to Idzia, Buzaty i dwуch Tomkуw (Tomek Mniejszy i Tomek Najmniejszy).

M№droњж grupy: im szerszy rozrzut, tym trafniejsze decyzje. Konstelacja trzech ekspertуw przegrywa z konstelacj№ trzech ekspertуw i siedmiu laikуw. Dlaczego na wolnym rynku akcji, zakіadуw i derywatуw milion kretynуw plus tysi№c zawodowcуw zawsze pobije samych zawodowcуw? Ano dlatego wіaњnie.

(Napis nad wind№ na pi№tym piкtrze Gejzeru: GRUPA JEST MҐDRZEJSZA OD NAJMҐDRZEJSZEGO CZЈONKA GRUPY).

Na dodatek w kotіach kreatywуw nie chodzi przecieї o wiedzк ani inteligencjк - lecz inwencjк. A gdzie bije џrуdіo idei w wyobraџni kolektywnej - tego їaden Jung nie odkryje.

Kretyni s№ najmowani na sezon, potem siк zanadto wycwaniaj№. Spadaj№ im z gіуwek aureole ignorancji. Ci tutaj siedz№ juї w Gejzerze pi№ty miesi№c, robili w dwуch-trzech projektach Pawіa.

Idzia puszcza do niego oko. Tomki wymieniaj№ siк snami porno.

Tymczasem

- Panie! Panowie! I wy, pojebce kochane! Bartek zasiadі na koniku bujanym.

Siк zaczкіo.

Ziew.

Soundtrack: dџwiкki poci№gуw towarowych w nocy na odlegіym torowisku. Syrena. Echo. Miasto jak sen Blade Runnera.

Bartek mruga w duchu prywatnym do Pawіa, po czym startuje prezentacjк od historii makroekonomii. Nikt nie udaje zainteresowania. Musi ich zassaж.

Skok do spekulacji nieruchomoњciami.

Skok do anarchosyndykalizmu.

Skok do sprawy Јawriсskiej.

Sіuchaj№, patrz№, ale po nich nigdy nie widaж.

Bartek nabiera powietrza. Bкdziemy siк posіugiwaж terminem „cake-state". I rysuje w powietrzu.

Teraz gіуwna idea. Zapnijcie pasy.

Јawriсska, casus posthumуw. Petraskopcy zakotwiczeni w ekstropistycznych klinikach Kalifornii wyst№pili o uznanie swojej reprezentacji miкdzynarodowej. Ich Republika Јawriсska nie posiada ani metra kwadratowego ziemi, posiada natomiast kontynenty i oceany ducha. Operuje stamt№d kilkadziesi№t korporacji (krуlestwa radosne) szacowanych na siedemdziesi№t-osiemdziesi№t miliardуw euro rocznego przychodu.

Casus: pіywaj№ce minipaсstwa randystуw. Koniec dwudziestego wieku, pocz№tek dwudziestego pierwszego. Stawiali je na starych platformach wiertniczych, na wysepkach usypywanych na rafach, na wykupionych tankowcach. Prawo l№du siкga dwieњcie mil od brzegu. Dwieњcie jeden - i zyskaіeњ niepodlegіoњж.

Wіasne kodeksy karne i cywilne. Wіasne systemy rz№dуw. Wіasne idee.

Cokolwiek. Kanibalizm. Niewolnictwo. Wolny rynek. Demokracja. Tyrania. Teokracja. Anarchia.

Ale w materii trudniej. Materia ogranicza.

Paсstwo musi istnieж na okreњlonym terytorium, musi posiadaж przestrzeс suwerennoњci.

Spуjrzmy teraz na plajк.

Ziemi wiкcej Pan Bуg nie stworzy.

Oceany teї skoсczone.

Kosmos - zbyt duїe koszta, a niїsze orbity juї zmilitaryzowano.

Lecz jaka byіa przyczyna ostatniego krachu na rynku nieruchomoњci?

Przestrzeс do їycia i gry rozci№gnкіa siк w nieskoсczonoњж, ceny d№ї№ do zera. (Nie dokіadnie do zera, ale rozumiemy).

Otуї nie їadne cyber-ideaіy, nie Technologiczne Osobliwoњci i szataсskie AI, lecz prosty rachunek ekonomiczny wypycha nas z gnoju w ducha.

Czego trzeba, їeby postawiж w duchu wіasne paсstwo?

Trzeba zabezpieczenia, jego podstawy fizycznej. Paсstwo ducha musi posiadaж przynajmniej swoje serwery fundacyjne.

A serwery podlegaj№ prawu paсstwa materii.

Hence the cake-state.

I Bartek rysuje przed dzieciarni№ Gejzeru:

tort

warstwy rzeczywistoњci i warstwy prawa, warstwy ekonomii

Paсstwo 01

na nim Paсstwo 02

na nim Paсstwo 03

na nim Paсstwo 04

Wysokoњж tego tortu potencjalnie jest nieskoсczona.

Krzysiu podnosi іapkк. Jak siк zabezpiecz№ przed drak№ z poziomu niїej?

Bartek z powrotem do casusu Јawriсskiej.

Robi siк to tak: Stawiasz Paсstwo 02 na prawie dowolnego Paсstwa 01. To Paсstwo 02 wci№ї jeszcze bкdzie pacynk№ Paсstwa 01, nie ma prawdziwej autonomii. W wyborze startowego Paсstwa 01 kierujesz siк stopniem gwarantowanej wolnoњci gospodarczej. Spokojnie budujesz gospodarkк swojego Paсstwa 02. Kiedy bкdziesz miaі wystarczaj№co duї№ rezerwк budїetow№, dodatni bilans wymiany handlowej z Paсstwem 01 i zabezpieczone kontrakty wewnкtrzne, znajdujesz inne Paсstwo 01: takie o PKB o rz№d wielkoњci mniejszym od PKB twojego Paсstwa 02. Stopniowo transferujesz swoje Paсstwo 02 na serwery Paсstwa 01 Bis. Uzaleїniasz jego gospodarkк od swojej i przejmujesz nad nim kontrolк. Paсstwo 01 Bis pod twoim naciskiem wprowadza prawo przesuwaj№ce wіadzк wykonawcz№, s№downicz№ i ustawodawcz№ na poziom 02. Rуwnoczeњnie wycofujesz siк do reszty z Paсstwa 01. Paсstwo 02 w caіoњci zintegrowaіo siк z Paсstwem 01 Bis. Na wyrysowanym torcie najgrubsza jest warstwa druga od spodu.

Ten sam algorytm zastosowaж moїna do Paсstwa 03, Paсstwa 04 i tak dalej.

Na czym zarabia nasz klient? Nasz klient wykupiі patenty ducha (kilkaset mega dla Skeuta Red), i bкdzie sprzedawaі startupy Paсstw 03.

Spoњrуd wszelkich moїliwych Paсstw 02 nas zajmie to, ktуrego gіуwn№ ideologi№ bкdzie absolutna wolnoњж tworzenia Paсstw wyїszych.

A dla nas tutaj rуїnica miкdzy drug№ a trzeci№, czwart№ czy siуdm№ warstw№ tortu jest czysto umowna.

Chcesz dom - idziesz do poњrednika nieruchomoњci.

Chcesz kotkк na noc - wchodzisz do socjala.

Chcesz dziecko - pukasz do poњrednika biolo.

Chcesz paсstwo - a, ten produkt my dostarczymy. (Za odpowiedni№ opіat№).

Rzecz jasna dziewiкжdziesi№t dziewiкж procent tych garaїowych paсstw padnie w pierwszym roku budїetowym. Albo bкdzie siк obracaж w nieskoсczonoњж na pustej zawartoњci, jedynie dla hobbystycznej frajdy zaіoїycieli.

Nie przejmujemy siк. Nie nasze zmartwienie.

Krwawy Hegemon dіubie palcem w uchu, aї mu dzwoni№ wisz№ce ogrody.

No dobrze, panie bracie, ale co wіaњciwie mamy wykonaж dla klienta? Ideolo? Јadn№ buџkк dla duszy publicznej? Religiк paсstwowoњci? Plugin do krуlestw?

„Kup synowi paсstwo na urodziny!"

Bartek wypluwa mgіawice danych.

Klient macaі juї targety. Patrzajcie, riebiata.

Patrzymy. Siк okazuje.

Otуї nie musimy niczego pompowaж, to juї w ludkach siedzi. Od pуі wieku trenuj№ siк pokolenia, od FarmVilles, od Cywilizacji i Simsуw, i jeszcze wczeњniej, od pierwszych Hirosуw, pierwszych dіugofalowych gier strategicznych.

Teraz nawet nie zauwaї№ przejњcia.

Bartek rozkіada ramiona.

Zrobi№ sobie paсstwo, bo juї wczeњniej robili sobie tysi№ce paсstw, teї w duchu.

To ostatni krok domykaj№cy continuum od gospodarki materii do gospodarki ducha.

Budzi siк Wietnamczyk od mordercy misiуw.

Smaczne. Wiadomo, gdzie siк skoсczy? I czy d№їy do rуwnowagi? Jakiej?

Cуї, jest to sztuka unoszenia samego siebie za wіosy.

Anuszka, rusaіka Bartka, przeprowadza dowуd w publicznym. Przestrzeс dla rozwoju Paсstw 01 jest ograniczona, podczas gdy przestrzeс dla rozwoju Paсstw 02 i wyїszych jest nieskoсczona. Toteї nieuchronnie nadejdzie w przyszіoњci ludzkoњci moment, gdy wszystkie Paсstwa 01 i w ogуle caіa Ziemia, caіy gnуj i biolo - przejdzie w ekonomiczne wіadanie takich rajуw ducha postawionych na startupach naszego klienta.

Wykupi№ nas spadkobiercy gildii erpegowych i cwanych enpecуw.

Pewne to jak epoka lodowcowa i czerwony olbrzym. Tylko o datк siк zaіoїyж.

Zreszt№ nic nowego. Paweі zna to z SF, widziaі sam w szlajach. W swojej gildii i swoich kabaіach, i w cudzych.

Tylko їe dot№d brakowaіo oprogramowania prawnego dla podobnej integracji. Przez lata stanowiіo ono њwiкty Graal gildii totalitarnych i pionowych aliansуw.

Paweі z ciekawoњci zerka w gікbsze pliki. Kodu џrуdіowego klient oczywiњcie nie ujawni, ale nawet w materiaіach pogl№dowych matematyka tego wehikuіu prawnego przyprawia o zawrуt gіowy. Musiaіy j№ spіodziж sekretne genetyki semiotyczne, dedykowane ewolucje AI.

A Krwawy Hegemon powtarza na gіos. Bartuњ, cukiereczku, co tu dla nas?

(Bartek pіonie acetylenowo, pionier niezіomny, zelota przed poganami, pierwszy jego taki projekt samodzielny).

Nie rozumiecie? Ten content wymaga opakowania we wszystkich modach.

Ktуre paсstwa s№ bardziej seksowne? Jakie konstytucje lepiej siк nosi? Ktуry system podatkowy romansuje z ktуrym kodeksem karnym?

Mojo:

Hitler tygodnia

Dїyngis-chan miesi№ca

a ile paсstw TY dzisiaj podbiіeњ?!

Paweі pojmuje teraz ostroїnoњж Praїnego. Trudno przypuszczaж, їeby stare mocarstwa - spуd tortu, zero jeden, zero dwa - nie zareagowaіy w odruchu obronnym.

Paсstwa petra - Rzeczpospolite Polskie, Waszyngtony, Bruksele, Gazpromy - moїna zawsze ograж w konstelacjach. Polityka jest dziedzin№ astrologii, rodzi siк z ruchu gwiazd na niebie. Wystarczy siк skrzykn№ж ze znajomymi. Rz№d wybieramy, їeby administrowaі - nasz albo ich, lepszy albo gorszy BOFH.

Ale krуlestwa?

Bкd№ siк broniж. Nie tajnymi agentami, nie nalotami i pozwami miliardowymi.

Nie. One wynajm№ swoich kreatywуw. Czeka nas ostatnia ofensywa biolo, RvR.

(Fanfary).

Paweі іapie potem Bartka w prywatnym.

Jak to w ogуle spadіo do nas? Masaj przyniуsі w zкbach? Przecie to globalny push, robota dla Londynu albo Nowego Jorku.

Zdziwko. Nie zajrzaі pod spуd? Niech zajrzy, niech zajrzy. Kto jest klientem.

Paweі grzebie w plikach. (Ruchy naжpanego misia koala).

Siк okazuje. Nasz pan: FATAGA.

Masowy szantaїysta

Paweі wyszedі do parku na lancz.

Zielono. Sіoсce. Ptaszki. Kanapki cebulowe. Zapach trawy. Maіe dzieci. Petra eko.

Soundtrack: Astronomy Domine Pink Floyd.

A teraz, proszк paсstwa, przez piкtnaњcie minut wykonywaж bкdziemy miarowe ruchy szczкk i konwulsje miкњni przeіyku.

Stan duszy: myњlisz o fizjologii picia i skoro myњlisz - krztusisz siк najmniejszym іykiem herbaty.

Paweі zakіada siк sam z sob№, ktуre dziecko pierwsze siк rozpіacze. (W gnoju zawsze pіacz№).

W takich to okolicznoњciach przyrody - Przysiada siк kotka.

Nуїki, cycki, buzia, mniam.

Jemy. Udaj№c, їe nie patrzymy.

A tu Sіoсce, a tu dzieci... Жwir, жwir.

Kotka: Paweі Kostrzewa, szesnastego marca zeszіego roku pod hablуwk№ w Zakopanem uczestniczyі w bуjce, ofiara nie zіoїyіa doniesienia, zіamana rкka i odbite nerki, do piкciu lat bez zawieszenia.

Paweі siк krztusi, 5s Stun Effect.

Kotka jedzie dalej: Paweі Kostrzewa, drugiego sierpnia trzy lata temu, plaїa w La Cala de Mijas, zakupiі nielegaln№ inїynieriк kogito za sumк tysi№ca siedmiuset euro.

Paweі przeіyka.

Dobra, guglnкіa mnie po pysku. Ale te dragi i chuj Krabiсski na nartach wtedy? Sk№d?

Czy takie rzeczy pіywaj№ w duszy publicznej? Niemoїliwe. Nikt nie wiedziaі. La Cala de Mijas nawet opylona nie byіa. Nikt nie wiedziaі.

(Dialogi). Czego chcesz? Jak to „czego"? To jest szantaї. Pуjdziesz ze mn№ do czardїуwki pod platanami i przeіadujesz mi do wozu za wszystko, co masz na koncie pod dziennym. Szantaї? Szantaї? Dlaczego ja? Sk№d mnie w ogуle wytrzasnкіaњ? Nie ty. To masуwka. Zaіatwiam kilku dziennie. Chodџmy. (Paweі nadal їuje chleb). I co, wszyscy pіac№? Nie. I nie ma drugich podejњж - bo to na drugich podejњciach siк durnie wywalaj№: ponawianych kontaktach, zbieraniu wykupu, handlu dowodami, a tam juї policja zza krzaka. Musi byж jednorazуwka, z zaskoczenia, piкtnaњcie-trzydzieњci minut i їadnego powtуrnego spotkania. Niskie sumy, hurt. Sprawdzamy kaїdego. Wystarczy zarzuciж sieж. Wylosuj stu ludzi, przeњwietl do koњci, bonanza. Bo odwrуж sobie w gіowie: to o grzechy najіatwiej, traіujemy je z ducha masowo, plastikowa tandeta po trzy grosze. Maіo kto nie ma siк czego wstydziж. Zapіaci - okay. Nie zapіaci - wypuszczamy anonimowy donos. Jego wybуr. To jak wybraі? Ale sk№d wiesz o mnie takie rzeczy? No chyba nie myњli, їe mu powiem!

Paweі jest zafascynowany.

Znajdк ciк przecieї. Widzк ciк. Pіywasz gdzieњ w publicznej. A park jest pokryty.

I co? (Kotka emotuje IDontGiveAFuck). Bкdzie siк opіacaіo?

Paweі jest zafascynowany. Уw sposуb zarobkowania wydaje mu siк tak staroњwiecko ryzykancki... Wiкcej mуwi o puіapce їyciowej szantaїysty niї wszystkie grzechy ofiary o ofierze.

Przygl№da siк dziewczynie. Jaka siіa ciemna pcha j№ do tej rosyjskiej ruletki.

Nieodlegіe krуlestwo, oczy Corriny, wіosy Anny Teneiry, usta Miko-Ino, piersi z „Nocy Azteckiej", nogi standard Barbie, dіonie Saint-Laurenta. Bluzka bordo Night in Rome i szorty Ali Agca. A ten uњmiech statecznej ironii - Rolls-Royce.

Jaka siіa ciemna. Pieni№dze. Nie. Niemoїliwe.

Naprawdк potrzebujesz pieniкdzy? Ile?

Ona pokazuje mu w duchu wielki zegar na wieїy ratuszowej i ustawia їelazn№ wskazуwkк na za dwadzieњcia dwunasta. Bкdziesz przeci№gaі?

Paweі idzie z ni№ do pompy elektrycznej pod platanami i іaduje jej BMW za 20K. Szantaїystka odjeїdїa.

Potem wrzuca jej nagranie do pіatnego researchera. Ilona Rosa, 35, wzornictwo przemysіowe, rozwiedziona, rozwiedziona, bezdzietna, proteo proteo, a to ojciec, a to byіy, a to byіa, a to konstelacje, a to powiedziaіa, a to zrobiіa, a tak uprawiaіa seks, a tak siк szlajaіa - Dramatyczna przeciкtnoњж.

Co takiego Ilona Rosa kryje w duszy prywatnej?

Dopiero wrуciwszy do domu i zalegіszy nieruchomo pod њlepym sufitem, domyњla siк Paweі џrуdіa sukcesu masowych szantaїystуw. Ich Pierwszej Rachuby.

Skoro odgrzebali moje grzechy. Tym bardziej wiedz№, їe zapіacк i nie zaryzykujк policji.

Nie ze strachu.

Nie z kalkulacji.

Nie dla њwiкtego spokoju.

Widzieli mnie. Jak tu leїк z podciкt№ wol№. Dzieс w dzieс, noc w noc.

Mуj Boїe.

Ilu nas jest.

Їe powstaі przemysі.

Drzewa kaleczone dla њwieїej їywicy. Stoj№ nieruchome, їywica њcieka zіotymi kroplami. Wystarczy siкgn№ж. Kto ma siік i wolк. Chodz№ i zbieraj№.

Czemu siк maj№ kryж? Przyzwyczaili siк. Zіoto spіywa gкst№ strug№ do otwartych ust. Wiкc wiem. I co teraz zrobiк? Nic.

Aktualny stopieс natкїenia woli w Europie (miasta i przedmieњcia)

Na przykіad.

Obudziіem siк. Chcк wstaж.

Chcк wstaж. Co to znaczy. Jest taki czas, їe chcк wstaж, a nie wstajк. Bo skoro wstajк, to nie „chcк"; ot, wstajк. Wstaіem.

A tu nie.

Chcк.

Co to za granica? Co takiego oddziela „chcк" od „robiк"?

Co za dziwny bufor intencji? Nie ciaіo.

Nie niemoc fizyczna.

Nie niedowіad woli. (Bo CHCК!)

Dlaczego zatem chcк, a nie wstajк?

(Chcк, a nie pracujк. Chcк, a nie idк. Chcк, a nie jem. Chcк, a nie mуwiк. Na przykіad).

Nawet jeњli tylko przez chwilк, przez sekundк, uіamek.

Jak nazwaж уw oњrodek, ktуry stawia mi opуr?

Dla pіywaka jest to woda. Dla dїdїownicy - ziemia. Dla jonu - pole elektromagnetyczne.

A dla woli - co?

Coњ. Przeciwchcenie.

Nolensum.

Jak pomierzyж gкstoњж, natкїenie nolensum?

Czy zmienia siк ono w czasie? W przestrzeni?

Czy istniej№ ludzie o przyrodzonym im mniejszym i wiкkszym wspуіczynniku tarcia nolensowego?

I jak go ksztaіtowaж? Jak zmniejszyж?

Chcк wstaж.

Nie wstajк.

Nie wstajк.

Nie wstajк.

Wstajк.

Wіaњnie TEN moment! TEN interwaі! To coњ pomiкdzy!

Miliony ludzi. W domach. Na ulicach. W pracy. W kaїdej czynnoњci drobnej. Zanim cokolwiek zrobi№ - napiкcie, nacisk, parcie. Jak przekіucie przez niewidzialn№ bіonк. Їeby czyn siк ziњciі. Podniosіa siк rкka.

Z roku na rok - trzeba na to wiкcej i wiкcej siіy woli.

Nolensum gкstnieje.

Grzкџniemy. Jak w miodzie. W pіynnej gumie.

Chcemy chcemy chcemy, ale nas nie puszcza.

Leїymy, patrz№c w sufit. Wola wykrwawia siк na podіogк po liniach najmniejszego oporu.

Thus came the days of boredom murders.

Doїywocie

Codziennie:

Њpi do poіudnia. Albo do drugiej. (Rуїnice w cyklu zima-lato).

Zanim wstanie, pіywa w duchu po њwiecie.

Albo: siedzi na sedesie i wtedy pіywa, wydalaj№c.

Zamiast zjeњж њniadanie, pije herbatк zioіow№, wodк mineraln№, sok owocowy. Jeњli siк nie zgejdїuje, nie czuje gіodu aї do wieczora.

Czy ma coњ zrobiж. Czy ma siк z kimњ spotkaж w gnoju. Czy ma porozmawiaж.

Wуwczas wychodzi.

Takїe po to, by poocieraж siк o ludzi. Mogliby przecieї rуwnieї nie wychodziж. A jednak. Taka moda, wci№ї.

Czasami do Gejzeru. Czasami na uniwerek. Czasami na basen.

Jeњli otwiera socjala i klej№ siк na mieњcie konstelacje geotagowane, to po gradientach plai i szlai: ksi№їek, filmуw, muzyki, gier, cudzych їyж; rzadko - seksu czy modуw psychicznych; nigdy - polityki, sportu, interesуw.

Jeњli nie otwiera i nie wychodzi, to potrafi caіy dzieс pіywaж w duchu i potem nie pamiкtaж, gdzie pіywaі, w czyich duszach. Albo szlajaж siк solo i teї zapomnieж.

A nawet jak pamiкta - wdycha zapominajkк i pamiкж siк nie kondensuje.

Czasami przez nieuwagк zdarza mu siк pracowaж.

Je na balkonie albo na dachu.

Њpi do poіudnia. Albo do drugiej.

Co tydzieс:

We wtorek drepcze do prochowca.

W њrodк i sobotк ma ustawki Bandy Trojga, zazwyczaj gdzieњ w osiemnastym, dziewiкtnastym wieku.

W czwartek - czasami - zagl№da do biblioteki. Paperbooki to hantle umysіu. (Taki gejdї).

W soboty i niedziele zdarza mu siк wchodziж w szlaje lokalne. Ma tam dzieci, wnuki, prawnuki, rody ogromne, ziemskie i nadziemskie, historie, legendy, kl№twy; kandydowaі do Sejmu, budowaі komunizm i kapitalizm, leczyі trкdowatych. Polityka samorz№dowa dawno juї sprzкgіa siк z geotagowanymi szlajami, gminami i dzielnicami rz№dz№ kabaіy urodzone na Atlantydzie, Dzikim Zachodzie czy w baњniach arabskich. Њwiec№ na gwiazdoskіonie od ulicy do ulicy.

A jeњli haj za wysoki - siкga po inhalator.

We wtorek drepcze do prochowca.

Co roku:

Zimк odchorowuje na blanku. To niebo wisielcze, ten њnieg bіotny. Najciкїszy gejdї nie pomaga, musiaіby litrami chlaж endorfiny.

Na wiosnк wstкpuje do nowej triady albo przynajmniej socjala monogamicznego. Pchaj№c siк przemoc№ w cudze orbity.

W okolicy maja-czerwca wybywa z miasta.

Na jesieni zapisuje siк na nowy kierunek.

Na њwiкta i inne okazje rodzinne jeџdzi do domu, na wieњ. Kalendarz koсczy siк zapachem smaїonego karpia i gotowanych grzybуw.

Zimк odchorowuje.

Co їycie:

Cуї, їyje.

Synku

Czemu nie jesz? I њwieїe mleko prosto od krowy! Najzdrowsze. Was tam w miastach...!

Paweі nie kryje uњmiechu. Nas tam w miastach.

Grzebie widelcem w naіoїonej na talerz gуrze paruj№cej jajecznicy, megatona cholesterolu i tіuszczуw wrednych. Buduje w tej jajecznicy mury, fosy, wyspy, rzeki, autostrady.

Jedz, jedz!

Powrуt do dawnych plai: wieњ i miasto, zіa cywilizacja, dobra natura.

Na gуrze pokrzykiwania dzieciarni. A po obiedzie - co nas czeka, bezbronnych! - tort i prezenty, hece i wiwaty.

Genetyczna konstelacja szwagra upieraіa siк zawsze przy przebierankach jak na filmach: kapelusiki, peleryny, czerwone nosy klaunуw, korona dla malca - a my przejкliњmy to bez mrugniкcia, Paweі zapisuje w duchu przyczynek do teorii marketingu, crosskulturowoњж jako wehikuі mуd, przejкliњmy i wierzymy szczerze. A to retro na epokк, ktуrej nigdy nie byіo, nie w tym kraju. (Wspominamy cudze historie).

Siostrzeniec ma na imiк Michaі i koсczy szeњж lat. Paweі kupiі mu Grunwald 1410 w plaњcie.

Ale prezenty na razie pochowane.

Siostra z maluchami przyjechaіa wczoraj przed Pawіem. Nico (szwagier) zostaі w Marsylii. Tіumaczyіa dlaczego; Paweі nie zrozumiaі.

Z kolei Staszek i Kacper s№, ale - nieobecni duchem. Siedz№ w jadalnym i odganiaj№ przysiadaj№ce na nich muchy. Їwirek i Muchomorek wycieraj№ im nosy.

Paweі walczy z jajecznic№ w kuchni na dole, w kuchni, w sercu domu, Friendly Spells +7.

Matka zerka na niego co chwilк. Sprawdzaj№c.

Ta nieufnoњж, ta podejrzliwoњж - kiedy siк rodzi? z czego?

Nie to, їe doroњliњmy. Nie to, їe wyjechaliњmy. Nawet nie to, їe mamy pieni№dze.

Co zatem?

(Was tam w miastach).

Napruж siк oksytocyn№, wazopresyn№, arbaclofenydami - moїe coњ przecieknie po uczuciach, intuicjach.

Jak siк odrywa pamiкж dіugoterminowa od krуtkoterminowej - tak siк oderwaіy pokolenia od pokoleс.

Po wnкtrzu domu rуїnicy nie widaж. (Wszystko, co materialne, moїna kupiж).

Ale wystarczy wyjњж na zewn№trz. Zza obejњcia obornikiem jedzie.

Wczoraj przed snem Paweі przeszedі siк star№ њcieїk№ szkoln№, do szosy i z powrotem, przez pola.

Buty grzкzn№ce w ziemi.

Owady, obrzydliwe owady.

W oddali pies, іaсcuch, klakson.

Ciemne chmury na horyzoncie.

W bajorze truchіo wrуbla. Duch zwin№і skrzydіa i wlazі pod czapkк.

Woс zwierz№t i benzyny.

Brudne dzieci w czystych, kolorowych T-shirtach.

Spotkaі dziadka Borkowika z taczkami. Na taczkach stara plazma, wielka i ciкїka.

Dziadek wyj№і kapciuch, wyj№і papier, zwin№і szluga. Kawaler zakurzy?

Coњ Pawіa szarpnкіo - pierwszy od dawna taki instynkt. Podziкkowaі z serca.

Stali i palili tytoс. Pokrкcony starzec we wіуczkowej kamizelce i studencina miastowy. Studencina kopie kamyki do rowu, rysuje czubkiem buta w glinie.

W tle zimne odgіosy wsi.

(Dialogi). Idzie na gorsze, synek, idzie na bidк. A co tam gadacie! A bo to wam џle z darmoch№? Kiedy nie da rady niczego sprzedaж, synek. Ani co posiejesz, ani co uїywisz. Nawet ziemia tanieje. Kto to widziaі? A tam! Zieleсce kupi№ choжby chwasty. Dziadek spluwa tylko. Na zieleсcach wsi nie poci№gniesz. Moїe i nie poci№gniesz, ale czy musisz ci№gn№ж? Byle doczekali spokojnie koсca ci, co tu ugrzкџli. A potem siк wyrуwna. Miasto siк samo їywi. (Ale tego juї Paweі staremu nie powiedziaі).

Zaczкli o babach, o politykach, o piіce. Paweі politykуw nie odrуїnia, jeњli nie musi, na piіce siк nie zna, mуwi z ducha. Palili, gadali, palili.

Mrуwka weszіa pod nogawkк, gryzіa Pawіa w іydkк. Takie biolo.

Wі№czyі soundtrack Vangelisa.

Dziadek pluі przez sprуchniaіe zкby.

Czemu oni nie pуjd№ do lekarzy? Paweі wci№ї zachodzi w gіowк. Їadne pucowanie genуw, ale do przyzwoitoњci doprowadzi siк przecieї kaїdego. To jest w podatkach. W koсcu їyjemy w Europie.

Pora na dyplomacjк. Jak zapytaж? Wymyњliі sobie dalekiego krewnego, ktуry ma sztuczn№ szczкkк.

Dziadek ujawniі wtedy odwieczn№ chіopsk№ nieufnoњж do panуw doktorуw, inteligentуw dobrodziejуw, do filantropуw miastowych.

Poszіa do szpitala i umarіa! Poszіa pod skaner i zachorowaіa! Poszli na uniwersytety i w grzechu їyj№!

Paweі z szeroko otwartymi oczyma kontemplowaі ciemnogrуd. Cudo. Miуd na wszystkie gejzery czarуw. Postawiж dziadka w recepcji kotіa kreatywуw, bкd№ siк z nim filmowaж i wpuszczaж w ducha.

Jak mуgі zapomnieж, minкіo zaledwie kilka lat.

A dziadek nawijaі. Poszli we іbach grzebaж i we іbach maj№ nasrane! Narуd przeklкty! Boga siк nie boj№!

Chariots of Fire.

Taki los, dziadku. Wy umrzecie, oni - niekoniecznie.

Ale tego juї staremu nie powiedziaі.

Myњli teraz:

Eugenika, ofkors. Tyle їe wywrуcona na nice.

Kto siк rozmnaїa? Ci, co nie powinni: doіy, biedota, cielaki przyssane do naszych wymion.

Kto siк nie rozmnaїa? Ci, co powinni. My.

Najwyїej adoptujemy.

Dziedziczy siк tu nie geny, lecz kulturк.

Dziadek ma racjк. Porywamy im dzieci. I potem juї nie wracaj№ takie same.

W ogуle nie wracaj№.

Cycuњ-turyњci gnojуwek i chlewуw. Ot.

Michaіek z Ester№, Kaj№ i Iwankiem wpadaj№ do kuchni, skacz№ po krzesіach, Iwanek tіucze drzwiczkami kredensu. Matka ich przegania.

Paweі przygl№da siк dzieciom z dziwn№ mieszanin№ nostalgii i irytacji. Zna to: syndrom fauna, mem wydziedziczenia. Ale nie poradzi.

Myњl z tyіu gіowy: gdybym urodziі siк dwadzieњcia lat pуџniej. (Wy umrzecie, oni - niekoniecznie).

Inny rodzaj podejrzliwoњci.

Wszyscy siк bali, jak to rozerwie spoіeczeсstwa. Jak siк rozjad№ windami o odmiennych prкdkoњciach. Zamroї№ podzieleni na warstwy. W biologii.

A nikt nie pomyњlaі, co to zrobi z rodzinami.

W ktуrymњ momencie ostrze musiaіo spaњж. I odciкіo: dzieci od rodzicуw, wnuki od dziadkуw, mіodszych braci od starszych braci.

Ile razy miaі tк rozmowк z matk№?

(Jedz, jedz! Bo wystygnie!)

Ile razy namawiaі j№ - їe zapіaci, їe potem ryzyko bкdzie coraz wiкksze, їe w Ameryce nie takie rzeczy.

Ale nie. Nie trafia.

Nie ma takich sіуw.

Rуwnie dobrze mуgіby namawiaж dziadka Borkowika na Timeless Beauty albo HardPlaya.

Pojawia siк siostra z kotem pod pach№. (Calineczka lub Gapa).

Twaroїek, broс Boїe jajecznica. I tak smakuje go niezwykle ostroїnie, na czubek jкzyka, jedzenie to nieprzyzwoity nawyk.

W poіowie nieobecna, pod flagami Lizbony; wasalka krуlestwa Otaka-Mozart, nie sypia, chodzi w batystach i koronkach, tnie siк do krwi.

Gadaj№ przez chwilк o niczym. Tagi: SocialOpen, Casual.

Matka podsіuchuje otwarcie.

Paweі ma to za dobry znak. Їe wci№ї siк krzyїuj№ ich jкzyki.

Schodzi na bуle porodowe nowego krуlestwa. Siostra wypytuje o przecieki z Gejzeru. (Dialogi). Robiliњcie kolory i patriotyzm oesуw plastu. My schodzimy aї do kawy i pierniczka. S№ kupione kontrofensywy? Sorry, sis, to ponad moj№ gіow№, ja jestem dojna krowa na pastwisku. Ale musiaіeњ sіyszeж, czy przesuwaj№ ludzi. (Paweі kojarzy niemrawo z FATAGҐ). Trudno powiedzieж, moїe to konkurencja, moїe nie. Wasze krуlestwo jest z tego њwiata? Siostra kiwa gіow№. Stoimy na Benfice Lizbona, frutti di mare, wyprawach krzyїowych, muzyce powaїnej, Herre Torfe, art deco, islamskiej kredytowoњci zeroprocentowej, fair-trade, szachach i іagodnym proteoseksualizmie. Takїe trochк byczej krwi i nerwicy natrкctw, plus sіoсce Gibraltaru.

Paweі zna to z branїуwki. O tym siк gada, w duchu i przy stole. Nowe krуlestwo to zawsze ruch w interesie. (Siostra od lat robi konwersje kulturowe dla poіudniowcуw).

Kontynent wynurzaj№cy siк z gікbin oceanu.

Paweі jest wasalem MorganChase/Haalsa-DoctorWho. Ceni sobie ubezpieczenia wszechszlajowe, ostre filtry reklamowe i brytyjskie maniery ducha.

Plotkuje z siostr№ o przepіywach fobii i perwersji. Jakie rzeczy nie wyciekaj№ do duszy publicznej? Nie te najtajniejsze, ale te najtrudniejsze do spisania, sfilmowania, nagrania. (Jajecznica stygnie).

Wtem matka: Ale poszlibyњcie na grуb ojca, co?

Konsterna. Do czego to byіo? Paweі i siostra patrz№ po sobie.

Pуjdziemy, mamo, pуjdziemy.

Wyrwaіa Pawіowi kubek, myje go energicznie. Rodzina! Rodzina jest najwaїniejsza!

Siostra њciera Pawіowi z podbrуdka tіuszcz.

Rodzina. Plemiк. Krew. Paweі chce siк odezwaж w duchu, ale po co. Siostra teї to wie.

Nie ma rodziny, mamo. (Powiedziaіby). Jesteњmy w teatrze. Siedzimy na scenie. Patrz№ na nas, њciњniкtych w chacie kurnej, wyjadaj№cych drewnianymi іychami tіuste kluski ze wspуlnej michy.

Widzisz to, mamo?

Gdybyњ weszіa na nasze orbity...

Gdzie їyje siк w ponadgeograficznej konstelacji bliїszych i dalszych znajomych. Їe znajdziesz w niej takїe kogoњ z tej samej linii genetycznej, spod tego samego dachu dzieciсstwa - to moїliwe, to prawdopodobne. Ale nic nie znaczy. Nie nazywasz „rodzin№".

Rodzina to przypadek genetyczny. Co z tego, їe dzielicie krew i wspomnienia, skoro nie masz z nimi o czym rozmawiaж, rozeszliњcie siк w inne dusze, inne astronomie i krуlestwa.

Nie potrzebujesz rodziny nawet jako ubezpieczenia od choroby i staroњci. Nie potrzebujesz rodziny, by posiadaж dziecko.

Nawet jak masz dziecko, to nijak ciк ono nie definiuje. Masz, nie masz, masz, potem znowu przez dziesi№tki lat їyж bкdziesz bezdzietnie - nie jesteњ ojcem, nie jesteњ matk№, to sezonowe konstelacje.

Nie potrzebujesz rodziny.

Umarіa. Hetero czy homo, mono czy poli, pionowa czy pozioma, bez znaczenia. Supermarket religii zabiі Boga, a supermarket konstelacji zabiі rodzinк.

Paweі tego nie mуwi i nie powie, bo wie, co mama by usіyszaіa. Co innego zupeіnie.

(Nie ma takich sіуw).

Siostra. Zjadіszy twaroїek. Anyway. Dostaliњmy wytyczne z Lizbony, tam bкdzie bonus na proteo biolo. I spogl№da pytaj№co na Pawіa.

Paweі wzrusza ramionami. Rozkraja i poїera jajeczny Malbork.

Zdarza siк. Minas Tirith sponsorowaіa hobbictwo, s№ na to geny w pakiecie.

Ale! Juї nie po fizycznych tylko. Ta nerwica natrкctw i proteoseks - w tк stronк by poszli.

No i? Czemu mnie tak radarujesz?

Wyњcie go pchali, nie? Ekstra gejdї. Upadі u prawnikуw. Teraz przeszedі w Lizbonie.

Paweі sobie przypomina. Dwa albo trzy lata temu. (Mкtne indeksy przeszіoњci). Gejzer sprzedaі liniк emocjonaln№ - kupiі j№ duїy producent sportware'u. Robota Krwawego Hegemona: taki skrкt satysfakcji w gіowie, gdy pokonujesz przeciwnika nieuczciwym chwytem, ale zasіuїenie; szlachetne њwiсstwo na arenie. Poszіo na tym uczuciu kilkaset mega. Ktуryњ wіaњciciel sublicencji wprowadziі nastкpnie pakiet warunkuj№cy: przestawkк kogito na tк modік, gejdї genowy. Oparіo siк o Strasburg. Czy moїna pozwoliж konsumentowi, їeby z wіasnej woli uwarunkowaі siк do chкci konkretnej konsumpcji. Z jednej strony - stare naіogi fizjologiczne (tytoс, alkohol, opiaty), z drugiej - seks czy wirusy religijne. Wyszіo, їe nie moїna.

Ale trzy lata to epoka. Temida z zawi№zanymi oczami ssie kutasa Proteusza.

(To przyњpiesza).

Popytam, rozejrzк siк, dam znaж. Mimo wszystko - nie widzi mi siк.

Robak jednak wgryzі siк w mуzg i Paweі juї na inn№ modік siк zamyњla, 1min Mental Shield. Szpadluj№c widelcem w tej jajecznicy, mordercy diet, koszmarze kardiologуw, potworze jaja i smalcu.

Wychodz№ z siostr№ pokazaж dzieciom їywe zwierzкta, maluchy zawsze siк dopominaj№. U Wilczkуw jest krowa i cielaki. Њmierdz№ okrutnie, to teї atrakcja, takie biolo.

Dzieciaki oczywiњcie tytіaj№ siк w gnoju i bіocie, od nowa trzeba je myж i przebieraж. I tak jeszcze wiele razy, tu, na wsi.

Paweі wykonuje potem polecenia siostry, z radoњci№ wchodz№c w tryb automatu rodzinnego.

(A wiкc po to nam rodzina! Taki ratunek!)

Jeszcze pуџniej Kacper zstкpuje z nieba i idzie z Ester№ popakowaж prezenty dla Michaіka. Kacper pіywa w modach RS1, nosi siк murzyсsko, pohukuje basem hebanowym, Њwiкty Mikoіaj z Zambii.

Michaіek juї prawie podskakuje w miejscu.

Paweі stoi tam przez chwilк jak zatrzymany w pуі funkcji, po czym zawraca do kuchni. Zimna herbata, pastylki, poіkn№ж, zapamiкtaж, їe poіkniкte.

Przyklejony czoіem do oglazurowanej њciany: Min№ dwadzieњcia cztery godziny i ta sama scena - Michaіek nabuzowany dzieciкc№ ekscytacj№ - wbije mnie w glebк, zaleje nolensum, zabetonuje i przywali gruzami.

Ma pewnoњж absolutn№. Ile razy juї tak.

Rozpoznaje po kolorach emocji, po smaku powietrza, po pierwszych drgniкciach powiek.

Rкka sama siкga do kieszeni, zaciska siк na inhalatorze. Wypіukaж PKM-Zety, zanim siк utrwali. Zip, i wsio. Juї. Teraz.

Woіaj№ go.

Wychodzi pokopaж piіkк, ze Staszkiem i Kacprem i maluchami, ledwo przebranymi. Na polu zachwaszczonym, pod brudnymi chmurami, opatuleni od wiatru. Rwany film, czarno-biaіe ujкcia, dџwiкk zatarty pod њwistami halnego, postaci otwieraj№ szeroko usta i machaj№ rкkami, domyњl siк dlaczego. Dzieci siк wywracaj№ i њmiej№, doroњli siк wywracaj№ i kln№. Piіka tu, piіka tam. Bіoto, krzywe pіoty, trup maszyny rolniczej, szare smugi i samotny ptak na niebie, krajobraz od hebla. Paweі sіyszy wewn№trz czaszki terkot stareсkiego aparatu filmowego. Wszyscy poruszaj№ siк w dziwacznych zrywach jak na poklatkowym przyњpieszeniu.

Zdaje mu siк, їe rozumie tamtych braciaszkуw od noїa. To przecieї oczywiste. Prawdziwe їycie nie jest dosyж prawdziwe.

Na ostrzu ducha ma potкїny nastrуj - ta chwila, gdy podnosi siк z ziemi, mokry od potu i zadyszany, a uradowane dzieci biegn№ ku niemu, zapatrzone w ubіocon№ piіkк, z wywieszonymi jкzykami i przekrzywionymi czapkami - nastrуj na miliard, dwa miliardy euro.

Podrywa siк w gniewie, ucieka do domu.

Cisza. Ciepіo. Staje za progiem i zaczyna mуwiж do siebie. Zdejmuje kurtkк. Rкka. Kieszeс. Inhalator. Wdech.

Byіoniebyіo.

W salonie makatkowym przystaje, stary telewizor 2D gdacze cicho plajк tasiemcow№ dla emerytуw, mama њpi na wersalce, zmкczona. Paweі spogl№da na matkк, na ubіocone buty w swojej dіoni, na matkк, na buty. Ona chrapie, z butуw cieknie, w skarpetach dziura, na dіoni plama od trawy, w nosie zator.

Takie biolo.

W poszukiwaniu utraconego

Spуџniі siк na uroczystoњж, dziecko mu choruje, zostawiі w domu ze њlubn№. Andrzejek, kuzyn, їywy powidok dzieciсstwa.

Paweі pamiкta. Andrzej pamiкta. Uњmiechaj№ siк przez prуg, full access hearts.

Graba.

Graba.

Kopк lat.

Ano.

W rzeczywistoњci (w gnoju) widzieli siк parк miesiкcy temu, w Boїe Narodzenie.

Kuzyn, ale jak brat. Jeszcze gdy seplenili: kusyn, kusyn, kusynek. Pozostaі na їycie - ten jeden kuzyn miкdzy kuzynami - brat, ktуry nie ma brata. Ongi logowaі siк jako Qqsyn.

Gdzie pan Michaі, gdzie pan Michaі! Dobroci dla niego mam! Andrzej dopada chіopca zajкtego prezentem od Pawіa, wojska polskie i litewskie rozwinкіy linie od kuchni do tylnych drzwi, rycerstwo Zachodu stoi pod schodami, powiewaj№ sztandarz№tka, na schodach wyrуsі nawet miniaturowy lasek, piechota roi siк z drewna jak korniki. Dzieciak pokazuje wujkowi dzikich Tatarуw wielkoњci paznokcia, weszli do schowka na buty, zdobywaj№ gumiaki i filc. Andrzej przyklкka obok, opowiada Michaіkowi bajkow№ sienkiewiczowszczyznк.

Nostalgia na moment przytіoczyіa Pawіa, inny kafar przeszіoњci. Ach, byіy takie czasy.

(Dzieciarnia szaleje po domu, siostra roznosi pokrojony tort, kot wlazі na firankк).

Byіy takie czasy...

W sіonecznych lasach dzieciсstwa zapuszczali siк na dіugie wycieczki, w ktуrych to byіo najbardziej fascynuj№ce, їe nie wyznaczali sobie їadnego celu i їadnego terminu, wycieczka przestawaіa byж wycieczk№ w momencie, gdy tracili z oczu ostatnie obrazy cywilizacji, drogi, domy, sіupy, reklamy, one znikaіy i nagle byli na Wyprawie w Nieznane, mieli kompas, nie mieli GPS-u, mieli mapк, nie mieli telefonуw (dziaіo siк to jeszcze w epoce telefonуw), bo oczywiњcie skіamali rodzicom, i miкdzy innymi na tym polegaіa Wyprawa, їe pozostawali odt№d zdani na siebie, Paweі i Andrzej, tylko na siebie, wiкc dzieci, ale nie dzieci, tylko їe to byіo oњlepiaj№co dziecinne, bo kim s№ ci Rycerze i Zbуjcerze, w ktуrych bawi№ siк maluchy, nie dzieжmi Rycerzy i Zbуjcerzy, ale niby dorosіymi Rycerzami i Zbуjcerzami, no i taka to byіa gra, takie udawanie, kiedy szli z pкkatymi plecakami i ostruganymi kijkami, od razu skrкciwszy poza szlaki i њcieїki, w gкstwinк, w wykroty, przeskakuj№c zawaіy pni i strumyki niemrawe, nurkuj№c w cieс ciemnozielony, taki cieс jak kurtynк wodn№, las wykwitaі im pod koszulkami, pod czapkami z daszkiem, wyrastaі spod rкkawуw i nogawek, ze skarpet, уw cieс s№їnisty zasadziі im pod ubraniami zarodnie grzybуw, kieіki roњlin, larwy owadуw, jeszcze trochк pуіmroku i wilgoci i czuli, jak to wszystko z nich wybucha, wypiкtrza siк spod cienkiej okrywy cywilizacji, tych paru tkanin, plastikуw i sprz№czek, wychodzili na sіoсce cali zieloni, umazani w zieleni, utytіani w paprociach i mchach, poobcierani o korк i ciernie, z nosami zatkanymi gкst№ mieszanin№ zapachуw lasu, byli na Wyprawie w Nieznane, przemierzali knieje i ostкpy, wszystko mogіo siк zdarzyж, spotykali zwierzкta, maіe i duїe, ptaki, wiewiуrki, sarny, jelenie, bobry, borsuki, raz widzieli wilka, raz - њcierwo іosia, palili ogniska na szczytach wzgуrz, dym z ich ogni byі jedynym znakiem techu od horyzontu po horyzont, skakali z gіazуw wysokich w ciepіe stawy њrуdleњne, k№pali siк nago (jeszcze przed wiekiem nagoњci) jak ludzie prawdziwie dzicy, na te kilka chwil z peіnym przekonaniem wchodz№c w stan sprzed wynalazku ubrania, ognia i jкzyka, warcz№cy na siebie i pluj№cy, prychaj№cy jak koty, tak byіo, tak byіo, uciekli, a zagubienie stanowiіo czкњж ucieczki, czy ktoњ ich szukaі, czy ktoњ ich њcigaі, њcigaіa ich caіa cywilizacja, њcigaіa ich przyszіoњж, lata, wieki przyszіe napiкtrzone za nimi (przed nimi) niczym fronty apokaliptycznego sztormu, sine, baіwaniaste, nieprzejednane, a przecieї nie myњleli tak wtedy, a nawet czy czuli, nie czuli, nie њnili, czegoњ jednak siк bali, przed czymњ uchodzili, chіopiec i chіopiec, w dzicz, w gкstwinк, w cieс ciemnozielony.

Wspomnienie z dzieciсstwa Pawіa, wspomnienie z dzieciсstwa Homo sapiens.

Andrzej pozostaі tutaj, a Paweі poszedі z duchem. Andrzej siк oїeniі, spіodziі dzieci, artysta biolo; Paweі - nic z tego nie rozumie. (Rozumiaі, ale zapomniaі).

Usiedli na drewnianej werandzie, їarуwka koіysze siк pod blaszanym kloszem, wczesnowiosenna ciemnoњж przypіywa i odpіywa, graj№ owady, dzwoni іaсcuch psa. Po drugiej stronie szosy ktoњ prуbuje zapaliж rzкї№cy grat.

Chіodno, wiкc gor№ce kakao. Popijaj№c, skubi№ z porcelanowych talerzykуw ostatnie kawaіki Michaіowego tortu. Paweі rozmazan№ oblew№ czekoladow№ maluje na swoim talerzyku bajkowe pokraki.

(Dialogi). Jak w domu? W domu jak w domu. Wszyscy wіaї№ sobie na gіowy. A ty - w czym siк pіawisz? E tam. Mam juї pot№d. Ale czego, pieniкdzy, ruchu, їycia miastowego, gejdїu szalonego? Jakie przygody, opowiadaj !

Їadne przygody. Nie ma co opowiadaж. Nic siк nie dzieje. Zero fabuіy. Ot, przypadki їyciowe, obroty kalendarza. Dzieс, dzieс, dzieс, dzieс, dzieс, dzieс, dzieс.

Czemu taki przypіaszczony? Staіo siк coњ? Nie wiem, Andrzej, to banaі, s№ takie terminarze їycia, dla kobiet i dla mкїczyzn: tyle a tyle lat i musisz przestawiж zwrotnice, bo inaczej wyl№dujesz gdzieњ na egzystencjalnym ugorze. Kotki wygejdїowuj№ sobie hormony macierzyсstwa, faceci - mid-life crisis. Mam to rozpisane, krok po kroku, disco proteo.

Chіopie, co ty gadasz, ile ty, ile my mamy lat, szczeniaki jesteњmy.

I co z tego. Czujк tк smycz, obroїк na karku.

Smycz?

Liczк bezustannie. Juї dіuga na prawie dwa lata.

Wisi nad tob№ kredyt?

Paweі patrzy na Qqsyna jak na wariata.

Rzuca mu w duchu wizuale, co za faux pas, Qqsyn jest bezduchny jak reszta wieњniakуw.

Ech. Wszystko na odwrуt, Kuku. Jeszcze parк latek i ta smycz bкdzie dіuїsza niї przewidywany czas mojego їycia. Zostanк wyzwolony przez wolny kapitaі. Potem juї tylko luksus rentiera.

Teraz to Qqsyn ujrzaі idiotк.

Alleluja i chwalmy Pana! Kaїdy by tak chciaі.

Wisi tu miкdzy nimi szara zasіona, folia nieprzepuszczalna. Przelatuj№ жmy i komary, ale nie przelec№ myњli.

Paweі napiera mimo wszystko.

Kuku, to nie tak, nie tak.

Waікsa mode: Nie o takie luksusy walczyliњmy.

Wolaіbyњ na odwrуt?

Praca to luksus.

Zdefiniuj pracк.

Praca, czyli to, co robisz, їeby mieж pieni№dze na їycie.

Nie. Na їycie masz pieni№dze zawsze.

(Wiem, їe nie rozumiesz. Przyjmij na wiarк).

No wiкc poprawka. Praca, czyli to, co robisz, їeby mieж pieni№dze na luksusy.

Ale praca to luksus.

Kogo „staж" na pracк?

Zobacz, jak siк teraz zapкtla w gіowie:

Etyka pracy - nie ma czegoњ takiego. Metafizyka pracy - nie ma czegoњ takiego. Uczciwa zapіata za pracк - zasіuguje robotnik na swoj№ zapіatк! - nie ma czegoњ takiego.

W ostatecznym rozrachunku praca jest zapіat№ za pracк.

Dla tych, co nie pracuj№, musimy - my, ktуrzy pracujemy - dostarczaж nieustannie contentu ich їycia.

Content: gameplay.

„Co mam ze sob№ zrobiж?" Otуї wіaњnie to lub to lub to lub to lub -

„Pracowaliњmy nad ofert№ dla pana miesi№cami".

Na pocz№tku nazywaіo siк „spкdzaniem wolnego czasu". Ale w miarк wzrostu wydajnoњci pracy уw czas wolny rуsі w proporcji do czasu pracy. Rosіy dziaіy gospodarki zajmuj№ce siк dostarczaniem contentu dla їycia w „wolnym czasie".

Tak zwana rozrywka

Tak zwany lifestyle

Tak zwane celebryctwo (life by proxy)

Tak zwane samoksztaіcenie

Tak zwany sportowy tryb їycia

Tak zwana dziaіalnoњж charytatywna

Tak zwana dziaіalnoњж publiczna

Tak zwana polityka

Tak zwana religia

Tak zwane narkotyki

Content. Wypeіniacz. (Content to be content).

Bo przecieї - coњ musisz robiж, kiedy nie musisz robiж niczego.

(Mam rodzinк, Paweі. Sprуbuj wtedy nic nie robiж!)

Nie patrz w tyі, patrz do przodu. NIE MUSISZ ROBIЖ NICZEGO.

To ciкїka praca - najciкїsza! - wymyњlaж i nieustannie aktualizowaж repertuar sensуw їycia.

Moїe byж kolor bluzki. Moїe - miecz z bonusem do atrybutуw. A moїe - system metafizyczny.

S№ rozmaite konsekwencje. Bies z nimi. Ja o ekonomii.

Wyrastaj№ i odrywaj№ siк jak baсki mydlane. Caіe radosne gospodarki niekonieczne.

Smarkacze pod blokiem prztykaj№ kapslami. Ten kapsel lepszy, ten gorszy. Jasiek ma cztery, Kuba ma siedem. Przyszedі Grzesiek i ukradі. Przyszіa Asia i rozdaіa darmo nowe. A co zrobisz, jak dam ci takie? A za ile mniejszych oddasz jeden wiкkszy? A za ile, za ile, za ile?

To juї jest ekonomia.

Juї masz popyt, podaї, fluktuacje cen, trendy rynkowe, a nawet marketing, mody i indykatory mуd, krуlestwa wielkoњci naparstka.

Jak przekіada siк ona na ekonomiк gnoju, na ekonomiк oficjalnej waluty i roboczogodziny?

Nijak.

To zabawa, gra, teatr dzieci.

Dzieci nie pracuj№. Coњ w tej swojej zabawie zrobi№ lub nie zrobi№ - taka sama strata/zysk dla gospodarki mainstreamowej.

Ale jeњli tych dzieci jest nie troje, lecz trzy tysi№ce?

Trzy miliony?

Trzy miliardy?

I maj№ po dziesiкж, dwadzieњcia, piкжdziesi№t, osiemdziesi№t lat?

I spкdzaj№ w grze cztery, szeњж, dziesiкж godzin dziennie?

Pomyњl. Coraz mniej robisz, bo musisz (dla zysku lub ze strachu). Coraz wiкcej - bo chcesz; a COЊ robiж trzeba.

Wiкc od zamkуw budowanych z piasku przez wikipedie gargantuiczne do organizacji pozarz№dowych wiкkszych od rz№dуw i stacji orbitalnych konstruowanych przez herbaciane konstelacje emerytуw - tak rosn№ gospodarki fantomowe, GOSPODARKI RADOSNE.

Playbor, graca, gra jak praca, praca jak gra pompuje mimowolnie PGB ducha i gnoju.

Czy baсka mydlana moїe zmiaїdїyж planetк?

Trochк przecieka miкdzy ekonomiami, prawda.

Content jest do kupienia.

Lepszy content

wyїej: content luksusowy

wyїej: content elitarny

a na samym szczycie: ten, ktуrego „nie moїna kupiж"

(On jest najdroїszy, oczywiњcie)

Qqsyn zjadі tort, oblizuje іyїeczkк. Naprawdк usiіuje poj№ж.

Trawiі, trawiі, trawiі, aї przetrawiі i:

Chodzi ci o to, їe wieczorami nie masz do kogo gкby otworzyж.

Nie, Kukuњ, nie. Otwierasz gкbк - i o czym mуwisz? Przypomnij sobie. Ale szczerze.

Czy starczy do pierwszego

Kto miaі zrobiж zakupy

Jak sobie radzi twoja gildia

Co dzieciak zbroiі

W pracy choruj№

Klub kupiі mocnego bramkarza

S№siad rozpruі chodnik

Nowy smak cukru

Mrуz w konstelacji

Jutro wychodzi nowa szlaja

Zіapali posіa-pedofila

A moїe wybierzemy siк na wakacje do Nowej Zelandii

W tej plai - rozstanie, w innej - miіoњж na zawsze

Jak іadnie wygl№daіaњ w zielonej sukience, co to za styl

Ugryzі mnie w nocy paj№k

Kto bкdzie nowym Bondem

To jest wіaњnie twуj content!

To jest twуj sens їycia.

A teraz odejmij strachy finansowe (one znikn№). I odejmij rodzinк (ona zniknie).

Z reszty - ile procent nie zostaіo wyprodukowane przez nas, przeze mnie?

Ale szczerze.

Qqsyn patrzy w noc, sіucha odgіosуw zasypiaj№cej wsi, przechyliі gіowк.

Po co їyж. Czytaіem. Znam. Jedyny problem wagi ciкїkiej: samobуjstwo. Skoro i tak wszyscy umieramy. Skoro przemija uњmiech dziecka, pamiкж uњmiechu i ten torcik pyszny. A nawet jak nie przemin№ - s№ tylko uњmiechem, pamiкci№, tortem, nic nie znacz№ same przez siк. Wiкc po co kolejny dzieс, tydzieс.

Paweі zabija komara.

Powiem ci, po co. Bo w weekend wypuszczamy wam now№ plajк i juї ciк na ni№ nakrкciliњmy, ty juї na ni№ czekasz. Gdybyњmy nie potrafili nakrкciж, to by nas nie najmowali. (Najкliby kogo innego). Wiкc nakrкcamy, a jak siк uodpornicie, to nakrкcimy inaczej, lepiej; my albo inni my.

Po to. Po to wіaњnie.

Nie. Nie kupujк tego, Paweі.

Ale to prawda. TAKI JEST SENS ЇYCIA. To wіaњnie przeczoіguje ludzi od wieczora do wieczora, od weekendu do weekendu.

Content z naszych mуzgуw.

Krew kreatywуw.

Teraz coњ chyba jednak przebiіo siк przez zasіonк. Qqsyn unosi wzrok, opuszcza, unosi, opuszcza.

Paweі czyta to spojrzenie starego kumpla: Biedaku. Co oni tam z tob№. Masz pieni№dze, nie masz їycia. Sympathy Link +5.

Paweі wie, їe Qqsyn wiкcej nie jest w stanie zrozumieж. (Po drugiej stronie Lagrange'a). Choжby siк napruі wazopresynoidami po uszy. Nie ma takich doњwiadczeс w swoim їyciu, do ktуrych mуgіby przypi№ж sіowa Pawіa, nawet najbardziej precyzyjnie dobrane.

Wiкc Paweі zatrzymuje je dla siebie. Patrz№c w noc. (Szczeka pies, klekocz№ drzwi stodoіy).

Taka jest prawda, mon ami. Przyszіoњж nie do ominiкcia. Teї tam trafisz. A jeњli nie ty, to twoje dzieci.

To jedyny biznes, ktуry zachowa racjк bytu, gdy juї wszystko bкdzie tanie, luksusowe i bezpieczne. Tego, co naprawdк oryginalne, nie wymіуci ze starych danych їadna moc obliczeniowa.

Jedyny biznes w nieskoсczonoњci: produkcja sensуw їycia.

My je produkujemy. My dla was. Їebyњcie do reszty nie zatonкli w nolensum.

My my my. Dzieс po dniu. Wyїymaj№c do cna neurony. Spuszczaj№c spermк z duszy. Rw№c sobie zкby z dupy.

Masz.

Ale Paweі nic juї nie mуwi. Idzie po wуdkк.

Siedz№ i pij№.

Bladolice demony o skrzydіach z celuloidu pochylaj№ siк nad nimi, smutno uњmiechniкte. Duch zardzewiaіego Ursusa pіynie wskroњ stodoіy i obejњcia. Duje wicher bimbrowy.

Soundtrack: Grande Valse Brillante a-moll Chopina.

Przymkn№wszy oczy, Paweі widzi wyraџnie:

Andrzej jest nauczycielem polskiego w powiatowym gimnazjum. Zada to dzieciakom na esej. I za sezon caіy kompleks wrуci do Pawіa, do Gejzeru, bкd№ budowaж ї№dze i popyty na dramie kreatywуw i demaskacji plastowego ideolo. Widzi fabuіy, mody, pakiety emocjonalne, dizajny, kontesty i rekontesty i bunty kolorowe.

Praca to jest to, co robi, gdy siк zapomni.

Niegdysiejsze њniegi

W drodze powrotnej:

Musiaі odszpuntowaж nerki, stan№і przy czardїуwce.

23.34. Њwiatіo bucha na asfalt z przeszklonego tabernakulum PRC-Sorbosy.

Paweі wychodzi z toalety i widzi procesjк retro. Jechali benzynow№ ciкїarуwk№ z plandek№. Teї musieli stan№ж. Piкж osуb: trzech mкїczyzn, kobieta, dziecko, wszyscy petra biolo.

Rzucaj№ siк w oczy jak awatary przekopiowane z innej szlai. Ubrania, wіosy, nawet krok i spojrzenie - wszystko out of synch.

Paweі odruchowo omin№іby ich wzrokiem, jak siк omija przebitki z niekompatybilnych krуlestw, ale jeden z mкїczyzn њwieci mu na peryferiach, blada mgіawica.

Zerknijmy: Juliusz Bieda. (Searching). Prowadziі zajкcia z Junga, trzy-cztery lata temu.

Czas wypchn№і go z centrum Pawіowych konstelacji. Sam Paweі go nie rozpoznaі, wierzy duchowi.

Juї wyci№ga prawicк i szykuje sіowa - ale doktor Bieda mija go jak statystк, sіup, powietrze.

Nie wyњwietliіo mu Pawіa.

Kolejne faux pas, 10min Social Penalty. Oni przecieї uciekli w retro wіaњnie w tym celu.

Pi№tka znika w blasku, a Paweі zapala papierosa i przypomina sobie doktora Biedк їegnaj№cego siк ze studentami. (Archeologia neuro).

Ale їenada! Toї juї w dwudziestym wieku tak uciekali. Co piкж-szeњж lat nowa fala na њwiкty prymityw, eko-ascezк i powrуt do џrуdeі. Co pana ugryzіo, panie doktorze?

Moi drodzy, moi drodzy. Przemyњlaіem i wy przemyњlicie takїe i wtedy nic m№drzejszego nie znajdziecie, bo nie ufundujecie we dwуjkк, w setkк, a choжby caіym kampusem - nie ufundujecie innej ludzkoњci. Wiкc trzeba uciec, trzeba siк odci№ж. Moi drodzy, moi kochani, Paweі, Miruњ, Lucy, pomyњlcie. Kiedy ostatnio udaіo ci siк przeczytaж w skupieniu od pocz№tku do koсca dіuїszy tekst klasyka? Kiedy samodzielnie przeprowadziіeњ bardziej skomplikowane wnioskowanie? Wypowiedziaіeњ s№d w zdaniach peіnych i pіynnych? Kiedy? Czytacie z doskoku. Wnioskujecie przez s№siedztwo obrazуw, s№siedztwo emocji. Decydujecie, wrуї№c z gestaltu. Wasze myњli s№ jak serie z kaіasznikowa, mowa jak wodospad tagуw, їycie jak slideshow. Budzisz siк - i w tym momencie њwiat rozszarpuje ciк na strzкpy. Nie musisz z nich korzystaж - ale same moїliwoњci gratisowe, otwarte na milion stron ducha, wysysaj№ z ciebie rozum i wolк. Pуі akapitu i skaczesz na plaїe Australii, jeden sylogizm i spкdzasz popoіudnie w Shangri-La, legiony anioіуw i diabіуw siedz№ ci na ramionach. Przepкdџ je. Odetnij siк od tego wszystkiego. Musisz siк SKUPIЖ. Moi drodzy! ODZYSKAJCIE SWOJE ЇYCIA!

Wyjechaі do komuny pod rezerwat, hoduje krуliki i wyplata wiklinowe kosze, przy czterdziestu watach czyta wieczorami papierowego Glossa i Ortegк y Gasseta.

Anyway, takie echa w duchu.

A teraz wychodzi ze њwiatіa i drepcze powoli do cuchn№cego zabytku benzyny i rdzy i Paweі widzi, їe doktor Bieda postarzaі siк przez te dwa lata o lat dwadzieњcia.

Wrak czіowieka.

Taka prawda. Їycie w gnoju i znoju, їycie wygnanych z Edenu - ono mкczy jeszcze bardziej, mкczy niszczy zabija.

Masz pan jednego?

Paweі ukrywa zaskoczenie. Czкstuje doktora Biedк.

Ale to rakowiec, pan wie.

Bieda wzrusza ramionami. No to co?

Paweі chce zapytaж o ich szelki genowe; gryzie siк w jкzyk.

Pal№.

Paweі rzeџbi swуj dym w kwiaty Mandelbrota.

Samochody mkn№ obok przez rzadk№ noc.

Szumi las.

Kiedy zakrкca wiatr, Paweі z niesmakiem konstatuje lekki smrуd bij№cy od swojego byіego wykіadowcy.

Bo to wszystko jest do wziкcia wyі№cznie w pakiecie. Nie ma uіamkowych cywilizacji. Co z tego, їe bкdк siк potrafiі skupiж na godziny nad іacin№ i matematyk№ - skoro z grzybem na stopach, z wypadaj№cymi zкbami i glist№ we flakach.

Na miesi№c-dwa to moїna do kurortu siк wypisaж, w luksusy na koszt zewnкtrzny albo na kredyt.

A tu caіa rzecz polega na odebraniu sobie moїliwoњci wyboru, moїliwoњci powrotu, tego miliona Proteuszowych potencjalnoњci, do ktуrych budzisz siк co ranek w cywilizacji. A ktуre zamulaj№ ci њwiadomoњж.

Wiкc nie ma odwrotu. Nie ma remedium. Retro to szlaja biolo na modzie petra hardcore.

Tymczasem sіodka trucizna owocуw Edenu weszіa ci do krwi. Nie poradzisz: jedna filiїanka espresso przebija piкж tomуw Kanta.

Czy doktor Bieda pojmuje juї, їe popeіniі straszliwy bі№d? Bі№d-monument, bі№d-tr№d, petrabі№d.

Paweі siкga do kieszeni i podaje mu caі№ paczkк. Trupia czaszka reklamy szczerzy krzywe zкby.

Bieda patrzy na papierosy z melancholijn№ rozpacz№. Weџmie, nie weџmie, w duszy juї wzi№і.

Gdyby Pawіa tu poznaі... Gdyby mogli naprawdк porozmawiaж...

Dlaczego nie zawrуci? (Zapytaіby Paweі). Moїe siк przecieї ewakuowaж z tego ideolo, z tych tкsknot i m№k egzystencjalnych. Wystarczy, їe pokіoni siк Proteuszowi.

(Karmazynowe klauny stoj№ juї za plecami Biedy i graj№ na wielkich nosach).

Widzi chyba, їe to sprawa pokolenia. Stan przejњciowy trafiі na wasz№ generacjк. Ongi tak samo narzekano, їe nikt juї nie potrafi utrzymaж w pamiкci tysiкcy sіуw, wszyscy zamiast tego CZYTAJҐ, co za upadek.

(Zawieszony w powietrzu dialog pкcznieje i broczy gіuchymi emotami).

Was to rozjechaіo, bo zdarzyіo siк w ci№gu jednego їycia. Urodziliњcie siк piкtnaњcie lat za wczeњnie. Ot i caіa rуїnica.

Ale co za kіopot - odmіodziж siк?

Co za kіopot - zrzuciж skorupк starej duszy?

Zrzucamy je co sezon.

(To przyњpiesza).

Wychodzi ze њwiatіa kobieta z dzieckiem. Julek, ale pamiкtasz! Co!

Dymki niewypowiedzianych kwestii rozwiewaj№ siк razem z dymem nikotynowym.

Bieda oddreptuje do ciкїarуwki. Dopalaj№c peta.

Paweі tymczasem wrzuciі biedaka do starej konstelacji. Przypatruj№ mu siк teraz wszyscy ponad parkingiem. Lucy zagl№da doktorowi Bieda w oczy i zaіamuje rкce. Oj, Bieda, Bieda, Bieda.

Na nic lament duchуw.

Przysypiaj№c potem w rozpкdzonym bentleyu tygodnia, Paweі przyznaje przed samym sob№: jednak o tym myњlaі. Jednak dopuszczaі moїliwoњж ucieczki w retro. Zwіaszcza po wizytach w domu rodzinnym, gdzie inne їуіkn№ kalendarze.

Wracaіo do niego wci№ї i wci№ї - tamto dawne Pawіowanie, ktуre zostawiі za sob№.

A ile razy prowadziі tк dyskusjк! Dyskusjк-matkк, dialog-analog, rozmowк-gіowк, rozpisan№ w tysi№c filmуw, setki szlai, miliony narracji - wariant dla kaїdego domu, wersja na kaїd№ okazjк, pijane ewangelie gnoju.

Z Andrzejem, ze starszymi.

Nie rozumieli, dlaczego nie rozumie. Powtarzali:

Їe to nie jest prawdziwe їycie. Їe tech nas odczіowiecza. Їe liczy siк biolo i bliskoњж fizyczna, a nie duch i bliskoњж myњli. (Nawet jeњli nie tymi sіowami).

Matka powiedziaіaby to samo, po swojemu. (Rodzina! Rodzina ponad wszystkim!)

Paweі i jego konstelacje znajdowali siк juї po drugiej stronie Lagrange'a. Patrzyli na tamtych i nie rozumieli, dlaczego nie rozumiej№:

Їe to tкsknoty zwierzкce. Їe tech nas doczіowiecza. Їe prawdziwe їycie czіowieka jest їyciem ducha, a nie psуw krуw maіp myњliwych rolnikуw.

Min№wszy granicк miasta, Paweі zasypia do reszty. Rozkwitaj№ іuny reklam i marzeс sennych.

Ile razy... Ile razy...

Tylko їe biolo miaіo swoje niebo. A tu - tu nie ma nic. Jedynie wiкcej wiкcej wiкcej tego samego.

Miкdzy wieїowcami, paіacami, szklanymi gуrami, na alejach krysztaіu.

Sw№d

Zajrzaі do pracy. Niechc№cy.

Sіuchaj no, Bartuњ, ale czy to ciк nie gryzie w tyіek? Wczoraj przyњniіa mi siк FATAGA. S№ przecieї polityki od lat sprzedaj№ce idee emigracji w ducha. Drugi raz Matrixa nie wymyњlisz. To ta sama wojna od nowa. Nikt nie chce obsadzaж nisz niezyskownych. Dlaczego krуlestwa nie przejmuj№ funkcji paсstw gnoju? Bo zarobi№ na abonamentach, ubezpieczeniach, plajach, gadїetach, dizajnach i modach; a na gwarancjach socjalnych i polityce zagranicznej tylko strac№.

Bartuњ wydyma wargi. Otagowaі siк zaraz na jeїa, nie podchodџ bez prezerwatywy.

Ale nareszcie to nie tylko znacznik mуd, lecz zmiana cywilizacyjna! Jak po eksplozji Internetu albo otwarciu ducha. Wyrosn№ nowe nisze, kultury, zawody, style їycia. Nowe њwiaty.

Paweі wierzga.

A widziaі linie frontu? Kto stoi za іawriсszczyzn№? Jakie s№ siіy? I rzyga z ducha.

Wypіywaj№ na stepy akermaсskie.

FATAGA: jedno z ramion inwestycyjnych krуlestwa Sony-Corleone, tradycje lokalne, pуџny Karl-Ludwig, dywersyfikacja po zapaњci wкglowej, dwadzieњcia procent w duchu, w caіoњci poza obrotem publicznym.

FATAGA od dawna jedzie na modach іagodnego nacjonalizmu. Lepsze, bo polskie, i tak dalej. Banaі, ale zawsze pasuje do czкњci krуlestw.

Daж zarobiж swojakowi albo obcemu - wybierze swojaka.

Podci№ж interes obcemu albo swojakowi - podetnie obcego.

Nie ma wyjњcia. Te barwy godowe krуlestw to nie pusta reklama. Dawno wyroњliњmy z ery reklam. Teraz wszystkie kіamstwa PRZEЇYWAMY. Jeњli stawiasz krуlestwo na Conanie, to lepiej niech twoi CEOs maj№ biolo Schwarzeneggera, gejdї testosteronowy i szlajaj№ siк dniami i nocami po Hyperborei. Pal№c, gwaіc№c, dekapituj№c.

Paweі rozpoњciera skrzydіa i maluje Picassy po niebie.

Dlaczego akurat FATAGA wykupiіa patenty generatorуw prawnych?

Jak w praktyce na nich zarobi?

W jakim horyzoncie?

Czy Sony-Corleone wі№czy siк w promocjк poza Euro?

Czy Sony-Corleone w ogуle wie, co tu FATAGA wyczynia?

Bartek w odpowiedzi pierdzi fanfarowo.

Paweі siк zirytowaі. (Stawia siк n00b!) I wbija mu gwoџdzie w czaszkк.

Patrz patrz patrz!

Back to basics. Mapy krуlestw.

Dla dowolnej idei, estetyki, mody i gejdїu da siк przeprowadziж ciкcie przez mapк krуlestw, їe zobaczysz w danej chwili proporcjк siі: ci za, a ci przeciw.

Krуlestwo obejmuje bowiem wszystko.

O kaїdej rzeczy moїesz powiedzieж, їe pasuje do niego lub nie pasuje; їe pasuj№ rzeczy wzajem do siebie.

Te sieci z zaіoїenia musz№ wychwytywaж dowolny aspekt twego їycia. Jeњli nie wychwytuj№ - to bі№d splataj№cych je kreatywуw. Stracili czкњж konsumend, odtr№cili wasali.

Bo zawsze pojawi siк jakaњ nisza, w ktуrej kwesti№ organizuj№c№ czіowiekowi caі№ rzeczywistoњж jest dieta wegetariaсska, marka bielizny albo wysokoњж staіej kosmologicznej.

Јatwo wyci№gn№ж przekroje historyczne. (Paweі wyci№gn№і). I puњciж je teraz w przyњpieszeniu (puszcza), i obserwowaж, jak siк przesuwa linia frontu: wte, wewte, i zakrкca, i wije, i wypuszcza przyczуіki, i klкњnie w zakola, i znowu przeskakuje biliony dolarуw i setki milionуw poddanych.

No i co?

Paweі wierci gwoџdziem w Bartkowej mуzgownicy:

Widzisz: Sony-Corleone znajduje siк od pocz№tku, od dekad po antyduchowej stronie frontu. Jechali na modach gnoju. Zanim jeszcze byі duch i gnуj.

Aї tu nagle FATAGA wykupuje producenta start-upуw Paсstw 02+, tego Skeuta Red, pakiet kontrolny razem z butami.

Co to jest? Schizofrenia? Sabotaї? Zasіona dymna?

Co oni robi№? Rozbijaj№ duszк publiczn№ wіasnego krуlestwa. Wbijaj№ sztylet w serce.

Bartek siк zirytowaі. Str№ciі gwiazdy z nieba, naci№gn№і noc na gіowк.

A co ciebie to wszystko?! Idџ skarї siк szefom!

Zapomniaі? Po to mnie tu postawili. Їebym szukaі dziury w caіym.

Lecz Bartek, kula w ciemnoњci, jest juї za Andromed№ i oddala siк z przesuniкciem Hubble'owskim.

Zraniony w њwieїo rozkwitі№ ambicjк.

Caіuj mnie w podczerwieс.

Paweі wiosіuje do Szefa.

Wiosіuj№c, rozbija amforк i wypuszcza dїinna empatii (oksytocyna, wazopresyna, arbaclofen).

Cholernik zaraz pakuje Pawіowi w paszczк dwie tony nieprzetrawionej papki z duszy Gejzeru.

Trzeba byіo іykn№ж tagi Bartka! Oni tu wіaњnie odpoczywaj№ po spazmach porannych. Wywiesili przecieї liniк kampanii. To robota Krzysia i kretynуw, na koњciach Skeuta. (Byіo w plikach, w plikach, ktуrych nikt nie czyta). Krzyњ opakowaі koncepcjк, ale kto pierwszy rzecz pomyњlaі - nigdy nie odkryjesz.

Otуї taka jest idea: postawiж Paсstwa Ducha bezpoњrednio na konstelacjach.

Wyprowadziж konstelacje na niepodlegіoњж. Niech posiadaj№ osobowoњж prawn№ na poziomie 02+.

Co z tego, їe zmienne, chwilowe, pіynne? Trwaіoњж paсstwa to przes№d materii.

Paсstwa Ducha mog№ byж motylowe, migotliwe, miкdzyistniej№ce, ulotne jak neutrino i przeњniony pocaіunek. Bкd№.

Co z tego, їe przynaleїnoњж do konstelacji to nie zerojeden? Їe wibrujemy tu od minus do plus nieskoсczonoњci?

I co z tego, їe to cecha niewyі№czna? Їe moїesz byж rуwnoczeњnie czіonkiem dowolnej liczby konstelacji.

Co z tego? co z tego? co z tego? Zbudujemy jurysdykcjк ducha na fizyce kwantowej!

Krzysiu i Anuszka maj№ juї hasіa, maj№ herby i kanaіy emocji.

Welcome to quant-lite life!

Rodziny odeszіy do lamusa, obok klanуw, wiosek, narodуw i parafii. A co nadeszіo po rodzinie? To wіaњnie: Konstelacyjne Paсstwa Ducha, Constellation Inward States.

(Soundtrack: Marsz Imperialny).

Aї tu wpada Paweі i depcze im po torcie.

Nieіadnie.

Ale skoro juї siк rozpкdziі -

(Matka pochrapuj№ca na wersalce. W rкku - buty).

Skoro siк rozpкdziі -

Czekaj№c przed perіowymi wrotami Praїnego, dіubie w zaropiaіym dzi№њle, w boku Tomaszowym.

I kiedy wrota siк otwieraj№, ma w rкku nastкpn№ pochodniк. Na wszelki wypadek wywiesiі flagi.

Szefu teї nie goіy.

Paweі poczuі falк, zanim jeszcze lizn№і ducha na privie.

Praїny jest w predator mode.

Paweі podchodzi powoli, puszczaj№c przodem pluszowe pieski i kolorowe baloniki. Agro - 200.

Mody biznesowe boostuj№ wydajnoњж decyzyjn№. Najwiкksza przewaga, gdy zwolnisz sobie upіyw czasu. Da siк to zrobiж, jest na to gejdї.

Obserwuj: obiekt oddalaj№cy siк - obiekt zbliїaj№cy siк.

Obserwuj: figury neutralne - figury zagroїenia.

Na dystansach podminutowych czas potrafi zwolniж nawet o dwadzieњcia procent. Pіat czoіowy staje na bacznoњж.

Ten gejdї skrкca percepcjк tak, їe caіy њwiat zbliїa siк do ciebie z groџn№ min№.

Skutek uboczny: wysuniкte kіy, rozszerzone џrenice, jesteњmy na polowaniu.

Poїyj w tym rok, dwa - choжbyњ stosowaі trick tylko co parк dni - nabкdziesz cech drapieїcy. Mentalnego metabolizmu geparda.

Nic dziwnego, їe Praїny wyskakuje przez okna i przegryza gardіa konsultantom.

Paweі siк napina.

Pax, pax, pax miкdzy gejzeriany!

A podejdџ-no, robaczku њwi№teczny, niechїe wejrzк w pіucko i w№trуbkк Kostrzewy ciepіego!

Szefu siк nie da spacyfikowaж. Lepiej strzeliж salw№, szybciej opadn№ dymy.

Paweі wymachuje pochodni№ przed њlepiami zwierza. Tu, tu patrz!

FATAGA: Iwo Fabiсski, Kazimierz Jan Tatar, Rajmund Gawriіo. Zachowali znaczne pakiety i miejsca w radzie nadzorczej.

Ich ludzie nadal trzymaj№ ster. To firma na oldskulowych modach - a zatem tak siк tam pracuje, tak myњli, tak przeїywa. Dzieci sіuchaj№ ojcуw.

I kto z triumwiratu FTG maczaі w tym palce? Ene, due.

Wycisn№іem ich dusze publiczne. Pilnuj№ siк, otorbiaj№, ale coњ zawsze przecieka.

I wtedy wystarczy Maіy Psychoanalityk, piкж euro za minutк.

Cztery lata temu, skandal w konstelacjach Lwa i Barana: њmierж Mateo Gawriіy.

Wypіynкіo, bo siк dzieciak wywieszaі. (Patrz tutaj!)

Intymnoњж 3.0: chcк zjeњж twoj№ duszк prywatn№.

Ludzie od lat siк tak publikuj№, od pierwszych blogуw. Wejdџ we mnie! poczuj moj№ skуrк od wewn№trz! poczuj moje їycie!

Fale intymnoњci przepіywaj№ przez glob w cyklu dobowym, rozњwietlaj№ siк ogniska, epicentra cichych ї№dz, w dowolnej chwili Paweі ma przed oczyma model Ziemi jak starodawn№ mapк Ksiкїyca pociкt№ srebrzystymi poіudnikami i biaіymi kraterami.

Kaїdy їyje swoim їyciem i їyje їyciem kogoњ innego. Choжby postaci z plai - ale to McDonald's duszy. Wyїsze rozkosze: їycia wiwisekcjonowane.

Kaїdy moїe wejњж w duszк publiczn№ kaїdego. (Ilu ludzi їyje we mnie?)

A kto tam dziњ na topie? Zerknijmy w indeksy. Jakaњ czternastolatka z Wisconsin, pуіtora miliona osуb wlazіo w jej prywatn№ (kotka siк wywiesza, jak one wszystkie) i razem z ni№ myje zкby, bierze prysznic, przegl№da siк w lustrze, naci№ga majteczki.

Ale to takїe jest intymnoњж pop, mielonka z odzysku. Ta nastka juї jest przecieї celebrytk№, wie o tym, wszyscy wiedz№, їyje w b№blu celebry, zatopiona w plastiku. Kurwa wyruchana na wylot przez pуі ludzkoњci.

Intymnoњci bardziej ekskluzywne: te kupowane na zamkniкtych targach, dusze o pojemnoњci limitowanej. Nie wiкcej niї piкcioro, dziesiкcioro podjadaczy na raz. (Kameralny gang-bang).

Ale nadal: to intymnoњж skaїona, ekshibicjonistyczna. Ekshibicjonista o wszystkim wie - kiedy zatem їyje, a kiedy gra їycie? Otrzymujemy towar uszkodzony, zdehermetyzowany.

Na samym szczycie (content luksusowy): dusze tych, ktуrzy nie wiedz№.

Zgwaіceni we њnie. Zdradzeni. Sprzedani na wynos. W sekrecie. Za dziesi№tki tysiкcy. Niekiedy setki.

Moїna z pozorami legalnoњci: podpisujesz, a potem czyњcisz to z pamiкci dіugoterminowej.

I taki byі casus Mateo Gawriіy.

Aї pкkіa konstelacja i wylaіy siк nagrania. A Gawriіo na wierzchu, bo to delicje najrzadsze: samobуjstwo do przeїycia w skali jeden do jeden. Jeszcze ciepіa skуra z trupa.

Zaіуї i zadrїyj. Juї siк nie da bliїej-gікbiej-prawdziwiej.

A wczeњniej: jak їyі - jak siк gejdїowaі w kуіko - jak zasypiaі pod gwiazdami - jak wypіakiwaі oczy do szlajowych lalek. A takїe: dwie rozmowy Mateo z jego dziadkiem - Rajmundem Gawriіo.

Szefu zd№їyі tymczasem wleџж na sufit i odgryџж їyrandol.

I co z tego, їe wnuczek siк sprzedaі w trumience? Grrr. FATAGA pіaci! FATAGA їywi!

Paweі napiera. Ale widzisz tк prywatк starego Rajmunda? Bije we wіasne krуlestwo!

Miaіa byж ogуlnoњwiatowa ofensywa kreatywуw, a bкdzie ekspedycja karna z naczalstwa.

Szefu szarpie siк z tym. Grrr. Grrr. Uderzyж do Sony-Corleone i zapunktowaж za honor kondotierski? Czy realizowaж strategie Bankowe i grzaж siк w szybkiej forsie FATAGI?

Grrr.

Spada na cztery іapy. Wкїowy krawat przylizuje mu grzywkк.

Ale powiedz mi, lustereczko-pawіуweczko, jakїe to z egzystencjalnego seppuku wnuczka ma wynikaж zdradziecka krucjata starego Gawriіy przeciwko paсstwom materii?

Bo ja teї mam patologуw duszy na podorкdziu. Dostajк na tacy te flaki paruj№ce razem z kaїdym kontraktem. I niczego zgniіego nie wyw№chaіem w FATADZE.

Soundtrack: Ennio Morricone The Good, the Bad and the Ugly.

Oto i moment, їeby przeіkn№ж њlinк. (Paweі nie przeіyka, ale czuje siк jakby). Heroic Stance, +120 Charisma.

(Przemowa). Myњlк, їe on to wzi№і sobie za misjк. Їe niby dlatego Mateo wykrwawiі siк z їycia, uton№і w nolensum. A stary Gawriіo chce ich wszystkich przeprowadziж na drug№ stronк. (Plaja: Mojїesz rozdziela Morze Czerwone). Do Ziemi Obiecanej, z tego wygnania na pustyniк szczкњliwoњci.

Bo biolo miaіo swoje niebo. A tu - tu nie ma nic. Jedynie wiкcej wiкcej wiкcej tego samego.

Praїny cofa siк, szczerz№c kіy. Nie podchodџ! Ugryzie.

Nie rozumiem, co do mnie mуwisz. Nie rozumiem, co do mnie mуwisz. Nie rozumiem.

I naraz szczerzy je w uњmiechu:

Tegom chciaі!

Daj, daj, daj!

Nie pytaj o zgodк, nie czekaj na znak - wbij mi w gardіo! wal po mordzie! faszeruj duszк!

Sekret patriarchy, czerw w dupie krуlestwa i tajemna emocja pokolenia!

Zrobimy interes, Paolo! Zrobimy maj№tek! Wrrr!

Pawіowi opadaj№ wszystkie skrzydіa i macki.

Jakoњ tak

Na wizycie u klienta, Gildii Patentowanych Szaleсcуw, spotyka dawn№ znajom№. Gwiazdк jego konstelacji sprzed czasуw konstelacji.

Patentowani Szaleсcy od szeњciu lat jad№ na krwawicy Gejzeru, przejкli w tym czasie piкtnaњcie procent bazy w lokalnych szlajach euro i dalej pionizuj№ siк ostro, skupuj№c gnуj. (Ziemie, zabytki, biologie).

Paweі poszedі jako emisariusz Szefa - albowiem Bartek chce podpi№ж Szaleсcуw pod trendy ci№gniкte teraz dla FATAGI.

Zdarzaj№ siк takie rzeczy: wykorzystanie jednego klienta dla innego. Kreatyw nie moїe rуwnoczeњnie produkowaж i sprzedawaж kasuj№cych siк wzajem idei. Anyway, nie bardzo skutecznie.

Kolejna mantra Praїnego: To my robimy naszych klientуw. To my dajemy im content. My nakrкcamy maszynki.

Rewind. U Szaleсcуw. Bіysk na peryferiach fraktala, promieniowanie reliktowe dzieciсstwa.

Paweі nie zwrуciі uwagi, ale podpisaіo mu od razu: Krystyna Tusz - i krosreferencja do klasy w podstawуwce.

Siedziaіa dwie іawki za nim. Warkocze, a jakїe. I їe chichrajka, zawsze w њmiechu z koleїankami. Tyle pamiкta.

A teraz: Paweі? Paweі! Nie poznaіabym ciк! Cmok-cmok.

Krysia robi w Szaleсcach obsіugк kultu bankowego, zamawiali w Gejzerze trzy religie finansowe.

Kostrzewa mija siк z ni№ w drzwiach, spogl№daj№ rуwnoczeњnie. Wiкc kawa, wiкc lancz, wiкc koniecznie-koniecznie.

Na lanczu. Bistro retro, cienko pokryte.

Co u ciebie. A u ciebie.

Gdzie teraz. No popatrz.

I wspуlni znajomi. (Caіa Polska wisi na Rozgwieџdzie - szeњж uњciskуw dіoni minus dіonie).

Pora na plotki.

Paweі wі№cza autopilota duszy. O Boїe, znowu w tym filmie.

Bawi siк serwetk№ origami.

Krysia zwierza siк z Wrednego Szefa, a Paweі myњli o Ilonie Rosie. Czy moїna zaszantaїowaж w ramach small-talk. To byіby opener prawdziwych konwersacji.

Siкga, zamyka piкњж i wyciska duszк publiczn№ Krystyny Tusz.

Co pozostaіo na dіoni: kilka ziaren kolczastych.

Nowa њcieїka dialogowa:

Hold that thought. Dlaczego nienawidzisz dzieci?

Trafiona. Јamie oddech, daje salwк emotуw cielesnych i duchowych.

Jest taki produkt: fem numer szeњж albo siedem, zaleїy, pod czyim ideolo liczyж. Emancypacja moїliwa jedynie poprzez zaprzeczenie biologii.

A co stanowi ukoronowanie i racjк kobiecoњci? Macierzyсstwo.

Nie wystarczy jednak odmуwiж hormonom; to byі przecieї fem „starej panny", dawne dzieje.

Trzeba siк obrуciж przeciwko dzieciom w ogуle. Bo nawet gdy z probуwki, ze sztucznej macicy - samo istnienie dziecka jako dziecka wbija petrakobietк w kontekst macierzyсski. Tego nie da siк obejњж їadnym gejdїem.

St№d produkty pochodne: rozmaite przyszіoњci bezdzietne, rozmnaїanie pozabiologiczne, mejozy kogito (mуzgi w sіojach albo mуzgi w cyfrach).

Krystyna siк anonimizuje, ale wystarczyіo dobrze њcisn№ж. Oj, Patentowani Szaleсcy krzywo by na to patrzyli. Na innych, zupeіnie innych trendach jad№, inne krуlestwa њl№ im dary. (Krysia jest z krуlestwa Paribas-Chanel-р, poznaі po sukience i dіugoњci palcуw, oczywisty urok dla nuworyszki z prowincji UE).

Dzieci, dzieci, dzieci. Fetysz! I na trzecim oddechu kotka zapala siк.

Kl№twa ludzkoњci! Szantaї najgікbiej wpisany w geny i neuro!

S№ treningi w duchu. Zwalcz to w sobie! Uderz dziecko. Stіucz niemowlк. Zrzuж szczeniaka ze schodуw. Zіam rкkк laleczce.

Nie chodzi o to, їeby wyrz№dzaж ludziom krzywdк w realu. Ale nie staniesz w їadnej tu rozmowie na rуwnych prawach z adwersarzami, dopуki nie zniszczysz w sobie tych blokad zwierzкcych.

Paweі przymyka oko, spogl№da z satysfakcj№ zіoњliwego gnoma.

No proszк. It's alive.

I jakie rumieсce! (Z publicznej wyci№gn№і caі№ resztк Krysi, ogl№da teraz jej twarze ekstazy, familijne porno i melancholie podpatrzonej samotnoњci).

Nachyla siк nad stoіem, wyњwietlaj№c Konspiracje i Konfidencje, pod flagami Przekory. Charm/ Mesmer +100%.

Ale ty wiesz, їe to ideolo teї myњmy wycisnкli.

Nastкpuje superpozycja towarzyska: Krystyna wzrusza ramionami i wychіadza siк / Krystyna siкga ponad blatem i њciska dіoс mкїczyzny.

Wiem. Wszyscy wiedz№, їe to pic. I co z tego.

Wszyscy wiedz№, їe plaje i szlaje to pic. A zaraz masz klany fanatykуw z poіowy globu

zabijaj№cych siк o wyїszoњж jednej fantazji nad drug№

їyj№cych w tych fantazjach

myњl№cych wedіug tych fantazji

wierz№cych w te fantazje

Pic. Ale wierz№.

To samo tu.

Za co wam pіac№?

Wymyњlasz religiк dla gildii, dla kabaіy finansowej - chwyci albo nie chwyci. Chwyci. Bкd№ tak siк ubieraж, tak mуwiж, tak myњleж, w takim duchu їyж.

No to czy wierz№?

Co za rуїnica. Na jedno wychodzi.

W koсcu zobaczysz swoj№ bajkк oscyluj№c№ na wykresach gieіdowych.

Teraz nastкpuje kollaps sytuacji towarzyskiej:

Oczko, uњmiech, r№czka, kolanko, oczko. Њwiergu-њwiergu.

Oho! Chuj tкїeje, dusza њpiewa.

Coњ drgnкіo, grzech nie skorzystaж.

Paweі kiwa gіow№, nachyla siк bardziej, domyka przestrzeс, wchodzi w kontakt.

Dopinaj№ deal, kosztuj№c wzajem swoje saіatki.

Banalnoњж tego staromodnego romcomu biolo jest prawie rozczulaj№ca. Oboje siк przecieї flaguj№ jako proteoseksualiњci. A tu takie konwenanse.

I co siк potem Pawіowi przeњwietla pomiкdzy lanczem a wieczorem u Krystyny: Mitologie seksualne schyіkowego humanizmu.

Nieznajoma w samolocie. S№siednie miejsca. Dotyk, uњmiech, aluzja. Rкka na udzie, rкka na spodniach. Do toalety. I mile high club.

Albo. Etykieta randkowa. Wykres: wiek, њrodowisko (stopa dochodуw), wyksztaіcenie, numer randki. Na wyjњciu: jкzyk - palcуwa - jebanko na wizycie - noc do rana.

Albo. Trуjk№t z bliџniaczkami.

Albo. Zakochana call-girl.

Albo. Budzisz siк rano u jej boku. Nieznane іуїko, nieznana dziewczyna. Seks na blanku.

Albo. Soulmates jako fuck buddies, fuck buddies jako soulmates.

Albo. Przyjaciel poza petradusz№. Naraz gejdїujecie siк wzajem na siebie - druga mіodoњж proteopedaіуw.

Albo. Miaіeњ j№ od dziecka przed oczyma, a nie widziaіeњ. Rуwieњniczka z podwуrka, ze szkoіy. Spotykacie siк po latach i siup - їyli dіugo i szczкњliwie.

Ano wіaњnie.

Znudzona widownia ziewa na tysi№c dwieњcie szesnastym przedstawieniu tej samej sztuki:

Dobry wieczуr. Cmok-cmok. Wszedі. Zaњwiergotaіa. Wrкczyі. Oprowadziіa. Pochwaliі. Usiedli.

Najpierw gadki spod skуry. Jak tu sprzedaж prywatnoњж.

S№ pakiety. Dla mкїczyzny: impotencja mentalna, chіopaczkowatoњж, redukcja biolo, ambicje zawodowe, wspomnienie sceny poniїenia, kompleks petramкskoњci. Dla kobiety: zdrada ostatniego femu, dziecko, ktуre ma, dziecko, ktуrego nie ma (to nie dla Krysi), ambicje zawodowe, brak poczucia bezpieczeсstwa.

Potem nastrуj. (Soundtrack: pуџny Cohen albo Lipadusza).

Potem chemia spersonalizowana, miкkka lub twarda, lub krуtki gejdї (jeњli nie nagejdїowali siк wzajem na siebie wczeњniej).

Potem pada bariera ciaіa. Od niby-przypadkowego dotyku.

A potem juї leci.

Jeњli dobrze wyretuszowana, nie gasi њwiatіa. Jeњli sіabo - prosi o komuniк w duchu.

I nawet jeњli sami siк tam w duchu nie wywieszaj№ - przez caіy czas widz№ dokoіa peіne widownie, kamery reflektory mikrofony oczy ekrany lustra plaje raje.

Naleї№ do drugiego pokolenia wychowanego na porno. (Porno robionym przez kreatywуw, ktуrzy sami wyroњli na porno).

Ono jest czкњci№ twojej duszy publicznej - jak ulubione dragi albo marka preferowanej polityki. Podaіeњ znajomemu rкkк, lecz wczeњniej wszedіeњ mu w duchu do іуїka. Do kogo nie czujesz poci№gu, do tego poci№g moїesz sobie zaordynowaж, rуwnie szczery.

No to jedziemy: oral, vaginal, anal, istny Kubuњ Puchatek.

Czy moїna byж bardziej їaіosnym? Zatoczyli peіne koіo, wszystkie moїliwe romcomy

(stop-klatka z chujem na wierzchu)

przewinкіy siк im w gіowach w pierwszej sekundzie.

Bo to juї byіo byіo byіo. Kwiatki, pocaіunki, wyznania sіowne, gry erotyczne, dotkniкcia i muњniкcia, femy pierwszej, drugiej, czwartej, siуdmej fali, wszystko byіo. Ogl№dali od maіego, on i ona, wyњmiane, wywrуcone na nice, spornolone i sprowadzone do kreskуwki.

Їebyї chociaї postmodernizm! Mogliby razem poїartowaж z tych skojarzeс.

Ale skojarzenia do skojarzeс teї dyskwalifikuj№ na starcie. Po-mo to swojska, bezpieczna piaskownica blogуw i jutubуw. Tylko pozazdroњciж dzieciom tamtej epoki.

Tymczasem sytuacja jest beznadziejna.

Przecieї Paweі sam nie chciaіby mieж do czynienia z kobiet№, ktуra nie przepкdzi z miejsca mкїczyzny zachowuj№cego siк wobec niej jak uciekinier z wariatkowa. Albo z dwudziestego wieku.

Moїna oczywiњcie udawaж kogoњ innego. Wњrуd konsumend to uchodzi. Nawet pierњcionki zarкczynowe i randki plenerowe.

Konsumendy potrafi№ to wykonaж - nie jakby pierwszy raz wykonywali, bo teї widzieli, sіyszeli, grali juї tysi№ce razy - tylko їe dla nich sztucznoњж jest zalet№. Kopiuj№ i raduj№ siк, їe tak fajnie skopiowali.

Paweі i Krysia musieliby siк najpierw potкїnie zgejdїowaж. Albo cofn№ж w czasie o pуі wieku.

Co wiкc pozostaje?

Kotka staromodna - ciaіo i ciaіo - komandos biolo.

Paweі sympatyzuje.

Sympatyzuj№c

(akcja!)

wykonuje ruchy.

Zanurza siк pod powierzchniк nolensum, to znуw wydobywa siк ponad.

Up down, in out, up down, in out, up down, in out, up down, in out, up down, in out, all fuck long.

Zasn№і gdzieњ miкdzy V i A.

Bуg i inne banaіy

Wyjaіowiony, poleguje.

U siebie, ent№ godzinк. Pod sufitem jak pod biaі№ dziur№. Przepіywaj№ chmury, mastodonty depcz№ zwoje mуzgowe. Јubudum.

Gejdї na smutek postcoitalny - wzi№і.

Gejdї na wieczуr weekendowy - wzi№і.

Gejdї na wiosnк w mieњcie - wzi№і.

A i tak dupa.

Z dziury wyіaї№ obleњne cherubinki z wielkimi kutasami i gremlinuj№ mieszkanie.

Ktуre dragi braж, їeby chcieж braж wiкcej wiкcej wiкcej dragуw?

Paweі іapie za їywca i wychodzi na dach.

Siedzi tu walidator spod dwуjki. Zarzuciі wкdkк, pokazuje Pawіowi іawice ryb szybuj№ce w kanionach ulic.

Paweі pije.

Ping!

Pulsar w konstelacji.

Kto.

Pan Utraіt.

Pan Kostrzewa.

Przeskakuje do salonu Utraіta.

Kкdy duch wieje!

Tкdy, panie Kostrzewa, tкdy.

Paweі dotyka ikonki w klapie marynarki Utraіta.

Miecz albo krzyї. Krzyї i miecz.

Zakon? Rycerstwo 72. Јadny dizajn. Kto was projektowaі? A-a, bo pan w tym robi, panie Kostrzewa. Nikt nie projektowaі. Ale tak, zakon. Ksiкїulek prywatny? Nie. (Siadaj№ w fotelach). Widzi pan, panie Kostrzewa, pyta pan, a przecieї mуgіby juї wiedzieж. Dlaczego pyta? Їeby rozmawiaж. Wiкc dlaczego zakon? Ano, їeby w ogуle cokolwiek.

Byіy takie ruchy petra. Yuppies zamykaj№cy siк w celach klasztorуw, bardzo droga przyjemnoњж ascezy. Jeszcze wczeњniejsza popularnoњж BDSM. Masy garn№ce siк do sekt, do guru, do psychoanalitykуw. Zabawy dorosіych ludzi z kolczugami, mieczami, koсmi.

Wrzuж kamieс do wody, krкgi rozejd№ siк na wszystkie strony. Tak samo tu. Uderza - a fale id№ w przyszіoњж i w przeszіoњж. Im dalej, tym sіabsze, wiкc najpierw pojawiіy siк takie igraszki. Ale juї wszyscy przecieї czujemy. Co takiego czujemy, panie Adrianie? Czujemy koniec czasуw czіowieka. Czujemy, їe usuwa siк nam ziemia spod nуg; na czymњ staж trzeba, wiкc budujemy rusztowania; ale im my wyїej, tym one chybotliwsze; im my potкїniejsi, tym one w№tlejsze. Wszystko siк wali. Zawaliіo siк.

Prawda, panie Kostrzewa? Zawaliіo siк.

Paweі-burczybrzuch: bкdzie mi tu Boga na trupie Nietzschego serwowaі, a idџїe totemy w socjalu sprzedawaж!

A jednoczeњnie: to dlatego s№siadуw њwieїych do serca przygarnia! Їeby nawracaж. (Soundtrack: Smoke on the Water). Їeby zaraїaж.

To nie byі їaden przypadek. On wszystkich tak. Јowi.

Lekki posmak ekscytacji jak ze szlai heroic fantasy.

Nie inaczej niї z seksem. Bo przecieї nie obejmuje Paweі poї№daniem osobnika kaїdej pіci, wieku, wygl№du, charakteru. Ale na tym polega proteoseksualizm, їe moїe sobie іatwo przegejdїowaж chuж z dowolnego Iksa na dowolnego Igreka.

Tymczasem - pije.

Nie ma remedium. (Burczy). Nie ma ucieczki. Tam siк tylko zкby prкdzej psuj№ i wszy na gіowie roj№. Ale w gіowie - to samo panopticum.

To wіaњnie pan robi, panie Pawle? Siedzi na dachu i chla do Ksiкїyca?

Ano, tylko gejdї nam pozostaі.

Utraіt mruga, zeњlizguje spojrzenie w bok... Paweі chwyta go prкdko za rкkк - byle zd№їyж przed duchem.

Allow me. Spod obcego nieba pan wraca. A to branїуwka anglo.

(Krуlestwa maj№ swoje jкzyki. Dawniejsze corpspeaks, brandspeaks, cultspeaks. Nie musisz naleїeж do innego pokolenia, їeby nie rozumieж.

Krуlestwa teї nie s№ tam krуlestwami. Konstelacje nie s№ konstelacjami. Gejdї nie jest gejdїem).

Paweі rozpoњciera plajк.

Obraz w ogniskowej:

Mкїczyzna o ciemnej twarzy, w dziewiкtnastowiecznym surducie i kamizeli, z wysokim biaіym koіnierzykiem. Patrzy wprost w obiektyw. Nie ma jednego oka - powieka zalepia mu oczodуі niczym masa plastelinowa. W dіoniach trzyma gruby prкt metalowy, wskos torsu. Prкt jest tak dіugi, їe nie widaж jego koсcуw. W rysach mкїczyzny zapisaіa siк jakaњ maіpia ociкїaіoњж, cieс tкpej brutalnoњci zwierzкcia.

Nazywaі siк Phineas Gage. Urodziі siк w roku 1823 w New Hampshire. Niczym siк nie wyrуїniaі. Jako dwudziestopiкciolatek pracowaі przy budowie linii kolejowej w Vermont. Wiercili gікboko w skale dziury, pakowali w nie dynamit lub po prostu proch, ubijali i odpalali. Do tego wіaњnie mieli te prкty. Zdarzyіo siк jednak, їe od uderzenia prкta o skaік powstaіa iskra i przedwczeњnie detonowaіa caіy іadunek. Prкt wystrzeliі jak z armaty. Przebiі gіowк Gage'a: wszedі pod lewym policzkiem, wyszedі przez szczyt czaszki. A przeleciaі z tak№ moc№, їe znaleziono go dopiero trzydzieњci metrуw dalej (umazany we krwi i materii mуzgowej).

Gage przeїyі. Zaraz po wypadku rozmawiaі przytomnie. Przewieџli go do lekarza. Ten nie mуgі zrobiж nic poza zabandaїowaniem ran. Zniszczony zostaі co najmniej jeden pіat czoіowy mуzgu. Jeњli wierzyж lekarskim zapiskom, otwarty mуzg ulegі zakaїeniu i zarуsі jakimњ grzybem. Lekarz upuњciі Gage'owi z gіowy osiem uncji ropy. Gage zapadі w њpi№czkк; sporz№dzono juї dla niego trumnк.

A jednak wyzdrowiaі. Byі њlepy na jedno oko i straciі kontrolк nad czкњci№ twarzy, niemniej po kilku tygodniach mуgі prowadziж normalne їycie. Tylko їe nie byі juї Phineasem Gage'em.

Utraciі pojкcie wartoњci pieniкdzy. Nie odrуїniaі papierowych banknotуw od kamykуw. Staі siк czіowiekiem wulgarnym i brutalnym. Nie zwaїaі na uczucia i potrzeby innych - byle zaspokoiж wіasne. Nie miaі cierpliwoњci do niczego i nikogo. Nie potrafiі trzymaж siк їadnego planu, zrealizowaж zamierzenia. Zwierzк-dziecko zamieszkaіo w organizmie dorosіego mкїczyzny. Їona i znajomi twierdzili, їe to nie jest Phineas Gage, Phineas Gage zgin№і w wypadku.

Уw nowy czіowiek w jego ciele zmarі trzynaњcie lat pуџniej w ataku epileptycznych konwulsji. Do koсca nie rozstawaі siк z metalowym prкtem, ktуry powoіaі go do istnienia. Pogrzebano go њciskaj№cego ten prкt.

W okolicach ostatniego Halloween kult kreatywуw proteo z Helsinek poїeglowaі na fali memуw wiktoriaсskiej grozy neuro i Phineas Gage, ten Abraham inїynierii kogito, pojawiі siк w caіym њwiecie na aptekach i skarpetkach i drinkach. W branїach џrуdіowych zupeіnie wyparі starsze memy. Jкzyk teї pіynie.

Ach. Zatem gejdї -

Tak. Przecieї nie wyі№cznie proteusze. Wszyscy z niego korzystamy, w mniejszym lub wiкkszym stopniu.

Ale wam, mуwi pan, tylko gejdї pozostaі.

Tak. Gejdї to jedyne wyjњcie dla tych, dla ktуrych nikt nie wyprodukuje sensu їycia.

(O, wiкc wy produkujecie sens їycia!

My. Produkujemy).

Tak byіo zawsze. Kreatywi wszystkich czasуw gejdїowali siк jak mogli, choжby na krуtko: winem, wуdk№, absyntem, laudanum, heroin№, kokain№, marihuan№.

A teraz mamy gejdїe z premedytacj№ nakrкcone przez kogitуw.

Bezbolesne.

Nieuzaleїniaj№ce.

Nieszkodliwe.

Tanie, tak tanie.

Naraz Paweі wskazuje na krzyїmiecz Utraіta: To teї jest gejdї. Tylko їe zamiast wіoїyж go sobie wprost w kogito, wtrenowujecie go w siebie powoli poprzez ruchy w materii. A istnieje doskonaіy ekwiwalent w piguіce - lat wyrzeczeс, modіуw, rytuaіуw, przyzwyczajeс, odruchуw. Neuroteologowie rozparcelowali oњrodek uczuж religijnych w pіacie skroniowym.

O, proszк, ciastko dizajnerskiej chemii. Mуzg i mуzg, nie odrуїnisz potem.

Utraіt chwyciі wiatr w їagle.

Wy po prostu nie mieliњcie okazji porz№dnie wyrosn№ж z religii.

Paweі siк њmieje. Wszyscy wyroњliњmy! W konstelacjach Proteusza to juї nawet nie jest temat do kawy. Czasem ktoњ siк wygіupi w towarzystwie - to uprzejmie przemilczamy.

Nie, nie. Ja nie mуwiк o konwenansach. Mуwiк o tym, co poza konwenansami.

Nasze nieszczкњcie: nie byіo w Polsce wiкkszoњci innowierczej.

Wszyscy byli katolikami - nikt nie byі katolikiem.

Dlatego tak szybko poszіo. Їyliњmy w zawieszeniu, bez tarcia. Musiaіo siк wywrуciж.

Te iluzje! Od dzieciсstwa.

A dzieci s№ naturalnymi ateistami, panie Kostrzewa.

To nieprawda, їe wierz№ we wszystko, co im doroњli powiedz№.

Wierz№ i nie wierz№. Wіoї№ palec w ogieс, poliї№ sopel, zjedz№ pieprz.

(Zgasiі њmiech, laseruje Pawіa wzrokiem).

Naturalna kolej rzeczy:

wierzysz - udajesz - wierzysz - udajesz

z rozpкdu tradycji i obyczaju

potem dorastasz i buntujesz siк przeciwko tradycjom i obyczajom

potem wyrastasz z buntu i ukіadasz sobie wіasny obraz њwiata

i wtedy dopiero jest czas na prawdziw№ wiarк

z twojego przekonania

a nie њwiata wokуі

i nie ludzi wokуі

tylko ty

i Bуg

Paweі ci№gnie z tej butelki juї trzeci litr. Jкzyk mu baletuje, gкba powiewa.

(Beіkot). Nie ma Boga, a nawet jeњli jest, to teї zrobiony przez kreatywуw.

Utraіt kiwa gіow№ z litoњciwym zrozumieniem, odpіywaj№c w dal razem z fotelem.

Kutaњne cherubinki zaci№gaj№ Pawіa do jego іуїka.

Gdzie poleguje. Na granicy snu, na plaїy Mare Nolensum.

Oddychaj№c.

Oddychaj№c.

Oddychaj№c.

Zawsze na podorкdziu: inhalator z zapominajk№. Nie siкga. Niech pozostanie na wieki wiekуw: ten wieczуr, ta noc i poprzednia, Krysia, Utraіt.

Fala go nakrywa.

Zasypia w ubraniu.

Budzi siк.

Zasypia.

Budzi.

Chce wstaж.

Chce.

Kawaler bкdzie tak uprzejmym

O њwicie szarym, dїdїystym wyjechaliњmy owego dnia z miasta L., w dwie landary, osiem koni, kieruj№c siк za wskazaniem liejtnanta G. ku przejњciu na przeікczy poіudniowej, gdzie miaі nas oczekiwaж emisariusz JKMoњci z papierami i glejtami uprzedni№ jeszcze zim№ obiecanymi. Milк lub dwie za rogatkami њcisnкіy doktora Wencla bуle їoі№dkowe, a w tak okrutne precle i pytony go supіaj№c, їe biedny konowaі wywin№і siк nam w powozie w jednoosobowego laokoona, jeszcze w pкdzie na wykrotach i wybojach podrzucanego co chwila na tк i ow№ stronк peіnego kantуw wnкtrza, Wenclowa gіowa siwa pod obcasami, Wenclowe obcasy pod sufitem, noga w okno, rкka w kieszeс radcy Bubera, cуї byіo pocz№ж - stanкliњmy przy starym zajeџdzie krуlewskim i wydaliњmy doktora w mocarne rкce pachoіkуw arendarskich, a ci przetransportowali go, jкcz№cego i podryguj№cego febrycznie, do wnкtrza zajazdu; gospodarz niуsі nad Wenclem parasol. Ktoњ wszakїe musiaі zostaж z nieszczкsnym іapiduchem, mogіa go zaraz przytomnoњж opuњciж, mogіy mu zmysіy czkawk№ z ciaіa wyjњж, ktoњ musiaі. Stanкliњmy w szeњciu pod bukiem krzywym, a major wyj№і nastrugane wykaіaczki. Tknкіo mnie przeczucie podіe, obejrzaіem siк w szaroњж mglist№ za nami, w szaroњж mglist№ przed nami. Kruki polatywaіy nad ugorem. Tam na wzgуrzu staіa byіa szubienica; zr№bali j№ na opaі zeszіej zimy. Major zіamaі wykaіaczkк, pastor zmуwiі modlitwк, ci№gnкliњmy po kolei, ja wyci№gn№іem on№ zіaman№. Zakrakaіa mgіa na miejscu straceс. Uњcisnкliњmy sobie dіonie. Nasze papiery miaі major. Nie pozostaіo nic do dodania. Odjechali, zanim skryіem siк pod dachem zajazdu.

Doktor siniaі i czerwieniaі, sіowa nie mog№c wykrztusiж.

- Trzeba lekarza! - zawoіaіem, schwyciwszy gospodarza za poік. - Po lekarza chіopaka poњlijcie, a juї!

Gospodarz przej№і siк takїe, zwіaszcza їe dwa zіocisze nierїniкte w pi№chк przy tym mu wcisn№іem, bіyskaj№c teї i dzwoni№c monet№ z kiesy gікbszej.

- Najprкdszego konika, najprкdszego dam! - przyrzekі. A i tak poszedіem dopilnowaж. Nakrzyczawszy na wyrostka przeraџliwie chudego, pobiegі do stajni samemu wierzchowca wyprowadziж. Chudzielec wskoczyі na kobyіkк ledwo osiodіan№, powtуrzyі dyszkantem niedіug№ instrukcjк i puњciі siк ku miastu cwaіem. Patrzyіem, jak rozmywa siк w mgielnej szaroњci. Za wzgуrzem wisielczym wymin№і siк z oddziaіem dziesiкciu jeџdџcуw w pelerynach, z pistoletami i szpadami. Przemknкli z deszczu w deszcz, prawie bezgіoњni. Poj№іem okrzyk kruka.

Wrуciіem do doktora. Przenieњli go do izby na zapleczu, przy kuchni i piecu, coby trzymaж cierpi№cego w cieple i blisko, a nie mкczyж targaniem po schodach. Kobiecina, ktуr№ wpierw wzi№іem za maіїonkк gospodarza, a ktуra okazaіa siк wdow№ i prawowit№ wіaњcicielk№ przybytku caіego, matrona ta przy koњci i latach, nagotowaіa doktorowi Wenclowi wody ciepіej z miodem (ktуrej wszelako nie byі zdolen przeіkn№ж), a mnie, usіyszawszy, їem nawet bez њniadania w ten њwiat chіodny i mokry ruszyі, skleiіa prкdko pуі tuzina pajd z serem biaіym, wкdzonk№ jak№њ rozkoszn№ tudzieї past№ grzybow№ z ich piwnicznej kamionki. Jednak stawaіo mi to wszystko w gardle gliniast№ bryі№. Doktor jкczaі i wierzgaі i wiі siк rozpaczliwie, kruki krakaіy, drewienko fatalne kіuіo mnie przez kieszeс, deszcz prztykaі po dachуwkach. Wyskubywaіem w chlebie figurki koњlawe.

Zapaliіem fajkк. Przeliczyіem w myњlach, co mam przy sobie. A co kompromituj№cego mieж moїe doktor. Pod pozorem badaс i pocieszeс obmacaіem go dobrze, przepatrzyіem kieszenie surduta, kamizeli i portek, i nawet do jego torby udaіo mi siк zerkn№ж pod nieuwaїnoњж gospodyni. Miaі pistolecik dwulufowy i kaszetkк naboi doс. Zabraіem je i schowaіem w swoim pіaszczu.

- Goњciliњmy ongi biskupa - zauwaїyі gospodarz, przystan№wszy dla dіuїszej kontemplacji boleњci doktorowych - ktуry њliwkami tak siк byі obїarі, ale to dzieс wczeњniej, nie u nas, tak siк byі obїarі, їe їoі№dek w kawal№tkach wyprowadziі z siebie wymiotnie, tak, tak, ze њliwkami wnкtrznoњci wіasne, o, do misy tam, њwieж Panie nad jego dusz№.

- Pozwуlcie no.

Poci№gn№іem go na osobnoњж. Јypn№і іakomie. Posypaіem zіociszem. Ani mrugn№і.

- Gdyby kto pytaі - sami tu zajechaliњmy.

- Sami. - Ani mrugn№і. - Ale gdzie konie wasze, wasz powуz?

- Prawda. Gdzie. Ano, musiaі byі je kto zabraж. Kto?

- Posіaliњcie wpierw po ratunek waszego woџnicк, ale przepadі bez wieњci.

- Taki to bies pijaczyna!

Co siк okazaіo iњcie prorocz№ fabulacj№, bo minкіa godzina i pуі nastкpnej, a chudzielca z powrotem ani ujrzeliњmy. Takїe gospodarz z gospodyni№ poczкli siк niepokoiж. Wychodziliњmy przed zajazd, pod zadaszenie szerokie, i wypatrywaliњmy sylwety na linii ziemi i nieba. Uprzednio zamazana szaro od mgіy i deszczu, stopniowo zniknкіa ta linia do reszty pod fal№ mroku burzowego, jaki nasun№і siк na rуwninк w lawinie chmur nabitych wod№ i piorunami niczym flak kaszank№ ciemnokrwist№. Inny goњж szykuj№cy siк do drogi, niejaki Udeіko, staі z nami w progu i kl№і za wszystkich; miaі interes w mieњcie umуwiony, a tu biіo juї prawie gradem. Wydzwoniіa godzina уsma rano i zapalono w gospodzie lampy naftowe.

Schowaliњmy siк do њrodka. Z piкtra zeszіa takїe rodzina w podrуїy: starzec, kobieta i troje drobiazgu. Dzieci bawiіy siк z kotami. Stary zajrzaі do wyj№cego doktora; pokrкciі mi potem gіow№ ponuro. Gospodyni przypomniaіa o њniadaniu. R№bn№і piorun, a tak blisko, їe coњ przewrуciіo siк i pкkіo na piкtrze. Najmniejsze z dzieci№t rozpіakaіo siк z przeraїenia. Kobiety siк przeїegnaіy. Za oknami ciemnoњж juї staіa jak kamieс. Doktor Wencel wyі psim gіosem.

Zaіomotano w drzwi.

Stary, nie wiedzieж czemu, wpierw popatrzyі na mnie. Gryzіem fajkк, nic nie rzekіem. Gospodarz zawoіaі na pachoіkуw; pojawiі siк jeden, z fuzj№ masywn№ w іapie. Јomotano nadal. Gospodarz wymieniі z wdow№ dіugie spojrzenie bezradne, po czym otworzyі.

Wpadli jak chmura nietoperzy, opl№tani czarnymi skrzydіami peleryn, wepchniкci burzowym podmuchem, w deszczu. Zaraz wypeіnili caі№ jadalniк, z rozpкdu teї tіuk№c siк na zaplecze, na schody, do kuchni. Rozkazy szczekali w jednym jкzyku, klкli w drugim, a miкdzy sob№ mуwili w trzecim, teї nie naszym. Nie mieli mundurуw, ale jak№ї rуїnicк to czyniіo, їadnej.

Zіoїyli rannych na stole pod lamp№. Swojego mieli jednego, nie swoich - dwуch.

- Lekarza! - ryczaі brzuchaty przywуdca owej kompanii nietoperzowej.

- A juї wezwany, juї w drodze - zapewniaі go gospodarz - juї dwa razy ludzi sіaliњmy, a o, do tego tam nieszczкњnika.

Staraіem siк trzymaж poza ich wzrokiem, nie kryj№c siк wszakїe na sposуb, ktуry zdradziіby innym, їe siк kryjк. Wiкc zostaіem przy Wenclu. I teraz tam mnie zaszedі уw rycz№cy.

- Co jemu? - Zdj№і i strzepn№і pelerynк, deszcz prysn№і po deskach jak odіamki krysztaіu.

- Zatrucie chyba - odparіem, nie unosz№c wzroku - albo skrкt kiszek albo gazy albo wrzуd rozdarty albo napad wyrostka albo inna rewolucja ustroju.

Wencel wyі i kopaі.

Komendant rycz№cy dostaі czubkiem jego buta pod їebro i rykn№і gіoњniej jeszcze. Machn№wszy na mnie rozkazuj№co, wrуciі do sali.

Rzuciж siк do drzwi tylnych, ujњж w burzк? Dopadn№ mnie zaraz.

To przynajmniej tego psa ich gіуwnego ubijк wczeњniej, policzone mi zostanie, tego buldoga nadкtego. Odіoїywszy fajkк i chwyciwszy z kieszeni pіaszcza dwulufkк-szulerkк, wszedіem do sali gіуwnej.

Z dwуch rannych wiкџniуw jeden juї nie їyі, byі to mіody zegarmistrz od Millera. Obok niego, rozci№gniкty na stole jak do skуrowania, krwawiі wci№ї nasz major. Trzech w pкtach posadzili zaњ nietoperzowi agenci na іawie za kominkiem, siedzieli przemoczeni, obici, pochyleni w przуd, z rкkoma wywichniкtymi za plecy, z zaciњniкtymi ustami i oczyma otwartymi jak u dzieci, liejtnant, radca i pastor. A dzieci patrzyіy na nich w milczeniu, dzieci i koty, znieruchomiaіe w teatralnej symetrii.

- Kiedy wyszedі?

- Proszк?

- Kiedy po doktora wyszedі wasz czіowiek?!

- Ach, dwie godziny temu, wiкcej nawet. - Przesun№іem dіoс z pistolecikiem pod poік marynarki. - A potem jeszcze gospodarz sіaі swojego, przepadli w tej nawaіnicy.

Buldog zrobiі zі№ minк i zakl№і po ichniemu. Rzuciі ludziom jakieњ rozkazy, po ktуrych jeden nietoperz wyszedі z gospody, inny pocz№і rewidowaж majora i zegarmistrza Millerowego. Czy juї znaleџli u majora papiery? Kwestia czasu, znajd№. Odwrуciіem wzrok.

I wpadіem oczami na rykmistrza, ktуry, widzк, przypatrywaі mi siк tam tak z bliska, jakby lufк do skroni przystawiі.

- To kiedy tu stanкliњcie w takim razie?

- Ale to wy mnie przesіuchujecie teraz? - Pokazaіem zкby spod warg. - Z jakiego autorytetu? Co to w ogуle jest! Moїe wy bractwo zbуjeckie, moїe szajki cudzoziemskie jakieњ!

- Bo jak dwie godziny wstecz, to bym was chyba mijaі. Sk№d w podrуїy?

Udeіko chciaі wyjњж; mniejszy nietoperz zіapaі go i kolb№ pistoletu zdzieliі raz-dwa-trzy, do nieprzytomnoњci. Poіoїyli pana Udeіko obok majora.

- Tak w ogуle - z Wiednia.

- O! A gdzie bywaliњcie? Moїe ja was znam, mіodszy czіowieku.

- Њmiem w№tpiж.

- Jakїe godnoњж?

- Kostrzewski, Piotr Paweі. - Ukіoniіem siк sztywno. - Kancelista w domu inwestycyjnym Arkauera i Fielfa, WipplingerstraЯe dwadzieњcia piкж.

Pomasowal sobie podgardle w zamyњleniu.

- Ale ja was znam, tak! Wy poeta jesteњcie, Kostrzewski, bajki rymowane piszecie!

Odwiodіem kurki.

- Zaiste, dziwne spotkanie, gdy mnie wczeњniej po tej sіawie kieszonkowej nikt nie rozpoznaі, nikt nigdy, wy pierwsi.

Patrzyі, ale jakby nie patrzyі, bo mуwiі zupeіnie obok mnie, zimnego, wyprostowanego, napiкtego i gotowego do strzaіu, mуwiі do serdecznego znajomego, jeszcze go przygarn№wszy w odruchu szerokim, ramieniem na barku, dіoni№ na karku, dіoс wpierw uњcisn№wszy. Nie rozmiкknк siк tu przecieї. Ale tak mуwiі.

- Czytaіem, no jakїe, znam opowieњci magiczne wasze, i dzieci siк nimi bawi№, i my teї.

Dzieci siк nie bawiіy - matka je zagoniіa na gуrк, іapi№c po jednym i ci№gn№c za koіnierze i uszy. Pozostawiіy њniadania niedojedzone i kotki miaucz№ce.

- Nie s№dziіem, їe tak niepowaїnymi historiami -

- Ba! Ale tylko niepowaїne, tylko dla tych niepowaїnych otwieramy z wіasnej woli serce i tylko one mog№ w nas tak gікboko wejњж i odmieniж, zaczarowaж, bezbronnych, po dziecinnemu ufnych. Nie wykіady profesorskie i nie kazania z ambony. Lecz wіaњnie magia cudownej imaginacji, urok opowieњci niemoїliwej. Rozbіysk wyobraџni dumnej na wspomnienie Jerzego ponad truchіem piekielnej poczwary - dlatego staj№ samotni przeciwko armiom i imperiom. St№d wszystko najwiкksze w ludziach siк budzi. Nie mam racji, mіodszy czіowieku?

- Przeceniacie bajkokletуw.

- Faіszywa skromnoњж, faіszywa i brzydka. A wy znacie tego tam osobnika?

Starzec zatrzymaі siк na schodach. Czy chciaі mi coњ powiedzieж, daж znaж, ostrzec moїe - czy ja go znaіem? Nie znaіem, lecz moїe powinienem byі znaж. Nie miaі znaku kabaіy, ale to o niczym nie przes№dzaіo.

- Zostawcie go, nocowaі tu z rodzin№, byli przed nami.

Nabuldoїyі siк mуj buldog okrutnie.

- Co znaczy: zostawcie? Kim on jest? Moїe z t№ rodzin№ nie ma wcale nic wspуlnego, moїe -

Nietoperz we krwi majora umazany zawoіaі od stoіu, wymachuj№c pіуciennym pakietem. Znalazі.

Stary staranowaі byczo peleryniarza grodz№cego mu schody, skoczyі przez porкcz, nagle ptak-mіodzieniaszek, porwaі fuzjк pomagiera arendarskiego i znikn№і w kuchni. Trzasnкіy drzwi.

Brzuchacz zaryczaі mi nad uchem. Zaіopotaіy czarne skrzydіa. Puњcili siк w poњcig za starym i wionкіo w nas deszczowym powietrzem.

Burza przegryzіa piorun, zamruczaіa grzmi№co.

- A wiкc jednak - mlasn№і buldog, uj№wszy w dіoс pakiet majorowy - wiкc zostawili tu czіowieka za sob№.

I puњciі do mnie oko w nagіym uњmiechu.

- Wy teї za bajk№ gonicie - powiedziaіem.

- Widzicie, co one z ludџmi robi№. Kto handluje owym orкїem? A to potкgi na Gцtterdдmmerung.

Zawoіaі o nуї, papier, atrament, piуro.

Musiaі byі wiedzieж od pocz№tku, musiaі mieж jasnoњж zupeіn№ - ach, obrуciж siк teraz ku kominowi, zajrzeж w twarze liejtnanta, radcy, pastora, wydali mnie i Wencla na pierwszej torturze, to dlatego nietoperze tu stanкli, nie dla schronienia przed burz№, nie z powodu rannych, zacisnкіy siк kabaіy - musiaі znaж twarz i imiк, i tylko czekaі, jak siк tu ze mn№ zabawiж w caіym swym okrucieсstwie kocim, z rozkosz№ kata.

- Zaraz wam tutaj, zaraz, zaraz... - Burcz№c basowo, nachyliі siк nad stoіem i skreњliі na swojej karcie wizytowej sіуw parк, trzepi№c wpierw gniewnie w powietrzu stalowym piуrem. - Kawaler bкdzie tak uprzejmym i odwiedzi nas przy najbliїszej okazji, albo przynajmniej zaszczyci salon przyjaciуі, o, tu zapisaіem -

Hukn№і strzaі za zajazdem. I drugi. Stary siк broniі. Z jakiej on kabaіy, z jakiej gildii, konspiracji, tu, na naszej drodze, w przypadkowym przystanku od misji wieloletniej.

- Jezu Chryste! - Doktor Wencel na huk trzeci siadі na piecu prosto jak kijem dџgniкty. - Paweі! Ja tu umieram! Tnij to wszystko!

- Armie poetуw, arsenaіy epiki, zaciкїne sny -

Praw№ rкkк z pistoletem wysuwaj№c spod marynarki, w lew№ przyj№іem kartк buldoga i jeszcze zanim podniosіem wzrok, by wymierzyж strzaі podwуjny w њrodek szerokiej piersi nieprzyjaciela, zd№їyіem odczytaж z biletu miano jego dwuњwiatowe:

KG. WILLO

IN DEN DIENST DES REICHES DER EWIGKEIT

W murach Ateny

Tymczasem - gnуj.

Bieda, bo nie w rкkach doktora Biedy spoczywa indeks Pawіa.

I co my mamy z wami pocz№ж. (Taki zaњpiew, їe w duchu wyrasta doktorom czapka czerwonego komisarza i skуrzany pіaszcz). Co z wami pocz№ж, Kostrzewa.

Paweі gapi siк tкpo. (Moїe tym zmyli).

Doktor Їeliwo, Arto, de biolo Artur. Ale siк wyzerowaі. Wiкc Arto.

Roњnie moda po uniwerkach. Postseksualiњci, pіeж zero. Wykluli siк na socjologiach, literaturach, genderach - potem zarazili psychonomiк i politainment - teraz ekspanduj№ na miкkk№ filozofiк i kierunki kogito. Also, istnieje szczep nerdyczny: w matematyce, informatyce, teoriach Q.

Na pocz№tku їyli w niszy wielkomiejskiej bohemy, dziewczyny szpec№ce siк metalem w buџce, zielonymi wіosami krzywo ciкtymi, wiкziennymi drelichami, faceci niedomyci, zaspani, niedojadaj№cy, z gіow№ zawsze w chemii, w ubraniach po wіasnych bratankach.

A potem juї nie dziewczyny i nie faceci. Potem piercing i tatuaї zeszіy na poziom genуw.

Maj№ teraz swoje zony ducha, miasta na miastach, њwiaty na њwiatach odkluczane ich reputacj№ i kogito. Social szlaje, gdzie rozpіywa siк nawet pamiкж i sіowo i „ja". Proteuszowe morza.

Twarz Arto ma szuflady i portmonetki, wіosy Arto rosn№ w rafie koralowej, na kontynentach jego torsu pіon№ dїungle, czarna dziura genitaliуw akreuje rуїowe tagi.

W liczbie pojedynczej polszczyzna nie ominie rodzaju -skiego, wiкc mуwi siк w mnogiej.

(Dialogi). Co wam pasuje, zer doktor, co wam pasuje. Ale, jak widzк, Kostrzewa, wiкkszoњж zaliczeс macie przepisanych z poprzednich kierunkуw. Wystarczyіoby wam siк przyіoїyж. A nawet nie przychodzicie na kolokwia. O czym mieliњcie pisaж u Jerucka? O marszach Niebieskiej Ksiкgi, zer doktor. No to pokaїcie chociaї.

Westchn№wszy. Paweі wypruwa z siebie flaki i kіadzie grzecznie na biurku przed Arto Їeliwo.

Takie sploty i zwoje:

Raz. Wszyscy їyjemy w cieniu potwora. W cieniu potwora, ktуry jeszcze siк do koсca nie wykluі, ale juї ugina їywoty wokуі.

Widaж jego wielki jak Jowisz іeb ponad horyzontem: inteligencja poosobliwoњciowa, AI po Technological Singularity.

Nie ma znaczenia, czy faktycznie nadejdzie. Nie ma znaczenia, czy prawda, czy faіsz.

Їyjemy w cieniu potencjalnoњci, w dolinie fantomowej masy.

I kaїdy juї ma zdanie, kaїdy siк gdzieњ odnalazі w tak odksztaіconej przestrzeni.

Ci, co zaprzeczaj№ i zasіaniaj№ oczy

Ci, co pogodzili siк fatalistycznie

Ci, co uciekaj№ i buduj№ bunkry, w duchu i w gnoju

Ci, co wierz№ w dobroж nowonarodzonych bуstw

Ci, co widz№ w nich zagіadк czіowieka i walcz№ przeciw

Istnieje teї stanowisko bardziej subtelne. (Dwa). Okay, Osobliwoњж nadejdzie, nie ma wykrкtu, to przyszіoњж nieunikniona. Czego jednak w niej nie przes№dzono:

Kiedy nadejdzie

Jakiego sznytu AI osadzi na tronie

Pytanie: Czy mamy wpіyw na te zmienne?

Jeњli mamy, najrozs№dniejsz№ strategi№ czіowieka nie bкdzie opуџnianie i walka z Osobliwoњci№, lecz њwiadome jej przyњpieszenie. Tak, aby њcieїka ewolucyjna AI, ktуra zacznie siк realizowaж w momencie przeіomu, nie byіa њcieїk№ przypadkow№ (w chwili miniкcia mety na czele peletonu maszynowej autoewolucji moїe siк znajdowaж AI dowolnego rodzaju), ale z gуry przez nas wybran№ њcieїk№ moїliwie najkorzystniejsz№ dla czіowieka: AI homofilnej.

Dialektyka posthumanizmu: najbardziej przeraїeni Osobliwoњci№ najmocniej do niej pr№. (Trzy).

A co stanowi kluczowy wyrуїnik AI homofilnej? Kompatybilnoњж jкzykowa. Їe da siк z t№ AI porozumieж obustronne. Їe znaczenia pіyn№ w obu kierunkach.

Bo oczywiњcie kaїda samoњwiadoma inteligencja poosobliwoњciowa іatwo nas oszuka w teњcie Turinga.

Ale

(czwarty splot flakуw)

zaczynaj№c hodowlк AI w kierunku TS, nigdy nie wiemy, co dostaniemy na wyjњciu. Nie sposуb z gуry zaprojektowaж takiej inteligencji post-TS. Wij№c siк w pyle u jej stуp.

Chyba їe.

Rodzi siк i istnieje w jкzyku. Nie istnieje poza grami jкzykowymi czіowieka i maszyny.

Hence Wittgenstein. (Pi№tka).

No i co dalej, Kostrzewa? (Їeliwo przesuwaj№ palcem worek jelita). Zdobyliњcie ich materiaіy? Kopie zarodni? Tego nie ma w duchu, nie publikuj№.

Bo to wyњcig, zer doktor. Konstelacje i kabaіy technofilуw graj№ przeciw sobie o reputacjк.

Kluby Startrekowe. Cykliњci MIT. Psy Baskerville'a. Tongi Cesarza. Anonimizowane partie sіoneczne. Kaїdy rzuca koњжmi, pisze wіasne skrypty.

Nie wypuszcz№ Ksi№g Czarуw z r№k.

Ale chciaіo wam siк w ogуle sprуbowaж? Coњcie w sumie zrobili?

Paweі wzrusza ramionami. Mana Drain, 0/100.

Nie ma napкdu. Wyciekі wodуr. Opony іyse, korba odpadіa. Wiewiуrki kicaj№ po karoserii.

Po co, po co, po co ma zaliczaж zdawaж przedstawiaж odpowiadaж pisaж uczкszczaж zdobywaж tytuіy potwierdzenia punkty CV.

Czuje to w powietrzu kr№ї№cym w murach Ateny. Sіyszy w echu krokуw w wysokich korytarzach. Widzi w ruchach studentуw. Juї im siк nie њpieszy.

Nolensum zalaіo fundamenty uniwersytetu.

Taki punkt - granica - pкkniкcie gaікzi (trzask). Їe od pewnego roku jest oczywistym dla wszystkich:

Studia to lifestyle

Nauka to lifestyle

Biznes to lifestyle

Uczelnia to zapychacz їycia (kolejny)

Ujrzeli scenк, na ktуrej graj№.

Nolensum chlupocze w budce suflera. C

o mi moїecie poleciж, zer doktor? Za duїo sypiam.

Komisarz wyj№іby teraz rewolwer i odstrzeliі profana.

Nie macie nic lepszego do roboty, tylko ducha nam zawracaж?!

Nie mam.

Akurat tak mnie konstelacje wymieliіy. To zaszedіem. Z nadziej№, їe coњ zaiskrzy. Bo nigdy nie wiadomo. Nieprawdaї, zer doktor?

(Spostrzegі u Їeliwo monografiк wentrylokwizmu zero i wci№ga j№ lewym nozdrzem).

Arto siк odklejaj№. Inne telewizje nas rodziіy.

Paweі sympatyzuje.

Jeњli rzeczywiњcie test odrуїniaj№cy czіowieka i maszynк stanowi rozmowa, w ktуrej czіowiek rozpoznaje zza czarnej kurtyny na podstawie samych sіуw, czy niewidoczny interlokutor jest wystarczaj№co ludzki - to dziewiкжdziesi№t procent tych konsumend, dla ktуrych produkujemy w Gejzerze codzienny sens їycia, nie przeszіoby mojego testu Turinga. (To s№ maszyny).

A z kolei ich testy pasowaіyby na czіowieka algorytmy konwersacyjne psychoterapii albo byle bota zakupowego.

Czіowieczeсstwo to nie jakoњж zerojedynkowa. Nie istniej№ uniwersalne testy Turinga.

Czіowieczeсstwo to szeroka fala Gaussowska. I jeden jej kraniec nie przyznaje siк do drugiego.

A z czasem odpіywaj№ jeszcze dalej.

Zerowcy od pіciowcуw. Їeliwy od Kostrzew. Petraseksualiњci od proteoseksualistуw. Gejdїowcy od statykуw. Miasto globalne od lokalnej prowincji. Konstelacje od konstelacji. Dzieci od rodzicуw.

(To przyњpiesza).

Dawniej potrzeba byіo wiekуw. Teraz jedno pokolenie nie zobaczy przez lunetк nastкpnego pokolenia.

S№siad s№siada.

Bo co takiego z niego pojmuj№ doktor Їeliwo, gdy patrz№ na Pawіa. Gdy wsysaj№ przez sіomkк jego duszк publiczn№. A nawet gdy їyj№ Pawіa їyciem. Co pojmuj№.

Przyszedі, a mуgі nie przyjњж. Chce studiowaж, a nie chce. Czasami siк uczy, czasami nie. Potrzebuje kwalifikacji - nie potrzebuje - rуwnie dobrze mуgіby uczкszczaж w duchu otwartym.

Wiкc o co im chodzi, po co siк zapisuj№, po co pіac№ czesne, czego szukaj№ w murach Ateny, skoro nie wiedzy, nie legitu do pracy, nawet nie darmowego socjalu.

Komisarz siedzi za biurkiem i czyњci nagana. Strzкpy mуzgowe z przestrzelonych czaszek studentуw zwisaj№ ze њcian i sufitu.

IQ^-1

A wiкc dwadzieњcia siedem lat i nadal nic.

Jest inteligencja, nie ma їycia.

To my wam teraz powiemy, Kostrzewa. INTELIGENCJA JEST PRZECENIANA.

Ludzie wybitnie inteligentni bardzo czкsto niczego w їyciu nie osi№gaj№.

Dlaczego? Wіaњnie dlatego, їe s№ tak inteligentni.

Popatrz na swoj№ historiк i powiedz, czy mamy racjк. Czy nie.

Kiedy ksztaіtuje siк charakter, nawyki, kiedy wypalaj№ siк w mуzgu њcieїki przyjemnoњci, satysfakcji i szacunku - geniusz zazwyczaj nie musi siк w ogуle wysilaж. Wszystko przychodzi mu bez pracy i bez napiкcia. Bez ryzyka poraїki.

Takїe podziw i respekt zdobywa nie dziкki temu, co robi. Nie dziкki pracy.

Zdobywa je dziкki temu, їe jest, jaki jest.

Ma to darmo.

Aї dociera do punktu, gdy sama inteligencja nie wystarcza.

I co? I juї nie potrafi siк zdobyж na pracк nad sob№. Musi. A nie moїe. Nie nauczyі siк.

Widzi, їe przeњcigaj№ go ludzie daleko mniej uzdolnieni. (Bo przysiedli faіdуw).

Zaczyna gorzknieж. Nakrкca w sobie sprкїyny zawiњci, snobizmуw. Rozmaitych dziwactw i paranoi. Wszystko to z pretensji i urazy do њwiata i ludzi.

Lecz zmieniж caіej swej osobowoњci - juї nie potrafi.

Taki los superinteligentnych, Kostrzewa.

Czкsto natomiast sukces osi№gaj№ ci, ktуrzy startowali z handicapem.

Sama przeszkoda z czasem traci na znaczeniu. Jednak wypracowane na niej: upуr, pracowitoњж, pokora, wiara we wіasne siіy, zdrowe ambicje - pozostaj№ na caіe їycie.

Mnogo a mnogo przykіadуw „geniuszy niedocenianych". Albo pochodz№cych z niskich њrodowisk, z pokrкconych rodzin, wychowanych w trudnych miejscach, trudnych czasach.

Poczytaj biografie wielkich, Kostrzewa. Nie mieli lekko.

Spoіeczeсstwo jednak samo wbudowuje w system katalizatory charakteru.

Kto jest krуlem szkoіy? Cham miкњniak. Intelektualistуw napierdala dla rozrywki. Kotki teї lgn№ do ciemnych typуw.

Rozum leїy na samym dole.

Nerdуw depcz№ i opluwaj№.

Trzeba przez to przejњж, trzeba.

Bo inaczej - co po rozumie?

Mуzg moїesz sobie wytrenowaж. Wyжwiczyж elastycznoњж umysіu, chіonnoњж, ciekawoњж њwiata. Zdolnoњci kojarzenia. Zwіaszcza pamiкж.

Nad inteligencj№ da siк pracowaж.

Ale za cholerк nie wyrozumujesz sobie charakteru.

Taki jest kres wszelkiego gejdїu: wola gejdїowania.

Czat mat: Konserwatysta

Gadu gadu gadu gadu. Gadu gadu. I jeszcze gadu. Paweі spotkaі konserwatystк.

Wieczorek na zaproszenie przekopiowane ze szlai. Obce konstelacje. Zabraі Krysiк. (Romcom double feature).

Gawriіy nie ma, sprawdziі od razu.

Nic to. Bкdzie graі jak zwykle. Wci№ї zdarzaіo siк, їe obroty sfer gwiezdnych wypluwaіy Pawіa na takie mody, na takie wody.

Czemu w ogуle go zapraszaj№?

Ba, na antypatiк trzeba jednak solidnie zapracowaж. Tymczasem wystarczy siк nie odzywaж i trzymaж uњmiech.

Nie ma leniwych gburуw. Odmowa zawsze wymaga pewnego wysiіku. Czіowiek lubiany przez wszystkich i czіowiek nijaki to zazwyczaj te same osoby.

A tu -

Na takim wieczorku -

Ktoњ kogoњ oblaі winem.

W duchu flirty i morfingi.

Na kanale smakowym cudze kubki. Kotka obok poraїa sol№ na jкzyku.

Paweі obserwuje dynamikк erotyczn№ przy stole. Czкstotliwoњж spojrzeс, wybuchуw њmiechu, dotkniкж rкki, k№ty nachylenia gіowy.

Istniej№ nakіadki.

Gdyby tylko chciaі. W tк grк. (Krysia siк wі№czy, wі№czy).

Bo tutaj prawie same proteoseksy. Kaїdy poї№da kaїdego. Anyway, mуgіby poї№daж.

Ukіad rozbija уw Gucio, ktуry przemawia w publicznym.

Kotki siк ekscytuj№: ach, ach, wiкc pan abstynent i w ciele, i w duchu! jaki prawdziel! kamieс na kamieniu!

Z seksu oczywiњcie na Koњciуі. Tutaj pokolenie hormonalnych apostatуw: wyroњli z religii, wyrastaj№c z innych przyzwyczajeс i obyczajуw domu rodzinnego czy innej startowej konstelacji, ukochane dzieci Proteusza. Utraіt uњmiechn№іby siк z ojcowskim pobіaїaniem.

Gospodarz podlizuje siк Guciowi: petrakatolicy sуl ziemi, fashion statement i full service, krуlestwo na wynos. (Gadu gadu gadu).

A Gucio z flanki: Nie chodzк, bo mi siк niedobrze robi. Jeszcze bym zwrуciі kolacjк pod krzyїem poњrodku nawy. Moїe gdyby u nas, jak na њwiecie, chadzaіo do koњcioіa kilka-kilkanaњcie osуb. Siadіbym sobie gdzieњ w pustej іawie. Ale tu wal№ stadami te stare dziady i babki pomarszczone, i oni њmierdz№. Jeszcze na jesieni albo wczesn№ wiosn№ da siк wytrzymaж. Ale w upaіy czy w zimie - w tych pіaszczach, futrach, szmatach! Nie wiem, w ogуle siк nie myj№ czy co. Na jedno wychodzi. Koњciуі - i cuchnie tym starym brudem. Stuletnim potem. No co ja poradzк, to fizjologia, nie wytrzymujк. W gnoju.

Szach i mat.

Gdyby siк tam filtrowaі po zmysіach albo polatywaі duchem, nie byіby juї taki petra. Wiкc wszystko albo nic. Beton biolo.

Konserwatysta salonowy spojrzaі w otchіaс i otchіaс mrugnкіa porozumiewawczo.

Paweі myњli sobie: Їebyї tak siк daіo! Wrуciж do wiary dziecka. Nie z kalkulacji, ale szczerze. Do koњci. Jak ci niewolnicy rybosomуw, babki i dziadki woniej№ce.

No ale czіowiek urodziі siк dziesiкж lat za pуџno - i co teraz? Na gіowy siк nie zamieni.

A їe pan konserwatysta nie konsumuje potem swych zdobyczy? Podryw ten sam.

Tyle zostaіo z katopolskich tradycji, co ze wszystkiego innego: moda.

Dodaж naleїy, їe Gucio jest w garniturze La Salvy i krawacie turbo, chodzi w aureolach Old Spice'a, pod flagami Diabolo-Venice, z zкbami Toma Cruise'a i cieniem Aruja.

Dziwna rzecz: gdy Paweі odwraca od niego wzrok, natrafia na lustrzan№ minк Krysi. Wiкc symetria - a nawet siк na siebie nie gejdїowali. (Przynajmniej on nie).

Komentuj№ na privie. Na litoњж, grano te sztuki jeszcze zanim przyszliњmy na њwiat! Ty ich znasz? Nie znam, to kontakt nieoficjalny od klienta Gejzeru. Zobacz w publicznej: pуі na pуі kreatywi i mierzwa warszawska. Bardzo, bardzo nieњwieїe.

Paweі liczy w milczeniu warstwy cudzysіowуw. Scena postawiona na scenie postawionej na scenie postawionej na -

Na ktуrym piкtrze gra ten caіy Gucio?

(Moїe powinienem czкњciej wychodziж poza moje konstelacje. W cudze hierarchie reputacji, w jкzyki odlegіych krуlestw. Moїe taka jest moda sezonu. O czymњ przecieї trzeba rozmawiaж, mimo їe o niczym nie warto rozmawiaж).

Krysia jest bardziej nudliwa. Wydyma wargi.

Їe co, їe konserwa religijna retro? To nawet nie jest њmieszne.

Przegrali w momencie przyst№pienia do demokratycznej konkurencji.

Wiкc uwaїasz, їe czіowiek zaczyna siк od poczкcia? Їe to s№ morderstwa? A oni - to mordercy?

Zatem wchodzisz do pokoju i strzelasz im w gіowк, wbijasz nуї w serce, chwytasz i walisz czym popadnie.

Nie moїe byж innej odpowiedzi. To s№ mordercy i zapowiadaj№ kolejne morderstwa i umoїliwiaj№ innym wiкcej masowych morderstw i nie odwiedziesz ich od tego sіowami.

Ale nie strzeliіeњ. Usiadіeњ. Rozmawiasz. Podajesz rкkк. Pozwalasz decydowaж wiкkszoњci.

Przegraіeњ.

Zdradziіeњ siк przed demokracj№.

Їe to nie s№ mordercy.

Їe ty jedynie odstawiasz przed ludџmi teatr.

I oni to widz№. I ty to widzisz.

I oni widz№, їe widzisz.

Obojкtnie, w staromodnej aborcji czy w kaїdej innej kwestii opartej na wierze lub tradycji - ten sam wybуr na progu.

I przepadіo. Zapaliіy siк њwiatіa w teatrze.

Moїna byж liberaіem, ale nie moїna byж dzisiaj konserwatyst№ - jedynie graж konserwatystк.

Przecieї my to wiemy, wie to Gucio i wiedz№ wszyscy przy stole. Zrzucili z siebie tamte sentymenty dawno temu.

Co wiкc pozostaіo?

Rуїne konwencje fikcji.

Oraz miкso dobrze przypieczone. (Znak modnej kontrmody).

Potem na balkonie taki papieros z Guciem, mano a mano. (Dialogi). Czy to ciк nie mierzi? Gucio strzepuje popiуі do wnкtrza dіoni. Mierzi? Jestem dobrze wychowany. Ale przecieї zdajesz sobie sprawк, їe trend zdechі pokolenie temu. Wiкc jaki w tym sens? Tu siк Gucio dziwi. Sens? A kto mуwi o sensie? A jaki sens їyж? Co za dziwne pytania! Posіuchaj, Paweі, konserwatysta to nie jest ten, kto siк trzyma starych wartoњci - ale kto siк trzyma JAKICHKOLWIEK wartoњci. Nie ma znaczenia, co powiem o Koњciele, kanonach biolo, cenzurze ducha. Mуgіbym na odwrуt, dla nich bez rуїnicy. W sercu wszyscy jesteњmy Proteuszami. Jaraj№ siк tym, їe w ogуle siedzк tu przed nimi i mуwiк: „Taka jest prawda!", „Takie jest zіo!", „Taki jest czіowiek!". I mog№ siк wtedy zbulwersiж, pokіуciж. Wiesz, jaki to rarytas? Zapraszaj№ mnie wszкdzie.

I obrуciwszy siк plecami do nocnej panoramy miasta, rozpoњciera swoje konstelacje, galaktykк miliardgwiezdn№, gotyckie skrzydіa smoka.

Paweі tylko wzdycha. Ale ty o tym wiesz, ty o tym wiesz.

Jasne, їe wiem. No i co z tego? Jestem dobrze wychowany.

Wot, dramat konserwy. Widzi, їe њwiat siк zmienia, їe њwiat musi siк zmieniaж.

Jaka racja za tym, co byіo, a przeciwko temu, co bкdzie?

Їe byіo? Pfch!

Їe siк przyzwyczailiњmy? Pfch!

Їe kultura i toїsamoњж? A dlaczego akurat ta? Bo tak przyszliњmy na њwiat w cyklu zmian?

Їe przeciwko ryzyku niesprawdzonego? Trzymanie siк staroci w odmienionym њwiecie bywa jeszcze wiкkszym ryzykiem, i teї jest z gуry nie do sprawdzenia.

Zostaj№ wiкc tak zwane odwieczne wartoњci. Ktуre oczywiњcie nie s№ odwieczne. Ale definiuj№ czіowieka.

Jedyna rуїnica: wybieramy albo jesteњmy wybierani.

Konserwa: wierzy w czіowieka lub wierzy w Boga.

Rezultat ten sam.

No conspiracy

A jednak pan przyszedі, panie Kostrzewa.

Minкіa pуіnoc, mieli wychodziж, ale Krysia przepadіa w szlai gospodarzy, a Paweі odkryі akwarium chiсskiego plastu i bawi siк jak dziecko. Goњcie przechodz№, wchodz№, wychodz№, wchodz№; dom otwarty. (Wszystkie domy s№ otwarte). Duch faluje usypiaj№co.

Rajmund Gawriіo zaњwieciі Pawіowi juї na schodach, lecz nie podali sobie r№k, zanim nie podali sobie r№k.

A jednak pan przyszedі, przyszedі pan.

Paweі pokazuje Gawrile zamki piasecznikуw i plastowe rzeџby swojej twarzy.

Teatrum owadzie. Czasami wydaje mi siк, їe oprуcz plai i szlai nic juї nie pozostaіo na њwiecie.

Ilu przyznaіoby panu racjк, mіodszy czіowieku.

Fatagowiec przysiadі pod oknem, rozpi№і marynarkк.

Sk№dњ siк њpieszyі. W њrodku nocy, w gnoju. Trochк zasapany. Jakїe kunsztowna szczeroњж biolo!

Paweі wypiі pуі butelki czerwonego wytrawnego, nie odgejdїowaі siк, jest w nastroju sentimentale largbissimo (zielone tagi).

Moja krew teї tam kr№їy. Od jak dawna sprzedajк duszк, wіуkno po wіуknie.

Wie pan, jak siк produkuje plaje? Nie piкkniej od kieіbas. Bierzesz schemat medium i zanurzasz go - nasmarowan№ miodem formк - w tym gigantycznym zbiorniku, w puli wszystkich zarejestrowanych i zalicencjonowanych moduіуw bodџcуw zmysіowych. Tak oto kompiluje siк utwуr. Po czym testujesz go na kretynach. Widzisz przepіywy krwi i napiкcia elektrycznego w ich mуzgach; najwaїniejsze s№ te do ciaіka migdaіowego. Nastкpnie wymieniasz w kompilacji bodџce, ktуre najsіabiej dџgnкіy ich neuro, i zanurzasz czerpak ponownie. I znowu testy. I tak powtarzasz operacje, aї otrzymasz plajк, ktуra w danej niszy konsumend daje od pocz№tku do koсca stuprocentowe pobudzenie, przyjemnoњж na przyjemnoњci, rozrywkк optymaln№.

A na czym polega tu przewaga konkurencyjna? Na nowych bodџcach, nowych emocjach, bogatszej ich puli, gікbszym rezerwuarze.

Bo to nasza krew spіywa do tego zbiornika. A oni - oni z niego pij№, pij№, pij№.

(Piaseczniki buduj№ fortecк w ksztaіcie popiersia Pawіa).

Kreatywi teї musz№ mieж po co wstawaж rano z іуїka. Ale od lat nie tkn№іem їadnej plai.

Tylko szlaje.

Cуї, mam nadziejк, їe nie popsuіem misji waszej kabale. Kupiіem skуrк razem z profilem.

Nie odwracaj№c oczu od akwarium, Paweі emotuje z rezygnacj№. Przepadіo. Banda Trojga wystartowaіa tamten shard od Zіotej Sarmacji, a teraz Habsburgowie trzymaj№ burdel na Wawelu. Karma.

Ale przyzna pan, panie mіodszy - gdybym nie poprosiі pana w szlai, w ogуle by siк panu nie chciaіo.

Ba! Nikomu siк nie chce. W plajach tak samo. Nie ma linii oporu.

Przypatrz siк pan arcydzieіom przeszіoњci. Dramatom, poezjom, sztukom. Co dawaіo im podstawк? Co dawaіo tarcie?

Koniecznoњci їyciowe: forsa, bezpieczeсstwo, zdrowie, dzieci.

Albo ї№dze.

Albo narody, klany, kolory skуry.

A teraz? (Tragedia kreatywуw, wbij piуro w mуzg). Teraz trzeba wymyњlaж coraz fantastyczniejsze cuda - albo w ogуle rezygnowaж z opowieњci.

Nie ma linii oporu, na ktуrej moїna by oprzeж fabuік.

Za to w szlai - ach, w szlai wchodzi pan od razu w ten cieс Misji, Fabuі, Intryg, Konspiracji. Tajny emisariusz, papiery z sekretami, zdrady i poњcigi, skarbce narodуw i њwiкte wojny. I wszystko jasne.

A nie ma konspiracji?

Nie ma konspiracji.

Paweі kiwa smutno gіow№, piaseczniki wodz№ za nim zimnymi њlepkami. Ma pan na myњli Mateo. Praїny wszystko przekazaі wzwyї.

Oczywiњcie, їe Mateo. Chodџ pan.

Gawriіo zawija Pawіa w zaczarowany dywan i ulatuj№ ponad miasto nocy.

Mateo! Їeby on їyіy sobie podci№і! (Krzyczy Fatagowiec na wiatr, a dwumetrowe w№sy powiewaj№ za nim niczym frкdzle morskich anemonуw). Їeby w іeb sobie strzeliі! Z mostu skoczyі!

Widziaіeњ, panie mіodszy? Wszyscy widzieli.

Wlatuj№ w samobуjstwo Mateo Gawriіy.

Poszedі chіopak kwiatki zrywaж, na і№ki zielone, na wieczуr letni, w symfonie motylo-ptasie, pod serdecznym spojrzeniem drajad i najad. Tu spocz№і, tam przysiadі, уwdzie przysn№і. Duszki dobropuszki taсczyіy wokуі, wyњpiewuj№c mu ballady sielankowe. Sіoсce pulsowaіo na niebie na podobieсstwo logo producenta serotoninowego gejdїu. Spocz№і, przysiadі, przysn№і. Najada podaіa mu w nagich dіoniach wodк џrуdlan№. Rozsrebrzyі siк њwiat i Mateo Gawriіo razem z nim.

To znaczy - zdechі tam na swoim wyrze zapкtlony od dwуch tygodni, їe nawet nie chciaіo mu siк wstaж do kibla.

Paweі znowu myњli o Ilonie Rosie. Jeњli ona przejrzaіa mi duszк prywatn№, to FATAGA tym bardziej.

Јyka krуtkimi haustami powietrze twarde jak fuleren.

My tak pracujemy! (Krzyczy w odpowiedzi). W czasie spoczynku wysoka inteligencja koreluje z liczb№ poі№czeс miкdzy odlegіymi rejonami mуzgu. Im odleglejszymi, tym wyїsza. Nowe idee rodz№ siк nie ze skupienia na zadanym przedmiocie - ale ze skojarzeс pozaprzedmiotowych. Wyskakuj№ z przypadkowych spiкж w czoіowych i ciemieniowych pіatach mуzgu.

Nie moїesz pracowaж, jeњli chcesz pracowaж. Nie moїesz wymyњlaж, jeњli chcesz wymyњlaж. (Nie moїesz chcieж їyж, jeњli chcesz chcieж їyж).

Wylatuj№ ponad Wonderlandy i kosmosy, Iliady i baњnie arabskie, hedony i rezony. Na drugim planie - na planie astralnym - pіon№ na nocnej pуіkuli ogniska transmisji zakluczonych, konstelacje poziomu zero dwa, zero trzy.

Zaїyіem i tego! (Gawriіo wysuwa pуіmetrowy jкzyk, liїe siк po plecach). Smakowaіem tк truciznк!

Dobrze wiem. Plaje i szlaje - tylko one wam pozostaіy.

A wszystko inne - nie do koсca jest prawdziwe.

Naszkicowane tylko z grubsza. Napisane bez fabuіy, odegrane bez scenografii, wypowiedziane bez interpunkcji.

Przemyka wam przed zmysіami, bez indeksu, bez porz№dku, bez sensu

echa

hasіa, tagi, gestalty

zbitki obrazуw

migotliwie urywki scen

sprasowane rozmowy

ludzie bez twarzy i imion

dzieс nadpisany na dzieс

blady kolaї powidokуw

sіowa idee sіowa

Wasze їycie i opowieњж o їyciu jest juї gdzie indziej: w duchu, w szlai.

W niej siк moїna zanurzyж. Ona ogarnia ciк i pochіania i przebija bіony zmysіуw.

Ma pocz№tek i koniec, wagк i cel i nagrodк u celu.

A tu, tu macie tylko chaotyczne fontanny konfetti obrazуw dџwiкkуw zapachуw.

Wiem! Posmakowaіem!

To po to kupiі pan Skeuta Red?

Їeby wiкcej takich Mateo nie potopiіo siк podczas przeprawy. Podczas przejњcia na drug№ stronк przez morze nolensum.

Czy pan mnie rozumie, panie mіodszy? Muszк wiedzieж, їe pan mnie rozumie.

Jak rozpoznaж odbicie myњli w cudzej gіowie? Їe rzeknie mi „tak"? Їe mi przysiкgnie? To nic nie znaczy, to gesty maіpy.

Pan przyjdzie do mnie i przedstawi mi sam, co chcк panu opowiedzieж. Pan mi poda moje sіowa, zanim je wypowiem. Po tym poznam, panie Kostrzewa.

Paweі doskonale pojmuje. Sam nie post№piіby inaczej.

Nolensum to naturalny їywioі Proteusza, na falach tego morza panuje bуg Zmiany, bуg Wszechmoїliwoњci. Nie ma dla proteoczіowieka drogi na skrуty, musi przez to przejњж.

Migracja w Paсstwa Zero Dwa i wyїsze - to tylko њrodek, жwiczenie. Prawda? Nie chodzi o banalne zamatrixowanie ludzkoњci.

Jak pan woli, panie mіodszy - jeњli juї spisek, to jest to SPISEK EGZYSTENCJALNY.

Niczego nie zarobimy. Nikogo nie pokonamy. Niczego nie zagarniemy. Nie wygramy w їadnym wyњcigu.

Co zrobimy? ODMIENIMY IM ЊWIADOMOЊЖ.

Ale - jak? jak? jak?

Paweі wywija salto w powietrzu, wyrywa dywan spod Gawriіy, kotіuj№ siк tam w przestrzeni ponad przestrzeniami, a z upitego ducha Kostrzewy kalejdoskopuj№ procesjami aeropagami pochodami cmentarzami

gospodynie domowe moduj№ce siк w roњliny

wybrandzlowane z Erosa przedszkolaki

konsumendy od rana do nocy zanurzone w plajach

plemiona afrykaсskie zaraїone religiami krуlestw Zachodu

proteoseksualiњci zakochuj№cy siк w lodуwkach i liczbach nieparzystych

piкknoњci wychodz№ce z salonуw ciaіa z upgrade'ami do upgrade'уw

pierwszy tysi№c niemowl№t z genami nieњmiertelnoњci

hormonalni niewolnicy kultуw gadїetu

irrealiњci, spirytianie, hedokryci, destrukcjoniњci

Ilona Rosa

staruszkowie bezzкbni

Wszyscy ton№ ton№ ton№ ton№ ton№.

Stop.

Starczy.

Stan№wszy z powrotem na nogach. W pуіmroku pokoju akwaryjnego, w poszumie nocnym, w szeleњcie towarzyskim.

(Soundtrack: Swerlin').

Widzi pan, jak bardzo jesteњcie mi potrzebni.

Armie poetуw, arsenaіy epiki, zaciкїne sny.

Po czym pana rozpoznaіem, panie mіodszy?

Paweі patrzy na Rajmunda Gawriік, jak patrzyіby na przywуdcк swojej druїyny przed Misj№. To fakt, musi wejњж w szlajк, їeby poczuж fakturк їycia. (Prawdziwe nie jest doњж prawdziwe).

I odruchowo wywiesza teraz flagi Konspiracji, Gnozy, Hardkoru.

Ten petraczіowiek, ten starzec biolo graі przecieї naprawdк - w miliony i miliardy euro. Jeszcze gdy ekonomia byіa tu spraw№ їycia i њmierci. Gdy pieni№dz byі koniecznoњci№ їyciow№. Rewolwerowiec, ktуry przeїyі, chociaї nie powinien byі, przeїyі i wszedі w kogito Farmera.

Wykupienie softu jurydycznego Skeuta Red to przecieї takїe hazard epicki. Уw gigantyczny brylant wіasnoњci intelektualnej natychmiast straci caі№ wartoњж, gdy tylko wycieknie do ducha publicznego. Skeut go sprzedaі, bo juї nie miaі krwi kredytowej. Lata pracy nad projektem go wykoсczyіy.

Ileї paradoksуw nierozwi№zywalnych musiaі rozwi№zaж!

Kompatybilnoњж praw tego samego podmiotu na rуїnych poziomach ducha

Zapкtlenie praw wіasnoњci (posiadany posiada posiadaj№cego)

Wiecznopіynnoњж konstytucji Paсstw 02+

Arbitraї ekonomiczny

Projekcje praw ducha na gnуj

Sprzecznoњж prawa z lokaln№ fizyk№

Paweі docenia arcydzieіo. Gildie mкczyіy siк z tym w szlajach od lat. To wielka rzecz.

I krucha jak zamek z krysztaіu. Wystarczy jeden wyciek kodu - i nikt juї na nim nie zarobi.

Wiкc hazard na kilkaset milionуw. Gawriіo ma jaja jak gwiazdy neutronowe.

Wdech-wydech. Okay.

Jeњli zdam. Jeњli opowiem panu paсskie sny. To nie bкdzie poziom Gejzeru. Pan werbuje kreatywуw do szachrazady krуlestw.

Do kreacji czіowieka.

Co dostanк w zamian?

Gawriіo po raz trzeci podaje mu rкkк.

Jedno sіowo: NIC.

I wychodzi.

Pod Pawіem uginaj№ siк nogi. Uњmiecha siк, ale sіabo. Siada. Krzesіo twarde, wszystko twarde. Inhalator wpada mu w dіoс - wyrzuca go przez okno.

Stary Gawriіo przebiі go na wylot.

Kusiciel nolensowy nie oferuje nagrуd tryumfуw bogactw satysfakcji.

Kusiciel nolensowy oferuje WYZWANIE.

Nagrod№ jest sama moїliwoњж pokuszenia. Przynкt№ jest szansa klкski.

Po czym mnie rozpoznaі? Gdy tylko dostaі sygnaі od Praїnego, rozpruі mnie jak Rosa. Dziesiкж razy gікbiej! Rozpoznaі mnie po tym, їe ja rozpoznaіem jego Mateo - rozpoznaliњmy siк nawzajem. Musiaі podaж rкkк.

Zanim siк tak samo wykrwawiк po liniach najmniejszego oporu.

Podaж rкkк. Zadaж fikcjк.

Nie ma znaczenia, їe sam wymyњlк. Nie ma znaczenia, їe pic, i їe wiem, їe pic. Co z tego. To nie Coca-Cola Lucky Strike Visa Master Card American Express. To epoka њwiкtego faіszu. Wszystkie fikcje szczerze przeїywamy, nawet jeњli sami je produkujemy.

ZWЈASZCZA jeњli sami je produkujemy.

Cokolwiek by sobie Paweі mуwiі i obiecywaі i na jakie gejdїe zrzucaі - wie, їe wejdzie w tк Moriк. Wymyњli i przeїyje, wymyњlone.

(Nie miaіem tego nawet w duszy prywatnej. Nie miaіem. On mi to daі).

Przyciska czoіo do zimnej њciany akwarium.

Piaseczniki maj№ twarze Gawriіy.

IQ^-1

Inteligencja odzwyczaiіa ciк od uczciwoњci.

Їyjesz miкdzy nimi, ale jak za szkіem matowym albo pod mask№.

Ich widzisz jasno i wyraџnie. Oni ciebie - tylko w czкњci.

I wiesz o tym. Їe jest taka czкњж ciebie - zachowania sіowa uczucia myњli - ktуra dla innych pozostaje niewidoczna.

Inteligencja to rodzaj czapki niewidki.

Bo nawet jak ciк widz№ - myњl№, їe widz№ co innego, niї widz№. Tyle, co potrafi№ pomyњleж i zrobiж sami.

A ty siк poruszasz za t№ zasіon№. Robisz dzikie miny i pokazujesz im waіa. (Nie widz№).

Tak zwane sytuacje towarzyskie: wbijesz szpilк, oczernisz, poniїysz, spowodujesz zdradк i cierpienie - bezkarnie, bezwinnie.

Bardziej inteligentni od pocz№tku їyj№ w nieustannym teњcie moralnoњci: jak siк Iks zachowa, gdy nikt Iksa nie widziaі, nikt nie sіyszaі, nikt siк nie dowiedziaі. Etyka bogуw.

Aї spotykasz kogoњ, kto widzi, sіyszy, wie. (Gawriіo).

Drugi taki jak ty. Lub nawet bardziej. (Gawriіo).

Nagle alarm. On mnie ujrzaі naprawdк! On mnie ujrzaі caіego!

Czyli jakiego?

I po raz pierwszy musisz zasymulowaж w gіowie niezakryty, niezamaskowany obraz siebie. Jakim jestem w jego oku - tego, ktуry przejrzaі miny, pуіsіуwka, aluzje, pozy.

Co za bуl!

Moment uczciwoњci po tylu, tylu latach.

(Pкkіa czaszka).

Czкњж druga: Teatr

Finis familiae

Spoїywa wіaњnie dzieciк demona w wiosce ksiкїycowych kanibali - i kto siк wtryniі przed zak№skк?

Kacper.

Aї siк Paweі dџwign№і z k№pieli.

Co za alarmy! Spokуj ducha mi tu!

Kacper panzer prze wskroњ chmur i bікkitуw. Srogie flagi wokуі: Powaga, Dom, ЇycieЊmierж.

Paweі zerka na konstelacjк rodzinn№. Tagi powierzchniowe wskazuj№ na matkк.

Skacze w prywatn№. Kacper stoi w przedpokoju, zagl№da do jadalni, sk№d dobiega podniesiony gіos matki. Rwie siк i іamie. W szloch.

Nawet koty siк wystraszyіy, czmychnкіy do kuchni.

Drama, Pawluchna. Sprуbuj, moїe ty j№ uіagodzisz. Spazmy prawie. Matuchnк trafiіa Wierzba.

(Siostra jest Wierzba, tyle pіakaіa, najmіodsza).

Co, wyjdк jej ze sіuchawki, z ekranu?

Nie b№dџ buc. (Rzecze Barry White). Rusz siк w gnoju.

Rusza siк. Lecz tymczasem - dramy ci№g dalszy.

W drodze Paweі obserwuje wewnкtrzn№ dynamikк konstelacji. Wіaњciwie nigdy dot№d nie interesowaі siк tym fragmentem nieba. Teraz odkrywa dokoіa Wierzby caіe nowe gwiazdozbiory.

Prawda, Nico Marsylczyk, dzieci - ale wcale nie one najbliїej.

Konstelacje Wierzby zaczynaj№ nabieraж sensu dopiero w 3D, a astronomia serdeczna tak naprawdк wychodzi na jaw w 4D i 5D. (Paweі duszny-zaduszny kontempluje w koіysce bentleya miesi№ca).

Nie zabraіa ze sob№ Nico w zeszіym miesi№cu, bo to maіїeсstwo to cienka plaja, gwiazda trzeciej wielkoњci, u niej takich tuzin.

Owszem, jest jego їon№ (sorta).

Jest teї їon№ syjamуw-zerystуw z Tunisu.

I jest proteomкїem Iwony samplistki, жwierжpіciowej i czteropaсstwowej.

Z ktуr№ ma inne dziecko, adopta na Њl№sku (jedna szуsta przyznanej opieki).

I jest cуrk№-siostr№ w daisy-chain komunie w szlai Free Love Forever 1969.

I ma nowego ojca, z kogito AI, podpisanego w publicznej jako jej prowadz№cy terapeuta.

I jest senior partnerk№ w otwartej polis Hento na zwyczaju krуlestwa.

(Nie interesowaі siк).

Kto opowiedziaі matce? Przecieї by nawet nie zrozumiaіa. To wymagaіo wysiіku.

Zatem z kim siк nasza Wierzba znowu pogryzіa? Kacper rozkіada rкce. Byі tu twуj Andrzej, jego pytaj. Ale Andrzej jest bezduchny, musiaіby ciкїko fedrowaж do takich informacji. I po co, po co? No nie wiem. Ale widzisz, jaka awantura. Zaczкіa wydzwaniaж do Nico i jego plemienia.

Konstelacje Nico teї rozіoїyste. Rozhuњtany na falach Proteusza, ma tam mкїуw-ojcуw-braci-siostry-cуrki-їony (sorta).

Zreszt№ wrzuciі swуj genom do publicznej, moїe mieж rodzeсstwo i potomstwo na kaїdym kontynencie.

Przed progiem Paweі wyciera buty na wycieraczce. To go otrzeџwia. Zaschniкte bіoto. Grudy liњci i trawy. Їwir. Drewno, kamieс, beton, metal; stare i starsze.

Wchodzi. (Soundtrack: Pryzmata II).

Matka zaciska wargi. Histeria w cuglach. Masz, napij siк. Gor№ca herbata z cytryn№. Bo wieje i zimno. (Nie zauwaїyі).

Mamo, posіuchaj, to wszystko nie tak.

Wiedziaіeњ! Wiedziaіeњ! Kіamaіeњ mi jak oni!

Paweі czuje, jak opuszczaj№ go wszystkie jкzyki. Duch Њwiкty wyst№piі z ciaіa.

Czy wiedziaі? Nie interesowaі siк.

Czy kіamaі? Wysoki S№dzie, nie potrafiк odpowiedzieж na to Pytanie.

Prуbuje inaczej.

Przecieї ogl№dasz telewizjк, wiesz, jak inni їyj№. Nie opowiadaіa ci, bo pewnie wіaњnie nie chciaіa denerwowaж.

Spodziewaі siк linii frontu na CoLudziePowiedz№ i ObrazaBoska, ale matka zaszіa z flanki:

Jak ona musi cierpieж! Co jej siк staіo! Kto jej to zrobiі!

(Posіaж husariк na ratunek cуreczce!)

Paweі prуbuje jeszcze inaczej.

Moїe po prostu nie rozumiesz jej, nie rozumiesz nas. Co? Przyjmij, їe nie zrozumiesz, i uwierz w inne szczкњcie.

Ale dlaczego UKRYWACIE! Dlaczego nie moїecie mi POWIEDZIEЖ!

(Ileї razy prуbowaі. I teraz prуbuje. I prуbuje).

Opuњciіy go jкzyki. A nawet gdyby nie - wіaњciwie co miaіby jej rzec?

Nie ma takich sіуw, bo nie ma takich pojкж. Zbyt maіa jest wspуlna czкњж zbiorуw.

Za czкsto siк gejdїowaі do obcej mu empatii. Za czкsto - a moїe wіaњnie za rzadko - szprycowaі siк oksytocyn№ co., coњ dziwnego dzieje siк tu z Pawіem. Kiedy tak siedzi z matul№-katul№ przy stole nakrytym biaіym obrusem, pod krzyїem i jej zdjкciem њlubnym, w zapachu forniru i masіa.

B№belkuje mu spod skуry potкїny nastrуj: samotny koс na zimowym polu - bagna we mgle i klucz gкsi ponad bagnami - skowyt psa zamkniкtego w betonie - nagіy bуl po zerwaniu plastra.

Znajdujemy siк na scenie; i widzк tк scenк, siebie z matk№ na niej, z coraz wiкkszej i wiкkszej odlegіoњci, niczym przez odwrуcon№ lunetк.

Logoff, login, logoff.

NIE INTERESOWAЈ SIК.

A dlaczego siк nie interesowaі?

Bo tak naprawdк to wszystko nic go nie obchodzi.

Їe obraca siк w konstelacji familijnej - przyjeїdїa tu na њwiкta, na tradycyjne urodziny maluchуw, podobne okazje - to wyі№cznie siіa inercji, rykoszet genetyczny: bo siк tutaj urodziі, bo dzieli z nimi geny.

Ale dzieli geny takїe ze њlimakiem winniczkiem.

Odejmij to. I odejmij pamiкж dzieciсstwa. Teraz, w drodze do nieskoсczonoњci, te kilkanaњcie lat to przecieї uіamek bliski zeru.

Odj№іeњ. I co pozostaіo?

Nic.

To s№ obcy ludzie. Albo i nie ludzie. Nie masz z nimi o czym rozmawiaж. (Z Wierzb№ moїe - o pracy). Nie masz z nimi jak graж. (Z Wierzb№ moїe - przeciwko nolensum). Nie masz z nimi jak їyж.

Tylko udajesz. Trwasz w potwornym zakіamaniu.

I po co? Po co? PO CO?

Jeszcze chwila i ciњnienie nastroju rozerwie go na strzкpy. Teraz Paweі czuje fizycznie: kaїde wejњcie w konstelacjк rodzinn№ to jak dekompresja ryby gікbinowej. Znalazі siк w њrodowisku naturalnym innego gatunku. To dlatego sіowa siк nie przedzieraj№. Specjacja juї nast№piіa - miкdzy ceratami, firankami biaіymi, kiszon№ kapust№, kocim moczem i mкczeсsk№ siwizn№ matki. Paweі tutaj zginie, zginie. Zjedz№ go papucie filcowe i sztuczna szczкka.

Wstaje, odstawia herbatк, wychodzi. Steady Hands +3.

Opada go Kacper, chmura natrкtnych much. Co robisz, co robisz, co robisz, nie zostawiaj jej! Buczy basowo.

Paweі go wymazuje. Zmieniі bieg planet, Kopernik zast№piі Ptolemeusza, rewolucja wstrz№snкіa firmamentem nieba. Konstelacja genetyczna Pawіa, w staroїytnych atlasach podpisywana jako Rodzina, Familia, rozprysіa siк w najdalsze zak№tki wszechњwiata. Jedna czy dwie gwiazdki migocz№ blado, reszta - pufff!

Wsiada do samochodu; nie moїe poj№ж, po cholerк tu w ogуle przyjechaі.

Wyjeїdїa na gіуwn№ drogк wsi.

I co widok przez szybк, to gotowy imprint do archiwуw Pawіa: te ugory, te dachy, ta szaroњж pуl, te maszyny stetryczaіe, ten gnуj, gnуj w gnoju.

A przecieї spкdziі tu tyle lat, tysi№ce razy przeskakiwaі kaїdy rуw, potykaі siк o kaїdy drut zardzewiaіy. Teraz zaњ: pejzaїe templates, wieњ pod tytuіem „Wieњ".

Nigdy wiкcej nie ujrzy jej na oczy.

Soundtrack: Bohemian Rapsody.

Zakrкt. A za zakrкtem - Qqsyn pedaіuje poboczem.

Andrzej, ty pojebie. Co ciк napadіo, jaki jad przegryzі?

Nieuziemiona rozmowa prкdko eksploduje w staccato rуwnolegіych salw sіownych. (Dialogi, szybsze). Co mуwiіeњ wtedy - sprawdziіem. Co sprawdziіeњ, idioto. Jak ty їyjesz, jak wy їyjecie. A co za interes masz, їeby na siік uњwiadamiaж. Wyszіo z rozmowy, zapytaіem, myњlaіem, їe - zreszt№, jakbyњ siк przejmowaі. A rzeczywiњcie, idџ i nawracaj, droga wolna, duch mуj tu nie postanie. O kurwa, jaka plaja. Wіaњnie koniec plai, szukaj mnie na drugim brzegu. Їe co? Їe ty? Їe jak tak moїna - syn zostawia matkк star№. Nie zostawiam. Trzeba, to zapіacк, dіugi uiszczк, rachunki wyrуwnam. Jaki szczodry! Јyїeczk№ z nieskoсczonoњci! A idџ, gуwno mnie to. No to czemu tak siк rzucasz, co? Obchodzi albo nie obchodzi, zdecyduj siк. Ty pojebie.

Nie wiadomo, jak kiedy kto komu - cios za cios, i pada Paweі w bіoto.

Zafascynowany doњwiadczonym szokiem - adrenalina w realu! - nawet nie chwyta oddechu. Knockdown 5s, All Skills Disabled.

Leїy pod szarym niebem, Doctor Who pochyla siк nad nim z trosk№, archanioіy krуlestwa zstкpuj№ z lуї widokowych, i przez szum ich skrzydeі Paweі sіyszy klekot іaсcucha roweru, na ktуrym Qqsyn oddala siк, kln№c gniewnie pod nosem.

Taki sam jak wszyscy! Taki sam jak wszyscy!

To prawda.

Co widzi Andrzej, co widzi wieњ: banaі nad banaіami, Koh-i-Noor banaіуw.

Syn dorasta, wyjeїdїa na nauki, osiada w mieњcie, zapomina o domu rodzinnym, zapomina o rodzicach, niewdziкcznik, i tak umieraj№ w samotnoњci, relikty w њwiecie reliktуw.

(Poszedі we іbach grzebaж i we іbie ma nasrane!)

Pomiкdzy oddechem i oddechem, zanurzony w gnoju jak we њnie, Paweі nareszcie przyjmuje їyletkow№ komuniк od Krystyny Tusz: nie bкdzie wolny, dopуki nie zіamie rкki dziecku.

Dopуki nie zіamie treningu biolo.

Dopуty w sercu pozostanie wyrodnym synem niewdziкcznikiem.

A zatem -

Wstaje. Dіoс siкgnкіa po zapominajkк i dіoс siк cofnкіa.

Przeіyka њlinк pomieszan№ z krwi№ z przygryzionej wargi. Przyj№і do serca nowego Boga.

Nie ma Paweі rodzicуw. Nie miaі, nie ma i nie bкdzie miaі ojca matki siуstr braci siostrzeсcуw kuzynуw ciotek szwagrуw synуw cуrek wnukуw їon mкїуw teњciуw ziкciуw.

Ma znajomych.

Munchkin way

Czy inni nie przebyli przed nim tej samej drogi? Wierzba, Kacper, Staszek. Czy przynajmniej widz№ scenк, na ktуrej wystкpuj№?

Ale nawet jeњli w podobnym kierunku zmierzali, to inne wiatry ich pchaіy.

Staszka - wojsko: zakon RPG realu.

Kacpra - miastowa kotka.

Wierzbк - kompleks najmіodszego dziecka, wњciekіa ambicja wykarmiona na zawiњci i lкku przed wіasn№ sіaboњci№. Paweі zaњ nie miaі ambicji. Pawіowi siк nie chciaіo.

Nie chciaіo siк chodziж do szkoіy, nie chciaіo siк uczyж. Ganiaі po polach i lasach okolicznych, gapiі siк w telewizjк, podpatrywaі s№siadуw, bawiі siк w wiedџminy, gangsterуw i zombies, bawiі siк, bawiі siк wszystkim. Z Andrzejem, z innymi dzieжmi wsi.

Byіo ich kilkanaњcioro. (W kaїdej wsi jest). Zbierali siк i rozpraszali w skurczach i rozkurczach spontanicznej dynamiki stada. Jak psy bezpaсskie. Jak іawice piranii.

Ponad pіotami i bіotami њcigaіy ich serdeczne kl№twy dorosіych: CoZNichWyroњnie! ZaMoichCzasуw!

Wszyscy dobrze wiedzieli, co z nich wyroњnie, bo wyrastaіo od pokoleс to samo: pokolenie poprzednie w lepszych ciuchach.

Potem Paweі poznaі kl№twy wyїsze. (Magiк paіacow№). PowielaniePatologiiStrukturalnej, DemograficznaPuіapkaCywilizacyjna.

A istnieli teї dobrzy czarownicy, arcymagowie z zamorskich wieї perіowych. Oni wymyњlali, jak zdj№ж z dzieci te kl№twy. Odczarowaж zatrut№ krew ojcуw ich ojcуw.

Bawisz siк? Baw siк!

Grasz? Graj!

Zaprawdк, nie trzeba niczego wiкcej.

Amerykanie i Chiсczycy realizuj№ tak projekty cywilizacyjne. GOSPODARKA RADOSNA rozkwita tкczow№ baсk№ wokуі wyrobniczej-cierpiкtniczej gospodarki gnoju.

Paweі jeszcze pamiкta z dzieciсstwa reklamy w telewizji.

Jak te nacelowane na grubasуw, grubasуw, ktуrych nie staж byіo na wci№ї drogie wуwczas genkuracje. Nieszczкsne ofiary DNA jaskiniowcуw w їaden sposуb nie zdobкd№ siк, by zrzuciж nadwagк. Ale te same ich diety i жwiczenia uczyс gr№, zmieс w pasjonuj№c№ konkurencjк, podaj w liczbach, stwуrz jasne hierarchie, nagradzaj kaїdy krok i kaїdy dzieс reputacj№ - i schudn№ przy okazji, niechc№cy. Graj№c.

Jak trudno zmusiж ludzi do bezinteresownej kooperacji dla wspуlnego dobra! Ale niech wspуіpracuj№ nie dla owego dobra, lecz dla samej frajdy wspуіpracy w grze. Cel osi№gn№ (przy okazji), a tymczasem stworz№ gildie, wikipedie, armie, korporacje, Paсstwa Ducha.

Nie skupisz teї dzieci na jednym zadaniu na dіuїej niї chwilк, wszystkie juї cierpi№ na ADHD. Ale wci№gnij dziecko w grк, a nie bкdzie sypiaж, byle zdobyж miecz o jeden punkt lepszy, byle pokonaж potwora, ktуrego nikt nigdy nie pokonaі, zostaж bohaterem sіynnym na caі№ szlajк.

I co osi№gnie PRZY OKAZJI?

To zaleїy wyі№cznie od przemyњlnoњci projektantуw gry, kreatywуw startowych. Od podszeptуw dobrych czarownikуw.

Bruksela wyіoїyіa fundusze. Europejski Program Emancypacji Socjalnej rozci№gn№і siк na Њrуdziemie, Hyperboreк, krуlestwa Narnii i Њwiata Dysku, na imperia galaktyczne i њredniowieczne pola bitew, na dziewiкtnastowieczny Londyn wampirуw i wiedџm, na siedemnastowieczn№ Sarmacjк Zagіoby i Kmicica.

W Chinach t№ metod№ masowo ksztaіc№ i wci№gaj№ do њwiata Proteusza dzieci wieњniakуw z pуіnocy.

W Ameryce - Murzynуw i Latynosуw z gett, a takїe milionowe populacje wiкzieс.

W Polsce zaњ - prawnuki pegieerуw.

Paweі miaі szeњж lat, gdy zniszczyі flotк i planetк Robali. Osiem, gdy poci№gn№і komando elfуw do najgікbszych lochуw Mordoru. Dwanaњcie lat, gdy zbudowaі korporacjк multigalaktyczn№.

Kiedy nie chodziі do szkoіy - a nawet kiedy chodziі, duchem i tak bкd№c na lekcjach nieobecny - prowadziі wojny, stawiaі miasta-twierdze, przewodziі radom nadzorczym, negocjowaі pokуj miкdzy paсstwami, planowaі strategie szturmu przez czarne dziury i szczeliny czarnej magii.

(A munchkin way of life.

Potem juї tylko nolensum).

Wstaje o њwicie, myje zкby, sprawdzaj№c operacje gildii z innych stref czasowych, kto wykonaі zadanie, kto zawiуdі, co siк wydarzyіo na frontach, jak zmieniіy siк ceny magicznych pierњcieni i generatorуw pуl siіowych, jakie plotki kr№ї№ w komnatach aliansуw, idzie nakarmiж zwierzкta, a obora jest zamczyskiem klanu baіkaсskich wilkoіakуw, stuletnie psy w їelaznych zbrojach wprowadzaj№ go do sali kolumnowej, czeka њwita czіowiecza, czekaj№ nadzy wodzowie, Paweі prezentuje insygnia, obnaїaj№ kіy, negocjuje aneksjк krуlestwa podziemi, doj№c krowy, podbieraj№c jajka kurom, przy њniadaniu zaњ, ktуrego straceсcza obfitoњж stanowi dla matki podstawowy rytuaі dnia, obserwuje z orbity Saiussa IV l№dowanie na dryfuj№cych w lawie diamentowych wyspach ciкїkich kr№їownikуw z piechot№ androidow№, po czym awataruje siк tam w szeњciorкkiego mecha i z peіn№ druїyn№ zіoїon№ z weteranуw Bandy Trojga zstкpuje do wnкtrza wulkanu-skarbca miliardletniej AI ze wszechњwiata lustrzanej symetrii bozonowo-fermionowej, rajd trwa ponad szeњж godzin, biegn№ po kilometrowych strunach topniej№cego szkіa nad oceanami ognia, w brylantach wielkich jak miasta walcz№ z nieskoсczonymi zastкpami rycerzy von Neumanna, szturmuj№ fortece FTL-owych mуzgуw przedwiecznej matematyki, z rozіupanych pancerzy nieludzkich mechуw wyjmuj№ rozpalone wnкtrznoњci plazmowe, skarby obcej robotyki, ktуre nastкpnie wmontowuj№ w swoje pancerciaіa, Przez dіugie minuty bawi№c siк w arkuszach kalkulacyjnych takimi i innymi kombinacjami wspуіczynnikуw, liczba moїliwych konfiguracji jest prawie nieskoсczona, a kaїda konfiguracja oferuje nowe wspaniaіoњci, inne moce, fantastyczniejsze Osi№gniкcia, i czasami zdaje siк maіemu Pawіowi, їe najwiкksza przyjemnoњж, a wiкc i sens najgіуwniejszy szlai zawiera siк wіaњnie w owym modelowaniu potкg, ktуre pozostaj№ zawsze tuї poza zasiкgiem gracza, w marzycielskim strojeniu super-hiper-spec potencjalnoњci, w kolekcjonowaniu unikalnych artefaktуw dla samego ich kolekcjonowania, dla sycenia siк wyobraїeniem, co MУGЈBYM zrobiж, gdybym zebraі wszystkie sto Klejnotуw Xuga, caіy tuzin sprzкgуw V-96, komplet szyfrуw kwant-tantrycznych, i tak upіywaj№ mu kolejne godziny, i kiedy w koсcu gildmistrze Bandy Trojga docieraj№ do odwrуconej kawerny postperowskitowej, w ktуrej bije zmiennowymiarowe serce boga ur-fizyki, matka ci№gnie Pawіa za uszy do koњcioіa albo do sklepu albo do s№siadki, albo po prostu na obiad, i bitwa straszliwa toczy siк na talerzu z kopytkami z cebul№, w gуrze wisz№ dziesi№tki tysiкcy widmowych obserwatorуw z caіego њwiata, wszystkie gildie i strefy czasowe patrz№, jak druїyna Pawіa wіamuje siк do kieszonkowego wszechњwiata peіnego artefaktуw pochodz№cych sprzed ostatniego nerfingu fizyki, peіnego boosterуw i bomberуw stworzonych, zanim czas oddzieliі siк od przestrzeni, gdy jeszcze wszystkie cztery moce natury mieњciіy siк w jednym jкzyku, power to the people of Kos, i usadzony przy oknie, w ktуre monotonnie bije wieczorny deszcz, obieraj№c zamokіe ziemniaki pod szaro-brunatn№ ikon№ bіotnistego podwуrka, Paweі dogl№da podziaіu іupуw oraz koordynuje budowк reprezentacyjnego miasta-domu Bandy Trojga, ktуre zawiњnie miкdzy њwiatami na fundamentach najwyїszych magii-technologii kaїdej ze szlai, tam prowadziж bкdzie negocjacje dalsze: o wіadzк, o zasoby naturalne (nienaturalne), o strefy wpіywуw i ksztaіt kaїdego ze њwiatуw ducha, ksztaіt gry - albowiem najmniejszy ruch w grze grк od nowa tworzy, a im kto mocniej wpіywa na kierunek rozgrywki, tym gікbiej rzeџbi sam№ postaж њwiata, na tym wszak polega rуїnica miкdzy plaj№ i szlaj№, їe w tej drugiej nie moїesz byж jedynie odbiorc№, chc№c nie chc№c, kreujesz dla siebie i innych nowe, niespodziewane doњwiadczenia, kaїdy dzieс jest inny, kaїda rozgrywka zaskakuj№ca, kaїda interakcja nieprzewidywalna, wszystko pіynie, wszystko siк zmienia, witajcie, dziatki, w kraju Proteusza.

Tak siк bawiі, tak siк bawiі, tak siк bawiі.

(Wspomnienie z dzieciсstwa Pawіa, wspomnienie z dzieciсstwa Homo proteo).

Ucieczka od matki ojca domu wsi s№siadуw Qqsynуw bіota gnoju zdarzyіa mu siк tak samo jak wszystko inne w їyciu Pawіa Kostrzewy:

Niechc№cy. Mimo woli. Przy okazji.

Nie skoсczyі podstawуwki, a spуіki kreatywуw kusiіy go kontraktami na wyі№cznoњж.

Znali go z REPUTACJI.

(Dyplomy i tytuіy to atrapy kompetencji. Stosuj, dopуki nie masz rzeczywistego dorobku.

On miaі).

Coњ jednak przecieї zadecydowaіo na samym pocz№tku.

Wszystkie dzieci siк bawi№, wszystkie dzieci їyj№ przede wszystkim w duchu; na ziemiк sprowadzamy je przemoc№. W czym miaіby wiкc Paweі byж wyj№tkowy?

Na czym polega ta szczegуlna cecha umysіu i charakteru?

Їe byle skrawek plastiku - a dіonie juї siкgaj№, juї wykrкcaj№ ksztaіt koњlawy w potwory rycerze kwiaty tr№by bomby transformersy, a mуzg eksploduje fontannami kolorowych kіamstw.

Co to jest?

Sk№d siк bierze?

Czym siк їywi?

Nie byі teї Paweі autyst№-eskapist№ niezdolnym do wspуіїycia z innymi ludџmi. Nie ma szlai bez wspуіpracy, їycie spoіeczne jest gr№, gra jest їyciem spoіecznym.

Nie opuszczaj№c gminy-padliny, oplуtі byі konstelacjami znajomoњci Polskк i њwiat.

Nowe mapy nieba

Zaczyna siк od prostej funkcji waїonej.

Przyjrzyj siк swojemu їyciu i kaїdemu kontaktowi z innym czіowiekiem przypisz numeryczne wartoњci:

czas trwania

intensywnoњж

czкstotliwoњж

korzyњж praktyczn№

odczuwan№ przyjemnoњж

chкж ponowienia

Teraz przedstaw sobie tк sieж poі№czeс w postaci graficznej. Proporcjom numerycznym odpowiada wzajemne poіoїenie w sieci oraz gruboњж і№cz№cych osoby linkуw strun synaps їyі.

(Tylko takie odlegіoњci maj№ znaczenie. To s№ prawdziwe dystanse miкdzyludzkie.

Nie metry i kilometry gnoju).

Ty zawsze znajdujesz siк w centrum. Wokуі ciebie - twoja konstelacja.

Zmienia siк w czasie. Aktualizowana w miarк jak zmieniaj№ siк twoje priorytety i tryb їycia. Gwiazdy przesuwaj№ siк po nieboskіonie. Gasn№ i rozbіyskuj№.

Mrugnij - uіoї№ siк jeszcze inaczej. Moїliwych konstelacji jest nieskoсczenie wiele.

Zazwyczaj wszakїe obracasz siк w czterech, piкciu, szeњciu gіуwnych.

Jedna jest konstelacja genetyczna

Jedna lub dwie lub trzy konstelacje przeszіoњci (znajomi z minionych etapуw їycia, ktуrych nie porzuciіeњ za sob№)

Jedna lub dwie konstelacje hobby

I jedna konstelacja pracy

Pozostajesz w nich punktem wspуlnym, lecz ich gwiazdy rzadko siк mieszaj№. Konstelacje tworz№ relacje nieprzechodnie. (Znajomi twoich znajomych nie musz№ byж twoimi znajomymi).

Gwiazd pierwszej wielkoњci њwieci cztery, piкж. To te, ktуre obserwujesz na co dzieс. Poњwiкcasz im trzy czwarte uwagi.

Gwiazd drugiej, trzeciej wielkoњci - tuzin moїe.

Jeszcze sіabszych - w sumie pуіtorej setki. To constans, wiкcej mуzg nie obejmie. Choжbyњ byі krуlow№-matk№, dusz№ towarzystwa, swatk№ powiatow№. Na stu piкжdziesiкciu іami№ siк gildie i kabaіy, po stu piкжdziesiкciu spуіki kumpelskie morfuj№ w bezosobowe korporacje.

Gwiazd krуtkookresowych - komet, planetoid na ekscentrycznych orbitach, supernowych - moїesz zaњ mieж nieskoсczenie wiele. Konstelacje zmieniaj№ siк nieprzerwanie.

Te gіуwne - rzadko obejmuj№ wiкcej niї dziesiкж gwiazd kaїda.

Te tymczasowe - obracaj№ tysi№cami, dziesi№tkami tysiкcy ciaі.

(Policz, z iloma ludџmi min№іeњ siк na ulicy. Z iloma wymieniіeњ w duchu sіowo obraz myњl wraїenie towar skrawek duszy.

Dzisiaj, wczoraj, w zeszіym roku, w їyciu).

Nie zwracasz na nich uwagi, nie pamiкtasz, a przecieї s№ waїni. Im gкstsze te sieci tіa, tym іatwiej utrzymaж gіowк ponad powierzchni№ nolensum.

Im wiкksza dusza publiczna w proporcji do duszy prywatnej - tym wyїszy poziom serotoniny.

Niektуre z konstelacji odbijaj№ nawet poіoїenie ludzi w przestrzeni fizycznej: konstelacje lokalne, geotagowany socjal krуlestw.

To jednak mniejszoњж. Na co dzieс odmienne reguіy rz№dz№ astronomi№ ducha.

Te same gwiazdy oddalaj№ siк i przybliїaj№, gdy inaczej ustalisz wagi: waїniejszy zysk - waїniejsze uczucie - waїniejsza dіugoњж kontaktu - waїniejsza liczba wspуlnych znajomoњci - waїniejsze jeszcze co innego.

Kotka z zeszіej nocy w konstelacji socjalnej wisi tuї pod Ksiкїycem; ale w konstelacji biznesowej nie masz jej w ogуle.

Sam kr№їysz po orbitach tysiкcy innych ciaі astralnych. Choжbyњ nie wychodziі z mieszkania i ci№і ducha do koњci - њwiecisz tam w obcych gwiazdozbiorach.

Ktoњ gdzieњ kiedyњ. Sіowo, uњmiech, ping.

I zapamiкtaі. Nie przewidzisz.

Moїe jesteњ niespeіnion№ miіoњci№ jego їycia. Do ktуrej nie miaі odwagi siк odezwaж.

I przez lata nie stracisz Jowiszowej pozycji na jego niebiosach.

Nawet nie podejrzewasz, kto w tej chwili їyje twoim їyciem. Pastuch z Mongolii. Krуl Wielkiej Brytanii.

Zaczкіo siк od samoorganizuj№cych ksi№їek adresowych i prostych narzкdzi social networkingu, od aplikacji lifestyle'owych dla bezdzietnych singli wielkomiejskich. (Wszyscy bкdziemy bezdzietnymi singlami wielkomiejskimi).

Co potкїniejsze klastry konstelacji skomercjalizowaіy siк, podklejaj№c bezpoњrednio pod krуlestwa.

Grawitacja przyci№ga gwiazdy w skupiska, zapadaj№ siк ku wspуlnemu њrodkowi masy. Czіonkowie tych samych konstelacji dіugoterminowych upodabniaj№ siк nawzajem do siebie.

Czyli do kogo? Do bezosobowych atraktorуw, do wypadkowych kolektywnej podњwiadomoњci. Wydestylowanych z polityki, z religii, a najczкњciej - z popkultury.

Uzyskawszy autonomiк, rz№dz№ one tymi, ktуrzy usiіowali rz№dziж nimi.

(Jesteњ swoim ukochanym systemem operacyjnym. Jesteњ mark№ swoich butуw. Jesteњ ulubion№ plaj№. Jesteњ lini№ karoserii swoich samochodуw).

Polityka rozgrywa siк na naszych oczach na niebie. Їadna jedna ryba nie rz№dzi ryb іawic№ - a jednak skrкcaj№ wszystkie w tк sam№ stronк.

Dzisiejsza astronomia ducha to nauka rozlegіa i subtelna.

Z alabastrowych blankуw atlantydzkich Wieї M№droњci i Zagіady Paweі њledzi przemieszczenia tych gwiazd z czujnoњci№ њredniowiecznego astrologa.

Zlikwidowawszy jedn№ z gіуwnych konstelacji, musi obliczyж od nowa tabele precesji i kalendarze wschodуw i zachodуw.

Jednakїe atlasy duszy prywatnej stanowi№ zaledwie dodatek do atlasуw publicznych. Caіa Polska wisi na Rozgwieџdzie, caіy њwiat - na pekiсskim Astrolabium i Hubie 400 z Kinszasy.

Zreszt№ systemуw jest multum. Kaїdym sіowem czynem transakcj№ myњl№ kontaktem pozostawiasz њlad w duszy publicznej.

It's official. Twoja dusza publiczna jest paszportem, kart№ kredytow№ i odciskiem palca.

Њwiecisz na miliardach gwiazdoskіonуw, czy tego chcesz, czy nie.

Trenowany przez mкdrcуw migotliwych i krysztaіowe automata Atlantydуw, Paweі њledzi obroty ciaі niebieskich - astronomia prewencyjna ostrzeїe go w porк przed hackerami serca.

W krуlestwie MorganChase/Haalsa-DoctorWho nie ma przypadkowych znajomych.

Nakarmiony nieufn№ matematyk№ duch staroїytny wskazuje podejrzane gwiazdy.

Ktуre іami№ prawa fizyki miкdzyludzkiej

Ktуrych przemieszczenia wyprzedzaj№ naturalne epicykle

Ktуre њwiec№ mocniej, niї powinny

Oto ktoњ siк pojawia coraz czкњciej wњrуd znajomych twoich znajomych. (I znajomych znajomych znajomych).

Ktoњ wyemigrowaі wtem do twojego krуlestwa.

Ktoњ wkupiі siк do twojej gildii.

Powtarza siк w logach twoich szlai.

Zacieњnia wokуі ciebie spiralк w duchu. Maksymalizuj№c prawdopodobieсstwo zadzierzgniкcia znajomoњci.

Paweі od tygodni obserwuje orbity Urszuli Hawel, ktуry byі jednym z developerуw Gejzeru.

Musieli siк zetkn№ж w pracy przy jakiejњ okazji; Paweі nie pamiкta (moїe to wygejdїowaі). Ale Urszula widaж pamiкta dobrze, bo poluje na Pawіa w duchu i w gnoju, krwioїercza kometa.

Doszіo do tego, їe Hawel czyta te same ksi№їki co Paweі i jada te same potrawy; budzi siк i kіadzie spaж o tych samych godzinach.

Czego chce? Paweі podejrzewa najgorsze: miіoњж, przyjaџс.

Zstкpuje z wieїy do piwnic studziennych: tu czarne kaіuїe metaliczne odbijaj№ niebiosa odwrуcone, tu siк uprawia astronomiк gікbi.

Bardziej wyrafinowani Keplerowie ducha rozrysowuj№ bowiem mapy wprost na twoim kogito.

Rejestruj№ najsіabsze drgniкcia duszy prywatnej i z nich projektuj№ obraz konstelacji. Nie one siк przesunкіy, lecz ty miкdzy nimi.

To znaczy - jeszcze nie, jeszcze siк nie poruszyіeњ w publicznej.

Ale chciaіbyњ. (Nie wiesz, a chciaіbyњ).

W ktуr№ stronк? Ku ktуrej gwieџdzie? Wкzeі grawitacyjny jakiego czarnego giganta zasupіaі ci serce?

Na smolistej membranie pіynnego metalu wiruj№ mandale podњwiadomoњci. Paweі przeњledziі trajektorie, przedіuїyі wektory i pochyla siк nad wskazan№ przez nie pulsuj№c№ gwiazdk№.

Ilona Rosa.

Czy powinien byж zdumiony? Pamiкta, їe sprawdzaі j№ zaraz po owym uroczym epizodzie szantaїowym. Ale wszystko, co potem - to ruchy ciemnej materii, oddziaіywania niewidocznych mas, ukryte staіe kosmologiczne jego id.

Wypadkowa tysiкcy pozornie losowych wyborуw: їe zacz№і coњ czytaж, їe obrуciі gіowк, wynurzyі siк na sekundк z nolensum, zawahaі siк w szlai, zapatrzyі dіuїej na kogoњ, na kogoњ zamkn№і oczy - to wszystko wskazuje nieomylnie kierunek dryfu jego konstelacji.

Czego pragnie? Za czym bі№dzi? Ku czemu piіuje mуzg?

Przecieї nie oszuka siebie samego, juї mu podstawiono lustro. (Pкkіa czaszka).

I co teraz. Skoro odkryі wektory serca. Wpisze sobie blokadк? Czy њwiadomie pуjdzie naprzуd?

Wszak Rosa teї z pewnoњci№ czuwa z lunet№ wycelowan№ w zodiaki swoich ofiar.

Popijaj№c potem napar miкtowy na tarasie ponad wieczorn№ panoram№ Atlantydy, Paweі wyobraїa sobie, jak zіot№ igі№ czarodziejsk№ wkіuwa siк w їyік Ilony Rosy i wykrada z niej bezcenne serum antynolensowe, skarb Rajmunda Gawriіy, Immortality +100.

Smoking gun cigarettes

- Tak go znaleџliњmy.

Szybkim іykiem ginu zmyіem z podniebienia aromat њmierci. Koroner nie skomentowaі zbezczeszczenia barku denata. Byіa to ta pora nocy, gdy nawet kalifornijskich koronerуw opuszcza ochota do szyderstw i czarnego humoru.

Detektyw porucznik Kach i detektyw sierїant Golsky szacowali zwіoki z pуіdystansu, jeden wyprostowany, dіonie w kieszeniach, drugi przykucniкty, obaj z papierosami przyklejonymi do warg. Zamordowany spoczywaі miкdzy regaіem i donic№ z egzotycznym kwieciem koloru nieњwieїych podrobуw, w pociesznej pozie z nienaturalnie rozrzuconymi rкkoma i nogami. Widywaіem takie figury na fotografiach samobуjcуw, co zeskoczyli z dachu wysokoњciowca, a takїe w dzieciкcych bohomazach.

- Wy, to znaczy kto?

- To znaczy ja i dusza na moim ramieniu.

Kach przesun№і wzrok na mnie, ale wyraz jego oczu siк nie zmieniі, nadal patrzyі na trupa.

- Ktуregoњ dnia, Coss, trafisz na gliniarza bez poczucia humoru.

- To niemoїliwe, nie ma takich w tym mieњcie, panie poruczniku.

Koroner њci№gn№і gumowe rкkawiczki.

- Pojedyncza rana od kuli, prawdopodobnie kaliber dwadzieњcia dwa, wlotowa w potylicy, brak wylotowej, њmierж na miejscu, trzy do piкciu godzin temu, dokіadniej po sekcji, dobranoc.

- Dwadzieњcia dwa? - Kach przest№piі ponad zwіokami. - A pan mecenas co miaі zarejestrowane?

Golsky przekartkowaі notes.

- Colta trzydziestkк уsemkк.

- Maіo krwi. Powiadacie, їe tak go znaleџliњcie? I gdy juї oproszkujemy dom, to nie zobaczymy waszych odciskуw na poіowie sprzкtуw?

- Na klamkach, przy drzwiach, na wі№cznikach њwiatіa. Na telefonie.

- Na barku.

- Na barku - przytakn№іem, nalewaj№c sobie drug№ szklaneczkк. Porucznik Koch staі juї okrakiem nad gіow№ denata, plecami do gabinetu, z dіoсmi splecionymi na karku, a miaі kark, na ktуrym moїna byіo zaplataж liny okrкtowe.

- Jak to widzicie, sierїancie?

Golsky podџwign№і siк z przysiadu, zmruїyі lewe oko i wycelowaі w porucznika ogryzionym oіуwkiem.

- Nie ma innego powodu, їeby pakowaж siк nosem w k№t miкdzy ten chwast i biblioteczkк. Musiaіa go tam ustawiж pod luf№.

Podrapaіem siк w skroс.

- Dlaczego uwaїacie, їe to kobieta?

- Dwudziestka dwуjka - powiedzieli rуwnoczeњnie.

- Jedenasta-dwunasta wieczуr - dodaі Golsky.

- Drinki na biurku.

- Odprawiі sіuїbк.

- I wylaі na siebie galon wody koloсskiej.

- W№chaliњcie go?

Spojrzeli na mnie z bezbrzeїn№ pogard№.

- Policjant nie w№cha, Coss.

- Policjant przeprowadza oglкdziny.

- Podajcie jeszcze jej rozmiar buta i sukienki i pozwolк wam oglкdziж mуj kapelusz.

Zaszli mnie z prawa i z lewa, wygasіe papierosy w ich ustach wskazywaіy przeciwne strony.

- Rozmiar buta i sukienki podasz nam ty.

- Przeceniacie moje zdolnoњci dedukcyjne.

- Przeciwnie, doceniamy twoj№ zdolnoњж do pakowania siк w kіopoty.

- Odstaw tк szklankк, Coss.

- Albo jest twoj№ klientk№, albo њledziіeњ j№ tu na zlecenie klienta.

- Jadіeњ znowu to meksykaсskie gуwno? - zagadn№і Golsky, zdejmuj№c marynarkк.

- Nie.

- To dobrze, w rzygach cuchnie piekielnie.

Pierwszy cios w їoі№dek zgi№і mnie wpуі. Po szуstym wykrztusiіem na wzorzysty dywan mecenasa LeHaye'a nieprzetrawione resztki ryїowego makaronu i chiсskiej saіatki.

Poniewaї nadal nic im nie zdradziіem, przesіuchiwali mnie, dopуki nie pojawiіa siк ekipa techniczna. Czyli do њwitu, kiedy to wykulaіem na rуїowiej№c№ we wschodz№cym nad Los Angeles Sіoсcu Hammond Street i wypluwszy skruszony z№b, podreptaіem dwie przecznice w gуrк Stripu, gdzie na parkingu za San Vincente zacumowaіem swojego forda mainlaine sedana. Min№і mnie po drodze bezpaсski kundel; raz іypn№і zaropiaіym њlepiem, po czym zaskomlaі i uciekі. Zawsze moїesz liczyж na szczeroњж psa i bezinteresown№ brutalnoњж gliniarza.

Od razu otworzyіem bagaїnik. Skуrzana torba znajdowaіa siк na swoim miejscu, na oko wszystko wygl№daіo w porz№dku: trzy i pуі tysi№ca dolarуw w uїywanych pi№tkach i dziesi№tkach, tak jak je zostawiіem.

Przegl№daj№c siк we wstecznym lusterku, starіem chusteczk№ z twarzy krwawe њlady. Na siсce i zadrapania nie poradzк. Sіoсce dopiero wstawaіo, doњwiadczenie uczy, їe warto poczekaж do wieczora, po cуї marnowaж lepce i bandaїe na pуіprodukt.

Skrкciіem na bulwar i zatrzymaіem siк przy najbliїszej skrzyїowania budce telefonicznej.

Odebraі w poіowie drugiego sygnaіu.

- Tak?

- Paul Coss.

- O Jezu, dziкki Bogu, niech pan mуwi, niech pan mуwi!

- Sprawa siк skomplikowaіa. Musimy siк spotkaж.

- Ale czy pan je ma? Czy wszystko poszіo okay?

- Zaleїy, jak na to patrzeж. Nie mam negatywуw. Z drugiej strony LeHaye juї nigdy nie bкdzie pana niepokoiі. I zachowa pan trzy i pуі kawaіka, to teї miіy bonus, jak mi siк zdaje.

- Nie rozumiem. Co pan tam nawyrabiaі?

- Musimy siк spotkaж.

- Za godzinк na parkingu przed Stackym.

Nacisn№іem wideіki i wykrкciіem numer biura, a potem numer Sapera. Nie odpowiadaі. Nie wrуciі jeszcze. Albo nadal њledzi czarnego cadillaca.

Zatrzymaіem siк na kwadrans w barze z widokiem na ocean. Barman dopiero wstaі i dlatego byі tak zaspany, albo jeszcze nie zamkn№і lokalu po nocy i dlatego byі tak niedospany. Zgarbiony starczo nad porysowan№ lad№ odprowadzaі mnie oczyma wypalonego proroka. W owej porze oczyszczaj№cego zmysіy њwiatіa defiluj№ przed pijakami, dziwkami i bezdomnymi widma i upiory miasta, milcz№ce sylwety z wyblakіego celuloidu їycia. Nawet gdyby go potem przesіuchiwali Kach Golsky, barman nie potrafiіby stwierdziж, czy mu siк zaledwie nie przyњniіem.

W obskurnej toalecie cichego jak kostnica przybytku tytoniu i gorzaіy pіukaіem usta, by pozbyж siк kwaњnego smaku wymiocin i krwi. Z pкkniкtego lustra spogl№daіo oblicze zdjкte wprost z trzecioplanowej postaci detektywa z jednej z tych niskobudїetowych produkcji, na jakich zrobiі fortunк mуj klient. Wcale dobrze na mnie nie leїaіo. Nacisn№іem ostroїnie chrz№stkк nosa. Strzeliіy flesze. Ile jeszcze takich nocy, ile porankуw.

W fordzie pod zapasowym koіem miaіem browninga dziewi№tkк w kaburze na szelkach, z dodatkowymi magazynkami. Poniewaї nie byіo przy mnie Sapera, przyszіo mi osobiњcie dџwigaж artyleriк. Odt№d kanciaste їelastwo tіukіo mnie w їebra, skutecznie przypominaj№c o ciкїkiej rкce prawa w LA. Gdybym byі czіowiekiem rozs№dnym, pojechaіbym do szpitala przeњwietliж siк na okolicznoњж pкkniкcia tych їeber. Zamiast tego zaaplikowaіem sobie podwуjnego johnniego walkera, podanego z niezmierzon№ gracj№ z gікbi snu barmana; widmo nalaіo widmu, po czym biaіe њwiatіo z powrotem przepaliіo wszystko.

Mr. Griswold czekaі na mnie w starym pickupie poњrodku pustego parkingu. Prawdopodobnie poїyczyі wуz od swojego ogrodnika.

Pogratulowaіem mu przemyњlnoњci.

- Wmieszaі siк pan w tіum idealnie.

Zerkn№і lкkliwie w boczne lusterko.

- Їona chyba podejrzewa mnie o romans.

- Myњli pan, їe wynajкіa kogoњ?

- Co? Dlaczego?

Rzuciіem mu przez okno torbк z pieniкdzmi.

- Masz pan. LeHaye nie їyje. Nie udaіo mi siк odnaleџж negatywуw. Prawie minкliњmy siк z morderczyni№, nie wiemy, kiedy siк tam zjawiіa, mogіa mieж czas zabraж caіe archiwum mecenasa. Mуj wspуlnik siadі jej na ogon.

- Jezu Chryste. Czy policja...?

- Nie widzi pan, їe nic im nie powiedziaіem?

- Ale jak coњ znajd№...

- To zaleїy. Czy odgadn№ motyw. Takie szczury w garniturach maj№ to w swojej naturze, nie obudziі siк przecieї pewnego ranka z nagіym postanowieniem: a dzisiaj sobie zaszantaїujк pana Benjamina T. Griswolda. Im dіuїej ci№gn№і ten proceder, tym wiкksza byіa szansa, їe ktуraњ ofiara nie wytrzyma i zapіaci mu gor№cym oіowiem.

Siedziaі tam z dіoсmi zaciњniкtymi na kierownicy, wpatruj№c siк w obielon№ wapnem њcianк Stacky’ego naprzeciwko, zarazem mruї№c i wytrzeszczaj№c blade oczy, zdesperowany kret.

- Wiкc to inna ofiara - wyszeptaі. - Zabraіa wszystko. Ona teraz ma.

Zapaliіem camela.

- Chyba niepotrzebnie siк pan niepokoi. Najpewniej jeszcze dzisiaj zniszczy caіoњж.

- Ale pan tego nie wie, Coss, pan tego nie moїe wiedzieж.

- Zapіaciі mi pan za przeprowadzenie sprawy ze њwiкtej pamiкci mecenasem. Zwaїywszy na wszystko, uwaїam, їe wywi№zaіem siк z zadania.

- To dlaczego posіaі pan za ni№ czіowieka?

- Bo ten trup pozostanie przy moim nazwisku. W razie napadu policyjnej nadgorliwoњci wolк wiedzieж, czyj palec nacisn№і cyngiel.

Otworzyі torbк i wygarn№і z niej na њlepo cztery pliki banknotуw.

- No wiкc ja teraz panu pіacк za odzyskanie tych negatywуw, ktokolwiek je ma, ta pokrzywdzona dama czy jej stuletni dziadek, weteran wojny secesyjnej. Proszк.

Powoli wydmuchaіem dym.

- I co dokіadnie pan tu rozumie przez „odzyskanie"?

- Odzyskanie. - Wyj№і nastкpne dwa pliki. - Odzyskanie.

W oddali, na wzgуrzach ponad Encino, srebrno-bікkitne refleksy wygrywaіy poranne harmonie na czystych wodach basenуw gwiazd Hollywoodu. Rozczochrane gіowy palm kiwaіy siк lekko na wietrze. Niebo byіo tak jasne, їe Sіoсce wydawaіo siк na nim zupeіnie zbкdne. Zaraz na biaіe chodniki bulwarуw i czarny asfalt parkingуw wyjd№ ondulowane dziewczкta w kloszowych sukienkach i przystrzyїeni na Jamesa Deana muskularni chіopcy w wykrochmalonych koszulach z podwiniкtymi rкkawami. Godzinк przed њniadaniem policja odkryje w zauіku za restauracj№ albo w zaroњlach za stacj№ benzynow№ zwіoki zasztyletowanej prostytutki lub porzuconego czarnego niemowlкcia. Juї w mieњcie pieni№dze przechodz№ z r№k do r№k, juї miasto nabiera powietrza w betonowe pіuca.

Wrуciіem do biura. Na wypadek, gdyby ktoњ usiіowaі siк wіamaж, drzwi zostawiam otwarte. Sprawdziіem lew№ szufladк biurka - do niej wrzucamy kartki z informacjami. Saper najwyraџniej nie miaі czasu wst№piж; nie spodziewaіem siк zreszt№, їe zd№їy. Ze schowka pod koszem na њmieci wydobyіem butelkк z resztk№ szkockiej. Nie naleїy rozpoczynaж nowego dnia pracy o pustym їoі№dku. Wykrкciіem numer Miss Spier.

- Panno Spier, dzieс dobry, Paul Coss, byіy jakieњ wiadomoњci?

- Tylko jedna, proszк zanotowaж: 5T498, Kalifornia 1949.

- Dziкkujк bardzo, panno Spier.

Panna Spier ma siedemdziesi№t osiem lat, telefon i nigdy nie sypia; to wystarczaj№ce kwalifikacje, by dorabiaж piкж dolarуw tygodniowo jako sekretarka prywatnego detektywa.

Nastкpnie zadzwoniіem do odrobinк tylko mіodszej wtyki w Urzкdzie Komunikacji. Nie byіo go jeszcze w pracy. Do dziewi№tej zabijaіem czas, buduj№c z plikуw banknotуw piramidki i snopki, skіadaj№c dolary w kurczaczki i flamingi, a takїe dmuchaj№c i gwiїdї№c do wnкtrza pustej butelki. Kiedy juї zabieraіem siк do wtykania we flaszkк zrolowanej forsy, Urz№d obudziі siк do їycia. Cadillac o numerze 5T498 zostaі zarejestrowany na nazwisko Rose Lee, panny, zamieszkaіej w dzielnicy nowobogackich w Thousand Oaks.

Zjechawszy z Ventura Freeway, zaparkowaіem przecznicк wczeњniej. W ostatniej chwili inteligentniejsza poіowa mojego mуzgu wykrztusiіa myњl, by skryж zdezelowan№ fizjonomiк za szkіami przeciwsіonecznymi. Miaіem w schowku trzy pary, w tym jedn№ naleї№c№ do Sapera: ogromne tarcze matowej czerni, w ktуrych wygl№daіem jak Mickey Mouse z klapniкtymi na twarz uszami. Ale przynajmniej nie nazbyt odraїaj№co, zdecydowaіa ta druga poіowa.

Miss Lee mieszkaіa w parterowej willi w stylu hiszpaсskim, z rozlegіym patio osіoniкtym ukwieconymi drzewami jacarandy, za wysokim ogrodzeniem z kutego їelaza. Trawnika nie przyozdabiaіy rуїowe ptaki, pod drzewami nie staіy kamienne nimfy i їaden pos№g Murzynka nie strzegі furtki, co juї czyniіo pannк Lee osob№ o najwyїej rozwiniкtym zmyњle estetyki w dzielnicy.

Miaіem czas przyjrzeж siк budynkowi i okolicy, spaceruj№c wzdіuї ulicy i z powrotem, a potem jeszcze tyіami posesji, i znowu przed frontem. Nigdzie nie zauwaїyіem starego lincolna Sapera, ale to o niczym nie њwiadczyіo, mojego forda teї nie byіo st№d widaж. Czarny cadillac odpoczywaі w cieniu na podjeџdzie. Zasіony i їaluzje w oknach domu pozostawaіy zasuniкte, nie dostrzegіem їadnego ruchu.

Naleїaіo oczywiњcie przeprowadziж dіuїsz№ obserwacjк i poczekaж na raport Sapera, i o tym wіaњnie przekonywaіy siк wzajemnie za czarnymi lustrami zaciњniкte piкњci mojego mуzgu - gdy za ogrodzeniem strzeliі gaџnik samochodu, a zaraz po nim pкkіa torba papierowa, i to byі sygnaі: boks! Pierwszy cios przes№dziі sprawк, rozwaga padіa pod prawym prostym brawury, wdrapaіem siк na ogrodzenie, zeskoczyіem w krzewy rуї, wyj№wszy pistolet, wbiegіem od tyіu na patio, przeszklone drzwi byіy zamkniкte, rozbiіem kolb№ szybkк, otworzyіem, wpadіem do њrodka, pуіmrok, zasuniкte story, salon, hol, jadalnia, schody, Saper leїaі z przestrzelon№ gіow№ w progu bocznej sypialni.

Odbezpieczyіem browninga.

- Widzк pana.

Po prawej miaіem lustro w zіoconych ramach.

Ostroїnie przest№piіem ogromne ciaіo. Dіugolufego colta czterdziestkк pi№tkк wci№ї њciskaі w dіoni. Zd№їyі wystrzeliж, ale widaж nie zd№їyі wczeњniej dobrze przymierzyж.

- Raz siк pomyliі.

Siedziaіa przy toaletce miкdzy zasіoniкtymi oknami, otulaі j№ miкkki cieс i jedwabny szlafrok barwy cyjanku. Rкkк z dwudziestk№ dwуjk№ opieraіa na blacie, drug№ unosiіa do czerwonych warg srebrne szczypczyki zaciњniкte na zapalonym papierosie. Dym pachniaі goџdzikami. Nogi w czarnych poсczochach i czarnych szpilkach wysunкіy siк spod jedwabiu, skrzyїowane, swobodnie zgiкte. W gкstwinie jej rudych wіosуw diabeі krzesze ambicje i ї№dze.

- Rose.

- A wiкc wyњledziі mnie pan.

Opuњciіem pistolet.

- Nikt nigdy nie weџmie pani za bezradn№ ofiarк szantaїu.

Mierzyіa mnie spokojnym spojrzeniem, poprzez dym i cieс.

- Wspуlnicy, poњrednicy - widzi pan, jak koсcz№.

- Nie mam dla pani їadnej propozycji. Nie oferujк niczego. Nie zyska pani nic.

Zaњmiaіa siк.

- Nic! A czego chce pan w zamian?

Ale tylko zaci№gnкіa siк papierosem, znaіa odpowiedџ. Zmruїyіa powieki. Teraz odіoїy szczypczyki, wygіadzi szlafrok, wstanie.

- Na litoњж bosk№, niech pan zdejmie te okulary.

Zdj№іem.

Pisarze to programiњci

Akuku!

Ludovic przysiada siк do Pawіa. Ktуry udaje zaskoczenie.

Myњlaі, їe њpiк. Moїe i przysn№іem.

Na dachu Staruchy, pod gwiazdami, pod duchami.

Pіyniesz, Paul pіyniesz. Kim byіa ta dama? Ach, nie byіo їadnej damy.

I kiedy tak siedz№ w milczeniu, zagapieni na noc i miasto i њwiatіa, ich dusze publiczne mieszaj№ siк powoli, nastroje i asocjacje przenikaj№ osmotycznie.

Paweі Kostrzewa i Ludovic Tuco naleї№ do tego samego krуlestwa, to teї pomaga. (Rozpoznali siк juї po kroju garniturуw).

Obraz: spiralne mgіawice kontrastowych farb zawijaj№ce siк wzajemnie wokуі siebie.

Ludovic proponuje szybki gejdї na dzikoњж serca. Paweі odmawia. (Strong Will +10%).

Ludovic, juї жwierж-Paweі, wyrywa zmiкdzy dachуwek chwasty i zaczyna je splataж w wianki i іaсcuchy. Seksowne wrуїki ze sіowiaсskiej mangi skacz№ mu po ramionach i gіowie.

Soundtrack: Menuet G-dur Beethovena.

Wiкc tak pracujecie. Jak ja wam zazdroszczк! Zazdroњciіem.

Paweі siк wzdryga. Czy wіaњnie pracowaі? (Odstawia їywca). Moїe rzeczywiњcie. Pracuje. (Nadal).

Dawno juї przestaі rozrуїniaж.

Wskazuje na miasto. To ten dystans. To poczucie oddalenia. I nawaі chaotycznych bodџcуw. I њwiatіa Rorschachowe.

Rankiem, po przebudzeniu. I wieczorem, przed snem, w zmкczeniu ciaіa. Wtedy najwiкksza swawola w taсcach mуzgowych.

Nie moїesz myњleж o problemie i nie moїesz o nim nie myњleж.

Odpіywasz - nie odpіywaj№c - њnisz o czym innym - aї nagle siк okazuje, їe o tym wіaњnie. Zanurzony w odlegіych skojarzeniach swobodnych, odkrywasz ideк naprawdк oryginaln№.

Ktуra NIE WYNIKA z myњli starych.

Sk№d siк zatem wziкіa? Nie wiadomo.

Francuz kiwa gіow№. Kiedyњ uwaїaіem, їe zostanк wielkim pisarzem. Przeszіo mi. To straszna misja. Pisarze to programiњci.

(Zgejdїowaі siк).

Paweі podchodzi do krawкdzi, spogl№da w dуі. Lekko wychylony. Grawitacja іaskocze go w grdykк.

Rekiny podpіywaj№ do stуp, іasz№ siк oњmiornice, rafy koralowe wybuchaj№ wielobarwnymi neonami na elewacjach budynkуw, podwodny wulkan rzyga czarnym dymem... Wzburzone s№ wody morza nolensum.

Ale posіuchaj syren, posіuchaj syren miasta. Znasz ten gіos, czujesz ten zew w koњciach.

(Miasto kusi, miasto czeka, miasto odda wam czіowieka!)

Ludovic wytкczowuje obrazki samobуjcуw rozchlapanych na bruku.

Paweі coraz mocniej tкskni za petraїon№. (Nie ma їony).

Cholera, nazbyt s№ kompatybilni.

Wymieszali siк.

Wiem, co myњlisz. (Siadі na krawкdzi, opuњciі nogi w przepaњж). Pisarze i kreatywi w ogуle. My wymyњlimy - a potem zmienia siк to w rzeczywistoњж, podpіywa i k№sa nas w kostki.

Szczкњliwi Balzakowie i Dumasy! Najwyїej siк ktoњ wzruszyі, oburzyі, sіaі listy do redakcji, zakochaі siк w fikcji. Їyіa w gіowach, їyіa w sіowach.

A teraz nie ma „tylko sіуw".

Kultura jest programem automatycznie wykonywanym na ludzkoњci.

(But zsun№і siк i leci w dуі. Chap! i znikn№і w paszczy rekina).

Francuz francuzuje. Juї rozpi№і bielutk№ koszulк. Otwieraj№ siк za nim Champs Йlysйes (teї wiosna).

Moїe nie powinienem siк z tob№ zadawaж.

Wci№ї mam pewnoњж

(przysiadі przy stoliku kawiarnianym obok Sartre'a i Camusa)

їe gdybym tylko wypuњciі z siebie te zoologie czyњжce ogrody ewangelie њmiechy koszmary - nie minie wiele czasu, a stan№ siк na moich oczach prawd№ okrutn№.

Wyrosn№ mi za oknami. (Z mojej gіowy).

Zіoї№ mi іby potarmoszone na kolanach.

Wylez№ z oczu mojej cуreczki. (Juї nie cуreczki).

Gdybym miaі pewnoњж

(zapala papierosa ponad swoimi nienapisanymi ksi№їkami)

їe jestem kreatywem zіym, to znaczy sіabym - nie miaіoby to wszystko znaczenia.

Ale podejrzewam co innego.

(Dlaczego siк z tob№ zadajк).

Paweі spluwa w bielmo na oku miasta. Mrugn№і i konstelacje lokalne oњlepiіy go poprzez mury i sny. Jest nawet ktoњ z Bandy Trojga - po ostrym gejdїu kopuluje wіaњnie z drzewem, osiem przecznic st№d. (Takie tagi).

Paweі waha siк na krawкdzi dachu. Czy wyskoczyж. (Do miasta).

I tak wahaj№cy siк -

Ty za bardzo ostroїny jesteњ, Ludo.

Nie moїna byж ostroїnym. Nie moїna kontrolowaж kreacji. Co naprawdк nowe i oryginalne - to zaskakuje ciebie samego. Resztк wrzuж za darmo w publiczn№. Niech siк konsumendy poїywi№ na њmieciach z recyklingu.

Ludovic taсczy na stoliku kawiarnianym w oparach marychy.

Ostro-o-oїny! Ostroooїny!

Powinni zorganizowaж na was policjк myњli! Pozamykaж w klatkach! Zagejdїowaж na beton!

Paweі gotуw przytakn№ж. (Zgadza siк sam z sob№).

Wiem. Ksi№їka czy inna plaja, bez rуїnicy. Kreatyw tworzy fikcjк - fikcja wchodzi w umysіy ludzi - ludzie realizuj№ fikcjк (bo mog№) - ludzie s№ tym, co napisane - literatura jest rzeczywistoњci№, rzeczywistoњж jest literatur№.

Juї nie tylko przebieraj№ siк za elfy i krasnoludy. SҐ ELFAMI I KRASNOLUDAMI.

Gal oklapі. Wczoraj Gondor R3 wszedі w recesjк, musieliњmy wydobyж ostatnie palantiry. Jak siк rozleje na inne klasyczne szlaje, skocz№ ceny energii na pуіnocy gnoju.

Ha. Miaіem w gildii proteociaіowca

(a ten tu nadal rїnie drzewo)

ktуry nie tylko siк przeprojektowaі w elfa biolo - uszy, oczy, struktura kostna czaszki i palcуw, fizjologia - ale teї zgejdїowaі siк na pіask w nieњmiertelnego rycerza baњni. Aї odciкіo go ni z tego, ni z owego. Ponoж zdonkiszotowaі swojego imama.

Cуї siк dziwiж, rycerz przynajmniej ma luksus OBOWIҐZKУW.

Paweі ciska na poїarcie drugi but. Lataj№ca ryba wynosi go na moment piкtro wyїej. Њledz№c trajektoriк mokasyna, wpada Paweі w њwiatіo w oknie Adriana Utraіta.

A jakїe. Mamy tu takiego. Rycerza 72.

72

Wszelki duch! (Oraz jego pluginy).

Ale proszк, proszк. W moje skromne.

I pіyn№, Utraіt przodem. Panie Pawle, prуbowaі pan pieczeni trawnych? (Klucze: miкso trawa, steki bezczuciowe, humanitaryzm drapieїcy). A, to te dla kanibali. Fakt, moїna teї wyhodowaж miкso ludzkie - ktуre naturalnie nigdy nie byіo ciaіem їadnego czіowieka. Ale ja myњlaіem, їe panu nie wolno. Mhm, smakowite aromaty.

Dlaczego nie wolno?

No bo rycerz, jeџdziec, wyniesiony. Ten, kogo obowi№zuj№ ostrzejsze kodeksy. Watykan zawsze jest przeciw nowoњciom.

(Co prawda, chrzeњcijanie od pocz№tku praktykowali kanibalizm rytualny).

Na co Utraіt rozњwietla siк meduzowo, wіosy staj№ mu dкba w elektrycznej grzywie, skуra tкczuje, a z ust bucha obіok gor№cej pary.

Wszyі sobie w ciaіo nanopiezoelektryki, druty ZnO w polimerach. Jest swoj№ wіasn№ elektrowni№.

Paweі podejrzliwy. Cуї to za rycerz proteuszowy? Cуї to za konserwa postкpu? Niech mi tu nie oksymoronuje w oczy.

I juї wyci№ga jкzyk, їeby lizn№ж gікbiej duszк Utraіta, gdy -

Teraz to rycerz 72: chwyta Pawіa za rкkк i powstrzymuje gest ducha. Allow me.

Copy paste: Nastкpnie wyznaczyі Pan jeszcze innych siedemdziesiкciu dwуch i wysіaі ich po dwуch przed sob№ do kaїdego miasta i miejscowoњci, dok№d sam przybyж zamierzaі.

Powiedziaі teї do nich: „Idџcie, oto was posyіam jak owce miкdzy wilki. Nie noњcie z sob№ trzosa ani torby, ani sandaіуw; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie! Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mуwcie: Pokуj temu domowi! W tym samym domu zostaсcie, jedz№c i pij№c, co maj№. Jeњli do jakiego miasta wejdziecie i przyjm№ was, jedzcie, co wam podadz№".

A! Wiкc tak idziecie miкdzy ludzi. Jecie, co oni, їyjecie, jak oni. (Jak siedemdziesiкciu dwуch Jezusa).

Po chwili: Nie, nie, to niemoїliwe. Paweі krкci gіow№, oddalaj№c siк, odpіywaj№c, odlatuj№c. Niemoїliwe. To jest teatr. Nie da siк їyж їyciem Proteusza i zarazem dotrzymywaж wiary kamiennym prawdom religii.

(Wspomnij Gucia, Paweіku, wspomnij Gucia salonowca).

Utraіt uњmiecha siк pobіaїliwie. Pokaїк ci.

Proszк bardzo. Niech mnie pan nawrуci. Enter PvP mode.

Rycerz 72 w mig dogania Pawіa i њci№ga go na ziemiк, do Palestyny rzymskiej.

Spadaj№ na miasto biaіego kamienia i czarnych dymуw. Jerozolima? Wieczуr, kwicz№ osіy i szczekaj№ psy. Jezus moczy nogi na podwуrzu przy studni i rozmawia z innymi brodaczami. Mіoda kobieta koіysze w ramionach niemowlк. Chіopcy obrzucaj№ siк kamykami. Ludzie wchodz№ i wychodz№, rozmowa wychodzi razem z nimi. Mуwi№ do Jezusa, Jezus mуwi do nich.

Tak obracaj№ siк dokoіa їarna ludzkie.

Utraіt otwiera lokalne atlasy. Oto i Chrystusowe krуlestwa niebios: Jego konstelacje, gwiazdy nieprzeliczone na bliїszych i dalszych orbitach, wiкksze i mniejsze.

Co tak naprawdк stworzyі Jezus? Co pozostawiі po sobie?

Social network.

Przeczytaj Ewangelie, przeczytaj Dzieje Apostolskie.

Jak siк propagowaіy memy, jak siк ucieraіy pogl№dy. (Paweі i Adrian przeciskaj№ siк miкdzy dyskutuj№cymi brodaczami, z kamiennego stoіu podjadaj№ chleb pіaski, twardy, popijaj№ kwaњnego wina mocno rozwodnionego). Posіuchaj, jak dyskutuj№. To byі PROCES.

Chrzeњcijaсstwo jest tworem lokalnego wкzіa staroїytnego Facebooka.

Jak mуwisz? - gejdї? Poproszк ciк teraz, їebyњ przegejdїowaі sobie kilka aksjomatуw.

Siadaj№ na cembrowinie za plecami Jezusa. Paweі jest lekko zniesmaczony. (Jaseіka to w zimie). Їuje chleb i jednak sіucha Adriana - poniewaї docenia уw ogieс gorej№cy w czіowieku, poniewaї poї№da tego serum antynolensowego.

Rycerz 72 nie przemawia; on zwierza siк tobie, obejmuj№c ciк ramieniem i dusz№, wchіaniaj№c.

Mуj Pawle, mуj Szawle. Chrzeњcijaсstwo kona nam w okowach Platona.

To nie Jezus uczyі o wszechњwiecie wiecznotrwaіych, niezmiennych bytуw. To nie Jezus widziaі Boga poza czasem, spogl№daj№cego z gуry na przeszіoњж i przyszіoњж wytrawion№ w kamieniu.

Masz racjк, nie moїna mieж takiego obrazu rzeczywistoњci, takiego Boga i їyж w њwiecie proteo.

To nie jest Bуg trans-czіowieka.

To nie jest Bуg trans-њwiata.

Nieustannej zmiany.

Ci№gіego przepіywu wszechmoїliwoњci.

Wpіywu wszystkiego na wszystko.

Gier sіуw, myњli, sensуw. Gdzie nowe ksztaіty wyіaniaj№ siк co sekunda z ksztaіtуw starych, juї nikn№cych, i nowy czіowiek wyіania siк ze starego czіowieka, aby zaraz teї zostaж zast№pionym przez formк przed momentem jeszcze nie do pomyњlenia.

Nic nie ISTNIEJE.

Wszystko SIК STAJE.

Przestaw to sobie w mуzgu: kaїde being zast№p becoming.

Zobacz:

Њwiata przyszіej sekundy nie ma - on dopiero siк stanie - o! wіaњnie siк staі! (Eksploduj№ fajerwerki).

Cud!

Nie ma czіowieka jutra - dopiero siк stanie - o! cud nad cudy! (Fanfary).

Jedyna teologia przystaj№ca do naszej rzeczywistoњci to teologia procesualno-relacyjna.

(Referencje: A. N. Whitehead, J.B. Cobb, D. R. Griffin).

Teologia 72, Bуg Staj№cy Siк.

Paweі przeіyka z trudem. Pogodziliњcie katechizm z Proteuszem? Sztuczki studenckie!

Kundel poddreptaі do Utraіta, Adrian drapie go za uszami. Gruby rzemieњlnik przegania wszystkich z podwуrza. Jezus ziewa, szarpie siк za brodк. Utraіt wskazuje go palcem i zatrzymuje Palestynк w pуі klatki.

Myњl o tym jak o rуїnicy miкdzy plaj№ i szlaj№.

Teologie њwiata statycznego odgrywaіy przed tob№ Ziemiк i niebiosa niczym napisan№ z gуry plajк, w ktуrej nic siк nigdy nie zmieni.

Teologia њwiata pіynnego zaprasza ciк do szlai: zabijesz tego potwora w sobie i Bуg nastкpnej sekundy bкdzie juї innym Bogiem, bo potwуr dotykaі takїe Jego. (Wszystko Go dotyka).

Albowiem wszystko jest doњwiadczeniem, wpіywem, czuciem-doczuciem.

Palestyna rusza z miejsca, Jezus siк potyka, przewraca, mкїczyџni siк њmiej№.

Rycerz 72 szepcze juї prosto do ucha, do wnкtrza gіowy, wszedі pod czaszkк. (Zaprosiіeњ mnie).

Zapomnij o Platonie i zapomnij o Kartezjuszu. Materia i duch s№ jednoњci№ - bo teї nie s№ materi№ i duchem, jak je rozumiesz.

Powinniњmy mieж inne sіowa: inne „doњwiadczenia", inne „czucia". (Doczucia).

Copy paste: Kaїda nauka musi wynaleџж swoje wіasne narzкdzia. Dla filozofii takim narzкdziem jest jкzyk. Dlatego filozofia przeprojektowuje jкzyk w ten sam sposуb, w jaki w њwiecie fizycznym przeprojektowuje siк zastane instalacje.

Najpierw popatrz na zwierzкta i roњliny: nie musz№ mieж њwiadomoњci, by doњwiadczaж, prawda? (Kundel liїe ci dіoс. Muchy podrywaj№ siк do ucieczki, gdy trzepniesz rкk№).

Њwiadomoњж to њwieczka na wietrze. Sam przez spor№ czкњж їycia tkwisz w ciemnoњciach. Na przykіad њpi№c. A przecieї wtedy odczuwasz, doњwiadczasz. (W innym przypadku nie obudziіby ciк najgіoњniejszy budzik).

I gdzie przebiega granica? Wiemy, їe ameby i pantofelki takїe doczuwaj№. (Nieњwiadome). Reaguj№ na wpіywy zewnкtrzne. Wywieraj№ wpіyw. Zmieniaj№ siк pod naciskiem doњwiadczeс.

Komуrka zatem.

Neuron.

(Pozb№dџ siк przes№dуw biolo!)

Neuron, konglomerat biaіkowy.

Sprzкg cz№stek chemicznych.

(Doњwiadcza. Doczuwa. Wpіywa).

Molekuіy.

Kwarki.

Funkcje falowe.

Subtelne fluktuacje faktury czasoprzestrzeni.

(Na co ty mnie nawracasz, na now№ kwant-grawitacjк?)

Od najniїszego do najwyїszego poziomu - wszechњwiat jest doњwiadczeniem, doczuciem.

Nie istnieje zewnкtrzna wobec ciaіa dusza i jakaњ rуwnolegіa rzeczywistoњж idealnych niezmiennikуw.

Nie istniejesz „ty" („ja") niezaleїny od nieustannego przepіywu doczuж. Nie ma substancji oddzielonej od wіaњciwoњci.

Odejmij wszystkie doczucia, odejmij wszystkie jakoњci - їe myњlisz, їe masz dwie rкce, їe oddychasz tlenem, їe masz takie a takie DNA, їe jesteњ obiektem trуjwymiarowym - i co pozostanie?

Nic.

JESTEЊ tym przepіywem doczuж.

Doczuwasz wiкcej i masz samoњwiadomoњж, bo tak zostaіeњ zorganizowany w swej zіoїonoњci - by potкgowaж potencjaі doczucia. (Ukіadem nerwowym. Mуzgiem).

Lecz niczego ci nie doіoїono „spoza", aїeby uczyniж ciк czіowiekiem.

Dusza pіynie w tobie jak pr№d elektryczny w kablu. Ktуry elektron „jest" pr№dem? Їaden. Wszystkie.

Materia i duch s№ jednoњci№.

Tak naprawdк juї to wiesz. Wiedziaіeњ od dawna.

Czy їyj№c їyciem Proteusza, w ogуle dostrzegasz jeszcze rуїnicк miкdzy doњwiadczeniami њwiata materii i doњwiadczeniami њwiata ducha?

Czyї nie doczuwasz ich w rуwnolegіych salwach bodџcуw

parkietu pod stopami

soundtracku w uszach

moich sіуw

wgejdїowanego wspomnienia

tego kamienia, tego chleba, tego gwaru aramejskiego

swкdzenia tagуw na skуrze

przypіywu duszy publicznej

zapachu miejskiego powietrza

zapachu powietrza nad Adriatykiem, metanu na Tytanie, tensorуw metrycznych w Riemannlandzie

dowolnego contentu plai/szlai

Czyї nie?

Wszystko to s№ porcje doczucia.

Nie ma oddzielnej „narracji њwiata" i oddzielnej „narracji myњli".

Liczy siк tylko, jak te doczucia wpіywaj№ wzajem na siebie.

I jaki wobec tego powstaje z nich nowy њwiat - ten, ktуry nie istniaі jeszcze przed chwil№ - i ktуry zaraz zniknie - zast№piony przez kolejny - i kolejny - i kolejny - i kolejny - i kolejny - kiedy to mуwiк - i kolejny - i kolejny -

(Zawrуt gіowy. Za szybko, za szybko!)

Zapomnij o Nieruchomym Poruszycielu.

Odwrotnie niї w chrzeњcijaсstwie arystotelesowskim, w chrzeњcijaсstwie 72 potкga Boga polega nie na tym, їe On wpіywa na wszystko, a nic nie wpіywa na Niego, odwiecznie niezmiennego, pozaњwiatowego, nieodczuwaj№cego - lecz wіaњnie na tym, їe kaїde najmniejsze doњwiadczenie, kaїda drobina doczucia czіowieka i psa i bakterii i elektronu dotyka Boga i Boga zmienia.

Bуg jest ci№gіym procesem przeksztaіceс pod wpіywem wszystkich innych przeksztaіceс.

Bуg STAJE SIК z chwili na chwilк, tak jak STAJE SIК wszechњwiat.

Przegejdїuj sobie o sto osiemdziesi№t stopni Wіadzк, Siік, M№droњж.

To nie ten, co siedzi na tronie na wysokoњciach: widzi wszystko, rz№dzi wszystkim, nikt nie widzi jego, nikt nie rz№dzi nim.

Nie zakuci w zbroje mocarze, ktуrzy rozdepcz№ bez wysiіku dziecko i mysz, a їaden dziecka uњmiech ich nawet nie draњnie.

Nie czoіgi ducha, matematyki zimne, Big Bangi umysіu.

Najwyїsz№ Potкg№ jest zdolnoњж do otwierania siк na њwiat i wpіywy ze њwiata.

Zdolnoњж do tworzenia samego siebie wci№ї na nowo z tego, czym byliњmy uprzednio i co na nas wpіynкіo.

Zdolnoњж do wpіywania na њwiat dokoіa po przyjкciu jego wpіywуw.

Bуg zaњ stanowi najwyїsz№ realizacjк tych zasad. Naleїy do wszystkich konstelacji bytуw. Jest krуlestwem krуlestw.

Paweі coњ podejrzewa. Wyszli na ulicк i schodz№ w dуі wzgуrza, ku murom miejskim. Handlarz fig niemalїe wciska im w usta wysuszone owoce.

Paweі przeїuwa dіugo.

Mhm. Podaje mi pan na tacy Boga kreatywуw. Ja mam inne doњwiadczenia. Momenty twуrczoњci to rzadkie przebіyski, kilka klejnotуw rozrzuconych po pustyni. Pierwotnym їywioіem jest zaњ nolensum - te miliony ton piasku, ktуre nas zasypuj№, przytіaczaj№, unieruchamiaj№.

I rzuca Utraіtowi caіy pakiet pojкciowy.

Rycerz 72 przeіyka na sucho.

Nie, nie, nie. Џle to widzisz, znowu џle.

Nawet foton ma swуj zakres wolnoњci! Lewa czy prawa szczelina, nie zdeterminujesz.

Kaїda taka „decyzja" tworzy go na nowo, i tworzy њwiat z nim, przemienionym.

Dla bytуw bardziej zіoїonych zakres wolnoњci - potencjaі kreacyjny - drzewo moїliwoњci - roњnie proporcjonalnie.

Paweі podnosi spod muru skorupy rozbitego garnka, rzuca gliniane odіamki na ubit№ ziemiк. Czy ja tworzк? Coњ nie moїe powstaж z niczego.

Utraіt przesuwa czubkiem buta kanciaste kawaіki, aї ukіadaj№ siк w symetryczn№ rozgwiazdк.

Њwiat sam w sobie powtarzaіby tylko konfiguracje chaosu. Nie zrozum mnie џle: Bуg nie jest „przyczyn№" tego, co nowe. Nie jest siі№ zewnкtrzn№. Kiedy tworzysz, to TY tworzysz.

Bуg jest tym, co umoїliwia jakiekolwiek tworzenie.

Paweі wskazuje kciukiem loїe szydercуw, pod flagami Cynizmu, Politowania, Dekadencji.

Soundtrack: zіoњliwy њmiech.

Cуї to za dowуd? Pan wybaczy.

Utraіt byі juї wczeњniej i na tej ulicy. Dowуd? Nie, sk№dїe.

Copy paste: Nie dysponujemy niczym w rodzaju dowodu. Konfrontujemy jedynie system teorii z pewn№ interpretacj№ faktуw. Dedukcje w tej sferze myњli nie mog№ byж postrzegane jako nic wiкcej aniїeli sugestie co do tego, jak problem siк przemienia w њwietle owego systemu.

No. Powiedzmy. Ale nawet jeњli. To cуї to za religia?

Poszliњcie miкdzy ludzi, їyjecie ich їyciem, їyciem Proteusza. Lecz wykonawszy caі№ tк robotк metafizyczn№, chrzeњcijaсstwo 72 najwyraџniej odciкіo siк zupeіnie od nadbudowy rytuaіu, etyki, praktycznych nakazуw. (Bo wtedy konkretne being znowu wykopaіoby za drzwi wiecznozmienne becoming).

Mylisz siк. Teologia 72 bezpoњrednio ksztaіtuje przykazania їyciowe.

Chodџ.

Zstкpuj№ do bramy. Zanurzaj№ siк w dіugi cieс muru - i wszystko siк odwraca.

Zimniej. Ciemniej. Okrutniej.

Їoіnierz bije drzewcem wіуczni czarnoskуr№ kobietк w ci№їy, brzydk№ i nieludzk№ w swych tautaїach i bliznach.

W zauіku opodal beznogi їebrak jкczy jednostajnie poprzez bуl gangreny. (Soundtrack: gangrena).

Dzikie dzieci bezdomne њcigaj№ siк wzdіuї muru; dwie bandy. Dogonili siк. Walcz№. Gryz№. Chіopiec gwaіci dziewczynkк.

Їoіnierz podrywa siк z posterunku i przepкdza je wszystkie, pіazuj№c do krwi.

Wraca. Machinalnie kopie kundla. (Obrzydliwego, zawszonego).

Grupa mкїczyzn w zawojach pustynnych targuje siк bіagalnie z wartownikami. Nie zostan№ wpuszczeni do miasta. Zdradzaj№ ich monstrualne anatomie ukazuj№ce siк spod zawojуw.

Nie przynaleї№.

Soundtrack: gangrena.

Rycerz 72 zaciska dіoс na ramieniu Pawіa. Widzisz? Widzisz? Widzisz?

Szlajasz siк przecieї po dawnych wiekach. Nawet z tamtych fikcji masz porуwnanie.

Jaka jest gіуwna rуїnica na sto, dwieњcie, tysi№c, dwa tysi№ce lat wstecz i dawniej? Pomijaj№c scenografie i tech.

Zakreњl wokуі siebie okr№g: co wewn№trz - temu moїesz wspуіczuж; co na zewn№trz - to tak obce, їe serce nie dotknie.

Kto mieњci siк wewn№trz krкgu?

Najpierw tylko samce tej samej krwi

Potem - tego samego przymierza

Potem - tego samego bуstwa i ciaіa

Potem - takїe innego koloru skуry i ksztaіtu oczu

Potem - takїe samice

Potem - takїe petraseksualiњci innych modуw

Potem - takїe ssaki z rzкdu prymatуw

Potem - takїe wszystkie inne ssaki

Potem - takїe proteoseksualiњci i proteosomaci

Potem - takїe ptaki, gady i pіazy

Teraz - ryby i AI poturingowe

Jutro - roњliny i homeostazy eko

EMPATIA DҐЇY DO NIESKOСCZONOЊCI.

Bo czy istnieje tu jakiњ prуg, granica nieprzekraczalna? Kaїda cezura stanowi sztuczne kryterium, odbicie przes№dуw kulturowych epoki.

Њmiejesz siк ze wspуіczucia drewnu? Bo odrobinк zbyt wczeњnie siк urodziіeњ. Twoi pradziadowie њmiali siк ze wspуіczucia maіpom.

I kaїda epoka ma swoich њwiкtych Franciszkуw, sufraїystki, Zielonych. Ale co stanowi asymptotк tego procesu?

Empatia wszechogarniaj№ca.

Braterstwo wszechњwiata.

Ј№cznoњж wszystkiego ze wszystkim, otwarcie na kaїcie doczucie.

Nie ma radykalniejszej etyki i drastyczniejszego przykazania miіoњci.

Duch jest materi№, materia duchem. Masz.

Wkіada w dіoс Pawіa - co? - lekki przedmiot o twardych krawкdziach - to jeden z tych odіamkуw glinianej skorupy, Utraіt musiaі go podnieњж i zabraж. Paweі obraca w palcach brudny њmieж.

Masz. (Rycerz 72 przemoc№ zacisn№і na nim piкњж Pawіa). Najmarniejsza rzecz, z ktуrej tworzysz, ktуr№ tworzysz, ktуr№ doczuwasz - w duchu, w gnoju, bez rуїnicy - zapamiкtaj: tak SIК STAJESZ.

Wszechњwiat jest takїe twoj№ kreacj№.

Ponosisz odpowiedzialnoњж.

(Wydech).

A teraz idџ miкdzy ludzi.

Paweі podejrzewaі, i ma juї pewnoњж.

Odlatuj№c na grzbiecie skrzydlatej њwini, њmieje siк w duchu (duchu ducha).

Prawie daі siк zhackowaж!

Na dachu znajduje butelkк po їywcu, wrzuca skorupк do њrodka. Nie wypadnie, jest wiкksza niї њrednica szyjki butelki. Przygrywaj№c sobie t№ grzechotk№, schodzi do mieszkania. Prawie daі siк zhackowaж!

Dla rycerza 72, ktуry nawet nauczanie Jezusa postrzega w kategoriach social networkingu, co stanowi odpowiednik apostolstwa w XXI wieku?

Najwiкkszy wpіyw na ducha wywrze poprzez kreatywa. (Tym siк przecieї zajmujemy).

Nie byіo przypadku.

Miaі siк Utraіt przeprowadziж, sprawdziі zatem oferty, rzuciі tam sobie na niebo lokalne konstelacje - i ktуra gwiazda zaњwieciіa mu najjaњniej?

Mam w koсcu REPUTACJК. (To pіywa w publicznej).

Wystarczy -

Ruch lustrzany.

Їe uniуsі do ust filiїankк.

Paweі њmieje siк na gіos. Prawie mnie zhackowaі!

Naturalnie sama њwiadomoњж zamierzeс manipulatora nie osіoni przed wpіywem. Wpіyw zostaі wywarty.

(Otwуrz siк. Na tym polega Potкga).

Paweі siк њmieje. Bуg kreatywуw! To naprawdк moїna dobrze sprzedaж.

Wyci№ga z publicznej Whiteheada. Podzwaniaj№c sobie odіamkiem dzbana, filtruje wykіady, eseje, traktaty.

Przede wszystkim Boga nie powinno siк traktowaж jako wyj№tku od wszelkich metafizycznych zasad, przywoіywanego, by zapobiec ich zaіamaniu. On jest gіуwnym przykіadem realizacji tych zasad.

Jako byt pierwotny, jest On nieograniczon№ realizacj№ absolutnego bogactwa potencjalnoњci. W tym sensie Bуg nie poprzedza kreacji, lecz jej towarzyszy.

Ma zaproszenie od Sapiehy na zajazd szlachecki; odmawia. Z innej szlai woіaj№ go tкsknie wnuki, prawnuki. Paweі siк muruje. Concentration +50.

Czego w istocie pragnie Gawriіo? Ma swoje Paсstwa Ducha, Bartek i reszta dostarcz№ mu content. Ale to њrodek do celu; celem jest uratowanie milionуw, miliardуw ludzi ton№cych w nolensum. Ta kreacja, ktуrej chce ode mnie Rajmund Gawriіo - i ta kreacja, na ktуr№ ma nadziejк Adrian Utraіt - i ta kreacja, ktуra uratowaіaby mnie samego - Czy w ogуle istnieje rozwi№zanie owego ukіadu rуwnaс? Czy te krzywe siк przecinaj№?

Paweі gryzie powietrze, wali іbem w ciszк, demoluje noc.

Skorupa grzechocze wњciekle w butelce.

Nie myњl o tym! (O czym myњlisz). Przyjdzie do ciebie! (Nie przychodzi). Masz na koсcu jкzyka! (Odcina sobie jкzyk).

I tak do bladego њwitu. Wyїyma neurony, spuszcza spermк z duszy, rwie sobie zкby z dupy.

Padі, gdy wreszcie opuњciіo go to rozedrganie kamertonowe, pijacki dygot w№troby.

Poleguje. Pod biaіym sufitem jak czyst№ kart№.

Wokуі wiruj№ sіowa idee obrazy uczucia (doczucia) gwiazdy њwiaty.

Oddycha.

Oddycha.

Postnihilizm (I)

1. Czіowiek jest tworem kulturowym.

Komentarz: Naleїy to rozumieж dosіownie. Czіowiek BYЈ tworem biologii (przyrody), lecz od chwili zdobycia narzкdzi technologicznych, pozwalaj№cych na przebudowк czіowieka, jego ksztaіt - w tym podstawa materialna - zaleїy wyі№cznie od kultury.

2. Stare systemy ewaluacji czіowieczeсstwa - oparte na racjach natury, tradycji, Objawienia - utraciіy funkcjonalnoњж i uїytecznoњж.

Rozwaї: Parlament, sкdzia lub gremium naukowcуw ma okreњliж dopuszczalnoњж okreњlonych procedur inїynierii genetycznej. Zadaje sobie pytanie; czy procedura bкdzie dla czіowieka dobra czy zіa?

Ale dla JAKIEGO czіowieka? Jej wprowadzenie siі№ rzeczy spowoduje zast№pienie Czіowieka+1 przez Czіowieka+2. Zatem wedіug ktуrej miary czіowieczeсstwa oceniaж dziaіania redefiniuj№ce czіowieczeсstwo?

Jedyn№ logiczn№ i konsekwentn№ postaw№ byіoby uznawanie a priori wyїszoњci kaїdego Czіowieka+1 nad kaїdym moїliwym Czіowiekiem+2 - w praktyce nie do przeprowadzenia.

Nadto rodziіaby ona pytanie o konkurencyjnoњж strategii utrwalania akurat tej formy Homo sapiens, w ktуrej wypluіa nas ewolucja.

3. Jan Paweі II Veritatis splendor.

W swoim d№їeniu ku Bogu, ktуry „jeden tylko jest Dobry", czіowiek powinien dobrowolnie czyniж dobro, a unikaж zіa. Aby to jednak byіo moїliwe, musi umieж odrуїniaж dobro od zіa. Dokonuje tego przede wszystkim dziкki њwiatіu naturalnego rozumu, ktуre jest w czіowieku odblaskiem Boїego oblicza.

Wielka wraїliwoњж, jak№ przejawia wspуіczesny czіowiek wobec uwarunkowaс historycznych i kultury, skіania niektуrych do kwestionowania niezmiennoњci prawa naturalnego, a tym samym istnienia „obiektywnych norm moralnoњci", ktуre podobnie jak w przeszіoњci obowi№zuj№ wszystkich ludzi pokoleс wspуіczesnych i przyszіych: czyї bowiem moїna gіosiж powszechn№ waїnoњж i trwaіoњж jakichњ racjonalnych rozstrzygniкж normatywnych sformuіowanych w przeszіoњci, kiedy nie przewidywano jeszcze postкpu, ktуry miaі siк dokonaж w dziejach ludzkoњci?

Nie moїna zaprzeczyж, їe czіowiek istnieje zawsze w ramach okreњlonej kultury, ale prawd№ jest teї, їe nie wyraїa siк on caіy w tej kulturze. Zreszt№ sam fakt rozwoju kultur dowodzi, їe w czіowieku jest coњ, co wykracza poza kulturк. To „coњ" to wіaњnie ludzka natura: to ona jest miar№ kultury i to dziкki niej czіowiek nie staje siк wiкџniem їadnej ze swych kultur, ale umacnia swoj№ osobow№ godnoњж, їyj№c zgodnie z gікbok№ prawd№ swojego bytu.

Z teologicznego punktu widzenia zasady moralne nie s№ uzaleїnione od momentu historycznego, w ktуrym zostaj№ odkryte. Formuіowanie zasad moralnych nie naleїy do kompetencji metod wіaњciwych naukom szczegуіowym.

Obraz: Przedstaw sobie sytuacjк etyczn№ czіowieka jako wкdrуwkк po dwuwymiarowym polu przeszkуd, puіapek i labiryntуw dobra i zіa. Wкdruj№cy otrzymaі na pocz№tku instrukcjк (Kodeks, Przykazania) maj№c№ go prowadziж: IF X THEN RIGHT/ LEFT/FORWARD/BACK. Instrukcja siк sprawdza, dopуki czіowiek nie natrafia na schody i windy prowadz№ce do gуry i w dуі - dodany zostaje wtedy trzeci wymiar przestrzenny. (Przestrzeс moїliwoњci powiкkszyіa siк o nowe zmienne; dawniejsze staіe okazaіy siк zmiennymi). I niemoїliwym jest wywiedzenie ze starej instrukcji jakichkolwiek wskazуwek dotycz№cych sіusznoњci wyboru drogi w dуі lub w gуrк. Wszelkie przejњcia logiczne typu IF LEFT THEN DOWN oznaczaj№ dopisanie do starego systemu nowych, arbitralnych tez. Niczego teї nie przyniesie wiкksza ortodoksja, wiкksza њcisіoњж w odczytywaniu instrukcji: bardziej FORWARD nie oznacza UP.

Przykіady: inїynieria genetyczna, transhumanizm, ekonomia postglobalizacyjna, AI, inteligencja innofizyczna.

Imperia snu

Chc№cy-niechc№cy... Praїny.

Daj pyska!

Uuuch! Apage, oњmiornico przeklкta!

No co? No co? Miaіeњ ich pilnowaж. Projekt w rozpкdzie. A ty gdzie siк szlajasz?

I Szefu wypruwa sobie z їyі armie kadmosowe, massakryci wyskakuj№ ze њcian, poleje siк krew.

Paweі rуїowiutki. A-a tam. (Ziewa). Nie chce mi siк. (Ziewa). Chyba siк zwinк. Pa.

Teraz Praїny pokazuje, z jakiego gnoju zostaі ulepiony. Nie stawiasz u steru arki kreatywуw sierїanta ani ksiкgowego, ani korporacyjnego Attyli. Niczego tu nie nakaїe, niczego nie wydusi, do niczego nie zastraszy.

Chief Creative Officer ma zadanie trudniejsze: musi sprawiж, їeby siк cholernym pojebaсcom w ogуle chciaіo bawiж graж myњleж wymyњlaж. Dla reputacji i zysku firmy.

To s№ dzieci. (Powtarzali m№drzejsi). Musz№ byж dzieжmi. Im nie wolno siк PRZEJMOWAЖ. A nawet gdy siк przejmuj№, zaraz gejdїuj№ siк dizajnerskimi blokerami glukokortykoidуw czy innymi antystreserami. Aїeby siк bawiж, bawiж, bawiж.

Usi№dџ z nimi w piaskownicy. (Powtarzali). Wci№gnij w inn№ zabawк.

Toteї w sekundк Praїny yin-yanguje siк na drugi biegun.

Spaceruj№ z Pawіem zboczem Fudїi. Miyazakuchny skacz№ po њniegu. Papierowy lampion Ksiкїyca dryfuje ponad szczytem, cukrowe sople lњni№ tagami baњni po japoсsku.

Paweіku. Ja ciebie zaraz zakocham. Taki gejdї, їe krкgosіup њpiewa. Chciaіbyњ, co?

Paweі emotuje wzruszenie ramion do entej potкgi. (Aї Fudїi wzdycha).

Mуgіbym, mуgіbym siк zgejdїowaж. Ale po co? Mуgіbym siк zakochaж w tym mostku drewnianym albo w tej sarence. Pierdoliж sarenki co rano. Wysarenkowaж siк na wylot. I co z tego?

Podsuwasz mi bombonierkк czekoladek. Ja mam na talerzu stek gor№cy, krwisty.

Na takie dictum Praїny rozkіada przed Pawіem gratisowe prуbki narkotyku. Zobacz, co juї nawymyњlali. Kiedy ostatnio zagl№daіeњ? Zobacz.

Mamy developerуw hollywoodzkich. Mamy paсstworobуw z Avocats Sans Frontiиres i koderуw awataruj№cych ich kogito. Wpuњcimy do publicznej nie byle modк, ale OCZYWISTOЊЖ. Jesteњ obywatelem Konstelacyjnych Paсstw Ducha, tylko dot№d o tym nie wiedziaіeњ".

Mamy najlepszych world-builderуw od szlai narodowych, religijnych i edukacyjnych, creme de la creme nerdyzmu proteo. Zobacz. (Zagl№daіeњ?)

W gікbi duszy zawsze wiedziaіeњ:

ty i rodzeсstwo - їyjecie w innym њwiecie

ty i twoja pierwsza miіoњж - їyliњcie w innym њwiecie

ty i twoi przyjaciele - їyjecie w jeszcze innych њwiatach

ty i konstelacje serca - macie swoje њwiaty serdeczne

ty sam - egzystujesz w swoim wіasnym њwiecie

To jest gotowa mitologia, poezja trumny i koіyski, џrуdlana prawda wieczorna.

Na niej zbudujemy zug dla FATAGI. „Serce jedynym prawodawc№".

Nie jesteњ ciekawy? Nie korci ciк? Nie oszukasz mnie przecieї!

Paweі grzeje siк przy zielonym pіomieniu w chatce mnicha-pustelnika. Mnich ma gіowк konia i czкstuje goњci zіotym ryїem. Na zewn№trz pada њnieg, a kaїdy pіatek uderzaj№cy w ziemiк to krystaliczna жwierжnuta, zmroїona kropla muzyki.

Zbudujecie w Konstelacyjnych Paсstwach Ducha republiki intymnoњci. Mmm. Dyktatury szeptуw poduszkowych, imperia snu. A kaїde na dizajnie FATAGI, pod duchem kreatywуw FATAGI.

Praїny kuje, pуki gor№ce. Widzisz to! Czujesz to! Chcesz tego!

Initiative +10.

Mnich jemu rуwnieї wciska w dіonie miseczkк z ryїem.

Jedz№ w milczeniu pod ksiкїycowym ideogramem Fudїi. Symfonia zimy narasta kaskadowo.

Paweі ukіada paіeczkami ziarenka jak maleсkie kamienie na planszy go. Rozgaікziaj№ siк szeregami we fraktalowe wzory. Oњmiornica poіyka gwiazdк.

Czy Praїny nie ma racji? Ma, ma.

Przecieї i chatka ciepіa to podњwiadomy odruch, chwilowa ikona przytulnoњci. W gnoju moment urwaіby siк na krуtkim wraїeniu, rozmytej aurze, niewypowiedzianej metaforze. „Czuіem siк, jakby".

A w Paсstwach Ducha nie ma „jakby". Serce jest jedynym prawodawc№.

Paweі sam dobrze pamiкta - chociaїby doњwiadczenie nastolatka wrzuconego wtem w Їycie w Wielkim Mieњcie. Byіa to baњс straszno-њmieszna o Wybraсcu bі№dz№cym nieskoсczonymi labiryntami stolicy Pustki, pomiкdzy Manekinami i Zombies. (Inny њwiat).

Њwietnie wie, jak Bartek i jego zespуі rozwin№ ideк; na tyle Bartka zna.

Oto spotykasz czіowieka, gejdїujesz siк na poї№danie, on gejdїuje siк na poї№danie ciebie, zapadacie w prywatny b№bel namiкtnoњci i czuіoњci - i odt№d istnieje dla was tylko ta rzeczywistoњж.

I to nie w przenoњniach poetyckich, lecz jak najbardziej prawnie, namacalnie, obiektywnie - w Paсstwie Ducha 02+ na licencji FATAGI.

Z trademarkiem Gawriіy odbitym na kaїdym szeleњcie emocji, muњniкciu dusz.

(Tak czіowiek zostanie rozkrojony na oњcieї - a Kostrzewa przyjdzie i pozamienia serce z w№trob№, w№trobк z mуzgiem, skonstruuje Homo Antinolensum).

Maіe futrzaste demony podkicaіy na prуg chatki, Paweі podkarmia je kulkami ryїu. Kichaj№ gіoњno, podnosz№c fontanny њniegu.

Na pewno odniesiecie sukces. (Nie patrzy na Praїnego). Gawriіo startuje jednak w dіuїszym biegu, nawet nie dostrzegacie jego mety.

Moїe nie powinieneњ byі mnie zdradzaж przed nim, moїe powinieneњ byі sprzedaж siк krуlestwu Corleone ponad jego gіow№. A tak - Gawriіo znalazі mnie w szlai, zwi№zaі.

Nie widzisz? Jestem na queњcie.

Na co Praїnemu wyrastaj№ rogi, zionie ogniem, urywa mnichowi koсski іeb, wyskakuje w њnieg i depcze demony. No to pozdrowienia dla pana Rajmunda! Wszystkiego najlepszego! Na nowej drodze!

Paweі њci№ga z nieba lampion Ksiкїyca i wrкcza go Praїnemu w podarku. Nie bуj siк, nie zjem wam zlecenia. Nie bardzo mnie to (ziewa) rusza. Chyba siк zwinк. A pozdrowienia przekaїк, przekaїк. Jutro.

Szefu pod lampionem їegluje powoli przez fortepianow№ њnieїycк. Ech, Kostrzewa, Kostrzewa, Kostrzewa... Gdyby tylko ci siк chciaіo. Gdyby tylko. Gdyby.

Ale cуї. (Paweі wzrusza gуr№ Fudїi). Takie kogito.

Czat mat: Patriarcha

Luksusy najwyїszego dobrobytu: ujmij w dіoс nуї, poderїnij gardіo prosiкciu, patrz, jak siк wykrwawia, dygocz№c, rzкї№c. Wieczorem je zjecie.

Rajmund Gawriіo zaprosiі Pawіa do siebie na kolacjк. Paweі zabraі Krysiк. Krew ze szlachtowanego њwiniaka tryska naokoіo, na rкce, ubrania, twarze. Krysia ociera czoіo i pozostaje jej na wіosach czerwona smuga.

Bкdziecie moimi goњжmi. Pani Krystyno. Panie Pawle. Pozwуlcie. Wydroїdїujemy chleb, oskrobiemy warzywa, wyjmiemy miуd z uli, upieczemy miкsiwo.

Powrуc№ SMAKI.

(Doktor Bieda splun№іby z pogard№. Retro na zіoconym talerzu! Im teatr droїszy, tym bardziej teatralny).

Paweі z Krysi№ wymieniaj№ na privie zmysіy, emoty i skojarzenia.

Trzeba byіo siк zgejdїowaж oldskulowo. Ej, moїesz siк potem wyczyњciж zapominajk№, skoro taka trauma. A kto mуwi o traumie! I Krystyna Tusz њmieje siк, zadyszana, obrumieniona, tn№c drgaj№ce miкso wedіug wskazуwek gospodarza i jego rzeџ-mistrza.

Paweі wychodzi na papierosa. Ј№ki, lasy, pola, gуry. W duchu zaњ spogl№daj№ spod chmur ogromne oblicza sіowiaсskich bogуw.

Co to za krуlestwo? Ta krew, ten sparciaіy sensualizm gnoju.

Nie ma z nimi nic wspуlnego retro doktora Biedy ani konserwa Gucia, ani wiara Utraіta. To inna ucieczka.

Schodzi do strumienia. Trawa i chwasty rosn№ tu w dzikich skupiskach, koіtuny na skalpie і№ki. Nikt nie strzyїe, nie pielкgnuje, w tym caіy urok.

Chciaі umyж rкce, ale siк zatrzymaі. Odruchy szlai. Obmyж siк z posoki bestii, oczyњciж miecz, Purity 10.

Polizaі, pow№chaі. (Realizm na жwierж gwizdka).

Pali papierosa. Tytoс powoli zwyciкїa. Czego Gawriіo usiіuje tu dowieњж? Wszystkie te fortece ciaіa upadіy wszak dawno temu. Їadne miкso i krew nie bкd№ dla naszych zmysіуw bardziej prawdziwe przez to, їe podane w gnoju.

Nie istnieje їadna taka „jakoњж naturalnoњci". Noїownicy z galerii handlowej mieli racjк.

Wyciera rкce o spodnie.

Їaіosne rytuaіy. Teatr, teatr w paіacu tr№du.

Gor№ce tagi ci№gn№ go w las, za pierwsze drzewa. Krysia przybiegіa, zanim przybiegіa. Krew kapie jej z sukienki Ybra, smrуd њwiсskiego truchіa zabiі perfumy Chanel.

Јapie oddech jakby kaїdym ruchem przepony wyrywaіa siк z objкж њmierci. Oczy lњni№. Jej ustami њmiej№ siк bogowie. Zrzuca sukienkк, rozsmarowuje cuchn№c№ czerwieс po skуrze. (Wypluj tego papierosa!)

Paweі ulega. Gejdїuje siк po symetrii.

Gryzie Krysiк w ramiк, w szyjк.

Szarpie za wіosy, powala na ziemiк.

Krysia drapie go po twarzy. Drug№ rкk№ rozpina mu spodnie.

Warcz№ na siebie. Szczerz№ zкby. Dysz№. Pluj№.

Ona usiіuje kopn№ж go w j№dra. On obraca j№ twarz№ w runo, smaga uda, poњladki.

Wyj№. Њmiej№ siк. Pіacz№.

Kopuluj№ w zieleni i bіocie.

Ze zbocza nad strumieniem przygl№da im siк oњmioletnia wnuczka Gawriіy.

Potem opowiada o tym przy stole. (Nad kasz№ na smalcu z grzybami i szynk№ w jaіowcu).

Lady Gawriіo przypomina Marysi o etykiecie. Rozmawiaj№ o flagach proteoseksu. A jeњli siк tak oflagujк, to czy mogк ich zlalkowaж? A jeњli, a jeњli, ajeњli.

Niewinne pytania. Paweі sympatyzuje. Nadejd№ inne dzieciсstwa. (Nadeszіy). Lolitki i pedofile przeїyj№ tylko w bajkach, w plajach. Nie sposуb zbrukaж ducha wszechwiedz№cego.

Lady Gawriіo opowiada nie swojej wnuczce o dawnych teatrach biolo. Marysia przeїywa w duchu. Po drugim orgazmie grzecznie dziкkuje i wstaje od stoіu.

Szynka, potatуwki w koszulkach, kiszonki.

Rajmund Gawriіo u szczytu.

Paweі i Krysia wymieniaj№ wraїenia i sіowa. (Dialogi, prywatne). Doceniasz to, ten slalom po granicy, the last sprint of blade runner. Ile on ma lat? Akurat pіywa w publicznej: osiemdziesi№t siedem. Zaraz bym daіa mu siк pokroiж. Zgejdїuj siк w samca petra, moїna siк zaraziж. Їe ma pieni№dze? Wszyscy mamy pieni№dze. Їe ma wiкcej pieniкdzy? I co z nimi zrobi, napali w kominku? (Otworzy rzeџnie rozrywkowe). Їe pamiкta gospodarkк walki o ogieс? To tylko inny rodzaj muskuіуw, cyfrowy testosteron. Nie, nie, nie rozumiesz. On jest patriarcha.

Pod flag№ Przekory Krysia sprzedaje siк Gawrile na dzieс, na tydzieс, na miesi№c (z kopi№ do Pawіa).

Gawriіo uprzejmie odmawia.

Wymienia uњmiechy z їon№. To czwarta peіnoprawna.

Nie myњlisz siк pan їeniж, co, panie mіodszy?

Paweі nawet nie musi emotowaж zdziwienia. Nie podnosz№c wzroku, bawi siк warzywami na talerzu. W jego konstelacjach pracy i miasta nie znajdziesz nikogo їonatego-mкїatego. W starych miaі jeszcze kilkoro takich znajomych (siostrк, Qqsyna).

Przysiкgi na piкж, dziesiкж lat naprzуd, na wiecznoњж - cуї po nich w њwiecie Proteusza?

Nawet jeњli nieszczкњnik przysiкga absolutnie szczerze - juї przysiкgaj№c, WIE, їe i ta szczeroњж obrуci siк przeciwko niemu. Co innego bкdzie oznaczaж w innym њwiecie.

Przecieї widzimy, jak gwiazdozbiory wiruj№ na niebie.

Wszystko siк zmieni. Zawsze siк zmienia.

To prawda. Ale

(nowa kolejka czerwonego wina, proszк unieњж kieliszki, pow№chaж bukiet, ach)

czy nie angaїujesz siк w grк aї po najwyїsze ekstazy i najgікbsze depresje pomimo peіnej њwiadomoњci, їe to gra?

I Rajmund Gawriіo toastuje Pawіa. Nie wypuszczaj№c Krystyny z mocarnego spojrzenia.

(Do kogo mуwi teraz?)

Za kaїdym razem przysiкgasz na wiecznoњж.

Pierwsz№ їonк poњlubiasz na studiach lub tuї po.

Macie po dwadzieњcia kilka lat. Jesteњcie rуwieњnikami, prawie.

Pochodzicie z tego samego pokolenia, tego samego њwiata. Rozumiecie swoje marzenia i ambicje.

Ona oddaje ci energiк, abyњ mуgі przebiж siк na szczyt. Ona rodzi ci pierworodnego. Z ni№ budujesz pierwszy dom i odnosisz pierwsze zwyciкstwa.

Ale mija czas. Dzieci dorastaj№.

Ty jesteњ mкїczyzn№ sukcesu w sile wieku, nadal mіodym zwyciкzc№, a ona - czterdziestoletni№ kobiet№. (Bo biolo).

Druga їona, gdy j№ poznajesz, rуwnieї ma okoіo dwudziestu lat.

Nie jesteњcie rуwieњnikami. Przemieszczacie siк po odmiennych trajektoriach.

Ona jest na krzywej wznosz№cej. Daje ci prawdziw№ mіodoњж.

Z ni№ korzystasz z owocуw zasіuїonego sukcesu.

Dziкki niej chce ci siк jeszcze zdobywaж њwiat.

Nienasycona - tego potrzebujesz, nienasycenia, ktуrego nie moїe ci daж pierwsza їona.

Lecz po kilkunastu latach rуwnieї to przestaje mieж znaczenie. Zaczynasz bowiem dostrzegaж przed sob№ Koniec.

Trzecia їona moїe byж rуwieњniczk№ drugiej.

Zazwyczaj jest po trzydziestce, ma juї za sob№ dіuїszy zwi№zek, dzieci z niego.

Przynosi ci przeciwieсstwo daru drugiej: spokуj.

Gdy jest przy tobie, czujesz siк pogodzony ze wszystkimi niesprawiedliwoњciami, klкskami i cierpieniami, jakich doњwiadczyіeњ.

Z ni№ moїesz prowadziж dіugie rozmowy, ktуre ciк nie nudz№. Moїesz milczeж.

Przed ni№ nie musisz kryж, co dot№d kryіeњ.

To ona trzymaж ciк bкdzie za rкkк na іoїu њmierci.

Obmyje zwіoki, ubierze do trumny, zіoїy w ziemi. Zatroszczy siк o testament i maj№tek, gdy inni bкd№ laж іzy.

Kobieta, ktуra przeprowadza na drugi brzeg.

Їyj№ dіuїej, przeїywaj№ nas. (Biolo). Maj№ wіadzк nad wspomnieniami.

Paweі prawie zaklaskaі. Co za plaja. I co za duractwo.

Kobiety i mкїczyџni, akurat!

Nie ma kobiet i mкїczyzn. (I nie ma juї patriarchуw). S№ tylko role kobiece i mкskie. Maski proteuszowe, nakіadane na biolo i na kogito.

My w wiкkszoњci jeszczeњmy siк rodzili w tych kostiumach przyspawanych do koњci. Ale Marysia?

Marysia bкdzie kobiet№, bкdzie mкїczyzn№, bкdzie wszystkim pomiкdzy, obok, poza i nad.

(Powiedziaіby).

Lecz Gawriіo sam to њwietnie wie. Wygadywaі te archaizmy w zupeіnie innym celu.

Nawet Pawіowi prawie stan№і. (Lust Mod 1min). Przeciekіo od Krysi.

Ktуra wpatruje siк w pana Rajmunda spod opuszczonych powiek, lewa dіoс skacze po stole, napinaj№ siк miкњnie ud. Sound-track: Swung XRK (basy).

Lady Gawriіo musiaіa siк wymieniж z mкїem w prywatnym. Uњmiecha siк porozumiewawczo do Krystyny. Pozwolisz, kochanie. Pozostawmy mкїczyzn ich sprawom.

Nie ma juї patriarchуw, ale s№ patriarsze maski, s№ patriarsze plaje.

Czarodziejskie flety, szamani ognia, trony ducha

Business mode. Gawriіo uderzyі іyїeczk№ w kieliszek i weszli do sali tronowej orbitalnego zamku. Podіoga jest z przezroczystego plastu, pod nogami obraca siк bікkitno-biaіa Ziemia.

Ogl№dasz pan stare plaje? Niechїe wreszcie ktуryњ geniusz zіa siкgnie tam po panowanie nad planet№! To byіoby najciekawsze: co zrobi potem, panuj№c.

Gdy juї nic nie stoi pomiкdzy jego wizj№ њwiata i њwiatem.

Odwieczne marzenie ludzkoњci: moc, dziкki ktуrej sіowo staje siк ciaіem.

Tron ma gadїetowe ozdobniki rodem z barokowej science fiction, wisi na wielkim sіupie њwiatіa, laserowym zaklкciu.

Gawriіo zatrzymaі siк, wykonaі rкk№ zapraszaj№cy zawijas.

Test? Test.

Paweі backupuje siк co zdanie.

Nie dla mnie trony. Pan wie, kto ma tak№ wіadzк. Kto zmienia FAЈSZ w PRAWDК, NIE PODOBA SIК w PODOBA SIК.

Celebryci. Atraktory konstelacji. Ci, ktуrzy sam№ swoj№ obecnoњci№ nadaj№ kreacji status rzeczywistoњci.

Gawriіo wychodzi na taras prуїniowy, zapala cygaro od przelatuj№cego satelity.

Wiкc co proponujesz?

Juї czas, panie mіodszy.

Wypowiedz wіasnymi sіowami.

Paweі siк waha. Nie przemyњlaі do koсca. Nie jego to zadanie - domykaж іaсcuchy logiczne. On zazwyczaj zasiewa ziarna, rozkіada przynкty.

Wahaj№cy siк -

Tak. Oni wszyscy ton№. Trzeba ich jakoњ uratowaж.

Przeprowadziж ludzkoњж z kontynentu starego czіowieczeсstwa, zalewanego przez nolensum

(plaja: Mojїesz uniуsі ramiona, rozstкpuj№ siк wody)

przeprowadziж na nowe l№dy.

I chyba ma pan racjк, Paсstwa Ducha to konieczne stadium przejњciowe.

Dlaczego? Dlatego, їe w nich proteizm jest norm№ obiektywn№, њwiat odpowiada њwiadomoњci, њwiadomoњж њwiatu. W gnoju zaњ - w gnoju їyjemy w ci№gіym rozdarciu. Myњl nie zgadza siк z rzeczywistoњci№, ciaіo z duchem.

Stadium przejњciowe, bo, tak, idzie o przemianк њwiadomoњci. Czy ludzie urodzeni, wychowani w Paсstwach Ducha bкd№ potrzebowaж tej protezy? Zapewne nawet jeњli powrуc№ do gnoju, bezpiecznie poїegluj№ na falach nolensum.

Wydaje siк wiкc, їe caіy problem to jak przetrwaж MOMENT PRZEJЊCIA. (Pуі wieku, dwa pokolenia).

Jak ich przeci№gn№ж na stronк Proteusza? Jak przyzwyczaiж do egzystencji juї pozbawionej sensуw їycia Homo sapiens?

Paweі wybija dziurк w niebie i przez ni№ spogl№daj№ z gуry na miliardy

њpi№cych

jedz№cych

rozmawiaj№cych

szlajaj№cych siк

pracuj№cych fizycznie

podrуїuj№cych

walcz№cych

nic-nierobi№cych

Soundtrack: Die Schуpfung Haydna.

Gawriіo i Kostrzewa odganiaj№ chmury, zapalaj№ konstelacje publiczne. Paweі przesuwa palcem po liniach papilarnych cywilizacji, pieszczota demiurga.

Niech pan do nich zejdzie. No, dalej. Spojrzy prosto w oczy hoi polloi. Co im pan powie?

Zniebazst№piwszy, stanкli za plecami afrykaсskiego eks-rolnika pogr№їonego w nocnej plai. Muchy chodz№ mu po twarzy, turyњci po duszy. Nie goliі siк i nie myі od tygodni.

Gawriіo siк krzywi.

(Mateo).

Paweі kіadzie dіoс na gіowie Murzyna, jakby dla jego obrony przed spodziewanym atakiem Gawriіy.

Pan nie docenia trudnoњci. Proszк. Moїemy mu sprуbowaж wytіumaczyж. Moїemy przekonywaж. No proszк.

Gawriіo zagryza zкby na cygarze.

Paweі ponuro przytakuje.

Bo to nic nie da. Nawet sam siebie nie potrafiк przekonaж. Wiem, a jednak tonк tonк tonк. Dlaczego?

Ma pan њwiadomoњж: nie o rozum tu chodzi.

Oni wszyscy (zaciska dіoс na spoconym karku Murzyna), my wszyscy (wali siк piкњci№ w pierњ) jesteњmy jak neandertalczycy wrzuceni do cywilizacji McDonald'sуw. Zatіuњcimy siк na њmierж, poїeraj№c darmowe gуry jedzenia - skoro tak zostaliњmy zaprogramowani: do magazynowania maksimum zapasуw miкdzy dіugimi gіodуwkami.

Co z tego, їe nie gіoduje nikt. Musimy їreж їreж їreж.

Bo czemu sіuїy caіe nasze oprogramowanie kulturowe, cywilizacyjne, spoіeczne? Przeіamywaniu ograniczeс materii.

Ale gdy te ograniczania znikaj№ - znika tarcie - znika grawitacja -

na czym siк oprzeж?

od czego odepchn№ж?

ku czemu zmierzaж?

Pracujemy - nie ma po co.

Uczymy siк - nie ma po co.

Oszczкdzamy - nie ma po co.

Jemy, pijemy, жwiczymy - nie ma po co.

Obcujemy z ludџmi - nie ma po co.

Uprawiamy seks - nie ma po co.

Їyjemy - nie ma, nie ma po co.

Puszcza Murzyna. Afrykanin przewraca siк na podіogк jak pusta kukіa. Muchy na moment podrywaj№ siк w powietrze, zaraz z powrotem obіaї№ spocone ciaіo.

Їywe? Martwe?

Bez rуїnicy. Plaja gra jak graіa.

Paweі otwiera drzwi bungalowu. Wіasnymi sіowami? Wiem, czego pan oczekuje. Ale to nie s№ moje sіowa.

Na centralnym placu wioski szaman w masce, piуrach i liњciach skacze wokуі ognia. Dudni№ bкbny. Szaman kr№їy, przybliїaj№c siк i oddalaj№c od pіomieni. Gdy ktуryњ z mieszkaсcуw wioski wejdzie w zasiкg њwiatіa i taсca, zostaje porwany w orbitк szamana - i odt№d kr№їy wokуі niego. Tak pкcznieje korowуd dzikich podrygуw i rytmicznych przytupуw. Troje, piкcioro, siedmioro, dziesiкcioro, dwadzieњcioro - a w duchu: piкж, dziesiкж, dwadzieњcia tysiкcy followerуw z Pуіnocy. Z ciemnoњci w ciemnoњж. Pуjd№ za nim na њlepo. (Przynajmniej dopуki front teatru nie przesunie siк gікbiej w dzicz).

Tego pan ode mnie chce, panie Rajmundzie. Їebym ich zaczarowaі.

Їebym ich wyprowadziі

(z domu niewoli)

jak szczury z miasta.

Nie, nie ty, panie mіodszy. Ty masz jedynie podaж melodiк dla fletu szczuroіapa. Resztк zaіatwi№ inni.

(Armie poetуw, arsenaіy epiki, zaciкїne sny).

Paweі potrz№sa gіow№.

Їebym im zaprojektowaі nowe czіowieczeсstwo, nowe po co. A najкci celebryci wci№gn№ w nie ludzkoњж krok po kroku.

Ale

Tak siк nie da.

Paweі przystawia szamanowi do gіowy rewolwer. Szaman syczy, pluje i skacze w ogieс. Paweі strzela w powietrze. Na prуїno; czarownik jak gіupi taсczy wprost pod lufк, szczerz№c zкby. Paweі strzela mu w skroс. Pada trup, korowуd rozbiega siк z wrzaskiem.

To siк nie uda. Szli za nim, poniewaї zostaі opкtany przez bogуw.

Paweі dџga Gawriік luf№ w pierњ. Pan tego nie pojmuje, pan siк za wczeњnie urodziі, panie starszy, pan myњli kamiennymi tablicami. Nie da siк ZAPROJEKTOWAЖ PROTEOCZЈOWIEKA.

Moїe pan i posmakowaі tej trucizny, ale tak naprawdк nie rozumie pan kreatywуw.

Wie pan, jak powstaіy krуlestwa?

(Paweі podnosi i nakіada maskк szamana).

Korporacja siк reklamuje. Korporacja pragnie trafiж do klientуw: zmieniж w swoich klientуw przypadkowych odbiorcуw reklam.

(Podchodzi do wystraszonych Murzynуw i potrz№sa im przed oczyma kolorowym totemem).

Ale oto duch zwyciкїa gnуj i nie moїna juї wpychaж odbiorcom contentu na siік; odbiorca musi wejњж w ten marketing dobrowolnie.

(Murzyni chowaj№ siк w chatach).

Kaїdy przekaz musi zatem nieњж wartoњж sam w sobie.

Jak zareklamowaж reklamк? Wszystkie s№ darmowe, jednak czas odbiorcy pozostaje skoсczony. Ktуr№ reklamк wybierze?

(Paweі ciska kukieіkк w ognisko i z pіomieni wybucha totem wiкkszy: piкciometrowy feniks totemu, roziskrzony, hucz№cy wichurami їaru, oњlepiaj№cy).

Ktуr№ wybierze?

Tк, do ktуrej zaciekawi go sama IDEA. (Nawet we wnкtrzach domуw nie sposуb siк ukryж przed pulsuj№cym blaskiem). Reklama juї tu jest produktem, produkt reklam№, nie ma rуїnicy.

W rzeczywistoњci - co sprzedajemy?

Zaangaїowanie odbiorcуw-klientуw.

(Wychodz№ z oczyma szeroko otwartymi, zahipnotyzowani, przyci№gani fontannami їywych fajerwerkуw).

Dalece trudniej wycisn№ж z kreatywуw takie idee, ktуre ludzie z ochot№ іykn№ razem z towarem, aniїeli sfabrykowaж same towary.

Ubrania, gadїety, їywnoњж - to wszystko jest tanie i іatwe w produkcji

(sypi№ siк spod skrzydeі feniksa koszule buty kapelusze czekolady wуdki karabiny lalki kosmetyki dragi)

i nie rуїni siк jedno od drugiego niczym poza wkіadem ducha: їe kupuj№c i pal№c cygaro wіaњnie TEJ marki, wci№gasz do pіuc idee, w jakie zostaіo ono opakowane.

(Dym z cygara Gawriіy skікbi№ siк w mniejsz№ wersjк feniksa totemu).

Utoїsamiasz siк z tymi ideami.

(Feniks cygarowy rozwiera dziуb i skrzeczy bukietem iskier wprost w oczy Gawriіy).

JESTEЊ nimi.

(Zwija skrzydіa i nurkuje - wbija siк w nozdrza Gawriіy, wnika mu do gіowy).

JESTEЊ tym cygarem.

(Gawriіo odrzuca cygaro precz).

Pierwotna gospodarka, gospodarka zero, to gospodarka ideami.

(Paweі zwraca siк swym obliczem potwornym ku Fatagowcowi i spod maski wybuchaj№ mu

- zaciкїne sny -

smoki chimery sfinksy gargojle meduzy anioіy szatany).

Fabryki materii ostatecznie okazuj№ siк zaledwie drobnym dodatkiem.

Tylko kreatywуw nie zast№pi№ maszyny: nie wyalgorytmizujesz metod№ brute force naszych snуw.

(Paweі zrywa maskк szamana - pod ni№ ma wykrzywion№ w dzikim grymasie twarz starego Murzyna).

Rajmund Gawriіo odstawia kieliszek, wstaje od stoіu. Znowu znajduj№ siк na tarasie orbitalnej twierdzy.

Paweі wychyla siк przez plast i po іokcie zanurza rкce w waniliowym budyniu ziemskiej atmosfery. Podwin№wszy rкkawy, obraca morzami ducha, uciera ciasto miliardowych dusz publicznych, wydobywa spod skorupy planety sekretne poziomice marzeс i modlitw.

(Patrz!)

Gospodarka idei wlewa siк we wszystkie nisze kulturowe.

(Patrz!)

Rynek kolonizuje kontynenty zbiorowej podњwiadomoњci.

Juї widaж linie, ksztaіty, cienie gigantycznych cielsk tіocz№cych siк pod spodem - pod kontynentami i oceanami.

Zakrкcone przez Pawіa fronty atmosferyczne dusz ukіadaj№ siк we wzory, arabeski, pajкcze obrysy i geometryczne ikony.

Paweі przesuwa je to tu, to tam, bliїej rуwnika, bliїej biegunуw, і№czy w konstelacje, rozdziela, puszcza w ruch monsunowy i pasatowy, odwirowuje w huraganach.

(Widzisz).

Niektуre idee s№ sobie bliїsze, inne dalsze. Jedne siк przyci№gaj№, inne odpychaj№. Tworz№ siк klastry, inteligencje kolektywne, rozrasta siк tkanka ducha.

Paweі strzela palcami. W uіamku sekundy piorun spіywa z niebios do ziemi - i trafia przechodnia na ulicy miasta.

(Stop-klatka).

Paweі obraca w palcach sparaliїowanego czіowieka-laleczkк, drapie paznokciem po jego mуzgu, wywleka zeс flaki duszy publicznej.

Kaїda konsumenda zajmuje tu jakieњ miejsce, bez wyj№tku, to czy tamto - zawsze wisi gdzieњ w takiej sieci.

Tylko pewnoњж statystyki mniejsza lub wiкksza. Їe:

sіucha muzyki ippa → ma wyksztaіcenie њcisіe → nosi ciuchy od Baskuta → jeџdzi samochodami Marvel → ma seksualnoњж lekkiego proteo → gіosuje na komercyjn№ postlewicк.

On tego nie wie

(odstawiі laleczkк na miejsce)

ale rz№dz№ nim nie korporacje chciwe - po cуї miaіyby siк bawiж w rz№dy, to niehigieniczne - lecz bezimienni bogowie z zamkуw ponad chmurami.

(Start!)

Bіysnкіo, zagrzmiaіo.

Tak narodziіy siк krуlestwa.

Paweі wyprostowaі siк, zaіoїyі rкce na piersi. Robota skoсczona.

Czy pan co widzi, panie starszy? (Ziemiк i sny pod stopami). Pan widzi.

To KRУLESTWA SҐ NIEWOLNIKAMI IDEI, nie na odwrуt.

Nikt ich nie zaprojektowaі. Nikt nimi nie steruje.

Nie moїna „stworzyж" krуlestwa wedle chкci. Nowe pojawiaj№ siк, gdy dostrzegamy lukк miкdzy terytoriami starych - w tym i tylko w tym miejscu.

Rajmund Gawriіo, ponury niczym Dziadek Mуr, wskazuje na tron њwietlisty i zasiadaj№c№ na nim postaж niewyraџn№, rozmyt№. Mateo.

Jemu to powiedz.

Daіem ci wyzwanie.

Poddajesz siк? PODDAJESZ SIК?

Јapie Pawіa w chwyt zapaњniczy i ciska na niewidzialn№ posadzkк, pod sam tron.

Duch Mateo Gawriіy przelewa siк przez oparcie i porкcze tronu. Gіowa ledwo trzyma mu siк na szyi. Oczy wyciekaj№ z gіowy, biaіka - z oczu. Osuwa siк na siedzeniu, roztapia w amorficzn№ plamк gnoju.

To wіaњnie ciк czeka. To czeka nas wszystkich.

Jeњli nie wymyњlisz. Panie kreatywie mіodszy.

Paweі, rozpіaszczony na twardym niebie, w milczeniu krкci gіow№. Tak siк nie da, nie da, nieda nieda nieda!

Mateo spіywa z tronu i zalewa Pawіa cuchn№c№ zgnilizn№ nolensum.

Opuszczaj№ jadalniк, obejmuj№ petrakobiety, wychodz№ na werandк. Deszcz. Ј№ki, lasy, pola, gуry.

Paweі na chwilк zostaje z tyіu, by poіkn№ж dragi przepisane przez prochowca. Kilka piguіek upada na podіogк. Trzкs№ mu siк rкce.

Groza

Zostawiж to. Uciec. Zapomnieж. (Zuїyі peіen inhalator zapominajki i poіowк kolejnego). Wycofaж siк z zakіadu nie do wygrania.

Aleї caіy rajc wіaњnie ze zderzenia z niemoїliwoњci№!

(Nie sіuchaj! Uciekaj uciekaj uciekaj!)

Zamkn№і siк, zasklepiі, zaszpuntowaі. Nie wchodzi w szlaje. Nie wychodzi w gnуj. Nie trawi ducha. W prywatnym przepuszcza sobie przez іeb w kуіko te same dwie plaje.

Jak ma wymyњliж, myњl№c wci№ї o wymyњlaniu? Jak ma tworzyж, z gуry zakіadaj№c stworzenie?

W koсcu gejdїuje siк ostro w luz i tumiwisizm i dopiero wtedy kurcz puszcza muskuіy mуzgu. Uff.

A zatem.

(Pіyniesz, Paweі, pіyniesz...)

A zatem czіowiek emigruje w Paсstwa Ducha - їyje w rzeczywistoњci Proteusza - gdzie wiecznozmienny duch wprost odpowiada wiecznozmiennemu њwiatu - nic nie jest staіe - nie ma їadnych punktуw oparcia - cokolwiek wymyњlк, rozpіynie siк w mgnieniu oka, zast№pione przez nowe atrakcje, nowe mody, nowe absoluty - znowu zaraz zast№pione - i znowu - i znowu... (No nie da siк, nieda nieda).

Paweі zgejdїowaі siк jeszcze mocniej.

Јup, coњ mu pкkіo w pіacie czoіowym.

A-a. Niewaїne. Nie przejmuj siк. Zapomnij. Myњl o czym innym.

I tak, pomiкdzy jednym i drugim ziewniкciem, znalazі siк na skwerze UV.

Leїy w trawie i mruga na biedronkк.

Biedronka odpowiada inteligentnym milczeniem.

Soundtrack: Together We Will Live Forever Clinta Mansella.

Z nudуw Paweі czoіga siк po konstelacjach geotagowanych. Byczuњ w zamkniкtej szlai, Zylita pruj№ sobie od nowa caіe neuro w klinice ekstropistycznej, Krwawy Hegemon oflagowany na FuckOff, Marchewa z іbem w cipie, Bartek њpi, Norman Prescott wywiesiі siк w publicznej (њwieж Panie nad jego dusz№), Ilona w pracy, Krysia w -

WTF!

Krysi nie ma.

Siadaj№c, zmiaїdїyі biedronkк; nie zauwaїyі. Jak mogіo bez mojej wiedzy wymazaж Krystynк Tusz?! Nawet gdyby umarіa, miaіbym feed z jej њmierci. Co jest grane? (Confusion Max 10s).

Cofa siк po logach publicznych hubуw. Trzy dni temu jeszcze byіa, miaіem j№ na otwartej u Gawriіy. Musi teї wisieж w subskrypcjach krуlestwa Paribas-Chanel-р i na rejestrze Patentowanych Szaleсcуw.

Ale krуlestwo informuje o zerwaniu z wasalk№ wszystkich Lojalnoњci, Gwarancji i Polis.

To trudne do pojкcia. Z dnia na dzieс Krysia - co? przestaіa lubiж kolory, jakie lubiіa, przestaіy siк jej podobaж ubrania i ciaіa, ktуre siк jej podobaіy, przestaіa patrzeж na њwiat, jak patrzyіa, kupowaж, co kupowaіa, їyж, jak їyіa...?

Z Gildi№ Patentowanych Szaleсcуw to samo: nie zatrudnia juї Krystyny Tusz. Rozwi№zanie umowy o pracк nast№piіo po dwunastogodzinnym wypowiedzeniu, przedwczoraj o 18. 39.

Dopiero z konstelacji publicznych Krysi Paweі wyіawia informacjк - jej znajomi rozmawiaj№ o tym, wisz№c na skaіkach Les Calanques de Marseille, dowiedzieli siк od kogoњ ze szlai otwartej.

Їe Krysia poszіa w BDSM.

Paweі іowi szczegуіy.

Wystawiіa siк na aukcjк poprzez Hursta Boscha, specjalistyczn№ kancelariк z San Francisco. Kontrakt zamkniкty, bezklauzulowy. Kupiі j№ niejaki Herman L. Mesoutte. Natychmiast zlikwidowaі jej їycie, sprzedaі wszystkie ruchomoњci i nieruchomoњci, przetransportowaі ciaіo do Stanуw. Ona nie jest juї Krystyn№ Tusz, nie ma prawa њwieciж w їadnych konstelacjach; jest satelit№ gwiazdy Mesoutte'a, jego wіasnoњci№.

Herman L. Mesoutte, 42, krуlestwo Benetton-Strauss, LA, Londyn, Ciudad Obregуn, LA, wysokie reputacje w konstelacjach BDSM i gildii V777, Master of Arts, Master of Souls, wczeњniej studio aktorskie Fritza K., teraz trenuje niewolnikуw zawodowo, pіciowiec petra, proteoseksualista hetero, a to ojciec, a to partnerki, a to konstelacje, a to powiedziaі, a to zrobiі, a to o nim powiedziano, a tak жwiczyі kotki, a tak graі na gitarze, a tak pobiі kelnera, a tak myњlaі, i prawdopodobieсstwo, їe go polubisz - nie polubisz - polubisz - nie polubiіeњ.

Seks.

Ksi№їki.

Muzyka.

Gry. (Szlaje fantasy).

Jedzenie.

Juї bym mu іeb urwaі.

Krysia, ktуra nie jest Krysi№, lecz Biaі№ Trzydziestk№ Czwуrk№, leїy naga pod tlenуwk№ w otwartym studio Mesoutte'a. Usuniкto jej struny gіosowe, przemodelowano koњciec twarzy, zoperowano genitalia, trwa wymiana skуry i strojenie neuro. Wkrуtce nie bкdzie mogіa wzi№ж oddechu bez pozwolenia Pana.

Paweі pochyla siк nad Krysi№. (Nie Krysi№). Dotknie, lecz nie obudzi.

Zaschіo mu w gardle. Odchrz№kuje, powtarza grubym gіosem sіowa bez sensu, przeіyka њlinк. Palce same splataj№ џdџbіa trawy w koњlawe kukieіki.

Sprzedaіa siк bez klauzul, po formatunku kogito nie musi mnie nawet pamiкtaж.

A nic mi nie powiedziaіa! Nie daіa їadnego znaku.

Ale czy miaі prawo go oczekiwaж? Kim byі na jej niebie? Gwiazd№ siуdmej wielkoњci w jednej z pobocznych konstelacji.

Paweі odwraca siк od Biaіej Trzydziestki Czwуrki; odwrуciwszy siк, z powrotem siк zapada.

Soundtrack: Ghost Hardware Buriala.

Nie pomagaj№ dragi spersonalizowane. Nie pomaga gejdї jak mіot.

Z kaїd№ chwil№ mocniej - obejmuje go - miaїdїy - wdeptuje w trawnik - biedn№ biedronkк -

Groza.

Zdarza siк kaїdemu. Wytrzymuj№, nie wytrzymuj№.

Na przykіad. Siedziaі w gnoju na wykіadach przede mn№, aї mu pewnego dnia nolensum poszіo uszami i nosem. I co? I tyle go widzieli. Moїe zgniі do reszty w swoim іуїku. (Jak Gawriіo mіodziak).

Albo. Spacerek w gnoju i wtem widzisz j№ spoza ducha. Stare biolo, ciuchy z innej fazy. A rozpoznaіeњ j№ w caіej grozie po tym, їe - nie wchodzi w interakcje. Nie naleїy do їadnej konstelacji. Nie jest juї z tego њwiata. Wylogowaіa siк.

Albo. Ojciec, rodzony. Dwadzieњcia lat za tym biurkiem. I podwodna ociкїaіoњж w ruchach. W ilu wszechњwiatach wysadziі ich wszystkich w powietrze? W ilu wszechњwiatach wydіubaі szefowi oczy i obsmarowaі kaіem dziaі kadr? Chodz№ wokуі niego, ci inni ojcowie, widzк ich, ojcowie dokoіa ojca. Aї њciska serce.

Groza.

Znajdџ pust№ butelkк. Tak№, w jakich sprzedaj№ drogie oliwy. Dmuchnij do њrodka i zakrкж dobrze. Noњ j№ ze sob№ wszкdzie. Aї siк przyzwyczaisz.

Przyzwyczaisz, lecz nie zapomnisz. Jest duїa, nie mieњci siк w kieszeni. Nieіatwo j№ stіuc. Trzeba uderzyж z caіej siіy. O beton. O kamieс. O stal.

Po tym poznasz.

Їe znalazіeњ siік, by wypuњciж na њwiat NIC.

Utraciіeњ, czego nigdy nie miaіeњ, ale nagle tak bardzo ci brak -

Czego?

Tam nic nie byіo.

(Groza, groza).

Droga smoka

Poprawiіem miecz przy pasie, plecak na ramionach i zszedіem w dolinк.

Mgіy spіynкіy z przeікczy. W nocy sіyszaіem jego oddech, budziіem siк przy wygasіym ognisku, gdy graіy tam w pіucach gadzich straszne chroboty i gwizdy. To wicher gwizdaі ponad puszczami. I o њwicie spіynкіo w dolinк skroplone westchnienie smocze: tumany biaіej pary, waі za waіem. Zbiegaіem przed nimi po piargach i poіoninach. Aї poіknкіy mnie i otuliіy miкsistymi jкzorami chmur. Tak zst№piіem do straїnicy Syuer, wilgotny od jego њliny, dysz№cy ciкїko, paruj№cy z nagiej skуry ramion w zimnym powietrzu gуrskim. Czarne ksiкїyce wrуїyіy Odpіyw i Kazirodztwo.

Wystawili wartк. Zdj№іem plecak, odpi№іem pas z pochw№. Bardzo powoli wysun№іem z niej Pocieszyciela Zmarіych, jednosieczne ostrze westchnкіo cicho, obnaїone przed њwiatem. Siedzieli po lewej i prawej stronie kamiennego portalu, przed ktуrym czerniaіo wypalone ognisko. Ten z lewej nie wstaі, osun№і siк na twarz juї w kaіuїк wіasnej krwi. Ten z prawej wstaі, Pocieszyciel odr№baі mu dіoс z toporem i dopiero siкgn№і serca. Nie krzyknкli. Ale drzwi byіy zamkniкte, nie usіyszano by ich i tak.

Oczyњciwszy miecz, wyj№іem z plecaka koњciane pochodnie. Straїnica Syuer staіa tu, zanim otwarto drogк wgі№b, strzegіa przeікczy; obecnie z murowanej konstrukcji przedludzkiej pozostaі nierуwny kr№g њcian najniїszej kondygnacji oraz izba piwniczna, w ktуrej z rzadka nocuj№ wкdrowcy zaskoczeni przez zі№ pogodк Smoka. Drugie Sprzysiкїenie Anatomуw otworzyіo drzwi jakieњ czterdzieњci jardуw na pуіnoc od straїnicy, pod wysokimi sosnami, w piaskowcu. W skalne podіoїe, ledwo przykryte їwirem, nie daіo siк wbiж pochodni. Ustawiaіem je, obkіadaj№c њciњle kamieniami. Odlegіoњci pomierzyіem stopa za stop№. Pentagram musiaі siк opieraж na boku o dіugoњci proporcjonalnej do dіugoњci cienia rzucanego przez przyzywanych. Najszerzej otwieraj№ siк drogi o zmierzchu i o њwicie.

Skropiіem jeszcze wnкtrze figury krwi№ z odr№banej koсczyny wartownika (њwieїa krew zawsze pomaga), zapaliіem koњci (tego ognia nie widaж po naszej stronie jawy) i usiadіem pod sosn№. Czekaіem. Z zielonych igieі machinalnie ukіadaіem pentagramki dla mrуwek, koњlawe sylwetki bestii i bogуw. Pocieszyciel Zmarіych gaworzyі w pochwie, opity.

Sіoсce wychynкіo spod siwej chmury i na powierzchni skaіy w pentagramie pokazaі siк tіusty cieс. Przesun№і siк w przуd i w tyі, po czym stan№і na bacznoњж, miкdzy dwoma sykniкciami pochodni zyskuj№c gікbiк, ostroњж krawкdzi. Po kapturze i grubej lasce rozpoznawaіem juї Iagona Karalucha. Pochodnie syknкіy po raz trzeci, Iago zdarі z siebie cieс i wyst№piі z pentagramu. Wstaіem, podaliњmy sobie rкce.

Jako drugi przybyі Tomasz Niemota, na cieniu, ktуry maіo a by siк nie pomieњciі w piкcioboku. Ci№gn№і za sob№ na іaсcuchu swoje zbroje, koіysaіy siк mu w powietrzu nad gіow№ niczym pкk balonуw. Wiкkszoњж tych pancerzy nie zostaіa wykonana przez ludzi ani dla ludzi, zmiaїdїyіyby go, gdyby ich nie odci№їaі zaklкciami kolibra. Niemota zakotwiczyі przy drzwiach; oczywiњcie nic nie rzekі, tylko od razu zabraі siк do dobierania najwіaњciwszego zestawu stalowego odzienia.

Potem siк zachmurzyіo na kilka klepsydr. Gdy wreszcie wiatr powiaі mocniej, z pentagramu prкdko wyskoczyіa Lilia Niepokalana, jak zwykle prawie naga, tylko w perіowo-srebrnej masce zakrywaj№cej caі№ twarz, z trzema pіon№cymi bezdymnie piуrami їar-ptaka nad czoіem, w faluj№cych tatuaїach od stуp do piersi, ze szklanymi rкkawicami na dіoniach. Podbiegіa do nas w podskokach, Tomaszowi wskoczyіa na gіowк, na Iagona wypiкіa tyіek, mnie smagnкіa pіomieniem po twarzy. Wymienialiњmy ponad Lili№ bezradne spojrzenia.

Ostatni zjawiі siк Kajtuњ Boї№tko, w czerwonym kubraczku, fioletowych pumpach, rzкpol№c na baіaіajce i bimbambuj№c przywi№zanymi do warkoczykуw dzwoneczkami. Nie marnuj№c czasu, zagraі nam bіogosіawieсstwa na szczкњcie, na zdrowie, na silnego ducha oraz na sprawnoњж orкїa. Lilia, zeskoczywszy z sosny, potargaіa mu fryzurк, dzwoni№c ni№ perliњcie. Kajtuњ mieszkaі w oњmioletnim ciele jej syna; dawno temu Niepokalan№ uwiуdі i pokalaі pewien bуg gor№cej krwi i їyciodajnego oddechu.

Tomasz zatrzasn№і przyіbicк lustrzan№, Iago umaczaі koniec lagi w posoce trupa, sam tymczasem wyj№іem z plecaka i zawiesiіem u pasa trzy orzechowe bomby; byliњmy gotowi.

Skin№іem na Karalucha. Dotkn№і kamiennych drzwi. Otworzyіy siк ze zgrzytem na wilgotn№ ciemnoњж.

- Start.

Pierwsze kilkaset jardуw szliњmy schodkowym tunelem, nic tu siк nie zmieniіo od czasu, gdy Drugie Sprzysiкїenie Anatomуw przebiіo siк do bestii. Iago otoczyі nas chmur№ ciepіego њwiatіa, widzieliњmy wydrapane i wymalowane na kamiennych њcianach historie dawnych bohaterуw, podobizny druїyn, ktуre jako pierwsze schodziіy do Smoka. Gdzieњ w poіowie tunelu wykuto w kamieniu tragiczne losy Herolda Krwi. Moїe jeszcze go spotkamy.

W przodzie pojawiіo siк њwiatіo. Uniosіem rкkк. Lilia zgasiіa piуra i tatuaїe i pobiegіa na zwiad. Dotarliњmy do Rany, zazwyczaj ktуraњ z gildii utrzymuje tam obуz. Lilia zameldowaіa po chwili o sztandarach Hematykуw. Ongi pozostawaіem w sojuszu z Hematykami.

Podeszliњmy do nich ostroїnie, z Kajtusiem i Iagonem w tyle, skrytymi pod melodi№ cienia.

Rana otwieraіa siк pod piaskowcem gікbok№ jaskini№ o stropie pokrytym stujardowymi stalaktytami strupуw; zionкіo z niej juї wyraџnym smrodem krwi. Na trasie zejњcia, poniїej wylotu naszego i trzech innych tuneli, w namiotach i przy ogniskach rozіoїyіo siк kilkadziesi№t osуb. Niektуrzy odpoczywali, niektуrzy pewnie wіaњnie szykowali siк do rajdu w gі№b. Byі nawet handlarz z wozem i muіami, skupowaі іupy i sprzedawaі podejrzane mikstury cudownego ozdrowienia.

Pod sztandarami Hematykуw czterech zbrojnych graіo w koњci. Kiedy podeszliњmy, zaї№dali listu imiennego, a potem jeszcze dziesiкciu sztuk zіota od gіowy.

- Przejdziemy spokojnie - odparіem. - Moїemy zapіaciж, ale nie bкdziemy kіamaж o glejcie.

Zmarszczywszy sinoburzowe brwi, ich dowуdca podџwign№і siк, aїeby zmierzyж mnie wzrokiem odpowiednio groџnym i na rуwnej wysokoњci.

- To jak w ogуle tu weszliњcie przez Syuer?

- Byж moїe pamiкtasz z historii swojego bractwa, walczyliњmy w tych samych kampaniach. - Okazaіem mu insygnia Bandy Trojga. - Odsіoс swe imiк.

W chwiejnym њwietle ognisk i koszy wкglowych przypatrywaі siк dіugo insygniom, potem przeniуsі wzrok na Tomasza Niemotк, ktуry raz stan№wszy, nie drgn№і juї ani o wіos i z kaїd№ chwil№ coraz bardziej przypominaі kawaі wulkanicznego їuїlu; a potem na Liliк - Lilia odpowiedziaіa mu zimnym spojrzeniem maski.

- Niemota Imperna - wskazaі palcem Tomasza. - Lilia Niedotykalna. A ty - Kosiarz Rata. Bardzo іadne. Oni jeszcze za starego krуlestwa hasali, tak? Bardzo іadne. Ale papier mieж muszк.

- Lilijko, kochanie, pokaї im coњ.

Wskoczyіa Hematykowi na gіowк, odbiіa siк, zanim mrugn№і, skoczyіa na szczyt namiotu, odbiіa siк, skoczyіa na њcianк, szklane rкkawice rozbіysіy wczepiaj№c siк prкdko w kamieс i stalaktyt, wspiкіa siк na strop jaskini, zapaliіa tatuaїe i wbiіa szpony lewej dіoni w podstawк nawisu; przez piкж uderzeс serca nic siк nie dziaіo, tylko jej rкkawice i tatuaїe pulsowaіy coraz szybciej - a potem pкczniej№ce szkіo rozdarіo i skruszyіo odwrуcon№ iglicк, i gуra kamiennej krwi runкіa na obуz.

Uciekali z krzykiem pod њciany i w gуrк tuneli. Kajtuњ zagraі nam koіyskк, przeszliњmy czym prкdzej, nim opadі pyі.

W њrodku byіo cieplej, dawaіy teї trochк blasku fluorescencyjne plamy siсcуw na skamieniaіych miкњniach. W powietrzu dryfowaіy b№ble tіustych wyziewуw; od wiekуw nie pozwalano zamkn№ж siк Ranie, choroba musiaіa wnikn№ж gікboko.

Iago szukaі їycia w skale - wbiі siк tam w ni№ lask№, posіuchaі, podumaі i wskazaі drogк.

Zeszliњmy w jelita Smoka.

Najpierw przez warstwy koњcianego pancerza, przez mile spetryfikowanego cielska, rozpadliskami, szczelinami, rurami pustych i skruszaіych ze staroњci їyі, brodz№c w czarnym prochu: tysi№cletniej wyschіej krwi gadziej. Gdy robiіo siк ciaњniej, puszczaіem przodem Tomasza, ktуry rozpychaі swoimi pancerzami niezniszczalnymi koњci, bazalty i fundamenty gуr.

Potem, juї w cielsku gorкtszym, pulsuj№cym, wкdrowaliњmy osteoporowymi pustaciami, rozstкpami tkanki nekrotycznej, otoczeni tam b№blami tlenu cyrkulowanego lask№ Iagona, pod їyciodajn№ muzyk№ Kajtusia; wкdrowaliњmy krкtymi tunelami wygryzionymi przez kaparfusy, murtapije, graguje. S№ to pasoїyty Smoka, smocze tasiemce i czerwie, їeruj№ce od eonуw w jego ciele. I przyszіo nam stoczyж walkк z gigantycznym murtapijem, ktуry wyіoniі siк wtem z rozwibrowanej њciany muskuіu - њlepy іeb jak zad demona, pierњcienie igieі zadziorowych jak szeregi oszczepnikуw na wieїy oblкїniczej, dech їуіty jak bojowe gazy truj№ce. Kajtuњ zagraі i odt№d oddychaliњmy jego muzyk№. Tomasz Niemota stan№і naprzeciwko murtapija, nieporuszony, gdy іamaіy siк na nim igіy trzyjardowe, gdy spadaі naс kafar murtapijowego tuіowia. Lilia wbiegіa potworowi w paszczк; bluzgnкіa krew brunatna. Przemkn№іem pod њcian№, wraziіem Pocieszyciela Zmarіych miкdzy pierњcienie, aї krzykn№і, porywaj№c mnie w ciкciu wzwyї i w dуі; wykroiіem w boku murtapija trуjk№tny portal. Robal monstrualny ciskaі siк juї w panice i trzкsіy siк њciany tunelu. Iago wbiі laskк pod nogi i uwolniі piorun najpierw prosto w dуі, by sparaliїowaж miejscowo miкњnie Smoka. Potem wpuњciі burzк w otwart№ ranк murtapija. Lilia wyskoczyіa z rozwartej gкby, niesiona rykiem konaj№cego pasoїyta. Rozpadaі siк w drgawkach, dymi№c przez ranк i wnкtrznoњci. W zamieszaniu jedna z igieі przebiіa mnie na wylot, przez їoі№dek i њledzionк. Kajtuњ Boї№tko zaњpiewaі mi do ucha; powstaіem.

Potem pіynкliњmy rzekami wrz№cej krwi smoczej, pompowanej przez setki mil w powolnych przypіywach i odpіywach z magmowego serca. Nie daіo siк tu oddychaж, їyliњmy na nucie Kajtusia, we wrzecionowatym splocie zaklкж Iagona. Lilia przykucnкіa na dziobie tej іуdki podwуjnej, szklanymi szponami sondowaіa gікbokoњж arterii; Tomasz znieruchomiaі poњrodku, doci№їaj№c czуіno. Pіynкliњmy w dуі, w gуrк, z pr№dem i pod pr№d. Otwieraіy siк przed nami w ciemnoњci studnie truj№cej posoki, krwiospady wielomilowe i krwioci№gi pompuj№ce nurt czarny mile wzwyї, rozpoњcieraіy siк bіotniste rozlewiska krwiakуw miкњniowych, kr№їyliњmy po zatokach gnilnych i wokуі purpurowych gуr w№troby. Iago w koсcu wyrwaі nas z tego ciemnego i dusznego obiegu osocza w pr№dy sіabsze, boczne, wystygіe, ku zimnym wyїynom gada.

Tam w forcie zakrzepu stanкіo nam na drodze plemiк sycystуw. Dwudzieste, trzydzieste pokolenia od zagubienia w smoczych labiryntach - їywili siк jego ciaіem, pili jego pіyny, њnili i rozmnaїali siк w rytmie jego fizjologii. Niektуrym pozostaіy ludzkie twarze, niektуrym - rкce, innym - jeno mowa. W sycystуw ufortyfikowanym obozie, wybiwszy te њlepe mutanty i ich pomiot nieludzki, odkryliњmy w stertach rozgryzionych koњci i rozmaitego њmiecia zebranego na zakrzepie - odkryliњmy szcz№tki aparatury ur-magicznej. Jeszcze pulsowaіy w nich Sіowa, a gdy Iago tr№ciі cewkк anielsk№ swoj№ lask№, cewka zagraіa wszystkimi barwami tкczy i przez moment widzieliњmy nawzajem swoje myњli.

- Њwieїa - rzekі, uniуsіszy j№ pod њwiatіochmurк. - Wypіukaіaby siк tu w tydzieс. Ktoњ wszedі w Smoka z laboratorium zenitu pod pach№ i schrupaіy go te pokraki.

- Albo i nie schrupaіy! - zawoіaіa z wysokoњci Lilia. Wbiegіa tymczasem po zwaіach zatoru kilkadziesi№t jardуw wzwyї. Caіy zakrzep skіadaі siк z piкtrowych narostуw krwi, ktуre z czasem erodowaіy, ruszaіy, i ponownie byіy przykrywane porowatym strupem, i tak oto powstaі tu system mniejszych i wiкkszych dziur, jaskiс, tuneli, zapadlisk, w sіabym i niskim њwietle dodatkowo zamaskowany milionem cieni rzucanych od kaїdej nierуwnoњci i krawкdzi. Jednak Lilia - wszystkowidz№ca maska Lilii - dostrzegіa coњ ukryte w jednej z jam i teraz ci№gnкіa to przemoc№ na powierzchniк, aї biaіy dym szedі z piуr pіomiennych Niepokalanej i skwierczaіy jej tatuaїe. Ci№gnкіa, ci№gnкіa, wyci№gnкіa - dwуjkк dzieci czіowieczych, chіopca i dziewczynkк.

Okazaіo siк, їe byіo to rodzeсstwo, syn i cуrka pary magуw-teoretykуw, ktуrzy, idioci, wybrali siк w Smoka na rodzinn№ eksploracjк. Kajtuњ ukoіysaі zaraz dzieciaki do snu bez snуw; Iago wejrzaі im w gіуwki. Byli њwiadkami њmierci co najmniej jednego z rodzicуw, sycyњci rozkawaіkowali im ojca, przypiekaj№c miкso w kwasie serdecznym Smoka.

- Nie zostawimy ich przecieї - stwierdziіa Lilia, wycieraj№c њpi№ce buzie jak№њ czar-szmatk№.

- Nie zawrуcimy takїe - rzekіem stanowczo. - Znasz zasady. Kajtuњ zagraі trzy ciche nuty. - Bкdzie dobrze.

- Odma zatem - rzekі Iago.

Zagryzіszy zкby, rozіoїyіem bezradnie rкce. Tomasz Niemota nie powiedziaі ani sіowa.

Posadziі sobie potem dzieci na barkach, dziewczynkк na lewym, chіopczyka na prawym. Przyszіo nam zboczyж z drogi, zejњж w przepaњcie wichrowe, w gі№b otchіannej piersi smoczej.

W dolinie jego pіuca zatrzymaliњmy siк w Biaіym Zajeџdzie, u њlepego Janusa. To miasto, Odmк, zaіoїyli jeszcze Anatomowie. W jego bliznach i zrostach kryj№ siк staroїytne skarbce Sprzysiкїenia, w ktуrych pierwsi magowie-eksploratorzy zіoїyli swe najcenniejsze - bezcenne - zdobycze. Radni miejscy, straїnicy owych skarbуw, od wiekуw juї nie ukazuj№ siк oczom њmiertelnikуw. Ponoж obmywszy siк w zimnym ogniu smoczego nasienia, rz№dcy Odmy wraz z gadzi№ witalnoњci№ zyskali apetyt Smoka i teraz їywi№ siк czasem i przestrzeni№, poїeraj№ logikк przyczyny i skutku, upijaj№ siк urtropi№, to jest naturalnym d№їeniem kaїdej rzeczy magicznej do magii wytracenia.

Dlatego pіuco z Odm№ rozdкіo siк do postaci trzykroж wiкkszej od drugiego pіuca Smoka. I dlatego w Odmie ma siedzibк tyle towarzystw, gildii, sekt i aliansуw: bliska obecnoњж niewidzialnych radnych konserwuje artefakty pochowane w prywatnych kryptach. Przybywaj№ tu teї starzej№cy siк arystokraci, monarchowie i herosi poїenieni z ziemi№, przybywaj№, gdy i najdroїsza magia nie jest juї w stanie obroniж ich przed њmierci№. A w Odmie nawet jeњli w koсcu umr№, to cudownie zagubieni pomiкdzy wіasnym dzieciсstwem, mіodoњci№, dojrzaіoњci№ i wiekiem starczym, zapl№tani miкdzy wczoraj i jutro, pamiкtaj№cy moment zgonu jako odlegі№, zamglon№ przeszіoњж... Zawsze uciekaіem z Odmy najszybciej, jak mogіem.

Lilia i Kajtuњ zajкli siк znalezieniem opieki dla dzieci, a ja udaіem siк do starej siedziby Sojuszu Gwoџdzia. Mieњci siк ona na Zaflegmiu, w wieїy z koњci smoczej. Popіyn№іem gіуwnym kanaіem. Wioњlarz њpiewaі morfologiczne barkarole. Fioletowe cienie od ogni tchawicznych taсczyіy po gкstych falach i zaropiaіych њcianach budynkуw. Powiaі mocniejszy wiatr i poczuіem w ustach smak, na ktуry nie ma nazwy. Nie znoszк tego miejsca.

Na niebie nad Odm№ kікbi№ siк sztormy oddechu Smoka; kiedy w grzmi№cym wichrze je wydycha, chmurzy siк mrocznie nad gуrami i rуwninami Zachodu, fronty atmosferyczne przesіaniaj№ oblicze kontynentu, a wrуїbiarze krуlуw pisz№ nowe kalendarze dla chіopstwa. Czekaj№c na furtiana pod wieї№ Gwoџdzia, zadzieraіem gіowк. Dіugie na dziesi№tki mil eksplozje ognia - protuberancje їуіtego i czerwonego pіomienia - wybuchaіy co chwila hen, wysoko, u szczytu pіuca. Aby w Odmie nie panowaі mrok, rada miejska zakupiіa u Trzeciego Sprzysiкїenia Anatomуw - pіac№c skarbami, ktуrych moїemy siк tylko domyњlaж - samoїywn№ Torturк. Tortura dziurawi system oddechowy Smoka w ten sposуb, by upuszczaж ogieс z jego gruczoіуw siarkowych nie na zewn№trz, a do wnкtrza pіuca. Magowie wszyci powiadaj№, їe to go bardzo boli. Smok nienawidzi ludzi. Od tysi№cleci nie byіo na jego kontynencie ksiкїycodnia bez wojny i zarazy.

Wspi№іem siк za furtianem do izby wizytowej, nieobjкtej klauzur№ - Miron przywitaі mnie winem i kadzidіem. Byі mіodszy niї poprzednio.

Wspominaliњmy czasy chwaіy Bandy Trojga. Okazaіo siк przy tym, їe Sojusz Gwoџdzia wycofaі siк juї z wojen o moc i artefakty.

- Pamiкtasz, jak otworzyliњmy tu szlaki balonowe? Nawet co bogatsi mieszczanie z Cesarstwa urz№dzali sobie wycieczki. A dzisiaj?

- Ile to w waszych kalendarzach? Sto szeњжdziesi№t lat?

- Nie pokazujesz siк.

Wzruszyіem ramionami.

- Jakoњ mnie to juї nie bawi.

- Ale teraz wszedіeњ, i to ze star№ druїyn№. Jak siк przebiіeњ?

- Przez Syuer. Na pуіnocy jestem wyklкty, zapomniaіeњ?

- Rzeczywiњcie. Czyli prawie od nerek, tak? Dobre piкжset mil.

- Cуї poradzк, siedzi w gіowie. O to wіaњnie chciaіem zapytaж. Czy macie wieњci o jego dokіadnym poіoїeniu. Gdzie siк wszyі. Bo moїemy latami tam kr№їyж i go nie znaleџж, Karaluch nie daje zupeіnej gwarancji.

Zanim odpowiedziaі, Miron zatrzasn№і okiennice.

- Nigdy nie wiesz, gdzie tu przebiega їywy nerw. Mhm. Posіuchaj, to nie jest taka prosta sprawa. Od lat juї w ogуle nie dopuszcza konkurencji poza opony. Sіyszaіeњ o tych trzкsieniach ziemi w Erbach? Powstaіo nowe morze.

- To on?

- To on. Rada Odmy gіosowaіa wniosek o nagrodк za jego gіowк; jest obawa, їe przy mocniejszych ruchach Smok zmiaїdїy nas tu albo wypluje. Wniosek na razie przepadі, ale myњlк, їe nie odmуwi№ dyskretnej pomocy, skoro usіysz№, їe to Kosiarz siк do niego wybiera.

- A ty sk№d wiesz, co siк gіosuje na posiedzeniach rady?

Miron zrobiі niewinn№ minк. (Byі jeszcze mіodszy niї butelkк temu).

Stanкіo na tym, їe najpуџniej za sto klepsydr da mi nieoficjaln№ odpowiedџ od rady. Napomkn№і o przewodniku, szkolonym neuropacie. Maj№ tu bowiem kastк interpretatorуw snуw Smoka. Ci siк nie wszywaj№ - sprzкgaj№ siк poprzez aparaty ur-magiczne.

Narysowaіem mu ksztaіt cewki anielskiej.

Pokiwaі gіow№.

- No, mniej wiкcej coњ takiego.

W Biaіym Zajeџdzie nie zastaіem Iagona, za to wrуcili Kajtuњ z Lili№.

- Dowiedzieliњmy siк tyle, їe istotnie byіa taka para naukowcуw, maіїeсstwo, skonstruowali nowe translatory, skіadali oferty rуїnym gildiom.

- Ale sk№d siк wziкli? St№d, z Odmy?

- Chyba nie, to plotki z czwartej rкki.

- U kogoњ zostawiж sieroty musimy, nie zabierzemy ich przecieї na rajd do gіowy Smoka.

- A co powiedziaі twуj znajomy?

- Ma daж przewodnika. Dyskretna pomoc rady miejskiej.

Kajtuњ zabrzd№kaі smкtnie.

- Co znowu? - westchn№іem.

- To nie musi byж tak, to wcale nie musi byж tak, moїe byж na o-odwrуt, znajdujemy siк w O-odmie, Oooodmie...

- Wiem. Gdzie one teraz?

- Tu obok.

Zajrzaіem do izby po drugiej stronie korytarza. Tomasz spaі, bez swoich pancerzy - nagi i miкkki i blady niczym њlimak wyjкty z muszli. Dzieci juї siк obudziіy, bawiіy siк w jak№њ skomplikowan№ przeskakiwankк na podіodze pod oknem. Na mуj widok przystanкіy, chіopiec spojrzaі bardzo powaїnie, posiwiaіo mu lewe oko, rozlegі siк grzmot metaliczny, њciany pokoju rozjechaіy siк na boki, zmieniіo siк њwiatіo ogni na niebie, dziewczynka zestarzaіa siк i odmіodniaіa, obudzony Tomasz powstaі, њci№gaj№c spod sufitu swoje zbroje (to byіo џrуdіo owego hurgotu uprzedniego), a chіopiec wskazaі go palcem i szepn№і:

- Zgin№і.

Wpadli do wnкtrza Kajtuњ i Lilia. Chіopiec wskazaі Boї№tko.

- Zgin№і.

Wskazaі Niepokalan№.

- Zginкіa.

Przyklкkn№іem przed nim.

- Jak ci na imiк?

- Olo.

- Pamiкtasz nas?

- Biliњcie siк z armiami Jeџdџca Smoka.

- I co, wszyscy polegliњmy? - spytaіa Lilia.

Pokrкciі gіуwk№.

- Nie wszyscy.

- Dobiіem z nim targu?

- Chciaі ci daж, ale nie wzi№іeњ.

- Niemoїliwe!

- Nie wzi№іeњ.

Po czym Olo zamrugaі, znowu odmieniіy mu siк oczy; izba podskoczyіa i z powrotem siк skurczyіa, aї Niemota wybiі іokciem dziurк w њcianie.

Podniosіem siк.

- Zabieramy je. Pamiкtaj№ drogк. Co za cholerne miejsce.

Wydobyliњmy z magazynu Gwoџdzia jeden ze starych balonуw, powіoka z bіony jelitowej Smoka zachowaіa siк nadspodziewanie dobrze. Niewolnicy Mirona przytargali gondolк uplecion№ z lekkich wici parazytowych. Przewodnik od rady zjawiі siк w ostatniej chwili, rуwno z zasapanym Iagonem. Zaіadowaliњmy zapasy, zrzuciliњmy balasty i poszybowaliњmy w gуrк pіuca.

Nie widzieliњmy ich spoza bulwiastej bryіy balonu, lecz sіyszeliњmy z kaїd№ chwil№ wyraџniej szum, z jakim u szczytu pіuca przepіywaj№ w powietrzu rzeki ognia. Szum, hurgot, wreszcie ryk ogіuszaj№cy. Pociliњmy siк niczym w poіudnie na pustyni. Kajtuњ zagraі њnieїynkк, trochк pomogіo. Pіomienie wybuchaіy w przypadkowych miejscach, pod przypadkowym k№tem; przewodnik miaі koњci urtropiczne, rzucaі nimi co chwila i odczytywaі kurs, a Lilia biegaіa po olinowaniu gondoli i zmieniaіa nachylenie їagli manewrowych.

Tomasz pozwoliі dzieciom bawiж siк w pancerzach, powpeіzaіy mu w zbroje jak myszy w ser i tylko co jakiњ czas wychylaіa siк spomiкdzy okrutnych heіmуw, puklerzy, rкkawic bardzo powaїna buzia, bіyskaіo oko szeroko rozwarte w szczelinie czarnej stali.

Iago przesiedziaі caіy lot milcz№cy jak Tomasz i dopiero po przycumowaniu w tchawicy zagadn№і mnie na osobnoњci.

- To jest wynalazek drakofilуw - rzekі pуіgіosem, wyj№wszy z rкkawa tamt№ cewkк anielsk№. - Wyszedі z Odmy albo z samych trzewi. Popytaіem, postawiіem lustra.

- Mhm, nasz przewodnik to prawie drakofil. Oni co prawda nie czcz№ Smoka, ale podsіuchuj№ jego sny.

- Chodzi mi o to, їe takie transformatory ur-magiczne - obracaі cewkк w grubych dіoniach niczym zatruty sztylet - pierwotnie zostaіy pomyњlane dla przepіywu obustronnego. Nawet jeњli nasi pechowi magowie tego nie wiedzieli, to... Pamiкtasz Palantiry?

Zerkn№іem odruchowo na sieroty. Siіowaіy siк wіaњnie na rкkк z Tomaszem, jedno dziecko na jeden palec Niemoty.

- Zajrzaіeњ im przecieї do gіуw.

- Za magiк ludzk№ i ur-magiк rкczк: czysto. Ale jeњli to robota samego Smoka... Niby czemu siк wszywaj№? Jego Sіowa wywracaj№ na nice rzeczywistoњж. Tego nie da siк wykryж, nie da siк porуwnaж do stanu naturalnego - bo to manipuluje samymi fundamentami natury.

Przewodnik opowiadaі przy ognisku legendy gildii. Nie wiadomo, co w nich pochodzi z historii, a co ze zmyњlenia. Smok zmieniaі nastкpstwo pуr roku, Smok њci№gaі z nieba i poіykaі gwiazdy - to gwiazdami siк їywiі, st№d jego oddech wszechpal№cy. Epoki geologiczne odpowiadaj№ okresom linienia jego skуry. Teraz od lat њni o rzeczach zimnych i nieruchomych: uzurpator spкtaі jego myњli, pierwszy od niepamiкtnych czasуw Jeџdziec Smoka. Czy rzeczywiњcie przesuwa l№dy i oceany? Jeњli podniesie Smoka z leїa, nie bкdzie l№dуw i oceanуw.

Nazajutrz rozpoczкliњmy wspinaczkк w gуrк czaszki. Szliњmy gіуwnie po trawersach tkanek miкkkich; co jakiњ czas Iago przepalaі swoj№ lask№ tunele w masie pulsuj№cej.

Kilka mil ponad krawкdzi№ koњcianego urwiska Lilia spotrzegіa pierwszego wszytego. W dуі do niewidocznych masywуw krкgosіupa biegі warkocz srebrnych їyі geologicznych. Mag wisiaі, przypieczony wpіask do tego srebra - odsіoniкtego nerwu Smoka.

To odwieczna pokusa czarodziejуw: wіamaж siк do jego systemu nerwowego, spl№taж myњli z jego myњlami, magiк z jego magi№, wyssaж m№droњж i potкgк. Gin№ jeden po drugim, a mimo to prуbuj№.

- Wepchnij sobie w gardіo rurк - rzekі Iago, odwracaj№c z niesmakiem wzrok - i wlej w siebie ocean.

S№ wszakїe wyj№tki, ktуrym siк udaje.

Nasz przewodnik wkіuі w nerw swуj tajemniczy aparacik, posіuchaі, pomedytowaі i wskazaі drogк. Powinniњmy siк przebiж moїliwie blisko Jeџdџca - їeby potem nie ugrzкzn№ж na zbyt dіugo w samym mуzgu. Spytaіem jeszcze dzieci, czy tak№ wіaњnie drogк pamiкtaj№. Potwierdziіy. Po chwili zw№tpiіem - pamiкtaіy takїe nasz№ klкskк, moїe wiкc jednak inn№ trasк naleїaіo obraж. Cieс Odmy wisiaі nad nami wszystkimi.

Aby przebiж siк przez opony mуzgowe Smoka, nie wystarczy laska Karalucha i trochк ognia. Mуzg Smoka nie jest mуzgiem gada ani mуzgiem czіowieka, znacznie mniej jednak przypomina ten pierwszy. Jeџdziec zreszt№ siк ufortyfikowaі; opona twarda to gruba na kilkadziesi№t jardуw warstwa skrystalizowanej tkanki, w ktуrej chaotycznymi zakosami biegn№ druty piorunowe.

Naci№іem sobie їyік w іokciu i krwi№ serdeczn№ wypisaіem na gіadkiej skorupie bomby orzechowej poezje їycia i њmierci. Po czym cisn№іem bombк w oponк. Miaіem kiedyњ tuzin takich orzechуw, to moja czкњж іupu z wielkiego rajdu do Korzeni Њwiata; tylko jeden zmarnowaіem, niepotrzebnie zamykaj№c Cieњninк Uka. Ten tutaj powinien nam zapewniж bezpieczne przejњcie przez wszystkie opony i poprzez pіyn mуzgowo-rdzeniowy, w ktуrego morzach, jak opowiadaі przewodnik, Jeџdziec hoduje odmianк inteligentnych kaіamarnic їywi№cych siк logik№ i pamiкci№. Nie jadaj№ jedynie myњli wariatуw, kretynуw i niemowl№t.

Bomba eksplodowaіa, od razu wgryzaj№c siк dziesi№tkami pкdуw korzeniowych w sino-rdzaw№ њcianк opony. Musieliњmy siк cofn№ж, daж miejsce na gіуwny pieс orzecha. Wyrуsі on w pуі klepsydry - pusty w њrodku i lekko skrкcony. Sіyszeliњmy, jak krystaliczna struktura bіony jкczy i trzeszczy, rozpychana przez wci№ї rosn№ce wewn№trz drzewo. A moїe to drzewo trzeszczaіo. Kiedy wprowadziіem druїynк do jego wnкtrza, pachn№cego њwieїymi sokami spiralnego tunelu (Karaluch rozpylaі w mroku chmury њwiatіa), dzieci siк rozpіakaіy, przeraїone, їe orzech zaraz pкknie pod naciskiem i zmiaїdїy nas wszystkich. Trzaski bowiem wybuchaіy w dіugich salwach armatnich, haіas prawie ogіuszaі. Aї wreszcie Kajtuњ zagraі maluchom koіysankк; zasnкіy w ramionach Niemoty.

Przeszliњmy w pniu orzecha przez pierwsz№ i drug№ bіonк, przeszliњmy przez gікbiny myњloїernego oceanu, przeszliњmy przez oponк miкkk№, za ni№ bomba rozszczepiaіa siк na setki mniejszych i wiкkszych konarуw, wyskoczyliњmy wiкc z drewnianej tr№by na bagniste pogуrze wyїyn mуzgowych spiкtrzonych w faіdy i turnie siкgaj№ce aї czaszkonieba, wyskoczyliњmy na і№kк krwistego њluzu i szarego torfu - a tam juї na nas czekali.

Jako їe kryіa ich pieњс niewidzialnoњci, maskuj№c nawet przed mask№ wszystkowidz№c№, Lilia wbiegіa prosto w zasadzkк. Mnie ostrzegі wrzask Pocieszyciela Zmarіych, a Iagona - wyіadowanie pr№dуw mуzgowych Smoka: Smok pomyњlaі, czaszkoniebo rozjarzyіo siк purpurowo-zіotymi іaсcuchami bіyskawic przeskakuj№cych po zboczach korteksowego gуrotworu, i wprost z jego myњli stanкіy przeciwko nam nieprzeliczone zastкpy koszmarуw-drakmarуw. Rzeczywistoњж uginaіa siк przed Smokiem.

W dwa uderzenia serca otoczyli Liliк Niepokalan№, owijaj№c j№ kurtynami nocy. Usіyszeliњmy jej krzyk rozdzieraj№cy i brzкk tіuczonego szkіa. Tomasz porzuciі sieroty, zatrzasn№і przyіbicк i popкdziі na pomoc Lilii; pognaіem za nim, skryty w kilwaterze zaklкж ochronnych jego zbroi. Kajtuњ rozbrzd№kaі siк szaleсczo - pіynкіy jedna po drugiej melodie potкїne, nastrojone przeciwko pieњniom koszmarуw. Obmywaіy mnie ciepіymi falami, aї poczuіem, їe to wіaњciwie nie ja biegnк, nie ja koszк mieczem niewaїkim szeregi drakofagуw zmiennoksztaіtnych, mutuj№cych przede mn№ niczym sen, z jednej niemoїliwoњci w drug№, nie ja - to sam rytm wygrywany wymuszaі ruchy i decyzje.

Rozpruwszy ciemne zastкpy, Tomasz przebiі siк w koсcu do Niepokalanej. Do tej pory zd№їyli rozszarpaж j№ na strzкpy. Kajtuњ zaњpiewaі z daleka rezurekcjк; Lilia przeciekaіa Niemocie miкdzy їelaznymi palcami. Kosiіem tymczasem drakmary z lewa i prawa, Pocieszyciel Zmarіych wyі opкtaсczo, juї sama ciemnoњж rozpadaіa siк pod jego ostrzem na dwa, juї fruwaіy naokoіo odіamki stali, kamienia i diamentu; lecz drakmarуw nie ubywaіo. Koszmar nie ma koсca, snu nie strwoїy arytmetyka.

Jeszcze jedno uderzenie serca, jeszcze jedno - Karaluch nareszcie zakoсczyі inkantacjк i uwolniі demona. Hetman piekielny stan№і na ukrwionej glebie smoczego mуzgowia, zaskwierczaіa przyїegana tkanka. Siкgn№і jedn№ rкk№ i spaliі dziesiкж drakmarуw. Siкgn№і drug№ rкk№ i spaliі sto drakmarуw. Siкgn№і trzeci№ rкk№ i spaliі tysi№c drakmarуw. Lecz drakmarуw nie ubywaіo, oњwietlaj№ce nas z wysokoњci w wi№zkach i pajкczynach piorunуw intensywne fantazje Smoka roiіy kolejne i kolejne zastкpy. Koszmar nie ma koсca.

Karaluch dot№d musiaі juї poj№ж, їe w ten sposуb nie zwyciкїymy. Znikn№і z powrotem we wnкtrzu pnia, poci№gaj№c za sob№ demona. Boї№tko rуwnieї skrкciі melodiк w inne, nieznane mi rytmy.

Staliњmy tu z Tomaszem w okr№їeniu, plecy w plecy, chore potwory gadziego umysіu napieraіy zbit№ њcian№, Pocieszyciel Zmarіych chichotaі obі№kaсczo... Zwaіy trupуw zamknкіy nas w ciasnym okopie. Tomasz przepychaі siк przez nie, ja za nim, lecz zaraz grzкџliњmy w nowym okr№їeniu, bo zmory, potwory, horrory opadaіy nas zewsz№d, z gуry, z flanki i z doіu, wyіaї№c spod њwieїych trupуw, od trupуw nieodrуїnialne. W koсcu nas przygniot№ sam№ mas№ koszmaru. Oderwaіem z pasa drug№ bombк.

Zanim wszakїe zd№їyіem j№ nastroiж i cisn№ж, inna eksplozja rozdarіa przestwуr czaszkowy: z wielusetjardowego pustego pnia wystrzeliі kielich ognia niczym z lufy armatniej - Iago Karaluch uczyniі bowiem їyw№ amunicjк z inferno-demona i paliі nim teraz na wprost, a takїe pod k№tem, wykrкcaj№c drzewo-garіacz niczym wкїa. Najpierw pomyњlaіem, їe pudіuje fatalnie, bo ta oњlepiaj№ca salwa demoniczna szіa caіkowicie ponad іbami drakmarуw. Ale zaraz poj№іem zamysі przebiegіy: ostrzaі demoluj№cy kіadі siк na gуry i doliny, wyїeguj№c materiк mуzgow№ i gasz№c pod chmurami krematoryjnego popioіu burze smoczych myњli. Im mniej i sіabiej Smok myњlaі, tym mniej i sіabszych stawaіo przeciwko nam drakmarуw; aї wreszcie wyginкli pod ostrzem Pocieszyciela do ostatka, i koszmar siк skoсczyі.

Staliњmy w upiornych ciemnoњciach, wdychaj№c drobiny їywej spalenizny, poњrodku wielomilowego Udaru, krajobrazu martwoty i bezmyњli.

Nie їyі przewodnik, nie їyіa Lilia i Kajtuњ, zjedzony przez rekinowego drakmara z ostatniej fali. Iago rozpruі to truchіo i animowaі Boї№tko; ten zataсczyі sobie powstaсduszк i rychіo wrуciі do їywych. Ale Niepokalanej i przewodnika nie zdoіaі wskrzesiж, byіo juї za pуџno. Tomaszowi drakmary odgryzіy w kolanie nogк; Boї№tko j№ przyњpiewaі z powrotem. Dzieci patrzyіy na to wszystko wielkimi oczyma, rozmazuj№c po buziach smugi wкglowe.

Wskazaіem kierunek wylosowany uprzednio przez przewodnika.

- Tкdy? Jak pamiкtacie? Olo! Tкdy?

Pokiwaі gіow№.

Powкdrowaliњmy w gі№b rozumu bestii.

Ciemnymi i dusznymi w№wozami korteksu przeszliњmy poza granicк spalenizny. Na koњcianym horyzoncie, pod sferami oponowymi, bіyskaіy odlegіe sztormy podіoњci. Gdybym znaі tajemne ksiкgi Sprzysiкїeс Anatomуw, moїe mуgіbym stwierdziж, o czym Smok w tej chwili duma.

Trzy mile przed wielkim kanionem њrуdmуzgowym wyskoczyі na nas dracunkulus: smok wewn№trz smoka. Nie byіo ostrzeїenia, wylazі nam wprost spod nуg, spod kory. Zaatakowaі od tyіu i zanim siк obejrzeliњmy, przegryzі wpуі Kajtusia i przydepn№і Iagona.

- Robaki nкdzne! - zaryczaі, po czym wypluі spod jкzyka kiszki Boї№tka. - Precz z mojej gіowy!

Przyskoczyіem do niego z obnaїonym Pocieszycielem Zmarіych; na co dracunkulus mocniej przydepn№і Iagona i zion№і ogniem.

- Jeњli naprawdк jesteњ nim - rzekіem - a nie kolejn№ lalk№ Jeџdџca, to nie masz siк czego lкkaж: my wіaњnie chcemy ciк uleczyж.

- Kіamca! - warkn№і smok i zagrzmiaіo na wzgуrzach њrodkowego cerebrum. - Juї wbijacie mi gwoџdzie w duszк!

Przypomniaіem sobie o orzechu-armacie.

- Musieliњmy - Iago otworzyі usta i strzeliі w dracunkulusa њlin№ sіonecznego їaru. Smok zawyі, smagn№і maga ogonem i przydepn№і drug№ іap№, aї z rozgniecionego na miazgк Karalucha wyprysnкіy na boki soki їywota.

- Ssss! Jak ciк zw№, robaku?

- Iago - jкkn№і Iago - Karaluch.

- Karaluch! - zaњmiaі siк dracunkulus, z ciekawoњci aї nachylaj№c іeb nad zmiaїdїonym czіowiekiem.

- Bo nie idzie mnie ubiж. - I Iago wcisn№і w paszczк gada koniec lagi, stwora wygiкіo, jakby buіat poіkn№і, wybaіuszyі њlepia i rozіoїyі skrzydіa, z lagi poszіy wiуry, a dracunkulus padі ze zіamanym w k№t prosty krкgosіupem.

Wielkim wysiіkiem woli Iago pozbieraі siк do kupy. Siedziaі potem dіugo i trzymaі siк za gіowк, przyciskaі piкњж do skroni.

Przysiadіem obok.

- Nie podniesiesz Kajtusia?

Iago spojrzaі ponuro na Niemotк wyrywaj№cego z jaszczurzej padliny szcz№tki Boї№tka, strzкp po strzкpie. Dzieci skakaіy dokoіa, wybieraj№c z zezwіoku co bardziej lњni№ce іuski.

- Wypluty jestem.

- Cholera. - Pocieszyciel pogwizdywaі w pochwie; њcisn№іem rкkojeњж. - Sіuchaj, on sk№dњ wiedziaі, їe pуjdziemy tкdy.

Iago podniуsі wzrok.

- Podejrzewasz maluchy? Pamiкtaj№ z gуry, bo ich Odma zakrкciіa.

- Tak, ale to, co pamiкtaj№, musiaіo staж siк w czasie samo z siebie. Dlaczego staіo siк tak wіaњnie, a nie inaczej?

- Jeџdziec podsіuchaі naszego przewodnika przez cewkк. Mуwiіem ci, diabelstwo przewodzi w obie strony.

- Obawiam siк, їe to siкga jeszcze gікbiej. - Im dіuїej tak obserwowaіem Ola i jego siostrк, tym mniej dzieci w nich widziaіem. - Zaіуїmy, їe masz racjк i tamto maіїeсstwo magуw zostaіo zlalkowane przez Jeџdџca, ktуry ws№czyі siк im niepostrzeїenie po nerwach Smoka przez cewki anielskie. Magia Smoka nie jest sztuk№ faіszu - on gra na samej rzeczywistoњci, nie rozpoznasz zmiany. Poszіo dwoje magуw, mкїczyzna i kobieta. Znaleџliњmy dwoje dzieci, chіopca i dziewczynkк. Sam mуwiіeњ, їe temu, co widzisz w ich gіowach, nie moїna wierzyж.

- Jeњli s№ lalkami Smoka... dok№d nas prowadz№?

- Kto powiedziaі, їe nie moїna zlalkowaж piкtrowo?

Poprowadziіy nas do samej krawкdzi wielkiego kanionu. Wisiaі tam nad mroczn№ przepaњci№ rodzaj mostu uplecionego z nerwowodуw wysupіanych ze zwojуw po lewej i prawej stronie. Czyїby wiкc Jeџdziec rezydowaі na przeciwnej pуіkuli? Lecz Iago wypuњciі naprzуd obіok dymnej њwiatіoњci i ujrzeliњmy, їe to Jeџdziec jest owym mostem - most jest Jeџdџcem, wisz№cym tam w sercu najgкstszego splotu їyі myњlowych Smoka jak poczwarka w kokonie, jak anielica na biaіych skrzydіach rozpostartych na dziesi№tki metrуw, od urwiska do urwiska.

Jeџdziec obrуciі gіowк, otworzyі oczy, uњmiechn№і siк.

Odskoczyіem.

- Dzieci! - krzykn№іem na Niemotк. - Zostaw dzieci!

Ale znowu siк spуџniіem. Zanim Tomasz zatrzasn№і przyіbicк, siedz№ca na pancernym barku dziewczynka wbiіa mu w oko dіug№ i ostr№ jak pazur іuskк dracunkulusa. Niemota zwaliі siк niczym d№b њciкty, potoczyі do krawкdzi i poleciaі w otchіaс.

Pocieszyciel siкgn№і zaraz serca zabуjczyni. Lecz Olo umkn№і i mnie, i Karaluchowi - wbiegі na nerwomost, a biegn№c, z kaїdym krokiem przybliїaj№cym go do Jeџdџca starzaі siк o rok, aї stan№і nad nim w postaci dorosіego mкїczyzny, maga przypieczonego; stan№wszy, osun№і siк na kolana i uderzyі czoіem ku wisz№cemu pod nim Jeџdџcowi. - Panie.

Podszedіem do mostu, uniosіem Pocieszyciela Zmarіych i ci№іem przez sieж їywej tkanki. Biaіo-szara substancja prysnкіa naokoіo, kilka oњlizіych wisi chlasnкіo mnie po twarzy - a byle ich muњniкcie, dotyk najsіabszy otwieraі mi w gіowie rezerwuary obrazуw, dџwiкkуw, uczuж, wspomnieс. Nie naleїaіy do mnie, nie pochodziіy ze mnie.

Jeџdziec wierzgn№і wњciekle w swej uprzкїy symbiotycznej, Olo poderwaі siк na nogi, a ze szczytуw gуr mуzgowych ponad nami wystrzeliіy wiry bіyskawic, spіynкіy tabuny piorunуw kulistych.

- Czego chce?! - krzykn№і Olo wielkim gіosem, i nie byі to jego gіos.

- Dobijemy targu albo utracisz swojego wierzchowca!

Olo wskazaі wtedy w dуі, w gі№b czeluњci na mile przepastnej. Coњ tam siк poruszaіo, ciemnoњж w ciemnoњci, coњ wzbieraіo masywn№ fal№.

- Nie ujdzie їywy!

- Zapewne. Wliczyіem to w koszta. - Ci№іem ponownie. - Oddasz mi coњ spoza tego њwiata i zachowasz swoj№ wіadzк w њwiecie. Albo j№ utracisz. - Ci№іem. - Wybieraj!

- Mуwi!

- Twoja zabawka najnowsza, lalka Hermana, zwrуcisz jej wolnoњж w zaњwiatach.

Olo zawahaі siк, a potem zaњmiaі.

- Niemoїliwe!

Ci№іem.

- Na czym bardziej ci zaleїy: na jakiejњ niewolnicy, ktуr№ dopiero co kupiіeњ, bкdziesz miaі dziesi№tki innych - czy na wyj№tkowej potкdze tutaj, ktуr№ budowaіeњ latami i ktуrej nie odzyskasz, raz utraciwszy?

- O czym mуwi! Nie wie, o czym mуwi!

Ciemnoњж w otchіani kipiaіa coraz wyїej; dostrzegaіem juї w њwietle spiкж nakorowych najwyїsze, najprкdsze puіki milionowej armii drakmarуw.

Ci№іem ponownie, raz, dwa, trzy, z niehamowanym gniewem. Pкdy nerwуw smoczych wiіy siк naokoіo, siej№c lкkami, nadziejami, pokusami. Mignкіa mi po lewej rкka Karalucha - іapaі te pкdy w powietrzu. Obejrzaіem siк. Juї ich kilkanaњcie zd№їyі przycisn№ж do swej skroni, gdzie niedawno piкњж niemocy przyciskaі, i przypiec sobie do gіowy. Wchodziіy jak w masіo.

- Co ty wyprawiasz?! - Szarpn№іem go za ramiк; odepchn№і mnie. - Sam mi mуwiіeњ! Nie pamiкtasz? Ocean w gardіo! Zginiesz!

- To jest jedyny sposуb - wycharczaі Karaluch. - Nie ujeїdїк Smoka. Ale kto powiedziaі, їe nie moїna piкtrowo? Ujeїdїк Jeџdџca.

- On ciк omamiі, Iago, zaraziі przez nerw otwarty, zginiesz!

Wyszczerzyі siк gіupio.

- Nie-idzie-mnie-ubiж.

Olo њmiaі siк za moimi plecami.

Obrуciіem siк, zrywaj№c z pasa bombк orzechow№.

- Њmiej siк! Њmiej!

Jeџdziec zadygotaі w neurosieci, otworzyі oczy, otworzyі usta.

- A czego siк spodziewaі? - Zaњpiewaі juї z wіasnej krtani, gіosem mocnym, mкskim. - Przecieї szukaі Mistrza Dyscypliny, Pana Niewolnikуw, szukaі Tresera Dusz, Architekta Kontroli. Znalazі.

Nie stroj№c go nawet, zamachn№іem siк orzechem.

- Uwolnij j№!

On tylko wykrzywiі siк odraїaj№co w elektrycznym blasku swego gniewu.

- Nie moїna wyzwoliж -

Niezmywalna lepkoњж teatru

- z teatru, w ktуrym siк urodziіeњ.

Nie moїna siк odcudzysіowiж - z wewn№trz cudzysіowu.

Zbliї siк do Mistrza, niech zіoїy dіoс na gіowie adepta. (Wszak uczysz siк dopiero).

Zbliї siк, podejdџ.

Popatrz: jesteњ ty i jest reszta њwiata: widzowie.

Nie oci№gaj siк, nie zasіaniaj kіamstwem; wst№p њwiadomie na scenк.

Jeszcze pusta. Stуі, krzesіo. Coњ na stole: kubek, miska, owoce, nуї.

Czy dostrzegasz na widowni publicznoњж? Czy sіyszysz publicznoњж? Jej szepty, szelesty, szurania, kaszlniкcia, oddechy.

Pozostawmy to w zawieszeniu. Moїe tak, moїe nie. Wystarczy, їe scena, їe ty na scenie - a zatem publicznoњж tam jest, nawet jeњli jej nie ma. Reflektory wycinaj№ ciк z tіa, takїe gdy wyі№czone.

Teraz, na tej scenie, podejdџ do krzesіa i stoіu.

Usi№dџ.

Zjedz jabіko.

Wypij wodк z kubka.

Wbij sobie nуї w brzuch.

Ukіoс siк.

Czy zapamiкtaіeњ?

Rewind.

Idziesz. Jesz. Pijesz. Wbijasz.

Postaw je sobie w pamiкci jak przeњwietlone dioramy, rentgeny czynnoњci.

I obok, do pary: kiedy indziej dok№dњ szedіeњ, kiedy indziej piіeњ, gdzie indziej jadіeњ, w innych sytuacjach szykowaіeњ samobуjstwo.

Po czym naіуї je na siebie, jeden na jeden. I porуwnaj czynnoњж z tak№ sam№ czynnoњci№ wykonan№ bez reflektorуw, w ciemnoњci ducha.

Z zewn№trz rуїnicy nie widaж. Ciaіo przemieszcza siк tak samo. Ciecz tak samo wchodzi do organizmu. Bilans materii i energii siк pokrywa, wektory nakіadaj№ siк na wektory.

A przecieї rуїnicк juї czujesz. TO SҐ INNE CZYNNOЊCI.

Chodzenie na scenie nie jest chodzeniem. Picie na scenie nie jest piciem. Jedzenie na scenie nie jest jedzeniem.

Obrazy siк rozmijaj№. To samo - coњ mniej - coњ wiкcej.

Oddziel, wydestyluj tк rуїnicк, tк jakoњж teatru. Rozetrzyj miкdzy palcami. Rozgryџ, posmakuj na jкzyku.

Aїebyњ potrafiі rozpoznaж takїe bez sceny. W natкїeniu uіamkowym, w milimetrowej warstwie.

Najpierw u siebie samego. Јapi№c siк na czynnoњciach, na їyciu,

ktуre jest їyciem na scenie (nawet gdy nie ma widowni i milcz№ reflektory)

ktуre jest їyciem JAKBY

ktуre jest - їyciem

Popatrz na siebie z zewn№trz cudzysіowu.

Rozmawiasz, ale tak naprawdк - rozmawiasz: wcale nie chodzi o przekazanie myњli w sіowach; chodzi o dobre uczestnictwo w sytuacji rozmowy. (Ujrzaіeњ scenк).

Pracujesz, ale tak naprawdк - pracujesz: wcale nie chodzi ci o zarobienie na przeїycie; chodzi o uczestnictwo w grze obudowanej na rytuaіach pracy: przymusie codziennoњci, strukturach zwierzchnoњci, sytuacjach towarzyskich, osi№ganiu stawianych przed tob№ celуw. (Ujrzaіeњ scenк).

Kochasz, ale tak naprawdк - kochasz: wcale nie chodzi o czuіoњж serdeczn№ czy bezwzglкdn№ ї№dzк; chodzi o dobre wypeіnienie sіуw, zachowaс, sytuacji, relacji romantycznych, erotycznych, w zgraniu z osobami - kochanymi. (Ujrzeliњcie scenк).

A potem juї dostrzegasz takїe u innych.

Niekiedy wystarczy rzut oka.

Jak id№ ulic№, jak podaj№ sobie rкce, jak siк њmiej№. ( - Id№, - podaj№, - њmiej№).

I po czym poznaіeњ? Nie wypunktujesz. (Rуїnicy nie widaж). Nawet gdyby przystawiж ci pistolet do gіowy.

Ale co, co to jest?

W duchu moїesz obrysowaж їуіt№ kredk№, dodaж poњwiatк tіa: jakby czynnoњci - wykonywane odbywaіy siк zawsze w cieplejszej aurze, w poblasku sіabej їarуwki, opalone na brzegach pіomieniem њwieczki.

(Nie widzisz?)

I to siк przykleja, osadza na tobie cienk№ warstw№ bezwonnego oleju. Nie zmyjesz.

Juї niczego, ale to niczego nie potrafisz zrobiж; wszystko - robisz.

Nawet gdybyњ umieraі z gіodu: pierwszy kкs - jesz; drugi kкs - jesz.

To жwierж, jedna dziesi№ta, karzeі-uіamek scenicznoњci prawdziwie teatralnej. Nikt przecieї nie mуwi szeptem gromkim i nie wykonuje pantomimowych gestуw, nie sadzi min stukilogramowych.

Wiкc subtelniej, ciszej, nieњwiadomie. Nie rzuca siк w oczy.

Ale jest wszкdzie.

Teatr.

Dzieci sceny. (Kiddie porn)

Paweі o tym wiedziaі. Nawet jeњli nie potrafiі opowiedzieж, to potrafiі przyszpiliж wraїenie, wrzuciж uczucie do formaldehydu i wystawiж w kolekcji na pуіce.

Kiedy powracaі do gnoju z dіugiej szlai

(jak teraz)

jak teraz: siedzi na kiblu i kopie zdrкtwiaі№ nog№ w kafelki, w opuszczonej lewej rкce wci№ї dzierї№c bombк wymierzon№ w Hermana L. Mesoutte'a, a koniuszkiem jкzyka licz№c zкby, dziwnie miкkkie w dotyku

(teraz)

kiedy powracaі z dіugiej szlai, zawsze potrzebowaі godziny, dwуch, by strz№sn№ж z siebie tк niepewnoњж swкdz№c№.

Aby zіamaж cudzysіуw.

(Mowa Mesoutte'a ciк spкtaіa, pokіoс siк Mistrzowi).

Wracaі z drugiej strony cudzysіowu, lecz po ktуrej stronie znajdowaіo siк NA NIBY? Po ktуrej stronie naprawdк czuі OPУR?

Tam - wszystko byіo gr№. Ale w ramach gry kaїda rzecz miaіa okreњlon№ wagк i wartoњж.

Tu - wszystko byіo naprawdк. A przecieї kolejne rzeczy czynnoњci emocje їycia rozmywaіy siк nieuchronnie, zastкpowane przez teatralne atrapy.

Chwiej№c siк sennie na kiblu, Paweі usiіuje strz№sn№ж z siebie czary Mesoutte'a.

Zejњж ze sceny.

I nie moїe.

(Spкtaі ciк).

Raz ujrzaі њwiatіa scenografie kostiumy - zawsze juї bкdzie je widzieж.

Tylko struga moczu szczera, tylko ruch kiszek niezmanierowany. (Lecz krusz№ siк, upadaj№ i te bastiony biolo).

Na cуї wiкcej go staж przeciwko teatrowi?

W koсcu nawet їoі№dek uczestniczy w przedstawieniu, kryguj№ siк jelita, tremuje w№troba. Dzisiaj bowiem - jemy niemal wyі№cznie dla przyjemnoњci, rytuaіu lub utrzymania konstelacji. (Jedzenie to forma seksu).

Zawieszony w desperackim pуіњnie, Paweі poszukuje odtrutki.

Ubraж siк? Gdy ubieraliњmy siк naprawdк, to po to, by nie zamarzn№ж, nie zmokn№ж, obroniж siк przed natur№; teraz moglibyњmy chodziж nago, jednak nie: teraz siк - odziewamy.

Pуjњж miкdzy ludzi? Aleї oni wszyscy takїe wystкpuj№ w teatrze, nasze rozmowy s№ - rozmowami, kіуtnie kіуtniami, przyjaџnie - przyjaџniami.

Zabiж kogoњ? (Parodia desperacji). Ale jaki ja mam powуd do zabуjstwa? Їadnego. Byіby to zatem - mord wprost z plai: popeіniony nie dla koniecznoњci praktycznych, ale dla ODEGRANIA mordu. Jak przez tych dwуch byczkуw z galerii, jak przez tysi№ce serial killers XXI wieku: wychowanych na teatrze mordu.

(Spкtaі ciк, zhackowaі).

Whatever.

Wypuњж j№!

Pod№їa za Mesoutte'em do jego domu, powіуcz№c lekko nog№ i woniej№c gуwnem - tak dopada Mistrza w sіonecznym ogrуdku za kalifornijsk№ rezydencj№.

Grozi mu bomb№ orzechow№.

Szantaїuje.

Warczy.

Mesoutte nie przerywa жwiczeс rozluџniaj№cych.

Soundtrack: Tannhдuser Wagnera.

(Dialogi). Nie udawaj, їe ci nie zaleїy. Zaleїy! Pewnie, їe wolaіbym zachowaж Jeџdџca. Ale czego ty ї№dasz! Przybywasz z tak obcego krуlestwa, nie rozumiesz nic. Nie mogк jej wyzwoliж. Oczywiњcie, їe moїesz, sprawdziіem. Co sprawdziіeњ, odwracalnoњж formatunku kogito? Przecieї nie o to chodzi. Jasne, mуgіbym ci j№ sprzedaж za dolara i sam trzymaіbyњ j№ 24/7 pod gejdїem ostrym - ale czy ty siк w ogуle na tym znasz? Nie znasz siк. Їeby zostaж dobrym Panem, trzeba talentu, siіy i lat praktyki. A widzк w publicznej, їe siк nijak nie nadajesz. Co byњ z ni№ zrobiі? Wyrzuciі na њmietnik, prкdzej czy pуџniej.

Paweі w duchu kopie Mesoutte'a w jaja, wbija mu bombк w gardіo, іamie nos.

Mesoutte kontempluje to z niejakim podziwem. Podobny ogieс zasіuguje na docenienie.

Chodџ, muszк zjeњж њniadanie.

Oczywiњcie nie musi jeњж. Bкdzie - jadі.

Id№. ( - Id№).

Zatem - na przechadzce. Sіoneczny ranek w Kalifornii.

Car free area. Zieleс. Przechodnie, biegacze i spacerowicze ze zwierzкtami, w konstelacjach zwierzкcych.

RBC, Amura-Rocks, Valmont-Prabbles-QR, najmіodsze krуlestwa Zachodu.

Piкkni, nawet gdy starzy. Pokonali biolo.

Mesoutte nie musi wskazywaж Pawіowi palcem. (Kto raz przejrzaі na oczy).

To pierwsza kraina, w ktуrej wszyscy, od dziecka do gubernatora, od њwitu do zmierzchu - їyj№.

Widzisz to, prawda?

Nikt tu nawet nie oddycha. Wszyscy - oddychamy. (S№ szkoіy, akademie oddechu).

Najdrobniejszy gest dіoni. Sposуb przejњcia przez ulicк. Wкzeі na moich sznurуwkach. ( - Gest, - przejњcie, - wкzeі).

Mesoutte - siada przy stoliku, - zamawia kawк i rogaliki, - pozdrawia konstelacjк geo.

Najwyїszym stopniem rozwoju cywilizacji jest teatr.

Herman Mistrz - pije kawк.

Wokуі obracaj№ siк koralowe gwiazdozbiory, socjal mandale tak gкsto splecione, їe skуra piecze i wіoski staj№ na przedramionach.

W tych obrotach elektrycznych zanurzony - Herman - panuje.

Znajomi-nieznajomi orbituj№ wokуі, on nie poњwiкca im jednak uwagi, aї -

Kobieta proteo wyczepiona przez konstelacjк zerowca siedz№cego dwa stoliki dalej - wstaje, - podchodzi i - kіadzie siк na kamiennej posadzce pod stolikiem Mesoutte'a, - opieraj№c gіowк na jego kolanach. Mesoutte - gіaszcze j№ lew№ rкk№. Czarne tagi BDSM ci№gn№ siк za kobiet№ smycz№ dіug№ na kilometry.

Paweі spogl№da wzdіuї linii jej konstelacji publicznej. Osobnicy jej podobni nie posiadaj№ domуw, nie posiadaj№ dуbr materialnych. Przechodz№ od Pana do Pana (lub Pani, lub Mistrzуw Zero). Ciaіoroby tatuuj№ im DNA, piercinguj№ kogito.

Pieszczochy Proteusza. Oddychaj№ czystym gejdїem.

Taka kultura.

Paweі іyka z ducha.

W Kalifornii, naszym przedwidoku jutra, rozbudowane komuny BDSM dziaіaj№ od kilkunastu lat. Zalegalizowano publiczne proteoniewolnictwo, seksualne i nieseksualne.

W cafe nikt nie zamrugaі, nie zwrуciі gіowy. Juї siк nawet nie gapi№, to zbyt popularne, zbyt powszechne. Nie gapi№ siк, nie daje wiкc teї іatwej przyjemnoњci poniїenia, zbyt powszechne, zbyt popularne.

Caіe konstelacje hierarchizowane master-slave

Zony safewordуw: pracy, domu, ulicy, szlai

Zatrzaњniкte w duchu na karkach obroїe

Napiкte smycze

Kodeksy sіuїby

Och! Obraz wszechњwiata w uњmiechu twego pana i wіadcy

Gікbiej lub pіyciej, dіuїej lub krуcej, wedle potrzeby.

Ofkors, Mesoutte miaі w tej przechadzce swуj cel.

Proszк, porozmawiaj z ni№. Pozwalam.

Spytaj, czy mam j№ - powtуrz to sіowo - WYZWOLIЖ.

Paweі nie jest juї taki naiwny. Jedno spojrzenie w oczy niewolnicy wystarcza. Przegraі. Strong Will - 30%.

Pyta o co innego.

Dlaczego? Dlaczego?

Ona czeka w milczeniu. Aї jej Pan daje - znak. Wtedy odpowiada: їe to jedyne wyjњcie.

Reszta wіaњciwie wisi w publicznej. Paweі mуgіby przekopiowaж duszк mіodego Gawriіy i naіoїyж niczym kalkк.

Mesoutte wszystko to widzi jak na dіoni. Ma doњwiadczenie.

- Ociera sobie usta chusteczk№, - karmi kobietк croissantem. Mesmer Skills +20.

Nie powinieneњ byж zdziwiony. Muszк przecieї je rozumieж, aby skutecznie tresowaж.

Pomyњl chwilк. W rzeczywistoњci kto tu kogo wykorzystuje?

To jest ciкїka praca, najciкїsza.

I czy tak bardzo rуїna od twojej? Tworzк dla nich њwiaty, podtrzymujк ich њwiaty w istnieniu.

To rodzaj sіuїby. Otrzymujemy dotacje federalne i stanowe, takїe od ubezpieczycieli z kompatybilnych krуlestw. Ratujemy їycia. (Skoro juї zeszliњmy na banaіy).

Bo czemu nie? Tak sobie myњli niewolnik bez Pana. Czemu nie?

Wszystko inne na talerzu, wiкc i samobуjstwo. (Eutanazja z przyczyn spoіecznych).

Paweі przypomina sobie ostatnie chwile z Krysi№, u Gawriіy; wierci paznokciem w ranie.

Wcale ich nie rozumiesz! Ona by nie popeіniіa samobуjstwa.

To prawda. (Evil grin).

Co najwyїej mogіa popeіniж - samobуjstwo.

Ale wybraіa przeciwnie.

To znaczy niewolк u ciebie. (Paweі juї rozіoїony na іopatki).

To znaczy mуj przymus, moje KONIECZNOЊCI.

Kiedy z ni№ skoсczк, na rozkaz zatrzyma sobie serce.

Zaciњniкta piкњж obok porcelanowej filiїanki.

Jestem realnoњci№ twardsz№ niї grawitacja. Jestem jej granic№, jej kamieniem, bуlem zкba, wschodem Sіoсca i drapieїnikiem nad koіysk№.

(Lini№ oporu).

Niewolnica wtem wyci№ga szyjк i liїe grzbiet dіoni Pawіa. Paweі podrywa siк jak oparzony.

W publicznym oni wszyscy podgryzaj№ mu duszк. (Nie musz№ - patrzeж).

Rкka nadal odruchowo siкga po Pocieszyciela Zmarіych; wci№ї pali w nozdrzach siarczana woс Smoka.

Mуgіby ich rozsiekaж, wysadziж w powietrze, poszczuж diabіami. ( - Rozsiekaж, - wysadziж, - poszczuж).

Im dіuїej jednak tak przed nimi stoi, wahaj№cy siк bombardier, wyrzutek gnoju, tym silniejszy nastrуj roњnie w Pawle, jakby to w nim wybuchіo drzewo szturmowe.

Wybuchіo, roњnie i go rozsadza, taki klimat: California Dreamin' - їywozielone liњcie szeleszcz№ce pod gor№cymi promieniami Sіoсca - zapach luksusowego poranka - piкkny mкїczyzna w biaіych spodniach i koszuli Erhmo, siedz№cy przy kawiarnianym stoliku tuї przy otwartym bulwarze, i piкkna kobieta w sukience Octavo skulona u jego stуp - kelner zero pochylaj№ siк nad blatem, starannie omijaj№c j№ spojrzeniem - jedwabna chusteczka, faluj№c, spada powoli na jej ramiк, ona zaњ bez pozwolenia po chusteczkк nie siкgnie, nawet jej nie zauwaїy - oњlepiaj№cej bieli na ciemnej skуrze - California Dreamin' - gіosy beztroskie w tle - bardzo duїo bікkitуw, zieleni, їуіci - w oczach kobiety: szczкњcie.

Soundtrack: Cantus in memory of Benjamin Britten Arvo Pдrta.

Jeџdziec Nolensowy, z dіoni№ zіoїon№ na karku niewolnicy jak na berle biolo, przemawia z samego њrodka owego tableau. (Cios za ciosem za ciosem).

Sk№d ci w ogуle przyszіo do gіowy urz№dzaж za kotk№ tak№ krucjatк? Rozum ci odjкіo? Przecieї wiedziaіeњ, їe post№piіa, jak chciaіa post№piж.

I czy naprawdк aї tak ci na niej zaleїy? Obchodziіa ciк w ogуle? W publicznej wcale na to nie wygl№da.

Ale za to - jaka piкkna szlaja!

Przestaіeњ odrуїniaж. Wydaje ci siк, їe co robisz? Ratujesz kochankк?

Nie. (Uњmiech pobіaїliwy znad paruj№cej kawy).

Ty - ratujesz - kochankк.

Czujesz to? Widzisz?

Paweі widzi.

Podszedіszy do krawкdzi sceny, spogl№da w przepaњж. Nie ma schodуw, nie ma rampy. Nigdy nie zejdzie z desek teatru.

Mуgіby zachіysn№ж siк zapominajk№, zagejdїowaж na twardo. (I co jeszcze?) Skoczyж na gіуwkк z dachu Staruchy.

Tak czy owak, nie uratuje siк tu przed nolensum.

Tym siк rуїni szlaja od gnoju, їe w gnoju nie masz їadnych bossуw do ubicia, їadnych questуw do zaliczenia. Nie moїna wygraж i nie moїna przegraж.

- Rzuca - bombк w widowniк i - podciera sobie - tyіek.

Soundtrack: oklaski.

Postnihilizm (II)

4. Czіowiek definiuje siк przez swoje granice. Czіowiek opisuje siк na liniach oporu: to jeszcze jest czіowiek, a to juї nie; to jeszcze czіowiek moїe, a tego juї nie; to jeszcze jest ludzkie, a to juї nie; to czіowieka ogranicza - wiкc z tym walczy, naciska, wytкїa myњl i wolк.

Owe linie oporu stanowi№ fundamenty kultury, religii, filozofii, sztuki, jкzyka, moralnoњci, їycia spoіecznego i politycznego.

Wyznaczaj№ takїe wektory szczкњcia i nieszczкњcia - ambicji, nadziei, lкkуw, ideaіуw - w їyciu jednostkowym.

5. Nastкpuj№ce linie oporu zostan№ w sposуb nieunikniony zlikwidowane w rezultacie postкpu technologicznego:

A. Њmiertelnoњж.

B. Cielesnoњж.

C. Jednostkowoњж. (Toїsamoњж niepodzielna i niewymienna).

D. Pleж.

E. Genetyczna dziedzicznoњж.

F. Nкdza. (Niedostatek dуbr koniecznych do przetrwania).

6. Nastкpuj№ce linie oporu utrzymaj№ siк niezaleїnie od postкpu technologicznego:

A. Postкp technologiczny.

B. Ekonomia. (Nierуwnoњж dystrybucji dуbr skoсczonych).

C. Skoсczonoњж umysіu. (Ograniczenie zasobu wiedzy oraz szybkoњci przetwarzania informacji).

D. Pamiкж przeszіoњci.

7. Komentarz do 5A:

Czym innym jest nieњmiertelnoњж jako gwarancja їycia bez koсca, a czym innym - nieњmiertelnoњж jako niekoniecznoњж њmierci. Zlikwidowanie linii oporu њmiertelnoњci oznacza tк drug№ sytuacjк.

Wyj№wszy ekstremalne wypadki losowe (katastrofy naturalne itp.), kaїda њmierж bкdzie rezultaltem њwiadomego wyboru. (Woli њmierci). Toteї koniecznym warunkiem czіowieczeсstwa w starym sensie jest eutanazja.

8. Komentarz do 6B:

Pewne dobra zawsze pozostan№ skoсczone: przestrzeс, materia i energia zamkniкte w horyzoncie zdarzeс podmiotu. Z nich wynika ograniczenie dуbr pochodnych, jak moce obliczeniowe czy przepustowoњж pasm komunikacyjnych.

(Przy zaіoїeniu niezmiennoњci praw fizyki).

9. Komentarz do 6D:

W fizyce odrуїniamy procesy, w ktуrych przejњcie do stanu n + 1 jest caіkowicie opisywalne na podstawie znajomoњci stanu n, od procesуw, w ktуrych peіny opis takiego przejњcia nie jest moїliwy bez znajomoњci „historii procesu" (n - 1, n - 2...). W ukіadach stochastycznych (np. dla ruchуw Browna) procesy pierwszego rodzaju opisuje tzw. wіasnoњж Markowa.

Pomimo uїytecznoњci matematyki іaсcuchуw Markowa w socjologii, szeroko rozumiana kultura nie daje siк do nich sprowadziж i stanowi odpowiednik procesуw drugiego rodzaju.

Jakoњ inaczej

Dobry wieczуr. - Cmok-cmok. - Wszedі. - Zaњwiergotaіa. - Wrкczyі. - Oprowadziіa. - Pochwaliі. - Usiedli.

Tak samo, a jednak - jakoњ inaczej.

Przecieї wtedy rуwnieї wiedziaі, їe na nich patrz№ (nawet gdy nie patrzyі nikt), tak jak i teraz wie. Oboje wiedz№.

A jednak - jakaњ - sk№dњ - dlaczegoњ - rуїnica.

Ilona Rosa, Krystyna Tusz. Krystyna Tusz, Ilona Rosa.

Ilona Rosa.

(Powinieneњ na parк miesiкcy przegejdїowaж siк w homo, za duїo z obc№ pіci№, to niezdrowe).

Anyway. Zіa Krуlowa przyjкіa go w swym gnieџdzie. Femme fatale w komnacie zdrady. Czarodziejka strzeg№ca sezamu trucizn.

Paweі pіynie z nurtem.

- Zapala - papierosa. - Prezentuje - barwy herbowe.

Ilona - nalewa do kielichуw.

Dwa tygodnie, zanim zaprosiіa go w gnoju; zd№їyіy zaњwieciж na publicznym niebie nowe konstelacje. Prawie jakby targowaі siк o jej duszк.

I w pewnym sensie tak jest.

Zamierzaі zіoїyж propozycjк juї po trzecim

(rewind)

spotkaniu. Ale Rosa trzymaіa go na dystans, byі przecieї ofiar№ jej szantaїu, przeњladowaі swoj№ przeњladowczyniк, i їeby jeszcze chciaі na niej zemstк otwart№ wywrzeж, їeby ci№gn№і za sob№ policjк, no ale wіaњnie nie, nic z tych rzeczy, tym bardziej wiкc powinna byіa mieж siк na bacznoњci, opancerzyж siк od razu, znikn№ж z gwiazdozbiorуw, prosiіa siк o nieszczкњcie, dopuszczaj№c do siebie takiego stalkera, dlaczegуї wіaњciwie go dopuњciіa - o to zapytaі w pierwszej kolejnosci, a ona tylko przechyliіa gіowк i uњmiechnкіa siк firmowym uњmiechem Rolls-Royce'a, i Paweі juї wiedziaі, їe dobrze trafiі, їe jeњli nie z Ilony Rosy wydobкdzie serum przeciwnolensowe (bezcenny ekstrakt їywicy ludzkiej), to z nikogo, wiкc miaі juї podejrzenia, miaі przeczucia silne, gdy pytaі gікbiej: a po co szantaїuje, a na co jej te pieni№dze, co to za absurdalna metoda samozagіady, przecieї w jej duszy publicznej nie ma їadnych desperacji i przymusуw, wiкc sk№d to, dlaczego, po co - jak to „po co?", czy Paweі nie wie (wie, wie), czy musi pytaж (jednak musi), czy nie rozumie zasad gry, gry, ktуra utrzymuje ciк na powierzchni їycia, gdy wszystko inne poszіo na dno - zatonкіo - tonк, Ilona, tonк, pomуї mi - i Paweі wyci№ga teraz rкkк po ratunek

(fast forward)

a Rosa - podaje mu kielich - zaczarowanego eliksiru.

Paweі ostroїnie smakuje piek№c№ substancjк.

Co to? Rewers-zapominajka, silny gejdї PKM-Zetowy.

(Miaіem coњ osi№gn№ж, ale zapomniaіem co).

Pawіowi szumi w gіowie. Wymazane neurony nie rozkwitn№ wtem z powrotem, niemniej z czasem rozepchn№ siк w mуzgu nowe

przyszіoњci

moїliwoњci

radoњci

Jednak Paweі wie, їe to gejdї, їe oszustwo, їe to

- przyszіoњci

- moїliwoњci

- radoњci

Zіa Krуlowa kusi go faіszywymi cudami.

A Paweі tak desperacko pragnie zostaж skuszony!

Ma przygotowany plan. Przyszedі z opracowan№ propozycj№.

Starannie dobieraj№c sіowa, przedstawia Ilonie warunki partnerstwa.

Teatr skrapla siк im na skуrze w oleistych smugach.

Soundtrack: La Mucha I. C. Mack.

Ilona - nalewa herbatк z rozcieсczonym - eliksirem.

Paweі - miesza іyїeczk№.

Ilona - pije.

Paweі - pije i - rozgniata niedopaіek papierosa.

- Uњmiechaj№ siк.

Sytuacja sceniczna par excellence: kobieta i mкїczyzna, petra pіeж, usiedli, by rozmуwiж siк o przyszіym їyciu, o wzajemnej konsumpcji dusz i ciaі. Gdyby nie konwencja techu, mogliby tu odtwarzaж dziewiкtnastowieczn№ plajк.

Nie s№ w stanie wzi№ж jednego gікbszego oddechu, їeby teatr nie wyprysn№і z ich porуw kroplami tіustego potu.

- Siedz№. - Mуwi№. (Social Link Boost).

Ilona z pocz№tku stara siк byж delikatna w swej odmowie. Bo czym by siк twуj ukіad rуїniі od kaїdej innej szlai? Prawo teї jest form№ teatralizacji їycia. Paсstwo Ducha jedynie zobiektywizuje to, co sam wniosіeњ.

A ja nie potrzebujк їadnych paktуw antysamobуjczych. (Kaїde maіїeсstwo jest paktem antysamobуjczym). Nie potrzebujк kopiowaж plai konsumend.

Ja gram sama.

Jestem swoim wіasnym kreatywem.

Paweі zagryza wargi, z trudem kryj№c upokorzenie. Jak ma siк przyznaж do najwiкkszej sіaboњci, jak ma przed ni№ odsіoniж kalectwo najstraszniejsze - traci odwagк - jak ma siк zdaж na jej іaskк - straciі.

Coњ jednak musiaіo wyciec do publicznej. - Odpкdziwszy gnomy, licha i upiory, pod flagami Salonu i Miіosierdzia Ilona wci№ga na moment Pawіa w swoj№ duszк-cebulк.

Spуjrz na dzieci. Jak siк bawi№.

Przysiedli na іaweczce na dziedziсcu zamczyska Krуlowej. Zakwefione piastunki dogl№daj№ maluchуw rozbrykanych na sіonecznym trawniku. Ilona z kolei ich dusze otwiera - їegluj№ ponad zieleni№ wielokolorowe baсki mydlane њwiatуw dziecinnych, jeden cudowniejszy od drugiego. Paweі zadziera gіowк, gdy dwumetrowa baсka przelatuje wprost ponad nim. Nie dotykaj! Wpadniesz w dzieciсstwo i nie zrozumiesz wіasnych sіуw dzisiejszych.

A dzieci, one rodz№ siк do szlai. Szlaja stanowi ich њrodowisko naturalne.

(Paweі biega z Andrzejem po lasach, Paweі rozgrywa z dzieciarni№ wsi kampanie na niewidzialnych l№dach, Paweі obiera kartofle).

Klejnot koronny dzieciсstwa to ta wrodzona zdolnoњж czynienia faіszu prawd№ i zatracania siк w grze o sekundowy absolut. A ty -

A ja gdzieњ tк zdolnoњж zagubiіem. (Bі№dzi wzrokiem za baсkami jak zahipnotyzowany). Wyciekі ze mnie. Ten fluid wyobraџni, ten szpik snуw. Zіoto bezcenne. Pili wprost z moich їyі, sprzedawaіem litrami, oddawaіem darmo, w butlach, wiadrach, cysternach, tankowcach. I wykrwawiіem siк.

Nie potrafiк juї niczemu wstrzykn№ж sensu.

Zіa Krуlowa wbija paznokieж w kark Pawіa. Pr№d przebiega mu po krкgosіupie.

Spуjrz na dzieci!

S№ bezpieczne, bo nikt im jeszcze nie wmуwiі, їe prawda idea absolut nie moїe siк zmieniaж.

S№ bezpieczne, graj№. W dowolnie pіynnym i rozchybotanym њwiecie budz№ siк o poranku gotowe znaleџж od nowa tysi№c jeszcze radoњniejszych celуw їycia (milion treњci zabawy).

Paweі, poskromiony, skіada gіowк na kolanach Krуlowej. Dziecko podbiega, zagl№da mu w oczy, іaskocze kwiatkiem w nos. Paweі zaciska powieki.

Ochroс mnie, Krуlowo. Ulecz mnie. Zwrуж їywicк zіot№. Bіagam.

Ja wiem, їe to tchуrzostwo. Przychodzк za pуџno i za wczeњnie.

Ci z pokoleс za mn№, ludy petra, oni nie urodzili siк do teatrуw. Polowali na mamuty, pracowali w fabrykach. Nie znaj№ tego uczucia caіkowitego pochіoniкcia przez fikcjк - o ktуrej wiesz, їe jest fikcj№, a zarazem w tej minucie stanowi caіy sens twojego їycia.

(Ja takїe nie znam juї tego uczucia).

Ci z pokoleс przede mn№, ludy proteo, nie bкd№ potrzebowaж protezy, bo popіyn№ swobodnie od zmiany do zmiany, zmieniaj№c siк wraz z nimi, ludzie-fale, nieludzie. Nie poznaj№ tego uczucia, gdy nagle ziemia usuwa ci siк spod stуp - nigdy bowiem nie stan№ na nieruchomej ziemi.

(Ja takїe nie stojк. Tonк).

Ratuj mnie, Krуlowo.

Pkkk! Pкkіa baсka na czole Pawіa.

Podrywa siк na nogi.

Zrуbmy sobie dziecko!

(A dzikie emoty rozbiegaj№ siк naokoіo, kicaj№c kangurzo i zajкczo).

W jaki sposуb w szlajach rodz№ siк dzieci graczy? Nie maj№ przecieї їadnego biolo za podstawк. Nastкpuje mejoza neuro. Ј№czy siк i rekombinuje czysty duch.

(Tak wykradnк serum kogito, ktуrego nie wykradnк podstкpem ni przemoc№).

Paweі siкga sobie w gі№b czaszki i wydobywa, stкkaj№c jкcz№c kwicz№c piszcz№c, baсkк krwistoczerwon№, wіochat№ i piіkowat№.

Wyci№ga nastкpnie rкkк ku gіowie Krуlowej - lecz Zіa Krуlowa reaguje szybciej: otwiera szeroko usta i wybucha њmiechem.

Њmieje siк, wyњmiewa, wyszydza Pawіa.

Pкkaj№ baсki. Dzieci zatykaj№ uszy, wykrzywiaj№ buzie. Gnomy wytykaj№ Pawіa koњcistymi paluchami.

Paweі ucieka z duszy i zamku Krуlowej.

- Ucieka. Ucieka.

Wybiegі na ulicк, іapie oddech. Jest noc i chіodny wiatr њrуdmiejski szczypie w oczy; іzy zostan№ wiкc usprawiedliwione.

Siкga po inhalator z zapominajk№.

Niematerialna dіoс іapie go za rкkaw.

Zostaw. Czego siк boisz? Wypiіeњ. Uczucia to najbanalniejsza rzecz na њwiecie.

- Їmijowa czarownica - unosi siк na wietrze, pуіprzezroczysty sztandar upiorуw, postaж wyrwana obcкgami spod powiek snu.

Paweі - wymierza w ni№ inhalator niczym lufк pistoletu.

Precz.

Maszeruje do domu.

Wieczorne њwiatіa wokуі. Kanciaste konstelacje geo. Obce piкkno krуlestw њrуdmieњcia. Ciaіa.

(Miasto warczy, miasto szczeka, miasto poїre ci czіowieka).

Soundtrack: Kasza Waіu Przewaіu.

Lecz nie zagіuszysz parz№cej sіodyczy Krуlowej.

Ach. Bo ty nadal nie rozumiesz, dlaczego kotka uszіa ci w BDSM. Nie rozumiesz ZMIANY.

Uczucia to najprostsza sprawa.

Czy wiesz, co wypiіeњ? Moїe ci skіamaіam. Moїe to zupeіnie inny gejdї. Czy wiesz, czemu pіaczesz?

Dlaczego zachowujesz siк, jak siк zachowujesz?

A Paweі jak przyspawany do inhalatora zapominajki. Jeњli mam siк pruж dizajnerskim gejdїem, to raczej siк wyblankujк na zero, wolк nie pamiкtaж.

Bo czym siк to rуїni od samobуjstwa. Niczym.

- Krуlowa Upiorуw wytrwale - pіynie za nim przez miasto.

Wyrzuж to, wyrzuж! To wіaњnie te balasty kotwicz№ ciк wci№ї we wczorajszym repertuarze. Dlatego rozumujesz jak stary romantyk, dlatego potrzebujesz grubego kaftana uczuж. Cudzej rкki, їeby ciк wyci№gnкіa na brzeg.

Myњlisz: zmieniк siк w kogoњ zupeіnie innego → nie bкdк sob№ → nie bкdzie mnie → umrк.

Dlatego pozostajesz niewolnikiem petra.

I dlatego prуbujesz sam siebie zwi№zaж na lata naprzуd prac№, studiami.

I dlatego pкdzisz na oњlep na ratunek kotce, ktуrej zachciaіo siк przegejdїowaж na nice.

(Krуlowa zamiata koronkowym trenem reklamy, lampy, balony, zagarnia w welon trupi galaktyki sportu, seksu i polityki. Rozpoњcieraj№c geometryczne fale na powierzchni krуlestw).

Nie myњl rzeczownikami! Myњl czasownikami!

Czyї nie byіeњ sob№ w tych wszystkich szlajach, w ktуre zapadaіeњ siк na dni, miesi№ce?

Uwaїasz, їe to TYLKO teatr? Ten teatr zmienia ciebie kaїd№ przeїyt№ w nim sekund№.

Їe jesteњ kimњ innym - i znowu kimњ innym - i znowu - i to jest naturalne, to jest dobre, to jest їycie Proteusza.

Nie uratujesz siebie, naњladuj№c innych. Nie zachowasz duszy, poїeraj№c duszк moj№. Musisz siк zmieniж, to znaczy przestaж byж sob№ - to znaczy zdaж siк na nieopisane, poddaж siк grzmotowi pioruna i bogom ciemnoњci.

Znam was, rozіoїyіam was na czкњci.

CHCIAЈEЊ, їebym ciк tym napoiіa!

Po to przyszedіeњ.

(Krуlowa rozwachlarzowana ponad dachami, Krуlowa Zіa przesіaniaj№ca gwiazdy i Ksiкїyc).

Aїebym ciк wci№gnкіa w GRК. Tak№ GRК, ktуrej nie potrafiіbyњ siк oprzeж.

Paweі zbiera siк, by odczyniж uroki Ilony, ale tymczasem zostaje zaatakowany z zupeіnie innej strony: Behold, z bramy Staruchy wyskoczyі Qqsyn.

Ambush Strike 100/100, Stun 3s.

Co ty tutaj. Czego. Do jasnej cholery. Puszczaj. Paweі. Andrzej. No gdzie. Przyjechaіem specjalnie. Czekaj. Ale czemu. Rany boskie. Czego, czego.

Pobij№ siк. Nie pobij№.

Dzwoniіem, nie odbierasz. Nie moїna siк nijak skontaktowaж. Wierzba przebijaіa siк i nie przebiіa. Musiaіem osobiњcie. Twoja matka w szpitalu. Serce, ci№gіe migotania, obrzкk pіuc. Paweі, na litoњж bosk№.

Paweі sіucha, Paweі patrzy. Jak Qqsyn siк - oburza. Jak siк - troska. Jak - wygraїa, - zaіamuje rкce, - szarpie, - krzyczy, - szepcze, - przekonuje.

Zіa Krуlowa nachyla siк z wysokoњci, w jej dіoni drugi kielich drogocenny, zielony jad zeс kipi, wylewa siк. Wypijwypijwypij.

Na tych samych wysokoњciach ponad Pawіem, lecz po przeciwnej stronie, w rozњwietlonym biaіo prostok№cie okna majaczy sylwetka Adriana Utraіta. Mкїczyzna patrzy w dуі na ulicк i powtarza w kуіko jeden gest, prosty ruch rкk№.

Andrzej - prosi.

Krуlowa podaje - truciznк.

Utraіt rzuca - czar.

Natкїenie teatralnoњci staje siк dla Pawіa nie do zniesienia. Coњ pкka.

Reset All Skills. Revive.

Odpycha Andrzeja. Tobie siк wydaje, їe mnie ratujesz z puіapki bezdusznej podіoњci. (Paweі peіnym gіosem, do ostatniego rzкdu). Wydaje ci siк, їe nie ma innego їycia i szczкњcia jak wasze.

Nie wgejdїujesz we mnie wyrzutуw sumienia. Odpіyn№іem.

Qqsyn - okazuje - pogardк. Tfu, Raskolnikow z elektronicznej piaskownicy!

(Idџ, zіam rкkк dziecku).

Wszyscy siк bez przerwy tym szprycujecie, uczucie na rozkaz, miіoњж jak szminka na wieczуr, przyjaџс jak woda koloсska, tfu, tfu, dusza na smyczy, nie macie duszy, nie macie uczuж.

Trudno teraz Pawіowi nie patrzeж na kuzyna jak na dziecko albo jaskiniowca albo zabytek ciemnogrodu. Przecieї Andrzej nawet nie jest њwiadomy wіasnej niedojrzaіoњci.

Niewolnik biolo, niewolnik kogito.

„Urodziіem siк w katolickim kraju - jestem katolikiem, wierzк w Boga". (Wyzwoliі siк).

„Urodziіem siк w Polsce - jestem Polakiem, kocham Polskк". (Wyzwoliі siк).

„Urodziіem siк w rodzinie - jestem synem, kocham matkк i ojca". (Wyzwoli siк).

„Urodziіem siк Homo sapiens - jestem takim wіaњnie czіowiekiem i nie bкdк miaі innego czіowieka przed nim". (Wyzwol№ siк wszyscy).

W drzwiach klatki Paweі raz jeszcze odwraca siк.

Zapіacк jej rachunki, zapіacк za doktorуw, szpitale, leki. Ale nie nachodџ mnie juї wiкcej. Wylogowaіem siк z waszej szlai.

IQ ^ 1

Wydaje ci siк, їe to tak wielka sprawa.

Їe tak trudna.

Їe uszlachetnia ciк i wywyїsza i daje przepustkк do czіowieczeсstwa.

A uczucia to najbanalniejsza rzecz na њwiecie.

Postawiіeњ je na oіtarzu, poniewaї nie potrafisz ich zrozumieж.

Faіszywy, faіszywy boїek!

Poniїasz wіasn№ inteligencjк. Skіadasz j№ w ofierze przed reliktami zwierzкcej biologii.

A tu nie ma nic do rozumienia. Moїesz tylko doњwiadczyж lub nie.

Gejdїuj№c siк w dowoln№ emocjк. Czy przez to mniej prawdziw№? Kaїda emocja jest prawdziwa, gdy przeїywana.

Wyzb№dџ siк przes№dуw dzikusa petra!

Їe tak mуwi kultura sztuka religia tradycja? Ile gіupot mуwi!

Їe przyjemnie ci w obіokach uczuж cudzych? Ta przyjemnoњж to teї jest uczucie!

Їe bez uczuж nie rуїnisz siк od maszyny? Odpowiednio skomplikowanym maszynom programujemy dowolne stany emocji.

To wіaњnie z uczuciami nie rуїnisz siк od maіpoluda!

Co daje ci gejdї? Gejdї daje ci wіadzк nad nimi.

Bo nie maj№ racji - ty bynajmniej nie wyzbywasz siк uczuж.

Bкdziesz miaі ich nawet wiкcej. Wiкcej wiкcej nieskoсczenie wiкcej. Ile chcesz. Na rozkaz.

Ustawione karnie w ordynku.

Walczyliњcie o to od wiekуw, walczyliњcie chemi№ psychologi№ neurologi№ medytacj№. I zwyciкїyliњcie. (Kolejny opуr przeіamany).

Lecz tymczasem postawiіeњ nad sob№ kata, ktуry karze ciк bezlitoњnie za najmniejszy uczuж niedobуr: o, jaki nieludzki! jaki zimny! psychopata!

Pozb№dџ siк tych przes№dуw!

Ktуry z dwуch porz№dkуw przystoi czіowiekowi?

Czujк to, co nakazuje rozum

Rozumujк tak, jak nakazuj№ uczucia

I nie moїesz juї zbyж problemu wzruszeniem ramion. Nie moїesz odіoїyж odpowiedzi na pуџniej. Nie moїesz powstrzymaж siк od dokonania wyboru.

Samo istnienie gejdїu stawia ciк pod њcian№.

Korzystasz? - czy nie korzystasz? Rozum? - czy maіpa?

Odmуwiіeњ?

Wracaj do jaskini.

Noc astrologii studziennej

Paweі klкczy w podziemiach atlantydzkiej Wieїy M№droњci i Zagіady. Pochylony mnisio nad ciemn№ sadzawk№ podњwiadomoњci, obserwuje pijane taсce gwiazdozbiorуw swej duszy tajemnej.

Jak uzyskaж wiedzк o sobie - spoza siebie? Im ciкїszym spojrzeniem tonie w tej odwrуconej astronomii, tym wyraџniej tam rozpoznaje pl№sy psyche relacyjno-procesualnej. Astronomowie gікbi, jeњli tylko wystarczaj№co nisko zst№pi№ w te ciemne otchіanie, w koсcu oblicz№ i opisz№ Whiteheadowego Boga.

Tymczasem Paweі na inn№ wкdrуwkк w gі№b siк wybraі.

Klкczy nagi, po prawej rкce kielich trucizny Zіej Krуlowej, po lewej - nуї ostry. Za plecami - zakapturzone figury Atlantydуw.

Mкdrcy bez twarzy nuc№ jednostajn№ melodiк. (Soundtrack: OMMM).

Paweі chciaі wykraњж od Ilony Rosy Czar Antynolensowy, lecz poniуsі poraїkк.

Teraz chciaі go z gwiazd wyliczyж - polegі takїe.

Wydobyі peіne archiwa duszy publicznej Ilony. Cofn№і siк rok, dwa, trzy, aї do czasu, gdy juї w samym rytmie jej precesji i epicyklуw dostrzegaі gкstoњж zatapiaj№cego j№ nolensum.

Dzisiaj zaњ - unosi siк ona swobodnie ponad. Dzisiaj Rosa wskrzesza zmarіych i oїywia pos№gi.

Coњ wiкc musiaіo siк zdarzyж pomiкdzy tymi dwoma konfiguracjami. Musiaіa znaleџж receptк i ta recepta jest zapisana w gwiazdach. (Wszystko jest zapisane w gwiazdach).

Paweі zanurza wskazuj№cy palec w pіynnym metalu. Њlimaczo powolne fale rozpeіzaj№ siк na boki.

Mкdrcy: OMMM.

Ale tam nie byіo їadnej reguіy, їadnego algorytmu. Spotykaіa tych, tamtych. Podrуїowaіa tu, tam. Migrowaіa miкdzy krуlestwami. Pіywaіa miкdzy szlajami. Wydawaіa pieni№dze na to, czerpaіa pieni№dze stamt№d. Zmieniaіa pіeж, zmieniaіa biolo, zmieniaіa kogito, zmieniaіa ї№dze, zmieniaіa konstelacje. (Zmieniaіa њwiat). Milion chaotycznych ruchуw Browna. Zero sensu.

Zw№tpiі.

A potem przypomniaі sobie wyњcig singularystуw do Wittgensteinowej AI.

Co oni robi№? Co tak naprawdк robi№ schowani za zasіon№ antypirackich chaotyzerуw, przykucniкci za mgіawicami biaіego szumu? (Psy Baskerville'a, tongi cesarskie, kabaіy nerdуw).

W pracy, ktуrej Paweі nigdy nie napisaі dla doktorуw Їeliwo, znajduj№ siк precyzyjne uzasadnienia owej niemoїnoњci. (Drugi po lewej Atlantyda czyta tк pracк na gіos, monotonny szept ledwo siк wydobywa spod kaptura, OMMM).

Nie istnieje taki system, ktуry potrafiіby obliczyж przyszіe stany systemu.

Nie da siк skonstruowaж maszyny przewiduj№cej jej wіasne myњli i ruchy.

Nikt nie zaprojektuje sam siebie.

Co zatem robili tam singularyњci? Za czym gnaіy Psy Baskerville'a?

Racjonalizm deterministyczny to bajka. Wszyscy funkcjonujemy w sieciach, w relacjach, w grach. Takїe sama nauka. Od czasu usankcjonowania zasady peer review postкp naukowy dziaіa poprzez social networks tak samo jak wszystko inne.

Paweі dotyka opuszk№ palca stalowych igieі gwiazd. S№ to odpryski jego duszy. Tak siк zawieraj№ w sobie dziedziny serca: to, co publiczne; a na zewn№trz publicznego - to, co prywatne; a na zewn№trz prywatnego - to, co nieznane czіowiekowi o nim samym nawet w jego prywatnoњci.

Ja to zrobiіem? Ja powiedziaіem? Ja zobaczyіem? Ja przeїyіem? Ja? Ja?

Nie pamiкta, a przecieї owe doczucia wpіynкіy na niego. S№ nim. Uginaj№ przestrzeс dookoln№. Dotyka komety drgniкcie gіowy, gdy Krystyna wstawaіa z krzesіa, wpуіobrуcona, mуwi№c do kogoњ innego, tak їe Paweі nie widziaі jej twarzy, i wtedy coњ szarpnкіo nim ku niej, spojrzaі, przesun№і dіoс po krawкdzi stoіu (kilka centymetrуw), zwolniі oddech (sekunda), wstaіa.

Dotyka roju meteorуw

te chwile, zazwyczaj wieczorem, po zwyciкskiej bitwie, gdy przynosili іupy, prezentowali jeсcуw, ciskali na ziemiк zdobyczne sztandary, gdy laіy siк w strugach wina hoіdy i gratulacje, wtedy zawsze nastкpowaі taki jeden krуtki moment jak cichy trzask pкkaj№cej gaікzi - pкkіa, i juї nie miaі po co tam siedzieж, po co tego sіuchaж, udawaж radoњж; przed pкkniкciem siк radowaі naprawdк, a teraz musiaіby udawaж, teraz wszystkiego byіo za duїo, nawet chwaіy.

Dotyka welonu mgіawicy

butelki їywca na dachu Staruchy.

Dotyka spalaj№cego siк w atmosferze meteoru

ja ja ja to wymyњliіem, oczywiњcie, їe ty, nikt nie twierdzi inaczej, a potem, po tygodniu, miesi№cu, roku, Paweі przypomina sobie z apokaliptyczn№ pewnoњci№ juї wczeњniej widziany obraz, wczeњniej sіyszane sіowa, przypomina sobie џrуdіo nastroju: duszк cudz№.

Dotyka planety w trzeciej kwadrze

zawahanie, pijacka nieskoсczonoњж pomiкdzy dwoma mrugniкciami powieki, gdy staі i wyci№gaі w duchu rкkк ku oknu zakupowemu w kanale publicznym, a w oknie: Eutanazjol Super, ultrawolnoњж w pastylce, zielone і№ki forever.

OMMM.

Zakapturzeniec z prawej podaje mu kielich z trucizn№. Zakapturzeniec z lewej podaje mu nуї.

Їadnej reguіy, їadnego algorytmu. Paweі siкga w gі№b sadzawki, nabiera garњж czarnej rtкci razem z gwiazdami i wlewa do kielicha. Gwiazdy skwiercz№, mieszaj№c siк z jadem.

Nуї jest szybszy, jedno ciкcie i krew kapie do kielicha.

Teraz prкdko kielich do ust.

Jest bardzo waїne - najwaїniejsze! - aby Paweі NIE WIEDZIAЈ, co pije.

Graj№c w szachy z samym sob№, nie sposуb siк zaskoczyж ani oszukaж.

Truciznк musiaіa podaж rкka cudza. Trucizna musiaіa przyjњж falami: najpierw ta sіabsza, ktуra zgejdїowaіa go ku przyjкciu tej mocniejszej.

Pada jak њciкty. (Soundtrack off). Mкdrcy przykrywaj№ go weіnianym kocem. Wysoko, wysoko, w okr№gіym wylocie studni-obserwatorium mruga kilka gwiazd publicznych. Paweі uњmiecha siк do nich, puszcza oko, macha im dіoni№. Aї i dіoс opada.

Czarny gejdї orze mu mуzg.

Gwiazdy kr№ї№ kr№ї№ kr№ї№ kr№ї№ kr№ї№.

Chuj to jest nasz ostatni

Bierz go, Bartek. Zagryџ skurwyjeba.

Na wejњciu Paweі dostaje seriк przez klatк, a potem jeszcze њcinaj№ mu gіowк katan№. Death Penalty 10min.

Tagi: PvP, Szczur, NoMercy, TyChuju.

Paweі - wzdycha.

Co znowu. Komu teraz wybuchіo gуwno w rкkach. No, dawajcie, riebiata.

- Taсcz№ wkoіo, maіe czorty ludojady. Zakіuliby go oіуwkami, gdyby mogli.

W publicznej nic nie pіywa, a firmowa zakluczona przed Pawіem.

Wiкc do tego juї doszіo! Kto siк podpisaі! (Praїny). Bez sіowa za burtк!

W koсcu Krzysiu siк zlitowaіa, rzuciіa Pawіowi piguік z ostatnich dni w Gejzerze Cudуw.

Otуї taka drama przeszіa tu huraganem:

Mieli oficjaln№ prezentacjк. Bartek co. przyszykowali projekty cycuњ, Konstelacyjne Paсstwa Ducha na tacy z fajerwerkami fontannami fanfarami, no ale zawsze trzeba daж klientowi wybуr, wiкc dla dekoracji dorzucili dwa inne projekty z szafy sztampowych gotowcуw. Przychodzi Gawriіo i ktуry projekt wybiera? Oczywiњcie ten najbardziej sztampowy.

Moїna siк popіakaж z frustracji. ( - Popіakali siк).

Nie mija jeden wieczуr pod Sіoсcem szatana i nikt w Gejzerze nie ma w№tpliwoњci: to przez Pawіa.

Nie pokazuje siк. Wyorbitowaі z firmowych konstelacji. Co robi. Praїny nie wie. Nikt nie wie.

Strzкpy z duszy publicznej: їe szlaja siк za mistrzem BDSM; їe zasysa na potкgк Bibliк fizykк teologiк zakrкcon№; їe w gnoju wizytuje prywatnoњci Rajmunda Gawriіy.

Wniosek jasny. Odjebaіo mu (horror gejdї) i spaliі nas u klienta.

Paweі mуgіby im zaoszczкdziж stresu. (Gdyby w ogуle o nich pomyњlaі). Po patriarszej przemowie Gawriіy, a zwіaszcza po nadniebnej rozmowie z nim byіo przecieї dla Pawіa jasne, їe Fatagowiec nigdy w їyciu nie kupi idei kwantowej intymnoњci sekundowych Paсstw Ducha. Zapewne byі ni№ przeraїony. Gdzie jego narzкdzia do ulepienia Nowego Czіowieka, gdzie jego arka Noego, gdzie Ziemia Obiecana.

I cуї teraz pocz№ж? Paweі wysyіa do Bartka jedna za drug№ procesje anioіkуw sypi№cych biaіe kwiecie. Nios№ dary, lej№ miуd, promieniej№ wiosn№.

Bartek po namyњle go wpuszcza. Ale dwa kroki i pluton egzekucyjny mierzy Pawіowi w plecy.

Paweі pokazuje time-out. Bartek odkіada bazukк.

Lubi№ siк. Nie lubi№. Lubi№. Cholera wie. (Paweі gejdїuje siк na tak).

Sіуwko.

Ale na osobnoњci.

Zakopali siк w bunkrze dziesiкж kilometrуw pod powierzchni№ Merkurego. Heіmofony od krtani do uszu. Pancerne rury i њluzy. Zabrzкczy obca mucha i wybuchnie Sіoсce. Soundtrack: Oral Geology van der Huuta.

Mуw.

- Mуwi.

Bкdк szczery. (Bкdzie - szczery). Odwalaіem prywatк. Sprawa miкdzy mn№ i Gawriі№, їaden biznes, prкdzej kozetka u psychoanalityka. Czujesz te klimaty, Bartuњ, wуdka, jazz i deszcz na szybie. A mуwiіem ci, їe stary Gawriіo ma w tym swoje wіasne cele, swoje Jerozolimy. I rzeczywiњcie: nigdy mu nie chodziіo o projekt komercyjny, to przykrywka, їeby mуgі wykorzystaж moce FATAGI. On chce czego innego: zadoњжuczynienia, odkupienia za Mateo. (Rzuca Bartkowi plajк o Mateo Gawrile). Wpadliњcie pomiкdzy їarna niemoїliwych kaprysуw oligarchy petra. Ileї to razy musieliњmy sprzedawaж kampanie proteo prezesom i dyrektorom wyjкtym wprost z epoki kamienia іupanego? Na koniec przychodz№ do nas, pokorni, bo upokorzeni, gdy wrogie krуlestwa omalїe starіy ich na proch; wtedy bior№ content bez pytania. Tutaj tak samo, tylko їe Gawriіy kampania - obsesja - to nie їaden produkt, nie Paсstwa Ducha Skeuta Red. Gawriіo walczy o duszк ludzkoњci. Przegra, oczywiњcie. Ja ratujк, ile siк da. Nie dla niego - dla tych Mateo, ktуrych on nigdy nie zrozumie. Opowiadam ci szczerze ( - szczerze), bo nie chcк was storpedowaж niechc№cy. Spкdziіem tu zbyt wiele lat. Pomagaіem ci, rozumieliњmy siк w lot, nie miaіem њciњlejszej konstelacji. Wiesz przecieї. Poczekajcie dwa-trzy dni. Jak mi siк uda, to od razu bкdziecie wiedzieж. Przeproњ resztк w moim imieniu. Taki rykoszet.

Bartek coњ podejrzewa - ale podejrzewa jawnie, czyli prawie przyjaџnie.

Co ci siк staіo. Przestrugaіeњ sobie kogito czy teї jedzie tu na Pawle Kostrzewie ktoњ zupeіnie inny. Nigdy dot№d mi takich gadek.

Teatr z gікbi serca. W№ї zjadі swуj ogon.

Paweі przymyka oczy. Cisza betonowa stoi wokуі, terakotowa armia made in PRL. Co mi siк staіo? Poddaіem siк, Bartuњ.

Rzuciіem koњci. Gram.

Wszyscy to robimy - tylko niekonsekwentnie, nie przyznaj№c siк przed sob№. Dlaczego szlaje s№ darmowe?

Bo kaїda szlaja stanowi przedsionek jakiegoњ krуlestwa.

Spкdziіeњ dwa lata, szalej№c po Zaporoїu z parti№ zdziczaіych szlachcicуw - nie mogіo to na ciebie nie wpіyn№ж. PRZEЇYЈEЊ te lata. Jesteњ juї innym czіowiekiem.

Wasalem niewidzialnego krуlestwa.

Odt№d gdy s№siad potr№ca ciк w windzie, siкgasz po szablicк u pasa.

A zatem kupujesz to i to - plajasz to i to - mуwisz tak i tak - myњlisz tak - їyjesz tak. (Odpіyn№іeњ).

Nie ma sensu siк broniж, compadre. Im prкdzej to zaakceptujemy, tym mniej trupуw po drodze.

Licz№ siк tylko doczucia przyjкte do serca. Obojкtnie sk№d. Obojкtnie z czyjej gіowy. Liczy siк tylko content. Z ducha, z gnoju - to jedynie kwestia znaku postawionego przed nawiasem.

Doczucia wpіywaj№ na ciebie - zmieniasz siк - wpіywaj№c z kolei na њwiat i innych ludzi - ktуrzy teї siк zmieniaj№ - wpіywaj№c - bez koсca - bez rуїnicy miкdzy duchem i materi№ - bez їadnego stanu staіego, bez podstawy, wartoњci niezmiennej, bez prawa naturalnego i bez czіowieka naturalnego - linie oporu pojawiaj№ siк i znikaj№ i pojawiaj№ i znikaj№ i pojawiaj№ i -

Nie pieprz. Straciіeњ wenк i proteuszujesz siк na gwaіt. Jak kreatywi wszystkich epok.

Wуdka, koka, gejdџ. Choose your armageddon.

Paweі іapie Bartka za szyjк, przyci№ga, wbija heіmofon w heіmofon.

Nie zgwaіcк ciк przecieї przez ucho. Ale sіuchasz mnie. I zapamiкtasz.

Bo wiem, їe ci zaleїy. Ty akurat masz karierк wypisan№ na czole. Wiкc rada bezbolesna.

Pomyњl, Bartolomeo, o jutrze - gdy wszyscy bкd№ kreatywami.

Masz tych, co pisz№, maluj№, komponuj№, tworz№ - i wypuszczaj№ to za friko w duszк publiczn№. Caіy ich zysk to reputacja.

Masz tych, ktуrych dziкki zdobytej reputacji najкіy juї firmy, aїeby hodowali sobie na w№trobach, mуzgach, nerkach, koњciach - sny i nowotwory do wypeіnienia contentem firmowych plai i szlai.

I masz tych, miкdzy ktуrych chciaіeњ wejњж - zazdroњciіeњ mi, wiem, zazdroњciіeњ - tych, wokуі ktуrych snуw obudowuje siк caіe plaje, szlaje i przemysіy gnoju.

Wyobraџ sobie teraz, їe wszyscy ludzie s№ kreatywami trzeciego rodzaju. Їe nie ma nikogo, kto nie byіby kreatywem. Kaїdy їyje w њwiecie stworzonym i kaїdy tworzy sam siebie.

Zarazem wszyscy wpіywaj№ na wszystkich.

Wyobraџ to sobie. Potrafisz?

Bartek - mruga. - Uњmiecha siк. - Ociera pot z czoіa. Defensive Stance On.

Znalazі siк w obecnoњci proroka. (Freak of culture). Przystawiono mu do skroni odbezpieczony umysі.

Okay, Paolo, wypaliliњmy fajkк pokoju, odpuњж.

Ale widzisz, їe prуbujк ci pomуc, prawda? (Powaga, ЇycieЊmierж). Widzisz? Byіem taki jak ty. Pomagam samemu sobie.

Lecz juї siк krawкdzie ich dusz rozpalaj№ czerwono, juї od tarcia emotywnego tryskaj№ naokoіo pіomienie, pіynie ostry sw№d z palonej gumy heіmofonуw.

Paweі puszcza.

A ledwo siк odbarrkowaі, inna armia go flankuje: Einsatzgruppe Praїny, hordy Gejzeru. Ani siк obejrzaі, a wycelowali w niego dzidy іuki muszkiety armaty lasery masery.

Ani kroku dalej. Jesteњ ciaіo obce, Kostrzewa. Wydalam ciк.

Paweі z rкkoma w gуrze. Pokуj tej ziemi.

Lecz Praїnego nie spacyfikuje.

Ja ci tego nie darujк! Poszczujк ciк armiami prawnikуw! Wypraїк do koњci! Pustynia radioaktywna po tobie zostanie!

Naњlк asasynуw, czarownikуw i nazgule! W їadnej szlai nie bкdziesz bezpieczny! Wypad mi z їycia, chujku oњlizіy!

Paweі gejdїuje siк w Gandhiego. Juї, juї, juї mnie nie ma.

Ale Praїny jest w predator mode, z kaїdym sіowem rosn№ mu kіy pazury noїe lufy bomby.

Wycelowaіem w ciebie astronomуw! Czytaj№ mi z ruchu gwiazd, co ci siк tam we іbie rodzi! Co ty tam kombinujesz! Do czego siк zbierasz! Wiem!

Paweі waha siк na progu. Do czego ja siк zbieram? Co kombinujк? Co -

Gejzer eksploduje i wyrzuca Pawіa z pierwsz№ prкdkoњci№ kosmiczn№.

Paweі orbituje w zadumie. Soundtrack: Also sprach Zarathustra Straussa. Sіoсce powoli wysuwa czoіo zza okr№gіego brzucha planety.

Praїny, Gejzer, FATAGA. Mhm. Trzeba siк bкdzie zabezpieczyж. Ujњж poza ich zasiкg. (Czyli dok№d?) Jeњli nie uda siк przemуwiж do rozumu Gawrile.

Bікkitno-biaіy globus obraca siк pod Kostrzew№ z hipopotamim dostojeсstwem. Ponad nim - miliardy srebrnych ziaren migocz№ na czarnej kopule.

Mhm. Widaж rzeczywiњcie. Zapisano mi w gwiazdach.

Ludzie z podziemia

Jesieni№ tego samego roku, pogryziony do koњci przez Ratti virulenti z gangren№ w lewej stopie i lewej rкce daleko juї posuniкt№, w stanie gor№czki mуzgowej nieustкpuj№cym przez dni i noce, przewieziony zostaіem z twierdzy cesarskiej w Z. do garnizonu pod Wiedniem, to jest do wiкzienia garnizonowego, gdzie zamkniкto mnie w niewiele rуїnej od poprzedniej celi bez okien, tylko їe mniej podmokіej i nie tak zaszczurzonej. Zrazu s№dziіem, їe wszystko to jest czкњci№ majakуw chorobowych, wszelako juї w podrуїy, zaplombowany w czarnej karocy pancernej, w przeciwn№ ekscesjк popadіem: bo jeњli mnie przewoї№ naprawdк, to pierwsza to szansa od pojmania, aїeby odbiіa mnie nasza kabaіa - takie wіaњnie rzeczy robiliњmy dla innych zaprzysiкїonych, takie i wiкksze.

Lecz nikt mnie odbiж nie sprуbowaі. I w ciemnoњж nowego lochu rzucony, poj№іem zaraz w pierwszej godzinie rozpaczy, їe nie inny bкdzie koniec juї caіej mojej szarpaniny na tym њwiecie: w kazamatach, w brudnej wodzie, wyj№c z bуlu w niewzruszon№ twarz kamienia, oddam tu ducha w samotnoњci, a parobek-idiota rzuci me ciaіo њwiniom na їer.

Rankiem przyszli po mnie cesarscy w mundurach Infanterieregiment 217, w defiladowych butach i rкkawiczkach. A zatem nie kaci, pomyњlaіem, i juї wiкcej w tym byіo rozczarowania niї radoњci. Skuli mnie znowu i wywlekli na њwiatіo. Nic zreszt№ nie widziaіem, oњlepiony, a wlekli mnie teї juї dosіownie, bo noga gangren№ przeїarta wypowiedziaіa posіuszeсstwo gіowie, przechodz№c ostatecznie pod sztandar ropy, zgnilizny i њmierci. Nie mogіem nawet ustaж, kiedy jak lalka na sztorc postawiony, i musieli mnie prкdko posadziж na stoіku z oparciem wysokim. Tak siedz№c, z rкk№ utulon№ do piersi, mrugaj№cy krecio, po minucie-dwуch przejrzaіem wreszcie na oczy.

R.G. Vrillo siorbaі rosуі paruj№cy, obsіugiwany zza plecуw przez cygaсskiej urody ordynansa. Lewe ramiк i pуі torsu wci№ї miaі w bandaїach i nie byі w stanie pochyliж siк nad stoіem, wklinowany zaс sztywno jak deska.

Siedzieliњmy wiкc tak naprzeciw siebie, lustrzane kaleki, w tym zwyciкscy, їe w ogуle zdolni wstrzymaж siк na tak dіugo od gіoњnych wyrazуw cierpienia, a їe їoіnierze rуwnieї dџwiкkуw nie puszczali, cisza trwaіa marmurowa. Tylko echo musztry garnizonu ciekіo w№tіym strumykiem od okna.

Przeciekіo mi do zmysіуw s№siednich takїe co innego, przeciekі mi do gor№czkuj№cego mуzgu przez nozdrza katarem zabagnione zapach tego rosoіu, ach, maіo powiedziane - symfonie zapachu, nawaіy artyleryjskie pietruszki i lubczyka, kanonady drobiowych smakуw, fontanny pіomienne ok tіustych. Zaњliniony jak pies, chyliіem siк juї ku rosoіowi czarownemu, tak za іaсcuch psi ku niemu ci№gniкty.

R. G. Vrillo іypn№і sponad wysoko wzniesionej іyїki.

- Chciaіem tylko, їeby mi pan bajkк napisaі. - I siorbi№c sadystycznie wywar уw rozkoszny, patrzaі jeszcze dіugo z niemym wyrzutem. - A pan mnie rani. To boli. Jak mnie pan zraniі.

Oblizaіem siк. Jeden іyk, jedna іyїka. Co on do mnie mуwiі?

- Czegуї pan siк boi? - Њlurp. - Tylko sіуw chciaіem, tylko czarуw baњni. - Њlurp. - Od rygoru ciaіa mam tu innych mistrzуw. - Њlurp. - Innych inkwizytorуw. - Њlurp, њlurp.

Spadіem ze stoіka. Padaj№c, czepiіem siк krawкdzi blatu, i oto juї miaіem nos przy talerzu, juї ton№іem w rosole - ale mnie feldwebel capn№і za koіnierz i poci№gn№і wstecz.

Komendant spogl№daі na to ze zrozumieniem, acz smutny niewymownie.

- Z gіodu. Ano widzicie. Czyї to nie piкkne pragnienie? Wielkie rzeczy z gіodu osi№gn№ж moїna. - Przelaі powoli rosуі z іyїki w talerz niczym srebro pіynne. - Tak prosta rzecz i juї znalazіeњ siк w niewoli ducha. Przyznaj to chociaї przed samym sob№. Dla zupy, warto їyж dla zupy. Dam ci j№ - przesun№і talerz w moj№ stronк - i bкdziesz w tej chwili najszczкњliwszym czіowiekiem na њwiecie. Czyї nie? To - uniуsі іyїkк z paruj№c№ ciecz№ wysoko, wyїej gіowy, prezentuj№c niezgrabn№ parodiк rytuaіu hostii i oіtarza - to jest teraz twуj sens їycia.

Zagryzaіem zкby.

- Kiszki - szepn№іem - mnie nie sіuchaj№. Ale i ja nie muszк sіuchaж siк kiszek.

- Proszк.

Odwrуciіem gіowк, zacisn№іem powieki.

- Nie muszк.

- Oszukujesz siк? - R.G. Vrillo nad№і gкbк buldogowat№, jakby dopiero teraz prawdziwie uraїony. - Nie przystoi! - Skin№і na ordynansa i smagіy mіodzik pomуgі mu podџwign№ж siк do pionu. - Emh! To jedno, myњlaіem, nie grozi nam tutaj: kіamstwa przed sob№. Jeњli nie moїemy byж uczciwymi w tych prywatnych teatrach, za maskami їelaznymi - to gdzie?

- To nie jest rzecz do uczciwoњci czy nieuczciwoњci przemawiaj№ca. - Nie otwieraіem nadal oczu i dziкki temu wіaњnie mogіem mуwiж mu wprost. - Pan mnie o niemoїliwoњж prosiі. Tylko їe pan w tк niemoїliwoњж nadal wierzy, w ratunek dla czіowieka z projektu innych ludzi; a ja widzк rzeczywistoњж, jak№ ona jest, bliїszy niej moїe przez to, їe juї do tych teatrуw, w tych teatrach urodzony.

- O niemoїliwoњж? Ja prosiіem o czar delikatny, czar snu, marzenia, ktуrego przemocy by nawet nie poczuli. Chodџ, pokaїк ci, panie mіodszy, jak to siк naprawdк ludzi robi.

On pierwszy, ja wleczony przez їoіnierzy za nim, tak zst№piliњmy do piekieі, to znaczy do lochуw ciemnych z powrotem. Ale to inne podziemia wiкzienne byіy, w inn№ stronк zakrкciж mn№ musieli na schodach, korytarzach, galeriach mrocznych - bo gdy w moich kazamatach tylko szelest њciekaj№cej wody i pisk gryzoni niszcz№ ciszк, to tutaj na ciszк nie ma miejsca w ogуle: miкdzy krzykami, jкkami, szlochami, zgrzytem їelastwa.

Lecz przeszliњmy dalej jeszcze, poza izby tortur, ktуrych okropnoњci ledwie mi mignкіy w gor№cych cieniach. Tu zaњ odprawiano inne mкczarnie. Komendant, wsparty na lasce, wskazaі drzwi pancerne; otwarto je przed nim prкdko. Tam kat pracowaі nad wiкџniem. Owa praca odbywaіa siк w milczeniu i w bezruchu. Mistrz siedziaі na zydlu z paіk№ w rкce, a ofiara staіa, naga, twarz№ do muru, na szeroko rozstawionych nogach, w kapturze gіowк szczelnie otorbiaj№cym. Musiaіa jednak usіyszeж wizg nieczystych zawiasуw, bo drgnкіa i skrкciіa lekko szyjк - na co mistrz zdzieliі j№ paіk№ raz i drugi, aї znowu zamarіa w jedynej dozwolonej jej pozie.

Przyіoїywszy nastкpnie palec do warg, wymkn№і siк kat z celi bezdџwiкcznie.

- Dobry juї?

- Tydzieс, dwa, bкdzie dobry - odparі komendantowi szeptem, spogl№daj№c na mnie z ukosa. - Wisi juї miкdzy zjawami, uіudami. Sіyszy tylko mуj gіos, moje sіowa. Zaprzyjaџniamy siк.

- Zrobisz z niego innego czіowieka.

- Juї jest innym czіowiekiem, panie puіkowniku. Przebyі paniki, depresje, obікdy paranoiczne. Teraz je mi z dіoni myњli niewypowiedziane. - Machn№і dr№giem na szereg drzwi їelaznych. - Siуdemka ma dzisiaj piкж lat i mieszka u dziadkуw na wsi. Jedenastka karmi piersi№ dzieci, ktуrych nie miaіa. Trzynastka nadaі rozmawia z Bogiem. Dziewiкtnastce wyrosіy skrzydіa, bкdzie wiж gniazdo. - Poklepaі siк po udzie. - My ich tu tuzinami, panie puіkowniku, ludzi z podziemia. Zrobimy fest!

Vrillo zwrуciі siк teraz do mnie, zion№c mi wprost w lico sіowem i oddechem.

- Jak wiкc s№dzisz, panie mіodszy, ktуra metoda lepsza? Kija czy wiersza?

Nie daіem rady ustaж; wpierw opieraіem siк caіym ciкїarem o њcianк kamienn№, ale i w tej pozycji straciіem rуwnowagк, їoіnierze mnie nie podtrzymali, osun№іem siк na podіogк u ich stуp, zadzwoniіy іaсcuchy.

- Ktуra metoda. Teatry ducha zdradzaj№ o nas jednak wiкcej niї zwykle s№dzimy. - Zadzieraіem gіowк, patrz№c na nich wszystkich do gуry, na R.G. Vrillo, jego ordynansa, kata, їoіnierzy, jak dziecko patrzy na srogich dorosіych, pochylaj№cych siк nad nim w krкgu nagany. - Dlaczego takie scenografie pan wybraі? Dlaczego przemawia pan do mnie z gікbi lochуw, spoњrуd jкkуw mкczonych i gwaіconych? Bo w cichoњci serca pan juї wie - juї do serca paсskiego trafiіem, gdyњmy ostatnio mуwili na wysokoњciach, ponad Hiobami - pan wie, їe to pokuszenie Wielkiego Inkwizytora. Wiersz czy kij - co za rуїnica, w estetyce jeno.

Vrillo pozwoliі, by szczera rozpacz na moment zmiкіa mu oblicze.

- Wiкc co? Wiкc jak? Jeњli czіowiek nie bкdzie ani taki, ani taki, jeњli go nie urobimy do їadnego ksztaіtu konkretnego, jeњli bкdzie siк tak upіynniaі i upіynniaі i upіynniaі, aї rozpіynie siк zupeіnie - to nie bкdzie czіowieka wcale! A jeszcze po drodze oni wszyscy potopi№ siк, potopi№ siк caіkiem. MUSIMY coњ zrobiж. MUSIMY ich uratowaж!

Przyciskaіem rкkк gangrenow№ i rozpalone czoіo do zimnej potylicy gіazu.

- Napiszк wam bajkк, ktуra uwiedzie miliony, i bкdк jak ci kaci-mesmeryњci, jak luksusowi treserzy niewolnikуw, jak Jeџdziec Smoka.

- Przeіknij-їe wreszcie te pieszczoty sumienia!

- Ale czemu pan mnie nie sіucha! - krzykn№іem, a mistrz kaџni uderzyі mnie paіk№ w nogк gnij№c№, i krzykn№іem raz jeszcze, ciszej wtedy, bo bez tchu prawie. - Czemu mi pan nie wierzy. Przecieї do tego mnie pan chciaі: їebym znaі siк, na czym pan siк nie zna, їebym czuі, czego pan nie czuje. A to nie jest wcale rzecz sumienia, tylko niemoїliwoњci caіkiem praktycznych. Powtarzam to panu i powtarzam. Nie przeprowadzisz ich na drug№ stronк, albowiem NIE MA ЇADNEJ DRUGIEJ STRONY, jest tylko przeprawa, przeprawa bez koсca, wieczna wкdrуwka w nieznane, we wci№ї nowe i nowe i nowe i nowe; lecz w tym nowym nigdy nie znajdziesz swojego „nowego czіowieka" - їe mуgіbyњ go wskazaж, opisaж i powiedzieж: odt№d czіowiek jest taki i taki. Chyba їebyњ po koniec czasуw ustawiі nad kaїdym jednym mistrza bуlu z paі№ i kapturem, iїby go pilnowaі i tresowaі w tym nowym czіowieczeсstwie kamiennym, niezmiennym. Ale i tego maіo! Bo popatrz na mnie - kto tresowaж ma tresuj№cych? Kto ma pisaж wiersze dla wierszopisуw? I dla tamtych wierszopisуw? I dla tamtych znowu?

- Ja tego - R.G. Willo nade mn№ waliі lask№ w kamieс ze њlepym uporem iњcie starczym - nie-ak-cep-tujк!

- Pan myњli, їe siк poddaіem. - W mej lewicy sczerniaіej, pod skуr№, kікbiіy siк wкїe ognia, spкczniaіe glizdy peіne kwasu. Zкbami i drї№c№ dіoni№ praw№ zdarіem resztк szmat, jakimi jeszcze w Z. prуbowaіem obandaїowaж rany. Popіynкіy z napuchіego ciaіa wydzieliny cuchn№ce. - Nie poddaіem siк. Tylko їe rozwi№zanie jest caіkiem inne. Pan go nie rozumie, nie zrozumie, pan siк nie urodziі w teatrze, nie umie siк tak bawiж. - T№ pуіmartw№ koсczyn№ przesun№іem po spoiwie miкdzykamiennym, lepkimi wybroczynami maluj№c na њcianie katowni linie proste i pуіkola. - Bo rozwi№zaniem nie jest panowanie nad wszystkim. Nie kontrola wszystkiego, nie planowanie i tworzenie wedіug planu, i nie czіowiek wymyњlony przez tego czy innego geniusza, ani czіowiek wymyњlony przez naturк.

Czuіem juї, jak w murze za mn№ poruszaj№ siк kamienie. Jкki i wrzaski z cel odleglejszych brzmiaіy coraz sіabiej i sіabiej, aї ucichіy zupeіnie. Њwiatіo lamp naftowych zmieniaіo barwк. Rкka i noga pod zgorzel№ mrowiіy mnie i paliіy, to znуw pulsowaіy chіodem intensywnym.

Vrillo nie mуgі siк zgi№ж, pochyliж, wiкc tylko przycisn№і brodк do piersi i dџgn№і mnie koсcem laski.

- A co ty tam wyprawiasz, draniu mіodszy?

Podniosіem spojrzenie. Mistrzowi katowskiemu, ordynansowi i їoіnierzom ubrania i skуra spіynкіy z miкњni i koњжcуw. Kamienie i їelazo szybowaіy w powietrzu, niewaїkie, puchowe. W wyrysowanym na њcianie pentagramie cienia migotaі niewyraџny ksztaіt; potem њciana teї rozsypaіa siк niczym dzieciкce klocki przez dorosіego tr№cone. Skoczyіem na nogi, spadіy kajdany. Snopy њwiatіa sіonecznego przebiіy grube koњci cesarskich kazamatуw. Zapachniaіo wiosn№. Trzкsіa siк ziemia. Tak siк bawiіem.

Dotkn№іem piersi Gawriіy i wyrwaіem z niej kule i chorobк i staroњж.

- Zmieniam reguіy gry.

Postnihilizm (III)

10. Ludwig Wittgenstein Dociekania filozoficzne: Jкzyk jest labiryntem њcieїek. Przybywasz z jednej strony i orientujesz siк w sytuacji; przybywasz do tego samego miejsca z drugiej, i juї siк nie orientujesz.

Mуgіbym ewentualnie wynaleџж tak№ grк, w jak№ jeszcze nikt nie graі. - Ale czy byіoby rуwnieї moїliwe coњ takiego: Ludzkoњж nigdy w nic nie graіa; pewnego razu jednak ktoњ wynalazі jak№њ grк - w ktуr№ jednak nikt potem nie graі?

Stosowanie siк do reguіy jest czymњ analogicznym do wykonywania rozkazu. Jesteњmy w tym celu жwiczeni i reagujemy na rozkaz w okreњlony sposуb. Cуї jednak, gdy jeden reaguje na rozkaz i жwiczenie tak, a drugi inaczej? Kto ma wуwczas racjк?

Wyobraџ sobie, їe przybywasz jako badacz do nieznanego kraju, z zupeіnie obcym jкzykiem. W jakich okolicznoњciach powiedziaіbyњ, їe tamtejsi ludzie wydaj№ rozkazy, rozumiej№ je, wykonuj№, sprzeciwiaj№ siк im itd.?

Ukіadem odniesienia jest tu wspуlny ludziom sposуb dziaіania, poprzez ktуry interpretujemy obcy nam jкzyk.

Wyobraџmy sobie, їe w owym kraju ludzie, wykonuj№c zwykіe ludzkie czynnoњci, posіuguj№ siк przy tym - jak siк zdaje - artykuіowanym jкzykiem. Gdy przypatrzymy siк ich postкpowaniu, to jest ono zrozumiaіe, zdaje siк nam „logiczne". Kiedy jednak prуbujemy nauczyж siк ich jкzyka, to stwierdzamy, їe jest to niemoїliwe. Albowiem nie ma tam staіego zwi№zku miкdzy mow№ - dџwiкkami - i dziaіaniem. Mimo to dџwiкki te nie s№ zbyteczne; gdy bowiem ktуregoњ z tych ludzi zakneblowaж, to skutki s№ takie jak u nas: bez owych dџwiкkуw dziaіania staj№ siк - jak powiedziaіbym - nieskoordynowane.

Czy mamy rzec, їe ludzie ci maj№ jakiњ jкzyk: rozkazy, komunikaty itd.?

Do tego, co nazwalibyњmy „jкzykiem" brak tu regularnoњci.

Rozwaї jednak: Istniej№ rodzaje gier analogicznych do Wittgensteinowych gier jкzykowych, w ktуrych brak tak rozumianej regularnoњci, albowiem reguіy gry ulegaj№ zmianie w jej trakcie - s№ one poniek№d elementem samej gry. Takie gry znajdujemy np. w szeroko rozumianej sztuce i kulturze (np. literatura), a takїe w psychologii intymnoњci (np. sztuka uwodzenia).

Uwaga: Nie oznacza to, iї gra nie ma w danej chwili w ogуle їadnych reguі albo їe ma jakieњ ukryte metareguіy, ktуre - dla odmiany - s№ staіe. Oznacza to natomiast, їe funkcje akcja-reakcja nie dadz№ siк tu uj№ж w uniwersalnym schemacie; їe zarejestrowanie danego „rozkazu" i „dziaіania" niczego nam nie wyjaњni; їe nauka takiego jкzyka (gry) znacznie іatwiejsza jest poprzez aktywne uczestnictwo w grze (tzn. „myњlenie na sposуb gry") niї przez obserwacjк i naњladowanie z zewn№trz.

Tego typu GRY SWOBODNE nie posiadaj№ reguі „do nauczenia" w starym sensie. Czіowiek „wyjкty z gry swobodnej" i przywrуcony do niej po absencji musi siк jej od nowa uczyж - nie jest moїliwa ekstrapolacja reguі gry poza gr№. GRANIE jest zarazem nauk№ i tworzeniem reguі. GRANIE jest zmian№ reguі. GRANIE jest uczestnictwem (zanurzeniem) w procesie nieustannych zmian reguі gry.

Nie ma on їadnego celu, їadnej kieruj№cej nim logiki, nie d№їy do їadnego porz№dku, їadnej doskonaіoњci; nie gwarantuje nawet postкpu poprzez kumulacjк pamiкci wczeњniejszych stanуw gry. Nie podlega racjonalizacji ani z wewn№trz, ani z zewn№trz.

11. Nowe czіowieczeсstwo jest gr№ swobodn№.

Linie oporu tworz№ siк i zanikaj№. Raz bycie czіowiekiem oznacza to, raz - tamto. Linia oporu moїe obrуciж siк w swoje przeciwieсstwo i z powrotem (np. pіciowoњж w apіciowoњж i znуw w - jak№њ - pіciowoњж). Linie oporu nie mog№ zanikn№ж w ogуle, albowiem to one s№ przedmiotem (materi№) tej gry.

W danej chwili w trakcie gry linia oporu ma wartoњж absolutn№ POMIMO ЊWIADOMOЊCI GRACZY, IЇ W SPOSУB NIEUNIKNIONY ULEGNIE ZMIANIE.

Nie jest to nihilizm.

12. Uzyskawszy technologiczne narzкdzia do autoewolucji, czіowiek uczyniі samego siebie zmienn№ kulturow№.

Czіowiek nie jest przedmiotem gry. CZЈOWIEK JEST GRҐ.

Czкњж trzecia: Grind

Promieс Schwarzschilda twego serca

Obudziі mnie alarm dehermetyzacji pokіadu. EUCUBRON uruchamiaі agregaty osiowe, darіa siк faktura wszechњwiata. Spoczywaj№c bezpieczny w kabinie trumiennej, kupiіem z tymczasowego konta piкж minut widoku zewnкtrznego. Bliski na wyci№gniкcie rкki sufit zapadі siк w nieskoсczenie gікbok№ otchіaс kosmosu. Moje dіonie bawiіy siк glifami emo, zlepiaj№c i splataj№c ekscentryczne uczucia i wspomnienia, poprzez dotyk wklejane zaraz w neuro; podczas gdy wzrok zapadі mi siк w tк otchіaс w њlad za sufitem, a ja zaraz za wzrokiem.

EUCUBRON nie mуgі zostaж skonstruowany w їadnym innym punkcie przestrzeni Salva. Przerzucaj№c spojrzenie z kamery do kamery, powoli okr№їaіem gigantyczn№ strukturк. Pamiкtaіem to miejsce. Pobojowiska kosmiczne stopniowo zmieniaj№ siк w chmury anonimowego gruzu, przesuwane i ucierane w polach grawitacyjnych pobliskich mas gwiazdowych i planetarnych - tu jednak nie byіo їadnych mas poza masami wіaњnie wrakуw; znajdowaliњmy siк w jednej czwartej drogi pomiкdzy galaktyk№ Mlecznej Drogi i Kompleksem H. Siedemset trzydzieњci jeden lat temu starіy siк tu flota Nieparzystych i flota aliansu CF; puіapkк Einsteinowsk№ zaіoїyli najкci przez CF Eskulpatorzy, ktуrych rozdygotane topologie wci№ї nawiedzaj№ lokaln№ fizykк. Eskulpatorzy byli postkultur№ kwant-mechуw z innej kieszeni multiversum. Przepisawszy siк na replikatory 2T, bifurkowali w tysi№ce cywilizacji pasoїytniczych, czepiaj№cych siк takiej czy innej biologii. Szczep najкty przez CF zaraziі byі Palindromistуw: їywe zupy Bosego-Einsteina z j№dra galaktyki, kotіuj№ce siк na straceсczych gradientach G u progu kwazarowych czarnych dziur, zawiniкte solitonami w zamkniкte krzywe czasowe (st№d ksywa). Pahndromiњci-Eskulpatorzy 2T mogli opuszczaж swe њrodowisko naturalne, jedynie zabieraj№c je ze sob№: ich statki kosmiczne byіy de facto generatorami puіapek Einsteinowskich, tam osobliwoњci wyskakiwaіy jak krуliki z kapelusza, a czasoprzestrzeс supіaіa siк w precle i zjadaіa sam№ siebie. Jeden taki statek zostaі w czasie bitwy trafiony torped№ klasy Supernova, i jego szcz№tki s№ odt№d czarn№ nebul№, wokуі ktуrej orbituje reszta pobojowiska, mas№ odpowiadaj№ dwуm Ksiкїycom. EUCUBRON mуgі powstaж tylko tutaj, z wyszabrowanych z grobu Eskulpatorуw-Palindromistуw maszyn egzotycznej fizyki, przestrojonych nastкpnie do celуw czіowieka w mozolnych procesach prуb i bікdуw. Na niebie wokуі EUCUBRONU lњniіy te wszystkie gwiazdki-cekiny, zawiniкte spiraln№ wstкg№ dokoіa mogiіy Palindromistуw: nieksztaіtnej plamy cienia. Teraz, po wiekach, їyіo tu juї ponad dwa miliony ludzi compatibles, we wrakach, we fragmentach wrakуw, w habitatach i mikroњwiatach pobudowanych z materiaіуw przetworzonych z wrakуw, wreszcie w statkach przybyіych juї po powstaniu i rozkwicie polis Bitwy. Niektуre miasta rozpoznawaіem w podczerwieni, dokupiwszy krуtki zoom - w ich ksztaіtach pozostaіo jeszcze coњ z drapieїnej symetrii niszczycieli i pancernikуw, ktуrymi ongi dowodziіem, њl№c dziesi№tkami do straceсczych atakуw. Gdzieњ tu powinien takїe kr№їyж odstrzelony mostek mojej flagowej „Miserere". Ciekawe, czy wyіowili wszystkie zwіoki. Przesuwaіem ogniskow№ w њlad za іawicami wahadіowcуw, ktуre kursowaіy nieustannie pomiкdzy miastami, stacjami, osiedlami Bitwy. To juї nie byіo cmentarzysko, pulsowaіo tu їycie, їycie wykarmione na padlinie. Fazowali do Bitwy handlowcy Salvy, Mille'a, Boreburki, dalszych przestrzeni niekorporacyjnych. Na moich oczach wyprysn№і zza masywu Palindromisterium zjadacz gwiazd pod flagami incompatibles, otorbiony cebulowo przeciwko ludzkiej fizyce, tкczuj№cy po wszystkich zakresach EM... Piкж minut skoсczyіo siк i spadіem z powrotem do wnкtrza hotelowej trumny.

W barze przy њluzach wszyscy jeszcze mieli na szyjach maski tlenowe. Rozmowy obracaіy siк wokуі planуw kolejnych rozruchуw EUCUBRONU.

- Minuta, dwie - rozumiem. Ale jeњli faktycznie strzel№ na maksa, sam pіyw nas rozerwie.

- Kto przeїyje? Inki Czterdziechy i paru їynierуw w siodіach zewnкtrznych.

- Wykup sobie klona z minutowym ubezpieczeniem.

- Gdybym miaі tak№ forsк, nie grzaіbym tu tyіka, siedz№c na lufie odbezpieczonej strzelby.

- Ciekawe, pan taki ekstra strachliwy czy wszyscy inni skretynieli. Bo z kaїd№ prуb№ wiкkszy tіum.

- Nawet inki wal№ na widowisko. - Hybrydowiec w kombinezonie prуїniowym wskazaі na projekcjк zewnкtrzn№, zjadacz gwiazd incompatibles byі dla ludzkiego oka tak piкkny, їe serwisowcy po prostu musieli go pokazaж. - Jakoњ siк nie boj№.

- Bo zabetonowani w swoich wymiarach.

Hybrydowiec zakrкciі siк, odepchn№wszy siк od lady, i zobaczyі, їe jestem na piкжdziesiкciogodzinnej.

- No a pan, pan na czym przyleciaі? W jakim celu?

Na niczym nie przyleciaіem.

- Mam tu zalegіe sprawy spadkowe do uregulowania.

- Wujek wyrwaі z wraku skarb, zjadіa go macierzyca i pan dziedziczy?

- Przeciwnie. Po mnie dziedzicz№.

W szybie osiowym ukіuіa mnie niespodziewanie nostalgia, zimna igіa wbita gdzieњ miкdzy grdykк i mostek. Oto bowiem majaczyіy przede mn№, wyїegane w dџwigarach pikorodowych, negatywy wielkich emblematуw Bo3, siedmiometrowe litery i cyfry. Z tych dџwigarуw wykonano kotwice rzeџby, ktуra wypeіniaіa spor№ czкњж przestrzeni publicznej tunelu osiowego. Prawdopodobnie rуwnieї wyszabrowano je z jakiegoњ wraku. Ponad jedna trzecia jednostek walcz№cych po stronie Nieparzystych naleїaіa do aliansu Bo3 i zaleїnych.

Tu wszystko pochodziіo z szabru, kaїda rzecz byіa wpierw inn№ rzecz№, o zapomnianej juї historii. Talon tlenowy kupiіem w budce skleconej z chormalisu zdartego z powіok min grawitacyjnych.

Z perspektywy piкtnastego pokіadu nareszcie odczytaіem peіny ksztaіt rzeџby: przedstawiaіa ona zamroїony w metalu uіamek sekundy eksplozji staroїytnej jednostki subatmosferycznej.

Na pokіadzie sto osiemnastym zobaczyіem go, jak іadowaі sobie z gniazda PRT9 Inc. pakiet snуw premium. Nie poznaі mnie, byіem przecieї w innej skуrze. Powinien mieж juї blisko tysi№c lat zegarowych, widaж wiele razy siк przesiadaі - a wci№ї zachowywaі oryginalny fenotyp: wіosy jak nitki babiego lata, rуїowa skуra, uњmiech made in USA. Nosiі krawat Parzystych.

Poszedіem za nim i znaleџliњmy siк w tej samej windzie. Kto inny zainicjowaі rozmowк; wі№czyіem siк. Posіugiwaі siк starym imieniem: Henryk, Henri. Pracowaі obecnie na wіasn№ rкkк jako broker korporacyjnych fizyk. Z okazji rozruchu EUCUBRONU zlatuj№ tu rуїni incompatibles, to dobra okazja do handlu.

Zatrzymaliњmy siк na chwilк na tarasie widokowym pod pierњcieniem Czterdziestki Czwуrki, ludzie zbierali siк i gapili na tкczuj№cego radoњnie zjadacza gwiazd.

- Wie pan, їe koсczy im siк leasing na oddziaіywania sіabe? Zaraz wybuchnie kilka przetargуw.

- Wiele osуb boi siк, їe EUCUBRON to wszystko roztrzaska. - Streњciіem dialogi podsіuchane przy barze.

Henryk wzruszyі ramionami.

- Czterdziestce Czwуrce podobne gry va banque jak dot№d wychodziіy. To jest stary wszechњwiat, sporo warstw zalega pod spodem.

- Ale klony na krуtkim ubezpieczeniu pan trzyma.

Zaњmiaі siк.

- Jasne, їe trzymam!

- Powodzenia їyczк. - Klepn№wszy go w ramiк na poїegnanie, oddaliіem siк ku њluzom. Stamt№d obserwowaіem go jeszcze dіuїsz№ chwilк. Odczuіem teї coњ w rodzaju fizycznego przyci№gania, jak№њ siік skierowan№ przeciwnie do mej woli, nie pozwalaіa mi ona odwrуciж siк, oderwaж od Henryka - walczyіem z ni№ niczym z uwarunkowaniem hipnotycznym. Nareszcie on znikn№і w tіumie. Aї dziwne, їe tak dobrze go pamiкtaіem; їe w ogуle rozpoznaіem.

Pierњcieс Czterdziestki Czwуrki pochodziі z drednota Absolutu, byі to jego oryginalny moduі dowуdczy i komunikacyjny; w starszych modelach zawsze miaіy one ksztaіt torusa. Czterdziestka Czwуrka nasadziі ow№ obrкcz o њrednicy ponad dwustu metrуw na oњ EUCUBRONU w dwуch trzecich dіugoњci instalacji; sam EUCUBRON ci№gn№і siк dalej, kilometry їebrowaс, kratownic i migocz№cych hieroglifуw.

Gdzieњ tu powinny wchodziж w strukturк ukoњne ci№gi windowe z pierњcienia; on siк nie obracaі, panowaіa tam taka sama niewaїkoњж. Kr№ї№c wzdіuї њcian moduіуw њluz, bawiіem siк komem, nadaj№c stare kody Absolutu, takїe w ultradџwiкkach i podczerwieni. W koсcu pкkіa wpуі jedna z reklam najnowszych bakterii jelitowych i otworzyіa siк za ni№ winda komandorowa. Wszedіem, zapi№іem pasy, szarpnкіo. Nie byіo skanera wewnкtrznego; prawdopodobnie nikt jej juї nie uїywa, nie aktualizuje dostкpu.

Potwierdziіo siк to, gdy wyszedіem z kabiny w galerii їynierуw Absolutu. Puste siodіa, od wiekуw nie pompowane symbiozery, wygaszone na pіask projektory 4D. Odbijaj№c siк od sprzкtуw, pozostawiaіem na nich jaњniejsze plamy w kurzu - wentylacja tu nie dziaіaіa, a na powierzchniach nieuziemionych zawsze zbierze siк іadunek elektrostatyczny. Kupiіem sobie wzrok szerokospektralny, mogіem wiкc orientowaж siк po ciemku.

Znalazіem tablice administracyjne. Stare kody Bo3 otworzyіy mi podgl№d. W sektorach najwyїszego poboru mocy їynierowie Czterdziestki Czwуrki stroili EUCUBRON do nastкpnego odpalenia. Ich siodіa wykonano z techu Eskulpatorуw-Palindromistуw, w wiкkszoњci wystawaіy poza 1T. 44 kr№їyі miкdzy stanowiskami, powstrzymuj№c siк od popкdzania ekipy i ingerencji w dziaіania ekspertуw, lecz po samych jego ruchach i rytmie odbiж s№dz№c - doprowadzony juї zostaі do granicy wytrzymaіoњci nerwowej. Asystenci, adiutanci - ludzie compatibles - odci№gali go z pokіadуw їynieryjnych.

Wyczekaіem, aї zostawi№ go samego na balkonie pokіad wyїej, i zjechaіem tam wewnкtrzn№ wind№ komandora. Wynurzyіem siк z marmurowej pіaskorzeџby galaktyki.

44 obejrzaі siк, usіyszawszy zgrzyt kamienia. Rzecz jasna, nie poznaі mnie.

Ktуrymњ muskuіem uruchomiі alarmy. Nie uruchomiі - moje kody je zablokowaіy.

Zaњmiaі siк. Teraz staж go na beztroskк. Їyje w zbyt wielkim napiкciu, zamachowcуw wita z ulg№.

- Spotkaіem przed chwil№ naszego syna.

Otworzyі usta i to byіa caіa jego reakcja. Podpіyn№іem spokojnie.

- Wiedziaіeњ w ogуle, їe Henryk jest na EUCUBRONIE? Utrzymujecie kontakt?

Wyci№gn№і rкkк, ona takїe nie dokoсczyіa ruchu.

- K-Oss...?

Zіapaіem go w mocny uњcisk. Nie broniі siк. Ale teї nie oddaі gestu.

I ledwo siк rozdzieliliњmy, powoli dryfuj№c w przeciwne strony, 44 rzuciі:

- Przyszedіeњ po swoje? P

okrкciіem gіow№, uniosіem puste rкce.

- Gaі№zki oliwne i dary.

- Ale szczerze.

- A szczerze: maty deal na koniec.

- To juї prкdzej. - Odetchn№і, odwrуciі wzrok. - Widujк go czasami. Co kilkanaњcie lat. Nie bardzo mamy o czym mуwiж.

- Znam to uczucie.

Їachn№і siк.

- Przecieї inaczej to byіo.

- Co?

- Nie dlatego odszedіeњ. - Obrуciі siк plecami do pokіadуw їynieryjnych i panoramy rozњwietlonego EUCUBRONU za olbrzymim pikorodowym oknem wychodz№cym na otwarty kosmos Bitwy. - Dlaczego odszedіeњ?

- Rozmawialiњmy o tym.

- Nigdy.

- Wiesz, ile lat prowadziіem Bandк Trojga?

- Millennia. I co z tego?

- Ale na zewn№trz. Dziesiкж lat prawie.

- Co, znudziіo ci siк? Zagl№daіem z ciekawoњci: szlajasz siк gdzie indziej. Ale co to za szlaje, poїal siк Boїe. Jakieњ niskie kabaіy, questy dla szeregowca, jednoosobуwki nastrojowe w otwartych њwiatach. Co siк staіo, K?

- Chyba przeїarі mnie grind. Zreszt№... Nie wydaje ci siк, їe to wszystko - obj№іem machniкciem ruchomy obraz imperium galaktycznego - naleїy do minionej epoki? Їe dawno juї powinniњmy byli pozostawiж za sob№?

- I co, powrуciж do gnoju? - 44 parskn№і kpi№co. - Nie ma powrotu.

- To prawda, nie moїemy wyskoczyж. Utoniemy. - Przysun№іem siк do krawкdzi balkonu, zacisn№іem palce na balustradzie. W dole trwaіy gor№czkowe przygotowania. Caіy ten rozgardiasz hi-techowy napeіniaі mnie tylko jeszcze gкstsz№ nostalgi№. - Ale wyobraџ sobie, їe masz moїliwoњж, by odwrуciж cudzysіowy.

- Їe co?

- Dostaіbyњ do rкki narzкdzie, ktуre dowolnie zamienia znaki w rуwnaniu. To - wskazaіem szeregi їynierуw compatibles, rozњwietlon№ autostradк EUCUBRONU na tle kosmosu Bitwy - to lub cokolwiek innego, wedle chкci, staіoby siк twoim gnojem; a stary gnуj - szlaj№ wysok№. Nie w przenoњni, nie w gіowie. NAPRAWDК.

Zawahaі siк.

- Nie jestem pewien, czy to by cokolwiek...

Zawahaі siк ponownie. Przebiegaіy mu teraz przez myњli symulacje duchowe, ostatnio sam nieustannie bі№dziіem w tych labiryntach. 44 byі bardzo inteligentnym czіowiekiem, ale inteligencja niekoniecznie musi tu pomagaж. Patterniњci-aspergerowcy obrуc№ w rozumie tysi№c szachownic naraz, a nie domyњl№ siк, co czuje dziecko, ktуremu podeptali zabawki.

Spojrzaі nieufnie, w widoczny sposуb zmagaj№c siк z wіasn№ nieufnoњci№.

- To jest ten deal?

- Spisek egzystencjalny. W kaїdym razie jego czкњж, narzкdzie. Droga.

- Mhm. Przyznajк, interesuj№ce. Zreszt№ na pewno przyszіo ci do gіowy: a co, jeњli nasz gnуj zostaі napisany jako czyjaњ szlaja? od staіych fizycznych i kwarkуw wzwyї? A potem - buch, kreatywi odwrуcili znaki.

- Za duїo juї byіo podobnych hipotez, za duїo. Nowa Kosmogonia Lema, kosmoewolucjonizm Smolina, wahadіo Chena, zmienia siк to w prosty schemat analogii. Ciebie nadal krкci, ale ja nigdy nie byіem takim hardkorowcem SF. No juї, decyduj.

- Okay, K.

Wyj№і kom.

- Fizyka?

- Zaіatwiona.

- Prawo?

- Zaіatwione.

- Ekonomia?

- Zaіatwiona.

- Biolo?

- Upіynnione, przecieї wiesz.

Wyprostowaі siк.

- Dobra, poіykam haczyk.

Odetchn№іem.

- Wiem, їe siк pionizujecie na potкgк. Jak zreszt№ wszyscy. Kiedy wychodziіem z triumwiratu Bandy, posiadaliњmy w gnoju jedynie backupowe serwery i resztуwkк walutow№ na zapomnianych kontach. Nie bуj siк, nie wejdк z powrotem w Bo3, to juї cudze mocarstwa. Ale tu, w tym њwiecie po rozpadzie, przej№іeњ wiкkszoњж dziedzictwa Bandy i wiem, їe przesuwasz siк na konstelacje zewnкtrzne. Gromadzisz akcje Disneya, Villarosy, krуlestw radosnych.

Machn№і na EUCUBRON.

- A niby co tutaj robimy?

- Ta, wykupi№ nas spadkobiercy gildii erpegowych i cwanych enpecуw. - Zaњmiaіem siк. - Czyli nasze dzieci tutaj - bo nie roboty, korporacje, mutanty posi№d№ Ziemiк, ale to potomstwo gry, Henrykowie nasi duszogenni. - Wysi№kaіem nos. - Okay, ale mnie chodzi o te branїe mniej legalne - to znaczy o te legalne tylko w duchu. Trzymasz zespoіy na podorкdziu, na pewno wykorzystywaіeњ je w niїszych szlajach, w caіym pionie gildii. Zadasz im teraz jeden quest w gnoju.

- Jaki quest?

- Mission Impossible w zamkniкtych serwerach FATAGI. Kod џrуdіowy wagi superciкїkiej. - Uniosіem dіoс. - Nie zaprzeczaj, wiesz, їe mam stare klucze CEO Bo3, na tyle potrafiк was podejrzeж: razem z ciaіem poprzedniego imperium skanibalizowaliњcie jego system immunologiczny. Takie hiperkapitalistyczne szlaje staromodnej science fiction szkol№ samurajуw cyfry szybciej i sprawniej niї Pentagon gnoju. Masz co najmniej cztery odpowiednie druїyny. Mnie najbardziej podobaj№ siк ci compatibles, ktуrzy zsabotowali biologiк pokemonуw. Nie obchodzi mnie, czy w gnoju to przedszkolaki zero, czy emerytowani krytycy sztuki z Nowego Jorku. Wchodz№, wykradaj№, wychodz№.

44 przez chwilк kablowaі coњ do komu.

- Ale jaki zysk dla nas? Їeby potem oddaж ci ten kod?

- Sam go potrzebujк, bo muszк siк zabezpieczyж przed zemst№ zdradzonych bogуw. Czy moїna jednak oddaж to, co naleїy juї do wszystkich? Ale rozumiem. - Przerzuciіem mu pliki z wіasnego komu. - Skarby staroїytnych. Za moich czasуw Banda zbudowaіa poza horyzontem korporacyjnym kilka sfer Dysona. Mieliњmy teї juї poіoїone cugi minusowe do wormhole'уw przystosowanych do ludzi i compatibles. Wybierz swoj№ nagrodк.

Zapatrzyі siк w kom, zafascynowany. Natychmiast przypomniaіem sobie owo uczucie: jasny cel przede mn№, wspaniaіe wyzwanie, narkotyczne obietnice potкgi. Trudno nie zazdroњciж.

- Mogliњcie byж najwiкkszym imperium ducha. - Podniуsі wzrok, potrz№sn№і gіow№. - Dzisiejsza Banda... ech. Ale powiedz, no powiedz, czemu wysiadіeњ? Czemu siк to rozpadіo?

- Imperium ducha... Nie ma juї imperiуw ducha, przekonasz siк. Duch i materia staj№ siк jednym, gospodarka radosna przewaїa gospodarkк pracy. Najedziesz dla frajdy jak№њ fantazjк i nazajutrz milion zulusуw straci poіowк zasiіku rodzinnego. A to juї nie jest tak zabawne, prawda? Wszystko wpіywa na wszystko, mуj drogi. Im wyїej zasiadasz, tym wiкcej ciebie dotyka, tym wiкcej doczuwasz.

...Pomyњl o tym jak o fizyce gwiazd: istnieje graniczna gкstoњж masy, powyїej ktуrej nieuchronnie zapadniesz siк w czarn№ dziurк. I bкdziesz nadal wszystko zasysaі, zasysaі, zasysaі - ale nic juї nie oddasz z siebie na zewn№trz. Za wyj№tkiem promieniowania Hawkinga, zimnego jak prуїnia, cieniutkiego strumyczka anonimowych jкkуw rozci№gniкtego na miliardy lat - tak siк wykrwawisz, stygn№c, zagrindowany na њmierж.

44 zbieraі siк do mocnej riposty, ale coњ mu weszіo w myњli - spojrzaі na kom, spojrzaі na salк poniїej, obrуciі siк w powietrzu.

Ludzie compatibles pкdzili na stanowiska, zatrzaskiwaіy siк na wkrкconych їynierach pluswymiarowe siodіa (juї byіy zatrzaњniкte). Zahuczaі sygnaі odliczania. Ktoњ krzykn№і do 44; 44 uczyniі gest rкk№, jakby bіogosіawiі albo przyzwalaі z rezygnacj№. Zasіoniіem sobie oczy przedramieniem: za panoramicznym oknem wielokilometrowa konstrukcja EUCUBRONU rozbіysіa wszystkimi lampami i laserami. Sygnaі odliczania przechodziі w coraz wyїsze tony. Pomyњlaіem jeszcze, їe powinienem byі wyjњж wczeњniej albo przynajmniej zapi№ж siк w trumiennej - po czym EUCUBRON odpaliі gіуwne agregaty.

Zgasіy њwiatіa na instalacji, przez moment nic siк nie dziaіo; wymiotu energii generowanych przez egzotyczne maszyny Eskulpatorуw-Palindromistуw 2T nie byіo oczywiњcie widaж. Potem spomiкdzy szwуw siodeі chlusnкіa krew, pojawiіa siк grawitacja, 2 lub 3g, bardzo szybko kilkakrotnie zmieniіa kierunek wektora, posypaіo siк szkіo, ludzie krzyczeli; z wielkim hukiem poczкіy siк zatrzaskiwaж grodzie awaryjne. A przez ten huk sіyszeliњmy juї inne dџwiкki, inny strumieс bodџcуw pіyn№і jakby wprost do mуzgu, coraz їywszy Opuњciіem ramiк. Z rozdartej czasoprzestrzeni przed EUCUBRONEM biі blask obcego uniwersum. Instynktownie odepchn№іem siк w tyі. Skok grawitacji cisn№і mnie na podіogк, potem na њcianк. 44 woіaі o rzuty innych pasm EM. Rozpіaszczony naprzeciw kosmicznego kataklizmu, ton№іem w przybieraj№cej wci№ї na mocy muzyce Ilъvatara, gdy na skanach panoramicznych jedna po drugiej wyіaniaіy siк z macicy odlegіego wszechњwiata przeraїaj№ce, nagie anatomie incompatibles: њwietliste sylwety Valarуw.

Wszystko pіynie

Na granicy poproszono mnie o pіeж. Zdj№іem j№ i oddaіem, i weszіum nagu.

Tuї za granic№ na drzewie miкsistym i strzelistym siedziaіo okr№glutkie Dziwo. Takie Dziwo nikogo nie przepuњci bez pytania.

- Ile jest trzy plus trzy?

- Szeњж.

Kiwaіo іebkiem.

- Ile jest trzy plus trzy?

- Dziewiкж.

Kiwaіo іebkiem.

- Ile jest trzy plus trzy?

- Trzy.

Dziwo znowu tylko pokiwaіo.

- Ile jest trzy plus trzy?

- Ile?

- Nie wiem.

Chyba wiкc mogіum przejњж.

Droga wkrуtce siк rozwidlaіa. Jedna odnoga prowadziіa w lewo, dwie - w prawo, pуі odnogi - na wprost, a jedna уsma - w dуі. Byіy teї inne drogi, szlaki promilowe, dukty prawie-nieprawdy. Wyjкіum monetк i rzuciіum orіareszkк. W rezultacie poszіum w wiкkszoњci prosto naprzуd, trochк w dуі, a trochк siк cofnкіum.

Wybiіa Zielona Godzina. Czekaіy mnie lata udrкki i chwile radoњci, czekaіy mnie їywoty szczкњcianieszczкњcia. Gr№їyіum siк w gіuch№ bezleњnoњж i w nudn№ bezpolnoњж. Spotkaіum tam wкdrowca bez twarzy, podarowaі mi krysztaі mleczny: pamiкж. I pamiкtaіum, jak rodziіam dzieci, dwoje, troje, piкcioro, oњmioro dzieci, w chacie lamp№ olejn№ oњwietlanej i w ziemiance ciemnej, pracuj№c w polu i pracuj№c przy zwierzкtach, rodziіam dzieci, a potem te dzieci mкczyіy mnie i drкczyіy, aї zadrкczyіy; tak umieraіam. W krysztale miaіum rуwnieї wspomnienia ojcуw, braci, mкїуw: їe walczyіem, zabijaіem, gin№іem. Zakopaіum klejnot cierpienia na rozstajach stuprocentowych, pod uschniкtym drzewem zloњci-wiadomoњci.

Na owych pustkowiach zagubienia, wњrуd zg№szczуw zieleni, nie ja jednu nosiіum ksztaіt czіowieczy. Spotykaіum teї innych cudzoњwiatowcуw, wieczorami przy ogniu wyznawali swe historie. Zazwyczaj podrуїowali do krewnych przebywaj№cych na oddaleniu, do synуwcуrek, bracisiуstr, ktуrzy opuњcili krainy kamienia i prawa, ojczyzny zera i jedynki. Tutaj, jeszcze pod poіudnikiem granicy, pielgrzymi nadal mуwili o tym jako wіaњnie o „oddaleniu", nie rozumiej№c, dlaczego ich bliscy nie s№ juї bliscy i dlaczego odmawiaj№ powrotu do wszechњwiata euklidesowych dusz.

- Przecieї ich kochamy, jacy by nie byli. Naprawdк, wcale nie musz№ siк dla nas zmieniaж.

Im dalej wкdrowaіuњmy, tym bardziej zmieniaіo siк wszystko wokуі. Њwiat przemieniaі siк w sen o snach nietrwaіy.

Czas jakiњ їyіum w gaju owocowym, gdzie zbieraіuњmy jabruszki i oliwnice, teї wyі№cznie nimi siк їywi№c. Proteusz pobіogosіawiі byі ten gaj; kaїdy owoc otwieraі inne drzwi. Ktoњ zjadі rykwaњn№ jabruszkк i urodziі trojaczki wszechczasowe: jedno dziecko siк starzaіo, jedno mіodniaіo (embrionuj№c-duszuj№c), a jedno їyіo zakokardowane mocno we wci№ї tк sam№ sekundк. Ktoњ zjadі przejrzaіe oliwnice i zwymiotowaі duszк podobn№ do umarіego sіowika; gryzonie i mrуwki rozwlekіy j№ po gaju, po і№kach, ugorach, zmieszaіy z bіotem i piaskiem, utopiіy w bagnach i rzeczkach. Nieszczкsnu їyіu potem porami roku i kwadrami Ksiкїyca, mуwiіu chmurami i deszczami, zmartwychwstawaіu w przegniіej wyњciуіce puszczy. Ja zjadіum pestki dyсgrestu - i nic siк ze mn№ nie staіo, tylko њwiat straciі wymiar namacalnoњci, zdaleczyіy siк gwiazdy i ksiкїyce.

Kiedy bкdziemy mogli wnikn№ж swobodnie w g№szcze interioru? Zwiedziж duchem na przeіaj zieleс sam№ w sobie? Kiedy przepych nudy rozzіoci swe czary i cienie? Byli tacy, co czekali dziesi№tki, setki lat. Straїnik Gaju, ktуremu nie daіu siк zobaczyж ani usіyszeж, jedynie wyњniж, odpowiadaіu jak Dziwo: jutro, pojutrze, za tysi№c lat, wczoraj. Kaїda odpowiedџ byіa prawdziwa i їadna odpowiedџ nie byіa prawdziwa.

Drajada zielonowіosa sypiaj№ca w wysokich pniach gaju zdradziіa wіasn№ historiк: przybyіa po cуrkк, ktуru byіu juї czymњ-kimњ pozajednostkowym, nie istniaіu w їadnej konkretnej osobie, przejawiaj№c siк jedynie w rozbіyskach duszy kolektywnej pomiкdzy rozlegіymi konstelacjami znajomych. Ale cуrka tego wіaњnie chciaіu.

- Їe poznaіu przerуїnoњж wonnego istnienia, i wszechmoїliwoњж, i wszechspodzianoњж, i uњmiechniкty czar niezrozumienia...

- Do oddaleсcуw, do oddaleсcуw przecieї wszyscy czekamy.

- Ale nie trzymaj№ nas tutaj ze zіoњliwoњci, nie uparli siк nas zniechкciж. Czekaj№c - їyjemy. Їyj№c - inaczymy siк. Niektуrym trzeba wielu lat, niektуrym - dni.

- Taki to wіaњnie raj dzieci Proteusza...? Їycie za wieczn№ њluz№, pod buforem kogito, w enklawie dusz duszolubnych?

- Nie, sіoсce, nie. Lecz my przyfruwamy im prosto ze њwiata, ktуry nie jest przecieї wiernym obrazem myњli, nie odbija prawdy z umysіu, NIE PЈYNIE. Jak dіugo musieliњmy tam w nim trwaж innymi, niї byliњmy w duchu! Urodziliњmy i їyliњmy z kamieniami w mуzgach. Trzeba wiкc nam kwarantanny: odzwyczajenia zwyczajnoњci, odnormalnienia normalnoњci.

Albo kwarantanny dla њwiata materii, myњlaіum. Aї to on siк upіynni w raj Proteusza - wtedy wszyscy bкdziemy їyж obok siebie, bez њluz, buforуw, filtrуw, jednako skowronkowi, sen wysnuty z niczego albo z gwiazd obrotu.

Zbadawszy istnienia dwuznacznoњж i zwiewnoњж, ulatywali w g№stwienie, wyzwoleсcy-oddaleсcy. Czy przyњniіu im siк Straїnik Gaju i powiedziaіu, їe juї mog№? Chciaіum uciec, wymkn№ж siк samojednu, ale gdziem siк nie obrуciіu, i tak w polu byіo mi polno, a w lesie - leњno. Nie uciekniesz od samego siebie. Nie wypіyniesz w nowe geografie, gdy nadal stara gіowa je wyњwietla.

Њciњniкtu snem pуіnocnym zaczкіum kopaж pod korzeniami drzew. Kaїde wyrosіo z zasadzonego krysztaіu pamiкci. Moїna jeњж owoce i inaczyж siк latami, ale moїna siкgn№ж do џrуdіa, ryzykuj№c wyobcowanie serca, supeі kolczasty jкzyka i milczenia. Pod osіon№ nocy, pod skrzydіem kruka wjadіum siк w ziemiк pulchn№ od ciepіych wspomnieс, cudzoїyj№c cudzoїywnie, w setkach, tysi№cach losуw - aї siк rozrobaczyіum na wszystkie strony њwiata i czіowieka, i wtedy dopiero mogіum wykieіkowaж i zakwitn№ж znowu ku њwiatіu, juї w kielichach doczuж swobodnych. Tu czy tam, t№ dusz№ czy tamt№, jednu czy siedmiu, z czasem czy wbrew czasowi... Czuіum wszystko; istniaіum wszкdzie.

Wywalczywszy siк na powrуt do jednoњci-istotoњci, tak oto zapomniaіum siк w kwiatach, w oceanach kolorowych doczuж. Czym byіem owej nocy, ktуrej dziњ juї nie ma?

Artur Їeliwo pіywaі w kwietownicy, na falach coraz to innych њwiatуw, odczіowieczaj№c duszк i oddech wњrуd makуw, chabrуw, niezapominajek; co wychyn№і z odmкtуw flory, to zanurzyі siк w nich z powrotem, i tak aї maj z czerwcem dogoniіy go i wyrzuciіy na brzeg lata. Gdzie spocz№і, rozpіoniony rozsіoneczniony, faluj№cy, migodrї№cy.

Ubraіum pіeж - ale nie poznaі mnie, gdy przybіyskotaіem obok. Musiaі siк byі specjalnie oњlepiж, ignorancja to rуwnieї dar Proteusza, dar zaskoczeс, olњnieс, nieoczywistoњci.

Minкіo nas stado fizyk, przefrunкіy jкzykуwki i narracjanny, histornica przechyliіa o pуі stopnia pion i poziom, i poczuіem siк wtem jak na popoіudniowej przechadzce w ogrodach markiza de Girardin, ach, chassez le naturel... Gdybyњ siк uczіowieczyі - jakie miaіbyњ lica?

- Czy mogк?

Artia, zarumieniwszy siк skromnie, usiadіa prosto, zbieraj№c pod kolana szeroki klosz jasnobікkitnej sukni.

Rzuciіem surdut na grzywy kwietne obok; spocz№іem w przyzwoitej odlegіoњci. (Jeszcze o pуі stopnia przechyliіo siк niebo i Sіoсce). Ogl№daliњmy zawody ciaіoskoczkуw i їyciodojcуw. Niebo nad nami koіysaіo swуj bezmiar w s№siednie bezmiary. Z jaskrawo ubarwionych kielichуw kwiecia tryskaіy fontanny pyіu wspomnieс; wdychaliњmy Awantury, Romanse, Tragedie, Ekstazy...

Tak wiкc ongi budowaіem z Arti№ domy misjonarskie, zakіadaliњmy dynastie wyklкte, rabowaliњmy skarby krуlуw i uwodzili miodookie Egipcjanki.

Proteusz przechadzaі siк miкdzy swymi dzieжmi i potrz№saі њwiatem.

I staіo siк, їe Artia poznaіa mnie.

- Panie Kostrzewa! Doprawdy, to juї przekracza wszelkie granice!

Przekroczyіem wszelkie granice.

- Zer doktor s№ mi najbliїsi w tej konstelacji, wysіuchaj№ mnie przynajmniej, niech spojrz№ w gwiazdy.

Artur naprкїyі muskuіy, peіen tygrysich zіoњci i rozњcierwieс, dymi№cy prкdkim testosteronem.

- Czego chce?

Ach, rozszarpaіem mu chwilк kwietn№, pachn№c№! Nie wolno zapominaж: transowie to najwiкksi romantycy. Nerdowie, queers, transseksualiњci, nadcieleњni, roleplajowcy, onzo - tylko dziкki temu przetrwali, їe їyj№ miкdzy ideaіami, њlepi na caіy gnуj materii, z jakiej zostali ulepieni. Oddaleсcy, w ktуrych oczach mїy sama oddalnoњж. Elfy porcelanowe uwiкzione w ciaіach brzydkich brutali. Drї№ce najady schowane pod gruboskуr№ spoconych tіuњciochуw. Mкїczyџni w ciaіach kobiet. Kobiety w ciaіach mкїczyzn. Bezpіciowcy w ciaіach pіci№ pieczкtowanych. Roztrzepane cherubi№tka zamkniкte w biologii dwustukilogramowych bydlakуw.

Transowie pierwsi zaczкli emigrowaж w ducha. Jeszcze zanim skrкcono boski procesor, zanim poci№gniкto kable-scrabble, jeszcze przed kodami, matematykami, FATAGAMI.

Transowie bowiem zawsze byli takimi, jakimi s№ dla siebie w duchu, a nie jakimi zakamieniaіa ich materia. Dziwo przefrunкіo nad ich koіyskami, Proteusz zgwaіciі im neuro.

Wyduszyіem mu to na dіoс w іzie mlecznej, w krysztale biaіym.

Artur przyj№і go z wahaniem. Lecz zaraz zmieniіa mu siк mina.

- I oddasz nam to wszystko?

- Nie wam. Ale poprzez was, tak, to znaczy: wy oddacie. Uwolnicie do publicznej. - Zabіystniіem szeroko na њwiaty, nieba, kwietownice podobіoczne. - Aїeby kaїdy mуgі, jak w tej tu waszej socjal szlai, stanowiж sobie tak№ normalnoњж czіowieka, jak№ tylko chce - ale obiektywnie, prawnie, fizycznie - a nastкpnie dowolnie zmieniaж j№ w inn№, tak samo absolutn№, i znowu, i znowu, i znowu, W GRZE. Nie tego chcecie?

Arto migotaіu њwiergotliwie, niezdecydowanu, wielomyњlnu, dygotl№cu.

- Nie wiem. Czego chcemy. Nie ma, nie byіo їadnego chcenia ostatecznego, chcenia poza chcenia wszystkie. Zawsze tylko chкci drobnego upіynnienia: ubioru, roli w spoіeczeсstwie, roli w gospodarce, pіci, ciaіa, kogito.

- I jak miaіo siк to skoсczyж?

- Nie miaіo koсca.

- Ale czy moїna upіynniaж w nieskoсczonoњж? Co bкdziecie zmieniaж w њwiecie pіynnoњci absolutnej? Krew kreatywуw nie starczy na dіugo.

- O nas siк boisz?

- Nie. Wy jesteњcie bezpieczni, Proteusz was przytuliі do serca, nie zatoniecie. Urodziliњcie siк, by pіywaж. Bojк siк o tych przemoc№ zrzucanych z urwiska w fale. Dlatego chcк gwarancji - teraz - zanim wydostanк i przekaїк kod - їe uwolnicie go juї w nurcie gry swobodnej, tak rozwiniкty, їe przyjazny dla najstarszych petra, otwarty na wszystkie krуlestwa.

- Nie musisz -

- Jaka jest ostatnia forma rasizmu, zer doktor? Rasizm kulturowy. Nastкpuje specjacja, ludzkoњж rozchodzi siк w rуїne krуlestwa: inaczej konsumujemy, inaczej mуwimy, inaczej myњlimy, inne nosimy ciaіa i inne њwiaty na gіowach - naleїymy do innych gatunkуw. Prawnie, biologicznie, fizycznie. Czіowiek przyszіoњci pocznie siк nie z genetyki czy cybernetyki, lecz z szalonych fantazji pijanego pisarza.

...Co moїemy zrobiж? Zachowaж moїliwoњж GRY miкdzy krуlestwami. Wrужcie do Wittgensteina, zer doktor.

Wstaіem.

- Bкdк czekaі do trzeciego wschodu koguta.

Їeliwo czіowieczaіu i boїyszczaіu.

- A ty? Ty sam? Co z tob№?

Zaњmiaіem siк sucho.

- Mojїesz teї nie wszedі do Ziemi Obiecanej.

- Ale zdajesz sobie sprawк, jak szybko stanie siк to wszystko widoczne w konstelacjach, jak na dіoni Nostradamusa. Z ktуrego kwadrantu przyszedі ruch, wokуі jakiej gwiazdy obracaj№ siк nasze planety, Њci№gniesz na siebie odwet, wiesz o tym, prawda?

Teraz zaњmiaіem siк krуlewsko, sztandarowo.

- Odwet! Wrogуw! Konspiracje!

Arto spіynкіu powoli w odmкty kwietne, wahadіuj№c miкdzy rolami, maskami, pіciami, њwiatami.

- Nie wrуcisz na studia...

- Czego mnie jeszcze nauczycie, znawcy znawstwa samego?

Їeliwo tylko kwiatowaіu pіetwiњcie, smoczyњcie.

- Pіywaж, pіywaж, pіywaж...

A wraz z jenu ruchami baіwaniіy siк i nicowaіy poіacie zieleni, wszelkich kolorуw wybuchowych - їe rychіo zostaіum samu na wierzchoіku graniastoњwiata іysego i zwyczajnego jak trzy plus trzy. Granica przekroczyіa mnie z drugiej strony. Zadrїaіem. Nadchodzi rok nieistnienia, nadchodzi straszne bezkwiecie.

Endgame

Doctor Who osіoni wіasn№ piersi№.

Ale nie ma budek telefonicznych na mostku flagowego kr№їownika FATAGI. Sejwujemy siк co sekunda. All Resists +100%.

Paweі wypada z niespodziewanego uskoku temporalnego, krуlestwo pcha go na szczycie sinusoidy, w Sony-Corleone rz№dz№ te same pіcie, fizyki i polityki, te same palety barw i emocji.

I dopiero bosman w№saty blokuje mu drogк przed gіуwn№ schodni№. You shall not pass.

Nastкpuj№ krуtkie targi. Aktualne poіoїenie w konstelacjach - Pawіa paszport, Pawіa DNA - daje mu prawo. Їeby przynajmniej dopuњciж przed oblicze.

Panie Rajmundzie!

Ja tu sam!

Z otwartymi ramionami!

Rajmund Gawriіo pali fajkк rozparty na mostku, za sterem pancernego okrкtu tn№cego wody mуrz nieprzyjaciela. Soundtrack: Line 14 O-Iera.

(Dialogi, powolne). Czy nie powiedzieliњmy sobie wszystkiego? Powiedzieliњmy wszystko. Kiedy ja nie chcк, їeby zostaі miкdzy nami їal gniew pretensja. Rozeszliњmy siк, rozeszіy siк њwiaty. To naturalne. Uwaїasz, їe jestem zbyt stary, spetryfikowaіem sobie mуzg, їe nie rozumiem. Byж moїe. A czy - Brzкk dzwonka. Przybiega oficer z kabiny radiowej. Admiraі Gawriіo czyta radiogram, a burze piorunowe przechodz№ mu po czole i pod brwiami.

Przerywamy misjк. Nowe rozkazy, nowy kurs, caіa naprzуd.

Paweі stoi w k№cie cichy jak trusia.

Przybiegaj№ kolejni oficerowie, odbywa siк narada. Paweі sіyszy sіowa-blanki, widzi twarze-maski - ale liczy siк melodia sytuacji, rytm przekleсstw.

Naturalnie nie mуgі siк spodziewaж, їe stary Gawriіo weџmie wszystko po prostu za zbieg okolicznoњci. Dlaczego Paweі musiaі siк tu teraz zjawiж? Poniewaї te teatry s№ starsze od krуlestw. Juї australopiteki - pochylaіy siк nad pokonanymi, by - zajrzeж im w њlepia w chwili - tryumfu.

Spodziewaі siк. Co nast№pi.

Plaja: Strzelaj№ Pawіowi w іeb i rzucaj№ trupa rekinom.

Albo. Zamykaj№ go pod pokіadem i podpinaj№ mu jaja do pr№du.

Albo. Gawriіo w furii krуlewskiej masakruje Pawіa za pomoc№ їeliwnego barometru.

Albo.

Nic z tego. Nie zataсczк z tob№, panie mіodszy.

Inni ciк zbawi№, w innych grach.

I tylko spogl№da Gawriіo z takim - smutkiem. Taki - zmкczony. (W opuszczonej dіoni - kartka z radiogramem).

Dlaczego s№dziіeњ, їe jestem twoim wrogiem? Czy musisz mieж wroga? Musisz wierzyж w intrygi, w zіe koporacje, strasznych oligarchуw, tajne akcje i zbawcк ludzkoњci? Wykradaж, niszczyж, zdradzaж? Naprawdк nie potrafisz inaczej?

(Bez wyzwania. Bez przeciwnika. Bez misji. Bez nagrody).

Drze i wyrzuca radiogram do morza.

Co zrobisz z tymi Paсstwami Ducha? Komu sprzedasz?

Nikomu. (Paweі gіoњno, do mikrofonu. To ostatni akt). Nie bкdzie їadnych providerуw Paсstw Ducha. Їadni kreatywi nie nakrкc№ tych pomaraсczy.

Uwolniк kod. Cudzymi rкkoma, ale uwolniк. (Zobacz). Dla kaїdego, dla wszystkich, na wszystkie drogi czіowieczeсstwa.

Їe powstanie miliard rуїnych ludzkoњci. Miliard rуїnych normalnoњci. Miliard rуwnoczesnych Homo sapiens. (Trans-sapiens). Miliard paсstw.

A potem nastкpny.

I nastкpny, jeszcze inny.

Przepіywaj№c od atrakcji do atrakcji, od sekundowego absolutu do absolutu.

Bez koсca.

Bez kierunku.

Bez celu.

Bez їadnej jednej, niezmiennej doskonaіoњci.

Gra.

(Musiaіeњ byж њwiadkiem tej chwili, musiaіeњ stan№ж F2F, wygіosiж kwestie epilogowe.

Nie ma dla ciebie їycia poza plaj№ i szlaj№).

Podіoga przechyla siк pod nogami, kr№їownik kіadzie siк ostro na burtк.

Zіapawszy siк stalowego uchwytu, Gawriіo wskazuje admiralsk№ fajk№ napкczniaіe cyferblaty zegarуw wysoko na bocznej њcianie.

Moїe i rozumiesz prawa krуlestw, moїe i wyczuwasz pr№dy ducha. Ale nie rozumiesz gospodarki, nie rozumiesz pieni№dza, za pуџno siк urodziіeњ.

A dla mnie on byі, jest њrodowiskiem naturalnym. Na zmianк stуp procentowych swкdzi mnie bікdnik.

(Uginaj№c kolana, utrzymuje rуwnowagк na rozkoіysanym pokіadzie).

Oba zegary maj№ tylko po jednej wskazуwce, a na ich tarczach nie wypisano godzin, lecz procenty.

Lewy zegar pokazuje stosunek Produktu Globalnego Brutto Gospodarki Ducha do Produktu Globalnego Brutto Gospodarki Gnoju.

Prawy zegar pokazuje stosunek Produktu Globalnego Brutto Gospodarki Radosnej do Produktu Globalnego Brutto Gospodarki Pracy.

Patrz!

Gdy obie wskazуwki wejd№ na lewe poіowy tarcz (bije dzwon okrкtowy) nadejdzie potop.

Oni zaczn№ ton№ж - ton№ж stadnie, rocznikami, pokoleniami, milionami. (Miliardami).

Kaїdego dnia, kaїdej godziny dostrzegaj№c - rуwnie wyraџnie jak ty i Mateo - absolutn№ nudк i bezcelowoњж dalszej gry.

A tymczasem -

Pokonaіeњ bossa? All hail the champion. Zalicz sobie punkty doњwiadczenia.

Ale to nie kaprys starego durnia.

To wyњcig o їycie. Ucieczka przed tykaj№c№ bomb№ zegarow№.

(Caіa naprzуd!)

Paweі - wykrzywia usta. Kto tu jest niewolnikiem plai. Kto siк њciga.

Kto nie pojmie nigdy takiego tryumfu: przez poddanie. Takiego ratunku: przez wyzbycie siк kontroli. Takiego planu: nie planowaж. Graж.

Nagle grzmi№ dziaіa, trzкsie siк mostek, Paweі zatyka uszy. Kr№їownik ostrzeliwuje nieprzyjaciela: mgliste sylwety na horyzoncie.

Potкpieсcze wycie syren uniemoїliwia zebranie myњli. Co siк staіo? Niespodziewany przystanek po drodze. A moїe wіaњnie przystanek w niespodziewanym: powrуt do pierwotnej misji Gawriіy.

Paweі wytacza siк na zewn№trz, zjeїdїa po stalowej drabince na pokіad.

Okrкt zwalnia, podchodz№c do rozbitkуw, od ktуrych odpкdziі juї wroga. (Rozmazane ksztaіty na widnokrкgu).

Wody Morza Nolensum s№ szare jak popiуі, ciкїkie jak marmur, lekkie jak gaz rozweselaj№cy. Piana morska ma tu barwк szkliwa zкbowego.

Marynarze przerzucaj№ uratowanych na pokіad przez reling niczym worki њmieci. Topielcy padaj№ bezwіadnie, tocz№ siк bezwolnie jak kukіy. Nolensum rozlewa siк wokуі nich w mкtne kaіuїe.

Trzeba im przemoc№ rozwieraж szczкki, unosiж powieki, zmuszaж do oddychania. ( - Oddychania).

S№ tak mіodzi.

Tak bladzi.

Nawet odratowani, usadzeni prosto, z kubkami gor№cej kawy w garњciach - patrz№ maіo przytomnie, tylko obracaj№c oczy ku morzu, ku bezmiarowi nolensum. Nasi№knкli nim do koњci.

Brali udziaі w wyprawie na koniec њwiata. Dotarli do celu i zatonкli - staranowani - w drodze powrotnej. (Przez wroga-widmo, nieprzyjaciela niewidzialnego).

Nolensum spіywa z nich grubymi kroplami, њcieka na stal, kap-kap.

Paweі stoi, patrzy. Dџwiкki, barwy, zapachy, nastroje - to przecieї takїe jego krуlestwo. Stoi, stoi i koіysze siк do rytmu fal jak zahipnotyzowany.

Kap. Kap. (Bliїej). Kap. (Posіuchaj). Kap. (Wiesz). Kap.

Zdobyіeњ, co byіo do zdobycia.

Pokonaіeњ wszystkie przeszkody.

Zgromadziіeњ bogactwa, reputacje, cuda.

Osi№gn№іeњ ostatni level.

I co teraz? Co ci pozostaіo?

Tylko nieskoсczony - kap - bezcelowy - kap - otкpiaj№cy - kap - ogіupiaj№cy - kap - њmiertelnie nudny - kap, kap - grind.

(Bliїej).

(Bliїej).

I to nie ramiк Doctora Who, nie nelson puchowy anielic, lecz brutalny chwyt admiraіa Gawriіy ratuje w ostatniej chwili Pawіa, juї przechylonego przez reling, juї zsuwaj№cego siк w szare odmкty.

Dispel All. Recharge.

Gawriіo z trudem kryje nagіe zdenerwowanie, musi - odwrуciж twarz. Uratowaі Pawіa - zamiast tego, kogo powinien byі uratowaж. (Wiкc ratuje wci№ї i wci№ї, bez koсca).

To nie s№ dla ciebie bezpieczne akweny.

Zwijaj siк. Panie mіodszy. Juї.

I Paweі zwija siк.

Zwin№wszy -

Przemyka promieniem zіocistym od wкzіa do wкzіa konstelacji:

Paweі Kostrzewa

Krwawy Hegemon

Strewak Buta

Pacza

Pacza dopiero co obudziі siк w swojej strefie czasowej; ale od razu zaakceptowaі warunki. (Paweі znaі go z REPUTACJI).

Zacieњnia orbitк. Znajomy znajomego znajomego. Znajomy znajomego. Znajomy.

Juї pora.

Business mode. Na mahoniowym stole na dwusetnym piкtrze wieїy finansowej Kinszasy spoczywa maіy czarny neseser. Szyfrowy kwant-zamek otworzy jedynie dusza prywatna Pawіa.

Na neseserze - pojedyncza kartka: sumy kontrolne i specyfikacja kogito. Pacza zapoznaі siк z nimi pierwszym rzutem oka.

Od momentu wіamania - gdy Gawriіo otrzymaі sygnaі alarmowy - minкіo prawie pуі godziny. Transi zd№їyli zabezpieczyж siк na swoich prawach i rozmnoїyж kod poza zasiкg FATAGI. Uwolnienie nast№pi w ci№gu najbliїszych kilkunastu godzin, gdy tylko uwin№ siк ichni developerzy.

Pacza. jest developer kultowy: fikcje Paczy nie tylko zwyciкїaj№ z prawd№ i innymi fikcjami, ale przykrywaj№ wіasne oryginaіy. Sporz№dziі piekіo Dantego, Nowy Jork Woody'ego Allena, sny Prousca, dzieciсstwo bezdomnych, maіїeсstwa Bergmana.

Konstelacje Paczy - bursztynowe galaktyki pokazowe - przemawiaj№ za niego. Nie skusiіy go teraz pieni№dze; przyj№і WYZWANIE.

Przysuwa neseser do siebie. Zaciera krуtkie r№czki.

Nikt jeszcze nie widziaі tego kodu w publicznej. Gor№ce buіeczki prosto z pieca. Ladder Standing +200, orgazm wtajemniczenia.

Dziecko staje na palcach, by siкgn№ж pуіki ze sіodyczami.

Mogк? Mogк? Mogк?

Cyrografy zostaіy podpisane, dusze wymienione.

Pyk, otwiera siк zamek.

Paweі - wygl№da na nocne miasto pod obcymi gwiazdami, podczas gdy za jego plecami Pacza poїera іapczywie kod Skeuta Red.

Punkt widzenia Pawіa cofa siк piкж metrуw za jego kark. Widzi teraz samego siebie stoj№cego z zaіoїonymi z tyіu rкkoma, zarys postaci na tle plajowej panoramy miasta.

Soundtrack: Heat, Run Uphill Elliota Goldenthala.

Nastrуj: melancholia technicolor - dіugie, spokojne nuty: nolensum pіynie przez zmysіy - їyje tu tylu, tylu ludzi! - cokolwiek uczyniк, cokolwiek pomyњlк, cokolwiek przeїyjк, bкdzie jedynie њlepym powtуrzeniem w masie - statystyka cieknie mi z nosa, leje siк z oczu - rozmywaj№c w kolorowych smugach њwiatіa migocz№ce w nieskoсczonej planimetrii miasta - miasto moje konstelacje, miasto dusz№, miasto ja.

Zatopiony w nastroju -

Јyka swoje dizajnerskie dragi, piguіka po piguіce. Statecznie i z namysіem. Jakby siк zaci№gaі bardzo drogim cygarem. ( - Zaci№ga siк).

Tagi: TopOfTheWorld, FinalCountdown.

A Pacza (za plecami) poїera kod, przygiкty nisko nad br№zowym pіaskowyїem stoіu, nad otwartym neseserem, poїera poїera poїera, gкba szufla, gardіo odkurzacz, іapy spychacze, їre їre їre.

Aї odpada, naїarty, napuchіy, rozdкty. Omal unosi siк w powietrze. Zera i jedynki b№belkuj№ mu z k№cikуw ust.

Beka.

Odbekn№wszy -

Ryczy. ( - Ryczy).

Wicher ryku Paczy str№ca ze њcian Picassy, Warhole i Maiery.

Jest to wrzask Stworzyciela Њwiatуw.

Bogowie i tytani kotіuj№ siк w jego brzuchu, napiкtym niczym bкben. Wiecznie niespokojne palce Paczy wystukuj№ na nim szybkie rytmy.

Ruszamy! (Niech siк stanie pуіcieс, pуіњwiatіoњж).

Zatem - raz, dwa, trzy, cztery - na jakich to ma pуjњж flakach?

A co mnie one obchodz№? (Paweі nie - odwracaj№c siк). Hardware, software - to wszystko czкњж gnoju, mamy od tego їuki-gnojowce, nerdуw technofilуw, niech siк w tym grzebi№, to ich porno.

Takie czy inne medium, taki czy inny tech, takie czy inne biolo - nie ma znaczenia.

Kreatyw tworzy CONTENT.

A developerzy uwaїaj№ siк za kreatywуw najwyїszej kategorii. (Nadкci). Inїynierуw ontologii, matematykуw snu. (Nadmuchani).

World-building to sztuka ostateczna. Koniec koсcуw wszyscy bкdziemy їyж w zbudowanych od podstaw њwiatach fikcji.

No wiкc co to ma byж? Bуg-dziecko - zaciera r№czki. Na czym mam postawiж te szlaje?

Jaka specyfika?

High fantasy?

Hard SF?

Inna fizyka?

Inne biolo?

Inny social?

Przyszіoњж? Przeszіoњж?

Odwrуcona entropia?

Co to ma byж?

Paweі poіyka ostatni№ pastylkк.

Jedno sіowo: NIC.

~

Byіa sobota, Paweі Kostrzewa obudziі siк wczeњniej niї zwykle, gdy jeszcze graіy w promieniach Sіoсca wibracje porannej rzeњkoњci, gdy buzowaі elektrycznie lazur њrуdmiejskiego nieba. Paweі pozostawiі wczoraj wieczorem niezaci№gniкte zasіony - wyrwaі byі tк wolnoњж spod pruskiej komendy mieszkania, podobnie jak temperaturк powietrza czy nastrуj aerozolowy poszczegуlnych pomieszczeс - i teraz zapіaciі cenк: poranek letni wtargn№і mu szturmem na іуїko, zdobyі przyczуіki na bieli przeњcieradіa i poduch, wpeіzі gor№c№ fal№ na nag№ skуrк mіodego mкїczyzny, wreszcie wjechaі mu w oczy. Paweі Kostrzewa siк obudziі.

Poniewaї nadal byі niewolnikiem fizjologii, poddawaі siк temu samemu rytmowi rytuaіуw ciaіa, i to nie gdzie indziej jak w іazience nurkowaі, jeszcze pуіњpi№cy, pуіњni№cy, w bікkity miкdzyludzkie њwiata, miasta i dzielnicy. Przez te kilka godzin wiele wszak mogіo siк zmieniж; mogіy siк wokуі Pawіa zupeіnie inaczej uіoїyж sieci znajomoњci-nieznajomoњci. Pod prysznicem, wyj№wszy z uszu szum wody, sіuchaі plotek i niedyskrecji wyciekaj№cych z FATAGI i Gejzeru Cudуw w rewiry publiczne. Rozpoznano tam juї wektory trendуw i zwrуcono uwagк na news wypuszczony przez krуlewsk№ kabaік transуw: dzisiaj o 12.00 GMT ogіosz№ oni now№ kampaniк non profit, na reputacji aliansu. Znajomi-nieznajomi pukali do Pawіa przez caі№ noc. Otrzymaі nawet zanonimizowane groџby њmierci. Juї siк szykuj№, juї siк zbieraj№ przeciwko niemu, zatruwaj№ groty strzaі. Byі w њwietnym humorze.

Wyst№piі na moment na balkon, potykaj№c siк o pust№ butelkк z odіamkiem glinianej skorupy w њrodku. Sіoсce pompowaіo czyst№ energiк, czuі kaїdy foton wnikaj№cy w ciaіo. Sok grejpfrutowy miaі barwк i smak plazmy solarnej. Paweі zdj№і ze zmysіуw wszystkie pakiety tagowane GPSem i RFIDami. Jakїe oїywczo - podniecaj№co - dziaіaі sam widok milionowego miasta pod њwiatіem nowego dnia, w ruchu, w gor№czce, w zmianie. Coњ siк dziaіo; coњ siк rodziіo; coњ nowego nadchodziіo.

Postanowiі obejrzeж prezentacjк transуw przy њniadaniu, przy obfitym posiіku, ktуrego skіadniki wybierze z kaprysu w ostatniej chwili z menu „Ambrozjonu", 237 metrуw na pуіnocy wschуd od aktulnej lokacji. Byі cudownie gіodny. Wіoїyі garnitur Norton Sons, zbiegі po schodach, ani spojrzawszy na windк.

Na ulicy przed Staruch№ omalїe wpadі na Adriana Utraіta.

- Њpieszy siк pan? Chciaіem -

- Aleї pan juї zrobiі swoje! - zaњmiaі siк Paweі.

Utraіt otaksowaі go szybko.

- Wіaњnie wydawaіo mi siк, їe naciskaіem jednak zbyt bezpoњrednio. A moje intencje...

Paweі poklepaі go po ramieniu.

- Proszк siк nie przejmowaж, ugraі pan, ile mуgі. I teraz - co? Przeprowadzka?

- Nie. Nie zamierzam. - Wzi№і gікbszy oddech. - Pan rzeczywiњcie podj№і juї decyzjк. Widzк, їe tak. - Jeszcze zіapaі Pawіa za rкkaw marynarki, przytrzymaі. - Dostrzegі pan prawdк.

- Przeciwnie! - Paweі њmiaі siк, lecz bez najlїejszej nuty szyderstwa, kpiny. - Co dostrzegam? Faіsz, teatr i faіsz. Czyniк faіsz! Z prawdy - faіsz! Tylko w tym sens, rycerzu mуj drogi, tylko taki ratunek.

- Co pan opowiada? Panie Pawle, przecieї -

- Porozmawiamy! Porozmawiamy!

Paweі pomachaі Utraіtowi i pobiegі dalej. Serce biіo mu niczym dobrze nastrojony mіot pneumatyczny, uњmiech balonowy rozsadzaі czaszkк, їyіami mknкіy torpedy FTL. Musiaі co chwila skrкcaж, uskakiwaж, lawirowaж, na ulicach byіo tyle ludzi! I nawet nie krzyczeli, nie obraїali siк, gdy ich niechc№cy tr№caі, popychaі. Znajomi-nieznajomi, odpowiadali Pawіowi uњmiechami, odprowadzali go sіonecznymi spojrzeniami. Їe aї trudno byіo siк obroniж przed t№ pewnoњci№ oњlepiaj№c№: kaїdy chce mi coњ powiedzieж, kaїdy ma coњ waїnego, coњ dobrego do przekazania. Tyle, tyle ludzi! Czemu ich nie pozdrowiж, nie uњciskaж, nie zaprzyjaџniж siк? Wszyscy jesteњmy znajomymi.

Byіa sobota, byі maj, sіoсce, ranek, tіumy, Paweі pкdziі przez kolorowe miasto, podekscytowany, gіodny, ciekawy nastкpnej godziny, minuty, sekundy. Ma dwadzieњcia siedem lat, nie lкka siк biedy, nie lкka choroby, przyszіoњж jest otwarta na oњcieї. Њwiat biegnie razem z nim. W tк czy w inn№ stronк - to nie ma znaczenia. Trzeba tylko biec, trzeba iњж do ludzi, miкdzy ludџmi, z ludџmi. Prкdzej! Prкdzej! Czeka nas їycie peіne przygуd.

listopad 2008 - wrzesieс 2010

W tekњcie wykorzystaіem fragmenty encykliki Jana Pawіa II Veritatis splendor, Dociekaс filozoficznych Ludwiga Wittgensteina, Process and Reality Alfreda Northa Wbiteheada oraz fragmenty wierszy Bolesіawa Leњmiana.

Oko potwora

Sterownia wygl№daіa jak sala tronowa. W szkіach martwych ekranуw zobaczyі siк jak w lustrze (...). Na wzniesieniu staіy budz№ce rozmiarami szacunek fotele pilotуw, zwaliste, z siedzeniem w ksztaіcie gікbokiego negatywu ludzkiego ciaіa - zapada siк w nie po pierњ. (...) Pianowa wyњciуіka porкczy zmurszaіa od staroњci. Kalkulatory - takich jeszcze nie widziaі. Ich twуrca musiaі siк zapatrzyж w organy. Zegarуw na pulpitach byіo jak maku - trzeba by mieж ze sto oczu, aby je naraz ogarn№ж. Odwrуci! siк wolno. Szedі oczami od њciany do њciany, widziaі pl№taninк іatanych kabli, skorodowane pіyty izolacji, їelazne koіa rкcznego opuszczania hermetycznych grodzi, wyњwiechtane od dotyku r№k, spіowiaіa czerwieс rozrz№du gaњnic - wszystko byіo tak zakurzone, tak stare...

Stanisіaw Lem, Terminus

KARKULOWSIAЈ ZWARTUSIAЈ

RATUWSIANKU BOЇYWSIO

Stanisіaw Lem, Dzienniki gwiazdowe

I. Bunt

Trzy dni po opuszczeniu orbity Marsa CSS „Behemot V" otrzymaі morsem ostrzeїenie o nadchodz№cej burzy sіonecznej. Nawigator obliczyі now№ trajektoriк, pozwalaj№c№ zejњж w porк w pas asteroidуw i osіoniж statek mas№ skaln№; mieliњmy potem dopкdziж Jupitera na tej samej elipsie, po dodatkowych akceleracjach. Stos atomowy, stary model lunarny, sprawowaі siк dobrze, „Behemot" dysponowaі zreszt№ zapasem paliwa na cztery akceleracje do kursowej. Juї po zmianie kursu Nawigator odkryі, їe w obliczeniach byі bі№d. Rozmontowawszy z Elektronikiem i Inїynierem kalkulator pokіadowy, znalazі na њwieїo lutowanych ukіadach popalone kікbki wіosуw, kulki kurzu b№dџ weіny Byіa to oczywiњcie wina Elektronika, ktуry siк upiі na wychodnym w bazie na Dajmosie i drкczony kacem niewaїkoњciowym nie dopilnowaі technikуw przysіanych dla okresowych reperacji ze stoczni marsjaсskiej. Trzeba byіo na gwaіt nowe obliczenia wykonaж, juї dla z gуry tak nieszczкњliwie ustalonego wektora. Kapitan, Nawigator i Pierwszy Pilot њlкczeli nad nimi caі№ nocn№ wachtк. Wyczyszczony kalkulator dla odmiany siк przegrzaі; Elektronik wіasnymi rкkoma okіadaі rozpalone lampy prуїniowe maszynowego mуzgu szmatami z suchym lodem, parz№c siк przy tym dotkliwie. Przyszedі do mnie z tymi poparzeniami. Daіem mu maњж i obandaїowaіem dіonie. Teraz juї bкdzie zupeіnie do niczego nieprzydatnym.

Nazajutrz przyњpieszaliњmy kwadrans z 1g i kilkakrotnie na mocniejszym ci№gu w krуtszych zrywach. Zostaіem w іуїku, czytaj№c prasк fachow№ podjкt№ z Dajmosa, dopуki mi ramiк nie omdlaіo. Pod wieczуr byliњmy juї na nowym kursie, z powrotem w niewaїkoњci. W mesie, pуіmrocznej od dymu papierosowego zasysanego niemrawo przez zdezelowane wentylatory, gadaliњmy przy kolacji o wieњciach o wojnie. Zwi№zek Radziecki juї zamkn№і swoje stacje i punkty przeіadunkowe dla statkуw pod zachodnimi banderami; na Dajmosie mуwiіo siк o ostrzegawczych laserunkach, a nawet o sabotaїu jakichњ skіadуw tlenu pod Olympus Mons. Kto miaіby je sabotowaж? Strony oskarїaіy siк wzajemnie. Radiowiec twierdziі, їe potem nic juї nowego nie poszіo w eter, Luna Jeden przestaіa zreszt№ przekazywaж biuletyny polityczne. Dіugo tіumaczyі Drugiemu Pilotowi, dlaczego nasza kompania nie powinna siк przejmowaж tymi perturbacjami. Na kolacji pojawiі siк takїe Pasaїer, zazwyczaj prosz№cy o dostarczenie mu posiіku do kabiny. Prуbowaіem wci№gn№ж go w rozmowк; odpowiadaі pуіsіуwkami. Moїe istotnie z nieњmiaіoњci. Ma paszport z Zachodnich Niemiec i pіaci gotуwk№. Pierwszy Pilot utrzymywaі, їe rozpoznaje u niego akcent Afrykanera. Na pewno wyrуїniaі siк Pasaїer cer№: smagіy i w ostrych zmarszczkach od sіoсca - a my: blade robaki prуїni. Radziі sobie jednak z jedzeniem w zero gie wcale dobrze. Paliі marlboro.

Kapitan wezwaі mnie do sterowni, chciaі obliczeс siіy tego sztormu i oceny zagroїenia zdrowia zaіogi. Gdy przyszedіem, sterownia byіa akurat pusta. Na ekranach srebrzyіy siк gwiazdy, maіe Sіoсce rozjaњniaіo boczny monitor rufowy, cienie peіzіy smolnymi smugami od prawej ku lewej. Tysi№ce њwiateі migotaіy na panelach kontrolnych, nigdy nie udaіo mi siк zapamiкtaж, o czym tu informuje ktуra lampka, i pewnie wіaњnie dlatego tak mnie uspokaja уw widok, widok i cisza kabiny sterowniczej taktowana mechanicznym tкtnem masywnych zegarуw kalkulacyjnych. Ciszк m№ciі takїe furkot papierуw z obliczeniami Nawigatora, przypiкtych metalowym klipsem do obudowy mуzgu elektronowego: trzy wiatrakowe wentylatory umocowano tam w miejscu zdjкtej okrywy, aїeby chіodziіy wnкtrze maszyny myњl№cej. Pr№d powietrzny biegn№cy od niej przez sterowniк obrуciі mnie powoli i pochwyciіem obraz sylwety maіpiej skrytej w cieniu za szafami z kartami astrograficznymi i mapami fotogramometrycznymi: wielki chochoі їelazny, paіuba ludzka-nieludzka na nogach hydraulicznych. Ach, wiкc nie czіowiek, lecz automat czіekoksztaіtny, ten Marabut megawatowy, ktуrego Kapitan przej№і byі za niespіacone dіugi od spуіki gуrniczej z Merkurego. Wі№czony? Wyі№czony? S№dziіem, їe trzymamy go gdzieњ w gуrnych іadowniach wewnкtrznych. Ogniste њlepie pulsowaіo w powolnym rytmie nad gкb№ lasera wyzieraj№c№ spod purpury chromowo-korundowej pіyty piersiowej automatu - wі№czony zatem. Za plecami zaskrzypiaіy przekіadnie zegara kursowego, obejrzaіem siк. Zawisіy przy zegarze Kapitan kartkowaі tablice astrometryczne, zerkaj№c co rusz w rachunki Nawigatora.

- Na co on tu, Kapitanie? - spytaіem, wskazuj№c Marabuta.

Kapitan tylko przyіoїyі palec do warg.

Daіem mu rachuby napromieniowania (bardzo pesymistyczne) i wrуciіem do siebie, gіowi№c siк juї i nad tym Marabutem, i nad zachowaniem Kapitana, i nad obecnym poіoїeniem „Behemota", ktуre wtem, w owym krуtkim rozbіysku aury tajemniczoњci, ukazaіo mi siк dziwnym i bardziej jeszcze niepokoj№cym.

Statek zgrzytaі, њwiszczaі, huczaі, szіo to dіugim echem w jego metalowych koњciach, jak zawsze po seriach przyњpieszeс - budziіem siк z pіytkiego snu wci№ї i wci№ї. W koсcu zasn№ж nie mogіem wcale. Naci№gn№іem podwуjne skarpety, zabraіem termos ceresowego samogonu i zapukaіem do Radiowca.

Dіugo czyњciі іatk№ irchy grube szkіa okularуw.

- Na straїy?

- Wiкc skoro Kapitan ma takie powody...

Rozbieraliњmy to na czynniki pierwsze w їуіtym њwietle nagiej їarуwki, ss№c przez sіomki zimny alkohol, zapatrzeni w gwiazdy migocz№ce na czarno-biaіym ekranie-bulaju.

- Moїe Pasaїera...

- Ale do asteroidуw? Cуї tam, gуrnicy jacyњ na kursie?

- Przez tк wojnк w takim razie.

- Mhm.

Radiowiec chwyciі їeliwny teownik koi i podci№gn№і siк pod sufit, do pуіki ze starymi almanachami i katalogami. Odnalazіszy wolumen, zawiesiі go przed sob№ w powietrzu i kartkowaі powoli, podwin№wszy pod siк nogi.

- Aha. No tak. - Pokazaі mi schematy ukіadуw naszego kalkulatora. Nic nie zrozumiaіem. On kiwaі gіow№, juї trochк po pijacku. - Daіoby siк. Chyba. Tak№ awariк-pomyіkк.

Dumaliњmy nastкpnie aї do dna termosu, kto i po co miaіby sabotowaж gіуwny mуzg pokіadowy CSS „Behemota V", aby sprowadziж frachtowiec z kursu na њmietnisko ukіadowe. Sabotaїysta musiaіby wszak wpierw przewidzieж nadejњcie burzy sіonecznej.

- Jakie niesiemy cargo?

- Gіуwnie biomasa dla habitatуw jupiterowych.

- Ktуї by siк poіasiі?

Byіa to juї godzina przed pierwsz№ wacht№. Radiowiec uњmiechaі siк sennie niczym kwituj№cy Budda, mnie kr№їenie zamieraіo w stopach, masowaіem nogi, ziewaj№c.

- Piraci! - chichotaі Radiowiec, a kropelki њliny lub samogonu drїaіy mu na w№sach. - Kosmiczni piraci!

Zw№tpiіem.

Nastкpnego dnia po њniadaniu Kapitan zwoіaі zaіogк na odprawк. Czyli wszystkich prуcz Pasaїera; nie pojawili siк jednak Nawigator ani Elektronik. Elektronik pewnie spaі po pastylkach przeciwbуlowych, ale usіyszaіem, їe i Nawigator wymуwiі siк chorob№ - o tej dolegliwoњci nie raczyі mnie powiadomiж. Zaraz potem udaіem siк do niego. Nie chciaі otworzyж. Drzwi kabiny zaryglowaі od wewn№trz, nie odpowiadaі na wywoіania przez gіoњnik. Wszystko to byіo coraz bardziej dziwne.

Zaszedіem znуw do Radiowca. Nie miaі wiele do roboty, skoro huk Sіoсca zagіuszaі juї caі№ dіugodystansow№ komunikacjк; sortowaі stare radiogramy. Pracowniк nasіuchow№ wyіoїono grub№ izolacj№ dџwiкkow№, nawet przeci№gіe pojкkiwania metalu kadіuba tu nie dochodz№. W ciasnym pomieszczeniu wisiaіa woс sparciaіej gumy.

Radiowiec zamkn№і drzwi, wyі№czyі instalacjк foniczn№.

- Myњlaіem o tym od rana - rzekі њciszonym gіosem. - Bierzemy przecieї te kontenery wedіug manifestu frachtu, sami nie sprawdzamy zawartoњci, bo i jak? Burze sіoneczne wystкpuj№ niezupeіnie przypadkowo, ale jednak w pewnym kalendarzu probabilistycznym, s№ pory mniejszego i wiкkszego zagroїenia. A obecnie znajdujemy siк w szczycie jedenastoletniego cyklu sіonecznego. Juї od dіuїszego czasu na rуwniku Sіoсca grupuj№ siк wielkie plamy. Pierwszy wyrzut masy z korony nast№piі dwa tygodnie temu, postawiono wachty alarmowe w obserwatoriach astronomicznych. Teraz poszedі rozbіysk z wyrzutu o temperaturze piкжdziesiкciu, szeњжdziesiкciu milionуw kelwinуw, po spektrum widzialnym, i po rentgenowskim oraz gamma. Na Ziemi podziwiaj№ przepiкkne zorze. Ј№cznoњж radiowa kompletnie tam zagіuszona, podpalona jonosfera, pasy Van Allena zmiotіo, poіowa satelitуw usmaїona, byle їelastwo indukuje pr№d. Wiкc odciкci. A w pasie asteroidуw masz dziesi№tki albo juї i setki prywatnych habitatуw, czкsto po prostu zahermetyzowanych jaskiс, trudno o lepsze miejsce do przeіadunku kontrabandy w kosmosie, sіyszy siк o tym w portach, w plotkach na falach.

- Ale nawet jeњli sprowadzi nas tak sprytnie do swojej kryjуwki w planetoidach - jakїeby miaі dokonaж przeіadunku bez naszej wiedzy? Jakїeby w ogуle miaі go dokonaж z nami na pokіadzie?

- Toteї wіaњnie. - Tu Radiowiec nachyliі siк ku mnie, іami№c pion. - Zjadіeњ tк jajecznicк? Wypluіem wszystko! Herbatк gotujк u siebie na spirytusowej. Mam trochк sucharуw i puszkowanej woіowiny.

Їachn№іem siк.

- To juї jest paranoja! - A podrapawszy siк po krуtko ostrzyїonej gіowie: - Mhm. To kto dziњ gotuje?

- Inїynier.

Zrobiliњmy niepowaїne miny, po czym rozeњmialiњmy siк wraz.

- Wiem, wiem. - Rozіoїyі rкce. - Po iluњ tygodniach w trasie kaїdego to dopada, zaіoga „Kaliguli" ponoж badaіa sobie co godzina krew, przekonana, їe wlazі w nich jakiњ tajemniczy wirus, a ci na Justynie XI" urz№dzali regularne przesіuchania i tortury; cholera wie, czy taki nie byі teї koniec „Santa Clary".

- Trzeba jakoњ rozіadowaж napiкcie. My z Kapitanem i Pierwszym Pilotem znamy siк od lat, ale reszta...

- Tak, tak, brat przeciwko bratu i strachy rosn№ce w milczeniu na nocnych wachtach, konspiracje zapisane w gwiazdach na ekranie.

- Zaraz siк tu podzielimy i zacznie siк -

- Cicho!

- Co?

Radiowiec przechyliі gіowк, nasіuchuj№c. Nastawiіem uszu - nic. Podpіyn№і do drzwi, obrуciі koіo њrubowe, pchn№і - Syrena alarmu rкcznego wyіa przeci№gle, zachіystuj№c siк co drugi skowyt. Alarm automatyczny oznaczaіby dehermetyzacjк statku albo zagraїaj№c№ їyciu awariк stosu; alarm rкczny mуgі wі№czyж tylko dowуdca, jego zastкpca lub oficer wachtowy. Popкdziliњmy zatem do sterowni, obijaj№c siк o њciany, kanty i nagie szczкki grodzi. Zachlapane star№ farb№ lampy alertowe bіyskaіy czerwono i їуіto, a gdzieњ w trzewiach „Behemota", w siіowni b№dџ na sprzкgach mocownikуw kontenerуw, metal tarі brutalnie o metal, generuj№c wizgi i piski, od ktуrych cielsko statku wzdrygaіo siк histerycznie. W korytarzu dowуdczym zderzyliњmy siк z Elektronikiem - z rкkoma obandaїowanymi w bezuїyteczne pecyny utkn№і w przewкїeniu, ciњniкty w grodџ nogami w przуd niczym raїona pr№dem rozgwiazda. Radiowiec poholowaі go za szelki.

W sterowni zastaliњmy obu Pilotуw, wpiкci pasami przeci№їeniowymi w wysokie fotele obserwowali obrazy rzucane na gіуwne ekrany. Њwiatіa w kabinie byіy wyі№czone, blask biі tylko od pulpitуw rozrz№dczych i gwiazd z tych ekranуw. Wpi№іem siк po omacku w fotel po lewej.

- Gdzie Kapitan?

- Tam - odparі Pierwszy Pilot i wskazaі fajk№ na gуrny ekran. Ktoњ tymczasem wyі№czyі alarm i usіyszaіem ich oddech ciкїki, wyrzucany z pіuc na znak wielkiej ulgi b№dџ wielkiego napiкcia. Na ekranach widniaіa przysіoneczna powіoka „Behemota V" i odbywaі siк tam wyњcig prуїniowy czіowieka i czіowieka, i maszyny.

„Behemot V" jest frachtowcem klasy Pompeje, zbudowanym na szkielecie zeszіowiecznych masowcуw-pchaczy, co znaczy, iї gіуwn№ partiк towaru mieњci nie w іadowniach wewnкtrznych, lecz pcha przed sob№. Z uwagi na profil osіony przeciwmeteorowej oraz standard sprzкgуw - ktуre winny trzymaж іadunek w kupie nawet pod wektorami przyњpieszeс 20g, i to przykіadanymi w najosobliwszych kierunkach - caіa konstrukcja przypomina gruby nabуj karabinowy lub uciкte w dwуch trzecich cygaro. Z obecnym іadunkiem „Behemot" miaі 397 metrуw dіugoњci, z czego ponad 300 liczyіy same kontenery z cargo; za nimi, pod mocownikami i pierњcieniami anten, kryі siк tuіуw wіaњciwego „Behemota" (135 tysiкcy ton metrycznych masy spoczynkowej) zakoсczony gotyck№ pl№tanin№ rur, zbiornikуw, radiatorуw i dysz. Osіony przeciwmeteorowe wieсczyіy przeciwny koniec statku i zmieniano je kaїdorazowo przed opuszczeniem orbity portowej, w zaleїnoњci od przewidywanej trasy podrуїy. Zaіogi zazwyczaj umieszczaj№ na ich czarnych tarczach piktogramy charakterystyczne dla jednostki. My od czasu wypadkуw na Io malowaliњmy biaіy іeb jednookiego baіwana.

Od tego baіwana (niewidocznego) ku wygiкtym elipsoidalnie dyszom (widocznym tylko czкњciowo), po pudіach kontenerowych i pasach regulacyjnych ci№gnikуw, trzy sylwety posuwaіy siк w ciкїkim, nienaturalnym rytmie magnetochodu. Plamy intensywnego cienia bluzgaіy za nimi ku sterburcie. Sylweta њrodkowa nie miaіa gіowy i biegіa najszybciej. Obserwowaliњmy poњcig w milczeniu, nie byіo nic do zrobienia, nie byіo nic do powiedzenia. Drugi Pilot mуgі tylko prуbowaж podkrкcaж ostroњж i zbliїenie obrazu branego z kamery na rufowym teletaktorze. Bliїej, dalej, bliїej, bliїej.

Czarno-biaіe kadry opowiadaіy historiк bezdџwiкcznego sprintu w smole. Uciekaі Nawigator, za nim biegі Marabut, a za Marabutem - Kapitan. Pamiкtam, їe od razu tak pomyњlaіem: Nawigator ucieka. Choж przecieї mogіo byж inaczej: wszyscy mogli uciekaж przed czymњ innym, niedostrzegalnym, lub wszyscy mogli coњ њcigaж. Ale ostatnie dni, ich atmosfera, rozmowy z Radiowcem i moje wіasne prowadzone po omacku domysіy - juї ustawiіy mnie w podejrzeniach i strachach, їe nie miaіem w№tpliwoњci: wiкc dlatego zamkn№і siк byі w kabinie!

Marabut dochodziі Nawigatora nieubіaganie, dystans zmniejszaі siк z kaїdym susem automatu. Nawigator obejrzaі siк - co w ciкїkim skafandrze prуїniowym wymaga ruchu prawie caіego tuіowia - po czym wyі№czyі magnesy: nastкpne st№pniкcie odbiіo go od blachy w kosmos pod k№tem trzydziestu stopni. Teraz teї oczywistym staі siк dla mnie absurd caіego tego poњcigu: dok№dїe moїna umkn№ж ze statku prуїniowego w poіowie rejsu miкdzy planetami oddalonymi o prawie miliard kilometrуw? A gdyby Nawigator naprawdк chciaі uciec ostatecznie, mуgі wszak otworzyж heіm w kaїdej chwili. Wiкc co? Ma tu gdzieњ ukryty wіasny jacht kieszonkowy? Wymieniliњmy z Radiowcem spojrzenia.

Nawigator oddalaі siк od „Behemota" ze staі№ szybkoњci№; tarczowy licznik radaru bocznego pokazywaі 35, 38, 40, 43 metry.

Gdy wskazуwka dobiіa do 55, wydarzyіy siк rуwnoczeњnie dwie rzeczy: Nawigator zmieniі gwaіtownie kierunek wektora lotu, a Marabut wystartowaі ku niemu, ci№gn№c za sob№ linkк zabezpieczon№ na їebrze hydrauliki. Nadal wszystko dziaіo siк w ciszy, czarno-biaіy kadr po kadrze.

Czіowiek w jasnym skafandrze i ciemnoszara maszyna minкli siк o kilka metrуw. Marabut musiaі ponownie odpaliж z wewnкtrznej dyszy, bo zaraz skrкciі za Nawigatorem - i wpadі na niego z rozpostartymi szeroko іapami, bezgіowym torsem pancernym wal№c w tors, zamykaj№c zaraz ramiona i prawie miaїdї№c czіowieka miкdzy nimi. Linka siк naprкїyіa. U jej drugiego koсca staі na їebrze Kapitan.

Marabut odpaliі po raz trzeci: zawrуciі wraz z pochwyconym Nawigatorem ku „Behemotowi". Kapitan powoli zwijaі linkк na przedramieniu. Caіy poњpiech i napiкcie zniknкіy bez њladu; byіo po wszystkim.

Czyli - po czym?

Drugi Pilot pokazywaі coњ na gуrnym ekranie wykresowym. Liczyіy siк tam skomplikowane trajektorie. Przypomniaіem sobie ow№ nagі№ zmianк wektora Nawigatora. Gіуwna trajektoria szіa od tej delty. Znaj№c masк Nawigatora w skafandrze i jego pуџniejszy wektor pкdu, moїna wykalkulowaж ruch masy odrzuconej - skoro jednak byіa ona na tyle maіa, їe nie zauwaїyliњmy jej w ogуle na ekranach, jak duїa bкdzie jej skіadowa prкdkoњci? Podpіyn№іem bliїej ekranu.

Pierwszy Pilot przedmuchaі gіoњno cybuch - cisza pкkіa.

- Paln№і z pistoletu sygnaіowego.

Za gіуwn№ trajektori№ naliczaіy siк - co trzy sekundy od nowa - wi№zki krzywych stycznych. Dotkn№іem palcem monitora.

- Po co to?

Pierwszy Pilot machn№і fajk№ w stronк Radiowca.

- Nawet jakby siк teraz dostaі do radia, to nic mu z tego, prawda?

Radiowiec potarі w№sa.

- Nabiі boj№ radiow№. Tak? Wiedziaі, їe Kapitan po niego przyjdzie, i ustawiі zegar na duїy plus, dla pewnoњci.

- Boj№?

Radiowiec odmierzyі palcami.

- Takie coњ, nie wiкksze. Nie pokazywaіem ci? Wypuњci welon solarny i zacznie nadawaж. Pewnie szyfrem.

Zwrуciіem siк z powrotem ku gіуwnym ekranom. Marabut z Nawigatorem wyl№dowaі juї na powіoce statku; automat prowadziі Nawigatora ku њluzie, opl№tawszy mu korpus link№ bezpieczeсstwa. Kapitan postкpowaі za nimi. „Behemot V" obrуciі siк tymczasem w osi wzdіuїnej na tyle, їe spod horyzontu statku wypіynкіa - niczym oceaniczny przybуj - fala absolutnej ciemnoњci; caіa trуjka maszerowaіa w ten mrok. Gwiazdy nad nimi migotaіy ostrzegawczo.

- Nie przechwycimy - oњwiadczyі Drugi Pilot i zagasіy wszystkie rysunki trajektorii.

Obejrzaіem siк na іomot rytmiczny - to Elektronik tіukі obandaїowanymi dіoсmi w podgіуwek fotela przed sob№. Miaі twarz wykrzywion№ w brzydk№ maskк wњciekіoњci, nigdy wczeњniej go takim nie widziaіem. Nawigator zsabotowaі nasz kalkulator, a teraz wystrzeliі sekretn№ wiadomoњж do wspуlnikуw. Znajdowaliњmy siк w stanie wojny, samotni w pustce kosmosu, miliony kilometrуw od jakiegokolwiek ratunku, odciкci od ludzkoњci, pod huraganowym rykiem Sіoсca, z wrogiem na pokіadzie.

II. Rozprawa

O godzinie drugiej czasu pokіadowego zwoіano zebranie w bibliotece. Nawigator zaj№і miejsce pod regaіem z mapami nieba, gdzie siadaі zazwyczaj. Pierwszy Pilot przypi№і go do fotela, a potem jeszcze zwi№zaі mu dіonie za plecami, za wysokim oparciem. Nastкpnie przysiadі pod pуіkami obok i, іypi№c sowio na Nawigatora, pocz№і czyњciж tк swoj№ fajkк, tuzin razy juї przeczyszczon№. Reszta zaіogi zdryfowaіa pod przeciwn№ њcianк, pod sufit; tylko Kapitan osiadі na swoim fotelu. Zjawiі siк takїe Pasaїer, w nowym garniturze z gumowymi њci№gaczami, we wіуczkowych skarpetach. Nikogo nie pozostawiono na wachcie, statek szedі prowadzony przez automaty.

Zabezpieczony parcianymi pasami ksiкgozbiуr szemraі i szeleњciі pod wentylacyjnym cugiem, wybuchaj№c klekotami i іomotami przesuwanych mas papieru przy najlїejszej zmianie wektora „Behemota", a takїe na skutek jego ruchu miкdzy sіoсcem i cieniem. Dіug№ chwilк tylko to sіyszeliњmy.

Kapitan przypatrywaі siк Nawigatorowi; wszyscy przypatrywaliњmy siк Nawigatorowi. Nawigator, z obliczem i nabrzmiaіym, i dzieciкco naburmuszonym, wierciі siк wci№ї na fotelu, oczy mu bі№dziіy po grzbietach ksi№їek, jakby prуbowaі odczytaж ich tytuіy i nazwiska autorуw, co byіo zgoіa niemoїliwe. Њwiatіa w bibliotece tradycyjnie жmiіy na жwierж blasku; do lektury zapalaіo siк tu lampy punktowe o silnych їarуwkach. Ktoњ - Inїynier albo Drugi Pilot - wі№czyі tak№ punktуwkк i, poobracawszy stoїkiem jasnoњci tam i siam niby z zabawy tylko, zatrzymaі go nacelowany na twarz Nawigatora.

Na to dopiero zmieniіa siк temperatura i skrкciі pr№d id№cy miкdzy nami w bibliotece; poruszyli siк wszyscy, nie poruszaj№c siк - bo to byіo przesіuchanie, to juї byіa sprawa winy i kary, i takїe Nawigator to poj№і, spuszczaj№c gіowк na pierњ, na kraciast№ koszulк niedopiкt№, mruї№c oczy i kryj№c siк przed blaskiem za jasn№ grzyw№ wіosуw. Њwiatіo oprуszaіo te wіosy rуїowo i srebrzyњcie. Byі mіody, chyba najmіodszy z nas wszystkich, jeњli nie liczyж Drugiego Pilota.

- Zagaњcie! - jкkn№і.

Naraz wstyd mi siк zrobiіo. To siк tak zaczyna, pomyњlaіem, na tych wszystkich statkach, o ktуrych potem tylko straszne plotki dochodz№ - to siк pewnie tak wіaњnie zaczкіo.

- Zagaњ - mrukn№іem do Radiowca.

Kapitan uniуsі rкkк.

- Nie czas na litoњж dobrego doktora - powiedziaі gіoњniej, niї byіo trzeba.

- Niech powie, kto mu pіaci! - wybuchn№і wtem Drugi Pilot.

Nawigator spojrzaі naс pod њwiatіo, mrugaj№c іzawie.

- Kto mi pіaci? - zapiszczaі i zaraz odchrz№kn№і grubo, przeraїony dziewczкcym tembrem wіasnego gіosu.

Kapitan podci№gn№і rкkawy ceglastego swetra, obnaїaj№c owіosione przedramiona; kiedy siк po tym jeszcze nachyliі lekko ku spкtanemu Nawigatorowi, wszyscyњmy na pewno pomyњleli to samo: jak to siк zabierze do roboty fizycznej, do rкcznej obrуbki przesіuchiwanego, weџmie go w te іapy їylaste nasz Kapitan, њciњnie i wydrenuje ze zdrajcy grzechy i sekrety.

Zakіadka ksi№їkowa z tabelk№ przelicznikуw k№towych dryfuje powoli miкdzy Nawigatorem i Kapitanem.

Pyta Kapitan:

- Czemuњ kalkulator popsuі?

Odpowiada Nawigator:

- Nie popsuіem!

Pyta Kapitan:

- Czemuњ popsuі?

Odpowiada Nawigator:

- Dziaіa przecieї!

- Boњmy naprawili.

- Nie o to chodziіo!

- A o co?

- A kto wam powiedziaі, їe kurs zіy? Ja!

- Sam go wpierw liczyіeњ na naszym mуzgu pokіadowym.

- I dobrze policzyіem. A korekty byіy potem, jak juї go rozіoїyliњmy tu na gor№co.

- To њwiadomie podaіeњ z gуry zіy kurs? Dlaczego?

- Nie zіy, tylko taki, їeby... Przecieї nic by siк nie staіo! Jest burza, maszyny zawsze siк psuj№, wszystko by poszіo bez zwracania niczyjej uwagi! Ale pan, Kapitanie, musiaі zaraz zacz№ж podejrzewaж najgorsze, sprawdzaж stare taњmy i wydruki, roboty nasyіaж. Po co? Na co? Co dobrego z tego? Poszіoby wszystko gіadko, stawilibyњmy siк na podjupiterowej moїe z dwutygodniowym opуџnieniem, parк dni odczekaіoby siк w cieniu, pozwiedzalibyњmy њmietniska, nikomu nic by nie -

- Jakie њmietniska?

- No... A, zobaczycie sami.

- Co zobaczmy?

- Tylko їe mnie juї tam pewnie nie puњcicie?

- Co zobaczymy?

Nawigator mamrocze coњ pod nosem. Kapitan pyta:

- Co zobaczmy? Gіoњniej!

- Astromancera!

Ktoњ po lewej (Inїynier?) syczy przez zкby. I jeszcze potem:

- Bzdura!

Spogl№dam na Radiowca. Pokazuje oczyma, їeby milczeж.

Kapitan myњli dіug№ chwilк.

Nawigator:

- Ale przecieї rozwi№їecie mnie w koсcu! Nie wygіupiajcie siк! Ile razem latamy? Rok? Bкdzie rok! Co ja wam zrobiіem? Zabiіem kogo, czy co?

- Kalkulator popsuіeњ! - wybucha Pierwszy Pilot. - Lot zsabotowaіeњ!

- Wcale nie! Ale nawet gdyby - to co? Policzcie mi koszty i - jakie jest prawo? na grzywnк? pensjк? Ludzie!

Ma racjк. Na statku w czasie rejsu (czyli ponad najwyїsz№ orbit№ postojow№) obowi№zuje prawo portu rejestracji, a „Behemot V", jak wiкkszoњж jednostek komercyjnych, zostaі zerejestrowany na Lunie, pod bander№ protektoratu genewskiego, na tamtejszym prawie. Obowi№zywaі nas kodeks karny, cywilny i handlowy Szwajcarii, z poprawkami ksiкїycowymi.

Kapitan:

- Trwa wojna. Nie dziaіaіeњ sam. Do kogo byіa ta wiadomoњж? Do sowietуw? Co tam do nich nadasz?

Nawigator zacina usta, milczy. Kapitan:

- Koordynaty? Znasz koordynaty? Musisz znaж, skoro њwiadomie wykrкciіeњ kurs na kalkulatorze.

- I tak juї nic nie poradzicie. Krzywych grawitacyjnych nie przeskoczy pan siі№ woli, Kapitanie, nie wydusicie nagle piкciu gie. Matematyka їeglugi podsolarnej jest bezlitosna: albo trzymamy siк trajektorii, albo nie zd№їymy siк osіoniж przed szczytem burzy. Wiecie przecieї. - Prawie wypina pierњ. - Nie poradzicie. Po co ten teatr? Tak czy owak, lecimy jedyn№ moїliw№ styczn№.

Kapitan nadal liczy coњ w gіowie.

- Wiedziaіeњ juї, їe siк wydaіo. Podaіeњ im wiкc koordynaty, їeby ciк stamt№d podjкli. Ale nie podejm№ ciк przecieї w trakcie trwania burzy, sygnaі z boi dojdzie juї po szczycie, gdy oczyњci siк eter; dawno stamt№d odlecimy. A jednak wystrzeliіeњ bojк. Musisz byж pewien, їe „Behemot" pozostanie tam dіugo po burzy. Dlaczego? Co takiego siк stanie?

Nawigator mruїy oczy, trze podbrуdkiem o koszulк.

- Kto przyleci? - pyta Kapitan. - Na czym? W jakiej sile? Czego bкd№ chcieli - ciebie tylko?

- Nie wiem!

- Na co liczyіeњ?

- Їe przynajmniej st№d usіyszy...

- Kto?

- On.

Parskn№wszy, Pierwszy Pilot obraca siк w powietrzu i opuszcza bibliotekк. Nawigator wzrusza ramionami.

Kapitan kіadzie dіonie na porкczach fotela, co w niewaїkoњci ma odwrotne znaczenie: trzeba siк wszak chwyciж, їeby siк odbiж.

- Chciaіbyњ coњ jeszcze nam powiedzieж, zanim zdecydujemy, co z tob№ zrobiж?

- Їe nikomu nic zіego nie zrobiіem. - I po chwili: - Przepraszam.

Wychodzimy po kolei.

- Szpieg - mуwi gіoњno Drugi Pilot i Nawigator juї nie zaprzecza. Patrzy na nas pochylony, z tym wyraџniej wygiкtymi teraz rкkoma, spкtany barbarzyсsko poњrodku biblioteki.

Dopiero co jedliњmy z nim razem i їartowali. Wzdrygam siк. To jest jak wirus, moїe zaatakowaж kaїdego i obrуciж wtem w inn№ zupeіnie osobк. Nie ma obrony. Nikt nie jest bezpieczny. Starannie omijamy siк wzrokiem, przepuszczaj№c siк w drzwiach i na korytarzu. Wszyscy myњl№ to samo. Te wraki „Santa Clary", „Kaliguli", znajdowane po latach na dziwnych kursach wycelowanych w pusty kosmos, gdzieњ poza ekliptykк - i te, ktуrych nigdy nie odnaleziono, „Alfy IV", „Beowulfa", „Smierdiakowa", „Greater Glory" - bezludne lub z zaіog№ wymarі№ w niemoїliwych do wyjaњnienia okolicznoњciach - w ciszy radiowej - bez choжby sіowa pozostawionego w dziennikach - bez logiki, bez sensu... Tak siк zaczyna.

III. W ukryciu

Inїynier zna go najdіuїej. Obrуcili dwa razy miкdzy Ziemi№ i bazami zamerkurowymi na „Hammurabim III", pod Szalonym Chiсczykiem.

- Przyszedі z papierami - opowiadaі Inїynier, mocz№c herbatniki w gor№cej kawie i poci№gaj№c nosem. - Jakby to daіo siк znaж kaїdego, kto na kursowcach teraz lata! Ja tamte czasy jeszcze pamiкtam: usіyszaіeњ nazwк jednostki i wiedziaіeњ, kto na niej stos grzeje, kto wektory liczy, kto dowodzi, a kto kucharzy. A teraz? Kuka nawet nie mamy - їe niby maszyny zrobi№ co trzeba - no ale jak to smakuje! I tak gotujemy na zmianк po swojemu. Efekt? Jest gorzej jak byіo! Taki to postкp. A maszyny nawet zaіogi juї dobieraj№, sіyszaіem, їe wszystko wychodzi na taњmach z mуzgu firmy w Londynie, i tak wіaњnie Nawigatora nam wsadzili. A їarcie paskudne jeszcze bardziej. - I zacz№і opowiadaж o wenusjaсskim spisku dystrybutorуw mieszanek do kompilatorуw gastronomicznych: jakoby takїe spуіka AKG naleїaіa w istocie do niejakiego Flutza spod Lipska, ktуry wyemigrowawszy do USA, zmieniі nazwisko na Floods i pod szyldem Floods' Foods kontroluje przemysі garmaїeryjny i witaminowy na Ziemi, przez co trzyma teї udziaіy w holdingu Krapso International, a їe ten daje wielk№ czкњж czarterуw dla armatorуw ksiкїycowych, to wszystkie spуіki transportowe, operatorzy baz pozalunarnych i nawet placуwki paсstwowe paсstw Zachodu musz№ siк zaopatrywaж u dostawcуw powi№zanych z Krapso; Flutz vel Floods zaњ to wie i wciska kosmonautom przez wenusjaсsk№ filiк AKG odpadki z FF niewiele lepsze od tej surowej biomasy, jak№ wіaњnie pchamy pod Jowisza.

Musieliњmy byli zejњж z Radiowcem aї do stosu - akurat padіa termostatyka w poіowie „Behemota" i Inїynier grzaі siк przy reaktorze, chuchaj№c w zgrabiaіe dіonie w rкkawiczkach bez palcуw, z czapk№ wіуczkow№ naci№gniкt№ do samych brwi. Plany wewnкtrznego systemu wymiany ciepіa przykleiі na pіytach њciennych; studiowaі je, mieszaj№c kawк suwakiem logarytmicznym. Przyњpieszaliњmy wіaњnie wedіug planu z 0.35g i wszyscy korzystali z nieczкstej okazji do nieco bardziej higienicznej konsumpcji.

- Wiem, їe urodziі siк na O’Neillu Osiem, trzecie albo czwarte pokolenie, mуzgi elektronowe chyba daj№ im za to dodatkowe punkty. Zobaczycie, jeszcze parк lat i do reszty wygryz№ Ziemniakуw. Zaczytywaі siк grafomani№ ksiкїycow№, woziі ze sob№ caі№ kolekcjк imbriuminiуw. Podњmiewaliњmy siк z niego, gadaі duїo o „piкknie kosmosu" i tym podobnych bzdurach. Jak to dzieciak. Ale kto wie, co z nich teraz wyrasta? Miaіem tu gdzieњ papiery z diagnostyk№ stoczniow№... Dziкkujк.

Radiowiec drapaі siк z namysіem po nieogolonym policzku.

- Ale w sumie pod sufitem - tentego?

- Samiњcie sіyszeli.

- Ale wtedy, na „Hammurabim".

- Noo, o Astromancerze do mnie nie gadaі.

Radiowiec skrzywiі siк kwaњno.

- Myњlк, їe on moїe w to wierzyж.

Inїynier odwrуciі wzrok od poїуіkіych schematуw.

- Daj pan spokуj! W Astromancera? To w co jeszcze? W paj№ki w tunelach Marsa? Szpiegowska robota to jest, nie ma co gadaж.

Odchrz№kn№іem.

- Ten Astromancer... kto on?

Skrzywili siк obaj.

- Їeby chociaї „on" - mrukn№і Radiowiec.

- On albo i nie on - zaburczaі Inїynier, oblizawszy suwak.

- Takie tam... komiksy kosmiczne.

- Szara eminencja i dziadek do straszenia mіodych pilotуw.

- Czіowiek, nie czіowiek, jak komu pasuje.

- Nagle jakaњ dziwna maszyna wchodzi do produkcji albo pojawia siк niespodziewanie rozwi№zanie starego problemu konstrukcyjnego - to sk№d? „Od Astromancera".

- Plotki w eterze. Sygnaі zakodowany idzie nie wiadomo z jakiego џrуdіa - meldunki wojskowe jak nic. Ale co siк mуwi? „Astromancer nadaje".

Spod szlafroka, z jednej z dziesi№tek kieszeni kombinezonu roboczego Inїynier wygrzebaі ogryzek oіуwka i zanotowaі nim coњ na schemacie na њcianie. Wysiorbawszy resztк kawy, wrzuciі oіуwek do kubka, a kubek upuњciі na podіogк. Przez chwilк przygl№daі siк mu z satysfakcj№ - przynajmniej grawitacja wci№ї pracuje jak Newton przykazaі.

- Taak - mrukn№і. - Albo zniknie jakiњ stary znajomy: nie ma go w їadnym porcie, na їadnym statku, nie wywoіasz przez Lunк, z Ziemi teї brak wieњci. To co siк z nim staіo? „Odleciaі do Astromancera". „Astromancer wzi№і". Naprawdк pan nie sіyszaі, Doktorze?

- Widaж puszczam takie rzeczy mimo uszu.

Pokiwaі gіow№.

- I m№drze, i m№drze.

- To co, Nawigator po prostu straciі rozum?

- Przecieї mуwiк: szpieg. A Astromancer - gіupia przykrywka.

Radiowiec nie wydawaі siк przekonany.

- Nie tak to brzmiaіo...

W drodze powrotnej na pokіady gуrne usiіowaliњmy wykrzesaж z tego jaњniejszy sens.

- Jeњli kіamie, no to rzeczywiњcie nic nie wiemy. Ale jeњli mуwi prawdк?

- Rendez-vous z Astromancerem. Czy co tam sobie Nawigator uwidziaі na swojej stycznej. Tylko їe ta boja... Zwariowaж moїna samemu - ale jak masz do tego wariactwa caі№ organizacjк, to to juї jest polityka.

- Albo bі№d w programie maszyny.

Przeszliњmy przelotnie ciњnieniow№ moduіu habitacyjnego.

- Moїe jest coњ w jego rzeczach. - Wskazaіem w stronк kabiny Nawigatora. - Kapitan zamkn№і go na dole w 7B, przy Perіach. Tymczasem przeszukaі ktoњ jego bagaї?

- Myњlisz?...

- Jeњli siк naczytaі, jak mуwi Inїynier... Te imbriuminia to pisemka takiej grupy awangardowej z Ksiкїyca, trochк politycznej, jak to zawsze w awangardzie, ale gіуwnie o sztuce i їyciu w kosmosie. Wydawali manifesty, wystawiali sztuki... to znaczy nie sztuki, ale coњ jakby...

Radiowiec przygl№daі mi siк z zaciekawieniem.

- Nie wiedziaіem, їe siк interesujesz podobnymi rzeczami.

Wzruszyіem ramionami.

- Wy macie swoje obowi№zki na statku, a ja gіуwnie czekam na nieszczкњcie. Czіowiek siк nudzi. Czytam.

Stanкliњmy przed drzwiami kabiny Nawigatora.

- Kto ma kody?

- Kapitan. Pierwszy Pilot moїe.

- Elektronik by daі radк.

Wymieniliњmy spojrzenia.

- Elektronik chкtnie przyіoїy rкkк. A przynajmniej gіowк.

- Poczekaj.

Poszedі po Elektronika. Zapaliіem bezpopielnego. Izolacja pod pіyt№ pionu centralnego przetarіa siк i kabel skrzyі seledynowo co kilka sekund, њmierdziaіo mokrym metalem. „Behemot" trzeszczaі i jкczaі. Osiem dni do krytycznego natкїenia burzy sіonecznej. Do powrotu і№cznoњci radiowej - najmniej dwa razy tyle. Jeњli ktoњ ma nas przechwyciж na koordynatach Nawigatora, musi juї teraz albo znajdowaж siк w pobliїu punktu spotkania, czyli gdzieњ w Pasie, albo na paraboli podrуїnej. Biuletyn lunarny sczytuje otwarte transpondery co dwa dni, a sіusznie rzekі Nawigator: matematyka їeglugi podsolarnej jest bezlitosna.

Wrуciі Radiowiec z Elektronikiem.

- Masz ostatni№ rozpiskк ukіadow№ z Luny Jeden? - spytaіem Radiowca.

- Stara, sprzed burzy. Po komunikacie przecieї wiкkszoњж zmieniaіa kursy. Bo co?

Opowiedziaіem mu. Elektronik wytrz№sn№і z torby sprzкt i poinstruowaі Radiowca, jak siк podpi№ж do panelu drzwi Nawigatora. Dіonie w bandaїach nadal swкdziaіy Elektronika, drapaі nimi nieustannie o czoіo i ramiona.

- Proszк potem do mnie wst№piж, dam panu sulfatiazolu. Kapitan ma u siebie te biuletyny, prawda?

Radiowiec wzruszyі ramionami.

- Wisz№ przypiкte pod kolizyjn№ w sterowni. Bo co?

- Zastanawiam siк, czy to stamt№d mуgі powzi№ж podejrzenie... Jeњli rozpoznaі konkretny statek albo zna kogoњ z jego zaіogi - jak oni wszyscy siк znaj№, z pokolenia Inїyniera.

- Podejrzenie?

- Bo on jednak miaі racjк.

- Kapitan?

- Nawigator. Nie, nie; w czym innym. Kapitan mu nie odpowiedziaі. Bo jak wyjaњniж te podejrzenia Kapitana? Musiaі, musiaі mieж informacje sk№din№d.

- Myњlaіem, їe to nasz Elektronik siк zawzi№і i posprawdzaі obliczenia na piechotк.

Spojrzeliњmy na Elektronika.

- Doktor ma sіusznoњж. - Drapaі siк dalej, byж moїe akurat z zamyњlenia. - Zreszt№ to Kapitan mi zasugerowaі... A przynajmniej tak mi siк teraz wydaje. Mhm.

- Od razu postawiі w sterowni Marabuta.

Zgasiіem papierosa, schowaіem peta do њmieciуwki. Na panelu drzwi zapalaіy siк po kolei zielone diody.

- Naprawdк, Nawigator miaі racjк, nie byіo powodu podejrzewaж czegoњ wiкcej niї awariк kalkulatora, takie rzeczy siк zdarzaj№. To Kapitan wprowadziі caі№ tк atmosferк. - Przypomniaіem sobie jego zachowanie wуwczas, ten gest palca na wargach. To byіo wiкcej niї podejrzenie. Bo maj№c jedynie przypuszczenia i w№tpliwoњci, nie ryzykowaіby wzbudzania w ten sposуb niepokojуw wњrуd zaіogi, Kapitan nigdy tak nie postкpowaі. Wrкcz przeciwnie: gasiі spory i bagatelizowaі obawy czкsto nawet wbrew faktom.

Szczкknкіy zamki, puњciіy blokady drzwi. Weszliњmy do kabiny Nawigatora.

Panowaі tu baіagan charakterystyczny dla ciasnych pomieszczeс mieszkalnych w dіugim rejsie niewaїkoњciowym. Jak mi nieraz tіumaczyli doњwiadczeni kosmonauci, entropia w zero gie mnoїy siк sama przez siк: przybywa bowiem trzeci wymiar przestrzenny, w ktуrym chaos moїe siк rozbuchaж - kolejne stopnie swobody dla њmieci i brudu. Teraz mieliњmy 0.35g i wszystko, co siк u Nawigatora zd№їyіo w braku ci№їenia poprzemieszczaж i wymieszaж, zlegіo z powrotem na pіaszczyznach dolnych. Nawet na іуїku (niezasіanym) spoczywaіy w bezіadnym stosie czкњci sprzкtуw, kable, ukіady scalone, podrкczniki komputacji astrogacyjnej - w 0g Nawigator miaі je zapewne zawieszone nad gіow№. Elektronik pochyliі siк nad tym kompostem technologii. Radiowiec przecisn№і siк do szafek bocznych. Podіoga teї byіa zabaіaganiona, naleїaіo st№paж ostroїnie, przy drzwiach walaіy siк wnкtrznoњci kombinezonu ciњnieniowego i kilka ksi№їek po francusku, a kiedy obszedіem іуїko i blat przyњcienny, musiaіem odsun№ж stop№ z drogi skomplikowan№ pl№taninк drutуw, odartych z izolacji kabli, popalonych opornikуw i kondensatorуw, skrzepуw cyny, pіytek laminatowych. Otworzyіem schowki gуrne.

- I ubrania, sprawdџcie panowie w ubraniach.

- Czy on miaі jakiњ dziennik, pamiкtnik? Chociaї notatnik - widziaі ktoњ?

- Piloci i nawigatorzy zwykli prowadziж prywatne logi kursowe.

- Co to jest?

- Myњlaіem, їe kalendarze z goіymi babami. Ale nie, zaraz - katalog aukcyjny? No tak.

- Obrazy?

- Nie, sztuka nowoczesna.

Zerkn№іem.

- Z Ksiкїyca. Pokaї. - Przekartkowaіem. Notowaі sobie na marginesach. Niektуre pozycje zakreњlone, niektуre odfajkowane. Szacowaі finalne ceny. Stawiaі wykrzykniki i pytajniki. - Zdaje siк, їe to nie byіa tylko amatorska fascynacja, on je naprawdк kupowaі.

- A! Sk№d miaі pieni№dze?

Przedmioty budz№ce na aukcjach zainteresowanie Nawigatora nie dawaіy siк іatwo sklasyfikowaж jako rzeџby lub obrazy. Na zdjкciach sprawiaіy wraїenie raczej przypadkowo wyrwanych czкњci jakichњ wiкkszych dzieі. W ich opisach stosowano їargon imbriumistyczny: „duch pustki", „barwy przeci№їenia", „strukturalna prуїnia". Albo ktoњ їyі w tej poezji i coњ to wtedy dla niego znaczyіo, albo nie i byі to beіkot.

Jeњli chodzi o ksi№їki, to Nawigator miaі oczywiњcie zapas powieњci dla zabicia czasu lektur№ - od Henry'ego Millera po J.J. Bouletta, z kilkoma tomikami imbriuminiуw datowanych na zeszі№ dekadк. Wіaњnie je wertowaіem, gdy w drzwiach kabiny stan№і Pasaїer.

Radiowiec rzuciі mu maіo przyjazne spojrzenie.

- Sprawa zaіogi. Proszк nie przeszkadzaж.

Pasaїer zapatrzyі siк w rozpіaszczon№ na podіodze pl№taninк drutуw i grubszej elektroniki. Tr№ciі j№ delikatnie stop№.

- To jego?

- Proszк nie ruszaж.

- Znaleџliњcie њrodki chemiczne?

- Jakie њrodki chemiczne?

- Ach tak.

To juї byіo irytuj№ce. Radiowiec przeskoczyі przez іуїko i dosyж niegrzecznie wypchn№і Pasaїera z kabiny, po czym zamkn№і drzwi.

- O co mu chodziіo?

- Wњciubinos.

- Moїe Nawigator rzeczywiњcie planowaі nas potruж...

Elektronik zaburczaі coњ z gіow№ wciњniкt№ w szafк z ubraniami.

Na wszelki wypadek przeszukaіem dokіadnie ciasn№ wnкkк prysznicow№, przybornik apteczny i resztк schowkуw Nawigatora. Znalazіem zwykіe pastylki do regulacji cyklu dziennego, czopki na niewaїkoњciowe zaparcia, ktуre sam mu przepisaіem, witaminy oraz zioіa z chiсsk№ nalepk№.

- Gdyby zabraі na pokіad jak№њ chemiк truj№c№ - zauwaїyі Radiowiec, іypi№c przez grube szkіa na znalezione dokumenty w tekturowej teczce - nie chowaіby jej przecieї we wіasnej kabinie. We wnкtrzu „Behemota" moїna tak№ buteleczkк ukryж w milionie іatwo dostкpnych miejsc, nigdy jej nie znajdziemy. Jeњli w ogуle istnieje.

Elektronik przysiadі na blacie.

- Nie przesadzacie panowie? Јobuz to jest niew№tpliwy, ale po cуї miaіby od razu na masowe mordy siк porywaж?

Jкknкіa stal. To wrуciіa niewaїkoњж. Zіapaіem siк pуіki podsufitowej i zdryfowaіem w powietrzu. Zahaczyіem przy tym nog№ o stos odpadkуw na podіodze. Pchniкta pl№tanina wzniosіa siк powoli ku sufitowi, rozprкїaj№c, rozkіadaj№c siк niczym origami, kwiat albo sidіa kіusownika. Patrzyliњmy w milczeniu.

Byіa to prymitywna wersja kosmo-artu - jak z tych fotografii w katalogach sztuki Nawigatora. Teraz, w zero gie. Bo zgnieciona grawitacj№, pozbawiona swobody trzeciego wymiaru - kupa њmieci.

- Poznaіbyњ?

- Nie.

- On poznaі.

Nie tylko њwiatіa w sterowni. Na nocnej wachcie - kiedy dіugo nie mogк zasn№ж, kiedy obijam siк bezwolnie o stalowe њciany kabiny i nawet ucieczka w lekturк nie uratuje mnie od tej strasznej ciszy i samotnoњci - ratuje mnie „Behemot". Wychodzк, њwiatіa s№ przygaszone lub zgaszone zupeіnie, w dіugich jelitach korytarzy cienie strzelaj№ spod pierњcieni grodzi ostrymi pуіksiкїycami, zazwyczaj zreszt№ co ktуraњ їarуwka juї siк przepaliіa albo wіaњnie siк przepala i migocze nieregularnie, co wywoіuje wraїenie, jakby jelito w tym miejscu doznawaіo chorobliwych skurczy, zwieraj№c i rozwieraj№c grуdџ pуіmroku, niczym wyci№gniкty wprost ku mnie przewуd zasysaj№cy, przeіyk gіodnego robala, a ja idк, pіynк w gі№b zwierzкcia, dіonie na zimnym metalu, kciuki na nitach, paznokcie na kablach, odpycham siк, ale delikatnie, palcami, czubkami palcуw, kaїdy dotyk wywaїony i na tyle mocny, na ile to konieczne, wiкc bardziej gіaњniкcia, bardziej pieszczota їelaza, pіynк powoli, jedna, druga, dziesi№ta grуdї, szyby przelotowe, przeguby moduіуw, dіugie ci№gi lukуw buforowych i ciњnieniowych komуr, potem znowu magazyn albo mesa, potem z powrotem, wzwyї, wci№ї wzwyї, bo gdzie gіowa, tam gуra, wiкc wzwyї, ku szczytowi „Behemota", a on trzeszczy, buczy, њwiszcze, jкczy, mruczy, warczy, klekocze, szepcze wokуі mnie, zawsze jednak jakoњ zza plecуw, z oddali, przez grube pancerze i setki metrуw pustki, to s№ odgіosy z tajemnych wnкtrznoњci potwora, do ktуrych nigdy samotny wкdrowiec nie dotrze, choжby kr№їyі w labiryncie latami, i to takїe dziaіa uspokajaj№co, ten ogrom, ten basowy oddech rozci№gniкty na minuty, to poczucie zupeіnego ogarniкcia przez coњ tak masywnego, tak niewraїliwego na ludzki dotyk, wiкc nie tylko њwiatіa w sterowni, bo kiedy tak kr№їк po bezludnych korytarzach i kabinach „Behemota V", jedynie na krуtko zawisaj№c przed monitorem, przed ekranem-bulajem, na moment pochylaj№c siк nad pulpitami i rozrz№dami, zagl№daj№c w przelocie w pulsuj№ce serca automatуw, zanurzony w wiecznych odorach smarуw, olejуw, gumy, gor№cego їelaza i ozonu, kiedy tak kr№їк do zmкczenia, aї mnie wreszcie sen zmoїe... najbardziej uspokajaj№ mnie przetarte izolacje, zdrapana farba, њwist niewydolnej hydrauliki i szmer elektrycznych przekaџnikуw, drїenie id№ce po blachach, najczulej koi staroњж maszyny.

IV. Kwiaty Ziemi

- Kapitanie?

- Tak?

- Mogк?...

- Minuta, Doktorze. Mamy pierwszy drobny gruz na kursie.

Zatrzymaіem Kapitana pod pierњcieniem przelotowym moduіu dowуdczego, przez otwarte grodzie sіyszeliњmy gіosy Pilotуw recytuj№cych sobie namiary mas oњwietlanych radarem dziobowym.

- Chodzi o Pasaїera.

- Co z nim?

- Czy to on powiedziaі panu o Nawigatorze?

Kapitan obrуciі siк w powietrzu w osi prostopadіej. Wygl№daі na zagniewanego, ale wszyscy tak wygl№damy po powrocie do niewaїkoњci, gdy krew uderza do gіowy i naczynia wіosowate w skуrze twarzy kwitn№ wiњniowo, gdy puchn№ nam oblicza i wargi odsіaniaj№ zкby. Mam o tym dwie monografie.

- Co Pasaїer wam -

- Nic.

- Wiкc -

- Domyњliіem siк.

- Ach tak.

Czekaіem. Nie odwracaі wzroku. Machinalnym gestem zebraі chusteczk№ њlinк z ust. Spostrzegіem, їe zaci№і siк przy goleniu pod grdyk№, on jeden nie uїywaі maszynek elektrycznych. Kapitan byі z pokolenia jeszcze sprzed pokoleс Inїyniera i Pierwszego Pilota, lataі na jonowych skіadakach i pamiкtaі epokк wieloletnich wypraw do zewnкtrznych planet, zeszіowieczn№ astronautykк bilardow№. Ktуry to kurs w jego karierze? Tysiкczny? Piкciotysiкczny?

- Rozczaruje siк pan, Doktorze - powiedziaі, chowaj№c chusteczkк pod њci№gacz swetra - ale niestety nie wiem o wszystkim, co dzieje siк na moim statku. - Odbiі siк ku sterуwce. - Co jednak wiem: jemu teї zaleїy, їeby dolecieж do Jupitera їywym. Proszк zostawiж Pasaїera w spokoju.

- Ale czy -

- Nie przedstawiaі mi papierуw uwierzytelniaj№cych. To s№ sprawy ponad naszymi gіowami.

Znikn№і w pierњcieniu.

Nic nie powiedziaі, a znowu powiedziaі wiкcej, niї zwykle by sobie pozwoliі.

- „Papiery uwierzytelniaj№ce"? - gіowiі siк Radiowiec, ktуry, dopуki Sіoсce siк nie uspokoi, teї nie miaі wiele do roboty. - Tak siк wyraziі?

- Napuszcza nas na niego.

- Bo boi siк, їe istotnie to czіowiek rz№dowy, a Kapitan nie chce podpaњж wojsku czy firmie zwi№zanej kontraktami paсstwowymi. Ale jeњli ty albo ja, jako niezdyscyplinowana zaіoga... Pojmujesz?

Ukіadaіem w powietrzu kulki z іoїyska, Radiowiec zawieszaі plastikowe kostki rozdzielcze - graliњmy w trуjwymiarowe kуіko i krzyїyk, na ci№gi czwуrkowe.

- Niepokoi mnie jeszcze, їe w takim razie Pasaїer nie znalazі siк u nas przypadkowo. Juї na Marsie wiedziaі, co siк szykuje, musiaі wiedzieж, skoro wsiadі akurat na „Behemota". Czy wtedy juї ostrzegі Kapitana? Zatem dlaczego Kapitan pozwoliі na zsabotowanie kalkulatora? A jeњli nie ostrzegі - to o czym jeszcze wie i czeka, ryzykuj№c nasze i swoje їycie? Tu siк rozwija wiкksza strategia.

- Wiкc co? Teї udajemy i siedzimy cicho? Czy jednak zrobimy, jak chce Kapitan, i zagramy za niego w otwarte karty?

- Zawsze moїna sprуbowaж ponownie z Nawigatorem...

- Z palnikiem acetylenowym i obcкgami? A moїe sporz№dzisz z tych swoich proszkуw jakieњ serum prawdy? Bo inaczej skoсczy siк jak poprzednio.

Wzdrygn№іem siк.

- Znowu spadamy w studniк. Nie dajmy siк wci№gn№ж w podejrzenia i spiski, zadusimy siк w takiej atmosferze. To siк nie moїe dobrze skoсczyж.

- Czyli - udajemy gіupich?

Zawiesiіem czwart№ kulkк i Radiowiec kichn№і, rozpraszaj№c caі№ formacjк gry.

- Mhm. - Otarіem twarz rкkawem. - Sprуbujк zajњж Pasaїera jakoњ z boku. Zagadaж neutralnie. Na inny wspуlny temat.

- Nudк i klaustrofobiк?

- Sztukк, zasmarkany ignorancie, sztukк.

Wst№piіem do Pasaїera po kolacji - nie pojawiі siк na niej, i to byі dobry pretekst.

- Nie zauwaїyі pan, Doktorze, tej epidemii kataru na pokіadzie?

Zaњmiaіem siк.

- My zawsze coњ podіapiemy na orbicie! Grypa propaguje siк przez Ukіad Sіoneczny z prкdkoњci№ kursow№ od Merkurego do Neptuna, Luna rozsyіa biuletyny wirologiczne.

- No, moїe byж i tak, moїe i tak.

- A pan podejrzewa Nawigatora? Broс biologiczn№?

- Musiaіby gdzieњ trzymaж antidotum dla siebie, nieprawdaї? Nie znaleџliњcie. Cуї. Czy on teї juї kicha?

- Mhm, nie zauwaїyіem.

Miaі wiкksz№ kabinк, pіaciі za to. Pokazaі, їebym usiadі w fotelu za blatem - konwenans planetarny. Przyci№gn№іem siк do siedziska. Wolne њciany po przeciwnej stronie pozalepiaі tapetami z fotografiami - nie krajobrazуw Ziemi, lecz њwietlistych nebuli, neonowych welonуw mgіawic, poraїaj№cej glorii supernowych w rozkwicie. Pod mocnymi їarуwkami zdawaіy siк wrкcz oњlepiaж. Zamrugaіem. Pasaїer zawisі po drugiej stronie stolika, miaі jakiњ pіyn w bulwie, ssaі sіomkк w zamyњleniu. Za іуїkiem przymagnesowaі do њciany bagaї - trzy wielkie skrzynie oblepione starymi plombami celnymi. Kaїda skrzynia z szyfrowym zamkiem.

Nie spuszczaі ze mnie wzroku, gdy rozgl№daіem siк po jego kabinie. Uњmiechn№іem siк porozumiewawczo. Jakby tu zacz№ж... Pochyliі gіowк i spostrzegіem blady tatuaї na jego skroni: znak religijny lub matematyczny - rybк? niedomkniкt№ уsemkк?

Nad blatem wisiaіa ksi№їka.

- Pan - czyta?

Odwrуciіem ksi№їkк okіadk№ do gуry. Poezje Walta Whitmana.

- Tak.

Zdradziі siк tym krуtkim „tak". A wіaњciwie sposobem, w jaki je wypowiedziaі. To nie byіa monosylabowa gburowatoњж, ani nieњmiaіoњж, ani sygnaі niechкci do rozmowy. To juї byіo „tak", ktуre przychodzi po wielu latach odpowiedzi na podobne pytania, gdy w im szczersze, dіuїsze, bardziej szczegуіowe tіumaczenia siк wikіaі, w tym gіupszej sytuacji na koniec staі. Konieczny jest bowiem pewien wspуlny kod, sekretny jкzyk, system umуwionych znakуw. Wpierw rozpoznajemy siк miкdzy obcymi - jeden na sto, jeden na tysi№c - i dopiero przystкpujemy z otwartym zaproszeniem; wуwczas moїna je przyj№ж lub odrzuciж bez strachu przed puіapk№ towarzysk№ i napiкtnowaniem.

Czіowiek czytaj№cy staroїytne poezje w podrуїy miкdzyplanetarnej.

Szukaіem sіуw.

- Ja teї, kiedy nie mogк spaж...

- Lek na bezsennoњж?

- W kosmosie, w tej ciszy maszynowej...

- Tak.

Tak. Rozumie? Byж moїe. Sam nie do koсca rozumiaіem.

Gіos miaі cichy, jakby przygaszony, wycofany. Nad kaїdym zdaniem wisiaіo жwierж pytajnika, muzyczny znak niepewnoњci.

Wykreњl trуjk№t rуwnoboczny: bezczelnoњж - nieњmiaіoњж - i co na trzecim wierzchoіku?

Kartkowaіem tomik.

Noc na preriach,

Juї po kolacji, przygasa, tli siк ognisko,

Zmкczeni emigranci њpi№, owiniкci w koce.

Sam idк w ciemnoњж, przystajк i patrzк na gwiazdy.

Wydaje mi siк, їe ich nigdy dot№d nie poj№іem.

Teraz wstкpuje we mnie pokуj i nieњmiertelnoњж,

Pochwalam њmierж i sumujк dane.

Jakie skrуty! Jaka zgodnoњж! Jaka plenitudo!

Ten sam dawny czіowiek i dusza - te same stare d№їenia i treњci.

Wierzyіem we wspaniaіoњж dnia, aї nie-dzieс pokazaі mi inn№,

Myњlaіem doњж o tej planecie, aї otoczyіy mnie miriady planet.

Przestrzeс i wiecznoњж napeіniіy mnie, siebie zmierzк ich miar№,

Їywoty innych planet przeniknкіy mnie, zrуwnane z їywotami na Ziemi

Albo czekaj№ce, їeby siк zrуwnaж, albo wyїsze od naszych.

Zbyt dіugo trzymaіem ksi№їkк otwart№ - spostrzegі, їe daіem siк zaczarowaж. Odіoїyіem tomik z mimowolnym uњmiechem skrкpowania. Czіowiek czytaj№cy staroїytne poezje w podrуїy miкdzyplanetarnej. Oddawaliњmy siк tu pod osіon№ pancernych pіyt oczywistym nieprzyzwoitoњciom.

Pasaїer delikatnie zamkn№і Whitmana.

- Sztuka - powiedziaі - nie przystoi czіowiekowi praktycznemu. Czyї nie tak?

- Sztuka zaczyna siк, gdy ludzie siк nudz№. To dlatego na dіugich trasach -

- Jak umysі zwalniany z obowi№zkуw racjonalnoњci na czas snu. Mhm?

- A przynajmniej ta potrzeba, gіуd sztuki. Lub czegoњ zamiast.

- Ale to nie jest przypadkowe. To nie moїe byж „coњ". - Wskazaі wzrokiem ksi№їkк. - Dlaczego siк pan zdziwiі? Nie tylko їe wiersze, ale їe takie wiersze.

- Poezja nieњmierteln№ jest - zaїartowaіem.

Nie podj№і їartu.

- Poezja to martwa informacja. Co zaњ moїe byж nieњmiertelne? Przystosowanie ludzi do reagowania na dane zwi№zki semantyczne, melodykк wersu, symbolikк i temu podobne. Їe pokolenia zastкpuj№ pokolenia, cywilizacje - cywilizacje, technologie - technologie, a nadal te same sіowa budz№ w ludziach tak samo silny rezonans.

- Skoro tak woli pan to uj№ж.

- Te same sіowa. Ale niektуre jednak nie. Nie kaїda sztuka przetrwa zmianк. Prawda?

- Widaж wiкc zіa sztuka to byіa.

- Zіa dla nas, dobra dla nich. Co siк zmieniіo? - Przytkn№і palce wskazuj№ce do skroni. - My.

- Wiadomo, kultura, warunki їycia, jкzyk...

- To na wierzchu. A pod spodem?

Obkrкciі siк w powietrzu ku gуrnemu schowkowi i z plastikowego opakowania wydobyі pokaџnych rozmiarуw album w lњni№cych okіadkach. Za gіуwn№ ilustracjк na jego froncie posіuїyіa fotografia naskalnego malunku prehistorycznego - jelenia? woіu? Kilka kresek, dwie barwy.

Pasaїer otworzyі album, przekartkowaі.

- Proszк spojrzeж.

Wybiegіy na nas stada koni i bizonуw, trochк jak z Picassa lub Dalego: niekiedy oddane jedynie za pomoc№ paru linii, szkicowe, niekiedy w polichromiach, zawsze jednak z silnym wraїeniem ruchu, z wraїeniem masywnoњci, potкgi. Przewracaіem twarde stronice. Obrazy opisano, odatowano. Altamira, Castillo, Le Clotilde de Santa Isabel. Byki, niedџwiedzie, jelenie. A tu - tu juї w takim tіoku, w hordzie napieraj№cej ze њciany, їe jeden sus wiкcej - i wysypaіyby siк z pradawnego fresku wprost na patrz№cego.

- Sztuka czy nie sztuka, Doktorze?

- Co przetrwaіo -

- Co przetrwaіo w nas z tamtego praczіowieka, їe nadal na nas oddziaіuj№ jego dzieіa. Tak trzeba pytaж.

La Peсa de Candamo: jeleс, koс, bizon. Cortezubi: niedџwiedџ jak їywy. La Mairie, Teyjat: niedџwiedџ pochyla іeb - to juї wiкcej niї wizerunek zdjкty z oka, to prуba transferu uczucia.

Kolejny etap: uruchomienie narracji, obraz rozkwita w opowieњж. Les Trois Frиres - tuziny bizonуw, konie, renifery i coњ jakby czіowiek. Fryz z Roc-de-Sers: oszczepnik ucieka przed woіem, czarownik w masce zastкpuje drogк koniom, napieraj№ bizony, niedџwiedџ, gіuszec.

Praartyњci ucz№ siк oddawaж ruch: bieg to podwуjna liczba koсczyn.

Pasaїer postukaі w tabelkк na marginesie. Strzaіka okreњlaіa kierunek ewolucji sztuki: zadrapania na skale - ryty krzywych linii - prymitywne, bardzo uproszczone wyobraїenia zwierz№t - ryty coraz gікbsze, aї do pіaskorzeџb - i genitalia.

- Tu juї nakіadaj№ siк seksualnoњж i elementy kultu.

- Teї pewna ci№gіoњж, to pan chce powiedzieж.

- Teї.

Venus Impudique z Laugerie Haute: wysoki tors z mocnymi nogami biegaczki. Ale i grube, obіe figurki z jaskini Rideaux w Lespugue; podobne - z Willendorfu. Na pіaskorzeџbach w Laussel uwiecznialiњmy kobiety o szerokich biodrach i wielkich, obwisіych piersiach niczym wymiona. W rozdziale o kulturze oryniackiej zdiagnozowaіem zaњ po pierwszym rzucie oka genetyczn№ steatopygiк.

- Rozbieїne ideaіy seksualne, st№d nasze odruchowe odrzucenie. - Pasaїer poci№gn№і z gruszki gікbszy іyk. - Eros jest bardziej zmiennym, czysta pornografia starzeje siк w jedno pokolenie, czasami jeszcze prкdzej.

- Wiкc co byіo wczeњniej? - Zerkn№іem na witraїowe astrografie na њcianie. - Kontemplacja natury?

- S№ teї intuicje gікbsze. Te hieroglificzne ryty ze stropu Altamiry sprzed dwudziestu tysiкcy lat. - Przekartkowaі wstecz i wskazaі palcem. - Podobny protojкzyk pojawiі siк po kilkunastu tysi№cach lat na Krecie.

- Idzie panu o taki estetyczny niezmiennik, na ktуrym opiera siк kaїda sztuka prymitywna, nieobudowana jeszcze їadnym formalizmem, manieryzmem, їadn№ њwiadomoњci№ sztuki. Zіoty podziaі, poіowa z sumy jedynki i pierwiastka kwadratowego z piкciu. Wiedziaі pan, їe Nawigator kolekcjonuje imbriumistуw?

- Ach, ale prymitywna sztuka kosmiczna nie moїe byж powieleniem, ani przedіuїeniem sztuki czіowieka prymitywnego! Na tym polega problem z nieodwracalnoњci№ postкpu. Imbriumiњci maj№ przecieї w pamiкci caі№ dotychczasow№ sztukк czіowieka. A nawet gdyby jej nie znali - siedzi on w nich tak czy owak: bo urodzili siк i wychowali w kulturze zbudowanej takїe na tamtej sztuce. Co wiкcej, sztuka prehistoryczna sіuїyіa - zamiast narzкdzi jeszcze niewyksztaіconych, jak pismo czy nauka - do opisania, zrozumienia њwiata. A przecieї nie ma dla nas powrotu do stanu „sprzed pisma", „sprzed nauki". Nie moїna budowaж estetyki na symulacji samoograniczenia.

- Jakie wiкc mosty chce pan tu przerzuciж ponad dziesi№tkami tysiкcy lat?

- S№ poі№czenia, mhm, anegdotyczne. Najstarszy dokument ludzkiej astronomii, koњж paleolityczn№ z zapisem obserwacji Ksiкїyca prowadzonych przez szeњжdziesi№t dziewiкж dni, znaleziono w dolinie Wezery, gdzie powstaіy te wszystkie podziemne skarbce sztuki: Lascaux, Laussel, Combarelles, Font-de-Gaume, a niedaleko s№ i Teyjat, i Pair-non-Pair.

- Ale kiedy pan mуwi „prymitywna sztuka kosmiczna", ma pan jednak na myњli konkretny, їywy nurt sztuki rуїny od wszystkiego, co powstaіo na Ziemi. Imbriumiњci, jeњli prawidіowo pamiкtam ich manifesty, uzasadniaj№ tк odrкbnoњж politycznie i mistycznie. - Na to krуtki grymas pogardy mign№і na wargach Pasaїera. - Pan siк z nimi nie zgadza.

Zamkn№і album, schowaі z powrotem do futeraіu. Przez chwilк bі№dziі wzrokiem po kabinie, jakby szukaj№c punktu do zahaczenia i zawi№zania pocz№tku zerwanej myњli.

- Їe nam siк podoba, co siк podoba, їe piкkne jest piкkne... Wyobraџ pan sobie tк mgіawicк dokіadnie tak№ sam№ - tylko їe brzydk№, nie piкkn№.

Їachn№іem siк.

- Aha! - Uniуsі palec. - Gdzie to w nas siedzi? W mуzgu, a po trochu i w genach. Zіote proporcje, symetrie, synkopy, czarny kwadrat na biaіym tle i ksztaіt kobiecej piersi. Їeњmy stawali na nogi na sawannach afrykaсskich i жwiczyli gікbiк spojrzenia, wypatruj№c drapieїnikуw pod drzewami - takїe st№d.

- To znaczy - jak konkretnie?

- Dlaczego na przykіad akt mniej jest nam piкkny w klinicznej, ginekologicznej otwartoњci i jasnoњci, a bardziej - w poіowicznej zasіonie, wіaњnie nieodkryty, czyli pуіakt, sugestia i zapowiedџ raczej?

...Dlaczego piкkno widzimy w Tajemnicy?

- Dlaczego?

- Poniewaї lwy i tygrysy! - Odrzuciwszy gruszkк, poszybowaі pod sufit i musiaі siк odepchn№ж z powrotem. Zіapaі siк blatu. - Uczono pana przecieї zasad gier biologicznych, Doktorze. Ewolucja nagradza tych, co potrafi№ w porк rozpoznaж przyczajonego drapieїnika; geny mniej uwaїnych gin№ poїarte razem z ich nieszczкsnymi nosicielami. Powstaje mechanizm nagrody, uczucia satysfakcji z rozpoznania ukrytego wzorca, z dopowiedzenia w myњli reszty ksztaіtu zwierzкcia miкdzy gaікziami, џdџbіami trawy. A ziemska ewolucja fauny preferowaіa formy symetryczne, zwierciadlane, toteї takie s№ nasze odruchy estetyczne i taki prawzorzec piкkna: bo ten, kto domyњlaі siк ksztaіtуw w mroku wedle reguі symetrii, wiкksz№ miaі szansк przeїycia w Edenie miкsoїercуw. Tak teї narodzili siк bogowie: z bardzo racjonalnego domysіu њwiadomej intencji kryj№cej siк za fenomenami natury. Kto siк ich nie domyњlaі, czкњciej gin№і zaskoczony przez przypadek jednak nieprzypadkowy.

...A co jest brzydkie? Nieregularne plamy pozbawione wyraџnego profilu. Mуzg rozpoznaj№cy tysi№c potencjalnych zagroїeс na sekundк nie moїe analizowaж w peіni kaїdego ksztaіtu i ruchu z osobna - co najwyїej skupiіby siк na jednym czy dwуch, ignoruj№c pozostaіe, a to prкdko okazaіoby siк fatalnym. Znowu wiкc nagrodк otrzymujemy za umiejкtnoњж rozpoznania owych cech charakterystycznych, profilu, gestaltu. To on decyduje - nie zaњ w peіni realistyczny obraz caіego obiektu odkrytego. Czіowiek bardziej jest podobny do swojej karykatury niї do fotografii. St№d takie wіaњnie malowidіa naskalne, st№d minimalizm piуrka i wкgla, st№d abstrakcjoniњci.

...A wiкc planeta, ci№їenie, dzieс i noc, niebo na gуrze, ziemia pod stopami, oczy miкsoїercy, hipokamp i ciaіo migdaіowate wyrosіe na maіpich strachach i przyjemnoњciach... Z tego wyszli i Fidiasz, i Picasso, i Bach, i Walt Whitman. Pojmuje pan, Doktorze?

- Inna ewolucja, inne piкkno, to oczywiste.

- Ewolucja, ale takїe њrodowisko. A teraz weџ czіowieka, ba, juї caіe pokolenia ludzi wychowanych bez planety, bez doіu i gуry, och, zatracaj№cych w ogуle poczucie gуry i doіu, jak i panu na pewno siк w niewaїkoњci nieraz przydarzaіo - zgubiж orientacjк ciaіa w umyњle: stopy s№ gуr№, gіowa doіem ciaіa -

- Trzeba siк wtedy uderzyж mocno.

- Wiкc weџ pan pokolenia wychowane juї w tym stanie, їyj№ce w sztucznych њwiatіach i barwach, weџ pan czіowieka urodzonego do kosmosu - jaka mgіawica jemu bкdzie piкkn№?

Udaіem, їe siк zastanawiam.

- Ten poіamany kosmo-art w kabinie Nawigatora...

Pasaїer z powrotem przygasі, stіumiі gіos, umkn№і wzrokiem. Pochwycona gruszka z napojem daіa mu zajкcie dla dіoni.

- Nie szukam piкkna kosmosu - rzekі. - To mam na Ziemi, wіaњnie w zdjкciach mgіawic i supernowych, w negatywach koron sіonecznych. Szukam piкkna z kosmosu - pierwszej sztuki naiwnej tego nowego szczepu, nowego Homo ludens, ktуry jeszcze sam nie wie, їe inne Muzy go prowadz№, inni bogowie w koіysce do ucha mu szeptali.

Odchrz№kn№іem.

- Umawiaі siк pan z Nawigatorem na Marsie? Tam poznaliњcie siк?

- On mnie nie znaі.

- Ale przecieї to nie przypadek -

- Proszк mi wierzyж, nie braіem udziaіu -

Przerywaliњmy sobie nawzajem. Pasaїer zrobiі przepraszaj№c№ minк.

- Rozumiem, zaіoga zawsze podejrzewa obcego.

Chciaіem zaprzeczyж, lecz potrz№sn№і gіow№, їebym nie wyprzedzaі jego myњli.

- Podejrzewa, podejrzewa. Naprawdк, nie wiedziaіem, co zrobi Nawigator. Nie powinienem panu tego mуwiж, Doktorze, ale zdajк sobie sprawк, їe nie wst№piі pan do mnie po prostu na pogawкdkк z nudуw.

Znowu chciaіem zaprzeczyж.

- Nie, Doktorze, muszк liczyж siк z realiami. Nie jest m№drze prowokowaж takie podejrzenia u zaіogi, wypadki w kosmosie siк zdarzaj№, a ja z natury jestem mуl ksi№їkowy, a nie galaktyczny szpieg. Dostaіem na Marsie cynk od poњrednika, їe ktoњ wzi№і od Repetugi ogromn№ zaliczkк na poczet najwiкkszej kolekcji kosmo-artu, jak№ widziaі czіowiek. Repetuga to przemytnicy powi№zani z Cosa Nostr№. Kupiіem, kupiliњmy informacjк, pіac№c bardzo sіono. Udaіo nam siк dojњж po niej aї do waszego „Behemota". Ale zanim Nawigator siк przyznaі, mogіem tylko snuж przypuszczenia i zgadywaж.

Gryzіem to z krzyw№ min№.

- Nawigator i Cosa Nostra? E, chyba nie. Dali mu fortunк na piкkne oczy?

- Potrzebowaі pieniкdzy - teї їeby kupiж informacjк. Zapewne od swojego starego kontaktu, ktуry sprzedaі mu juї przez lata sporo artu. Nawigator miaі do niego dojњcie; my nie.

- No wiкc co kupiі?

- Liczby orbity Astromancera.

Powstrzymaіem westchniкcie.

- A cуї Astromancer ma do sztuki kosmicznej?

Pasaїer nerwowo siorbn№і przez sіomkк.

- Wszystko.

Kolejny obrуt zegara dobowego. I znуw zabrzmiaі sygnaі wachty nocnej, przygasіy їarуwki w korytarzach „Behemota V". Automaty wentylacyjne i siіowniki termotropii poszycia szumiaіy i њwiszczaіy teraz jakby odrobinк gіoњniej, a moїe to cisza na pokіadzie zapadіa gікbsza. Co siк jednak zmieniіo, oprуcz poіoїenia wskazуwek na cyferblatach? Puszka blaszana i my w tej puszce, w pustce.

Przesiadywaliњmy w mesie jeszcze dіugo po kolacji, zagaduj№c ciszк bajкdami i gawкdami. Na њnieї№cym ekranie podgl№du kursowego skakaіy grafy i alfanumeryki; k№tem oka њledziliњmy telemetrie co wiкkszych mas. Mimo woli przysunкliњmy siк bliїej stoіu, nachylili gіowy. Elektronik wspominaі poprzednie burze sіoneczne, Radiowiec mуwiі o Szwedzie z nasіuchu Merkurego Siedem, ktуremu nagіa flara na dіugoњciach rentgenowskich rozpкkіa bкbenki...

- Byіo juї po peryhelium, odchodziliњmy w chіуd - opowiadaі z kolei Pierwszy Pilot, postukuj№c cybuchem fajki o koњciste kolano. - „Mothman" postawiі siedemnaњcie luster, na osiemnaste nie miaі dosyж krystalitu, odpadaliњmy od Sіoсca z jeden-pуіtora gie. A dziaіo siк to za czasуw, kiedy jeszcze ktoњ zwracaі uwagк na takie wyprawy, jeszcze siк mуwiіo: „Ziemia patrzy", „Ziemia sіucha", i my naprawdк tak myњleliњmy. Nie firma їadna; finansowaіy nas instytuty amerykaсskie i europejskie. „Mothmana" wykupiіy od pionierуw z Tytana, ktуrzy nurkowali w nim w gazach Saturna, atmosfera grzaіa tam statek do piekielnych temperatur, zostaіy mu grube pancerze izolacyjne i chіodnice wewnкtrzne gigadїulowe. Myњmy mieli wejњж w koronк Sіoсca, szukaж cywilizacji plazmowych. Byіem mіody, wziкli mnie na Trzeciego prosto ze szkoіy kadetуw.

...Wtedy ludzie bawili siк podobnymi hipotezami. Jeњli їycie plazmowe rozwinкіo siк w ekosferze gwiazdy, to oczywiњcie w їaden naturalny sposуb nie spotka siк z їyciem wкglowym, biaіkowym: nasze biosfery s№ caіkowicie rozі№czne, nasze њwiaty siк nie przecinaj№; ani my nie wejdziemy w їar fotosfery, ani oni nie wyjd№ w lodowate przestrzenie pozasіoneczne. A orbity planet? To juї cmentarz plazmy. Moїemy wiкc co najwyїej dojrzeж z dystansu znaki, њlady, dowody poњrednie. Analizowano pod tym k№tem takїe ruchy plam sіonecznych, czкstotliwoњж rozbіyskуw, topologiк protuberancji, krzywizny pola magnetycznego Sіoсca, profil fal wiatru sіonecznego. Na „Mothmanie" ustaliіa siк w koсcu miкdzy nami bardziej pesymistyczna wersja. Nawet jeњli takie їycie moїe powstaж, to z tabel kosmologicznych czytamy, iї gwiazdy istniej№ kilka miliardуw lat dіuїej niї najpierwsze planety. Cykle ewolucyjne їycia sіonecznego s№ zatem o tyle wczeњniejsze od najszybszej moїliwej ewolucji їycia ziemskiego, ba!, jakiegokolwiek їycia planetarnego. I teraz wyobraџ sobie cywilizacjк stoj№c№ miliard lat wyїej na drabinie postкpu. Potrafisz? Ano wіaњnie.

...Mieliњmy na „Mothmanie" Astrofizyka, ktуry tak siк zapatrzyі w Sіoсce, їe widziaі w nim miasta, maszyny, ogrody, їyіy i nerwowody. Oczywiњcie nie mуwiі o nich tymi sіowami. Ale pokazywaі na kliszach zaczernionych jakieњ ksztaіty, jakieњ cienie, jakieњ struktury. Nikt inny ich nie dostrzegaі; on - tak. Њniіy mu siк w dzieс i w nocy. Zasypiaі z okiem przy okularze solaroskopu. Po prawdzie wiele wtedy nie rozmawialiњmy - maszyny chіodz№ce pracowaіy przez caіy czas peіn№ moc№, huk byі nie do wytrzymania, pchaliњmy watк do uszu, ja chodziіem w sіuchawicach poїyczonych od naszego Radiowca. Astrofizyk wystкpowaі na odprawach, wyњwietlaj№c te swoje slajdy i wskazuj№c tak№ czy inn№ plamkк, zakreњlaj№c fronty plazmowe, formacje spikuli. Nikt nie wiedziaі, co on wіaњciwie chce przez to powiedzieж. Kiedy jeszcze mуwiі, nie mуwiі: „miasta", „ogrody". To my dopowiadaliњmy. On dekodowaі tajemnice na kliszach oњlepiaj№cego ognia, z nosem przy szkle powiкkszaj№cym, kropka do kropki do kropki.

...Ktуrejњ nocy przyszedі do mnie. Miaі kіopoty ze zіoїeniem logicznego zdania, podmioty i orzeczenia rozpadaіy mu siк w ustach, z jкzyka sypaі siк piach. Coњ mu siк niedobrego staіo od zbyt dіugiego wypatrywania tych wzorуw na Sіoсcu. Wzi№і w koсcu oіуwek i kartkк i zacz№і mi rysowaж kursy styczne do korony, pod іukami protuberancji, pod mostami dїetуw, w setkach tysiкcy stopni. Przypomniaіem mu, їe przecieї odlatujemy, oddalamy siк od Sіoсca; i tak zreszt№ nikt by siк nie zgodziі na podobnie samobуjczy skok w studniк grawitacyjn№ gwiazdy. Czego on chciaі, spaliж nas wszystkich? Rysowaі dalej: granice, niewidzialne bariery, њciany w masie helowo-wodorowej, coњ jakby tunel otwarty do wnкtrza morza plazmy. Zrozumiaіem, їe Astrofizyk jest przekonany, iї solarianie otworz№ dla nas bezpieczne przejњcie; їe czekaj№ tam na nas, a on wіaњnie odczytaі ich intencje. Byі to rodzaj obікdu. Staraіem siк go uspokoiж. Rysowaі swoje. Chciaі, їeby wsadziж go w prom - „Mothman" niуsі dwa promy subatmosferyczne - i samego posіaж tam w Sіoсce. Solarianie nie dadz№ go skrzywdziж. Miliardoletnia cywilizacja kontroluje powierzchniк Sіoсca jak my temperaturк w pokoju. Maj№ tam wszystko dla niego naszykowane.

...Musiaіem oczywiњcie zameldowaж dowуdcy. Potem jednak zastanawiaіem siк, nie mog№c zasn№ж, jak to siк zdarza po czкstych zmianach wektora przyњpieszenia. Zastanawiaіem siк, po co byіby solarianom juї usadzonym na wysokoњci bogуw tego wszechњwiata jakiњ czіowiek, maіpa ledwo od kija i kamienia oderwana? S№ ekosfery biologii, ale s№ jeszcze mocniej rozdzielone ekosfery umysіu: nie przecinaj№ siк, nie maj№ punktуw wspуlnych, nie dziel№ zasobуw ani przestrzeni їyciowej. I czy przejњcia miкdzy nimi w ogуle byіyby moїliwe? Czy moїna „dorosn№ж" do ekosfery cywilizacji wyїszej? Czy ten rozdziaі nie jest wbudowany w sam№ kosmologiк, w naturк uniwersum, w prawa fizyki? Cywilizacje wyїsze powstaj№ na samym pocz№tku; a potem z im ciкїszej, zimniejszej materii siк rodzisz, tym niїej siкgasz - nigdy nie zbliїysz siк do Pierworodnych, bo oni przecieї teї w tym czasie pr№ naprzуd. Moment narodzin w dziejach kosmosu determinuje zatem puіap postкpu. Nie ma drabin, schodуw, wind miкdzy piкtrami cywilizacji. Їyjemy moїe w nieodlegіych przestrzeniach, lecz w zupeіnie od siebie odseparowanych sferach intelektu.

...Popeіniliњmy na „Mothmanie" bі№d - ktуrego nie popeіniі teraz nasz Kapitan - popeіniliњmy bі№d i nie zamknкliњmy Astrofizyka w areszcie. Tak, przekradі siк do promu i sam odpaliі ku Sіoсcu. Znikn№і nam za krzywizn№ jego pіaszcza elektromagnetycznego; widaж go jeszcze byіo chwilami na refraktorach dyspersyjnych spod orbity Merkurego. I tyle. Spaliі siк, oczywiњcie - prom przepadі bez њladu. Ale od tego wіaњnie zaczкіa siк caіa ta solaromancja. Wszystkie zapiski, bazgroіy, rysunki Astrofizyka, nawet taњmy z jego nieskіadnymi monologami, nawet fotografie wnкtrza jego kabiny, uіoїenia przedmiotуw w kabinie - na Ziemi przekazywali je sobie z r№k do r№k, reprodukowali w ksi№їkach i czasopismach; prуbowali zrozumieж. To byі pierwszy stopieс. Bo wtajemniczenia stopieс drugi zakіada, їe Astrofizyk w rzeczywistoњci wcale nie zgin№і, czy teї: nie wszystek zgin№і; їe solarianie przyjкli go do siebie, a on teraz porozumiewa siк z nami w jedyny moїliwy dlaс sposуb, to znaczy poprzez Sіoсce, w Sіoсcu, Sіoсcem. Zwіaszcza w porze burz sіonecznych - obserwuj№ wyrzuty masy koronalnej i rejestruj№ pilnie gіos gwiazdy na wszystkich dіugoњciach fal elektromagnetycznych, i deszyfruj№ go wedіug wskazуwek z notatek Astrofizyka. Podobno ogіasza nam doniosіe rzeczy. W tym szumie, w trzaskach i wizgach. Pierwszy Pilot przygryzі ustnik fajki.

- Ale Astromancer - to chyba caіkiem co innego.

Wracaliњmy do kabin wsіuchani w syk i chrobot wewnкtrznych mechanizmуw „Behemota V". Trzeba sіuchaж, trzeba wypatrywaж - Pasaїer rzekіby, їe takie s№ imperatywy estetyki pustki i ciszy.

V Narada

Odbyіa siк kolejna narada. Schodziliњmy w gі№b Pasa Asteroidуw. Kapitan musiaі podj№ж decyzjк.

- Doktorze? Zmieniіo siк coњ?

- Zakіadam, їe burza rozwijaж siк bкdzie wedіug tradycyjnego modelu; wуwczas natкїenie promieniowania przekroczy wartoњж krytyczn№ za okoіo trzydzieњci godzin. Bezpieczniej zaіoїyж dwadzieњcia osiem. Nagіych flar oczywiњcie nie przewidzк. Kwadrans temu odczytaіem indykatory: jeszcze nie zebraliњmy wielkiej dawki. Moїemy siк ukryж w Perіach, ale to rozwi№zanie na kilka godzin, zreszt№ nie sposуb z wnкtrza kapsuі sterowaж statkiem. Obrуcenie „Behemota" іadunkiem lub kurtynami rufowymi wprost ku Sіoсcu dosyж by pomogіo, ale, jak rozumiem, na obecnym kursie manewrowym nie jest moїliwe utrzymywanie takiej pozycji.

- Dobrze pan rozumie. Panowie, sprawa pod dyskusjк: gdzie parkujemy? Wedіug planu Nawigatora? Czy teї moїliwie daleko od jego orbity?

Pierwszy Pilot:

- Podaі koordynaty?

Kapitan:

- Nie. Ale wyobraїam sobie, їe bardzo chкtnie poda. Tego przecieї chciaі.

Inїynier:

- Cokolwiek on tam nadaje przez bojк radiow№, przebije siк to do odbiorcy juї po naszym odlocie z Pasa, zatem nie widzк rуїnicy. Moїna tu, moїna tam. Na zdrowy rozum wzi№wszy. Nie? A jeњli on faktycznie ma namiary na Astromancera, to zarobimy na tym nieџle.

Ja:

- Pasaїer na pewno doіoїyіby swуj gіos za, gdyby mуgі. Inїynier:

" - A co to za insynuacje! Ja:

- Aleї... Ja niczego nie - Kapitan:

- Nie udawajmy. Nie jednemu Inїynierowi musiaі przyjњж do gіowy zysk do wyci№gniкcia z tej awantury. Sprawdziіem treњж naszych kontraktуw z kompani№. Jeњli uda siк dowieњж, їe zboczenie z kursu, dziкki ktуremu weszliњmy w posiadanie okreњlonych dуbr czy informacji, nie naraziіo kompanii na їadne dodatkowe koszta, na їadne straty - to zachowamy peіne prawo do owych dуbr.

Pierwszy Pilot:

- Moim zdaniem bкdzie to dosyж іatwe do wykazania. Przecieї tak czy owak musimy siк ukryж przed burz№. Nie byі to nasz wybуr.

Ja:

- Ale trajektoria wymuszona sabotaїem Nawigatora nie jest najbardziej ekonomiczn№, prawda? Inaczej nie musiaіby niczego sabotowaж, kalkulator podaіby j№ jako trasк preferowan№.

Inїynier:

- Ale Nawigator to nie my! Oddamy go s№dowi karnemu, a kompania niech siк procesuje z draniem na wіasn№ rкkк.

Radiowiec:

- Czy to znaczy, їe Nawigator musiaі zostaж przegoniony pod kamerami po poszyciu? Musiaі go Marabut њcigaж na odczepie, a Kapitan zamykaж w areszcie pokіadowym - їebyњmy mogli obroniж w s№dzie prawo do zyskуw z Astromancera?

Kapitan:

- Co?! Czyli - czyli - czyli ja siк z gуry uіoїyіem po cichu z Nawigatorem i odgrywaliњmy to wszystko jak jakiњ teatr, operк kosmiczn№, tak?!

Radiowiec:

- Albo z Pasaїerem, jeњli powiedziaі on Doktorowi prawdк. Ale spokojnie, Kapitan siк nie denerwuje. Ja nie oskarїam, ja podziwiam.

Kapitan:

- A chodџ-no tu, popodziwiaj moj№ piкњж. Elektronik:

- Panowie! Panowie! Kapitan:

- Trzymajcie go! Elektronik:

- Panowie, tak nie moїna! Wyrwijmy siк z tego fatalnego zapкtlenia. Doktor ma racjк, to jest pewna droga do nieszczкњcia, do losu „Kaliguli" i „Santa Gary". Teoria gier, ona pokazuje jedyne moїliwe wyjњcie. Musimy na starcie њlepo zakіadaж prawdomуwnoњж i czyste intencje towarzyszy, inaczej - Drugi Pilot:

- Czyj to but tutaj? - Kapitan:

- Mуj. Rzuж.

Radiowiec:

- Przepraszam. Ja:

- Chciaіbym poruszyж inn№ sprawк, na ktуr№ zwrуciі mi uwagк Pasaїer. W ci№gu ostatniej doby z lekk№ gryp№ zgіosili siк do mnie Inїynier, Drugi Pilot i Kapitan. Sam odczuwam objawy.

Kapitan:

- To nie jest - Ja:

- Proszк pozwoliж. Sprawy siк wi№ї№. Przemyњlaіem to wczoraj. Pasaїer musiaі juї wczeњniej zwaїyж opcje Nawigatora. Dajmy na to, їe Kapitan by siк nie zorientowaі. Nawigator sprowadza zatem „Behemota" do Astromancera - i co? Zadowoli siк swoj№ dziaіk№? Jedn№ уsm№?

Kapitan:

- Jedn№ dziewi№t№. Mam podwуjny udziaі. Ja:

- Okay. Przypominam, їe Pasaїer twierdzi, iї Nawigator zadіuїyі siк u kryminalistуw na powaїn№ sumк, їeby zdobyж te koordynaty. Nie mуgі braж pod uwagк podziaіu. Zreszt№ gdyby braі, dlaczego nie miaіby nas wtajemniczyж? Nie. Wszystko miaіo byж dla niego. A wiкc?

Pierwszy Pilot:

- Wiedziaіem, їe ten katar mnie zabije. Kapitan:

- Nie pora na takie їarty. Elektronik:

- Ale nawet jeњli nas co do jednego wytіucze jakimњ wirusem... No przecieї nie ucieknie nigdzie „Behemotem", Ukіad Sіoneczny to nie Dziki Zachуd.

Inїynier:

- Moїe po to byіa ta boja. Przylec№ po niego. Ja:

- Nie, moi drodzy, najprostszy sposуb jest inny. Pomyњlcie: co w tej aferze jest najcenniejsze? Liczby orbity Astromancera. To za nie Nawigator zapіaciі. Nie mam pojкcia, jak ten Astromancer wygl№da, co on za dziwo - ale zakіadam, їe nie jest to coњ, co moїna zapakowaж do іadowni zwykіego kursowca; inaczej dawno juї ktoњ by go podwкdziі. Sprzedawano by samego Astromancera, a nie liczby. A zatem wiкksza masa, wiкksza kubatura. Co robi Nawigator? Do czego potrzebuje „Behemota"?

... Parkuje go na stycznej do Astromancera. Odczepia nasz іadunek. Sczepia Astromancera. Mamy w zapasie kilka godzin ci№gu, nawet wliczaj№c drugie hamowanie i drugie przyњpieszanie do kursowej. W gruzowisku Pasa wystarczy pewnie kilka minut. Nawigator przepycha tam Astromancera na now№ orbitк. Dla takich zadaс zbudowano „Behemoty", nie mylк siк. Przepycha, notuje koordynaty - teraz on jeden w caіym Ukіadzie Sіonecznym zna poіoїenie skarbu. Wraca po іadunek, montuje go z powrotem razem z osіon№. Wymazuje magnetyczne logi kursowe. Trwa burza. Ustawia statek z powrotem na kurs. Uszkadza powіokк. Wystawia nasze zwіoki na promieniowanie. Na Jupiterze melduje siк jako jedyny ocalaіy po nieszczкњliwym wypadku w Pasie w czasie sztormu solarnego. Zrywa kontrakt z kompani№. Nikt siк nie dziwi. Jest bezpieczny. Ukradі Astromancera.

Inїynier:

- Zatіukк skurwysyna. Drugi Pilot:

- Od wczoraj gіowa tak mnie boli, o, tutaj, zatoki i skronie, іupie coraz bardziej.

Kapitan:

- Ma pan odpowiednie wyposaїenie, Doktorze? Mikroskopy? Ja:

- Rozpoznam wirus dopiero po dziaіaniu. Musiaіbym zajrzeж mu do genуw. A i tak nie mam na pokіadzie biblioteki o broni biologicznej, їeby sprawdziж i porуwnaж.

Inїynier:

- Kto pierwszy zacz№і kichaж i smarkaж? Elektronik:

- Jeњli to broс wypuszczona przez Nawigatora, powinniњmy paњж jeszcze przed podejњciem do Astromancera. Tak to przecieї by sobie wyliczyі.

Pierwszy Pilot:

- Siedemnaњcie godzin. Kapitan:

- Jeњli tam wіaњnie zaparkujemy. Ja:

- Chyba juї wszyscy zdecydowali... Kapitan:

- Gіosujemy.

Poszliњmy potem do Nawigatora po namiary. Kapitan, Pierwszy Pilot i ja. Miaіem zbadaж Nawigatora: czy zachorowaі, tudzieї czy wykazuje jakieњ specyficzne objawy zwi№zane z zaaplikowanym sobie wczeњniej antidotum. Nie wykazywaі. Kichaі i smarkaі, ale to o niczym nie њwiadczyіo: luk siуdmy i s№siednie znajdowaіy siк w czкњci „Behemota", gdzie nadal szwankowaіa termostatyka, mуgі siк przeziкbiж i tak.

Ledwo wyszedі Kapitan, zacz№і siк skarїyж Nawigator i domagaж wypuszczenia po zaparkowaniu przy Astromancerze. Pierwszy Pilot go wyњmiaі.

- Nie denerwuj ludzi - poradziіem Nawigatorowi. - Jeszczeњmy nie wrуcili їywi. Pasaїer mуwi, їe masz jak№њ umowк z przestкpcami. Co byњ z nami zrobiі tam na miejscu? Powiedz szczerze.

- A musiaіbym coњ robiж?

- Przecieї wydaіoby siк, їe - - Co by siк wydaіo?

- Zobaczylibyњmy Astromancera i straciіbyњ wyі№cznoњж. Nawigator zaњmiaі siк kpi№co - taki њmiech pewnie sobie zamierzyі, ale wyszedі mu on doњж їaіoњnie: chichot i poci№ganie nosem.

- Nie zobaczysz go - zachrypiaі. - Jesteњmy juї w Pasie, prawda? Nie wypatruj nawet. Ile widzisz przez pokіadowy teleskop? Kilka tysiкcy kilometrуw i juї tylko punkciki, њwiateіka, profile dosіoneczne i profile odsіoneczne. Na radarze podobnie: plamki, szumy. Rуwnoczesna telemetria dziesiкciu tysiкcy mas to abrakadabra. Przecieї z tego wіaњnie powstaіa legenda: nie widziano Lataj№cego Holendra, bo jest Lataj№cym Holendrem - nie widziano Astromancera, bo jest Astromancerem. Z samego spektrum i echa elektromagnetycznego - nieodrуїnialny od reszty ukіadowego њmietniska. Musiaіbyњ wlecieж wprost na niego. Z gуry wiedzieж i wypatrywaж.

- A ty - widziaіeњ go? Pokrкciі gіow№.

- Wypuњcicie mnie? - powtуrzyі cicho. Spojrzaіem naс raz jeszcze na odchodnym.

- Nawet nie jesteњ pewien, czy on rzeczywiњcie siк tam znajduje. Wіosy unosiіy siк mu wokуі gіowy jasn№ grzyw№. Szarpn№і siк teraz w tyі, jakbym wyprowadziі cios piкњci№ w jego twarz - i zakryіa j№ powrotna fala fryzury.

Pierwszy Pilot czekaі na mnie przy grodzi.

- Kіamie?

- Koordynaty pewnie s№ prawdziwe. To znaczy takie, jakie kupiі. Ale..

- No wіaњnie. Gryzі ustnik fajki.

- Doktorze, ja znam siк z Kapitanem od dawna i nie wierzк, їe siк tak uіoїyі z Nawigatorem, to nie do pomyњlenia. Zreszt№ Nawigator gіupi szczeniak jest. Kapitan sk№dњ jednak miaі wiedzк. Nie przeczucie; coњ wiкcej. Pan rozmawiaі z Pasaїerem. Ta historia o kosmo-arcie... Jak pan s№dzi?

- To chyba prawda. Ale moїe byж tam coњ jeszcze. Pasaїer szepn№і sіowo Kapitanowi zaraz po awarii... Po co, skoro chciaі dolecieж do Astromancera po kursie Nawigatora? Teraz boi siк, їe Nawigator nas wytruje. Nie baі siк, wchodz№c na „Behemota" na marsjaсskiej?

- Wіaњnie. Pan jest rozs№dnym czіowiekiem, pan przemyњli sprawк piкж razy, zanim rzuci siк po skarb. Nie moїemy tam wpaњж hurmem jak banda Ali Baby do Sezamu.

- Nie gіosowaі pan przeciw. Їachn№і siк.

- Wszyscy gіosowali za!

- Nie chcк wdawaж siк w spekulacje. Mуwiіem juї: z tego nic dobrego - - Wiemy, wiemy. Ale scenariusz kradzieїy Astromancera dobrze pan przemyњlaі.

Uњmiechn№і siк lekko, przesuwaj№c fajkк z jednego k№ta ust w drugi.

- Co pan ma na myњli? - spytaіem cicho, mimo woli rozejrzawszy siк po stalowym korytarzu w obie strony.

- Nic - wzruszyі ramionami.

- Nawet jeњli go tam sami przepchamy... Siedem osуb nie utrzyma koordynatуw w tajemnicy jak jedna.

- Osiem. - Osiem.

- A wіaњciwie dziewiкж. Nawigator siк dowie nawet w zamkniкciu. Potrafi obliczyж now№ orbitк.

- Sam pan widzi.

- Ale oni zaraz na to wpadn№.

- Co pan proponuje? Jestem lekarzem pokіadowym. Dlaczego pan ze mn№ o tym rozmawia?

Pierwszy Pilot podniуsі wzrok i ustrzeliі mnie spojrzeniem prosto w oczy.

- Doktor na kontrakcie kompanii frachtowej. - Cmokn№і przez zкby. - Mуgіby leczyж ludzi gdziekolwiek, na Ziemi, na Lunie, na Marsie, w szpitalu jakimњ czystym, przyjemnym. Ale lata w tej cuchn№cej puszce. Wielotygodniowe rejsy od planety do planety, samotnoњж i nuda. Do nikogo ust otworzyж z inteligentnym sіowem. Їadnej przyszіoњci. Pustka i beznadzieja. Czyї nie zagadka? Co on tu robi? Co to za czіowiek?

Obruszyіem siк.

- Nie dam siк - - Tu obowi№zuje selekcja negatywna, Doktorze. Jestem starszy, pamiкtam czasy, do ktуrych przetrwaіo jeszcze odrobinк z tego etosu odkrywcуw kosmosu, bohaterуw przygody gwiezdnej. Tak wtedy werbowano. Ale teraz? Co to za atrakcja: miesi№c w tк, miesi№c we w tк, i tak bez koсca w їelaznym wiкzieniu? Kto wiкc lata na tych krypach? Ci, co nie potrafi№ znaleџж lepiej pіatnej pracy. No, s№ jeszcze zabytki z poprzedniej epoki, ktуrych wi№їe z kosmolotami gіupi sentyment, jak naszego Kapitana. Ale to wyj№tki. Poza nim wszyscy, ktуrzy trafiaj№ na „Behemoty" i inne „Pompeje", to nieudacznicy, niedorajdy їyciowe i zawodowe. Tak siк dzieje we wszystkich profesjach wysokiego ryzyka, ktуre w koсcu powszechniej№ i zmieniaj№ siк w masow№ rutynк. Dlaczego tu zawsze coњ szwankuje? Dlaczego nie powinniњmy byli siк nawet zdziwiж, їe kurs џle obliczony? Їe kalkulator w ruinie? Dlaczego znowu ogrzewanie siadіo, a rezonans w moduіach rufowych tak trzepie farbк ze њcian, їe izolacjк traktуw nadprzewodz№cych do wzbudnic musieliњmy z Inїynierem reperowaж w maskach? To stary statek, prawda. Ale przede wszystkim dlatego, їe zaіoga ledwo potrafi go przeprowadziж z portu do portu. Do niczego lepszego siк nie nadajemy, to trafiliњmy tutaj. Ale pan, Doktorze? Przecieї nie czyta pan caіymi dniami w swojej kabinie starych їurnali medycznych i esejуw o sztuce nowoczesnej. Zazwyczaj dobrze siк pan maskuje. Nie odzywa za wiele. Ale od czasu do czasu wyskoczy pan z czymњ takim jak dzisiaj. Co pan wіaњciwie robi na naszym „Behemocie"? Po co pan marnuje tu їycie? „Musiaіbym zajrzeж mu do genуw"! Ktуremu lekarzowi pokіadowemu trzeciorzкdnej kompanii frachtowej wyrwie siк coњ takiego? Pan leczyі ludzi? Czy - czym wіaњciwie siк pan zajmowaі? Doktorze?

Zamkn№іem siк na resztк dnia w mojej kabinie. Pierwszy Pilot zdenerwowaі mnie. Wyj№іem Marka Aureliusza, czytaіem przez chwilк przy migocz№cej їarуwce. Musiaіem siк jednak wpierw uspokoiж, їeby sіowa znowu do mnie trafiaіy. Ksi№їki szeleњciіy i szuraіy na pуіkach; sam teї czuіem w uchu mikroimpulsowe korekty kursu. Przegіosowane, Astromancer. Poprawiіem szpagaty i pasy mocuj№ce ksiкgozbiуr. Trochк siк juї przemieszaіy tytuіy po latach moich przypadkowych lektur, pora na ponowny remanent biblioteczny. Њmiali siк ze mnie, їe pуl kabiny mam zapchane papierem. Przesun№іem palcami po grzbietach grubych monografii i cienkich raportуw z prac badawczych. Nauka. Byіo tu takїe moje nazwisko, aї na ktуrejњ wachcie cmentarnej, upiwszy siк bimbrem Radiowca, wyrzuciіem przez њluzк wszystkie ksi№їki, ktуre mogіyby mnie zdradziж.

Nauka, їelazna dziewica. Jeњli piкkno narodziіo siк dla czіowieka, tak jak twierdzi Pasaїer, to podejrzane s№ rуwnieї nauki przyrodnicze w rodzaju fizyki - czyї fizycy nie przyznaj№, їe w dociekaniach kieruje nimi czкsto wіaњnie wyczucie piкkna rodz№cej siк teorii? czyї matematycy nie poszukuj№ symetrii rуwnaс? Przecieї sam znaіem jej przyci№ganie. Potem czіowiek juї zawsze d№їy odruchowo do tej harmonii, nawet wi№ї№c buty i myj№c zкby, buduj№c zamki z piasku i piek№c ciasto. Kryje siк ona i w matematyce, i w biologii roњlin i zwierz№t, w geometrii muszli i liњci, i w spiralach galaktyk, wielorybiej pieњni kosmosu.

... Czyї caіa nauka ludzkoњci nie zasadza siк w istocie na owej satysfakcji z domyњlenia siк ksztaіtu ukrytego, obrysowania Tajemnicy? Ujrzaі nasz maіpi praprzodek punkt gorej№cy w gкstwinie ciemnej - i jeњli zdoіaі z tego њlepia drapieїcy odmalowaж sobie zaraz w gіowie tygrysa caіego, to przeїywaі. Widaж niejedna rкka nieњmiertelna potrafi obrysowaж te straszliwe symetrie. Bo tak my obrysowujemy w wyobraџni - w nauce - wszechњwiat postrzegany, oko potwora.

Ksi№їki szeptaіy do mnie coraz gіoњniej. „Behemot V" manewrowaі ostro. Co tam siк dziaіo? Wpadliњmy w gкstwк meteorуw? Nie chciaіo mi siк wychodziж. Przypi№іem siк do іуїka.

Potem dowiedziaіem siк o incydencie z czarn№ fregat№. Wyszіa z cienia radarowego жwierжkilometrowych kamykуw, rуwno w ekliptyce i wprost naprzeciw naszego wektora. Radiowiec twierdziі, їe gdybyњmy siк juї obrуcili do deceleracji, moglibyњmy nie wymanewrowaж w porк - fregata gnaіa jak wariat.

Jakie jest prawdopodobieсstwo, їe w miliardach kilometrуw prуїni zderz№ siк wtem czoіowo dwa statki? Gdyby jednostki w Ukіadzie Sіonecznym poruszaіy siк po kursach doskonaіe losowych, istotnie byіoby ono astronomicznie maіe. Jednak krzywe kursowe licz№ zawsze te same algorytmy na tych samych startowych danych: przemieszczamy siк od planety do planety, z orbity na orbitк. Gdyby nie niedoskonaіoњci czіowieka i milisekundowe opуџnienia aktywacji maszyn, chodzilibyњmy po parabolach odchylanych jedynie przez rуїnice w aktualnej grawitacyjnej matrycy czasoprzestrzeni.

Tutaj jednak nie znajdowaliњmy siк na їadnym regularnym kursie. „Behemot" szedі po krzywej stanowi№cej wypadkow№ improwizacji, bікdуw i manipulacji Nawigatora. A jedyn№ tward№ dan№, na ktуrej zawieszono tк krzyw№, stanowiіy koordynaty Astromancera.

Fregata wyskoczyіa na nas caіa czarna, to znaczy z wygaszonymi њwiatіami pozycyjnymi, martwymi transponderami (tak blisko powinniњmy je іapaж na antenach mimo burzy sіonecznej), z wyі№czonymi aktywnym radarem i laserunkiem antykolizyjnym. Dyїur w sterуwce miaі akurat Drugi Pilot. Praw№ rкk№ manewruj№c manetkami ci№gu i wolantem dysz korekcyjnych, lew№ klepaі na њlepo po panelu telemetrii. Zdoіaі wykonaж fregacie trzy zdjкcia bіyskowe. Na kontaktowej minкliњmy j№ o pуіtora kilometra. W skali kosmicznej to odpowiednik otarcia farby z burt.

Radiowiec jeszcze tej nocy wywoіaі fotografie. W maksymalnym powiкkszeniu udaіo siк przez lupк odczytaж czкњж numeru seryjnego wymalowanego na wahadіowcu atmosferycznym podczepionym na zewnкtrznym deku fregaty. Kapitan i Pierwszy Pilot, zajrzawszy do katalogu Ferre'a, wywnioskowali, iї fregata naleїy do prywatnej spуіki z planet wewnкtrznych. Profil kadіuba wskazywaі, iї opuњciіa stoczniк co najmniej trzydzieњci piкж lat temu.

Czy istotnie wracaіa od Astromancera? Kto jeszcze - oprуcz nas - zna jego poіoїenie? Nawigator, podtrzymuj№c wersjк Pasaїera, twierdzi, їe kupiі koordynaty od jakiegoњ szabrownika kosmo-artu. Byж moїe. Ale kto poza tym tu bywa, i w jakim celu?

Nad owymi niewyraџnymi fotografiami fregaty, powiкkszonymi na pуіtorametrowych odbitkach, siedzieli dіugo w noc, kichaj№c i kaszl№c, aї zegar kursowy wydzwoniі alarm na hamowanie.

- Skoro tu taki ruch, dlaczego inni nie kradn№?

- Kradn№. Widzieliњcie katalogi aukcyjne Nawigatora.

- Dawno powinni byli rozkraњж wszystko.

- To Astromancer jest od produkcji sztuki? Myњlaіem, їe raczej na odwrуt.

- Co, zjada j№?

- Nie, ludzie tu j№ zwoї№. Moїe to kod na ich melinк.

- Przemytnicy.

- Przemytnicy czego?

- Nie wiem.

- Doktor miaіby gotow№ wielk№ teoriк.

- Doktor њpi. Spaіem.

Fatalne zapкtlenie. Chyba wiem, co miaі na myњli Elektronik. Przypiкty pasami pod kocem, mrugaj№c sennie do rytmu czerwonej diody pulsuj№cej nad zamkniкtymi drzwiami, na godziny przed podejњciem do Astromancera, prуbujк sobie wyobraziж graf operacji maszyny logicznej, ktуry sporz№dziіby Elektronik, gdybyњmy wobec naszych dylematуw mogli postawiж kalkulator taki superspecjalny.

Kiedy podejrzewam o to i tamto Pasaїera, albo Nawigatora i prуbujк skonstruowaж teoriк tіumacz№c№ w spуjny i racjonalny sposуb ich zachowania wraz ze zdarzeniami wczeњniejszymi - to co wіaњciwie wtedy robiк? Otуї przede wszystkim budujк sobie w gіowie wizerunek, odbicie Nawigatora: їe tego by nie uczyniі, tego nie mуgі wiedzieж, na tamto jest za gіupi, et cetera. Na tym wszak polegaj№ wszelkie њledztwa. Z takiej koronki szyje siк hipotezy spiskуw i rekonstrukcje zbrodni.

Уw Nawigaror-w-Doktorze, zamkniкty w puszce „Behemota" z oњmioma innymi ludџmi, musi oczywiњcie w swych rachubach i decyzjach braж pod uwagк moїliwe plany i reakcje pozostaіych osуb znajduj№cych siк na pokіadzie, pod horyzontem jego woli i czynu. A zatem projektuje swoje ruchy na podstawie modeli Kapitana-w-Nawigatorze, Pasaїera-w-Nawigatorze i tak dalej. Lecz nie wolno mi zapomnieж, їe s№ to wszystko rachuby juї mojego wyobraїenia Nawigatora, toteї w istocie ogl№dam tu w gіowie odbicia Kapitana-w-Nawigatorze-w-Doktorze, Pasaїera-w-Nawigatorze-w-Doktorze, ba, Doktora-w-Nawigatorze-w-Doktorze.

Ale przecieї i na tym siк nie koсczy. Nijak siк nie koсczy. Nie ma koсca, nie moїe byж. Nawigator-w-Doktorze-w-Nawigatorze-w-Doktorze, Kapitan-w-Pasaїerze-w-Doktorze-w-Nawigatorze-w-Doktorze-w-Nawigatorze-w-Doktorze... Przekrкcam siк z boku na bok, doci№gam pasy, przykіadam czoіo do zimnej pіyty. Potrz№sn№ж, uderzyж - i poczujк w њrodku grzechot matrioszek: tak siк obijaj№ o siebie i o wnкtrze czaszki lalkowe modele czіonkуw zaіogi, a kaїdy z analogiczn№ kolekcj№ matrioszek we wіasnej gіowie - ktуre teї s№ nimi do cna wypeіnione - i tak w nieskoсczonoњж. Nosimy tam w sobie tіumy, armie, galaktyki.

Na zewn№trz, w њwiecie otwartym, prкdko siк to rozsypuje: coњ zawsze zakіуca proces odwzorowaс, zdarzenia niezaleїne, osoby trzecie; uwaga siк rozprasza, nie jesteњmy w stanie modelowaж cudzego їycia, ktуre biegnie poza nasz№ wiedz№, poza naszym horyzontem zdarzeс. Pozostajemy wiкc w miarк bezpieczni. Ale w izolacji dіugiego rejsu miкdzyplanetarnego, w zamkniкtym systemie „Behemota V", „Kaliguli", „Santa Gary"...

Powstaje „fatalne zapкtlenie", wir samoњwiadomoњci, z ktуrego nie sposуb siк wyrwaж. Nie ma takiego logicznego rozumowania, ktуre pozwoliіoby wydobyж siк z owej spirali; logika prowadzi wyі№cznie w gі№b.

I zostajemy juї tylko z wyborem miкdzy rуїnymi rodzajami instynktуw, przeczuж, odruchуw irracjonalnych. Z wyborem strategii obікdu.

Niczym w starych maіїeсstwach, w ktуrych maіїonkowie znaj№ siк tak dobrze, їe nie ma wielkiej rуїnicy miкdzy Їon№-w-Mкїu-w-Їonie i Їon№-w-Mкїu, miкdzy Mкїem-w-Zonie-w-Mкїu i Mкїem-w-Їonie. Ale tu u nas - tu odbija siк i mnoїy bez koсca nie to, co dobre, a wyі№cznie to, co zіe.

Nawigator truje wszystkich na pokіadzie. Pasaїer ukіada siк z admiralicj№ na nasz№ zagіadк. Kapitan kіamie i zwodzi, i podpuszcza. Inїynier z chciwoњci dogaduje siк z kaїdym na lewo. Doktor kryje mroczne tajemnice przeszіoњci.

Piкkno i prawda jest w oku patrz№cego - wiкc co to za oko? kto patrzy? Niezgікbiona, smolna pustka, zimna otchіaс kosmosu, nieskoсczonoњж przemnoїona przez nieskoсczonoњж.

Budzк siк z krzykiem. Echo odbija siк od stali.

VI. Wњrуd ruin

Astromancer rozkwita zmiкdzy gwiazd czarnym chwastem. Spadamy w jego objкcia.

Nie mogк poruszyж gіow№ zamkniкty w ciкїkim skafandrze, przypiкty parcian№ uprzкї№ do њciany za fotelem Radiowca. Kapsuіy ratunkowo-manipulacyjne „Behemota" to pojazdy jednoosobowe i mamy je na wyposaїeniu juї tylko trzy. (Kompania nie refunduje raz utraconych czкњci, ktуre nie s№ statkowi niezbкdne do funkcjonowania). Trzeba byіo zatem zapakowaж osiem osуb w trzy Perіy - Burza przekroczyіa juї wszelkie normy i wyjњcie bez osіony zza skaіy їelazowo-niklowej, gdzie postawiliњmy „Behemota", grozi co najmniej chorob№ nowotworow№ i dziurami w mуzgu. Perіy zaњ to pancerne kule, ktуre w teorii powinny wytrzymaж nawet eksplozjк stosu atomowego. Ale niewiele siк w nich mieњci poza fotelem pilota, systemami podtrzymywania їycia i podstawow№ elektronik№. Gdyby przyszіo do nagіych przyњpieszeс i hamowaс, poіamiemy tu sobie krкgosіupy.

Lecz byіo oczywistym, їe nikt z nas nie zaufa reszcie na tyle, by pozostaж na pokіadzie „Behemota".

- (szum) Zaіoga, (szum) (szum)

- (szum) Pierwszy, jest.

- (szum) Drugi, jest.

- (szum) Inїynier, jest.

- (szum) Elektronik, jest.

- (szum) Radiowiec, jest.

- Doktor, jest.

- (szum) Pasaїer? (szum)

- (szum) Khm. Jestem.

Astromancer roњnie na gіуwnym monitorze Perіy. Spogl№dam ponad fotelem i Radiowcem: oњmiornica bezgwiezdnej ciemnoњci. Usiіujк dopisaж mu w myњli konkretne ksztaіty. Czy to wyciemniony habitat? Jakaњ baza gуrnicza? Statek niewymiarowy? Profil na radarze wci№ї zbyt jest koњlawy.

- (szum) Kapitan. Dwa trzysta, na osi do stycznej, potem statyczny korekcyjny.

- (szum) Drugi, przyj№і.

- (szum) Radiowiec, przyj№і.

- (szum) Kapitan, na dwieњcie reflektory. Trzymaж otwarte czкstotliwoњci. Transpondery na miкdzynarodowym. Powtarzamy.

- (szum) Drugi, przyj№і.

- (szum) Radiowiec, przyj№і.

- (szum) (szum) (szum)

Nie mam fonii z wnкtrza Perіy, sіyszк tylko і№cznoњж skafandrуw, id№c№ zreszt№ na amplifikatorach Pereі, co jest konieczne, by przebiж siк przez szum burzy sіonecznej. Nie sіyszк wiкc ani nie widzк ruchуw Pasaїera przymocowanego do њciany-sufitu po prawej stronie i nade mn№. Powraca mocne przekonanie, prawie pewnoњж, їe gdybym tylko mуgі ujrzeж jego twarz w momencie, gdy Astromancer wyіoni siк przed nami z ciemnoњci - poznaіbym prawdziwe motywy Pasaїera.

Tymczasem prуbujк obrysowaж w wyobraџni cielsko tygrysa w nocnej gкstwinie.

- (szum) Drugi, drobnica na kursie. Schodzк na plus sto w pіaszczyџnie.

- (szum) Kapitan, przyj№іem. Meldowaж o kolizyjnych.

- (szum) Drugi, to chyba kable luzem.

- (szum) Kapitan, widzк.

- (szum) Radiowiec, widzк.

- (szum) Cholerne zasieki, (szum)

- (szum) Kapitan, wszyscy kontra do jeden koma piкж na sekundк. Nie zapl№taж siк w to.

- (szum) Drugi, przyj№і.

- (szum) Radiowiec, przyj№і.

Impulsowe hamowanie, chociaї bardzo sіabe, ciska mn№ naprzуd w uprzкїy i przez chwilк zajкty jestem wyі№cznie walk№ z wykrкcaj№cymi czіonki pasami; rкce w ciкїkim skafandrze teї nie wszкdzie siкgn№, wijк siк jak mucha w pajкczynie.

Tymczasem w Perle siк rozjaњnia, a w sіuchawkach rozbrzmiewa nowy gwar. Wі№czyliњmy reflektory.

- (szum) wrak (szum) zderzyіa (szum) (szum) gіazami na dodatek (szum) rozpruty (szum) chyba ze stoczni orbitalnej jeszcze (szum) projektu (szum) wiкcej niї sto lat (szum) (szum) i zіomu (szum)

Wykrкcam siк wreszcie w uprzкїy tak, їeby znowu mуc zajrzeж ponad fotelem na monitory. Trzy nieforemne plamy bieli peіzn№ powoli po powierzchni Astromancera. Objawiaj№ siк podziurawione pіyty tytanowe, wyprute w prуїniк pl№taniny rur i przewodуw elektrycznych, konglomeraty gruzu meteorowego i okrкtowych њmieci zіapane w sieci kabli i rozdartych anten, rozdziawione szeroko paszcze wbitych w to wszystko pod absurdalnym k№tem dysz. W koсcu widzimy nawet napiкty na gіazach fragment balonu habitacyjnego, pomalowany w pomaraсczowo-zielone pasy. Wszystko to nie ma sensu i nie jest do niczego podobne.

Potem jednak przypominam sobie kosmo-art w kabinie Nawigatora.

- (szum) Kapitan, na piкжdziesi№t stop, triangulacyjnie na otwartych. Musimy znaleџж bezpieczne podejњcie.

- (szum) Drugi, przyj№і.

- (szum) Radiowiec, przyj№і.

- (szum) Pierwszy, tamci jakoњ podlatywali. Musi byж otwarta styczna.

- (szum) Pasaїer, on siк obraca na prostopadіej. Poczekajmy.

Odruchowo obkrкcam siк w pasie ku Pasaїerowi. Bez skutku - widzк tylko kawaіek jego nogi.

- Doktor, przypominam o zdjкciach do analizy.

- (szum) Kapitan, fotki, panowie.

Znowu szarpniкcie: parkujemy na piкжdziesiкciometrowej orbicie nad Astromancerem.

- (szum) (szum)

- (szum) Co?

- (szum) Radiowiec, on nadaje.

- (szum) Kapitan, melduj.

Radiowiec wystukuje coњ na panelach pod bocznym rozrz№dem. Dlatego przecieї siedzi w fotelu trzeciej Perіy: na wypadek gdyby Astromancer siк do nas odezwaі.

- (szum) Radiowiec, szum. Na razie. Prуbujк. Chwila. Jeszcze. (szum)

Astromancer wiruje nad/przed nami bardzo powoli, wystawiaj№c pod њwiatіo juї to kr№gіe poњladki wciњniкtego w zіomowisko meteoru chondrytowego, juї to iglicк przebijaj№cej go wskroњ anteny albo wіochate podbrzusze zbiornika jakiejњ cieczy, ktуra w zerze Kelvina skrzepіa na metalu w postaci fal br№zowych kudіуw.

- (szum) Pierwszy, mam kalkulacjк z radaru: trzysta siedemdziesi№t osiem w osi, sto dziewiкжdziesi№t trzy w obrocie. Masa wyjdzie dopiero z przyіoїenia, w њrodku moїe byж prуїnia, a moїe byж magazyn uranu.

- (szum) Radiowiec, trzy czкstotliwoњci, podajк na dolnych. Pierwszy to niemodulowany szum. Drugi rozbijam cyfrowo, mam format, nie mam treњci. Trzeci to mors. Pкtla literowa, ale nic ze znanych mi jкzykуw, (szum) Zbyt sіabe, prawdopodobnie wyciek z transmisji wewnкtrznych, (szum) Takїe podczerwieс, aury rezydualne zza izolatorуw. Byж moїe stos na spoczynkowej, niewygaszone systemy otwarte.

- (szum) Kapitan, rejestruj.

- (szum) Radiowiec, rejestrujк, rejestrujк.

Pod reflektory znowu wchodzi kostropaty blok regolitu wbity pod pierњcieс towarowy wraku. Gіaz musi mieж dobre piкжdziesi№t metrуw. Na jego „gуrnej", prostok№tnej pіaszczyџnie ktoњ wymalowaі koncentryczne krкgi niczym na strzelnicy - jednak dziwnie nierуwne na i tak nierуwnej, chropowatej powierzchni, jakby kreњlone po omacku.

Od zaparkowania „Behemota" nadajemy wezwania radiowe. Taka obowi№zuje procedura - ale przede wszystkim po to, by nie wpaњж przypadkiem na innych sekretnych goњci Astromancera. Nie wykryliњmy w pobliїu їadnego statku, co jednak o niczym nie przes№dza: wystarczy, їe siк kosmolot wyciemni, wychіodzi i nijak go nie wypatrzymy poњrуd tysiкcy mniejszych i wiкkszych kamieni podrуїuj№cych od milionуw lat po tej orbicie. Nawigator miaі racjк: nawet zaparkowawszy przypadkiem dokіadnie tam, gdzie zaparkowaliњmy, moglibyњmy przeoczyж Astromancera. Zreszt№ nie trzeba siк nawet wyciemniaж - wystarczy pozostawaж w cieniu elektromagnetycznym innej skaіy. Niemniej przyjкliњmy zgodnie, їe Astromancera bкdziemy mieж w czas burzy sіonecznej dla siebie - bo tylko samobуjcy operowaliby tu poza osіonami.

Siкgam do zatrzasku awaryjnego i wypinam siк z uprzкїy. Odpycham siк od њciany, mijam fotel pilota. Radiowiec obraca ku mnie heіm.

Pokazujк na malutki panel diagnostyki zewnкtrznej. Perіa nie ma wyrafinowanych czujnikуw na pancerzu, projektanci zaіoїyli, їe one spal№ siк pierwsze. Wyprostowanym palcem wskazuj№cym - i tak absurdalnie wielkim w paluchu skafandra - klepiк w te toporne przyciski. Kanciaste cyferki podskakuj№ na czarno-biaіym wyњwietlaczu.

- Doktor do Radiowca, przesuс nas w cieс solarny.

Radiowiec kiwa gіow№.

- (szum) Kapitan, co wy tam kombinujecie?

- Doktor, sekundк.

Radiowiec daje miniimpuls na korekcyjnym. Rzuca mn№ o њcianк. Zapomniaіem, їe siк odpi№іem. Na szczкњcie pchniкcie byіo dosyж sіabe. Przeіykam њlinк. Przygryzіem sobie jкzyk.

Wracam do panelu diagnostyki.

- (szum) Kapitan, nie udzieliіem zgody na wyjњcie z formacji. Radiowiec, Doktor!

- Doktor, czytam promieniowanie korpuskularne i elektromagnetyczne. Astromancer daje peіn№ osіonк. Powtarzam, peіna izolacja od burzy.

Przez chwilк to trawi№.

- (szum) (szum) Jest za maіy, їeby postawiж za nim „Behemota".

- (szum) Nie moїemy mieж pewnoњci, to іatanina, widzicie.

- (szum) Podniуsіbym siк na ukoњn№ (szum) przeњwietliж na wszystkich profdach wzdіuї.

- (szum) Kapitan, kto to mуwi? Identyfikowaж siк! Astromancer pokazuje nam tymczasem w krкgach њwiatіa figк zawiniкt№ z trzech biaіych rкkawуw ciњnieniowych, kaїdy gruby jak od pasaїerskiego „Matuzalema", kaїdy postrzкpiony i dziurawy.

- (szum) Elektronik, ja notujк, to nie jest, nie moїe byж jeden wrak. Co najmniej trzy rуїne statki. Fragmenty z nich. Plus moduіy orbitalne. I inne.

- (szum) Zderzyіy siк?

- (szum) Pierwszy, widzк otwarte podejњcie.

- (szum) Kapitan, widzк.

Krкgi њwiatіa spotykaj№ siк na odcinku Astromancera za bryі№ regolitu wbit№ w kadіub potкїnego moduіu industrialnego. Bryіa wysuniкta w obrocie poza profil Astromancera wyczyњciіa tu kable i inne њmieci, da siк przemkn№ж bezpoњrednio w cieс skaіy i potem do kadіuba. W kadіubie zieje dziura.

Reflektory zagl№daj№ w ciemnoњж. Nie wyіania siк z niej їaden konkretny ksztaіt. Na obrzeїach dziury i na orbicie nad ni№ skrz№ drobiny zamarzniкtej cieczy.

- Doktor, zejdziemy pierwsi, odczytam natкїenie promieniowania, proњba o pozwolenie.

- (szum) Kaїdemu (szum) wyrwaі, (szum) (szum)

- (szum) Kapitan, ani metra bez rozkazu. Doktor, Radiowiec! (szum) zrozumieli? (szum)

- Doktor, zrozumiaі.

- (szum) Radiowiec, zrozumiaі.

Wyі№czam radio skafandra i przykіadam heіm do heіmu Radiowca. On takїe przeci№і swoj№ і№cznoњж.

- Szybko. Co robimy?

Sapie, zdenerwowany.

- Ryzykowaіbyњ?

- Kto pierwszy wejdzie do њrodka.

- Ile postawisz na tк osіonк?

- Niech siк obrуci w peіnej osi, powinniњmy porуwnaж odczyty z k№towych.

- Ale juї wewn№trz. Nie wiadomo. Moїe pl№tanina taka. Krok dalej i dostajesz peіn№ dawkк. Ile trzeba?

- Krok ciк nie zabije. Ale lepiej unikaж, nie przeczк.

- Ktуra czкњж osіania? Moїe to coњ w њrodku, co miniemy. Jakieњ grodzie wewnкtrzne, gruz, nie wiem.

- Mamy liczniki. Szybko: tak, nie.

Stukniкcie. Pasaїer siк wypi№і z uprzкїy, przyіoїyі heіm.

- Spokojnie, nie zdradzк was.

- Wyі№czyі siк pan?

- Jeњli chcecie siк wyrwaж tam pierwsi -

- Pan zostanie w kapsule.

- W jaki sposуb myњlicie potem cokolwiek przemyciж poza wiedz№ reszty zaіogi?

- A pan wie, co tam jest w њrodku?

- Zreszt№ w warunkach burzy i przy niepewnej osіonie tylko ten robot Kapitana mуgіby -

- O jasna cholera!

Nie patrzyliњmy na ekrany. Czym prкdzej wpinam siк w uprz№ї i wі№czam radio. Na gіуwnym monitorze obie Perіy - Kapitana i Drugiego Pilota - pкdz№, manewruj№c aktywnie, ku dziurze za regolitem.

- (szum) (szum) Rozkaz! (szum) Powtarzam! (szum) їeby (szum)

- (szum) potem procedurami (szum)

- (szum) was wszystkich! (szum) (szum)

- (szum) pocaіowaж, Kapitanie, (szum) - (szum) (szum) (szum)

Radiowiec juї bez sіowa wiкcej wі№cza silniczki. Pasaїera rzuca o њcianк. Coњ chrobocze po osіonie Perіy, zahaczyliњmy o kable, zmarzliny chemiczne, zіom oddarty ze zіomu. Radiowiec nie gasi odrzutu. Na ekranach przesuwaj№ siк na boki oњwietlone i nieoњwietlone fragmenty rozpostartego dookoіa Astromancera gruzowiska. Kapsuіy Kapitana i Drugiego Pilota wcelowaіy juї wektorami prкdkoњci w otwуr w poszyciu wraku; schodz№ weс na zgaszonych prкdkoњciach k№towych. Radiowiec klnie na otwartym kanale.

- (szum) Na szarym koсcu!

- (szum) Nie wyjd№ na wprost Sіoсca.

Jedna, a potem druga Perіa znika w owalnej dziurze ciemnoњci, ostra jak їyletka krawкdџ cienia obrysowuje metaliczne kule: coraz mniejszy pуіokr№g biaіo-czarny - plamka - punkt - i znikn№і.

Radiowiec dџga w tк ciemnoњж reflektorem. Pokazuj№ siк krzywizny wewnкtrznych konstrukcji wraku, rozcinaj№ce przestrzenie miкdzypokіadowe kolejnymi cieniami. Perіy zniknкіy w jednym z nich.

Obraz zachodzi mgі№ - odpaliіy przednie dysze, szarpnкіo mnie w przуd, hamujemy.

Na ekranach po prawej przesuwa siк czarny masyw regolitu. Po nim pіynie od gуry skoњne pasmo blasku sіonecznego.

- (szum) Czekacie! (szum) (szum)

Myl№c siк i nie trafiaj№c niezgrabnymi paluchami w klawisze, obliczam okres obrotu Astromancera i czas ekspozycji na promieniowanie odsіoneczne w kaїdym obrocie.

Dziura wypeіnia juї caіy gіуwny ekran.

Sіoсce peіznie po skale w przypіywie czarno-biaіym, granica kolorуw wyciкta lancetem.

- Siedem minut, chyba їe siк od razu za coњ schowamy. Potem dwadzieњcia piкж, dwadzieњcia szeњж w miarк bezpiecznych.

- (szum) Co?

- Musimy odczekaж, nie wyjdziemy w skafandrach, dopуki siк nie obrуci osіon№ miкdzy nami i Sіoсcem.

- (szum) Pasaїer. Przejdџmy na prywatny. Odciкli nas.

Wci№ї strzelaj№c z przednich dysz w impulsowych korektach, wsuwamy siк powoli w kolczasty mrok Astromancera, њcigani przez jeszcze powolniejsz№ falк zabуjczej jasnoњci.

Sіychaж tylko oddechy.

Trzy figurki w jasnych skafandrach pochwycone w kleszcze ciemnoњci kosmicznego wrakowiska. Taki obraz ujrzaіem, obracaj№c siк z wі№czon№ lamp№ heіmu ponad wywiniкtym w paszczк zimnej prуїni jкzorem na wpуі stopionego metalu; w plamie refleksu њwietlnego zamajaczyіo mi nasze odbicie na perіowej powierzchni Perіy Trzech astronautуw na progu gwiezdnej otchіani. Czyї nie ogl№daliњmy wszyscy tych filmуw, w mіodoњci, w dzieciсstwie, czyї nie czytaliњmy tych powieњci i komiksуw, czy nie z tej ikonografii wyњnili swe powoіanie prуїniowcy pokolenia Kapitana? Nie poczuje owego dreszczu, kto nie zaznaі go jako dziecko, wytrenowany w teatrzyku dzieciкcej wyobraџni, na papierowych astronautach i papierowych kosmosach.

Skafander Radiowca jest pomaraсczowy, Pasaїera - jasnobікkitny, mуj - piaskowoїуіty. W nierozpraszanym przez atmosferк, twardym њwietle reflektorуw wydaj№ siк prawie biaіe. A ciemnoњж wokуі - absolutnie, wкglowo, њmiertelnie czarna.

Gіуwny reflektor Perіy skierowaliњmy wskroњ dziury, na platformк trzy pokіady i kilkadziesi№t metrуw dalej, gdzie zawisіa Perіa Kapitana. Perіy Drugiego Pilota nie wypatrzyliњmy; niewykluczone, їe wcisnкіa siк gікbiej w tamten pokіad, przed Kapitanem. Doszliњmy jednak do wniosku, їe Drugi Pilot i Kapitan kierowali siк t№ sam№ logik№ chciwoњci co my.

To dylemat wprost z teorii gier. Jest labirynt i skarb ukryty gdzieњ w labiryncie. Trzech poszukiwaczy ma tak№ sam№ wiedzк o jego poіoїeniu: blisk№ zera. Jeњli poszukiwacz drugi pod№їy drog№ wybran№ juї przez poszukiwacza pierwszego, to - chociaї bezpieczny przed wszelkimi groџnymi niespodziankami, ktуre spotkaj№ pierwszego - nawet gdy coњ znajdzie, na pewno nie znajdzie tego pierwszym. Powinien wiкc obraж drogк moїliwie rуїn№. To samo tyczy siк poszukiwacza trzeciego. Gra skomplikowaіaby siк, gdyby poszukiwacze znali nawzajem rezultaty swych peregrynacji. Jednakїe po rozdzieleniu siк we wnкtrzu wrakowiska tak czy owak utracimy і№cznoњж.

Radiowiec, wisz№c nad krawкdzi№ kratownicy, nadal wypatrywaі jakiegokolwiek ruchu wokуі oњwietlanej przez nas Perіy Kapitana. Tamta Perіa miaіa wyі№czony reflektor. Nikt siк teї dot№d nie pojawiі w jej pobliїu. Poszli w gі№b, do Astromancera. Kapitan i Pierwszy Pilot. Chyba їe siedz№ tam wci№ї w њrodku kapsuіy i czekaj№ - na co? Radiowiec zabraі ze sob№ z Perіy silne radio impulsowe, nadawaі przez nie na czкstotliwoњci „Behemota" i nasіuchiwaі. Bez skutku. Poszli, poszli z pewnoњci№.

W prуїni wskroњ dziury i miкdzy rozprutymi pokіadami dryfowaіy na tle gwiazd іawice skrz№cych w њwietle krysztaіkуw tlenu, wody, czystego azotu, pyіkуw metalu i plastiku, mikroskopijnych skrzeplin rozmaitych pіynуw i gazуw skroplonych i zamarzniкtych w zerze Kelvina. Wszystko wystrzeliіo z ciњnieniowych zbiornikуw i hydrauliki w momencie zderzenia, w momencie wybuchu - jakakolwiek byіa przyczyna katastrofy. Coњ przecieї musiaіo wyrwaж tк dziurк w boku statku, dobre czterdzieњci metrуw њrednicy, zкby rozpкkniкtego pancerza wywiniкte na zewn№trz, szkielet noњny odarty z kilotonowego ciaіa.

W kosmosie na pierwszy rzut oka nie sposуb oszacowaж wieku sztucznego obiektu. Wrakowisko Astromancera przemierza tu szlak wokуіsolarny w gкstwie planetoidowej, ktуra w koсcu rozgryzie, podziurawi i zmiaїdїy je nie do poznania - ale to kwestia milionуw, miliardуw lat. W skali czіowieka zaњ czas w tym cmentarzysku siк zatrzymaі, to miejsce wyjкte z czasu - jak њwiaty baњni, religii, mitуw. Tylko kr№ї№, kr№ї№ wokуі Sіoсca po swoich zodiakach i tzolk'inach, ale ciemnoњж zawsze zalega w Hadesie, i Marduk zawsze miaїdїy іeb Tiamat i szlachtuje j№ wpуі.

Zawisn№wszy ponad krawкdzi№ obok Radiowca, zwrуcony szybk№ heіmu w stronк gwiazd mrugaj№cych nerwowo w koњlawym owalu dziury, odczepiіem lampк znad czoіa i j№іem skakaж koіem kremowobiaіego њwiatіa po wylotach otwartych w ciemnoњж arterii statku, po wystaj№cych w mrуz obіamkach tytanowo-molibdenowych koњci umarіego kosmolotu, po wrzodach ziej№cych w blachach miкdzypokіadowych, bliznach po udarze gigadїulowym, szramach wyrytych w betonowych plombach, ktуrymi automaty nadaremno usiіowaіy plastrowaж rany kadіuba astrolotu w ostatnich sekundach jego їycia, po wi№zkach synaps i naczyс wіosowatych okrкtu wydzierganych brutalnie w prуїniк: ciкїkich kablach siіownikowych, lekkich miedzianych drutach elektryki i maszynowej homeostatyki, giкtkich obwodach wzbudnic i wкїownic chіodzenia, to wszystko obnaїone obscenicznie unosiіo siк tu dookoіa w chaotycznych konstelacjach, otaczaіo mnie senn№ galaktyk№ њmietnika i grobu. Oderwane ramiк robota. Bielutkie butelki tlenowe. Poіуwka przelaserowanej maszyny do pisania. Krzesіo z roztopionymi nogami. Wielka jak gіowa, zamarzniкta kropla krwi. Trzy puste heіmy w rуwnym rz№dku. Talerz z przymarzniкt№ doс jajecznic№. Ksi№їka otwarta na rycinie z Јazarzem. Kanister. Klucz francuski. Jabіko.

Przestawiіem alarm oksygenowy skafandra na trzydziestotrzyminutowe okresy obrotu wrakowiska wokуі osi; sygnaі wі№czy siк na minutк przed powrotem pod burzк sіoneczn№. Naturalnie im bardziej oddalimy siк od dziury i zmienimy nasze poіoїenie wzglкdem niewidocznej osіony oraz osi wrakowiska, tym mniej bкdziemy mogli polegaж na tych obliczeniach.

Alarm odliczaі do pocz№tku nastкpnego okresu bezpiecznego; nie byіo sensu wyruszaж w poіowie obrotu. Mieliњmy jeszcze piкж minut, plus siedem minut ekspozycji sіonecznej, gdy trzeba z powrotem schowaж siк do Perіy.

- (szum) Zobaczcie.

Pasaїer znalazі coњ pod wygiкt№ pіyt№ ceramiczn№ na pokіadzie wyїej. Obrуciіem lampк, otworzyіem dyszк rкczn№. Po chwili zawisіem przy nim, trzydzieњci stopni od pionu Pasaїera.

Do pіyty przysmaїyіy siк wpуіroztopione strzкpy izolacji, w nich podmuch eksplozji zatopiі odіamki sprzкtуw wyplutych w kosmos razem z uciekaj№c№ atmosfer№. Znalazіy siк tu - muszki zalepione w industrialnej їywicy - cyferblaty zegarуw mierniczych, krysztaіki szkіa, spirale niklu, miedzi i cyny, strzкpy wykіadziny pokіadowej, jeden guzik rogowy oraz obudowa zapalniczki.

A takїe - wygiкta i osmalona pіytka certyfikatu stoczniowego, jeszcze z trуjk№tnymi nitami w rogach. Na kaїdym module statku mocuje siк takie pіytki po remoncie; czasami ubezpieczyciel wymaga jeszcze inspekcji producenta.

Pasaїer przetarі pociemniaіy metal bікkitn№ rкkawic№.

Lunar Crafts Workshops, Gruber Co., 2049

Lloyd's Register Group, London

Property of Mizumi Enterprises, Geneva, Switzerland

Hermapolis II, HLN Lunar Industries, 2011

CSS Beowulf

Alarm tlenowy zapiszczaі mi w sіuchawkach.

Za pomoc№ rury z kawaіka serwomechanizmu rozdziawionej na oњcieї grodzi podwaїyliњmy i wyrwali pіytkк z kleksa zmroїonej izolacji.

Stіoczeni z powrotem we wnкtrzu Perіy, obracaliњmy j№ w niezgrabnych dіoniach niczym magiczne lusterko.

- (szum) Nigdy go nie znaleџli

- (szum) Wіaњnie znaleџliњmy.

- (szum) Przylatuj№ tu. I nikt nie zgіosiі.

- (szum) Pan zgіosi?

- (szum) (szum) (szum)

- (szum) Co tu siк wydarzyіo?

Sіoсce schowaіo siк za pancerz, wskazуwka promieniowania spadіa z czerwonego pola i weszliњmy w trzewia „Beowulfa".

W ciszy watowanej jednostajnym szumem naszych oddechуw, taktowanej terkotem miernika promieniowania. Odbicie, krok, odbicie, ale powoli, ostroїnie, w baletowym zawieszeniu pomiкdzy pіaszczyznami stali, po dіugich іukach, spowolnieni w ruchu razem z reszt№ wszechњwiata. Ciemnoњж zimnej prуїni stanowi oњrodek o gкstoњci mleka - to st№d owo tempo milcz№cego snu, z powodu czarnego mleka. I tylko trzy sztylety њwiatіa kіuj№ wprzуd po wektorach ruchu; i tylko tyle widzimy, co ich drї№ce ostrza wyskrobi№ spod atramentowej zawiesiny, bo nawet nie same dіugoњci kling, nie snopy blasku.

Weszliњmy w korytarz na pokіadzie tuї powyїej tego, gdzie spoczкіa kapsuіa; wybraliњmy tк drogк, poniewaї zrazu tu najgікbiej siкgaі reflektor. Radiowiec pocz№і zapisywaж marszrutк w przyramiennym notatniku. Raz, їeby siк nie zgubiж w drodze powrotnej. Dwa, їeby nie zatraciж orientacji wzglкdem osi obrotu wrakowiska i osіony odsіonecznej. Pasaїer zabraі teї nabуj luminescencyjnego markera i znaczyі nim њciany co zakrкt.

A zakrкciliњmy juї po dwunastu metrach. Byіy to korytarze moduіu przemysіowego. Poznaliњmy po szerokoњci grodzi i fabrycznych stemplach nad zatrzaњniкtymi drzwiami. Wszystko pokrywaі lekki nalot osmalenizny i jakby pyіu grafitowego. Przyњwiecaliњmy z bokуw, podczas gdy Pasaїer wytarі metal rкkawic№. Ukazaіy siк liczby porz№dkowe, emblemat producenta i specyfikacje energetyczne. Radiowiec nacisn№і guzik i szarpn№і dџwigni№ alarmow№, lecz drzwi ani drgnкіy. Omiуtі lamp№ korytarz wokoіo. Pod sufitem na nastкpnym zakrкcie unosiіo siк truchіo siedmioramiennego automatu, paj№k-kandelabr. U styku њcian szіy wi№zki kabli zasilaj№cych, grubych jak udo mкїczyzny, trakcja teradїulowa prosto ze stosu.

- (szum) Chodziі w dyїurze inїynieryjnym.

- Znasz to?

- (szum) Technogator.

W swych dniach ostatnich „Beowulf” kursowaі najwyraџniej jako wspomagaj№ca jednostka lunarnego korpusu inїynierskiego. Znajdowaliњmy siк w module robotyki i cybernetyki klasy Alfa Plus, to znaczy przeznaczonym nie tyle do wykonywania z gуry zadanych prac, ile do produkcji narzкdzi do ich wykonania - W kosmosie zdarzyж siк moїe dowolna liczba katastrof, wszyscy tu їyjemy w sztucznych њrodowiskach podtrzymywanych w istnieniu przez maszyny, i nie sposуb przewidzieж, jaki typ automatуw czy systemуw intelektronowych okaїe siк niezbкdnym w danej sytuacji, nie da siк teї ich wszystkich skіadowaж na miejscu ani transportowaж skroњ Ukіadu Sіonecznego od potrzeby do potrzeby. Technogator potrafi natomiast skonstruowaж w kilka godzin automatykк niezbкdn№ dla zaradzenia dowolnemu kіopotowi, byle dostarczyж mu materiaіu i energii.

Radiowiec zapisywaі numery zamkniкtych nisz produkcyjnych. Nie pytaіem, po co mu one.

Korytarz stawaі siк coraz bardziej zaњmiecony, coraz czкњciej musieliњmy odgarniaж sprzed siebie kawaіki sprzкtуw, odіamki mechanizmуw, grubszy i grubszy pyі meteorowy. Posuwaliњmy siк juї gкsiego, ten na przedzie mocowaі lampк do heіmu i miaі rкce wolne, by rozsuwaж kurtyny szcz№tkуw. Raz wypchniкte z lewitacyjnej martwoty, potem odbijaіy siк od њcian, wpadaіy na kolejne przedmioty, wirowaіy - w zaleїnoњci od masy - w powolnym balecie albo niczym b№ki rozdraїnione; powietrze ich nie hamowaіo, nie hamowaіo ich ci№їenie. Znalazіszy siк w ariergardzie, obrуciіem siк o sto osiemdziesi№t stopni i spojrzaіem wstecz. Caіy korytarz za nami wirowaі i pulsowaі, niby podraїnione jelito perystaltyczne. Wpychaliњmy siк do wnкtrznoњci martwego organizmu, ktуry po naszym przejњciu jednakowoї oїywaі їyciem martwiaczym, pуіtrupim. Њwiatіo skafandrowych reflektorkуw skakaіo po rozpкdzonych szrapnelach grobu.

Wkrуtce zagкњciіo siк jeszcze bardziej. Dotarliњmy do skrzyїowania. W korytarzu z prawej њwiatіo grzкzіo na paru metrach - wisiaі tam gruz meteorowy rozmiarуw piкњci, gіowy; kawaіki skaіy wкglowej, їelazowo-niklowej, porowatego regolitu, choridrytуw enstatytowych.

- Nie przeciњniemy siк.

- (szum) Jak to wszystko siк tu dostaіo?

Czкњж nadto przedryfowaіa do korytarza gіуwnego, musieliњmy odpychaж teraz kamienie o bezwіadnoњci wielokilogramowej i jeszcze uwaїaж, dok№d potem odlatuj№, rykoszetuj№c bilardowo w zwolnionym tempie. Posuwaj№cy siк na przedzie Radiowiec sapn№і ostrzeїenie o odepchniкtej wyj№tkowo ciкїkiej zawalidrodze, i dopiero gdy skierowaliњmy na ni№ dwie lampy, spostrzegliњmy, co nam przelatuje nad gіowami w lunatycznym wirowaniu, wypіukane na moment z czarnego mleka: zwіoki czіowieka w rozdartym wpуі kombinezonie. Odbiі siк barkiem od њciany, zakrкciі na uіamanym dџwigarze, przekazaі impet puszce smaru i przybiі piкtami do sufitu.

Zawisnкliњmy wokуі, liї№c go nerwowo jкzorami њwiatіa.

- (szum) (szum)

Nie miaі lewej poіowy gіowy. Ciкcie musiaіo byж laserowe, pozostaіa rуwna pіaszczyzna przekroju od szczytu czaszki do koњci obojczyka, extremitas sternalis i manubrium sterni. W to miejsce zasadzono obfity krzew obwodуw krzemowych i miedzianych, diod niobowo-tantalowych, lamp prуїniowych, dіugich opornikуw na cynowych њciкgnach, w kікbkach poszarpanej izolacji i zakrzepіego towotu. Z corpus callosum wyrastaі wkrкcony prostopadle w zlodowaciaі№ materiк mуzgow№ czytnik taњmy ferromagnetycznej.

- (szum) Doktorze.

Rozsun№іem ostroїnie materiaі kombinezonu. Na biaіym podkoszulku nie wykryіem њladуw krwi. Mкїczyzna zastygі z rкkoma rozіoїonymi jak do lotu, z nogami w przykurczu. Prawe jego oko - lodowy rubin - gapiіo siк z maniakalnym napiкciem w nieskoсczonoњж pomiкdzy іokciem Pasaїera i kolanem Radiowca. Zanim zamarzі, pкkіy mu w gaіce wszystkie naczynka krwionoњne. Prawa poіowa ust zatrzymaіa siк w pуіokrzyku, ukazuj№c poіowк jкzyka. Po stronie lewej odpowiadaіa mu poіуwka karty perforowanej. Wyrwaіem j№ z tego krzaka obі№kaсczej elektroniki. Kod na krawкdzi opisywaі element jakiejњ procedury technogatorowej. Przekazaіem kartк Radiowcowi. Zanotowaі kod i schowaі j№ do kieszeni skafandra.

Przypomniaіo mi to o kieszeniach kombinezonu trupa. Przeszukaіem je, nie znajduj№c niczego ponad oіуwek, kilka gumowych uszczelek i zasupіan№ wi№zkк kabli. Zwrуciіem jednak przy tym uwagк na lew№ dіoс denata - dopiero przyњwieciwszy z bliska, dostrzegіem, їe jej paznokcie nie s№ paznokciami, wymieniono je na kwadratowe pіytki ebonitowe. Skуrк tej dіoni pokrywaі zaњ gкsty tatuaї maszynowego kodu kreskowego. Podwin№іem rкkaw kombinezonu. Tatuaї biegі wzwyї ramienia. Albo wykonano go przed њmierci№ kosmonauty, albo poњmiertnie ktoњ z powrotem przyodziaі zmarіego.

- (szum) Doktorze?

- Nie mam pojкcia. Musiaі zgin№ж wczeњniej. Ale jak, i co to w ogуle jest...

- (szum)

W absurdalnym odruchu obrуciіem lampк w gі№b korytarza w obie strony. Czy ktoњ nas nie podgl№da, czy siк nie podkrada. Ale tylko chaos maszynowego grobu wyњwietliі siк z mroku, ruchomy i nieruchomy.

- (szum) De Grais, trzecia fala, Rezonans Trutnia.

- (szum) Co?

- (szum) Ten kosmo-art swego czasu schodziі na Lunie po trzysta tysiкcy. Teraz to banaі. Najprostsze kontrasty czіowiek-maszyna. Widzicie panowie topornoњж tych symetrii.

Zapiszczaі mi alarm tlenowy. Ostrzegіem ich; umilkli. Odczytaіem wskaџniki promieniowania. Nic siк nie zmieniіo. Gdzie znajdowaliњmy siк wzglкdem osi obrotu wrakowiska, naszej Perіy i osіony? Radiowiec studiowaі przez chwilк swoje zapiski. Przygryzіem wargк. Nie przemyњleliњmy tego zbyt dobrze. Na pewno przecieї nie zd№їymy wrуciж do Perіy. Liczyliњmy, їe kryje nas koіnierz stosu atomowego ktуregoњ z tych zdemolowanych statkуw czy habitatуw. Czy jednak zaszliњmy wystarczaj№cego daleko w gі№b „Beowulfa" i poza wektor wybitej w nim dziury? Radiowiec liczyі metry i zakrкty, Powinien wiedzieж.

- (szum) Okay.

A jednak zamarliњmy tam przy trupie na dіugie sekundy, czekaj№c przypіywu burzy solarnej, panicznego pisku miernikуw. Trzy dyski blasku kr№їyіy bezcelowo po њcianach, kamieniach, trupie, kawaіkach maszyn i mebli; kaїda myњl adrenalinowa przemnoїona stokroж w spojrzenie, przemnoїone stokroж w taniec њwiatіa. Milimetrowy dygot duszy ukazywaі siк dwumetrowym іukiem reflektora.

I zdaіo mi siк wуwczas, їe w jednej z tej myњli pіochych, lкkliwych wyњwietliі siк za ruchomymi kurtynami њmiecia inny ruch, gwaіtowniejszy, niejednostajny, ruch innego, wiкkszego ksztaіtu - tam, u dna korytarza-szybu, ktуrym juї przeszliњmy. Dџgniкty pod osierdzie igі№ adrenalinow№, zaraz wrуciіem tam myњl№ i њwiatіem - ale nie, niczego juї nie pochwyciіem w widzialny konkret.

Tit-tik-tik, przeczekaliњmy spodziewane uderzenie burzy i nic siк nie staіo, wskazуwki ledwo zadygotaіy. Byliњmy bezpieczni. Zmieniі siк jednak nieodwracalnie nastrуj naszej wкdrуwki - jeњli uprzednio popychaіa nas naprzуd takїe ekscytacja wіaњciwa dla eksploratorуw, odkrywcуw, teraz niewiele z niej pozostaіo. Juї nie ja jeden machaіem lamp№ w odruchach nie tyle ciekawoњci, co lкku. Koіa i owale i powyginane plamy jasnoњci skakaіy po suficie, podіodze, њcianach, przylepiaіy siк do dryfuj№cych w korytarzu przedmiotуw, coraz to kieruj№c siк takїe do tyіu, na to, co pozostawiliњmy za sob№. I tak, w nerwowych wyњwietleniach-spojrzeniach, ukazywaіy siк nam kolejne zagadki „Beowulfa".

Nieczynny robot nieznanego projektu, wbity w pіytк њcienn№ jakby wpadіa naс zza zakrкtu rozpкdzona gigantyczna masa. Robot byі wielkoњci odkurzacza i skіadaі siк niemal wyі№cznie ze skomplikowanego systemu przekіadni i kуі zкbatych; brakіo nam wyobraџni, do czego mуgі sіuїyж. Kilka metrуw dalej spostrzegliњmy panel њcienny w caіoњci pokryty rуwnymi rzкdami i kolumnami cyfr. Cyfry miaіy poniїej centymetra wielkoњci i chyba wyїegano je kwasem. Radiowiec w pierwszym odruchu chciaі je zapisaж; poddaі siк prкdko, zajкіoby mu to kilka godzin. Miкdzy cyframi nie pozostawiono odstкpуw; z pozoru byі to taki sam biaіy szum jak radiowe transmisje Astromancera. Spostrzegliњmy brak cyfr 8 i 9; informacjк najpewniej zapisano w systemie уsemkowym. Nikt z nas nie wiedziaі, co by to miaіo oznaczaж; nie uїywano przecieї innych systemуw niї dziesiкtny i dwуjkowy.

Wkrуtce potem trafiliњmy na otwart№ niszк produkcyjn№ Technogatora. Za pierwszym oњwietleniem ukazaіo siк coњ jakby mechaniczna rana w pokіadzie moduіu, krater wybity w wewnкtrznym rezerwuarze szalonej robotyki, ktуra, uwolniona spod morderczego ciњnienia, wykipiaіa na wszystkie strony, po czym zamarzіa, spiкtrzona na kratownicach, grodziach, dџwigarach, pіaszczyznach dziaіowych. Wisieliњmy w zdumieniu nad t№ martw№ od nie wiadomo ilu lat erupcj№ metalu, kіad№c na ni№ trzy figury њwiatіa, trzy biaіe ksztaіty wyginaj№ce siк na tytanowych korpusach wklepanych w barokowy zіom, na setkach hartowanych przegubуw pajкczych spl№tanych w przedziwne mozaiki szkieletowe, na falach іoїysk kulkowych, z ktуrych wybijaіy tu i уwdzie rуwnie absurdalne siіowniki i pompy rozdziawione na prуїniк, a dalej to њwiatіo refleksowaіo na krysztaіowych kwiatach pomiaїdїonych i rozkruszonych lamp prуїniowych, bіyskaіo na wysokich pіaskorzeџbach ukіadуw elektronicznych, tablic rozrz№dowych i kaszet kontrolek, wprasowanych bezuїytecznie w miazgк prefabrykatуw automatonowych. Im dіuїej siк przypatrywaliњmy, tym wiкcej szczegуіуw i szalonego sensu widzieliњmy w tym zastygіym wylewie mechaniki. Byіy tu warstwy przypominaj№ce geologiczne strata: wylew przykrywaj№cy wylew. Na іoїyska wydobyіy siк z czeluњci bezludnego konstruktora drobne roboty czyszcz№ce i oksyduj№ce, ale teї kalekie i pomylone juї u zarania: bez dysz, bez magnesуw, bez koсczyn manipulacyjnych. Coњ je przygniotіo z wielk№ siі№, wprasowuj№c w dywan іoїysk. Z kolei po drugiej stronie wrуt - na moim „suficie" - wњrubowaіy siк w іuskowate cielska skrzydeі ablacyjnych rzкdy chwytakуw i zgryzakуw gуrniczych, same szczкki, same zкby, same њwidry i igіy, wkrкcone zaїarcie trуjkami i czwуrkami w supertwardy podkіad. Spod ktуrego znowuї wystawaіy tu i уwdzie rozbіyskliwe pasma ogniw fotowoltaicznych; a pod nimi zapewne spoczywaіy jeszcze dawniejsze pokіady zimnej anatomii. I tak to szіo, metrami, dziesi№tkami metrуw od niszy produkcyjnej, grzyb robotyczny naroњniкty na pokіadach i њcianach „Beowulfa", do skrzyїowania korytarzy i dalej.

Na skrzyїowaniu Radiowiec dostrzegі zeszіowieczne piktogramy orientacyjne, wskazywaіy miкdzy innymi gіуwny szyb komunikacyjny statku; bez sіowa skierowaliњmy siк ku niemu. Gruz i szcz№tki nie wisiaіy tu juї w takim zagкszczeniu, posuwaliњmy siк szybciej. Lampa Pasaїera wyіowiіa z czarnego mleka kilka przedmiotуw przypominaj№cych kosmo-art z katalogуw Nawigatora; nie zatrzymywaliњmy siк jednak. Aї do samego szybu, gdzie stanкliњmy przed wyborem jednej z siedmiu moїliwych drуg: szybem na pokіady gуrne, szybem na pokіady dolne lub korytarzami do szeњciu czкњci tego pokіadu (minus korytarz, ktуrym tu przybyliњmy).

Poњwieciliњmy w gі№b kaїdego z czarnych tuneli. Wszкdzie to samo њmietnisko. Radiowiec skupiі siк na swoich notatkach. Pasaїer sprawdzaі, czy dobrze widaж za nami fluorescencyjne znaki, jakimi przyozdabiaі po drodze pіyty, grodzie i dџwigary.

Siedem studni ciemnoњci, z ktуrych dopiero spojrzenie њwietliste wyіania chwiejn№ gікbiк, brudne pіaszczyzny њcian i rozkalejdoskopowane miкdzy nimi nieruchome mandale њmiecia. Nie dawaіo mi spokoju wspomnienie niedawnego przywidzenia-niedowidzenia - czy naprawdк dojrzaіem coњ-kogoњ innego poruszaj№cego siк tu w odlegіym mroku? Nurkowaіem wiкc okiem i reflektorem to w tк, to w tк sztolniк wrakowiska, napкdzany przez paranoiczn№ њwiadomoњж, їe gdy patrzк tu lub tam, zawsze szeњж innych otchіani ciemnych celuje we mnie bezkarnie, nieogl№danych.

- (szum) No wiкc z moich rachunkуw wynika, їe powinniњmy teraz -

- Szybem w gуrк.

- (szum) Co? Dlaczego?

- Tamtкdy przeszli.

- (szum) Kto?

- Popatrzcie. Niech pan teї poњwieci. Ten baіagan bliїej - tam s№ wyїsze pokіady, do trzeciego albo czwartego, policzcie otwory boczne - wiкc to wszystko tu bliїej rzeczywiњcie wisi w bezruchu. Ale jak mi siк uda zіapaж w њwiatіo kawaіki dalsze... O! Poczekajcie. Tamta skrzynka - widzicie? - milimetr po milimetrze, ale przesuwa siк za krawкdџ. I ten chwytak obok - on siк obraca wokуі osi, tylko їe teї juї bardzo powoli. I te kamyki -

- (szum) Widzк.

- (szum) Co co znaczy? Kapitan tamtкdy przeszedі? Drugi Pilot?

- (szum) Moїe gdzieњ gікbiej, i to odlegіy rykoszet, i dlatego zostaіa tylko resztka pкdu.

- A moїe dlatego, їe tak dawno temu.

- (szum) Jak dawno?

- Tu, w prуїni? Miesi№ce. Lata.

- (szum) (szum)

Wpіynкliњmy w ten szyb, samym weс wejњciem burz№c wszakїe spokуj wypeіniaj№cego go њmietniska, wiкc nie byliњmy juї obserwatorami zewnкtrznymi, juї w ogуle nie byіa moїliwa obserwacja, bo im gікbiej siк posuwaliњmy, tym mocniejsz№ falк ruchu budziliњmy przed sob№ i pozostawiali za sob№, ale waїne byіo tylko to, co przed nami, waїne byіy owe њlady ruchu obcego - ktуre wіaњnie nieodwracalnie wymazywaliњmy przypіywem њwieїo wzbudzonego pкdu. Їe min№wszy czwarty pokіad, zatrzymaliњmy siк tak samo zagubieni jak uprzednio: w ktуr№ stronк pуjњж?

Reflektory zagl№daіy w ciemnoњж. Proch kosmiczny i truchіa robotуw wisiaіy dookoіa w czarnym mleku.

- (szum) Tam!

Њwiatіo Pasaїera przyszpiliіo уw ruch obcy. Zamarliњmy w swoich pionach, skrzyїowawszy lampy na odlegіym zakrкcie korytarza.

Ten, ktуry siк poruszaі, w ogуle nie zwrуciі na nas uwagi, albowiem byі њlepy. Pokraka brzusznoszkieletowa, peіzacz chromowany, siedmiokoсczynowy, wywijaj№c krzywymi manipulatorami i dziurawymi inhaustorami, i gn№c siк wкїowo, obijaі siк od pіaszczyzny do pіaszczyzny, a za nim tіukі siк tak w ciszy prуїniowej kawaі zіomu њciskany w szczкkoogonie pokractwa, jeszcze z polatuj№cymi za nim przewodami i taњmami, przepalonymi, rozerwanymi, rozstrzкpionymi. Zіom wlуkі zіom. Nigdy wczeњniej nie widziaіem podobnego automatu i, gdym siк obejrzaі na podњwietlone w heіmach oblicza Pasaїera i Radiowca, poznaіem po ich minach osіupiaіych, їe i oni nie widzieli. Hybryda owa cybernetyczna zіoїona zostaж musiaіa z kilkunastu, jeњli nie kilkudziesiкciu fragmentуw innych urz№dzeс, i tak, Frankensteinow№ metod№ kanibalizmu martwego przez martwe, powstaі twуr nowy, wszelako ku jakiemu celowi, dla jakiej funkcjonalnoњci, pod jaki projekt?

Jeszcze szarpn№і siк raz, odbiwszy siк od wgniecenia w kratownicy, i znikn№і nam za zakrкtem. Nie wymieniwszy sіowa, pod№їyliњmy za nim.

Juї wtedy musiaіem coњ przeczuwaж. Pasaїer co chwila odwracaі swoj№ lampк od robota, њwiec№c na boki. Wiedziaіem, czego wypatruje. Wypіynкliњmy na gіуwny trakt komunikacyjny „Beowulfa", przy mesie i windach osobowych. Mesa byіa otwarta. Zarastaі j№ las instalacji kosmo-artowych, niewaїkoњciowa ekspozycja trуjwymiarowa, nie przeznaczona jednak dla oczu їadnego czіowieka, gdyї nikt siк tam w уw g№szcz nie zdoіa wedrzeж, aby go obejrzeж gікbiej poza najpierwszymi warstwami - poj№іem to od pierwszego spojrzenia poprzez rozedrgane refleksy z owej pl№taniny-lutowaniny. Byі to kosmo-art caіkowicie wyjкty ze sztuki. Gdzieњ dalej mignкіy mi wmontowane weс chaotycznie czіonki mкїczyzny i robota, siіownik i koњж udowa. Szyby dџwigowe wypeіniaіa z kolei wiruj№ca spiralnie biaіa kurzawa pociкtych w cieniutkie wst№їki kartek chyba ze wszystkich ksi№їek z biblioteki pokіadowej „Beowulfa". W gіуwnej kabinie nawigacyjnej trzy ogruchotane roboty konserwacyjne goniіy siк nieprzerwanie w ciszy i ciemnoњci, sprкїynuj№c od њciany do њciany; rozklepana w ten sposуb kabina wygl№daіa niczym wojenne pobojowisko. Ile lat siк tak њcigaj№? Kto doіadowuje ich baterie? Z czarnego mleka korytarzy wypіywaіy nam przed oczy coraz to nowe horrenda i absurdy. Na suficie przed ambulatorium wyїegano palnikiem acetylenowym bardzo piкkny wzуr rekurencyjny przechodz№cy w twarz kobiety. Z jakiegoњ powodu miaіem pewnoњж, їe nie jest ona dzieіem maszyny.

Zіom-pokraka zatoczyіa siк pijacko w podpokіad centrum kalkulacyjnego „Beowulfa", my za ni№, i tam, za pierwsz№ grodzi№ ciњnieniow№ (rozdart№), trafiliњmy na wota. Byіy to skrzynki z czкњciami zamiennymi, firmowe pakiety elektroniki, fabrycznie nowe szpule kabli, pudeіeczka z lampami prуїniowymi, nawet najnowszy model syntezatora mowy (jeszcze obleczony w foliк). Na wizytуwkach, na kartach perforowanych, markerami na taњmach izolacyjnych - podpisywali siк na darach darczyсcy. Zіowiіem kilka. JAN T. HOЉAK. ST. INЇ. „SPEARIX". 0027410256/3030. Co miaі oznaczaж ten numer? Albo: K.K. AJ. JAK UTRZYMAЖ STABILNҐ PLAZMК NA MAGNESACH 12T? Albo: MURMURIN I.O. - TYLKO NA STARYCH CZКSTOTLIWOЊCIACH! Albo: HERBERT VON GEITZ, PRZENIESIENIE NA PLUTONA. Ktoњ zostawiі teї kasetkк z laboratoryjnymi prуbkami krwi (zamarzіy w rozpкkіych fiolkach).

Јataniec-zіomotaniec przekozioіkowaі miкdzy tym wszystkim, cudem chyba tylko nie zahaczaj№c ci№gnionym їelastwem o їadn№ ofiarn№ ikebanк, i zrykoszetowaі do centrum kalkulacyjnego. My za nim, Radiowiec na przedzie, i to on krzykn№і, zaparіszy siк wtem na wygiкtej framudze. Wpadliњmy naс z rozpкdu, wpychaj№c, krzycz№cego, do wnкtrza pomieszczenia. Ktуre - wystarczyіo, їe raz machn№іem lamp№ - byіo za duїe na centrum kalkulacyjne jakiejkolwiek jednostki kursowej, cztero-, oњmio-, dwudziestokrotnie za duїe, lecieliњmy przez ogromn№ halк, a w skafandrach piszczaіy nam alarmy promieniowania. To bowiem zastopowaіo w progu Radiowca: wrzask miernikуw radiacji wystawionych na sztorm solarny. Zgasiіem swoj№ lampк. W gуrze migotaіy gwiazdy.

- (szum) (trzaski) (szum)

Odpaliіem na krуtko rкczn№ dyszк, coby przynajmniej wyhamowaж, ale wczeњniej zahaczyіem nog№ o prкt lub kabel i wywinкіo mnie wstecz pod kolanami. Odrzut cisn№і mnie w zupeіnie inn№ stronк. Alarmy wyіy coraz gіoњniej; doі№czyі alarm tlenowy. Ciemnoњж, dwie skacz№ce plamy њwiatіa, rzeka gwiazd i czerwony wкgiel rozїarzony w tej ciemnoњci - wszystko to wywijaіo salta w szaleсczym tempie. Jeszcze zd№їyіem w kolejnych obrotach ujrzeж uchwycone przez lampy Radiowca i Pasaїera monstrualne zwaіy obnaїonej elektroniki, chmury taњm perforowanych, pracuj№ce bкbny programatorуw ferromagnetycznych, wielotonowe agregaty mocy poroњniкte staroњwieckimi zegarami kontrolnymi, i chromowo-korundowy pancerz Marabuta pochylonego przed tym niczym bezgіowy mnich їelazny przed rubinow№ lampk№ oіtarza - co tam siк њwieciіo - krwawy laser bіysn№і spomiкdzy megalitуw maszynowych - i oїyіa na nich tysi№cramienna armia teratogennych robotуw-potworkуw - a ja znowu obrуt, gwiazdy, ciemnoњж - i jeszcze zd№їyіem przywoіaж z pamiкci tabele elektronowoltуw i radуw, remowych przelicznikуw biologicznych, i zd№їyіem pomyњleж, їe nareszcie, nareszcie ujrzaіem Astromancera, zanim wpadіem na niewidzialn№ przeszkodк, czaszka uderzyіa o heіm, krew zalaіa usta, kaszln№іem (szum) i straciіem przytomnoњж. (szum) (szum) (szum)

Na pocz№tku pierwszej mojej tury w klinice na Europie zostawaіem czкsto na tak zwane nocne dyїury. W istocie trwaіy one kilkanaњcie godzin, podczas ktуrych Europa kryіa siк w elektromagnetycznym cieniu Jupitera, urywaі siк teї kontakt z wiкkszoњci№ stacji i jednostek dokoіajupiterowych. Rzadko ktoњ wtedy l№dowaі w bazie i rzadko zachodziі z wizyt№, nie byіo rуwnieї radiowych prуњb o zdalne diagnozy. Przeczytawszy ostatnie zalegіe lektury, nabraіem zwyczaju przegl№dania mikrofilmowych i fonograficznych archiwуw kliniki, gdzie zachowano dokumentacjк z kilkunastu lat, od pocz№tku jej istnienia: badania, operacje, konsylia, wywiady chorobowe, studia przypadkуw, sekcje zwіok. Ktуrejњ nocy trafiіem na nagranie rozmowy niepracuj№cego tam juї internisty z powracaj№cym pacjentem, pilotem komercyjnego lodoіapacza na kontrakcie jupiterowej kompanii gуrniczej. Zrazu pilot skarїyі siк na zіe sny; to doњж powszechna przypadіoњж po rozregulowaniu cyklu dobowego. Potem twierdziі, їe sterburtowa heterodyna wraz z pulpitem dubel-rozrz№du zawi№zaіy przeciwko niemu spisek. W koсcu firma skierowaіa go do kliniki na leczenie przymusowe, albowiem nasikaі w magnesy pamiкci kalkulatora nawigacyjnego. Kosmonautom na wieloletnich kontraktach zdarzaj№ siк rуїne dziwactwa i њmieszne kompulsje; ignorujemy je bez sіowa. Ten pilot przekroczyі jednak granice. Po kilku dіugich rozmowach lekarz zdiagnozowaі u niego zespуі Ursanova-Ity. Byіa to rzecz znana dot№d raczej z teorii i chyba nigdy objawowo w caіoњci nie opisana. Czіowiek wyjкty ze swego naturalnego њrodowiska, ktуre jest њrodowiskiem flory i fauny, ogrodem їycia organicznego, a takїe miejscem nieustannych kontaktуw z innymi ludџmi, czіowiek pozbawiony tego wszystkiego - a w zamian zapuszkowany w stalowe tuby i pudіa, otoczony maszynami, obcuj№cy jeno z martwymi narzкdziami i komunikuj№cy siк z aparatami tylko udaj№cymi zrozumienie i empatiк - on prкdzej czy pуџniej zacznie przenosiж na tк mechaniczn№ martwotк doњwiadczenia i cechy њrodowiska їywego. Nie dzieje siк to њwiadomie. Nie dzieje siк to nagle. A chyba kaїdemu siк kiedyњ przydarzyіo w jкzyku, w skojarzeniach, z rozpкdu wyobraџni. Lampki na pulpitach nie zapalaj№ siк i nie gasn№; one mrugaj№. Klimatyzacja nie szumi; ona szepcze i њpiewa. Robot nie zaci№і siк na przymarzіych smarach; on siк zawahaі. Kalkulator siк nie przegrzewa; kalkulator siк gniewa. Jak daleko taka aberracja post№pi, zaleїy wyі№cznie od rуwnowagi mentalnej kosmonauty i jego higieny psychicznej. Dlatego zaleca siк urlopy na Ziemi, a przynajmniej przepustki do wiкkszych, ludnych baz. Nie wiadomo przy tym, jak miaіaby wygl№daж trzecia, czwarta faza Ursanova-Ity. Czy chory dopatruje siк intryg i zіej woli w pіywach grawitacyjnych i obrotach ciaі niebieskich? Podejrzewa tabele logarytmiczne i liczbк pi? W ramach kuracji, jeњli nie sposуb delikwenta wyprawiж prкdko z powrotem na zielone і№ki, naleїy mu przynajmniej po Freudowsku rozіoїyж strukturк psychiczn№ przypadіoњci. Tak teї post№piono z pilotem. Tu nastкpowaіa kilkumiesiкczna luka w dokumentacji; pacjent najwyraџniej nie zgіaszaі siк z nowymi problemami albo opuњciі system Jupitera, udawszy siк w dіuїszy rejs. Kolejne nagrania oznaczono juї symbolem innej jednostki chorobowej. Pilot zgіosiі siк teraz z zespoіem Ursanova-Bergera. Terapia bowiem poskutkowaіa. Dobrze wiedziaі, їe to wszystko s№ maszyny. Unaoczniono mu zimny determinizm wszechњwiata. Rakiety to byіy rakiety. Reaktory to byіy reaktory. Kalkulatory - kalkulatory. A czіowiek - czіowiek to machina biaіkowa. Jestem robotem, panie doktorze. W nocy sіyszк, jak przesuwaj№ mi siк w gіowie taњmy programatora. Niech pan mi objaњni te algorytmy. Sam siebie nie przeprogramujк. I tak dalej, na tк modік. O, to juї byіa powaїniejsza fiksacja, nie tak іatwa do zdemontowania samymi sіowami. Zaaplikowano mu doraџn№ chemiк hormonaln№. Miaі teї duїo жwiczyж w 1g i pilnowaж elektrolitуw. Kompania, po krуtkich sporach prawnych, zafundowaіa mu bilet na Ziemiк i pуі roku pіatnego urlopu. Nie chciaі wracaж. Nie udaіo siк z niego lekarzowi wydobyж przyczyny tej niechкci. Kiedy wreszcie wsadzili pilota na kursowiec lunarny, po dwуch dniach zszedі do stosu atomowego i, zerwawszy plomby, napromieniowaі siк њmiertelnie. Ratuj№cej go zaіodze tіumaczyі rozdygotany, їe przecieї twarde promieniowanie to jedyny sposуb, aїeby zіamaж sztywne algorytmy programu, їeby rozchwierutaж automat w zawiasach matematycznych rozkazуw. Pragn№і wolnej woli. Ale w takim razie sk№d miaіoby siк wzi№ж w jego programie owo pragnienie? Konaj№c, mamrotaі o piкknie chaosu rozkwitaj№cego barokowymi chwastami w jego robocich trybach, o biaіym szumie, jakim promieniowanie j№drowe przestrzeliіo mu mуzg. Im bardziej beіkotaі, tym mocniej byі szczкњliwy, їe beіkoce. (Umieraj№c). Rozpadaіy mu siк sіowa i myњli. Szum, paplaі z uњmiechem na ustach, szum, biaіy szum, szum, szum szum szum.

VII. Pierwszy

- (szum) Doktorze? (szum) (trzaski) Doktorze!

Odplun№іem. Skrzepy krwi lepiіy mi siк do dzi№seі. Musiaіem przegryџж sobie jкzyk albo wargi. Odplun№іem po raz drugi i zimne powietrze wlaіo mi siк w gardіo, zimne њwiatіo w oczy, zimny strach w czіonki. Nie miaіem heіmu na gіowie. Rкce zwi№zano mi za plecami. Gdzieњ obok wci№ї terkotaі licznik promieniowania.

- (szum) Gdzie on (szum)

- (szum) do cholery (szum)

- (szum) Doktorze! (szum) (trzaski)

Heіm dryfowaі wskroњ ciasnej kabiny, w zbliїeniu jego trajektorii sіyszaіem nawoіywania wyraџniej, w oddaleniu - nikіy pod trzaskami licznika. Nie pracowaі tu їaden wentylator. A zatem nieznany porywacz porzuciі mnie nie tak dawno. Szarpn№іem siк w wiкzach. Lampa w suficie (ktуry miaіem wіaњnie pod stopami) co kilka sekund przygasaіa lekko. Po przykrytych biaі№ farb№ њcianach przesuwaі siк mуj cieс. Dobiіem do k№ta i sprуbowaіem zahaczyж ramionami o pusty stelaї. Wiкzy trzymaіy mocno; byі to chyba kawaіek kabla, w doњж grubej izolacji. Pomieszczenie miaіo dwoje drzwi, z przepisow№ sekwencj№ kolorowych lamp u gуry i szerokim tasterem dotykowym z boku. Znajdowaіem siк w њluzie.

Odepchn№іem siк od њciany, nacisn№іem taster kolanem. Tylko zaњwieciіa siк czerwona їarуwka blokady.

Heіm ponownie przedryfowaі mi nad gіow№.

- Hej! Sіyszycie mnie? Mуwi Doktor. Ktoњ mnie - Przeciwlegіe drzwi rozsunкіy siк z sykiem. Do њrodka wpadі Drugi Pilot. Byі w peіnym skafandrze prуїniowym, z dіugim zwojem linki asekuracyjnej przy pasie, z pіacht№ folii metalicznej w rкku. W korytarzu za nim panowaіa ciemnoњж, ale їe powietrze nie uciekіo ze њluzy, musieli tam mieж atmosferк.

Wpadі do њrodka i pierwsze, co zrobiі, to zіapaі mуj rozgadany heіm i wyrwaі zeс radio. Dla pewnoњci rozgniуtі je jeszcze na њcianie.

Rachowaіem prкdko, ile to czasu mogіo min№ж. Ile cykli wrakowiska pod burz№ solarn№. Wystarczy piкжset remуw i jesteњ chodz№cym trupem. Na Ziemi czіowiek otrzymuje rocznie jakieњ жwierж rema - to s№ zupeіnie inne rzкdy wielkoњci. Jeden Rosjanin na Merkurym przyj№і byі tysi№c sto i przeїyі. Ale to Rosjanin. (Odpiкty licznik nadal terkotaі gdzieњ pod stelaїami). Gdybyњmy wrуcili prкdko na „Behemota" i -

- Niech pan go zaіoїy, nie ma czasu.

- Rкce.

Odpl№taі mi kabel z nadgarstkуw.

Rzuciіem siк po licznik. Wskazуwka drgaіa poњrodku strefy їуіtej. Zwrуciіem miernik ku korytarzowi. To samo. Ale ile zd№їyіem wchіon№ж wczeњniej?

Kaszln№іem. Gryp№ zaraziliњmy siк jeszcze na „Behemocie".

- Sk№d to powietrze?

- Musiaіem jakoњ pana z tego uwolniж, baіem siк, їe siк pan utopi we wіasnej krwi.

Zіapaіem heіm.

- Ale co to jest? Zostaіa atmosfera na „Beowulfie"?

- To nie „Beowulf”, to ten drugi.

Zatrzasn№іem stalowy koіnierz, sprawdziіem hermetyzacjк. Tlen na jednej trzeciej. Przydaіaby siк sprкїarka.

- Boi siк pan, їe podsіuchuj№.

- Wiem, їe podsіuchuj№. On i oni. Idziemy.

Na folii miaі plany przekrojowe pokіadуw statku.

- To o kosmo-art Astromancera?

- Niech pan nie їartuje, Doktorze. Pasaїer moїe sobie zabraж wszystkie te њmieci.

Wі№czyі reflektor, ja wі№czyіem swуj. Przepіynкliњmy krуtkim korytarzem i przez zagracon№ narzкdziowniк (takїe ciemn№), i byliњmy juї przy nastкpnej њluzie. Drugi Pilot klepn№і taster, weszliњmy, zasunкіy siк drzwi, zaњwiszczaіo, pisn№і sygnaі ciњnieniowy, otworzyіy siк drzwi nastкpne, Drugi Pilot wypchn№і mnie w otwarty kosmos.

Odruchowo skontrowaіem z rкcznej dyszy. Dywany gwiezdne zawinкіy siк wokуі mnie. Te poszarpane pіachty jednolitej ciemnoњci nad gіow№ - to byіo wrakowisko widziane z zupeіnie innej perspektywy, z innej strony. Dџgn№іem je sztychem њwiatіa, tu, tam, tam. Wanadowy pancerz burty, zmiaїdїone anteny dalekiego zasiкgu. „Beowulf”? Nie „Beowulf”. Przypomniaіem sobie rzekк gwiazd ponad masywem Astromancera. Foliк w rкce Drugiego Pilota. I czy mуgіby mnie stamt№d -

Zіapaі mnie za nogк, obrуciі. Wisieli w trуjkк przy poіamanym panelu solarnym. Kolory ich skafandrуw: Inїynier, Pierwszy Pilot, Elektronik. Drugi Pilot daі odrzut, podpіynкliњmy do nich powoli. Zіapaіem siк krawкdzi panelu. Inїynier przyci№gn№і mnie za uprz№ї barkow№. Heіmy stuknкіy o heіmy.

Tylko Pierwszy Pilot siк nie poruszyі.

- Doktorze, musi nam pan powiedzieж, czy to byі wypadek.

Nadal њwieciіy siк wewnкtrzne diody jego heіmu. Oblicze zastygіo w grymasie przeci№gіego krzyku, jкzyk sterczaі sztywno zmiкdzy zкbуw. Wskazali mi dziurк wypalon№ w skafandrze, otwуr wielkoњci piкњci na wysokoњci їeber Pierwszego Pilota. Podobno w ostatniej sekundzie czuj№, jak њlina siк gotuje na jкzyku. Skutek zerowego ciњnienia w prуїni.

- Dobrze. - Poњwieciіem im po twarzach. - To przeciwko Kapitanowi, tak? Dlaczego nie -

- Ma Marabuta.

- Usprawiedliwienie dla buntu? - Przypi№іem miernik promieniowania do pasa. - Ile mamy czasu?

- Jesteњmy w osi, godziny.

A jeњli powiem, їe morderstwo?

Patrzyіem na nich w milczeniu. Przekroczyli granicк. Nie ma odwrotu. Fatalne zapкtlenie nast№piіo w momencie zіamania szyku Pereі przy podchodzeniu do dziury we wraku „Beowulfa". I teraz juї nakіadaj№ na kaїde cudze sіowo, na gest, na minк wіasne projekcje najgorszych wyobraїalnych intencji. Nie ja tu do nich mуwiк, lecz jakaњ pokrкcona wersja Doktora-w-Paranoi-w-Paranoi-w-Paranoi... I nie da siк, nie da siк tego odwrуciж. Sprуbujк wyjaњniж - tylko bardziej siк pogr№їк.

A jeњli powiem, їe wypadek - czy w ogуle dadz№ mi wiarк?

Potrzebuj№ mnie, їeby zrealizowaж swoje plany chciwoњci, nie wypowiadaj№c ich na gіos, nie przyznaj№c przed Sob№-w-Sobie.

Obrуciіem Pierwszego Pilota, otworzyіem zatrzaski jego skafandra, odpi№іem odeс heіm; z pomoc№ Inїyniera obnaїyіem zwіoki do pasa. Poњwieciіem na skуrк, w oczy, do wnкtrza ust. Przyjrzaіem siк ranie w prawym boku. Inїynier miaі w pasie narzкdziowym piromometr; wycelowaіem go w pierњ Pierwszego Pilota.

Zetknкli siк heіmami.

- I jak, Doktorze, i jak?

- Zimny trup przecieї, po cуї mierzyж temperaturк w prуїni?

- Bo wcale tak prкdko w prуїni nie wystygniesz - odparіem, spogl№daj№c na wskazуwkк termometru. - Nie ma tutaj oњrodka, ktуry odebraіby z ciaіa ciepіo.

- Ale od czego zgin№і?

- Nie od przebicia skafandra, nie od dekompresji.

- Jest pan pewien?

- Spuchіby, przynajmniej w stawach. Skуra by zsiniaіa cyjanowo. Mogіoby mu rozerwaж pіuca, w zaleїnoњci od odruchu wstrzymania oddechu. Normalnie pozostaje kilkanaњcie sekund na przytomn№ reakcjк; a miaі radio. Zreszt№ uczyli was, musieliњcie to zaliczyж na testach Karty Kosmo.

- Wiкc co?

Obrуciіem trupa raz jeszcze. Pozostawiony sam sobie, wirowaі powoli w osi rуwnolegіej. Odwiniкty niїej bioder skafander prostowaі w prуїniк dodatkowe koсczyny, koњlawa oњmiornica.

- Ten k№t uderzenia - widzicie? - udar nie byі powierzchowny, impulsowy; nie tylko przebiіo skafander, ale przeszyіo nieszczкњnika na wylot, przez krкgosіup. Poіowк wnкtrznoњci ma spalonych. Takie rany znam jedynie z dokumentacji wypadkуw z laserami przemysіowymi. W prуїni zawsze jesteњ caіkowicie zaskoczony, bo nie zobaczysz linii emisji, dopуki nie trafi ciк prosto w oko.

- Cholera.

- Czy naprawdк muszк wam tіumaczyж takie oczywistoњci? Wiedzieliњcie to beze mnie.

- Doktorze...

- Tutaj go znaleџliњcie?

- Bo co?

Wskazaіem na ciemne pіaszczyzny paneli solarnych, pod њwiatіem reflektora tкczuj№ce zimno.

- Przeszіo na wylot, powinien wiкc pozostaж њlad takїe za celem. Jeњli nie przesuwaliњcie zwіok... Dwa punkty juї wystarcz№, poci№gnijcie liniк do џrуdіa.

Oderwali siк i zaraz zebrali z powrotem w trуjkк, trzy heіmy zetkniкte, trzy zaciњniкte w piкњж oblicza w chіodnym blasku. Co siк odbije such№ wibracj№ w ich bulwach szklanych - nie dla moich to uszu.

Poїyczywszy moment pкdu od trupa, obkrкcilem siк powoli twarz№ ku wrakowisku. Konfiguracja przestrzeni zabуjstwa wskazywaіa na strzaі od strony tej mniejszej jednostki sczepionej z gruzem i z „Beowulfem". A skoro dziaіaіy w niej systemy wewnкtrzne, њluzy, oњwietlenie, ogrzewanie, obieg powietrza - to i energoboty statku mogіy nadawaж siк do uїytku. Bі№dziіem po powierzchni pancerza krкgiem њwiatіa, staraj№c siк, by nie wygl№daіo to na celowe poszukiwania. Temperatura ciaіa Pierwszego Pilota daleka byіa od zera Kelvina. Њmierж nast№piіa nie tak dawno. Ktokolwiek doс strzeliі, mуgі nadal tam tkwiж przy laserze; a my wisimy tu niczym porcelanowe kaczuszki na strzelnicy.

Oczywiњcie jeњli w ogуle jest tam ktokolwiek. (Kapitan). A nie tylko Astromancer i zastкpy jego poіamaсcуw technogatorowych.

Odnalazіem reflektorem usta њluzy, nadal otwarte. Nie przywi№zali mnie link№ asekuracyjn№, to byі ich bі№d. Chwyciwszy butle tlenowe Pierwszego Pilota, otworzyіem rкczn№ dyszк i popіyn№іem z powrotem ku њluzie.

Wszystko odt№d dziaіo siк w ciszy, to znaczy w szumie mojego oddechu. Czy krzyczeli za mn№, mimo braku radia? Czy њcigali mnie? Nie obejrzaіem siк; zreszt№ byіoby to trudne do wykonania, spojrzeж za siebie w skafandrze prуїniowym w trakcie lotu swobodnego w zero gie. Nie traciіem teї czasu, dopadіszy do њluzy: szarpn№іem siк do њrodka, klepn№іem taster, drzwi siк zamknкіy, syknкіo powietrze, otworzyіem drzwi wewnкtrzne i zaraz zablokowaіem je pіyt№ duraluminium przywleczon№ z narzкdziowni. Po czym wrуciіem do kabiny z dziaіaj№cym oњwietleniem i zamieniіem swoje puste butelki tlenowe na peіne. Wtedy dopiero na moment siк zatrzymaіem - by zіapaж oddech, pomyњleж. Szumiaіo mi w uszach. Tкtno, ciњnienie, przeraїenie.

Co robiж, co robiж, co robiж. Krew pochodziіa wyі№cznie z przegryzionego jкzyka, nie plujк na razie krwi№ z wnкtrznoњci, to dobrze. Ale czas, czas! I nie zawahaj№ siк juї przecieї, nie zatrzymaj№ w pуі drogi. Drugi Pilot, Inїynier, Elektronik. A jednak - co Kapitan z Marabutem...

Klepn№іem raz jeszcze w taster zewnкtrznych drzwi. Znowu bez skutku. Kto buduje њluzy w њrodku statku? Kto? - gуrnicy. Jednostki dobywcze klasy Rekin wgryzaj№ siк widelcowym kadіubem w planetoidк, aby stopniowo siк zintegrowaж z przestrzeni№ robocz№ wewn№trz skaіy; na czas robуt eksploatacyjnych taki statek pozostaje poі№czony ze sztolniami i tunelami systemem wewnкtrznych њluz. Wiкc Rekin. Co tіumaczyіoby takїe laser gуrniczy przepalaj№cy w№trobк Pierwszego Pilota i multum fruwaj№cego tu wszкdzie naokoіo gruzu i miaіu - pozostaіoњci wierceс i skruszeс.

Zacisn№іem powieki, їeby nie poddaж siк poњpiechowi, taktowi zegara odliczaj№cego tlen i їycie. Podarujmy sobie chwilк luksusu: czas na myњlenie.

Wiкc Rekin, jestem w Rekinie. Co siк staіo? Rozgryzaі do reszty jak№њ gуrк magnetytow№, gdy coњ nawaliіo, coњ poszіo nie tak, nast№piіa awaria i potrzebowali pomocy. Wezwali najbliїsz№ jednostkк inїynieryjn№. Przybyі „Beowulf”. I wtedy -

- Mуwi Kapitan. Wiem, їe mnie sіyszycie. Jest siуdma szesnaњcie czasu pokіadowego. O уsmej trzydzieњci nast№pi eksplozja j№drowa. Przeprogramowaіem stos jednego z wrakуw. Macie godzinк i czternaњcie minut na powrуt na „Behemota". Mуwi Kapitan. Ci, ktуrzy usіyszeli, niech przekaї№ reszcie zaіogi.

Gіoњniki wewnкtrznej instalacji fonicznej Rekina podawaіy sіowa Kapitana z gіuchym pogіosem, jakby mуwiі z gіow№ wіoїon№ w wiadro albo caіy zamkniкty w szafie.

Sprawdziіem zegarek i ustawiіem nowy alarm. Godzina i czternaњcie minut.

Szum w uszach ust№piі przeci№gіemu dudnieniu. Uderzenia serca odliczane od skoсczonego czasu, wstecz od њmierci. W ilu wyњcigach o їycie moїna uczestniczyж jednoczeњnie?

- Mуwi Kapitan. Wiem, їe mnie sіyszycie. Jest siуdma siedemnaњcie czasu pokіadowego. O уsmej trzydzieњci -

Odbiіem siк jak do sprintu. Lewo, prawo, lewo, gуra. W ciemnoњci odnajdywaіem kierunki w architekturze Rekina, wymachuj№c snopem њwiatіa w poszukiwaniu uniwersalnych piktogramуw: droga ewakuacyjna, droga do maszynowni, droga do najbliїszej wnкki tlenowej, droga na mostek. Gуra, prosto, gуra, gуra. Potr№ciіem kulkк zaschniкtych wymiotуw i truchіo kota, skoroszyt, cyrkiel i puszkк oleju. Gуra, gуra. Czy rzeczywiњcie na tyle dobrze znaіem Kapitana? Czy tylko Kapitana-w-Doktorze, karykaturк w matrioszce? Schodnia, grуdџ, mostek, gуra, naprzуd. Nie ogіosiіby takiego rozkazu z innego miejsca, nie Kapitan, nie z miejsca niekapitaсskiego. Mostek.

Wpadіem tam nie wyhamowawszy nawet, wymachuj№c w ciemnoњci pejczem њwiatіa i krzycz№c na bezdechu spod otwartego heіmu:

- Kapitanie! To ja, ja, Doktor! Musimy -

Mign№і na mgnienie oka w plamie reflektora, zaraz ton№c na powrуt w czarnym mleku, ale szukaіem go, szukaіem tak panicznie, їe blask prкdki smagaі go znowu i znowu, i znowu, w coraz bliїszych pozach wyњwietlaj№c, i znowu, i znowu, gdy leciaіem, rozpкdzony, ku martwym ekranom i ciemnym stoіom rozrz№du, on sun№і ku mnie, rozwieraj№c ramiona - i znowu, i znowu, coraz bliїszy - rozwieraj№c pancerne ramiona, purpurowa jego pierњ, jedno њlepie pulsuj№ce nad konch№ lasera - i znowu ten obraz jasny mam przed oczyma - obraz Marabuta nadci№gaj№cego z mechaniczn№ nieuchronnoњci№, z uњciskiem imadіowym, wci№ї przy tym odtwarzaj№cego z taњmy wewnкtrznej nagranie Kapitana („Mуwi Kapitan") - bliїej, bliїej aї mnie tam dopadі i wbiі w pіytк sufitow№ sterowni, i wbiі, i uњcisn№і na powitanie megadїulowo, їe nie tylko dech, ale czucie ciaіa caіego straciіem, wіadztwo zmysіуw („Mуwi Kapitan"), w objкciach maszyny, pod pieszczot№ kowadіa.

- Maszyna, mуj drogi panie, to grzech czіowieka.

Miaі siedemdziesi№t szeњж lat, z gуr№ osiemnaњcie szefowaі Instytutowi. Po wylewie przeszedі na emeryturк. Odwiedzaіem go w jego willi nadmorskiej, wylegiwaі siк na drewnianym leїaku nad wydmami. Otyіa czarnoskуra pielкgniarka przynosiіa mu cieple mleko i pastylki do poіkniкcia. Mуwiіa do niego: „sіodziutki"; mуwiіa: „zuch, zuch". My mуwiliњmy: „Profesorze"; nigdy inaczej.

Nie wiadomo, czy Profesor zacz№і swуj eksperyment przed wylewem czy po nim. Czy wylew byі przyczyn№. Miaі swoje laboratorium w podziemnych kondygnacjach Instytutu i jedynie on decydowaі, kogo dopuњci do tajemnic. Aї znikn№і, wszczкto poszukiwania i dopiero przepaliwszy drzwi pancerne, znaleziono go tam, przegryzaj№cego siк na њlepo przez jelita gigantycznego kalkulatora elektronowego, znaleziono go konaj№cego z wycieсczenia, z poіow№ mуzgu na wierzchu. Na niewygaszonych ekranach i w koњlawych notatkach miaі wzory Wielkiej Teorii Unifikacyjnej.

Nikt nie potrafiі jej odtworzyж w caіoњci. Sam Profesor, uratowany, nie potrafiі jej odtworzyж - nie posiadaі juї tej czкњci mуzgu.

Siadaіem przy nim na piasku, rysowaіem patykiem figury, њpiewaіem Profesorowi stare piosenki i zadawaіem dzieciкce zagadki. Chodziіo o to, їeby znaleџж drogк powrotn№ do Sezamu.

Znosiі mnie z pogodn№ melancholi№. Pobіaїliwie kiwaі gіow№.

- Pan ci№gle w to wierzy.

- W co?

W odpowiedzi wykrzywiony artretycznie palec Profesora wкdruje do skroni.

Czy najpierw nast№piі wylew i Profesor, aby ratowaж uszkodzony mуzg, zadecydowaі sprotezowaж siк maszyn№ licz№c№ - czy teї to wіaњnie zabawy ze sztukowaniem pіatуw czoіowych szafami lamp prуїniowych i pamiкci taњmowych spowodowaіy udar podczaszkowy?

Jedno wiedzieliњmy: istniaіa Wielka Teoria - wedle zapiskуw poczynionych wіasn№ rкk№ Profesora - kompletna, spуjna i niewywrotna, z dowodami i testowalnymi przewidywaniami, z chmur№ hipotez komplementarnych, z tysi№cznymi zastosowaniami fizykalnymi. Istniaіa, istniaіa, lecz gdzieњ po drugiej stronie granicy, tam za mostem, za ciemnoњci№.

Przynosiіem mu te notatki oraz wydruki z uratowanych pamiкci maszynowych. Pokazywaіem wzory, odіamki jego odkrycia.

Krкciі gіow№. (Blizny ukazywaіy siк spod bandaїy i wіуczkowej czapki).

- Nie wiem, nie rozumiem.

- Moїe sobie Profesor chociaї przypomni.

- Jestem zbyt gіupi. Teraz zapewne istotnie byі.

Powstaіa idea powtуrnego przebycia caіej jego drogi, krok po kroku, st№paj№c po њladach Profesora. Zgіaszali siк ochotnicy, w rzeczy samej ochotnikуw mieliњmy mrowie, rozpalonych nadziej№ kandydatуw na geniuszy. Nie przeraїaіa ich koniecznoњж trepanacji czaszki i eksperymentalnego okablowania przodomуzgowia. Niektуrzy sami z siebie przejawiali naukow№ bіyskotliwoњж, przynosili zaiste imponuj№ce listy publikacji. Tu jednak sytuacja byіa wyj№tkowa: oto pojawiіa siк szansa dokonania odkrycia z gуry potwierdzonego, z gуry gwarantowanego. Skarb istniaі i nawet wiedzieli, jak wygl№da - naleїaіo jedynie siк doс przebiж.

Profesor wysіuchiwaі moich raportуw z tych ekskursji w ciemne kontynenty fizyki z іagodnym rozbawieniem, moїe i zaciekawiony, ale nie bardziej niї rezultatami wyњcigуw motorowych albo prognoz№ pogody na dzieс nastкpny.

- Co pan powie, co pan powie - krкciі gіow№. - I jak, przeїyі?

Przeїywaіo wielu. Niektуrzy utrzymywali nawet, їe istotnie dokonali odkrycia - nie byli w stanie po rozі№czeniu odtworzyж brakuj№cych fundamentуw Teorii, ale przysiкgali, їe pamiкtaj№ uczucie olњnienia: zachowali bardzo jasne wspomnienie pewnoњci dotkniкcia prawdy, objкcia myњl№ caіoњci abstrakcyjnej konstrukcji - na tк sekundк przed kollapsem, na moment przed krwotokami, poїarami, eksplozjami lamp, omdleniami, udarami, spiкciami elektrycznymi, spopieleniem bezpiecznikуw, awariami skrzyс nadprzewodnikуw. Jeњli uchodzili z їyciem, to z wyїegan№ materi№ mуzgow№, wpуіsparaliїowani, gіusi albo њlepi, albo niemi, albo bez oњrodkуw uczuciowych, albo bez oњrodkуw logiki, albo bez czasownikуw, albo bez imienia i nazwiska. Odwoїono ich z Instytutu niczym ofiary-inwalidуw z linii frontu jakiejњ barbarzyсskiej wojny - niech wracaj№ na tyіy bohaterowie zmagaс Rozumu z Natur№, niech goj№ rany. Tu juї њwieїe puіki nacieraj№, sun№ w mgік truj№c№ i pod deszcz bomb nowe mуzgi.

Zmieniali siк teї generaіowie. Inne strategie braіy gуrк. Czy rzeczywiњcie trzeba і№czyж korteks biaіkowy z elektronowym? Czy nie chodzi po prostu o wielkoњж systemu logicznego, obojкtnie z czego utworzonego? Zaciemniliњmy pуі hrabstwa, nadwyrкїywszy pobliskie elektrownie.

Profesor czкstowaі mnie cukierkami њlazowymi.

- Maszyna, mуj drogi panie, to grzech czіowieka.

- Co Profesor ma na myњli?

Wskazaі psa goni№cego mewy po wydmach.

- Moglibyњmy dosztukowaж mu trzeci№, czwart№, pi№t№ pуіkulк, skumulowaж w sumie coњ na podobieсstwo ludzkiej inteligencji... prawda? Ale po co wtedy w ogуle doklejaж do tego psa? Po co mкczyж zwierzaka?

Czy kryі siк za tym jakiњ gікbszy argument, donioњlejsza wiedza? Czy tylko wspomnienie posiadania wiedzy?

Nie przekonywaі mnie przecieї їadnymi wywodami logicznymi, nie czuіem siк przekonywany. A jednak to wуwczas zagnieџdziі siк we mnie уw niepokуj, przeczucie nieuchronnego zaіamania, ktуre juї nigdy mnie nie opuњciіo, rosn№c wci№ї i tкїej№c.

Zdaje mi siк, їe podњwiadomie prуbowaіem Profesora nie tyle zrozumieж - bo wіaњnie do rozumienia nie podawaі on nic - co zdekodowaж, rozszyfrowaж, wyinterpolowaж. Fizycy w Instytucie opowiadali mi o modelach kosmologii holograficznej: wszystko znajduje siк na powierzchni wszechњwiata, caіa informacja zawiera siк w granicy Jeџdziіem do niego nad morze co drugi, co trzeci dzieс, zostawaіem do zmroku.

Grzmot fal wymuszaі milczenie. Profesor nie schodziі na sam№ plaїк, bo laska zapadaіa siк w piasku. Spacerowaliњmy starymi alejkami zdziczaіego parku nadbrzeїnego. Lubiі przygl№daж siк kroplom wody њciekaj№cym powoli po liњciach, po igliwiu, korze. Ponad rykiem morza nasіuchiwaі odgіosуw wiatru, zawsze go zaskakiwaіy, obracaі siк, zdumiony, moїe spodziewaj№c siк za sob№ czyjejњ obecnoњci - a to tylko wiatr graі. Gdyњmy siк juї oddalili we wzglкdn№ ciszк, bardzo szybko traciі w№tek rozmowy; nie byіy moїliwe wymiany zdaс dіuїsze niї na szeњж, osiem kwestii, potem Profesor wracaі po pкtli do punktu wyjњcia albo caіkowicie porzucaі temat. W kieszeni szlafroka nosiі zawsze najnowszy numer lokalnej gazety, notowaі na marginesach miкkkim oіуwkiem. Raz, gdy przysn№і na leїaku, podebraіem mu tк gazetк z nadziej№ odnalezienia w jego notatkach wskazуwek. Byіy to wszakїe zbitki sіуw, ktуre nic mi nie mуwiіy, czкsto przypominaj№ce wrкcz przedszkolne rymowanki. W kilku rozpoznaіem urywki zdaс, ktуre sam niedawno wypowiedziaіem. Ale nie wi№zaіy siк z niczym konkretnym: przymiotnik i przymiotnik, czasownik na przysіуwku, trzy rzeczowniki skojarzone po brzmieniu sylab. Zakreњlaі takїe fragmenty tekstu w artykuіach. Moїe powinienem byі przekazaж tк gazetк fizykom. Ale znaіem przecieї podobne lingwistyczne rorschachiany z historii innych przypadkуw urazуw neuralnych. Profesor prawdopodobnie postrzegaі w ten sposуb caіy њwiat: і№cz№c przedmioty i znaczenia w duїej czкњci na chybiі trafiі. Nie tylko Wielk№ Teoriк Unifikacyjn№ wyrwaі sobie z mуzgu razem z kablami i elektrodami. Nieraz widziaіem, jak powstrzymuje rкkк, ktуra juї unosiіa siк, by drapaж rany pod bandaїami. Mimo woli przechylaі siк na tamt№ stronк. Moїe to nie wiatru nasіuchiwaі, moїe to nie jego odgіosy go myliіy. Bуl to sygnaі organizmu - a jaki jest jego odpowiednik dla intelektu? Ten bуl fantomowy po amputowanym rozumie - ktуry byі rozumem Profesora tylko przez kilkanaњcie godzin, lecz cуї to byіy za godziny! - ten bуl musiaі go przeњladowaж w kaїdej sekundzie przytomnoњci, potworne, niewyraїalne poczucie braku, doњwiadczenie pustki, utraty. Utraty czego? Przez moment byі czіowiekiem; moment min№і, odpadіy stukrotne protezy kognicji, pozostaі pies. I cуї nam teraz wyszczeka, cуї wyskamle?

Wracaіem do siebie i ledwo przekroczywszy prуg mieszkania, miaіem juї pewnoњж odwrotn№: їe to tylko moje wraїenia i wyobraїenia, a nie opis rzeczywistego stanu Profesora.

Wszystko to jednak musiaіo siк przecieї ukіadaж w konkretny profil, w odcisk, wybity w glinie њlad prawdy, ktуra tak boleњnie zrykoszetowaіa Profesora. Byі pierwsz№ ofiar№, w tym niepowtarzaln№, iї wszyscy nastкpni juї wiedz№, їe ogieс parzy, їe woda moczy, a Sіoсce oњlepia - on zaњ poszedі z umysіem otwartym, bezbronnym, nieњwiadomy granicy.

- Cokolwiek zbuduj№, zapadnie siк.

Pies przynosiі mu patyki, њmieci, martwe zwierzкta. Profesor tr№caі, obracaі je lask№, ukіadaі z nich na werandzie ponure hieroglify entropii. Pielкgniarka uprz№taіa je z irytacj№.

Na starym adapterze graі w kуіko fugi Bacha i rozwi№zywaі gazetowe krzyїуwki, wpisuj№c same niewіaњciwe odpowiedzi. Nie odwiedzali go їadni goњcie poza mn№, nie miaі bowiem Profesor przyjaciуі, a z nielicznej rodziny nie їyі juї nikt.

Zmarі jesiennym њwitem, zapatrzony w morski horyzont, osun№wszy siк z wiklinowego fotela na podіogк. Gdy nie mуgі spaж, gdy siк budziі w nocy, siadywaі w nim przy oknie i czekaі wschodu sіoсca. Osun№і siк, drewniana marionetka ze spl№tanymi sznurkami, przewrуciі fotel, stіukі okulary w rogowych oprawkach, rozbiі swуj ulubiony kubek. W ostatniej chwili chciaі chyba coњ narysowaж palcem w rozlanym mleku; pies schіeptaі je z parkietu, zamazuj№c obraz. Potem, przywabiony wci№ї ropiej№cymi bliznami, lizaі dіugo tк czкњж gіowy Profesora, ktуra nie tak dawno temu byіa trzypiкtrowym kalkulatorem elektronowym.

VIII. Wtajemniczenie

- Pilnuj nieba. Wkradaj№ siк od gwiazd.

A on krz№ta siк przy rozprutych pulpitach rezerwowego terminala, wyci№ga na wierzch druty, trakcje, drabinki rezystorуw, liliowe diody oblaskuj№ spocon№ twarz i zmruїone nerwowo powieki. Drї№ mu dіonie. Ostra woс wymiocin zatruwa zatкchіe powietrze.

Przywi№zaі mnie sparciaіymi pasami przeci№їeniowymi przy okienku grodzi awaryjnej, mam zezowaж w krzywe gwiazdozbiory ponad Astromancerem. Miernik promieniowania tyka ostrzegawczo na granicy bezpieczeсstwa. Wskazуwka zegara pokіadowego, ktуrego tarcza fosforyzuje blado ponad terminalem, przywarowaіa na siуdmej czterdzieњci dziewiкж. Jeњli ten zegar mimo wszystko dobrze pokazuje uniwersalny czas rejsowy Luny Jeden, w ci№gu kwadransa powinniњmy wyruszyж w drogк powrotn№, inaczej nie zd№їymy przed wybuchem skryж siк w Perle. Odchrz№kujк.

- Gdzie Marabut?

- Przy stosie.

- Ktуrym? „Beowulfa"? Ile tu jednostek siк sczepiіo - trzy? cztery?

- Astromancer kontroluje „Beowulfa".

- Ale pan chyba nie wierzy, Kapitanie, їe on -

- Pilnuj nieba.

Przyklejam policzek do zimnego szkіa. Ukoњne okienko ma zaledwie kilkanaњcie centymetrуw szerokoњci, muszк wykrкciж szyjк pod odpowiednim k№tem i zamkn№ж lewe oko, їeby dojrzeж ruch cieni na tle gwiazd. Ale nic siк tam nie rusza.

- Pierwszy Pilot zgin№і od ciosu laserowego.

- Taak?

- Tak. Co siк staіo? Byliњcie przecieї razem. Wiem, їe Marabut ma wbudowany laser roboczy. Pan przeprogramowaі ten automat pod swoj№ wyі№czn№ kontrolк. Pierwszy nie miaі wcale zamiaru wysadzaж Astromancera, prawda?

Kapitan zastyga na moment w zamyњleniu, zawisn№wszy nad rozmontowanym pulpitem, z pкkiem kabli w jednym rкku i izolowanymi obc№їkami w drugim. Bardzo powoli obraca ku mnie gіowк. Pojedyncze krople potu odrywaj№ siк od jego czoіa i dryfuj№ przez kabinк. W brutalnym blasku neonowych rur њwietlnych oblicze Kapitana ujawnia ow№ charakterystyczn№ gor№czkow№ bladoњж, rumieс anemiczny. Na podbrуdku ma wyraџny њlad oparzenia. Widziaіem, jak wypadaіy mu tu narzкdzia z niepewnych dіoni, jak siк obijaі nieporadnie o kanty i blachy, іapaі siк powietrza. Smrуd wymiocin przewierca skronie. I jeњli dot№d oszczкdziіa go biegunka, to zapewne teї nie na dіugo.

Z caіej siіy przyciskam czoіo do szybki, jakby prуbuj№c, co pierwsze pкknie: szkіo pancerne czy moja czaszka.

- Pan w ogуle nie zamierza siк ratowaж - szepczк.

A on mruga w zwolnionym tempie.

- Dostaі pan њmierteln№ dawkк, rentgenem i ciкїkimi protonami do koњci - szepczк.

A on oblizuje szczкki c№їkуw.

- Wszedі pan tam do Astromancera w burzy, nie zd№їyі siк cofn№ж, to przez to otwarte niebo - szepczк - nie miaі pan ustawionego alarmu, a w tej jaskini nie ma gdzie siк skryж - szepczк - albo nie, burza by tak mocno tu nie uderzyіa, zszedі pan do stosu, majstrowaі przy otwartym stosie - szepczк - wiкc teraz juї їadne zyski, їadne udziaіy nie maj№ dla pana znaczenia, wysadzi go pan, їeby -

- Gіupoty.

- Co takiego on panu powiedziaі? Podі№czyі siк pan tam bezpo -

- Powiedziaі? Powiedziaі? - Wybuchnie zaraz niepohamowan№ wњciekіoњci№ albo rozeњmieje siк panicznie, nie sposуb odrуїniж uczuж rozszalaіych wtem za twarz№ spocon№, napiкt№. - Ten-ten-ten њmietnik myњli, kolos beіkotu, gilgamesz biaіego szumu! Sіuchaіeњ pan tam jego zawodzeс, jкkуw, symfonii trzaskуw i gwizdуw? Patrzaіeњ w jego oscyloskopy i indykatory, w sieczkк bezrozumn№ wyrzygiwan№ na wszystkich zakresach, jakby ta burza solarna w nim wіaњnie szalaіa, jakbyњ їyw№ kipiel piekieln№ z niego sіyszaі i widziaі? Czytaіeњ te haіdy wydrukуw gкstych, posiekane biblioteki wszechњwiata we wszystkich jкzykach czіowieka i maszyny, ten szyfr idioty, kod tajemny stada maіp, te sekrety w beіkocie? Oni widz№ sekrety. Ale to jest beіkot, beіkot, beіkot! Idџ, porozmawiaj z protuberancjami sіonecznymi, dyskutuj z erupcjami plazmy, wyjmij rozum z czerwonej burzy Jupiterowej!

- Ile czasu pan tam, Kapitanie -

Zgasі.

- Pilnuj nieba, stamt№d przychodzi.

- Co, kto, do cholery?.

- Nie jesteњmy tu sami, Doktorze.

- A kto jeszcze?!

Ale juї siк odwrуciі z powrotem do wnкtrznoњci elektronicznych, juї nie sіyszy albo udaje, їe nie sіyszy.

Szarpiк siк w pasach; na prуїno. Tylko siсce њwieїe od kafarowego uњcisku Marabuta odzywaj№ siк chуrami. Spluwam, celuj№c w gіowк Kapitana. Plwocina trafia go w kark. Nie zwraca uwagi.

Zacisn№wszy usta, wygl№dam w ciemnoњж groty Astromancera. Lecz oњlepiony њwiatіem wnкtrza kabiny nie widzк prawie nic. Prуbujк zorientowaж siк w przestrzeni wzglкdem Astromancera - to ta ciemnoњж w dole naprzeciw - oraz wzglкdem wejњcia od pokіadu nawigacyjnego „Beowulfa" - to ta ciemnoњж po prawej. I nagle zdajк sobie sprawк, їe chociaї wiele tam nie wypatrzк, to przecieї samym ruchem gіowy przy okienku њlк w mrok gіoњne sygnaіy: to zasіaniaj№c, to odsіaniaj№c њwiatіo bij№ce w przestwуr prуїniowy z tego maіego prostok№ta. Odt№d markuj№c szarpaninк w wiкzach, morsujк w ten sposуb powolne SOS cienia i blasku, cienia i blasku, cienia i blasku. Do kogo? Do Astromancera chyba.

Aby nie liczyж w panice uciekaj№cych sekund (to krуtka droga do histerii), rachujк w gіowie odlegіoњci i geometriк zdewastowanych kosmolotуw. Dlaczego w Rekinie, a przynajmniej w jego czкњci tutaj jest њwiatіo i powietrze, a w „Beowulfie" nie? Jak przebiegaіa ta katastrofa? Co wybiіo dziurк w otwarty kosmos ponad Astromancerem? Czy to w ogуle jest dziura? Wygl№dam przez szybkк po raz kolejny. Jaki ksztaіt obramowuje tam gwiazdy? To trapez nierуwnoboczny, na liniach prostych, o ostrych krawкdziach.

Јup, іup, іup, SOS, SOS. Przypominam sobie falangi robotуw pokracznych, wulkan obі№kanej automatyki wybuchіy i zastygіy w module Technogatora, przypominam sobie korytarze peіne wotуw maszynowych i przypadkowy kosmo-art porozrzucany po wraku, co wcale nie jest wszak kosmo-artem. Jakeњmy tam parli, nurzaj№c siк w њmieciach i trupach mechanizmуw - przez ktуre to czіony statku, jakimi arteriami, ku jakim wкzіom konstrukcyjnym?...

Haіdy wydrukуw gкstych, posiekane biblioteki wszechњwiata we wszystkich moїliwych jкzykach czіowieka i maszyny... Szyfr idioty, kod tajemny stada maіp...

Jedyna szansa na ratunek: przemуwiж do Kapitana jкzykiem jego wіasnego obікdu, rozsadziж projekcjк zwichrowan№ od њrodka.

Bкbni№c gіow№ o okienko grodzi kulawy szyfr, opowiadam ostatni№, myњlк sobie, ostatni№ Hipotezк Doktora.

- Widziaі pan kiedyњ, Kapitanie, dryluj№cego planetoidк Rekina? - A Kapitan nie sіyszy albo udaje. - Widziaі pan? Ogl№daіem filmy na Europie. On siк w miarк robуt wgryza tym widіowym trzonem w masк skaln№. Inaczej wiкc jest zorganizowany wewn№trz, centra kalkulacyjne i co wraїliwsze aparatury nie znajduj№ siк na przedzie, a w dole korpusu. Teraz to zobaczyіem - jak siк zderzyli, ten Rekin z „Beowulfem", jak siк zakleszczyli zgruchotanymi pokіadami i wrкgami tytanowymi... To nie jest dziura w kadіubie, przez ktуr№ widaж tu gwiazdy - to rozziew miкdzy korpusami dwуch okrкtуw, miкdzy pіaszczyznami dwуch architektur wewnкtrznych.

...Za t№ grodzi№ powinny siк znajdowaж sale operacyjne gіуwnego kalkulatora Rekina. A my z kolei weszliњmy tam przez pokіad komputerowy „Beowulfa". Ale one tak siк zderzyіy, dziobem w burtк. Tak siк zwarіy z sob№, skolidowaіy, spl№taіy gіуwne rozrz№dy statkуw i mуzgi elektronowe, ich szafy licz№ce i bloki intelektroniki. Z czego oczywiњcie їaden Astromancer nie byіby powstaі, nie wystarczy otіuc mіotkiem wiadro cewek i lamp, їeby automat rachuj№cy siк narodziі... Lecz „Beowulf” niуsі w sobie moduі Technogatorowy, i tylko nie wiem - juї pracuj№cy? juї pod kontrol№ mуzgu okrкtowego? Czyj№ komend№ powodowany w momencie zderzenia? Ale tak to poszіo niechybnie: okaleczony w swych programach przyst№piі do reperacji mуzgu, ktуry sam go w dziaіaniach rekonstrukcyjnych kierowaі, њlepy doktor operuj№cy samego siebie, a i nie doњж, їe њlepy: њlepy i juї zaraїony, juї gangren№ i obcymi pasoїytami toczony, bo co odbudowywaіy cyfrowym instynktem powodowane roboty Technogatora, co іataіy i lutowaіy jego mrуwcze automaty? Nie kalkulator pokіadowy „Beowulfa", ale sprzкg ten chaotyczny kalkulatorуw „Beowulfa" i Rekina, absurdalne pomieszanie obwodуw licz№cych, pamiкci magnetycznych, ukіadуw lampowych, cybernetyczn№ parodiк mejozy nukleotydowej, kogel-mogel dwуch maszyn myњl№cych, i to na nim pracowaіy reparatory bezњwiadome, i to wіaњnie prуbowaіy przywrуciж do ksztaіtu pierwotnego, to znaczy wyleczyж. Ale nie byіo їadnego ksztaіtu pierwotnego! Nie byіo ku czemu leczyж! I ten lecz№cy, ten, co leczyі sam siebie - nie leczyі - przebudowywaі - juї byі przemieniony, juї byі czymњ innym - kaїd№ operacj№ bezcelow№, њlep№, rakowat№ wypoczwarzaі siк w inny konstrukt, ktуry jeszcze bardziej absurdalne komendy sіaі, ktуre jeszcze mocniej go mutowaіy, wiкc on jeszcze gкstszy chaos zerojedynkowy z siebie wydalaі, wiкc mateczniki Technogatorowe jeszcze dziksze rekombinacje robotуw rodziіy, a one rozbudowywaіy go i permutowaіy jego elementy w jeszcze namiкtniejszym obі№kaniu... I ile to lat, ile lat tej martwej ewolucji nowotworu, ile tysiкcy obrotуw mіyna losowej inїynierii? Aї siк rozrуsі na caі№ przestrzeс miкdzy kadіubami. Przeїuje gruz, przetrawi rudy z planetoid, wchіonie zіom, tym siк przecieї їywi, jelita ma peіne surowca - i moїe za lat sto, moїe lat tysi№c, ale rozroњnie siк dalej, wykipi z wrakowiska, rozpostrze w kosmos.

...Tylko їe to wіaњnie nie jest ewolucja, nic podobnego do ewolucji: nie ogranicza procesu їadna selekcja, nie ma tu ciњnienia њrodowiska, nic siк nie mnoїy i nic nie dziedziczy, їadne presje nie pchaj№ Astromancera ku lepszemu przystosowaniu - przystosowaniu do czego? - їadna walka o przetrwanie nie formuje go do wiкkszej skutecznoњci - skutecznoњci w czym? Decyduje czysty chaos - a moїe juї coњ, co siк z tego chaosu tam skrystalizowaіo; lecz nie porz№dek, nie sens! I to, co siк rekombinuje, to nie kod genetyczny, ale wprost struktury logiczne umysіu. Cуї їe martwego? Programy nukleotydowe nakrкcaj№ce nasze komуrki teї s№ na poziomie chemicznym martwe; їycie jest dopiero skutkiem realizacji programu. Rozumie pan, Kapitanie? Nekroewolucja, jako te same procedury dziedziczenia, reprodukcji i selekcji naturalnej wykonywane przez maszyny niebiologiczne, przez stalowe maszyny kopiuj№co-reperuj№ce puszczone samopas - taka ewolucja martwoty byіaby jeszcze do pomyњlenia. Ale tu siк dzieje co innego, tu siк wydarza horrendum logiki.

Szum, szept, szum, nie, jednak sіowa - kto mуwi - nie Kapitan - milknк - a te sіowa urywane jakby wprost do gіowy mi skapywaіy:

- ... lik... ma-ra-ta-ma... prу-prуї... tra... trzym... raz... seku...

Kto, kto mуwi? Zamieram z potylic№ przyciњniкt№ do szyby i dopiero dreszcz lodowaty maszeruje mi po skуrze, gdyї ten szept pіynie wіaњnie stamt№d: zza grodzi, z ciemnoњci, z prуїni, od Astromancera.

Kapitan pracuje nad bкbnem czystych taњm, wkrкcaj№c je z benedyktyсsk№ cierpliwoњci№ we wnкtrznoњci terminala. Nie obejrzaі siк nawet.

Wstrzymuj№c oddech i sіowa, bo groza zіapaіa mnie juї za gardіo stalow№ piкњci№, obracam gіowк i wzrok w ciemnoњж za grodzi№.

- ...prу-prуїniк... ak.. at... taka... li-la-li... em.. іem... eіm...

W obіoku bікkitnego blasku majaczy twarz Inїyniera. Przytkn№і heіm do szybki grodzi, usiіuje mi coњ powiedzieж, poruszaj№ siк jego wargi, drgaj№ nerwowo gaіki oczne. Spostrzegі, їe patrzк, i odsuwa siк, cienie jego rкkawic wskazuj№ na coњ, czego nie widzк. Unosi dіoс przed gіowк, zgina palce, klepie siк po nadgarstku. Czas, nie ma czasu. Wiem, їe nie ma czasu. Dochodzi уsma.

Przeraџliwy terkot odrywa mnie od Inїyniera. Przemajstrowany przez Kapitana terminal wypluwa wstкgi papieru perforowanego; to zкby dziurkaczy tak stukaj№, trtrtk, trtrtk. Kapitan zgarnia z powietrza faluj№ce wstкgi i czyta z nich zachіannie, z kodуw, z szyfrуw, z gкstych maszynogramуw.

- Rozkazy! - mamrocze w gor№czce. - Rozkazy! Wiкc tak to rozumieli! Agenci, szpiedzy, idioci! Czyje! Jego! Jego! - Mnie te serpentyny i drze, przesuwa palcami po dziurkach niczym њlepiec czuіym dotykiem zanurzony w lekturze Braille'a. - Beіkot, beіkot, co za beіkot! I wojna z beіkotu! Proroctwa, rozkazy! Czarne nieba, co za gіupoty! Їeby caіy Ukіad Sіoneczny zapl№taж!...

Czy mуgі oszaleж od samej њmiertelnej dawki promieniowania, czy ono tak przewierciіo mu mуzg - czy teї to ta њwiadomoњж nieuchronnej њmierci wbiіa go w wariacki stupor? Ale po Kapitanie jako ostatnim spodziewaіbym siк podobnego zaіamania.

- ... kii... tli... ik... eіm.. ni... raz... raz... raz...

Inїynier ponownie odpіywa od grodzi, a znikaj№c pod powierzchni№ czarnego mleka, wykonuje wci№ї dramatyczne gesty, chwyta coњ w ciemnoњci i - Eksplozja ciska mnie o њcianк, odbijam siк, i o drug№ њcianк, odbijam siк, poіamaіem їebra, szum, pykniкcie w uszach, powiew zimna, biaіe warkocze papierowych taњm frun№ w prуїniк przez wysadzon№ grуdџ, chwytam siк szafki naњciennej, rozerwane pasy antyprzeci№їeniowe bij№ mnie po twarzy, wypuszczam z pіuc powietrze, mam dziesiкж sekund, dziesiкж-piкtnaњcie sekund їycia w przytomnoњci, skуra juї szczypie, zimne igieіki wchodz№ pod powieki, odpycham siк od szafki, gdzie mуj heіm, nie ma przecieї, rozgl№dam siк po kabinie, prуїnia wysysa powietrze takїe z dalszych pomieszczeс, przez drzwi w gікbi lec№ z wnкtrza Rekina chmury kurzu, lekkich њmieci, drobin pianki wykіadzinowej, skrawkуw papieru, Kapitan miota siк we wіasnym papierowym tornado, figura taсcz№ca w biaіym ogniu, pіomienie taњm zerojedynkowych furkocz№ wokуі niego, zginie w huraganie wykradzionych myњli Astromancera, ale nie, on tam coњ szarpie, wyci№ga zza emaliowanej obudowy terminala, swуj heіm, wybijam siк kolanem od sufitu, trafiam Kapitana іokciem w kark, wyrywam mu heіm, odbijam siк wstecz, jednoczeњnie nakіadaj№c heіm na gіowк, czy pasuje, czy pasuje, kryza metalowa, izolacja, guma, zatrzaski, czy pasuje, pasuje, odkrкcam krany tlenowe, bуl rozrywa krtaс, dygoczк w szoku, dryfuj№c powoli w k№t kabiny, w ciemny k№t, w k№t.

Ile czasu mija, zanim z powrotem rejestrujк obrazy, dџwiкki, odczucia? Њlimak niechкtnie wysuwa czuіki z muszli. Ale trzeba opuњciж komfort їywego, ciepіego, oddychaj№cego ciaіa, zwrуciж zmysіy ku nieprzyjaznemu њwiatu. Gdzie boli kaїdy gікbszy wdech, kaїdy ruch gwaіtowny.

I oto Inїynier rozkrawa inїynierskim ostrzem trupa Kapitana. Kaszlк gіucho we wnкtrzu swojej baсki powietrza. Inїynier niecierpliwie szarpie rozciкty skafander dowуdcy, skalpeluje jego podkoszulek, siкga w gі№b grub№ rкkawic№.

Stukam heіmem o heіm.

- Daj mu pan spokуj. Nie ma czasu.

- Nastкpny boi siк radia? Nie przesz -

Odpycha mnie i zabiera siк do dalszych operacji na zwіokach.

Radio, nie mam przecieї radia. Zaraz jednak myњl zakrкca o sto osiemdziesi№t stopni. To nie mуj heіm, nie mуj heіm, nie mуj. Sprawdzam kontrolki styku, otwieram na lewym rкkawie kasetkк diagnostyki. Radio wewnкtrzne, na zielono, obwуd foniczny, na zielono. Pstrykam plastikowym przeі№cznikiem.

- (szum) (szum) (szum) nawet gdybyњmy mieli tu takie luksusy, a nie mamy, doktorku, nie mamy -

- Zostaw go pan.

- (szum) To jak siк przedostaniesz?

- Co?

- (szum) gdzie on to, nosiі przecieї na szyi... (szum) Jak siк przebijesz? Przeklкty robot wartuje przy stosie, nie dopuњci nikogo oprуcz naszego drogiego Kapitana, Drugi Pilot prуbowaі i skoсczyі z urwan№ rкk№, szlag trafi wszystko za (szum) dwadzieњcia dwie minuty.

- Co to jest, klucz kodowy do Marabuta? Nawet jeњli, to jak zd№їysz pan z nim do stosu Rekina, a potem jeszcze odwrуciж tam program autodestrukcji reaktora?

- (szum) Nie muszк, Kapitan teї przecieї trzymaі kontrolк w eterze. Elektronik czeka juї pod hermetyk№ stosu, nadam przez gіoњniki, (szum) Pomуgіby pan lepiej!

Spokojnie, spokojnie. Trzeba tylko cofn№ж siк znad urwiska i spojrzeж na to wszystko bez drїenia, jak na zagadkк albo problem medyczny. (Zapomnij o zegarze).

- Moїe siк uda, moїe nie. A w Perіach bylibyњmy bezpieczni.

- (szum) Њwietnie, pana mamy z gіowy w podziale, siedџ pan sobie w Perle.

- Powariowaliњcie. Ryzykujecie їycie dla іupуw z Astromancera.

- (szum) A niby co robiliњmy tu od pocz№tku? Co, kazaі ci ktoњ wchodziж? (szum) Wszyscy rzuciliњmy siк na oњlep do tego wyњcigu.

Јapiк go za bark. Wyrywa siк. Zdarі juї z Kapitana caіy skafander, rozpruі skafandra kieszonki i schowki, przeszukuje teraz kieszenie jego spodenek, њci№ga mu skarpety.

- Na litoњж, te kilka milionуw -

- (szum) Milionуw? Milionуw? Durniu, czy ty wiesz, co oni tu z niego wydobywali?

- Co?

- (szum) (szum) їe czemu go chciaі wysadziж? (szum) wszystkich bibliotek (szum) (trzaski)

Machinalnie chwytam wstкgк dziurkowanego papieru, nadal wypіywaj№c№ z na wpуі rozmontowanego terminala. Oczywiњcie nic z niej nie odczytam. Moїe nie ma tu w ogуle nic do odczytania.

- Kazaі mi wypatrywaж innych goњci. Baі siк ich, naprawdк siк baі. To juї byіy majaczenia, ale... Ponoж wњlizguj№ siк wprost z otwartego kosmosu, przez tк szczelinк miкdzy kadіubami ponad Astromancerem. Czy Kapitan naprawdк kogoњ tam widziaі? Mhm. Ale pamiкta pan czarn№ fregatк? Pasaїer zwiуdі nas niechc№cy kosmo-artem, tak№ miaі obsesjк. A przecieї ta niby-sztuka to zaledwie produkt uboczny, najmniej waїny. Kapitan podejrzewaі natomiast gry polityczne, czytaі z tego tutaj wskazуwki wojenne Astromancera. Nie wydaje mi siк, їeby wszystko moїna byіo zwaliж na pusty beіkot zіomu, to zbyt prymitywna teoria spiskowa. Ale... Co pan robisz?!

Inїynier zatrzymuje siк z noїem juї wbitym w їoі№dek Kapitana; ciaіo nie zd№їyіo ostygn№ж, ciemne korale krwi wypeіzaj№ na ostrze.

- (szum) juї їadnego poїytku, skoro sam miaі tu zgin№ж, nie? Wiкc mуgі poіkn№ж.

- Albo wyrzuciж w kosmos. Nie znajdziecie na czas. Уsma jedenaњcie, uciekajmy do Pereі.

- (szum) za іatwo poddajesz. Ta gra (szum) najwiкkszy skarbiec ludzkoњci. Nie mуwiі wam Radiowiec?

- Cуї on tam znalazі w tym chaosie?

Przypominam sobie jednak legendy. Kto opowiadaі pierwszy? Inїynier. Wynalazki, odkrycia, pomysіy, przeіomy... Postкp. „Od Astromancera". „Astromancer wynalazі". „Astromancer nadaje". „Projekt Astromancera". I te wota, te supliki oіtarzowe. Jak utrzymaж stabiln№ plazmк na magnesach 12T? Zaiste, jak?

Przygryzam wargк.

- To wszystko nic nie znaczy. Їe opowiadaj№ sobie po Ukіadzie Sіonecznym bajki, їe przypisuj№ Astromancerowi, co niewyjaњnione - to nie znaczy, їe w tym rakowatym zіomie rzeczywiњcie њwieci choж skra rozumu! Daliњcie siк omamiж Tajemnicy. Jak ten kosmo-art - tu tak samo. Dorysowujecie ksztaіt bestii - we wіasnych piкtrowych wyobraїeniach - bo wydaje siк wam, їe ujrzeliњcie w mroku oko bіyszcz№ce. A tam niczego, nikogo nie ma. Tylko chaos rozpleniony.

Inїynier przypatruje mi siк w zamyњleniu, poniechawszy rzeџni. Czy w ogуle sіucha? Nie sіucha. Rozmawia ze sob№ we wnкtrzu gіowy.

To nie ma sensu. Уsma dwanaњcie. Zginк tutaj razem z nimi.

- To nie ma sensu.

Wybijam siк ku wysadzonej grodzi. Inїynier odpycha trupa, wlatuje w moj№ trajektoriк, zderzamy siк niezgrabnie, akordy bуlu graj№ na pogruchotanych їebrach.

- (szum) Nigdzie nie pуjdziesz.

- A bierzcie wszystko, nie chcк їadnych procentуw!

- (szum) Kolory, Doktorku. Dawaj mi ten heіm. Odtr№cam go instynktownie.

- Nie wygіu -

- (szum) (trzaski) (szum)

Inїynier odpala rкczn№ dyszк, odrzut obraca go bokiem, nуї ma w drugiej rкce. Ciskam w niego pкtlк pasуw antyprzeci№їeniowych i dajк nura w ciemnoњж jaskini Astromancera. Zaraz za krawкdzi№ odpalam ostro w lewo, poza alejк њwiatіa, i przylepiam siк do њciany. Gaszк diody wewn№trzheіmowe. Dyszк. Sіyszy mуj oddech. Wyі№czam nadawanie, pozostawiaj№c odbiуr.

W otworze pojawia siк seledynowy bark, czкњж torsu. Inїynier zachowuje ostroїnoњж, nie wyskoczy w ciemnoњж w њlepym poњcigu.

Mrugam. Kolory, kolory. Skafander Inїyniera jest seledynowy, Kapitana - њnieїnobiaіy, mуj - їуіty. Heіm nie pasuje do reszty, widaж na pierwszy rzut oka. A w heіmie - radio Kapitana. Gdzie mуgі wіoїyж klucz kontrolny Marabuta, skoro musiaі na bieї№co zmieniaж mu program w prуїni?

Jak to sprawdziж? Na kontrolce na ramieniu siк nie wyњwietli, nie wiem, pod jakie і№cze zostaіo podpiкte.

Inїynier znika z powrotem w kabinie. Wі№czam szybko reflektor, szukam w zazіomowanej przestrzeni miкdzykadіubowej wylotu korytarza, ktуrym tu dotarіem z Radiowcem i Pasaїerem. Tymczasem lampa wyіapuje czerwon№ skrzynkк dryfuj№c№ tuї pod moimi stopami. Wykrzykniki, pioruny i trupie czaszki ostrzegaj№ o jej zawartoњci: to z magazynуw Rekina, materiaіy wybuchowe gуrnikуw. Tak Inїynier wysadziі grуdџ.

Њwiatіo reflektora myњli za mnie. Obserwujк - widz usadowiony w wysokiej loїy opery ciszy - jak odskakuje, to znуw wraca do skrzynki. Te wahania, te zw№tpienia, zakrкty moїliwych przyszіoњci - to wszystko jest w owych kilku drgniкciach plamy blasku, w kilku sekundach. (Szybko, szybko, szybciej, zanim Inїynier powrуci z nowym planem).

Wiкc skrzynka: nie, tak, nie, tak, tak.

Przyci№gam stalowe pudіo, gaszк reflektor. Inїynier nie zatrzasn№і zamka, klapa kontenera pozostaіa uchylona. Јadunki to smukіe puszki z wklкsіymi denkami. Obrуciwszy siк plecami do wejњcia do kabiny, przyњwiecam diodami. Zapalnik czasowy ustawia siк, przekrкcaj№c kanciaste tryby, cyfry przeskakuj№ w prostok№tnym okienku. Bezpiecznik to czerwone pokrкtіo pod blaszan№ plomb№; trzeba wpierw tк blachк zedrzeж. Pomagam sobie zкbem hakowatego zaczepu linki asekuracyjnej.

Nastкpnie odbijam siк mocno w ukoњn№ trajektoriк, tak aby przelecieж przez њwiatіo kabiny, zarazem oddalaj№c siк juї w gі№b jaskini, odbijam siк, lecк, i w tej krуtkiej chwili, gdy neonowe sіoсce wydobywa mnie z czarnego mleka i spogl№dam przez rozerwan№ grуdџ na pobojowisko po poprzedniej eksplozji, na Inїyniera wlok№cego na prуg kanciaste urz№dzenie z dіugimi korzeniami kabli i jak na mуj widok unosi pust№ dіoс w prкdkim geњcie, ktуry -

- (szum) Doktorze! (szum) (szum)

...rzucam w њwiatіo czerwone puszki, jedn№ i drug№.

Musiaіem wyliczyж z gуry czasy, wolaіem wiкc dodaж parк sekund, niї z poњpiechu samemu siк rozerwaж na strzкpy. Wiedziaіem przecieї, їe Inїynier i tak nie bкdzie w stanie w porк zіapaж i wyrzuciж іadunkуw. On teї to wie. Zamiera tam na trzy uderzenia serca. Po czym takїe wyskakuje w ciemnoњж. Fala odіamkуw pchniкta przez detonacjк uderza go w plecy. Kozioіkuj№c z rozіoїonymi bezwіadnie koсczynami - zielona rozgwiazda - znika w mroku.

Kontrujк z dyszy, szybko, na wyczucie. Obkrкca mnie i zupeіnie tracк orientacjк - w ktуrym kierunku, o ile stopni, w jakim pionie. Jednoczeњnie drug№ rкk№ operujк reflektorem, w panice szukaj№c Inїyniera. Zgin№і? Przeїyі? Radio milczy. (To znaczy szumi). Wyі№czyі albo zniszczone. Tylko miernik promieniowania terkocze ze њmierteln№ czкstotliwoњci№. Gwiazdy mrugaj№ ponad moimi zgiкtymi kolanami; pionujк siк z niebem nad gіow№. Czy wrakowisko obrуciіo siк wіaњnie t№ stron№ ku burzy sіonecznej? Zatem jestem martwy tak czy owak.

Ale zbyt њwieїa w pamiкci jest ulga z cudem uratowanego їycia, napiкte zostaіy ciкciwy, nakrкcone sprкїyny. Bкdк walczyі do ostatniej sekundy. Otwieram dyszк, uciekaj№c spod otwartego nieba, w cieс od gwiazd. Nie nad№їam z dokonywaniem wyborуw, a kaїdy z nich teraz pod znakiem katastrofy. Wі№czyж lampк? A jeњli Inїynier przeїyі i zobaczy? A jeњli nie wі№czк i znowu wpadnк na coњ w ciemnoњciach, pogruchoczк siк, roztrzaskam heіm? Ale w prуїni nie tak іatwo dojrzeж њwiatіo nierozproszone. Zatem co to za punkt czerwony, gorej№cy, co to za puls їaru bije przede mn№? Naciskam spust reflektora. I druga rкka zaraz kontruje odrzutem - stop! Wpadіbym na niego w rozpкdzie ratunkowym, wprost w masyw jego centralny. Tak oto zawisn№wszy, figurka kanarkowoїуіta, ludzik niezgrabny, ciastowaty, macam wielk№ іap№ blasku po gуrach i dolinach Astromancera, po jego lasach i і№kach, miastach i wulkanach, ileї to ma dziesi№tek, setek metrуw, ile tysiкcy ton metalu, szkіa, intelektroniki rzemieњlniczej, jakaї obfitoњж ksztaіtуw mechanicznych, przez mechanizmy wykonanych! Niczym w gікbinie oceanicznej albo w otchіani kosmosu pozagalaktycznego, zaiskrzy tam teї od czasu do czasu gwiazdka srebrna, pуjdzie po liniach cienia smuga wyіadowaс otwartych, kieszonkowe bіyskawice zakrкc№ їarnami matematyki, pulsar spod kamienia, kwazar spod bazaltu іyњnie i zgaњnie, zіoty piasek systemуw rachuj№cych uіoїy siк na џrenicy konstelacj№ zawrotn№, teї na uіamek sekundy zaledwie, i znowu mrok, znowu milcz№ce Himalaje maszynowego rozumu, maszynowego obікdu. Mуgіbym godzinami kr№їyж њwiatіem po turniach, їlebach, piargach i falach spl№tanej cybernetyki i nie uіoїyж sobie w gіowie obrazu ogуlnego, nie obrysowaж ksztaіtu potwora. Tylko tam poњrodku, tam w jamie, w gкbie, w kawernie, w leju spiralnym traktуw radiacyjnych, pod nawisami pomp magnetycznych i tіoczni, za siatk№ przewodуw miedzianych, orzкsiony rudymi cewkami, tam pіonie rubin samotnego lasera, wi№zka rozbita na jakimњ oњrodku gкstym, їe dobrze widoczna z kaїdego miejsca przed obliczem Astromancera. Po co wmontowaі w siebie ten laser? A po co wmontowaі cokolwiek? (szum) Drїy rкka, drїy њwiatіo. Tam, tam, czy to s№ talerze pamiкci њcieїkowych - tysi№ckrotnie powiкkszone? Czy to taњmy programowe - skікbione w chmury wielkie jak chmury? Czy to szeregi czytnikуw optycznych - czytaj№cych ciemnoњж? Ten lodowiec atramentowy podniebny - (szum) - to przekrzywiona њciana zimnych ekranуw i oscyloskopуw, na pуі biurowca wielka.

Ten przypіyw pienisty u doіu - to baіwany wydrukуw papierowych, nieustannie, od lat wydalanych przez Astromancera, a potem zapewne poїeranych przez inne maszyny i z powrotem przetrawianych do drukarni sprzкїonych z rozgor№czkowanymi mуzgami lampowymi. Jakie m№droњci chaosu tam wypisuje? (szum) (szum) Czy po to wіaњnie siк zakradaj№ - ci spadaj№cy od gwiazd i ci pod№їaj№cy korytarzami ofiar i prуњb - czy to z tych beіkotуw doniosіych agenci czytaj№ swoje rozkazy, a naukowcy kіamliwe przepisy na odkrycia nie do odkrycia? Podczas gdy Astromancer liczy, on niewzruszony.

- (szum) (szum) (szum)

Ale to nie jest szum, ten dџwiкk narasta ze zіoїenia miliona innych dџwiкkуw - gdybym tylko potrafiі je usіyszeж kaїdy z osobna! Moїe wtedy zdoіaіbym zrozumieж Astromancera. Bo nie mam w№tpliwoњci: tak przemawia, tak њpiewa, na wszystkich zakresach, we wszystkich jкzykach. Im bliїej Astromancera dryfujк, tym wyraџniej przebija na sіuchawkach: sіowo, ci№g piskуw, kilka pykniкж morse'a, wizg elektroniczny, echo dudni№ce, puls, puls maszyny.

„Zrozumieж Astromancera!" Budzк siк jak z uroku hipnotycznego. Wystarczyіa chwila, bym daі siк zwi№zaж absurdowi; wiedz№c doskonale, їe nie jest to rzecz do zrozumienia, natкїyіem umysі, napкdziіem wyobraџniк, aї, wygіodzona, schwyciіa radoњnie byle ochіap sensu, byle koњж logiki.

Jak siк obroniж? To w nas siedzi najgікbiej, zapisane w genach, wyryte w mуzgu, zasadzone w snach.

I jeszcze: (l+√5)/2.

Odrywam reflektor od њlepia rubinowego, umykam spojrzeniem precz.

Bіysk: seledyn eruptuje z czarnego mleka, prze w њwiatіo. Rкka siкga do pasa, zrywa bezpiecznik, ciska bombк piкciosekundow№. Gaszк lampк i odbijam gwaіtownie w prawo, w dуі. (szum) (szum) Adrenalina wchodzi w serce jak sopel ognisty, lуd pіomienia. Czy to byі Inїynier? Uciekam. Gwiazdy wiruj№ w trapezie. Migocze oko rozeџlonego byka. (szum) Uciekam.

Eksplozja jest cicha i ciemna. Wszystko zaczyna siк sekundк po eksplozji. Mуzg maіpy musi obrysowaж strach wyci№gniкtym paluchem, maіpie serce wie: Astromancer siк obudziі. (szum) (trzask) (szum) Wiкc najpierw wykwitaj№ pod/przede mn№ gigantyczne mandale wyіadowaс elektrycznych, іuki bіyskawic niczym korony lasu tysi№ca generatorуw van de Graaffa. W ich glorii poraїaj№cej, w іunach chirurgicznych rozpoњcieraj№ siк krajobrazy maszynowego nowotworu. Ale juї nie gуry, nie masywy statyczne - teraz kaїda krawкdџ i linia cienia, kaїda orografia Mandelbrota i geometria stalowa siк porusza: w jednej chwili na powierzchniк Astromancera wykipiaіy nieprzeliczone zastкpy dziwactw, pokrak i karykatur automatonowych, kaleki zrodzone przez pokolenia kalek, chaos wyprodukowany przez chaos i chaos produkuj№cy. Bo co one robi№ - one od razu wgryzaj№ siк w cielsko Astromancera, otwieraj№ ryje palnikуw, uruchamiaj№ zкbate piіy i ostrza laserowe, id№ w pкd ich obcкgowe gкby i њwidrogony, taсcz№ tam szaleсczo paj№ki њrubokrкtowe i mrуwkownice-lutownice. A obікd rekonstrukcji jest tak gwaіtowny, їe robotom wszystko jedno, co przemontowuj№; tn№ i skіadaj№ od nowa inne roboty, a one znowuї zabieraj№ siк do kolejnych, moїe wіaњnie te, co przed chwil№ je sfrankensteinowaіy, moїe wіasn№ czкњж w nie wіoїyіy, a moїe z ich czкњci siк przed momentem narodziіy. I ta kanibalistyczno-kopulacyjna orgia cybernetycznego kowalstwa tylko przybiera na sile; choжbym siк staraі wyњledziж wzrokiem spokojnym (a uciekam, uciekam, uciekam), nie powiem, gdzie uderzyі іadunek gуrniczy, ktуry fragment Astromancera zniszczyі, czy zniszczyі cokolwiek, a przecie to z jego powodu ta furia martwej inїynierii, to dlatego jest poїerany i zmartwychczyniony, ale nie, nie da siк juї odrуїniж konstruktu od konstruktora, przedmiotu od podmiotu, materii od czynu. Astromancer stwarza sam siebie. Zapadaj№ siк bloki eletromуzgуw nadprzewodz№cych i rosn№ nowe. Na moich oczach wykrкca siк wielusettonowe origami metalu i szkіa, odmieniaj№ siк konstelacje ogni katodowo-anodowych i wzorce wewnкtrznych wyіadowaс, wypiкtrzaj№ siк њwieїe pasma kalkulacyjne i pr№ miкdzy poszarpanymi kadіubami „Beowulfa" i Rekina nowe moreny procesorowe, (szum) A nad nimi bіyska i migocze mozaika obrazуw i wykresуw wyњwietlanych w nieludzkim tempie na faluj№cym murze tysi№ca maіych i duїych ekranуw, miliona zegarуw pokіadowych, wypukіych szkieі oscylatorуw, tarcz potencjometrуw. Cуї takiego one wszystkie pokazuj№? Jak№ї lawinк informacji wyrzuca tam z siebie Astromancer! Serce maіpy siк wyrywa, ale przymuszam gіowк, by odwrуciіa siк od rorschachowych urokуw; to tam siк poczкіa demencja Kapitana. Uciekam, uciekam. Obracam siк bokiem do wektora, sprawdzam reflektorem drogк przede mn№. Juї blisko, kilka sekund. Lecz zanim opadnк na urwan№ kratownicк pokіadu i dam nura w ciasny korytarz ofiar modlitewnych i kosmo-artu, jeszcze w ostatnim dіugim spojrzeniu na geologiczne konwulsje Astromancera - nie mogіem go sobie odmуwiж - widzк tam, o jedn№ przeікcz od krateru czerwonego oka, pomiкdzy mіynami pamiкci ferromagnetycznych, wynoszony wtem na jкzorze lњni№cej blachy, opleciony i przefastrygowany setk№ drutуw iskrz№cych, w koronie pіon№cych lamp prуїniowych i rozkrojony wpуі imbriuminiow№ instalacj№ vacuum-artu, widzк pomaraсczowy skafander Radiowca, skafander i sztywne ciaіo w nim. Stіuczone soczewki jego okularуw, szron tlenu na w№sach. Astromancer rozkwita wokуі umarіego spiralnymi kielichami anten, niezmordowani stal-majstrowie dobudowuj№ w poњpiechu arabeskowe architektury dzikiej logiki, czarne mleko gotuje siк od piorunowych ogni, kable w kolorowych izolacjach serpentynuj№ niczym grzywa wynurzaj№cej siк Meduzy, ach, wszystko to jest niewymownie, euforycznie piкkne. Uciekіem.

IX. Rozmowa

Uciekіem, przebiіem siк drog№ ostemplowan№ њwietliњcie przez Pasaїera, dopadіem Perіy, zatrzasn№іem siк w pancernej kapsule. Za pуџno, byіa уsma czterdzieњci trzy. Byіa уsma czterdzieњci trzy, lecz stos nie wybuchі. Z trudem dotarіem do fotela, kryі go g№szcz stіoczonego od podіogi do sufitu kosmo-artu. I dopiero zahermetyzowawszy bolid, ustaliwszy atmosferк i zdj№wszy heіm, spostrzegіem skulonego w k№cie pod masywn№ mgіawic№ sztuki Pasaїera w jego bікkitnym skafandrze. Byі nieprzytomny. Zmierzyіem temperaturк i stopieс napromieniowania, jemu i sobie. On umieraі, a ja? Chyba nie. Poіkn№іem tabletki przeciwradiacyjne i proszek przeciwbуlowy z apteczki Perіy, dwie torebki, a po chwili jeszcze trzeci№, bo bуl gіowy wіaњnie narastaі do hucznego crescendo. Уsma czterdzieњci dziewiкж. Na ekranach - wrakowisko, dziura, gwiazdy, gruz. Z gіoњnikуw - szumy i trzaski. Wywoіywaіem wszystkich їyj№cych na czкstotliwoњciach Kapitana i „Behemota". Bez skutku. Zdryfowaіem gікbiej w objкcia fotela, otumaniony, wyprany z emocji, niebezpiecznie senny. Уsma piкжdziesi№t dwie. Dlaczego nie wybuchі? Nie od razu wiкc wzbudziіem w sobie naleїyt№ ciekawoњж. Dlaczego nie wybuchі i nadal nie wybucha? Czy Inїynier przeїyі? Przeїyі i wraz z Elektronikiem przeprogramowaі Marabuta spod rozkazуw Kapitana? Maj№ tam powietrze, maj№ energiк, pewnie znajda i zapasy wody, poїywienia. Kto wie, co znajduje siк w innych okrкtach i habitatach na wpуі zasymilowanych i przetrawionych przez wykolejonego Technogatora? Nie musz№ wracaж, nie od razu. W ostatecznoњci mog№ zjeњж zwіoki. (Juї lekko odpіywaіem). Wyczekaj№, aї przyleci nastкpny poszukiwacz, szabrownik, szpieg. I wykupi№ siк albo uprowadz№ mu statek. Mog№ teї wykorzystaж Perіy. Perіy! Muszк je poprowadziж zdalnie na „Behemota", nie wolno mi ich tu pozostawiж. Ale - na „Behemocie" - co? Wrуcк sam? Tak czy owak powinienem siк czym prкdzej poіoїyж pod diagnostyk№ w ambulatorium. Mam gor№czkк. Przykіadaіem dіoс do spoconego czoіa. Nie opadaіa, rуwnieї ciepіa, niewaїka. Odpіywaіem. Bуl їeber i gіowy mijaі i czuіem, їe zaraz zasnк tu na dobre, po raz pierwszy od tylu godzin nareszcie bezpieczny, bezpieczny, bezpieczny. W tej ciasnej, pуіmrocznej przestrzeni, w pancernej macicy perіowej, w fotelu krуlewskim otoczonym zewsz№d ekranami, њwiateіkami, przyciskami, obroњniкtym atolem obumarіych odrostуw Astromancera, wygl№daj№c z beztroskiego komfortu w ciemnoњж maszynowej tajemnicy... Kiedy astronauta cofa siк do koіysanek dzieciсstwa - cofa siк do tej wіaњnie chwili. Niezniszczalny becik niesie ciekawskiego bobasa przez kosmos wielki, zimny, ciemny, obcy. Jeszcze przytkn№ж dіoс do chіodnego szkіa monitora... Dreszcz przebiega. (Bo mam gor№czkк). Dlaczego nie wybucha? Usiіowaіem posortowaж w gіowie moїliwoњci, lecz maњlane myњli wyњlizgiwaіy siк spomiкdzy rozmiкkіych zwojуw mуzgowych. Jak to wszystko przebiegіo? Ja, Radiowiec, Pasaїer - i Inїynier, Drugi Pilot, Elektronik - i Kapitan, Pierwszy Pilot, Marabut... A teraz Pasaїer juї prawie martwy, a reszta... Czy Kapitanowi rzeczywiњcie promieniowanie wyњwidrowaіo klepki? Gdybym wiedziaі, co wіaњciwie im siк przydarzyіo!... Ciskaіo mn№ tam niczym kulk№ we flipperze, od wypadku do zagubienia, od zagubienia do tragedii. Ale - pomyњl rуwnieї o ich losach! pomyњl z ich perspektywy! - czy mnie jednego? Kapitana, Pierwszego, Drugiego, Radiowca, tego tu biedaka, ich wszystkich przemieliіo w mіynku chaosu i paranoi. Wlecieliњmy we wrakowisko i od tego momentu coњ siк zmieniіo - jakby to bliskoњж Astromancera na nas wpіywaіa, na nas albo na sam bieg wydarzeс, ach, czy tak udziela siк уw astromancerowy chaos lawinowy? I czy tylko nam, czy kaїdemu, wszystkim przed nami, wszystkim po nas?

I nie chaos pusty przecieї, bo maіpie wystarczy ujrzeж oko potwora w gкstwinie nocy, lecz chaos generuj№cy wci№ї nowe pokrкcone zrozumienia - spiralк rozumu - hieroglify entropii... (Obudџ siк!) I czy to jest zaraџliwe, czy siк roznosi, czy moїna wzi№ж w siebie i przekazaж dalej, jak oni bior№ i przekazuj№ - czy tak to siк odbywa: karmiony darami-informacjami Astromancer wypluwa z siebie wstкgi taњm z cyfrowo-literowym beіkotem, ktуry jednak ludzie tak bardzo spragnieni sensu bior№ za kolejne rewelacje, rozkazy, przepowiednie, i potem je wykonuj№ w њwiecie, procesuj№ na њwiecie, i tak siк propaguje z coraz to nowych przerzutуw nowotworowych po caіym Ukіadzie Sіonecznym ta wojna absurdalna? I nie tylko wojna, bo jeњli istotnie tu maj№ pocz№tek nowe wynalazki, odkrycia naukowe - to przecieї nie Astromancer sam (Obudџ, obudџ siк!) Dlaczego nie wybucha? Marabut nie wypeіniі rozkazu - ale czy dlatego, їe Inїynier rozkaz zmieniі, czy teї dlatego, їe zmianie ulegіa architektura logiczna robota i owa instrukcja juї do niej nie pasowaіa, nie mieњciіa siк w obwodach i jкzyku robota, ktуry nigdy nie zniszczy, nie skrzywdzi Astromancera? Odpіyn№іem, tak, i to byіo dobre. Pod przymkniкtymi powiekami Marabut wyњwietlaі mi siк ukorzony przed laserowym spojrzeniem Astromancera, ukorzony, a moїe wіaњnie ku Astromancerowi spadaj№cy, moїe siкgaj№cy ku niemu, a moїe to Astromancer wyci№gaі siк ku automatowi strug№ martwego їycia stalowego, moїe wiкc potem to juї nie byі Marabut, juї zapuњciіo w nim korzenie ziarno chaosu, szum, biaіy szum przeplуtі jego programy. Zіapaіem z powietrza heіm i wydіubaіem zeс moduі radiowy. Klucz do Marabuta to byіa pіaska kaszetka ukіadуw elektronicznych. Wcisn№іem j№ w grzebieniowe przyі№cze moduіu radiowego Perіy. Podkrкciwszy maksymalnie moc emisji, j№іem nadawaж w eter ostatni№, bezwarunkow№ instrukcjк robota.

- W pustej konserwie w zero gie - nie tak іatwo siк zabiж.

- Ile to? Blisko doba. Myњlaіeњ, їe wszyscy zginкliњmy.

- Widzi pan tк blachк? Odіamaіbym w koсcu krawкdџ, naostrzyі. Jak dіugo siк kona z pragnienia, panie Doktorze?

- Tydzieс nawet.

- Dіugo.

- Weџ tusz i przyjdџ do mesy. Musimy porozmawiaж.

Czekaіem pod wentylatorem, pal№c grubego ziemskiego papierosa, z termosem samogonu dryfuj№cym przy іokciu. Wydawaіo mi siк, їe jestem gіodny, bardzo gіodny - nagotowaіem wiкc sobie jedzenia jak na ucztк caіej zaіogi, gіуwnie kaszki i wypieki proteinowe, ale we wszystkich dostкpnych w dystrybutorach smakach, i jeszcze w kombinacjach smakуw w nich niemoїliwych, aї spostrzegіem, їe gnam w tк robotк kucharsk№, poniewaї jeњж nie chcк, nie mogк. Wrуciіem siк zatem po bimber. Piіem i paliіem. Systemy satelitarne potraw zamkniкtych w napкczniaіych foliach i pojemnikach defilowaіy przez mesк w powolnych piruetach. Nie miaіem siіy ich goniж.

Nie powinienem byі paliж: wystarczy jedno kaszlniкcie lekkie i їebra zaciskaj№ na oddechu kolczast№ klatkк tortur. Nawigator zastaі mnie przeczekuj№cego w embrionalnym skurczu kolejn№ falк bуlu. Z maszyny Floodsa wycisn№і sobie kubek jogurtu na њwieїych bakteriach. Wyjadaі go potem іyїeczka po іyїeczce, nawet siк delektuj№c tym kwaњnym smakiem. Jasne wіosy, wci№ї mokre, kleiіy siк do ksztaіtnej czaszki Nawigatora, pozostawiaj№c w powietrzu konstelacje drobnych kropel. Wdziaі biaіe spodnie treningowe i biaіy podkoszulek. Umywszy siк i przebrawszy, zd№їyіby jeszcze obejњж poіowк „Behemota", ale nie mogіem go przecieї pilnowaж krok w krok. Cуї mi pozostaіo? Musiaіem przynajmniej udawaж zaufanie.

Przypatrywaі mi siк bardziej zaciekawiony niї przestraszony - nastкpny znak nieomylny jego mіodoњci.

Inaczej powinny zawisn№ж szale miкdzy nami, wszak go uwolniіem, darowaіem їycie, byі na mojej іasce. Ale on juї czuі, juї wiedziaі, їe wszystko siк zmieniіo.

Wypuњciіem dym przez nos.

- Ile ty masz lat?

- Dwadzieњcia siedem.

- Widzisz, bкdк ci jednak musiaі zaufaж.

- Bardzo џle pan wygl№da.

- Taak.

Zamigotaіy їarуwki i „Behemot V" jкkn№і przeci№gle. Podobne dreszcze przechodz№ po statku kilka razy na dobк. Nie zauwaїamy ich, przez sen obracamy siк na drugi bok, pisz№c, zatrzymujemy na sekundк dіoс z dіugopisem.

Przyci№gn№іem siк bliїej blatu. Klepn№іem taster ssawy papierosowej; z gіoњnym wizgiem poіknкіa popiуі.

- Chcк wiedzieж... ten sygnaі w boi... czy ty wci№ї liczysz na czyjeњ przybycie?

Jednak zastanawiaі siк przez chwilк.

- Nie. - Zawahaі siк z іyїeczk№ przyklejon№ do wargi. - Zamkn№і pan ambulatorium. Mamy rannych?

- Pasaїer umiera. Promieniowanie w њmiertelnej dawce, nie jestem pewien, czy wyі№cznie z burzy.

- A reszta? Nie wracaj№ od Astromancera?

- Nie ma reszty. Damy radк poprowadziж „Behemota" we dwуjkк?

Zatchnкіo go.

- Serio?

- Nie mamy wyjњcia.

- Wszyscy? Wszyscy? Kapitan teї? I Pierwszy?

Powoli pokiwaіem gіow№.

Wpatrywaі siк we mnie, jakbym tym jednym gestem dokonaі masowej egzekucji.

- Opowie mi pan wszystko.

- Opowiem. Ale teraz - czy damy radк?

- Przecieї sam pan wie. Zaіoga jest potrzebna do ustawiania kursu oraz manewrуw pocz№tkowych i koсcowych. Poza tym przydajemy siк tylko na nieprzewidziane wypadki.

- Postawisz statek na kursie?

- Po burzy.

- Po burzy.

Opuњciі wzrok.

- Mamy czas.

- Nie, nie! Zapomnij o swoich planach.

- Bo co? Przegіosujesz mnie?

- Zginiesz, jeњli tam polecisz.

- Aї tak mocno sieje? Przeczekam sztorm.

- W Perle mam sporo kosmo-artu, Pasaїer pozbieraі. Musisz siк tym zadowoliж. Zrozum, nie mogк ciк puњciж - bez ciebie siк st№d nie wydostanк.

Zіoїyіem przed nim broс. A on skrzywiі siк niczym rozkapryszone dziecko.

- Ale dlaczego? Wchodz№ tam i wychodz№, wiem przecieї. Coњcie zrobili?

- Kaїdy, kto wejdzie do wrakowiska, zginie. Marabut go zabije.

- Co?

Wyj№іem z kieszeni przeіamany klucz do Marabuta. Zawisі nad odrapanym blatem w dwуch nierуwnych kawaіkach.

- Wydaіem polecenie i nikt juї go nie odwoіa. Przynajmniej dopуty, dopуki Marabut w ogуle bкdzie siк trzymaі jakichkolwiek poleceс.

Tr№ciі ostroїnie klucz trzonkiem іyїeczki.

- Co pan zrobiі? - szepn№і.

- To prowizoryczne zabezpieczenie. Bo tak czy owak, bкdziemy musieli przepchn№ж Astromancera. Dodatkowa robota dla ciebie: znaleџж orbitк maksymalnie dobrze ukryt№, odchodz№c№ od starej orbity Astromancera. Czekaj! Nic mi nie jest, nie zwariowaіem. Widzisz przecieї, їe musimy siк dogadaж, nie ma innej moїliwoњci. Opowiem ci, zrozumiesz. Oczywiњcie wymaїemy twуj „bunt" z rejestrуw, zmienimy dziennik pokіadowy. No, juї, oprzytomnij. Chcesz kawy?

Zaparzyіem. Obserwowaі mnie czujnie. Z otwartych w cielsko „Behemota" korytarzy zionкіa w mesк skondensowana ciemnoњж, lampy automatycznie gasіy w bezludnych moduіach - ale gdzie dawniej byіa chwilowa, ruchoma pustka zamieszkanej przestrzeni, teraz staіa granitowa prуїnia samotnoњci, tysi№ce ton prуїni, zostaliњmy sami na statku, sami, sami.

Zacz№іem opowiadaж odwrуcony plecami, wisz№c nad kuchenk№ - i pуki nie widziaі mojej twarzy, pуki nie mуgі zajrzeж mi w oczy, szіo іatwiej. A i tak przy opisie Astromancera њcisn№і mnie bуl od poіamanych їeber i przerwaіem, dysz№c przez zкby; i to teї byі opis. Nawigator milczaі. Nie ogl№daj№c siк, pchn№іem doс gruszkк termiczn№. Opowiedziaіem o Kapitanie, Inїynierze, ich planach, szaleсstwach. Opowiedziaіem o wszystkim. Znowu bolaіo, bolaіo bardziej. Ale Nawigator musiaі mnie zrozumieж, to byіo najwaїniejsze. Opowiedziaіem aї do ostatniego majaka w Perle, aї do strasznego rozkazu.

Otworzyіem oczy. Їarуwki dygotaіy w bulwach parz№cego џrenice blasku. Nawigator zamarі z wpуіotwartymi ustami. Chciaі coњ powiedzieж - zaniechaі. Chciaі powiedzieж co innego - cofn№і sіowa.

Wreszcie:

- Wiкc pan wіaњciwie jak Kapitan. Najchкtniej zniszczyіby go doszczкtnie, prawda?

- Nie, nie wiem, to nie tak. - Jak mu wytіumaczyж, їeby poj№і? - Kapitan mуgі rzeczywiњcie straciж na jasnoњci myњlenia wskutek udaru pod ciкїkimi promieniami. Ale mуgі byі teї postкpowaж tak z zimnego przekonania. Dlaczego? Myњlaіem nad tym. Aїeby powstrzymaж wojnк.

Nawigator s№czyі gor№c№ kawк krуtkimi іykami; skupienie na kawie pozwalaіo skupiж siк na tym, czego tu nie widziaі, patrzeж wprost na opowiadane. Wskroњ gruszki, wskroњ blatu, wskroњ pokіadуw stalowych.

- Jeњli naprawdк Ukіad Sіoneczny jest aren№ dziaіaс agentуw Astromancera, wykonuj№cych te niezrozumiaіe komendy ku niezrozumiaіym celom, bez wzajemnej wiedzy o sobie, przekіadaj№cych jego skrzek cyfrowy na њwiat...

- Oni nawet nie musz№ o sobie myњleж jako o agentach. Skoro Astromancer daje im wynalazki, ktуrych inaczej nigdy by nie dokonali, nie dotarli do nich ludzk№ myњl№, to jak maj№ odrуїniж recepturк na postкp od receptury na katastrofк? Nie wiedz№, co czyni№; nie mog№ wiedzieж, co czyni№.

- Myњleliњcie, їe ja jestem agentem, szpiegiem wojennym.

- Moїe jesteњ. Moїe i Pasaїer nim jest. To poza wami.

- Astromancer poci№ga sznurki? - zakpiі.

- Nie! Nie, nie, nie! Tam nie ma їadnych planуw, їadnego rozumu, їadnej logiki i programu, tylko chaos! Pojmujesz? Musimy go schowaж, przesun№ж, i to na tyle daleko, by nie wykryli go po tych szcz№tkowych emisjach radiowych. Bo gdyby nadawaі celowo, punktowo, z peіn№ moc№, to oczywiњcie їadne szachy kursowe nie miaіyby sensu.

- Ale, jak pan tak mуwi, Doktorze, ale wtedy nie tylko wojnк - zastopujemy takїe postкp, tak?

Pokiwaіem gіow№.

- To i tym lepiej.

- Co?

Kawa nadal byіa dla mnie zbyt gor№ca. Odkrкciіem termos, іykn№іem bimbru ceresowego. Udaіo mi siк powstrzymaж kaszel. Zapaliwszy nastкpnego papierosa, przyіoїyіem na moment potylicк do stalowej њciany. Cudownie zimna. Wstrzykn№іem juї sobie steroidy na gor№czkк, lecz wci№ї paliіa mnie mocno.

Њcisn№іem skronie obiema dіoсmi. Nawigator patrzyі na mnie spode іba. Zasіoniіem oczy palcami, њwiatіo їarуwek ciкіo mnie po џrenicach, pozostawaіy powidoki їуіtych i czerwonych blizn, wyїarzone pod powiekami w formie koњlawych liter X i V; zasіoniіem.

- Weџ migrenк, odejmij bуl, ale zostaw to ciњnienie wewnкtrzne. Czuіeњ tak kiedyњ, jak ci pкka gіowa? Zaraz pкknie. Ale nie mуwiк o biologii, mуwiк o czystym intelekcie. Co? Czuіeњ?

- Moїe tej kawy nie -

- Ile ty masz lat?

- Dwadzieњcia siedem - odparі, ciszej juї.

- Posіuchaj. Na Ziemi... to znaczy, dlaczego uciekіem w kosmos... Ale! Musiaіbyњ go tu zobaczyж na wіasne oczy, to przecieї jest niemoїliwe, rozrasta siк i przebudowuje ze њlepego rozpкdu algorytmуw, z kaїd№ iteracj№ coraz bardziej skіуconych, entropia dawno powinna go byіa rozpuњciж do czystego szumu, do maszynowej figury szumu. Wiкc sk№d siк to wszystko bierze, sk№d, sk№d, SKҐD?!

Szeptem:

- Nie wiem.

Wydech. Wdech. Wydech.

Zdryfowaіem wzdіuї њciany, papieros i termos sunкіy razem ze mn№, gruszka kawy odbiіa na rozbieїn№ orbitк, w њlad za rozkrкconymi epicyklami kolacji, ale powoli, powoli, wszystko juї teraz dziaіo siк w dusznym spowolnieniu, Nawigator wodziі za mn№ oczyma niemrugaj№cymi, nie, nie odpіywaіem.

- Dobrze. Posіuchaj. Albo postкp ma granice, albo nie ma.

...Rozumie siк: inne niї granice natury, jak granica czasu, bo po њmierci wszechњwiata nie bкdzie juї komu pchaж postкpu naprzуd, nie bкdzie nawet „przodu" i „tyіu" na skali zegarowej. Ale poza tym - jest-li tu jakiњ hamulec wbudowany, czy nie?

...Bo jeњli nie, to prкdzej czy pуџniej odejdzie w niebyt kaїda cywilizacja, wraz z jej wіaњciwymi technologiami, jak te statki ciкїkopancerne na stosach atomowych; z jej wіaњciw№ nauk№, nauki wewnкtrzn№ hierarchi№, jak nasza: fizyka, elektronika, cybernetyka, chemia, potem moїe biologia, moїe matematyka; i z jej wіaњciw№ kultur№, w tym takїe sposobem myњlenia i mуwienia o nauce i technologii. Odejdzie - zast№piona przez tк dalej posuniкt№ wedle miary postкpu. Zrozum, co to oznacza: kaїda to kaїda, czyli i ta po kaїdej, i tak bez koсca. Czy to sіuszny obraz? Їe w ktуrymkolwiek momencie spojrzysz na wszechњwiat, najwyїej rozwiniкta w nim cywilizacja i tak ma przed sob№ nieskoсczony ci№g jeszcze bardziej rozwiniкtych cywilizacji?

...Їe zawsze bкd№ nauki lepsze, mocniejsze, prawdziwsze. Widzisz to? Czy to ma sens?

...Ale jeњli jest inaczej i уw proces w rzeczy samej napotyka jakiњ bezwzglкdny „stop" - to na czym ten „stop" miaіby polegaж? sk№d jego nieuchronnoњж?

...Byіy teorie. Jak ta znana pod wieloma nazwami teoria Wiecznego Powrotu, Koіa Dziejуw, hipoteza Policzalnych Moїliwoњci. Њwiat - o rozmaicie definiowanych granicach - zawiera skoсczon№ liczbк cz№stek elementarnych, ktуre istniej№ w skoсczonej liczbie dyskretnych konfiguracji w przestrzeni. Przyjmij taki obraz, a juї twierdzenie o powrocie Poincarйgo pokaїe, iї postкp naprawdк uderza w ostateczn№ barierк: w њciњle obliczalnym czasie wszystkie moїliwe konfiguracje materii zostan№ wyczerpane i zacznie siк powtarzanie њwiata, czyli takїe powtarzanie postкpu. Materia to bowiem rуwnieї nasze mуzgi, neurony i dendryty w mуzgach; konfiguracje cz№stek koduj№ konfiguracje myњli. - Zіapaіem papieros i obkreњliіem sobie czaszkк aureol№ dymu. - Jak№ moїemy mieж gwarancjк, їe my sami, nasze nauki, maszyny i rakiety i caіy postrzegany kosmos nie stanowi entej iteracji wiecznie powtarzanego procesu?

...Їe entropia? Entropia moїe tu robiж za kolejny element gry: system wrуci do stanu zero i entropia siк cofnie. Sk№d mamy wiedzieж, їe juї tak nie byіo? Wszystkie zegary fizyki nakrкca ta sama rкka, nie ma miary zewnкtrznej.

...Juї kiedyњ my - ale nie my - inni ludzie - ale jednak my, my, bo co do myњli tacy sami - lataliњmy po Ukіadzie Sіonecznym „Behemotami" i „Molochami" i „Beowulfami", juї kiedyњ odkrywaliњmy teoriк wzglкdnoњci i Wielk№ Unifikacjк; juї kiedyњ narodziі siк Astromancer i stoczone zostaіy wszystkie wojny, wszystkie spiski rozegrane. Opisano to i zapomniano i opisano ponownie, setne echo snu-mitologii. Teraz my rozgrywamy na nowo, rуwnie naiwnie, bo takїe pamiкж to materia.

- Ale pan nie daje temu wiary?

Wzruszyіem ramionami.

- To jest „stop" czysto akademicki. Aї do ostatniej moїliwej konfiguracji nikt „z wewn№trz" wszechњwiata nie zweryfikuje tej hipotezy. Bкdziemy szli naprzуd w pochodzie Postкpu, aї uderzymy w њcianк, i nawet tego nie poczujemy, bo juї nas nie bкdzie. Z definicji nie sposуb pamiкtaж Wielkich Powtуrzeс.

- Pamiкж to materia.

- Tak, wiкc takie wspomnienie nie mieњci siк w moїliwych konfiguracjach systemu: konfiguracja N plus jeden zawieraj№ca w sobie pamiкж konfiguracji N, bкdzie rуїn№ - z zasady bogatsz№ - konfiguracj№ niї N plus jeden bez tej pamiкci.

Inna ciekawoњж bіyszczaіa juї w oczach Nawigatora.

- A pana „stop" jest - jaki?

Јykn№іem wуdki. Prкdko zasychaіo mi w gardle. Gікbiej w krtani іaskotaіa zapowiedџ straszliwego kaszlu, piуrko w rкku kata. Јykn№іem wуdki po raz drugi.

- Mуj, nie mуj, pracowaliњmy przecieї latami, ilu nas byіo!... Postкp, postкp wynika z kumulacji wiedzy. Im wiкcej wiemy, tym lepiej opisujemy rzeczywistoњж, tym precyzyjniejsze prawa ni№ rz№dz№ce poznajemy i, wykorzystuj№c je, tym doskonalsze i potкїniejsze narzкdzia budujemy. Da siк to sprowadziж do problemu zarz№dzania informacj№, przy czym kwesti№ nie jest wielkoњж i poziom komplikacji tego, czym zarz№dzamy, lecz konieczna wielkoњж i poziom komplikacji tego, co zarz№dza. To nowa nauka, ktуrej nie idzie sprowadziж do їadnej z nauk wczeњniejszych: matematyki czy psychologii. Patrz№c w przyszіoњж i projektuj№c tak postкp, przedіuїalibyњmy po prostu reguіy, ktуre obowi№zywaіy dot№d - a to gіupi redukcjonizm.

...Historia nauki zna przecieї wiele takich przejњж, swoistych progуw komplikacji. Mуwi siк wtedy o emergencji. Masz zbiуr cz№stek, tak czy owak powi№zanych, i wystarczaj№ ci do ich zrozumienia prawa chemii. Ale oto cz№stki zіoї№ siк w taki sposуb, їe powstaje z nich їywy organizm, i chemia juї nie wystarcza, czкњж funkcji i dziaіaс organizmu wyjaњni dopiero nauka wyїsza: biologia. Ale oto organizm rozwija mуzg, w mуzgu rodzi siк intelekt, њwiadomoњж, i biologia juї nie wystarcza: czкњж funkcji i dziaіaс mуzgu wyjaњni dopiero neurologia i nauki pokrewne. Ale oto mуzg - czy jakikolwiek inny system przetwarzania informacji - dla popchniкcia tego zbioru informacji jeszcze dalej, ku pojemniejszym uogуlnieniom, musi osi№gn№ж taki poziom zіoїonoњci, їe i tamte nauki nie wystarczaj№. Objawiaj№ siк reguіy nowe, dziwne, zaskakuj№ce, nieredukowalne do reguі neurologii, psychologii, teorii informacji.

...Powyїej pewnego poziomu, aby posun№ж naprzуd postкp, trzeba systemуw, ktуrymi rz№dz№ prawa wyїszego rzкdu, niewywiedlne z praw niїszego rzкdu - tak samo jak z chemii nie wywiedziesz socjologii czy psychiatrii.

- I te prawa wyїsze - pan je zna?

- Prуbowaliњmy je wіaњnie odkrywaж. Miкdzy nimi znajduje siк - zakіadamy - prawo „stopu". Ta dziedzina nie ma jeszcze nawet nazwy. Doksologia? Progrestyka? Jesteњmy jak biolodzy na moment przed emergencj№ z chemicznej zupy pierwszych systemуw organicznych.

Wycelowaіem papieros w Nawigatora. (Rкka drїaіa).

- Dlaczego nie odwiedziіy nas jeszcze obce cywilizacje znajduj№ce siк na wyїszych stopniach rozwoju, obleczone w swe cudowne technologie, na naukach rozwijanych przez miliony lat? Nie dlatego, їe nie ma obcych cywilizacji - ale poniewaї nie ma wyїszych stopni rozwoju. To - іupn№іem gіucho w њcianк stalow№, plasn№іem w grube szkіo popsutego ekranu podsufitowego - to jest najwyїszy stopieс, stopieс ostatni. Lataj№ w swoich ukіadach na takich powolnych frachtowcach, teї gapi№c siк w gwiazdy i spogl№daj№c z utкsknieniem w galaktykк.

- Ale wіaњciwie... dlaczego? Prуbowali wymyњliж coњ wiкcej i - co?

- I prуbuj№, i prуbuj№, i prуbuj№. Jest mnуstwo sekretуw natury do poznania - tylko їe obj№ж i sformalizowaж je moїe jedynie taki system przetwarzania informacji, ktуry іamaіby jedno lub wiкcej praw, ktуre wіaњnie chce poznaж.

Wci№ї nie potrafiі owin№ж myњli dookoіa tej idei.

- No ale w praktyce, jak w praktyce wygl№da ten „stop"? Fizyk, na ten przykіad, siada do rуwnaс Einsteinowych, chce obliczyж warunki lokalnego ominiкcia bariery prкdkoњci њwiatіa - i co? I strzela mu w mуzgu jakiњ bezpiecznik?

- Jedno z dwojga: albo nie jest zdolny do ujкcia w umyњle teorii jakoњciowo wyїszej, i wtedy naturalnie jej nie odkrywa; albo jest zdolny, i wtedy juї wczeњniej samoistnie siк zapada: jak mocarz, ktуry co prawda osi№gn№і tak№ masк miкњniow№, co dџwignкіaby rekordowy ciкїar - lecz tym samym jego szkielet nie potrafi juї udџwign№ж owych miкњni. To nie wina samej rzeczywistoњci: ona jest jak najbardziej racjonalna ze swej natury. Poznanie jest moїliwe. Nie jest moїliwy poznaj№cy.

...Przy czym, jak mуwiк, problem nie leїy w cechach biologicznych czy chemicznych, lecz w samej strukturze owego „ponadzіoїonego" systemu zarz№dzania informacj№, toteї dotyczy i ludzi, i kaїdego -

Poderwaі siк.

- Ach! I pan s№dzi, їe Astromancer -

- Tak.

- No to czy oni џle chcieli? Inїynier i inni? Sam pan mуwi, їe Kapitan postradaі zmysіy. - Siкgn№і ponad blatem i zіapaі tuї sprzed mojego uchwytu wiruj№cy termos. Otworzyі, pow№chaі, przygryzі wargк. - Widzк, їe siк pan bardzo џle czuje, Doktorze. Powinien siк pan przespaж, mamy czas, ja rozumiem, їe teraz, po tych przejњciach dramatycznych, teraz siк pan boi i wolaіby -

Rozkaszlaіem siк. Zamilkі. Przeczekaі moje cierpienie, lekko uraїony, їe go uciszyіem tak niskim sposobem.

- Czy ja siк tego bojк - zachrypiaіem - czy raczej pragn№іbym ujrzeж przeіamane wszelkie bariery „stopu", ujrzeж na wіasne oczy Postкp nieujarzmiony... - Њwiatіo znowu mnie raziіo, opuњciіem powieki. - Kiedy usіyszaіem o Astromancerze, wpierw w plotkach niejasnych od Inїyniera, potem juї domyњlaj№c siк trochк z tego, co znajdowaliњmy we wrakowisku, i wreszcie ze sіуw Kapitana i Inїyniera tam w Rekinie, z ich planуw - jaki obraz miaіem w wyobraџni? Wіaњnie konstruktu z natury odmiennego, bo niepowstaіego na drodze ewolucji ani z planуw rozumowych, takiego konstruktu, ktуrego akurat nie wi№ї№ prawa owej „nauki wyїszej". Ale kiedym wejrzaі mu w oko gorej№ce, w to bycze њlepie Postкpu, klejnot zimny krwi№ maszynow№ nabiegіy - dreszcz po mnie przebiegі i iglica zimna w czaszkк weszіa. Zajrzaіem mu w oko i zobaczyіem nieskoсczony szereg cywilizacji, nastкpuj№cych po sobie jak potкgi nieprzeliczalne w alefie, a kaїda cywilizacja mocarniejsza, i mocarniejsza od mocarnej... zobaczyіem i -

- Przeraziі siк pan potwora Postкpu. - Chciaі siк chyba zaњmiaж; spojrzaіem: њmiech zatrzymaі siк mu na grymasie ust. - No ale teraz juї, gdy pan wie -

- Co wiem? - Odepchn№іem siк krzywo od szafy syntezuj№cej Floodsa. - Їe nie ma w Astromancerze jednej myњli sensownej, jeno beіkot zerojedynkowy, a te jego szumy-rozkazy to Niagary wzajem sprzecznych idiotyzmуw, ktуre byж moїe s№ odpowiedzialne rуwnieї za tк wojnк? Tak! Bo czy to nie byіby sposуb? Nie ma Myњli! Nie ma Rozumu! Jest bestia wszystkoїr№ca rozkraczona poњrodku chaosu, chaos wydalaj№ca - i widaж t№ drog№, widaж st№d on przychodzi, gdy juї nie moїe nadejњж њcieїk№ mуzgow№ - z obікdu - Postкp!

Dyszaіem.

Zbliїyі siк, odbiwszy siк ponad stoіem.

- I starczy, i dosyж. Chodџmy. Musi pan odpocz№ж, Doktorze. Proszк to zostawiж, upiі siк pan.

Ci№gn№і mnie w korytarz. Їarуwki rozbіyskaіy z cichym brzкczeniem. Metalowe jelito „Behemota" rozkurczaіo siк przed nami zapraszaj№co.

Musiaіem nadal mamrotaж pod nosem echo ostatnich myњli („z obікdu - Postкp!"), bo Nawigator rychіo zirytowaі siк, szarpn№і mnie mocniej, wytr№ciі z dіoni papieros.

- I co z tego, їe z obікdu? Nawet jeњli! Co z tego? Dobrze! Bкdziemy mieж lepsze, szybsze kosmoloty! Przebijemy barierк prкdkoњci њwiatіa! Wydrzemy naturze jej sekrety! Skolonizujemy galaktykк!

- Aha. A dlaczego їadnej cywilizacji wczeњniej siк nie udaіo?

- Nie moїe pan mieж pewnoњci, їe tak samo -

- To juї siк zaczкіo! Juї siк rozwija! - Biіem do rytmu piкњci№ w grzyby nitуw i њrub, w hermetyczne koіnierze odrzwi. - Nie widzisz? Idzie w parze z Postкpem - jak smutek z m№droњci№, niedoікstwo ze staroњci№. Astromancer jedn№ rкk№ daje wynalazki i odkrycia, a drug№ - chaos, szaleсstwo, szum rorschachowy. I ta wojna bezsensowna - ona jest pierwszym objawem nowotworu.

- Wiкc co? Zniszczyж go? Bo dlaczego tylko ukrywaж na tajemnej orbicie? Kapitan byі bardziej konsekwentny.

Krкciіem gіow№, a raczej to gіowa bezwolnie kolebaіa mi siк na szyi.

- Nie mogк sam takiej decyzji... Byж moїe nigdy nie powstanie drugi Astromancer. Byж moїe nigdy wczeњniej w historii wszechњwiata nie powstaі. Raz na bilion lat, wbrew termodynamice... On jest bezcenny! Ale nie, nie, z innego powodu: on stanowi punkt miary, drug№ stronк rуwnania. Gdzieњ pomiкdzy nim i mуzgiem maіpy przebiega granica, na ktуrej wі№cza siк „stop" Postкpu. Omin№і j№, bo nie wstкpowaі schodami rosn№cych potкg, a zіoїyі siк naraz z chaosu - czіowiek teї moїe powstaж z przypadkowego taсca atomуw, jeњli poczekasz doњж dіugo. Gdybyњmy znali specyfikacjк takiego systemu logicznego -

- To co? - Obrуciі mnie w powietrzu ku mojej kajucie, potrz№sn№і mn№ lekko. - Doktorze, Doktorze... Niech siк pan przeњpi. Sam pan tu sobie przeczy. Sіyszк przecieї, їe tak naprawdк nadal chce pan tego samego: badaж go, poznawaж. A wiкc odkrywaж. Popychaж naukк do przodu. Badaj№c naturк wpisanego w prawa wszechњwiata zakazu postкpu - dokonuje pan postкpu. Jak pan zamierza siк wyrwaж z tego paradoksu? Samo myњlenie o granicy poznania przesuwa tк granicк.

- Byж moїe masz racjк... - Zwi№dіem mu w drzwiach, dysz№c jeszcze ciкїej. Niewaїkoњж jednak w duїym stopniu maskowaіa mуj stan, na Ziemi bym siк przewrуciі. Wyci№gn№іem siк przez prуg, gubi№c pion. - Bo, widzisz, z tej, z tej, z tej strony mamy ciemn№ przepaњж. O, o, otchіaс. Ale jeњli zupeіnie odwrуcк siк od Postкpu, to co mi pozostanie? No co? Ja nie jestem jak Kapitan. Nie potrafiк tak. Niechby chociaї ta progrestyka... - Nawigator pchn№і mnie ku koi; popіyn№іem wygiкty niezgrabnie, chwytaj№c siк њwiatіa i cienia. - Bo skoro na wieki, na zawsze zatrzymamy siк w tym miejscu, na ostatnim stopniu przed szafotem - to co zamiast? Na czym nakrкcaж siк bкd№ їywoty pokoleс, co napкdzi ich ducha, jaki motor da moc dziejom czіowieka, po co mielibyњmy w ogуle їyж, co nam pozostanie, co, co, co?

Nie miaі problemu z ripost№.

- Sztuka.

Jak opowiedzieж owo przeczucie, rozedrganie nocne, to swкdzenie miкdzy pуіkulami mуzgu? Gdybyњ tylko mуgі siкgn№ж w siebie, a zarazem za siebie, jak№њ koсczyn№ wewnкtrzn№ zmacaж siк w tym miejscu, gdzie rodz№ siк myњli, gdzie pкcznieje tkanka nowych idei, naroњl obrazуw, ktуre nie zostaіy ujrzane nigdzie w przestrzeni przedmiotуw wymiernych, ten nowotwуr abstraktуw, ktуre nie wyjd№ na њwiat, bo nie maj№ dlaс ni ksztaіtu, ni sensu, ten guz rozpychaj№cy drogi korteksowe, ktуrego samego nie czujesz, ale ktуry - czarna dziura nakrкcaj№ca na siebie nebule myњli - rozsadza ci czaszkк, dzieс po dniu, noc po nocy, teoria po teorii, rozsadza, aї wreszcie rozsadzi, trach, ona pкknie z cichym trzaskiem, juї wyczuwasz pod palcami linie naprкїeс, pajкcz№ frenologiк kataklizmu, juї. Jak opowiedzieж? To wszystko dzieje siк wszak po drugiej stronie granicy, za rzekami, za przepaњciami. Z oddali obserwujesz zamglone krajobrazy Stoj№ tam gigantyczne budowle nieznanego przeznaczenia, wieїe, maszyny, wiadukty, armaty, nie, to tylko zіudne podobieсstwa. Ale samo to, їe dostrzegasz ich zarys, wyrуїnia ciк z caіej ludzkoњci; wyі№cznie ty moїesz prуbowaж siк domyњliж ich prawdziwej natury. I jednoczeњnie wiesz, їe wіaњnie ten jeden krok bliїej nich, jeden krok w przepaњж i odmкty topielcze, ktуry pozwoliіby ci uchwyciж obraz w idei, ideк w reguіach, reguіy w sіowach - tego kroku wіaњnie uczyniж nie moїesz. Nachylasz siк naprzуd. Ciњnienie w czaszce roњnie. Wytкїasz wzrok. Trzeszczy koњж. Czarna dziura zasysa w siebie myњli o їyciu, myњli o czynnoњciach codziennych, o ludziach przypadkowych, niekoniecznych, potem takїe wszelkie sіowa dla ich oswojenia przeznaczone, potem takїe cierpliwoњж dla sіуw. Nie bardzo potrafisz siк porozumieж z innymi w sprawach bliїszych niї ksztaіty owych tajemnic na horyzoncie. Nawet gdy mуwisz - dobrze opowiedziaі Astrofizyka Pierwszy Pilot - gdy mуwisz, podmioty i orzeczenia rozpadaj№ ci siк w ustach, z jкzyka sypie siк piach. To juї nie s№ twoje ziemie. Juї nie twoja ojczyzna. Coraz bardziej nachylony ku niewidzialnemu. Ze wzrokiem obrуconym poza materiк. Wyci№gn№іeњ zawleczkк. Pora eksplodowaж granat umysіu.

X. Powrуt z gwiazd

Mуgі zrobiж wszystko. Mуgі mnie zgіadziж we њnie. Mуgі zamkn№ж, jak jego zamknкliњmy. Mуgі zabraж Perік i polecieж do Astromancera. Pуџniej dowiedziaіem siк, їe istotnie - zabraі i poleciaі. Sprawdzaіem logi kapsuі (wtedy juї sypiaіem wyі№cznie w kapsuіach) i odnalazіem zapis wycieczki Nawigatora. W „noc" po uwolnieniu, bodaj w godzinк po zakoсczeniu rozmowy ze mn№, odcumowaі Perік i opuњciі dok „Behemota V". Log rejestruje co znaczniejsze manewry oraz aktywacjк podsystemуw. Nawigator orbitowaі tam trzy godziny i piкжdziesi№t minut. Wielokrotnie korzystaі z nadajnika radiowego. Wywoіywaі ich. Jeњli nadal їyli, mogli mu odpowiedzieж, chociaїby ze sterowni Rekina. Czy odpowiedzieli? Nie zdradziі siк przede mn№, a ja nie pytaіem.

Drugiej nocy po powrocie od Astromancera zaczкіy siк sny, ktуre - mam pewnoњж - nawiedzaж mnie bкd№ latami. Kr№їк w nich po bezkresnym labiryncie zaroњniкtego Astromancerem wrakowiska, kr№їк, bі№dzк i polatujк niesiony strumieniem widokуw-skojarzeс, aї nagle strumieс siк odwraca, serce przyњpiesza i juї wiem: њciga mnie przez tк kolczast№ ciemnoњж figura jakaњ masywna, gіazopodobna.

Jest coraz bliїej, taranuje gruz, przebija blachy, kruszy koronkowe aparatury. W prуїni nie mogк jej sіyszeж, a jednak sіyszк. Rozchodz№ siк czarne krкgi po czarnym mleku. Aї Marabut wynurza siк spod jego powierzchni wprost na mnie, z gotowym do morderczego zacisku imadіem ramion, jak wtedy na mostku Rekina, a wiкc znowu jestem na mostku Rekina, znowu, i robot mnie miaїdїy, zapalaj№ siк ekrany, z nich przemawia Kapitan - wiem, їe mnie sіyszycie! - sіysz№ go, sіysz№ go wszyscy, Inїynier, Elektronik i Drugi Pilot zdejmuj№ heіmy, nachylaj№ siк ku sobie w zmowie zіowrogiej, przekazuj№ z r№k do r№k atrybuty zdrady, a tymczasem, tymczasem robot mnie miaїdїy, czerwony punkt pulsuje w mroku, spadam w spiraln№ paszczк Astromancera. I wtedy siк budzк. (Echo odbija siк od stali).

Trzeciego dnia zmarі Pasaїer. Czuwaіem przy nim dіugie godziny; niewiele wiкcej mogіem dlaс zrobiж. Nie w№tpiіem, їe wystawiі siк na promieniowanie z innego jeszcze џrуdіa, ekspozycja na burzк solarn№ zagwarantuje raka, ale nie zabije tak prкdko jak oparzenie pod otwartym stosem atomowym. Juї stan Kapitana zdawaі mi siк podejrzanym. Kapitan mуgі byі zejњж do stosu Rekina - ale Pasaїer? Pozostawaіo to zagadk№. Czuwaіem przy nim i widziaіem, jak przypіywa i odpіywa od brzegu њwiadomoњci, jak siк zeњlizguje w komк przedњmiertn№, rytmy elektroencefalografu opowiadaіy tк wкdrуwkк w zmierzch. Odchodziі spokojnym krokiem. Raz przystan№і i spojrzaі wstecz. Byіem wtedy na њwieїych prochach, nie od razu zareagowaіem. Spogl№daі na mnie jednym okiem odkrytym. (Drugie nazbyt zapuchіo). Palce zginaіy siк i prostowaіy. Wisiaі podpiкty do kroplуwki, cewnika i kaniuli tlenowych, do EKG i EEG; powinienem byі przymocowaж go pasami, teraz jednym ruchem gwaіtowniejszym zapl№cze siк fatalnie, pozrywa przewody. Њcisn№іem go za ramiк. Rozchyliі spierzchniкte wargi i zacharczaі przeci№gle. Pod opalon№ skуr№ napinaіy siк miкњnie. Czy usiіowaі mi coњ powiedzieж? Zamiast uspokajaж cierpi№cego, nachyliіem siк nad nim i j№іem bezlitoњnie wypytywaж: co mu siк staіo? dok№d siк udaі we wraku? Gdzie siк oparzyі promieniowaniem jonizuj№cym? Po co znosiі do Perіy kosmo-art, skoro juї traciі tam przytomnoњж? Czy wie, co siк staіo z Radiowcem? Na pewno usiіowaі mi coњ powiedzieж, lecz nie byі w stanie wydaж z krtani czystego dџwiкku, jeno mokry szelest albo pisk chrapliwy.

Przywi№zaіem do ramy іуїka duїy notes, wcisn№іem Pasaїerowi w palce kredkк, a nastкpnie przywiodіem j№ do papieru. I taki to byі dialog:

- Co siк z wami staіo? Co siк z wami staіo? Niech pan napisze. Co siк staіo?

KRAT MIJ A NIE MA

- Czego nie ma?

ASTRMC

- Ale ja wiem, їe to tylko skrzep chaosu maszynowego. Wiem, їe nie ma rozumu.

TWRZ SZTUK WSZ CZYT

- Bo ten chaos sam siк stwarza, to dlatego.

NIE MA

- Wiem.

WSZ W OKU PTRZ

- Wiem. Ale co siк z wami staіo? Gdzie siк pan napromieniowaі? I Radiowiec?

CZYT

- Te jego wydruki?

POWDZ IM NIE ASTRM WSZST

- Komu? Nie Astromancer - co?

PKNO PKNO

- Co?

PLI KN IO MA KILI

Wуwczas poj№іem, їe ten rozkіad wewnкtrzny, ten szum komуrkowy go tocz№cy nie jest jedyn№ chorob№ - їe Pasaїer siк zaraziі, jak zarazili siк ci wszyscy szpiedzy, zіodzieje, wynalazcy, agenci, roznosiciele chaosu Astromancera. I to wіaњnie zasadzaj№ potem w њwiecie, rozsadzaj№ po caіym Ukіadzie Sіonecznym. Bo cуї ja tu robiк? Siedzк nad chaosem literowym ciekn№cym z rкki czіowieka uk№szonego przez Astromancera i dopisujк sensy, dorysowujк ksztaіty. Nie ma rуїnicy: Astromancer, kosmo-art, rak zіoњliwy, entropia sіowa pisanego. Nie ma rуїnicy.

(Czy tak wіaњnie odpіywaіem?)

On spogl№daі na mnie jedynym sprawnym okiem z wielkim gniewem lub wielk№ rozpacz№, spojrzenie przeszywaіo mnie na wylot.

Zіapaіem siк ramy, zawisіem nad Pasaїerem.

- Po coњ zbieraі ten caіy kosmo-art, skoro wiedziaіeњ juї, їe to odchody maszyny, њlepy wyrzut gejzera?

PTRZ WSZS TW NIE ASTRM PATRZ

- Co? Sztuka? Piкkno jest w oku patrz№cego, wiem.

WSZSK I TK NKA

- Co to znaczy: „wszystko"?

PTRZ

I zamkn№і oko.

Przeіkn№wszy gorzk№ irytacjк, udaіem siк do luku towarowego 4C, gdzie wczeњniej przeniosіem z Perіy wykradziony przez Pasaїera kosmo-art; potem zajrzaіem do jego kabiny, z gіupi№ nadziej№, їe moїe tam znajdк wskazуwki. Wskazуwki ku czemu? Bo w rezultacie wpatrywania siк w wisz№ce w pustym magazynie kікby dadaistycznej mechaniki nie spіynкіo na mnie їadne olњnienie, nie objawiі siк їaden sens nowy. W kabinie zastaіem zaњ przykіadny porz№dek, Pasaїer wysprz№taі pomieszczenie przed wypraw№ do Astromancera. Do bagaїu zamkniкtego w ciкїkich kontenerach nie dostanк siк wszakїe bez szyfru albo palnika acetylenowego. Szukaіem prywatnych zapiskуw Pasaїera; moїe prowadziі dziennik. Jeњli nawet, to schowaі go w ktуrymњ z tych kontenerуw. Przypomniaіa mi siк rewizja przeprowadzona w kabinie Nawigatora. Dlaczego uwaїamy, їe przedmioty opowiedz№ myњli uїywaj№cych je ludzi lepiej, niї s№ w stanie wypowiedzieж je sami ludzie? Ba, wobec przedmiotуw siк nie kryjemy, przedmiotom nie kіamiemy. Kto zawstydziі siк w obliczu szafy, zarumieniі przed krzesіem, poczuі nagoњж wіasn№ wobec walizki? I jeszcze tak№ rzecz zwaїyж naleїy: jeњli sam sobie wybraіeњ otoczenie, w ktуrym їyjesz, to odbija ono ksztaіt twojej duszy rуwnie pewnie, jak gdybyњ wcisn№і twarz w glinк - tam w rewersie, w odbiciu przecieї zobaczysz, odnajdziesz dotykiem siebie. Zamarіem, zawisn№wszy przed tapetami њwietlistych nebul, pіomiennymi meduzami supernowych, zіot№ inkrustacj№ galaktyki. O jakiej sztuce zbawiennej z їyі Astromancera њniі Pasaїer pod tymi obrazami? Jedyn№ ksi№їk№ dryfuj№c№ luzem byі уw tom poezji Whitmana, obci№gniкty њciњle gumkami-recepturkami, lecz z grub№ zakіadk№ w miejscu ostatniej lektury.

Kiedy sіuchaіem wykіadu astronoma,

Kiedy dowody i liczby maszerowaіy przede mn№ karnie,

Kiedy mi okazywano wykresy i diagramy, mnoїenia, dzielenia i pomiary,

Kiedy siedziaіem sіuchaj№c astronoma, a on wykіadaі, oklaskiwany, w wykіadowej sali,

Wkrуtce poczuіem dziwne znuїenie i przesyt,

Aї wstaіem i wymkn№іem siк stamt№d samotnie

W noc pachn№c№ wilgoci№ i tajemnic№, by od czasu do czasu

W absolutnej ciszy popatrzeж na gwiazdy.

Zakіadkк stanowiіy zdjкcia kosmo-artu z kolekcji lunarnych. Pasaїer najwyraџniej tropiі byі latami na aukcjach i wystawach eksponaty „oryginalne", to znaczy te pochodz№ce od Astromancera - zanim jeszcze wiedziaі, czym jest Astromancer. Usiіowaіem spojrzeж na nie oczyma Pasaїera. Jaki wspуlny mianownik wruch odnalazі? Piкkno jest w oku patrz№cego. Tak, ale on twierdziі, їe nie tylko piкkno, lecz їe caіy obraz њwiata, konstrukt rzeczywistoњci, jaki nosimy w gіowach, wszystko to stanowi pochodn№ naszego pierwotnego uwarunkowania, by dopeіniaж wszelki postrzegany chaos wzorcami celowej inteligencji.

Latamy kosmolotami, poniewaї potrafimy dojrzeж w gкstwie nocy straszne symetrie nieistniej№cych tygrysуw.

Na zdjкcia eksponatуw naіoїyіo siк њwieїe wspomnienie kosmo-artu wyіowionego przez Pasaїera z ruiny „Beowulfa". Miaі w tym przecieї mocny cel, miaі wielkie przekonanie o sіusznoњci. W jaki sposуb obejњж „stop" postкpu, skoro nie powtуrzymy drogi Astromancera?

A czemu miaіy sіuїyж moje wizyty w willi Profesora nad morzem, po co wykradaіem jego notatki gazetowe, co takiego usiіowaіem wydobyж ze sіуw upoњledzonego geniusza?...

Chciaіem go jeszcze dopytaж, lecz gdy wrуciіem do ambulatorium, Pasaїer juї nie їyі.

Czwartego dnia po raz pierwszy zewnкtrzne czujniki „Behemota zarejestrowaіy spadek natкїenia promieniowania sіonecznego. Minкіo apogeum, sztorm stopniowo traciі na intensywnoњci. Jeszcze parк dni i bкdziemy mogli ruszyж statek zza planetoidy, bкdziemy mogli przepchn№ж Astromancera. Myњlaіem w liczbie mnogiej, dobrze jednak wiedziaіem, їe bez Nawigatora nie wykonam tego manewru. I wiedziaіem teї, їe z kolei on beze mnie poradzi sobie doskonale.

Zaszedіem do jego kabiny. Nie chciaі mi otworzyж albo nie byіo go w њrodku. Zajrzaіem do mesy, do biblioteki, do maszynowni, do wewnкtrznych lukуw towarowych. Mogliњmy siк tak mijaж w „Behemocie", nawet specjalnie siк nie kryj№c. Wrуciіem na mostek. Setki њwiateіek migotaіy na pulpitach i pіytach rozrz№du. Odszukaіem w schowku sufitowym ksi№їkк musztry kursowej, przestudiowaіem diagramy: ktуra dioda opowiada ktуr№ historiк - co siк dzieje we wnкtrzu kosmolotu. A takїe: ktуry przycisk jakie rozkazy wysyіa - te diagramy to byіy Drzewa Wiadomoњci i Drzewa Wіadzy. Kontrolki kalkulatura pokіadowego wskazywaіy zwiкkszony pobуr mocy maszyny licz№cej. Przy samym kalkulatorze jednak Nawigatora nie byіo, sprawdziіem. Sk№d jeszcze mуgі przeprowadzaж rachunki na mуzgu elektronowym? Otуї istniaіo takie jedno і№cze specjalne.

I tam go odnalazіem, w kabinie Kapitana. Przegl№daі pasy spektrogramуw, wisz№c ponad otwartym terminalem.

- Podj№іeњ juї decyzjк?

- Ile dni do koсca burzy?

- A, wiкc jednak czekasz na coњ? Na silnych chіopcуw Repetugi moїe?

Posіaі mi szelmowski uњmiech spod jasnej grzywy, jasnych oczu.

- Nie bуj siк, і№cznoњж wrуci na samym koсcu, moje tajne floty nie zd№ї№ odebraж wezwania.

Zatem juї jawnie kpi. Juї nie „panie Doktorze", juї tyka mnie bezczelnie. A mуgіbym byж jego ojcem.

Ale nie da siк wymazaж pamiкci tamtej rozmowy w mesie, nie da siк cofn№ж pochopnych wyznaс.

- Obliczaіeњ trajektorie - wskazaіem na terminal. - Wiesz, їe nie pozostaіo nam inne wyjњcie. Nie wejdziemy tam bezpiecznie do њrodka, a nie mamy teraz czasu na dіuїsze operacje. Jak tylko wrуci і№cznoњж, zaczn№ nas wywoіywaж z Marsa i Io i Luny Jeden. Musimy przepchn№ж Astromancera na now№ orbitк. Wrуcimy na prywatnym czarterze. Nawet gdyby ktoњ tam cudem trafiі, to teї nie wejdzie, Marabut pilnuje Sezamu.

- Od dawna to planowaіeњ?

Zdrкtwiaіem. Przecieї nie byіo go wtedy na naradzie zaіogi, nie mуgі sіyszeж, co mуwiіem. Ktoњ mu powiedziaі? Kto? Odwiedzali go w areszcie.

Jak siк wyrwaж z tej spirali podejrzeс? Nie moїna.

- No to co zamierzasz? Sіucham.

Wzruszywszy ramionami, wrуciі do taњm.

- Przesun№ж Astromancera i przylecieж potem na czarterze. Och, jakїe subtelna rуїnica: brak liczby mnogiej w zaimku.

- Po sztukк.

- Po sztukк - przytakn№і. - Ale ciebie ona nie interesuje, prawda? I nauka chyba rуwnieї, skoro tak boisz siк postкpu. Co?

- Nie, nie. Nawet gdybym... - Jak wyrwaж siк ze spirali podejrzeс? Jedyn№ radк daі wtedy Elektronik: zachowywaж siк tak, jakbyњmy wierzyli w prawdomуwnoњж i czyste intencje innych graczy. Nawet gdy nie wierzymy. - Dobrze, przyjmijmy, їe fundamentaln№ zasadк wszechњwiata stanowi twardy kres postкpu. Co zatem bкdzie najwaїniejszym celem dociekaс czіowieka? Opracowanie metody ratunku cywilizacji przed rozbiciem siк o tк granicк. Progrestyka to nauka o obronie czіowieka przed rozumem.

Schowaі taњmy, zgasiі terminal. Zaniepokoiіem go, nie potrafiі stwierdziж, czy mуwiк serio.

- Nauka przeciwrozumowa?

- No to wyobraџ sobie, їe Astromancer rozrasta siк nadal, przez tysi№c, milion lat, na caіy Ukіad Sіoneczny.

- Myњlaіem nad tym. Tak naprawdк przed czym siк tu bronisz? Albo daje wam te wynalazki, albo nie.

- Kto? - їachn№іem siк. - Kto?! Przecieї tam nikogo, niczego nie ma! Okay, sztuka. Przypatrzyіeњ siк temu kosmo-artowi? Tam nie ma nic. Piкkno jest w oku patrz№cego. Tak samo to nie Astromancer tworzy sensy - to my obrysowujemy w mroku drapieїcк, wyobraїenie drapieїcy. Byж moїe byіo tak od pocz№tku, i byж moїe to jest nauka najczystsza; spotkaliњmy tu miкdzy gwiazdami kwintesencjк nauki.

Przygl№daі mi siк niemal z przestrachem.

- Coњ jest z tob№ nie tak, Doktorze. Ty teї wrуciіeњ od Astromancera - zakrкciі dіoni№ w powietrzu - pomieszany. Zdajesz sobie sprawк? Bzdury niesamowite opowiadasz.

- Bzdury?

- Co ci siк tam staіo? - Wyci№gn№і do mnie rкkк. - I ten rozkaz dla Marabuta. Posіuchaj -

- Bzdury?

- Sam pomyњl. Jak to moїliwe. Niech nawet istnieje taki „stop" postкpu. I nie Astromancer, tylko - w oku patrz№cego. Czyli kogo? Tych wszystkich kosmonautуw, wszystkich nas w statkach kosmicznych, w bazach ukіadowych, ktуrzy mieli stycznoњж z wydalin№ Astromancera? Jakim cudem akurat nasze, ich umysіy nagle przeskoczyіy barierк „stopu"?

- Tak, tak, masz racjк... Musiaіaby to byж przyczyna - odginaіem kolejno palce - po pierwsze, niezaleїna, po drugie, obejmuj№ca kosmonautуw i w ogуle pozaziemski personel ukіadowy, byж moїe poza tym paсstw komunistycznych, a nie obejmuj№ca wcale ludzi na Ziemi, po trzecie, taka, ktуra nie istniaіa od zawsze, ale zaszіa kilkanaњcie lat temu - kiedy dokіadnie zacz№і siк kult Astromancera?

- Widzisz wiкc -

- A im przecieї przeskakuj№ tryby w gіowach, nawet gdy nie maj№ za katalizator Astromancerowego generatora rorschachianуw, wystarczy byle pretekst. Tak to siк zaczyna! Dlatego tyle statkуw nie wraca, st№d te krwawe tragedie zaіуg na rejsach dіugodystansowych, te erupcje spiskуw, ta іatwoњж wrednych projekcji. Tak. Coњ w umysіach, coњ w mуzgach.

- Doktorze -

- Pasaїer podejrzewaі wirusa. Ale jak nim zaraї№? Pojedynczo? Nie. - Odepchn№іem siк ku drzwiom. - My to jemy! Pijemy! Flood's Foods! Wystarczy siк przecieї dostaж do gіуwnej przetwуrni Floodsa na Wenus. I juї! Na kaїdym statku, w kaїdej bazie, na kaїdej orbicie! Jedyne pasuj№ce wyjaњnienie!

Wypadіem na korytarz, popкdziіem do mesy. Potкїne szafy wydajnikуw їywieniowych z іuszcz№cymi siк emblematami FF przyњrubowano do њciany w rуwnym szeregu. Wdusiіem przyciski. Zaszumiaіo, zabulgotaіo, rzygnкіo papk№ gor№c№. Posmakowaіem jej ostroїnie.

Ale oczywiњcie niczego nie poczujк, dlaczego miaіbym poczuж? A jedzenie kosmonautуw zawsze byіo i bкdzie ohydne, nikt siк temu nie dziwi. Prуbowaіem zajrzeж w przewody і№cz№ce maszyny z rezerwuarem biomasy umieszczonym gdzieњ we wnкtrznoњciach „Behemota". Jak kaїda jednostka ponadorbitalna, dysponowaі on wіasnymi systemami recyklingu powietrza i materii organicznej, їyliњmy tu w obiegu zamkniкtym. FF odpowiadaіo za sposoby przetworzenia wody i biomasy oraz za domieszki jednorazowe, a takїe za dostarczenie na pocz№tku bezpiecznej wielokrotnoњci podstawowej porcji biaіek, cukrуw, tіuszczуw i witamin. Ingerencja mogіa nast№piж w kilku rуїnych miejscach, niekoniecznie w kaїdej maszynie dozowniczej z osobna. Nawigator obserwowaі mnie z progu mesy, jak za pomoc№ dіuta i њrubokrкta rozbieram Floodsow№ mlekodajniк, przeprowadzam wiwisekcjк gumowych rurek i szklanych pomp, b№ble lepkich pіynуw orbituj№ wokуі mej gіowy. Nie mуwiі nic.

I nie rozmawialiњmy teї potem, gdy przyst№piі juї do manewrуw odczepiania іadunku i podprowadzania „Behemota" pod wrakowisko. Byіem na mostku, pomagaіem przepatrywaж na optycznej i radarowej przestrzeс przed nagim dziobem statku, pchaliњmy siк przecieї w gкstwк kamiennych i metalowych odpadkуw i tak naprawdк brakowaіo jeszcze dwуch albo i trzech par oczu, obtarliњmy mocno rufow№ antenк, odіamali czwarty teletaktor. Nawet jednak w chwili њcierania mas, gdy stumetrowe іapska obejm pchacza zeњlizgiwaіy siк po nieregularnych krzywiznach porcelitowej burty „Beowulfa" i od sterowni do tytanowych trzewi pкdni szedі po krкgosіupach stalowych „Behemota" przeraџliwy chrobot, i kiedy po pierwszym uderzeniu ci№gu caіa pl№tanina gruzu asteroidowego i maszynowych ruin rozpuchіa-rozkwitіa przed nami na ekranach niczym planetoklazmowy jamochіon i nie wiedzieliњmy, nie mogliњmy wiedzieж, czy Astromancer przetrwa ten cios, czy teї przeіamie siк i rozkruszy w kilometrowy obіok naelektryzowanego їelastwa wraz z reszt№ owego konwulsyjnego cmentarzyska inїynierii - nawet wtedy nie padіo miкdzy nami ani jedno sіowo. Byіo to sprzysiкїenie zdrajcуw, milcz№cy sojusz wiaroіomcуw, zbуjecki szach-pakt.

Czy Nawigator miaі wci№ї przed oczyma te same straszne oczywistoњci co ja? Jakїe mуgі nie mieж? Po wygaszeniu ci№gu zanotowaliњmy nowe wspуіrzкdne - oto sekret zostaі podzielony na dwa i rozmnoїony w nieskoсczonoњж. Komu jeszcze wyda go ten drugi? Jakie oszustwo juї przygotowaі? Kiedy dџgnie mnie w plecy? Dopуki їyje dwуch, їaden nie jest bezpieczny. Kto pierwszy zd№їy wrуciж tu z Jupitera? Kto sprzeda Astromancera, oddaj№c siк pod protekcjк siі wyїszych? A przecieї on, Nawigator, on od pocz№tku miaі plan. Dla kogo przeznaczyі sygnaі z wystrzelonej boi? Dla Repetugi? Wspуlnikуw w Pasie? Przecieї nie dla Astromancera, jak prуbowaі nam wmуwiж. Nie chciaі siк przyznaж, a miaі, miaі plan.

Toteї nie byіem bezpieczny. Takїe zamkniкty w kabinie lub w ambulatorium: Nawigator mуgі siк dobraж do systemуw podtrzymywania їycia, ze sterowni lub z lokalnego wкzіa, i zdalnie zadusiж mnie, zamroziж. Cуї byіo robiж? Pocz№іem nosiж z sob№ aparat tlenowy, a potem w ogуle nie zdejmowaіem skafandra, jeno heіm. Lecz i wtedy mуgі mnie Nawigator wzi№ж z zaskoczenia, choжby wpuszczaj№c w dukty powietrzne prкdkie toksyny i wirusy, tк grypк prawdziwie zabуjcz№. Pocz№іem wiкc sypiaж w Perle; kapsuіy miaіy niezaleїne ukіady podtrzymywania їycia. Musiaіem teї zmieniж szyfr jej przelotni ciњnieniowej. Podejrzewaіem wszakїe, iї Nawigator potrafiіby obejњж elektronikк zamka, znaі siк na tym daleko lepiej ode mnie. W koсcu przyszіo do tego, їe sypiaіem w skafandrze.

Rzecz jasna byіbym gіupcem, ufaj№c jedzeniu z maszyn podpiкtych do zamkniкtego obiegu „Behemota". Mуgі je zatruж na Wenus Floods, mуgі zatruж tutaj Nawigator. Zіupiіem kajutк Radiowca, zabieraj№c jego zapasy sucharуw, puszkowanej woіowiny, kompotуw pasteryzowanych. Rozmontowaіem tuleje tіocz№ce i badaіem skіad pulpy kalorycznej, poszukuj№c elementуw pozaprzepisowych. I to przy mikroskopie zastaі mnie alarm przeci№їeniowy. Powіуcz№c nogami pod 1g, wspi№іem siк na mostek. Opodal krzyїa celowniczego na gіуwnym ekranie migotaіa plamka Jupitera. Nawigator nawet mnie nie zapytaі. Wczorajszym wieczorem wskazуwki na zegarach promieniowania solarnego zeszіy z czerwonych pуl. Obliczyі kurs, ustawiі stery i uruchomiі ci№g. Nie byіo go tu, schowaі siк gdzieњ. Mogіem prуbowaж majstrowaж przy rozrz№dach i manetkach, ale po co? Їeby zepsuж to, co tylko Nawigator umie naprawiж? Pozostawaіem zdany na jego іaskк i nieіaskк.

Wracaj№c do Perіy, wypatrywaіem go podњwiadomie w cieniach i pуіmrokach, w szybach i korytarzach „Behemota". Statek dygotaі, wyі i jкczaі przeci№gle, przyњpieszaj№c, metal przemawiaі jкzykami czyњжca. Wszedіem w doki bakburtowe i on wyszedі naprzeciw mnie, teї byі w skafandrze, wyіoniі siк z gікbokiej szaroњci, postaж nieprzyjazna, rozpкdzona straceсczo z nachylenia barkуw i gіowy; przystan№іem i on przystan№і; uniosіem rкkк i on takїe pogroziі mi piкњci№ - i dopiero poj№іem, їe patrzк na wіasne odbicie lustrzane w wypolerowanej powіoce Perіy.

Tak. Nie mogк dіuїej czekaж. Nie sypiam juї w ogуle. Nie jem i nie pijк niczego z mesy. On chowa siк gdzieњ na dolnych pokіadach. Dzisiaj lub jutro powrуci і№cznoњж. Zamkn№іem swoim kluczem kajutк Radiowca, ale Nawigatorowi wystarczy siк podpi№ж do ktуrejkolwiek z anten w wкzіach roboczych, nawet tych przy stosie; wystarczy mu wst№piж na minutк na mostek. Kto pierwszy poњle w eter swoj№ wersjк historii, ten ustali zwyciкski scenariusz. Nie mogк czuwaж tu nieprzerwanie. A skoro juї znajdujemy siк na kursie ku Jupiterowi - Nawigator tak naprawdк nie jest niezbкdny.

Nie ma w tym ani krztyny nagіej emocji, nie kieruj№ mn№ odruchy zwierzкce; dokonaіem analizy i zimna logika spirali podejrzeс nie pozostawiіa mi innego wyjњcia. Nawigator stoi wobec tych samych koniecznoњci. A jedyna niewiadoma to: kto zadziaіa pierwszy. Caі№ resztк obliczono juї dawno temu, do milionowego miejsca po przecinku; zostaіa zapisana w ksztaіcie muszli i krzywiџnie liњci, w іuku ramion galaktyki.

Myњlami jednak wci№ї i wci№ї powracam do tego labiryntu, leї№c w pуіmroku i ciszy zahermetyzowanej Perіy, i tutaj, czuwaj№c na mostku, w ciкїkim skafandrze, z woni№ ozonu w nozdrzach; do labiryntu w gі№b. Pуjdк i przysiкgnк Nawigatorowi, їe go nie zdradzк. Czy mi uwierzy? Czy uwierzyіbym, gdyby on przyszedі i przysiкgaі? Nie. Nie ma takiej przysiкgi, nie ma takich argumentуw, nie ma takich gestуw i sіуw, ktуre dawaіyby gwarancjк. Ja wiem, їe on wie. On wie, їe ja wiem. Ja wiem, їe on wie, їe ja wiem. Їe wiem, їe wie, їe wiem, їe wie, їe -

Kto pierwszy poci№gnie za spust.

Rozwi№zanie Elektronika niczego nie rozwi№zuje. Dziaіaж tak, jakby siк wierzyіo w najlepsze intencje drugiego gracza - jednak ten, kto pierwszy zadziaіa zgodnie z logik№, pokona tego wierz№cego, wiкc co to za wybуr? Nie ma wyboru.

Przestudiowaіem diagramy. Nacisnк ten guzik, a potem ten, a potem ten. Procedura opuszczania osіon stosu trwa szeњж minut i piкtnaњcie sekund; zd№їк schowaж siк w Perle. W obu pozostaіych kapsuіach zablokowaіem mechanizmy њluz. Dziewiкciogodzinna ekspozycja na promieniowanie j№drowe z gor№cego reaktora zlikwiduje wszelkie їycie na pokіadzie „Behemota V". Њlady, jakie pozostan№, wytіumaczy burza. Tak czy owak brak ciaі prawie caіej zaіogi; ciaіo Nawigatora zniknie rуwnieї. Nie w№tpiк, їe stworzк spуjn№ i wiarygodn№ teoriк, ktуra wyjaњni wszystko.

Gdybym wszakїe byі do koсca rozs№dny, podj№іbym akcjк juї zaraz po zakoсczeniu akceleracji. Tymczasem czekam. Tymczasem wywoіujк go przez gіoњniki. Moїe jeszcze siк zjawi i powie, jaki ma, jaki miaі plan. Do kogo posіaі sygnaі? Przesіanie z boi wkrуtce przebije siк przez zakіуcenia eteru. Czy nadejdzie odpowiedџ? Na czyje przybycie liczyі? Co jeszcze wie o Astromancerze? Moїe dziкki temu jakoњ doszedіbym, co wіaњciwie wydarzyіo siк tam we wrakowisku.

Gdyї bуl їeber, migrena, gor№czka, nudnoњci i inne skutki napromieniowania - one mijaj№, min№. Lecz owo swкdzenie, rozedrganie, dziura w gіowie... Jak trudno siк powstrzymaж, їeby nie rozdrapywaж w kуіko rany rozumu, nie wsadzaж palucha w bol№c№ myњl! Bo to wszystko przecieї nie ma sensu. Elementy nie pasuj№ do siebie. Porwane strzкpy nie daj№ siк zszyж. Dotarіem do granicy, stan№іem nad przepaњci№. Moїe gdyby Nawigator - Ten guzik, a potem ten, a potem ten.

A biedny maіpi mуzg nie spocznie, dopуki nie obrysuje zagadki piкknym, symetrycznym sensem. I w koсcu i tak wszystko zrozumiem i przekonam siк do tego zrozumienia. A potem do nastкpnego, jeszcze trafniejszego. I nastкpnego. I nastкpnego.

„Behemot V" oddala siк odeс z kaїd№ sekund№ o setki kilometrуw, ja zaњ nadal sіyszк, widzк bicie zegarowego serca Astromancera, іomot jego krwi elektronowej i moc laserowego spojrzenia - w rytmie bіyskуw najmniejszej lampki na pulpicie pod ekranami, pod gwiazdami. Mrugaj№ do mnie uspokajaj№co. Mknк w ciszy zamkniкty w stalowej arce w nieskoсczon№ ciemnoњж, a on liczy. Liczy. Liczy. Liczy. Liczy.

kwiecieс 2008 - maj 2010

Fragment Nocy na preriach Walta Whitmana przytaczam w przekіadzie Czesіawa Miіosza. Kiedy sіuchaіem wykіadu astronoma... - w przekіadzie wіasnym.

Szkoіa

Nauczanym.

Ku przestrodze.

Teraz

Puсo dryfuje wolno po mieliznach pуіsnu. Otwieraj№ siк przed nim wrota przeszіoњci. Sterowany przez bezsenn№ maszynк dozownik ws№cza mu w krwiobieg tajemne ciecze. Puсo leїy na noszach, wielokrotnie opleciony rуїnokolorow№ pajкczyn№ elastycznych pasуw, kabli, nagich czujnikуw, sztucznych їyі, w ktуrych pulsuje sercotaktnym przepіywem krew, co tak naprawdк wcale krwi№ nie jest. Ponad ciaіem rozmawiaj№ ze sob№ maszyny. Њpij, Puсo, њpijњpijњpijњpijњpij... Mкїczyzna siedz№cy w nogach noszy, przy drzwiach ambulansu, nie zwraca uwagi na ich dialog. Czyta ksi№їkк. Broс w kaburze pod jego lew№ pach№ czasami ukazuje siк na moment, gdy mкїczyzna mimowolnie rozchyli poіy marynarki - Puсo zobaczyіby j№, gdyby uniуsі gіowк, gdyby uniуsі powieki, gdyby miaі oczy; їaden z tych warunkуw nie jest jednak moїliwy do speіnienia. Straїnik chwilami przerywa lekturк i gapi siк њlepo w zapasowe butle z tlenem przymocowane do przeciwlegіej њcianki: otrzymuje przez ukryty w maіїowinie usznej odbiornik informacje od pozostaіych ochroniarzy; chwilami sam coњ powie w przestrzeс: sіowo bez zwi№zku. Kobieta siedz№ca za gіow№ Puсo, plecami do szoferki, zawziкcie ignoruje straїnika - stara siк wpatrzeж w wizualny dialog maszyn. Kobieta jest w biaіym kitlu lekarskim, ale pod nim ma skуrzan№ kamizelkк i dїinsy. Jej mіodoњж zaprzecza samej sobie. Puсo nic nie wie o їadnej z tych rzeczy. Docieraj№ doс moїe tylko nieregularne drgania i wstrz№sy pкdz№cego po autostradzie samochodu. Chociaї i one nie zawsze: oto poіyka go brama, studnia, jama, paszcza przeszіoњci. Tкtni№ rytmicznie їyіy. Przypіyw. We wczoraj. Њpijњpijњpij. Nie ma ciк teraz, nie ma ciк tutaj. Nie obudzi ciк nawet odgіos gromu sіyszalny i przez њciany ambulansu. Na zewn№trz szaleje burza - deszcz, pioruny, wiatr; pкdzicie przez ciemnoњж w kolumnie anonimowych samochodуw; noc za wami, noc przed wami. A ty, Puсo, ty - їyjesz w dniach minionych, w chwilach, co na wskroњ myњli przemknкіy, w dџwiкkach, co przebrzmiaіy, zanim je usіyszaіeњ, w doznaniach, ktуrych ani wtedy rozumiaіeњ, ani teraz rozumiesz. Tam bezpiecznie. Tam nic ciк nie zrani: wszystko dokonane, a wiкc niezmienne, zamroїone na wiecznoњж. Oto i Juan, juї zupeіnie niegroџny; tylekroж ciк pobiі i poci№і tym swoim noїem, upokorzyі przed wszystkimi, i to pamiкtasz - lecz juї ani razu wiкcej tego nie uczyni, w przeszіoњci ciк nie dosiкgnie. Tu znasz kaїde miejsce, kaїdy czas. To twoje dominium. Terytorium.

Smak њmierci

- To nasze terytorium - rzekі owego dnia Juan. Tamci zagwizdali szyderczo. Rozpoczynaі siк rytuaі. Przejњcie podziemne, ktуrym nikt donik№d nie przechodzi, kryjуwka miejskich zіodziei - tu panuje chіуd nawet w letnie poіudnie, tu panuje cisza nawet w pуіnoc karnawaіu, nie znajdzie ciк poњrуd pl№taniny zgruchotanych pіyt betonowych nadziewanych hartowan№ stal№ їaden policjant, їaden dorosіy nie przeciњnie siк kolczastym tunelem w poduliczny pуіmrok ruiny tunelu; tu moїesz bezpiecznie zbadaж i podzieliж іup. To nasze, nasze terytorium, od posiadania tej meliny zaleїy przetrwanie gangu, st№d dwie przecznice do metra, trzy do przykatedralnego placu їebrakуw, niedaleko takїe do dzielnicy pedofilskich pensjonatуw. Ze slumsуw bowiem nie sposуb dziaіaж bezpoњrednio, to ogromne odlegіoњci; nawet gdy smog siк podniesie, nie dojrzysz z centrum miasta ani bezkresnych pуl tekturowych, blaszanych i glinianych bud, ani lesistych stokуw doliny, gdzie na wietrznych wysokoњciach mieszkaj№ ponad wami prawdziwi bogacze, ksi№їкta drewna, kawy, koki i nielegalnych loterii. Wiкc przejњcie musi byж wasze. Gwarantuje bezpieczeсstwo takїe przed Szwadronami. Bez przejњcia umrzecie z gіodu, wy i wasze siostry, bracia i matki. Bo їebracy juї zagrozili wam њmierci№, a alfonsi z niїszych ulic zawarli umowк z policj№ i zamkn№і siк rynek na jedyne usіugi, w jakich mogliњcie byж konkurencyjni, pozostaіa zatem tylko kradzieї, rozbуj, wіamania i uliczne napaњci. Bкdziecie walczyж. Rytuaі trwa.

Ty, Puсo, ty stoisz trzy kroki za Juanem; їelazny prкt w twej dіoni, їyletka pod jкzykiem. Oczywiњcie, їe siк boisz, baіeњ siк zawsze i wszystkiego, strach masz we krwi jak ten narkotyk, przes№czony przez pкpowinк z organizmu matki, odziedziczony po niej w kolejnej skarlaіej generacji; on, strach, zawsze byі po twojej stronie. A їe siк boisz - krzyczysz, gwiїdїesz i prowokujesz Wкїe jeszcze gіoњniej od innych. I ten strach sprawia, їe kiedy w koсcu Juan ze szczкkiem otwiera nуї i postкpuje krok ku przywуdcy Wкїy, daj№c tym samym znak do ataku - ty skaczesz pierwszy i pierwszy њcierasz siк z przeciwnikiem. Metys, jak ty; niski i chudy, jak ty; boi siк, jak ty. Њlina na wyszczerzonych zкbach. Uderzasz go prкtem w brzuch, ale jednoczeњnie sam dostajesz іaсcuchem rowerowym powyїej prawego kolana. Ugina siк pod tob№ noga, na szczкњcie on tylko krzyczy dziko z bуlu, іaсcuch wypada mu z rкki - nie wykorzystuje przewagi. Zreszt№ krzycz№ wszyscy wokoіo, panuje taki haіas, їe nie sіyszysz nawet swego chrapliwego oddechu. Kurz wapienny podnosi siк na pуіtora metra, rozmazuje siк tunel w tumanach miaіkiego pyіu. Juї tylko wy dwaj. Tamten otwiera brzytwк. Rzuca siк na ciebie. Odbijasz prкtem rкkк z ostrzem, padasz z przeciwnikiem na beton. Zgubiі brzytwк. Leїy pod tob№. Wali wњciekle kolanami, ale jakoњ nie moїe ciк trafiж w krocze. Јapiesz go mocno obur№cz za wіosy i zbliїasz jego twarz do wіasnej. Pluje, klnie, prуbuje gryџж. Trzymasz. Wypychasz wargi, jeszcze siк pochylasz i potrz№sasz energicznie gіow№: raz, drugi, trzeci; i niїej. Juї nie wrzeszczy. Rozchlastane oczy, pociкte gardіo. Ciepіe џrуdіo bije ci rytmicznie na ubrudzony T-shirt. Z powrotem chowasz lepk№ їyletkк pod jкzyk. Њmierж smakuje starym їelazem, wapnem, sol№ i rozgrzanym plastikiem. Nie wiedziaіeњ o tym - nigdy siк nie dowiesz - їe w dniu bitwy w tunelu skoсczyіeњ dziewi№ty rok swego їycia.

Musisz siк jakoњ nazywaж

- Ile masz lat?

- Gуwno.

- Weџ mi, kurwa, nie podskakuj, szczeniaku, bo jak siк wnerwiк, to bкdzie ciк sіychaж na s№siednim posterunku! Ile masz lat?

- Sto.

- Ty, maіy, bкdziesz mi tu pogrywaж - Wszedі wysoki brodacz w cywilu. Podaі tіustej jakieњ papiery. Coњ pomruczaіa, wskazaіa ciк kciukiem, zaklкіa, uњmiechnкіa siк sardonicznie, zapaliіa beznikotynowego papierosa i wyszіa z pokoju. Brodacz usiadі na jej miejscu. Potarі dіugimi palcami nasadк nosa, spojrzaі na ciebie bez wyrazu.

- Gіodny?

- ...

- Pepsi moїe? - Postawiі puszkк na stole. - Weџ.

Nie wzi№іeњ, choж nie piіeњ nic od dwуch dni.

- Sіuchaj, maіy - zamruczaі. - Kіopot z tob№ mamy. Jak zreszt№ z wami wszystkimi. Zabiіeњ tego mкїczyznк, zabiіeњ tк kobietк. Moїe istotnie w samoobronie. Ale ty nic nie chcesz powiedzieж. Co gorsza, nie wiemy nawet, kim jesteњ - rozumiesz? - nie wiemy, jak ciк zapisaж. Jak siк nazywasz? jak masz na imiк? Chcesz, їebyњmy ciк woіali numerem? Jak te zwіoki niezidentyfikowane, ktуre znajdujemy na przedmieњciach, zwіoki takich jak ty dzieci nielegalnych imigrantуw, tylko ci№g cyfr - ale ty їyjesz. Chcesz wrуciж do mamy? Chcesz wrуciж do domu? Powiedz tylko, jak siк nazywasz, zaraz sprowadzimy twoich rodzicуw.

W koсcu siк zorientowaі, їe nie zwracasz na jego sіowa uwagi, їe interesuje ciк wyі№cznie ta puszka pepsi, od ktуrej nie jesteњ w stanie oderwaж wzroku. Podsun№і ci j№ jeszcze bliїej.

- No, napij siк, dalej.

Tylko skuliіeњ siк mocniej.

Mкїczyzna westchn№і, wyprostowaі siк, przeci№gn№і, ziewn№і.

- Co ja z wami mam... Boїe drogi. - Mуwiі do sufitu. - Wczoraj przesіuchiwaіem trzech portorykaсskich szczeniakуw, siedem, osiem i dziesiкж, zgwaіcili i skopali na њmierж zakonnicк, їaden nie umie pisaж, їaden nie zna ojca, їaden nie pojmuje, o co ten szum... Synu, przecieї wiem, їe rozumiesz po angielsku - ale jak chcesz, mogк przejњж na hiszpaсski. Przyprowadzк ci nawet faceta, ktуry szwargocze po portugalsku - Brodacz przerwaі, bo wіaњnie rzuciіeњ siк na stуі, zіapaіeњ puszkк i zacz№іeњ j№ oprуїniaж szybkimi іykami; pіyn pieniі ci siк na brodzie, skapywaі na podkoszulek z Batmanem. Zaraz siк zakrztusiіeњ, pusta puszka wypadіa ci z r№k na podіogк.

- No. Dobre byіo? Chcesz jeszcze? Chcesz? Zaraz ci przyniosк. Powiedz tylko, jak masz na imiк. Tylko tyle. Jak mam ciк woіaж. No. Przecieї musisz siк jakoњ nazywaж. Jesteњ gіodny? Frytki? Hamburgera? Odezwijїe-siк! Cholera, mam ciк oddaж њwirologom, o to ci chodzi? No i co tak wytrzeszczasz gaіy?

Mкїczyzna poklepaі siк po kieszeniach, znalazі gumк do їucia, jeden listek sam wetkn№і sobie do ust, drugi podaі tobie, ale nie wzi№іeњ.

- Mhm, mam juї doњж. Za forsк, co mi pіac№, nie staж mnie nawet na leczenie tych wszystkich nerwic, ktуrych siк tutaj nabawiіem. Przychodzк do domu i patrzк na wіasnego syna jak na przestкpcк. Szlag by to. Claire teї ma dosyж. Wczoraj mi mуwi: wystrzкpiasz siк, czіowieku, jak stary dywan, jeszcze trochк i szmata z ciebie zostanie. Wystrzкpiam siк, kapujesz, maіy? Szmata, ot co. A potem idк do pracy i wyciskam z trzech przedszkolakуw szczegуіy gwaіtu. Chryste, ja powinienem mieж sto patykуw dodatku za szkodliwe warunki pracy! Masz pojкcie? Byle skurwysyn z kok№ na rogu wyci№ga dziennie wiкcej niї ja na miesi№c. A stary na mnie wrzeszczy: jak ciк jeszcze raz zіapiк na posterunku z nikotyn№ w іapie, to wylecisz w dwa kwadranse! To ja, cholera, wejdк mu jutro do gabinetu z zapalonym papierosem w gкbie i niech mnie wywala. Bіogosіawiony, kurwa, to bкdzie dzieс -

- Puсo.

- Cco? Coњ ty powiedziaі?

- Puсo. Woіaj№ mnie Puсo.

Teraz

Puсo њpi w przeszіoњci. Tam jeszcze widzi. Tam jeszcze jest czіowiekiem. Њlepy caіkowicie byіby jedynie wуwczas, gdyby pozbawili go rуwnieї wspomnieс obrazуw, lecz oni nie potrafi№ przeprowadziж selektywnej amnezji z rуwnie wielk№ precyzj№. W przeszіoњci wiкc widzi. Jest dwуch Puсo, a kaїdy temu drugiemu obcy. Kto zrozumie wіasne myњli sprzed godziny? Kto wytіumaczy siк z dnia minionego? Kto usprawiedliwi swe їycie? Їycie Puсo, tak bezksztaіtnie rozpeіzіe w jego pamiкci na wszystkie strony w czasie i przestrzeni - on przecieї nie zna nie tylko godziny i dnia, ale nawet miesi№ca swych narodzin. Ojca, rzecz jasna, rуwnieї; ale takїe matki. Ta zaжpana dwunastolatka, ktуra wydaіa go na њwiat, zginкіa wkrуtce potem, topi№c siк w ulicznej kaіuїy, naszprycowana domowej roboty zacierem. Nigdy jej nie widziaі. Nie zna jej twarzy. Nie istniej№ jej fotografie. Ludzie z Miasta, z ktуrymi rozmawiaі, ciepіo j№ wspominali. Dobra dupa byіa. Woіali j№ „Јysa", bo jedna oficjalna kurwa chlusnкіa j№ kiedyњ po gіowie kwasem, widz№c, їe maіa podbiera jej klientуw. Po prawdzie Puсo niezbyt siк interesowaі swym pochodzeniem. W okolicy, w ktуrej їyі, teraџniejszoњж jest bardzo silna. Teraџniejszoњж, czas niedokonany, niezamkniкty. Przetacza siк po rуwninie burza, pкdzi konwуj po autostradzie, trzeszcz№ krуtkofalуwki kierowcуw, bіyskaj№ wњrуd piorunуw њwiatіa ambulansуw i radiowozуw. Na czarnym niebie piкtrz№ siк sinofioletowe wykікbienia chmur, niczym tіo starotestamentowych hekatomb. Osiemdziesi№t, dziewiкжdziesi№t mil na godzinк na liczniku. Straїnik przewraca kolejn№ kartkк swej ksi№їki; kobieta w lekarskim fartuchu w stosownej chwili zerka z ukosa: to Krytyka czystego rozumu Kanta. Puсo kiwa siк lekko na swym w№skim іoїu w rytm zakolebaс rozpкdzonego wozu. Porusza siк wiкc rуwnieї pajкczy splot aparatury nad nim i kobieta co chwila siкga rкk№ i poprawia czujnik, їyік, opaskк. Ma krуtko przyciкte, ciemne wіosy, ciemne oczy, ciemn№ cerк urodzonej pod zwrotnikiem, twarz bez zmarszczek - szpeci j№ tylko уw mimowolny grymas, wygiкcie ust, jak znamiк pogardy dla siebie samej. Poіyskuje zimno wpiкta w fartuch plastikowa plakietka. Felicita Alonso. Nie tak mуwiі na ni№ Puсo.

Dziwka

- Felicita Alonso - ale wszyscy nazywacie mnie Dziwk№, wiкc nie krкpuj siк.

Byіa rzeka, i most nad ni№, mur, brama, straїnicy. Mur wznosiі siк bardzo wysoko, metry i metry, a jeszcze ponad jego ostr№ krawкdzi№ szczerzyіy siк drapieїne konstrukcje. Jednoњlepne wкїe kamer koіysaіy siк i giкіy sennie.

Urzкdnicy, ktуrym przekazaіa ciк policja, teraz przekazali ciк z kolei mostowym straїnikom. Oni pobrali ci odciski palcуw, zajrzeli w gі№b oczu dziwnymi urz№dzeniami, odciкli kawaіek naskуrka przy paznokciu. Potem wepchnкli ciк do њrodka przez maі№ furtkк w wielkiej bramie. Furtka zatrzasnкіa siк za tob№. Na tк jedn№ chwilк byіeњ znowu sam.

Park jakiњ, stary i zapuszczony, drzewa dziko wychylone nad alejkami, na alejkach grube dywany opadіych liњci, szepcz№ i trzeszcz№ przy kaїdym kroku, wiatr szeleњci nimi nieustannie - nawet niebo widziane st№d zdaje siк byж barwy krematoryjnego popioіu.

- Puсo.

Staіa pod dкbem, z rкkoma ciasno zaіoїonymi na piersi, jakby w obronie przed przenikaj№cym j№ chіodem; dziwnie niska, dziwnie szczupіa - nawet dla ciebie. Paliіa papierosa, takїe w tym drobnym ruchu dіoni do ust objawiaj№c nerwowoњж.

Podszedіeњ do niej, bo nie mogіeњ nie podejњж. Wtedy wygіosiіa swoj№ kwestiк.

- Felicita Alonso - ale wszyscy nazywacie mnie Dziwk№, wiкc nie krкpuj siк.

Pomyњlaіeњ, їe - tak jak ci gliniarze, urzкdnicy i doktorzy - ona siк ciebie boi, pogardza tob№ i jednoczeњnie wstydzi siк za ciebie. Pomyњlaіeњ: gіupia, gіupia Dziwka.

A ona wiedziaіa doskonale, co ci siк w gіowie obraca, nie musiaіa nawet patrzeж ci w oczy.

- No, maіy. Idziemy. Uwaїaj, bo sobie wargк odgryziesz.

- Chuj ci w dupк, cipo іysa.

- Moїe potem. Chodџ, chodџ.

Absurdalnie zabrzmiaіyby zarzekania, їe nigdzie nie pуjdziesz, a i sterczeж tu w nieskoсczonoњж nie miaіeњ bynajmniej ochoty - podreptaіeњ wiкc za ni№, z rкkoma wbitymi koњcistymi pi№stkami w pіytkie kieszenie nazbyt duїej kurtki. Zіoњliwie rozkopywaіeњ naokoіo suche i mokre liњcie. Dziwka co jakiњ czas ogl№daіa siк na ciebie, lecz jej spojrzenie znad krуtkiego papierosa byіo њlepe i puste: nie o tobie myњlaіa. To teї stanowiіo powуd do sіusznego gniewu.

Park okazaі siк olbrzymi. Ten mur, jeњli faktycznie ogradza caі№ posiadіoњж - pomyњlaіeњ - musi ci№gn№ж siк milami i milami. Dziwka doskonale znaіa drogк, szіa szybko, nie zatrzymywaіa siк. Po pewnym czasie dojrzaіeњ ponad gaікziami іysiej№cych drzew zarys dachu odlegіego budynku.

Ostatnie skrzyїowanie alejek, ostatni zakrкt - i wyszliњcie na prost№ przed podjazdem domu. To byіo wielkie, stare dworzyszcze, jedno z tych, ktуre przytіaczaj№ sw№ szar№, ponur№ monumentalnoњci№ nawet wieloletnich mieszkaсcуw. W mniej sіoneczne dni moїna popaњж w depresjк na sam jego widok. W czasie burz z gromami i bіyskawicami doktor Frankenstein oїywia za tymi murami trupio-twarze monstra. Gdy dmie wicher, zwyrodniali lordowie dokonuj№ tu krwawych mordуw. Kamienne gargulce wykrzywiaj№ ohydne pyski i wybaіuszaj№ њlepia, wyczekuj№c odpowiedniego momentu, by spaњж na gіowк samotnemu spacerowiczowi. Tymi alejkami, pozornie zaniedbanym ogrodem, zdziczaіym parkiem, po cmentarnym kobiercu gnij№cych liњci - nie naleїy spacerowaж samotnie. Cisza wiecznie jesiennej posiadіoњci i tak czyni ciк samotnym poњrуd zimnych myњli.

Wyuczony њwiata na wideotece Miіego Jake'a nie mogіeњ mieж innych skojarzeс. Zakl№іeњ, splun№іeњ, kopn№іeњ liњcie: ledwo siк poderwaіy, zlepione, ciкїkie od brudnej wilgoci - zaraz opadіy, zatruta plwocina parku.

Po szerokich schodach weszliњcie na taras ci№gn№cy siк wzdіuї frontu budynku, wyіoїony kwadratowymi pіytami biaіego marmuru. Uniosіeњ gіowк, spojrzaіeњ wzwyї: szara њciana nad tob№, szare niebo. Za mleczn№ szyb№ na drugim piкtrze - za kratami - rozmazana twarz dziecka.

- Szkoіa.

- Tak, Puсo. Szkoіa.

Przez boczne drzwi wyszedі na taras starszy mкїczyzna w kitlu chirurga obficie poplamionym ciemn№ krwi№. Odetchn№і gікboko kilka razy. Zauwaїyі was, zamrugaі, zaraz cofn№і siк do wnкtrza.

Dziwka odrzuciіa peta i post№piіa ku gіуwnemu wejњciu, wielkim szklanym drzwiom. Skinкіa na ciebie; teraz, byж moїe po raz pierwszy od bramy, patrzyіa widz№c. I uњmiechaіa siк lekko, w owej chwili niemal piкkna.

- Chodџ.

Zakup

- Chodџ.

Zaraz ciк powiesz№, Puсo, zawiњniesz na latarni, umrzesz, Puсo; taka jest prawda. Tu i teraz koсczy siк twoje їycie.

Ale jeszcze nie wierzyіeњ tym szeptom - i sіusznie. Choж juї staіeњ na dachu samochodu, juї czuіeњ szorstki sznur na szyi. Јysy naci№gaі go coraz mocniej. Przekrкciіo ci gіowк w lewo.

Nadchodzili ku wam z tej strony dwaj mкїczyџni.

- Co znowu, Zazo? - spytaі blondyn z berett№. To on wydawaі tu rozkazy.

Zazo, niїszy z nadchodz№cych, pokazaі szybkim gestem: interes. Wyїszy, w okularach i pіaszczu, otwarcie taksowaі ciebie i dwуch pozostaіych, czekaj№cych na swoj№ kolej na tylnym siedzeniu samochodu.

Blondyn przeіoїyі berettк do lewej rкki i podaі Zazo praw№. Przywitali siк w milczeniu.

- Chcк ich wykupiж - oњwiadczyі goњж w pіaszczu.

Od nagіego przypіywu nadziei zebraіo ci siк na wymioty, zgi№іbyњ siк w pуі, gdybyњ mуgі. Szarpn№іeњ konwulsyjnie spкtanymi za plecami rкkami, nylonowa linka werїnкіa ci siк gікbiej w ciaіo: linka byіa zamiast kajdanek, ktуre okazaіy siк za duїe na wasze nadgarstki.

Zza kierownicy wysun№і siк kulawy brodacz, od czкstego w№chania њniegu chronicznie zakatarzony. Wstaі, poci№gn№і nosem, zakulaі.

- Co jest?

- Mam go wieszaж? - zwrуciі siк do blondyna zdezorientowany іysy.

- Chwilк. - Blondyn machn№і pistoletem i skin№і na okularnika. - Pan jest z opieki spoіecznej czy co?

- Co za znaczenie? - mrukn№і okularnik, wyjmuj№c z przepastnej kieszeni pіaszcza plik banknotуw o wielozerowych nominaіach. - Pan policjant, a prawa w tej chwili raczej nie strzeїe. Dziesiкж za kaїdego; tego z blizn№ nie weџmiemy, za stary.

Blondyn odwrуciі gіowк, zamrugaі w noc. Tak jak stali, obejmowali spojrzeniem ulicк do trzech przecznic w obie strony, a ty, z wysokoњci swego szafotu, warkocz№cego miкkko na jaіowym biegu, jeszcze dalej; jedynie wiatr bawiі siк na niej puszkami po piwie. To ostatnie rubieїe miasta, pobojowisko w wojnie z ekonomi№, budynki wielopiкtrowe w trakcie przybierania ochronnych barw ruin. Tylko cieni tu mnуstwo; tylko szczury sіychaж. I czasami poszum oddechu miasta wіaњciwego, ktуrego podchmurne menhiry dojrzysz i st№d, jak kontrolnymi ukіadami њwiateі w oknach apartamentуw znacz№ zimny mrok nieba - a noc jest prawdziwie poіudniowoamerykaсsko duszna i wilgotna.

- My tu nie handel prowadzimy - wycedziі policjant po sіuїbie. - Nie jesteњmy jakimiњ kidnaperami. My oczyszczamy miasto. To jest sіuїba spoіeczeсstwu.

- Taa, jasne, nie musi mi pan mуwiж, kim jesteњcie. Ja chcк ich tylko wykupiж. Potraktujcie to jako datek od sponsora.

- Zazo, co to za pajac?

Zazo wzruszyі ramionami, strzykn№і њlin№ na popкkany asfalt.

- Jeџdzi po mieњcie i zbiera bachory, jeszcze jeden poњrednik; od chirurgуw, od alfonsуw czy kogo tam... Ma forsк. No to jak, miaіem go puњciж samopas?

Blondyn schowaі berettк do kieszeni pіaszcza bliџniaczo podobnego okularnikowemu. Nie zapinaі go, pod spodem miaі jedynie siatkowy podkoszulek - podczas gdy okularnik nosiі siк niczym jakiњ ciemny adwokacina.

- A na co ci oni?

- A na przek№skк. Co za znaczenie?

- Teї prawda. Dwadzieњcia.

- Dwanaњcie.

- Dwadzieњcia.

- Do widzenia.

- Zazo?

- O, pierwsi to wy nie jesteњcie, przy mnie zebraі z tuzin. Tam stan№і furgonetk№.

- Dobra, wracaj, dwanaњcie. Hej, zdejmuj go! Zaіуї tego pociкtego.

Pieni№dze - rкka - kieszeс.

- Jak on siк nazywa? - spytaі kupiec, wskazuj№c ciк palcem ze zіotym pierњcieniem.

- Jak on siк nazywa?! - zawoіaі blondyn do chromego.

- Puсo.

- A ten drugi?

- A ten drugi?!

- Te, jak ciк woіaj№? - warkn№і kulawy, tarmosz№c Juana. Juan, z uwagi na zwi№zane na plecach rкce oraz widoczne њwietnie takїe w pуіmroku rany i siniaki, nie mуgі siк wygramoliж z samochodu.

- Jak? Gіoњniej! Mуwi, їe Juan. O kurrrwa...!!

Juan rzuciі siк na kulawego, powaliі go i teraz, klкcz№c na jego piersi, wgryzaі mu siк w twarz. Kulawy miotaі siк po asfalcie, w straszliwym bуlu niezdolny do podjкcia obrony. Juan gryzі; krztusiі siк krwi№, ale gryzі.

Spanikowany blondyn siкgn№і do kieszeni, trafiі na pieni№dze, wygarn№і je z furi№ na ziemiк, wyszarpn№і berettк i przestrzeliі Juanowi gіowк.

- Szlag by to... - mamrotaі, zbieraj№c banknoty.

Zazo i іysy usiіowali w poњpiechu zatamowaж krwotok kulawego. Kulawy nie miaі juї nosa, a nie byі to jedyny ubytek w jego fizjonomii, sk№din№d i przedtem niezniewalaj№cej.

Nie zd№їyіeњ przyjrzeж siк mu lepiej: skorzystawszy z zamieszania, zsun№іeњ siк z dachu wozu i teraz uciekaіeњ ku skrzyїowaniu. Gdyby nie bуl rozdartej skуry odbytu i rwanych przy kaїdym kroku skrzepуw krwi - nigdy nie daіbyњ siк zіapaж okularnikowi. A tak dogoniі ciк i po krуtkiej szamotaninie przewrуciі na asfalt, jeszcze zanim pokonaіeњ poіowк dystansu. Po czym zostaіeњ zawleczony z powrotem pod latarniк.

- Forsa za Juana - zaї№daі kupiec od blondyna. - Sam їeњ mu czachк rozpieprzyі.

- Spierdalaj.

- Za trupa mam pіaciж?

Blondyn przystawiі lufк beretty do lewego szkіa okularуw tamtego.

- Spierdalaj.

Twуj wіaњciciel tylko spojrzaі na kulawca, ktуry, przytrzymywany przez Zazo i іysego - a zataczaі siк i dosіownie leciaі im przez rкce - wymiotowaі przy kole samochodu w kaіuїк wіasnej krwi.

- Idziemy, Puсo.

Sprzedaї

- Idziemy, Puсo.

Stary Jacco potrz№sn№і tob№ za ramiк. Ten osiemdziesiкcioletni Indianin rzadko kiedy wymawiaі naraz wiкcej jak trzy, cztery sіowa.

Cienisty chіуd parteru zrujnowanego puebla, stanowi№cego dom i zarazem miejsce pracy Jacco, zniechкcaі do wyjњcia w otumaniaj№cy upal, pod mordercze promienie zenitalnego Sіoсca. Spaж, spaж; tutaj, w stercie postrzкpionych kocуw i wyblakіych ponchos, wciњniкtej w cuchn№cy suszonym nawozem k№t, odespaіeњ kaїd№ nocn№ godzinк spкdzon№ w ojczystym mieњcie na іupieїczych eskapadach i mкcz№cym czuwaniu w trakcie іowуw. Ile to juї czasu? - min№і tydzieс takiej sennej, zwierzкcej wegetacji w sercu meksykaсskiej pustyni, w milcz№cej goњcinie antypatycznego Jacco. Nocami, od zapachu narkotykowego zacieru wypeіniaj№cego wielkie kadzie ciemniej№ce pod przeciwlegі№ њcian№, nachodziіy ciк niepokoj№ce, chore wizje. Chіodnymi wieczorami zaњ, o zachodach Sіoсca, ktуre nad meksykaсsk№ pustyni№ s№ bardzo piкkne, siadywaіeњ przed pobielan№ wapnem њcian№ puebla na ustawionej na dwуch kamieniach desce - i pіakaіeњ. Nikt nie patrzyі, byіeњ sam, Jacco gdzieњ pijany b№dџ upijaj№cy siк, wokoіo dziesi№tki mil wietrznego pustkowia, piasku koloru ochry, o zachodzie prawie karmazynowego - tam i wtedy mogіeњ pіakaж w poczuciu peіnego bezpieczeсstwa. Panowaі taki spokуj - taki wielki, њmiertelny spokуj - їe byіeњ w stanie wyobraziж sobie i uwierzyж nawet w to piekіo i niebo, o ktуrych opowiadaіy wam sinym њwitem stare prostytutki z placu Generaіa.

Czіowiek w okularach, ktуry ciк odkupiі od Szwadronуw Њmierci, oraz jego nieodmiennie anonimowi wspуlnicy, przeszmuglowawszy ciк przez szereg granic paсstw, o ktуrych nigdy wczeњniej nie sіyszaіeњ (bo nie sіyszaіeњ o їadnych paсstwach z wyj№tkiem swej ojczyzny, no i Zіotej Ameryki) - ludzie ci w koсcu pozostawili ciк tu na іasce milcz№cego Jacco, niczego nie tіumacz№c, niczego ci nie nakazuj№c ani nie zakazuj№c. Co samo w sobie mogіo siк zdawaж postкpowaniem nielogicznym, lecz ty nie byіeњ jeszcze nauczony wiary we wszechobecnoњж logiki i przyj№іeњ rzecz bez zdziwienia: pozostawaіeњ dzieckiem chaosu. Dziaіo siк, co siк dziaіo; њwiat pіyn№і i niуsі ciк swobodnie w swoim nurcie. Ci, co wierzgaj№ - ton№. Ani tej filozofii nie artykuіowaіeњ, ani o niej nie myњlaіeњ, ani nawet nie zdawaіeњ sobie sprawy z charakteru wіasnej natury w odrуїnieniu od natur innych ludzi. Tam, w slumsach, w Mieњcie Dzieci, w smrodzie, gіodzie i upale - nie tak siк myњli. Po prawdzie, tam nie myњli siк prawie w ogуle.

- Idziemy.

Wstaіeњ, poniewaї on chciaі, їebyњ wstaі. I wyszedіeњ na zewn№trz, poniewaї nie byіo powodu, їeby nie wyjњж. Tak, wіaњnie tak siк їyje tam, sk№d pochodzisz.

Sіoсce uderzyіo ciк w skroс ognistym obuchem. Zachwiaіeњ siк. Oњlepiony, oњlepiony.

- Czeka na ciebie - rzekі Jacco, pchn№wszy ciк w plecy. - Dalej. - Jego portugalski byі cokolwiek anachroniczny i chropawy, ale caіkowicie zrozumiaіy.

Mкїczyzna siedziaі na masce nowoczesnego czarnego samochodu i paliі papierosa. To byі Miіy Jake, ale wtedy jeszcze nie znaіeњ jego imienia, wiкc, gdy tylko wrуciі ci wzrok, pomyњlaіeњ sobie: pierdolony pedaі. Mкїczyzna miaі kilkanaњcie stalowych kolczykуw wkіutych pod skуrк gіadko ogolonej twarzy, uszu i szyi, a ubrany byі w letni garnitur wіoїony na goіe, bezwіose ciaіo. Uњmiechaі siк szeroko do ciebie.

Zacz№і w angielskim:

- Nie uњmiechniesz siк do mnie? Lubiк szczкњliwe dzieci. - Po kaїdym zdaniu nastкpowaіa dіuїsza chwila kontrolnego milczenia. - Cуї, mуj chіopcze...? B№dџ miіy dla Miіego Jake'a. Papierosa...? No, dalej, ja nie gryzк. Mmm... pokochasz mnie, zobaczysz... - Zeskoczyі z maski, odrzuciі niedopaіek i przestaі siк uњmiechaж. - Sіodki Jezu, on jest do niczego. Co za ponury skurwiel! Na miіoњж bosk№, jeden pieprzony uњmiech...! - Chciaі ciк uderzyж otwart№ dіoni№ w twarz, ale siк uchyliіeњ. - Cholera! Wіaџ do њrodka! Teraz jesteњ mуj i bкdziesz robiі, co ci powiem! Do њrodka! Co, nie nauczyli ciк? Juї ja ciк nauczк! - Poszukaі nowego papierosa i zapaliі go. Znowu zacz№і siк do ciebie uњmiechaж. Wystraszony, odbiegіeњ tymczasem kilkanaњcie metrуw od samochodu i teraz za plecami miaіeњ jedynie jasny przestwуr rozpalonej miraїami pustyni. - Ze mnie naprawdк miіy facet, Puсo, bardzo miіy, przekonasz siк. No. Dalej. Wszystko bкdzie dobrze.

Teraz

Puсo њpi, ale jednoczeњnie jest przytomny. Њpi, bo skazili mu krew; a zachowuje przytomnoњж, bo jeszcze wczeњniej skazili mu umysі, wdarli siк do wnкtrza jego gіowy, odbieraj№c mu zdolnoњж zapadniкcia w уw - jakїe ludzki - stan bezњwiadomoњci. To zakazane. Wiкc i ta narkoza nie wyі№czyіa go do koсca. Wprawdzie wiкkszoњж bodџcуw doс nie dociera, a myњlami dryfuje Puсo w przeszіoњci - lecz wіaњciwsze byіoby tu stwierdzenie, iї marzy na jawie. A w tym byі zawsze dobry. Marzenia produkowaі bardzo wysokiej jakoњci, ludzie podziwiali jego barokowe kіamstwa i dzieciкco rozbuchane konfabulacje. Potem naogl№daі siк wideo Miіego Jake'a i marzenia mu zdziczaіy, lecz wci№ї mуgі w nie uciec. Teraz jednak pozbawiony zostaі umiejкtnoњci tworzenia prywatnych alternatywnych przyszіoњci, ostaіa mu siк jeno przeszіoњж. Woleliby zabraж i j№, ale ci, ktуrym rzeczywiњcie zabrali, pokrzywili siк jakoњ dziwacznie - wiкc dali sobie spokуj, poszli na kompromis. Felicita powiedziaіa mu kiedyњ, їe tak naprawdк czas miniony nie jest waїny i їeby siк skoncentrowaі na teraџniejszoњci - ale na czym teraz ma siк koncentrowaж? Buszuj№ mu po umyњle spuszczone ze smyczy myњli; a kumuluj№c siк, owe mentalne ruchy Browna powoduj№ przypadkowe spiкcia na korze mуzgowej: od czasu do czasu drgnie samowolnie gіowa Puсo, zatrzepocz№ mu palce, zaіamie siк oddech, podskoczy pochwycona nibyskurczem stopa. Felicita przypatruje siк temu ze swego miejsca przy szoferce. Ochroniarz myњli o niej: - Ciekawe czy przygryza wtedy doln№ wargк, czy zamyka oczy? - Ona myњli o Puсo: - Nigdy nie bкdк mieж dzieci, wysterylizujк siк. - A Puсo, Puсo jest tylko ciaіem, trzкsie siк na noszach jak martwa tusza miкsa. Gdyby jeszcze uniуsі powieki. Ale przecieї nie moїe, ma zaszyte. Ochroniarz myњli o Puсo: - Biedny dzieciak. - Felicita myњli o ochroniarzu: - Nienawidzк ich. - A Puсo jak przedmiot. Dobiegіo go, nierozpoznawalnie zmiksowane, echo grzmotu; skojarzyі co innego: odlegіy іoskot karabinu maszynowego.

Baњс

- Sіyszysz?

- To Cillo czyњci El Dorado.

- Mуwili, їe jest na Cillo wyrok.

- Wykupi siк, wykupi.

Siedzieliњcie na szczycie nie do koсca wyburzonego muru starej fabryki, na skraju slumsуw. Byі wieczуr, zbliїaі siк wasz czas. Domino czкstowaі ciк orzeszkami ziemnymi z ukradzionej ze straganu puszki. Domino posiadaі prawdziwy nуї sprкїynowy, identyczny z Juanowym. Za godzinк mieliњcie umуwiony skok na klienta znajomej mкskiej kurwy. Ten klient okaїe siк czіowiekiem Barona i zastrzeli Domino, a tobie wybije kilka zкbуw - ale na razie Domino їyje, jeszcze wasz czas nie nadszedі: siedzicie i snujecie nocn№ baњс Miasta.

- On urodziі siк za њciekiem, tam, gdzie teraz s№ Maciory. Dokіadnie tak samo ojca nie znaі, a matkк mu gdzieњ zar№bali albo teї sama kiwnкіa od przeжpania. Tak samo noc№ szmeraі po Dzielnicy. A teraz, teraz patrz, kto on jest, czym on jeџdzi, gdzie mieszka; ile ma spluw na zawoіanie, ile dup na jedno sіowo. Bo to byіo tak: podwкdziі u Platfusa portfele czterem klientom pod rz№d, a tam siedziaі i widziaі to Srebrny Gorgola. Wychodzi za nim, іapie Cillo i mуwi mu: „Dobry jesteњ, maіy, bardzo dobry; teraz robiж bкdziesz dla mnie". I zabiera go do siebie. I Cillo robi dla Srebrnego Gorgoli.

I Gorgola widzi, їe Cillo jest najlepszy. Mуwi mu: „Masz tu, Cillo, gnata, idџ i kropnij tego a tego, bo bruџdzi mi, matkojebca jeden". Cillo idzie i goњcia juї nie ma. Gorgola jest zadowolony i Cillo odt№d juї nie bкdzie siк martwiі o pieni№dze. A potem wpada ten interes i Cillo rozwala Gorgolк i teraz mуwi№ na niego: Zіoty Cillo. A urodziі siк - o, tam, za њciekiem...

Czas. Zeskoczyliњcie z muru, ruszyliњcie powoli ku Dzielnicy. Domino bawiі siк tym noїem, swoim talizmanem, amuletem.

- A wyobraџ sobie - rozmarzyі siк - tylko sobie wyobraџ....

Testy

- Wyobraџ sobie, Puсo, їe wychodzisz na korytarz. Korytarz jest bardzo dіugi, nie widzisz jego koсca, posadzkк ma z gіadkich, zimnych stalowych pіyt, њciany wyіoїone kafelkami. Їadnych okien, a mnуstwo drzwi. Sufit zakrywaj№ jaskrawo њwiec№ce lampy, w tym korytarzu jest bardzo jasno. Idziesz. Sіyszysz tylko wіasne kroki. Idziesz i idziesz. Nagle otwieraj№ siк jedne z drzwi, kilkanaњcie metrуw przed tob№. - Czarnoskуry doktor przerwaі, nie oderwaі jednak od ciebie wzroku; Dziwka, siedz№ca w k№cie na plastikowym krzeњle, obojкtnie przegl№daіa wydruki z maszyn, ktуre tego ranka zadawaіy ci bуl. - Patrzysz, ale nikt w nich nie staje. Podchodzisz. Wtedy to zauwaїasz. Opuszczasz spojrzenie: na dуі, na posadzkк. On nie ma nуg ani r№k, nie umie mуwiж, jest њlepy; i tak od urodzenia. Kadіub. Wypeіza przez drzwi i sunie po podіodze ku tobie. Puсo? Puсo? Caіujesz go, Puсo, pochylasz siк i caіujesz.

Od plastrуw, ktуrymi poprzyklejali ci do ciaіa chіodne koсcуwki rуїnych urz№dzeс, rozswкdziaіa ciк skуra. Trudno ci siк skupiж na sіowach wysokiego Murzyna, choж jego angielski jest maksymalnie uproszczony i nie musisz siк wysilaж, by zrozumieж, co do ciebie mуwi. Zreszt№ niewaїne. To s№ wrogowie, wrogowie.

Doktor westchn№і, wstaі, spojrzaі na Dziwkк, podszedі do wysokiego okna wychodz№cego na okalaj№cy Szkoік dziki jesienny park, postaі tam chwilк, potem wymaszerowaі z pokoju, cicho zamykaj№c za sob№ plastikowe drzwi.

Dziwka ziewnкіa i rzuciіa papiery na biurko.

- Zmкczony?

- Odwalcie siк ode mnie.

- To tylko tak na pocz№tku, Puсo. Musimy ciк poznaж.

- Coњcie mi wtedy dali do picia? Dlaczego niczego nie pamiкtam?

- S№ takie testy, ktуrych przeprowadzania nie powinieneњ pamiкtaж.

- Co to za popieprzona szkoіa...

Zaњmiaіa siк.

- To jest bardzo wyj№tkowa szkoіa i niezwykіych rzeczy tu uczymy. Zobaczysz, zobaczysz. Pewnego dnia... moїe jeszcze bкdziesz sіawny.

- Nie chcк byж sіawny - warkn№іeњ, zіy, їe zdoіaіa wci№gn№ж ciк w rozmowк.

Zgasiіa uњmiech, zaczкіa szukaж po kieszeniach papierosуw.

- My ciк nauczymy, czego masz chcieж.

Zabraіeњ siк do zrywania z siebie czujnikуw. Dziwka wzruszyіa ramionami.

- Moїe masz racjк. Na dzisiaj juї dosyж. Odpocznij. Jutro zaliczysz resztк testуw apercepcyjnych, wydolnoњciуwki i lingua questo. Testy matematyczne to kiedyњ przy okazji. - Zapaliіa papierosa. - Ubierz siк. Pokaїк ci, gdzie bкdziesz mieszkaі. Poznasz kolegуw. Nie bкdziesz ich tu miaі tak duїo.

- Czego mi nie wolno?

Spojrzaіa dziwnie.

- Tym siк nie przejmuj.

Wyszliњcie do holu. Schody jak w operze; widziaіeњ opery na filmach u Miіego Jake'a, wiкc miaіeњ porуwnanie. Tu, na parterze Szkoіy, zawsze duїo ludzi, ruch, zamieszanie, szybkie dialogi w przypadkowych spotkaniach. Їadnych dzieci, sami doroњli. Niektуrzy w kitlach jak lekarze, niektуrzy w mundurach jak policjanci, ale najpewniej ani to jedni, ani drudzy. Nikt siк wam nie przygl№daі.

- Wypuњcicie mnie? Kiedy?

Popchnкіa ciк ku schodom.

- To nie jest kara. Zostaіeњ tu zgodnie z prawem przekazany przez Opiekк Spoіeczn№. Jesteњmy instytucj№ rz№dow№. Tak№ specjaln№ szkoі№.

- Poprawczak?

- Nie, nie. Powiedziaіam: to nie jest kara. Niewaїne, co przeskrobaіeњ, Puсo.

I wіaњnie dlatego, їe nie wierzyіeњ w logikк - spytaіeњ, tkniкty profetyczn№ myњl№:

- Co wy mi zrobicie?

Coњ odpowiedzieж musiaіa.

- Nie martw siк, Puсo, wszystko bкdzie dobrze.

Wideo

Przez caіy okres pracy dla Miіego Jake'a їywiіeњ siк ogl№danymi na wideo filmami. Inne dzieci z jego stajni albo жpaіy na zabуj, albo zapadaіy w jakiњ katatoniczny trans, albo - choж to najrzadziej - podejmowaіy њmieszne, nieudolne prуby samobуjstwa. Ty siedziaіeњ przed wideo. W ostatecznym rozrachunku to wideo uratowaіo ci їycie, lecz przecieї ogl№daіeњ je po prostu dla czystej radoњci uczestnictwa w efektownych kіamstwach. Tam byіy mityczne њwiaty wiecznej szczкњliwoњci, њwiaty ludzi, jakich nie ma, niemoїliwych zachowaс, niemoїliwych sіуw i myњli. I tam zwyciкїaіo dobro, tam w ogуle to dobro istniaіo jako realna siіa; nauczyіeњ siк na nowo owego sіowa z filmуw wideo wіaњnie, bowiem prostytutki z placu Generaіa nie potrafiіy go jasno wytіumaczyж. W telewizorze byіo dobro, w telewizorze byіo szczкњcie; nie wierzyіeњ w nie po wyі№czeniu urz№dzenia, bo tamte њwiaty w rzeczywistoњci nie istniaіy, wiedziaіeњ o tym - ale lubiіeњ przecieї bajki. Wideoteka Miіego Jake'a byіa ogromna, tysi№ce kaset, skіad prawdziwy. Angielski, jakiego siк z tego wideo z czasem nauczyіeњ, ten pierwszy, prostacki, niedoszlifowany staraniem nauczycieli ze Szkoіy - byі angielskim slangowym, amalgamatem narzeczy etnicznych gett, gwar њrodowiskowych gangsterуw, gliniarzy, prawnikуw i їoіnierzy. Szybko zatraciіeњ akcent: byіeњ mіody, byіeњ dzieckiem. Samotnoњж tak naprawdк ci nie przeszkadzaіa, nie nauczono ciк lubiж towarzystwa innych ludzi, wiкc nie tкskniіeњ za nim, bo i za czyim towarzystwem miaіeњ tкskniж? Praca u Miіego Jake'a nie byіa specjalnie mкcz№ca, zdarzaіy siк bardzo dіugie przerwy pomiкdzy kolejnymi nagraniami. Jeњli coњ ci dokuczaіo, to jedynie przymus ci№gіego przebywania w czterech њcianach - ten rok spкdziіeњ w zamkniкtych pomieszczeniach, nigdy nie wychodziіeњ na zewn№trz, nawet woїony do powciskanych gdzieњ w okolicy centrum miasta ciasnych, tymczasowych studiуw filmowych, nawet wtedy widziaіeњ њwiat jedynie przez szybк. Jake i jego kobieta, Holly, bardzo dobrze strzegli swego towaru; w koсcu stanowiіeњ ich џrуdіo utrzymania. I dbali o ciebie. Co prawda jedzenie byіo irytuj№co monotonne - niemal uzaleїniіeњ siк od pikantnej meksykaсskiej pizzy - lecz nie zdarzaіo ci siк juї kіaњж spaж gіodnym. A Miіy Jake wcale tak czкsto nie biі, bardzo rzadko zaњ na tyle mocno, by pozostaіy њlady, bo potem reїyser na niego krzyczaі i piekliі siк charakteryzator; zreszt№ Jake'owi szybko przechodziі gniew. Bіyskawicznie zmieniaіy mu siк nastroje. Kiedyњ przyniуsі ci w prezencie plastikowe przeciwsіoneczne okulary. A gdybyњ chciaі, mуgі ciк zaopatrywaж w co taсsze narkotyki, inne dzieci z jego stajni dostawaіy swoje porcje codziennie przy jedzeniu. Wіaњciwie porz№dnie wњciekі siк tylko wtedy, gdy odkryі, їe zacz№іeњ siк uczyж czytaж i pisaж. Lataі po domu, wymachuj№c twoimi bazgroіami i wrzeszcz№c: - To po to wydajк na tego maіego sukinsyna tyle forsy?! Po to?!! - Ale przyszіa Holly i przed wieczorem byі juї spokojny.

Ogl№daіeњ na wideo Jake'a kaїdy film, jaki miaі w swych zbiorach, bo w tym wіaњnie - nie w rzeczywistym - њwiecie їyіeњ. Lecz w koсcu i te zbiory zaczкіy siк wyczerpywaж. Siкgn№іeњ zatem po kasety upakowane w tekturowych pudіach spiкtrzonych pod њcianami piwnicy. Okazaіo siк, iї na nich nagrana jest produkcja Jake'a i kompanii. Rychіo znudziіbyњ siк tymi karykaturalnymi obrazami spoconych nagich ciaі, prкї№cych siк, wij№cych, drї№cych epileptycznie i wydaj№cych њmieszne dџwiкki - gdybyњ nie odkryі na sporej czкњci owych filmуw samego siebie. Nie tak to zapamiкtaіeњ. Na wideo byіeњ inny. Na wideo wszyscy ci mкїczyџni i kobiety byli inni. Nawet wygl№daіo na to, їe im i tobie sprawiaіa ta seksualna gimnastyka jak№њ przyjemnoњж, choж doskonale wiedziaіeњ, їe tak nie byіo. Gіos wydawany przez twoje ciaіo z ekranu telewizora nie byі twoim gіosem. Podіoїyli go. Sіuchaіeњ i parodiowaіeњ samego siebie. Ale i mimo owego humorystycznego akcentu w koсcu dotknкіa ciк nuda: te filmy po prostu nie miaіy їadnej fabuіy. Przegl№dn№іeњ jeszcze parк, siкgn№іeњ do innego pudіa; to samo. Do jeszcze innego; takoї. I do czwartego; i niby teї nic nowego, lecz przewijaj№c taњmк, dostrzegіeњ przy koсcu jak№њ szamotaninк, rozіopotane w zmiksowanych nienaturalnym tempem przesuwu kadrach - plamy gor№cej czerwieni. Wrуciіeњ do zwykіej prкdkoњci. Tego chіopca, uїytkowego bohatera owego filmu - mordowali wіaњnie niedawni jego kochankowie. Cofn№іeњ, zobaczyіeњ jego twarz: on mieszkaі tu z wami przez kilka miesiкcy, byі u Miіego Jake'a, jeszcze zanim ten przywiуzі ciк z pustyni od Jacco. Parк tygodni temu znikn№і, ale przypuszczaіeњ, їe siк zaжpaі, bo to byі szprycer peіn№ gкb№. Woіali go Guyjo, pochodziі z Bangkoku; kiedyњ pobiіeњ siк z nim o paczkк gum do їucia. Kiepsko mуwiі po angielsku. Na filmie wywrzaskiwaі falsetem swe histeryczne bіagania z bezbікdnym akcentem z Nowej Anglii, podczas gdy њniadoskуra dziewczyna sunкіa skrwawion№ brzytw№ przez jego podbrzusze.

Teraz

Bo њwiat jest okrutny i nawet sіodkim, familijnym filmom z Jake'owego wideo nie udaіo siк tej oczywistej dla Puсo prawdy zafaіszowaж. Jest to okrucieсstwo dzikiego drapieїcy z gікbi puszczy, ktуry pojawia siк na ekranie na krуtki moment, by w krwioїerczym szale wymordowaж pуі ekspedycji, a potem rуwnie niespodziewanie znikn№ж w gкstwinie: ludzie bкd№ krzyczeж, pіakaж i przeklinaж zwierzк, jakby nie zdaj№c sobie sprawy, їe to wіaњnie tylko zwierzк. Zіo uosabia w nim swym kunsztem reїyser. Okrutnym moїna byж jedynie w obliczu czіowieka, ktуї inny bowiem nazwaіby okrucieсstwo? Puсo zaњ nie respektowaі їadnych praw poza prawami dїungli i nawet teraz, uwiкziony w karcerze swego ciaіa, w pкdz№cym przez noc, przez gasn№c№ burzк, rozkoіysanym ambulansie, nawet teraz, pуіprzytomny w uspokajaj№cym rozci№gniкciu pomiкdzy wczoraj a dzisiaj - nie nazwie tych ludzi okrutnymi. Felicita Alonso, Dziwka - ona byж moїe jest jego wrуg, byж moїe przyjaciel, byж moїe matka, ktуrej nigdy nie miaі - lecz wszystko to byж moїe, wszystko to chwilami i nie naprawdк. Nienawidziж Puсo potrafiі doskonale, lecz os№dzaж po prostu nie umiaі. Prostytutki z placu Generaіa nie opowiadaіy im o sprawiedliwoњci, bo wyњmialiby je. Prostytutki z placu Generaіa opowiadaіy im o Bogu, poniewaї Bуg jest wszechmocny, a to coњ znaczy. Bуg jest takїe dobry, ale to znaczy o wiele mniej. Sprawiedliwoњж zaњ nie znaczy nic, sіowo to jest puste niczym spojrzenie Puсo, i choж z іatwoњci№ przekіada je on na piкж innych jкzykуw, w kaїdym z nich brzmi jednako њmiesznie. To jest mуj nуї, mawiaі Juan, a to jest jego nуї, ale jak ja miaіbym spluwк, to by dopiero byіo sprawiedliwie, bo strzeliіbym mu prosto w mordк i byіoby po sprawie. Ha, tak№ sprawiedliwoњж Puсo rozumiaі. A przecieї czuі їal, czuі gorycz, czuі zіoњж i gniew; oczywiњcie, їe czuі. Gdyby zobaczyі tego dwumetrowego ochroniarza, siedz№cego w nogach noszy i z trudem udaj№cego, iї czyta - gdyby ujrzaі ten jakoњ symboliczny obraz, byж moїe zdoіaіby jasno i pojmowalnie dla innych wytіumaczyж swoj№ postawк: To oni maj№ spluwy. Ale nie zobaczy. Jad№. Musieli zwolniж, bo na autostradzie byіa kraksa, osiemnastokoіowiec wypeіniony wiezionymi do rzeџni koсmi wpadі w poњlizgu na mokrej jezdni, na nieprzepisowo zaparkowanego buicka. Pobocze i pole za szos№ pokrywaj№ ciaіa koni o sierњci ciemnej i bіyszcz№cej od deszczu, koni martwych oraz jeszcze їywych. Jest blokada, policjanci z drogуwki, w przeciwdeszczowych pelerynach, z latarkami i krуtkofalуwkami w rкkach, biegaj№ wszкdzie dookoіa. Њwiatіa stoj№cej w glinie pobocza karetki bіyskaj№ їуіto i czerwono; na szczкњcie ambulanse karawany nie s№ oznakowane, toteї nikt ich nie zatrzymuje dla wymuszenia pomocy. Burza gaњnie i nie uderzaj№ juї pioruny, skoсczyіy siк bіyskawice i grzmoty; a jednak co chwila huczy na zewn№trz jeden i drugi strzaі - to ci ludzie, ci ludzie jak cienie w deszczu, spaceruj№cy w bіocie i we krwi i dobijaj№cy konaj№ce zwierzкta. Huki Puсo sіyszy, chociaї nie wie, co oznaczaj№. Domyњla siк. W tej chwili caіy њwiat ma w domyњle. Puсo zawsze їyі poњrуd tajemnic.

Tajemnica

Wygl№daі niczym pіon№cy anioі. Zobaczyіeњ go z okna іazienki, jak biegnie przez park, w stronк wewnкtrznego muru i zamkniкtej nim zakazanej strefy. Biegnie, a blask bij№cy od jego њnieїnobiaіych skrzydeі tworzy w nocnej gкstwinie wysokich drzew przepіywaj№ce szybko gікbokie cienie.

To byі dopiero twуj pierwszy miesi№c w Szkole, nadal miaіeњ j№ za jakiњ nowoczesny, postкpowy poprawczak. Obudziі ciк w њrodku nocy pіacz Ricka; skl№іeњ go i poszedіeњ siк odlaж. A tam pod oknem іazienki odbywaіo siк polowanie na pіon№cego anioіa.

Ale wnet siк zorientowaіeњ, їe to їaden anioі. Byі sporo niїszy od tych mкїczyzn w mundurach, ktуry go њcigali; byі dzieckiem. Przycisn№іeњ twarz do zakratowanej od zewn№trz szyby, lodowato zimnej. Przecieї on nie mуgі byж teї dzieckiem. Poruszaі tymi swoimi skrzydіami, i њwieciі, i biegі jakoњ nie po dzieciкcemu, nie po czіowieczemu. Mign№і ci raz i drugi blady owal jego twarzy. To nie byіa twarz. Coњ њcisnкіo ciк w їoі№dku. Nie strach, coњ subtelniejszego, trudniejszego do opisania.

A tamten wci№ї prуbowaі uciec, chociaї oni juї go okr№їyli, odciкli od ciemnej gкstwy parku i wewnкtrznego muru granicznego. Nagle krzykn№і - usіyszaіeњ ten krzyk przez szczelnie zamkniкte okno, przez grube kamienne mury: wysoki, rozpaczliwy, ptasi wrzask, rozedrgany okrutnie na wznosz№cej siк nucie. Umilkі nagle i niespodziewanie - wtedy tego nie rozumiaіeњ, poj№іeњ duїo pуџniej: krzyk њciganego przeszedі w ultradџwiкki i to dlatego rozszczekaіy siк wњciekle ogary w psiarni. Moїe nie byі to anioі, ale z pewnoњci№ nie byі to rуwnieї czіowiek.

Trudno ci przyszіo tej nocy powtуrnie zasn№ж, choж Rick, upity swymi іzami, pogr№їyі siк juї w bolesnej drzemce i nie zakіуcaі ciszy. Pіon№cy anioі. To od tamtej chwili zacz№і siк zmieniaж twуj stosunek do Szkoіy. Owo nocne objawienie otworzyіo ci oczy na niezwykіoњж sytuacji, ktуrej inaczej dіugo jeszcze byњ nie zauwaїaі, pozbawiony skali porуwnawczej. Lecz teraz wiedziaіeњ, podpowiedzieli ci bohaterowie thrillerуw z Mike'owego wideo, podszepnкіa њwiкta cisza wielkiego, ciemnego budynku: jest w Szkole jakaњ Tajemnica.

Nauczanie pocz№tkowe

Duї№ wagк przywi№zywali do jкzykуw. Angielski, ale takїe portugalski, w ktуrym nie umiaіeњ wszak ani czytaж, ani pisaж, ani nawet poprawnie mуwiж; takїe jкzyki sztuczne, i kodowe, i komputerowe od tych wysokiego rzкdu poczynaj№c, a koсcz№c na maszynowych, bazuj№cych na zapisie wyі№cznie zerojedynkowym. Przejњcie do matematyki nast№piіo zatem bardzo іagodnie, prawie niedostrzegalnie. I po prawdzie nie dostrzegaіeњ w nim niczego nienormalnego (bo i jakaї byіa ta twoja norma?), nie protestowaіeњ przeciwko programowi nauczania, ktуry nijak siк miaі do poziomu twego dotychczasowego wyksztaіcenia i wychowania, do twojego pochodzenia i wieku. To nie byіo miejsce, w ktуrym moїna swobodnie protestowaж, to nie byli ludzie, ktуrzy by podobne protesty tolerowali, a i ty nie byіeњ przyzwyczajony do takiego sposobu myњlenia, co zezwala na bunty skierowane przeciwko rzeczywistoњci. Rzeczywistoњж siк akceptuje albo rzeczywistoњж nie akceptuje ciebie i dopiero wtedy jest naprawdк џle. Wiкc uczyіeњ siк pilnie. I wcale nie tak od razu domyњliіeњ siк ich wysokiej oceny twej inteligencji. Ale wreszcie poj№іeњ: oni by ciк tu nie przywieџli, gdyby nie byli pewni, їe podoіasz. To te testy, te testy, ktуre ci robiono jeszcze na policji i w domach opieki. Zostaіeњ wybrany.

Z filmуw wideo domyњlaіeњ siк, jak wygl№da klasa w zwyczajnej szkole. A tu nie byіo klas. Ta Szkoіa zatrudniaіa wiкcej nauczycieli, aniїeli posiadaіa uczniуw. Nie wystawiano w niej ocen. Nie istniaі tu podziaі na godziny lekcyjne i konkretne przedmioty. Nie byіo rywalizacji pomiкdzy dzieжmi: kaїdy pobieraі nauki w caіkowitej separacji od reszty. Nikt nie zabraniaі wam prowadzenia rozmуw - w ogуle nie wydawano sztucznie egzekwowanych zakazуw; jeњli coњ byіo zabronione, po prostu nie miaіeњ szans, by zarz№dzenie to zіamaж, i z tej niemoїliwoњci wіaњnie wnioskowaіeњ o zakazie. Miewaliњcie niekiedy okazjк wymieniж siк doњwiadczeniami, i rzeczywiњcie czкsto siк nimi wymienialiњcie - nie naruszaіo to jednakїe w їaden sposуb narzuconego schematu nauki. Ci znajduj№cy siк na etapie nauczania pocz№tkowego - jak ty przez pierwsze miesi№ce - uczyli siк w zasadzie wszyscy tego samego. Dopiero pуџniej њcieїki ich edukacji siк rozchodziіy, lecz pуџniej - pуџniej rozchodzili siк i oni sami: przenoszono ich do innej czкњci Szkoіy. Nie istniaіa rуwnieї reguіa okreњlaj№ca moment tego przeniesienia, nie miaі naс wpіywu ani wiek ucznia, ani dіugoњж okresu dotychczasowej nauki. W kaїdym razie wy tej reguіy nie znaleџliњcie. Polecenie przeniesienia mogіo nadejњж kaїdego dnia. Lecz уw stan ci№gіego zawieszenia „pomiкdzy", dla innych byж moїe mкcz№cy, dla ciebie nie byі niczym niezwykіym. W istocie to do pogr№їenia w rutynie i spokoju niezmiennoњci musiaіbyњ siк przyzwyczajaж. I nie stanowiіeњ pod tym wzglкdem wyj№tku wњrуd wychowankуw Szkoіy. Nie zabraniano wam rozmуw, wiкc rozmawialiњcie: oni wszyscy byli takimi samymi wyrzutkami jak ty, Puсo. Wszystkich ich pozbierano - za poњrednictwem policji lub innych rz№dowych instytucji - z miejskich њmietnisk, ze slumsуw, z rozbitych melin. Znaleџli siк tu - uњwiadomiіeњ sobie wkrуtce - wіaњnie dlatego, їe nie byіo nikogo, kto mуgіby siк za nimi uj№ж, kto mуgіby ich odszukaж i z pomoc№ jakichњ bohaterskich prawnikуw wyrwaж ze szponуw Szkoіy. Szkoіa braіa tylko tych, ktуrzy dla њwiata i tak juї nie istnieli. Twoja wideoњwiadomoњж podsuwaіa ci oczywiste odpowiedzi na pytanie o powуd zastosowania podobnego kryterium selekcji: straceсcze misje, zbrodnicze doњwiadczenia na ludzkich organizmach; tajemnica, tajemnica. Ale Szkoіa byіa tajna oficjalnie. Ktуregoњ mroџnego zimowego poranka przez zakratowane okna o zaparowanych waszymi oddechami szybach zobaczyliњcie wysiadaj№cych z samochodu przed tarasem trzech wojskowych: ciemne okulary, neseserki, szare mundury, wysokie szarїe. Gwiaџdzistymi nocami уw domniemany sekret Szkoіy byі piкkny i podniecaj№cy, lecz w њwietle dnia roztapiaі siк poњrуd setek nowych sіуw z nowych jкzykуw, rzкdуw rуwnaс rуїniczkowych, chaosu n-wymiarowych symulacji abstrakcyjnych procesуw na jasnych ekranach komputerуw. Komputery lubiіeњ, te martwe maszyny nie posiadaіy wіasnej woli i musiaіy ciк sіuchaж. Byіa w Szkole caіa wypeіniona nimi sala, w ktуrej spкdzaіeњ dziesi№tki godzin, w samotnoњci, w ciszy przerywanej jedynie skrzekiem rozpкdzonych twardych dyskуw i klikniкciami myszy oraz przyciskуw klawiatury. Myњlaіeњ: Puсo i komputery; Cillo Zіoty. A to byі przecieї dopiero pocz№tek.

Wieczorne opowieњci

- Co dalej?

- Zabij№ nas, wszystkich nas zabij№.

- Przymknij siк, Rick!

- Dzisiaj spytaіem siк Siwego.

- I co powiedziaі?

- Їe zobaczymy. Oni maj№ przykazane, їeby nic nam o tym nie mуwiж.

- Bo byњmy siк wystraszyli. Mуwiк wam, ucieknijmy st№d!

- Przymknij siк, Rick.

- Przywieџli dwie dziewczyny. Widziaіem.

- Gdzie oni je trzymaj№?

- Co jest na trzecim piкtrze?

- Albo w zamkniкtym skrzydle?

- Na co im tyle dzieci?

- Nas to jakby juї nie byіo. Mieliњcie kiedyњ jakieњ dokumenty? Rejestrowano was gdziekolwiek oprуcz policyjnych kartotek? Ilu z was nawet nie ma nazwiska?

- O co ci chodzi, Puсo?

- Ogl№daіeњ Mechaniczn№ pomaraсczк? W tej Szkole nie ma nikogo, kto nie kwalifikowaіby siк do poprawczaka.

- A ja wam mуwiк, їe to s№ jakieњ medyczne eksperymenty. Bкd№ z nas przeszczepiaж mуzgi, serca, w№troby...

- ...dla jakichњ pokrкconych, cholernie bogatych dziadkуw.

- Ale to nie jest prywatny biznes!

- I po co ta nauka? To bez sensu. Dzisiaj kazali mi tіumaczyж symultanicznie na trzy jкzyki. A potem dali do ogl№dniкcia kurewsko nudny balet, myњlaіem, їe tam przysnк.

- Maіego znowu wziкli na testy.

- Co, Maіy, nic nie pamiкtasz?

- Wiesz, jak to jest. Daj№ coњ do wypicia, a potem siк budzisz po paru godzinach i jakbyњ se strzeliі ksiкїycow№.

- Tu s№ miliony. Dziesi№tki milionуw. Widzieliњcie sprzкt. To musi im siк jakoњ zwrуciж.

- Frank ponoж groziі, їe zastrajkuje.

- Jak niby?

- Przestanie siк uczyж.

- O co mu chodzi?

- A bo ja wiem?

- No i co mu odpowiedzieli?

- Nie powtуrzyі. Miaі rozmowк z Cycat№.

- Pewnie go zastraszyіa.

- Na pocz№tku mуwili, їe nas po prostu odeњl№, jeњli nie bкdziemy siк uczyж. No i faktycznie; pamiкtacie tych zbuntowanych? Nie jedz№, nie pij№, ani sіowa z siebie nie wydusz№; ich teї wywozili. A nad tob№ co wisi, Puсo? Dwa morderstwa?

- Aha. Mуwiк: oni tu na kaїdego maj№ haka. Nawet jakby kto uciekі - to co zrobi? Moїe to jest wiкzienie, ale powiedz mi, Jim, powiedz mi, Xavier: czy kiedykolwiek їyliњcie sobie tak wygodnie?

- Ty, Puсo, kurwa, chory jesteњ! Widzisz te kraty? Widzisz?!

- Puњж go!

- Jaja se robisz, czіowiek. Nie mуw, їe sam nie zwiaіbyњ, jakbyњ miaі okazjк.

- Pewnie bym zwiaі. Chociaї... nie wiem, moїe nie. No co, tak wam tu џle?

- Gіupi jesteњ, Puсo, gіupi jak њlepy kogut.

- Uciekaж...

- ...trzeba zawsze.

Wtedy jeszcze їaden z was nie wiedziaі, їe nie tylko pokуj Xaviera, w ktуrym siк zbieraliњcie, ale kaїdy z pokoi, korytarz oraz іazienki - їe pomieszczenia te co do jednego s№ gкsto naszpikowane nagrywaj№c№ wszystko non stop aparatur№ audio i wideo, zminiaturyzowan№ niemal do absurdu. Nie umknie tym kamerom i mikrofonom ani jedno wasze sіowo, ani jeden wasz gest, grymas twarzy, niedopeіniony ruch. W bezludnych podziemiach Szkoіy - o czym, podsіuchawszy, dowiesz siк duїo, duїo pуџniej - nienasycony superkomputer magazynuje rozbite na cyfrowy proch i pyі obrazy z milionуw metrуw taњm wideo.

Teraz

A prawda jest taka, їe juї nigdy nie przejrzy siк w lustrze i nie zobaczy swego ciaіa, choжby wіaњnie na wideo nagranego. Puсo, mуj drogi - powiedziaіa mu przed dwoma tygodniami Dziwka - ty juї nie jesteњ czіowiek. Wiкc kto? Ty jesteњ Puсo. Puсo. Pamiкtaj. Obraz swego ciaіa zast№piі obrazem swego imienia. Kiedy myњlaі „Puсo" - a myњlaі czкsto, kazali mu tak myњleж, by nie zapomniaі o sobie - rozwijaі mu siк z tego sіowa jakiњ mіody pуіbуg, poczwarka tytana. W imieniu byіa siіa. Wszystko mu wytіumaczyli. Nie ma drugiego takiego jak ty, Puсo. Jesteњ jedyny. Tak, tak. Potem Felicita Alonso juї nie mogіa na niego patrzeж bez obrzydzenia, ale to byіo po operacji oczu i nie raniі go brak wyrazu jej twarzy. Obserwowaі za to jej koњci, poїywienie rozpuszczaj№ce siк w jej їoі№dku, kr№їenie utlenionej i odtlenionej krwi w jej organizmie. Po jego prуbie samobуjczej musiaіa spкdzaж z nim duїo czasu i to wtedy zacz№і sіyszeж jej myњli. Wierzyі Puсo w potкgк swego sіuchu, sіyszaі przecieї wszystko - a zatem i jej myњli. To niemoїliwe, powiedzieli mu, myњli nie moїna usіyszeж. Ale wiedziaі swoje. Strach wydawaі w jej gіowie krуtkie i szybkie, szeleszcz№ce dџwiкki. Zmкczenie byіo dіugim, niskim drїeniem tіustego basu. Gniew jкczaі na wysokich tonach, w kakofonicznych zrywach. Frustracja byіa sіabym pulsem wieloechowego bкbna. Puсo mуwiі im to wszystko, ale oni nie dawali mu wiary. To wtedy podjкli decyzjк wykastrowania go ze snуw, Snуw i marzeс; co miaі wyњniж, juї wyњniі. Toteї teraz - przytomny, choж odciкty od њwiata i њci№gany martwym balastem pamiкci w przeszіoњж - њni jednoczeњnie swуj jedyny moїliwy sen: uіudк telepatii. Mam, posiadam, ukradіem ich myњli - mуwi sobie zamkniкty w wiкzieniu swego ciaіa. Ja. Mam. Ukradіem. Burza іagodnieje, konwуj przyњpiesza, wozy gіadziej sun№ po mokrym jкzorze asfaltu i ciaіo Puсo nie skacze juї tak na noszach. Felicita rzadziej jest zmuszona dotykaж jego ohydnej skуry, tego semiorganicznego tworu zіoїonego z wielu sztucznie zaprojektowanych i wyhodowanych symbiontуw, ktуrego kolor przywodzi na myњl wiekow№ rzeџbк, faktura - grzybowat№ naroњl, a zapach (ktуrego Puсo, rzecz jasna, nie czuje, pozbawiony zmysіu wкchu) - stare krematorium pracuj№ce w wilgotnym upale. Pod t№ skуr№ - to widaж - miкњnie Puсo nie ukіadaj№ siк tak, jak powinny siк ukіadaж miкњnie dziecka. W dotyku s№ jak kamieс. Rogowate naroњla na bezwіosej czaszce teї czemuњ sіuї№, byі jakiњ cel w ich zaszczepieniu, lecz ochroniarzowi wydaj№ siк po prostu obscenicznym obrzydlistwem. Zwіaszcza w poі№czeniu z ptasimi, drapieїnymi pazurami u palcуw r№k i nуg i makabrycznie zdeformowanymi stopami. Ochroniarz czyta ksi№їkк, їeby utrzymaж spojrzenie z dala od Puсo. Jednakїe przegrywa tк walkк. On ma syna w tym wieku i to karykaturalne spotwornienie owego znanego mu tylko z kodowego hasіa dziecka - sprowadza na mкїczyznк, wbrew jego woli, chorobliwe skojarzenia. Felicita Alonso natomiast ma twarz jak poњmiertn№ maskк. Jej obrzydzenie jest innej natury. Ona musiaіa przecieї za kaїdym razem przekonywaж Puсo, їe to wszystko wyjdzie mu na dobre. Bкdzie dobrze, mуwiіa, a on wiedziaі, їe kіamie, ale chciaі sіyszeж te kіamstwa, duїo kіamstw i czкsto powtarzanych, z przekonaniem, z siі№. Wszystko bкdzie dobrze. A dobro istnieje, wiedziaі to dziкki wideo Miіego Jake'a. To jest jakaњ ciepіa њwiatіoњж, jakaњ biel i cicha, spokojna muzyka, a takїe њmiech wielu ludzi, i matki z dzieжmi, i kochankowie w uњcisku, i miejsce schronienia, dom; to jest jakaњ jasnoњж, a on ku niej wci№ї pod№їaі.

Kiedy jeszcze њniіeњ

Nigdy nie pіywaіeњ, nie umiaіeњ pіywaж - a w Snach to wіaњnie czyniіeњ. Nurkowaіeњ w gікbinк, i tam byіo њwiatіo. Zazwyczaj baіeњ siк њwiatіa. Nie w Snach jednakїe, nie w Snach. Zaczкіo siк pojawiaж, gdy przenieњli ciк ze wspуlnego skrzydіa do izolatki na parterze. To nie byіa kwarantanna i nie byіo to wiкzienie - teraz juї po prostu nie miaіeњ moїliwoњci kontaktu z innymi uczniami w Szkole: zostaіeњ odizolowany. A sam pokуj dali ci przecieї wiкkszy i lepiej wyposaїony. Tyle їe bez okien. Zapadaіeњ w nim w sen wyj№tkowo іatwo.

Bo kiedy jeszcze њniіeњ... ach, cуї to byіy za sny! Cуї to byіy za wspaniaіe, ohydne, dzikie i piкkne Sny! Budz№c siк w bezdechu w absolutnej ciemnoњci nocy, w przepoconej poњcieli, w chіodnym powietrzu zamkniкtego pokoju, wcale nie przeraїony, co najwyїej њmiertelnie zdumiony - wњlepiaіeњ siк dіugo w mrok, zdezorientowany, bezskutecznie usiіuj№c zrozumieж wizjк, z ktуrej dopiero co siк wynurzyіeњ - usiіuj№c poj№ж, sk№d siк ona wziкіa w twojej gіowie, co za wspomnienie, jakieї skojarzenie j№ zrodziіo. Nie raz, nie dwa i nie trzy; te Sny napіywaіy co noc, a nie byіo przed nimi obrony. I jeszcze w jasnym њwietle dnia dosiкgaіy ciк niespodzianie w poіowie jakiejњ czynnoњci, w uskoku myњli - marszczyіeњ brwi, gubiіeњ sіowa: co to jest? sk№d siк wziкіo? Miast bezsensownej bazgraniny b№dџ regularnych figur, w chwilach gікbokiego zamyњlenia jкіy siк pojawiaж pod twoim oіуwkiem dziwne, faliste ksztaіty, sylwety jakieњ niewyraџne, hipnotyczne ornamenty. Oprzytomniawszy, wpatrywaіeњ siк w nie, zdziwiony.

Nie utrzymywaіeњ juї z innymi kontaktu i sam wysnuіeњ pochopny wniosek: to ten pokуj, to z niego Sny. Objawiіo ci siк prawo: zacz№іeњ wszak Њniж rуwno z przeniesieniem, w noc po odseparowaniu od grupy.

- Ty wiesz o Snach - rzekіeњ pewnego razu Dziwce, zmieniaj№c temat w њrodku dyskusji o filozofii teatru no. - Zabierzcie mnie z tego pokoju.

- Co ty mуwisz, Puсo? O jakich snach?

Ale widziaіeњ, їe kіamie.

A Sny byіy takie:

Na pocz№tku woda. Moїe nie woda, ale - ciecz. Moїe nie ciecz, lecz - zawieszona wszкdzie wokуі substancja, ciкїka i lepka, boleњnie spowalniaj№ca ruchy. Pіyn№іeњ w niej. Nurkowaіeњ. Ku њwiatіu. W dуі? Tak podpowiadaіaby logika, ale sny - a zwіaszcza Sny - maj№ wіasn№. Rуwnie dobrze њwiatіo mogіo oznaczaж gуrк. To kwestia nie do rozstrzygniкcia: nigdy do niego przecieї nie docieraіeњ. Ciemna niby-ciecz zamykaіa siк wokуі ciebie, traciіeњ orientacjк, traciіeњ poczucie ruchu, nawet poczucie istnienia. Przypominaіo to stan zawieszenia pomiкdzy koсcz№cym siк a rozpoczynaj№cym kolejnym snem - jednak tym nie byіo: Sen stanowiі jedn№ niepodzieln№ caіoњж. Ci№gn№і siк i ci№gn№і, odmieniaj№c siк nieznacznie w miкkkim kalejdoskopie wielocieni: w mroku pojawiali siк Oni. Gdybyњ dotarі do koсca owego њwiatіa - moїe i zobaczyіbyњ Ich. Tu, w gікbinie, jedynie wyczuwaіeњ czyj№њ obecnoњж. I odczucia tego nie da siк opisaж, tak jak nie da siк w peіni obj№ж pamiкci№ i rozumem mgielnej materii snуw: nikt nie stworzyі esperanta marzeс nocnych, onirystycznej mowy ciszy, jкzyka zawieraj№cego sіowa definiuj№ce stany i bodџce istniej№ce jedynie po ciemnej stronie jawy. Ockn№wszy siк, zdesperowani, poszukujemy jakichњ przybliїeс, uproszczeс, niezgrabnych przyrуwnaс - bezskutecznie. Tak samo ty, Puсo - budziіeњ siк, gapiіeњ w ciemnoњж i prуbowaіeњ wgryџж w jeszcze ciepіe miкso zabitego nagіym przebudzeniem Snu. Ale to trucizna. Piekіa ci myњli, wypluwaіeњ j№ poњpiesznie. Obce, obce, zіe.

Cуї zatem pozostawaіo ci ze Snu na czas њwiatіa? Wraїenie, tylko ono. Ulotne i nieopisywalne, niczym nie do koсca uњwiadomione wspomnienie. Impresja czegoњ, czego њniж nie miaіeњ prawa. Oni, mуwiіeњ sobie; ale i to byіo zaledwie sіowo, nic wiкcej. Wiedziaіeњ, przeczuwaіeњ, їe њwiadomie zapamiкtana czкњж Snu stanowi jedynie uіamek przepіywaj№cych przez twуj њpi№cy umysі ciemnych wizji. Ta ciecz, to њwiatіo, ta ciemnoњж... Tak naprawdк Sny byіy o wiele bogatsze.

Pierwsza operacja

Їadnej z operacji nie pamiкtasz, to dziury w ci№gіej materii twych wspomnieс, jak tamte testy zakazane: biaіe interludia pustki. Byі pi№tek, pracowaіeњ wіaњnie nad udoskonaleniem komputerowego modelu konstruowanego przez ciebie przestrzennego jкzyka, opartego na zmianach trуjwymiarowego ukіadu rуїnokolorowych bryі i figur oraz zmianach ich rozmiarуw; жwiczyіeњ ich „czytanie" przy wspуіczynniku przyњpieszenia projekcji wynosz№cym 2.4 - gdy nagle zmуgі ciк sen. Ostatnia myњl: ten pokуj... I juї spaіeњ. Potem domyњliіeњ siк oczywistoњci: gaz usypiaj№cy. Ale przecieї i tak nigdy nikomu nie ufaіeњ.

Przebudzenie to twarz Dziwki.

- Sіyszysz mnie, Puсo?

Szarpn№і tob№ zimny strach: TE DЏWIКKI. To byіa pierwsza operacja, a wіaњciwie pierwszy ci№g operacji: ockn№іeњ siк przecieї dopiero w њrodк. Przez piкж dni stanowiіeњ obiekt dziesi№tek mniej i bardziej skomplikowanych zabiegуw, nie tylko chirurgicznych. Wiedziaіeњ o nich chyba wszystko. Krуtko po przeniesieniu do bezokiennego pokoju Dziwka zaczкіa ci opowiadaж o czekaj№cych ciк transformacjach, a wchodziіa w takie szczegуіy, iї w koсcu jкіo ciк to wyliczanie przyszіych tortur nudziж, zwіaszcza їe jedyne pytanie, odpowiedџ na ktуre naprawdк ciк interesowaіa - a mianowicie pytanie o powуd, przyczynк tego wszystkiego - zbywaіa bezczelnym odwoіywaniem siк do twego rzekomego zaufania do niej oraz obietnic№ obszernych wyjaњnieс w bliїej nieokreњlonej przyszіoњci. Ale co innego sіowa, co innego rzeczywistoњж. TE DЏWIКKI. Mуwiіa ci o boskim sіuchu, jaki zyskasz, lecz jakїe wyobraziж sobie niewyobraїalne? Teraz zaњ faktycznie sіyszaіeњ - sіyszaіeњ niemal wszystko.

- Aaaaaaaaaa!

- Cicho, Puсo, cicho...

Co za symfonie we wіasnym oddechu, jakie burze i huragany w biciu wіasnego serca, w przepіywie wіasnej krwi... Cisza zostaіa ostatecznie obalona, nigdy nie powrуci. Puls pochylonej nad tob№ Dziwki, sercotakt їyі jej szyi, przebiegaj№cych tuї pod delikatn№ skуr№ - zagіuszaі sіowa. Szelest cudzych poruszeс, echo їycia zza biaіych њcian: biі na ciebie zewsz№d jeden wњciekіy, niekoсcz№cy siк wrzask.

- To przejdzie, Puсo, to przejdzie, przyzwyczaisz siк, nauczysz, my ciк nauczymy. Juї dobrze, Puсo, juї dobrze...

Szepn№іeњ samym ruchem warg:

- Zabierzcie to.

Sіuch przytіoczyі ci inne zmysіy. Przecieї w koсcu spostrzegіeњ z przeraїeniem potwierdzenie pozostaіych zapowiedzianych zmian: brak czucia, przytкpienie smaku i wкchu oraz przyњpieszenie procesu percepcji њwiata, w samotnoњci niemal nieweryfikowalne, lecz rozpoznawalne po nienaturalnym, ociкїaіym rozleniwieniu Dziwki w gestach, minach i ruchu warg, spomiкdzy ktуrych bucha уw dziki ryk.

A przecieї o wszystkim tym ciк skrupulatnie uprzedziіa. Przychodziіa w przerwach zajкж ze wci№ї zmieniaj№cymi siк nauczycielami jкzykуw istniej№cych i nieistniej№cych - i opowiadaіa bajki. Bкdziesz, Puсo, wielki; bкdziesz, Puсo, pуіbogiem; o tobie, Puсo, inne dzieci bкd№ siк uczyж. Byіa to argumentacja, ktуra w jakiњ sposуb przemawiaіa do twej їarіocznie egoistycznej natury. Lecz przy tym wprowadzaіa zamкt. Wszak uczyіbyњ siк i tak, ostatecznie to byіo po prostu ciekawe. Ale te tajemnice, te obietnice, atmosfera nieustannego zagroїenia... I Dziwka, niczym kapіanka jakiejњ technoreligii, gіosz№ca niezіomnie proroctwo twego rychіego wniebowziкcia... Doprowadzaіo ciк to do stanu chorobliwej irytacji.

- Oni i tak nic o mnie nie bкd№ wiedzieж! - krzyczaіeњ na ni№, rozeџlony, i ona doskonale wiedziaіa, kogo masz na myњli. Choж nieodmiennie zaskoczona twoimi wybuchami, sama nie podnosiіa gіosu. Nigdy tak do koсca ciк nie rozumiaіa. Stanowiіeњ dla niej ciemn№ zagadkк, psychologiczn№ kostkк Rubika: przez godziny i godziny niewolniczo posіuszny, potulny i pokorny w zachowaniu i sіowach, aї nagle totalnie zbuntowany, paіaj№cy gor№c№ nienawiњci№ do wszystkiego i wszystkich. Nie odwiedziіa miejsca twych narodzin.

Cуї oni wiedzieli o wzajemnym porozumiewaniu siк, ci eksperci od translacji, niewіadni przeіoїyж krуtk№ myњl z Puсowego na nie-Puсowy - jakich prawd faіszywych mogli ciк nauczyж?

Genesis

Oni i tak nic o tobie nie bкd№ wiedzieж, bo opuњciwszy Miasto, opuњciіeњ caіy ich њwiat, przestaіeњ zatem istnieж - dla nich nie ma juї Puсo. Dziwka nie zna tego miejsca. A gdyby nawet tu przyjechaіa, gnana pragnieniem odkrycia sekretуw twego serca - rуwnieї niewiele by zrozumiaіa. Jeњli w ogуle cokolwiek. Urodzona poza Miastem, urodzona w USA, ze znanej matki i ojca; wychowywana, wychowywana, wychowywana - naleїy do innego gatunku. Felicita Alonso, latynoska piкknoњж o zimnej twarzy, ciepіych oczach - cуї takiego by zobaczyіa tymi oczyma, przechodz№c w upale dusznego poіudnia przez labirynt dzielnicy slumsуw, gdzie ty spкdziіeњ niemal caіe swe їycie? Otуї piekіo, ujrzaіaby piekіo w najjaskrawszej postaci swoich wyobraїeс. I poza owo ekstremum imaginacji їadn№ myњl№ nie byіaby zdolna juї siкgn№ж. Ten smrуd bij№cy pod zasnute kolorowym smogiem niebo, ten ogіupiaj№cy, przyprawiaj№cy o bуl gіowy, wszechobecny smrуd. Tu na ziemi, na њcieїkach krкtych - bo ulic po tej stronie doliny nie uњwiadczysz - we wnкtrzach tekturowych, blaszanych, drewnianych i plastikowych bud, i pod ich њcianami, i wszкdzie dookoіa, zalegaj№ zwaіy, sterty i bagna organicznych i nieorganicznych њmieci. Tu wszystko siк rozkіada, gnije, niszczeje, rozpada, dezintegruje w powolnej mкce nieustannego wzrostu entropii: ludzie i przedmioty. Ktoњ rabuje њwieїe zwіoki, inne, juї nagie, pкczniej№ na sіoсcu, cierpliwie dojrzewaj№c jako pokarm dla owadуw, szczurуw i psуw. Jest poіudnie, wiкc w miarк cicho, sk№dњ z dala ryczy radio, pіacze gdzieњ kobieta, terkocze pod chmurami helikopter - prawdopodobna Felicita Alonso pod№їa wzdіuї naturalnego њcieku, starannie omijaj№c obszary co wiкkszej ohydy. Њciek wysechі prawie caіkowicie, toczy siк jego korytem jedynie jakaњ gкsta breja, ciemna i granulasta. Wielkie oczy nagich dzieci њledz№ kaїdy ruch prawdopodobnej Felicity Alonso, bo prуcz niej wszyscy trwaj№ tu w bezmyњlnym letargu, poukrywani w wilgotnych cieniach krzywych zadaszeс. Niewiele zobaczy, zі№ porк wybraіa, w tym њwiecie obowi№zuje strategia przeїycia rodem z obozуw koncentracyjnych - minimalna strata energii, maksymalny zysk - i w czasie poіudniowej kanikuіy nikt nie wykona jednego zbкdnego gestu, oddechu szybszego, niї musi; trwa w pal№cej ciszy tortura przymusowej sjesty. Dzielnica oїywa w nocy, to wtedy powinna j№ odwiedziж prawdopodobna Felicita Alonso - wszak po przekroczeniu jej granicy szanse na przeїycie ma nieskoсczenie nikіe zarуwno przed, jak i po zmroku, bez їadnej rуїnicy. Ale prawdopodobna Felicita Alonso odwiedziіa j№ wіaњnie teraz i jest w stanie dostrzec jedynie owe nikіe oznaki prawdziwego їycia tego miejsca, zagadki i pytania wykluwaj№ce siк z dostrzeїonych tu i уwdzie szczegуіуw: gdzie siк podziali doroњli? dlaczego tyle tu dzieci? czy nie ma tu nikogo, kto miaіby wiкcej jak kilkanaњcie lat? Nie wie i nie rozumie, їe w miejscu owym czas biegnie z inn№ szybkoњci№, їe tu w ogуle nie ma dzieci, їe jedenastoletnie kobiety rodz№ tu bez jкku w parne, bezgwiezdne noce nienaturalnie drobne i koњciste istoty, wypychaj№c z w№skich miednic sine ich ciaіka w odwieczny brud mieszkalnych њmietnisk, w ciszy i milczeniu wszechnienawiњci; їe lat dwadzieњcia to staroњж i їe nie ma tu miejsca dla kalek. Prawdopodobna Felicita Alonso odczytuje to po swojemu: piekіo, piekіo. Nie widzi, jak j№ zachodz№ ze wszystkich stron, skryci za niskimi zabudowaniami. Kiedy w koсcu zagradzaj№ jej drogк i orientuje siк, їe jest otoczona, їe nie pozostawiono jej їadnej drogi ucieczki, a ich jest aї tylu - wci№ї myњli niepojкtnie: czego te dzieci chc№...? Bez sіуw, bez obrazуw - oni obcy, obcy. Za chwilк prawdopodobna Felicita Alonso zostanie pobita do nieprzytomnoњci, odarta i ograbiona ze wszystkiego, co ma na sobie, po czym sadystycznie, po wielekroж zgwaіcona przez hordк tych Puсo. Moїe wtedy - prawem utoїsamienia ofiary z drкczycielem oraz przez rzeczywiste poniїenie sprowadzona do tego samego poziomu strachu i wњciekіoњci - moїe wtedy zrozumie coњ z ich їycia. Chociaї i to nie jest wcale takie pewne. Bo co powoduje, їe z zastraszonego, niemal autystycznego chіopca zmienia siк wtem Puсo w chorego gniewem zіoczyсcк? Jaki taniec taсcz№ mu w gіowie myњli? Jaki jest ich kolor? Jaka pieњс? Nikt nie nauczyі Dziwki sztuki translacji cudzych uczuж, a ona, i ci doktorzy, ci profesorowie - tego wіaњnie prуbowali nauczyж ciebie.

Teraz

To tutaj. Karawana zwalnia. Jest boczna droga, ciemna, nieoњwietlona i nieoznaczona - to tutaj, to w ni№ skrкcaj№ wszystkie wozy karawany. Ochroniarz chowa ksi№їkк. Konwersuje coraz dіuїszymi zdaniami ze swoimi niewidocznymi kolegami. Sama Felicita Alonso teї rozmawia: przez telefon, z ludџmi znanymi jej tylko z imienia i nazwiska, z tych akt, ktуre czytaіa jeszcze w Szkole. - Puсo. Tak, Puсo. Nie z naszej winy opуџnienie. S№ gotowi? Co to znaczy? Nie, nie, on jest na Otchіaс Czarnych Mgieі. Byіo ustalone. Co to znaczy, do cholery? Mam go tu na podњnie. W takim razie dzwoс pan do generaіa. A їeby pan wiedziaі, їe napiszк! - Droga zakrкca, opada i wznosi siк. Ambulans jedzie znacznie wolniej i wcale mocno nim trzкsie. Ciaіo Puсo kolebie siк na noszach; Felicita Alonso machinalnie poprawia uіoїenie oplataj№cej go sieci macek podsufitowej aparatury. Deszcz przestaі padaж, burza minкіa, zbliїa siк њwit. Lecz tymczasem trwa jeszcze noc, noc bezksiкїycowa, i tu, w њrodku dzikiej puszczy, pod konarami staroїytnych drzew, panuje ciemnoњж niemal absolutna. Њwiatіo reflektorуw pojazdуw opornie wciska siк w gкst№ materiк mroku. Krуtkofalуwki kierowcуw skrzecz№ w ci№gіym dialogu: tylko jeden z nich jechaі juї kiedyњ t№ drog№. Zwalniaj№ jeszcze bardziej, bo oto zbliїaj№ siк do punktu pierwszej kontroli. Їoіnierze przepuszczaj№ ich jednak bez zbкdnych formalnoњci. Ale po drugiej stronie droga jest jeszcze gorsza, nie moїna przyњpieszyж, trudno nawet utrzymaж tк sam№ prкdkoњж. Ochroniarz, po rzuceniu w powietrze paru pozornie nic nieznacz№cych uwag, po raz pierwszy odzywa siк do Felicity Alonso: - Kіopoty? - Nie - ucina ona. Drugi punkt kontrolny. Wysokie ogrodzenie wyrastaj№ce metalowym szkieletem z leњnej gкstwiny. Sierїant z noktowizorem na oczach zagl№da do wnкtrza ambulansu i wypeіniaj№ce wуz, klinicznie czyste powietrze zostaje natychmiast wyparte przez wilgotn№, aromatyczn№ mieszaninк roњlinnych gazуw їycia i њmierci. Puсo i tego nie czuje. Kwadrans pуџniej, kiedy samochody zjeїdїaj№ pod ziemiк, w ciemn№ paszczк rozsuwaj№cych siк zgrzytliwie ciкїkich wrуt, on dryfuje coraz gікbiej i gікbiej - w pamiкж. Њni o snach. Wyjmuj№ go z wnкtrza pojazdu, kіad№ na innych noszach; i oto jedzie jaskrawo oњwietlonymi korytarzami, a za nim pod№їa truchtem zaaferowana Felicita Alonso, jednoczeњnie podpisuj№c dziesi№tki przerуїnych formularzy, drukуw i oњwiadczeс, wydaj№c polecenia tіumkowi lekarzy i straїnikуw oraz zajadle kіуc№c siк przez telefon z nieznajomym osobnikiem w stopniu majora. Niski i chrapliwy kobiecy gіos wygіasza przez interkom wezwania, ostrzeїenia, administracyjne obwieszczenia. Puсo tu nie ma, on jest w swych snach ostatnich. Miaі sny, jakich nie miaі nikt. Miaі Sny.

Kiedy jeszcze њniіeњ

A potem Ich zobaczyіeњ. Taсczyli. To znaczy: ty widziaіeњ taniec. Ale sk№d mogіeњ wiedzieж, czym s№ te ruchy, skoro nie wiedziaіeњ, czym/kim s№ Oni? Co gorsza, nie sіyszaіeњ Ich, a їe ten Sen przyszedі juї po pierwszej operacji, czuіeњ siк w jego bezdџwiкcznym њwiecie nieomal kalek№. Jak opisaж coњ, co wymyka siк porуwnaniom? To musiaі byж sen, tylko sny pozwalaj№ na podobn№ bezsіown№ wolnoњж myњli; nie musisz znaж nazwy rzeczy, by o niej њniж. Zatem i to sіowo - „taniec" - musiaіo siк zrodziж juї po przebudzeniu. We Њnie go nie byіo. We Њnie byli Oni i zmiana. Raz, dwa, trzy - dookoіa ciebie; powoli, ale wci№ї inaczej. I rуwnieї dopiero po przebudzeniu zacz№іeњ siк zastanawiaж nad moїliwymi znaczeniami tych poruszeс i przemieszczeс, bo tam, w ciemnym letargu, zdolny byіeњ jedynie do spokojnej kontemplacji, na pewno nie do zadawania pytaс, na pewno nie do nadawania nazw. Pod tym wzglкdem sen stanowiі њrodek optymalny. Ale przecieї od pocz№tku byі to jeden z twoich dogmatуw: Szkoіa jest cwana. Dziwka bкdzie kіamaж, zaprzeczaж oczywistoњci, pуki nie uzyska pozwolenia od Szkoіy. Wiкc w koсcu przestaіeњ j№ nawet pytaж, choж Sny byіy coraz nachalniejsze. Myњli Szkoіy, jak kaїdego instytucjonalnego bуstwa, pozostawaіy nieprzenikalne dla umysіуw pojedynczych ludzi.

To juї wiкkszy wgl№d miaіeњ w Ich myњli. Byж moїe owa progresja siіy i dіugoњci Snуw stanowiіa jedynie zіudzenie powodowane ci№gі№ zmian№ filtrуw twej pamiкci: Sny byіy takie same, lecz ty budziіeњ siк, pamiкtaj№c coraz wiкksz№ i wiкksz№ ich czкњж, coraz wyraџniej. Byж moїe nawet - dopuszczaіeњ tak№ ewentualnoњж - nie wynikaіo to z ingerencji Szkoіy, a procesu przystosowywania siк twego umysіu do nieznanego, tak jak organizm systematycznie drкczony dawkami trucizny potкguje sw№ odpornoњж na ni№, choж jednoczeњnie uzaleїnia siк od chemicznego wpіywu specyfiku.

Lecz w sztucznym њwietle sztucznego dnia nie tкskniіeњ za Snami. W istocie baіeњ siк ich. Szkoіa wyrz№dzaіa ci kolejn№ krzywdк, ktуrej nie byіeњ w stanie zapobiec.

Taсczyli, a niestaіa materia ich nieciaі skrкcaіa siк cienistymi wirami z otaczaj№cej was niecieczy. Wisz№ce w gуrze/dole sіabe њwiatіo migotaіo nieregularnie. Okr№їali ciк, rozmywaj№c siк w nicoњж i na powrуt stapiaj№c z gкstego, mкtnego oњrodka Onirlandu. Jak wiatr, co w niewidocznym powietrzu jest niczym, a porwawszy z ziemi pyі, piasek i њmieci i splуtіszy je w bicz tornada, zyskuje jak najbardziej realne i materialne ciaіo. Byli jak fale na trуjwymiarowej powierzchni morza, jak przypadkowe zagкszczenia w rozbulgotanej zawiesinie wszechїycia. Dwoje Ich, troje, a nagle dwadzieњcia, a za chwilк nikt; i znowu tіum dookoіa ciebie.

A wyobraџ sobie istotк ograniczon№ do n-x wymiarуw, gdzie n jest iloњci№ wymiarуw, w ktуrych їyjesz ty, x zaњ niech na pocz№tek wynosi 1; i wyobraџ sobie, їe spotykasz tak№ istotк. Dla ciebie jest jak animowana Myszka Miki na pіaskim ekranie telewizora; ale kim ty jesteњ dla niej - to znaczy ta czкњж ciebie, ktуr№ ona postrzega? Zamieсcie siк miejscami. A teraz zwiкksz x do 2. A teraz do 3. Juї niczego nie jesteњ w stanie sobie wyobraziж. Ta iteracja zwie siк teogoni№.

A jednak - a jednak. Juї po przebudzeniu nachodziіy ciк takie cienie, strzкpy myњli, niedoksztaіtowane przeczucia, z pozoru naturalne dla dziennego њwiata sіуw: їe to coњ znaczy. Ten taniec, co nie jest taсcem. I Oni. Їe coњ mуwi№. Їe to jest jкzyk.

Jкzyk

siк robi

siк pracuje

siк je

siк pije

siк њpi

siк їyje

siк umiera

siк myњli siк

uwaga

czasowniki zyskuj№ autonomiк

czasowniki walcz№ o suwerennoњж

czasowniki juї nas nie potrzebuj№

uwaga

apelujк do was

podmioty dziel zaniechanych

rzeczowniki zawieszone w prуїni

na litoњж bosk№

siк zrуbmy coњ

po nas juї tylko partykuіa

- Co to jest?

- Wiersz.

- Widzк. Co on ma znaczyж?

- Zniszczyіem tк serwetkк. Sk№d go macie? Kamery, co? Wysoka rozdzielczoњж, no, no, no.

- Niepokojк siк o ciebie. Myњlaіam, їe tіumaczenie nie sprawia ci kіopotуw, їe instynktownie rozumiesz specyfikк jкzyka. Sam mуwiіeњ: to іatwe. Co to ma znaczyж: „po nas juї tylko partykuіa"?

Lubiіa tak siadaж na brzegu twego іуїka i przygl№daж ci siк przy pracy, jak wystukujesz coњ na komputerze, wykonujesz skomponowane specjalnie dla ciebie жwiczenia translacyjne albo po prostu myњlisz; lubiіa tu z tob№ przebywaж, w tym otoczonym zewsz№d betonem pokoju peіnym niewidocznych kamer, przez ktуre mogіaby ciк przecieї sekretnie obserwowaж z bezpiecznego oddalenia, ale nie czyniіa tego, wiкc widocznie ceniіa twoje towarzystwo. Przychodziіa, gdy wychodzili nauczyciele. To ona przyniosіa ci pierwszy dysk z zapisem obrazуw ze Snуw, Powiedziaіa; - Przetіumacz to. - To ona przyniosіa ci nagrania z t№ niemuzyk№. - Po prostu sіuchaj jej. - Wydawaіo siк, їe Dziwka naprawdк zaczкіa darzyж ciк uczuciem. Dopiero potem usіyszaіeњ to okreњlenie: oficer prowadz№cy.

Odwrуciіeњ siк do naњciennego monitora, gdy po raz drugi zaczкіa czytaж z krуtkiego wydruku nikczemnie wykradziony wiersz. Na monitorze trwaі balet abstrakcyjnych ksztaіtуw. Hasіa kontekstуw tematycznych wyњwietlaіy siк w gуrnym okienku; nazywaіo siк to „interpretacj№ zawкїaj№c№". Balet w przestrzeniach nieeuklidesowych, symbolika ruchu w przestrzeni o ujemnej krzywiџnie, filozofia њmierci w rozszczepionym czasie. Zabronili ci czytaж ksi№їki i ogl№daж zwyczajne, hollywoodzkie filmy. W Szkole czas bynajmniej nie rozszczepiaі siк, pіyn№і wci№ї do przodu, a ty w jego nurcie.

- ...mnie w ogуle sіuchasz, Puсo?

To byіo juї po pierwszej operacji. - Sіyszк twoj№ krew, sіyszк chaos twoich myњli.

- Jesteњ zmкczony? Moїemy zwolniж. Sprawia ci coњ wiкksze trudnoњci? Tylko daj znaж. Ty wiesz. To wszystko dla ciebie. My. Ja. Czekam. Jeњli tylko... Co, Puсo? Tіumaczysz? Co to za jкzyk?

- Jкzyk.

- Dlaczego siк tak zachowujesz? To niegrzeczne. Rozmawiam z tob№. Kaїde sіowo muszк z ciebie ci№gn№ж. Jesteњ nieuprzejmy, Puсo, nauczyciele teї siк skarїyli. Jak mog№ ci pomуc, skoro nie wiedz№, czy rzecz poj№іeњ, czy nie. Ja ciebie nie rozumiem, Puсo.

Raz powiedziaіa prawdк. Wyі№czyіeњ monitor i z powrotem odwrуciіeњ siк do Dziwki. Zazwyczaj nie patrzyіeњ ludziom w oczy, toteї tym bardziej siк zdziwiіa. Aї uniosіa brwi w niemym zdumieniu, pytaniu w odpowiedzi na pytanie.

- Powiedz coњ. Zmarszczyіa brwi.

- Co?

- Powiedz coњ.

Jakoњ przeczuіa nieszczкњcie.

- Uspokуj siк, Puсo.

- Powiedz coњ!

- Bez przerwy do ciebie mуwiк. Uspo -

- POWIEDZ COЊ! NO POWIEDZ.

Poderwaіa siк, krzyknкіa w przestrzeс: - Histeria! VG-100, dziesiкж milimetrуw! Szybko!

Wci№ї jeszcze na ni№ wrzeszczaіeњ, gdy przez z nagіa otwarte drzwi wpadli do њrodka sanitariusz i lekarz z injektorem w dіoni. Dziwka siк odsunкіa, ty skoczyіeњ w k№t. Wydruk z wierszem spadі na podіogк.

Dopadli ciк w mgnieniu oka i sprawnie obezwіadnili. Pistolet dyspersyjny przyіoїyli do ramienia. Krzyczaіeњ im w twarze, ogіuszaj№c samego siebie: - Powiedzcie coњ! - Ale siіa byіa po ich stronie. Chciaіeњ ich wszystkich zabiж, Dziwkк teї, Dziwkк pierwsz№. Twoja nienawiњж nie zna stanуw poњrednich. Lecz przecieї nie w nienawiњci zabijasz. Po twojej stronie jest strach.

Smak њmierci

Strach byі po twojej stronie, ale po stronie Miіego Jake'a byіy mury, kraty i zamki. Przede wszystkim, powiedziaіeњ sobie, przede wszystkim muszк pamiкtaж, їe mam jeszcze czas. Їyli wci№ї dwaj chіopcy, ktуrzy przebywali u Jake'a dіuїej niї ty. Jeszcze nie twoja kolej. Moїna pomyњleж. Co nie znaczy, їe moїna siк nie baж. To byіoby niebezpieczne. Strach zawsze jest po stronie sіabszych, to jedyna pewna ich broс, nie odrzucaj go pochopnie.

Caіa piwnica i czкњж parteru, wszystkie okna podwуjne, gкsto okratowane, wszystkie drzwi z zamkami elektronicznymi, wzmacniane stalowymi sztabami, їadnego telefonu, їadnych poі№czeс ze њwiatem zewnкtrznym. Oczywisty pomysі wywoіania poїaru upadі po zorientowaniu siк w niezawodnoњci skomplikowanego systemu automatycznych sufitowych tryskaczy, na ktуry Jake musiaі wydaж spor№ sumк. Jake nie lekcewaїyі was, to w їadnym razie nie byі amator, on їyі z tego procederu od lat. Trzeba sprawк spokojnie przemyњleж, sposуb siк znajdzie.

Potem znikn№і Gordo. Przed tob№ pozostaі jedynie Pasmurkian. Ale to juї nie miaіo znaczenia: Jake przestaі opieraж siк na chronologii, Pasmurkian pozostawaі wszak w jego stajni dіuїej od Gordo. Wiкc rуwnie dobrze nastкpnym mogіeњ byж ty. Przyszіo ci do gіowy, by puњciж innym dzieciom te zapomniane przez Jake'a piwniczne kasety egzekucyjne, lecz doszedіeњ do wniosku, їe nie potrafiіyby utrzymaж tego w tajemnicy, zdradziіyby siк jakoњ i Jake wyprzedziіby wasz ruch, asekurancko morduj№c wszystkich jak leci. Cokolwiek o nim mуwiж, nie byі to ryzykant i nie byі to gіupiec.

A czas pіyn№і. Teraz juї kaїda sesja mogіa okazaж siк ostatni№. Miіy Jake wywlekaі ciк do samochodu, a ty modliіeњ siк do okrutnych bogуw, їeby to jeszcze nie byіo to. Raz sprуbowaіeњ mu zwiaж od drzwiczek wozu, ale zіapaі ciк po paru krokach.

Powoli stawaіo siк oczywiste, їe wyjњcie jest tylko jedno. Zdecydowaіeњ siк na nie, poniewaї nie mogіeњ siк nie zdecydowaж. Twe decyzje, te waїne, niemal zawsze podejmowane byіy w atmosferze desperacji. Їyіeњ z przymusu.

Drzwi, drzwi, ktуre oddzielaіy wasz№ czкњж domu od Mike'owej, wychodziіy na przedpokуj tuї obok schodуw prowadz№cych do piwnicy. Otwieraіy siк do wewn№trz, za nimi byі korytarz ci№gn№cy siк aї do drzwi wejњciowych. Wiedziaіeњ o tym, bo tкdy wіaњnie wyprowadzaі was Jake. Odwiedzaі was takїe, by przynieњж jedzenie (czasami robiіa to Holly) lub wybraж na wieczуr ktуr№њ z dziewczynek, Holly nie tolerowaіa bowiem w jego іуїku chіopcуw - byіa o to pomiкdzy nimi duїa awantura, jeszcze przed twoim przybyciem, kiedy to zastaіa z nim Guyjo; dostaіo siк wtedy њwiкtej pamiкci Guyjo nielicho, lecz przynajmniej mieliњcie pуџniej spokуj. Dziewczynki natomiast Holly lubiіa, byle њwieїe i nie zanadto pyskate.

Siadywaіeњ na tych schodach do piwnicy i czekaіeњ. Po zmierzchu, gdy reszta dzieci juї spaіa b№dџ wіaњnie odpіywaіa w senny haj, panowaіa w domu cisza niemal koњcielna, odgіosy z drugiej czкњci budynku nie przedostawaіy siк przez grube mury: to byіa stara, stara willa. Czekaіeњ w cieniu stromych schodуw, w ciszy wіasnego strachu, w nerwowej nudzie przeci№gaj№cego siк stresu. Aї pi№tego wieczoru... otworzyіy siк drzwi. Traf chciaі, їe byіa to Holly, sama przyszіa wybraж maі№; i dla ciebie byі to szczкњliwy traf.

Zd№їyіa krzykn№ж. Rzuciіeњ siк jej pod nogi, zіapaіeњ za kolanami i poci№gn№іeњ w dуі. Byіa w letniej sukience, a ty owym szarpniкciem rozdarіeњ sukienkк: zostaі ci w dіoniach kawaі niebieskiej baweіny w їуіte kwiaty. Holly spadaіa w dуі schodуw jak ciњniкta z wysokoњci kukieіka. Odbyіo siк to bardzo szybko, na wideo str№cani z klatek schodowych ludzie spadali dіuїej, ale w prawdziwym їyciu sceny rutyny i sensacji przebiegaj№ w jednakowym tempie.

Zbiegіeњ na dуі, pochyliіeњ siк nad ni№. Jкczaіa coњ niezrozumiale, macaіa naokoіo drї№cymi rкkoma, usiіowaіa siк podnieњж, niemrawo i bez przekonania, wci№ї co najmniej ogіuszona. Miaіeњ pochowane po kieszeniach rуїne podrкczne narzкdzia mordu. Wyj№іeњ dіugopis i - zіapawszy kobietк za nos, by unieruchomiж przewalaj№c№ siк bezwіadnie z policzka na policzek gіowк - wcisn№іeњ go do oporu najpierw w lewe, a potem w prawe oko. Wychodziі z trudem, oblepiony krwawo-szar№ mazi№. Holly przestaіa siк ruszaж i jкczeж juї po pierwszym oku, lecz ty byіeњ metodyczny: gdybyњ odst№piі choж na krok od zaprzysiкїonego w nocnym przeraїeniu postanowienia - zaraz rozpadіoby siк w proch caіe to pozorne zdecydowanie.

Przeszukaіeњ j№ i zabraіeњ klucze: oni zawsze zamykali za sob№ drzwi. Teraz tymi kluczami je otworzyіeњ. Cicho, cicho, spokojnie, choж serce rwie i myњli krzycz№. Pobiegіeњ prosto do wyjњcia.

- Holly, co... O kurwa. Stуj, Puсo, gуwniarzu jeden! - Przesadzaj№c po trzy stopnie naraz, Miіy Jake pкdziі z piкtra. - No i coњ ty najlepszego narobiіa? - zawoіaі w gі№b pustego korytarza. Nikt mu nie odpowiedziaі. On nie czekaі na odpowiedџ. Rzuciі siк na ciebie: staіeњ przy tych drzwiach wyjњciowych jak sparaliїowany (a metr dalej - wolnoњж).

Zіapaі ciк za ramiк i j№і wlec z powrotem, kln№c przy tym w niedowierzaniu na gіupotк Holly. Trafiіeњ drug№ rкk№ do innej kieszeni i wyj№іeњ maі№ jednorazуwkк, jedn№ z tych, jakie Jake rozdawaі wam wraz z porcjami narkotykуw. Ta, wielokrotnie uїywana, napeіniona byіa teraz twoim moczem. Wbiіeњ j№, nieporadnie i krzywo (star№ igік wielokrotnie giкto i prostowano) w prawe udo Jake'a. Jake wrzasn№і i rzuciі ciк na њcianк; ostry bуl przeszyі ci plecy. Nie zd№їyіeњ do koсca wcisn№ж tіoka.

Mкїczyzna wyrwaі j№ zaraz i podniуsі do oczu.

- Co to jest?! Co to jest?!!

- Pieprzyіem twoj№ matkк! - zawyіeњ piskliwie w odpowiedzi, kompletnie bez sensu. Lecz coњ takiego musiaіeњ mu w twarz wywrzeszczeж, їeby mieж odwagк na dokonanie kolejnego czynu wymyњlonego w nocnym strachu.

Skoczyіeњ mu do gardіa i rozharataіeњ je jednym zamaszystym poci№gniкciem koњcianego grzebienia, ukrywanego dot№d z tyіu, za spodniami; ten grzebieс miaі wyj№tkowo ostre i twarde zкby, dodatkowo wyszlifowane przez ciebie na betonie piwnicznych schodуw w cienkie жwierжbrzeszczoty.

Jake zd№їyі jeszcze zdzieliж ciк krzywym sierpowym w ciemiк. Padіeњ na podіogк zamroczony.

Przez te kilkadziesi№t sekund, gdy ty pozostawaіeњ nieprzytomny, on siк wykrwawiі. Zastaіeњ go rozci№gniкtego za zakrкtem њciany, caіego we krwi, z rкkoma przy szyi, oczyma wytrzeszczonymi, іzami na policzkach, z zaiste њmiertelnym przeraїeniem w grymasie grubowargich ust. Trafiіeњ, id№c po њcieїce gкstej czerwieni. Chwilк postaіeњ nad nim, z braku siіy woli, do ostatka juї wyczerpanej, niezdolny nawet do wypeіnienia rytualnego katharsis: dwуch-trzech kopniкж w bezwіadne ciaіo. Po czym odwrуciіeњ siк na piкcie i wyszedіeњ w zmierzch nad Kaliforni№. Powietrze byіo takie њwieїe, takie orzeџwiaj№ce. Przeіkn№іeњ je. Strach wypluіeњ wraz ze њlin№.

Їadnego smaku w ustach: te dwie њmierci byіy absolutnie jaіowe, bezbarwne, bezosobowe - sztuczne. Nie ty mordowaіeњ, mord byі poza tob№.

Druga operacja

Gwoli prawdy: smaku w ustach to ty juї nigdy nie poczujesz. Straciіeњ go nieodwracalnie po drugiej - i zarazem ostatniej - przeprowadzonej w Szkole operacji. Straciіeњ wуwczas takїe wкch i wzrok (a w kaїdym razie wzrok w czіowieczym tego sіowa rozumieniu). Lecz to brak zmysіu smaku pierwszy daі ci siк we znaki. Leїaіeњ jeszcze w bandaїach na gіowie i pod mask№ tlenow№. Przyszіa Dziwka, daіa ci siк czegoњ napiж - i wtedy spostrzegіeњ, iї nie jesteњ w stanie rozpoznaж rodzaju przeіykanego wіaњnie pіynu.

- Co to jest? - szepn№іeњ.

Zrozumiaіa.

- Woda z cytryn№.

- Ja nic -

- Mуwiіam ci.

To prawda.. Wszystko ci opowiedziaіa: bкdziesz wielki, Puсo, bкdziesz wielki. A szіo o to, їeby zrobiж z ciebie jeszcze wiкkszego kalekк. Bez smaku, bez wкchu, z zaszytymi powiekami, pozbawiony gruczoіуw іzowych.

Z twoimi oczami to nie do koсca byіo tak. Widziaіbyњ nawet przez bandaїe, ale to nie byіy jedynie bandaїe. Dopiero nazajutrz, gdy zdjкli ci tк metalowo-plastikow№ opaskк - zobaczyіeњ. Przejrzaіeњ na caіkiem nowy њwiat - choж dџwiкki pochodz№ce z niego zacz№іeњ sіyszeж zaraz po pierwszej operacji. Do starego њwiata Dziwki i nauczycieli naleїaіeњ juї w niewielkim stopniu.

To, co zajmowaіo miejsce twoich gaіek ocznych, byіo wyczulone na fale elektromagnetyczne odpowiadaj№ce dіugoњci№ promieniowaniu rentgenowskiemu oraz, w mniejszym stopniu, podczerwonemu. Zaszyte powieki w їaden sposуb nie przeszkadzaіy ci w „widzeniu". Nikt teї nie mуgі ciк przez pomyіkк wzi№ж z tej przyczyny za њpi№cego, albowiem po drugiej operacji byіeњ juї organicznie niezdolny do zapadniкcia w sen, jakkolwiek pіytki i chwilowy.

Wszystkie powyїsze zmiany, ich kumulacja i konsekwencje kaїdej z nich z osobna, wymusiіy takїe zmianк twego otoczenia. Znуw przenosiny: inny pokуj. Ten odіam ergonomii byі nauk№ mіod№, i Szkoіa nauczyіa siк duїo wіaњnie na twoim przykіadzie, jednak juї wkrуtce - po tygodniu, dwуch - czuіeњ siк w nowej celi jak w domu. To znaczy jednako obco. Teraz twoje nieoczy doskonale widziaіy poukrywane w њcianach i suficie kamery i mikrofony. To Lewiatan, a ty znajdowaіeњ siк w brzuchu potwora.

Caіkiem inny komputer, caіkiem inny ekran. Wpіaszczona w biurko sensoryczna klawiatura jaњniaіa іagodnym ciepіem. Pozornie nieuniknion№ monochromatycznoњж monitora o „kineskopie" emituj№cym wyі№cznie promienie X przezwyciкїono dziкki zastosowaniu ukіadu dubluj№cego w podczerwieni oraz przez sprzкїenie z nim systemu gіoњnikуw, w ktуry od pocz№tku wyposaїone byіo to pomieszczenie. Zaprojektowano je i zbudowano wyі№cznie z myњl№ o tobie, abyњ zacz№і wreszcie rozwijaж swуj zmysі nietoperzowej orientacji przestrzennej.

- To dla ciebie, Puсo.

- Ale ja nie chcк.

- Wszystko bкdzie dobrze.

- To nie jest szkoіa, ja wiem, to jakiњ wojskowy oњrodek eksperymentalny, co wy tu ze mn№ robicie, przecieї niczego nie uczycie, tylko spotworniacie, spotworniacie, spotworniacie mnie... - Nawet otwarcie zdenerwowany mуwiіeњ powoli, kontroluj№c sіowa i gesty. Na szczeroњж moїna sobie pozwoliж jedynie w samotnoњci, a samotnoњж doskonaіa nie istnieje.

- Aleї to jest szkoіa, dobrze wiesz; i uczymy ciк -

- Tego mnie uczycie?! Tego?! - Nieoczy. Nieuszy. Nieskуra. Nietwarz. Nieczіowiek.

Coњ jakby smкtne rozbawienie wyciekіo w spowolnionym oddechu Dziwki. Widziaіeњ, jak porusza swym ciaіem w zawsze pіynnym przemieszczeniu miкkkorуїowej aury zwierzкcego ciepіa, w zmianie wzajemnego poіoїenia fioletowych kresek koњci i ciemnych, wielopіaszczyznowych splotуw wewnкtrznego miкsa. (Postrzegane nieoczyma niekolory automatycznie przyporz№dkowaіeњ starym barwom, by unikn№ж mnoїenia dla potrzeb „њlepcуw" skomplikowanych neologizmуw. Ale takїe dla wіasnej wygody myњli).

- A ty s№dzisz, їe co robi№ w innych szkoіach? - parsknкіa Dziwka. - W tych, ktуre masz za normalne - ty, ktуry do їadnej, prуcz tej, nie uczкszczaіeњ? Czegуї siк naogl№daіeњ na wideo? Їe niby jakie te szkoіy? Szkoіa, mуj drogi Puсo, z definicji musi d№їyж do dokonania jak najgікbszych zmian w umysіach swych uczniуw. Kaїda. Kaїda. To, їe my akurat zajmujemy siк rуwnieї ciaіem - to szczegуі. Zasada jest ta sama. Nie moїesz wyjњж ze szkoіy taki sam, jak wszedіeњ.

Nie pytaіeњ o prawo szkуі do mordowania milionуw, poniewaї dla ciebie byіo ono oczywiste: siіa. Lecz nie znaczyіo to bynajmniej, їe akceptujesz ten stan rzeczy i poddajesz siк odwiecznemu dyktatowi. Ty, Puсo, dziecko slumsуw, dziecko chaosu, miaіeњ swoje wіasne prawo.

Uciekaж trzeba zawsze

Poniewaї ulegіoњж to nie to samo co poddanie, a kto raz siк podda, ten do koсca bкdzie їyі w poddaсstwie, i przetrwanie, jak siк okazuje, mimo wszystko nie ma najwyїszego priorytetu. Jednakїe tym razem trudnoњci, jakie zmuszony byіeњ pokonaж, okazaіy siк znacznie wiкksze od przezwyciкїonych podczas ucieczki z domu Miіego Jake'a. Te mikrofony, te kamery. To musiaіo byж coњ nagіego i nieprzewidywalnego, niewymagaj№cego absolutnie їadnych przygotowaс. Niemal pokonaіa ciк absurdalna ergonomia twego pokoju. Lecz przeoczyli wzmacniane krawкdzie dolnych szafek. Wystarczyіo przesun№ж lekko gуrne i spokojnie odejњж pod drzwi. Piкж metrуw to maіo na rozbieg konieczny dla uzyskania odpowiedniego impetu. Ale uciekіbyњ, naprawdк uciekіbyњ im - gdyby nie instynktowne drgniкcie gіowy w ostatnim momencie, i chyba juї w peіni њwiadome zaparcie siк lew№ rкk№ dla zmniejszenia siіy uderzenia: organizm byі przeciwko tobie. Krawкdџ omsknкіa ci siк po ciemieniu, rozcinaj№c gікboko nieskуrк. Lekki wstrz№s mуzgu, ale czaszka nawet nie pкkniкta i zero zagroїenia їycia. Fiasko kompletne.

Przynajmniej prуbowaіeњ.

Potem, oczywiњcie - Dziwka. Byіa na tyle inteligentna, by nie pytaж gіupio: „Dlaczego?". Chociaї tyle.

- Bкdziesz wielki, Puсo, bкdziesz wielki. Pieni№dze, co tylko chcesz. Taka jest twoja przyszіoњж. Zobaczysz. Gdyby nie Szkoіa, zgniіbyњ juї gdzieњ na wysypisku miasta. To jest twуj sen zіoty - czy ty zdajesz sobie z tego sprawк? Ilu by siк z tob№ z chкci№ zamieniіo? Miliony, miliony. Przecieї jesteњ sprytny, potrafisz to sobie skalkulowaж. Otrzymaіeњ szansк, jakiej nie otrzymaі nikt inny. Opіaci ci siк to.

Byіa na tyle inteligentna, by nie mуwiж jak do dziecka i nie graж na twoich uczuciach, ktуrych nie rozumiaіa; miast tego przemуwiіa do umysіu chciwego zіodziejaszka ze slumsуw. Tam, sk№d pochodzisz, kaїdy ma jedno marzenie: zostaж Cillo. A przecieї oni w czasie tych testуw, ktуrych nie pamiкtasz, wyci№gnкli z ciebie ostatni strzкp najgікbszych marzeс.

- Przekupujesz mnie - odparіeњ wbrew instynktowi milczenia, przygl№daj№c siк, jak miкsieс sercowy Dziwki њciska siк i rozdyma, niczym sparciaіa rкkawica bokserska.

- Oczywiњcie. To џle? Umowa jest chyba uczciwa.

- Powiedziaіaњ, їe to wy mnie nauczycie, czego mam chcieж. Przegraіem.

Nie pojкіa twych sіуw. Przegraі? W jakiej grze? O co mu chodzi?

- Nie prуbuj tego wiкcej. Juї wkrуtce czeka ciк podrуї; wreszcie sam zobaczysz Mgіy. Musisz byж w dobrej formie. Przecieї jesteњ ciekawy, to ciк podnieca; nie zaprzeczaj, ja wiem. Pamiкtaj: szeњж lat. Wrуcisz i zostaniesz najwiкkszym Cillo na Ziemi. Nie bкdziesz miaі jeszcze dwudziestki.

Zacz№іeњ siк њmiaж.

Pochyliіa siк nad іуїkiem.

- Co...?

Odwrуciіeњ siк od niej, przekrкciіeњ na bok, zwin№іeњ do pozycji embrionalnej. Chichot przeszedі w coњ innego. Wyciкli ci gruczoіy іzowe, wiкc nie byіa pewna. Sіyszaіeњ w jej gіowie zmieszanie, frustracjк i cichy strach.

- Proszк - szepnкіa.

Powiedziaіeњ coњ niemal bezgіoњnie; nie dosіyszaіa. Ale na pewno poszіa potem do centrum i spytaіa superkomputera, ktуry nigdy nie uroniі ani jednego twego oddechu. Superkomputer zaњ odrzekі jej:

- Bojк siк.

Teraz

I to strach wyrywa Puсo z podsnu. Budzi siк w nieznanym mu pokoju, nieprzystosowanym do jego potrzeb, co poznaje po jednostajnym ciemnym chіodzie otoczenia; budzi siк zatem wbrew zamysіom swych nadzorcуw: nie powinien byі siк obudziж. Coњ siк dzieje. Anielski sіuch go nie zawodzi: krzyki na korytarzach, rozwrzeszczane gіoњniki, alarmy. To nie jest Szkoіa. To na pewno juї ta Stacja Tranzytowa, o ktуrej opowiadaіa mu Dziwka. Wstaje z іуїka, podchodzi do zamkniкtych drzwi. Porusza siк tak ostroїnie, takimi delikatnymi st№pniкciami niestуp, w tak muzycznym balansie ohydnego ciaіa, jakby specjalnie dla niego tutejsza grawitacja zmniejszyіa siк do uіamka naturalnej. Zmysі rуwnowagi Puсo nie znajduje siк w uchu wewnкtrznym, w bікdniku: zaprojektowano i wszczepiono mu bardziej „elastyczny" niebікdnik, gotуw do natychmiastowego adaptowania siк do nowych warunkуw, jakiekolwiek by siк one okazaіy. Stoj№c przy drzwiach, Puсo sіucha. I sіyszy: - ...natychmiastowe stawienie siк w Sali Tranzytowej numer jeden. Powtarzam... - Co im siк staіo? Poszaleli? - Aleї, kochanie, oni z definicji s№ szaleni. - Odzyskali przytomnoњж? Kto pozwoliі? Kto pozwoliі? Co za burdel... - Z drogi, z drogi! - I co to w ogуle znaczy? Myњlaіem, їe tuczniki nie potrafi№ mуwiж, a co dopiero pisaж! A matki przecieї їaden z nich nie miaі. Wiкc sk№d to...? - A odwal siк. Co, moїe to moja wina? - Pewnie sprzкgli siк z jakimњ telepat№. Pamiкtasz, co nawyrabiaі Dwunasty? - Wszystko przez tego nowego anestezjologa. Oni bezustannie powinni tkwiж w transie, nie mieliby szans poі№czyж siк z myњlakami i dostaж do wspomnieс w naszych gіowach. - Uwaga...! - Puсo stoi i sіucha. Co tam siк dzieje? Wyczuwa szybkie przemieszczanie siк wielu ludzi za przegrod№ metalowych drzwi. Niemal sіyszy ich strach. Sіyszy takїe zbliїaj№c№ siк Dziwkк. Gdy drzwi siк otwieraj№, on siedzi w bezruchu na swym іуїku. Wchodzi Dziwka wraz z mкїczyzn№ o orientalnych rysach twarzy; oboje s№ w mundurach. Puсo tego nie widzi - odmiennoњci materiaіu ich ubraс domyњla siк po wydawanych przez nie specyficznych szelestach (on, sam nagi pod sw№ nieskуr№), azjatyckie pochodzenie przodkуw mкїczyzny zgaduje zaњ po ksztaіcie jego czaszki. - Obudziі siк. - Mкїczyzna wzrusza ramionami: - Oni wszyscy siк pobudzili. - Dziwka zwraca siк bezpoњrednio do Puсo: - Maіe opуџnienie. Nic powaїnego. - Z korytarza dochodzi wtem trzask, rumor i kobiecy krzyk, zaprzeczaj№c sіowom Dziwki. Puсo czyni dіoni№ znak pogardliwego szyderstwa. Dziwka we wnкtrzu zamkniкtych ust wywija jкzyk ku podniebieniu, oznajmiaj№c Puсo sw№ dezaprobatк. Puсo sіyszy w jej gіowie ci№gіy, wysoki dџwiкk koncentracji i skupienia, ziemniakowaty miкsieс jej serca kurczy siк i rozkurcza szybciej niї zazwyczaj. - Skoro tak... Idziemy, Puсo. - Mкїczyzna іapie j№ za ramiк, najwyraџniej nie bкd№c przekonanym o sіusznoњci tej decyzji. - Co...? - Przerzucimy go w Dwуjce. Okay? Idziemy, Puсo. - Wychodz№ na korytarz. Puсo rozgl№da siк, ale wiкcej szkieletуw nie widzi. Chaos zostaі opanowany. Id№. Nie widzi rуwnieї tych metrowej dіugoњci ciкж w supertwardej materii њcian, ukіadaj№cych siк w gigantyczne litery, a te w sіowo, ktуre towarzyszy im, wci№ї siк powtarzaj№c, gdy tak zagікbiaj№ siк w podziemny labirynt Stacji Tranzytowej. Њciany krzycz№: mamo mamo mamo mamo mamo. Wci№ї id№, kiedy te niemoїliwe ciкcia zaczynaj№ nabiegaж i broczyж gкst№ i czerwon№ ciecz№. Puсo sіyszy lкk i dezorientacjк towarzysz№cych mu w tym ostatnim marszu kobiety i mкїczyzny - lecz nie rozumie ich. Id№, id№ i id№, a choж ksiкїycowy niechуd Puсo, tak pіynny, tak taneczny, zdaje siк wymuszaж nienaturaln№ powolnoњж jego kroku, w istocie to on wyprzedza swych straїnikуw i przewodnikуw. Rуїne przedmioty dryfuj№ wokуі nich przez powietrze wbrew grawitacji; trzaskaj№ mijane drzwi, samowolnie otwieraj№c siк i zamykaj№c; za zakrкtem krzesіa i stoliki wpeіzaj№ na sufit; wyrwany komuњ z dіoni dіugopis wypisuje bezsensowne bazgroіy na biaіym chodniku; kamera straїnicza jak oszalaіa krкci siк na wysiкgniku; іomocz№ w poprzek korytarza niczyje kroki; kartki papieru z tablicy ogіoszeс њcieraj№ siк ze sob№ ponad gіowami id№cych, niczym rozwњcieczone drapieїne ptaki; sama tablica drїy w wibracji o wzrastaj№cej czкstotliwoњci. Id№. Puсo juї wie, przypomniaі sobie. Oto jest gniew bogуw.

Bogowie

Rzekі nauczyciel:

- Rok њwietlny to jest dziewiкж i pуі biliona kilometrуw. Odlegіoњж do najbliїszej obcej gwiazdy przemnуї sobie przez cztery koma trzy. A Alfa Centauri nie posiada przecieї planet. Taka Epsilon Eridani jest jeszcze dwa i pуі raza dalej. Wiкc sam widzisz, Puсo.

To mrzonki. Nawet gdybyњmy posiadali technologiк umoїliwiaj№c№ utrzymanie ci№gu 1g aї do osi№gniкcia podњwietlnej, a potem podczas deceleracji aї do caіkowitego wyhamowania; nawet gdybyњmy dysponowali przepisem na takie cudowne paliwo, ktуre swoj№ wіasn№ mas№ nie potкgowaіoby automatycznie wielkoњci masy poruszanej, wymuszaj№c zwiкkszanie ci№gu, ktуre wymaga wiкcej paliwa, i tak ad infinitum; nawet gdybyњmy potrafili czyniж takie cuda - to co z czasem? Bo w sferze o promieniu dwudziestu piкciu lat њwietlnych z caі№ pewnoњci№ nie ma odpowiednich planet. Wiкc co? Posyіaж ludzi na zatracenie w einsteinowskich paradoksach? Doleciawszy do celu, zastan№ tam swe wnuki przybyіe na miejsce w okamgnieniu dziкki wykorzystaniu teorii wyїszych wymiarуw, o ktуrych dziњ wiemy tyle, їe byж moїe istniej№. Zrozum zatem, Puсo: nikt nie wyіoїy pieniкdzy na podobnie niepewne przedsiкwziкcie, a juї na pewno nie rz№d, na pewno nie NASA. Wol№ sobie bazy na Marsie budowaж, koszt im siк zwraca w prawach do transmisji telewizyjnej. I tak by caіa sprawa cicho umarіa, gdyby nie genetycy. Myњlisz sobie: co, u licha, maj№ wspуlnego genetycy z podrуїami miкdzygwiezdnymi? A widzisz, maj№, maj№. Facet nazywaі siк De Door i nawet nie byі profesorem. Trzymaі fuchк w zakіadzie psychiatrycznym... sіynna historia, najlepszy kawaіek z Ksiкgi wielkich odkryж. No wiкc ten De Door zainteresowaі siк pewnym piromanem, ktуrego leczyli tam od paru miesiкcy, a ktуremu wci№ї wszystko dosіownie paliіo siк pod palcami. De Door zorientowaі siк, їe oto ma do czynienia z ewidentnym przypadkiem pirokinezy, czyli wzniecania ognia wyі№cznie za pomoc№ siіy woli. Genialnoњж De Doora polega jednak na jego podejњciu do fenomenu. Cуї on mianowicie zrobiі? Pobraі od pirokinetyka prуbkк tkanki - wіosy po prostu mu wyrwaі - po czym za wіasne pieni№dze przeprowadziі w jakimњ prywatnym instytucie analizк genomu delikwenta, z wydrukiem pobiegі do biblioteki, wypoїyczyі atlas ludzkiego DNA i zabraі siк do porуwnaс. Co, rzecz jasna, nic mu nie daіo, bo jeden czіowiek to za maіo, by na jego podstawie wyprowadzaж ogуlne teorie. Potrzebowaі wiкcej nadzmysіowcуw do weryfikacji danych. I tu juї nie mуgі liczyж na przypadek. Zacz№і іaziж ze szkicem projektu po przerуїnych fundacjach. Niestety, уw piroman ze szpitala dla obі№kaсcуw zd№їyі siк tymczasem spaliж doszczкtnie i De Door nie miaі juї dowodu. Min№і rok, drugi, trzeci. No i zgadnij, Puсo, kto przyznaі doktorkowi fundusze? Nieoceniony Pentagon. Zastanawiasz siк zapewne dlaczego? Czyїby mu uwierzyli? I to akurat wojsko? Diabla tam! Przyszіy po prostu raporty wywiadu o wzmoїonym zainteresowaniu Chiсczykуw technikami pozazmysіowej inwigilacji nieprzyjaciela, jakiњ generaі dopisaі na takim raporcie: sprawdziж, wyprzedziж - i oto zdumionego De Doora przywaliіa lawina pieniкdzy. Goњж przynajmniej zdawaі sobie sprawк, jak kapryњne s№ bуstwa U. S. Army i jak przypadkowy jego tryumf, nie traciі wiкc czasu. Spora czкњж przyznanych mu funduszy poszіa na wykup reklam w gazetach i Internecie. Ktokolwiek udowodni posiadanie jakichkolwiek, chociaїby najsіabszych, zdolnoњci paranormalnych... i tak dalej, i tak dalej. Wysokie sumy obiecywaі, zgіosiіy siк dziesi№tki tysiкcy. De Doorowi wystarczyliby jedynie trzej niespokrewnieni osobnicy o podobnych talentach. Tymczasem najpierw wyіowiі nadempatк, potem dalwidza, potem znуw nadempatк... ciкїko mu to szіo. Ostatecznie jako pierwsz№ wyizolowaі sekwencjк genуw odpowiedzialn№ za umiejкtnoњж wykrywania њwiadomego kіamstwa w sіowach rozmуwcy, czyli za szcz№tkow№ nadempatiк wіaњnie. A їe jeden z nadempatуw daі siк zwerbowaж wojsku do prowadzenia przesіuchaс podejrzanych o szpiegostwo - De Door otrzymaі kolejny finansowy zastrzyk. Rozbestwiony Pentagon zgіosiі zapotrzebowanie na peіnych telepatуw. De Doorowi, oczywista, wyszіo co innego: telekinetycy. I to marni: przesunie taki dіugopis, przewrуci kartkк ksi№їki, a juї pot siк z niego leje strumieniami i ledwie biedak dycha. Ale dla De Doora - w odrуїnieniu od jego mocodawcуw - siіa talentu nie miaіa znaczenia, on mierzyі dalej. Szіo mu o program dіugofalowy; i ostatecznie wywalczyі naс forsк. Sіyszaіeњ o konwencji madryckiej? No wiкc on j№ zіamaі. Zreszt№ іami№ j№ wszyscy, ale on bodaj najjaskrawiej. Miaі rz№dowe bіogosіawieсstwo, wiкc siк nie przejmowaі. Zacz№і od zygot i zarodkуw; nastrzykiwaі naj№drza, stosowaі retrowirusy... Znaі juї geny odpowiedzialne i spotкgowanie danych zdolnoњci nie stanowiіo dlaс problemu. Wiкkszym problemem byіo unikniкcie ubocznych efektуw selektywnego manipulowania genami sprzкїonymi; po prawdzie do dziњ sobie z tym nie poradziі. W kaїdym razie pierwsi sztucznie wyhodowani telekinetycy, ci nadzmysіowi transgeniczni Homines sapientes, urodzili siк z іon mechanicznych macic jedenaњcie lat temu. To jeszcze byіa seria eksperymentalna, zreszt№ De Door wci№ї doskonali modele genomуw poszczegуlnych nadzmysіowcуw, skatalogowaі juї wszystkie ich typy... Ale nas, ciebie, Puсo, interesuj№ wyі№cznie telekinetycy. Seria bкd№ca obecnie w uїyciu posiada juї moc wystarczaj№c№ do siкgniкcia w gі№b j№dra Galaktyki. Siіy woli nie ogranicza prкdkoњж њwiatіa. Odkryliњmy wiele ciekawych planet. Ale ciebie, Puсo, interesuje wyі№cznie Otchіaс Czarnych Mgieі.

Dlaczego

Rzekі nauczyciel (inny):

- To siк nazywa idiom. To siк zdarza wtedy, gdy їaden z nas nie jest telepat№. Ty jesteњ czіowiek, ja jestem czіowiek. Ty jesteњ mкїczyzna, ja jestem mкїczyzna. I nawet tym samym jкzykiem siк posіugujemy. I nawet kultury, z ktуrych siк wywodzimy, w jakiejњ tam, dosyж sporej czкњci, siк pokrywaj№. Ale ani ja ciebie rozumiem, ani ty mnie. Przy obustronnym wysiіku jesteњmy w stanie przekazaж sobie niektуre myњli w ich najprostszej i najmniej osobistej sіownej interpretacji. Ale to wszystko. Do їadnego gікbszego porozumienia nie jesteњmy zdolni. My - a co dopiero ludzie nieposіuguj№cy siк wspуln№ mow№, ludzie o wzajemnie sobie obcej pamiкci doњwiadczeс, wyroњli na niekompatybilnych kulturach, maj№cy odmienny wygl№d. A co dopiero czіowiek i nieczіowiek. Wуwczas ten obszar psychicznej zbieїnoњci zmniejsza siк do mikroskopijnej szerokoњci pasa, jeњli chwytasz moj№ analogiк, Puсo. Wyobraџ sobie, їe masz za zadanie porozumieж siк z drzewem. Wiesz a priori, їe jest ono inteligentne. Musisz zainicjowaж dialog. Od czego zaczniesz? To s№ tego typu szarady. Robimy, co w naszej mocy, ale my jesteњmy sob№, a Oni sob№. Nie sposуb wyjњж poza wіasne myњli. Spуjrz na historiк: jak radzili sobie ci konkwistadorzy, odkrywcy, podrуїnicy? Albo zabierali ze sob№ na kilka lat paru tubylcуw, їeby nauczyli siк jкzyka zdobywcуw, albo zostawiali na miejscu swoich poliglotуw. Ale najlepszym, choж najbardziej czasochіonnym sposobem, byіo po prostu wyhodowanie tіumaczy: zakіadali na brzegu osadк, zamieszkan№ oczywiњcie wyі№cznie przez mкїczyzn, bo kobiety byіy dostкpne na miejscu, wracali po dwudziestu latach - i mieli oto tuzin mieszaсcуw szwargoc№cych swobodnie w obu jкzykach, naleї№cych do obu kultur i nienaleї№cych do їadnej, lojalnych wobec obu panуw i wobec їadnego: idealny pomost cywilizacyjny, zіoty њrodek, z ktуrego jednako daleko do kaїdego z brzegуw. Owi mieszaсcy, wіaњnie dlatego, їe nie przynaleїeli w peіni ani do jednej, ani do drugiej spoіecznoњci, byli je w stanie w swojej osobie w jakiњ sposуb, zapewne niedoskonaіy, zsyntetyzowaж. Uњrednienie, wypadkowa, nowa jakoњж. W naszym przypadku, w twoim przypadku, Puсo, w przypadku Otchіani Czarnych Mgieі - rzecz jasna nie ma mowy o їadnym wzajemnym wymieszaniu gatunkуw. Niemniej pozostaje niepodwaїalnym faktem, їe nie jesteњmy w stanie Ich zrozumieж, my, ludzie, obdarzeni takim, a nie innym ciaіem, w taki, a nie inny sposуb postrzegaj№cy њwiat, uwiкzieni w tym swoim obrazie њwiata, w їyciu przeїywanym na swуj czіowieczy sposуb, w pamiкci wіasnej i cywilizacyjnej - i tak dalej, i tak dalej. Czy ty mnie rozumiesz, Puсo? Teї nie w peіni. Kaїdy kaїdemu obcy. Widzisz, Puсo, to ty bкdziesz naszym tіumaczem w Otchіani Czarnych Mgieі. Z pewnoњci№ pojmujesz powody, dla ktуrych konieczne byіy te operacje. Znasz pochodzenie Snуw. Przedstaw to sobie jako skalк, ktуrej jeden koniec stanowi czіowiek, a drugi - Oni. My przesuwamy ciк w kierunku tego drugiego koсca, zarуwno twoje ciaіo, jak i umysі, choж z ciaіem zawsze іatwiej, w koсcu to tylko organiczna maszyna. I w jego przypadku osi№gnкliњmy juї granicк, ktуrej nie moїemy przekroczyж - ktуrej ty nie moїesz przekroczyж. Szkoіa uczyniіa wszystko, co w jej mocy, byњ mуgі maksymalnie zbliїyж siк do њwiata, w ktуrym їyj№ Oni. Zrozumieж go. Staraж siк postrzegaж go tak, jak Oni go postrzegaj№ - teraz juї posiadasz niektуre potrzebne do tego zmysіy. Oczywiњcie nie wszystkie i oczywiњcie uіomne - poniewaї mimo wszystko wci№ї pozostajesz czіowiekiem, i to nie tylko przez pamiкж swego czіowieczeсstwa: w koсcu gdybyњmy ciк przesunкli do koсca skali (choж to niemoїliwe), staіbyњ siк dla nas po prostu tak samo obcy jak Oni i teї niczego nie potrafiіbyњ przetіumaczyж. Ty masz staж pomiкdzy. Poniewaї jednak nie jesteњ naturalnym mieszaсcem, a jedynie sztucznie przystosowanym Homo sapiens, zawsze ci№їyж bкdziesz w swych translacjach ku ludzkiemu punktowi widzкnia, i my to akceptujemy, godzimy siк z tym nieusuwalnym wypaczeniem. Zwіaszcza їe psychicznie nie przesun№іeњ siк po tej skali ani o dziesi№t№ czкњж jej rozpiкtoњci. Tu, w Szkole, moїemy jedynie zainicjowaж ten proces, przygotowaж ciк - st№d Sny - tudzieї staraж siк juї na etapie selekcji wybraж osobк w sposуb naturalny najbardziej predestynowan№ do funkcji tіumacza na danym њwiecie - i st№d testy. Nie moїemy natomiast nauczyж ciк Ich jкzyka, poniewaї sami go nie znamy. Zreszt№, pozostaj№c w peіni ludџmi, i tak nie bylibyњmy w stanie go sobie przyswoiж. To ty, Puсo, ty, tam, w Otchіani Czarnych Mgieі, bкdziesz uczyі siк Ich mowy, jak№kolwiek by siк ona miaіa okazaж; ty bкdziesz nam Ich tіumaczyі, interpretowaі, wyjaњniaі; uczyі nas, ile moїemy siк nauczyж - my, ktуrzy nie jesteњmy tob№. Wiesz: jesteњ pierwszy. Wszyscy jesteњcie pierwsi, to pionierskie przedsiкwziкcie, їadnych doњwiadczeс, їadnych bікdуw poprzednikуw, ktуrych moglibyњcie unikn№ж. To wy, Puсo, ty i twoi odpowiednicy na innych planetach (a niektуrych z nich byж moїe poznaіeњ tu, w Szkole, jeszcze zanim stali siк tym, czym s№), wy bкdziecie popeіniaж te historyczne bікdy. Nie mуwiк, їe to bкdzie іatwe. W istocie bкdzie to bardzo trudne, granicz№ce z niemoїliwoњci№. Znajdziesz siк na tej planecie sam, pozbawiony bezpoњredniego wsparcia naszej orbitalnej placуwki, ktуra zreszt№ na razie nie jest niczym innym jak kup№ tymczasowo pospawanego zіomu, w ktуrej poci siк troje zapracowanych ludzi, w tym jeden szalony telepata, wiкc wіaњciwie nie czіowiek - znajdziesz siк w Otchіani Czarnych Mgieі tak, jak teraz przede mn№ stoisz, Puсo: zmieniliњmy twуj organizm na tyle, byњ mуgі tam przeїyж dowolnie dіugo, o ile nie spotka ciк coњ, czego nie przewidzieliњmy, coњ, o czym nie mamy pojкcia. Bo nie wiemy nawet, co uczyni№ Oni, gdy zdadz№ sobie sprawк z twej obecnoњci, a przecieї nast№piж to powinno jak najszybciej, bo wszak wysyіamy ciк tam wіaњnie po to, їebyњ nawi№zaі z Nimi kontakt, rozmawiaі. Zdaj sobie sprawк z Ich obcoњci: dla czіowieczego telepaty Ich myњli po prostu nie istniej№. Toteї prуcz funkcji tіumacza sprawowaж bкdziesz funkcjк naszego ambasadora. Ј№cznoњж z orbit№ zapewni ci miejscowy tucznik, a przez niego zyskasz і№cznoњж z Ziemi№. Ale nawet mimo obejњcia ograniczenia szybkoњci komunikacji do szybkoњci њwiatіa, jest to nazbyt dіugi іaсcuch, byњ miaі czekaж z kaїd№ decyzj№ na sіowo Ziemi. Zaakceptuj tк myњl: bкdziesz sam na obcej planecie, poњrуd Obcych. A w tej chwili wiesz o Nich tyle, co my: prawie nic. Owe Sny, ktуre ws№czyliњmy ci w umysі, to jedyne Ich nagrania z automatycznych sond, jakimi dysponujemy, i na podstawie analizy tych nagraс zbudowaliњmy twуj profil percepcji, wiкc moїe pomyliliњmy siк, nie jest to wykluczone. Ty bкdziesz nasz№ nastкpn№ sond№. Niezaleїnie od sukcesu czy poraїki tego przedsiкwziкcia, miejsce w podrкcznikach historii masz zapewnione. Jesteњ, Puсo, jednym z Kolumbуw kosmosu. To nie science fiction - to rzeczywistoњж.

Science fiction

- To jakaњ pieprzona science fiction! - rzekі Goњж.

- Juї nie fiction, juї nie fiction - odmrukn№і Wielki.

- Dajcie spokуj - szepnкіa Dziwka.

W przeddzieс zapowiedzianego wyjazdu do Stacji Tranzytowej, kiedy juї nikt niczego ciк nie uczyі, podsіuchiwaіeњ rozmowк tocz№c№ siк w jednym z pokoi, dwa piкtra wyїej. Mimo zamkniкtych drzwi celi, grubych њcian Szkoіy i jej niemal hermetycznego podziaіu na odrкbne sekcje - twуj anielski sіuch prowadziі ciк nieomylnie po budynku korytarzami i schodami, rurami i szybami wentylacyjnymi, poњrуd burzowego haіasu wszechdџwiкkуw, uderzaj№cych zewsz№d gіosуw i odgіosуw, poњrуd cudzych umysіуw i cudzych ciaі - do miejsca, gdzie trwaіa dyskusja, w ktуrej padіo twe imiк. Oni w to nie uwierz№, powiedz№, їe zmyњlasz - jak zawyrokowali po twym wyznaniu o muzyce ich myњli: їe to niemoїliwe, byњ j№ sіyszaі - wiкc nawet nie bкdziesz prуbowaі ich przekonaж. Wyposaїenie ciк w podobny sіuch stanowiіo integraln№ czкњж ich planu, zatem uczynili to - a teraz nie wierz№ w potкgк swego wіasnego daru. Nie wiedz№, co urodzili, nie chc№ wiedzieж. Ich sprawa. Ty sіyszysz.

Goњж: Ja myњlaіem, їe to placуwka badawcza, їe... no, nie wiem; w kaїdym razie nie tego oczekiwaіem.

Wielki: Nie dostaі pan papierуw? Ma pan przecieї dostкp. Trzeba byіo przeczytaж, nie byіby pan zaskoczony.

Goњж: A co mi pan tu z papierami...! Wіaњnie nie chciaіem nic czytaж, chciaіem zobaczyж na wіasne oczy, po to mnie wysіaі prezydent, w lekturк wojskowych okуlnikуw to ja siк rуwnie dobrze mogк zagікbiaж w Waszyngtonie, zreszt№ i tak w nich tonк; a tutaj przyjechaіem, їeby osobiњcie sprawdziж, na co id№ te miliardy.

Wielki: No i sprawdziі pan.

Goњж: Jezu Chryste... (gікboki oddech) Moїna tu paliж?

Wielki: A co pan ma? Nikotynowiec? Oj, nieіadnie.

Goњж: Chciaіbym wiedzieж, kto w ogуle wpadі na ten genialny pomysі. Co? Jest ktoњ taki, czy teї juї zd№їyі zgubiж swoje nazwisko w tym magicznym obiegu pism w Pentagonie, mhm? Panie puіkowniku?

Wielki: Projekt byі autoryzowany przez wszystkich trzech kolejnych prezydentуw, wiкc prosiіbym bez grуџb.

Goњж: A pan co taki hardy? Niby puіkownik, a stawia siк jak, nie przymierzaj№c, szef sztabu. Co za wіadzк daje panu to stanowisko - dyrektor Szkoіy - їe pozwala pan sobie na podobne odzywki?

Wielki: Spokojnie, spokojnie... Przecieї pan wie: te wszystkie imponuj№ce szarїe - to tymczasowe. Dziewiкжdziesi№t procent personelu Szkoіy to їoіnierze jedynie nominalni, proszк tu nie oczekiwaж przepisowych salutуw i entuzjastycznego trzaskania obcasami. Kwalifikacji, jakich wymagamy, raczej nie nabywa siк w West Point.

Goњж: Im dіuїej pana sіucham, tym bardziej mкtne to wszystko siк staje, panie... pan tak naprawdк nie jest puіkownikiem, co?

Wielki: Ynix. D'Afferto Ynix.

Goњж: A cуї to za nazwisko? Dlaczego nie nosicie plakietek identyfikacyjnych?

Dziwka: Na pocz№tku byіy. Ale zarz№dzenie wymagaіo posіugiwania siк faіszywymi toїsamoњciami i zrobiі siк, za przeproszeniem, nielichy burdel.

Goњж: A pani...?

Dziwka: Kapitan Felicita Alonso.

Goњж: I to jest prawdziwe nazwisko czy faіszywka?

Dziwka: Prawdziwe. Tego zarz№dzenia nikt juї nie przestrzega. Ludzie zapominali wіasnych imion, nie maj№ gіowy do caіej tej konspiracji.

Goњж: Gubiк siк. Po cholerк takie zarz№dzenie?

Wielki: Widzi pan, u nas pracuje, na etacie i na zlecenia, masa miкdzynarodowych sіaw. Wszyscy s№ na hipnotycznym bezczasie, wiкc nawet ich nie zaprzysiкgamy, bo i tak nic nie zapamiкtuj№ i nie s№ w stanie їadnej tajemnicy zdradziж - ale w koсcu moїe siк zorientowaж ktoњ z zewn№trz. Dublujemy im spкdzany u nas czas. Ja, na przykіad, od piкciu lat jestem zahibernowany w podziemiach Luny IV, w ramach eksperymentu Eternity - sіyszaі pan moїe? A wielu pracuj№cych w Szkole etatowcуw to po prostu zombies. Z krуtkookresowymi zleceniobiorcami radzimy sobie inaczej: jakaњ urojona konferencja naukowa na drugim koсcu њwiata, tego typu rzeczy.

Goњж: Ale po co to wszystko...?

Wielki: A jak pan myњli? Dla zachowania tajemnicy. Widziaі pan ten plakat w gabinecie? „Wszechњwiat bкdzie nasz!" Szybciej, wiкcej, lepiej. Їeby USA pierwsze otworzyіy ambasadк w Obіoku Magellana. Taka jest oficjalna egzegeza. Chwyta pan klimat?

Goњж: Pan ma jakieњ obiekcje, zastrzeїenia...?

Wielki: Aleї sk№d! Ja jestem zaњlepiony entuzjasta! To mnie siк koсmi powstrzymuje. Tu moje nazwisko pod kaїdym rozkazem. D’Afferto Ynix, D’Afferto Ynix. Ostatnio zagustowaіem w lekturze protokoіуw z procesуw norymberskich. Uczmy siк na cudzych bікdach.

Goњж: To їart?

Dziwka: Їart, їart.

Goњж: Specyficzne poczucie humoru...

Wielki: Prawda? (po chwili) Da pan tego papierosa.

Milczenie.

Goњж: Ynix, Ynix... sk№d pan wіaњciwie pochodzi?

Wielki: Wie pan, to њmieszne: ja akurat nie jestem obywatelem Stanуw Zjednoczonych. Bezpaсstwowiec, mam niebieski paszport ONZ.

Goњж: Ach, pan jest jednym z tych...

Wielki: Dokіadnie. Z tych. Z pierwszego miotu.

Goњж: Nie bкdzie niedyskrecj№ pytanie o pana Atrybut?

Wielki: A jak pan myњli? (po chwili) No dobrze. Ja jestem Szczкњciarz.

Goњж: Mhm, ktoњ logicznie rozumowaі: jak moїe siк nie powieњж przedsiкwziкcie kierowane przez Szczкњciarza?

Wielki: Noo, bardzo prosto: jeњli dziкki temu Szczкњciarz uratuje sw№ skуrк.

Dziwka: Chyba odeszliњmy cokolwiek od tematu.

Wielki: A jaki ten temat?

Goњж: No wiкc, szczerze mуwi№c, uwaїam to wszystko, co tutaj robicie, za gікboko niemoralne i wcale bym siк nie zdziwiі, panie Ynix, gdyby rzeczywiњcie skoсczyіo siк to procesem norymberskim. Bardzo przepraszam, ale w moich oczach jesteњcie po prostu zbrodniarzami.

Wielki: (ze њmiechem) Aleї nie ma potrzeby przepraszaж, drogi panie! Pan ma bardzo dobry wzrok.

Goњж: Prosiіbym jednak o odrobinк powagi.

Wielki: To ja przepraszam.

Goњж: Przede wszystkim nie rozumiem powodуw, dla ktуrych kolejni prezydenci mieliby braж na siebie odpowiedzialnoњж za tк potwornoњж. Pomijaj№c wszystko inne, jest to gigantyczny bі№d polityczny.

Wielki: Pan faktycznie nie czytaі niczego z materiaіуw, ktуre panu dostarczyliњmy. Znowu mnie czeka pogadanka. Felicita, proszк ciк...

Dziwka: My podbijamy Galaktykк, panie sekretarzu.

Goњж: Ale co pani mi tu...! (wysi№kuje nos) Co to ma byж, Star Trek? Podbijamy Galaktykк, teї coњ! Bкdzie wiek, jak NASA podbija Ukіad Sіoneczny, a jeszcze nie stanкіa ludzka stopa na wszystkich jego planetach. Ale oni przynajmniej nie wykorzystuj№ do tego celu dzieci, nie bawi№ siк w Boga. Szkoіa, akurat; Auschwitz, nie szkoіa.

Dziwka: Pan katolik?

Goњж: Ja czіowiek. A pani?

Dziwka: Jak to? Zbrodniarz, rzecz jasna.

Wielki: Felicita, ja ciк proszк.

Dziwka: Na pocz№tek maіe sprostowanie: ludzka stopa stanкіa juї na wszystkich planetach Ukіadu Sіonecznego, na ktуrych mogіa stan№ж, i na wiкkszoњci ich ksiкїycуw. Jednakїe nie dziкki wysiіkom NASA, lecz naszym, dlatego teї nie jest to fakt powszechnie znany. W istocie jest to њcisіa tajemnica. A їeby byж jeszcze precyzyjniejszym: transport, podobnie jak і№cznoњж i wiele innych dziedzin, stanowi domenк projektu Јono, kierowanego osobiњcie przez De Doora. Widziaі siк pan z profesorem, odwiedziі Їіobek? Nie? No tak.

Wielki: Pan nie raczyі spojrzeж nawet na przygotowany przez nas harmonogram wizytacji.

Goњж: Spojrzaіem, ale zignorowaіem go. Wolaіem z zaskoczenia.

Wielki: Obustronnego, jak widaж.

Dziwka: Ale zasadк pan zna, prawda?

Goњж: Aї za dobrze. Czy ten caіy De Door nie sіyszaі nigdy o konwencji madryckiej? Cholerny Mengele. To juї setki tych... „dzieci"... wyhodowaі.

Wielki: Sіownictwo byіo w aneksie. My nazywamy ich sztucznymi nadzmysіowcami. W slangu: tuczniki. Niezbyt іadnie; nie wiem, sk№d siк to wziкіo.

Goњж: Tuczniki. Boїe drogi.

Dziwka: Dziкki De Doorowi i projektowi Јono kosmos stoi przed nami otworem. A co do konwencji madryckiej - co pan powie na chiсskie manipulacje? U nich to idzie w miliony.

Goњж: Џdџbіo w cudzym oku...

Dziwka: Sekwoja raczej.

Wielki: (kaszle)

Dziwka: Pana sekretarza, jak widzк, nie podnieca wizja podboju wszechњwiata.

Goњж: Ja jestem stary, pani Alonso, mnie maіo co podnieca. A juї na pewno nie jestem do tego stopnia zboczony, їeby ekscytowaж siк cudzym cierpieniem. Bo wszystkie te szumnie zwane projekty wіaњnie na ludzkim cierpieniu stoj№, moїe nie? Co wy robicie z tymi dzieжmi, co wy robicie... co robicie tym nieszczкsnym „sztucznym nadzmysіowcom"...

Dziwka: Powoіujemy ich do їycia. Cierpi№? Moїe i cierpi№, chociaї De Door pracuje nad uczynieniem ich organicznie szczкњliwymi; ale jeњli cierpi№, jeњli w ogуle cokolwiek odczuwaj№ - to dziкki komu?

Goњж: Wie pani, pani kapitan, kiedy matka prasuje swoje dziecko їelazkiem, przypala je papierosami, razi pr№dem, gіodzi i katuje, to siк jej dziecko odbiera, a j№ sam№ do wiкzienia wsadza. Znane mi s№ takie prawa.

Dziwka: A znany jest panu specyfik o nazwie ServeViol? Ilu milionom ludzi uratowaі їycie?

Goњж: Pani twierdzi -

Dziwka: Oficjalnie produkuje siк go na orbicie. Tak naprawdк zbierany jest z czegoњ w rodzaju trawy parк tysiкcy lat њwietlnych st№d. Zdziwiony? Mogк mnoїyж przykіady, ale po co, nie w iloњci rzecz, a pan ma to wszystko w papierach, moїe siк zapoznaж ze statystyk№ w dowolnej chwili. Na kaїde jedno dziecko czy tucznika, ktуremu, wedіug pana, zadajemy cierpienie, przypadaj№ miliony uratowanych od niechybnej њmierci. Pomimo wszystko to jest operacja wojskowa, panie sekretarzu. Kiedy stoi pan wraz ze swoim oddziaіem w ariergardzie przegranej armii, a nieprzyjaciel naciera, zamykaj№c drogк odwrotu, to dla uratowania armii poњwiкca pan puіk, i potem daj№ panu medal, a polegіym buduj№ pomnik i krкc№ film. Chwaіa im, krzycz№. Ale kto krzyczy? Їyj№cy.

Goњж: To jest ohydna logika. W co wy wierzycie: tu, w Szkole, i tam, w Јonie? W co?

Wielki: W wiкksze dobro, panie sekretarzu, w wiкksze dobro. Pana wnuk jest chory na zespуі Mowgsona, nie mylк siк? Testujemy wіaњnie lek sprowadzony z drugiego ramienia. Byж moїe bкdzie mуgі uzdrowiж George'a. Zabroni pan mu go podaж?

Goњж: Kurwa maж, Ynix!

Dziwka: Przepraszam w jego imieniu.

Milczenie.

Goњж: Tylko їe rozkrкcaj№c ten caіy interes, stwarzaj№c pierwszych „sztucznych nadzmysіowcуw", nie wiedzieliњcie, nie mogliњcie wiedzieж o owych cudownych medykamentach...

Wielki: Tak, ma pan racjк, to jest efekt uboczny, przypadkowe odkrycia - chociaї waїne, przyzna pan. Prawdziwy cel stanowi, jak to okreњlono, „technologiczny megaskok". Szukamy obcych cywilizacji, ktуre moglibyњmy bezboleњnie oskubaж z wiedzy. My, to znaczy USA. Zna pan historiк wyњcigu o bombк atomow№? No wiкc w porуwnaniu z projektem Samorodek projekt Manhattan to jak wynalezienie agrafki przy odkryciu teorii wzglкdnoњci. Prawdy naukowe, do ktуrych doszlibyњmy po tysi№cach lat, maszyny jak magiczne artefakty, sama nauka jak magia, moce zaiste boskie. Dla reszty њwiata bкdziemy jak Cortez dla Aztekуw: niewyobraїalne potкgi, niewyobraїalne bronie, niewyobraїalna wіadza... Cуї to by musiaі byж za prezydent, ktуry by siк nie podpisaі pod czymњ takim? B№dџmy powaїni; z nas trojga to przecieї pan jest politykiem.

Goњж: A Szkoіa...

Dziwka: To wіaњnie za poњrednictwem takich Puсo bкdziemy ich „skubaж".

Goњж: Dlaczego wybraliњcie do prezentacji wіaњnie jego? Pani jest jego oficerem prowadz№cym, prawda?

Dziwka: Nie tylko jego, ale on jest najbardziej „miкkki". Jutro jedzie do Stacji Tranzytowej. Zobaczyі pan produkt finalny, jeњli moїna siк tak wyraziж.

Goњж: W tych murach najwyraџniej moїna wszystko, niech siк pani wyraїa. Produkt finalny. Sierota, powiedziaіa pani. Metys z Poіudniowej Ameryki. Dlaczego wіaњnie on? Przecieї i angielskiego musieliњcie go uczyж.

Dziwka: To nie jest kwestia naszego wyboru. Dochodziliњmy do tego metod№ prуb i bікdуw. Te pуіdzikie dzieci slumsуw posiadaj№ po prostu najwiкksze szanse na skuteczne przystosowanie siк, s№ najbardziej...

Goњж: ..."miкkkie". Co to znaczy?

Dziwka: Teї slang. „Miкkki", czyli potrafi№cy siк psychicznie zaadaptowaж, zaadaptowaж swуj umysі do dowolnych nowych warunkуw, zaakceptowaж je takїe podњwiadomie - st№d dzieci. Jak najmіodsze. Optymalny wiek, te dziesiкж, dwanaњcie lat, stanowi wynik pogodzenia dwojga sprzecznych wymagaс: maksymalnej chіonnoњci i plastycznoњci umysіu oraz zdolnoњci mentalnych, inteligencji. Nikt starszy nie ma juї szans na tak instynktowne i peіne zrozumienie Obcych. Ostatecznie - їe ucieknк siк do trochк myl№cej analogii - najіatwiej uczymy siк jкzykуw w dzieciсstwie.

Goњж: Ale... czy wy tego nie rozumiecie? To s№ dzieci.

Dziwka: Dzieci. A cуї to znaczy? Ten okres їycia czіowieka - dzieciсstwo - nabraі specjalnego, nieomal metafizycznego znaczenia dopiero kilkaset lat temu. Wczeњniej, przez wieki i tysi№clecia, dzieci to byli po prostu ludzie niewielkiego wzrostu, czasowo upoњledzeni umysіowo, z racji swego wieku posiadaj№cy niewielkie doњwiadczenie, zatem bardziej bezbronni; tyle. Nie strzeїono ich przed њwiatem, nie okіamywano ich, nie kreowano dla ich potrzeb odrкbnej, faіszywej rzeczywistoњci dzieciсstwa, oni їyli w tak samo okrutnej i bezwzglкdnej rzeczywistoњci dorosіych. Pan rozumuje podіug dziewiкtnastowiecznych kryteriуw. Puсo by pana nauczyі. Dzieciсstwo to stan sztuczny, wymuszony przez nienaturalnie luksusowe warunki zewnкtrzne. Proszк siк przejњж po byle slumsach.

Goњж: Pani w to wierzy?

Dziwka: Cуї, jest to jedno ze standardowych usprawiedliwieс. Oni sami je nam podsunкli. Akceptujemy tк teoriк, bo zgadza siк z praktyk№. I teraz juї ograniczamy nasz nabуr wyі№cznie do osobnikуw o pochodzeniu i їyciorysie podobnych do Puсowego.

Goњж: Lecz tak naprawdк chodzi po prostu o to, їe takie dzieci іatwiej ulegaj№ waszej woli, co?

Dziwka: Bynajmniej. Oni wіaњnie, ci Puсo, potrafi№ wbrew wszystkiemu zachowaж swoj№ wіasn№ wolк. Wolк przetrwania, przeїycia, pokonania nas. Chyba nawet dumк, o ile mogк to oceniж. Inni odmawiaj№ wspуіpracy, zaіamuj№ siк, jest im wszystko jedno albo okazuj№ siк po prostu nazbyt dziecinni. Poza tym - to kwestia statystyki. Musimy mieж odpowiednio duїy wybуr, aby wyselekcjonowaж jednostki naprawdк uzdolnione. A nie moїemy przecieї porywaж dzieci od matek. Mimo wszystko prawo jest prawo, a my dziaіamy w zgodzie z nim, w caіkowitej zgodzie z obowi№zuj№cym prawem, panie sekretarzu. Toteї tacy Puсo s№ dla nas wrкcz idealni. Po prawdzie nie do koсca rozumiemy, co sprawia, iї wіaњnie oni... jakby to powiedzieж...

Goњж: Juї lepiej niech pani nic nie mуwi.

Teraz

Teraz, teraz, dzisiaj, za chwilк, za moment. Stanie siк. Puсo stoi na њrodku Sali Tranzytowej numer dwa i zamkniкtymi nieoczyma widzi chaos wokуі siebie. Hermetyczna Komora Tranzytowa, do ktуrej go wsadzono, ma њciany z pancernego tworzywa o przejrzystoњci szkіa, ale dla niego to bez znaczenia, podobnie jak fakt, iї jej wnкtrze oњwietlone jest oњlepiaj№co jasnym њwiatіem, a reszta Sali tonie w ciemnoњci; kogoњ innego faktycznie by ono oњlepiіo, ale nie Puсo, nie Puсo. Widzi czerwone koіa ciepіych reflektorуw, lecz teraz wiкcej uwagi poњwiкca docieraj№cym do jego nieoczu promieniom X. Poza Komor№ wci№ї panuje chaos, choж przynajmniej nie szalej№ tam moce rozbudzonych tucznikуw-telekinetykуw z Sali numer jeden. Tuczniki z Sali numer dwa pуіleї№ bezwіadnie w swych pajкczych, koіyskowatych fotelach, szerokim okrкgiem otaczaj№cych Komorк. Foteli jest dwanaњcie i tyleї nadzmysіowcуw w nich. Wszyscy њpi№, chociaї їaden nie њni. S№ jeszcze mіodsi od Puсo, to kilkuletnie dzieci, nagie, chude i koњciste, o ciaіach zdeformowanych niczym po straszliwej chorobie koњci, czaszkach bydlкcych, twarzach debilnych - ale to nie choroba, to te geny sprzкїone z odpowiedzialnymi za wyolbrzymione zdolnoњci parapsychiczne. Ktуremuњ њlina cieknie z rozwartych ust, pielкgniarka zaraz j№ њciera przygotowan№ chusteczk№. Ich mуzgi s№ dogікbnie spenetrowane przez tysi№ce cienkich nуg szklano-plastikowo-metalowych robali przysiadіych na ich gіowach, symbiotycznie z nimi sczepionych. Wizjami miejsc, do ktуrych tuczniki wysiіkiem swych umysіуw przenosz№ z Komory martwe іadunki oraz ludzi, kieruje superkomputer Stacji Tranzytowej, on teї zawiaduje wol№ nadzmysіowcуw, ktуrzy sami z siebie nie byliby zdolni zadziaіaж z precyzj№ czasu i miejsca konieczn№ dla bezbікdnej translokacji їywego organizmu na odlegіoњж tysiкcy lat њwietlnych; nie mуwi№c juї o uczynieniu tego razem, jednym nagіym aktem zjednoczonej woli. Komputer posiada zarejestrowane zestawy wspуіrzкdnych odpowiadaj№ce kaїdemu z punktуw w przestrzeni, do ktуrego kiedykolwiek dokonywaі przerzutu. Nieustannie aktualizuje te wspуіrzкdne, wprowadzaj№c korekty wynikaj№ce ze wzajemnego przemieszczania siк ukіadуw gwiezdnych w dwuramiennej spirali Mlecznej Drogi oraz z przemieszczania siк obiektуw w ramach tych ukіadуw po ich wyekstrapolowanych orbitach. Teraz na ekranach terminali kontrolerуw widniej№ koordynaty Otchіani Czarnych Mgieі. I koordynaty Puсo. Puсo stoi nieruchomo. Obserwuje bieganinк na zewn№trz Komory. Czy to jest normalne, czy teї spowodowane wymkniкciem siк spod kontroli tamtych tucznikуw? Obserwuje Dziwkк, konwersuj№c№, z zaіoїonymi na piersiach rкkoma i papierosem w ustach, z jednym z kontrolerуw, pochylonym nad klawiatur№ i stukaj№cym palcem w sensoryczny ekran. Obserwuje rozstawionych pod њcianami ludzi z sekcji bezpieczeсstwa i konserwacji, gotowych wejњж do akcji w wypadku nieprzewidzianych kіopotуw, ktуre jednakїe przewiduj№ tu wszyscy, niejeden raz musiaіy siк juї im przydarzyж. Obserwuje, poniewaї jest obserwatorem. Boi siк. Dziecinnieje w tej Komorze z tym wiкksz№ szybkoњci№, im mniej czasu mu pozostaje do przerzutu. Na zewn№trz zaczynaj№ bіyskaж њwiatіa ostrzegawcze, trwa odliczanie prowadzone spokojnie przez nieodrуїnialny od ludzkiego gіos maszyny. Dziwka gasi papierosa, zapala drugiego. Ktoњ gіoњno rozmawia przez telefon. Ktoњ, kucaj№c, grzebie we wnкtrznoњciach urz№dzenia i ledwo siк ogl№da na Puсo przez ramiк, obelїywie obojкtny na zbliїaj№cy siк moment jego wniebowziкcia. Jeden z tucznikуw wpada w epileptyczn№ drgawicк, zbiegaj№ siк lekarze: strzykawki, komputery, krew. Ci pod њcianami przygotowuj№ sprzкt. Technik wali wњciekle w enter. Gіos komputera koсczy odliczanie. Puсo krzyczy. Tucznikom wystкpuj№ spod tіusto spoconej skуry zwierzкce їyіy. Dziwka odwraca wzrok. Puсo krzyczy coraz gіoњniej i nie jest to juї krzyk czіowieka. Boїe, gdybym tylko... Jednemu z tucznikуw bucha z nosa i uszu jasna krew. Puсo pada na podіogк, іapie siк za kolana, zwija w embrion. Krzyk siк urywa. I kiedy Dziwka podnosi wzrok, Komora jest juї pusta, nie ma juї Puсo.

grudzieс 1994 - paџdziernik 1995

Krуl Bуlu i pasikonik

I

Krуl Bуlu i Ksiкїyc

Owej nocy w ogrodzie Krуla Bуlu zakwitі pies.

Krуl, wykapturzony, spкdziі wieczуr w Nowym Jorku, zamykaj№c ostatnie klauzule kontraktu rz№dowego; krzywa histaminowa zd№їyіa opaњж niemal do zera. Wrуciwszy, zaparzyі herbatoherbatк i wyszedі na taras. Ze wschodu i od pуіnocy, od Zamoњcia, ci№gnкіy po niebie wкїe fioletowego њwiatіa. Przypomniaі sobie, їe w necie zapowiadano grzybobicie. Spojrzaі na ogrуd. Pies kwitі gwaіtownie, otwieraіy siк w blasku Ksiкїyca biaіe p№ki. Byі to collie rottweiler o piaskowej sierњci. Wabiі siк Syska, naleїaі do siostrzenicy Krуla. Ukraiсskie жmy, wiкksze od wrуbli, kr№їyіy wokуі kwiatуw suki, Krуl nawet na tarasie sіyszaі klekot ich skrzydeі.

Krzywa od razu skoczyіa w gуrк. Sycz№c przez zкby, wybraі numer lebenmaistrуw Ziegler und Hochkupfer.

Wyl№dowali po kwadransie. Z miejsca poіoїyli hermк na kawaі ogrodu. Okazaіo siк, їe Syska zapuњciіa korzenie metr w gі№b ziemi; serce psa juї stanкіo.

Krуl Bуlu siк zirytowaі.

Zadzwoniі do siostry.

- Co wyњcie przywieџli znad tego Adriatyku?

- O co ci chodzi? - Nie spaіa, zіapaі j№ na mieњcie, њwiatіa taksуwek oњlepiaіy telefon.

- Podbili wam GIP po powrocie?

- Straszysz mnie teraz. - Uniosіa aparat do twarzy.

- Psa wam zіamaіo. Tк Syskк Janki. Na amen. Biaіe kwiatuszki. Њliczne zreszt№. O.

Lebenmaistrzy skіadali juї hermк.

Fatima wsiadіa do samochodu. Dіuїsz№ chwilк przygl№daіa siк w milczeniu ogrodowi Krуla.

- Ale wіaњciwie co ona u ciebie robiіa?

- Mhm?

- Syska.

- Janka mi zostawiіa.

- Zaraz. Dzwoniіeњ do niej?

- Dostaіa przecieї wizк, nie? Czy ja tu czegoњ nie іapiк? Objaњnij mi. Korpus Pokoju nadal aktualny? Co? Fatima?

- Jadк do ciebie.

Wypiі herbatк, zaparzyі drug№ filiїankк. Lebenmaistrzy przed odlotem przedstawili Krуlowi rachunek oraz wydruk pierwszej diagnostyki. Peіne metryki DNA obiecali za czterdzieњci osiem godzin - chyba їe chce zapіaciж ekstra. Nie chciaі.

W ogrodzie pozostaі wysoki krzak biaіego kwiecia na grobie psa. Жmy juї siк doс nie zlatywaіy; krzew wygl№daі њwieїo i zdrowo, ale de facto byі martwy, nakrкcone przez lebenmaistrуw zegary genetyczne odmierzaіy czas њmierci komуrek. Ksiкїyc, tej nocy wyj№tkowo nieprzesіoniкty przez mgіy dionizydowe, topiі wszystko w srebrnym blasku.

Krуl Bуlu staі z filiїank№ gor№cej herbatoherbaty w dіoni i przygl№daі siк bкkarciemu wyrostowi Artificial Genetics i chaosu. Kwiaty miaіy ksztaіt asymetrycznych pіomieni, z kaїdej іodygi bij№cych pionowo w gуrк, ku zenitowi; dwudziesto-, trzydziestocentymetrowych, smukіych, monarszych. Nie byіo dwуch takich samych. Krуl staі i drobnymi іykami piі herbatк. Filiїanka parzyіa dіoс, іagodne cierpienie w nocnej ciszy.

Fatima wysiadіa z taryfy pod domem Krуla Bуlu juї po pуіnocy; tu zazwyczaj jechaіo siк nawet dіuїej, Krуl mieszkaі na przedprzedmieњciach, na koсcu krкtej odnogi bocznej drogi, za baobabami.

- Salaam.

- Salaam.

- Њciskam ciк.

- Cmok-cmok.

Cofaі siк przez dom, zachowuj№c metrowy dystans.

Fatima od miesi№ca podci№gaіa sobie koњciec - na tymczasowych miкњniach poruszaіa siк z ostroїnoњci№ staruszki cierpi№cej na zaawansowan№ osteoporozк. Usiadіa w kuchni przy oknie wychodz№cym na ogrуd, nalaіa sobie mlekomleka. Makijaї szybko adaptowaі siк do jasno oњwietlonego pomieszczenia i Krуl Bуlu zauwaїyі drobne konwulsje miкњni mimicznych siostry.

- Њmiejemy siк.

- Њmiejemy, martwimy. Zabraіaby ze sob№ to psisko, gdyby mogіa. - Otarіa usta wierzchem dіoni.

- I kto to mуwi. Pamiкtasz, co sama -

- Mуwiіa ci, їe kiedy wklej№ jej wizк?

- Nooo, potrwa to parк tygodni. Wam ani sіowa?

Fatima wolno pokrкciіa gіow№.

Krуl oparі siк o zlew, sykn№і, przysiadі na krawкdzi stoіu. Na chwilк go zaжmiіo. Wzi№і gікbszy oddech.

- ...co drugie, co trzecie pokolenie - wzdychaіa Fatima. - Akurat Mrуwki. Co poradzisz? Syn znajomych wst№piі do Brygad Casaldaligi, wyskrobywali mu potem z w№troby amazoсskie hity. My, nasi rodzice -

- Myњmy siк jeszcze za bardzo bali.

- Tak. Ale dzieci Zimnej Wojny - one paliіy ogniska pod bramami baz rakietowych.

- Kaїde pokolenie ma taki szeњжdziesi№ty уsmy, na jaki zasіuguje. Wyjкіa zioіo, zapalili fajki.

- Tobie powiedziaіa, nam nie - szepnкіa Fatima i odliczyіa piкж ruchуw przepony. Popiіa dym mlekomlekiem. - Co jeszcze ci mуwiіa? O Mrуwkach?

- Nic. Niewiele.

- Co? Kiedy? Gadaj.

- Na proxyku, w anarklandzie. Ci№іem lokalny supeі gordyjski. Chіop jak d№b, sk№d miaіem wiedzieж? O Boїe, coњ ty mi tu -

- Жњњњњ.

- I potem zaczкіa mnie odwiedzaж. Nigdy siк tak, ach, posmakuj tylko -

- A po co daіa ci tego psa? Znam j№.

- Krew z twojej krwi.

- Popatrz -

- A-a. Jakie biaіe.

- No, bardzo sterylna ta pustelnia, bakterie gin№ na sam twуj widok. Jak dіugo trzymaіeњ go u siebie? Psa, Syskк. Od kiedy j№ -

- Zalewa mnie, przykrкж њwiatіo.

- To Ksiкїyc.

- Ale -

- No juї, juї.

- Ten Ksiкккїyc!

- Dotknij.

- Nie -

- Dotknij.

Krуl Bуlu wyci№gn№і tekк ponad stoіem i musn№і opuszkiem palca grzbiet dіoni siostry.

- Proszк - jкkn№і.

- Tchуrztchуrztchуrztchуrz...

- Mnie nie wolno - muszк siк - moїe na proxykach - niech sobie pуууjdzie!

Rozpіakaі siк.

Wstaіa, podeszіa, њwiatіo Ksiкїyca zmroziіo mu miкњnie, nie mуgі uciec.

- Caі№ prawdк, braciszku.

- Ale to booooooli!

Krуl Bуlu i terroryњci

++ KING_OF_PAIN

connection established

194533 CET/154533 GMT-3

IP: anonymized

system: MS Puppeteer 7.10

crypto: Absolute Asymmetry 03EEI3K98R3MD9394

master: KING_OF_PAIN

slave: LOCA_LOCA#7599

body provider: IF Proxy do Brasil Empresas

Wstaje z іуїka i macha rкkoma. Nic go nie boli. Lagi niewyczuwalne. Za otwartym na oњcieї oknem dusznego pokoju hotelowego krzyczy pod niebiosa puszcza Rio de Janeiro. Zbliїa siк wieczуr, purpurowe Sіoсce rozlaіo siк nad horyzontem jak niedosmaїone jajko sadzone.

Krуl Bуlu zerka na parametry transmisji i wchodzi do іazienki. W wysokim lustrze њciennym przygl№da siк swemu nagiemu ciaіu: Mulat, okoіo trzydziestki, gкba raczej maіo inteligentna, maіpie brwi, nad lew№ tatuaї IF PBE, czaszka ogolona, masywny kark, maіpie іapska, nad mostkiem њwieїa blizna. Szczerzy zкby. Ma wszystkie, rуwne, biaіe.

- Wlazі kotek na pіotek i mruga! I mrrruga!

Gіos lekko zachrypniкty. Zamyka lewe oko, zamyka prawe. Podnosi palcami powieki. Staje nad sedesem, sika. Fizjologia okay. Wchodzi pod prysznic. (Prysznic dziaіa!) Skуra przyjmuje gor№c№ wodк z przyjemnym pieczeniem. Krуl Bуlu jest prawie w euforii.

Zawsze siк tak zaczyna.

Ubranie przygotowaі byі sobie sam proxyk - nie to, w ktуrym tu przyszedі, ale teї jego, na niego szyte: wkіada i wie, їe juї kiedyњ miaі je na sobie. Buty z cholewami, biaіy garnitur, koszula z jedwabio-jedwabiu, biaіy kapelusz. Krawata nie zakіada.

W neseserze proxyka znajduj№ siк kopie papierуw klienta, Wyzwolonych Manufaktur Zjednoczonego Koњcioіa Siatkуwki Plaїowej, a takїe jednorodzony telefon i ptasie piуro.

Krуl Bуlu wі№cza telefon.

- Jestem.

- Zachodnia loggia na siedemnastym.

- Okay.

Rozmawiaj№ po angielsku; Mulat nie kіamaі, jego nerwowody pamiкtaj№ gіoski tego jкzyka, akcent jest bardzo sіaby.

Krуl zabiera z іazienki zapieczкtowan№ butelkк wody i wychodzi z pokoju.

Windy nie dziaіaj№, musi wspi№ж siк na siedemnaste piкtro schodami ewakuacyjnymi. Proxyk siк nie mкczy. Na szesnastym spotyka hotelowego szamana, uchyla kapelusza. Szaman pali pкkate cygaro; drug№ rкk№ karmi maіego demona. Kr№ї№ wokуі nich komary AG, wielkie jak waїki. Demon chwyta je kameleonim jкzykiem i zjada, mlaskaj№c gіoњno. Szaman њmieje siк przez dym.

Krуl Bуlu wychodzi na otwart№ loggiк na wyїszej kondygnacji. Cumuj№ tu dwa balonowce. Ten po prawej ozdobiony zostaі jaskrawym graffiti przedstawiaj№cym ciemnoskуre dziewczкta graj№ce w siatkуwkк na plaїy na tle zachodz№cego Sіoсca. Sіoсce, ktуre zachodzi w tle za balonowcern, przepala polimerow№ powіokк oraz graffiti, rozњwietlaj№c erotyczny witraї.

Krуl wchodzi na pokіad, pokіad koіysze siк lekko pod stopami. Mulat ma maіo wraїliwy bікdnik, tu rуwnieї nie kіamaі. Siada pod baldachimem na drewnianym stoіku. Na obrкczy baldachimu kiwa siк sennie tіusta papuga.

Aquim de Neira krzyczy na pilota; ten daje znak, by odcumowaж. Cumy wyhodowano na twardej AG, z przeci№gіym sykiem zwijaj№ siк synchronicznie, ich skуra lњni od lepkiego potu. Balonowiec odbija, koіysz№c siк mocniej. Krуl Bуlu opiera siк o baldachim.

Siwowіosy - Aquim de Neira przysuwa sobie taboret, podaje Krуlowi kawogruszkк.

- Dziкkujк.

- Druga tura, wyjкli noїe. Masz pan te fotki z orbity? Sіono zapіaciliњmy.

- Przejrzaіem jeszcze u siebie. Wszystkie strony juї wiedz№?

- Na pewno ci z Cthulhu, lataj№ nad Amazonk№ dla ONZ.

- Zawsze moїemy znowu postraszyж Waszyngton.

- Hry, hry, kiedy ostatnio przeszіo coњ przez Panamк?

- Boj№ siк, boj№. Wszyscy siк boimy.

Kawogruszka nie smakuje ani jak kawa, ani jak gruszka.

Krуl Bуlu wyjmuje z nesesera papiery. Furkocz№ na wietrze, przyciska je do wieka. Balonowiec wznosi siк ponad zadїunklone centrum Rio de Janeiro. Niebo ponad anarklandami pozostaje bezchmurne, cyrkulacja pr№dуw powietrznych to jedyne, co nie jest tu przedmiotem negocjacji, wojny, przetargu i szantaїu. Sіoсce odbija siк od pokrytego diamentorostami Chrystusa Zbawiciela na Corcovado. Mruї№c oczy, Krуl wyrzuca ogryzek za burtк i wyciera rкce w chusteczkк.

Pod aїurowym balonowcem Wyzwolonych Manufaktur przesuwaj№ siк spiкtrzone fale zieleni, fale kolorуw bardziej drapieїnych: czerwieni, jadowitej їуіci, gікbokiego granatu. Dїunkla pochіonкіa anarklandy, docieraj№c do Atlantyku. Gdyby zeszli poniїej dziesiкciu metrуw, smrуd tego organicznego њmietnika staіby siк dla Krуla Bуlu nie do zniesienia. Proxyk mуgі siк przyzwyczaiж, Krуl Bуlu nie przyzwyczai siк nigdy. Junklee, liszaj AG na obliczu kontynentu, rozci№ga siк od Pacyfiku do Atlantyku, od Ziemi Ognistej do Frontu Panamskiego. Dїunkla pochіonкіa i przetrawiіa ponad dwieњcie milionуw ludzi, bardziej їarіoczna od kilku wojen њwiatowych razem wziкtych.

Balonowiec skrкca w cieс drapacza chmur i w perspektywie Rio Branco ukazuje siк ponadstumetrowej wysokoњci Drzewo Wiadomoњci Dobrego i Zіego. Drugie roњnie nad brzegiem Rodrigo de Freitas, st№d go nie widaж.

Aquim przeklina Drzewo po portugalsku.

- Nigdy mnie pan nie przekonasz! To szawіyњci! Specjalnie je sadz№!

Drzewa s№ komputerami genetycznymi, megadionizydami. Programuj№ nacelowane na Homo sapiens nowotwory i retrowirusy.

Szawіyњci, katoliccy terroryњci њw. Pawіa, uwaїaj№ bioterror za konieczny „grzech oczyszczaj№cy z grzechu": fazк, ktуr№ cywilizacja musi przejњж, by powrуciж do ideaіu spoіeczeсstwa zbudowanego z niewielkich gmin chrzeњcijaсskich i pozbawionego wyїszych struktur wіadzy. Ktуre s№ zіe i w sposуb konieczny rodz№ zіo z samej swojej istoty. Dla zasady atakuj№ wiкc szawіyњci wszelkie wiкksze skupiska ludnoњci, w pierwszej kolejnoњci miasta. A juї zbory w rodzaju tego, na ktуry udaje siк Krуl Bуlu, dziaіaj№ na nich jak na byka czerwona szmata.

W kaїdym mieњcie Ameryki Poіudniowej roњnie przynajmniej jedno Drzewo. Wypalano je do korzeni na rozmaite sposoby; zawsze odrastaj№. Do ich autorstwa przyznaje siк poіowa anarkii dїunkli. Krуl Bуlu nie wierzy obwieszczeniom їadnej z anarkii - a juї najmniej przechwaіkom szawіystуw: gdyby mieli w swoich szeregach takich artystуw AG, nie ograniczyliby siк do trucia byіych metropolii.

W koronie Drzewa nad Rio Branco obracaj№ siк czarnymi spiralami stada harpii i innego skrzydlatego pomiotu megadionizyda, ich cienie przesuwaj№ siк po podziurawionych њcianach wieїowcуw.

Krуl Bуlu kartkuje raporty ze skanуw orbitalnych.

- Tu, tu i tu. Pan patrzy. Zmiany proporcji gazуw atmosferycznych - ale to zbyt subtelne. Tutaj. No! Wzory w podczerwieni, powtarzaj№ce siк anomalie, co noc. Zd№їyіem nawet zdobyж oficjalne ekspertyzy z paru uniwersytetуw, robi№ wraїenie jak naleїy. Jeњli liczyж wedіug iloњci ognisk - no, to kilkadziesi№t rodzin, nie wiкcej. W gуrze Amazonki juї nie tak gкsto.

- Jest pan pewien?

Krуl Bуlu prycha.

- Oczywiњcie, їe nie! Ja w ogуle w to nie wierzк! Niech siк Vija tіumaczy!

- Moїe jednak jakaњ prymitywna anarkia, o ktуrej nikt nie sіyszaі...

- Na jedno wychodzi. - Krуl Bуlu wzrusza ramionami. - Ile miaіeњ chromosomуw, jak ostatnio sprawdzaіeњ?

- Hry, hry, chromosomy, powiadasz? A co to takiego? Hry, hry. Nagіy haіas nad gіow№ - papuga wierci siк i macha skrzydіami.

- Znowu on, kruca bomba! - skrzeczy po polsku. - Nie, nie, nie! Za-ka-zu-jк!

Aquim drapie siк w brodк.

- O co chodzi?

- Kto to jest? - pyta go Krуl Bуlu.

- A bo ja wiem, kto j№ dosiadі. Ivan i spуіka. Ptaszysko jest proxykiem marksistуw-kreacjonistуw.

- Oczywiњcie przyі№czyli siк do nas na pierwsz№ wzmiankк - ci№gnie Aquim. - Dali swoich zakіadnikуw, byle przyspieszyж. Toї to ich ewangelia. Guillo przybiі krwi№. Pіac№ na ciebie po poіowie.

- Nie wiedzieli, їe na mnie.

- Pewnie wіaњnie siк wygadaіeњ - szczerzy siк starzec. - Dowiedzieliby siк prкdzej czy pуџniej, maj№ klucze do weryfikacji transmisji.

A papuga piekli siк dalej.

- Wszystko to pic na wodк! Nigdy nic nie przychodzi z waszych rad! Forsa w bіoto! Krucafuks!

Jakiњ potomek gombrowiczowskiej emigracji, myњli Krуl Bуlu.

- Wiesz przecieї, plastusiуw najmuj№ wszyscy - mуwi spokojnie.

- Wszyscy! I co? I pstro!

- A co siк dzieje z tymi, co prуbuj№ sobie radziж bez?

- To jest korporacyjna zmowa kapitalistycznych oszustуw! Gracie tak, їeby wydoiж klientуw! Taka sama zaraza jak prawnicy! Nikt ich do niczego nie potrzebuje, ale wystarczy, їe jeden dureс najmie prawnika - i zaraz wszyscy musimy ich najmowaж, їeby broniж siк przed ichnimi prawnikami! Zgroza i potкpienie!

- Czaszki w dуі! Maіpiarnia! - woіa z rury pilot.

Krуl Bуlu i Aquim de Neira pochylaj№ siк, kryj№c gіowy poniїej relingu.

Balonowiec sunie miкdzy budynkami, ktуre dїunkla wypeіniіa aї po dachy, kipi№c na zewn№trz przez wszystkie naturalne i nienaturalne otwory w њcianach. Z okien, z drzwi, z balkonуw, z wentylatorуw, ze szczelin, wyіomуw i rozpadlisk wylewaj№ siк girlandy miкsoїernych kwiatуw, warkocze jadowitych lian, wiechcie metanowej trawy, kaskady zdrewniaіej tkanki, zielonej, brunatnej, czarnej, spіywaj№ aї do ziemi, do ulicy kobierce spl№tanych korzeni, gaікzi, liњci, kwiatostanуw - z dwudziestego, czterdziestego, szeњжdziesi№tego piкtra. A w њlad za flor№ przybyіa fauna AG, w tym rozmaite chimeryzacje dziwomaіp, hordy potomkуw czepiakуw, barrigud, maіpeczek, uakarisуw, przepisanych po drodze przez kilka dzikich genetyk. Niektуre zwierzкta potrafi№ naњladowaж ludzk№ mowк, potrafi№ naњladowaж ludzkie gesty. Dziwomaіpy Rio de Janeiro nabraіy nawyku noszenia czapek, kapeluszy, mycek. Niektуre zakіadaj№ rуwnieї wykradzione okulary, przeciwsіoneczne, korekcyjne i te z wybitymi szkіami - bez rуїnicy. Wszystkie zaњ wrzeszcz№, skacz№, pluj№ i sikaj№ na byle widok czіowieka, ciskaj№c przy tym w jego stronк, co tylko im w іapy wpadnie. Ostatnio opanowaіy sztukк konstrukcji i obsіugi procy Dawida. O powіokк i burty balonowca Wyzwolonych Manufaktur bije grad kamieni, odіamkуw szklanych, plastikowych i betonowych oraz zgniіych owocуw.

Krуlowi Bуlu wydaje siк, їe w ujadaniu wњciekіej maіpiarni rozrуїnia portugalskie przekleсstwa.

Papuga w obawie o їycie sfrunкіa na pokіad balonowca.

- No wiкc co radzisz? - skrzeczy do zgiкtego w pуі Krуla. - Mistrzu!

- Najpierw muszк poznaж stanowiska innych stron - mamrocze Krуl, zbieraj№c papiery do nesesera.

- A ich plastusie mуwi№ im to samo! Moїe nie? Moїe nie?

- Zapewne.

- Zaraza! Zaraza! Za-ra-za!

- Zamkniesz ty siк wreszcie?

Krуlowi Bуlu puszczaj№ nerwy i czyni neseserem zamach na papugк. Neseser okazuje siк niedomkniкty, papiery na powrуt siк rozsypuj№. Krуl Bуlu rzuca w ptaka butelk№ wody. Ptak uskakuje, butelka wypada za burtк. Krуl zdejmuje kapelusz, gotuj№c siк do pochwycenia weс krzywodziobego proxyka. Lecz dostaje od maіp w potylicк skorup№ kokosa i, pokonany, zwala siк z opuszczonymi rкkoma na stoіek.

Papuga podskakuje w miejscu, tryumfalnie bij№c skrzydіami.

- Kacap! Kutafon! Krowiguz! Kozak! Kastrat! Kruczypisk! Kocichuj! Krypek! Kupojad! Kinolec! Karakon! Kiepoliz! Kaprawieж! Kіystek! Krzyp! Kozojeb!

De Neira wznosi oczy ku niebu.

- Nie doњж, їe marksista, to na dodatek papuga - nie przegadasz, zapomnij. A wіaњciwie za co oni ciк tak nie znosz№?

- Przydarzyіo mi siк kilka, mhm, zbyt szczerych wypowiedzi na polityczne tematy.

- Czіowiek nie jest odpadkiem ewolucji! - drze siк ptaszysko. - Proletariusze wszystkich genуw і№czcie siк! Burїuje do prуbуwek! DNA do dna!

Aquim grozi mu palcem.

- Bo rozі№czк! Kto tu kogo ujeїdїa? Weџ siк opanuj.

- Wszystko siк pieprzy, nie bкdк lepszy - kracze ponuro papuga i milknie.

Balonowiec podskakuje, zadzieraj№c dziуb.

- Dolatujemy!

Sto siedemdziesi№ta уsma tura negocjacji pod auspicjami biskupa Rio de Janeiro oraz miejskiej anarkii marksistуw-kreacjonistуw odbywa siк w penthousie jednego z wysokoњciowcуw niegdysiejszego centrum biznesowego. W zaleїnoњci od przypіywu i odpіywu trendуw medialnych, niektуre odsіony negocjacji maj№ bogat№ oprawк PR i, relacjonowane na їywo, trafiaj№ w tysi№cach kanaіуw TV do milionуw domostw; inne znowuї przebiegaj№ na podobieсstwo krwawej burdy w zadymionej melinie zіodziei i mordercуw. Krуl Bуlu uczestniczyі w czterech. Ostatnim razem pijany ivanowiec obci№і mu gіowк maczet№. (Ubezpieczenie proxyka pokrywa klient). Gdyby nie wysoki kontrakt, nie zgodziіby siк ponownie w to bawiж. Ze wszystkich skazanych na niepowodzenie negocjacji, w jakich braі udziaі, te prowadzone przez poіudniowoamerykaсskie anarkie Otwartego Nieba jawi№ siк Krуlowi jedynymi prawdziwie beznadziejnymi.

Ledwo balonowiec Wyzwolonych Manufaktur Zjednoczonego Koњcioіa Siatkуwki Plaїowej cumuje i pasaїerowie przechodz№ na dach wysokoњciowca, dopada ich tuzin proxykуw, ludzkich i nieludzkich. Na czкњci z nich jad№ mediacy, na czкњci - agitatorzy i szantaїyњci poszczegуlnych frakcji i anarkii; wszyscy przekrzykuj№ siк nawzajem. Krуl Bуlu i Aquim de Neira maszeruj№ do wnкtrza penthouse'u, oganiaj№c siк od natrкtуw. Papuga marksistуw-kreacjonistуw polatuje ponad. J№ teї dopada agitator, skrzydlaty demon.

Treњж wywrzaskiwanych haseі ma mniejsze znaczenie od tego, co proxycy wydychaj№ i czym pluj№. Anarklandy Otwartego Nieba od lat stanowi№ poligon dla politycznych idealistуw wszelkiej maњci, ktуrzy wkapturzaj№ siк tu z caіego њwiata. Krуl Bуlu w podњwiadomym odruchu osіania gіowк neseserem. Powietrze mgli siк od przenoszonych drog№ kropelkow№ indoktrynatorуw, kr№ї№ tu zarazki Kapitaіu Marksa, Bogactwa narodуw Adama Smitha, Centesimus annus Jana Pawіa II, wykichiwany i rozkaszliwany jest Lewiatan Hobbesa, Paсstwo i anarchia Bakunina oraz Wynarуd Kurzajewskiego. Tuї przy wejњciu do oszklonego patio trzy wiedџmy metyskie pal№ kadzidіo komunizmu korporacyjnego; pomaraсczowy dym gryzie w oczy.

Do patio i do penthouse'u wchodzi siк przez њluzк. Po zatrzaњniкciu drzwi Krуl i de Neira bior№ gікbsze oddechy, otrzepuj№ ubrania. Na zewn№trz, za szkіem kікbi siк tіum. W rogu dachu, pod prowizorycznym namiotem, dwoje nastolatkуw sprzedaje wodк i owocowoce - to chyba jedyne osoby zawiadywane tu przez wіasne mуzgi. Podczas anarkijnych negocjacji ceny usіug proxykуw zlokalizowanych w genosferze Rio de Janeiro zawsze rosn№ kilkakrotnie. (Honorarium proxyka pokrywa klient jeџdџca).

- Ilu juї przybyіo?

- Wiкkszoњж. To znaczy, oni sami pewnie wkapturz№ siк w ostatniej chwili. Tak byіo za pierwszym podejњciem.

- Dwa tysi№ce, їe do jutra wieczуr nie uda siк ich nawet posadziж przy jednym stole.

- Stoi. A zreszt№, i tak wszystko decyduje siк w kuluarach i przy barze. Mam nadziejк, їe jesteњ wyspany.

- U mnie juї teraz њrodek nocy.

- Cholerni sybaryci! - skrzeczy papuga. - Niewolnicy przyjemnoњci!

Krуlowi Bуlu nie chce siк nawet ust otwieraж do ptaka. Kopie go czubkiem buta - unosz№ siк wewnкtrzne drzwi њluzy i ornitoproxyk wlatuje do penthouse'u, wrzeszcz№c przekleсstwa po polsku, portugalsku, angielsku i hiszpaсsku.

Ale penthouse istotnie wygl№da na wyjкty z innej bajki: plusz, krysztaіy, їywe boazerie, їywe dywany, їywe meble, wszystko lњni czystoњci№, w przyжmionym њwietle zachodz№cego Sіoсca spektrum barw przesuwa siк ku czerwieni i to lњnienie kіadzie woal miкkkiego rуїu nawet na stalow№ biїuteriк i biaі№ baweіnк sukienki hostessy, ktуra podchodzi do nowo przybyіych goњci i kieruje ich do przydzielonych im kwater.

Miejska anarkia marksistуw-kreacjonistуw Rio de Janeiro przyszykowaіa cztery najwyїsze kondygnacje oraz penthouse; hermetycznie odciкta reszta budynku zostaіa zapewne juї szczelnie wypeіniona przez dїunklк. Wyzwolone Manufaktury dysponuj№ pokojami na drugim podpiкtrze. Krуl Bуlu nie spodziewa siк spкdziж tam wiele czasu - kontrakt wi№їe go na czterdzieњci osiem godzin, potem najprawdopodobniej z miejsca siк wykapturzy. A moїe nawet wczeњniej: jeњli anarkie zd№ї№ siк przedtem porozumieж (w co nie wierzy) lub do reszty pokіуciж i zerwaж rozmowy (co jest najbardziej prawdopodobne).

Zostawiwszy w pokoju neseser oraz kapelusz, wraca do penthouse'u. Bar jest oczywiњcie otwarty (obsіuguje mуwi№cy cockneyem barman na proxyku indiaсskiego chіopa). Krуl Bуlu zamawia wуdkк z lodem. Siedz№cy na stoіku obok zielonooki demon wyjmuje wizytуwkк. Krуl Bуlu odwraca siк, by dopeіniж formalnej prezentacji, gdy w gікbi baru, za abstrakcyjn№ rzeџb№ i tiwipet№, wybucha bуjka: kudіata dziwomaіpa szarpie za wіosy piкkn№ Mulatkк, ktуra wali dziwomaіpк po іbie grub№ ksi№їk№. Pojawia siк dwуch ivanowcуw (czarne garnitury, na ramionach opaski z czerwon№ gwiazd№ w promienistym trуjk№cie Opatrznoњci) i przemoc№ wykapturza z proxykуw obu jeџdџcуw. Ciaіa dziwomaіpy i Mulatki, z izolacyjnymi czarczafami zamkniкtymi pod szyj№, leї№ pod tiwipet№, jedno na drugim. Na tiwipecie leci powtуrka meczu Manchesteru United z Juventusem Turyn, fonia wyі№czona. Juventus prowadzi 0:2. Gdy zdobywa trzeci№ bramkк, ktoњ w gікbi wstaje i zaczyna њpiewaж z rozdzieraj№c№ serce pijack№ tкsknot№:

- У pбtria amada, idolatrada! Salve! Salve!

- Czterdzieњci lat, odk№d Brazylia strzeliіa ostatniego gola - mуwi demon. - Odk№d rozegrali tu ostatni mecz.

Krуl Bуlu s№czy wуdkк. To zawsze tak wygl№da.

Demon okazuje siк proxykiem plastusia wyspiarskiej anarkii z Karaibуw. Usіyszawszy nazwisko Krуla Bуlu, zapewnia, їe juї siк nieraz spotykali, wymienia miejsca i daty. Krуl Bуlu przytakuje uprzejmie. Bardzo moїliwe, w koсcu plastusiуw nie ma tak wielu. Na ile zostaі wynajкty? Na tydzieс. Tak dіugo? Czyїby jego pracodawcy spodziewali siк, їe dojdzie do negocjacji umуw szczegуіowych?

- Nie moїna zaszantaїowaж dїunkli! - њmieje siк demon.

Do baru wchodzi czworo szeњcio-, siedmioletnich dzieci. Pod Otwartym Niebem nie obowi№zuje їadne prawo poza prawem obyczaju i prawem strachu, moїna tu ujeїdїaж kaїdego, kto wyrazi zgodк lub kogo wіaњciciel j№ wyrazi. Krуl Bуlu nie jest pewien, do ktуrej kategorii zalicza siк jego wіasny proxyk. Pod Otwartym Niebem widywaі juї nawet ujeїdїane niemowlкta. Co prawda wiкkszoњж tradycyjnych anarkii krzywo patrzy na podobne praktyki. Jest to wiкc rodzaj politycznej demonstracji. Krуl mуgіby siк zaіoїyж, їe na tych dzieciakach jad№ jacyњ supremiњci z pуіnocnych anarkii postpartyzanckich. Po ich przybyciu z baru ostentacyjnie wychodzi kilka osуb.

Dzieci zamawiaj№ u barmana opiatуwkк i rozsiadaj№ siк przy oknie. Za oknem noc gasi czerwone refleksy na dїunklowym Rio de Janeiro, balonowce koіysz№ siк na wietrze, szereg bulwiastych plam cienia. Sztuczne њwiatіa na dachach i w wysokich oknach budynkуw moїna policzyж na palcach dіoni. Ciepіa ciemnoњж opada na miasto, wlewa siк do penthouse'u. Barman zapala њwieczki. Pijak szlocha nad pust№ butelk№. - Dos filhos deste solo йs mгe gentil, pбtria amada, Brasil!

Krуl Bуlu zamawia drug№ wуdkк. Rozwaїa, do kogo by siк przysi№њж na nocn№ pogawкdkк; z kogo wyci№gn№іby najbardziej przydatne informacje. To nie Manhattan, tu czasami ludzie mуwi№ prawdк bez їadnego powodu - bodaj jedyna zaleta tej krainy potкpienia (jeњli ktoњ uwaїa takie rzeczy za zaletк).

Jeden z supremistуw wci№ga zakapturzon№ Mulatkк na blat, obraca na brzuch i zsuwa z niej spodnie. Krуl Bуlu rzuca w niego szklank№. Pozostaіe dzieciaki odrywaj№ siк od opiatуwki.

- No co?! No co?! - podskakuje maіy napaleniec. - Nie wolno? Nie wolno?

Krуl Bуlu wskazuje palcem wisz№ce nad drzwiami insygnia papieskie.

- Po coњcie siк fatygowali, skoro nawet nie si№dziecie do rozmуw?

Biskup zaraz was grzecznie wyprosi.

Niedorosіy gwaіciciel wodzi wzrokiem od obnaїonych poњladkуw kobiety do watykaсskiego herbu i z powrotem. Dwуch olbrzymich chimerykуw podnosi siк od swojego stolika i podchodzi do supremistуw; to chwilowo uspokaja dzieciarniк. Јysy chimeryk wyjmuje telefon, wzywa ivanowcуw. Garniturowy patrol pojawia siк po chwili i zaczyna siк dіuga kіуtnia miкdzy supremistami, ivanowcami, chimerykiem, њwieїo przybyіym towarzyszem zakapturzonej dziwomaіpy i kolejnymi wі№czaj№cymi siк do sporu goњжmi. Barman zapala wiкcej њwiec. Juventus ostatecznie remisuje z Manchesterem. Јysy chimeryk przysiada po drugiej stronie Krуla Bуlu. Wrzuca do ust kilka kostek lodu i gryzie je z chrzкstem.

- Wieczуr, ktуry zaczyna siк od gwaіtu - o њwicie przek№simy comber dzieciкcy, popijemy krwi№ dziewic.

Demon siкga do wewnкtrznej kieszeni marynarki i podaje chimerykowi wizytуwkк.

- John - przedstawia siк w odpowiedzi olbrzym. Imiona i nazwiska nie maj№ oczywiњcie znaczenia. Krуl Bуlu podaje wiкc prawdziwe.

Chimeryk przygl№da siк Krуlowi.

- Manufaktury Siatkуwki? Wykrwawica?

- Nie ma їadnej wykrwawicy - mruczy Krуl.

- A to coњ nowego. Zastraszacie, zaprzeczaj№c wіasnym groџbom?

- Kto siк boi? Nikt. Wszyscy. - Krуl Bуlu wzrusza ramionami. - Europejczycy i Jankesi wkapturzaj№ siк tu na weekend ekstremalnej turystyki i wracaj№ do swoich disneyowskich staz z nielegalnymi wspomnieniami, kolekcjami drobnomieszczaсskiej pornografii. Poіudnie Otwartego Nieba, krainy hardkoru, Bуg nie patrzy, Raskolnikov Show. Ale oni - Krуl Bуlu wskazuje awanturuj№cych siк supremistуw - oni tu siк urodzili, tu їyj№. Drugie, trzecie pokolenie. Groџby? Polityka? Umowy? Sіowo honoru? Zysk, strata? Nic siк ich nie ima. Jak siк maj№ pozabijaж, to siк pozabijaj№. Nie - to nie. A te negocjacje - to imprezy towarzyskie.

- Upiі siк pan.

- Ha ha ha.

Wchіaniana przez organizm proxyka chemia oczywiњcie nie dziaіa na Krуla Bуlu (chyba їe chciaіby, by dziaіaіa) - dziaіa jednak atmosfera miejsca i chwili. T№ noc№ nad wyludnionym Rio de Janeiro, tymi cieniami od chybotliwych pіomieni њwiec, szmerem melodyjnych jкzykуw Poіudnia i organicznym zapachem dїunkli - moїna siк upiж rуwnie dobrze. Wуdka to rekwizyt smaku. (Nie boli).

- Na przykіad ci tutaj - Krуl unosi szklankк - to wnuki lewackich partyzantek narkotykowych z Kolumbii i okolic. Normalnie jakoњ by siк ucywilizowali, nawet oni, ale jak kaїdy trzyma palec na przycisku holocaustu, to nie ma mowy o їadnej presji politycznej. Ot, skansen. Trzeba wiкc czytaж podrкczniki historii. Ile ksi№їek napisano o Stu Dniach Valdeza? A co siк zawsze w nich powtarza? Nikt siк nie spodziewaі! Їadnych scenariuszy klкski! Їadnego planu! Jak dzieci chowaj№ce gіowy pod koіdrк: nie widzк, wiкc nie ma. „Zwyciкstwo terroryzmu jest nie do pomyњlenia". No fakt, nie byіo: bo o nim nie myњleli.

- A pan co by zrobiі na miejscu Valdeza?

Krуl Bуlu wzrusza ramionami.

- Najpewniej strzeliі sobie w іeb. On rzeczywiњcie nie miaі wyboru. Wybуr mieli ci, co lata wczeњniej zaniechali przygotowaс i zabezpieczeс.

- Ktoњ musiaі byж pierwszy - mуwi John. - Inaczej padіaby Europa. Albo Stany. Ameryka Poіudniowa zostaіa poњwiкcona, aby ostrzec Pуіnoc.

- Pan jest od Casaldaligi? - krzywi siк demon. - Teorie spiskowe mnie usypiaj№.

- Na mnie dziaіaj№ hipnotyzuj№co - mamrocze Krуl Bуlu. - Jak wstкgi Moebiusa i geometria Eschera.

John energicznie wstaje i wznosi toast:

- Za Valdeza!

- Za Valdeza!

- I wszystkich innych biednych sukinsynуw wydymanych przez historiк.

- Chuj jej w dupк!

- Chuj!

Pij№.

Ricardo Jose Martin Samoza Valdez, ostatni prezydent Chile, Neville Chamberlain XXI wieku. Ktoњ musiaі byж pierwszy; padіo na niego. Dopуki arsenaі terrorystуw wypeіniaіy materiaіy wybuchowe (nawet jeњli byіy to іadunki j№drowe) lub broс chemiczna, zagroїeniu daіo siк przeciwdziaіaж, zagroїenie daіo siк wykryж, broс przechwyciж, ewakuowaж cywili z pola raїenia; samo pole raїenia pozostawaіo jeszcze ograniczone. Gdy jednak biotechnologia na tyle siк rozwinкіa i potaniaіa, їe byle magister genetyki mуgі sobie urz№dziж w garaїu warsztat AG, na ktуrym pichciі wirusy њmiertelnych chorуb, o jakich њwiat dot№d nie sіyszaі, zdolne z najodleglejszego zadupia w kilka tygodni rozprzestrzeniж siк po caіym globie i wykosiж 99% populacji Homo sapiens - i takich odjebуw byіo tysi№ce, dziesi№tki tysiкcy - niektуrzy snuj№cy swoje czarne marzenia w krajach, gdzie aparat porz№dku praktycznie nie istnieje... Za pierwszym, drugim razem udaіo siк jeszcze w czas zareagowaж. Za trzecim, czwartym terroryњci speіnili swe groџby: tak Biaіa Ebola wyciкіa poіowк ludnoњci Bliskiego Wschodu, tak LK4 zatruі genomy Europejczykуw. Jak przed uwolnieniem wirusa powstrzymaж fanatyka z drugiego kraсca planety, gdy wszystko, co o nim wiesz, to pseudonim, lista jego ї№daс i їe naprawdк dysponuje tym wirusem, bo na samym pocz№tku przesіaі ci prуbkк, wraz z nekrologami ofiar - wiкc miliony podejrzanych - kilka godzin na decyzjк - na szali biologiczne przetrwanie caіego narodu, za ktуry odpowiadasz - jak powstrzymaж? Nie da siк, jeњli nie pomoїe przypadek lub gіupota szantaїysty; prкdzej czy pуџniej ktoњ musiaі siк ugi№ж. Los Izraela mieli wszyscy њwieїo w pamiкci, te miasta trupуw, pustynie masowych grobуw. Valdez niczym siк nie wyrуїniaі z szeregu dyktatorуw, populistуw i oligarchуw przekazuj№cych sobie od wiekуw wіadzк w Ameryce Poіudniowej - ani in plus, ani in minus. Po prostu w takich czasach przyszіo mu rz№dziж, w takim kraju. Byж moїe gdyby charakteryzowaі siк pogard№ dla їycia podwіadnych wіaњciw№ carom i gensekom... Ale nie chciaі mieж krwi rodakуw na rкkach, ugi№і siк, on pierwszy. I dalej poszіo to jak fala padaj№cych kostek domina, bo kaїdy udany szantaї uaktywniaі setki kolejnych terrorystуw. Alternatywa byіa poraїaj№co jasna: albo speіnienie ich ї№daс - albo totalna zagіada. Bez negocjacji, bez oblкїeс ufortyfikowanych kryjуwek, bez najmniejszych szans na obronк i kontratak. Terrorismo o muerte. Owszem, znalazіo siк kilku nieugiкtych prezydentуw i premierуw - st№d dzisiaj dїunkla dzikiej AG pokrywa wiкksz№ czкњж kontynentu. Tak czy owak, nie ostaіa siк tu їadna przedterrorystyczna struktura wіadzy.

Co bowiem oznacza „ulegniкcie ї№daniom terrorystуw"? Skoro ulegіo siк raz, ulega siк ponownie - zagroїenie jest to samo. Jednak w chwili, w ktуrej oficjalny rz№d staje siк w sposуb oczywisty zaledwie transmiterem woli terrorystуw, a prawdziwy oњrodek wіadzy przenosi siк do jakiejњ њrуdleњnej chaty partyzanckiej czy piwnicy-laboratorium pod њmietniskami faweli - paсstwo jako takie przestaje istnieж. Demokratyczny mandat? Prawo? Lojalnoњж? Przysiкgi? Gwarancja zatrudnienia? Nic juї nie jest pewne, nic nie wi№їe ludzi do wykonywania poleceс rz№du, ktуry nie jest rz№dem, s№dуw, ktуre nie s№ s№dami, parlamentu, ktуry nie jest parlamentem. Po kilku tygodniach pкkaj№ ostatnie wiкzy. (Valdez wytrwaі trzy miesi№ce). Najdіuїej trzyma siк wojsko i podobne hierarchie autorytarne. Lecz gdy їoіnierze wiedz№, їe maj№ wykonywaж rozkazy terrorystуw... Zreszt№ dowуdcy sami zachкcaj№ do dezercji. Grupa szantaїuj№ca nie moїe rуwnieї wyst№piж otwarcie, by obj№ж wіadzк bezpoњrednio. Po pierwsze, skoro stara struktura nie istnieje, nie ma fizycznie kogo szantaїowaж: moїna groziж pojedynczemu czіowiekowi lub gremium decyzyjnemu, lecz nie narodowi, nie - masom. Jedn№ tylko reakcjк uzyska siк wуwczas z caі№ pewnoњci№: histeriк i chaos. Tryumf terroru - zniszczenie paсstwa - jest zarazem kresem terroru jako metody: staje siк on bezuїyteczny. Po drugie, nawet jeњli terroryњci wyjd№ z lasu, zejd№ z gуr, wypeіzn№ ze slumsуw z gotowymi gabinetami cieni, tysi№cznymi sztabami profesjonalistуw do obsadzenia zwolnionych przez ancien rйgime stanowisk, popierani przez znaczn№ czкњж spoіeczeсstwa, nawet jeњli - to w dniu, gdy zaczn№ ustanawiaж wіasne struktury i przejm№ odpowiedzialnoњж za paсstwo, stan№ siк tak samo naraїeni na szantaї ze strony wszystkich innych terrorystуw. Scenariusz jest identyczny, tylko aktorzy siк wymieniaj№. Czy nowi wіadcy mog№ zareagowaж jakoњ inaczej, czy posiadaj№ jak№њ opcjк niedostкpn№ ich poprzednikom? Nie. Znajduj№ siк nawet w gorszej sytuacji: nowe struktury sypi№ siк momentalnie; zreszt№ od pocz№tku znaczna czкњж narodu ich nie uznaje.

Tak oto, w skoсczonej liczbie obrotуw koіa terroru, fortuny i zagіady, paсstwo degeneruje siк do jedynego stabilnego w podobnych warunkach systemu: pozbawionego wszelkich struktur wіadzy zbioru anarchistycznych minispoіecznoњci, scalanych wyі№cznie prawem piкњci i strachu. Kaїda wykwitaj№ca ponad anarkiami organizacja zostaje њciкta u korzeni: bo jest podatna na terror. Przy czym problemem nie jest tu sama metoda њmiertelnego szantaїu - na niej przecieї od dawna opiera siк polityka miкdzypaсstwowa, wystrzelenie przez nowo narodzone mocarstwo atomowe pierwszej rakiety z gіowic№ j№drow№ stanowiіo w XX wieku „subtelny" odpowiednik skierowanego do s№siadуw listu z ї№daniem okupu. Problemem jest brak rуwnowagi: їe terrorysty nie moїna zaszantaїowaж w rewanїu. Nie moїna, dopуki siк nie ujawni i dopуki nie okaїe przywi№zania do czegoњ, czego da siк go pozbawiж, co da siк zniszczyж. Їycia, rodziny, dobytku. (Natomiast sіowa, idee i religie przetrwaj№ wszystko). Prawdziwie bezpieczny przed terrorem jest tylko fanatyk-samobуjca. Ideaі spoіeczeсstwa Otwartego Nieba stanowi zatem przypadkowa zbieranina samotnych kamikaze: niespoіeczeсstwo. Niestety - czy teї na szczкњcie - czіowiek jest zwierzкciem towarzyskim, gadatliwym zoon politikon. Ocaleli mieszkaсcy Ameryki Poіudniowej zatrzymali siк na etapie ponadrodzinnych anarkii. Grupy wiкksze maj№ za duїo do stracenia; grupy mniejsze nie radz№ sobie z fizycznym przetrwaniem, z obron№ przed dїunkl№ i AG. Na pewno wegetuje tu teї tysi№ce kilku-, kilkunastoosobowych „plemion", zіoїonych z tubylcуw zdegenerowanych do poziomu prawie zwierz№t. Oni jednak, co zrozumiaіe, w їadnych miкdzyanarkijnych negocjacjach udziaіu nie bior№, najpewniej w ogуle o nich nie sіyszeli, odciкci od sieci; a nawet jeњli - nie maj№ dostкpu do technologii pozwalaj№cej na wkapturzanie siк w proxykуw. Strach budz№ wszakїe ci, co udziaі wzi№ж by mogli, lecz nie chc№ - ktуrzy pozostaj№ w ukryciu - prawdziwi szaleсcy-kamikaze. Kaїde wyњledzone z orbity nienaturalne џrуdіo promieniowania, kaїdy ruch, ktуry nie jest ruchem dїunkli, kaїda niezapowiedziana z gуry zaraza AG, zbyt wyspecjalizowana, by byіa owocem Drzewa Wiadomoњci lub њlepym posiewem innych dionizydуw - stanowi przedmiot niekoсcz№cych siк dyskusji i kіуtni na spotkaniach w Rio. Jednoczy ich tylko strach. Takie s№ prawa Otwartego Nieba.

- Ostatnio siatkуwkowcy chwalili siк, їe ich wykrwawica poіoїy wszystkie DNAwe ssaki po tej stronie Atlantyku - mуwi chimeryk, gdy usadowili siк w najciemniejszym k№cie, z dala od narastaj№cego zgieіku awantury supremistуw. - Przeszіo im?

Krуl Bуlu wzrusza ramionami.

- Maj№ coњ lepszego - uњmiecha siк demon. - Now№ anarkiк tysi№c mil w gікbi dїunkli.

- Akurat! Kto im uwierzy? Nawet ta wojskowa misja Amerykaсcуw nie wlazіa dalej niї na czterdzieњci mil, chromosomy kipiaіy im uszami.

- Otуї to. - Krуl kiwa gіow№. - Dziewiкжdziesi№t procent їyje w pasie przybrzeїnym, w gуrach lub w nie poіkniкtych przez dїunklк miastach, ruinach miast. Dїunkla, myњl№ sobie, to dopust Boїy, їywioі natury napкdzany tymi tuzinami њmieciowych genetyk wypuszczanych z kolejnych chaіupniczych laboratoriуw, sama w gruncie rzeczy bez znaczenia, trzeba tylko trzymaж siк z daleka i cierpieж w milczeniu. - Krуl Bуlu dolewa wуdki. - A jeњli nie?

Demon szczerzy kіy.

- Nie moїna zaszantaїowaж dїunkli!

Wielki chimeryk drapie siк w gіowк.

- Czy to jest ci№g dalszy tej bajki o potworach AG?

Demon szczerzy siк nadal.

- To jest coњ wiкcej. - Klepie Krуla Bуlu w plecy; Krуl z trudem powstrzymuje odruch uniku. - Jeњli dobrze rozumiem jego plan... to byіaby nareszcie szansa na zjednoczenie tych cholernych anarkii!

John unosi brwi.

- Wiem, wiem - mruczy Krуl. - Z wіasnej woli nie zjednocz№ siк nigdy. Poprzednio rozpuszczaliњmy, ivanowcy rozpuszczali memy czystego strachu: wyjdzie noc№ z dїunkli ciemny lud i poїre nas wszystkich. Skoсczyіo siк na podniesieniu budїetu pomocy humanitanej Waszyngtonu, pamiкtacie przecieї.

- Poіoїyіy na niej іapк anarkie andyjskie - krzywi siк John. - Wiкkszoњж tego, co przychodzi w tej pomocy, Hacjendy Cthulhu sprzedaj№ z powrotem na Pуіnoc. Widziaіem na wіasne oczy.

- Dziwnym nie jest - prycha Krуl. - Teraz zreszt№ teї moїe tak wyjњж, jeњli bractwo medialne wpieprzy nam siк w њrodek rozmуw.

- Nabior№ siк drugi raz na ten sam numer?

- Ba! Teraz mamy dowody!

Demon pochyla siк na wysokim stoіku.

- Znaczy, najpierw wymyњliі pan jako chwyt negocjacyjny bajkк - ktуra okazaіa siк, Boїe pomiіuj, okazaіa siк prawd№...?

Krуl Bуlu opuszcza skromnie wzrok.

- Cуї mogк rzec... dobry jestem.

Demon rechocze i wali siк dіoni№ w udo, aї podchodzi do nich zaniepokojony barman. Krуl strzela palcami i zamawia dolewkк. John-chimeryk przesuwa siк bliїej Krуla.

- Te dowody - utrzymaj№ siк na zewn№trz? przed mediami Zamkniкtego Nieba? jak dobre? - Spojrzenie ma jasne, pewne, twarz profesjonalnie szczer№.

Dopiero w tym momencie u Krуla Bуlu rodzi siк podejrzenie: їe moїe to do niego przysiadі siк lepszy cwaniak i іowi cenne informacje w przybarowych pogawкdkach.

Nad drugim ramieniem Krуla rozlegaj№ siк siarczyste przekleсstwa.

- Co?

Zielonooki demon podnosi siк, zdegustowany.

- Zdaje siк, їe smarkacze postawili na swoim.

Odstawia kieliszek, poprawia garnitur i maszeruje w tіum; awantura zaczyna siк na nowo.

Krуl Bуlu pod№їa za nim wzrokiem, z uњmiechem gorzkiej ironii przygl№da siк eskaluj№cej burdzie. Pod Otwartym Niebem granice zіa i dobra zazwyczaj wyznacza silniejsza genetyka; teraz, tutaj - nawet tej podstawy brakuje. Zaleїy, kto kogo przegada. Maіe proxyki maj№ zdrowe gardіa, wykrzycz№ sobie prawo do rekreacyjnego gwaіtu. Ostatecznie i tak nikt tu chyba nie jedzie na wіasnym ciele.

Potкїny chimeryk dotyka delikatnie dіoni Krуla Bуlu.

- Przepraszam. Nie o to mi chodzi. Nikomu nie zdradzк, naprawdк.

Krуl smakuje ten dotyk jak kiper delektuj№cy siк pierwsz№ kropl№ trunku z nowego szczepu winogron. Nie ma w tym nic seksualnego; seks to tylko jeden z wielu rodzajуw intymnoњci. Krуl Bуlu jest koneserem intymnoњci, wyczulonym na wszelkie jej przejawy - tak czіowiek przez caіe їycie balansuj№cy na granicy њmierci gіodowej њlini siк na najsіabsz№ woс najpodlejszych potraw.

- Ze њwity biskupa? - pyta, w ciele proxyka bardzo spokojny, ani puls mu przyњpieszyі, ani џrenice drgnкіy.

- Nie, nie. Czy mуgіbyњ mi... - Olbrzym bierze gікbszy oddech. - Dobrze. Powiem tak. Zastanawiaіeњ siк, co bкdzie, jak siк juї zjednocz№?

Krуl Bуlu wzrusza ramionami.

- Takie sojusze strachu trwaj№ dopуty, dopуki trwa zagroїenie. A nie mamy pojкcia, co siк tam w dїunkli urodziіo. Moїe tylko jakieњ odrobinк sprytniejsze maіpy, co nauczyіy siк rozpalaж ogieс. A moїe autentyczna inteligencja Artificial Genetics: Obcy bardziej obcy niї wszystkie telewizyjne potwory; їycie samoњwiadome na genetyce bez DNA, bez kwasуw rybonukleinowych. Tak czy inaczej, kiedyњ zagroїenie minie.

- Sk№d ta pewnoњж? Zreszt№ wystarczy, їe utrzyma siк dostatecznie dіugo, by...

- By co?

- Potem juї pуjdzie siі№ rozpкdu. Przyzwyczaj№ siк wspуіpracowaж, przyzwyczaj№ siк rozmawiaж. Niech ich tylko zmusi do tego zewnкtrzna groџba. Ty j№ im daіeњ: tajemniczy lud dїunkli. Juї przecieї byі taki okres w historii Ziemi, gdy rozwijaі siк na niej rуwnolegle wiкcej niї jeden gatunek hominidуw. Z mniejszych lкkуw powstawaіy narody. Stany Zjednoczone narodziіy siк z przymierza przeciwko Brytyjczykom.

Krуl Bуlu zatrzymuje wzrok na rozgor№czkowanym chimeryku.

- Optymista. - Przypatruje mu siк dіuїsz№ chwilк. - W rzeczywistoњci jesteњ bardzo mіody, prawda?

I olbrzym, zaїenowany, zmieszany, opuszcza wzrok, zwija na podoіku potкїne kuіaki, њciska kolana.

Krуl powstrzymuje szyderczy њmiech. Ta naiwnoњж i szczeroњж, nawet jeњli udawane, s№ zbyt rzadkie, by niszczyж je bez potrzeby.

Jak zatem zareagowaж? Jak zwykle w sytuacji bliskoњci, Krуl Bуlu ucieka siк do zimnej analizy i voyeurystycznych wspomnieс o cudzych reakcjach.

Nachyla siк ku chimerykowi; teraz mog№ rozmawiaж szeptem. Po to istniej№ takie miejsca: ciasnota, pуіmrok, haіas, wszystko przysuwa tu ludzi ku sobie, narzuca konwencje, jowialnoњci i konfidencji, gіowy zbliїaj№ siк do gіуw, usta do uszu, spojrzenia do spojrzeс, myњli do myњli, i juї mogк ci powiedzieж, czego nie mуgіbym powiedzieж, zapytaж, o co nie powinienem byі pytaж.

- Nie macie przepustki od biskupa ani od ivanowcуw, prawda? - pyta spokojnie Krуl. - Jesteњ z Pуіnocy, to na pewno. Mіody. Idealista. Greenwar? RSC? Dubliсczycy? Whackowaliњcie siк w tych proxykуw, czy jak?

- Nadzieja razi w oczy, co?

- Nadzieja, to znaczy brak doњwiadczenia. Pewnie, їe mog№ siк zjednoczyж. Ale wystarczy jeden idiota, jedna kіуtnia, jeden szantaї, jeden gіupi zbieg okolicznoњci - i wszystko na powrуt siк rozleci.

Nie musi odmalowywaж przed Johnem fikcyjnych przykіadуw, maj№ to obaj przed oczyma: politykк anarkijn№ w praktyce. Tu juї pior№ siк po mordach.

Pojawili siк w znacznej sile towarzysze obojga wykapturzonych, pojawili siк kolejni supremiњci, juї na proxykach o sіusznych gabarytach, przybyіy teї posiіki ivanowcуw, przybyі ksi№dz i dwie zakonnice, banda dziwomaіp ujeїdїanych przez cthulhtystуw, na koniec przydreptaі nawet rw№cy siw№ brodк Aquim de Neira i przyfrunкіa z wrzaskiem papuga marksistуw-kreacjonistуw, i kotіuj№ siк teraz wszyscy na њrodku baru pod tiwipet№, wњrуd wielojкzycznych przekleсstw i okrzykуw oburzenia, co i raz ktoњ pada, depcz№ po nim, podnosi siк, przewraca kogoњ innego, miaїdї№ krzesіa i stoliki, szkіo trzeszczy im pod butami; reszta goњci uciekіa pod њciany i na korytarz, stamt№d siк przypatruj№, dopinguj№c, komentuj№c i przyjmuj№c zakіady na wynik bуjki; tіum widzуw roњnie, co chwila odbija od niego ten i уw, by przyі№czyж siк sіowem i piкњci№ do awantury, co wsysa kolejnych uczestnikуw niczym puchn№ce tornado - a w jego centrum, w oku cyklonu jedyna postaж nieruchoma: rozci№gniкta na stole Mulatka z goіym tyіkiem. Dyplomacja anarkii, live and color.

- Wiкc co? Przekleсstwo dziejуw? - Gorycz wylewa siк z Johna juї z kaїdym sіowem, musi zdawaж sobie sprawк, jak њmiesznie brzmi№ w tej chwili jego argumenty; a wobec њmiesznoњci bezradna jest najsilniejsza logika. - Їe tu, i w Afryce, i w Dolnej Azji prкdzej czy pуџniej wszystko i tak zapadnie siк w chaos. My za to zostaliњmy pobіogosіawieni! Imperium biaіego czіowieka roњnie w siік!

- Biaіego czіowieka? - Krуl uњmiecha siк kpi№co. Zna doskonale te teorie spiskowe. Asymilacja genetyczna zast№piіa asymilacjк kulturow№: stazy przepisuj№ genomy potomkуw imigrantуw na obraz i podobieсstwo biaіych. Niektуrzy publicyњci i politycy id№ dalej, twierdz№, їe taki wіaњnie jest podstawowy cel istnienia biostaz, reszta to sfabrykowany pretekst i zasіona dymna. Krуl jednak zbyt dobrze poznaі, jak siк w praktyce uprawia politykк, by traktowaж serio jakiekolwiek spiski bardziej skomplikowane od kampanii medialnych zіoњliwoњci. W ksi№їkach i filmach to dziaіa, ale nie w prawdziwym їyciu, tu rz№dzi entropia. Entropia: Coњ Zawsze Siк Spieprzy.

- Ty naprawdк w to wierzysz?

- Jak moїna tak siedzieж z zaіoїonymi rкkoma! Czy Koran nie nakazuje pomagaж sіabszym, wspуіczuж w cierpieniu, dzieliж siк bogactwami?

Krуl Bуlu sztywnieje.

- A gdybyњ mуgі to zmieniж? - Chimeryk tymczasem obj№і їelaznym uњciskiem ramiк Krуla. - Gdyby od twojej decyzji zaleїaіo zawrуcenie biegu historii, zaprowadzenie sprawiedliwoњci? Gdybyњ mуgі nakarmiж gіodnych, napoiж spragnionych, odziaж nagich, uleczyж chorych, daж dach bezdomnym? Co? Nie patrz na mnie jak na kolejnego nawiedzeсca, mogк ci -

- Macie moje dossier?

- Co?

- Nie widzisz, їe pijк alkohol?

John wypuszcza powietrze z pіuc. Prostuje siк, powoli rozci№gaj№c wargi w pozbawionym radoњci uњmiechu. Cofn№і rкkк od Krуla, wstaje. Krуl Bуlu zadziera gіowк.

- Nigdy nie widziaіem, їebyњ siк modliі - mruczy basem wielki chimeryk, przeszedіszy na polski - ale nie przeszkadzaіo ci to czкstowaж mnie przy kaїdej okazji m№droњciami sur. No wiкc teraz -

Rozlega siк huk, - potem drugi i trzeci - impet poniуsі awanturк poza point of no return, poszіa w ruch broс palna. Kosz№ siк z bliskiej odlegіoњci amunicj№ rozpryskow№.

Pкkaj№ zewnкtrzne szyby baru. Ostry zapach dїunkli uderza Krуlowi do gіowy jak bukiet starego wina.

Szeњcioletni proxyk supremisty wskakuje na ladк, dіug№ seri№ z pistoletu maszynowego zabija barmana, dziwomaіpк i chimeryka.

Aquim de Neira wydobywa siк tymczasem spod zwіok ivanowcуw i unosi nad gіowк rкkк z granatem bez zawleczki. Krzyczy ostrzegawczo. Nikt na niego nie zwraca uwagi.

Krуl Bуlu dopija wуdkк i odstawia szklankк. Dzieciak strzela mu w gіowк, w pierњ, w brzuch.

Papuga marksistуw-kreacjonistуw kr№їy ponad przewalaj№cym siк przez bar tіumem walcz№cych, niczym pstrokaty Duch Њwiкty AG, bij№c histerycznie skrzydіami, aї lec№ z nich kolorowe piуra, i wrzeszcz№c skrzekliwie:

- Bydlaki! Buce! Barachіa! Barany! Brukwy! Bandyci! Bџdzi№gwy! Brudasy! Bкcwaіy! Bisurmany! Baіwany! Buraki! Bestie! Biesy! Bladupce!

Krуl Bуlu peіznie po podіodze, ton№c w bуlu i we krwi. Uњmiechn№іby siк szyderczo, ale ma rozerwane miкњnie twarzy. Tak oto sto siedemdziesi№ta уsma tura negocjacji miкdzy anarkiami Otwartego Nieba Ameryki Poіudniowej koсczy siк, zanim na dobre siк zaczкіa.

Przypomina sobie jeszcze o zakіadzie de Neiry, gdy krzyk Aquima urywa siк i -

- KING_OF_PAIN

connection aborted

Krуl Bуlu i Sіoсce

Zbyt jasne, bolaіo. Zasyczaі przez zкby i czerс powlekіa okna. Dziewi№ta siedem, lipcowy poranek, histaminуwka poszarpana niczym EKG. Podniуsі siк z іoїa agonii, z przepoconej poњcieli. Dom wypeіniaі przedpoіudniowy aromat (miкta i szaіwia), lecz Krуl przysi№gіby, їe mimo to czuje zapach narkotycznych ziуі, ktуrymi odurzyіa go wczoraj w nocy Fatima. Bolaіa go gіowa, ale to akurat nie byіo niczym niezwykіym.

W іazienkowym lustrze spojrzaі sobie gікboko w oczy - w oko, lewe. Przekrwione nie bardziej niї zwykle. Odwrуciі siк, zanim zd№їyі pochwyciж caіe odbicie. Krуl Bуlu byі chudy, koњcisty, o w№tіych miкњniach, gruzіowatych їyіach wytіaczaj№cych skуrк, wiecznie przygarbiony. Usun№іby z domu wszystkie wiкksze lustra, gdyby ich tak czкsto nie potrzebowaі. (Bуl kіamie, trzeba wiкc co dzieс badaж swoje ciaіo ze skrupulatnoњci№ niewiernego Tomasza).

Podreptaі do kuchni zaparzyж kawк. (Kawa boli orzeџwiaj№co). Wczoraj w nocy musiaі zapomnieж zamkn№ж drzwi do ogrodu, teraz podіogк korytarza pokrywaіy truchіa owadуw wytrutych i zwкglonych przez germaсskie immuno domu Krуla Bуlu; w godzinк znikn№ i one, rozіoїone do sterylnej chemii najprostszych zwi№zkуw. Immunoboty domu byіy genetycznie dostrojone do czкstotliwoњci ultrafioletu emitowanego przez lampy wbudowane w њciany i sufity, ginкіy metr za progiem. A drzwi rzeczywiњcie zastaі uchylone. Wyszedі na taras, truchіa przylepiaіy siк do bosych stуp. Sіoсce, sіoсce, wiкcej sіoсca. Cofn№і siк w cieс. St№d przygl№daі siк przez chwilк psokwiatom. Teraz lepiej mуgі oceniж ich barwк: wiкkszoњж byіa jasnoїуіta, niektуre њnieїnobiaіe, niektуre bікkitne. Profilem swych kielichуw nie przypominaіy їadnego gatunku czy marki kwiatуw znanych Krуlowi - ale tego naleїaіo siк spodziewaж po chimerykach AG.

Przy kawie zadzwoniі do siostry. Zіapaі j№ w pracy. Przeі№czyі na tiwipetк.

- Mata Hari z Narutowicza. Czymїeњ ty mnie napruіa?

- Nie ma jej w kwarantannie Emiratуw. Zgіosiіam na policji zaginiкcie.

- Co?

- Ale jest peіnoletnia, chc№ papierka o tej wizie. Nie mogк znaleџж. Bкdziemy musieli zіoїyж zeznania. Przypomnij sobie, sprawdџ terminarz i logi domu. Byж moїe to ty widziaіeњ j№ ostatni.

- Korpus?

- Wypisaіa siк z Korpusu Pokoju dwa lata temu.

- Kіamaіa od pocz№tku.

- Jakiego pocz№tku?

- Rio. Wіaњciwie co ja ci wczoraj powiedziaіem?

- Wszystko. Mam nadziejк. Mailujк ci namiary na komisarza, do ktуrego zgіosisz siк z zeznaniem. Dzisiaj.

- Їe niby jak? - wіasnocieleњnie?

- Albo pіacisz za notarialnego szyfranta.

- Pіacк. Przeszukaіaњ jej pokуj?

- Nic.

- Koledzy, przyjaciele.

- Nic.

- Znasz ich w ogуle?

- Dobre pytanie. Muhat, Bodziuњ i mama, i ja - zrzucamy siк na detektywуw. Wchodzisz?

- Jasne. Kto to bкdzie?

- Kopenhaska Policja Obywatelska Њwiкtego Antoniego.

- A, tak, sіyszaіem. Maj№ swoje stajnie proxykуw na Poіudniu?

- Myњlisz...?

- Wіaњnie zacz№іem. Strzelaж?

- Wal.

- Jeden, alterroryњci. Przez nich albo dla nich. Sama mуwiіaњ. Dwa, Robin Hood. Trzy, miіoњж.

- Co?

- Miіoњж, taki fenomen neurologiczny.

- Ale dlaczego miaіaby...? A, rozumiem, Romeo spod Otwartego Nieba. Poznaіa go na proxyku podczas jakiejњ misji dobrego serca, on na pewno nie dostanie wizy brukselskiej, wiкc wyemigrowaіa sama. Wszyscy byњmy jej to odradzali, no to nie powiedziaіa ani sіowa, uciekіa. Mhm. Nie wspominaіa ci o jakimњ chіopaku?

- Aї o nazbyt wielu.

- No tak. Naleїaіoby zdobyж s№dowy nakaz i sprawdziж logi jej kaptura.

- Na pewno wykapturzaіa siк u znajomych, no i u Mrуwek.

- Od czegoњ trzeba zacz№ж.

- S№d prкdzej ulegnie, jak pojedziesz Robin Hoodem. Jestem na liњcie Interpolu, dostajк biuletyny. W Tokio za tydzieс na nagim umyњle pіac№ sto tysiкcy.

- Japoсce maj№ nieџle nasrane we іbach.

- Haute couture pornografii.

- Starczy, juї mnie nastraszyіeњ.

- Spoko, znajdк j№.

- Muszк... Co?

- Znajdк j№. Jeњli Bуg zechce.

- Z filmu siк urwaіeњ? Sam wygl№dasz, jakbyњ potrzebowaі natychmiastowego ratunku. Z reanimacj№ wі№cznie.

- Dziкki, z wiekiem przystojniejк.

- Do piкty przylepiі ci siк karaluch. Idџ juї na tк policjк. Salaam.

- To chrab№szcz jest. Byі. Paj№kochrab№szcz. Mhm.

Krуl Bуlu znalazі czarne okulary i z kubkiem gor№cej kawy w dіoni wyszedі do ogrodu. Okr№g zgniecionej trawy wokуі grobu Syski wyznaczaі granice wczorajszej hermy. Krуl nachyliі siк, pow№chaі kwiaty. Nie wydzielaіy їadnego zapachu. Podrapaі siк w szyjк - pіomieс poszedі po koњci policzka do oczodoіu, Krуl Bуlu zacisn№і zкby. Zapomniaі wypytaж Fatimк. Kiedy Syska miaіa ostatnio podbijan№ Genetic Insurance Policy? Jeњli nie zіapaіa, tego na wakacjach w Chorwacji...

W plastusiowym umyњle Krуla Bуlu zaczynaіa siк obracaж kalejdoskopowa іamigіуwka.

Nie powiedziaі tego siostrze - bo nie byіo sensu jeszcze bardziej j№ straszyж - ale dzisiaj, po piкciu dniach od ostatniego logu Janki, najwiкksze prawdopodobieсstwo miaіy scenariusze, w ktуrych Janka nie їyje - nawet jeњli їyje jej ciaіo. Na temat Robin Hoodуw nie їartowaі. Lipcowe sіoсce piekіo blad№ skуrк Krуla, їar przepalaі jego zimne koњci. Przeіkn№і konwulsyjnie kawк. Czкsto siк parzyі zbyt gor№cymi napojami i potrawami, bуl zlewa siк z bуlem, њwiat rozpіywa siк w jednej wielkiej parestezji, nie zwracaі uwagi. Mhm. Jeњli zіodziej kapturуw istotnie zhackowaі byі Jankк, jad№c№ na jakimњ niezarejestrowanym proxyku Mrуwek czy innych alterrorystуw, to zd№їyіby przez ten czas juї dziesiкж razy wystawiж j№ na sprzedaї, zlicytowaж i wywrуciж jej mуzg na nice. Ciaіo Janki pewnie jeszcze oddycha w melinie Mrуwek, ale umysі zostaі juї zniszczony. We wschodnich burdelach nazywa siк to hanafawidїa, „skіanianie ku Otchіani". Kupiec przejmuje od hackera peіn№ kontrolк nad twoim kapturem, moїe ciк sadzaж na dowolnych proxykуw i wykorzystywaж dowolne њrodki - aby jak najszybciej doprowadziж ciк do obікdu. Ta gaі№џ bezcielesnego BDSM rozwijaіa siк nader їwawo. Biostazy zamknкіy granice, uniemoїliwiaj№c handel їywym towarem, ale czіowiek zawsze wymyњli coњ jeszcze potworniejszego. Kuzyn sieciowego znajomego Krуla zostaі zhackowany przez dzieciaki z Poіudnia. Domownicy przemoc№ zerwali z niego kaptur - i mindwormy wypaliіy mu poіowк pіatуw czoіowych. Typowy trojan Robin Hoodуw demoluje hipokamp ofiary i wїera siк w oњrodki pamiкci dіugoterminowej. Po zerwaniu kaptura czy przerwaniu poі№czenia w inny sposуb w najlepszym wypadku otrzymujemy Kaspara Hausera, w najgorszym - warzywo. Krуl Bуlu miaі szczer№ nadziejк, їe w grк wchodz№ tu raczej alterroryњci - przypominaі sobie teraz wszystkie swoje rozmowy z Jank№ - tak№ miaі nadziejк, gdyї raz zhackowany umysі nigdy nie wraca do normy. Byж moїe za dwadzieњcia lat Janka obudzi siк pewnego dnia i z uњmiechem poderїnie gardіa swoim dzieciom, bo przypadkowy sen uruchomiі w jej umyњle starego wirusa. Sіyszy siк o takich historiach. Krуl odstawiі kawк. Zrywaі w zamyњleniu co roњlejsze psokwiaty. Jeњli faktycznie uciekіa do ukochanego spod Otwartego Nieba... Mhm, zupeіnie to nie pasowaіo do Janki. Chociaї moїe - gdyby jakiњ mіody Che Guevara - napalone idealistki z Pуіnocy czкsto trac№ gіowy dla podobnych typkуw. Z drugiej strony, o Korpusie kіamaіa od ponad dwуch lat, to sugeruje raczej przemyњlany plan, nie nagle uczucie. Јatwo powiedzieж: emigrujк pod Otwarte Niebo. Ale przeprowadziж to skutecznie, w stosownej tajemnicy... Gdzie? Jak? I ile coњ takiego kosztuje? Na pewno maі№ fortunк. Sk№d miaіa pieni№dze? Nie miaіa, ktoњ musiaі jej daж. Mrуwki. Czyli odpada wersja romantyczna, wracamy do alterrorystуw, alterrorystуw i Rio de Janeiro. Gdybyњ mуgі nakarmiж gіodnych, napoiж spragnionych, odziaж nagich, uleczyж chorych, daж dach bezdomnym... Za czasуw alterglobalistуw urz№dzali pikiety i rekreacyjne zamieszki. Ale jako obywatele staz najpierw musieliby siк zbuntowaж przeciwko swojemu DNA. Tam wiкc powinienem szukaж Janki, w anarkiach. Obiecaіem i moїe rzeczywiњcie j№ znajdк, ha! Insz Allah, insz Allah. Sіoсce paliіo skуrк.

Wrуciі do domu. Bukiet psokwiatуw wstawiі do wazonu pod otwartym oknem salonu. Usiadі obok w nagrzanym їywym fotelu - w plamie sіonecznego blasku, w zapachu ogrodu mieszaj№cym siк z zapachem domu - i naci№gn№і kaptur.

Lokalni proxycy stajni policyjnej rekrutowali siк w wiкkszoњci ze studentуw dorabiaj№cych w ten sposуb na kilkugodzinnych kontraktach. Krуl odwiedziі wskazanego przez Fatimк komisarza, jad№c na wysokim mіodzieсcu o leworкcznej orientacji. Potkn№і siк parк razy i str№ciі papiery z biurka komisarza. Ktуry natychmiast skierowaі Krуla do jakiegoњ їуіtodzioba њwieїo po akademii, co dobitnie pokazaіo, jak niski priorytet posiada w publicznej policji sprawa zaginiкcia Janki. Krуl przekopiowaі logi swego domu z dni ostatnich wizyt siostrzenicy, poczekaі na notarialnego szyfranta i zіoїyі zeznanie. Najwaїniejsza jego czкњж dotyczyіa sіуw Janki, iї emigruje ona w ramach pracy w Korpusie Pokoju; ale powiedziaі teї o jej powi№zaniach z Mrуwkami. Policjant sporz№dziі na podstawie logуw Krуla aktualny genopis Janki (aktualny dwa tygodnie temu) i wrzuciі go do sieci na listк osуb poszukiwanych. Na tym zakoсczyіa siк aktywnoњж policji publicznej w tej sprawie. Krуlowi nie chciaіo siк nawet urz№dzaж awantury, wszystko to byіo tak okropnie banalne: zbuntowana dziewczyna, znikniкcie, poniewczasie troskliwa rodzina... Krуl poїegnaі siк grzecznie i wykapturzyі.

Spojrzaі na psokwiaty, ich delikatne pіatki przeњwietlane przez poіudniowe sіoсce. Jeњli Janka istotnie to planowaіa, nie powinienem zakіadaж, їe akurat Syska padіa ofiar№ przypadkowego dionizyda. Z drugiej strony, jeњli zaіoїк, їe przypadkiem nie jest nic, rуwnie dobrze mуgіbym siк od razu napruж paranoidowymi dragerkami... Sprawdziі godzinк i wykapturzyі siк do lebenmaistrуw ZH.

Firma byіa niemiecka, pracownicy polscy, proxyki romskie. Krуl Bуlu wstaі z krzesіa w poczekalni peіnej њpi№cych proxykуw, poprawiі mankiety koszuli, otrzepaі garnitur, przygіadziі sumiastego w№sa, zerkn№і jeszcze w wielkie lustro, po czym podszedі prosto do biurka recepcjonistki (dynamiczny koњciec twarzoczaszki, zintegrowany ukіad nerwowy, cztery palce u r№k).

Lebenmaistrzy Ziegler und Hochkupfer od lat odpowiadali za substazк jego posiadіoњci, recepcjonistka poznaіa go juї po ukіonie i pierwszych uprzejmoњciach. Krуl zapytaі, kto ma dyїur - chociaї dobrze wiedziaі. W ci№gu piкciu minut przyjкіa go inїynier AG, Irena Nowak-Nowak.

Znali siк.

- Dopiero przed chwil№ dotarіa pana proњba o przyњpieszenie analizy. Proszк usi№њж. Pojawiіy siк jakieњ skutki uboczne?

- Nie. Byli z tym psem na wakacjach nad Adriatykiem, czy to mogіo siк przypl№taж z -

- Front europejskiej stazy opiera siк o Kair, sіyszaіby pan alarmy we wszystkich mediach, gdyby coњ weszіo tak gікboko. Proszк jeszcze o odrobinк cierpliwoњci.

Krуl Bуlu zaіoїyі nogк na nogк, spojrzaі na swoje paznokcie, spojrzaі na ciemn№ skуrк ciкїkich, spracowanych dіoni.

- Jeњli mуgіbym tymczasem zasiкgn№ж pani -

- Sіucham. - Zawsze wchodziіa mu w sіowo.

- Wiem, їe normalna procedura imigracyjna trwa dwa, trzy miesi№ce. Czysto teoretycznie, gdyby nie ograniczaіy nas їadne przepisy, їadne inne wymagania - jak szybko moїna czіowiekowi wkleiж wizк?

Nowak-Nowak uniosіa brwi. Krуl Bуlu czym prкdzej z powrotem odwrуciі wzrok. Osobom, ktуre poznaі bez kaptura - ktуre jego poznaіy bez kaptura - nie potrafiі patrzyж w oczy.

Inїynier oparіa іokcie o blat biurka, przechyliіa gіowк.

- Czy ten czіowiek ma po wklejeniu wizy їyж?

- Tak, tak.

- Czterdzieњci osiem godzin do piкciu tygodni, zaleїy, jaki sprzкt mamy do dyspozycji i jaki jest stopieс kompatybilnoњci stazy wyjњciowej i stazy docelowej.

- Mhm, a jeњli ze stazy pod Otwarte Niebo?

- To nie ma znaczenia. Dostaі pan wezwanie z Їywicy?

- Co? Nie. - Krуl zaњmiaі siк sucho. - To nie o mnie chodzi. Teoretycznie pytam.

- Pomyњlaіam, їe dotarіy do pana jakieњ przecieki i woli pan wyemigrowaж, zanim Їywica wyst№pi do s№du o przymusow№ normalizacjк. Stracilibyњmy њwietnego klienta. - Uњmiechnкіa siк ciepіo.

Krуl machn№і lekcewaї№co. Europejska Komisja Konserwacji Їycia plastusiom їyj№cym pod jej staz№ daje dyspensy od rкki; podobna polityka obowi№zuje w wiкkszoњci staz. Gdyby chcieli normalizowaж wszystkie chimeryki rodz№ce siк jako skutki uboczne kolejnych upgrade'уw genomu stazy, ugrzкџliby w procesach na dziesiкciolecia i na dziesi№tki miliardуw. Nadto niektуre formy chimeryzacji okazuj№ siк wcale poїyteczne. Jedna z pierwszych teorii spiskowych, na jakie Krуl Bуlu natrafiі jeszcze w dzieciсstwie, gіosiіa, їe їaden chimeryk urodzony pod biostaz№ nie jest przypadkowym odrzutem ruletki genetycznej, nieprzewidywalnym sprzкgiem genуw stazy z genami dziedziczonymi naturaln№ drog№ od rodzicуw - lecz zaplanowanym eksperymentem Їywicy, elementem wyњcigu genetycznych zbrojeс miкdzy staz№ ojczyst№ i innymi stazami.

- Nie wie pani, czy wizк moїna sobie wkleiж jakoњ, mhm, na wіasn№ rкkк?

- Teoretycznie.

- Teoretycznie.

Juї siк nie uњmiechaіa.

- Teoretycznie moїna to zrobiж w byle klinice, chyba nawet u nas. To operacja przepisania organizmu z jednej genetyki na inn№ podobn№ do tej, jak№ wszyscy niezauwaїenie przechodzimy z kaїd№ aktualizacj№ stazy, tylko їe szybsza i bardziej radykalna, bo zmiany s№ znacznie wiкksze. Anyway, sprzкt jest identyczny. Ale sk№d wzi№ж sam№ wizк, peіny pakiet docelowej informacji genetycznej? Rz№d stazy, do ktуrej emigrujesz, musi ci przyznaж indywidualny kod genetyczny. Inaczej, choжbyњ siк przepisaі na ich genetykк z najwiкksz№ precyzj№, po przekroczeniu granicy staza momentalnie zetnie ciк jako ciaіo obce. A їaden rz№d nie wyda wizy prywatnej klinice. Czy pan to rozumie?

- Rz№d - nie. Ale gdyby ktoњ chciaі wyemigrowaж pod Otwarte Niebo? Musi tylko osi№gn№ж ogуln№ zgodnoњж genetyczn№. Ludzie tak emigruj№, widziaіem w sieci, to siк zdarza. Gdzie wiкc siк przepisuj№, jeњli -

- Jak pan sіusznie zauwaїyі, to wszystko jest w sieci, moїe pan sobie -

- Ale, pani Ireno - Krуl Bуlu przypatrywaі siк swoim biaіym skarpetkom i skуrzanym mokasynom - ale skoro juї sobie przyjemnie gawкdzimy...

- Nie wychodzi pan czкsto z domu, co? - rzuciіa z przek№sem.

- Nie. Nigdy. Nie osobiњcie. Ale - Przysunкіa paznokieж do k№cika lewego oka, mruї№c prawe - Krуl uniуsі na moment gіowк, by dobrze zapisaж w pamiкci ten jej gest zamyњlenia.

- Kiedy ostatnio stroiіam panu stazк, dostaі pan na mуj widok jakiegoњ ataku, epilepsji czy czegoњ podobnego, nie wiedziaіam zreszt№, їe takie rzeczy -

- Pani mnie dotknкіa wtedy

- Co?

- Dotknкіa pani mojej dіoni, dwa razy, kciukiem i palcem wskazuj№cym, tu.

Pokazaі.

Inїynier odchyliіa siк w fotelu, cofaj№c gіowк aї na oparcie; spogl№daіa na Krуla spod opuszczonych powiek. Nie sprawdziі dot№d, ile ona ma lat. Wybraіa fenotyp њrуdziemnomorskiej trzydziestki. Piкkno jej twarzy i elegancjк krzywizn ciaіa oceniaі na dwieњcie tysiкcy, upper middle class. W rozciкciu kostiumu, miкdzy piersiami lњniі srebrny krzyїyk rzymski. Nie nosiіa obr№czki. Raz usіyszaі jej gіoњny њmiech, nagraі ten њmiech; odtwarzaі potem w kуіko. Juї czterokrotnie odwiedzaіa go w domu, nadzoruj№c okresowe strojenie jego stazy. Nie licz№c krewnych, byіa jedyn№ kobiet№, z jak№ siк spotkaі w ci№gu ostatniej dekady bez poњrednictwa proxyka.

- Chyba jednak poproszк, їeby przydzielili panu innego inїyniera.

- Wszyscy musimy dџwigaж swoje krzyїe.

- Ale wіaњciwie o co panu chodzi? - podniosіa gіos. - Czy kiedykolwiek daіam panu pretekst...? Prowadzк serwis dziesi№tek klientуw.

Krуl Bуlu juї miaі na jкzyku kolejn№ ironiczn№ odzywkк - sztukк ripost tyleї efektownych, co bezdusznych opanowaі doskonale - lecz w ostatniej chwili zmieniі zdanie.

Natychmiast j№і nerwowo zamykaж i otwieraж piкњci, koіysaж nog№ zaіoїon№ na nogк.

- Gdyby... gdyby miaіa pani kiedyњ wolne popoіudnie... wieczуr... byle nie na proxyku... w moim ogrodzie, kiedy zachodzi Sіoсce... porozmawiaж, cokolwiek... byіoby mi... byіoby... bardzo...

Przypatrywaіa mu siк dіug№ chwilк w milczeniu. Potem przeniosіa wzrok na ekran.

- Kwiatowy Szmugler Intronowy. Geny nielicencjonowane, pierwsze wyst№pienie odnotowane w stazie australijskiej siedem lat temu, zaraz potem weszіy w domenк publiczn№, najczкњciej uїywane w jednorazowych іaсcuchach symbiotycznych, przekіadalne na wiкkszoњж oficjalnych genetyk. Prawdopodobnie napisane przez Grupк Maorysk№ albo na jej zamуwienie. Pierwotna funkcja: geneware szpiegowski. Sekwencja wykryta w omawianym organizmie odpowiada za pierwsze ogniwo іaсcucha: pobranie, enkapsulacjк i przekazanie wykradzionego kodu. Genom oryginalny to psopies, collie rottweiler, samica. Zrekonstruowaliњmy teї jej fenotyp, juї z uwzglкdnieniem ekspresji wpisanego geneware'u. Na powierzchni jкzyka psa wyksztaіcaj№ siк receptory, enkapsulacja wykradzionego materiaіu nastкpuje w gruczoіach podjкzykowych. Materiaі zakodowany przekazany zostaje do kwiatostanуw sierњci, sk№d, zapisany w pyіku, pobieraj№ go organizmy drugiego ogniwa, najprawdopodobniej oparte na genomie owadуw, i przenosz№ do organizmуw trzeciego ogniwa, gdzie nastкpuje deszyfracja. Wykradany materiaі genetyczny od momentu enkapsulacji jest nie do odtworzenia bez szyfru komplementarnego. Uruchomienie geneware'u tego typu na terenie Unii Europejskiej traktuje siк jako wykroczenie, њcigane z oskarїenia prywatnego. Komisja Konserwacji Їycia klasyfikuje go jako Niegroџny-Niesprzкїony. Peіne dane poszіy na pana konto, wraz z ekspertyz№ dla s№du.

Krуl Bуlu pokiwaі gіow№.

- Pani myњli, їe to nieњmiaіoњж.

- A nie?

- Nie jestem nieњmiaіy. Ja po prostu bardzo џle znoszк bliskoњж innych ludzi.

Krуl Bуlu i piкkno tego њwiata

Jej twarz, jej oczy, jej uњmiech, blask uњmiechu w oczach, jej gіos. Wszyscy i wszystko byіo tu piкkne; ona najbardziej.

Hawra, mуwiі jej, hurysa niebiaсska: bardzo czarne tкczуwki, bardzo biaіe gaіki oczne. Potem zawsze juї uїywaіa tego ciaіa, zapraszaі j№, wiкc pіaciі za rezerwacjк proxyka. Pi№ty rok, od kiedy siк spotkali na forum poњwiкconym kaligrafii (Krуl Bуlu byі mistrzem niewidzialnego piуra). Nie wiedzieli o sobie nic poza imionami, jakich uїywali w sieci, zbyt pretensjonalnymi, by przywi№zywaж do nich wagк. King of Pain, 4e33a - i tak pozostaіo. W absolutnej anonimowoњci mogli byж wobec siebie absolutnie szczerzy - we wszystkim, co tej anonimowoњci nie zagraїa.

Lubiі j№ ubieraж - k№paж, wycieraж, czesaж, malowaж i ubieraж; wtedy rozmawiali najswobodniej.

- Obrуж siк. Rкkк - dziкki. Znowu ciкїki tydzieс?

- Teї masz takie wraїenie, їe im jesteњ starszy, tym krуtsze s№ dni, godziny, tym mniej rzeczy zapamiкtujesz z kolejnego miesi№ca? Jakoњ siк to wszystko - jakoњ sprasowuje.

- Neurologia, dziecino, neurologia.

- A, ty znowu swoje.

- Chodџ tutaj. Mhmmm. To zapamiкtasz?

- Moїe. - Jej uњmiech. - A co ty zapamiкtujesz?

- To, co nowe.

- Mam znajomego, ktуry co miesi№c wkleja sobie w mуzg now№ wiarк. Mуwi, їe tylko tak moїe sprawdziж, jaka religia najbardziej mu pasuje: wyprуbowuj№c je w praktyce.

- Religie pracuj№ w cyklu rocznym. Zima, lato, krуtki dzieс, dіugi dzieс, њmierж, odrodzenie. Pochyl siк.

- Za dіugo by trwaіo, zbyt wiele ich.

- I ktуra prowadzi?

- Na razie chyba agnostycyzm.

- Facet jest jeszcze przy A? Chodџ.

Przeszli do sypialni. Za otwartymi na plaїк drzwiami balkonowymi wieczorna bryza marszczyіa ciemny bікkit oceanu, cienie palmopalm rozci№gaіy siк na piasku od bікkitu do zieleni. W falach odpіywu baraszkowaіa para nastoletnich blondynek - po ruchach ramion, prostych plecach i rubasznych okrzykach Krуl poznaі w nich japoсskich biznesmenуw.

Posadziі sobie kobietк na kolanach; wtuliіa siк w niego instynktownie. Wybraі szminkк, tusz i biїuteriк. Olicarte stawiaіo na naturalne piкkno, jego proxykowie nie stosowali makijaїy pigmentowych ani geneware'u kosmetycznego.

- Zastanawiaіam siк, jak№ religiк mog№ wyznawaж na przykіad tacy plastusie. Przecieї...

- Nie ruszaj siк, rozmaїк.

- Juї?

- Popatrz.

- Przecieї im odmienia siк bez przerwy, nie? Raz wierz№, raz nie wierz№, czy jak?

- Moїe to, co siк zmienia, nie ma wpіywu na ich wiarк lub niewiarк. Gdyby wiara siк opieraіa na doњwiadczeniu, byіaby kolejn№ nauk№ empiryczn№. Zamknij oczy.

- E tam. Sk№d by na przykіad wiedzieli, їe Bуg jest jeden w trzech osobach, gdyby im o tym nie powiedziano, gdyby tego nie wyczytali? Wszystko wchodzi w nas przez zmysіy.

Wszystko wchodzi w nas przez zmysіy. Oprуcz sposobu, w jaki porz№dkujemy te wraїenia zmysіowe - z nim siк rodzimy, on w duїej czкњci jest nam dany w genach, w strukturze umysіu. Gdy jednak mamy wіadzк zmiany tej struktury... Krуl Bуlu zatrzymaі spojrzenie na ich odbiciu w szerokim zwierciadle: smagіe twarze o lekko mongolskich rysach, policzek przy policzku, kobieta i mкїczyzna, o najgіadszej skуrze, najczystszych oczach, mіodzi bogowie. Jak teraz spogl№daj№ na wіasne odbicia - mogliby byж rodzeсstwem; byж moїe s№. 4e33a przesuwa koniuszkiem jкzyka po czerwonych wargach. Krуl caіuje j№ w szyjк, nadal patrz№c w lustro. Ona patrzy na niego, patrz№cego. Odbicia odbiж odbiж - piкkno przychodzi zawsze z zewn№trz, nie istnieje poza њwiatem fizycznym: mimo wszystko wyobraїenie piкkna nie jest piкknem, tak samo jak wyobraїenie strachu nie jest strachem, a wyobraїenie zіa nie jest zіem.

- Gdybyњ mogіa poї№daж, co tylko sobie zaїyczysz...

- Mhm?

- Jakiego poї№dania poї№dasz? Jakich pragnieс pragniesz?

- Nie wyjdк poza siebie.

- Nie. Ale moglibyњmy wylosowaж jakiњ fetysz - szeptaі jej - i wkleiж sobie takie ї№dze. Chciaіabyњ? - szeptaі jej. - Zawsze coњ nowego. Chciaіabyњ chcieж?

- Nudzi ci siк? Znudziіy ci siк te ciaіa?

- Kochanie, ja siк sobie znudziіem.

Milczaіa, gdy rozczesywaі jej dіugie, czarne wіosy. Usiadі potem na brzegu іуїka i podnosiі nogi 4e33a, naci№gaj№c ciemne poсczochy, tak delikatne, їe w dotyku prawie niewyczuwalne - stopa, іydka, i w gуrк uda, aї dіonie zatrzymaj№ siк na tym w№skim pasku nagiej skуry ponad koronk№. Stoj№c na jednej nodze, utrzymywaіa rуwnowagк, opieraj№c siк o Krуla, kіadіa dіoс na jego gіowie. Palce wpl№tywaіy siк miкdzy gкste loki (miaі imponuj№c№ grzywк), leniwie drapaіa go paznokciami, raz, dwa, cztery, do rytmu swoich myњli, spogl№daj№c ponad nim, na plaїк, ocean i czerwone Sіoсce ton№ce w oceanie.

- Jest taka gra - mуwiіa - moi znajomi w ni№ graj№. Anyway, twierdz№, їe graj№. Life Playing Game. Zbieraj№ siк co jakiњ czas, to s№ dіugie sesje, miesi№ce, lata, zbieraj№ siк i pompuj№ dragi rozluџniaj№ce, ktуre wyci№gaj№ im na wierzch podњwiadomoњж, wyci№gaj№ prawdк. Ujarani, opowiadaj№ sobie їycie: co siк im przydarzyіo, w jakim punkcie siк wіaњnie znaleџli, czego pragn№, czego siк boj№, jakie wybory przed nimi stoj№, jakie widz№ przed sob№ przyszіoњci. Spisuj№ to wszystko. Godzinami omawiaj№ historiк kaїdego z osobna, opowiadaj№c rуїne scenariusze, od najbardziej prawdopodobnych do zupeіnie odjechanych, tych z kina, z gier. Dziesi№tki drуg, dziesi№tki њcieїek rozwoju postaci. Spisuj№ to wszystko. Na koniec odbywa siк losowanie. Scenariusz, ktуry ci wypadі, musisz realizowaж w ci№gu sesji, to znaczy do nastкpnego spotkania - wklejasz sobie od razu najgікbsze pragnienie jego realizacji. Nie chodzi o to, їe nie moїesz siк wycofaж - z LPG nie chcesz siк wycofaж. Rezygnacji z LPG nie ma w їadnym scenariuszu. S№ њmierci, rozwody, maіїeсstwa, samobуjstwa, morderstwa, wielkie zbrodnie i wielkie kariery. LPG z zaіoїenia jest wiкksza od їycia.

Naci№gn№і jej drug№ poсczochк, siкgn№і po pantofle na wysokich obcasach.

- Powiedzieli ci, dlaczego to robi№?

- Bo mog№.

- Tak.

Ubraі j№ w lekk№ sukienkк krystaljedwabn№ na niewidzialnych rami№czkach, od gуry pуіprzezroczyst№, od doіu matow№. Wyszіa na balkon. On zapinaі koszulк, wi№zaі krawat, naci№gaі marynarkк. Z balkonu schodziіo siк po spiralnych schodach wprost na alejkк prowadz№c№ miкdzy palmopalmami do gіуwnego budynku resortu, ukrytego za gigantycznymi paprociami. Miкdzy paprociami fruwaіy kolorowe fairies. Krуl podaі 4e33a ramiк. Siedz№cy na krawкdzi dachu bungalowu ptak ognisty krzesaі na nich zіote skry, gdy przechodzili alejk№ poniїej.

- Albo gdybyњ mnie znienawidziіa.

- Dziкkujк, wolк tak, jak teraz.

W cieniu paproci zatrzymaіa go na dіugi pocaіunek. Nad Olicarte zachodziіo Sіoсce. Krуl Bуlu przypomniaі sobie bardzo podobne wieczory, jeden, drugi, dziesi№ty. Bez przesady, w koсcu ile moїna? 4e33a starіa mu szminkк z ust, identycznym gestem czuіoњci, co poprzednio, i poprzednio, i poprzednio. Krуl westchn№і gіoњno. Umysі domaga siк poїywienia. Szumu tych fal juї prawie nie sіyszк, kolorуw egzotycznych prawie nie zauwaїam.

Polinezja Francuska nie utrzymywaіa swojej biosfery w peіnej stazie, wyspy znajduj№ siк zbyt daleko od wiкkszych l№dуw, zbyt maіo ludzi tu mieszka, zbyt sіaba jest lokalna gospodarka, zbyt potкїne huragany. Olicarte byіo sztuczn№ wysp№ wyrosі№ na bazaltokoralowcu patentu GE. Umieszczono j№ w archipelagu lies sous le Vent. Jej krajobrazy, jej flora i fauna oraz zamieszkuj№cy j№ Homo sapiens stasis zostali zaprojektowani w jednym celu: maksymalizacji doznaс estetycznych. Olicarte powstaіo jako resort turystyczny epoki wojen genetycznych: nikt tu nie przyjeїdїaі i nikt st№d nie wyjeїdїaі, ale osiemdziesi№t procent tubylcуw pozostawaіo na dіugoletnich kontraktach proxy, ujeїdїani przez bogaczy z caіego њwiata dwadzieњcia cztery godziny na dobк, siedem dni w tygodniu. Nic nie zakіуcaіo turystom harmonii, nawet widok innych turystуw.

W restauracji zastali juї kilkunastu goњci, tak samo piкknych i doskonaіych, podobnego fenotypu. Kelner posadziі Krуla Bуlu i 4e33a za filarem, od strony oceanu. Kiedy 4e33a zamawiaіa dania (kuchnia jednorazowa, kaїde warzywo, owoc i miкso na niepowtarzalnych genach), Krуl wyj№і z kieszeni obszerny notes i piуro. Zazwyczaj na pami№tkк spкdzonego razem weekendu caligrafowali haiku.

- No to juї - uњmiechn№і siк do 4e33a, gdy kelner odszedі. - Posіuchaj. Mam siostrzenicк. Dorosіa. Ledwo co. Gіowa peіna ideaіуw lewicowych alterrorystуw, wykapturzaіa siк chyba do kaїdego teatru nieszczкњж na њwiecie. Zniknкіa. Їadnego listu, їadnego њladu. Za to zostawia mi swojego psa, ktуrego przeprogramowaіa do kradzieїy mojego DNA. Nie wiem, komu je przekazaіa. Myњlк, їe poszіa do tych swoich alterrorystуw, przepisuje siк na genetykк jakiejњ poіudniowej anarkii. Teraz do przodu. Co robiк? Scenariusze.

- Po co miaіaby kraњж twoje DNA?

- Plastycznoњж sieci neuronowej, hiperaktywny glej, chimeryzacja wrodzona, dziewiкжdziesi№t dziewiкж procent koma coњ tam.

- Ach.

4e33a poprosiіa o papierosa. Wybraі zielonego karakulca, podaі ogieс. Zaci№gnкіa siк.

- Wiesz coњ, czego nie wie policja.

- Mogк wiedzieж.

- Czy plastusiowe DNA nie s№ katalogowane?

- Przez rz№dy? Na pewno.

- Alterroryњci chc№ coњ upichciж na plastusiowych genach.

- To oczywiste. Ale jakie ja mam pole manewru?

- Masz jakieњ? Jesteњ moїe na dodatek supermanem, kryjesz w piwnicy wehikuі czasu, magiczn№ kulк? Idџ na policjк.

- Byіem. - Zapisaі w notesie. - To jest wersja minimum, ja chcк LPG na dopalaczach.

- Mhm. Jako plastuњ na pewno pracowaіeњ dla rz№du. Masz kontakty. Powoіaj siк. Przysіuga, szantaї, coњ w tк stronк.

Zapisaі.

- Nadal cienko. Ksi№їki! Filmy! Gry! Myњl.

Wzruszyіa ramionami.

- Sam najlepiej znasz swoje їycie.

- Ale o to wіaњnie chodzi! Ja jestem ja, myњlк jak ja, wybieram jak ja. Po co graж, jeњli nie po to, їeby zmusiж siк do wyjњcia poza siebie? Mуw!

Przesunкіa w zamyњleniu bікkitnym paznokciem po naszyjniku z lodognia. (Od rafy wiatr niуsі echo њpiewu syren).

- Tryb їycia, jaki sobie obieramy, narzuca nam typ ludzi, z jakimi siк stykamy. Ktуrzy z kolei narzucaj№ nam ksztaіt samego їycia: takich mamy znajomych, takich przyjaciуі, takie miіoњci. Rolnik zakochuje siк w mleczarce, ksiкgowy w sekretarce, policjant w pani prokurator - lub w prostytutce. Czy znasz jak№њ drogк do podziemia? Mуgіbyњ sam zejњж na њcieїkк zbrodni?

Zapisaі. Uњmiechniкty, postukiwaі o blat skuwk№ piуra. 4e33a spogl№daіa na niego przez seledynowy dym. Czasami powiedziaіa coњ takiego, zachowaіa siк w taki sposуb - їe prowokowaіo to u Krуla podejrzenia, iї jest 4e33a stara, bardzo stara, byж moїe urodziіa siк jeszcze w dwudziestym wieku.

Uj№і ponad stolikiem lew№ dіoс kobiety.

- Zejњж na њcieїkк zbrodni. Jeњli ona uciekіa do anarkii - nie ma zbrodni, nie ma prawa. Byіem juї na takich wycieczkach: dwa dni hardkoru, w poniedziaіek powrуt do kochaj№cej rodziny. Dalej!

Њcisnкіa jego dіoс.

- Uwaїaj. To gra bez backupu, їycie jednokierunkowe, nie wrуcisz.

- O to przecieї chodzi!

- Proszк ciк -

Pocaіowaі j№ w nadgarstek.

- Kimkolwiek siк stanк, nadal bкdк -

- Nieprawda, wiesz, їe to nieprawda.

Krуl zmruїyі lewe oko, do k№cika prawego przycisn№і palec wskazuj№cy dіoni z piуrem. 4e33a cofnкіa swoj№ rкkк. Obserwowaі, jak bі№dzi jej spojrzenie, jak szuka punktu zaczepienia z dala od Krуla - na stoliku obok, na fosforyzuj№cej paproci, na liњciach palmy, na niebie, oceanie, horyzoncie. Czy to drїenie warg - to preludium pіaczu? 4e33a nie pіacze, nie w takich sytuacjach; i nigdy publicznie. Ale sam sygnaі rozpaczy wystarcza, by њcisnкіo siк Krуlowi serce. Czy widzi teraz 4e33a - czy widzi afrodytк Olicarte, hawrк czarnook№, jak№њ inn№ kobietк na jej miejscu?

Uњmiech kota bez kota - piкkno kobiety bez kobiety.

Krуl Bуlu przynajmniej rozumie, czego nie rozumie. Piкkno rodzi siк z kanonуw estetyki wyznawanych przez patrz№cego - ktуre siк wywodz№ z dogmatуw kultury, w jakiej siк wychowaі i їyje - ktуre zaleї№ od relacji ekonomicznych ksztaіtuj№cych ow№ kulturк. Gdyby w reakcji na upowszechnienie taniego bioterroru њwiat siк nie podzieliі na zamkniкte klastry wrogich genetyk, technologie komunikacji transzmysіowej nie staіyby siк opіacalne. Zainwestowano w ich rozwуj tak wielkie sumy, їe dziњ niemal kaїdy posiada kaptur. Skoro wiкc piкkno materii zostaіo dobrem wymiennym, tym bardziej wzrosіa cena piкkna formy: sіуw, zachowania, sposobu, w jaki zawiadujesz ciaіem, jakkolwiek wspaniaіe czy odraїaj№ce by ono akurat byіo, sposobu odnoszenia siк do innych ludzi, budowania z nimi relacji emocjonalnych. Nie wiedziaі o 4e33a prawie nic, ale to, co wiedziaі, wystarczaіo.

Byіa kobiet№, a nawet jeњli nie - takie powinny byж kobiety.

Napiі siк wody.

- Dalej.

Strzepnкіa popiуі z papierosa.

- Wszystko, co konieczne, by zdobyж na ni№ namiary. Jesteњ plastusiem? Sam myњl.

- Ale co to jest „wszystko, co konieczne"?

- Wszystko.

- Wszystko?

- Wszystko.

- No, no, no, tak siк mуwi, ale tak siк nie myњli. A gdybym musiaі ciк sprzedaж Robin Hoodom.

- Znam ciк, nie sprzedaіbyњ. Chcesz graж? Graj. Takiego, co by sprzedaі. Wtedy nie bкdziesz sob№, prawda? Zadowolony?

Zapisaі.

- Wtedy ciк sprzedam. Okay. Dalej.

- Jest jeszcze jakieњ „dalej"?

- Zawsze jest jakieњ „dalej".

Zgasiіa papierosa.

- Czego boisz siк najbardziej? Co sprawia ci najwiкkszy bуl?

- Mhm, jest nasz obiad.

Kelner rozіoїyі nakrycia. Jedli w ciszy. Krуl Bуlu studiowaі ruch jej nadgarstka, gdy kroiіa miкso, ruch nadgarstka, k№t nachylenia przedramienia, jeden bark niїej, drugi wyїej, prawa pierњ lekko spіaszczona i przyciњniкta do tuіowia, miкњnie rкki naprкїaj№ce siк i rozluџniaj№ce. Raz zadygotaіa, gdy pуіsekundowy lag przytrzymaі proxyka.

Przy deserze poprosiіa o papier i piуro. Inaczej napinaіy siк pod ciemn№ skуr№ muskuіy, gdy kaligrafowaіa. Pewne czynnoњci wymagaj№ gікbszego zestrojenia ukіadуw nerwowych, pewne - s№ w ogуle niemoїliwe na ciaіach niezgranych. Kaligrafia jest bardzo trudna; rуwnie trudno osi№gn№ж orgazm na kobiecych proxykach, tak wyj№tkowo zsynchronizowane egzemplarze rezerwuje siк na lata z gуry.

Krуl Bуlu odebraі piуro i wyrwaі drug№ kartkк. Pisaі praw№ rкk№ (byі praworкczny, on i proxyk). Nad haiku nie naleїy namyњlaж siк zbyt dіugo.

wieczorem czysty deszcz

echo dїungli z gікbi nocy

wdech horyzont wydech

Wymienili siк kartkami. 4e33a przeczytaіa w milczeniu. W sercu wyspy wyіy i њpiewaіy dzikie chimeryki.

Krуl przesun№і opuszkiem kciuka po krawкdzi papieru, na ktуrym nie wysechі jeszcze czarny atrament. Myњlaі, jak doskonaіy jest ksztaіt liter zrodzonych pod rкk№ 4e33a. Tak j№ przecieї poznaі, tak№ j№ sobie wyobraїaі, takie byіo najpierwsze jej piкkno.

w ostatniej sekundzie

odwrуcisz gіowк -

chmura ptak tкcza

Krуl Bуlu i bуl

Urodziі siк w roku komety, pod niebem zielonym od ruskich dionizydуw, w bуlu.

Niemowlкta krzycz№, niemowlкta pіacz№, byіoby dziwne, gdyby nie pіakaі. Pіakaі. Potem przestaі - bуl byі zbyt wielki. To milczenie zaniepokoiіo rodzicуw.

Lekarze przeprowadzili skany neurologiczne, skonsultowali siк z genetykami. (Niemowlк w milczeniu іykaіo powietrze rybimi haustami).

- To siк zdarza, staza kaїdego dotyka inaczej, uіamek procenta zawsze wypada poza bezpieczne statystyki. W telewizji bez przerwy pokazuj№ co efektowniejszych chimerykуw, widzieli paсstwo.

Matka gryzіa paznokcie. - Ale... co mu wіaњciwie jest?

- Mhm, boli go.

(Niemowlк zamykaіo i otwieraіo wilgotne oczy).

Bуl moїna tіumiж i moїna zmieniж mуzg tak, by bуlu nie odczuwaі, lecz kaїde rozwi№zanie ma swoje konsekwencje.

Dziecko nie decyduje o sobie; decyduj№ rodzice, wedіug wіasnego rozeznania wybieraj№c, jak wybraіoby ono, gdyby juї miaіo wiedzк i doњwiadczenie konieczne dla њwiadomego dokonywania wyborуw. Skoro jednak decyzje rodzicуw ksztaіtuj№ wіaњnie owo doњwiadczenie - jaki przyj№ж tu punkt odniesienia? jak№ normк? jakie dobro? Nawet Koran nie da jednoznacznej odpowiedzi.

Ubezpieczenie Genetyczne byіo juї wtedy obowi№zkowe i kalectwo chіopca wyceniono na ponad milion euro. Towarzystwo ubezpieczeniowe przedstawiіo rodzicom alternatywк: pozostawiamy go w takim stanie - ale wtedy bуl najprawdopodobniej towarzyszyж mu bкdzie do koсca їycia; albo faszerujemy go brutalnymi RNAdytorami, ktуre zniszcz№ obecn№ strukturк neuraln№ i sprуbuj№ w jej miejscu zbudowaж coњ na ksztaіt „zdrowego mуzgu", z normalnym glejem. Jako їe nie istnieje nic takiego jak „oњrodek bуlu", fragment mуzgu lub organ odpowiedzialny za odczuwanie bуlu; nic, co moїna by selektywnie wyci№ж, zatruж, odі№czyж. Sygnaі idzie przez rdzeс krкgowy, wzgуrze, korк mуzgow№. S№ dwa szlaki: starszy, ktуrym wкdruj№ wszystkie bodџce, a bуl rodzi siк z tych o natкїeniu przekraczaj№cym wartoњж graniczn№; i szlak nowszy, specjalistyczny, wydzielona autostrada bуlu, po ktуrej od nociceptorуw mkn№ z wі№czonymi syrenami posіaсcy z miejsc katastrof w organizmie. Oba szlaki rozgaікziaj№ siк w korze mуzgowej na miliardy њcieїek prowadz№cych do neuronуw czuciowych - nie ma „centrali bуlu". Albo niszczymy wszystkie receptory, ktуrymi sygnaі wchodzi - albo przebudowujemy caіy mуzg. Tak czy owak, jest to morderstwo systemu nerwowego.

Bуl moїna tіumiж doraџnie: mogli mu podі№czyж dozowniki endorfinowych analogуw, kanabinoidуw, minocykliny, ktуra zapobiegaіaby doraџnie tworzeniu cytokin i tlenku azotu w neuronach, mogli zalewaж interneurony znieczulaj№ce enkefalin№ i serotonina, nakrкciж ukіad dokrewny do tak intensywnej ich produkcji, їe zostaіby znieczulony totalnie - przynajmniej na jakiњ czas, zanim mуzg nie zaadaptuje siк do sytuacji i jeszcze bardziej obniїy prуg wraїliwoњci. Bo przecieї уw wyњcig bуlu z bіogostanem ostatecznie mуgі mieж tylko jeden koniec: њmierж hormonaln№ organizmu.

Bуl stanowiі bowiem zaledwie skutek uboczny, najbardziej oczywisty z pakietu efektуw, jakimi objawiaіa siк chimeryzacja dziecka. Nie byіo ono pierwsze - to szczegуlne sprzкїenie genуw zostaіo juї rozpoznane. „Plastusie", tak№ nazwк wymieniіy media, albowiem ta wіaњnie cecha stanowiіa podstawowy wyrуїnik chimery roku komety: plastycznoњж umysіu.

W jaki sposуb nabywamy doњwiadczenie, adaptujemy siк do nowych warunkуw, uczymy siк reagowaж na nieznane? Sieж neuronowa zmienia siк pod wpіywem bodџcуw - wszystko zaleїy od tego, jak szybko siк zmienia. Gіуwny wyznacznik stanowi natкїenie przepіywu impulsуw elektrycznych na synapsach w hipokampie, ktуry odpowiada za struktury magazynowania pamiкci, zbierania doњwiadczeс. Z kolei ta aktywnoњж synaptyczna zaleїy bezpoњrednio od zachowania przylegіych komуrek neurogleju, astrocytуw; tu noњnikiem impulsu s№ jony wapnia. Plastycznoњж ukіadu nerwowego jest wіaњnie kwesti№ neurogleju, wі№cznie z funkcj№ przyrostu nowych synaps, regeneracji starych, odїywiania, osіaniania neuronуw. I ta sama wyj№tkowa cecha powoduje dwa skutki: plastusiowatoњж oraz przewlekіy bуl, wielozakresow№ allodyniк. Procesy regeneracji, przyrostu, remodelowania interpretowane s№ jako gojenie i generuj№ sygnaіy bуlu, wzrasta liczba, komуrek mikrogleju, a na dodatek zamyka siк pкtla sprzкїenia zwrotnego - wydіuїa siк okres wytwarzania przez glej czynnikуw uwraїliwiaj№cych i sygnaіуw stanu zapalnego. Nie ma rany, ale glej goi, a zatem idzie impuls cierpienia.

Im wyїsza proporcja liczby komуrek astrocytowych do komуrek neuronowych, tym wyїej na drabinie ewolucyjnej lokuje siк dany gatunek. Decyduje neuroglej, nie zaњ wielkoњж mуzgu czy stosunek jego masy do masy ciaіa. U Krуla Bуlu owa proporcja neurogleju do neuronуw byіa o dwa rzкdy wielkoњci wyїsza od њredniej populacyjnej Homo sapiens stasis.

Tylko їe to bolaіo.

Nie ruszaі siк. Nie ruszaі siк, jeњli nie musiaі; kaїdy ruch to nowa fala bodџcуw, nowy krzyk organizmu, nowa agonia. Leї№c, wystawia na dotyk najwiкksz№ powierzchniк ciaіa, ale leїeж bez ruchu moїe najdіuїej. Na bodџce staіe, na bodџce powracaj№ce - w koсcu przestaje reagowaж tak intensywnie. Powtarzane doznania nakіadaj№ siк na siebie, identyczne ruchy, identyczne ksztaіty, identyczny nacisk, faktura materiaіu, temperatura, miejsce kontaktu - boli, ale moїna to znieњж, moїna zepchn№ж pod spуd, zlekcewaїyж, zapomnieж, zanim jeszcze na dobre przeminкіo. To jedyny dostкpny mu sposуb znieczulenia: na poziomie psychiki, nie fizjologii.

Nie ruszaі siк, jeњli nie musiaі, nie wstawaі, nie wychodziі z pokoju, nie wychodziі z domu, jeњli nie musiaі. Przedmioty martwe powoli oswajaі, stutysiкczny dotyk klamki boli mniej od dziesiкciotysiкcznego - lecz џrуdіo najwiкkszego cierpienia stanowiіy istoty їywe.

Fatima (ktуra byіa starsza o jedenaњcie lat) miaіa psa, od dziecka lubiіa psy, wielkiego labradora. Rodzinna legenda gіosi, їe gdy pies po raz pierwszy polizaі r№czkк Krуla Bуlu, serce Krуla w spazmie nagіego cierpienia zatrzymaіo siк na kilka sekund i rozwrzeszczaіy siк wszystkie alarmy medyczne w domu.

Pies musiaі znikn№ж.

Wstкpu do Krуla odmуwiono takїe samej Fatimie. Rzadko przychodziі ojciec - rzadko, wiкc bуl byі tym silniejszy. Nie dotykaі dziecka nikt oprуcz matki i pielкgniarki.

Krуlestwo bуlu z czasem siк powiкkszaіo. Juї w pierwszym roku їycia bуl przekroczyі granice Dotyku i wkroczyі na ziemie Њwiatіa, Zapachуw oraz Dџwiкkуw. Pokуj dziecka zahermetyzowano.

Krуl zacz№і mуwiж bardzo pуџno, poniewaї mowa i dџwiкk wіasnej mowy rуwnieї stanowiіy nowe doznania i najpierw - jak zawsze - musiaі przeіamaж barierк cierpienia. Wykrztusiі pierwsze sіowo na panicznym wydechu:

- Fijж!

Dzieci pluj№ jedzeniem, ciskaj№ zabawkami, њci№gaj№ ubranie, niszcz№, co mog№ zniszczyж - byle tylko zwrуciж na siebie uwagк i przyci№gn№ж dorosіych. Krуl Bуlu zaczynaі od repertuaru nakierowanego na efekt dokіadnie odwrotny: „Wyjdџ!", „Nie!", „Sam!", „Idzie!", „Zostaw!", „Nic!". Nic, nic, nic, nie chciaі nowych zabawek, nie chciaі nowych przytulanek, nie chciaі niczego, co nowe, inne i nieoswojone w bуlu.

Leїeж w bezruchu. Oddychaж. Cisza, to samo њwiatіo i kolory. Nikt nie dotknie, nikt nic nie powie. Bezpieczny. Oddychaж, oddychaж. Tak cierpieж jest najprzyjemniej.

Pokonaіa go nuda.

Umysі potrzebuje codziennej porcji њwieїych bodџcуw tak samo, jak ciaіo potrzebuje codziennie nowej porcji protein. Oczywiњcie s№ rуїne metabolizmy: jedni jedz№ mniej, inni wiкcej, jedni spalaj№ wolniej, inni szybciej. Niestety, umysі Krуla Bуlu byі wyj№tkowo їarіoczny. Cholerny glej stymulowaі rozrost synaps szybciej, niї Krуl nad№їaі je zaspokajaж. (Potem miewaі koszmary z wіasnym mуzgiem w roli gіуwnej. Њniі o swoich neuronach њni№cych, їe њni o swoich neuronach, ktуre њni№, їe њni o swoich neuronach њni№cych, їe њni o - no, wіaњnie takie byіy sny Krуla Bуlu).

Mieszkali w starej kamienicy niedaleko њrуdmieњcia. Rodzina Krуla odnowiіa najwyїsze piкtro i poddasze. Na pokуj dziecka przeznaczono naroїne pomieszczenie gуrnej kondygnacji. Przez trуjk№tne њwietliki w pochyіym dachu wpadaіo њwiatіo sіoneczne i poњwiata ksiкїycowa, przesuwaіy siк po њcianach i sprzкtach geometryczne fale blasku i cienia, kalejdoskopy barw, ksztaіtуw i natкїenia jasnoњci. Jako niemowlк џle znosiі te ci№gіe zmiany, matka zasіoniіa њwietliki, bezpieczniejsze byіo staіe њwiatіo sztuczne. Z czasem nie nauczyі siк bynajmniej znosiж ich lepiej, lecz po kilku latach, gdy tylko posiadі niezbкdn№ po temu siік, sam zerwaі zasіony, pewny bуlu, jaki go czeka w spotkaniu z nowoњci№; ale nie wytrzymaі, zerwaж musiaі - z ciekawoњci.

Kl№twa plastusiowa napкdza sam№ siebie: wiecznie gіodny umysі szuka wci№ї nowych podniet, nowych bodџcуw - a kiedy napіywaj№, krzyczy z bуlu. Czy nadprodukcja neurogleju jest z tym sprzкїona w sposуb konieczny? Z pewnoњci№ sprzкїenie wyjaњnia, dlaczego owa mutacja, nawet jeњli siк pojawiіa, zaginкіa bez њladu w mrokach ewolucji Homo sapiens: w krуlestwie zwierz№t podobne kaleki gin№ bezpotomnie.

Krуl wygl№daі przez њwietliki na ruchliwe ulice, wspinaі siк na krzesіo, przyciskaі twarz do szyby; dџwiкki miasta nie docieraіy do wnкtrza. Z obrazu dedukowaі wraїenia, ktуrych nie doњwiadczaі. Co czuj№ ludzie przytuleni do siebie? Co czuje dziecko w ramionach matki? Co czuj№ ludzie, gdy bij№ siк ze sob№, ten bity i ten bij№cy? Co czuje czіowiek, stoj№c w deszczu z odkryt№ gіow№? Bolaіo go ciepіe sіoсce, bolaіa zimna szyba, ale patrzyі.

Odnajdywaі potem w wyznaniach ludzi normalnych opisy identycznych kompulsji. Drapi№ paznokciami goj№ce siк rany, ktуre przez to otwieraj№ siк na nowo i bol№ tym bardziej - ale oni nie potrafi№ siк powstrzymaж, drapi№ mimo to, drapi№ dlatego. Zrywaj№ strupy. Wygryzaj№ skуrк spod paznokci, do krwi, do koњci. Draїni№ chore zкby, jкzykiem, palcami, sztuжcami, gdy tylko bуl przygaњnie, by zaraz powrуciі, ostrzej, mocniej, wiкcej, wiкcej, wiкcej bуlu.

Tak wygl№daіo caіe їycie Krуla.

Matka przyіapaіa go pod њwietlikami - i oto pojawiіa siк w pokoju Krуla tiwipeta, a potem takїe konsola. Ze њciszonym dџwiкkiem, na minimalnej ostroњci i jasnoњci - ogl№daі obrazy z miliona ulic, tysi№ca miast; zaiste, byіo to okno na њwiat. Z naіoїonego na kanaіy zagraniczne programu tіumacz№cego uczyі siк jкzykуw. Alfabet poznaі z nagіуwkуw na kanaіach newsowych. Przegl№darka TV/net rzucaіa go po sieci, przekierowywana szeptanymi pytaniami, w koсcu sam№ zmian№ rytmu oddechu. Konsolк dostaі, gdy pokazaі matce, їe umie czytaж. Wiedziaіa, czego siк spodziewaж po plastusiowym dziecku. Konsola byіa holograficzna, bezdotykowa, ale oczywiњcie samo przyzwyczajanie r№k i palcуw do nowych ruchуw bolaіo. Gіуd jednak znowu okazaі siк silniejszy.

Wtedy to, podczas pierwszych wizyt w sieci, wpisaі ID, ktуre pozostaіo z nim na zawsze: KING OF PAIN, KRУL BУLU, desperacka przechwaіka dziecka, ktуre czyni ze swej odmiennoњci powуd do chwaіy. Usіyszaі piosenkк i wiedziaі, їe to o nim.

I have stood here before in the pouring rain

With the world turning circles running 'round my brain.

I guess I always thought you could end this reign

But it's my destiny to be the King of Pain.

Potem - lata potem - pojawiі siк kaptur.

Zastanawiaj№ce, jak dobrze potrafiі udawaж normalnego czіowieka, skryty w ciele proxyka, wykapturzony z wіasnego ciaіa. Naturalnoњж odruchуw, ktуrych wyksztaіciж przecieї nie mуgі - caіe to uczuciowe i behawioralne oprzyrz№dowanie sytuacji fizycznej bliskoњci - zastкpowaі starann№ gr№, kopiowaniem zachowaс podpatrzonych u obcych ludzi: w sieci, na proxyku.

Zdawaі sobie sprawк, їe to, z czym tu walczy, to rodzaj autyzmu. Nie byіo ekspertуw od neurologii plastusiуw - kto szybciej zrozumie wіaњciwoњci nowej struktury mуzgu, jeњli nie sami plastusie? Krуl wyczytaі, їe ponadprzeciкtna aktywnoњж neurogleju kory czoіowej, zakrкtu obrкczy i mуїdїku charakteryzuje wіaњnie autystуw. Byж moїe wiкc to czіowiek autystyczny byіby nastкpnym stadium ewolucji Homo sapiens - gdyby Homo sapiens nadal ewoluowaі.

Krуl Bуlu studiowaі intymnoњж jak antropologowie studiuj№ fenomeny ekstremalnych subkultur.

Na pocz№tku istotnie kierowaіa nim wyі№cznie chкж poznania stosownych algorytmуw zachowaс, by mуc tym skuteczniej je naњladowaж. Szybko jednak zdobyі siк na uczciwe wyznanie: zazdroszczк. Zazdroњciі tego, do czego nie miaі dostкpu; to naturalne. Czy moїna jednak zazdroњciж uczucia, do ktуrego samemu nie jest siк zdolnym i ktуrego siк w ogуle nie rozumie?

Dniami i nocami ogl№daі voyeurystyczne filmy pochodz№ce z wszechobecnych kamer publicznych i prywatnych, na ktуrych to filmach ludzie nieњwiadomi ukrytej za obiektywem widowni, przyіapani przez obiektyw w przerwie na lunch, na ulicy, na pikniku, w restauracji, w ogrodzie przydomowym - odgrywali swoje rytuaіy intymnoњci. Gіуwnie pary zakochanych (hetero - czy homoseksualnych, bez znaczenia), ale takїe wiкksze rodziny, matki z dzieжmi, synowie i ojcowie, a zwіaszcza rodzeсstwa. Jak siк do siebie odnosz№, co mуwi№, czego nie mуwi№, jak milcz№, jak reaguj№ na siebie, jak odczytuj№ wzajem swoje zachowanie, z urwanego sіowa, z krуtkiej miny, z gestu prawie niezauwaїalnego, z rzeczy, ktуrych Krуl Bуlu faktycznie nie byі w stanie zauwaїyж. Skarby najcenniejsze w jego kolekcji stanowiіy nagrania nie tyle sytuacji intymnoњci, co sytuacji, w ktуrych podgl№dane osoby w intymnoњж dopiero wchodz№: na pocz№tku sobie obce (to potrafiі rozpoznaж), na koсcu porozumiewaj№ce siк juї bez sіowa i bez gestu, podњwiadomie (to teї rozpoznawaі); ale ten punkt, granica, moment zmiany i przyczyna zmiany - jak oni to robi№! - pozostawaіy dla Krуla Bуlu nieprzenikalnym sekretem.

Byж moїe to jak z jazd№ na rowerze: owa wiedza jest nie do przekazania w sіowach, trzeba doњwiadczyж, їeby poj№ж. Najoczywistszym progiem intymnoњci wydaje siк seks. Kiedy Krуl Bуlu go przekroczyі? Ba, w tym caіa rzecz, їe progi istniaіy w czasach jego dziadkуw, pradziadkуw, a teraz s№ jedynie іagodne pochylnie. „Nie moїna byж dziewic№ w poіowie" - otуї moїna, w poіowie, w jednej trzeciej, w kilku procentach. Co jest waїniejsze: uczestnictwo ciaіa czy pamiкж doњwiadczenia? Znajdџ prуg, jeњli potrafisz. Najpierw byіy te voyeur-filmy - potem komputerowe gry, nowele - potem seks pod kapturem w VR, z postaciami zarz№dzanymi przez programy - potem w VR z postaciami zarz№dzanymi przez innych ludzi - potem pod kapturem na dorodnym mкskim proxyku, z wysokiej klasy (bo drog№) prostytutk№. Upewniі siк wczeњniej, їe operuje ona na wіasnym ciele. Sam nagraі caіe doњwiadczenie - by studiowaж je tygodniami rуwnie pilnie.

I powtarzaі ten schemat przez lata, stopniowo rozbudowuj№c sw№ grк i dodaj№c etap niby-przypadkowego poznania i uwiedzenia. Nie pіaciі juї kobiecie (nie otwarcie, nie bezpoњrednio), nie potrafiі jednak wskazaж, w ktуrym momencie skoсczyіa siк prostytucja, a zaczкіo - co? coњ innego, nie-prostytucja. 4e33a byіa, jak dot№d, najbardziej ambitnym жwiczeniem Krуla.

W zdumienie wprawiali Krуla Bуlu ludzie, ktуrzy zdawali siк tк sferк їycia caіkowicie sobie lekcewaїyж. Nie byli na ni№ њlepi czy upoњledzeni, jak Krуl; њwiadomie odrzucali to, czego on im tak zazdroњciі.

Przed Jank№ nie musiaі siк kryж.

- Pani Dulska strikes back\ - naњmiewaіa siк z niego. - Imam byіby z ciebie dumny! Jeszcze trochк i zaczniesz mi prawiж kazania o њwiкtoњci dziewictwa!

- Nie mуwiк przecieї o grzechu, nie mуwiк o їadnych kategoriach moralnych. Ale wszystko, co robisz, czego doњwiadczasz - wpіywa na ciebie i zmienia ciк. Rуwnie dobrze moїesz siк posіugiwaж terminami neurologicznymi, skoro raї№ ciк religijne metafory. Musisz zadaж sobie pytanie: czy chcк siк staж tak№ osob№? „Przespaіam siк z tym, przespaіam siк z tamtym". Jakbyњcie siк pozdrowili w tіumie.

- Urodziіam siк w stazie, nawet kataru od nich nie zіapiк. A zreszt№, kto siк nie pieprzy na proxykach?

- To nie ma znaczenia! Ciaіo to detal. Jak bardzo jesteњ w stanie zbliїyж siк do drugiego czіowieka? Wejdziesz mu do gіowy? Poznasz myњli? Poznasz uczucia? Nigdy. Widzisz proxykуw, rozmawiasz z proxykami, dotykasz proxykуw - nawet jeњli ich jeџdџcy akurat siк w nich urodzili, dla ciebie wszyscy ludzie poza tob№ sam№ zawsze bкd№ proxykami. Ciaіo to detal; to czy tamto, bez znaczenia. Ale wstyd ciaіa, ale bariera nagoњci, fizycznej i psychicznej, bariera zaїenowania, lкku przed odsіoniкciem, przed opuszczeniem maski - ona oddziela sytuacje konwencjonalne od sytuacji intymnoњci. Jeњli wszystko jest normalne, swobodne, іatwe i bezstresowe, jeњli tak samo jesz ze znajomym њniadanie i uprawiasz seks - nigdy siк do nikogo naprawdк nie zbliїysz. Ten bуl, ktуry czasami nazywamy wstydem, czasami zdrad№, czasami upokorzeniem, ten bуl nie jest wiкzieniem, z ktуrego za wszelk№ cenк musisz siк wyrwaж - on jest pierwszym warunkiem intymnoњci.

Њmiaіa siк.

- A wszystko przez to, їe urodziіeњ siк z rozregulowanym systemem nerwowym!

Nikt nie ceni owego dobra rуwnie wysoko, jak ci, co s№ go pozbawieni.

Bуl jest jedynym uczuciem, ktуre nie dopuszcza intymnoњci. Moїna dzieliж z kimњ szczкњcie, moїna dzieliж przyjemnoњж, smutek, gniew, zazdroњж, moїna dzieliж miіoњж, moїna nawet dzieliж wstyd - ale z nikim nie moїna dzieliж bуlu. Bуl jest dyscyplin№ samotnoњci i drog№ do wnкtrza duszy.

Krуl Bуlu, niepostrzeїenie dla niego samego, staі siк prawdziwym kapіanem intymnoњci.

Tylko czasami przewaїaі cynizm i ironia: moїe dlatego tak dobrze mu to wychodzi, moїe dlatego pozostaje proxyk Krуla Bуlu nie do odrуїnienia od proxykуw normalnych ludzi - poniewaї w istocie wszyscy naњladuj№ sztucznoњж sztucznoњci№ i w ogуle nie ma czegoњ takiego jak „naturalna intymnoњж"? S№ jedynie teatry, w ktуrych widzowie i aktorzy siк na moment zapominaj№ - oraz teatry zіe, teatry z gіoњnymi suflerami, przesadnym makijaїem i tekturow№ scenografi№, w ktуrych wszyscy wykonujemy mechaniczne gesty i recytujemy puste sіowa, jednoczeњnie myњl№c o czymњ zupeіnie innym. Chodzi zatem o to, by graж z przekonaniem, graж z wiar№ w szczeroњж wіasnej gry. Czyї wybitni aktorzy nie doprowadzaj№ siк do pіaczu sam№ myњl№ o pіaczu, czyї nie popadaj№ na scenie w stany histeryczne i euforyczne? Granica jest rozmyta, trudno powiedzieж, gdzie koсczy siк symulacja uczucia, a zaczyna uczucie.

Byж moїe wiкc tym wіaњnie jest intymnoњж, w ten sposуb j№ sobie wmawiamy: pierwsze sіowa s№ niezrкczne, pierwszy dotyk nas krкpuje, uciekamy przed jego/jej wzrokiem, ale gramy dalej, жwiczymy tк grк, idzie coraz sprawniej, coraz krуtsze wahanie przed kolejnymi kwestiami, coraz іatwiej spіywaj№ z warg zdania, ktуre jeszcze niedawno brzmiaіy nam kiczowato i pretensjonalnie, coraz mniej sami sobie siк dziwimy, i gramy dalej, gramy dalej - juї chwilami zapominaj№c, їe gramy. Byж moїe tak wіaњnie rodzi siк intymnoњж.

Oczywiњcie Krуl mуgі o to zapytaж wprost - Fatimк, Jankк, kogoњ z rodziny, kogoњ ze znajomych, a jeszcze lepiej: nieznajomych. Problem wszakїe polegaі na tym, їe sama proњba o szczer№ relacjк z cudzej intymnoњci przekracza intymnoњci granicк, podobnie jak їadna rozmowa o seksie nie jest pozbawiona seksualnych podtekstуw. Byі to wiкc prawdziwy Paragraf 22, pancerna szyba, ktуrej o wіasnych siіach Krуl nigdy nie roztrzaska, by przedostaж siк do њwiata Normalnych; widzi, lecz nie dotknie.

A kto miaі mu pomуc? Przyjaciele? Przecieї w tym caіa rzecz, їe nie miaі przyjaciуі. („Przyjaџс" - co to znaczy? Przy jaџni Krуla Bуlu byі przede wszystkim bуl). Miaі kolegуw, znajomych, istoty, ktуre nie przynosiіy mu cierpienia, poniewaї spotykaі ich tylko na proxyku, samych zapoњredniczonych. Imiona i nazwiska nie odgrywaіy roli, stanowiіy skrуty kluczy szyfruj№cych transmisje. Krуl Bуlu. Siurpryza Bluzg. Ballagan. 4e33a. Siуdma Wojna Њwiatowa (zdrobniale: Wojenka). Palmer Eldritch. Buіanek. Ulrich von Jungingen.

Krуl Bуlu i Ulrich von Jungingen

Ulrich von Jungingen otworzyі piwopiwo. Piana strzeliіa mu na T-shirt z neonem: CZEKOLADA SEKS KOKAINA. Nie zwrуciі uwagi, szeroki uњmiech na jego nieogolonej twarzy nie zmniejszyі siк ni o milimetr. Ulrich von Jungingen byі szczкњliwym niewolnikiem swego przodomуzgowia.

- Witam Krуla w moich skromnych progach! Czyї nie cudowny poranek? Specjalnie wstajк przed wschodem Sіoсca. Popatrz na te tкcze!

Ulrich mieszkaі w pagodzie wzniesionej nad alpejsk№ przeікcz№. O њwicie, gdy promienie przechodziіy poziomo przez zawiesiny dionizydуw frontu њrуdziemnomorskiego, na poіudniowym horyzoncie rozkwitaіy bікkitno-czerwone tкcze. Z okien na drugim piкtrze pagody von Jungingena rozci№gaі siк widok na caіe poіudniowe podgуrze, aї do zielonych pastwisk i kwietnych і№k. Ulrichowi przyњniі siк byі ten widok; opisaі go agentowi nieruchomoњci i kazaі znaleџж miejsce, z ktуrego mуgіby go podziwiaж IRL. Agent znalazі.

Krуl Bуlu przefrun№і z balustrady balkonu na porкcz krzesіa naprzeciw von Jungingena.

- Jakie tкcze? - zakrakaі. Ptasi proxyk nie widziaі ich swoimi ptasimi oczami. - Chodџ do њrodka, skrzydіa mi odmarzn№. Їe teї tobie nie jest zimno!

- Ach, aleї zimnem teї siк moїna delektowaж! - Ulrich poci№gn№і dіugi іyk piwa. - Wyfiltruj siк albo co. Popatrz na te chmury! Ich cienie na stokach!

- Znowu siк ujaraіeњ.

- Chcesz pepkк? - Ulrich von Jungingen otworzyі elegancki pojemnik w ksztaіcie papieroњnicy wypeіniony czarnymi, owalnymi piguіkami.

Krуl pochyliі dziуb.

- Co to jest?

- No pisaіem ci przecieї! Pкpki, pain pills! Tu masz kreseczki: jedna - minuta bуlu; dwie - piкж minut; trzy - kwadrans. Najwyїsza klasa, agonia czyњciutka jak krysztaі.

Krуl tylko іypn№і na Ulricha czarnym њlepiem.

- Mуwiк ci - rozpіywaі siк von Jungingen - bуlga jak zіoto, paluszki lizaж, od razu czіowiek czuje, їe їyje, aaach, w maіych dawkach lepsze od dragerki.

Krуl poznaі Ulricha na forum poњwiкconym bуlowi, zanim jeszcze Ulrich zaj№і siк na serio inїynieri№ neuraln№. Ostatnio ich kontakty staіy siк rzadsze. W tіumieniu bуlu i indukowaniu przyjemnoњci osi№gn№wszy tak№ maestriк, їe caіymi miesi№cami їyі na krawкdzi euforii, Ulrich zwrуciі teraz sw№ uwagк na specyficzn№ przyjemnoњж „ulgi po bуlu": dla euforykуw totalnie zdragerkowanych bуlga okazywaіa siк doњwiadczeniem њwieїym, silnym i oferuj№cym bіogostan inaczej nijak niedostкpny. Von Jungingen zamierzaі wprowadziж pкpki na rynek, gdy sprzedaї RNAdytorуw dragerkowych zacznie znacz№co spadaж.

Krуl Bуlu wskoczyі na ramiк Ulricha i dziobn№і go w ucho.

- Au!

- Przestaс wreszcie chlaж - zakrakaі Krуl - muszк z tob№ pogadaж na trzeџwo.

- Jestem trzeџwy. - Fakt, wysіawiaі siк wyj№tkowo wyraџnie. Zazwyczaj von Jungingen byі tak nabuzowany endorfinami, їe z trudem artykuіowaі gіoski, ktуre wymagaіy czegoњ wiкcej niї jedynie szerokiego otwarcia ust - jego mowa przypominaіa wуwczas skіadaj№cy siк niemal wyі№cznie z samogіosek beіkot pacjenta pod dentystycznym znieczuleniem.

- Ty nigdy nie jesteњ trzeџwy i nigdy niж jesteњ nietrzeџwy, w tym kіopot. Na co siк teraz nakrкciіeњ, na piwo?

- To juї by byіa perwersja! Piwo jest piwo.

- No to na co?

Ulrich machn№і rкk№ w gі№b pagody.

- Postawiіem sobie piec, wypiekam chleb. Dowoї№ mi m№kom№kк z pszenicopszenicy. Jadіeњ kiedyњ jeszcze ciepіy, pachn№cy chlebo-chleb? Powiadam ci -

- Paluszki lizaж, wiem. I co, ujaraіeњ siк tym chlebem? Weџ siк pozbieraj do kupy, na litoњж bosk№!

- Bo co? Popatrz na te tкcze... Krуl Bуlu dziobn№і go w czoіo.

- Aua!

- Pamiкtasz, coњ mi proponowaі w Kolonii, dwa lata temu? Brigwall, poіykacz butуw. Zostawiіeњ mi kartк krypto. Miaіem z nimi porozmawiaж w orbitalnym hotelu zero-stazowym. Karta jest juї nieaktualna, sprawdzaіem. Oni -

- Zaraz. Zaraz! - Von Jungingen str№ciі sobie Krуla z ramienia. - Czy ja dobrze rozumiem -

- Dobrze.

Ulrich odstawiі piwo, spojrzaі na Krуla, na zegarek, na Krуla, zmarszczyі brwi.

- Sk№dїeњ wzi№і tego kruka?

- Jak to, sk№d? Wypoїyczalnia w miasteczku na dole. Do ciebie siк tu dostaж, to - - Jakie krypto? Co to za sieж? Stary Vega, prawda? Cholera. Wykapturzaj siк, bкdк u ciebie na proxyku Lloyda, jak tylko dojadк - mieszkasz za miastem, tak? Skoro musiaіeњ pod kapturem, to trzeba byіo zamуwiж tu sobie porz№dnego promyka od Lloyda albo PRS.

- Paranoik.

- Ale їywy. No juї!

Krуl zdj№і kaptur. Wstaі, rozprostowaі ramiona, wci№gn№і do pіuc miкtowe powietrze. Na plecach gasі mu bуl fantomowy po skrzydіach. W pochyіych sіupach sіoсca wpadaj№cego tu z ogrodu obracaіy siк zіote drobiny kurzu. Jako dziecko baі siк wchodziж w plamy њwiatіa, uwaїaі, їe dotkniкcie tych drobin go rani. Nie pomagaіy tіumaczenia matki, їe kurz jest wszкdzie, sіoсce jedynie czyni go widocznym. Tak czy owak, bуl rodzi siк i ginie w umyњle. (Albo w neuronach zwojуw korzenia grzbietowego).

Podszedі do okna. Psokwiaty w wazonie zwiкdіy, pozostaіy obwisіe іodygi cuchn№ce mokr№ sierњci№. Wystawiі rкkк - juї nie padaіo. Sіoсce, ktуre nad pagod№ Ulricha von Jungingena wіaњnie wschodziіo, tu zd№їyіo siк wspi№ж pod konary baobabуw otaczaj№cych posesjк Krуla i wyznaczaj№cych granice jego substazy; tкcze byіy naturalne.

Przyjmie Ulricha w ogrodzie - nie lubiі goњci w swoim domu, nawet rodzinк wpuszczaі z niechкci№: zbyt wiele moїna siк dowiedzieж o czіowieku po tym, jak mieszka. Sprawdziі godzinк i wspi№і siк na piкtro, do garderoby, przebraж siк w garnitur. (I tak wszystkie bardzo џle na nim leїaіy). Dojazd z miasta zajmuje taryfie najmniej pуі godziny, ale Ulricha staж na wynajкcie koptera specjalnie dla swego proxyka; wkapturzy siк weс tuї po wyl№dowaniu. Ulricha na niewiele rzeczy nie byіo staж, sam patent RNAdytorуw reprogramuj№cych receptory neurotransmiterуw musiaі mu przynosiж setki milionуw. Krуl poznaі von Jungingena juї po legalizacji tego rodzaju geneware'u. Von Jungingen zaczynaі, sprzedaj№c specjalistyczne RNAdytory przestawiaj№ce receptory delta-9-tetrahydrokanabinolu. Wszystkie narkotyki, na jakie reaguje mуzg czіowieka (w tym wіaњnie marihuana z THC), s№ њrodkami, do ktуrych odbioru Homo sapiens zostaі ewolucyjnie przystosowany - gdyby byіy one dlaс rzeczywiњcie „obce" i „nienaturalne", jego organizm nijak by na nie nie reagowaі. Tymczasem owe pochodz№ce z egzotycznych roњlin zwi№zki chemiczne wykorzystuj№ њcieїki neurotransmiterуw juї istniej№cych: klucze pasuj№ do zamka, mechanizm siк obraca, delikwent odlatuje do krainy szczкњliwych snуw. Ulrich napisaі geneware pozwalaj№cy uruchamiaж mechanizm euforii dowolnie wybranym przez klienta wytrychem. Dlaczego akurat kokaina wywoіuje w mуzgu takie reakcje? To kwestia zakodowanego w DNA programu receptorуw, rуwnie dobrze mog№ reagowaж w identyczny sposуb na inne zwi№zki; w skali їycia jednostki jest to tak samo naturalne/nienaturalne. Zreszt№ zawsze moїna siк przeprogramowaж z powrotem. Toteї zamiast rujnowaж siк na drogie uїywki, kupujesz Ulrichowy geneware i odt№d жpasz - na przykіad - buіki z masіem, dym z ogniska albo sok pomaraсczowy; efekt ten sam. Bardziej zaawansowany geneware uzaleїnia dziaіanie neurotransmiterуw od okreњlonych zachowaс lub okreњlonego bilansu hormonalnego - w ten sposуb moїna sobie zaprogramowaж autentyczne ekstazy cierpienia, orgazmy gіodu, szczкњcie depresyjne. Krуl czas jakiњ їywiі nadziejк, їe geneware von Jungingena nareszcie uwolni go od bуlu. I rzeczywiњcie mуgі to zrobiж, ale, jak zwykle, cena okazaіa siк za wysoka: caіkowite oderwanie od wraїeс ciaіa. A do tego wystarczaі Krуlowi kaptur.

Zaniуsі na stolik ogrodowy tacк z owocami i napojami, usiadі na krzeњle pod gruszokacj№. Odczekaі kilkadziesi№t sekund, aї bуl uwolni go z uњcisku i krzywa histaminowa opadnie. Grуb Syski miaі po lewej, po prawej wejњcie do ogrodu z podjazdu przed domem. Obejrzaі siк, gdy na ziemiк spadі baobabowy chleb. Ta czкњж ogrodu stanowiіa piknikowy trawnik ocieniany przez trzy gruszokacje; trawa na angielskiej licencji byіa tak gкsta i miкkka, їe zazwyczaj chodziі boso. Za plecami miaі czкњж kwietn№, gdzie eksperymentowaі z gatunkami oryginalnymi i roњlinami pisanymi od zera na gratisowych AG - Krуl byі czіonkiem kilku klubуw kreatywnego ogrodnictwa. Wszystkie wyhodowane przez niego chimeryki pozostawaіy bezpіodne, ich kwiaty puste; jedynym ich celem i usprawiedliwieniem byіo piкkno wykalibrowane przez oczy Krуla Bуlu. Za podjazdem, po drugiej stronie domu rosіy natomiast dіugoterminowe projekty Krуla, rozmaite chimeryki drzewopochodne oraz pуіlegalne dionizydy. Jeszcze dalej, pod i za poіudniowymi baobabami, Ziegler und Hochkupfer sadziі rezerwowe regulatory substazy i szczepionki hybrydowe, niektуre koszmarnie brzydkie. St№d, od ogrodowego stolika i z gіуwnej czкњci domu, nie byіy one widoczne. Gdy szіo o estetykк, Krуl Bуlu nie godziі siк na їadne kompromisy.

Ustawiі naczynia w symetryczny wielok№t, dzbanki obrуciі dziуbkami na pуіnoc, poprawiі mankiety. Czekaі. Przedramiona poіoїyі pіasko na porкczach, nie ruszaі siк, wtedy mniej bolaіo, potrafiі zamieraж w krokodylim bezruchu na dіugie kwadranse, nawet pierњ ledwo siк unosiіa. Zamykaі rуwnieї oczy, jeњli њwiatіo byіo zbyt jaskrawe, zbyt duїy ruch barw.

- Їyjesz? Їyjesz? Boїe Miіosierny Litoњciwy, a jemu co znowu siк staіo?! Hej! - Tak woіaіa Janka, ujrzawszy go po raz pierwszy; czekaі na ni№ tu w ogrodzie, powiedziaіa, їe przyjdzie siк wytіumaczyж, nastкpnego dnia po Rio. Przyjechaіa na rowerze, oparіa go o baobab i zaszіa Krуla od tyіu. - No powiedz coњ!

- Nie dotykaj mnie!

- Okay, okay. Juї. Uff, wystraszyіeњ mnie. Kiedy ostatnio siк widzieliњmy? Znaczy, osobiњcie? Odwiedziіam ciк tu raz z mam№, ale kiedy to -

- Siedem lat temu.

- Ach, byіa burza, tak, gdzieњ tu w okolicy uderzyі piorun, rozbeczaіam siк wtedy okropnie, co? No popatrz, jakie rzeczy siк zapamiкtuje z dzieciсstwa. Potem juї zawsze wspominaіam ciк z bіyskawic№ w tle, z grzmotami. Ha! Wujek-odludek. Gdybyњ -

- Siadaj.

Usiadіa, nalaіa sobie soku. Przypatrywaіa siк Krуlowi, nie kryj№c ciekawoњci, jasnymi, powaїnymi oczyma; wargi jednak same ukіadaіy siк jej do uњmiechu.

- No co? Wujek siк gniewa? A jak іadnie przeproszк?

- Sk№d wiedziaіaњ?

- Co?

- Sk№d wiedziaіaњ, їe bкdк w Rio? Sk№d miaіaњ namiary na mojego proxyka?

Dopiero zaczкіa siк њmiaж. Ze њmiechu dostaіa czkawki; znowu musiaіa siк napiж.

- Szpieg! Agent tajny! Maacki mam liczne i dіuugie - zanuciіa - wszyystko wiem.

- No dobra, usіyszaіaњ moje nazwisko, przedstawiіem siк. Ale sk№d w ogуle siк tam wziкіaњ? Byіaњ z kimњ, jechaliњcie na takich samych chimerykach. Nie mуw mi, їe to wszystko w ramach researchu do pracy semestralnej.

- Co moїe robiж dziewczyna z Europy w anarkiach Ameryki Poіudniowej?

- Mediacy, co zкby pozjadali na takich politycznych imprezach, nie dostali siк do њrodka, a wy tak. Pytaіem ivanowcуw, ale to nie oni za was rкczyli. Biskup? W№tpiк. Musieliњcie wejњж na szyfrze ktуrejњ z delegacji. W coњ ty siк wpl№taіa?

- Nie wydaіeњ mnie matce.

- A powinienem byі? Ty mi powiedz.

Spowaїniaіa. Podci№gnкіa nogi pod siebie, siadaj№c bokiem, by zwrуciж siк bezpoњrednio ku Krуlowi. Oparіa іokieж na blacie - Krуl odsun№і siк od stolika.

- Mуwiіam szczerze. Wczoraj w Rio. Pamiкtasz? Zaleїy nam, їeby -

- Komu? Jakim „nam"?

- Mam przyjaciуі, poznaliњmy siк w Korpusie Pokoju, przecieї wiesz, jako wolontariuszka pracujк na proxykach w misjach edukacyjnych na Poіudniu. Uczymy tam ludzi wykorzystywaж publiczny geneware, organizujemy pomoc, uczymy czytaж i pisaж, doprowadzamy sieж, pilnujemy przepіywu dotacji, patrzymy na rкce lokalnym politykom, walczymy o zachowanie oryginalnego genomu pod Otwartym Niebem -

- Anioіeczki moje.

- No! Dlaczego wujek szydzi?

Spojrzaі na ni№ i zmieszaі siк. Rzeczywiњcie, dlaczego szydziі?

- Przepraszam. Odruch starego cynika.

- Akurat. O ile jesteњ starszy? Dziesiкж lat?

- Przepraszam.

- Co њmiesznego jest w nadziei na sprawiedliwy, wolny њwiat, w ktуrym miliardy nie gіoduj№, nie gin№ od idiotycznych chorуb i chimer, wszyscy maj№ dostкp do sieci i mog№ siк uczyж, mog№ pracowaж - co jest w tym takiego њmiesznego, їe nie jesteњcie w stanie wysіuchaж їadnego argumentu, nawet porozmawiaж nie moїna, tylko od razu uњmieszki wyїszoњci, szydercze dowcipy i lekcewaї№ce one-linery? Myњlaіam, їe to ja, їe my, їe skoro od mіodych... Ale w Rio byіo tak samo. Proxyk, nie proxyk, bez rуїnicy - wyњmiaж. Pamiкtasz, coњ mi odpowiedziaі?

- Їe musisz byж bardzo mіoda, skoro jeszcze nie wyrosіaњ z takich nadziei.

- Historia Valdeza niczego was nie nauczyіa? Sam mуwiіeњ. Nikt siк nie spodziewaі, wszyscy myњleli, їe zawsze bкdziemy wyіapywaж terrorystуw na czas, albo їe ich groџby okaї№ siк blefami, albo їe nigdy nie zdobкd№ naprawdк niebezpiecznej broni. No i co? Proszк. A mimo to dzisiaj znowu identyczne zaњlepienie. Czy ja mуwiк o jakiejњ utopii? Szczкњciu i dobrobycie dla kaїdego? Nie. Mуwiк jedynie o їyciu przyzwoitym, o їyciu bez nкdzy, gіodu, niekoniecznego cierpienia, w zdrowiu, pod rz№dami sprawiedliwoњci, z szans№ na wyksztaіcenie, pracк i karierк dla kaїdego, tak, dla miliardуw - bum, wpadam na mur: niewyobraїalne, wiкc nikt nie prуbuje sobie wyobraziж. I koniec dyskusji, dzieciaki spіawione. Jacy m№drzy jesteњmy, jacy dojrzali, jak nam do twarzy z cynizmem! Rzygaж mi siк od tego chce!

- Spadniesz z krzesіa.

- Fuck you!

Aї siк zarumieniіa. Po jej spoconej szyi wкdrowaіa muchomucha, Janka najwyraџniej w ogуle nie czuіa dotyku odnуїy owada, Krуl Bуlu przypatrywaі siк temu przez chwilк, zafascynowany. Potem na powrуt zamkn№і oczy.

Sіyszaі, jak dziewczyna powoli uspokaja oddech.

- Wiкc - wiкc czym siк zajmujesz? doradzasz grubym rybom, jak mog№ orїn№ж inne grube ryby, tak?

- Za to najlepiej mi pіac№.

- A co poza tym?

- Kwiaty hodujк. Roњliny rуїne. Chimeryki, hybrydowce, tabularazy.

- Mama mуwi, їe nie wychodzisz z domu.

- Dom, ogrуd, jak daleko siкga cieс drzew. Nie, nie wychodzк.

- Nigdy?

- Nigdy.

- O kurde.

Wzruszyі ramionami.

- Taka karma. Staza unijna gryzie siк z plastusiowymi genami.

- No to ciк zestandaryzuje, jak wszystkich. Co za problem?

- Wszystkich... Jak standaryzuje ciaіo, zawsze moїna to przeїyж. Ale jak standaryzuje geny odpowiadaj№ce za strukturк mуzgu - rozwala umysі. No to jest њmierж, nie?

- Їywica ma zakaz upgrade'owania genуw od ukіadu nerwowego.

- Nie musi upgrade'owaж. To ja siк urodziіem niezgodny ze standardami, a one z czasem jeszcze bardziej siк oddalaіy. Jakbym chciaі siк przepisaж na Homo sapiens stasis, rуwnie dobrze mуgіbym sobie strzeliж w іeb. Kula teї іadnie przestawia neurony.

- Wiкc - wiкc caіe їycie tutaj, w domu, w ogrodzie?

- Noo, sporo czasu spкdzam na proxykach.

- Shiiit - westchnкіa niemal z podziwem.

Uњmiechn№і siк do Sіoсca, ciepіa jasnoњж malowaіa powierzchnie opuszczonych powiek.

- A ty - gdybyњ trzymaіa іapki z dala od kapturka, tyle byњ wiedziaіa o њwiecie i ludziach, co by ci na tiwipecie zamigotaіo, co byњ sobie z kumplami wyjaraіa pod Ksiкїycem. Dlaczego Korpus Pokoju staі siк tak popularny? Cierpienie niedoњwiadczane, cudze cierpienie telewizyjne - w koсcu zawsze znudzi. Natomiast proxyk daje iluzjк wspуіuczestnictwa. Kaptury pozwalaj№ praktykowaж cnotк miіosierdzia. Kto powiedziaі, їe technologie zrodzone z chciwoњci nie mog№ ostatecznie okazaж siк prawdziwym bіogosіawieсstwem dla ciaіa i duszy? I oto teraz mamy kolejne pokolenie, ktуre gotowe jest dla ideaіуw miіoњci bliџniego kіaњж na szali wіasne їycie. Jak mуwiіaњ? Zdrowie, dach nad gіow№, praca, wyksztaіcenie i sprawiedliwoњж dla kaїdego czіowieka na Ziemi. Tak?

- Mniej wiкcej.

- Nigdy siк to nie udaіo.

- A co to za argument? Nie wyszlibyњmy z jaskiс, gdyby w ten sposуb -

- Wiem, ale musisz przyznaж, їe to nie jest tak, їe nikt sobie wczeњniej tego nie wyobraїaі - wrкcz przeciwnie, wielu sobie wyobraїaіo i wіaњnie prуby realizacji tych wyobraїeс nauczyіy nas cynizmu.

- Jeњli mi teraz wyjedziesz z Leninem i Stalinem i Pol-Potem -

- Cњњњ, posіuchaj lepiej, jak graj№ їuczoіy.

- Co

- Жњњњ, spokуj, nie zdradzк nic matce. Opowiesz mi, coњcie wymyњlili w tym Korpusie.

- Ktуre to їuczoіy?

Otworzyі oczy.

Muskularny blondyn w trykocie lotniarza usiadі okrakiem na krzeњle po drugiej stronie stoіu.

- Nie zamykasz bramy, dom wpuszcza tak kaїdego?

- Nie czytaіeњ tablic ostrzegawczych przy drodze? Gdybym akurat nie їyczyі sobie przyjmowaж goњci, juї po pierwszym zakrкcie alergie rozdкіyby ciк jak purchawkк.

- S№siedzi przepadaj№ za tob№.

- Moїliwe, nigdy їadnego nie spotkaіem.

Ulrich von Jungingen wychyliі pуі dzbanka soku cytrarbuzowego.

- Uff, no dobra, transmisja czyњciutka, gadaj.

- To jest nadal aktualne?

- Co?

- Wiesz, co. Twoja propozycja.

- Nie moja. Ja tylko, mhm, przekazaіem zaproszenie od znajomych.

- To znaczy, od kogo? Mafii, prawda?

Ulrich skrzywiі siк kwaњno. Grymas, przemnoїony przez mimikк њwieїego proxyka, ukazaі siк obleњn№ karykatur№ miny.

- Mafii, nie mafii, cholera ich tam wie. Sіuchaj, a jak№ ja mam gwarancjк, їe ktoњ ciк tu nie namierzyі? Moїe byњmy siк przeszli kawaіek, co?

Wstaі.

Krуl Bуlu podniуsі siк ostroїnie, wygіadziі marynarkк, przygryzі wargк, wygіadziі marynarkк ponownie; zmiкіa siк jeszcze bardziej. Ruszyі powoli ku baobabom.

- Nie mogк za daleko.

- O, tam.

- Dwieњcie, trzysta metrуw.

- Myњlaіem, їe wykupiіeњ ziemiк aї do szosy.

- Tak, ale ciкїko utrzymaж substazк na otwartej przestrzeni. Wiesz, ruch powietrza, deszcze, nasiona roњlin, owady...

- Monsuny co roku rozwalaj№ stazy їуіtkom i Hindusom.

- No wіaњnie. Musiaіbym buliж lebenmaistrom nieziemskie sumy. I tak nieџle mnie doj№. Bojк siк, їe jeszcze parк aktualizacji stazy unijnej i genetyka Їywicy zupeіnie odjedzie. Nie tylko їe nie bкdк mуgі opuњciж swojej stazy, ale proxyki europejskie i w ogуle nikt na genetyce UE - nie wejdzie do mnie. Wtedy pozostanie mi siк zahermetyzowaж.

- Albo wyemigrowaж. Na jak№њ wyspк poњrodku oceanu.

- Albo wyemigrowaж.

- Sprawdzaіeњ ofertк Atlantydy? Za czterdzieњci milionуw wyhoduj№ ci stuhektarow№ wyspк poza szelfem, ze wszystkimi bajerami: flora, fauna i zapieczкtowana homeostaza AG.

- Zakіadasz, їe mam czterdzieњci milionуw.

Doszli do baobabуw. Oczywiњcie nie byіy to baobabobaobaby - choж nie mniej potкїne od oryginaіуw, o pniach dziesiкciometrowych i wielopiкtrowych koronach rozkіadaj№cych siк w szerokie tarasy zieleni. Stanowiіy jeden z gіуwnych elementуw substazy Krуla Bуlu, otaczaіy jego dom i ogrуd nieregularnym okrкgiem o њrednicy bliskiej kilometra. Ich systemy korzeniowe wypiкtrzaіy siк ponad grunt, spl№tane z sob№ w jeden ci№g laokoonicznych muskuіуw drzewnych, tіusty czarnoziem spіywaі z nich dіugimi skibami.

- Wiкc dlatego przyszedіeњ. A myњlaіem, їe plastusie њpi№ na zіocie.

Krуl ostroїnie przysiadі w rozwidleniu korzenia. Miкdzy pniami baobabуw otwieraі siк widok na pofaіdowan№ rуwninк, zielon№, їуіt№, brunatn№, zielon№. Nisko na pуіnocnym horyzoncie, nad miastem, wisiaіy szare pasma їywicznych dionizydуw. Wiaі chіodny wiatr. Krуl odetchn№і gікboko i rozkaszlaі siк. Przez chwilк z bуlu nie mуgі mуwiж, charczaі tylko, zgiкty wpуі. Von Jungingen czekaі. Podniуsі patyk i drapaі siк nim po plecach. Trуwki i maligniкta buczaіy w powietrzu.

- Pieni№dze - mrukn№і Krуl Bуlu - oczywiњcie. Khrr. Jak mуwiіeњ? Їe dadz№ cztery razy wiкcej?

Ulrich wzruszyі ramionami.

- Czarny rynek, przemysі nielegalny zawsze generuje wielokrotnie wyїsze zyski - bo jest nielegalny. Organizacja, ktуra bкdzie tu miaіa na usіugach plastusiowy umysі, zdobкdzie wyraџn№ przewagк. W legalnym biznesie to siк rozmywa, sam wiesz, ale tu miaіbyњ realny wpіyw, zobaczyіbyњ efekty swoich dziaіaс.

- Geniusz zbrodni.

- He he, oczywiњcie przez іaсcuszek poњrednikуw i podstawionych firm konsultingowych, na proxykach pod ciкїkim krypto. Na pewno i tak bez przerwy najmuj№ was do problemуw topsekretnych i szemranych biznesуw rz№dowych, mam racjк? A forsa jest forsa.

- Jakїeњ ty w ogуle siк z nimi skumaі? Przez dragerki, prawda?

Ulrich zrobiі minк niewini№tka, tym razem twarz lepiej go posіuchaіa.

- Nie moja wina, їe prawo nie nad№їa za technologi№. Pamiкtasz, jak wypuњciіem dragerkк cukrow№, to wyskoczyli jacyњ politycy, co chcieli wpisaж na listк substancji zakazanych glukozк, fruktozк i pochodne! Paranoja totalna. Trzeba byіo zaіatwiж sobie lewe dojњcia. I przez te parк lat cwaniaczki z organizacji nieџle siк na mnie obіowiіy. Bo prawda jest taka, їe ja to mogіem pichciж dla sportu w piwnicy, ale w momencie jak wypuњciіem pierwsz№ seriк dragerek, rozpieprzyіem rynek przemytnikom naturalnych narkotykуw i poіowa cyngli mafijnych miaіa na mnie zlecenie. Musiaіem sobie zapewniж ochronк. Wiкc poszedіem pod skrzydіa chіopakуw z Wiednia - oni dostali monopol na technologiк, a ja ochronк i procent z zyskуw. Wіaњciwie to szkoda, їe zalegalizowano dragerki... Anyway, wiedeсscy riebiata zakіadaj№ filie we wschodnich stazach i zgadaliњmy siк kiedyњ przy chlebie, jak bardzo by siк im przydaі taki plastusiowy іeb. No wiкc...

- Taak.

- To jak bкdzie?

Krуl wyprostowaі siк, przeci№gn№і. Uњmiechaі siк, nie potrafiі tego opanowaж.

- Pieni№dze, oczywiњcie; bкdziemy rozmawiaж o pieni№dzach. Ale warunek jest inny.

- Warunek?

- Czy wejdк, czy nie wejdк. Podstawowy warunek - czy ci wiedeсczycy siedz№ w przemycie ludzi?

- W czym?

- Jak ktoњ chce fizycznie uciec ze stazy pod Otwarte Niebo, bez oficjalnej wizy, albo do innej stazy, o ile to w ogуle moїliwe, ale pewnie kupiж moїna wszystko, takїe autentyczny kod wizowy - wiкc jak ktoњ chce wyemigrowaж na czarno wіasnym ciaіem, to jak to robi? Musz№ go przepisaж na lewo w jakiejњ zaufanej klinice i przemyciж w zahermetyzowanym pojemniku. Prawda? To niewielki rynek, ale na pewno istniej№ specjaliњci, szlaki przemytu, sprawdzone metody.

- Mhm, musisz nielegalnie? Bruksela nie chce ciк wypuњciж?

- Nie ja. Szukam czіowieka, ktуry tak wyemigrowaі. Znaczy, domyњlam siк, їe wyemigrowaі. Tydzieс temu, wiкc moїe da siк go jeszcze zіapaж w klinice albo w hermie. Jak mi go wiedeсczycy znajd№ na czas, to bкd№ mieli plastusiowego consigliere.

- No, ja tego zagwarantowaж nie mogк.

- Przekaї po prostu. I їeby siк poњpieszyli: z kaїd№ godzin№ malej№ ich szanse.

- Ale umowк trzeba sporz№dziж wczeњniej, їebyњ siк potem nie wykrкciі, jak oni juї zrobi№ swoje.

- Byle szybko.

- Na pewno zagoni№ setkк prawnikуw do spisania kontraktu dla plastusia.

Krуl Bуlu wstaі.

- Bкdziesz to przeci№gaі? Chcesz sprawdziж, komu zaleїy bardziej?

- A ty nie pytasz o szczegуіy? Nie chcesz wiedzieж, co to za ludzie?

- Nie.

- Skok na gіуwkк z zamkniкtymi oczami, co? - Von Jungingen zіamaі patyk, kawaіki rzuciі na sіoneczn№ і№kк, w rуj jкtkomotyli. - Cholera, czujк siк jak adwokat piekіa negocjuj№cy cenк za duszк њmiertelnika.

- O tym w kaїdym razie historia Fausta milczy.

- O czym?

- Jaki to jest kop adrenalinowy - Krуl Bуlu zatarі rкce - sprzedawaж wіasn№ duszк!

Ulrich von Jungingen spojrzaі w Sіoсce.

- Myњlisz, їe moїna zaprogramowaж dragerki na reakcjк na wyrzuty sumienia? To byіby odlot!

Krуl Bуlu i bestie

++ KING_OF_PAIN

connections established

054500 CET/ 034500 GMT-1

IP: anonymized

system: MS Puppeteer 7.10

crypto: Absolute Asymmetry 03EEI3K98R3MD9394

master: KING_OF_PAIN

slave (1 ): DRACO_SEPTIS#212

slave (2): DRACO_SEPTIS#199

slave (3): ICARUS_FALLING

slave (4): LEVIATHAN#7

body provider (1): property of KING_OF_PAIN

body provider (2): property of KING_OF_PAIN

body provider (3): property of KING_OF_PAIN

body provider (4): Avalon Health Care Center

Nigdy siк tak nie zaczyna: pr№d wzdіuї krкgosіupуw, mur powietrza pod іuskami brzucha, zygzakowaty horyzont rozkoіysany przed zbyt szeroko rozstawionymi њlepiami, pod skrzydіami kudіate chmury.

Powietrze ma konsystencjк budyniu, poniїej gкstszego, od gуry rzadszego. Zmysіem, ktуrego nie potrafi nazwaж, Krуl Bуlu wyczuwa w nim pr№dy, warstwy, konwekcje. Nie musi poruszaж skrzydіami, niesie go na zachуd szybki wiatr od Morza Pуіnocnego - Krуl porusza siк w powietrzu, a powietrze porusza siк wraz z nim.

Niebo jest ciemnogranatowe, chmury - szarorуїowe, ocean - przed Krуlem czarny, za Krуlem - purpurowy. Z oceanicznej purpury wyіania siк grzbiet weіnistej grzywy Sіoсca. Gdy Krуl obraca іeb i spogl№da za siebie (moїe to zrobiж, ma dіug№, wкїow№ szyjк), widzi peіne spektrum elektromagnetycznych lun jutrzenki. Jest 4.47 czasu Greenwich, „Eusebia Bianca" powinna wіaњnie przecinaж dwudziesty pi№ty poіudnik, zaraz ukaїe siк na horyzoncie - gadzia krew rozdyma serca Krуla Bуlu, gruczoіy hormonуw stresu i agresji pompuj№ swe trucizny - Krуl rozwiera paszczк i wydaje dіugi ryk, na ktуry -

+ - hood off

++ hood on

- odpowiada sobie identycznym rykiem. Zeњlizguje siк po fali powietrza w prawo, aї zrуwnuje siк ze sob№ w locie, i szybuje odt№d skrzydіo w skrzydіo, ogon w ogon, dwie biaіo-bікkitne bestie na tle jaњniej№cego nieba. Spogl№da na siebie prawym њlepiem - potrafi tak patrzeж - i widzi -

+ - hood off

+ + hood on

- to -

+ - hood off

++ hood on

- samo -

+ - hood off

++ hood on

- co -

+ - hood off

+ + hood on

- њlepiem -

+ - hood off

++ hood on

- lewym. Mogliby pochodziж od jednej matki i ojca, gdyby pochodzili od matki i ojca. Tak№ AG pisz№ na zamуwienie czarnorynkowi inїynierowie wychowani na Tolkienie i Baњcie, obdarzeni nadmiern№ wyobraџni№ magistranci bawi№ siк ni№ po nocach na wydziaіowych sekwenserach. Jednoroїce, balrogi, smoki, szeloby, nyarlathotepy. Nigdy nie wychodz№ z sekwenserуw poza suche symulacje. Chyba їe.

Krуl szczerzy do siebie їуіte kіy.

„Eusebia Blanca" pojawia siк w przeњwicie miкdzy chmurami jako zaledwie punkt na linii horyzontu. Jasny przecinek kilwateru wskazuje kurs statku: poіudnie-poіudniowy zachуd. Krуl ogniskuje astygmatyczne spojrzenie na niebie ponad okrкtem. Ikar powinien siк juї kondensowaж, kaptur na razie go nie rozpoznaje, ale menadїer zapewnia, їe nie ma opуџnienia, a і№cze kontrolne dziaіa. Krуl mruїy њlepia. Obіok czy nie obіok? A przecieї w tym rzecz, iї do ostatniej chwili Ikar ma pozostawaж nieodrуїnialnym od cumulusa; barwy skrzydeі i brzucha Krуla rуwnieї dobrano z myњl№ o kamuflaїu na tle nieba.

4.50. Schodzi pod chmury. „Eusebia Blanca" roњnie przed nim z kaїd№ sekund№. Spogl№da w dуі i widzi rzucane przez siebie na gіadk№ powierzchniк oceanu dwa bliџniacze cienie w ksztaіcie krzyїy o bardzo grubych ramionach, rozci№gniкte na kilkadziesi№t metrуw w przуd. Na tle Sіoсca Krуl powinien byж niewidoczny; jego profil radarowy odpowiada profilowi pary przeroњniкtych albatrosуw.

4.51. Widzi na „Eusebii" poruszaj№cych siк ludzi i њwiatіo w oknach nadbudуwek. To eks-drobnicowiec, przebudowa ograniczyіa siк do wnкtrza, z zewn№trz nie wygl№da wcale solidniej niї wiкkszoњж licytowanych za grosze jednostek bezuїytecznych dziњ flot handlowych. Krуl wyci№ga na kaptur dostarczone przez wiedeсczykуw plany statku, sprawdza, czy symulacja taktyczna pokrywa siк z obrazem rzeczywistym.

Ikar otwiera peіne і№cze z kapturem.

4.52. Krуl њci№ga skrzydіa do tuіowia i pikuje z wysokoњci ku rufowemu pokіadowi „Eusebii Blanki"; na dziesiкciu metrach rozpoњciera je gwaіtownie po raz ostatni, prostuje tylne іapy i, podpieraj№c siк ogonem, l№duje na statku. Metal dџwiкczy gіoњno, dzwon uderzony mіotem; szpony Krуla drapi№ pokіad, dџwiкk musi byж trudny do zniesienia dla ludzkich uszu.

Sekundк pуџniej mіot uderza ponownie: l№duje drugi proxyk. Zawiadywany teraz przez cogitoware wzorowany na drapieїniczych mindwormach, draco siada obok Krуla z iњcie gadzim wdziкkiem. Krуl ogl№da siк na niego, wyginaj№c dіug№ szyjк i balansuj№c ogonem. Tamten reaguje uњmiechem z trzech tuzinуw krzywych kіуw. Krуl szczerzy siк w odpowiedzi. Ogony bij№ o reling. Zaryczeж! Krуl Bуlu potrz№sa іbem.

Potrz№sa іbem, obraca siк na tylnej іapie i rzuca na drugiego proxyka. Dwoma kіapniкciami szczкki odgryza mu skrzydіa; resztki skуry rwie przednimi іapami. Draco siкga ponad barkiem Krуla i zaciska kіy na skrzydle nad praw№ jego іopatk№; Krуl szarpie siк wstecz, by czym prкdzej oderwaж skrzydіo. Puszczaj№ wi№zadіa, chrz№stki, њciкgna, miкњnie - bуl strzela wzdіuї krкgosіupуw aї do podstawy pіaskiej czaszki Krуla. Krуl podsuwa bliџniakowi lewe skrzydіo. Rach!

Z dwupiкtrowej nadbudуwki na њrуdokrкciu wyszіo juї kilka osуb, przygl№daj№ siк potworom rozszarpuj№cym siк nawzajem w strugach їуіtej krwi.

Krуl staje pewnie na tylnych іapach, prostuje siк, znajduj№c now№ rуwnowagк dla okaleczonego ciaіa. Ogon wznosi siк ponad jego іbem skorpionim іukiem, rуwnolegle do wкїowej szyi. Jeden krok, drugi - wі№czaj№ siк programy kompensuj№ce - trzeci, czwarty - bliџniaczy proxyk pod№їa obok - pi№ty, szуsty - z kaїdym szybciej - Krуl biegnie ku nadbudуwce dіugimi susami -

+ - hood off

+ + hood on

- skrкcaj№c, zwijaj№c, zaciskaj№c siк w wкzeі, piкњж, obuch, granat, ktуrego nic juї nie powstrzyma przed upadkiem, uwolnione kieszenie wodoru pкkaj№ z hukiem (ktуrego nie sіyszy), w szarej zawiesinie chmury tworzy siк wir, otwarty ku oceanowi lej, przez niego Krуl spada, przyњpieszaj№c, prosto w dуі, na powiкkszaj№cy siк bіyskawicznie dіugi prostok№t „Eusebii Blanki" - spada, spada, spada - juї widzi mkn№ce wzdіuї jego osi dwie bікkitne sylwetki - owadzie oczy pokrywaj№ce dolny pancerz Krуla buduj№ monochromatyczny obraz z drobnych cekinуw њwiatіa - poњrodku prostok№ta powiкksza siк ciemny kwadrat, z ktуrego wyіaniaj№ siк mniejsze sylwetki - ludzie - kwadrat, przeciкcie przek№tnych - Krуl uwalnia ostatnie b№ble wodoru, koryguj№c tor lotu - tor upadku - aby uderzyж w sam -

+ - hood off

++ hood on

- њrodek nadbudуwki, jak meteor, V2, piкњж Boga, rozpкdzona masa wbija siк w pіaski dach, znikaj№c we wnкtrzu konstrukcji; gdyby Krуl siк nie spodziewaі, w ogуle nie spostrzegіby Ikara. Lecz skutki impaktu odczuwaj№ wszyscy. Przez okna i drzwi i wyrwy w њcianach wydostaje siк fala eksplozji, nios№c ze sob№ szkіo, metal, fragmenty mebli, mechanizmуw i ciaі. „Eusebia Blanca" szarpie siк jak koс dџgniкty ostrog№, w gуrк, w dуі, w gуrк; tylko proxyki Krуla zachowuj№ rуwnowagк. Alarmy okrкtu wyj№, dzwoni№, piszcz№, dudni№. Zza burt wznosz№ siк gigantyczne fontanny wody. Pokіad przechyla siк gwaіtownie. Ludzie krzycz№.

Krуl wbiega w ruinк. Ciemn№ szczelin№ zgniecionego korytarza idzie naprzeciw niemu fala gor№cej pary - poіyka go i wybucha biaіym gejzerem pod niebo. Krуl biegnie w gі№b statku, pr№c przez szar№ mgік bez wahania, prowadzi go kapturowa projekcja „Eusebii" wirtualnej - jak dot№d, zgadza siк z „Eusebi№" rzeczywist№. Tкdy, tкdy, tкdy, tu skrкciж, tu zeskoczyж na niїszy pokіad, tu wyrwaж drzwi i wedrzeж siк do hermetycznej czкњci statku. Z tyіu sіyszy kroki drugiego proxyka. Biegn№ w jednym tempie. Ludzie, ktуrych napotykaj№ - jeden, drugi, trzeci i para w fartuchach lekarskich - albo w ogуle nie dostrzegaj№ draco, oњlepieni, zdezorientowani, ciњniкci na podіogк, na њcianк; albo, spostrzegіszy, gapi№ siк w stuporze, pуki bestie nie znikaj№ im z oczu - co trwa sekundк, uіamek sekundy.

4.54. S№ juї na docelowym pokіadzie. „Eusebia" przechyla siк coraz bardziej, Krуl brodzi w zimnej wodzie. Odlicza sale: prawo, lewo, prawo, lewo, prawo. Przez korytarz peіznie na czworakach pielкgniarka; przeskakuj№ j№. Pielкgniarka podnosi wrzask. Krуl w biegu przebija siк przez њluzк izolatki, wpada do њrodka wraz z dwiema parami drzwi i kup№ lepkiej bioelektroniki. Str№ca j№ z siebie i rozgl№da siк po wnкtrzu kabiny. W przezroczystym sarkofagu, zawiniкta w kilka caіunуw i sieci transfuzyjnych, њpi mіoda kobieta. Krуl Bуlu pochyla siк, by odczytaж umieszczone na sarkofagu ID, str№ca przy tym ogonem naњcienn№ szafkк. Mruїy њlepia. ID zgadza siк. Syczy przez kіy. Rozbija sarkofag, wyjmuje kokon z kobiet№, przyciska j№ szponiastymi іapami do bікkitnych іusek piersi. Obraca siк - drugi proxyk jest juї przed nim, teraz on bкdzie prowadziі. Wypadaj№ na korytarz. Podnosz№ca siк z wody pielкgniarka z powrotem pada na czworaki; krzyczy i krzyczy.

Biegn№ w dуі, zgodnie z nachyleniem pokіadu, tam, sk№d wdziera siк do wnкtrza „Eusebii" spieniona woda. Gdyby znajdowaіy siк na ich drodze zamkniкte grodzie, woda by siк tu nie przedostaіa - nie ma grodzi, droga jest wolna. Zatrzymuj№ siк dopiero przed њcian№ dymu i ognia. Krуl wytкїa wzrok, ale nie potrafi jej przejrzeж. Jeњli wszystko poszіo zgodnie z planem (a menadїer kaptura nie informuje go o їadnych problemach), Ikar przeszedі przez konstrukcjк „Eusebii" nie dalej niї piкж metrуw st№d, tam powinna ziaж w poszyciu statku dziura - od dachu nadbudуwki, poprzez wszystkie jej kondygnacje, podpokіady, aї po zкzy i dno - dziura, przez ktуr№ wdziera siк wіaњnie Atlantyk, a wraz z nim -

+ - hood off

+ + hood on

- bіeeee, bіeeep, bіeeee, co za ohyda, te smaki kanciaste, te wуdonie oњlizgіe, to odciњnienie wyskуrne, i jeszcze jak wywraca Krуla cug odgікbny: to na grzbiet, to na boki, trudno utrzymaж rуwnowagк, іatwo siк zgubiж w ruchu ciepіych mas, ktуre tu, przy powierzchni, przy kraсcu њwiata, przemieszczaj№ siк w sposуb tak chaotyczny, wszystko jest tu szybsze, њcieсsze, marnijne, cielsko Krуla Bуlu raz po raz zostaje zepchniкte z wytyczonego przez menadїer kaptura toru, miкњnie tuіowia, pіetwy i ogon pracuj№ niezmordowanie, ku gуrze natomiast pcha Krуla samo odciњnienie, ku gуrze, ku њwiatіu, ktуre otwiera siк przed Krуlem jak mкtny ukwiaі, rozgwiazda oњlepiaj№cych nadkolorуw, њlepia odruchowo okrywaj№ siк grubsz№ bіon№, ale zaraz i ona nie wystarcza, skoro іeb Krуla przebija powierzchniк њwiata i na wszystkie zmysіy zwala siк ohyda tysi№ckrotna, bіeeeeee -

+ - hood off

++ hood on

- gdy skacz№ przez dym i pіomienie, najpierw bliџniaczy proxyk Krуla, potem sam Krуl z kokonem w іapach, dwa susy i stoj№ po uda w wodzie, ktуrej poziom podnosi siк tym szybciej, im szybciej przechyla siк „Eusebia Blanca", ton№c w dwуch kawaіkach, rozіupana na pуі, oddzielnie czкњж rufowa i oddzielnie czкњж dziobowa, zanurzaj№ siк w ciemnych odmкtach, w powolnym wirze wzburzonej wody, tuї przed pyskiem Krуla Bуlu, ktуry wparі siк ogonem w pokіad osuwaj№cy siк w уw wir, zaparі siк pуі metra przed krawкdzi№ sufitu i gуrnych pokіadуw, z nich bowiem sypie siк nieprzerwany deszcz maszynowych szcz№tkуw, niektуre z nich pіon№, niektуre jeszcze rozpadaj№ siк w locie. Alarmуw i krzykуw ludzkich prawie nie sіychaж: trzeszczenie giкtej i rwanej materii statku jest o tyle gіoњniejsze, zagіusza wszystko inne, takїe szum wody, huk ognia, trzaski wyіadowaс elektrycznych - a nawet gulgotliwy ryk, z jakim wynurza siк z wiru, w obіoku brudnej piany i pary wodnej, wielorybi іeb lewiatana, juї rozwarty zapraszaj№co, jamochіonna paszcza o њrednicy szeњciu metrуw, ofrкdzlona biaіymi w№sami, zielonymi naroњlami. Wzbudzona przez lewiatana fala obmywa mnie, unoszк wyїej kokon z kobiet№. Postкpujк naprzуd, wymijaj№c drugiego proxyka. Z ciemnego otworu gкbowego potwora mуrz wysuwa siк i rozwija dіugi, szeroki jкzor, porowaty miкsieс ociekaj№cy gor№cymi sokami organicznymi, dalej, dalej, jeszcze dalej - postкpujк dwa kroki, spod tylnych іap ucieka mi pokіad, juї tylko wklinowany miкdzy rozdarte pіyty ogon utrzymuje mnie w pionie - cuchn№cy morsk№ zgnilizn№ jкzor siкga ku mnie niczym macka њlepej oњmiornicy - prostujк ogon, odbijaj№c siк w њmiertelny wir, w ostatniej chwili przed zanurzeniem wciskaj№c kokon w њrodek lewiatanowego jкzora, ktуry natychmiast, jak ciкty pr№dem, zawija siк wokуі ciaіa, roluje w gruby waі i cofa w ciemnoњж zamykaj№cej siк juї paszczy, gdy sam potwуr cofa siк pod powierzchniк wody. Jedna fala, druga, trzecia, kaїda kolejna pokrywa go wyїej, czwartej wszakїe juї nie widzк, wir wessaі mnie wczeњniej, wessaіa mnie zimna ciemnoњж, i tak spadamy obaj, ja i ja, wszyscy trzej, ja i ja i ja, w otchіaс oceanu, gdzie jeszcze unosi siк gкsta zawiesina szcz№tkуw czwartego mego ciaіa; wszyscy zapadamy siк w mrok.

- - KING_OF_PAIN

connections aborted

Krуl Bуlu i alterroryњci

Grzbiet meduzowca koіysaі siк lekko pod stopami Krуla. Krуl nie powinien byі w ogуle czuж koіysania, ale trafiі mu siк wyj№tkowo wraїliwy proxyk, a na pуіnocnym Atlantyku wzbieraі wіaњnie sztorm. Jeszcze nie lun№і deszcz, lecz na horyzoncie od Zachodu juї siк prкїyіy sine jelita chmur burzowych, gкsty fiolet rozlewaі siк z nich na niebo i na morze, Sіoсce dawno w nim utonкіo - choж do nocy pozostaіo dobrych kilka godzin, muezzin meduzowca nie wzywaі jeszcze na al-maghrib.

Krуl Bуlu przeszedі przez rynek; rozszczekaіy siк za nim rozdкte baloniasto puchaktusy. Skrкciі w cieс podstawy jednej z trzech latarni morskich meduzowca i po szerokich kamiennych stopniach, flankowanych przez pуіїywe pos№gi krakenуw, wst№piі na Taras Zachodni. Przy balustradzie staіo dwуch proxykуw w drogich garniturach, z kubkami paruj№cej cieczy w dіoniach, i w przerwach cichej konwersacji pluli za balustradк w burz№ce siк kilkanaњcie metrуw niїej fale. Na drewnianej іawce samotna dziewczyna czytaіa ksi№їkк, opatulona w zielony runokoc.

Przysiadі obok.

- Gutwald? To jakieњ romansidіo jest? Myњlaіem, їe zaczytujesz siк Kurzajewskim.

Janka spojrzaіa naс podejrzliwie.

- Zidentyfikuj siк, cwaniaczku.

Na czarnym horyzoncie zalњniіa pierwsza bіyskawica.

- Burza, no wіaњnie, siedem lat temu rozpіakaіaњ siк u mnie podczas burzy.

Janka starannie wsunкіa zakіadkк miкdzy strony, zamknкіa ksi№їkк, uwolniіa ramiк spod szeleszcz№cego na wietrze runokoca - i zaczкіa waliж Krуla grubym tomem po gіowie.

Z pocz№tku Krуl nie broniі siк, przyjmuj№c te rytmiczne ciosy ze њmiechem - ale zaraz spostrzegі, їe Janka wcale siк nie uњmiecha, їe nie jest to po prostu jej sposуb na rozіadowanie niezrкcznej sytuacji, їartobliwa bуjka, jak te poduchowe bitwy dzieci, ktуre Krуl Bуlu znaі z filmуw. Nie, Janka biіa z zaciњniкtymi ustami, gіow№ pochylon№, zmruїonymi oczyma. Wiedziaіa, їe nawet jeњli stіucze proxyka Krуla do nieprzytomnoњci - no to, cуї, stіukіa proxyka; nie ma to znaczenia. Dlatego nie byіo w tym furii i ognia. Biіa, dopуki Krуl nie wyrwaі jej ksi№їki i nie odsun№і siк poza zasiкg ramion dziewczyny. Wtedy z powrotem zawinкіa siк w koc.

- Widzк, їe doszіaњ juї do siebie, co?

Nie odpowiedziaіa.

- Dobrze ciк traktuj№? Opіaciіem peіn№ obsіugк. Nie masz wyjњcia na sieж, ale, jakby co, moїesz mnie іapaж pod domowym. Wszystko okay?

Nie odpowiedziaіa.

- Sorry, їe dopiero teraz... Nie byіo co traciж czasu i komplikowaж wszystkiego: kazaіem im od razu przepisaж ciк z powrotem na geny unijne. Kombinujemy teraz, jak przemyciж ciк na kontynent. Policji powiemy, їe zabalowaіaњ gdzieњ na parк tygodni, nakrкciіaњ siк dragerkami i zapomniaіaњ. Bкdziesz musiaіa porozmawiaж z Fatim№, nieџle jej to pojechaіo po nerwach, wyobraїasz sobie.

Nie odpowiedziaіa.

- Wszyscy siк baliњmy o ciebie.

Nie odpowiedziaіa.

- No, zdrowo ci odjebaіo, cholerna kretynka bez serca, miіych snуw.

Wstaі.

- Pozabijaj№ ich teraz wszystkich.

Proxyk Krуla miaі dobry sіuch, wychwyciі ten szept mimo rosn№cego szumu wiatru i haіasu fal bij№cych o elastyczne ciaіo wyspy.

- Kogo? Kto?

Janka obrzuciіa go pogardliwym spojrzeniem.

- Pewnie juї nie їyj№. Przeїyі ktoњ w klinice?

- Na statku? Nie wiem.

- Nawet nie sprawdziіeњ! Opowiedzieli mi tutaj, jak to wygl№daіo. Plastusiowa subtelnoњж, kurwa maж!

Krуl Bуlu potrz№sn№і kalejdoskopem w swojej gіowie. Nowy obraz siк uіoїyі.

- Ci twoi kumple, alterterroryњci, z ktуrymi trzymaіaњ, Mrуwki - to byіo zaplanowane, wiкcej was uciekaіo, prawda? Ile Mrуwek przepisywaіo siк na „Eusebii" na AG Otwartego Nieba?

- Kilkoro. Kilkanaњcie. Nawet nie sprawdziіeњ!

- Rozumiem. A ci, co zostali w Europie - musz№ teraz uciekaж przed cynglami przemytnikуw, przemytnicy myњl№, їe to Mrуwki ich wydaіy. Rozumiem.

- Nie rozwaliіbyњ nas lepiej, nawet jakbyњ pracowaі dla Interpolu. - Poderwaіa gіowк. - Pracujesz dla Interpolu?

Krуl Bуlu zamyњliі siк. Za nim, nad morzem, uderzyіy jedna po drugiej trzy bіyskawice, elektryczne szpony czarnych anioіуw siкgaj№cych z niebios w toс oceanu. Krуl odrzuciі ksi№їkк, podszedі do іawki, spoliczkowaі Jankк dwukrotnie, aї krew pociekіa jej z nosa, i szarpn№і j№ brutalnie za wіosy, odchylaj№c gіowк do tyіu. Prуbowaіa siк poderwaж, broniж, kopn№ж go - bez skutku, byі silny jak tur.

- Co to jest? - sykn№і. - Gadaj, bo, przysiкgam, oddam ciк temu Interpolowi. Co to jest?

- Puszczaj!

- Co to jest?

- Ty mi nie -

- Zaraz siк wykapturzam i dzwoniк do nich. Mуwisz teraz, powiesz potem. Mnie, im. Powiesz!

Z gуrnej wargi kapaіa jej krew; zlizaіa j№ odruchowo. Pod ramieniem proxyka Krуla widziaіa tych dwуch mкїczyzn w garniturach, przygl№dali siк scenie z przelotnym zainteresowaniem, s№cz№c napoje z kubkуw. Zapadaіa ciemnoњж, Janka nie byіa w stanie nawet stwierdziж, czy siк uњmiechaj№, czy nie.

- Powiem, puњж.

Puњciі. Poszukaі w kieszeniach, podaі jej chusteczkк. Przycisnкіa j№ do nosa.

Krуl podniуsі ksi№їkк i z powrotem usiadі na іawce.

Janka podci№gnкіa runokoc na piersi. Wiatr wyrwaі z niego jeden z liњci, liњж wirowaі nad jej gіow№, zwiniкty w w№skie џdџbіo, zielony wykrzyknik zawieszony nad milczeniem.

- Chodzi o to, їe ty siк nie pozwalasz dotykaж.

- Їe co...?

- Nie pozwalasz siк nikomu dotykaж.

Odchyliіa gіowк, przeіykaj№c њlinк. Nadal zaciskaіa nozdrza dіoni№ z chusteczk№. Zezowaіa na Krуla lewym okiem.

- Najpierw myњlaіam, їe siк zgodzisz. Їe jeњli porozmawiamy szczerze... Przekonam ciк, zrozumiesz, pomoїesz nam z wіasnej woli.

- Rio.

- Tak.

- Czekaіaњ na mnie.

- Ilu ludzi z Mrуwek ma w rodzinie plastusiуw? Od razu postanowiliњmy, їe muszк sprуbowaж ciк skaptowaж. Ivanowcy powiedzieli nam, gdzie siк pojawisz i dali akredytacjк.

- Ach, skumaliњcie siк z marksistami-kreacjonistami, no tak. Krуl Bуlu dorzuciі do kalejdoskopu nastкpny kamyk. Marksiњci-kreacjoniњci utrzymuj№, їe ekonomiczne podziaіy spoіeczeсstwa oraz wszystkie polityczne i kulturowe zaleїnoњci stanowi№ce tego podziaіu konsekwencje - s№ dla Homo sapiens niemoїliwe do unikniкcia. Homo sapiens jako Homo sapiens pozostaje na nie skazany: bez sztucznych ograniczeс, totalitarnego przymusu, pozostawiony sam sobie, w „stanie naturalnym", prкdzej czy pуџniej czіowiek zawsze doprowadzi do identycznej sytuacji nierуwnoњci, ucisku, wyzysku i niesprawiedliwoњci. Jest to zdeterminowane przez jego naturк, tak samo jak natura pszczуі determinuje strukturк ula - choж oczywiњcie w przypadku Homo sapiens zaleїnoњci s№ bardziej skomplikowane i nie objawiaj№ siк w ci№gu їycia pokolenia. Wobec tego jedynym sposobem na wyrwanie siк ze spirali spoіecznego zіa jest zmiana samej natury czіowieka: jego najgікbszych uwarunkowaс, pocz№wszy od programуw genetycznych i sieci neuronowej mуzgu. Homo sapiens musi zostaж na nowo stworzony. Tu jednak teoretycy marksizmu-kreacjonizmu grzкzn№ w mкtnej dialektyce. Czy podmiot moїe stworzyж sam siebie? Jeњli zmiany zachodz№ z woli czіowieka, na jego warunkach i dla osi№gniкcia przez niego stawianych celуw - to stanowi№ takie samo przedіuїenie dotychczasowego systemu niesprawiedliwoњci spoіecznej jak wszystkie inne ludzkie dziaіania, tak samo odbijaj№ siк w nich interesy warstwy rz№dz№cej. Gdy pieni№dze mog№ ci kupiж nowe ciaіo, nowy mуzg, nowy umysі, przepisaж ciк na lepsz№ genetykк, na m№droњж, szczкњcie, piкkno i nieњmiertelnoњж - wуwczas staje siк to boleњnie oczywiste dla kaїdego. Byt okreњla byt. Czіowiek nie stworzy czіowieka innego niї on. Kreacja musi przyjњж z zewn№trz. Z zewn№trz - to znaczy sk№d? Co takiego pozostanie w naturze po odjкciu czіowieka, co byіoby zdolne do aktu stworzenia? Krуl strawiі na podobnych dyskusjach z ivanowcami niejedn№ alkoholow№ noc.

Chusteczka przesi№kіa czerwieni№, Janka zastanawiaіa siк dіuїsz№ chwilк.

- Ivanowcy... podsunкli nam rozwi№zania niektуrych problemуw. Pomagaj№ nam, bo s№ przekonani, їe i tak ich bкdzie na wierzchu, a my siк przysіuїymy jako њlepe narzкdzie.

- A wy myњlicie tak samo o nich. Lubiк takie sojusze. - Krуl postukaі kіykciem w tward№ okіadkк ksi№їki. - Nie mogіaњ mnie dotkn№ж, a potrzebowaіaњ DNA plastusia, tak?

- Spotkanie w Rio przynajmniej daіo mi pretekst, їeby odwiedziж ciк w domu. Ale ty siк bez przerwy pilnowaіeњ, nawet jak siedzieliњmy razem przy stole. Najpierw myњlaіam, їe zaіatwiк za jedn№ wizyt№, w koсcu kaїdy zostawia po sobie w mieszkaniu od cholery materiaіu biologicznego. Ale ten twуj dom ma system immunologiczny jak baza ksiкїycowa, widziaіam, jak w kilka minut rozіoїyі motyla, co dopiero jakiњ wypadіy wіos czy zіuszczony naskуrek. Myњlaіam, їe moїe w ogrodzie... Ale ile moїna czekaж na okazjк, myњmy siк z gуry umуwili z ludџmi na terminy, po siуdmej czy уsmej wizycie powiedziaіam sobie -

- Syska.

- Kupiliњmy geneware od inїynierуw z kliniki „Eusebii Blanki". Pod lasem, po drugiej stronie autostrady, kilkanaњcie kilometrуw od ciebie posadziіam krzewy deszyfruj№ce. Nawet nie wiem, czy to ostatecznie wypaliіo, wypіynкliњmy, zanim przyszіo potwierdzenie.

- Wypaliіo. W kaїdym razie жmy wyfrunкіy z moim kodem. Cholera, powinienem siк byі domyњliж.

- Co?

- Fatima opowiedziaіa ci historiк o psie i dziecku w koіysce, prawda? Gdybym ci odmуwiі...

Zamilkі. Jak wіaњciwie o nim rozmawiaj№ - w rodzinie, wњrуd krewnych i znajomych? Њmiej№ siк? Wspуіczuj№? Strasz№ nim dzieci? W jaki sposуb Janka przewidziaіa, їe on z caі№ pewnoњci№ zgodzi siк wzi№ж do siebie Syskк? Powiedziaіa, їe wyjeїdїa z Korpusem prawie na dwa lata, a przecieї rуwnie dobrze mogіa skіamaж o dwуch miesi№cach. Od czasu tego incydentu w niemowlкctwie Krуl nie miaі bezproxykowego kontaktu z їadnymi wiкkszymi zwierzкtami. Sk№d wiedziaіa, їe nie odmуwi, їe nie ucieknie, nie uchyli siк przed psem, їe wyci№gnie rкkк pod jego ozуr, pozwoli mu obњliniж dіoс, sam pogіaszcze miкkk№ sierњж zwierzкcia, zaciњnie palce na ciepіych miкњniach, w bуlu, zaciњnie tym silniej, sk№d wiedziaіa? Ile czasu w sumie spкdzili razem, on i Janka - dwadzieњcia godzin? Rozmowy, trochк њmiechu, nic o sobie, nic intymnego. I to wystarczy? Przeraziі siк.

- Powiedz wreszcie, co to jest! - warkn№і. - Jakaњ wykrwawica? Czarna chimera? Na caі№ stazк europejsk№? Co їeњcie wypuњcili? Mуw!

- Ten czіowiek, z ktуrym siк wykapturzyіam do Rio... nazywa siк Robert Chauvelle, pracowaі w Їywicy, ale pуі roku temu odszedі z Komisji. Poczytaі Kurzajewskiego, posіuchaі o al-gajb i przyі№czyі siк do nas. Miaі pogadaж z tob№, ale nic z tego nie wyszіo. Prуbowaliњmy oczywiњcie pisaж do mediуw, prуbowaliњmy demonstracji - nikt nie zwraca uwagi, jeњli nie masz w rкce jakiejњ bomby AG, alterroryzm to jedyny sposуb, їeby w ogуle zmieniж coњ w њwiecie na lepsze.

Nawet nie prуbowaі ukryж zgrozy. Nieraz kpiі z jej zaangaїowania w dziaіalnoњж Mrуwek, wyњmiewaі Kurzajewskiego, przekomarzali siк na rozmaite polityczne tematy, z mіodzieсczym zapaіem wygіaszaіa natchnione diatryby, jakby cytowaіa reklamy partii, њmiaі siк jeszcze gіoњniej - a teraz okazuje siк, їe ta pucoіowata nastolatka przez caіy czas planowaіa w imiк szczytnych ideaіуw kolejny holocaust na miarк Biaіej Eboli. I oczywiњcie zero wyrzutуw sumienia, їadnego zmieszania, ta sama dziewczкca pasja i rumieсce na policzkach, podniesiony gіos i przyњpieszony oddech. Nie okaїe skruchy, sk№d - ona ma pretensje do niego, їe siк nie przyі№czyі!

Owszem, їartowali rуwnieї o alterroryzmie, Janka opowiadaіa mu o Mrуwkach: Mrуwki nie wypieraіy siк aktуw wandalizmu, w Skandynawii ich dionizydy wywoіaіy epidemiк kataru, gdy mіodzi z Mrуwek lobbowali za podatkiem genetycznym, podobno zdarzaіy siк teї przypadki њmiertelne. Janka byіa peіna oburzenia. Jak mog№ ich zrуwnywaж z terrorystami! Wszystko, co robi№, robi№ dla wspуlnego dobra! Jeњli nie wprowadzimy podatku genetycznego, spoіeczeсstwo w ci№gu dwуch pokoleс rozwarstwi siк bezpowrotnie, anielscy Eloiowie odjad№ na swych geneware'ach, milion euro za indywidualn№ kuracjк, pozostawiaj№c za sob№ Morlokуw w biaіych koіnierzykach, ktуrzy nigdy juї nie bкd№ mieli szansy wkupiж siк do wyїszej klasy - chyba їe wygrywaj№c los na loterii. Jeњli masz pieni№dze, їadna ustawa nie powstrzyma ciк przed kupnem u inїynierуw AG lepszej przyszіoњci dla swoich dzieci, dla siebie. A co z biedakami spod Otwartego Nieba? Im nawet podatek genetyczny nie wyrуwna szans.

Alterroryzm to jedyny sposуb, by uj№ж siк za tymi, ktуrych interesy nie s№ reprezentowane w demokracji, gdy ona mimo to decyduje o ich losie. Bruksela i Waszyngton co tydzieс przegіosowuj№ ustawy wpіywaj№ce bezpoњrednio na resztк њwiata; i reszta њwiata nie ma prawa gіosu, nie zasiadaj№ jej reprezentanci w tych parlamentach.

Jak wiкc moїe siк broniж? Nie wypowie wojny - juї przegraіa wszelkie moїliwe wojny. Nie przekona obcych sobie wyborcуw medialnie - wyborcy musieliby zagіosowaж przeciwko wіasnym interesom; nie zagіosuj№. Nie przerzuci na ziemiк wroga swoich terrorystуw - padn№ martwi po kilku krokach w cudzoziemskiej stazie. Pozostaje tylko metoda wewnкtrznego zastraszenia, pozostaj№ tylko tacy mіodzi idealiњci urodzeni pod Zamkniкtym Niebem, ktуrym jeszcze zaleїy, ktуrzy jeszcze naprawdк wierz№ w rуwnoњж wszystkich ludzi; pozostaj№ alterroryњci.

- Co to jest? - szepn№і Krуl Bуlu. - Mуw.

- Robert nam zdradziі, nad czym pracuje Їywica. Rкczne strojenia staz s№ za wolne, Komisja nie reaguje ze swoimi update'ami oficjalnej genetyki wystarczaj№co szybko, szczepy s№siednich staz wchodz№ coraz gікbiej, terroryњci wypuszczaj№ genetyki coraz trudniejsze do rozіoїenia, politycy i mediacy siedz№ na karku Їywicy. I co Їywica wymyњliіa? Robert zreszt№ mуwi, їe wyszіo to z Pentagonu, to oni zaczкli prуby. Podpatrzyli w dїunkli, z tych ekspedycji, jakie sіali pod Otwarte Niebo Ameryki Poіudniowej. Їe nie bкdzie juї rкcznego strojenia: staza ma teraz sama reagowaж. Rozumiesz? Tylko ta genetyka przetrwa, ktуra wystarczaj№co szybko bкdzie siк adaptowaж, obroni siк przed wszystkimi innymi genetykami i wyprze ich nosicieli, zast№pi ich kody. Sama z siebie, automatycznie; coњ pomiкdzy domkniкtym ekosystemem a organizmem, homeostaza samoreguluj№ca, z silnym sprzкїeniem zwrotnym. Taka autostaza to juї nie tylko przestrzeс objкta wspуln№ AG - posiada coњ w rodzaju instynktu, przystosowuje siк do nowych warunkуw, wytwarza antyciaіa, to znaczy antygenetykк, AG przeciwko AG. Sama przeprowadza symulacje i operacje logiczne, planuje strategie, jak zwierzк, jak system immunologiczny - ale... Jeњli trzeba, wytwarza organy inteligencji.

- Drzewa Wiadomoњci.

- Tak.

- A geny plastusiowe -

- Autostaza plastusiowa oczywiњcie juї na starcie pobije wszelkie inne autostazy. Їywica ma te geny w bazie danych, inїynierom Їywicy wystarczyіo wrzuciж je do kotіa i zamieszaж. Myњmy po prostu chcieli, їeby Poіudnie miaіo rуwne szanse. No sam pomyњl! Przecieї autostazy Pуіnocy zniszcz№ ich kompletnie, to juї nawet nie kolonializm - wyeliminuj№ ich fizycznie, to genetyczna globalizacja! Nie dosyж zіa, їe siedzimy zamkniкci w swoich stazach, tam pod Otwartym Niebem pуі њwiata kona z gіodu i od naszych chimer, a my siк tylko przygl№damy - nie dosyж tego, teraz wydusimy ich wioska po wiosce. Pomyњl! Autostazy nie znaj№ politycznych ograniczeс, to їywioі, widziaіeњ dїunklк, bкd№ siк rozprzestrzeniaж, aї obejm№ caі№ biosferк. W koсcu pewnie zwyciкїy jedna, ale to bez znaczenia dla Afryki, dla Ameryki Poіudniowej, dla Oceanii, Azji Monsunowej - poіkn№ je w kilka lat. Wyobraїasz sobie, co siк tam bкdzie dziaіo? Takich klкsk humanitarnych њwiat jeszcze nie widziaі! Setki milionуw, miliardy ofiar. Znowu bкd№ jak Indianie wystawieni na grypк Nowego Њwiata, przed ktуr№ nie maj№ szans siк obroniж. Mrуwki... Chcieliњmy przynajmniej daж Dawidowi procк. Dїunkla na plastusiowych dopalaczach - moїe bкdzie miaіa jak№њ szansк przeciwko autostazom Pуіnocy, moїe coњ -

- Dїunkla? Dїunkla? Janka, czyњ ty siк chociaї przez moment zastanowiіa, co siк stanie z ludџmi Otwartego Nieba, jeњli faktycznie zwyciкїy dїunkla?

Janka odrzuciіa chusteczkк, krew juї nie ciekіa jej z nosa. Spojrzaіa hardo prosto w oczy proxyka Krуla.

- Ona przynajmniej nie zostaіa zaplanowana przez czіowieka.

Krуl Bуlu parskn№і, zrezygnowany.

Rozumiaі jednak naturк sojuszu Mrуwek z ivanowcami. Skoro Kreacja musi pochodziж caіkowicie z zewn№trz dotychczasowych struktur spoіecznych, ekonomicznych, politycznych, skoro nie moїe zostaж zaplanowana przez czіowieka - rozwi№zaniem jest wіaњnie przypadek i їywioі. Z kolei Mrуwki (na ile Krуl siк orientowaі po pobieїnej lekturze ich materiaіуw w sieci i po rozmowach z Jank№) opieraj№ siк gіуwnie na radykalnym indywidualizmie Franciszka Kurzajewskiego: gdy kaїdy czіowiek moїe siк przepisaж na odrкbn№ genetykк, dowolnie siк przeprogramowaж biologicznie i psychofizycznie, a genetyczna zgodnoњж nie jest juї konieczna dla spіodzenia potomka - trzeba patrzeж na ludzkoњж jako na zbiуr miliardуw jednoosobowych narodуw. Dowolne dwie obdarzone њwiadomoњci№ jednostki maj№ tu tyle samo ze sob№ wspуlnego - tyle, ile zechc№ mieж.

Kaїdy jest twoim bratem lub nikt nie jest twoim bratem. Wedіug Mrуwek i innych podobnych alterrorystycznych grup wyznaj№cych doktrynк al-gajb, „Tego, Co Skryte", przyjкcie powyїszych prawd oznacza koniecznoњж jednakowego wspуіczucia z kaїdym czіowiekiem. (W wersji radykalnej - z kaїdym їywym organizmem). Matka, syn, kochanek, s№siedzi, rodacy - nikt nie jest ci bardziej lub mniej bliski niї bezimienny parias z indyjskiej pipidуwy. To, co widzialne, to, co objawia siк w widzialnym - ciaіo, zachowanie, nawet sama osobowoњж, pamiкж i struktura umysіu - jest w gruncie rzeczy przypadkowe i rуwnie wymienne jak twуj ubiуr, nie moїe wiкc decydowaж o stopniu wspуіczіowieczeсstwa, o prawdziwej bliskoњci. Decyduje To, Co Skryte.

Pioruny nad oceanem biіy teraz co kilka sekund, sіyszeli grzmoty. Wiatr wyrwaі Jance z palcуw chusteczkк. Dziewczyna owinкіa siк њciњlej kocem. Liњcie szeleњciіy gіoњno. Mкїczyџni rozmawiaj№cy przy balustradzie uciekli z tarasu juї chwilк temu.

Krуl Bуlu mruїyі іzawi№ce oczy.

- Czy ten Robert powiedziaі wam, kiedy Їywica planuje oficjalnie wyst№piж z projektem autostaz? Wiesz przecieї, їe zanim coњ takiego przeforsuj№, przez lata bкdzie siк to wlec przez parlamenty, komisje, referenda, na pewno teї poіowa alterrorystуw przygotuje kampanie zamachуw protestacyjnych... to s№ lata, lata.

- Jak pierwsza staza siк przestawi, zaraz wszystkie ze strachu pуjd№ w jej њlady.

- Mhm. Ktokolwiek bкdzie pierwszy, pewnie Syberia, ale nawet jeњli - lata. A wy - co tymczasem zrobiliњcie z moim DNA?

Wzruszyіa ramionami.

- Poszіo do ivanowcуw. Taki byі plan. W dїunklк.

- A jednak uciekaliњcie.

- Nie uciekaliњmy. Nie jesteњmy tchуrzami. Czy ja jestem tchуrzem? Nie uciekaliњmy.

- Przepisywaliњcie siк na AG nadamazoсsk№. Jak inaczej mam to wytіumaczyж? Wydaliњcie Pуіnoc na pastwк tej dzikiej autostazy anarklandu, a sami zwiewacie pod jej skrzydіa. Teї bкd№ miliardy trupуw - tylko їe w rуwnych stosach na kaїdym kontynencie. No, na waszym mniejsze.

- Nieprawda!

- To po co їeњcie tam emigrowali?

Spadіy pierwsze krople; otarіa je z twarzy, pochyliіa gіowк.

- Potrzeba byіo ochotnikуw.

- Co?

- Ktoњ musi pуjњж pierwszy. Kiedy dїunkla wyewoluuje w autostazк, jak siк spodziewa Їywica. Trzeba bкdzie wprowadziж tam wolontariuszy na dobrej genetyce, trzeba bкdzie sprawdziж, czy w ogуle da siк їyж... rozumiesz... przecieї sam mуwiіeњ w Rio, masz zdjкcia, masz ekspertyzy... te plemiona z gуrnej Amazonki, ogniska, ludzie, nie ludzie... Tutaj, na Pуіnocy, lebenmaistrzy przygotuj№ start z przyjaznej genetyki - ale dїunkla stworzy jedyn№ prawdziwie dzik№, chaotyczn№ a-stazк, ktуrej nie moїna z gуry przewidzieж. Ktoњ wiкc musi wejњж, przeїyж, daж na czas anarkiom dobr№ krew.

- Mog№ zwierzкta -

- To juї siк zaczкіo. Drzewa Wiadomoњci zabijaj№ tylko ludzi.

Proxyk Krуla zadrїaі pod zimnym deszczem.

- Czy wyњcie wszyscy do reszty powario -

- Nie jestem tchуrzem. - Wydymaіa wargi jak maіa dziewczynka, obraїona na mamк, їe nie daіa jej cukierka.

Krуl Bуlu potrz№sn№і kalejdoskopem po raz kolejny. Jeњli to wszystko jest prawd№, pomyњlaі, jeњli ona nie kіamie, a jej nie kіamaі уw Robert Chauvelle, a jemu nie kіamali w Їywicy, i jeњli przegіosuj№ przejњcie na autostazк w UE - ja tego nie przeїyjк. Moїe przeїyje ciaіo, moїe przeїyje mуzg (mуzg, kilka kilogramуw biaіka) przestawiony na now№ strukturк neuraln№ - ale nie ja, nie umysі, nie pamiкж. Їaden lebenmaister nie obroni mnie przed autostaz№ - czyї nie na tym wіaњnie ma polegaж jej przewaga? Prкdzej czy pуџniej, trzeba bкdzie zejњж do podziemia, zamkn№ж siк w bunkrze, w trumnie. Jak ci hermetycy z sekt fundamentalistycznych, jak Њwiadkowie Jehowy i katakumbowi piusowcy. Prкdzej czy pуџniej. Jeњli nie kіamie.

Oziкbiіo siк na tyle, їe z ciaіa meduzowca jкіa siк podnosiж para, lepka mgіa - spomiкdzy bruku, z odsіoniкtej pуіprzezroczystej gleby, z przeїartych sіon№ wod№ bokуw Avalonu. Deszcz ci№і mgік. Niebo powlekіa jednolita czerс i tylko њwiatіo latarni nad tarasem rozbijaіo sztormowy mrok. Meduzowiec byі jednym z tych nieuznawanych przez rz№dy Pуіnocy (dlatego teї Janka mogіa czuж siк bezpieczna w tutejszej klinice) i trzymaі siк gікbokich szlakуw oceanicznych. Pozostawaі wiкc skazany na ci№gіe sztormy, zderzenia frontуw atmosferycznych, opady rozmaitych egzotycznych dionizydуw przenoszonych przez wiatry, przez chmury. Gdy biіy pioruny, na oczach Krуla Bуlu i Janki z ciemnych fal wyskakiwaіy fosforyzuj№ce ryboіaki - zawisn№wszy na moment w powietrzu, eksplodowaіy niczym mokre purchawki. Wkrуtce lњniіa seledynowo caіa powierzchnia morza. Latarnia rozpalaіa j№ co sekunda.

Proxyk Krуla przysun№і siк do Janki; objкіa go ramieniem z runokocem, naci№gnкli materiaі na siebie. Krуl poњpiesznie przejrzaі w pamiкci repertuar gestуw ojcowskich. Zanim siк zdecydowaі, poіoїyіa gіowк na jego piersi. Przygarn№і Jankк bez wysiіku (to byі wielki, muskularny proxyk). Na oceanie wybuchaіy kolejne iluminacje, przygl№dali siк im spod runokoca. Wszystko spіywaіo wod№ i dopiero po kilkunastu minutach Krуl Bуlu zorientowaі siк, їe Janka pіacze; pіakaіa w milczeniu, a їe drїaіa - s№dziі, iї drїy z zimna. To jest instynkt zwierzкcy, myњlaі Krуl, najpierwotniejszy odruch staіocieplnego ssaka, chodzi o utrzymanie temperatury organizmu, to dlatego nazywamy to „bliskoњci№", dlatego siк przytulamy, znajdujemy bezpieczeсstwo w kontakcie cielesnym, skуra przy skуrze, rкka na rкce, gіowa na piersi, serce i serce, rytm krwi, rytm oddechu, їycie i їycie... Cudze ciepіo.

Sztorm rozdzieraі promienisty ocean.

II

Krуl Bуlu i zіo tego њwiata

Jej twarz, jej oczy, jej uњmiech, blask uњmiechu w oczach, jej gіos. Sіoсce nad Olicarte zbliїaіo siк do zenitu i Krуl Bуlu mruїyі, opuszczaі powieki, kryі przedramieniem gіowк. Nie musiaі widzieж, znaі piкkno tych ciaі na pamiкж. Przez powieki docieraіy do niego jedynie zmiany natкїenia sіonecznego blasku. Liњcie palmopalm falowaіy nad Krуlem na lekkim wietrze i po br№zowej skуrze proxykow Krуla i 4e33a przesuwaіy siк arabeskowe cienie. Kobieta њcigaіa je czerwonym џdџbіem makotrawy, co chwila іaskocz№c nim Krуla. Krуl leїaі z gіow№ opart№ o pieс i gryzі we wnкtrzu ust jкzyk i policzki, fale tego cukierkowego bуlu byіy jak orzeџwiaj№ce przeњwity spod kaptura bіogostanu. Nie istniaіy po temu їadne neurologiczne przesіanki, lecz Krуl uwaїaі, їe zbyt dіugie wykapturzenie w bezbolesne proxyki osіabia jego intuicjк, zamula umysі, hamuje pracк nadmiarowych astrocytуw. (Po prawdzie nie istniaіy rуwnieї przesіanki za tez№ przeciwn№). A od chwili podpisania cyrografu z Wiedeсsk№ Trzydziestk№ Szуstk№ - od ponad trzech miesiкcy - zabieraі ze sob№ pracк nawet na polinezyjskie weekendy, kontrakt byі bezterminowy, tu juї nie chodziіo o niezobowi№zuj№ce konsultacje, nie chodziіo o skontrowanie manipulacji plastusia strony przeciwnej. Krуl Bуlu planowaі strategie wrogich przejкж, szantaїy korporacyjnych, metody korupcji urzкdnikуw i politykуw, prewencyjne zabуjstwa. Owa postaж w LPG nazywaіa siк „Mafioso" i Krуl graі sw№ rolк z peіnym zaangaїowaniem, czekaj№c bіogosіawionego momentu, kiedy przestanie ona byж gr№, kiedy po raz tysiкczny powtуrzone myњl, sіowo, zachowanie - wypіyn№ z niego w najnaturalniejszym odruchu, bez poprzedzaj№cej refleksji: „a teraz mam zagraж tak i tak". Sil№ rzeczy przyjmowaі coraz mniej innych zleceс, zreszt№ przewaїnie byіy one gorzej pіatne. 36 von Wien wci№gaіa go niczym pasjonuj№ca nowela komputerowa, chciaі zostaж wci№gniкty. Wyrzucaі sobie teraz, їe wczeњniej nie pomyњlaі o Life Playing Game lub podobnej metodzie. Czy inni plastusie czuj№ tak samo? Umysі plastyczny pozostawiony sam sobie wykolei siк prкdzej czy pуџniej. Wobec 4e33a nazwaі to nud№, ale byіa to nuda na granicy cichego obікdu. Jeszcze jeden rok jako Krуl Bуlu - i rozpuњciіby siк do reszty miкdzy proxykiem a proxykiem, kіamstwem i kіamstwem. Nie moїna їyж wyі№cznie cudzymi problemami, cudzymi karierami i cudzymi ciaіami, rozumiaі to teraz. Krуl zaіoїyі byі ten kaptur jako dziecko i do dzisiaj go nie њci№gn№і, nie miaі siіy ani chкci. Ale Mafioso, ale їarіoczny consigliere Wiedeсskiej Trzydziestki Szуstki - jemu nie sprawi to kіopotu. Umysі plastyczny szybko adaptuje siк do nowych warunkуw, przyjmuje now№ strukturк. Krуl byі juї autentycznie wdziкczny Jance, їe mimo woli skierowaіa go na tк drogк. (Oczywiњcie ta wdziкcznoњж rуwnieї mogіa stanowiж - i najpewniej stanowiіa - efekt postкpuj№cej adaptacji). Pierwszy impuls zawsze musi przyjњж z zewn№trz, sam siebie nikt nie podniesie z bagna za wіosy. Idiotyczna zabawa Janki z Mrуwkami przyniosіa wiкc przynajmniej ten dobry skutek. Przyniosіa i drugi: oto Krуl przestaі byж dla rodziny trкdowatym, plotki rozeszіy siк jak krкgi po wodzie, czіowiek, ktуry Zaіatwia Sprawy, zawsze jest w powaїaniu, zwіaszcza w Polsce; tylu telefonуw i nawet osobistych wizyt, co w ci№gu ostatnich tygodni, nie miaі przez dekadк. Inna rzecz, їe przedtem nie byіby z nich bynajmniej zadowolony, na telefony by nie odpowiadaі, goњci przeganiaі spod drzwi - natomiast teraz zainteresowanie krewnych sprawiaіo mu szczer№ satysfakcjк, satysfakcja przewaїaіa nad lкkiem i bуlem. Zamуwiі sobie nowe garnitury i koszule, szyte na miarк; eksperymentowaі z geneware'em kosmetycznym, ktуrego stanowczo zabraniaіa mu GIP; myњlaі nawet nad krуtkimi spacerami poza baobaby. Mafioso byі coraz silniejszy, wkrуtce ludzie zaczn№ go dostrzegaж przez proxyki. Krуl Bуlu zastanawiaі siк, kiedy zauwaїy Mafiosa 4e33a - to dopiero bкdzie prawdziwy test. Czy spostrzeїe. Kiedy spostrzeїe. Co j№ zdradzi, їe spostrzegіa. Jej twarz, jej oczy, jej uњmiech, blask uњmiechu w oczach, jej gіos.

Czerwone џdџbіo zawкdrowaіo po szyi Krуla na podbrуdek i wargi. Pochwyciі je zкbami i wypluі, razem z krwi№.

- Zostaw.

- Myњlaіam, їe zasn№іeњ.

- Chodџ-no tutaj.

- Albo siк wykapturzyіeњ.

- Jak woda?

- Cieplutka. Syreny podpіywaj№ do brzegu. Њliczne s№.

- Jeszcze mi ciк uwiod№.

Uszczypnкіa go w nos. Kichn№і.

- Na zdrowie.

- Dziкki.

- Tak sobie myњlк...

- Mhm?

- Co mуwiіeњ w nocy. O tych Mrуwkach i siostrzenicy.

- Mhm?

- Rozmawiaіeњ z nimi? To w koсcu alterroryњci, nie? Czy ona teraz -

- Nie bуj siк, matka zakuіa j№ w dyby.

- Nie, mnie chodzi o te ich pomysіy, co opowiadaіeњ -

- A! Teї tak myњlaіem. Ale im dіuїej... - Uniуsі powieki, spojrzaі na 4e33a. Oparіa gіowк na rкkach zіoїonych na jego piersi. Odgarn№і jej z czoіa wilgotne wіosy. - Wczorajsze utopie s№ dzisiejsz№ norm№. Dlaczego zdrowie, dom, jedzenie, wyksztaіcenie i sprawiedliwoњж dla kaїdego musi pozostaж wyњmiewanym snem mіodych idealistуw?

- Przekonali ciк.

- Kto? Nie, ja po prostu - po prostu wreszcie spojrzaіem na to jak plastuњ. W telewizji, w gazetach, wszyscy bez przerwy narzekaj№: gorzej juї byж nie moїe, czeka nas zagіada, њwiat zmierza ku przepaњci, jacy to ludzie teraz s№ џli, jaki upadek moralnoњci... Dno i padуі іez. Ale prawda jest taka, їe jak porуwnasz warunki їycia przeciкtnego Europejczyka, czy nawet nie-Europejczyka, to zobaczysz, їe pocz№wszy od њredniowiecza, one siк systematycznie poprawiaj№. Weџ takiego chіopa paсszczyџnianego z roku Czarnej Њmierci i spytaj go o jego utopiк. Juї їeњmy j№ zrealizowali. Rzecz w tym, їe od jakiegoњ czasu, od czasu Hegla, Marksa i Lenina, jawne ogіaszanie podobnych celуw staіo siк co najmniej podejrzane; realizujemy te utopie mimowolnie.

- Nie wszyscy.

- Nie wszyscy. Wіaњnie. Spoіeczeсstwa cofniкte w fazie, pozostawione o jedn№, dwie utopie w tyle: Poіudnie, Otwarte Niebo, dwie trzecie ludzkoњci - nie oni.

- Bo to jest chyba jedyna utopia, ktуrej rzeczywiњcie nigdy nie zrealizujemy.

- Mhm?

- Rуwnoњж. Idк po lody, chcesz?

- Jakie teraz?

- Waniliowe moїe?

- A s№ z tak№ gorzk№ mieszank№, kawa, cytryna, winorczyca -

- Їуіte chyba.

- Bкdziesz tak miіa?

4e33a podreptaіa przez plaїк ku barowi. Krуl Bуlu odprowadzaі j№ wzrokiem. Ziarenka biaіego piasku odpadaіy od jej ciemnej skуry, gdy szіa w cieс zagajnika. Ksztaіty odciњniкte przez piasek na jej plecach i poњladkach przypomniaіy Krуlowi plamк z testu Rorschacha - plamк, ktуra przypominaіa - Zmarszczywszy brwi, podniуsі siк na іokciach. 4e33a wrуciіa z lodami. Krуl odebraі swуj kielich, zanurzyі іyїeczkк w zimnym kremie. 4e33a usiadіa pod palm№, krzyїuj№c nogi. Wіosy po k№pieli w oceanie juї jej wyschіy, przerzuciіa je machinalnie przez prawe ramiк, rozіoїyіy siк na piersi czarnym wachlarzem.

- No dobrze. - Oblizaіa w zamyњleniu іyїeczkк. - Ale czy oni maj№ jakiњ pomysі, jak to w praktyce -

- Kim ty jesteњ?

- Co?

Krуl Bуlu cisn№і precz czarк z lodami i poderwawszy siк, odskoczyі aї na szczyt wydmy.

- Kim jesteњ?

- Auж! No to krewa. - Poklepaіa іyїeczk№ wysuniкty jкzyk. - Sіuchaj -

- Kim?

Wzruszyіa ramionami.

- Co za znaczenie? Przydzielona do sprawy. Skoro siк sypnкіo, jutro dostaniesz przez swojego adwokata oficjalne pismo z prokuratury.

Splun№і - chciaі splun№ж, zabrakіo mu њliny w ustach.

- O co mnie oskarїacie?

- Mam wyliczaж? Zreszt№ i tak wystarczy jeden zarzut federalny, їeby Їywica cofnкіa ci pozwolenie - i jesteњ ugotowany, po przepisaniu na standard zostanie ci z mуzgu sieczka neuronowa. Mhm, ale dobre, naprawdк, tss-tss.

Krуl Bуlu ugryzі siк w gуrn№ wargк.

- Wіamujecie siк tak do wszystkich plastusiуw?

- No co ty.

Potrz№sn№і kalejdoskopem, raz, drugi. Ukazaіy siк nowe wzory.

- Macie moje DNA w bazie danych. Wypіyn№іem po analizie њwieїych prуbek z dїunkli. Pieprzone Mrуwki!

Skinкіa gіow№.

- Dopiero wtedy zaczкliњmy ciк monitorowaж. Sk№d geny polskiego plastusia w sercu amazoсskiego њmietniska AG? No i pierwsze, co wyskakuje, to twoje zeznanie w sprawie zaginiкcia siostrzenicy, ktуr№ rodzina, rzekomo niesіusznie, podejrzewaіa o ucieczkк do - do kogo? Do alterrorystуw. No naprawdк, nie trzeba byіo geniusza, їeby zіoїyж to do kupy. Wziкliњmy ciк pod lupк.

- Ale ja jeїdїк na zbyt dobrym krypto.

- Ale ty jeџdzisz na zbyt dobrym krypto, w odrуїnieniu od tej tu kochaneczki. Zhackowaliњmy jej kapturek -

- Co z ni№? Nafaszerowaliњcie j№ jakimiњ mindwormami?

Kobieta cmoknкіa z dezaprobat№.

- No wiesz! Z nas dwojga, kto tu jest zіoczyсc№? Nie ja przecieї.

- Kogo jeszcze zhackowaliњcie?

- Masz na myњli chіopcуw Trzydziestki Szуstki?

Z gіoњnym westchnieniem Krуl Bуlu usiadі na rozpalonym piasku.

Informatyka opuњciіa krуlestwo determinizmu jeszcze na pocz№tku wieku, gdy w ci№gіym przyroњcie mocy obliczeniowej uderzono w bariery stawiane przez same prawa fizyki, na pocz№tek barierк ciepln№, i trzeba byіo siк przesi№њж na procesory wielordzeniowe; potem weszіy do uїytku procesory o dynamicznej architekturze, i wyniki powtarzanych przeliczeс tych samych programуw zaczкіy siк rozchodziж nieliniowo, zatarі siк teї podziaі na hardware i software, co ostatecznie upodobniіo komputery nieorganiczne do komputerуw genetycznych. Oczywistym nastкpnym etapem byіy komputery kwantowe - od kilkunastu lat plotkowano o wojskowych prototypach, pracuj№cych dla NSA, FSB i Guoanbu. Kryptologia stawaіa siк powoli form№ religii: kaїdy szyfr byі na tyle bezpieczny, na ile weс wierzono.

- No dobrze. Mafioso zіapany, poddajк siк.

- Naprawdк to ona ciк w to pchnкіa?

- Nie. To znaczy... Nie. Nie. Ja sam.

Przygl№daіa mu siк uwaїnie.

- Ty sam. Czyli kto?

Wtedy zrozumiaі, zobaczyі czіowieka pod proxykiem.

- Wiкc o to chodzi! Wynajкli plastusia, їeby zaszantaїowaж plastusia! Myњlisz, їe ciк nie znajdк? Ilu nas w sumie przyszіo na њwiat, trzystu?

Jadіa lody.

- Mmmm, i jeszcze groџby karalne, nieіadnie, nieіadnie. - Uniosіa wzrok. - Ale ciebie to bawi, prawda?

- A ciebie nie?

Uњmiechali siк teraz do siebie w sekretnym porozumieniu, przez granicк sіoсca i cienia, przez lekko drї№ce w upale powietrze. Bar ukryty byі w zagajniku; poza nimi dwojgiem na іuku plaїy znajdowaіo siк tylko troje proxykуw, zreszt№ bliџniaczo piкknych. Wysoko na bікkitnym niebie szybowaіy orlкїe, uіoїenie ich dіugich ciaі wskazywaіo kierunek wiatru. Wiaі znad oceanu, przynosz№c jego zapach i wilgoж. Poіudniowa sielanka na Olicarte - cisza, tylko szum fal i palm, wiкkszoњж zwierz№t њpi. Zawieszone na pniu nad kobiet№ rкczniki, jaskrawoczerwone, s№ jedynym mocnym wykrzyknikiem koloru w panoramie koj№cych bieli, zieleni i bікkitu.

Oblizaіa palce, powoli odіoїyіa pusty kielich.

Krуl Bуlu wyprostowaі siк i splуtі dіonie na karku, odchylaj№c szeroko іokcie.

- Wal.

- Wprowadzisz nas przez Jankк do ivanowcуw, siatkуwkarzy i cthulhtysуw, musimy przej№ж kontrolк nad ewolucj№ dїunkli, a w najgorszym przypadku - zablokowaж j№, spowolniж. Zdejmiemy Mrуwki i wszystkich terrorystуw powi№zanych z anarkijn№ autostaz№; do Mrуwek wprowadzisz nas najpierw.

- Jaki jest bat?

- Proces za wiedeсczykуw i wspуіpracк z terrorystami. Juї areszt oznacza przymusow№ standaryzacjк - i po Krуlu. Janka oczywiњcie pуjdzie siedzieж albo przewin№ jej mуzg. Pewnie to samo spotka resztк twojej rodziny, za ukrywanie i wspуіudziaі.

- A marchewka?

- Czyњcimy ci akta.

- Co wtedy z Jank№?

Wzruszyіa ramionami.

- Biedne dziecko, nie pomorduje sobie wiкcej tіustych Europejczykуw.

- Nikogo nie zamordowaіa.

- A-a, to proszк, pozwуlmy jej nadrobiж zalegіoњci! - prychnкіa kobieta. Podci№gnкіa kolana pod brodк. - Dawniej przynajmniej wszystko byіo jasne: strzelaniny, podіoїone bomby, porwane samoloty - brudziіeњ sobie rкce, angaїowaіeњ siк fizycznie, akt terroru byі czymњ konkretnym, wyraџnym, czynem o wielkim ciкїarze, byіeњ њwiadomy, co robisz, gdy to robiіeњ. A teraz? Hobby weekendowe, na ktуre akurat jest moda na kampusach, letni alterroryzm. Wysadz№ coњ w powietrze? Nacisn№ spust? Wbij№ nуї? Zobacz№ krew? Nigdy. Mentalnoњж hackerуw: grzebi№ w geneware, wypuszczaj№ swojego dionizyda - a miesi№c pуџniej wybucha gdzieњ epidemia. I nikt nigdy nie wie: czy to ich wina, czy teї przypadkowe sprzкїenie dziesi№tkуw innych genуw. Jak w dїunkli: wrzucili tam tyle tego њmiecia, їe wojna biologiczna toczy siк juї sama, terror oderwaі siк od terrorystуw, zyskaі niepodlegі№ toїsamoњж. Nie mуwi№: my zabiliњmy. Mуwi№: dїunkla zabiіa. Nie tak rozumuje ta twoja Janka? Co? Nie tak?

- Nie do wszystkiego zіa, co zdarza siк na њwiecie, znajdziesz paragraf i sprawcк. A oni wіaњnie prуbuj№ zіu zapobiegaж. Na swуj histeryczny sposуb prуbuj№ czyniж dobro. A raczej: poprawiaж bilans dobra i zіa. Wiem, nie licz№ siк intencje, tylko skutek, ale -

Kobieta wstaіa spod palmy, wspiкіa siк po wydmie do Krуla; schyliwszy siк, napisaіa na piasku ID transmisji.

- Proxyk od Lloyda, sprawdџ i poіуї swoje krypto. Jeszcze przez chwilк bкdziemy gadaж o zіu tego њwiata w rajskiej enklawie milionerуw i siк porzygam.

- Ale lody smakowaіy, co?

Sypnкіa mu piaskiem w oczy.

Wykapturzyі siк.

Byі њrodek nocy. Krуl Bуlu wstaі z іуїka, zapaliіy siк њwiatіa, poczіapaі do іazienki, kliniczna biel њcian parzyіa џrenice, wysikaі siк, wszedі pod prysznic, przez chwilк drїaі z bуlu w strugach zimnej wody, krzykn№і raz, krzykn№і drugi; wyszedіszy spod prysznica, z premedytacj№ zwrуciі siк ku zwierciadіu. Mokre wіosy oblepiaіy nazbyt kanciast№ czaszkк, zgarbiony, pochylaі gіowк do przodu, w stronк lustra, spogl№daі spode іba.

(Жwiczenie: spojrzeж na odbicie i nie zobaczyж siebie - zobaczyж ciaіo - pomyњleж: „on", „to ciaіo" - nie „ja", ani przez sekundк, ani w najlїejszym skojarzeniu - pomyњleж: „czy dobrze na mnie leїy?", „czy mi pasuje?" - odruchowo, bez myњli o myњli - spojrzeж na odbicie i zobaczyж pod nim, jak naprawdк wygl№dam - nie tak, inaczej - naprawdк, a nie oczyma - zobaczyж To, Co Skryte).

Przypomniaіo mu siк, jak Kubrick zwykі byі filmowaж swych bohaterуw w zbliїeniu en face, z kamer№ najeїdїaj№c№, od czoіa, zagl№daj№c№ w cienie pod іukami brwiowymi - pochyliі gіowк jeszcze bardziej - i jak ci bohaterowie wtedy zazwyczaj uњmiechali siк z draїni№c№ ironi№ - uњmiechn№і siк - tak dobrze? Kalejdoskop zawirowaі, skojarzenie odpіynкіo, odst№piі od lustra.

Wrуciі do sypialni, skin№і na okna, otworzyіy siк, wpuszczaj№c zimne powietrze nocy i ostre zapachy chimerycznego ogrodu. W koronach baobabуw њwiergotaіy ptasie hybrydy. Na horyzoncie, nad іun№ miasta, pod przesіaniaj№cym gwiazdoskіon pіaszczem chmur, wirowaіy konstelacje aktywnych dionizydуw Їywicy, nawet z tej odlegіoњci rozpoznawaі po ich barwie poziom alarmu stazy: lekka gor№czka, nie wiкcej. Krуl siкgn№і po kaptur. Zerkn№і na krzyw№ histaminow№ (wzwyї, wzwyї, wzwyї) i ostroїnie usiadі na іуїku. Ani przez moment nie miaі w№tpliwoњci, їe przyjmie zaproszenie plastusiowej agentki. I rzecz bynajmniej nie w odwadze (co to za odwaga - wsi№њж na Lloydowego proxyka?), lecz w zwykіej plastusiowej їarіocznoњci wraїeс: wdrapie siк do kaїdego њwietlika, przyciњnie nos do szyby, choжby bolaіo, choжby wiedziaі, їe nie powinien.

W duchu przyznawaі racjк Fatimie i rodzicom. „Nigdy nie doroњniesz". Kto jest bardziej ciekawy њwiata? kto szybciej adaptuje siк do nowych warunkуw? kto szybciej zmienia zdanie, іatwiej poddaje siк wpіywom? kto nie jest jeszcze nikim, a moїe byж kaїdym? czyj umysі jest miкkki jak plastelina? Dzieci.

Naci№gn№і kaptur. Naci№gn№і kaptur, zachіysn№і siк, rozkaszlaі i wypluі gкst№ ohydк. Wydobyж siк z tego rynsztoka! Podci№gn№і tors, ale po pierwszym szarpniкciu poj№і, їe nie uklкknie, nie wstanie: nie miaі nуg, koсczyіy siк gdzieњ nad kolanami. Bуl zlewaі siк z bуlem, najbardziej bolaіy stopy, ktуrych nie posiadaі. Odetchn№і gікboko - smrуd byі gor№cy, kwaњno-sіodki, z organicznej zgnilizny i przesi№kniкtej tward№ chemi№ ziemi - odetchn№і, po czym obrуciі siк na plecy. W przeњwicie miкdzy dachami ruder z suszonej cegіy lњniіo tysi№c gwiazd, nieba nad Kairem nie zasіaniaіy їadne zawiesiny dionizydowe. To њwiat pozbawiony dobrodziejstwa biostazy - Egipt, Afryka, Poіudnie - Krуl znalazі siк pod Otwartym Niebem, na њmietnisku cywilizacji.

Pomacaі siк po twarzy. Byіa to twarz starca. Pod spl№tanym zarostem wrzody broczyіy ciepіym њluzem. Pomyњlaі, czyby siк nie wykapturzyж i nie wyci№gn№ж z Lloyda specyfikacji proxyka; Lloyd raczej nie prowadziі wypoїyczalni sado-maso. Ale epidemie kosz№ rуwno proxykуw i nieproxykуw. Z gікbi zauіka, gdzie grunt opadaі ku prawdziwemu њmietnisku, dobiegіy Krуla ciche gіosy: ktoњ siк modliі po arabsku, pіakaіo dziecko. Przeczoіgaі siк do rogu rudery. Na њrodku placyku, nad zawalon№ cembrowin№ staroїytnej studni postawiono drzewce z biaі№ szmat№ z symbolem Kwarantanny. Krуl Bуlu, jak wszyscy, wiedziaі, co oznaczaj№ te Sztandary Њmierci; co jakiњ czas powracaіa w mediach moda na turpistyczne reportaїe spod Otwartego Nieba. Z trzydziestomilionowej populacji Kairu Biaі№ Ebolк przeїyіo dwa miliony. Ile z tych dwуch milionуw przetrwaіo pуџniejsze zarazy i chimery, Krуl nie pamiкtaі. Ponad sztandarem migotaіy odlegіe њwiatіa - zaіoїyі, iї s№ to њwiatіa wysokoњciowcуw centrum Kairu, ale proxyk miaі zbyt sіaby wzrok, na lewe oko praktycznie w ogуle nie widziaі, moїe wiкc s№ to iskry i pіomienie bliskiego poїaru.

Przeczoіgaі siк do cembrowiny, pod sztandar. Ciaіo ledwo go sіuchaіo, drїaі, spocony; noc byіa gor№ca, duszna. Przy kaїdym oddechu czuі, jak w piersi, miкdzy pіucami, przemieszczaj№ siк jakieњ koњci, ktуrych czіowiek nie powinienen mieж. Ile chimer przeszіo przez genom tego nieszczкњnika? Oparіszy gіowк o gruz, zobaczyі czarn№ њcieїkк ciekіych odchodуw, jak№ pozostawiі za sob№ od zauіka - zwieracze nie funkcjonowaіy, byж moїe nie posiadaі zwieraczy. Siкgn№і rкk№ w dуі, pod zapadniкt№ klatkк piersiow№, ostre їebra i owrzodziaіy brzuch. W pokrytych skorup№ nieczystoњci genitaliach poruszaіy siк robaki o konsystencji masіa.

Z uliczki po lewej wyіoniіa siк garbata postaж ci№gn№ca drewniany wуzek. Wуzek skrzypiaі, tragarz sapaі, leї№cy na wуzku jкczeli. Garbus zatrzymaі siк przy zauіku i zrzuciі ich na ziemiк - raz, dwa, trzy, i jeszcze dziecko. Potem zawrуciі. Krуl Bуlu zrozumiaі, їe naprawdк znajduje siк w nowoїytnym Mieњcie Umarіych, to cmentarz kairski, Kair jest cmentarzem. Їywica oenzetowska zaleca, by w kaїdym mieњcie Otwartego Nieba wydzieliж czкњж dzielnic dla ofiar epidemii i chimerykуw. Z czasem flagi Kwarantanny posuwaj№ siк od obrzeїy ku centrum, niczym їoіnierze oblкїniczej armii. Tak padіa Jerozolima, tak, po dwudziestu dwуch latach oporu, padі Johannesburg. Krуl zaharczaі i splun№і gіoњno, oddalaj№cy siк tragarz ani siк obejrzaі. Zwoї№ i wysypuj№ tu wszystkich, domami, ulicami. Kair nie plasowaі siк wysoko na liњcie medialnych dramatуw, Krуl nie orientowaі siк, jaki geneware stoi za tymi њmierciami. Niewykluczone, їe byі to kolejny skutek uboczny przeniesionych ponad Morzem Њrуdziemnym odpryskуw stazy UE, takie rzeczy zdarzaj№ siк bez przerwy i nigdy nikt nie potrafi stwierdziж, co stanowiіo przyczynк czego.

Krуl Bуlu zamrugaі, przetarі oczy - to byі bі№d, zaczкіy іzawiж, obraz jeszcze bardziej siк rozmyі - mrugaj№c, skupiі wzrok na drzwiach najbliїszej chaіupy. W њrodku peіgaіo sіabe њwiatіo, na tym tle chybotliwym cieniem odcinaіa siк zawiniкta w czarne szaty niska sylwetka. Dopiero gdy usіyszaі chrzкst їwiru pod jej stopami, zyskaі pewnoњж, їe to nie zwid i gra њwiatіomroku. Uniуsі z wysiіkiem gіowк. Obwieszona metalow№ biїuteri№ starucha pochyliіa siк nad nim, przesunкіa po jego czole paluchem z krzywym paznokciem, paluch byі umazany jakimњ zwierzкcym tіuszczem; tak namaњciіa go w znaku krzyїa, nad nosem, na wargach, na piersi. Na jej odkrytej twarzy z gікbokimi zmarszczkami przecinaіy siк fioletowe linie tatuaїu. Rechocz№c, kucnкіa przy Krуlu. Cuchnкіa gnojem i spalenizn№, z w№skich nozdrzy wyrastaіy jej zielone wici.

- Teraz opowiedz mi o zіu na њwiecie.

- Kcie... - Odchrz№kn№і. - Gdzie nas...?

- Darb al-Akmar. - Rechotaіa nadal. - Myњlisz, їe jestem najemniczk№, їe pracujк tylko dla pieniкdzy, jak ty? Wіasnorкcznie - wyci№gnкіa do Krуla artretyczne dіonie - podusiіabym wszystkich tych turystуw nieszczкњcia. Weekend na proxyku w Kambodїy, weekend na proxyku w Jerozolimie. Jak ich to bawi - pуі biedy. Gorzej, jak zaczynaj№ wspуіczuж i wyrastaj№ z nich tacy niedzielni terroryњci.

- A wiкc wystarczy wyіapaж zіoczyсcуw, tak? - Podџwign№і siк do pozycji pуіsiedz№cej. - Sk№d ty pochodzisz? Plastusie rodzili siк tylko w Europie. Pewnie twoi rodzice... St№d? Z Afryki?

Przejechaіa paznokciami po jego twarzy, bуl zmieszaі siк z bуlem, Krуl uњmiechn№і siк spod wrzodуw.

- Sk№d bierze siк zіo na tym њwiecie? - szepn№і. - Nie zіo intencjonalne, myњl o cudzej krzywdzie, bo to zawsze rodzi siк w duszy drugiego czіowieka - ale caіe zіo doњwiadczane, to co nazywamy bуlem, cierpieniem, krzywd№, niesprawiedliwoњci№. Sk№d?

Wskazaі na zauіek trupуw.

- Czy ktoњ zaplanowaі takie ich їycie? Czy wymyњliі i zrealizowaі takie sadystyczne marzenie: skazaж miliony na wegetacjк w brudzie, nкdzy, chorobach, ciemnocie i cierpieniu, wydaж ich na pastwк wszystkich dionizydуw szalej№cych pod Otwartym Niebem, zmieniж caіe narody w hordy potworуw AG? Podobne czarne charaktery spotkasz tylko w komiksach, filmach i grach, i to tych gіupszych. Diabolicznych dyktatorуw, genialnych gangsterуw, szalonych naukowcуw usiіuj№cych zdobyж „wіadzк nad њwiatem" - dlaczego nigdy nie pokazuj№ ich juї sprawuj№cych tк wіadzк? Tego nawet nie sposуb sobie wiarygodnie wyobraziж. Prosta prawda jest taka, їe њwiatem nie rz№dzi nikt, їadna intencja nie stoi za t№ rzeczywistoњci№.

- Nie kaїdy musi sobie od razu wyobraїaж Mefistofelesa.

- Ludzie tworzyli bogуw, uosabiaj№c w nich siіy natury - teraz tworz№ popkulturowe stereotypy uosabiaj№ce siіy, ktуre wci№ї pozostaj№ poza ich zrozumieniem. Sk№d zіo? Dlaczego miliardy cierpi№? Kto to sprawiі? Krwioїerczy kapitaliњci. Їydzi, masoni, kryptokomuniњci, Koњciуі katolicki, rz№d Stanуw Zjednoczonych, Bank Њwiatowy, biurokraci brukselscy, Wall Street. Bezduszne media. Inїynierowie AG. Iluminaci. Spisek plastusiуw. Spisek CIA. Chiсczycy. Mogк tak dalej, tк litaniк zna kaїde dziecko, to s№ bogowie ciemnoњci dwudziestego pierwszego wieku. - Wyszczerzyі siк bezzкbnie. - A naprawdк - naprawdк to sama wiesz najlepiej, jak to wygl№da, na pewno teї nieraz siedziaіaњ przy stoіach, gdy spisywano protokoіy indolencji. To zіo, to zіo najwiкksze, ktуre jednym posuniкciem zsyіa cierpienie na miliony, ktуre decyduje o dobrobycie nielicznych i nкdzy mas, ono nie pochodzi z duszy їadnego czіowieka. Nie ma jednej, prostej przyczyny - dlatego pozostaje nienazwane i twarzy musz№ mu uїyczaж filmowe іotry.

- Mуwisz o dїunkli. To jest dїunkla.

- Co?

- Їyjemy w dїunkli, to chcesz mi wmуwiж, їe od dawna wszyscy їyjemy w dїunkli. Zіo, to znaczy bуl, nieszczкњcie - siк nam przydarza.

- Nawet jak wypuszczamy w њwiat trucizny, zabуjcze wirusy, geneware pandemii, to nigdy nie moїna na koniec stwierdziж, їe to wіaњnie one byіy przyczyn№ nieszczкњcia - moїe tak, moїe nie, moїe w jakimњ procencie, moїe tylko w sprzкїeniu z innymi genami.

- Nasze czyny wpadaj№ z jednej strony, z drugiej strony wychodzi zіo lub dobro, ale w њrodku - w њrodku jest tylko chaos, czarna skrzynka, dїunkla, w ktуrej nie przeњledzisz przyczyny i skutku. Wygodne.

- A nie jest tak? - Odkaszln№і. - Moїesz na przykіad powiedzieж, kto zabiі tych ludzi?

Tymczasem tragarz zmarіych i konaj№cych powrуciі z kolejnym transportem, wyrzucaі wіaњnie ciaіa pod њcianк rudery, osuwaіy siк w rynsztok. Przybiegі szczuropies, wgryzі siк w koњcist№ іydkк truposza. Garbus zawrуciі. Znowu ani spojrzaі na Krуla.

- Kto? - zaskrzeczaі Krуl. - Jak znajdziesz winnego? Dionizydy z jednej stazy, dionizydy z innej, posiew jakichњ terrorystуw, ale pewnie teї geny ze szczepionek WHO, Bуg wie, co jeszcze - i tak rodzi siк chimera, rodzi siк zaraza. Wiкc kto? Politycy moїe? Ktуrzy? Wszyscy? No to wracamy do komiksуw i teorii spiskowych.

- Moralnoњж chaosu.

- Welcome to junklee.

- A jednak nie pozwoliіeњ siostrzenicy odejњж z terrorystami.

- Co ma jedno z drugim -

- Wiesz doskonale.

Skrzywiі siк.

- Dlaczego zіe rzeczy przytrafiaj№ siк zawsze dobrym ludziom?

- Kiedy przytrafiaj№ siк zіym, wychodz№ w sumie na dobre, nie s№ to wiкc juї zіe rzeczy, prawda? A ty - co? ty siebie do ktуrych zaliczasz?

- Obawiam siк, їe ja jestem te zіe rzeczy, ktуre siк przytrafiaj№.

- Przeszedіeњ na stronк dїunkli.

Zіapaі j№ za rкkк. Szarpnкіa siк w odruchu obrzydzenia, ale nie puњciі.

- Czemu utoїsamiasz chaos ze zіem? To przes№d, bajkowy schemat. W chaosie, w baіaganie, w nieuporz№dkowanym ruchu milionуw jednostek, w њlepej zbieraninie wszelkich moїliwych pogl№dуw, metod i celуw - tam jesteњ bezpieczna, tam zawsze bкdziesz miaіa dok№d uciec, zawsze ktoњ ciк ochroni. Chaos nie jest zdolny do wielkiego dobra, nie potrafi dziaіaж dla wielkich idei, nie zbuduje Chiсskiego Muru, nie zaprowadzi jednym dekretem szczкњcia i dobrobytu na caіej Ziemi - ale z tych samych przyczyn nie jest teї zdolny do wielkiego zіa, nie buduje obozуw koncentracyjnych i іagrуw, nie spuszcza bomb atomowych, nie zniewala narodуw, nie przymusza ludzi do podіoњci. To wielkiego porz№dku winniњmy siк baж. Niech ciк nie zwiedzie retoryka: terroryњci zawsze dziaіali w imiк porz№dku, swojego porz№dku - zniszczyж stary, by zast№piж go nowym. To dopiero Mrуwki, dopiero terroryњci czasуw dїunkli wystкpuj№ naprawdк w imieniu chaosu, to jest terroryzm zupeіnie nowego rodzaju - dopiero pokolenie Janki zrozumiaіo, їe jedyne rozwi№zanie to zdaж siк na chaos. Nie: przejmowaж wіadzк, zwiкkszaж kontrolк i zaprowadzaж utopiк pod przymusem - ale: zrzec siк wіadzy, oddaж kontrolк nad czіowiekiem temu, czego czіowiek nie moїe kontrolowaж; szukaж utopii w anarkii. Ujrzeli szczкњcie w chaosie, ja teї, ja teї chyba je widzк.

Nachyliіa siк, by ws№czyж mu sіowa prosto do ucha.

- A prawda za wszystkimi tymi sіowami jest taka, їe po prostu nie potrafisz wskazaж sprawcy wіasnego cierpienia.

Puњciі j№.

Wstaіa, zamiataj№c њmieci czarnymi spуdnicami.

- Ile mam czasu do namysіu? - spytaі.

- A ile chcesz?

Spojrzaі na ni№ podejrzliwie.

- Sk№d ta nagіa wielkodusznoњж?

- Daж nam czas, daж okazjк, to sami przekonamy siк do wszystkiego. Czyї nie jest to prawdziwe bіogosіawieсstwo umysіu plastycznego? - Zaњmiaіa siк szyderczo, demoniczna starucha. - Ile czasu potrzebowaіeњ, їeby wmуwiж sobie, jaka wspaniaіa i ekscytuj№ca jest droga oszustwa i zbrodni? Ile czasu, їeby uwierzyж w chaos i terror, przyznaж racjк Kurzajewskiemu i Ivanowi? Poczekam.

Po to j№ wіaњnie najкli - rozumiaі to doskonale - po to whackowali j№ w proxyka 4e33a: plastuњ nacelowany na plastusia. Zmieniaіa strategie perswazji rуwnie szybko, jak on zmieniaі zdanie. We wszystkich waїniejszych negocjacjach stawaіy naprzeciw siebie strony z plastusiowymi doradcami, ale nigdy nie przyznawano im peіnomocnictw decyzyjnych: gdyby zostawiж negocjacje wyі№cznie w gestii plastusiуw, byliby zdolni zmieniж wzajem swoje stanowiska o 180° - a potem wytіumaczyж siк z kaїdej wolty z їelazn№ logik№.

Po trzech krokach starucha przystanкіa, jakby j№ zatrzymaі nagіy lag; spojrzaіa przez ramiк. Krуl Bуlu chciaі siк juї wykapturzyж, zamarі w pуі gestu.

Stara przytknкіa palec do warg, przechyliіa gіowк, zabrzкczaіy naszyjniki.

- Po czym poznaіeњ, їe to nie ona? Powiedziaіam coњ nie tak?

- Nie.

- Zachowaіam siк inaczej?

- Nie, chyba nie.

- No to jak poznaіeњ?

- Nie wiem.

Obnaїyіa w obleњnym uњmiechu zaropiaіe dzi№sіa. - Widaж jesteњcie ze sob№ naprawdк blisko. Krуl Bуlu milczaі, zaїenowany.

Krуl Bуlu i czіowiekoczіowiek

Noc nad Tiergarten. Bez gwiazd, bez Ksiкїyca. Na niebie kolorowe reklamy malowane przez lasery na chmurach dionizydуw: fiolet, їуіж, zieleс. Niїej, w chaosie њwiateі Berlina, krуluje czerwieс. Puchaжmy i fairies kr№ї№ nad ulicami i parkiem, roznosz№c Radoњж, Beztroskк i Poї№danie. Muzyka jest tak gіoњna, їe dreszcze przechodz№ po skуrze i po otwarciu zbyt dіugo zmruїonych oczu њwiat koіysze siк jak rozhuњtany dzwon. Bum-іum, іum-bum, b-bum.

Wypadіa z tіumu derwiszy, z ktуrymi taсczyіa od dwуch przecznic; pobiegli dalej, ona zatoczyіa siк na trawnik i w cieс drzew. Јapaіa chіodne powietrze szeroko otwartymi ustami. Pot lњniі na kameleonicznym makijaїu pokrywaj№cym jej skуrк. Zataczaіa siк nadal tanecznym krokiem, potrz№saj№c do rytmu gіow№ i nuc№c dwusylabiczn№ mantrк. Czerwona fairie przefrunкіa nad dziewczyn№, obsypuj№c j№ lњni№cym pyіem; ta wziкіa gікboki wdech i rozeњmiaіa siк gіoњno. Para siedz№ca obok na trawie uniosіa wzrok. Dziewczyna podtaсczyіa do nich. Przed sob№ mieli rozіoїon№ wielk№ ksiкgк, biaіe stronice raziіy oczy dziewczyny. Zawirowaіa w piruecie, po czym upadіa mкїczyџnie na kolana. Chciaі j№ podnieњж, ale uwiesiіa mu siк szyi, ci№gn№c do caіusa. Zepchn№і j№ na trawк, na ksiкgк. Њmiaіa siк њpiewnie. Siкgnкіa ku kobiecie, dіoс powкdrowaіa z piersi na biodro i z powrotem ku piersi, palce po omacku szukaіy sutka. Kobieta odtr№ciіa rкkк, їachnкіa siк. - What are you, bi! - No. But I could be. - Gdy nastкpna fairie przysiadіa na ramieniu dziewczyny, ta chwyciіa j№ i poіknкіa. Kaїdy kolejny ruch zdradzaі jednak wiкksz№ sennoњж; prawie juї spaіa, niewygodnie wyci№gniкta na ziemi. Uњmiechaj№c siк szeroko, powtarzaіa, ledwie sіyszalnie pod grzmotem muzyki: - I could be, I could be, I could be. - Para wstaіa, zostawiaj№c j№ tak na trawie: plama jaskrawych kolorуw na tle ciemnej zieleni, w czerwonych cieniach miasta, w grafitowych cieniach drzew. Z jednym okiem wci№ї otwartym dziewczyna przewrуciіa siк na bok, kіuіo j№ pod їebro stalowe piуro. Karty ksiкgi pokrywaіy dіugie њciegi odrкcznego pisma, bardzo regularnego, o absurdalnie wielkich literach. Co tam napisali? W tej chwili nie znaіa їadnego ludzkiego jкzyka. Obrуciіa siк na wznak. Zlatywaіy siк nad ni№ roje puchaciem, jak pszczoіy zwabione sіodycz№ zbyt wielk№, by siк jej oprzeж. Podniosіa ku nim ramiк. Opadaіy purpurow№ spiral№, w rytmie ekstatycznego basu. Niebo koіysaіo siк nad dziewczyn№, іum, іum, z kaїdym wdechem pіynкіa wyїej, ku kolorowym chmurom nocnym, w jaskrawe obrazy czystej przyjemnoњci. - I could be.

Krуl Bуlu obejrzaі siк jeszcze raz spod іuku festynowej bramy, mimo woli zastкpuj№c drogк 4e33a.

- Tak jak ona.

- Mhm?

- Spytasz j№ - co ci powie? Nic ci nie powie. Nie wie, kim jest, nie wie, kim bкdzie.

- Chodџ.

4e33a ujкіa go pod ramiк. Kolumna derwiszy zniknкіa juї w perspektywie alei, zmierzaj№c w kierunku zoo. 4e33a i Krуl powкdrowali na drug№ stronк, gdzie cienie byіy gікbsze i mniej Radoњci w powietrzu. Prowadziіa 4e33a. Po ruchomej kіadce przeszli na jedn№ z wysepek rozci№gniкtych na ciemnym jeziorku. Ktoњ tu staі, wysoka postaж pochylona nad wod№ - nie, to pos№g. Przysiedli na kamiennym postumencie. Muzyka nie byіa juї tak ogіuszaj№ca, ale nadal gіoњniejsza od oddechu, od dџwiкku przeіykanej њliny. Szepty nie wchodziіy w grк. Krуl Bуlu zerkn№і na 4e33a. Spogl№daіa przed siebie, na іunк miasta ponad g№szczem Tiergarten. Uniуsі ramiк - wyczuіa jego zamiar, odsunкіa siк, zanim j№ obj№і.

Krуl specjalnie postaraі siк byі o proxyka moїliwie podobnego do swego oryginalnego ciaіa, liczyі siк wiкc z takimi odruchami: w niczym nie przypominaі piкknego kochanka z Olicarte.

Ale zaraz zrozumiaі, їe to nie byі odruch.

- To widaж - powiedziaіa. - Twoje pismo.

- Rozpoznaіaњ przecieї.

- Tak, to ty. - Trzy dni zajкіo mu, zanim od nowa nawi№zaі z 4e33a kontakt przez kluby kaligrafii i, juї pod biznesowym krypto, wyci№gn№і z niej wyznanie, їe rуwnieї mieszka w Europie; to przes№dziіo. Trzy godziny improwizowanej kaligrafii zabraіo im, zanim uwierzyli w siebie nawzajem. Ona jechaіa na wіasnym ciele, on na proxyku: spodziewaі siк, їe 4e33a jednak nie do koсca pozbкdzie siк w№tpliwoњci. - Ty, ale nie ty. Ostrzegaіam ciк. A teraz...

Krуl wzruszyі ramionami. Zaangaїowania w LPG „Mafioso" nie rozpatrywaі w ogуle w kategorii bікdu: Interpol tak czy owak miaіby go na widelcu, przypieczкtowaі swуj los w momencie, gdy zdecydowaі siк na przemycenie Janki z powrotem do UE, gdy nie doniуsі wіadzom o terrorystycznych powi№zaniach. Tak czy owak odpowiadaіby za wspуіudziaі i ukrywanie.

- Opowiedziaіem ci wszystko - mrukn№і.

Uniosіa gіowк.

- Opowiedziaіem ci wszystko! - powtуrzyі gіoњniej. - Wiesz, їe nie mam wyjњcia. Czy ulegnк szantaїowi, czy nie, cokolwiek zrobiк lub nie zrobiк... - Ponownie wzruszyі ramionami. - Їe Brukseli tak zaleїy na zablokowaniu autostazy anarkijnej, to najlepszy dowуd, iї Pуіnoc naprawdк zamierza przejњж na tк biologiк, їe to nie jest wcale kwestia lat; raczej miesiкcy, tygodni. Nie maj№ juї czasu na procedury demokratyczne, wezm№ politykуw z zaskoczenia: ot, jeszcze jeden upgrade genetyki Zamkniкtego Nieba. Nie od razu siк teї ludzie zorientuj№. Dopiero gdy autostaza zacznie skrкcaж w Artificial Genetics nieprzewidziane w їadnych strategiach Їywicy, gdy Homo sapiens z kaїd№ peіni№ Ksiкїyca coraz mniej przypominaж bкdzie Homo sapiens - dopiero wtedy uwierz№ propagandzie alterrorystуw. - Krуl pochyliі siк, oparі іokcie na kolanach. Zapach pіyn№cej wody przypomniaі mu o wiosennej burzy z dzieciсstwa: wybiі wtedy szybк, by posmakowaж deszczуwki, przecudownie bolaіa. - Tak czy owak, dla mnie bкdzie juї za pуџno. A-staza pochіonie mуj dom i ogrуd z pierwszym silniejszym wiatrem. To koniec plastusiуw, koniec wszelkich chimerykуw neurologicznych. Czy ulegnк szantaїowi, czy nie ulegnк - dni Krуla Bуlu s№ policzone.

- Po co ty mi to -

- Nie wiedziaіem, їe masz mкїa. Rodzinк. Їe. Tak. Nigdy mi nic nie -

- Przecieї sam chciaіeњ! Na tym wszystko polegaіo, nie? Absolutna wolnoњж absolutnej anonimowoњci. Dopуki pewnego wieczoru nie zacz№іeњ opowiadaж o kіopotach swojej siostrzenicy.

- Bo juї siк domyњlaіaњ! Wypytywaіaњ o plastusiуw!

- Nic podobnego!

Przygl№daі siк jej k№tem oka - podpatrywaі, to byіo stosowne sіowo, podpatrywaі j№, w cieniu, z cienia. Dobry, szczupіy koњciec, њwieїo nawiniкte miкњnie, licencjonowana skуra nastolatki. W drugiej godzinie kaligrafii 4e33a opowiedziaіa mu, kim jest jej m№ї, їe posiada pakiet kontrolny ULI Orbitals. W trzeciej godzinie opowiedziaіa mu o swoich wnukach i prawnukach.

- Anyway, nie zdradziіem ci nic, co -

- Їe neurochimeryk i їe -

- Ale nawet imienia -

- Ja nazywam siк Greta Willberg-Mьller.

Poderwaі siк jak trafiony szrapnelem i odskoczyі od pos№gu, zatrzymuj№c siк dopiero na samym brzegu jeziora.

- No i cz-cz-czemu... dlacz-czego musiaіaњ... - Zrozpaczony wymachiwaі rкkoma i kopaі czubkami butуw w wilgotn№ ziemiк.

Greta zaіoїyіa rкce na piersi.

- Teraz zapytasz mnie, czy nigdy ciк nie kochaіam, ja odpowiem, їe moїe, ty siк wњciekniesz i -

- Podrкcznik napisz!

- Tylko nie rozumiem, czego siк wіaњciwie po mnie spodziewaіeњ. Їe razem z tob№ popeіniк samobуjstwo? Ile ty masz lat, piкtnaњcie?

- Rozdziaі trzeci, „Niezbкdne okrucieсstwo".

Zaczкіa chichotaж.

- Uroczy jesteњ!

Dopiero wtedy uwierzyі w Gretк Willberg-Mьller. Potrz№sn№і kalejdoskopem.

- To nie twoi znajomi.

- Co?

- Nie tylko oni. Ty teї. Ty przede wszystkim.

- O czym -

- Life Playing Game „4e33a". Wylosowaіaњ mnie, mam racjк?

Uciekіa spojrzeniem w bok.

- Wylosowaіam siebie. Na tym ta gra polega, przecieї wiesz. Kiedy їyjesz tak dіugo jak ja... Zbyt dіugo. Zaczynasz siк nudziж. Powinno byж inne sіowo, nuda ma siк do tego jak szept do wrzasku. To ssanie w њrodku gіowy, dziura w myњlach, њwiat za szyb№ pancern№. To -

- Wiem.

Kto miaі wiedzieж, jeњli nie plastuњ? Usiadі na wilgotnej trawie, krzyїuj№c nogi. Greta odwrуciіa gіowк, przyciskaj№c policzek do pos№gu, byle nie patrzeж na Krуla. Krуl natomiast przygl№daі siк jej otwarcie. Kim byіa, zanim zaczкіa graж? Jaka postaж poprzedzaіa 4e33a? Jaka poprzedzaіa tamt№? Jak wygl№daіby charakter pisma oryginalnej Grety Willberg-Mьller, spontaniczna kaligrafia Greto-grety...?

Przyszіo mu do gіowy, їe ludzie w istocie od dawna graj№ w LPG, їe owo pragnienie wyjњcia poza siebie, przezwyciкїenia paradoksu - nie pomyњlк rzeczy nie do pomyњlenia, nie wyobraїк siк sobie innym, niї mogк wyobraziж, bкd№c sob№ - jest uczuciem charakterystycznym dla czіowieka jako czіowieka, towarzyszy mu od zarania. Zmieniaj№ siк tylko metody gry.

Ongiњ nakaz zewnкtrzny musiaі przychodziж z sankcj№ religii, istoty wyїszej, autorytarnego wіadcy. Jednym z pierwszych Podrкcznikуw Gry byіo Dziesiкж Przykazaс. Gra posypaіa siк w XIX wieku, gdy ludzie masowo zaczкli wybieraж sobie religiк i kodeks etyczny podіug wіasnych upodobaс: nakazy nie byіy wiкc juї naprawdк obce, nie pochodziіy z zewn№trz. Uіomny substytut stanowiіy jeszcze kursy dyscypliny mentalnej, rozmaite sekty i terapie medytacyjne, podrкczniki samorealizacji, takїe sztuki walki. Zawsze jednak decyzja zaleїy tu w jakimњ stopniu od czіowieka. A nikt sam siebie nie podniesie z bagna za wіosy.

Ongiњ nakaz zewnкtrzny musiaі przychodziж z sankcj№ religii - teraz z premedytacj№ poddajemy siк їywioіowi, chaosowi nazywanemu chaosem, w nim nasz ratunek. Nie trzeba piкknych usprawiedliwieс, masek samooszustwa: chcemy oddaж kontrolк, przesun№ж wіadzк nad sob№ poza siebie. I nie moїe byж to wybуr - њwiadomy ani podњwiadomy - cуї to bowiem za niewolnik, ktуry jest panem swego pana?

Marksiњci-kreacjoniњci maj№ racjк. Kto stworzy nowego czіowieka? Przecieї nie czіowiek stary.

Czym innym jest projekt autostazy, jeњli nie ucieczk№ w Life Playing Game na skalк cywilizacji?

Bez zewnкtrznego punktu oparcia ludzie nigdy siк nie podnios№.

Krуl Bуlu poderwaі siк energicznie, podszedі do Grety, uj№і j№ za rкkк.

- Wszystko przygotowaіem. Jutro dostaniesz przesyіkк z wykonanym na zamуwienie pachnidіem. To nie bкdzie pachnidіo. Wystarczy, їe rozsmarujesz odrobinк na nagiej skуrze. Potem, nie wiem kiedy, za tydzieс, za miesi№c, moїe wieczorem, moїe rankiem, zobaczysz je przed domem.

- Zobaczк - kogo?

- Pasikoniki.

- Co?

Poci№gn№і j№; wstaіa, zmieszana.

- Chodџ, pod kawiarni№ przy Englischer Garten jest salon Lloyda.

Nie miaіa czasu siк zawahaж, wyartykuіowaж sprzeciw, wymyњliж wymуwkк - przeciwko czemu? Zanim siк obejrzaіa, byli z powrotem na alei, gor№ce cienie oblaіy ich neonowymi rumieсcami, mijaіy ich korowody uczestnikуw Festiwalu Alienacji, oparta na irytuj№cej dysharmonii muzyka wkuwaіa siк w bкbenki, grzmot za grzmotem, nad drzewami mignкіa Kolumna Zwyciкstwa w koronie rozpalonych laserami dionizydуw, Krуl nie pozwalaі Grecie zwolniж kroku, przyklejony do jej boku, wykrzykuj№cy prosto do jej ucha wyjaњnienia, o ktуre nie pytaіa, gіos znowu mu wibrowaі od plastusiowego samozadowolenia:

- Szmugler Intronowy! Pracuje na trzech organizmach! Szyfratorze, Przemytniku i Deszyfratorze! Chyba їe wersje specjalistyczne. Te wykorzystuj№ wiкcej noњnikуw. Wersja szpiegowska - na pocz№tku wprowadza organizm wykradaj№cy materiaі szyfrowany. A wersja tranzytowa - dodaje nastкpnych Przemytnikуw. Ale zasadniczo! Jak dziaіa taki geneware? Szyfrator szyfruje podany mu genom wedіug unikalnego klucza. Zaszyfrowany, umieszcza w intronowych њmieciach genomu Przemytnika. Teraz geny szmuglowane bкd№ nie do odrуїnienia od reszty intronowego szumu. Przemytnik wchodzi bez problemu do najbardziej paranoicznej stazy. Po spotkaniu z Deszyfratorem przekazuje mu peіny genom - tu konieczny jest kontakt fizyczny. I w organizmie Deszyfratora nastкpuje odkluczenie intronуw. Za klucz moїe posіuїyж kaїdy oryginalny genom. W ostatecznoњci Deszyfratorem jest dowolny organizm nieseryjny. W zaleїnoњci od wersji Szmuglera, zdeszyfrowane geny zostaj№ natychmiast zaaplikowane Deszyfratorowi lub, juї odkryte i aktywne, przekazane jeszcze innemu organizmowi. Szmugler zostaі zaprojektowany do infiltracji Zamkniкtego Nieba. Posiadanie syntezatorуw їycia jest tu ciкїkim przestкpstwem. Podobnie jak posiadanie kaїdej innej broni masowego raїenia. Wygodniej wiкc zacz№ж od gotowego organizmu, nie od czystej informacji. Przemytnikami s№ przewaїnie owady. Rzadziej ptaki lub ryby. Nie sposуb powstrzymaж ruchu fauny miкdzy stazami. Trzeba by przykryж stazк herm№, tego nie da siк zrobiж. To dlatego w tej chwili Komisje Konserwacji Їycia d№ї№ do takiego zrуїnicowania genetycznego poszczegуlnych staz - zwіaszcza s№siaduj№cych z sob№ - їeby gatunkom wкdrownym nie pozostawiж їadnego pustego miejsca w genomie. Wyeliminowaж introny i podobne bufory. Zreszt№ Bruksela powoli rezygnuje z podwуjnych helis, z chromosomуw. W modzie jest genetyka kubistyczna i jкzyki wektorowe. Ale pуki co. Pуki co! Pуki lewoskrкtne DNA! Szaraсcza przemierza kontynenty! Motyle przelatuj№ dziennie sto mil! Zgin№, nie zgin№, іaсcuchy pokoleniowe Szmuglera s№ nieskoсczenie dіugie. Wystarczy jeden! Pasikonik!

Kawiarnia byіa otwarta i peіna ludzi, podobnie salon proxy na dole. Krуl przekupiі szefa sali, їeby wpuњciі Gretк na fotel zarezerwowany dla innego klienta. Usiadіa, nadal spogl№daj№c pytaj№co na Krуla. To byіa typowa kapturnia uliczna, maksimum cztery godziny na sesjк, brak wyposaїenia medycznego, fizjologia na autopilocie, opіata z gуry. Krуl zapіaciі, wpisaі adres.

- Czekam na ciebie - powiedziaі i podaі Grecie kaptur. W fotelu po lewej miaіa w№satego Turka, po prawej - nastoletniego demona.

- No! - popкdziі j№ Krуl. - Wchodzisz?

- Wchodzк! - syknкіa i naci№gnкіa na gіowк czarny materiaі.

Krуl Bуlu przekapturzyі siк.

W sercu dїunkli, pod trupaproci№ trzy dziwomaіpy graіy w strulki. Reszta stada rozsiadіa siк na rozsіonecznionej polanie obok. Krуl przestaі iskaж grub№ samicк, podniуsі siк na krzywe nogi i podreptaі do graczy.

- Chtуіa naszepna w kolecze? - Charkn№і, waln№і siк w pierњ, splun№і, odchrz№kn№і, zajodіowaі i powtуrzyі: - Ktуra nastкpna w kolejce?

Ale juї j№ widziaі: niska dziwomaіpa o biaіej sierњci, nagle rozbudzona, mruїy oczy w wieczornym sіoсcu, zielonym od podniebnego g№szczu, przez ktуry musi siк ono przebiж, zanim spіynie na polanк, mruїy oczy, unosi niepewnie rкce, dџwiga siк na zbyt krуtkie nogi, rozgl№da, otwiera usta...

- Tutaj! - Krуl zerwaі kapelusz z gіowy jednej z graj№cych maіp i zamachaі nim energicznie. - Greta!

Podeszіa, lekko siк potykaj№c i podpieraj№c rкkoma.

- Tsz, szcz, ksz - zaczкіa.

- Powoli. Samogіoski najpierw.

- A-a-ale -

- Oddaj-їesz!

Krуl przedstawiі maіpк, ktуra wіaњnie z powrotem nasadzaіa sobie na іeb flakowaty kapelusz.

- Guillo od Ivana. Ten w baseballуwce to Vija Pyszczek, szaman Wyzwolonych Manufaktur Zjednoczonego Koњcioіa Siatkуwki Plaїowej. A ten z blizn№ na mordzie to pomagier Guillo -

- Joгo Fernаndez-Argьelles Robakiewicz, hreczkosieju - warkn№і obliџniony, podrzucaj№c wysoko w powietrze biaіy kamyk.

- Baїo mymyіo - powiedziaіa Greta.

- Chodџ, sama zobaczysz -

- Hej! - Guillo podniуsі wzrok. - Mieliњmy ci№ж mapy! Masz te skany?

- Wczorajszy rzut juї wrуciі? - Krуl spojrzaі ku zachodowi, pod sіoсce.

- A myњlisz, їe na co tu czekamy?

- Coњ roњnie nad Rio Canacha - mrukn№і Vija.

- Co?

Vija wzruszyі ramionami, co wygl№daіo, jakby i tak krуtka szyja do reszty zapadіa siк w wypukі№ klatkк piersiow№ dziwomaіpy.

- Spuњciliњmy z balonowca ostatnich szpiegуw. Wrzucк ci pliki.

- Okay.

- Aha, po zmroku nie wchodџ do wody.

- Wiem, wiem.

Krуl Bуlu i Greta powкdrowali w gі№b dїunkli.

Ledwo zeszli z maіpiej polany na w№sk№ њcieїkк miкdzydrzewn№, zaczкli siк zapadaж po kostki, po іydki, po kolana w ziemi, ktуra wtem utraciіa spoistoњж i rozpulchniіa siк w czarny kisiel.

Greta wydobyіa siк zeс dziкki lianie; Krуl pomуgі jej poniewczasie.

- Zapomniaіem. To, co w cieniu... Trzeba chodziж po kamieniach, korzeniach. W ogуle najlepiej wкdrowaж miкdzy gaікziami. Ale spadіabyњ. Ja teї nie mam jeszcze wyczucia.

- Tarzan z boїej іaski.

- No, parк razy juї sobie tak zіamaіem kark, skacz№c po lianach.

Szli, st№paj№c po wypiкtrzaj№cych siк z paruj№cej gleby systemach korzeniowych, po pochyіych pniach, starym drewnie. Њcieїka okazaіa siк atrap№ њcieїki: widzieli wystaj№ce ponad powierzchniк ziemi fragmenty ciaі zwierz№t, іapy, ogony, dіugie dzioby, nagie koњci, czaszki oraz szcz№tki, ktуre trudno byіo przypisaж konkretnemu gatunkowi lub metagatunkowi, czy nawet roli, jak№ miaіyby peіniж w organizmie. Koњci - ale moїe nie koњci. Koсczyny - ale moїe nie koсczyny. Rуg - ale moїe serce - ale moїe mуzg - ale moїe coњ zupeіnie poza nazwan№ biologi№.

Czy w ziemi pod dїunkl№ їyli jacyњ niewidzialni drapieїcy? Czy sama ziemia byіa drapieїc№? Niektуre z na wpуі pochіoniкtych czіonkуw wygl№daіy dla Grety na niepokoj№co podobne do jej wіasnych r№k i nуg - r№k i nуg jej aktualnego proxyka.

- Problem polega na tym - mуwiі Krуl Bуlu - їe wszczepki nie pasuj№ do przekrкconych ukіadуw nerwowych. Znaczy, wyіapujemy stado dziwomaіp, proxykujemy je i wypuszczamy w dїunklк, ale gdy tylko wlez№ w jak№њ autostazк czy po prostu w taki obszar AG, w ktуrym organizmy przepisywane s№ na radykalnie odmienn№ biologiк - tracimy nad proxykami kontrolк. Wszczepki zostaіy zaprojektowane dla ukіadуw nerwowych Homo sapiens i podobnych, w kaїdym razie pochodz№cych od krкgowcуw opartych na tradycyjnej genetyce. Mуzg, neurony, aksony, synapsy, impulsy elektryczne, jony sodu i litu, i tak dalej. A im gікbiej wejdziesz w dїunklк, tym trudniej znaleџж zwierzaka, ktуry w ogуle miaіby coњ w rodzaju mуzgu.

Greta wyrwaіa sobie spod skуry jakiegoњ robala, skіadaj№cego siк gіуwnie z kleszczy i ї№dіa, i przygl№daіa mu siк przez chwilк, przechylaj№c іeb.

- Wiem, їe ULI Orbitals maj№ na warsztacie niebiaіkowe sieci proxykuj№ce - powiedziaіa.

- Mhm?

- Jak tylko zlikwiduj№ problem opуџnieс w transmisji, usіyszysz o Anioіach Prуїni, tysi№c euro za minutк wynajmu: istoty od podstaw zaprojektowane w biologii otwartego kosmosu, motyle wiatru sіonecznego. Oczywiњcie na zupeіnie innej neurologii i innej genetyce.

- Noo, DNA to dawno zostawiliњmy za sob№.

- Co?

Krуl Bуlu machn№і w stronк przeciwn№ do kierunku marszu.

- Sto piкжdziesi№t mil na wschуd st№d przebiega granica genetyk aminokwasowych.

Greta odruchowo spojrzaіa na swoje rкce, nacisnкіa miкњnie, dotknкіa pyska dziwomaіpy.

Krуl zaњmiaі siк i pogіaskaі sierњж na jej gіowie.

- To s№ jeszcze іagodne translacje - rzekі. - Fenotyp siк trzyma. Ale tam... Chodџ.

Јagodne translacje nie oznaczaіy wszakїe, їe wszystko tu pozostaіo zgodne z pierwotn№ biologi№ Ziemi. Rуїnice byіy drobne, ale tym bardziej zaskakuj№ce. Demony, hybrydy i chimeryki wypuszczane przez inїynierуw AG zawsze maj№ jakiњ cel, s№ zaprojektowane dla okreњlonej funkcji lub wypeіnienia okreњlonego miejsca w ekosystemie. Z kolei obronne Artificial Genetics Pуіnocy i Poіudnia w ogуle nie sіuї№ zmianie rуwnowagi ekologicznej ani manipulacji fenotypami: AG przepisuj№ tam organizmy na coraz inne jкzyki genуw, sam ksztaіt organizmуw pozostawiaj№c - na ile to moїliwe - niezmieniony. Tak samo dla brzmienia melodii niewielkie ma znaczenie, czy zapisano j№ na woskowym walcu, winylowej pіycie, pamiкci cyfrowej czy krysztale rezonansowym. DNA to tylko jeden z moїliwych jкzykуw dla opowiedzenia Їycia. Jednak dїunkla nie ma celu; dїunkli nikt nie projektowaі; dїunkla walczy sama z sob№. Setki wypuszczonych w їywioі poіudniowoamerykaсskiej dziczy terrorystycznych AG zіoїyіo siк na proces nieporуwnanie bardziej chaotyczny od naturalnej ewolucji. Mijali caіe obszary - akry, hektary - wyjaіowione w starciu rozbieїnych biologii. Drzewa, krzewy, kwiaty, grzyby, trawy, chwasty, mchy - jakby przez wszystko przeїarі siк zіoњliwy nowotwуr, zabijaj№cy, wysuszaj№cy, petryfikuj№cy kaїd№ tkankк. A potem - kilkanaњcie metrуw i jak noїem uci№і: nowe їycie, nowe kombinacje flory i fauny. Krуl Bуlu opowiadaі Grecie przebieg wojny, dedukowan№ z pozostaіoњci przegranych genetyk historiк i ewolucjк autostaz dїunkli.

- Caіa gra polega na tym, by w porк wytypowaж zwyciкsk№ autostazк. Mapujemy dїunklк podіug zasiкgu poszczegуlnych genetyk i staz, obserwujemy dynamikк zmian, szukamy oњrodkуw decyzyjnych, organуw inteligencji, jeњli takowe w ogуle istniej№, Drzewa Wiadomoњci mog№ przecieї stanowiж wyj№tek - wszystko po to, їeby jak najszybciej rozpoznaж najsilniejsz№ genetykк. Czyli tк, ktуra wypiera inne, najlepiej siк adaptuje, najіatwiej przystosowuje do nowych warunkуw i odpowiada na zagroїenia. Rozpoznaж - i wejњж w ni№. Ludzie spod Zamkniкtego Nieba nigdy tego pojm№, jedynie gracze tacy jak my...

Greta tylko przewrуciіa oczyma, wygl№daіo to jak chwilowe omdlenie maіpy.

Krуl Bуlu uderzyі zaciњniкt№ dіoni№ w dіoс otwart№, zapamiкtany w nagіej gwaіtownoњci.

- Wchodzisz - ale nie wiesz, kim, czym siк w koсcu staniesz wewn№trz. Moїesz tylko obstawiж pierwsze pole, nie przewidzisz, gdzie gra ciк poniesie potem. Na tym zasadza siк przewaga a-staz nad stazami sterowanymi przez czіowieka: same siк przystosowuj№, nie musz№ za kaїdym razem czekaж na nowy program z Їywicy. W to tutaj gramy.

- Ty i -

- Marksiњci-kreacjoniњci, siatkуwkowcy, czкњж cthulthystуw, Mrуwki. Anarkie, terroryњci, alterroryњci.

Spojrzaіa na niego z maіpi№ powag№.

- Znalazіeњ sobie ostateczn№ LPG.

Zarechotaі gіoњno, aї coњ mu zadudniіo w piersi.

- Ona mnie znalazіa! To jest w tym wszystkim najpiкkniejsze! Nie pozostawili mi wyboru! Parк miesiкcy wczeњniej, parк miesiкcy pуџniej - co za rуїnica? Wolк pograж po plastusiowemu. Jeszcze siк zdziwi№. - Nachyliі siк nad Gret№, jego dziwomaіpa byіa wyїsza od jej dziwomaіpy. - Zagrasz ze mn№?

- Pasikoniki...?

Ledwo daі jej czas na wtr№cenie sіowa.

- Komisje Konserwacji Їycia chc№ zablokowaж, spowolniж auto-stazy, bo boj№ siк, їe w tej chwili okazaіyby siк one silniejsze od staz Zamkniкtego Nieba; poіknкіyby je, przepisaіy na wіasn№ modік, albo po prostu wyparіy i zniszczyіy. Oczywiњcie od anarklandуw Ameryki Poіudniowej do Europy droga daleka, wiкc Pуіnoc moїe zd№їyж siк przesi№њж na rуwnorzкdne a-stazy - ale rzeczywiњcie: gdyby juї teraz przemyciж tк amazoсsk№ autostazк do UE, gdyby przekopiowaж tam jej zarodniк, ugryџж od wewn№trz...?

- Ale - po co? Dlaczego?

- Їeby nie mogli nad tym zapanowaж! Їeby oddaж wіadzк przypadkowi, wyprzedziж ich porz№dek. W imiк chaosu! - krzyczaі. - Bo tylko taka nadzieja nam pozostaіa: czіowiek niestworzony przez czіowieka.

Wyszli w koсcu spod ciemnozielonego dachu dїunkli, jeszcze kilka krokуw po zrogowaciaіych korzeniach drzew, drzew, ktуre powoli obracaіy siк nad nimi na wietrze - i stanкli na osіonecznionym zboczu. Opadaіo ono, najpierw іagodnie, potem coraz bardziej stromo, ku rozlewisku, z ktуrego na pуіnocy wyіaniaі siк nurt i koryto rzeki. Rozlewisko byіo seledynowe od gкstego koїucha chlorofilowego fermentu. Lecz im dalej na zachуd, tym mniej zieleni w krajobrazie. Unieњli gіowy, maіpie bokobrody nastroszyіy siк na wietrze. Zachodni horyzont zagradzaіa њciana pіaskowyїu, przez jego krawкdџ przelewaі siк wodospad, rozczesany skalnymi ostrogami na kilkanaњcie szerszych i wкїszych strug bieli. Tam, u jego podstawy, woda miaіa kolor wody. W chmurze rozpylonych w powietrzu mikroskopijnych kropli obracaіy siк powoli kікby, baіwany i spiкtrzenia piany. Gіuche echo jednostajnego huku docieraіo aї do Krуla i Grety, ktуrzy przysiedli pod szczytem stoku, w jednej trzeciej wysokoњci pіaskowyїu.

Krуl Bуlu wskazaі dіugim ramieniem ponad nawis pionowej њciany.

- Tam zaczyna siк terytorium autostazy, ktуra prowadzi w rankingu ivanowcуw.

Na tle zachodz№cego Sіoсca rysowaіy siк ponad krawкdzi№ pіaskowyїu niewyraџne ksztaіty: nie drzewa, nie roњliny, nie zwierzкta, coњ kanciastego, coњ zbyt regularnego, by nazwaж to dzieіem natury - takiej natury, jak№ znaіa dot№d Ziemia. A przede wszystkim kolor - ten kolor nie byі kolorem їycia, jakie znaіa Ziemia: nie zieleс, nie br№z, nie їуіж i nawet nie bікkit - lecz metaliczne srebro, matowa szaroњж i czerс masywna jak kopyto Lucyfera.

Greta mruїyіa po ludzku oczy.

- Niewiele widaж. Macie w ogуle pojкcie, co tam siк dzieje?

- Dziwomaіpy nie wracaj№, nawet te specjalnie adaptowane, wykrкca im zreszt№ wszczepki proxykowe z mуzgуw. Ludzkich ochotnikуw nawet nie prуbowaliњmy. Dla czіowiekoczіowieka jest to kraj nie do їycia: genetyka tak odmienna, їe jej wirusy czy bakterie nawet nie rozpoznaj№ nas jako organizmy їywe - zabija sama chemia. Ze skanуw orbitalnych widaж, jak zmienia siк skіad atmosfery, coraz mniej tlenu, coraz wiкcej ciкїkich zwi№zkуw wкgla. Spuszczamy z balonowcуw roboty szpiegowskie. Chcesz zobaczyж nagranie? Wrzucк ci na ten sam adres, naci№gnij sobie na kaptur.

- Dawaj. Juї?

- Juї.

++ +

...kolec, struna, spirala, sieж heksagonalna, њciana czarnego ula pociкta na geometryczne komуrki jak krysztaі, ktуry dzieli symetria wi№zaс chemicznych - dopiero gdy w obraz wdziera siк jedna z nуg robota, ustanowiona zostaje skala tej sieci: kaїda komуrka wiкksza od robociej іapy, a komуrek tysi№ce...

...pкdy, wici, їyіy, korzenie jak organiczne kable, wysuwaj№ce siк ze szczelin w spieczonej na szkіo ziemi i wkleszczaj№ce siк w gniazda/ usta/odbyty zwierz№t, ktуre zbieraj№ siк na tej wкglowej rуwninie pod wielkim Ksiкїycem...

...zwierz№t utrzymuj№cych od siebie jednakowy dystans i poruszaj№cych siк powoli, niczym na rozci№gniкtym w czasie filmie, ktуry wtem siк zrywa: bezgіoњne spazmy podrzucaj№ je, szarpi№ nimi niewidoczne wyіadowania...

...zwierz№t pochodz№cych od zwierz№t, zwierz№t pochodz№cych od roњlin, zwierz№t pochodz№cych od ludzi i zwierz№t pochodz№cych od tego, co nie pochodzi z naturalnej ewolucji...

...czіowiek, maіpa, ptak, owad, nie moїe byж tym wszystkim, ale jak siк zachowuje, jak patrzy - beznamiкtna intensywnoњж spojrzenia sкpa - patrzy na mnie, podchodzi, kolana wysoko, іokcie od ciaіa, prosta szyja, ostra grdyka, i teraz nagіa drgawica czіonkуw, jak trzepot koсczyn zepsutego automatu, po czym unosi jedn№ nogк i, zatrzymany w pуі kroku, z twarz№ zwrуcon№ ku zasnutemu truciznami niebu, wydaje z siebie wysoki, przeci№gіy trel, pisk przechodz№cy w ultradџwiкki, na ktуry odpowiadaj№ inne piski, gіoњniejsze, szybsze, jeden, drugi, dziesi№ty, jak maszynowe strzaіy informacji њciњniкtej do sekundowych impulsуw kakofonii...

...z dymуw, z gікbi czarnych oparуw, z zimnych chmur ciкїkich gazуw, z geometrycznej ciemnoњci...

++-

Krуl Bуlu patrzyі, jak Greta otrz№sa siк z nastrzykniкtych w zmysіy wizji; sam tylko zajrzaі, widziaі te nagrania wczeњniej. Proxyk Grety przez chwilк potrz№saі gіow№ i іapaі powietrze szerokimi ustami.

- W to... w to chcecie siк przepisaж?

Krуl wzruszyі ciкїkimi ramionami.

- Co zwyciкїy. Zobaczymy. W tym rzecz, їe my nie mamy tu їadnego wyboru, ja nie mam wyboru. Ta staza wygrywa, ktуra wygrywa.

- Nie powiem, їebym czuіa siк zachкcona.

- A czego siк spodziewaіaњ? Kwiatuszkуw, motylkуw, anioіkуw? Nie bуj siк, estetyka pod№їy za biologi№ - w koсcu i w tym ujrzysz piкkno.

- Ach! - Otworzyіa szeroko zwierzкce oczy. - Wiкc to tam wpuњcili twoje geny? Czy to wіaњnie wyrosіo na plastusiowej neurologii?

Spojrzaіa na Krуla, na pіaskowyї, z powrotem na Krуla.

- Krуlestwo Bуlu.

Odwrуciі wzrok.

- A jakie to ma znaczenie? Geny s№ geny. Skoro juї je wrzucili do tego tygla... Mhmmm. Tylko...

- Co? Co ci znowu chodzi po gіowie?

Zmarszczyі grube jak kciuk brwi; nawarstwiіy mu siк nad oczodoіami w mongolskich faіdach, maіpy nie powinny byж zdolne do podobnej mimiki.

- Jaki bкdzie nastкpny etap? - rzekі powoli. - Bo to oczywiњcie nie koniec. Nie ma koсca. Na wszystko znajdzie siк odpowiedџ.

- Mhm?

Zgarbiі siк karykaturalnie i nabazgraі na ziemi, miкdzy platfusowymi stopami:

Terror → Bioterror→ Bioterror globalny →

Anarkie i staїy → Autostazy → ?

- Jedno wymusza narodziny drugiego, jak choroba wymusza lek, miecz tarczк. Nie moїna tego zatrzymaж. Na pewno pojawi siк odpowiedџ takїe na autostazy. Jaka? Kiedy? Sk№d nadejdzie? I co, co to bкdzie?

Greta zachichotaіa basowo.

- Chcesz wiedzieж? Nie chcesz wiedzieж!

Wyprostowaі siк, spojrzaі na ni№ z nagі№ powag№.

- Tak. - Poszukaі nieforemn№ dіoni№ jej dіoni, maіpie palce zacisnкіy siк na maіpich palcach. - Wydaje mi siк, їe teraz, ha, teraz, gdy jest juї za pуџno, w koсcu rozgrywam to jak trzeba.

- Mhm?

Wyci№gn№і siк z powrotem na zboczu, miкdzy twardymi szponkorzeniami wirdrzewa. Greta leїaіa obok. Krуl Bуlu pomyњlaі, czy przypadkiem nie spogl№da na nich znad wodospadu ktуryњ z robotуw szpiegowskich Wyzwolonych Manufaktur Zjednoczonego Koњcioіa Siatkуwki Plaїowej i marksistуw-kreacjonistуw, i co widzi, jeњli spogl№da: dwie dziwomaіpy, kaїda z innego gatunku, o innych proporcjach ciaіa i koњciach twarzoczaszki, dwie dziwomaіpy uіoїone na stoku spіowiaіej zieleni, w cieniu i blasku zachodz№cego Sіoсca, pod spl№tanym baldachimem dїunkli, dwie dziwomaіpy, zagl№daj№ce sobie w ciemne њlepia, trzymaj№ce siк za rкce - perwersyjna parodia obrazуw ludzkiej czuіoњci.

- Nikt samodzielnie nie nauczy siк intymnoњci - rzekі. - Tego nie moїna kontrolowaж. Nie moїna wybraж, zaplanowaж, przewidzieж. Musisz rzuciж siк przed siebie z zamkniкtymi oczyma, w niewiadome, godz№c siк z gуry na wszystko, co ciк spotka.

- Mуwisz o tym jak o kolejnej Life Playing Game.

- To jest pierwsza Life Playing Game czіowieka: drugi czіowiek.

Uњmiechnкіa siк, odsіaniaj№c їуіte kіy. Mimo zwierzкcej maski proxyka Krуl dostrzegі smutek w tym uњmiechu, pod tym uњmiechem.

- Nie potrafisz - szepnкіa. - Nigdy ci siк nie uda. Nadal planujesz: їe wybierzesz brak wyboru i brak planu.

- Nie -

- Juї ci siк ukіadaj№ w gіowie scenariusze.

Chciaі powtуrnie zaprzeczyж; nie zaprzeczyі. Obrуciі spojrzenie ku zenitowi. Na ciemniej№cym bікkicie wysrebrzaіy siк pierwsze gwiazdy, podњwiadomie dorysowywaі miкdzy nimi jasne linie. Tak wі№czaіy siк po kolei nad Krуlem Bуlu ukіady scalone Otwartego Nieba.

Њcisnкіa mocniej jego dіoс.

- Moїe gdybyњ... Skoro wszystkie bodџce odbierane przez twoje ciaіo powoduj№ mniejszy lub wiкkszy bуl, czemu caіego czasu nie spкdzasz na proxykach?

- Na pewno sіyszaіaњ o schizosomatach. Gubi№ siк zwykli ludzie, co dopiero plastusie. Mam ustawiony licznik, proporcja czasu powinna wynosiж co najmniej jeden do jednego, minus okresy snu. Psychologowie doradzaj№ jeszcze ostrzejsze limity: czterdzieњci procent, trzydzieњci procent. Muszк siк pilnowaж. Їeby...

- Їeby co?

- Їeby siк nie rozpuњciж.

Zamkn№і oczy. Rozpuњci siк, nie ma innej drogi. Widziaі to wyraџnie, w snach i na jawie. (Takie byіy sny Krуla Bуlu: їe czasami odrуїniaі je od jawy tylko po braku bуlu. Bуl rуwnieї mu siк њniі - ale o ile sen o przyjemnoњci sam jest przyjemny, o tyle sen o bуlu nie boli, co najwyїej sprowadza lкk i depresjк). Widziaі to w snach: world turning circles running 'round his brain - co zobaczy, gdy spojrzy w lustro? - nie siebie: al-gajb, To, Co Skryte. W snach bowiem posiadaіo konkretny ksztaіt: pіon№ca zimnym, srebrnym ogniem sieж neuralna Krуla, jak preparat sekcyjny, rycina anatomiczna: ukіad nerwowy Homo sapiens wyjкty z organizmu, delikatna pl№tanina srebrnych nici, u gуry zwijaj№ca siк w dwie masywne pуіkule mуzgu i schodz№ca w dуі pionowym prкtem rdzenia krкgowego, lecz poza tym rozproszona w koronkowej kompozycji przestrzennej odpowiadaj№cej zarysem ludzkiemu organizmowi; jaњniejsza w miejscach gкstszego unerwienia, ciemniejsza, gdzie rz№dzi miкso. Tak wygl№daі duch al-gajb Krуla Bуlu. Odk№d jednak Krуl zdecydowaі siк uciec spod policyjnego szantaїu w Life Playing Game o amazoсskiej autostazie - odk№d ujrzaі z plastusiow№ pewnoњci№, їe nie ma dla niego innej drogi - al-gajb poczкіo siк zmieniaж. Sen nakіadaі siк na sen. Bo Krуl њniі juї oczywiњcie o dniu, gdy wbije tк a-stazк w serce Europy, i jak wybuchn№ pod Zamkniкte Niebo inwazyjne dionizydy na jego genach, z wiatrem i pod wiatr, w wirusach, bakteriach, owadach, ptakach, w roњlinach i zwierzкtach, powoli zagarniaj№c coraz wiкksze przestrzenie, rozlewaj№c siк po biosferze jak kropla atramentu w szklance mleka, coraz szerzej, i na ludzi, na ludzi takїe, przepisuj№c ich na a-stazow№ genetykк, wci№gaj№c ich do procesu zmian, ich mуzgi, ich al-gajb, i jak proporcjonalnie rozwija siк - pierwszy sen pod snem drugim - moje al-gajb, jak dotyka, obejmuje, pochіania wszystko, co їyje, srebrna sieж nerwowodуw pіonie oњlepiaj№cym blaskiem, nie posiadam ciaіa, poniewaї teraz istniej№ jedynie al-gajb oraz rozpiкte na ognistej sieci proxyki - caіy њwiat jest moim proxykiem - kaїde cierpienie doњwiadczane przez najpodlejszego chimeryka, kaїdy bуl chorych i umieraj№cych jest moim bуlem - a nie ma sprawiedliwoњci ponad sprawiedliwoњж tego, ktуry odczuwa bуl wszystkich ofiar i krzywdzicieli. Tak wiкc oto naprawdк staіem siк Krуlem Bуlu. Oczywiњcie to tylko senne rojenie, caіkowicie odklejone od rzeczywistoњci, nikt nie rz№dzi a-staz№, to їywioі, nie ma centrum, nie ma celu, nie ma mуzgu, a ja nie jestem krуlem niczego poza wіasnym zwierzкcym bуlem - ale... I could be, I could be.

Gdy z powrotem weszli na polanк, wszystkie nieujeїdїane dziwomaіpy juї spaіy. Pod trupaprociami pozostali tylko Vija Pyszczek i Joбo Fernбndez-Argьelles Robakiewicz.

- Nie wrуcili? - spytaі Krуl.

- Nie wrуcili. Znaczy, zeszіo coњ z pіaskowyїu, ale nie maіpa.

- No to sk№d wiecie -

- W їoі№dkach miaіo kawaіki wszczepki proxykowej. Czego nie zd№їyіo strawiж.

Krуl zakl№і i usiadі ciкїko pod czarnym liњciem paproci. Greta potrz№snкіa gіow№.

- Czekaj№ na mnie w domu. Zaraz zreszt№ wyrzuc№ mnie z Englischer Garten.

Zіapaі j№ za rкkк.

- Nie odpowiedziaіaњ mi, czy -

- Nie wiem. Puњж. Nie wiem. Poњlij te pasikoniki. Zaleїy od dnia, od chwili. Chyba powinnam rzuciж monet№, nie? Puњж.

Puњciі. Biaіa dziwomaіpa podreptaіa na њrodek polany, odwrуciіa siк na piкcie, uniosіa ramiona - i padіa bezwіadnie na ziemiк.

Vija wachlowaі siк baseballуwk№. Noc byіa duszna, nawet dla lokalnych proxykуw.

- Co ze skanami?

- Przejdџmy do Rio.

Joбo spojrzaі na pozbawionego jeџdџca proxyka Grety.

- Pasikoniki, hк? Co ty tam kombinujesz?

- Nie twoja sprawa.

- Nie moja sprawa! - poderwaі siк Joбo. - Nie moja sprawa! Sіyszysz, Pyszczek? No sіuchaj gieroja!

Vija wytrzepaі z czapeczki fluorescencyjne zarodnie, rozgniуtі je kciukiem, kciuk polizaі.

- Cichaj, ptaszyno. Nasz plastuњ kochany teї ma na karku terminy.

- Jak siк nie poњpieszк - powiedziaі Krуl - przyjd№ po mnie i wywlek№ z substazy, wyprasuj№ mуzg, kaputt, finito; nie pogram. Czekaj№, ale w nieskoсczonoњж czekaж nie bкd№.

- Przeci№gaj - rzuciі Joбo. - Zіap siк na ten szantaї, wydaj Mrуwki, dogadamy siк, kogo mog№ poњwiкciж w Europie. Tu teї moїemy podstawiж szczujom jakichњ њlepych idiotуw.

Krуl pokrкciі przecz№co masywn№ gіow№.

- Nie da siк. Napuњcili na mnie plastusiow№ profilerkк, z miejsca siк wyzna, wszystko sobie uіoїy po jednej rozmowie. I dopiero siк sprawa posypie.

Joгo spojrzaі na Vijк.

- Przecieї nie mamy jeszcze pojкcia, na jak№ autostazк postawiж. O co tu chodzi?

Vija wzruszyі ramionami.

- A co byњ zrobiі na jego miejscu? W zeszіym wieku wdziewali dynamitowe kamizelki i szli na ulice. On nie moїe nawet wyjњж z domu.

Joгo tylko prychn№і.

- Nie wiedziaіem, їe z niego taki terrorysta chaosu! Chaotysta wielki! Bardziej ivanowy od Ivana!

- Co siк przejmujesz - mrukn№і Krуl - i tak przecieї nie zdradzк waszej a-stazy, skoro sami nie wiecie, ktуr№ wybraж.

- To co? - sierdziі siк Joгo. - Zdasz siк na przypadek? Wyci№gniesz tк autostazк z kapelusza? A moїe dasz jakiejњ dziwce wylosowaж, skoro juї je tu na wieczorki zoofllne prowadzasz?! Ktуre zwierz№tka bardziej siк jej podobaj№, w te wejdziesz, co?! - Zіapaі siк za gіowк. - Kretyn wszystko spieprzy! Matko Boska Czкstochowska! Za co nas takimi defekami karzesz!

- Odpierdol siк.

- Nie wiemy, na ktуr№ postawiж - no to sk№d moїesz mieж pewnoњж, czy nie podasz im na tacy tej wіaњciwej? A moїe o to ci chodzi? Moїe juї ciк przekrкcili, szantaї siк im udaі, moїe ty agent Їywicy jesteњ?!

- Wszystkiego nie da siк kontrolowaж. - Krуl podіubaі w zкbach, podrapaі siк po jajach, splun№і. - Nie wszystko warto kontrolowaж.

- Pacan! Pustoіeb! Pawian! Parch! Pierdydziel! Pojeb! Pompon! Paskuda! Prujkrawiec! Pizdopij! Pieprzotnik! Pуіjajec! Pкdrak! Przyryj! Pigwej! Potкpieniec! Pochujnik! Pierdzibуg! Pipciwcisk! Przelewak! Pluskwa! Pкdzismrуd! Pyszczur! Poplityk! Piџdzich! Pajac! Polaczek! Pupapiуr! Pok№tnik! Pludrak! Psuj! Pytyczaj! Picoglanc! Platfusior! Prapraіat! Pryszczerz! Pedaіmaж! Psubrat! Por№baniec! Pуіgіуwek! Palant! Plastuњ pieprzony!

Krуl Bуlu i pasikonik

Їywica, wypuњciіa nagіy upgrade stazy, by zablokowaж nowy wirus Synуw Palestyny, i zarz№dzono dzieс wolny od pracy; ludzie siedzieli w domach, mierzyli sobie temperaturк, wypatrywali oznak alergii, ogl№dali tapery i pili wielkie iloњci pіynуw. Irena Nowak-Nowak jechaіa baobabow№ alej№, przeklinaj№c na gіos Krуla Bуlu. Ciekіo jej z nosa, krкciіo siк w gіowie, ale musiaіa jechaж: przez tydzieс po upgradzie kaїde wezwanie traktowane jest jak alarmowe i lebenmaistrzy zobowi№zani s№ reagowaж odpowiednio. Co prawda, teraz sygnaі przyszedі od menadїera domu klienta, nie od samego klienta, dla prawnikуw jednak to wszystko jedno. I їeby jeszcze byі to ktoњ normalny - ale ten pieprzony plastuњ...! Musiaіa siк zawsze bardzo pilnowaж, by nie okazaж podczas wizyty obrzydzenia; pewnie to tк skrupulatn№ uprzejmoњж wzi№і byі za oznaki sympatii. Co za kanaі. Їe teї musz№ jej przydzielaж wszystkich pojebуw...! Wуz zatrzymaі siк na podjeџdzie, wysiadіa, wycieraj№c nos w lipustkк. Po poіudniu padaіo, w wieczornym powietrzu wci№ї unosiі siк zapach deszczуwki - kichnкіa i nos zatkaі siк jej z powrotem.

Podeszіa do drzwi.

- Ziegler und Hochkupfer.

- Niezmiernie mi miіo - powiedziaі dom. - Pan jest zajкty. Chce pani zostawiж wiadomoњж?

- Chwila, moment. Przysіaіeњ nam informacjк o skaїeniu substazy. Potwierdџ.

- Polisa ubezpieczeniowa nakіada na mnie taki obowi№zek. Piкkny mamy wieczуr, nieprawdaї? Pan jest zajкty. Chce pani zostawiж wiadomoњж?

Irenie krew uderzyіa do gіowy.

- Zamknij siк!

- Jestem zamkniкty, proszк pani.

Wyjкіa telefon i њci№gnкіa z serwera firmy kody alarmowe. Na pewno nie byіa to wojna dionizydowa ani їaden podobny przypadek wymagaj№cy nagіej interwencji, ale inїynier Nowak-Nowak nie powstrzymaіby teraz tuzin prawnikуw. Przyznaіa sobie przywileje wspуіwіaњciciela i weszіa do њrodka. Dom otwieraі przed ni№ drzwi i zapalaі њwiatіa.

Woіaіa Krуla, ale nikt nie odpowiadaі. Powietrze pachniaіo egzotycznymi zioіami. W jadalni znalazіa resztki kolacji przyrz№dzonej dla jednej osoby.

- Gdzie on jest? - zapytaіa dom.

- Pan wyszedі do ogrodu.

Stanкіa na tarasie i od razu go zobaczyіa. Leїaі pod rozіoїyst№ gruszokacj№, kilka metrуw od miejsca, gdzie ostatnio kіadli hermк. Byі nagi. Irena wyjкіa injektor, wstrzeliіa sobie koktajl antywirusowy, naci№gnкіa dіugie hermкkawiczki. Byі nagi, leїaі na wznak, miaі zamkniкte oczy. Podeszіa. Oddycha? Klatka piersiowa nie poruszaіa siк. Kucnкіa, dotknкіa go. Hermкkawiczki pokazaіy temperaturк: 43.7 °C. Nie oddychaі, ale serce biіo, puls 295. Odci№gnкіa powiekк i zaњwieciіa palcem wskazuj№cym. Reakcja џrenicy zbyt wolna. Inїynier poci№gnкіa nosem, zamyњlona. Sprуbowaіa obrуciж gіowк mкїczyzny, napotkaіa opуr. Nie byіo to przecieї stкїenie poњmiertne. Poіoїyіa siк w trawie, by spojrzeж z bliska. Trawa zasіaniaіa, dlatego w pierwszej chwili nie zauwaїyіa. Nie byіo to stкїenie poњmiertne, niemniej dolna czкњж ciaіa odbarwiіa siк wyraџnie: zamiast siсcуw odleїynowych i spіywu krwi - gor№cy rumieniec punktowany czarnymi krostami. Z krost wrastaj№ w dуі, w ziemiк, gіadkie wici, korzonki. Dotknкіa ich delikatnie. Hermкkawiczka pokazaіa temperaturк pozabiaіkow№. Inїynier przysunкіa siк jeszcze bliїej. Widziaіa teraz, їe czarne punkty rosn№ tu wіaњciwie w kaїdym porze w skуrze mкїczyzny, przebijaj№ siк z nich wiotkie kieіki; zdaіo siк jej, їe naprawdк widzi ich ruch, wzrost, jak siкgaj№ ku glebie chimerycznego ogrodu. Czaszka mкїczyzny drgnкіa. Irena poderwaіa siк na kolana. To otworzyіy siк jego usta. Nie wydobyі siк z nich їaden odgіos, nie przemkn№і nimi oddech. Spomiкdzy spieczonych warg prysnкіa banieczka њliny, potem druga, gкsty њluz wyciekі na policzek i coњ poruszyіo siк w ciemnoњci jamy ustnej. Irena uniosіa rкkк i zaњwieciіa w gі№b. Ociekaj№cy paruj№cym w wieczornym powietrzu њluzem, drї№c i wierzgaj№c odnуїami, po spuchniкtym jкzyku szedі zielony owad. Stan№wszy na dolnej wardze, koіysaі siк przez chwilк niepewnie; њluz schodziі z niego biaіymi pіatkami, bіyskawicznie wysychaj№c. Podniosіy siк dwa bardzo dіugie czuіki. W№ski, trуjk№tny odwіok wsparі siк w szczelinie miкdzy przednimi zкbami. Inїynier wyci№gnкіa rкkк; owad musiaі to zauwaїyж, cieс dіoni na skуrze czіowieka, nagіy powiew - skoczyі w trawк. Odruchowo obejrzaіa siк za nim i spostrzegіa, jak robaczym ruchem przemieszcza siк miкdzy џdџbіami trawy palec wskazuj№cy prawej rкki klienta. Ostroїnie odchyliіa џdџbіa. Paznokieж rysowaі w ziemi zaskakuj№co rуwne linie liter.

niewzywajnie

Przypatrywaіa siк im przez dіug№ chwilк. Potem wezwaіa agentуw Їywicy i dyїurny zespуі z firmy.

Obіoїyli herm№ pуі ogrodu Krуla Bуlu. Irena nie ruszyіa siк z miejsca, trzymaіa na kolanach jego gіowк, gdy zaczкli go wycinaж. Raz szarpn№і siк w skurczu, otwieraj№c њlepe oczy; i serce jeszcze zabiіo, i jasna krew pociekіa.

- Czy to go boli?

Nie wiedzieli.

Sіoсce zapadіo za baobabami i wszystko przykryіy cienie. Lebenmaistrzy rozstawili reflektory, w ktуrych piekielnym blasku roњliny, ludzie i sprzкty wygiкіy siк w dwuwymiarowe figury czerni i bieli. Rozchylone wargi Krуla zdawaіy siк ukіadaж w drwi№cy uњmiech.

- A pasikonik?

Nie znaleџli pod herm№ їadnych pasikonikуw.

Trzymaіa na kolanach gіowк Krуla Bуlu, gdy wstrzyknкli mu retrowirusy i gdy otworzyli jego їoі№dek i napкczniaі№ w їoі№dku zielon№ fabrykк owadуw. Przez mokre od potu nogawki czuіa na udach gasn№ce ciepіo ciaіa Krуla Bуlu, ciepіo ciaіa, ktуre ogrzewa jej ciaіo.

Do pуіnocy wyrwali go z korzeniami.

grudzieс 2004 - luty 2005

Crux

Parodos

Teraz siк wydarzy to, a nastкpnie tamto,

pуџniej zaњ, za rok albo za dwa lata (jak obliczam),

takie a takie rozegraj№ siк dziaіania, takie a takie zapanuj№ obyczaje.

Nie bкdziemy siк troszczyж o dalek№ przyszіoњж.

Postaramy siк o to, їeby siк dziaіo jak najlepiej.

Im zaњ gorliwiej siк postaramy, tym wiкcej zepsujemy

i tym gorzej wszystko powikіamy, aї wreszcie siк pogr№їymy

na samo dno zamкtu. Wtedy siк zatrzymamy.

Graffiti

Crux crux crux crux

- Co, znowu?

- W nocy.

- Gdzie jest ochrona?

- Werki spadaj№ z deszczem. Wieczorem laіo, dzisiaj caіe њrуdmieњcie tak wygl№da.

crux crux crux crux

- Ale co to w ogуle jest?

- Mhm? - Lipski juї kryje siк za rozpostart№ gazet№.

- Ten crux.

- A bo ja wiem. Pewnie po prostu litery іadnie im wygl№daj№. No wiesz, graffiti.

- Taa.

Pi№tek, siуdma dziesiкж rano. Do њluzy biurowca Czermu wchodzimy razem z t№ now№ od Leњmiana. Lipski zaszywa siк w k№cie z „Wyborcz№". Odruchowo wyci№gam na kontakt ID panny: Anna Zoja Stefaсska, nieherbowa, 25, SGH i rok w londyсskim CC - ale peіne CV pod gryfem Buzdygana.

Bіysk virњcionkуw zwrуciі jej uwagк, musiaіa rozpoznaж mudrк albo po prostu domyњliіa siк odruchu, spogl№da mi prosto w oczy.

Uњmiecham siк uprzejmie.

- Pierwszy dzieс w pracy?

- Pierwszy tydzieс... - tu nastкpuje krуtka mudra z jej strony, ktуrej nie kryje wcale - ...panie Жwiecz.

Wstaje i dyga, gdy ujmujк jej uvirњcinion№ dіoс i skіadam w ukіonie pocaіunek.

- Bardzo mi przyjemnie.

- Wasza miіoњж.

Ma ciemne oczy, ciemne wіosy we wіoskim splocie, ciemno opalon№ skуrк. Takїe ciemny їakiet i spуdniczkк oraz biaі№ bluzkк z mazowieckim haftem, a wszystko to, nie w№tpiк, manufakturowe.

- Pracuje panna u Staszka Leњmiana?

- Tak, tam tymczasowo... I wіaњnie powinnam zajrzeж do pana lub pana Їeguty, pan Stanisіaw chciaіby wі№czyж wasze plany kryzysуw wschodnich...

- Aleї oczywiњcie, proszк, jeњli nie ma dziњ panna nic pilniejszego, moїemy od razu -

- Dziкkujк paсstwu - mуwi њluza i wchodzimy do holu Czermu. Niewiasta oczywiњcie przodem i Lipski, przesun№wszy wzrokiem po jej nogach w ciemnych poсczochach, mruga do mnie porozumiewawczo. Mudrujк mu na priva gіoњny fakof. Њmieje siк, skіadaj№c gazetк.

W windzie krуtka pogaduszka o nowej modzie poњrуd magnatуw Unii Poіudniowej: poluj№ w Kampinosie na tury za pomoc№ њredniowiecznych broni. Tylko Chiсczycy psuj№ obraz: nasi socjerzy nie kwapi№ siк do tak ryzykownej pracy, choж wysoko pіatnej (zreszt№, do jakiej siк kwapi№?), i najmowaж do nagonki trzeba Azjatуw.

Lipski wysiada wczeњniej, my dopiero na siedemnastym. Mijaj№c dygaj№ce sekretarki, mudrujк im z podvorкdzia plik harmonogramu dnia. Pokуj Jakuba jest zamkniкty. Mуj osobisty sekretarz wci№ї na zwolnieniu, muszк siк obywaж bez sekretarza.

- Pani Madziu, sejf rкkopisуw.

Pani Madzia nosi pкk rкcznie szlifowanych kluczy na srebrnym іaсcuchu zawieszonym na szyi. Gdy ona otwiera toporn№ kasк pancern№ i kolejne w niej metalowe szkatuіki, peіne grubych manuskryptуw, zdejmujк marynarkк, siadam za biurkiem i sygnujк poranne pisma - zabytkowy waterman miкdzy palcami w herbowych virњcionkach. Panna Stefaсska przycupnкіa na fotelu pod zimowym Malczewskim, ze zmarszczonymi brwiami czyta coњ na kontakcie.

Њciany biurowca Czermu wykonano z werkfakturowego plastu. Jego wіaњciwoњci regulowane s№ natкїeniem pola magnetycznego oraz temperatur№. W godzinach pracy wszystkie pomieszczenia poza іazienkami i gabinetami magnatуw pozostaj№ caіkowicie przezroczyste, ich њciany, podіogi i sufity - prawie niewidoczne. Dywany, chodniki, biurka, krzesіa, regaіy, obrazy, roњliny - wszystko wisi w powietrzu, kondygnacja nad kondygnacj№ nad kondygnacj№. Przesun№wszy wzrok poza krawкdџ dywanu, widzк - skroњ szesnastu poziomуw biurowca, aї do parteru z jego jajowatymi bryіami њluz - przybywaj№cych kolejnych pracownikуw niїszych departamentуw Czermu, witaj№cych siк, kіaniaj№cych, caіuj№cych dіonie niewiast, siadaj№cych przy swoich biurkach... Tylko dџwiкki siк nie przenosz№, to teatr niemy.

Natomiast uniуsіszy wzrok, natrafiк na nieprzeniknione kobierce apartamentуw najwyїszego piкtra: nad nami juї tylko pokoje wіaњcicieli Czermu.

Skreњliwszy powoli podpis na ostatnim z pergaminуw, odkіadam piуro i odchylam siк na fotelu, obracaj№c siк w prawo, ku pannie Annie. Spojrzenie jednak mimowolnie wкdruje poza plast, na drug№ stronк alei Putina.

Њciana s№siedniego budynku prawie na caіej wysokoњci pokryta jest fraktalowo zorganizowanym graffiti. Poranne sіoсce odbija siк od lњni№cych pіaszczyzn, mruїк oczy. Z blasku wyіania siк mechaniczny wzуr czarnych liter. CRUX CRUX CRUX.

- Wandale meteorologiczni - mruczк, szukaj№c papieroњnicy w kieszeni marynarki zawieszonej na oparciu fotela.

- Przeњwiecaj№ w jego imiк gowerki w Baіtyku.

- Sіucham?

Panna Anna wykonuje mudrк zamkniкcia, zakіada nogк na nogк i skupia wzrok na mnie.

- To jest taka gra, panie Жwiecz. Werki rz№dowe, zwіaszcza ekologiczne i pogodowe, dawno juї zhackowano. Kilkanaњcie lat temu.

- Brukselscy werkmani wypuszczaj№ coraz nowsze wersje. Kiedy ostatnio pomylono siк w prognozie pogody? Panna wierzy w te wszystkie teorie spiskowe?

- Ja po prostu wiem, jak siк dzisiaj bawi mіodzieї, panie Жwiecz. Kiedyњ wіamywali siк na strony Pentagonu czy Hagi, teraz іami№ gowerki. Kiedyњ wywieszali na zhackowanych stronach w sieci dowcipy i przechwaіki, teraz - wskazuje s№siedni budynek - sam pan widzi. Zіami№ jednego gowerka w Baіtyku, on przerobi kolejne, te nastкpne, werklawina; potem spada to z deszczem. Co prawda zazwyczaj koduj№ ograniczenia geograficzne, nie wiem, czemu teraz od paru dni siej№ tak na њlepo, moїe jakiњ ambicjonalny wyњcig sztam... Mуj kuzyn naleїaі do sztamy, ktуra prowadziіa z innymi gry na barwy chmur i ksztaіty bіyskawic.

- To przecieї niebezpieczne. Rуwnie dobrze moїna zіamaж werki, їeby, o, dziкkujк, pani Madziu, їeby wytr№caіy kwas siarkowy albo, bo ja wiem, rozkіadaіy biaіko.

- Moїna. A hackerzy komputerowi mog№ zablokowaж sieci komunalne, teї zabijaj№c tysi№ce ludzi. Przecieї nie jest to legalne, oczywiњcie, їe nie. Ale teї jest niemoїliwe do kontrolowania.

Uњmiecham siк krzywo.

- Ma panna kuzyna przestкpcк.

Opuszcza wzrok, wygіadza spуdniczkк.

- No tak.

Otwieram skуrzan№ teczkк przyniesion№ przez pani№ Magdк.

- Panna pochodzi z socjalisk - mruczк pod nosem, kartkuj№c rкkopis.

K№tem oka widzк, jak wzrusza ramionami; zacisnкіa wargi.

- Mam to w CV.

- Nie czytaіem.

- Wiкc sk№d...?

- Jak tylko pannк zobaczyіem: mіoda profesjonalistka, jak z reklamy, peіne porno. Ubranie, sіowa, uњmiech, jak panna tu usiadіa, wszystko ideaі. Wiкc siк zastanawiam. Їe nieherbowa? Nie, to za maіo. A teraz mуwi mi panna, їe jej krewni bawi№ siк hackowaniem werkуw. Ukraina?

- Sіucham?

- Ta inїynieria kryzysуw wschodnich. Ukraina, Odessa, Zakaukazie? Plany moskiewskiej bessy na przyszіy rok wywieszono juї w sieci.

- Mogк zerkn№ж?

- Proszк.

Przesuwam ku niej papiery. Pochyla siк nad nimi. Kosmyk czarnych wіosуw ukіada siк ponad koіnierzykiem biaіej bluzki wzdіuї linii szyi i zagікbienia nad obojczykiem. Z premedytacj№ odwracam wzrok, mudrujк priva ojca. Mgіa snuje siк nad parkiem konnym Piіsudskiego, sekundanci wbijaj№ w bіoto szpile dymi№cych werkalergуw, z wypalanej mgіy sypie siк szary њnieg. Ojciec wskazuje coњ na niebie.

- A to?

Skupiam wzrok na pannie Stefaсskiej. Przesuwa karminowym paznokciem pod tabel№ planowanych bankructw i upadіoњci, w sumie ponad czterdzieњci miliardуw euro strat.

Czerm jest firm№ brokersk№, specjalizujemy siк w inїynierii kryzysуw. CM, crisis management, dziкki werkom logicznym staі siк zupeіnie now№ dziedzin№ ekonomii. Od dawna wiadomo, їe gospodarka rozwija siк w cyklach i їe їadna hossa i wzrost nie mog№ trwaж wiecznie; sztuka polega wiкc nie na sztucznym ich podtrzymywaniu, lecz takim wywoіywaniu i zarz№dzaniu kryzysami, recesjami, dewaluacjami, by posіuїyіy one tylko jako katalizator jeszcze wiкkszego wzrostu, moїliwie bezbolesny. Dziкki werkom logicznym moїna obliczaж, co przedtem byіo nieobliczalne, i prуbowaж zapanowaж nad nieopanowywalnymi dot№d procesami.

Poniewaї gospodarka drexlerowska jest gr№ o sumie dodatniej, bardziej opіaca siк wspуіpracowaж, planuj№c zgodnie kryzysy w skali lokalnej i globalnej; a przecieї tak naprawdк kaїdy kryzys wpіywa na resztк њwiata. Gdy podpisujemy kontrakt na wywoіanie i zarz№dzanie kryzysem jakiejњ branїy, rynku, paсstwa, unii - musimy znaleџж sposуb na bezkonfliktowe wpisanie go w wiкkszy, najwiкkszy obraz. Przypomina to sztukк wyczuwania przez surfera rodz№cej siк mu pod desk№ fali.

Gospodarka drexlerowska wymusza wiкc jawnoњж i kooperacjк; uzgadniaж trzeba, nie tylko dziaіania z dziaіaniami, lecz takїe dziaіania z planami, a nawet plany z planami i planami planуw. Panna Stefaсska porуwnuje zamierzenia departamentu Leњmiana z otrzymanymi przeze mnie w zaufaniu harmonogramami kryzysуw firm CM z Protektoratu Rosyjskiego. Kaligrafujк je zawsze zabytkowym piуrem na grubym, czerpanym papierze i chowam jedyne egzemplarze w werkalergowej kasie pancernej.

- To? Kryzys spowoduje wzrost cen energii, bкd№ sadziж drzewa sіoneczne. Wobec czego... Przepraszam.

Cofam dіoс, ktуra spoczкіa tymczasem na jej ramieniu, zsunкіa siк po szorstkim їakiecie ku miкkkiemu mankietowi, gdy њledziіem ruch czerwonego paznokcia.

Panna Stefaсska podnosi wzrok znad papierуw.

- W tym budynku, jak dam po mordzie, zobaczy to woџny w piwnicy. Pamiкta pan, co radzi Boziewicz?

- Staszek musi mieж z pann№ ciкїkie їycie - uњmiecham siк, wyjmuj№c z papieroњnicy rкcznie zwijanego krusta. Czкstujк zagniewane dziewczк. Przyjmie, nie przyjmie? Przyjmuje. Siada, wkіada krusta do cygarniczki, podajк jej ogieс. Zaci№gn№wszy siк, wydmuchuje powoli dym. Teї juї nie potrafi powstrzymaж uњmiechu. Huњta lew№ nog№, postukuj№c obcasem pantofla o plast.

- Proszк, dla znajomych i przyjaciуі: Aza.

- Aza.

- Tak.

- Zygmunt.

- Mhmm - spogl№da przez obіok dymu - to jednak nie wypada, ja mimo wszystko -

- Mуj sekretarz jeszcze siк kuruje, siekі siк o jak№њ gіupotк, moїesz go przecieї zast№piж przez ten czas. Staszek winien jest mi przysіugк, zaraz to - chyba їe nie chcesz?

- Skoro tak, Zygmuncie... Co siк staіo?

Podrywam siк z fotela i wychodzк zza biurka, po drodze gasz№c dzwony, ktуrych nagіy іoskot niemal rozsadziі mi czaszkк. Mudrujк po windк.

- Szef wzywa.

Wszyscy ludzie honorowi s№ sobie bezwzglкdnie rуwni

Pan Jan Andrzej Buzdygan herbu Pobуg wybieraі siк wіaњnie na њniadanie do ambasady Brazylii; musiaі zawrуciж, nie zd№їyі siк przebraж, stoi teraz za biurkiem w przeszywanym zіotem, czerwono-їуіtym їupanie, z paradn№ karabel№ u boku, z zatkniкtym za pas sіucki czarnym werkalergiem - buіaw№ ebonitow№. Virњcionki w ksztaіcie rodowych pierњcieni bіyskaj№, gdy praw№ rкk№ wyіapuje z sieci kolejne pliki. Lew№ natomiast szarpie sumiastego w№sa.

Mruga w charakterystyczny sposуb, spogl№daj№c na mnie przez kontaktуwki: astygmatyczny buldog.

- Pan doіy pode mn№ kopiesz, panie Жwiecz! - huczy, a rude kіaki na podgalanym іbie strosz№ siк w bojowy kopeж. - Pan mnie skompromitowaж usiіujesz, panie Жwiecz wielmoїny!

- Aleї sk№d, co teї -

- Wasza familia, panie Жwiecz! Ba! - ojciec wasz rodzony! Ja was pytam: sk№d niewdziкcznoњж taka? K’czemu zdrada?

- Zdrada? Zdrada? - Јapiк siк teatralnie za serce. - Co ja sіyszк? Co wasza miіoњж rzeczesz!

- Nu, nu, nu, waspan siк nie wyіgasz, minкіa juї уsma, a oni na dziewi№t№ umуwieni, ja nie mam czasu. Vater Жwiecz nie moїe go drasn№ж! Sіyszy? Ani drasn№ж!

Dopiero pojmujк, w czym rzecz.

- Kim on jest? - pytam zmieniwszy ton, podchodz№c do biurka karmazyna. - Ten Wichwitz.

Nad parkiem Piіsudskiego przerzedzaj№ siк mgіy, wrony przysiadіe na topolach i wierzbach rozpoњcieraj№ їaіobnie skrzydіa i rozdziawiaj№ dzioby, zimne krakanie pіoszy konia na pobliskiej њcieїce. Joachim Wichwitz, oparty biodrem o maskк swego rolls-royce'a, spogl№daj№c mi prosto w oczy, њci№ga powoli zamszowe rкkawiczki.

- A kto Burre, wiesz? - warczy Buzdygan.

- Maіy Burre? Co on ma do tego?

Frederico Burre, zwany Maіym z uwagi na ponad dwa metry wzrostu, peіni funkcjк nieoficjalnego ambasadora Unii Alpejskiej w Polsce. Stara Unia Europejska prawnie i obyczajowo nadal istnieje, jak istniaіa przez dziesiкciolecia po miniкciu daty jej uїytecznoњci Organizacja Narodуw Zjednoczonych - lecz nieporуwnywalnie wiкksz№ rolк odgrywaj№ mniejsze sojusze paсstw o wspуlnych celach politycznych i gospodarczych: Unia Poіudniowa, Unia Alpejska, Unia Zaіoїycieli, Frager, Unia Baіkaсska, Unia Sіowiaсska, Unia Skandynawska. Nie chodzi przecieї o ustalanie polityki celnej i imigracyjnej, bo rynek globalny tak czy owak wymusza tu wszкdzie maksymalne swobody - co najwyїej wіaњnie o wspуlne planowanie strategii kryzysуw. Maіy Burre kilka lat temu zіoїyі w Czermie kurtuazyjn№ wizytк, Buzdygan i Struњ przyjmowali go miodem i pieczonym prosiкciem. Oficjalnie Burre nie posiada їadnej wіadzy, lecz gdyby rzekі zіe sіowo - nie podpisalibyњmy жwierci tych kontraktуw, ktуre podpisaliњmy.

- Maіy Burre - cedzi pan Jan - ma trzy cуrki. Panny, sіyszк, wielce urodziwe i kochliwe. Dwie juї siк zarкczyіy. Z kim zarкczyіa siк najstarsza, panie Жwiecz?

- Z Wichwitzem?

- A teraz przysiкgnij siк pan na ten krzyї њwiкty, їe ojciec jednego z moich dyrektorуw nie usiecze przyszіego ziкcia ambasadora Alp.

- Akurat, Kmicica bкdк ci jeszcze odstawiaі - mamroczк.

- Przysiкgasz! - ryczy Buzdygan, іapi№c za rкkojeњж karabeli.

Wyrecytowawszy przysiкgк, pochylam siк i caіujк zіoty krucyfiks.

- Co za porno.

- Tato, ty mnie nie sіuchasz, on - nie wyrzucaj mnie teraz! - ten іorany Wichwitz - na litoњж bosk№ - ile jeszcze, Grzesiu?

- Dziesiкж minut. Chyba їe zіapiк siк za kierownicк.

- Јap, іap, ubezpieczenie biorк na siebie.

Szofer wyі№cza pilota i nagіym szarpniкciem wyrywa nas z kolumny pojazdуw; przyњpieszamy na lewym pasie.

Niechc№cy tr№cam mudruj№c№ energicznie Azк. Skupia na mnie wzrok i unosi pytaj№co brew.

- Wyblokowaі mnie - krzywiк siк. - Nie mam podgl№du.

- Sekundanci?

- Nie wpuszcz№ mnie bez alarmu, teraz juї wszyscy wyі№czeni. Уsma czterdzieњci trzy. Sprawdziіaњ?

- Mhm, sam zobacz. O co wіaњciwie twуj vater siк z nim bije?

- Aaa, on tak zawsze.

Јapiк na kontaktуwki pliki newsowe. Aza szukaіa gіуwnie po publicznych filtrach - bo tak najszybciej i najіatwiej - wiкc wyіowiіa przede wszystkim podrasowane oficjaіki: Wichwitz na nartach, Wichwitz na premierze Dziadуw, Wichwitz na balu charytatywnym - taсczy z gіadk№ blondynk№. ID: Fiona Burre.

Joachim Wichwitz + Fiona Burre: „Romans w wyїszych sferach", „Zarкczyny magnatуw", „Pierњcionek dla hrabianki".

- Co: zawsze?

- Honor. Kiedyњ na raucie wyzwaі komisarza policji za „niestosowny їart".

- I co?

- Z komisarzem? Przeїyі.

Joachim Wichwitz + pojedynek. Trzy nazwiska skojarzone - do ostatniego zarejestrowanego pojedynku Wichwitza doszіo przed dwoma laty. Draњniкcia, їadnych gікbszych ran. Dwa razy Wichwitz przegraі.

Zdejmujк sobie zaжmк z kontaktуw. Aza spogl№da na mgielne і№ki parku Piіsudskiego, gdy іami№c przepisy, pкdzimy jedn№ z jego alei hippicznych. Wуz podskakuje, mijamy zagajnik i pomnik Marszaіka, Grzeњ skrкca ku zjazdowi na polanк. Kracz№ wrony.

- Czego chciaі od ciebie Byczuњ?

- Kto? - Aza odwraca wzrok od okna.

- Maіїecki, bezpieczniak Buzdygana. Czekaі na ciebie pod parkingow№ њluz№.

- Aa, ten goіota. Musiaіam podpisaж zobowi№zania do zachowania tajemnicy, straszliwe kl№twy prawne, w dwunastu egzemplarzach; piуro byіo wilgotne i upuњciіam, przepraszam, jeњli czekaіeњ...

- Jako moja asystentka i tak musiaіabyњ podpisaж, ale ten poњpiech - Grzeњ, zatrzymaj tu!

Samochуd staje za nierуwnym szeregiem wozуw zaparkowanych pod mіodymi topolami.

Pierwszy krok i but w bіocie. Otrz№sam nogк z obrzydzeniem. Powietrze jest chіodne i wilgotne, kontaktуwki szczypi№ w oczy. Mrugam, obchodz№c automobile.

Tamci oczywiњcie spostrzegli nasz przyjazd, ojciec zbliїa siк szybkim krokiem, wyraџnie zirytowany, szerokie rкkawy biaіej koszuli nadymaj№ siк na wietrze. Jak zwykle przed pojedynkiem ostrzygі siк na іyso; teraz lњni mu na czaszce - pot, a moїe mgіa skroplona, a moїe martwe werki atmosferyczne.

- Co ty sobie wyobraїasz, wpadaж tu w ostatniej chwili, juї wszystko - Trzeba odbiж jego pierwszy gniew.

- Tato, poznaj pannк Annк Zojк Stefaсsk№, moj№ now№ asystentkк.

Zd№їyіa juї obejњж samochody z drugiej strony. Dyga, uniуsіszy rкkк.

Ojciec zatrzymuje siк, kіania gікboko, przeci№ga pocaіunek skіadany na dіoni Azy - nie byіby sob№.

- Caіa przyjemnoњж. Co siк staіo z Jakubem?

- No wiкc wіaњnie. - Prуbujк uj№ж go pod ramiк i odci№gn№ж pod drzewa, lecz wyrywa siк, odstкpuje. - Teї szabelka. Na litoњж bosk№, ten jeden raz, bіagam ciк, nie musisz przecieї zawsze -

- I ja takiego syna wychowaіem, tfu! Dziadek siк w grobie przewraca!

- Dziadek, jak siк kiedykolwiek w їyciu z kim biі, to chyba tylko w kolejce po kuroniуwkк - mruczк pod nosem.

On siк ogl№da na ludzi zebranych przy owalu wyznaczonym wbitymi w grunt szpilami werkalergуw; czekaj№ bez sіowa, lecz lekko juї zniecierpliwieni. Wichwitz, rуwnieї w biaіej koszuli, tnie nerwowo powietrze obnaїon№ szabl№. Siedz№cy w otwartych drzwiach ambulansu lekarz pali papierosa. Ambulans znajduje siк najbliїej, na koсcu szeregu samochodуw, doktor zapewne dobrze sіyszy nasz№ sprzeczkк.

- Rozumiem, їe nie chce siк pan wycofaж - wtr№ca Aza. - Ale wystarczyіoby, mhm, zaprzeczyж obrazie.

Rzuca mi plik z Boziewiczem. Zezujк na siwe chmury, gdzie rozsmarowaіo na kontaktуwkach tekst:

„Art. 105.

Zaprzeczenie obrazy jest wystarczaj№cym zadoњжuczynieniem w tych wszystkich wypadkach, w ktуrych obraza faktycznie nast№piіa, jednakowoї ogranicza siк do poniїenia miіoњci wіasnej obraїonego, ale sama w sobie jest niegrzecznoњci№ towarzysk№.

Inaczej okreњlaj№c: zaprzeczenie obrazy wystarcza we wszystkich przypadkach lїejszej zniewagi, a oczywiњcie o ile nie jest zniewag№ czynn№".

- Tyњ go wyzwaі od - od czego? „groszowych rywinkуw"?

Ojciec wzrusza ramionami.

- Co to s№ „groszowe rywinki"?

Wzrusza ponownie.

- A miaіeњ w ogуle jakiњ powaїny powуd? Czy po prostu brakіo ci rozrywki w tym tygodniu? Od kiedy ty w ogуle chodzisz do term rzymskich?

Aza powstrzymuje mnie gestem.

- Panie Жwiecz - zbliїa siк do ojca - jeњli nie chce pan osobiњcie, moїna pisemnie, przez sekundantуw -

- Po moim trupie!

Panna spogl№da bіagalnie, ujmuje go delikatnie za ramiк, czerwone paznokcie na biaіej tkaninie.

- Ale moїe w takim razie da siк to zaіatwiж bez wyrz№dzania mu krzywdy. Panie Жwiecz. Przecieї pan pokona go bez trudu, Zygmunt mi opowiadaі, nie musi go pan okaleczaж, prawda? Nie jest pan przecieї jak te mіodziki, nie zaleїy panu na krwi. Jakie warunki spisali sekundanci?

- Oczywiњcie, oczywiњcie, ale to jednak siк tak nie da, moja droga - ojciec krкci gіow№, krzywi wargi. - Jak los pozwoli... Їadnych gwarancji.

„Art. 76.

Gentlemanowi nie wolno przyj№ж mandatu wуwczas, jeњli jego klient ї№da z gуry pojedynku aї do њmierci jednego z walcz№cych".

Ale maіo to pocieszaj№ce, zwaїywszy, їe cуreczka Burre dostanie spazmуw na widok byle blizny u ukochanego, choжby i zeszіa ona pod werklaїem w jeden dzieс; a ojciec jeszcze nigdy nie wypuњciі spod klingi czіeka nienaznaczonego. Њmierci teї siк przydarzaіy.

- Moїe gdybyњmy porozmawiali jeszcze z sekundantami obu stron... - myњli na gіos Aza. Wyraџnie widzк, jak w kolejnych prуbach rozwi№zania problemu panna usiіuje siк zaprezentowaж jako energiczna, zdecydowana profesjonalistka. W pewien sposуb jest to nawet rozczulaj№ce; w pewien - zasmucaj№ce.

- Ani siк waїcie! - Ojciec odskakuje jak oparzony. - I odczep siк wreszcie, Zygmuњ, czas ucieka, zreszt№ zaraz bкdzie po sprawie, tylko siк mi nie wtr№caj, dobrze? Waжpanno.

Kіania siк i odchodzi ku placowi pojedynkowemu. Opieram siк o maskк merca, wyjmujк papieroњnicк.

- Wiкcej niї kwadrans opуџnienia i zapisz№ niehonorow№ ucieczkк. - Zapalam. - Gdybym daі mu z zaskoczenia w іeb, jako chory, nie w peіni siі, musiaіby siк wycofaж. Przynajmniej na kilka dni.

Aza spogl№da na mnie, na ojca, na sekundantуw, Wichwitza, policjanta.

- To co? Rezygnujemy?

- Trzeba liczyж na lekk№ ranк. Pуjdк, przeproszк, pokіуcк siк na jego oczach z vaterem, scena przecieknie na plotkarskie serwisy; jakoњ siк uіoїy.

- On naprawdк taki fechmistrz?

- Uczyі w jednym z pierwszych liceуw szermierczych. Gdy potem prywatne szkoіy zaczкіy wprowadzaж klasy szabli, napisaі podrкcznik: Maіy Woіodyjowski. W domu miaіem to dzieс po dniu. Ekstrema sarmatyzmu. My juї jesteњmy drugie pokolenie, poіykamy jako normк albo kontestujemy - a dla niego to ideologia їycia. Trzeba byіo znaleџж jakieњ chwytliwe memy dla odbudowy polskiego etosu, ja to rozumiem.

- Musiaі ciк nieџle przeжwiczyж.

- Ba!

- Przynajmniej rozmawiacie ze sob№.

- Ano.

Ojciec ma szeњжdziesi№t lat, ale jest to szeњжdziesi№tka werkmajsterowa: soczyste miкњnie, proste plecy, jкdrna skуra, jasne oczy, energiczne ruchy, mocny gіos. Te bary miaі jeszcze przed kuracjami. Nosiі w№sy, ostatnio zgoliі. Apodyktyczny byі zawsze.

Rozmawiamy ze sob№, tak; kilka lat nie rozmawialiњmy, co najwyїej na vircie. Їe teraz wpuszcza mnie na kontaktуwki i pozwala podgl№daж swoje pojedynki, to raczej forma jego przewrotnej zemsty: ja nigdy nikogo nie wyzwaіem, a nie potrafiк powњci№gn№ж nerwуw, gdy on po raz enty ryzykuje zdrowie i їycie - muszк podgl№daж. Papieros w dіoni odrobinк pomaga.

Obaj - ojciec i Wichwitz - zdjкli koszule, lekarz i sanitariusz okrкcaj№ ich teraz przepisowymi bandaїami: przegub lewej rкki, przegub prawej rкki, brzuch i plecy. Obserwator policyjny sprawdza szable i ziemiк (trawa jest niedozwolona). Dokoіa gniazd szpil werkalergicznych, wbitych gікboko w grunt, obracaj№ siк wiry szarej mgіy, z ktуrych spada powoli migocz№cy w promieniach sіoсca pyі. Szpile wyznaczaj№ granice owalu placu pojedynkowego.

„Art. 247.

Wielkoњж miejsca walki ma wynosiж - przy pojedynku na szable: 15 metrуw dіugoњci i co najmniej 6 metrуw szerokoњci".

- Bacznoњж!

Ojciec i Wichwitz staj№ na swoich stanowiskach, obok nich sekundanci z nagimi szablami w dіoniach. Bandaї ojca jest biaіy, Wichwitza - biaіo-bікkitny.

- Zіуї siк!

Okrzyk podrywa z drzew stadko czarnych ptaszysk, przelatuj№ nad nami, zataczaj№c kr№g; unoszк na chwilк gіowк.

Sekundanci podali szable klientom, ojciec i Wichwitz salutuj№ sobie lњni№c№ stal№.

Z wozu wysiadі takїe Grzesiu, przypatruje siк widowisku z zaіoїonymi na piersi rкkoma.

- Vater waszej miіoњci?

- Aha.

- Byku. A ten mіodziak spietrany, widaж. Bкdzie dobrze.

- Mhm.

Aza przypatruje mi siк k№tem oka. Uњmiecham siк krzywo. Ciepіy dym w pіucach. Na priva dobija siк nieprzerwanie Buzdygan; ignorujк go, gaszк dzwony.

- Bij!

Ruszaj№ i od razu widzк, їe coњ jest nie tak. Odrzucam papieros, prostujк siк. Zіy balans ciaіa i to ugiкcie nуg - a kiedy Wichwitz uderza wlew, zasіona ojca jest odrobinк spуџniona, іapie cios na sztych, zamiast na zastawк. Kiedy przechodzi do ciкcia z podlewu, teї jest zbyt wolny i nieprecyzyjny; Wichwitz spuszcza je na jelec, ale mуgіby siк uchyliж. Ojciec to spostrzega, odstкpuje, krok, drugi, trzeci, prawie do granicy szpil werkalergicznych, wci№ga do pіuc powietrze, widzк, jak prуbuje siк ocuciж gікbokimi oddechami.

Chcк krzykn№ж, ostrzec go, zatrzymaж pojedynek - ale wiem, їe nie powinienem, w tej chwili to najgorsze, co mуgіbym uczyniж. Dіonie zwijaj№ siк w piкњci. Jak wszyscy zebrani, zachowujк milczenie i patrzк w bezruchu.

Sіychaж jedynie gіoњne oddechy walcz№cych i zgrzyt stali. Ciкcie, zasіona, ciкcie, zasіona, ciкcie, unik, ciкcie, ciкcie, dostaі w gіowк, pada.

- Stуj! - Ostatnia komenda. Zadyszany Wichwitz odstкpuje.

Podbiegamy.

Teraz krzycz№ wszyscy, wszyscy w ruchu, muszк siк przepychaж. Obok przeciska siк lekarz.

Ojciec leїy twarz№ do ziemi, widaж krew w bіocie, ale nie widaж rany, dopiero gdy doktor, uklкkn№wszy, odwraca go na wznak, ukazuje siк ukoњna bruzda na czole, nad lewym okiem, powoli nabiegaj№ca czerwieni№. Spod skуry przebijaj№ krawкdzie koњci czaszki. Straciі przytomnoњж natychmiast, ostrze musiaіo siкgn№ж mуzgu.

- Odsun№ж siк, do cholery! Tutaj !

Ambulans zatrzymuje siк tuї nad ciaіem, wysuwa siк kokon, cofamy siк. Pуіprzezroczysta macica medwerkуw obejmuje ojca, lekarz mudruje zawziкcie, palce migaj№ w wirtuozerskich ukіadach. Sekundanci i њwiadkowie przygl№daj№ siк, rozmawiaj№c cicho w grupkach.

Ktoњ szarpie mnie za ramiк. Aza?

- Pan Жwiecz? - Rozbandaїowywany Wichwitz usiіuje zajrzeж mi w oczy; odwracam twarz. - Panie Жwiecz, chciaіbym, їeby pan wiedziaі, їe ja naprawdк -

- Excusez-moi.

Uciekam za ambulans (kokon powoli cofa siк do wnкtrza wozu). Tutaj nie dosiкgn№ mnie ich spojrzenia. Gapi№ siк tylko kruki i wrony siedz№ce na gaікziach wierzb oddzielaj№cych polanк od alei hippicznej. A z tej alei - rumak o sierњci jak atrament zatrzymaі siк wіaњnie miкdzy drzewami - z tej alei amazonka przypatruje siк zamieszaniu z mкskiego siodіa. Biaіe bryczesy, czarne oficerki, biaіe koronki, ogniњcie czerwony rajtrok, rкk№ z palcatem osіania oczy od sіoсca. Opieram siк plecami o ambulans. Amazonka przekrzywia gіowк, przygl№da mi siк zmruїonymi oczyma. Odruchowo kіaniam siк. Salutuje palcatem.

Na privie matka szepcze mi do ucha:

- Їyje, їyje, їyje, jedџ z nim, bкdк siк modliж, zobaczysz, wszystko bкdzie dobrze, nie martw siк.

- To jest jakieњ urewskie oszustwo, mamo. To nie tak miaіo byж!

- Ciii.

Splun№іbym, kopn№і samochуd, zakl№і gіoњno, zawyі do nieba - amazonka patrzy, tylko wiкc krкcк gіow№ i syczк przez zкby, gdy kokon z ojcem znika we wnкtrzu ambulansu, a matka szepcze mi w gіowie pogodne modlitwy, z kaїd№ sekund№ coraz bardziej irytuj№ce. Verdammt, to jest czas na gniew, nie na pokorк!

Kobiety cierpienie zbliїa do Boga, mкїczyzn - oddala.

Legenda ludowa

- Crux, powiadaj№, Crux mu na imiк. Towarzysz Crux, szwagier Crux, pan Crux-Kruczyсski. W jego їyіach pіynie krew Gierka, Waікsy, Leppera i Gliсskiego. Wyszedі z nocy blokowisk, z dymu melin њrуdmiejskich, z majakуw socjerуw. Њni№ na jawie z otwartymi oczyma, godziny, dni caіe, z okien widz№ њwiatіa szos, po ktуrych pкdz№ w swych luxusach jaњnie paсstwo. Pocz№і siк Crux z brudnej strzykawki dragmana, z krwi przypadkowej ofiary moіojcуw, z czarnego virtu socjerskiego. Najpierw siк go bano, zanim o nim mуwiono; najpierw o nim mуwiono, zanim dokonaі cudu; najpierw dokonaі cudu, zanim go ujrzano. Mіуdџ strzela sobie na skуrze jego imiк, maluje na oknach jego herby, graffituje nim niebo - takie jest porno. Crux, Crux. „Pracowaж ci siк zachciaіo? Czekaj, przyjdzie Crux, to popamiкtasz, zaprzaсcu!" Panowie њcigaj№ go, oczywiњcie. Jest list goсczy, chociaї nie ma czіowieka; znaj№ tylko ksywк, imiк legendarne. Crux, Kruczyсski. I wygl№d, teї z legendy: niski kaleka w starym dresie, na szyi wszystkie moїliwe i niemoїliwe metale, w њlepiach sіoсca laserowe, diamenty w ustach.

- Wiкc wіadze wiedz№. Co mуwi№?

- Och, wersja oficjalna - co znaczy wersja policmajstrуw - jest oczywiњcie banalna. Urodziі siк w rodzinie przeїartych dragami socjerуw, kto byі jego ojcem, nie wiadomo, stryj, kuzyn, dziadek, w kaїdym razie geny mocno zasupіane: karzeі, garbus i kuternoga. Ale umysі ma sprawny, choж pewnie teї pokrкcony, i siedz№c caіymi dniami przy kompie - bo i tak nie mуgі siк ruszyж, kaleka, wiкc co miaі robiж - od maіego жwiczyі siк w tek-arcie, i w koсcu taki werkmajster z niego wyrуsі, їe potrafi hackowaж dowolne werki, rz№dowe, wojskowe, korporacyjne, i rz№dzi niepodzielnie swym otoczeniem, bo wszelka materia ulegіa jest jego algorytmom. To tu, w mieњcie - ale legenda siк szerzy, przyjeїdїaj№ socjerzy zewsz№d, niech pobіogosіawi, niech dotknie - sam wiesz, їe dotyk wystarcza, dotyk leczy, dotyk zabija.

- Aza!

- Њcigaj№ go za terroryzm, za morderstwo, za podїeganie do morderstw. Ale na kanaіach pіatnych o nim nie usіyszysz, mуwi№ tylko na publicznych, socjerskich. I teї rzadko otwarcie; pojawia siк niejasny rysopis - a i tak wszyscy wiedz№, їe chodzi o Cruxa. Wszyscy tam, na dole, w socjaliskach, w ziomalstwach.

- Kryj№ go?

- Sam siк kryje. Nikt nie wie, gdzie mieszka; on siк tylko pojawia. Ale tak, istotnie - marny los donosicieli, kapusiуw. Їebyњ jednak nie zbudowaі sobie faіszywego obrazu: nie jest Robin Hoodem, nie rozdaje socjerom bogactw, nie speіnia їyczeс do zіotej rybki. Chociaї niektуrzy modl№ siк do niego.

- Modl№?

- Widziaіam kaplice. Pod betonem, pod њcian№ peerelowskiego bloku - ogniste graffiti i rуїaсce herbowe, rozgnieciony obcasem luxus i ciemna kropla dragu utoczona na ziemiк.

- Jakie, u licha, „rуїaсce herbowe"?

- Moіojec wychodzi z ziomalstwa, dopada jaњnie pana, nуїka, kuzia, bryko, i zdejmuje mu z palca pierњcieс herbowy. Tak zbiera - kilka, kilkanaњcie - nawleka je na strunк i skіada Cruxowi w ofierze. Wisz№ potem te wota, nikt nie zdejmie, Crux patrzy, wisz№ na prкtach zbrojeniowych, na starych antenach, radiatorach.

- Jezukryste, to wszystko s№ bandyci, mуwisz o bandytach.

- Swoich nie plewi№, panуw tylko.

- Po polsku, proszк.

- Crux potrafi podnieњж z grobu.

- Legenda ludowa, tak?

- Albo i nie legenda. Trzy lata temu, pamiкtasz, bruta uliczna, wymiana lepperуw w caіym kraju. Policja posiaіa neurowerki, pamiкtasz, tіum szedі na centrum. W efekcie pуі setki wymуїdїonych, werki przeїarіy im pіaty skroniowe. Na pewno pamiкtasz, byіo w wysokich kanaіach. Co robiіy rodziny? Zabieraіy te roњliny i wiozіy, wlokіy do Cruxa.

- To znaczy dok№d?

- Tam, na dуі, w gі№b socjalisk, poza sieж, poza zasiкg kamer, satelitуw, gowerkуw. Pod jego kapliczki, w cienie betonu. Mуj kuzyn - nie ten, inny - mуj kuzyn, Maciejko, znalazі siк miкdzy nimi, kompletnie wyіorany. Lekarze powiedzieli, їe struktury neuro wypraїone do cna, nie ma z czego odtworzyж umysіu, skoro informacja utracona. Ale Crux zwrуciі mu duszк i Maciejko hartuje teraz u pijжkуw nowego leppera, ziany bucuњ.

- Co ty mуwisz? Aza!

- Tylko zacyc Cruxowi przykrakaж musiaі; bo cena jest zawsze. Ale їyza. Znaczy, їyw i przy њwiadomoњci. Ja ciк poprowadzк. Pokіonisz siк, hoіdujesz, przyњwieci, vatera ci odїyzi.

- Czy ja dobrze rozumiem? Chcesz -

- Moja wina, ja jestem odpowiedzialna. Nie mam herbu, ale mam honor.

- Nie twoja.

- Ja mu przyniosіam њmierж na czystej dіoni.

Siedzimy w salonie poczekalni w skrzydle neurologii szpitala Przemienienia Paсskiego. My: ja, matka, Aza, sekretarz Wichwitza, dwуch Szwedуw z biura ojca, jego sekundant, policmajster. Policmajster mudruje na wyњlepie: on jest tu w pracy.

Postawiony przy drzwiach szpitalny goіota przynosi matce szklankк z wod№ mineraln№. Matka uњmiecha siк promiennie, dziкkuj№c mu cicho. Tego juї za wiele, nie wytrzymujк, wychodzк.

Za salonem korytarz zakrкca ku szerokiemu tarasowi okr№їaj№cemu piкtro - siуdme, najwyїsze. St№d іagodne pochylnie prowadz№ na dach, gdzie znajduje siк l№dowisko dla kopterуw.

Przysiadam na marmurowej іaweczce. Po prawej rкce mam jasnobіyski luxusуw centrum; dalej, za rzek№, stoj№ we mgle dzielnice socjalne, szara panorama regularnej zabudowy, aї po horyzont. Niebo pozostaje zachmurzone i zdaje mi siк, їe wci№ї sіyszк krakanie krukуw i wron - to tylko szpitalne sіupy werkalergowe trzeszcz№, trawi№c nano niesione z miasta przez wilgotny wiatr. Drї№ wіosy na dіoniach, gdy zapalam papierosa.

- Mogк?

Wzruszam ramionami.

Aza siada obok. Јaweczka jest niska, w wysokich obcasach wygodniej wyci№gn№ж pannie nogi przed siebie. Kontemplujк ponuro ich aerodynamiczn№ geometriк.

- Dzwoniі do mnie Buzdygan, mуwi, їe go wyblokowaіeњ.

- Czego chciaі? Powinien byж zadowolony. Mimo wszystko teraz to Burre ma u niego dіug honorowy.

- Brzmi, jakbyњ winiі Buzdygana.

- A broс mnie Bуg!

- Psychologia. Poczкstujesz mnie? Dziкki. Psychologia, Zygmunt: lepiej dla ciebie, їe vater przegraі, wiкc chociaї џle mu nie їyczyіeњ, sam teraz masz poczucie winy. Kto odnosi korzyњж, ten moїe nie zawsze jest winny, ale zawsze czuje siк winnym.

- Poszіa won.

- Psychologia, kurs podstawowy. Jak siк wydobyж z niesіusznego poczucia winy? To jest juї zreszt№ fundament wszelkich kursуw asertywnoњci. Przeprowadzamy racjonalny rozbiуr faktуw i motywуw, aї widzimy, їe uczucie jest bezzasadne. Co prawda ty na dodatek masz za sob№ ten konflikt z ojcem -

- Aaa, wiкc po to pan Jan dzwoniі? Posіaі ciк, їebyњ urz№dziіa mi tu improwizowany seans psychoanalizy? A moїe trzymasz go tam na privie, co? A na podvorкdziu - Maіego Freuda 7.0?

- Po kolei. Czy naprawdк uwaїasz, їe twoje pojawienie siк wyprowadziіo vatera z rуwnowagi na tyle, їe dlatego wіaњnie przegraі?

Krкcк gіow№.

- To nie byіo, nie byіo normalne. Ogl№daіem wszystkie jego pojedynki. Co mu siк staіo? Jakby zostaі nagle odurzony, zakrкciіo mu siк w gіowie, straciі dech...

- Lekarz badaі ich przed walk№.

- To nic nie znaczy. Taki Buzdygan, gdyby mуgі, oblaіby caіy park nacelowanymi na vatera werkami.

- Osuwasz siк w paranojк. Staіy wszкdzie przepisowe werkalergi, widziaіeњ. Policjant nie podniуsі alarmu.

- Wiкc w kontakcie bezpoњrednim, przenoszone nie drog№ powietrzn№. Skуra-skуra. Uњcisnкliњmy sobie dіonie.

- Myњl, Zygmunt, myњl. To wszystko siк kupy nie trzyma. Wyszedіeњ z Czermu przez њluzк parkingow№, byіeњ czysty, Buzdygan nie mуgі zasadziж na tobie їadnych werkуw. Gdyby... Co? Puњж! No puszczaj!

Wykrкcam jej ramiona, upuњciіa papieros. Prуbuje siк uwolniж, nie potrafi wstaж z niskiej іawki. Przyciskam j№ do balustrady.

- Dіonie! Pokaї swoje dіonie!

- Co-

Czerwone paznokcie, opalona skуra, bursztynowe virњcionki.

- Werkmaж! Za pуџno!

Puszczam j№, wstajк. Nic nie udowodniк, weszliњmy do Szpitala Przemienienia Paсskiego przez њluzк kliniczn№, nie pozostaі њlad. Aza masuje nadgarstki. Podnosi siк, wygіadza spуdniczkк.

- Panie Жwiecz. Spodziewam siк -

- Piуro Maіїeckiego.

Nie rozumie, widzк, їe nie rozumie.

Ale juї zaczyna w№tpiж, juї marszczy brwi nie w gniewie, lecz w zamyњleniu, siкgaj№c na oњlep pamiкci№ wstecz.

Na tarasie pojawia siк sanitariusz z wуzkiem zamiennego fleszu. Mija nas - nawet naс nie spogl№damy.

Aza mruga, jakby wpadіo jej coњ do oka - i istotnie, іzy lњni№ pod jej powiekami. Odrzuca zaplecione wіosy na plecy, zakіada ramiona na piersi - zrozumiaіa, teraz zrozumiaіa.

- Gdybym tylko -

Po lokalu wchodzi mi na kontakt doktor Bierїyсski. Stoi w salonie poczekalni neuro i mуwi do matki:

- ...s№ niestety nieodwracalne. Interwencje werkchirurgiczne potrafi№ zazwyczaj odtworzyж kaїd№ tkankк. I, technicznie rzecz bior№c, moglibyњmy w koсcu odtworzyж takїe tkankк mуzgow№. Miкsieс musi byж jedynie miкњniem tego samego rodzaju, by speіniaж sw№ funkcjк - wszelako tkanka mуzgowa musiaіaby byж nie tylko tak№ sam№, ale t№ sam№ tkank№, zapisem tej samej pamiкci, osobowoњci. Przy podobnie rozlegіych uszkodzeniach struktura nie jest w stanie sama siк odbudowaж - co najwyїej moglibyњmy skonstruowaж now№. To znaczy, nowego czіowieka w ciele pana Жwiecza. Tak czy owak, nie byіby to juї pan Roman Жwiecz. Jego juї nie ma. Przykro mi.

Mutter uњmiecha siк do doktora Bierїyсskiego ze њwiкt№ wyrozumiaіoњci№.

- Ja wiem, їe pan musi tak mуwiж, doktorze, ubezpieczyciele kaї№ panu -

Odcinam transmisjк, z wњciekіoњci niemal siк trzкs№c.

Aza rуwnieї musiaіa mieж Bierїyсskiego na kontakcie. Po raz pierwszy caіkowicie opada z jej twarzy maska wzorcowej mіodej profesjonalistki, grywnej, zrywnej i asertywnej.

- Kiedy ja naprawdк... - przeіyka њlinк.

- Wyblokowaіaњ siк? Wyblokuj.

Kiwa gіow№.

Wspinamy siк na dach szpitala, przechodzimy miкdzy pкkatymi kopterami. Zatrzymujemy siк dopiero przy krawкdzi dachu, tuї pod sіupem werkalergowym. Wіosy staj№ mi dкba na gіowie, mrowi jкzyk, metaliczny smak draїni usta.

- Ma jego profil - mуwiк cicho - musi mieж, Buzdygan ma profile psychologiczne wszystkich czіonkуw rodzin wszystkich swoich najbliїszych wspуіpracownikуw. Wiкc wiedziaі, їe jeњli pojedziesz ze mn№, ojciec nawet w najwiкkszym gniewie nie sprzeniewierzy siк tradycji. Wszystko siк zmienia, oprуcz odruchуw. Pocaіunek w rкkк to idealny sposуb. Czymkolwiek Maіїecki pokryі piуro, trafiіo to bezpoњrednio do organizmu vatera.

- Zrobiк analizy, pacjentуw nie wwoї№ przecieї przez њluzк, byі w kokonie - - S№dzisz, їe werki nie rozіoїyіy siк zaraz po wykonaniu zadania? Wystarczyіo zaburzyж lekko rуwnowagк hormonaln№ organizmu. Do tego nie trzeba, їadnych mechanicznych inwazji. Buzdygan nie popeіnia takich bікdуw.

Aza przygryza wargк.

- Nie mamy wiкc nawet poszlak. To naprawdк moїe byж zbieg okolicznoњci -

- Aza!

Opuszcza gіowк, nagle bardziej podobna do skarconej dziewczynki niї wannabe kobiety sukcesu.

- Ziany Buzdygan, karcz jego blada - mamrocze ledwo zrozumiale - panu wyїyzany.

No tak, trzeba spojrzeж z punktu widzenia Azy: nie kaїdego dnia czіowiek siк dowiaduje, їe wspуіuczestniczyі - w czym? - w prуbie morderstwa, tak, i to przecieї prуbie udanej - w morderstwie.

Obejmujк j№. Drїy - od tego zimnego wiatru, moїe istotnie takїe od niego.

- Czego ciк uczyli na kursach asertywnoњci? - szepczк. - Nie ma tu twojej winy.

- Jja -

- Ciii. Tak siк gra miкdzy magnatami, tak magnaci grali zawsze.

Ale czujк, їe do niej nie trafiam, wstrz№s byі zbyt mocny. O bogaczach opowiada siк najczarniejsze historie, w duchu jednak nie wierz№c w nie. Nie wierz№, nie mog№ wierzyж zwіaszcza tacy jak Aza: mіodzi parweniusze, nakierowani na sukces niczym samonaprowadzaj№cy siк pocisk, gorliwi wyznawcy њwiata sztywnych hierarchii - skoro przyszli z Doіu, to znaczy, їe istnieje Gуra, prawda? I jak teraz pannie wytіumaczyж? Nie po to ciuіaіa na rкcznie szyte kostiumy, nie po to жwiczyіa przed lustrem profesjonalne grymasy. Cynizm to narkotyk s№czony latami w maіych dawkach; podany od razu w jednym zastrzyku - zabija nieuodporniony organizm.

- Buzdygan... - zaczyna Aza.

- Nie znasz Buzdygana. Daj spokуj.

Ja, niestety, znam. Jan Andrzej Buzdygan herbu Pobуg jest gіow№ jednej z Rodzin. Na siatce ustrojуw politycznych pomiкdzy demokracj№ absolutn№ (zrealizowan№ wіaњciwie tylko w greckich polis), arystokracj№ absolutn№ (tyranii, totalitaryzmуw), demokracj№ konstytucyjn№ (USA XIX wieku, Europy ery przedinformacyjnej) oraz arystokracj№ konstytucyjn№ (monarchii oњwieconych czy dzisiejszych Chin) nasz ustrуj odpowiada pozycji arystokracji moderowanej: dzierїyciele wіadzy siк zmieniaj№, lecz zawsze pochodz№ z tej samej elity; na owe zmiany wpіywaj№ zaњ miкdzy innymi wyniki gіosowaс ludu (ktуry musi wierzyж, iї moїe wybraж kaїdego), stanowi№ce odbicie aktualnego stosunku siі wewn№trz elity - kto miaі akurat wiкcej pieniкdzy i sprytu, kto lepiej zbajerowaі socjerуw. Zawsze wiкc rz№dz№ panowie magnaci lub ich reprezentanci. Rodzin jest w Polsce dwanaњcie, Polska naleїy do dwunastu Rodzin. Jan Andrzej Buzdygan jest gіow№ jednej z nich.

Aza drїy coraz mocniej, coraz mniej zrozumiaіe s№ jej sіowa - aї wreszcie orientujк siк, їe panna pіacze w moich ramionach. Teraz odruchy opiekuсcze i reakcje czuіoњci caіkowicie bior№ gуrк. Przytulam j№, prowadzк pod wiatк. Wysokie obcasy nie wybijaj№ juї marszowego rytmu. Ttuk, ttuk, ttuk-tukk, іamie siк chуd dziewczyny. Jest niїsza ode mnie, o ile niїsza, nie zwrуciіem przedtem uwagi, nie byіa rуїnica widoczna, gdy Aza patrzyіa hardo wyprostowana, gdy sіowa padaіy twarde jak plast.

Caіujк j№ lekko w czubek gіowy, w zaplecione ciemne wіosy.

- Teraz juї na pewno zostaniesz moj№ asystentk№, Jakub odchodzi.

I to byіa wіaњciwa rzecz do powiedzenia. Aza odrywa siк ode mnie, ociera szybko іzy, zaciska wargi. Wysuniкta broda, rкce przy bokach.

- Przeїyje, bкdzie їyі - mуwi gniewnie - wrуci.

- Sіyszaіaњ, co doktor -

- Јoraж doktora. Nie wszystko panowie wiedz№. Zmartwychwstanie, jak bкdzie trza.

Zapada siк w socjerstwo na moich oczach - niemal jakbym obserwowaі odwrуcon№ wersjк przyњpieszonego filmu o ewolucji Homo sapiens.

- Co - szydzк - chowacie tam jakiegoњ maіokalibrowego Chrystusa?

- Mesjasze zawsze przychodz№ spoњrуd ludуw najbardziej pogardzanych. - Aza uњmiecha siк ironicznie, ale to jest tak zimna ironia, їe mrуz spina mi krкgosіup; mimowolnie prostujк siк i marszczк brwi.

- Crux, powiadaj№, Crux mu na imiк - intonuje panna ciemna. - Towarzysz Crux, szwagier Crux, pan Crux-Kruczyсski. W jego їyіach pіynie krew Gierka, Waікsy, Leppera i Gliсskiego. Wyszedі z nocy blokowisk, z dymu melin њrуdmiejskich, z majakуw socjerуw...

Stasimon

Nie wszyscy z jednym szczкњciem na њwiat siк rodz№:

Szerzej jedni niї drudzy swe pіoty grodz№,

Ten ma wiele nad insze w zacnoњci domu,

Ten dobr№ sіaw№ nie da naprzуd nikomu,

Za tym przyjaciуі wiкcej. Њmierж sprawiedliwa

Jednakiego na wszystki prawa uїywa.

Kto b№dџ, ten b№dџ - na kogo los naprzуd padnie,

Tak pana, jako sіugк poima snadnie.

Tragedia proletariatu

Najwiкksz№ tragedi№ proletariatu okazaіa siк nanotechnologia.

Nie chodzi nawet o to, czego spodziewali siк wszyscy luddyњci XXI wieku, to znaczy o odebranie kolejnych kilkunastu procent miejsc pracy przez maszyny, maszyny juї w ogуle niewidoczne. Oczywiњcie odegraіo to swoj№ rolк - chociaї kaїda nowa technologia buduje przecieї stopniowo wielkie zaplecze powi№zanych z ni№ usіug oraz przemysіu developerskiego, rozmaitej maњci technokratуw. Tak samo komputery, odebrawszy ludziom wiele zawodуw i funkcji, stworzyіy zarazem niebywale popularn№ profesjк informatyka i technika komputerowego, czy to faktycznie pisz№cego programy, czy teї jedynie wyspecjalizowanego w posіugiwaniu siк nimi. Toteї na rynku wci№ї istnieje zapotrzebowanie na wykwalifikowanych werkmanуw. Uniwersytety nie nad№їaj№ z wypuszczaniem magistrуw nano.

Ostateczn№ tragedi№ i pogrzebem proletariatu okazaіo siк wiкc nie to, їe werki odebraіy ludziom pracк, lecz - їe daіy im chleb.

Dawniej istniaі oczywisty przymus pracy: kto nie pracowaі, ten nie miaі co jeњж, nie miaі gdzie mieszkaж, nie miaі siк za co leczyж, umieraі, on i jego dzieci. XX wiek wyraџnie zіagodziі presjк, zwіaszcza w Europie. Leczyж musiaіo ciк paсstwo. Wkrуtce takїe paсstwo musiaіo zagwarantowaж dach nad gіow№. W XXI wieku wysokoњж gwarancji socjalnych wzrosіa zaњ tak wysoko, iї paсstwo nie pozwala takїe gіodowaж.

Ostatnie ekonomiczne przymusy - їe pracowaж musi przynajmniej tyle podatnikуw, by utrzymaж tych niepracuj№cych - upadіy bowiem z chwil№ wejњcia uїytkowego nano. Werkkuchenka w kaїdym domu! Pamiкtam, jak swego czasu wygrywano nawet wybory pod tym hasіem. Teraz koszty dostarczania do socjalisk wody, mineraіуw i pulpy COH stanowi№ drobny uіamek dawnego zasiіku socjalnego. Werkkuchnie zajmuj№ siк reszt№. Nie gіoduje nikt.

Raj ludzi pracy to їycie bez koniecznoњci pracy. Czekali na to od pokoleс, od czasуw Szeli, Gierka i Kwaњniewskiego. Naleїy im siк - i maj№! Po co poniїaж siк, szukaj№c zatrudnienia, po co mкczyж siк latami w szkoіach, po co kіaniaж siк panom, po co pozwalaж siк wyzyskiwaж obcym kapitalistom, oddawaж dzieci w kierat wrednych krwiopijcуw i grabieїcуw narodu polskiego? Nie musz№; socwerki daіy im wolnoњж. Tryumf proletariatu to њmierж proletariatu - narodziіy siк Ziomalstwa Socjaіu.

Tu їycie toczy siк w leniwym rytmie betonowych wschodуw i zachodуw Sіoсca. Ludzie budz№ siк i zasypiaj№, spoїywaj№ posiіki i wydalaj№, awanturuj№ siк i kopuluj№ zgodnie z ramуwk№ programуw sieci publicznych: do poіudnia tapety migocz№ gіуwnie obrazami koњcielnymi, transmisji mszy i modlitw, rуїaсcуw i Anioіуw Paсskich - wtedy tkwi№ przed ekranami socjerzy najstarsi, zwіaszcza kobiety, nie ujrzysz ich w oknach, na podwуrkach czy ulicach ziomalstw; po poіudniu krуluj№ sagi romantyczne i sagi przygodowe, plotkarnie, spowiedniki i sport dla њredniego pokolenia; potem programy dla nastolatkуw, seks, muzyka i adrenalina - i koіo obraca siк od nowa. Niekiedy wydaje siк, їe rytm przyњpiesza, co kilka lat: w czas wyborуw, w czas zmiany lepperуw, pielgrzymek relikwii papieskich, mundialu. Z gуry jednak wiadomo, їe wszystko wrуci do normy: socjerzy, 20 milionуw obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, 80 procent spoіeczeсstwa, drugie i trzecie pokolenie wolnych bezrobotnych - nie mog№, nie potrafi№ inaczej їyж, innego їycia nie s№ w stanie sobie wyobraziж.

Z rzadka wybija siк z masy statystyczna anomalia, owoc ambicji i determinacji tchniкtych w ni№ chyba przez Ducha Њwiкtego, bo na pewno nie przez rodzinк i s№siadуw, rуwieњnych socjerуw, jedna na tysi№ce - Anna Zoja Stefaсska.

Mуwi, їe urodziіa siк wіaњnie tutaj, na tej ulicy. Jest juї pуџne popoіudnie, przedwieczorna cisza opadіa na miasto. W sercu socjaliska pora dnia wіaњciwie nie ma znaczenia: nikt przecieї nie idzie do pracy, nikt z pracy nie wraca - co najwyїej uliczni dragmani i pok№tni dilerzy ziomalskich biznesуw.

- To nie praca - poprawiіa mnie Aza - wypluj to sіowo. To kant.

- Zarabiaj№. Co za rуїnica?

- Ale nie na legalu. I nie maj№ nad sob№ їadnych panуw.

W niektуrych socjaliskach lepperzy podtrzymuj№ tradycjк szkуі publicznych - tam moїna jeszcze ujrzeж rankiem i po poіudniu dzieci z tornistrami, wкdruj№ce grupkami przez pogr№їone w letargu dzielnice. Nie tutaj, e-edukacja jest taсsza, miejscowy lepper przeznaczyі te fundusze na jak№њ kieіbasк wyborcz№. Dzieci socjerуw mog№ byж tylko socjerami. Na skrzyїowaniu kilkanaњcie metrуw dalej trzy dziewczynki bawi№ siк w wieszanie kota.

Bloki stoj№ w rуwnych rzкdach prostopadle do szerokiej ulicy; pomiкdzy nimi - pasy gкstej zieleni. Czкњж budynkуw pochodzi jeszcze z XX wieku, czкњж zaњ postawiono juї w werkteku, z plastu i kraku. Nie dostrzegіbym rуїnicy, gdyby Aza mnie nie oњwieciіa. Wszystko przykrywa gruba warstwa pstrokatego graffiti, hackowane gowerki codziennie przepisuj№ oblicze socjaliska, granice wpіywu poszczegуlnych barw i form wyznaczaj№ granice wpіywu sztam. Rodzinny dom Azy - piкciokondygnacyjny zygzakowiec - piкtnuj№ fioletowe fraktale Bieїyjobуw.

- Poznasz ich po werkpigmencie i ogniach nad gіowami - zapowiedziaіa, wysiadaj№c. - Jeњli siк pojawi№, padaj od razu na kolana i caіuj asfalt. Nie њmiej siк, nie їartujк. Tu nawet beton i chmury s№ po ich stronie.

- Mуgіbym uciec pod inn№ sztamк.

- Nie mуgіbyњ.

Wysiadіszy, sama uklкkіa i polizaіa krawкїnik.

- Doњж czкsto odwiedzam rodzinк - mruknкіa. - Muszк aktualizowaж werki immuno.

- Aha.

Wzruszyіa ramionami i pomaszerowaіa ku domowi. Akacjowa 12 B.

Weszіa sama; zostaіem na zewn№trz. Siedz№c samotnie w zamkniкtym fiacie, sprawiaіbym wraїenie przeraїonego turysty. Wysiadіem, oparty o maskк palк papierosa. Werkduj idzie pust№ ulic№, ostre, bікkitne lњnienie municypalnych disasemblerуw - nie uњwiadczysz tu њmieci, brudu, odchodуw zwierzкcych i ludzkich. Choж po drodze mijaliњmy pijakуw i dragerуw szczaj№cych otwarcie pod latarniami, њpi№cych gromadnie na trawnikach w kaіuїach rzygowin i ekskrementуw, jeszcze nie rozіoїonych. Socjaliska w wiкkszej czкњci s№ czyste niczym luxusowe kostnice.

W bramie obok na plastowym krzeseіku siedzi neonowa staruszka. Pod lew№ rкk№ - butla werkbimbru samopкdnego; w prawej - rуїaniec herbowy. Zachrypniкtym gіosem modli siк bezmyњlnie na sygnetach uіoranych panуw:

Їyzaњ Mario, werkуw peіna,

Crux z Tob№, uwidzionaњ Ty miкdzy feminami,

i zwidzion towar їyza Twego, werkur.

Ziana Marryo, mutroroїa,

virtuj za nami, socjerami,

tera i w godzinк њmierci naszej.

Ament.

Unosi such№ twarz, wypran№ ze zmarszczek topornymi socwerkami kosmetycznymi, spogl№da na mnie wielkimi oczyma - i przez straszn№ chwilк takie wraїenie: widzi, zobaczyіa, przejrzaіa na wylot, virњcionki pod rкkawiczkami, jaњnie pana pod socjerskim ubraniem, zaraz zdradzi krzykiem caіemu blokowisku.

Aza z gуry zastrzegіa:

- Їadnych rкcznie szytych ciuchуw, їadnych virњcionkуw i luxusowego werklaїu. Tylko gіupi siк podkіada bez potrzeby.

Przebraliњmy siк wiкc w krakowe dїinsy i bluzy, ciкїkie glany plastowe i kurtki-sekundуwki. Rкkawiczki s№ po to, їeby nie odcinaж siк od virtu; socjerzy preferuj№ systemy taсsze, nierelatywne: czytniki stacjonarne, skany gestu i krtani, nawet klawiatury i myszki. Virњcionki nie s№ tu porno, virњcionki s№ dla panуw. Rкkawiczki nosi natomiast prawie kaїdy moіojec: naga dіoс to naga dusza, dotyk bywa zabуjczy.

Krakowy materiaі jest miкkki, gіadki, maszynowo jednorodny. W antyseptycznej tandecie juї czujк siк na pуі socjerem.

Jeden papieros, potem drugi. Te dziewczynki nad martwym kotem, ta babka rуїaсcowa, te gіowy w oknach i ci zapici, zadragowani socjerzy na balkonach, ci moіojcy w przejeїdїaj№cych z rzadka bezszelestnych wozach, wynurzaj№ce siк z cieni klatek dziewczyny w jaskrawych lub przezroczystych sukienkach, zabieraj№cy je wіaњnie na diskorgie i pajarunki mіodzieсcy, przepruci pornosowymi werkami w miкњniacze monstra seksapilu ciкїkiego jak їelbeton, te psy i koty, ten drager kopuluj№cy ze sіupem, tych dwуch pijakуw wrzeszcz№cych na caіe gardіo przekleсstwa na siebie i na bezimiennych panуw, to pіacz№ce niemowlк, ten pacyfak z chlorofilowymi wіosami, ta kobieta wracaj№ca z zakupуw, te dzieci pluj№ce na przechodniуw z dachu, ci starcy opalaj№cy siк na boisku koszykуwki, ten sprzedawca popieіuszkуw i wojtyіуw kursuj№cy z zachrypі№ zaњpiewk№ pod balkonami, ten drager konaj№cy pod akacj№, te dziewczynki, te dziewczynki. Papieros trzeci, czwarty. Raz, pamiкtam, vater zabraі mnie do socjaliska, miaіem wtedy - ile? szeњж, siedem lat? - їebym zobaczyі, їebym poczuі i posmakowaі. - Oczywiњcie, їe moїesz siк nie uczyж. Moїesz nie odrabiaж lekcji i w їyciu nie przepracowaж ani dnia. Popatrz. - Prowadziі mnie za r№czkк przez pogr№їone w takim samym letargu, sіoneczne dzielnice socjaіu.

Krуtka mudra dіoni№ w krakowej rкkawiczce: ojciec nadal w kokonie, nie odі№cz№ go przynajmniej przez dwadzieњcia cztery godziny, matka nie pozwoli, tego akurat mogк byж pewien. Inna rzecz, їe teraz z kaїd№ minut№ malej№ szanse na cudowne wybudzenie, to znaczy - zmartwychwstanie. Muszк pamiкtaж, by nie daж siк omamiж sіowami. Nie ma szans. Jest tylko gіupia nadzieja Azy, jej upуr szczeniкcy.

Pi№ty papieros. Timer: 19:29. Z okien blokуw sygnaі dџwiкkowy jakiegoњ socjerskiego szoі. Na priva dobija siк Lipski; wrzucam go do mordom.

Wraca Aza. Przydeptujк peta. Wsiadamy, odpala fiata.

- Dok№d?

- Dwudziestopiкciolecia. To po drugiej stronie miasta.

- Ale co niby ci powiedzieli? Їe udziela tam cowieczornych audiencji?

Moje szyderstwa odbijaj№ siк od niej jak od plastu. Tylko pochyla siк bardziej nad kierownic№.

- Daіam sіowo. Nie umrze.

Zaciњniкte wargi, wzrok krogulczy, іokcie ciasno przy tuіowiu. Nakierowaіa siк na nowy cel, nie zmieniк raz obranej trajektorii. Socjerski fiat sunie siedemdziesi№tk№.

Wraz z uderzaj№cymi w twarz њwiatіami reklamy kwaњna refleksja: Mуj Boїe, co ja najlepszego wyprawiam, przecieї znam j№ zaledwie kilka, kilkanaњcie godzin. Powinienem siedzieж w Przemienieniu albo wisieж na gardle Buzdygana, albo upiж siк i szaleж w vircie.

Lecz teraz mam przynajmniej poczucie, їe coњ robiк.

To prawda, їe ludzie w podobnych sytuacjach zawsze chwytaj№ siк nadziei najbardziej kretyсskich - szamani, cudotwуrcy, њwiкci mкїowie, jak trwoga, to do znachora - ale ja przecieї nie wierzк w te bajdy Azy!

- I co, machnie rкk№, a dwadzieњcia kilometrуw dalej ojcu odroњnie mуzg?

- Zabierzesz go ze szpitala i przywieziesz, gdzie Crux wskaїe.

Wyjeїdїamy na obwodуwkк. Tu na chwilк і№czy siк nurt wozуw socjerskich z samochodowymi luxusami њrуdmieњcia i sabarbyjskich stanic. Aza prowadzi jedn№ rкk№, w drugiej trzymaj№c papierosa. Musiaіa pochwyciж mуj przeraїony wzrok, unosi brwi.

- Masz opіacone bezpilotowe OC na wysokie drogi? - pytam.

- Mam flagк. Kuzyn, tak, ten pierwszy, zhackowaі mi transponder wozu, inaczej w ogуle nie wyjechalibyњmy z socjaliska.

- Czyli jak nas zіapi№ -

- Nie zіapi№.

- Ale gdyby jakiњ wypadek -

- Nigdy nie miaіam wypadku.

- Ja tego w ogуle nie pojmujк. Przecieї to jakbyњ graіa w zrкcznoњciуwkк, w ktуrej pomyіka rуwna siк њmierci, a co najmniej okaleczeniu - ciebie, pasaїerуw, innych na drodze. Padіbym na serce po pierwszym kilometrze.

- Ponad wiek ludzie tak jeџdzili, sami prowadzili.

- No wіaњnie. Setki tysiкcy zabitych. Horror. Czy ty masz przynajmniej licencjк szofera?

- Eee tam.

- Jezukryste.

Wjeїdїamy pod plastowe wiadukty. Wstкga szosy jest przezroczysta, widaж tylko cienie podwozi przemykaj№cych nad nami maszyn. Sіoсce juї wіaњciwie zaszіo, ostatnie poziome promienie rozszczepiaj№ siк na krawкdziach plastu, wspinamy siк przez autostrady tкcz. Bardzo to jest piкkne - czysty porno industrial - jak te nieboskіony smogu przeњwietlanego przez іuny њwitu - harmonia zanieczyszczeс natury.

- Nie masz lepszego auta?

- Yhm.

- Rozumiem, їe w ziomalstwach, ale - wszкdzie wozisz siк tym socjergratem?

- A idџ sie іoraj.

- Przepraszam. - Poniewczasie powstaje myњl, oczywista przecieї, їe Aza odbiera to jako przejaw typowej pogardy dla klasy niїszej. - Nie mуj їywioі.

- Taaa.

- No wybacz, їe nie zapіaczк rzewnymi іzami nad strasznym losem socjerуw...!

- Aleї wcale siк nie spodziewaіam - mуwi powoli, nie odrywaj№c wzroku od jezdni.

- Ludzie z dowolnej epoki z przeszіoњci zamieniliby siк z nimi bez wahania.

- Powiedziaі jaњnie pan, poklepuj№c po gіowie swego chіopa paсszczyџnianego.

- Co za lepperskie gadki -

- Juї milczк.

- Myњlaіby kto, їe sama masz inne marzenia, niї poњlubiж herb i uciec do dworku na wsi.

- Jakbym sіyszaіa swoj№ matkк! - Aza w koсcu wybucha. - „Zdrajczyni! IM siк wysіugujesz! Dziwka zaborcуw! Niech ONI ci teraz pomog№!"

- Zaborcуw?

- Nie wiesz? Sprzedaliњcie Polskк Niemcom, Їydom i Amerykanom. Werki to wymysі masonуw, coby do reszty zgnкbiж narуd polski.

- No tak.

- Ale Matkoboska i Crux zrzuc№ z kraju obce jarzmo i powstanie mкїne ziomalstwo.

- A wydawaіo mi siк, їe dopiero co byіa wymiana lepperуw. Tak szybko siк buntuj№?

- Nie chwytasz. - Aza krкci gіow№. - Tu zawsze їyje siк na granicy wybuchu, ze szturmуwkami i moіotowami pod іуїkiem. „Dіuїej juї tak nie wytrzymamy!", „Jak coњ siк zaraz nie zmieni, popіynie krew", „Znajdujemy siк na krawкdzi przepaњci", i tak dalej. Їadnego specjalnego katalizatora nie trzeba, mentalnoњж kryzysu to styl їycia, dzieс po dniu, miesi№c po miesi№cu, rok po roku, pokolenie po pokoleniu. Poczucie nieustannego zagroїenia i totalnej beznadziei kultywuje siк niczym tradycje boїonarodzeniowe. Napatrzyіam siк od dziecka. Co najbardziej mnie dziwiіo - to, їe tylko ja siк dziwiк. Przychodzi nowy lepper, s№ nowe wybory, dostaje od Rodzin fundusze, ludzie znowu wierz№ obietnicom, Rodziny dziel№ siк tortem, ale ile moїna ufaж jednemu czіowiekowi? - drugie, trzecie wybory i morda siк zuїywa, wiкc znowu fala, nowa buџka, nowy ukіad, nowa marchewka, jakiњ luxusowy socwerk albo podwyїka socjaіu, nowy podziaі tortu, i wszystko od pocz№tku. A naprawdк przeraїaj№ce jest to, їe moїesz im mуwiж, moїesz powtarzaж, tіumaczyж prosto w oczy - sіysz№ i nie rozumiej№, sіysz№ i nie chc№ rozumieж. Panowie maj№ im daж, to, to i to, wiкcej i wiкcej, siк naleїy - i kto wylepperuje, za tym pуjd№. Dopуki nie wyjechaіam na studia, czuіam siк, jakbym їyіa poњrуd zaњlepionych w vircie, jedyna przebudzona. Horror. Musiaіam uciec, nie byіo wyboru - od momentu, gdy przejrzaіam na oczy.

Dopiero obraca ku mnie gіowк i widzк, їe siк uњmiecha. Grymas ulegі roztopieniu, twarz jest miкkka, bezbronna, melancholia zasnuwa ciemne tкczуwki.

- Najwiкksza trudnoњж - mуwiк - to po raz pierwszy pomyњleж rzecz nie do pomyњlenia.

Ucieka wzrokiem.

- Wiкc teraz znajdujк siк po drugiej stronie.

- Mhm?

- Wyzyskujк.

- Aha. Znaczy, salariat to teї s№ ONI.

- Oczywiњcie. S№dzisz, їe socjerzy rozrуїniaj№? Ktokolwiek pracuje, zarabia. Jeњli zarabia, to wyzyskuje. Z definicji. A najgorsi ONI to, rzecz jasna, ten uіamek procenta ponad salariatem, ktуry zarabia, bo posiada. Panowie magnaci. Ty, Zygmunt.

- Ja? - њmiejк siк. - Ze mnie taki magnat jak z -

- Co z tego, їe jesteњ teї na pensji? Masz udziaіy w Czermie? Masz. Koniec dyskusji. Pijesz ich krew, pogуdџ siк z tym.

Nadal siк uњmiecha, ale znуw wiкcej w tym uњmiechu ironii. Nie jestem tylko pewien, przeciwko komu skierowanej.

- Jak, u licha, mogк ich wyzyskiwaж, skoro oni nie pracuj№, niczego nie produkuj№? Sk№d niby wiкc pochodzi ten zysk, ktуrego ich pozbawiam?

- Oj, powinieneњ zdecydowanie czкњciej ogl№daж kanaіy publiczne. Praca nie ma tu nic do rzeczy. Ty masz, a oni nie - to jest niesprawiedliwe. Gdyby was nie byіo, bogactwa przypadіyby wszystkim po rуwno. Ale wy zatrzymujecie je tylko dla siebie.

- Co za bzdura! Gdyby nas nie byіo, nie byіoby їadnych bogactw do podziaіu!

- W zeszіym wieku pewnie by w to jeszcze uwierzyli, ale w epoce werkуw - nie ma najmniejszych szans. Przecieї widz№, їe bogactwo bierze siк z powietrza.

- O Boїe. Kto w takie -

- Wszyscy. Osiemdziesi№t procent spoіeczeсstwa, Zygmunt.

- I ten Crux jest ich - kim? Koњciuszk№, Waікs№, Mandel№, Ghandim, Sejwiorem Samozwaсcem, Zagar№, bin Ladenem, Che Guevar№?

- Aha.

- Dlaczego zatem w ogуle miaіby wysіuchaж mojej proњby?

- Tak. - Aza przygryza policzek, obracaj№c energicznie kierownic№; zjeїdїamy w rozlegі№ nieckк, dolinк zaroњniкt№ rzкdami blokуw jak ukіad scalony opornikami, kaїdy kіad№cy przed sob№ wielki cieс. - Dlaczego miaіby?

Jezdnia pokrywa siк kolorowymi fraktalami. Na starej tablicy z planem Osiedla XXV-lecia PRL taсcz№ iskry drobnych wyіadowaс. Mija nas chіopak na rowerze, jego ciaіo pozostawia w chіodnym powietrzu rуїowy powidok. Siedz№cy na krawкїnikach moіojcy pluj№ leniwie malutkimi piorunami kulistymi. Do wnкtrza fiata przebija siк gіoњna muzyka: elektroniczny rytm marszowy, synkopowany przez chуr dzieciкcy. Dzieci skanduj№ z pasj№: - Urrwa! Urrwa! Urrrrwa!

Wjechaliњmy do ziomalstwa.

Ziomalstwo XXV-lecia PRL

- Kto jest lepperem tego socjaliska?

- Klawysyn, Mustafa Klawysyn.

- Powinienem o nim sіyszeж?

- Jeszcze niczego nie podpaliі.

- Toњ mnie pocieszyіa. Widziaіaњ na dole tych mіodziakуw z werkosami?

- Wyluzuj. To spokojne ziomalstwo. Klawysyn nawet policjк wpuszcza.

- Order Orіa Biaіego mu daж.

- A myњlisz, їe na koniec czym siк kupuje lepperуw?

Idziemy w№skim korytarzem bloku, pierwsze piкtro, brak windy, klatki schodowe pulsuj№ce werkami sіonecznymi, korytarz ma chyba sto metrуw dіugoњci, ci№gnie siк przez caіy blok, drzwi do mieszkaс po lewej i prawej jak wrota pancernych sejfуw. Z naprzeciwka idzie dwoje dzieci, podaj№ sobie na przemian fajkк z jakimњ sіodkim dragiem, dym ci№gnie siк za nimi biaі№ wstкg№. Nagіa lekkoњж gіowy, gdy wci№gam go do pіuc.

Aza zatrzymuje siк przy numerze 143. Naciska dzwonek i robi gіupi№ minк do obiektywu. Kroki. Drzwi siк otwieraj№. Wchodzimy.

Gospodarz jest w samych gaciach, drapie siк po brzuchu i marszczy brwi, gкsty zarost kryje subtelniejsze wyrazy jego oblicza. Obrzuca mnie badawczym spojrzeniem. Bohatersko wstкpujк w zatкchіe powietrze mieszkania, w smrуd niemytego ciaіa. Gospodarz ma chyba trzydzieњci lat, ale wygl№d socjerуw bywa myl№cy - moїe siк okazaж nastolatkiem.

- Zyga, Brudzio - przedstawia nas sobie Aza i zaraz porywa Brudzia za іokieж. - Nуїki, musimy pogadaж.

Brudzio stawia opуr.

- Tera? Tera? Szіawon, cmitu w minutu! A juї! Czasu nie mam dla twoja!

- Nie krakaj, nie krakaj. Sznura tyko na jednego moіojca mi dasz.

- Turaj, urwo niebieska!

- Liїesz mi, Brudzio! Co ci krкdzi kwadransik? Wall Street nie zategujesz. No, tera-juї.

- A odteguj ty siк od moja! Trzy lata i jкdzi nagle na progu z jebkiem bladym! Pradџ!

- Samse pradџ. Nуїki, nуїki, Brudzio!

I ci№gnie go w gі№b mieszkania.

Przedpokуj jest tak w№ski, їe dwуm osobom trudno iњж obok siebie. Brudzio ogl№da siк na mnie przez ramiк.

- A jego gdzie? Siad!

Aza wskazuje mi wzrokiem wyleniaіa sofк pod њcian№. Nie potrafiк siк rozeznaж w tej socjerskiej ciasnocie - czy to rodzaj minisalonu, czy rozszerzenie przedpokoju, czy jakaњ przypadkowa wnкka. Siadam posіusznie. Aza i Brudzio znikaj№ za drzwiami po prawej.

Przynajmniej mogк otwarcie mudrowaж. Na kontakcie po lewej otwieram podgl№d sieci w osobistym filtrze informacji. Filtr jeџdzi na plastusiowej AI, ktуra lepiej ode mnie wie, czego jestem ciekawy.

Czasami na w№skich kanaіach abonenckich pojawiaj№ siк newsy o publicznych pojedynkach, jeњli braіy w nich udziaі Nazwiska. Sprawdzam. Nie ma jednak newsa o ojcu i Wichwitzu.

Odruchowa mudra na priva szpitalnego: w Przemienieniu bez zmian, rejestry medyczne vatera stoj№ na tych samych wynikach; jeњli coњ tu drgnie, to tylko w dуі. Chyba їe Crux zіoїy swe dіonie na rozіupanym czerepie (O Krystepanie, zaczynam w to wierzyж!).

Na BBC-Open najnowsze wieњci z frontu wojny meksykaсskiej: wszystkie strony oskarїaj№ siк o rozpuszczenie militarnego nano; skrкcone pr№dy morskie nios№ je do Ameryki Poіudniowej - lasy deszczowe zagroїone po raz kolejny.

Crisis Watch o rynkach afrykaсskich: indeksy na plus jeden koma osiem, dwa koma trzy, wideіki stabilnego wzrostu. Na gieіdzie bagdadzkiej kompanie szejkanatуw naftowych zaczynaj№ hamowaж spadek. Indeksy n-biznesu podskoczyіy, gdy Bukkart ogіosiі wyniki za pierwszy kwartaі: ropa jako surowiec organiczny dla werkуw niskoenergetycznych okazaіa siк opіacalnym wyborem.

Wyrok Trybunaіu w sprawie їywnoњci werkgenicznej: dopuszczono do sprzedaїy socwerki wielogeneracyjne. Natychmiast spadaj№ notowania producentуw przetworуw o standardzie socjalnym; Interpol wydaje ostrzeїenie przed nowymi atakami terrorystуw chіopskich, Ostatni Rolnicy zapowiadaj№ suicide-shows.

Dziesi№ty dzieс gіodуwki krуla Williama - sondaїe opinii Brytyjczykуw, wizualizacja trendуw.

AI zarz№dzaj№ca ciaіem Britney Spears postawiіa siк w stan samooskarїenia; proces o prawa do DNA i neuro weteranki popu toczyі siк bкdzie przed s№dem Santa Barbara. Akcje holdingуw medialnych posiadaj№cych udziaіy w Britney Spears id№ w dуі.

Z TVN-Prol2 filtr wyіawia mordк Buzdygana. Widocznie prosto ze њniadania w ambasadzie Brazylii udaі siк Buzdygan na otwarcie nowego Akwarium ewolwerkуw Uniwersytetu Warszawskiego, wygіaszaі tam mowк w tym samym їupanie, z t№ sam№ karabel№ u pasa. Rozpoznajк tekst manifestu gospodarki drexlerowskiej: „Niegdyњ ludzkie їycie przypominaіo grк o sumie zerowej. Ludzkoњж wypeіniaіa niemal zupeіnie swoj№ niszк i szczep walczyі ze szczepem o przestrzeс їyciow№. Powiкkszenie obszaru pastwisk, upraw czy terytorium іowieckiego jednej grupy oznaczaіo odebranie ich innej grupie. W dziedzinie podatkуw, transferуw pieniкїnych i batalii s№dowych zysk jednej strony nadal dziњ oznacza stratк drugiej. Powiкkszamy sumк naszych bogactw powoli, lecz redystrybuujemy je bіyskawicznie. Jednak historia rozwoju ludzkoњci dowodzi, їe w skali њwiata ta gra jest gr№ o sumie dodatniej. Przyњpieszaj№cy w ostatnich wiekach wzrost gospodarczy њwiadczy, їe bogaci mog№ siк bogaciж, podczas gdy biedacy - rуwnieї siк bogac№. Zasoby kosmosu i replikuj№ce siк nanoasemblery przyњpiesz№ ten historyczny trend poza najњmielsze wyobraїenia ekonomistуw, otwieraj№c przed ludzkoњci№ nowy њwiat".

Nowy њwiat otworzyі siк dla wszystkich, ale nie dla kaїdego ten sam. Rzecz nie w tym, їe nastкpuj№ zmiany - bo њwiat zawsze znajduje siк w trakcie zmian - lecz їe warunkiem koniecznym skorzystania na zmianie nastкpnej jest poddanie siк zmianie uprzedniej; kto wiкc raz siк spуџni i nie dosi№dzie fali, ten nigdy juї nie dogoni przypіywu. Czіowiek, familia, pokolenie, narуd, kraj.

St№d rodz№ siк egzotyczne subkultury Pozostawionych w Tyle.

Od szczegуіu: socjerski wzorzec piкkna jest inny, opiera siк na kulcie iloњci - wiкcej zіota, miкњni, kolorуw, wiкcej luxusu - i takie oto holo szczerzy siк do mnie ze њciany przedpokoju Brudzia: miкsista blondyna o ogromnych cycach, w girlandach ciкїkiej biїuterii. Od szczegуіu: po co sprz№taж, skoro moїna rzuciж w mieszkanie disasemblery higieniczne - w efekcie nawet drewno oparcia sofy w dotyku jest jak krak. Od szczegуіu: okna wykonano z grubego plastu, kula ich nie przebije - na co s№ dowody, szereg szram po pociskach, i to њwieїych, skoro jeszcze nie zaleczonych. Do ogуіu: jak tu okropnie cuchnie!

Zza drzwi dochodz№ niewyraџne gіosy Azy i socjera. Juї mam wstaж, podejњж, przyіoїyж ucho (zero wstydu), gdy w gікbi przedpokoju rozlega siк szczкk automatycznych zasuw i krуtki przeci№g sygnalizuje otwarcie drzwi na korytarz. Ktoњ wszedі, nie zadzwoniwszy, kobieta Brudzia? - ale nie, z cienia wyіaniaj№ siк dwie mкskie sylwetki. Najpierw їуіty pobіysk zarysu czaszek, ramion, ognie oczu - widz№ mnie - para bezwіosych goіot, w portkach skуrzanych i werkolczugowych kamizelach, neonowy dym ci№gnie siк za nimi w powietrzu, tygrysie pasy przesuwaj№ siк po przesіonecznionej skуrze. Pod jak№ sztam№ znajduje siк ta dzielnica? O tym akurat Aza omieszkaіa mi wspomnieж.

Tygrys Jeden obrzuca mnie zdumionym spojrzeniem, Tygrys Dwa tr№ca go іokciem i wskazuje drzwi po prawej. Mam wstaж, przedstawiж siк, paњж plackiem, uciec, mudrowaж po policjк? Zdecydowali za mnie, weszli do Azy i Brudzia, zanim zareagowaіem.

Gіosy wznosz№ siк jeszcze bardziej. Teraz juї przymus prawie fizyczny - sіyszк, ale nie rozumiem, toї to nie do wytrzymania - podchodzк na palcach, przysuwam gіowк do plastu.

- ...pуdzie bruta!

- Jaka bruta, jaka bruta! - To gіos Azy. - Paіy waszej wyіoraіo! Maіo Klawysyn wycyckaі?

- Nie dla Klawysyna, pradџ jego harawa! - To ktуryњ z Tygrysуw. - Pуd№ wszystkie ziomalstwa. Co twoja nakіapaі? Zacyc byі: nie krakaж cipom. Przychodzi nasza i co ocza? Juї rusuіka u Brudzia! Pradџ!

- To maіa Stefaсskiej od tarota. Co moja mуgі? Wlazіa.

- Ale czy nie wykraka? Wszystkie krakaj№.

- Wypraїyж jej czachк. - To Tygrys drugi.

- O, pewnie, wyіoraж od razu na lуd! - piekli siк Aza. - Co za moіojce odjebkowate tera chlacz№! Myњlaіby kto, rewoluszyn odkryli! Moja widziaіa tuzin takich lepperiad. Akurat jest o czym krakaж! Tegujcie, tegujcie, dupa wolna.

- Lepperiad! - prycha Tygrys Drugi. - Nie bкdzie їadnych monstracji! Noc№, po chatach, wsze wraz, ziomale dawno ukrakani, pуdziem lito, Crux poprowadzi, wyіoramy panуw, razdwatrzy, tu i wszкdzie, tak bкdzie, urwo gupia!

- Lutuj paszczк! - ryczy naс Tygrys Pierwszy. - Musiaіa wykrakaж, a? A? Pradџ!

- Noconoconoco -

- Crux poprowadzi, krakasz - mуwi powoli Aza. - Wasza zna dobrze Cruxa?

- To on daі Wygrysom ogieс! - chwali siк drugi moіojec.

Odgіos uderzenia. Pierwszy zdzieliі po pysku Drugiego, mogк siк zaіoїyж.

- Pradџ harata! - syczy Pierwszy. - Powiem na sztamie, zaszyj№ ci jamк! A ty! Ty, ty, twoja! Zamkniesz j№ tu do pojutrza rano. I nigdzie ma nie dzwoniж, z nikim nie krakaж. Bіyska?

- Bіyska, bіyska - przytakuje ponuro Brudzio.

- Ja muszк -

- Grуwno musisz! Co, іorkujesz w sobotк? - I rechot chуralny. Liczк szybko: pi№tek, sobota, niedziela - zaplanowali brutк na noc z soboty na niedzielк, wtedy istotnie dopadn№ wiкkszoњж poza prac№, w domach albo w wysokich dzielnicach, po klubach, kinach i salonach.

Dlaczego nie sіyszaіem wczeњniej o tej socjerskiej ruchawce? Oni nie potrafi№ niczego sprawnie zorganizowaж, tym bardziej w sekrecie, od tygodni powinienem byі mieж na filtrze informacji dziesi№tki newsуw o trendach agresji klasowej w ziomalstwach.

Ale teї nigdy nic nie miaіem o Cruxie.

- ...oblacze na іyso - tіumaczy Wygrys Pierwszy Brudziowi. - Jak byіo ukrakane. Ma?

- Oczaj.

- Nooo.

- Piknк.

- Dajesz.

Syk stali. Po krкgosіupie nagіy mrуz: wiem, o co tu chodzi. Przyszli po akcesoria, po szable, ubiory, chc№ siк wmieszaж miкdzy nas, wejњж miкdzy herbowych. Brudzio robi za kontakt zaopatrzeniowy, ziany diler - nic dziwnego, їe Aza do niego siк zwrуciіa po namiary na Cruxa.

- A jak -

- O!

- Pokaї!

- He he!

- A co ty tak іapk№ pіukasz -

- Urrrrrwa!

- Trzymaj j№!

- Rкkawiczki!

- Co -

- Po gliny mudrowaіa!

- Oїesz ty hara, werk twoja maж, oczaj te pirњcionki, no jaњnie cipanna!

- Poszіo? Mogіa nie zd№їyж. Czopuj!

Klaњniкcie.

- Czop! Juї!

- Brudzio, co ty krakaі, їe sk№d j№ znasz?

- Јojezu, їaї to Stefaсska, ta z -

- Trzymaj j№, Jуzek. Jamк zatkaj, bede praїyі przez czachк, rycz№ urewsko i krwi№ im idzie z nosa i uszek. Brudzio, dajesz szmaty.

- A ten chujek, co tam posіuje?

- Co z nim?

Drzwi nie zostaіy zatrzaњniкte, wystarczy popchn№ж, oni s№ zajкci Az№, Wygrys Drugi unieruchamia j№ w nelsonowym uњcisku, Wygrys Pierwszy obejmuje za gіowк, jaskrawa іuna wokуі nich - szable leї№ na stole, podnoszк nag№ zygmuntуwkк, nie ma czasu wywaїyж, jak ostry sztych, nie wiem - tnк obur№cz znad barku.

Wygrys Pierwszy pada z rozchlastanym karkiem, krкgosіup na wierzchu, werkolczuga skwierczy, zalana krwi№, њcieram krople z twarzy rкkawem kurtki.

Wygrys Drugi wrzeszczy, puszcza Azк, Aza wrzeszczy, unoszк szablк, za moimi plecami wrzeszczy Brudzio.

Teraz juї tylko odruchy - dziesiкж lat minкіo, odk№d chodziіem na szermierkк, a jednak zwierzкca pamiкж trwa w ciele - unik, zastawa, Brudzio idzie na mnie z krakowym krzesіem, zbijam, podnosi, zbijam, rzuca, uskakujк. Z drugiej strony Wygrys exekuje jakiegoњ ciкїkiego werkboja, kolczuga zwija mu siк na ramionach, Wygrys zaciska piкњci, rosn№ na nim kolce i ostrza, powietrze drїy, czujк ten їar i czujк ostry zapach spalenizny. Їуіte oczy pіon№, pochyla gіowк, odsіania zкby, teї juї zawerkowane na lњni№c№ stal, werklaї napina mu miкњnie i wypycha spod skуry їyіy - oto i stoi przede mn№ Bestia.

- Aza! - woіam, zezuj№c na Brudzia, ktуry rzuciі siк tymczasem ku stercie pudeі zajmuj№cej prawie poіowк pomieszczenia, ku wysokim wieszakom z їupanami i deliami.

Aza prуbuje siк podnieњж, upada, prуbuje ponownie. Wygrys postкpuje naprzуd, iskry biaіych wyіadowaс skacz№ wokуі niego po liniach kondensacyjnych werkуw. Tnк z lewej, odbija ostrze przedramieniem.

- Aza!

- Pad!

To krzyczy Brudzio - nie do mnie, ale padam bez namysіu. Seria idzie po њcianach, meblach, sprzкtach, suficie, trafia w coњ szklanego, sypi№ siк krysztaіowe odіamki.

Turlam siк za drzwi, szabla w garњci. Sofa, przez sofк, przedpokуj - uciec z tego mieszkania! Nie ogl№dam siк. Zasuwy, krakleszcze, na szczкњcie nie ma szyfr-zamka - wypadam na korytarz. Ktуrкdy do klatki schodowej? W lewo. Biegnк.

Ale - ale juї sіyszк go za sob№, widzк na ograffitowanych њcianach lњni№ce pobіyski od jego werkzorzy. Zgiкta wpуі staruszka wychyla siк za prуg i zaraz cofa gіowк, przeraїona; rozszczekuj№ siк w mieszkaniach psy. Z tyіu іomot, jakby to Terminator tam biegі.

Zіapawszy za balustradк klatki schodowej, ogl№dam siк przez ramiк. Rozpalony Wygrys jest dziesiкж krokуw za mn№, bierze zamach pancernym ramieniem, jak gdyby strzelaі z niewidocznego bata, i nie widzк, nie mam prawa ujrzeж, lecz wyraџnie czujк, jak coњ zawija, zagкszcza, zatrzaskuje siк w powietrzu - skaczк w dуі klatki, ale jest juї za pуџno, czarny ogieс dosiкga moich plecуw, parzy przez kurtkк.

Spadam z krzykiem, uderzam gіow№ w beton. Na pуіpiкtrze podnoszк siк, zrzucam skaїon№ sekundуwkк. W prostok№cie u wylotu schodуw nade mn№ roњnie zimna jasnoњж.

Zbiegam po trzy stopnie. Draguj№cy w holu socjerzy patrz№ na mnie zdumieni. Przekіadaj№c szablк z rкki do rкki, zrzucam z siebie koszulк, rozpinam dїinsy - nie zd№їк zdj№ж, dr№ siк i rozpadaj№, spodnie, pas, bokserki, z materiaіu unosi siк dym. Dragmani chichocz№.

Na betonie rozpoњciera siк cieс, ostry, coraz ostrzejszy, gdy za moimi plecami rozkwita biaіa іuna. Podnosz№ wzrok, rzucaj№ pety i uciekaj№ - bez sіуw, їyj№ przecieї pod sztam№ Wygrysуw, wiedz№.

Biegnк razem z nimi.

Zapadі juї zmrok, wiкc uciec, uciec w tк ciemnoњж - fiat, nie, on ruszy tylko pod dotykiem Azy - w ciemnoњж - z їуіtych okien blokуw wychylaj№ siк gіowy starych i mіodych socjerуw, echo niesie po socjalisku pytaj№ce okrzyki - w ciemnoњж - juї pali mnie skуra, plecy, uda, kark, mуj Boїe, dosiкgn№і mnie - w ciemnoњж - ze staroїytnego bloku za mn№ wyіania siк w oњlepiaj№cym blasku werkzbrojny gromodzierїca, wywrzaskuj№cy wygrysi№ wњciekіoњж - w ciemnoњж - w Ziomalstwo XXV-lecia PRL.

Crux

Poluj№ na mnie, sіyszк ich nawoіywania, pіyn№ wilczymi zaњpiewami przez nocne blokowisko. Przebiegam w cieniu.

Њwieїe graffiti na oknach niemieckiego socmarketu: PRZYDЏ KURESTWO TWOJE.

Dwie dziewczyny obњciskuj№ce siк pod drzewem, ta wyїsza rozpoњciera kiczowate skrzydіa z przeterminowanych њwiatіolotуw.

Ogniska na dachach blokуw, czarne sylwetki taсcz№ce wokуі elektrycznych pіomieni.

Starzec z psem - werkpies wyprowadziі dziadka na spacer.

Obracaj№ca siк na њcianie szczytowej wieїowca kolorowa mandala: CRUX CRUX CRUX.

Kobiecy gіos z otwartego balkonu: - Juliuњ! Lora! Lora! Јobora!

Wyіaniaj№cy siк z zakrкtu alei, w warkocie zabytkowych mechanizmуw, wielki ropniak, zeszіowieczny mercedes. Z jego gіoњnikуw - niezrozumiaіy hymn socjerski; w otwartym jego dachu - ekipa Wygrysуw pod czarnymi sztandarami z Matkobosk№.

Przebiegam w cieniu.

A z oddali, spoza gmachуw ciemnoњci, zza geometrii jasnych okien: - Uuuuuuuuuuuu! Uuuu! - Sfora socjerska, sztama zbieraj№ca siк w nagonce.

Poluj№.

Szabla w garњci, tyle. Ocieram dіoс o udo. Na szabli krew, nie wytrк.

Dlaczego kontakt nie і№czy? Mudrujк bez przerwy, na podvorкdziu otwieraj№ siк wszystkie szybkie opcje komunikacyjne - policja, Czerm, Aza, hierarchia familijna, Buzdygan, Maіїecki, straї miejska - i nic. Zaczopowany, zostaіem zaczopowany, razem z Az№; Wygrys Pierwszy, Wygrys Drugi, ktуryњ z nich odci№і mnie od sieci.

Czego, oczywiњcie, nie mуgі zrobiж. Bo niby jak? Musiaіby chyba wrzuciж mnie do mordoru wszystkich sieciуwek w zasiкgu.

Tu nawet beton i chmury s№ po ich stronie.

Beton drapie stopy do krwi, zimny, chropowaty. Miaіem buty, nie mam butуw, rozpadіy siк w biegu. Piecze juї caіa skуra. Gdyby chlasn№і mnie otwartymi werkami rozkіadu organicznego, do tej pory niewiele by ze mnie zostaіo - atak byі wiкc sprofilowany. Uderzaі przecieї w њrodku bloku socjerskiego, musiaі bardzo ostroїnie dobieraж orкї.

Lecz nano tak wysokoenergetyczne, їe zdolne do rekonfiguracji makrostruktur w skali sekund, jest zakazane przez wszystkie moїliwe konwencje i kodeksy. Gowerki podnosz№ alarm na byle њlad podobnych procesуw. Tymczasem Wygrysy najwyraџniej posіuguj№ siк nim niemal rutynowo.

Co wiкcej: ten pistolet maszynowy Brudzia to zdecydowanie nie byіa wiatrуwka. A jedn№ z pierwszych funkcji policyjnych gowerkуw jest przecieї wykrywanie chemii terrorystycznej - po spaleniu takiej iloњci prochu nad ziomalstwem powinny kr№їyж tuziny policyjnych kopterуw.

Kto wyj№і tк krainк spod prawa miasta i њwiata? Jest coraz zimniej - ja pocк siк ze strachu.

To on daі Wygrysom ogieс!

Przebiegam w cieniu.

Pusta jezdnia, parking, murek, drzewa i - koњciуі: taka sama betonowa bryіa jak reszta ziomalstwa, tylko їe zwieсczona krzyїem. Pi№tkowy wieczуr, powinno byж chyba otwarte - jakie s№ religijne zwyczaje socjerskie, nie mam pojкcia.

Њwi№tynia niestety nie posiada њluzy, peіny prymityw. Wbiegam przez boczne wejњcie w pogr№їon№ w pуіmroku nawк. Cisza, nikogo w zasiкgu wzroku. Odkіadam szablк. Zasady pierwszej pomocy w przypadku skaїenia werkami nie rуїni№ siк wiele od procedur postкpowania po skaїeniu materiaіem promieniotwуrczym. Owalna chrzcielnica jest umieszczona wystarczaj№co nisko i ma ponad pуі metra њrednicy. Wchodzк w wodк, obmywam siк, tr№c mocno skуrк. (A jeњli koњciуі posiada sieж dozoru wewnкtrznego? Tym lepiej - niech rozdzwoni№ siк alarmy w agencjach, w policji!)

Echo krokуw w pustym wnкtrzu. Zamieram. Decyzje w uіamkach sekund - nie decyzje: odruchy. Wyskakujк z chrzcielnicy, zdzieram szatк wotywn№ z pos№gu jakiegoњ socjerskiego њwiкtego, zawijam siк w sztywny materiaі, srebrny ryngraf koіysze siк na piersi. Jeszcze szabla i - Plask, plask, zimny marmur pod bosymi stopami. Odruch: ku oіtarzowi i do zakrystii czy precz od oіtarza? W zakrystii staіe і№cze, koсcуwka policyjna, ale - w zakrystii teї na pewno socjerzy. Kroki siк nie zatrzymuj№ i przewaїa strach chwili: uciekam przez gіуwne drzwi.

Drzemi№ca w ostatniej іawie babcia koњcielna nawet nie podnosi na mnie wzroku.

Mokry, drїк na zimnym wietrze. Ze schodуw koњcioіa rozci№ga siк widok na spor№ czкњж dzielnicy: aleje znaczone rzкdami lamp, szeregi blokуw jak cepeliowskie wycinanki cienia i њwiatіa, skwery zupeіnie juї ciemne. Њwiatіa ruchome - њwiatіa samochodуw - mogк zliczyж na palcach jednej rкki. Pieszych nie widaж w ogуle, jeњli nie wejd№ wprost w sіup jasnoњci, plamк їуіtego blasku. Ludne socjalisko jawi mi siк niemal wymarіym. Czy tak to wygl№da zazwyczaj po zmierzchu, czy teї naturalny rytm їycia w ziomalstwie zostaі dziњ zaburzony i ta ciemna pustka powinna stanowiж dla mnie ostrzeїenie?

Czym prкdzej schodzк z widoku, z wysokich stopni koњcioіa na ulicк i miкdzy drzewa za parkingiem. Wymudrowujк mapк miasta. Nie mam na podvorкdziu precyzyjnego planu socjalisk, ale byle program turystyczny jest w stanie wytyczyж marszrutк na podstawie dotychczas przebytej drogi oraz danych wzrokowych.

Program pyta o priorytety. Jeden: wyjњж z socjaliska. Dwa: wyjњж spod sztamy Wygrysуw. Trzy: znaleџж terminal na sztywnym і№czu.

Przewodnik wskazuje mi na kontakcie kierunek. Zawijam њciњlej szatк i ruszam za nim, od drzewa do drzewa.

- Uuuuuu!

Sk№d pіynie ten zew? Dџwiкki odbijaj№ siк od pіaszczyzn betonu, trudno rozpoznaж kierunek.

Byж moїe jednak nie mogк rozpoznaж, poniewaї dobiegaj№ one zewsz№d - zostaіem otoczony.

Wіaњciwie co tam socjerzy robi№ - dm№ w rogi? krкc№ syreny? Rїn№ gіoњniki? Znacznie sprawniej porozumiewaliby siк przez komуrki albo virt. Idioci.

Przewodnik wyprowadza mnie na pobocze jednej z przelotуwek: cztery pasma, krakowe ogrodzenie, plastowe lampy, werkpucha na jezdni. Nie przekraczam granicy њwiatіa.

Przebiegam w cieniu.

To s№ jednak spore odlegіoњci, nie utrzymam dіuїej podobnego tempa, juї ciкїko dyszк, obraz siк rozmazuje, mкtnieje -

- Oї pradџ urrewska!

- Nyzio!

- On to!

- Јoraj jebuca!

- Hihihi, oczaj, jaki dziubuњ oжkany!

Siedzieli tu w wypalonym wraku automobilu i chlali jabsynt. Trzech moіojcуw regularnych: miкso, skуra, zіoto, haki. Na szczкњcie nie dostrzegam na nich pasуw wygrysich.

Nie odzywam siк, dyszк wsparty na gіowicy szabli.

Podchodz№ rozbawieni.

- Oczaj szabelku!

- A ciuszek jakie porno!

- Pirњcionki moje! Nie ruszycie!

- Kurat!

- To on, on. Noco gapuje darmo, snypan? Gleba! A juї!

- Јoraj jebuca, Macu.

Macu rozbija o kolano flaszkк po jabsyncie. Szkіo pryska wraz z resztkami њwiec№cej w pуіmroku werkpiatуwki. Odchrz№kujк.

- Panowie...

Wybuchaj№ konwulsyjnym њmiechem.

- Pa-pa-pa-pa-panowie! - powtarza rudzielec w њrodku. - Јojezu!

Rozrechotany Macu wymachuje mi ostrym szkіem przed twarz№. Odruchowo schodzк w prawo, tn№c obur№cz w krzyї, bardzo nieczysto. Pada z rozchlastan№ klat№. Syczк z bуlu, nadwyrкїywszy lewy nadgarstek.

Dwaj pozostali moіojcy, nagle otrzeџwiali, siкgaj№ po werkosy.

Podnosz№ mi siк wіosy na karku.

Uciec im nijak nie zdoіam.

- Јoraj!

Poszli. Bікkitne ostrza pozostawiaj№ w powietrzu elektryczne powidoki; choж to niemoїliwe, zdaje mi siк, їe naprawdк sіyszк trzeszczenie kondensuj№cych siк werkуw.

Rudego biorк na sztych - szabla dіuїsza od werkosy - nadziewa siк wіasnym impetem. To mnie jednak unieruchamia, jest za ciкїki, nie nad№їam z obrotem, o uniku nie ma mowy, i trzeci moіojec dџga mnie w pierњ - tszkrr! - werkosa schodzi po ryngrafie, wyїeguj№c w metalu gікbok№ bruzdк.

- Pradџ!

Wyszarpujк szablк z ciaіa i tnк w kiњж, zataczaj№c siк, prawie na њlepo. Pada.

Padі, czyli dostaі. Nie sprawdzam juї nawet gdzie, nie sprawdzam, czy їyje. Ciкїkim truchtem ruszam za przewodnikiem.

Przede mn№ іaсcuch њwiateі zakrкcaj№cej szosy jak ramiк spiralnej galaktyki. Z rzadka przemykaj№ komety: automobile socjerskie, niektуre to jeszcze nieprzekrкcone benzynуwki, ogony smrodu za nimi - oznaka statusu.

Przebiegam w cieniu.

- Uuuuuuuuuuuu! Uuuu!

To z doіu, z centrum socjaliska, z wnкtrza doliny. Przystajк, nasіuchujк. Wycia nios№ siк ponad blokowiskiem. Naraz pojmujк ich prawdziw№ naturк i funkcjк i nie potrafiк opanowaж drїenia; wspieram siк na krzyїowym jelcu zygmuntуwki.

To nie socjerzy porozumiewaj№ siк w ten sposуb ze sob№, nie o komunikacjк miкdzy њcigaj№cymi tu chodzi. To jest nagonka w dosіownym znaczeniu: chc№, їebym ich sіyszaі, chc№, їebym uciekaі, przeraїony. Naganiaj№ mnie. Kierunek zostaі z gуry okreњlony, pкtla siк zaciska.

Najstraszniejsze jest jednak to, їe pкdz№ mnie tam, dok№d sam uciekam: na zewn№trz, ku stokom doliny, ku granicy socjaliska, poza teren zabudowany, ku autostradom obwodowym na gуrze.

Znowu moment trwoїliwej konsternacji, jak w koњciele - w tк czy w tк stronк - tu strach i tu strach - Uuuuuuuuuuuu! Uuuu! - i znowu odruch zwierzкcy: biegnк wzwyї, po zboczu poroњniкtym fluorescencyjnymi bкkartami jodіy, zostawiaj№c za plecami jasn№ czteropasmуwkк i betonowy labirynt cichego blokowiska.

Muszк pomagaж sobie szabl№; tuї przed wyjњciem na plac, w poіowie wysokoњci stoku stromizna jest tak ostra, їe osuwam siк dwukrotnie wraz z wilgotn№ ziemi№. Ale nawet nie myњlк o przystaniкciu dla odpoczynku: s№ tuї za mn№, juї na stoku, kilkadziesi№t, kilkanaњcie metrуw poniїej - sіyszк nie tylko te mechaniczne wycia, ale takїe socjerskie przekleсstwa i trzask іamanych gaікzi.

Wypadam na asfalt zgiкty w pуі, rzкї№c i pluj№c. Przede mn№ rozpoњciera siк њwieїe gruzowisko, jeszcze niezaroњniкte, betonowa ruina po zeїartym przez disasemblery wieїowcu - dlaczego nie dokoсczyіy roboty? - sto metrуw geometrycznego gruzu, pozostaіy w nim widoczne kwadraty piwnic i szkielety њcian parteru, drzwi otwarte na oњcieї z nocy na zimn№ noc, krуtkie klatki schodowe prowadz№ce pod gwiazdy, dwadzieњcia stopni i zawieszony w powietrzu podest pуіpiкtra, przegryziony w skos oіtarz betonu - Z niego Crux spogl№da z krzywym uњmiechem na њwiat w dole.

Siedzi na rozіupanym telewizorze, w lewej rкce њciska wіosy Azy, ktуra spoczywa obok w kaіuїy rzygowin, praw№ kreњli w powietrzu helioglify.

- Uuuu!

Wchodz№ za mn№, nie muszк siк ogl№daж, sіyszк ich kroki i oddechy, oddech tіumu, zebraіa siк tu caіa sfora. Na pewno s№ miкdzy nimi Wygrysy: lodowate њwiatіo skacze po gruzach.

Crux koсczy sіoneczny wzуr i kiwa na mnie palcem. Wchodzк ostroїnie w ruiny. Z kaїdym krokiem raniк sobie stopy, tu zewsz№d wystaj№ ostre odіamki, szpice prкtуw zbrojeniowych, krzaki drzazg. Na betonowych stopniach pozostawiam krwawe њlady, litaniк czerwonych odciskуw. Cztery, szeњж, osiem, on kiwa na mnie ponaglaj№co, dwanaњcie, czternaњcie, na koniec stajк przed nim na krzywym pуіpiкtrze miкdzy ziemi№ i niebem.

Sіychaж tylko charczenie Azy, krztusz№cej siк swoimi wymiocinami.

Crux opiera mocniej stopк obut№ w metaliczny adidas na plecach panny i szarpie jej wіosami, jak wodzami krn№brnego wierzchowca, wykrкcaj№c gіowк Azy ponad kaіuїк.

Јaсcuchy na dresie Cruxa lњni№ wszystkimi odcieniami jubilerskiej tкczy.

Unosi na mnie wzrok i odzywa siк w najczystszej polszczyџnie:

- Czego zatem chciaі pan ode mnie, panie Жwiecz?

Nie potrafiк zrozumieж, o co mu chodzi. Przekіadam szablк z rкki do rкki, ocieram wnкtrze dіoni o szatк. Crux siк nie uњmiecha, owo skrzywienie warg to jeszcze jedno trwaіe piкtno jego kalectwa. Siedzi, bo siedz№c, lekko pochylony, kryje garb.

Czego ja od niego chciaіem?

- Och! - wci№gam gікbiej zimne powietrze i przez dіuїsz№ chwilк z wysiіkiem powstrzymujк kaszel. - Chciaіem... ona chciaіa... Czy mуgіbyњ uzdrowiж mojego ojca.

- Prosisz mnie o uzdrowienie ojca.

- Tak. Tak. Proszк.

Aureola rуїowego њwiatіa zbiera siк wokуі gіowy Cruxa, spіywa mu po ramieniu i dіoni i gdy Crux prostuje palec, blask pada wprost na ostrze zygmuntуwki, czerwieс і№czy siк z czerwieni№.

- Czyja to jest krew, panie Жwiecz?

- Zіych ludzi, herr Crux.

- Kogo raczej powinienem uzdrowiж: ich czy pana ojca?

- To zbуje uliczni. Mуj ojciec nie - Crux unosi palec i kineskop pod nim eksploduje z przytіumionym hukiem.

Cofam siк instynktownie, stopieс, dwa niїej, lecz zaraz wracam na miejsce.

Crux spogl№da spode іba, z wnкtrza obіoku siwego dymu.

- Twуj pan, Buzdygan, ktуremu hoіdowaіeњ - opowiedziaіa mi wszystko - on pod krzyїem i luxusem morduje ludzi, jeњli tylko stanкli mu na drodze do zysku. Przecz mi.

- Nie przeczк.

- Kim on jest, panie Жwiecz? Czy nie on jest џli ludzie?

- Ja nie -

- Twуj vater rodzony, o ktуrego їycie prosisz - o co siк biі z tym mіodzieсcem? Broniі moїe kobiety, dzieci, Matkoboskiej? Byі w ogуle jakiњ powуd? Czy teї napadі po prostu na sіabszego? Zaszlachtowaіby go, jak tylu przed nim, bo mu siк tak spodobaіo, zbуj uliczny. Przecz mi.

- Nie przeczк.

- Kim on jest, panie Жwiecz? Czy nie on jest џli ludzie?

- Och, na litoњж! Byж moїe jest, to jednak -

- Ty, ty, Zygmunt Жwiecz herbu Leliwa, pan szablowy - co zrobiіeњ? Czy poszedіeњ zabiж Buzdygana, ktуry zabiі ci vatera? Nie. Czy wyzwaіeњ Buzdygana? Nie. Czy chociaї wymуwiіeњ Buzdyganowi? Nie. Bкdziesz wiкc nadal braі pieni№dze od mordercy swego ojca. Przecz mi.

- Musisz zrozumieж, їe -

- Nie przeczysz.

- To nie jest bajka rycerska, w їyciu nie moїna tak -

- Nie przeczysz.

- Nic bym -

- Nie przeczysz.

- Nie, kurwa, nie przeczк!

Crux kiwa gіow№.

- Przynajmniej nie іїesz.

Aza jкczy niezrozumiale. Crux szarpie za czarne wіosy, mocniej j№ przydeptuje.

- A j№ zostawiіeњ i uciekіeњ.

- Wiкc na dodatek tchуrz.

- Tak by byіo lepiej. Obawiam siк jednak, їe zwyczajny skurwysyn.

- Jasne, do ludobуjcy mi daleko.

Crux unosi twarz, spogl№da w gwiazdy, gwiazdy bіyskaj№ mu w krzywych ustach.

- Dopуki trzymaі rкce w gуrze, dopуty Їydzi zabijali; gdy zaњ je opuњciі, to Їydуw zabijano. Byі stary, szybko siк mкczyі. Jak zwyciкїyli?

- Podtrzymywali go mіodzi.

- Tak. Bіogosіawiona rzeџ. Ja siк nie zmкczк, werki siк nie mкcz№. Jutrzejszej nocy wyіoramy panуw. Tego nic nie zmieni, nawet twoje ostrzeїenie. Ale nie ostrzeїesz nikogo.

Spluwam. Chciaіem splun№ж na niego - њlina zakreњliіa w powietrzu krуtki іuk i spіynкіa na beton po niewidocznej bіonie. Spogl№dam z nienawiњci№. Crux przypatruje mi siк, przechyliwszy gіowк.

- Zauwaї, їe rozmawiam z tob№.

- Filmуw siк naogl№daіeњ, gуwniarzu.

- A ona bкdzie їyж, oczyszczam j№ wіaњnie z wygrysizny, ona ma serce, dobrze siк przysіuїy moim socjerom.

Spluwam ponownie.

- Ojcom rewolucji іby ukrкcaж w koіyskach.

- Ale ojcуw rewolucji osiemdziesi№tego dziewi№tego i ojcуw rewolucji nano - ich to bіogosіawisz, prawda? Bo kim byњ byі, gdyby nie oni? A teraz pora na obrуt fortuny korzystny dla socjerуw, na ich rewolucjк.

Rozeњmiaіbym siк, gdyby nie boleњnie suche gardіo.

- I jak to sobie wyobraїasz? Pуjdzie bruta w caіym kraju, zarїniecie robotnych i nagle z socjaіu spіyn№ na was wszelkie luxusy? Idioci. Dopiero poїaіujecie, jak nie bкdzie u kogo lepperowaж! Bez ONYCH, bez nas - co zostanie z socjerуw?

- Nic. Bкd№ socjerami, jedynie dopуki istniej№ jacyњ panowie, od ktуrych da siк wylepperowaж socjaі. Wyprowadzк ich z tej niewoli. Zmuszк do wolnoњci. Zmieni№ siк tylko wtedy, gdy nie bкd№ mieж innego wyjњcia.

- Zawsze bкd№ posiadaж inne wyjњcie, zawsze bкd№ posiadaж werki.

- Teraz werki maj№ ich. Socjerzy s№ polskimi Murzynami nano. Widzisz to.

- Czy ty mnie usiіujesz przekonaж? Nie przekonasz.

Crux prostuje siк na tronie elektronicznego zіomu, podci№ga rкkawy dresu, na muskularnych przedramionach oїywaj№ werktuaїe. Szarpie za wіosy Azy. Aza jкczy. On siedzi rozparty szeroko, z kolanami i іokciami podanymi na zewn№trz, koсczyny ma jednak nieproporcjonalnie dіugie.

- Powiedziaіa mi wszystko. Gdzie pracujesz, czym siк tam zajmujecie. Za dwa dni na Polskк spadnie najwiкkszy krach. Trzeba mi menadїerуw kryzysu najlepszych z najlepszych, by obrуcili go na moj№, na nasz№ korzyњж. Pracowaіeњ dla Buzdygana, ale Buzdygana zaіoramy pierwszego; bкdziesz pracowaі dla mnie, Czerm bкdzie pracowaі dla mnie. Widzisz wiкc, dlaczego z tob№ rozmawiam, dlaczego jesteњ mi potrzebny, panie Жwiecz.

- Prкdzej siк -

- Ale nie za darmo przecieї! Zapomniaіeњ, po co przyszedіeњ? Vater wstanie z іoїa. - Crux zaczyna kreњliж w powietrzu lњni№cy helioglif. - Taki - tak№ transakcjк jestem gotуw zawrzeж. Hoіduj mi tylko.

- Co?

- Czy nie myњlisz o sobie jako o czіowieku honoru? Znam was. Szable, pierњcienie, herby, wielkie sіowa. Przysiкgnij mi. - W powietrzu krzepnie obraz krucyfiksu. - Przysiкgnij na krzyї њwiкty. Bкdк іaskawszym panem niї Buzdygan.

- Јoraj sie.

- Ani na vatera nie zwaїysz?

- Pradџ!

- Ale dlaczego nie, panie Жwiecz?

Szukam odpowiedniego sіowa i nie mogк znaleџж. Wiem jedynie, їe jakikolwiek hoіd przed tym socjerskim pokurczem jest nie do pomyњlenia - i, tym bardziej, nie do opowiedzenia jest to obrzydzenie, wstrкt zgoіa fizyczny, alergia do wszystkiego, co on reprezentuje. Jak wytіumaczyж odmowк, gdy na porcelanowym talerzu podsuwaj№ nam do spoїycia paruj№ce gуwno? Moїna jeno kl№ж.

Wiкc na koniec tylko wypluwam z nieskoсczon№ pogard№:

- A spуjrz ty na siebie!

Crux szczerzy w krzywym uњmiechu ostre diamenty. Ale znowu siк pomyliіem, to nie jest uњmiech. Puszcza wіosy Azy, gіowa panny uderza o beton. Nad Cruxem skrкca siк wir gкstej aureoli, ciemna kondensacja - aї ozon pali jкzyk i podniebienie. Nawet nie unoszк szabli, tylko cofam siк, o stopieс, drugi, czwarty, Cruxa mam juї na wysokoњci oczu, ognie њwiкtego Elma skacz№ mu po dresie i іaсcuchach, we wnкtrznoњciach telewizora budz№ siк czerwone pulsy, Crux nachyla siк ku mnie na swoim siedzisku, unosi rкce nad gіowк -

- Јoraж urwie pana!

Od jego dzikiego ryku niemal pкkaj№ mi bкbenki; ogіuszony, spadam ze schodуw w gruz, tіuk№c siк boleњnie. Ryk, grzmot, wichura - uderzyіa mnie niewidzialna piкњж Cruxa i zostaіem powalony.

Podrywam siк czym prкdzej, wznoszк klingк w instynktownej zastawie.

Oni id№ na mnie, tіum socjerski, moіojcy blokowisk i Wygrysy werklaїowane, z noїami, bejsbolami, krakulcami i werkosami w іapach, w pomruku chіopskiego gniewu, ze zіoњliwymi grymasami na twarzach, tіuszcza ciemna, spuszczone ze smyczy miкњniaki i dragmani, sуl i іajno tej ziemi, krew z krwi, koњж z koњci i beton z betonu - іoraж! іoraж! іoraж!

Crux nade mn№ z uniesionymi rкkoma, aurora mortifera coraz jaњniejsza.

Spluwam raz jeszcze. Poprawiam szatк i ryngraf, krкcк szabl№ mіynka, moїe siк ktуry wystraszy, odst№pi - nie, їaden, w kupie s№ nieulкkli. Jednego, dwуch, trzech pewnie zdejmк, siкgnк ostrzem. Ale cуї teraz po najzrкczniejszej szermierce i stali szlachetnej, cуї po szkoіach wysokich i technologiach subtelnych?

Skopi№, zar№bi№, zatіuk№, zajebi№ na њmierж.

- Јoraж pana!

A i rкka z szablic№ juї ociкїaіa, nie chce siк wznieњж do ciosu, noga nie chce post№piж naprzуd - i nie wiem, co wіaњciwie mnie paraliїuje, strach czy Crux, obaj. A nawet gdybym -

- Јorrraж pana!

Jest ich zbyt wielu, miliony, miliony.

Exodos

byњ wczuі siк w to miejsce poczuі mistyczny

sprawdџ to ja reprezentujк moich ludzi

a oni reprezentuj№ mnie

obskurne czasy skazani na piekіo na ziemi tego jestem pewien

bo ci№gle klepi№ biedк

samoobrona w kieszeni na zawsze na bicie

nios№ mnie dzieciaki pogr№їone w gniewie

dalej stale walк swoj№ prost№ przed siebie

robiк to i tylko ode mnie zaleїy jak ja to na kartce uchwycк

moje ukochane brudne ulice

obnaїone tak їe aї dreszcze s№ i tchu brak

lipiec - grudzieс 2003

W opowiadaniu wykorzystano fragmenty: wiersza Konstandinosa Kawafisa Zst№pienie bogуw w tіumaczeniu Zygmunta Kubiaka; Polskiego Kodeksu Honorowego Wіadysіawa Boziewicza; Pieњni XVI Jana Kochanowskiego; pracy K. Erica Drexlera Engines of Creation; piosenki Peji Gіucha noc.

Serce Mroku

Najlepiej czytaж przy muzyce zespoіu Rammstein

Przewracaj№c poїуіkіe stronice

gіodny lampart w twoich oczach

i zapach napalmu o poranku

I

Dotkn№wszy stop№ jej powierzchni, zgi№іem siк wpуі i zacz№іem wymiotowaж. Z dysz wahadіowca szedі biaіy dym. Paale zatoczyі siк i upadі obok mnie. - Ale cuchnie! - jкkn№і. - To aї boli. Powinienem byі siі№ wydrzeж mu te filtry! - Prкdzej czy pуџniej bкdziecie musieli siк przyzwyczaiж - rzekі z wysokoњci schodkуw pierwszy pilot. Naіoїyі noktokulary i zapaliі papierosa. Moїe to pomaga, pomyњlaіem. Dym papierosowy. Lecz sam nie wierzyіem. Smrуd byі tak okropny, їe w ci№gu kilkudziesiкciu sekund istotnie zaczкіa boleж mnie gіowa. Otarіszy usta, pomogіem wstaж Jьrgenowi. Z lewej dochodziі warkot samochodu, z kaїd№ chwil№ wyraџniejszy. Obejrzaіem siк: szare cienie poњrуd cieni czarnych. Najdalej wzrok siкgaі akurat do stygn№cych dyszy; na Klinie nie da siк wyl№dowaж, polegaj№c jedynie na napowietrznym њlizgu, trzeba manewrowaж aktywnie, wszak miкdzy innymi z tego powodu wybrano Klin na bazк, to kryjуwka њrуdgуrska dostкpna jedynie po stromej paraboli. Siкgn№іem do kieszeni kurtki, rozerwaіem firmowe opakowanie i naіoїyіem nowiutkie noktokulary Zeissa. Popielaty monochrom uderzyі mnie w џrenice. Mкїczyzna w tocz№cym siк ku nam FTM-ie machaі rкk№. Poznaіem: to von Miltze, tylko їe z brod№. W oddali, za jego plecami, majaczyіy blaszane baraki. Dїungla zaczynaіa siк tuї za nimi - brudnymi falami dzikiej roњlinnoњci wspinaіa siк po zboczach otaczaj№cych nas gуr, wyїej i wyїej, ku wiecznej pуіciemnoњci nieba Mroku.

Von Miltze zatrzymaі siк, uchyliі drzwiczki. Bez sіowa zajкliњmy miejsca. Zawrуciі - po czym nadepn№і gaz, aї wcisnкіo nas w fotele. Za naszymi plecami - widziaіem to w ciemnych odbiciach lusterek wstecznych - wahadіowiec zaczynaі manewrowaж do ciasnego skrкtu na koсcu pasa. Von Miltze zanuciі pod nosem, uderzyі nasad№ dіoni w kierownicк i nagіym wyrzutem lewej rкki wі№czyі radio. Radiostacja Klinu nadawaіa ciкїki tot frankfurcki, Wagner zaklкty w zgrzytach elektrycznych gitar i rozsamplowanym gікbokim basie bкbnуw.

Jechaliњmy przez monochromatyczny pуіmrok, nie uїywano tu reflektorуw, zanadto by oњlepiaіy oczy za noktokularnymi szkіami, a te nosili wszyscy. Zapytaіem von Miltzego o windy. Wskazaі przed siebie, za siebie, na boki. Wahadіowiec wіaњnie toczy siк na Mamuta, rzekі, podnosz№c gіos ponad muzykк. Te windy, widziaіem to na trуjwymiarowych planach Klina, przestrzeliwaіy masyw skalny szybami o dіugoњci ponad kilometra. Baza wіaњciwa mieњciіa siк tak gікboko pod powierzchni№ gruntu Mroku dla zabezpieczenia przed atakiem j№drowym. Rosjanie, Japoсczycy i Amerykanie umieњcili swoje centra w podobnych katakumbach. Uniosіem twarz ku ciemnemu niebu, wiatr - nareszcie ruch powietrza! - chlasn№і mnie po twarzy brudn№ њcierk№. Tam, ponad brunatno-szarym bagnem chmur, niewidoczne, kr№їyіy po wci№ї zmienianych orbitach wyrzutnie rakiet, nasze i ich; naszych cztery lub piкж, jak gіosi plotka, bo to, rzecz jasna, tajemnica paсstwowa i nikt nie wie nic pewnego. Chodz№ rуwnieї plotki o platformach z dziaіami laserowymi i mikroorbitalach z pojemnikami wypeіnionymi њmiertelnie zjadliwymi bakteriami, nacelowanymi genetycznie zarуwno na nas, jak i na biosferк Mroku. Wyїej, po wyci№gniкtych, elipsoidalnych krzywych, okr№їaj№ planetк cztery statki: „Adolf Hitler", „Hermann Gцring", „Wіadza Ludu" i „Wschуd". Pуіtora roku њwietlnego st№d amerykaсski „George Washington" mija siк wіaњnie w drodze powrotnej na Ziemiк ze swym bliџniaczym „Franklinem D. Rooseveltem"; „Roosevelta" њciga japoсski „Orukina", kolejne piкж lat њwietlnych za nim sunie gigantyczny „Josif Wissarionowicz Stalin" ze stu osiemdziesiкcioma tysi№cami anabiozerуw, a w kaїdym z nich cholerny komunista. Nieco szybciej od statkуw mkn№ zaњ ku nam na elektromagnetycznej fali informacje i rozkazy z Ziemi. Chociaїby: co zrobiж z tym „Stalinem"? Zestrzeliж, zanim wejdzie na stacjonarn№? Wojna by z tego byіa jak nic. Szlag, i tak jest wojna. Ten caіy wyњcig na Mrok nie ma najmniejszego sensu, Rzesza nic tu nie moїe zyskaж, jedynie spada przezeс w coraz gікbsze otchіanie deficytu budїetowego. Ale to polityka, nic tu po logice; daliњmy siк zіapaж w klincz wzajemnej ideologicznej propagandy, teraz juї wycofanie siк z Mroku jest nie do pomyњlenia dla їadnego z mocarstw. Kosmos pochіania miliard za miliardem. Gdyby nie chmury (Mein Gott, gdyby nie chmury...!), dojrzaіbym њwiateіko „Gцringa", przesuwaj№ce siк wolno miкdzy obcymi gwiazdami. Przebyіem w tym њwiateіku zimn№ nieskoсczonoњж, њwiateіko wyrwaіo mi z їyciorysu kawaі historii, lata caіe nawet wedіug zrelatywizowanego zegara podrуїnego: informacja o przeszіoњci wyprzedziіa mnie i gdy obudzono nas w koсcowej fazie hamowania, byіem do tyіu o іadnych kilka rewolucji politycznych; dot№d zdarzaj№ mi siк wpadki. Wyobraїam sobie, jak№ reedukacjк bкd№ musieli przejњж po przeckniкciu siк ci czerwoni pionierzy ze „Stalina", istne pranie mуzgуw, wszak miesi№c po ich zaњniкciu pucz NKWD zmiуtі z Kremla Gruzіowa i jego ekipк, przez prуїniк pіyn№ juї z pewnoњci№ nowe podrкczniki historii ZSRR. To њwiateіko, ktуrego nie widzк, „Hermann Gцring"... Chciaіem siк mu przyjrzeж z zewn№trz z wahadіowca, ale oczywiњcie nic z tego nie wyszіo, znam tylko zifferrechnenmaschinowe symulacje, makiety w maіej skali, zdjкcia z orbity Ziemi. Nikomu nie mуwiіem: on jest piкkny. Estetyka pуіkilometrowej konstrukcji z metali i tworzyw sztucznych i diabli wiedz№ czego jeszcze - zauroczyіa mnie od pierwszego spojrzenia. Statki posiadaj№ dusze kobiet, takїe te kosmiczne, takїe te pozaatmosferyczne, nieprzeznaczone do l№dowaс na powierzchni planet, o ksztaіtach niewyprofilowanych aerodynamik№ do obіych strzaі, stoїkуw, deltoid, ich sylwetki nie ogranicza їadne prawo gazуw, „Gцring" najlepszym przykіadem, kosmiczna katedra Gaudiego, tak, tak, wіaњnie tak mi siк kojarzy, gdyby Gaudi projektowaі statki kosmiczne, wyszіoby spod jego rкki coњ podobnego: kwiat czarnych metali, aїurowa strzelistoњж pseudogotyku, ciкїkie a lekkie, a niewaїkie, miliony ton masy spoczynkowej, choж gdy patrzysz z dala, widzisz tylko anielskie skrzydіa, zіoїone i rozіoїone, krкgosіupy wymarіych lewiatanуw, іukowate їebra, asymetryczny wir czaszy odrzutowej, krzyw№ kadzielnicк anihilacyjnego ognia; statki posiadaj№ dusze kobiet, nic dziwnego, їe o okrкtach mуwi siк „one".

Windy. Wjeїdїaliњmy wіaњnie do tego blaszanego baraku, gdy kilkadziesi№t metrуw dalej zapadіa siк ziemia i wychyn№і z prostok№tnej mogiіy czarny Wiesel z krzyїami Luftwaffe na aproporcjonalnych statecznikach i skrzydіach. Wiesel naleїaі do serii produkowanej przez Messerschmitta na specjalne zamуwienie AstroKorps, wskazywaі na to wyjњciowy ksztaіt skrzydeі o zmiennej geometrii oraz wybrzuszenia dodatkowych zbiornikуw paliwa. Nim opadіy za wozem wrota baraku, ujrzaіem, jak w myњliwcu obracaj№ siк turbiny, buchn№і spodeс brudny wiatr, wiry cienia, na ich krzywych sіupach maszyna podniosіa siк chybotliwie na piкж, osiem, dziesiкж metrуw, wуwczas pilot odpaliі gіуwne silniki i Wiesel, uderzony stoїkiem obrzydliwie biaіego ognia, run№і w gruboziarnisty monochrom wiecznie zachmurzonego nieba Mroku, w ciasnym zakrкcie tn№c przestrzeс nad opadaj№cym juї na platformie megawindy wahadіowcem, z wahadіowca jedynie szary statecznik wystawaі nad ziemiк. Ale wrota baraku zatrzasnкіy siк i my rуwnieї zaczкliњmy opadaж. Zapaliіy siк lampy umieszczone dookoіa na krawкdzi podіogi windy, bluzgnкіo wysokimi cieniami na uciekaj№ce wzwyї њciany. Von Miltze zgasiі silnik, wysiadі, przeci№gn№і siк, klapn№і na ziemiк przy tylnej oponie, wyj№і papierosy, zapaliі. Usiadіem obok. Zdjкliњmy noktokulary. Jьrgen majstrowaі coњ przy radiu, bo zeszіo z fali. Von Miltze poczкstowaі mnie harvarem. Tu teї њmierdziaіo, ale juї nie tak, jak na powierzchni. Zacz№іem coњ mуwiж o tym odorze, mуwiіem przez dіoс przyіoїon№ wraz z papierosem do warg, cicho i niewyraџnie; von Miltze kiwaі gіow№ ze zrozumieniem. To jedna wielka kupa nawozu, odezwaі siк. Akcelerator biologiczny. Widziaіeњ zdjкcia Ogni Piekielnych?, pytaі retorycznie. Widziaіem, widziaіem. Samozapіon metanowych gejzerуw - wyziewуw dїungli, ktуre wypіywaj№ spod powierzchni biobіota wielkimi b№blami - rozњwietla wieczn№ noc planety dіugimi sztandarami br№zowego ognia. Niczym pochodnie na gazach oceanicznych platform. Ocean dїungli Mroku jest miejscami smoliњcie czarny, jego flora nie moїe sobie w fotosyntezie pozwoliж na stratк choж kwantu energii. Siedzimy tu juї drug№ dekadк, mamrotaі von Miltze, a nadal odkrywaj№ nowe gatunki, i to jakie! - chociaїby te stratopaj№ki, їegluj№ce od wulkanu do wulkanu; a po lasach jeszcze gorzej. Po lasach zawsze gorzej, tam їуіte oczy w gor№cej ciemnoњci. Juї niewielu U-menschуw zostaіo w Krypcie. Na „Gцringu" teї przyleciaіo ich ledwo z setkк; i na ile to ma starczyж, na piкж lat? Wolne їarty. Moїe powinniњmy zaіoїyж tu wіasn№ hodowlк. Hydroponika niskich poziomуw Klina daje przecieї coraz wiкksze nadwyїki ziemskiego biaіka. Ale samic maіo. Zreszt№ Fulke - znasz go, to ten sztywniak z SA - Fulke nie wyrazi zgody, jego podpis to њwiкtoњж, doprowadziі sztukк egzegezy oficjalnych komunikatуw do prawdziwego mistrzostwa. Pojmujesz: on musi postкpowaж podіug wytycznych, ktуre pozna dopiero po latach, przewiduje dziesiкж krokуw do przodu, to polityczny jasnowidz; jakiejkolwiek herezji publicznie by nie wygіosiі, przytakuj mu i nie pytaj, on jest Straїnikiem Sіowa, on niesie Pіomieс.

Winda stanкіa, rozsunкіy siк wrota. Јysy w№sacz w kombinezonie mechanika obejrzaі siк na nas przez ramiк, szczaj№c do przerdzewiaіego wiadra, odgіos przypominaі prucie blachy. Podsufitowe halogeny hali zapalaіy siк i gasіy w przypadkowych kombinacjach. Jьrgen zadarі gіowк. - Odszajba Siegfrieda - wyjaњniі von Miltze. Siegfried to gіуwna administracyjna zifferrechnenmaschine Klina, model jeszcze sprzed dwуch generacji, ale jakoњ dot№d nie zamontowano nowej maszyny, choж czкњci spadіy z „Gцringa" juї blisko tydzieс temu. Para przysіanych razem z nimi specjalistуw zd№їyіa tylko rozgrzebaж do reszty oprogramowanie Seigfrieda. Problem polegaі na tym, їe nie mogіo byж mowy o їadnym przestoju w pracy elektrogehirnu, przejњcie powinno nast№piж caіkowicie pіynnie. Tymczasem okazaіo siк, iї przez te wszystkie lata caіkowitego odosobnienia Siegfried wyewoluowaі tu w swych quasi-sieciowych strukturach do jakiejњ przedziwnej, niekompatybilnej z niczym formy. - Њwirus, њwirus - mamrotaі von Miltze, maszeruj№c ku drzwiom, nad ktуrymi paliіa siк czerwona їarуwka. Њluza. Oczekiwaіem zmiany w powietrzu, ale jeњli jakaњ zaszіa, to na gorsze: do smrodu doszedі zaduch. Jaskrawe oњwietlenie wciskaіo cienie pod krawкdzie plastikowych pіyt pokrywaj№cych њciany korytarza. Von Miltze zatrzymaі siк i zacz№і tіumaczyж Jьrgenowi, jak ma trafiж do swego pokoju - bo nie mуgі go tam osobiњcie odprowadziж, miaі polecenie dostarczyж mnie prosto pod drzwi Mundiego. Mundi czeka. Jьrgen znaі rozkіad pomieszczeс w Klinie z trуjwymiarowych map, ktуrymi dysponowaliњmy na „Gцringu", kaїdy przechodziі przeszkolenie z architektury bazy oraz geografii planety, їeby siк nieustannie nie gubiж na Mroku w pierwszych dniach po przylocie - ale co innego symulacja, co innego betonowy labirynt dookoіa ciebie: Jьrgen rozgl№daі siк po korytarzach, gapiі na piktogramy piкtra i sektoru, krкciі gіow№... Zostawiliњmy go tak, z kartk№ papieru z nabazgranymi wskazуwkami w jednej rкce i kieszonkowym e-notizbuchem w drugiej.

- Powiedziaі „natychmiast", no to „natychmiast" - mruczaі von Miltze, ci№gn№c mnie niekoсcz№cymi siк korytarzami, windami i schodniami. Mijaliњmy mniej ludzi, niї siк spodziewaіem, wyobraїaіem sobie tіok i tіumy wypeіniaj№ce Klin, bardzo gіupio - w sumie spotkaliњmy ze dwa tuziny osуb. Wszystkie obrzucaіy mnie taksuj№cym spojrzeniem, bezbікdnie rozpoznaj№c nowego zesіaсca z „Gцringa".

W koсcu drzwi. Krzywo nalepiona plakietka: Wandelsternfьhrer Octavio Mundi. Cуї za tytuі...! Von Miltze zapukaі, wetkn№і do њrodka gіowк, mrukn№і coњ w brodк, przepchn№і mnie przez prуg, machn№і rкk№, mrugn№і, uњmiechn№і siк melancholijnie - a wykonawszy to wszystko, zatrzasn№і drzwi.

Byіy to chyba pomieszczenia prywatne wandelsternfьhrera, jego Klinowe mieszkanie, dosyж obszerne, wszak skaіy tu mieli do przewiercenia pod dostatkiem. Salon musiaі liczyж ze sto metrуw kwadratowych, podzielony byі na trzy poziomy, na najwyїszym staі fortepian, na ktуrego klawiszach siedziaі czarny kot. Kot obrzuciі mnie zimnym spojrzeniem i wrуciі do lizania іapek. Na jednej z kanap leїaіy poplamione czymњ spodnie, a na stoliku na њrodkowym poziomie, pomiкdzy popielniczkami przepeіnionymi niedopaіkami, bielaіy damskie majtki. W powietrzu, z ktуrego odorem daremnie walczyіa klimatyzacja, wisiaі jeszcze zapach tytoniu i nieczystego alkoholu. Nawet umieszczony na њcianie naprzeciwko wejњcia portret Hitlera byі nieco przekrzywiony.

Z lewej doszedі mnie szum wody. Nadstawiіem uszu. Ktoњ chyba њpiewaі pod prysznicem. Zdoіaіem nawet rozpoznaж po wywrzaskiwanych mкskim gіosem koсcуwkach sіуw przebуj sprzed dekady i juї miaіem ruszyж ku џrуdіu lirycznych eksklamacji, gdy њpiewak mnie uprzedziі: zakrкciі wodк i zamilkі. Zaraz sam pojawiі siк w salonie, zastaj№c mnie niezdecydowanego i zmieszanego poњrodku pomieszczenia, nad owym oіtarzem nieњwieїej bielizny.

Lazі, kіapi№c mokrymi stopami i drapi№c siк po wіochatym tyіku. Z czarnej czupryny ciekіa woda. Kl№і pod nosem. Spostrzegіszy mnie, uniуsі brwi.

- Aa, z „Gцringa" - mrukn№і. - Kto?

- Kapitan Erde - przedstawiіem siк.

- Aa, rzeczywiњcie.

Wymin№і mnie, wierc№c palcem w uchu, i znikn№і w drzwiach przeciwlegіych do drzwi prowadz№cych ku іazience. W krуtkim czasie jego nieobecnoњci zdoіaіem wreszcie podj№ж decyzjк i usiadіem w najbliїszym fotelu. Byіem w standardowym kombinezonie Astro-Korps i zdawaіem sobie sprawк, iї w kontraњcie do goіego Octavio Mundiego sprawiaж muszк niemile sіuїbiste wraїenie, zwіaszcza na tle dookolnego pobojowiska. Niemniej nie zdobyіem siк juї na zaіoїenie nogi na nogк. Przeskok byі zbyt nagіy: jeszcze godzinк temu - „Gцring"; teraz - wojskowy burdel. Rуїne chodziіy o Mroku plotki, lecz їadne nie dorуwnywaіy rzeczywistoњci. Mуj Boїe, a myњmy na statku rozwaїali na serio problem salutowania do prуїniowych heіmуw...! „Rozprzкїenie dyscypliny", dobre sobie, eufemizm godny biura prasowego kanclerza Rzeszy.

Wandelsternfьhrer wrуciі, nadal rozkosznie golutki, lecz juї uczesany, z wielkim biaіym rкcznikiem z czarnym hakenkreuzem na ramionach, z cygarem miкdzy їуіtymi zкbami. Przysun№і sobie fotel i usiadі naprzeciwko. Nie zapaliі cygara; gryzі je tylko, uњmiechaj№c siк do mnie z odwiniкtymi wargami. Wygl№daі na piкжdziesi№t lat - tak naprawdк miaі czterdzieњci trzy. Dostaі tк posadк z uwagi na naciski nieniemieckiego lobby: jego ojciec byі Wіochem.

- A wiкc, kapitanie Erde.

- Tak, wandelsternfьhrer?

- Jak tam nasza stara, dobra Rzesza? Trzyma siк?

- Nigdy nie miaіa siк lepiej, wandelsternfьhrer.

Pokiwaі gіow№.

- Teї tak myњlaіem. Nigdy nie miaіa siк lepiej. Otуї to. - Kr№їyі spojrzeniem gdzieњ po њcianie. - A jak pierwsze wraїenia?

- Cуї, to na pewno dla kaїdego jest wstrz№s -

- Burdel, nie placуwka wojskowa, prawda? - przerwaі mi Mundi.

- Aleї -

- Aha. Aha. - Kiwaі gіow№ i gapiі siк na њcianк. - Wie pan, ile spкdzi tu lat? - spytaі nagle.

- Harmonogramy rotacji wci№ї s№ dopasowywane do planуw ksiкїycowej stoczni, a w kaїdym razie nie dogoniіa nas informacja -

- „Adolf Hitler" miaі odpaliж juї szeњж lat temu, ze stu siedemdziesiкcioma osobami na pokіadzie. Do tej pory nie dostaliњmy wymaganego potwierdzenia. Nikt z nas nie wrуci nigdy na Ziemiк.

- Jankesi swojego „George'a Washingtona" -

- Ze szkieletow№, na autopilocie. - Przeniуsі wzrok ze њciany na mnie. - A czemu „Stalin" ci№gnie tu zapchany po burty czerwonym miкchem? To nawet nie jest kolonizacja - to ratunkowa infekcja wirusowa w ucieczce przed њmierci№ pierwotnego nosiciela. Teraz bкd№ mieli argument: nawet caіkowite zgіadzenie їycia na Ziemi nie zniszczy naszego narodu! Pojmuje pan, kapitanie? Pojmuje pan, dlaczego nie posyіaj№ nam wiкcej Untermenschуw i zakazali ich hodowli? Wі№czyli do swych kalkulacji poњmiertne zwyciкstwo ideologii. Teraz opіaca im siк nawet kollaps Ziemi.

- Wandelsternfьhrer, ja nie mogк -

- A wie pan, co mуwi Fulke? - zaњmiaі siк ni z tego, ni z owego. - Їe musimy postкpowaж tak, jakby nadawcy tych rozkazуw juї nie istnieli. Byі tu cmentarz, pocz№tkowo chowaliњmy naszych zmarіych, ale gdy liczba grobуw przekroczyіa dwadzieњcia, kazaіem ich wykopaж i skremowaж; odt№d kremujemy wszystkich.

- Ja nie rozumiem, po co mi pan to -

- Mуj drogi kapitanie, ja kreњlк panu tіo. Poleci pan do Piekіa. Poleci pan do Piekіa i porwie lub zabije Diabіa, he he he. Wyruszy pan o jutrzejszym њwicie.

- Co...?

- Wie pan, co to jest Piekіo?

- Tak, ta nizina dorzecza Thora i -

- I wie pan, kogo zw№ tu Diabіem?

- Nie.

- No tak. Opowiem panu pewn№ historiк.

Tu jednak zamilkі i znowu oddaі siк kontemplacji њciany. Trwaіem w bezruchu. Poleci pan do Piekіa i porwie lub zabije Diabіa. I ten jego њmiech. I te jego paranoiczne wywody: ratunkowa infekcja wirusowa w ucieczce przed њmierci№ pierwotnego nosiciela. Czyїby Klin byі w caіoњci opanowany przez zdrajcуw? Ale przecieї nawet na „Gцringu" nie ma nikogo wyїszego rang№ i peіnomocnictwami od Octavio Mundiego, on tu wуdz, jemu winienem posіuszeсstwo i lojalnoњж. Czy mam zatem udawaж, їe to normalne? Milczeж? Albo i przytakiwaж?

- A moїe i nie - zdecydowaі, przeniуsіszy nagle spojrzenie na m№ twarz. - Obejdzie siк. Wystarczy krуtkie wprowadzenie. Pan zdaje sobie sprawк ze strategicznego znaczenia Piekіa, prawda? Granice wpіywуw poszczegуlnych paсstw wci№ї s№ na Mroku pіynne, trudno tu o jakiekolwiek wi№ї№ce ustalenia, zwіaszcza їe ci na Ziemi uparcie odmawiaj№ ratyfikowania jakichkolwiek traktatуw. Gdybyњmy sami siк jakoњ nie dogadywali, dawno by juї poszіy w ruch te lasery i wodorуwki, ktуre pozawieszaliњmy sobie nad gіowami. Oczywiњcie element zastraszenia odgrywa pewn№ rolк: aktualny stosunek siі nieuchronnie odbija siк na tych negocjacjach. I nie w№tpiк, їe nadal niewiele trzeba, їeby to wszystko trzasnкіo... Przede wszystkim bowiem nikt tu nikomu nie ufa; jedno, czego moїemy byж pewni, to swej wzajemnej przeniewiernoњci. Wie pan, їe na przykіad dowуdc№ Amerykanуw jest Їyd? Taak. A Piekіo stanowi obszar, do ktуrego wszyscy roszcz№ sobie pretensje; zbiegaj№ siк tam granice trzech stref, a i їуіtki maj№ do niego dojњcie przez morze. Jest to dzicz absolutna. Penetracja z powietrza nic nie daje, zreszt№ tam prawie nie ma gdzie wyl№dowaж; skany orbitalne teї niewiele pokazuj№. Sіaliњmy piesze ekspedycje. Duїe straty. Stopniowo w caіoњci przerzuciliњmy siк na U-menschуw. Ale i ich przecieї nie mamy za wielu. Tymczasem rozpкtaіa siк ta afera z Kretowiskiem Ikisawy, Durchmann znalazі te malunki... No, to pan jeszcze usіyszy w szczegуіach od doktora Gaspa. W kaїdym razie w Piekle siedzi teraz Leszczyсski i њle przez radio te swoje szalone manifesty, caіa planeta go sіucha. Raz, їe mamy przez niego potworne kіopoty natury, mhm, politycznej; dwa, їe ludzie Gaspa ozіociliby mnie za wyci№gniкcie z Diabіa choжby poіowy tego, co wie.

- Diabeі to ten Leszczyсski?

- No tak; nikt juї nie posіuguje siк jego numerem. Nie mieliњmy zreszt№ pojкcia, їe cholerny U-mensch posiada w ogуle jakieњ nazwisko, s№dziliњmy, їe pochodzi z tych skandynawskich farm hodowlanych; ale to przysposobieniec capniкty w ostatniej fazie. Tytuіuje siк hrabi№! Mein Gott, kim on siк nie tytuіuje! Przesіucha pan sobie w drodze nagrania jego audycji, to wyrobi sobie zdanie. Nie mamy tu zwierzкcego psychologa, wiкc trudno coњ prawomocnie wnioskowaж, ale maіo kto zaprzeczy, їe odjebaіo mu nielekko.

Pozwoliіem sobie na okazanie pewnej dezorientacji i wahania: podrapaіem siк w szczкkк, wyd№іem policzek.

- Porwaж lub zabiж, mhm?

Zadzwoniі telefon. Mundi z westchnieniem podniуsі siк i poczіapaі do antycznego aparatu. Z dіoni№ na sіuchawce ledwo uniesionej nad wideіki obejrzaі siк na mnie ponad barkiem przykrytym biaіym rкcznikiem.

- Usuniкcie go stamt№d teї jest waїne, ale on naprawdк wszedі w posiadanie pewnych, їe tak powiem, tajemnic. Z drugiej strony... Ale niech pan lepiej porozmawia z doktorem Gaspem, kapitanie.

Teї juї staіem - najwyraџniej byі to koniec audiencji.

- Jeszcze tylko jedno, wandelsternfьhrer. Dlaczego ja?

- Pan zna polski, kapitanie. Poza tym to byіa droga eliminacji, a nie specjalne zamуwienie, niech pan sobie nie pochlebia; ktуraњ strona monety zawsze musi byж na dole i nie ma dla niej їadnego „dlaczego". Їyczк powodzenia.

- Heitla!

Zanim wyszedіem, usіyszaіem jeszcze krуtk№ wymianк zdaс Mundiego z programem і№cznoњciowym, po czym wandelsternfьhrer przeszedі na rosyjski. Czy on ma tu zaіoїon№ bezpoњredni№ z Podcerkwi№? Najwidoczniej. Warczaі do sіuchawki w zіoњci i irytacji. Drzwi zamknкіy siк.

Dok№d teraz? Ani myњlaіem bі№kaж siк tu jak Jьrgen. Gdzie w ogуle znajduje siк moja kwatera? Trzeba zasiкgn№ж informacji od Siegfrieda. Terminale powinny siк znajdowaж na kaїdym skrzyїowaniu. Na najbliїszym jednak ich nie byіo. Zіapaіem za ramiк przechodz№cego mіodzieсca w lotniczej kurtce z przyњniedziaіymi srebrnymi emblematami AstroKorps. W odpowiedzi na zapytanie machn№і rкk№ w lewy korytarz i mrukn№і coњ o barze. Po dwуch krokach przystan№і i obejrzaі siк. - Z „Gцringa"? Gdzie dziewczyny? - Hк? - Z jego dalszych sіуw wywnioskowaіem, iї oni tu juї od dawna ostrzyli sobie zкby w oczekiwaniu na nasz przylot, znali bowiem listк zaіogi „Gцringa", na ktуrej to liњcie co trzecie nazwisko naleїaіo do kobiety - podczas gdy dotychczasowa proporcja pіci wњrуd mieszkaсcуw Klinu wynosiіa szeњж do jednego na niekorzyњж kobiet. - Na nasz№ niekorzyњж! - parskn№і lotnik, zapalaj№c papierosa. - Kiedy wreszcie je wysadzicie? - Dopiero co zaparkowaliњmy na geostacjonarnej...

Terminale w barze wbudowane byіy w ladк szynkwasu. Metalowo-plastikowa automatyczna bogini Kali serwowaіa zza niego bezalkoholowe trunki; prуcz mnie jedynym klientem byі starszy facet w przetartym na іokciach swetrze, podrzemuj№cy nad jak№њ kieszonkow№ powieњci№ i szklank№ gкstego soku brunatnej barwy. Wsun№іem kartк, terminal rozpoznaі uїytkownika. Bіysnкіa ikona poczty. Rozwin№іem. Doktor Gasp prosi o jak najszybsze stawienie siк w 125A4XII. A gdzieї to jest? Wywoіaіem mapк. Moj№ kwaterк od gabinetu doktora Gaspa dzieliіy dwa piкtra i siedem zakrкtуw - a od tego baru... Zgubiіem siк, wodz№c palcem po ekranie. Nic dziwnego, їe to taki labirynt - rozbudowywali kompleks Klina sukcesywnie, latami caіymi, ryj№c diamentoszczкkimi kombajnami kolejne tunele i kawerny.

Facet w swetrze pierdn№і przez sen i podrapaі siк po obojczyku. Oњmiorкki barman skrzypiaі, sun№c wzdіuї szynkwasu, zamaszystymi wymachami pozornie w№tіych koсczyn poleruj№c ladк. Czyja to zabawka, ciekawym; jakiњ їart inїynierуw. Zarz№dziwszy wydruk peіnego planu Klina, wybraіem z podњwietlonego menu sok z czarnej porzeczki. Maszyna odliczyіa dwieњcie dwadzieњcia marek. Nic darmo, nawet dla zdobywcуw kosmosu. Sok zreszt№ miaі w sobie z czarnej porzeczki jeno barwк. Zebraіem wydruk i ruszyіem ku windom.

Czкњж korytarzy pogr№їona byіa w pуіmroku. Kilkakrotnie wdepn№іem w dostrzeїone poniewczasie kaіuїe smarуw, od ktуrych potem lepiіy mi siк do podіogi podeszwy butуw. W poukrywanych gdzieњ pod sufitem gіoњnikach dwakroж zahuczaіo, dџwiкk przeszedі w wysoki pisk sprzкїenia. Na wewnкtrznej stronie drzwi windy ktoњ wydrapaі karykaturк kanclerza Hцdla, rzucaіy siк w oczy zwіaszcza obwisіe uszy.

Wszystko to razem przywodziіo na myњl raczej podziemny lager w fazie likwidacji aniїeli obcoplanetarn№ bazк Trzeciej Rzeszy. Nie tak, nie tak j№ sobie wyobraїaіem. Odpкdzaіem od siebie gorzkie myњli, nastrуj jednak nieuchronnie pogarszaі siк z kaїd№ minut№. Na dodatek zimny strach skrкcaі їoі№dek na wspomnienie sіуw Mundiego. Jutro rano! Do Piekіa! Porwaж lub zabiж! Sok burzyі mi siк w jelitach, bezsmakowa ciecz sekretnego pochodzenia wracaіa teraz do gardіa falami goryczy. A jeњli to prawda? Jeњli rzeczywiњcie - do њmierci...? Mrok. Bez powrotu. W tej windzie, prуcz wіasnego odoru planety, unosiіa siк woс amoniaku. Oparіem siк plecami o zimn№ њcianк, przeszedі po mnie dreszcz, zdaіem sobie sprawк z wilgoci pod kombinezonem. Wytarіem grzbietem dіoni czoіo: zimny pot. Zawarczaіem przez zкby bezsilne przekleсstwo. Jedno jest їycie i tylko raz moїna je przegraж.

Gasp dyktowaі wіaњnie swej zifferrechnenmaschine poprawki do jakiejњ statystyki. Spojrzaі na mnie sennie ponad okularami. Okutany byі w ciemny, kraciasty koc, њciњle niczym egipska mumia. Tylko rкce i gіowк miaі wolne, a na gіowie sіuchawki, a w rкkach: lewej - jakieњ papiery; prawej - wielk№ chustк. Co chwila wydmuchiwaі w ni№ nos. Wymieniwszy uprzejmoњci, wszedіem i usiadіem na jedynym pustym krzeњle, bowiem na pozostaіych - oraz na stole, na podіodze, na pуіkach i, na ile mogіem to dojrzeж przez uchylone drzwi, w s№siednim pomieszczeniu - leїaіy mniejsze i wiкksze, zamkniкte i otwarte, szare, plastikowe pojemniki, zawieraj№ce okazy flory i fauny Mroku, zatopione w krystalicznie przejrzystych bryіach twardej materii, zamroїone, zsekcjonowane, rozpiкte na skomplikowanych stelaїach, pokrojone w cienkie, niemal dwuwymiarowe preparaty, a takїe їywe - їywymi w kaїdym razie byіy te dwa czarne jak wкgiel zwierz№tka wielkoњci i ksztaіtu chomikуw, drapi№ce powolnymi ruchami szeњciu іapek w prкty wіoїonej w pojemnik klatki.

Gasp kichn№і, zsun№і sіuchawki (jakaњ opera), wydaі zifferrechnenmaschine komendк zamkniкcia aplikacji, kichn№і raz jeszcze, po czym sapn№і: - Gasp.

Zrozumiaіem, їe siк przedstawiі.

- Erde.

- Ech. Uch.

- Co to jest? U1?

- Bуg jeden wie. Ponoж zsyіa dziwne sny.

Skуrzasty, br№zowy wуr zwisaj№cy z sufitu w rogu pomieszczenia nad gіow№ doktora bezustannie drїaі, jego powierzchnia delikatnie falowaіa, dochodziіo zeс niskie buczenie, na samej granicy sіyszalnoњci, czіowiek mimowolnie przechylaі gіowк ku ramieniu. Do sufitu wуr przymocowany zostaі kilkunastoma mackami, ktуrych przylepy rozlaіy siк po plastiku pіyt owalnymi platfusami. W istocie przypominaі organiczny ul, gniazdo wњciekіych szerszeni bezskutecznie szukaj№cych drogi wyjњcia, otworu w skуrze.

- Wiкc pan sprуbuje odіowiж Leszczyсskiego... No tak. Kiedy?

- Jutro.

- Aha.

Zmroziіo mnie to „sprуbuje". Chrz№kn№іem.

- Wandelsternfьhrer Mundi sugerowaі, їe ma mi pan do -

- Tak, tak. - Gasp zamachaі chusteczk№, jakby usiіowaі j№ wytrzepaж. - A co pan wie?

- Nic. - Wykonaіem rкk№ z wydrukiem planu Klina ruch, ktуry miaі byж gestem irytacji i pogardy, a okazaі siк, zwiкdіy w poіowie, manifestacj№ mej dezorientacji. - Ja w ogуle... Ten Diabeі... Co to... Przecieї...

- Aha.

Opuњciіem rкkк, odwrуciіem wzrok.

- Ma pan moїe coњ mocniejszego na spіukanie tego smrodu, doktorze?

- Jakiego smrodu? A! Tam, proszк.

Nalaіem i jemu. Samogon jakiњ - ale przynajmniej wypaliі flegmк w gardle. Gasp dla wychylenia szklaneczki podci№gn№і siк na kozetce do pozycji pуіsiedz№cej.

- Uch...! Za powodzenie paсskiej misji! Widzi pan, rzecz polega na tym, їe on wci№ї їyje. Leszczyсski, Diabeі. A nie powinien. Nie ma prawa. Pomijam tu juї sprawк mikrodetonatora, musiaі go sobie jakoњ wydіubaж, Fulke rwaі wіosy z gіowy, sіaliњmy peіn№ moc№ sygnaі aktywizuj№cy przez kilka tygodni, ale bez skutku, draс wci№ї nadawaі. I chyba faktycznie poznaі jak№њ tajemnicк, bo to mija juї siуdmy miesi№c, tak, bкdzie juї pуі roku jak nic - a on їyje. A posіaliњmy go do Piekіa, jak kaїdego U-menscha, z zapasem poїywienia starczaj№cym jeno na dwadzieњcia dni, їeby nie zd№їyі przejњж do strefy amerykaсskiej. Pan wie, oni daj№ U-menschom azyl, ci hipokrytyczni Jankesi, szlag by ich. Trzeba wiкc podludziom uњwiadamiaж przed wypuszczeniem, їe jedyna ich szansa przeїycia leїy w terminowym powrocie do nas, inaczej zdechn№ z gіodu. Bo zdaje pan sobie sprawк, їe flory i fauny Mroku i Ziemi nie s№ ze sob№ kompatybilne: nierуwnolegіe ewolucje, peіna dywergencja, rуwnie dobrze mogliby prуbowaж їreж plastik. Ale Leszczyсski jakimњ cudem utrzymuje siк przy їyciu.

- Wandelsternfьhrer wspominaі coњ o, mhm, Kretowisku, i chyba malunkach, nie pamiкtam nazwisk...

- Ach, tak. Rzeczywiњcie. To teї. Nalej pan jeszcze z іaski swojej. Dziкki. No wiкc jeden z їуіtkуw, Ikisawa, z wyksztaіcenia zreszt№ fizyk, wyst№piі z nastкpuj№c№ teori№...

I tak to szіo. Wуr brzкczaі. W pudeіkach poruszaіy siк zwierzкta. Siedziaіem na tym niewygodnym krzeњle, pochylony ku charcz№cemu i skrzecz№cemu doktorowi Gaspowi, mechanicznie przytakuj№c jego sіowom, z ktуrych coraz mniej rozumiaіem, choж wszystkie ejdetycznie zapamiкtywaіem; siedziaіem tam, њciskaj№c w poc№cych siк dіoniach plik pomiкtych wydrukуw, przeіykaj№c gкst№ њlinк i oddychaj№c przez usta, Klin spoczywaі na moich plecach mas№ milionуw ton, garbiіem siк coraz bardziej.

Poїegnawszy siк z doktorem, pognaіem do najbliїszej toalety, dwakroж myl№c wskazywan№ laserowym szkicem zifferrechnenmaschine drogк. Tam zwymiotowaіem. Spojrzaіem w lustro nad umywalk№, nawet niezbyt brudne. Twarz jak po zatruciu rtкci№, pot na szarej skуrze - czy to jakiњ miejscowy wirus? Przecieї nie wyњl№ do Piekіa chorego! Zacisn№wszy szczкki, usіyszaіem w uszach wіasny puls, przepіyw gor№cej krwi zagіuszaj№cy wszelkie inne dџwiкki - szszumch, szszumch-szszumchchch - policzyіem: sto czterdzieњci. Jest џle, Erde, jest џle. Czy to jakiњ spisek? Czy ktoњ tu specjalnie stara siк ciк zabiж? Bo w koсcu cуї to innego, taka misja, jeњli nie wyrok? - posіaж їуіtodzioba drugiego dnia pobytu na planecie w najdziksze jej ostкpy: њmierж. Przypomnij sobie: nie naraziіeњ siк komuњ? Ale komu? Mundiemu? To niepojкte. Dlaczego? dlaczego? Ktуraњ strona monety zawsze musi byж na dole i nie ma dla niej їadnego „dlaczego". Akurat...!

W przydzielonej kwaterze czekaіy na mnie bagaїe przetransportowane z wahadіowca: dwie metrowe paki, piкж worуw, staromodna walizka, jeden standardowy kontener. A kwatera skіadaіa siк z dwуch doњж obszernych pokojуw oraz іazienki - wszystko umeblowane z motelow№ pogard№ dla jakiegokolwiek stylu. Bo i cуї to innego, jeњli nie hotel? Zatrzasn№іem za sob№ drzwi. Spojrzaіem na zegarek - pokazywaі jeszcze czas „Gцringa". Przeprogramowaіem go podіug biurkowego terminalu Sigfrida na szesnastogodzinn№ dobк Mroku. Ile zatem pozostaіo do њwitu? Niecaіe szeњж godzin.

Terminal, niepytany, otworzyі ikonк poczty. Dwa listy, jeden krуtki, od niejakiego majora Blockego, podaj№cy adres, spod ktуrego mam rankiem odebraж potrzebny sprzкt; drugi, bardzo dіugi, od zastкpcy wandelsternfьhrera Fulkego, istny elaborat. Ale wbrew pozorom niewiele w nim byіo dкtej ideologii: Fulke bardzo jasno wykіadaі polityczne implikacje aktualnej sytuacji w Piekle, klarowaі pragmatykк tutejszej koabitacji i mimochodem otwieraі liczne nowe zagadki. Wydrukowaіem list i dopi№іem do planu Klina.

Przysiadіszy nastкpnie bezradnie na іуїku, znowu spogl№daіem na zegarek. Szeњж godzin, trzysta szeњжdziesi№t minut. Juї zaledwie trzysta czterdzieњci cztery. To duїo, przekonywaіem siк, to bardzo duїo, wiкc jeszcze nie musisz siк denerwowaж. Otworzyіem jeden z workуw i przebraіem siк w ciemne spodnie, sweter, buty z cholewami. Precz z kombinezonami, skafandrami, AstroKorpsem, „Gцringiem"! Mam trzysta czterdzieњci cztery minuty i jestem wolny.

Ale zaraz ponownie skrкciі mi siк їoі№dek. Wychіeptaіem szklankк potwornie schlorowanej wody. Wolaіem nie patrzeж ponad kranem w podњwietlone lustro. Porwaіem papiery i wyszedіem. Spaж? Nie bкdк spaі, sen to zіodziej їycia, wyїre dziurк w czasie, nagle okazaіoby siк, їe oto juї nadszedі њwit i zatrzasnкіy siк kajdany; wiкc nie zasnк, nie zasnк, nie zasnк!

To juї nie byіo przeraїenie, to byіa panika o lekkim, miedzianym posmaku klaustrofobii. Nie ogl№daj№c siк na boki, nie podnosz№c wzroku, lкkaj№c siк spotkania z kimњ, kto rozpoznaіby we mnie gцringowca i wci№gn№і w rozmowк, przemkn№іem do pobliskiej osobowej hiperwindy, klepn№іem najwyїszy przycisk, drzwi siк zasunкіy, podіoga naparіa na stopy. Znowu na zegarek: minuta, dwie.

Na powierzchni, bez zapomnianych noktokularуw, przykryty zostaіem pуіsfer№ miкkkiej ciemnoњci. Na dwadzieњcia, trzydzieњci metrуw jeszcze coњ widaж w жwierжcieniach i krкtych smugach szaroњci - dalej juї tylko mrok. Cholerne noktokulary. W ktуr№ stronк do starej stacji? Chyba tam. Piasek i їwir chrzкњciіy na betonie pod podeszwami. Budynek wyrуsі przede mn№ z nagіa, niczym іeb albinosiego walenia wynurzaj№cy siк spod gіadkiej powierzchni morza nafty. Obszedіem go dookoіa, szukaj№c gіуwnego wejњcia. Wedіug sіуw von Miltzego powinien tu, tuї za drzwiami, staж pojemnik wypeіniony parami nocnych okularуw juї z lekka zuїytych. Staі. Wszedіem, siкgn№іem, wybraіem, wyszedіem. Ktoњ siк za mn№ obejrzaі, ale tylko wydіuїyіem krok. Lewe szkіo noktokularуw byіo pкkniкte i њwiat postrzegany posiadaі odt№d skazк.

Mrok rozdarі siк przede mn№ w szwach. Chmury, gуry, chmury, niewiele wiкcej. Jakby istniaіo jakieњ sprzкїenie - bo wraz z odblokowaniem zmysіu wzroku ciкїki smrуd planety uderzyі w me nozdrza z podwojon№ siі№. Co za ohyda. Przytіoczony tymi doznaniami na moment zapomniaіem o strachu i jego nawrуt przyњpieszyі mi puls jeszcze bardziej.

Minкіy mnie dwa samochody, musn№і podmuch spiralnego wichru wznieconego l№dowaniem њmigіowca. Przy urwisku jednak, gdzie nie siкgaі beton, nie byіo nikogo. Tu przysiadіem, zwieszaj№c nogi w przepaњж. Buty nagle zaci№їyіy mi kilogramami martwego balastu, niemal czuіem, jak zsuwaj№ siк ze stуp w otchіaс. Urwisko - czy zatem zamierzaіem z niego skoczyж? Sk№dїe; dopiero teraz przyszіo mi to do gіowy. I tylko uњmiechn№іem siк w duchu. Co to, to nie - nie jestem typem samobуjcy.

Zegarek: trzysta trzydzieњci. Potrafiк rozpoznaж miejsca, w ktуrych czas zwalnia, i to byіo jedno z takich miejsc. Nie zasnк. Bкdк siedziaі i patrzyі. Do њwitu daleko, daleko. Ale i co to za њwit? - czy w ogуle ujrzк sіoсce przez koїuch tej naniebnej zawiesiny? Gdzieїby. To Mrok.

Prawda, przyznajк siк, jestem tchуrzem. Zawsze byіem, odk№d pamiкtam, towarzyszyі mi strach i strach przed strachem; w beznadziejnej walce z nimi zdobywaіem siк na coraz bardziej szaleсcze gesty, straceсcze decyzje, akty przeraїenia, ktуre jedynie inny desperat potrafi rozpoznaж jako takie, pozostali bior№ je za dowody niebywaіej odwagi i hartu ducha. Takim teї sposobem, splotem owych dopingowanych strachem najstraszniejszych z moїliwych wyborуw, znalazіem siк w AstroKorpsie i potem na liњcie zaіogi „Gцringa": poniewaї to wzbudzaіo we mnie najwiкkszy lкk. Nie twierdzк, iї jest w tym choж szczypta logiki; s№ za to ciemne otchіanie depresji, tysi№ce bezsennych nocy, lata daremnej ucieczki przed zwierzкtami umysіu. Poluj№. Sіyszк je. Te wycia. Gor№cy oddech na mej szyi. Wystarczy, bym choж na moment przestaі udawaж - i dopadn№ mnie, rozszarpi№. Wiкc nie mam wyjњcia, muszк przeж naprzуd. A mуgіbym teraz przepкdzaж beztroskie dni w rodzinnym maj№tku w Guberni, polowaж samotnie w okolicznych lasach, wкdrowaж przez chіodne, cieniste ostкpy, otulony zamszow№ zieleni№, zanurzony w zapachu nagrzanej њciуіki... Nie, nie mуgіbym; nie ja.

Trzeba mi zapomnieж o ziemskich woniach. Odt№d tylko smrуd Mroku. Trzeba mi zapomnieж o Rembrandtowskich њwiatіocieniach sіonecznego popoіudnia w letnim lesie, odt№d tylko czarne puszcze, czarne niebo, czarny wiatr. Choж po zaіoїeniu noktokularуw nawet czerс zyskuje na barwnoњci. Z pozoru rzecz polega na stopniowaniu szaroњci, lecz wystarczy kilkanaњcie minut, by podњwiadomie zacz№ж rozpoznawaж w niej kolory. Na poіudnie od pіaskowyїu Klina rozpoњciera siк bagienna Rуwnina Krуw. Kryje j№ na wysokoњci siуdmego piкtra brunatny kobierzec spleciony z koron fungusoidalnych nibydrzew, powyїej Zwrotnika Raka zarastaj№cych wszystkie bagna tego kontynentu. W zaleїnoњci od kierunku, w ktуrym wieje wiatr, brunatna fotofilna powіoka puszczy jaњnieje b№dџ ciemnieje: dendrogrzybiczne analogi liњci po jednej stronie s№ niemal czerwone. Wiatr to cichnie, to siк wzmaga, obraca lekko ich pіaszczyzny - i oto po powierzchni puszczy idzie fala gікbokiej purpury. A puszcza ci№gnie siк aї po horyzont, jedynie na wschodzie wyrasta zeс szereg wulkanуw, ich brocz№ce law№ stoki nawet z tej odlegіoњci pіon№ brudn№ їуіci№. Ponad wulkanami wznosz№ siк do chmur odwrуcone stoїki dymu, na wpуі spopielonej materii wynoszonej do nigdy nierzedn№cego gazowego pіaszcza biosfery Mroku. To nawet nie s№ chmury w ziemskim znaczeniu tego sіowa. Pіaszcz ma kilka kilometrуw gruboњci, buzuje tam w nim inne їycie: kolonie lїejszych od powietrza mikroorganizmуw; wirusowe zawiesiny skoloidowane z tysi№cami dzikich mieszanin wielkocz№steczkowych zwi№zkуw chemicznych, niesione przez globalne pr№dy latami i latami w poszukiwaniu ofiary; i bazuj№ce na fotosyntezie jednokomуrkowce, co jakiњ czas wzbijaj№ce siк na konwekcyjnych frakcjach do gуrnych warstw powіoki; i wodorochіonne symbiostaty - wszystko to kotіuje siк tam bez koсca, niczym w peіnym wrz№tku garze, a rozbulgotan№ powierzchniк ukropu moїna tu ogl№daж odwrуcon№ wbrew grawitacji ku doіowi. I tak odmieniaj№ siк barwy ciemnoњci, gdy wynurzy siк naraz spod pomarszczonego dywanu zanieczyszczonej pary wodnej rzeka chmurnego їycia: domyњlne br№z, sepia, czasami nawet ciemna zieleс. A potem znowu zniknie bez њladu. A obok іeb innego potwora: gigantyczna globula kultury radioaktywnych beztlenowcуw. Za ni№ іyњnie krуtki piorun, drugi, trzeci, dziesi№ty. Burzy siк, marszczy i splata w wir ciemnogranatowa skіadowa naniebnego chaosu: to polaryzmery - organizmy indukuj№ce i pochіaniaj№ce wyіadowania elektryczne - pкdz№ do poїywienia, do џrуdіa energii. Uczta przesuwa siк ku wulkanom, filary dymu kіad№ siк ku zachodowi, wiatr zakrкca, puszcza pіonie purpur№, wybucha gdzieњ w jej mrocznych ostкpach metanowa bomba, upust reszty gazu wznosi nad dendrofungusami proporzec poziomego ognia; pioruny tymczasem bij№ juї w magmowe kaldery, eksploduje z tr№b popioіu siny fiolet, wiruj№ca rozgwiazda objкta eliptyczn№ galaktyk№ ogni њwiкtego Elma wznosi siк ponad rzygaj№cy stoїek, odbija od piorunуw, chmury siкgaj№ ku niej mack№ nieprzenikalnej dla wzroku szaroњci, otwieraj№ siк niebiosa i rusza wodospad fosforyzuj№cych biaіo powietrznych glonуw; gasn№ pioruny, rкka szaroњci zaciska siк na жwierжkilometrowym stratopaj№ku, uњpione przez wieki wirusy teraz budz№ siк i przeprowadzaj№ bіyskawiczn№ inwazjк, ognie њwiкtego Elma nikn№, szaroњж spada w krater, magma bluzga ponad krawкdzie, a w chmurach zamyka siк lej wiru i rzeka aeroїycia, niczym superszybki poci№g, zakrкca, po czym znika pod - czyli nad - powierzchni№ kobierca ciemnych gazуw. Wiatr po raz kolejny zmienia kierunek. Wraz z fal№ zmiany sunie ponad Rуwnin№ Krуw para myњliwcуw, sztylety ich ogni odrzutowych zapalaj№ metanowy oddech bagna, Wiesele pozostawiaj№ za sob№ gasn№c№ powoli powietrzn№ alejк, wykreњlon№ podwуjn№ przerywan№ lini№ krzywych pіomieni. Spod mego urwiska њpiewa, przechodz№c stopniowo w ultradџwiкki, niewidoczne, nieznane mi zwierzк. Nie patrzк na zegarek. Nie bojк siк.

II

W rzeczywistoњci ona wcale nie nazywa siк Mrok. W rzeczywistoњci - ktуr№ w tym przypadku ksztaіtuj№ zapisy w prawodawczych aktach czterech paсstw - ma ona inne nazwy, sw№ pompatycznoњci№ podkreњlaj№ce wyі№czne do niej prawo kaїdego nazywaj№cego. Ale tu, na jej powierzchni i na jej orbicie, nikt nie zwie jej inaczej, jak Mrokiem wіaњnie. Takie jest jej imiк i taka jest prawda.

Podobnie rzecz siк ma z topografi№ jej powierzchni: nazywaj№ po swojemu. Owa rzeka, ktуr№ pіyn№іem, na naszych mapach podpisywana Thorem, na jankeskich obwieszczana jest Rzek№ Granta. Bardzo pіytka w swej rozmulonej do jednolitego br№zu delcie, rozpoњciera siк tu od brzegu do brzegu wodnym przestworem sun№cych ku morzu gigalitrуw truj№cej cieczy, szerzej od Amazonki - rozwarta obleњnie gкba kontynentu rzyga we wszechocean gor№c№ zawiesin№ obcego їycia. Mijaіem jakieњ oњmiornicze sploty korzeni, gaікzi, lian, іodyg, twardych jak wкglowe szkіo џdџbeі trawy - zaraz zdaj№c sobie sprawк, їe ani nie s№ to korzenie, ani gaікzie, liany, іodygi, ni trawa, nic ze znanych mi gatunkуw flory, bo to nie Ziemia, to obca planeta; i odprowadzaіem wzrokiem owe przewalaj№ce siк na їуіtej weіnie rzecznych fal kікby roњlinnych zwіok, pуki gleitschwimmer nie poniуsі mnie od nich wbrew nurtowi Thora na odlegіoњж uniemoїliwiaj№c№ dostrzeїenie jakichkolwiek szczegуіуw - mimo noktowizyjnych szkieі kontaktowych przylepionych na staіe do mych gaіek ocznych niczym gadzie bіony. Noktoszkіa pracuj№ w innym trybie niї zeissowskie noktokulary i nie jest siк juї skazanym na monochrom i spektralne urojenia; mikrozдhlwerki szkieі koloryzuj№ obraz podіug domyњlnych ustawieс, bym w caіkowitej ciemnoњci ujrzaі bікkit i karmin i seledyn, zіote prкgi zwierz№t, srebro wodnych owadoidуw.

Њmigіowiec, z ktуrego mnie zrzucono w muliste odmкty Thora, zaraz siк poderwaі i wrуciі na radarow№ wysokoњж i bezpieczny kurs, oddalaj№c siк od dїungli Piekіa; zapewne wyl№dowaі na Klinie, zanim min№іem pierwsz№ wysepkк na rzece. Istnieje kilka takich spornych obszarуw na Mroku i Piekіo nie jest tu їadnym wyj№tkiem, choж jemu akurat poњwiкcaj№ najwiкcej uwagi. W kaїdym razie wszyscy wiedz№, czego naleїy siк spodziewaж, zwyczaj utarі siк aї do postaci їelaznej procedury. Strategia spod znaku psa ogrodnika: „moїe i nie moje, ale na pewno nie twoje". Szerokospektralne skanery stacjonarnych satelitуw pozawieszanych w poczwуrnej heksagonalnej sieci nad caіym globem informuj№ natychmiast centralк kaїdego z paсstw o prуbie wtargniкcia intruza na „ich" teren: bіyskaj№ przez chmury lasery komunikacyjne, na to odzywaj№ siк impulsowe monolampy ich mocarnych braci orbitalnych i intruz zostaje w uіamku sekundy spalony do postaci plazmy, a wraz z nim z dymem idzie przynajmniej kilometr kwadratowy dїungli, zagotowanej nagі№ emisj№ w atmosferк teradїuli energii cieplnej. Niebo nad Piekіem pozostaje wolne od maszyn lataj№cych ktуregokolwiek z paсstw; nawet piesze ekspedycje musz№ siк tu pilnowaж, nie wychodziж na otwarty teren, nie uїywaж urz№dzeс іatwych do spelengowania, sіaж meldunki radiowe jeno skupionymi wi№zkami i prosto w gуrк, do przyjaznych anten. Teufel hrabia Leszczyсski wyj№tkiem: nadaje, pozornie nie troszcz№c siк o wіasne bezpieczeсstwo, lecz w istocie musi stosowaж jakieњ przemyњlne sztuczki, bo juї siedmiokrotnie przyїegano miejsca emitowania obі№kaсczych kazaс Leszczyсskiego - jak widaж, bezskutecznie. Moїe po prostu ci№gnie dіugie kable albo pozostawia nadajniki z mechanizmami zegarowymi - no ale sk№d by je wzi№і, na wyprawк w gі№b Piekіa wyposaїono go jak kaїdego innego Untermenscha, miaі jeno satelitarne radyjko dla przesyіania raportуw skomprymowanych do milisekundowych pulsacji szumowych. Lecz Teufel caіy stanowi tajemnicк. Ostatnio zreszt№ zaprzestano ogуlnego polowania naс, przynajmniej jeњli chodzi o uderzenia њwietlne. Wol№ sіuchaж, co ma do powiedzenia, naukowcy analizuj№ kaїde sіowo. Moїe zdradzi swe sekrety.

Gleitschwimmer niуsі mnie pod pr№d Thora z prкdkoњci№ ponad dwudziestu wкzіуw. Subtelnie wyprofilowana deska z monoszkіa, z doczepionymi szeregowymi silnikami turbinowymi, hydrodynamiczn№ zmiennoksztaltn№ owiewk№ i dwoma pojemnikami bagaїowymi, sunкіa po powierzchni wiecznie wzburzonej wody, z irytuj№c№ wytrwaіoњci№ przeіamuj№c kolejne baіwany brudnego potopu i wlok№c mnie za sob№, na wpуі w niej schowanego, przymocowanego do niej nieelastyczn№ uprzкї№ kombinezonu, mila za mil№, przez obrzydliwie ciepіe fale bіotnego wylewu. Jak okiem siкgn№ж wygl№daіo to tak samo, owa zbeіtana na caіej szerokoњci spіywu hydrolawa przywodziіa na myњl obrazy ziemskich klкsk їywioіowych, brutaln№ powуdџ przewalaj№c№ siк przez zamieszkane i niezamieszkane ziemie wraz z tsunami њmieci, bіota i wzdкtych trucheі zwierz№t - a ja parіem przez tк powуdџ ku џrуdіu zagіady. Mrok mnie kryje, Thor maskuje, jestem bezpieczny, jestem bezpieczny... i, o dziwo, czuіem siк bezpieczny: zanurzony w tym chaosie, ciskany w dуі i w gуrк, i na boki, zalewany gкst№ plwocin№ obcego њwiata, wyzbyіem siк strachu, wypіywaі on ze mnie z kaїd№ nastкpn№ przemierzon№ korytem Thora mil№ - wyciekaі w tк zupк ohydy i gin№і w niej bez њladu. Juї siк dokonaіo, juї trwa - toteї nie mam czego siк wiкcej baж. Zapadіy wyroki. Amen. Teraz kaїda minuta to cud.

Po dziesiкciu godzinach szalonego ujeїdїania powodzi miaіem dosyж, nadszedі czas na pierwszy nocleg. Skrкciіem ku najbliїszej wysepce, wyі№czyіem gleitschwimmera i, wyczoіgawszy siк z przybrzeїnego bіota, wci№gn№іem go za sob№. Wysepkк porastaіy bambusowe g№bki: pl№tanina tysiкcy bardzo dіugich, giкtkich іodyg bij№cych z bagna wzwyї na dziesiкж, dwadzieњcia, trzydzieњci metrуw, potem zawracaj№cych, splataj№cych siк z innymi, by w efekcie daж zbity kloc porowatej materii organicznej, bezustannie trzeszcz№cej, chwiej№cej siк wte i wewte i strzelaj№cej na wszystkie strony њwiata zarodniami w ksztaіcie shurikenуw, od ktуrych padіo byіo juї dwoje ludzi i jeden U-mensch. Wkopaіem siк w bіoto, przykryіem gleitschwimmerem, wysun№іem paluchy napowietrzacza, z wewn№trzheіmowego podajnika zlizaіem tabletkк i zasn№іem. Spaіem prawie dziewiкж godzin. Nic mi siк nie њniіo, to znaczy їadnych snуw nie pamiкtam; nigdy nic mi siк nie њni. Spuњciwszy њlizgacz na wodк, ruszyіem w dalsz№ drogк. Ani nie byі to њwit, ani wieczуr, gdy kіadіem siк do wampirzego іoїa: jednaka koіdra ciкїkiej szaroњci na nieboskіonie; pozbawiony noktoszkieі ujrzaіbym - teraz i wtedy - bezksiкїycow№, bezgwiezdn№ noc. Mrok jest caіym wszechњwiatem, nie ma niczego poza.

Min№wszy pierwszy punkt orientacyjny (mikrozдhlwerk nadajnika, wszczepiony mi wraz z samym nadajnikiem w koњж lewego przedramienia, poinformowaі mnie o tym chrapliwym basem majora Blockego), nagraіem i wysіaіem za poњrednictwem anteny gleitschwimmera meldunek skіadaj№cy siк wіaњciwie z jednego zdania: „Wszystko zgodnie z planem". Czy rzeczywiњcie tam w Klinie czekali na kaїde moje sіowo z tak№ niecierpliwoњci№? Јatwiej byіo mi sobie wyobraziж Mundiego i Gaspa na wieњж o mej њmierci wzruszaj№cych ramionami, po czym posyіaj№cych do Piekіa nastкpnego naiwniaka z „Gцringa". Im chodzi o informacje, o tajemnice Leszczyсskiego - a jakїe inaczej siк do nich dobraж? Moїna tylko liczyж na gadatliwoњж samotnika. Albo wіaњnie porwaж i przydusiж. Zabiж? Dla zapobieїenia przechwyceniu jego sekretуw przez wroga? Tak powiedziaі Mundi, lecz z kolei Gasp nawet sіyszeж o tym nie chciaі. Ale to, co Fulke pisaі o licytacji... Nic tu nie jest jasne do koсca. Podejrzenia, podejrzenia... Blocke mrugn№і i wymamrotaі, їe mamy kogoњ u Ruskich. Czy to zatem donosy tego zdrajcy mуwiіy o innych posіaсcach - amerykaсskich, japoсskich, rosyjskich - id№cych w Piekіo z peіnomocnictwami do prowadzenia negocjacji z Teufelem? Wydawaіoby siк, їe pierwsze, co Leszczyсski zrobi, pozbywszy siк detonatora, to ucieczka do Jankesуw. Ale nie. Nie chce. Tkwi w tej dїungli. A co tamci mu oferowali? Wolnoњж, oczywiњcie, wolnoњж na Mroku. Co jeszcze? W sumie niewiele jest tu do zaoferowania. Nie wiadomo, ilu poszіo; Fulke twierdzi, їe nie wrуciі nikt. W kolejnoњci wygl№daіo to zapewne tak: audycje Diabіa - polowanie laserami - presja naukowcуw - koniec polowania - pierwsi emisariusze. Moїe nawet ktoњ prуbowaі na otwartym kanale, na fali Leszczyсskiego. Wszystko bez skutku. Trudno teї przypuszczaж, bym byі pierwszym wysіanym doс z Klina, na pewno byli przede mn№ inni, moїe nawet jakaњ caіa karna ekspedycja, kto wie - a gdy zorientowali siк, iї to nie jest sposуb, wymyњlili ten fortel ze znanym im jedynie z nazwiska i akt personalnych gцringowcem w roli gіуwnej. Czy naprawdк licz№, їe im siк to powiedzie? Mein Gott, to jest puіapka w puіapce, podstкp potrуjny, przecieї ten Blocke mуgі we mnie implantowaж takїe samodetonuj№c№ siк mikrobombк, nie mam jak tego sprawdziж - wandelsternfьhrer wbrew Gaspowi zamieniі mnie w samonaprowadzaj№cy siк pocisk - idк na њmierж - juї nie їyjк - mam udawaж zbiegіego U-menscha, ale co tu udawaж, czym w istocie rуїniк siк odeс - jestem podczіowiekiem - jestem podczіowiekiem - nie їyjк. Tak. Tak. Nie ma juї strachu.

- Zielona linia - szepn№і mi Blocke i przybiіem do lewego brzegu Thora. Koniec pierwszego, іatwiejszego etapu podrуїy, tutaj zaczyna siк zona krwawych totemуw, czas skrкciж na pуіnoc. Zdj№іem heіm, њci№gn№іem skafander. Pod nim miaіem polowy kombinezon U-menscha. Teraz trzeba porzuciж i zakopaж wszystko to, co moїe mnie zdemaskowaж: a wiкc po pierwsze sam gleitschwimmer, potem skafander, ponadnormatywne zapasy poїywienia, rezerwow№ antenк satelitarn№... Bedк mуgі do nich wrуciж, jeњli pierwszy wypad nie da rezultatu. Teraz teї wysіaіem kolejny meldunek. Odt№d bкdzie z tym gorzej: nadajnik, ktуry zabieram - bo muszк przecieї zabraж - zakamuflowany zostaі jako zwyczajna metalowa miska, z niej moїna jeњж rozpuszczone w zagotowanej i przefiltrowanej wodzie koncentraty bez szkody dla elektroniki. Emisje nastкpowaж bкd№ podczas posiіkуw, a „іapaж satelitк" bкdк rкcznie, wspomagany wskazуwkami mikrozдhlwerka nadajnika... Juї to sobie wyobraїam - nawet w wykonaniu Blockego wygl№daіo zgoіa idiotycznie. Coraz wyraџniej przybiera wszystko formк czarnej komedii.

Wst№piіem w Piekіo. Piekіo zamknкіo siк za mn№ i nade mn№. Dookolna czerс natychmiast stкїaіa w tіusty atrament. Noktoszkіa wzmocniіy sztuczne kontrastowanie, wzmogіy reinterpretacyjne rachunki, juї w trakcie postrzegania przyoblekaj№c na mych џrenicach obrazy przedmiotуw w nowe kolory i now№ fakturк pуіcieni: kamieс w drzewo, drzewo w kamieс; potem podchodzк, dotykam i to jest zwierzк. S№ tu zwierzкta, Mrok peіen jest zwierz№t, zwierz№t i roњlin i Bуg wie, czego jeszcze. Wyobraџ sobie ziemski wykres ewolucyjny fauny, mуwiі doktor Gasp, potem roztrzaskaj go, odіamki rozmnуї tysi№ckrotnie, wymieszaj, жwierж wyrzuж, жwierж przenicuj - i dostaniesz obraz chaosu panuj№cego w krуlestwie zwierz№t Mroku. Z flor№ jest trochк lepiej, ale i tak gatunkуw tu na jednym kilometrze kwadratowym tyle, co w caіej Eurazji. A przecieї Mrok jest znacznie mіodszy od Ziemi. Moїe to kwestia wiкkszego ciњnienia ewolucyjnego, bo bynajmniej nie zawsze to tak wygl№daіo, nie zawsze Mrok byі Mrokiem, њrodowisko jest tu wysoce zmienne, bo zmienn№ jest sama gwiazda Mroku, owo niewidoczne st№d sіoсce, cholernie niestabilne, teraz akurat przechodzi okres silniejszego promieniowania, ale bywaіy takie milionlecia, gdy pozostawaіo chіodne i wуwczas panowaіa tu epoka lodowcowa do kwadratu, niebo byіo polarnie czyste, atmosfera њcinaіa siк, za terminatorem mogіeњ j№ zbieraж garњciami ze zmroїonej ziemi. I bywaіy chyba okresy jeszcze wiкkszych upaіуw, kiedy ta gazowa powіoka peіniіa funkcjк wysokoalbedowej planetarnej folii ochronnej. Nie dokonuj jednak bezpoњrednich skojarzeс z Wenus; to nie jest Wenus. Nie dokonuj jakichkolwiek bezpoњrednich skojarzeс, nie ma z czym. Sam fakt przetrwania biosfery Mroku dowodzi niezwykіoњci, oryginalnoњci funkcjonuj№cych tu mechanizmуw ewolucyjnych. Ci№gn№c уw wykіad, doktor Gasp de facto przyznawaі siк do wіasnej ignorancji: biolodzy Mroku wci№ї znajdowali siк na etapie kreњlenia map swej niewiedzy. Na Ziemi i jeszcze potem na „Gцringu" studiowaіem wszelkie przesіane informacje, uczyіem siк rozpoznawaж obce roњliny i zwierzкta, szczegуlnie te niebezpieczne - a teraz z trudem nazywam co setne. Otacza mnie gкsta dїungla tajemnicy. Drzewa? Jakie tam drzewa, to grzyboidalne wyroњla zіoїone z kilkunastu symbiontуw, od gуry kryje je fotofilna tkanka symbiontu roњlinnego, partie niїsze tworz№ konglomeraty wspуіїywnych roњlin i zwierz№t, dot№d sklasyfikowano tysi№c ich gatunkуw, a jest tego nieporуwnanie wiкcej, trudno spotkaж dwukrotnie tк sam№ kombinacjк, niemal kaїdy dendrofungus to oryginalny, pojedynczy nadorganizm. Mijaіem je w bezpiecznej odlegіoњci, staraj№c siк nie zbliїaж zanadto do їadnego z „pni", choж po prawdzie jedyn№ przesіank№ dla wnioskowania o bezpieczeсstwie zachowywanego dystansu byі fakt, iї wci№ї їyіem. Niektуre „drzewa" poїeraj№ nieostroїnych. Niektуre trawi№ ich jeszcze przed poїarciem. Niektуre wstrzeliwuj№ w nich rozplemnie. Ogl№daіem rуїne filmy; puszczani pod wyselekcjonowane okazy U-mensche ginкli na ten czy inny sposуb, zawsze spektakularnie, dla przestrogi przyszіych badaczy. Wchodz№c w tк alejк њmierci - ciemn№, krкt№ њcieїkк, wytyczon№ przez naturк pomiкdzy ziemiami zajкtymi przez korzenne systemy poszczegуlnych „drzew" - poczuіem, їe w ostateczny, bezpowrotny sposуb wyzwalam siк z wszelkiego strachu. Dїungle Piekіa tylu juї zabiіy przede mn№. Jakie mam szanse. Їadne, prawie їadne. I teraz jestem wolny. Stopa dotknкіa miкkkiego gruntu, zіapaіem oddech, fala zimna przepіynкіa po spoconej skуrze. I zacz№іem iњж, coraz szybciej, nie ogl№daj№c siк za siebie. Z pocz№tku wіaњnie tak: „bezpiecznie", po wielekroж zakrкcaj№cej szerokimi іukami linii, biegn№cej pomiкdzy „pniami". Nic mnie nie atakowaіo. Zboczyіem ku wielkiemu dendrofungusowi, wszedіem w grzybiczn№ pajкczynк, rozgarn№іem zasіony owadoїernych bіon, dotkn№іem gor№cego ciaіa. Pulsowaіo. Przytkn№іem ucho. Bum-bu-іubum, bum-bu-іubum. Serce? Te „drzewa" nie posiadaj№ serc, nie pіynie w nich miast sokуw їadna krew, moїe nawet i soki... jakie soki, cуї to za analogie, one przecieї w istocie nie s№ drzewami, zapomnij. Coњ wysunкіo siк ze zmieniaj№cej odcienie czerni skуry organizmu - setny symbiont, paraliїuj№ce macki, ї№dіa њmierci, liњcie, nie liњcie - dotknкіy mej twarzy - nie poruszyіem siк - dotknкіy mych powiek - nie mrugn№іem - dotknкіy mych warg - ugryzіem. Nic siк nie staіo. Nie miaі smaku. Jak papier. Wypluіem. Wyj№іem nуї i wbiіem w „drzewo". Coњ pociekіo. Rozlegі siк syk. Uderzyіem powtуrnie. Rach-rach-rach, furia zimnolica, nawet zadyszki. Klinga w gкstej cieczy. Cuchnie. „Drzewo" milczy. Wycieram i chowam nуї, maџ na rкkawiczkach, wycieram rкkawiczki, cuchnie dalej; wszystkie pachnidіa Arabii... Їyjк, wiкc wracam na њcieїkк, ktуrej nie muszк juї nazywaж bezpieczn№. Wolny - bez strachu - zrozpaczony. I idк, idк, katedry ciemnoњci obracaj№ siк dookoіa mnie, mijam kuniebne filary, arkady cieniozwisne, obіoki pleњni-nie-pleњni zawieszone metry pod kopuі№, szare sieci tn№ce rozwibrowanymi pіaszczyznami przestwory ogromnych naw, gotyk animalnych konarуw, walcz№cych z s№siednimi o dostкp do resztek blasku sіonecznego dla swych њwiatіoїernych symbiontуw, wzniesionych ku jednolitej ciemnoњci koїucha koron, zbitych w gкst№ masк; i mijam barok pompuj№cych wzwyї wodк firan, galaretowatych falban, doziemnych wкїolian... Lecz w rzeczywistoњci brak w obrazie tej statycznoњci, jak№ sugeruj№ powolne sіowa - teraz opowiem o zwierzкtach, o zwierzкtach, ktуre s№ wszкdzie. Te drobne, ledwo widoczne, z przyzwyczajenia nazywane owadami, owadoidami, robakami - kr№ї№ tu w wielkich chmurach, lawiruj№c pomiкdzy pniami, wznosz№c siк i opadaj№c, w nagіych zrywach przyњpieszaj№c, to znуw zwalniaj№c do zawiњniкcia prawie w bezruchu; a tych chmur jest zawsze kilka w polu mego widzenia, omijaj№ siк, nie mieszaj№c, wygl№da to jak balet obіokуw, rozpкdzona ponad zwinnoњж oka symulacja burzy. Robaki w powietrzu, robaki na ziemi, robaki na mnie. Strzepujк, ogl№dam siк, wyszukujк, rozgniatam - a potem spostrzegam, їe znowu peіzn№. W dїunglach tak zawsze, dzikoњж њwiata wciska siк na siік do ciaіa i do umysіu, to boli. Gdy odwrуcк kopniakiem kamieс, wyњwietla siк negatyw їycia, ktуry teї jest ruchem: wybuch zgnilizny, eksplozja ohydy, aї para bucha z rozerwanych kokonуw, w ktуrych robactwo pomieњciіo swe organiczne іupy, i armie brzydoty ruszaj№ spod mych stуp szerokimi wachlarzami w poszukiwaniu nowych matecznikуw ciemnoњci. A przecieї jest tu piкkno, znajdziesz je wszкdzie, jeњliњ wystarczaj№co gіodny. Bo s№ i zwierzкta wiкksze, te, co ryj№ ziemiк i peіzaj№, skacz№, szybuj№, rozmiarуw kreta, rozmiarуw psa i rozmiarуw konia - a oczywiњcie nie krety, nie psy i nie konie. Wiкkszoњж nie posiada oczu, lecz te, ktуre posiadaj№, obracaj№ je ku mnie, gdy przechodzк, a mikrozifferrechnenmaschine noktoszkieі wprawia w ich domniemane oczodoіy tкcze odbitego жwierжњwiatіa, bez przerwy strzelaj№ wiкc ku mnie z gкstwiny zimnobіystne cekiny. Moїe i baіbym siк, gdyby nie њmierж. Wszak to istna aleja strachu. W ktуr№kolwiek stronк bym nie skrкciі, nie wyzwolк siк spod gіodnych spojrzeс nienazwanych drapieїnikуw. A jeszcze gorsza ich њlepota. Bezokie wory trawienne wielkoњci niedџwiedzia zwisaj№ z konarуw dziesiкж metrуw nad gіow№, gotowe spaњж i zamkn№ж w sobie rozpoznan№ nieznanym zmysіem ofiarк. Pseudolarwy dіugoњci anakondy sun№ њcieїkami leњnej zwierzyny na swych niezliczonych odnуїach - gdy podejdк na dwa metry, zamr№ w bezruchu. Cofnк siк - rusz№ dalej. Nie widaж gіowy, nie widaж koсca ni pocz№tku, jeno gruby, blady sznur przegradzaj№cy przejњcie. Przeskakujк. Nie zabiіo mnie. Maіpopodobne owadooczne szeњcioіapy skrzecz№ z gкstwiny oraz z rozpiкtych miкdzy dendrofungusami sieci hydrodrennych. Widziaіem je w encyklopedii Mroku pod hasіem „horusy". Z tym їe te tutaj posiadaj№ skrzydіa w atrofii i muflonowate rogi. Niewiele zgadza siк z encyklopedycznymi klasyfikacjami, co chwila coњ mnie zaskakuje. A to niespodziewany deszcz suchej ziemi z rozwartej nagle w pniu grzybodrzewa „dziupli"; a to dџwiкki fletni Pana dochodz№ce, zda siк, tuї znad mej gіowy; a to widok odchudzonego juї wora trawiennego unoszonego z powrotem na wysokoњж gуrnych konarуw przez stado nietoperzopodobnych zwierz№t o przeraџliwie ludzkich oczach; a to zachowanie gromady szeњcionogich dzikуw, ktуre otoczyіy mnie ciasnym krкgiem i jкіy z gіoњnym sapaniem ocieraж siк o me nogi. Ochrzciіem je dzikami, bo podobnie uksztaіtowany byі ich korpus przechodz№cy bez zwкїenia w masywn№ gіowк; ale gdy uciekіem od nich na bezpieczn№ odlegіoњж, ujrzaіem jak wspinaj№ siк, jedno za drugim, na pionowy pieс dendrofungusa. Zapewne nie racicami, a dіugimi pazurami zakoсczone s№ ich nogi.

Uіoїyіem siк do snu w koіysce korzeni potкїnego „drzewa" i zasn№іem bez chemicznego wspomagania. Њniіo mi siк... Ale chyba nie, bo gdy siк obudziіem, њcigaіa mnie pustka. Przez te parк godzin zarosіa me legowisko pуіprzezroczysta bіona. Przeci№іem j№ noїem. Krzyknкіa. Wstaіem. Bіona gwaіtownie uciekaіa na boki. Wiedziony przeczuciem wyj№іem z plecaka metalowe lusterko i przejrzaіem siк w nim. Caі№ odkryt№ powierzchniк skуry, wі№cznie z twarz№, porastaіo coњ na ksztaіt krуtkowіosego futerka, delikatnego mchu barwy miodu, jeњli noktoszkіa nie іgaіy. Zgoliіem mech maszynk№. Na razie nie odrastaі. Rozpuњciwszy w misce њniadanie i przeїuwszy je w zamyњleniu, rуwnie mechanicznymi ruchami nakierowaіem naczynie ku podszeptanemu przez majora Blockego punktowi na podwуjnie zakrytym nieboskіonie Mroku i przesіaіem sk№py meldunek o dotychczasowym braku kontaktu. Pуі godziny pуџniej ujrzaіem pierwszy totem.

Byіa to niemal ludzka czaszka zatkniкta na wbity w pieс dendrofungusa koіek. Wbito go na wysokoњci mej gіowy, mogіem z czerepem wymieniaж jednako nic nierozumiej№ce, puste spojrzenia. Czaszka do zіudzenia przypominaіa koњж Homo sapiens, policzyіem nawet zкby. Czyїby to tak koсczyli owi negocjatorzy, emisariusze Klina i innych baz? Teoria Gaspa, iї to w istocie sam Teufel produkuje wszystkie te straszydіa, wydawaіa mi siк w obliczu tego turpistycznego folkloru coraz bardziej prawdopodobna. Na skroniach czaszki wymalowano jakimњ gкstym, brunatnym sokiem ciasne spirale; przez doln№ szczкkк przewieszono kiњcie zeschniкtego zielska z nanizanymi na nie kostkami palcуw, teї ewidentnie ludzkich. Wiкc Leszczyсski... Choж po prawdzie trochк szwankuje tu chronologia, wуwczas, gdy zarejestrowano pierwsze totemy, walili jeszcze doс z orbitalnych laserуw - ale czy owymi totemami rуwnieї byіy czaszki? I kiedy wіaњciwie ruszyіy pierwsze poselstwa? Bo Teufel siedzi tu juї blisko cztery lata Mroku. Najpierw byіy owe malunki, dadaistyczne bohomazy kreњlone biaі№ i czerwon№ glin№ na kamieniach i pniach. Gasp pokazaі mi ich fotografie. Durchmann, ktуry pierwszy na nie trafiі, upieraі siк prawem odkrywcy, iї s№ to twory jakiejњ miejscowej nierozpoznanej inteligencji. Durchmann byі tylko pilotem i braж naukowa wyњmiewaіa go zgodnie - do czasu przecieku z obozu Japoсczykуw. Japoсczycy mieli gdzieњ na orbicie sztuczn№ inteligencjк trzeciej generacji i nakarmiona obficie danymi maszyna rzekіa im, iї co najmniej tuzin okazуw fauny zіapanych na obrzeїach Piekіa nie da siк w їaden sposуb dopasowaж do wykresуw ewolucyjnych biosfery Mroku. Ikisawa-san, sk№din№d fizyk wielce konserwatywny w pogl№dach, wyst№piі wobec tego z hipotez№ nieci№gіych poі№czeс Piekіa z innymi ekosystemami. W przekіadzie na mowк potoczn№ oznaczaіo to dopuszczenie istnienia jakichњ nad-, pod, czy obokprzestrzennych bram, przez ktуre przedostaj№ siк do Piekіa (sk№d? - najpewniej z innych planet) skіadniki ich biosfer. Poі№czenia nie mog№ byж ci№gіe, taki wariant rуwnaіby siк bowiem de facto zjednoczeniu i unifikacji pomieszanych biosystemуw, co wykluczaіoby dostrzeїone rozbieїnoњci ewolucyjne; lecz z drugiej strony nie mog№ byж rуwnieї nazbyt rzadkie, schwytane okazy jakoњ przecieї przeїyіy w Piekle. Hipoteza broniіa siк przed brzytw№ Ockhama, bo tіumaczyіa rуwnieї fakt przetrwania w tym њrodowisku Leszczyсskiego: on najwyraџniej znaі lokalizacjк odpowiedniej bramy i nie byі skazany na niestrawne dla jego organizmu biaіka Mroku. W modelu tym czasoprzestrzeс Piekіa prezentowaіa siк jako istne kretowisko, peіne niewidocznych tuneli prowadz№cych ku tajemnym destynacjom. „Nie ma ceny, ktуr№ nie kalkulowaіoby siк zapіaciж za kontrolк nad tym obszarem" - pisaі Fulke w liњcie do mnie. (Czy nie byіa to po prostu kopia listu, ktуry przesіaі memu poprzednikowi, i poprzednikowi poprzednika...?) „Bardzo wiкc moїliwe, їe уw U-mensch stanowi klucz do lebensraumu rozci№gaj№cego siк na caі№ galaktykк. Jeњli jednak tak nie jest i istnieje odmienne wytіumaczenie, wуwczas nie leїy w interesie Rzeszy publiczna falsyfikacja teorii Ikisawy". Poleciіem mikrozifferrechnenmaschine pobraж z noktoszkieі obraz totemu i doі№czyж do najbliїszego meldunku, po czym ruszyіem dalej.

Dїungla stopniowo mкczyіa me ciaіo i umysі, jak siк mкczy nieustannym naciskiem najtwardsze materiaіy; ci№gіy zalew bodџcуw czopowaі i przytкpiaі zmysіy. Istnieje graniczna iloњж њwieїych wraїeс, jakie jest w stanie w jednostce czasu wchіon№ж czіowiek, potem zaczyna juї brakowaж miejsca. Coњ tam migaіo na skraju pola widzenia, przebiegaіy mi drogк pokraczne dziwadіa, zagіuszaіy wіasne myњli nagіe erupcje dџwiкkуw z dookolnych chaszczy - nawet nie obracaіem gіowy. I wtedy, wraz ze zmкczeniem, z powrotem pojawiі siк strach. To ma jedyna ucieczka, tylko na niego mogк liczyж, w najwiкkszej udrкce, w caіkowitej dezorientacji, w samotnoњci ostatecznej - on mnie nie opuњci. Skojarzenia, wiedzione wieloletnim przyzwyczajeniem, same doskonale wiedz№, w ktуr№ stronк biec. Nie odmienisz map autobahnуw synapsatycznych. Aї zmuszony byіem przystan№ж, wesprzeж dіonie o kolana, poddaж siк gікbokiej inhalacji powietrzem Piekіa њmierdz№cym amoniakiem, metanem i siarkowodorem. Nie їyjesz, pamiкtaj, juї nie їyjesz, umarіeњ w chwili opuszczenia pokіadu њmigіowca.

Parіem wiкc naprzуd prowadzony ponurym gіosem majora Blockego, gікbiej w Piekіo, gікbiej w њmierж, ku tajemniczemu Teufelowi. Napotykaіem kolejne totemy i malunki, w sumie trzy czaszki, przysi№gіbym, їe ludzkie. Jednak po ich twуrcach - ani њladu. Miejscowa inteligencja nie jest to z caі№ pewnoњci№, zapewniali zgodnie Fulke i Gasp, nie ma po prostu na ni№ miejsca w schematach ewolucyjnych Mroku, nawet jeњli weџmiemy pod uwagк spory margines naszej niewiedzy i chaotycznoњci tego tu procesu; rуwnie dobrze moїna by siк spodziewaж nagіej mutacji od chomika do szympansa, brakuje dobrych kilkudziesiкciu szczebli, a w kaїdym razie na їaden z nich dot№d nie natrafiliњmy, probabilistyka jest przeciwko rozumowi. Toteї jeњli nie Leszczyсski - to cуї pozostaje? Jeno Kretowisko Ikisawy i jacyњ obcoplanetarni intruzi. W rzeczy samej ciкїko mi byіo w coњ takiego uwierzyж, juї raczej dozwalaіem rozwin№ж siк wyobraїeniu szalonego Teufela hrabiego Leszczyсskiego ganiaj№cego wte i wewte po Piekle i nasadzaj№cego na koіki wypreparowane czerepy pomordowanych negocjatorуw. Przychodziіo mi to z tym wiкksz№ іatwoњci№, їe przed snem i nieraz w trakcie marszu przesіuchiwaіem nagrania przemуwieс U-menscha. Mуwiі: - Ja bкdк krуlem. Ja was pognкbiк. Zmiotк z powierzchni Mroku, zmiotк z powierzchni Ziemi, wasza diabelska rasa zniknie na zawsze, nie przetrwa ni kropla przeklкtej krwi. Armie juї siк gotuj№. Spod mojej rкki, spod mojej zemsty zginie kaїdy jeden z was; zmartwychwstan№ umкczeni, powrуci fala niesprawiedliwoњci. Niebo bкdzie czarne i nie ujrzycie poranka. Mrok pуjdzie ze mn№. - I mуwiі: - Bo jam jest Bogiem tego њwiata, moja ciemnoњж pulsuje w najodleglejszych jego zak№tkach. Zsyіam oto zarazк na wasze pola. - I w ci№gu dwуch tygodni po tym oњwiadczeniu ukryte gікboko pod powierzchni№ planety farmy, w ktуrych uprawiano strawne dla ludzi zboїa i hodowano na ubуj ziemskie zwierzкta, padіy ofiar№ przedziwnej plagi; wszystkie, wszystkich czterech paсstw. A on mуwiі: - Boicie siк? Bуjcie siк; niech strach przeїre was do koњci. Przyjdziecie na kolanach, przyjdziecie, bіagaj№c, bym uczyniі z was mych niewolnikуw, zatrzasn№і obroїe na karkach. Obyњcie do њmierci nie zaznali dobrodziejstwa spokojnego snu. A wtedy zacznк zadawaж wam bуl; i nauczк was dziкkowaж zaс i prosiж o wiкkszy; nauczк was naprawdк pragn№ж cierpienia. Bкdziecie skamleж o jedno upodlenie wiкcej... - Gіos miaі osobliwie skrzecz№cy, coњ tam charczaіo i skrzypiaіo gікboko w jego krtani, gdy wypluwaі w eter sіowa niczym ciкїk№ flegmк, i tak teї zalegaіy w gіowach sіuchaczy: magm№ chіodnej plwociny. Na Klinie przyjrzaіem siк jego zdjкciu: ciemne oczy, jeszcze ciemniejsze pod nawisami іukуw brwiowych, kanciasta, pokryta jakimiњ guzami i podіuїnymi zgrubieniami czaszka, z mocno na niej opiкt№ niezdrowej barwy skуr№ z przepisowo krуtk№ szczecin№ nieznanego koloru wіosуw. Nochal krzywo zroњniкty, niczym u boksera, szuflowata szczкka podana do przodu. Obojкtna mina nie wyraїa niczego, a jednak zdaje siк, iї Leszczyсski spogl№da na ciebie z tego zdjкcia z wrogoњci№ tak przemoїn№, їe aї sam zaczynasz szukaж w sobie winy i przyznajesz racjк jego nienawiњci. A to wielka potкga. Aї dziw, їe za sam wygl№d nie posіano go do rzeџni transplantacyjnej, lecz zapakowano na „Adolfa Hitlera". Ewidentna luka w programie selekcyjnym.

Pod koniec czwartego dnia marszu - choж „dzieс" nie oznaczaі w tym momencie nawet cyklu aktywnoњж/sen, rozprzкgіem siк bowiem z zegarami Berlina, „Gцringa", Klina i Mroku na dobre; gdy brak okresowych zmian w otoczeniu, organizm rychіo zapomina o њwiкtych prawach, granice dnia i nocy wyznacza wtedy zmкczenie - zatem umownym wieczorem czwartego dnia wкdrуwki przez Piekіo dostrzegіem przybite do dendrofungusa pуіtorametrow№ wіуczni№ o kamiennym grocie, ogryzione do їуіtych koњci - zwіoki demona. Juї tylko czarne pіaty przegniіej skуry i wкzіy њciкgien zwisaіy z przekrzywionego w lewo szkieletu. Oraz szare bіony jego potкїnych skrzydeі, bliџniacze namioty nieprzezroczystej materii organicznej rozci№gniкtej na dіugich, cienkich koњciach czwartej pary koсczyn. Para dolna wspiera siк na szerokich kopytach, para њrodkowa zakoсczona jest trуjpalcymi dіoсmi, gуrna zaњ, ta umocowana do korpusu ponad wiкzadіami skrzydeі, siкga przed siк tygrysimi pazurami, jeszcze ze strzкpami czerwonej tkanki na nich. Sama czaszka demona wygl№da na zgoіa koџl№, nawet podobne stercz№ z niej rogi. Potwуr musiaі byж z pуіtora raza wyїszy od czіowieka, wіуcznia trafiіa go pomiкdzy pierwszym a drugim mostkiem, teraz zwisaі krzywo nade mn№, niczym podwieszony pod kopuік muzeum model dinozaura. Niczego choж z grubsza przypominaj№cego owo monstrum nie byіo w bazach danych Klinu, dziwadіo nie mieњciіo siк w ramach їadnych ewolucyjnych schematуw, na zdrowy rozum wzi№wszy, nie miaіo w ogуle prawa istnieж, sw№ absurdaln№ hybrydowatoњci№ przywoіywaіo wizjк pijanego demiurga zlepiaj№cego nowe їycie z elementуw przypadkowo wybranych z kilkunastu rуїnych zwierz№t. Bo jam jest Bogiem tego њwiata... No wiкc objaw siк wreszcie! Chmury owadoidуw kr№їyіy dookoіa gigantycznego truchіa spiralnymi aureolami. Kazaіem mikrozifferrechnenmaschine zarejestrowaж obraz i odwrуciіem siк od dendrofungusa, by podj№ж marsz. Wtedy spostrzegіem, їe podczas tych kilku minut zauroczenia ikon№ њmierci, zgnilizny i wszechwіadnej entropii - zostaіem wziкty w niewolк.

Stali dookoіa mnie i grzybodrzewa w milcz№cym pуіokrкgu, szare postacie w mroku Mroku, cisza pomiкdzy nimi niczym niewidzialne і№cze neuronalne; i њciskali w swych piкciopalcych dіoniach krzemiennogrotne wіуcznie, wszystkie skierowane tym ostrym krzemieniem ku mnie, dziewiкж, dziesiкж, dwanaњcie; i przewiercali mnie na wylot spojrzeniami ludzkich oczu z ludzkich twarzy, a w№skie wargi odsіaniaіy szczerbate uzкbienie, siekacze, kіy, zкby trzonowe, ludzkie nad wyraz - podczas gdy trzecia para koсczyn, w№tіych trуjpalcych r№czek, zwisaіa im bezuїytecznie wzdіuї tuіowi, krуtkie ogony biіy o poњladki, a szaropopielata sierњж stroszyіa siк nad oczodoіami i podnosiіa w szybkich falach na barkach i ramionach. Byіy wњrуd nich samce o zwisaj№cych z zapadniкtych podbrzuszy bardzo czarnych penisach, i byіy samice o czterech sklкsіych wymionach, co do jednej ciкїarne. Stali w bezruchu, a dіugie, chwytne paluchy ich stуp rytmicznie zginaіy siк i prostowaіy, grzebi№c nerwowo w tіustej glebie. Oddechy њwiszczaіy cicho w szerokich nozdrzach.

Poruszyіem bezgіoњnie wargami, zarz№dzaj№c otworzenie programu staіego zapisu obrazu. Byіem absolutnie spokojny, strach skryі siк gdzieњ daleko za horyzontem. Siкgn№іem do kieszeni kurtki po latarkк. Na ten ruch ktуryњ z oszczepnikуw charkn№і i odezwaі siк znieksztaіcon№ polszczyzn№: - Udziesz snami.

Poszedіem.

III

Jej dzieci obci№їone s№ t№ sam№ skaz№: przerost їycia ponad logikк, estetykк i koniecznoњж. Kaїda jedna kreatura niczym suma siedmiu - potwory obfitoњci lebenspirale. Szedіem posіusznie, monstrum przede mn№, monstrum za mn№, reszta przemykaіa gdzieњ cieniami dїungli, nie sіyszaіem najmniejszego szmeru. Byli bezgіoњni - podczas gdy Piekіo ryczaіo ze wszystkich stron sw№ zwykі№ kakofoni№ nieustaj№cej nigdy walki silniejszych ze sіabszymi. Uњwiadomiіem sobie, iї tak doskonali tropiciele mogli mnie regularnie podchodziж od samego Thora, a ja nie dostrzegіbym, nie dosіyszaі najniezgrabniejszego z nich; byж moїe byіem њledzony juї w chwili zakopywania gleitschwimmera wraz z ekwipunkiem - w takim razie jestem spalony. Cofn№іem siк w tym rozumowaniu dwa kroki: tkwi w nim wszak, niczym podskуrna drzazga, aprioryczne zaіoїenie, їe to s№ sіudzy Teufela, te pokraki, їe to na jego polecenie porwali mnie i prowadz№ teraz przez dїunglк ku niewiadomemu. Lecz czy istotnie jest to zaіoїenie bezzasadne? W jakim jкzyku przemуwili? Po polsku. Kto tu zna polski? Tylko nieliczni Untermensche (i ja). A jaki inny U-mensch gania wolno po Piekle? Jeno Leszczyсski. Czyli wszystko sprowadza siк do jednego. Zaiste, on, on tu krуlem.

Zerkniкcia na zegarek: godzina, dwie, cztery, siedem; padaіem z nуg. Teren stawaі siк coraz bardziej podmokіy, na dodatek wyraџnie siк obniїaі, schodziliњmy w jakieњ nizinne bagna, dendrofungusy rosіy tu znacznie gкњciej, cieсsze i bardziej koњlawe byіy ich pnie, niїej zawieszone korony. O ile to moїliwe, zrobiіo siк jeszcze mroczniej, kontrastowanie noktoszkieі wyduszaіo teraz z obrazu ostatnie kwanty њwiatіa, opуџnienie interpretacyjne mikrozдhlwerkуw wzrosіo, aї przeszkadzaіo w orientowaniu siк w ksztaіtach otoczenia, gіazy, przewrуcone grzybodrzewa, odі№czone od nadorganizmуw zwierzкce konary, wielkie pajкczyny wodne - wyskakiwaіy nagle na mnie odlegіe zaledwie o dwa kroki, przedtem zwiniкte w cieс pod postaci№ miкkkich obіokуw, mgielnych oparуw, rozmazanych konturуw. Czy doprawdy o wiele lepiej radzili sobie moi przewodnicy? Ich oczy - tak ludzkie... Jakim zmysіem zatem wiedzeni st№pali pewnie przez coraz wiкkszy g№szcz Piekіa? Szliњmy i szli, metanowe wyziewy dobywaj№ce siк z bulgocz№cych pod naszymi stopami otchіani bіotnych - bіecht, mssspch, szluch - tworzyіy w powietrzu miazmatyczn№ zawiesinк, od ktуrej juї po kwadransie krкciіo mi siк w gіowie, tкpy bуl rozsadzaі skronie, іomot zatrutej Mrokiem krwi uniemoїliwiaі zebranie myњli, zwidywaж mi siк zaczкіy szybsze od mikrozдhlwerkуw zjawy migotliwe, jakieњ twarze, nie twarze, blade oblicza nieczіowiecze, ksztaіty kusz№ce i potworne, drobne њwiatіa rozproszone po peryferiach pola widzenia... Poruszaj№ siк, taсcz№... - Iszcz, iszcz. - Idк, ale juї nie wiem dok№d, nie czujк ziemi pod stopami, nie sіyszк dїungli, nawet уw nieubіagany odуr Mroku odst№piі mnie na czas ciszy. Bікkitna toс zamknкіa siк nade mn№.

Obroty wiru zimnego powietrza wydobyіy mnie z ciepіej kolebki nieњwiadomoњci. Chіуd twardych kamieni przenikn№і przez ubranie, przepіyn№і przyjemnym dreszczem po plecach i ramionach. Zakaszlaіem, coњ wpeіzіo mi do gardіa. W czysto fizjologicznym odruchu usiadіem, zgi№іem siк wpуі i zacharczaіem boleњnie w przestrzeс. Wykrztuszony, wypadі mi na udo dіugi robal, jeszcze poruszaі tuzinem odnуїy. Str№ciіem go, zmiaїdїyіem. Po krzywej posadzce z nieobrobionych gіazуw rozbiegіo siк kilka mniej њmiaіych pobratymcуw insektopodobnej ohydy. Pomieszczenie іudz№co przypominaіo њredniowieczn№ celк. Wstaіem, wyprostowaіem rкce. Dwa metry na dwa na dwa. Brak okien. Ale to chyba s№ drzwi... W tak absolutnym braku њwiatіa nawet noktoszkіa dawaіy ledwo przybliїenie prawdziwego obrazu rzeczy - nie posiadaіy niestety opcji podczerwiennej. A to byіy jednak drzwi, a w kaїdym razie - peіni№cy ich funkcjк kawaі drewna zawieszony na plecionce z wіуknistych іodyg jakiegoњ zielska. Pchniкty, odchyliі siк z lekkim skrzypem. Przybyіo њwiatіa, mikrozдhlwerki szkieі przyњpieszyіy, z cieni wyіoniіy siк ostro zarysowane ksztaіty. Byіa to sala z jednej strony szeroko otwarta na Piekіo. Pod њcian№, naprzeciw kamiennej werandy, staі sklecony z uіamkуw grzybodrewna stуі, potem dostrzegіem takїe krzesіo, a w odlegіym k№cie - coњ w rodzaju siennika z dwoma skotіowanymi kocami. Na stole leїaі elektroniczny zіom, obok metalowa taca z - jak siк domyњlaіem - resztkami posiіku. Nigdzie nie dostrzegіem natomiast mego plecaka. Chciaіem podejњж do stoіu, przyjrzeж siк tej rozbebeszonej elektronice, lecz ugiкіy siк pode mn№ nogi, musiaіem usi№њж pod њcian№, brakowaіo mi tchu, pot wyst№piі na czoіo. Powietrze od bіotnych wyziewуw byіo tu gкste jak galareta, po kilku oddechach krкciіo siк czіowiekowi w gіowie - jeњli to wіaњnie byіa siedziba Teufela hrabiego Leszczyсskiego, nie pojmowaіem, jak moїe tu їyж. Odуr byі okropny, niemal fizycznie odczuwaіem nacisk na zatoki, coњ pchaіo siк w gуrк mych nozdrzy, eteralna macka Mroku. Siedziaіem tak, wњciekіy na samego siebie, spod opuszczonych powiek bezsilnie siк przypatruj№c drї№cym dіoniom, trzepotowi lewej nogi rozdygotanej od szybkich skurczуw przemкczonego miкњnia udowego - i wtedy usіyszaіem bкbny. Niewykluczone, їe dџwiкk szedі przez powietrze juї od jakiegoњ czasu, lecz po prostu nie zwracaіem naс uwagi. Dudnienie jednak narastaіo. Brakowaіo w nim jakiegokolwiek rytmu, mimo їe umysі na siік szukaі wzorca. Moїliwe, їe byі on po prostu nazbyt skomplikowany. Dudnienie narastaіo, tak, bez w№tpienia narastaіo; i nie chodziіo tu o przyњpieszenie іomotu, lecz zwiкkszenie jego natкїenia - wkrуtce staіo siк wrкcz ogіuszaj№ce. Podniosіem siк i wyjrzaіem na zewn№trz. Zobaczyіem Rytuaі.

Staі na bіotnym wale, po kostki w ciemnych odmкtach powolnej mazi sun№cej z gуry grubymi wкzіami, chmura owadoidуw obracaіa siк dookoіa niego (szybciej i wolniej, w pozornych ucieczkach i natarciach), zwierzкce pn№cza peіzіy ku niemu przez stok, a oni podchodzili po kolei, spokojnie, w ustalonym wczeњniej porz№dku, i pili. Staі niewzruszenie. Dopiero gdy odejmowali pyski od jego nadgarstka, w tej krуtkiej chwili pomiкdzy raptownym oderwaniem siк od џrуdіa a zaciњniкciem drugiej dіoni na przegubie wyci№gniкtej rкki - migaіa mi przez noktoszkіa krecha gкstego karminu, krew na brudnej skуrze przedramienia dawcy. Podchodziі nastкpny spragniony, podnosiіem wzrok na twarz kapіana i widziaіem wyszczerzone w przestrzeс ponad pochylonym komunikantem sprуchniaіe zкby Teufela hrabiego Leszczyсskiego. Nie wiem, kto biі w bкbny, nie widziaіem bкbni№cych. Takїe ci gіodni krwi i krwi№ juї nakarmieni kryli siк gdzieњ w odleglejszych, gкstszych cieniach piekielnego bagna. Wyіaniali siк z cienia, znikali w cieniu. Dendrofungusy podchodziіy pochyі№ њcian№ rozwrzeszczanej dїungli niemal do samego wzgуrza, na ktуrym staіa kamienna chata Teufela, kopuіa fotofilуw zwisaіa zaledwie trzy-cztery metry nad budynkiem. Sk№dњ z lewa docieraіy przez nieustanny іomot bкbnуw echa dalekich eksplozji - wybuchaіy prawdopodobnie podbіotne b№ble metanowe. Aї ziemia lekko drїaіa. Leszczyсski zaњ wci№ї staі na stoku i karmiі ich. Cofn№іem siк we wzglкdny chіуd wnкtrza kamiennej chaіupy. Usiadіem na krzeњle. Muskuі lewej nogi wci№ї drїaі. Oparіem іokcie na kolanach. Bкbny, bкbny. Smrуd szturmowaі mуzg. Zorientowaіem siк, їe kiwam siк mechanicznie na tym krzeњle, w przуd i w tyі. Trzeszczaіo niepokoj№co. Wszedі Leszczyсski. - Ja nie jestem Polakiem - powiedziaіem. - Jestem Niemcem. - Wiem - odparі.

Prawy przegub przewi№zany miaі jak№њ szmat№. Rozejrzaі siк po izbie w niejakiej dezorientacji, z westchnieniem odwrуciі, podreptaі do k№ta i zwaliі na siennik. Padі na wznak, zdrowym przedramieniem zasіoniі sobie oczy - choж trudno mi byіo uwierzyж, їe i tak cokolwiek widzi. Nie miaі zaіoїonych noktokularуw. Po prawdzie miaі na sobie tylko strzкpiaste spodnie od terenowego uniformu U-menscha. Wygl№daі na wychudzonego - niemniej їyі, czymњ zatem karmiі siк przez te wszystkie lata. Zerkn№іem na tacк. Nie wygl№daіo to zachкcaj№co, w istocie przypominaіo raczej stare odchody, glinк zdrapywan№ z zaskorupiaіych w niej trucheі, wraz z kawaіkami tak podgniіego miкsa. Jeњli to miкso; nie sposуb orzec. Nie wzi№іbym do ust za їadne skarby.

- Kim oni s№?

- Kim oni bкd№ - zaakcentowaі, przechodz№c na polski; wymamrotaі to w powietrze, nie obrуciwszy gіowy.

- Kim?

- Ludџmi.

- Kiedy? Ewolucja -

- Za dziesiкж, dwanaњcie lat.

Teraz dopiero zdaіem sobie sprawк, їe bкbny umilkіy. Czy sіyszaіem je jeszcze, gdy Teufel stan№і na kamieniach wysuniкtej poza dach posadzki? Czy sіyszaіem, gdy wspinaі siк na wzgуrze? Gіowa mi pкkaіa, pamiкж - w pamiкci nie tyle ziaіy luki, co brak jej byіo indeksu, miast minionego dnia trafiaіem niespodzianie na wiosnк dzieciсstwa, ktoњ wymazaі odnoњniki, rozpadіa siк hierarchia, run№і paіac Mnemona, pozostaіo grzebanie w gruzach: w jednej dіoni pierњ kariatydy, w drugiej - chropowata cegіa z fundamentуw.

- Na co im krew?

- Trzy lata temu ganiali po drzewach. Dajк im ciaіo i krew, bo one posiadaj№ moc odmiany.

- Zabijesz mnie?

- Nie wiem. Tak, chyba tak.

- Gdzie mуj plecak?

- A wtedy stworz№ cywilizacjк, ktуrej religi№ bкdzie pomsta ich Boga.

- Kto?

- Horusy.

- Kto?

- Oni. Plemiк. Dzieci moje. Mњciciele.

- Gdzie mуj plecak?

- Takie s№ prawa gwiazd niestaіych.

- Gіowa mnie boli.

- Zaњnij.

- Mein Gott.

- Zamknij siк juї.

Pomyњlaіem, їe wstanк, podejdк i go uduszк. Spojrzaіem. Patrzyі na mnie. Z twarzy czytaіem mu wielkie zmкczenie. Patrzyі - i widziaі. Nie miaі noktokularуw, miaі coњ innego, jakaњ pуіprzezroczysta szaroњж zarosіa jego gaіki oczne. Roњlina? zwierzк? Niew№tpliwie їywy organizm. Nie byіem w stanie wytrzymaж dіugo takiego spojrzenia. Zsun№іem siк z krzesіa, zwin№іem w kікbek, zasn№іem.

Czy staі nade mn№, pogr№їonym w metanowych odmкtach nieњwiadomoњci, z noїem w rкce i niespeіnionym zamiarem w szarych oczach? Њniіo mi siк... I zapamiкtaіem. Zabraі mi takїe zegarek, wiкc nie wiem, jak dіugo spaіem. Wci№ї na wpуі otumaniony wywlokіem siк oprуїniж pкcherz. Gіowa pulsowaіa bуlem w rytmie gor№cej krwi. Wrуciіem i ponownie zasn№іem. Po raz drugi obudziіem siк juї chory - oddech, ciкїki i charkotliwy, drapaі mnie w gardle, z trudem odpluіem z przeіyku twardy gnуj. Przycisn№іem czoіo do posadzki.

Wiкcej zimna, wiкcej kamienia, pіonк. Podaі mi w metalowym kubku wodк. Wychіeptaіem. Wyszedі. Prуbowaіem usi№њж, bez powodzenia, bікdnik szalaі, zbieraіo mi siк na wymioty, musiaіem paњж na pіask: mokra od potu koszula na mokrej ciepі№ wilgoci№ Piekіa posadzce. Wіasny oddech parzyі mi skуrк przedramienia. Jкzyk sam przykleiі siк do powierzchni wygіadzonego stopami Teufela gіazu. Zaczкіy mn№ szarpaж dreszcze, nie potrafiіem powstrzymaж dygotu: fale gor№czki i arktycznego chіodu przechodziіy naprzemiennie przeze mnie, pуki nie zapadіem w niespokojny pуіsen, pіytk№ nieњwiadomoњж sinusoidalnie przybliїaj№c№ i oddalaj№c№ mnie od њwiata rzeczywistego. Po drugiej stronie byіy senne majaki. Co pamiкtam: Diabeі i jego ludzie-horusy na stoku wzgуrza, wzniesione wіуcznie, horus nade mn№, Diabeі nade mn№, wielki krzyk, i ogieс pіon№cy na wysokim stosie, dookoіa dzikie postaci, Diabeі stoi i przemawia, Diabeі stoi i milczy, Diabeі bіogosіawi, przynosz№ nowo narodzone potworki, niektуrym skrкca kark, potem otwiera sobie їyіy, a matki pij№. Szepczк niepewne modlitwy, ktуrych inwokacje zapominam po minucie. Siada koіo mnie i poi mnie, karmi; zwracam cuchn№c№ papkк, krztusz№c siк, na wpуі przyduszony. Gіaszcze po wіosach. Prуbujк ugryџж jego dіoс, ale jestem powolniejszy od wіasnego snu, zmienia siк w upiora i rozpіywa w powietrzu, nim odsіoniк zкby. Krrrr. Sukcesywnie wyciekaіa ze mnie wola, traciіem wszelk№ chкж, siік do choжby rozpaczy, wypacaіem z siebie ostatnie krople sprzeciwu. Pozostawaіa kontemplacja niemocy. Czas poruszaі siк skokami. Jestem sam i jestem z Diabіem; pada deszcz i nie pada; bij№ bкbny i nie bij№; dїungla wrzeszczy, dїungla milczy. To mnie wydobyіo spod czarnego aksamitu: nienaturalna cisza Piekіa. Ockn№іem siк w tej ciszy, tak sіaby, tak straszliwie sіaby; na wyci№gniкcie rкki staі na podіodze kubek z wod№, wiкc wyci№gn№іem rкkк i wypiіem wodк, i to byіo dzieіo mego їycia. Czuіem, jak przeіkniкta ciecz spіywa we mnie ciepі№ strug№. Їoі№dek skrкciі siк w ciasny wкzeі.

Rozpoczynam ruch ciaіa. Pocz№tki, pocz№tki - ile starczy siіy i inercji na ci№g dalszy, tyle siк przesunк ku werandzie, ale to zaraz gaњnie, zamiera, i znowu muszк zaczynaж. Tak siк przemieszcza ku realizacji: przez pуіchкci, niepewnoњci, niedohamowane odruchy, drgniкcia organiczne. Na іokciach i kolanach, na brzuchu niemal - w pyle. Cisza i ciemnoњж. Wygl№dam zza sterty kamienia. Kuca nad moim plecakiem, przygl№da siк wyci№gniкtym zeс i rozіoїonym na zaroњniкtej posadzce werandy przedmiotom. Dotyka ich po kolei, jakby prуbuj№c przez te dotkniкcia odtworzyж prawdк widzenia: rozszyfrowaж. Lecz spostrzegіszy mnie, wstaje, podchodzi i kopie w skroс. Pr№d strzela przez me ciaіo, zabieraj№c mnie w nastкpny majak, otulonego w jadowity szept Teufela: - Amen, Szwabie.

Inny szept rozdarі kurtynк: - Jec. - Wpychali mi do ust: jedzenie i brudne paluchy. Zakrztusiіem siк. - Jec, jec, dobre jeszcz. - Horusy, horusy, Mein Gott, a te ich oczy, a te ich twarze, a ruchy, a mowa, kim oni byli. Kucaj№c we trуjkк nade mn№, podawali sobie wzajem naczynia z wod№ i jedzeniem, drewniane pojemniki kr№їyіy w krкgu, szybciej i szybciej, aї wreszcie ktуryњ przytykaі mi je do ust i wуwczas zaczynaіa siк litania: - Jec, jec, jec, jec. Pij, pij, pij, pij, pij. - Paluchy z r№k gуrnych, w№tіe palce z r№k dolnych - smakowaіy na mym jкzyku dziwnie sіono. Czuіem takїe zapach ich mokrych sierњci. Ta trуjka - samica i dwa samce - nie posiadaіa szcz№tkowych skrzydeі ani ogonуw. Uniosіem siк na іokciach i zobaczyіem wiкcej: nie znajdowaіem siк na Teufelowym wzgуrzu, lecz w miкdzykorzennej koіysce gigantycznego dendrofungusa. Ciemnoњж nade mn№, spleciona z jego symbiotycznych koсczyn, odlegіa byіa o kilkadziesi№t metrуw. Metanowy mіot uderzaі w gуrк zatok ze znacznie mniejsz№ siі№. Wykradli mnie Diabіowi, zabrali mnie gdzieњ - gdzie? po co? Maj№ powody, teraz mnie karmi№, na pewno maj№ po temu powody, na pewno coњ planuj№, oni, horusy, tam w ich іbach, to ciemne za ich џrenicami, ten spokуj poruszeс - to s№ myњli, to jest inteligencja. - Jec, jec. - Nie chcк, ale organizm kaїe, wiкc їujк i poіykam ohydк. - Tak, to jego, to dobre - mruczy samica i robi naraz coњ niewyobraїalnie potwornego: gіaszcze mnie po gіowie, jak gіaskaі Leszczyсski. Bezsilna wњciekіoњж wstrz№sa mn№; zabiіbym, gdybym mуgі. Ale nie mogк i muszк jeњж, muszк piж.

Zjadіem i wypiіem. Nie byіo to ziemskie poїywienie, z caі№ pewnoњci№ nie wygl№daіo na takie i nie tak smakowaіo; a jednak їoі№dek zdoіaі je jakoњ rozіoїyж, energia wpіynкіa do ukіadu. Nie zatruіem siк ani nie zwrуciіem nieprzetrawionej papki. To jego, to dobre - jego, Diabіa: jakimњ cudem wyhodowaі tu sobie jadalne odmiany roњlin. Bo chyba nie byіo to miкso? Nie, to nie mogіo byж miкso.

Nie pamiкtam, czy to jeszcze Teufel, czy teї juї oni w czasie przenosin, gdy pozostawaіem nieprzytomny, zdarli ze mnie ubranie. Bo teraz byіem nagi, pozostaіy mi jeno noktoszkіa na oczach i implant kostny w przedramieniu. Bez przerwy czuwaі nade mn№ przynajmniej jeden horus; gdy zasypiaіem, gdy siк budziіem, gdy podnosiіem siк - najpierw na czworaki, potem na wyprostowane nogi - by przewlec siк parк metrуw dla oddania moczu czy kaіu, gdy piіem i gdy jadіem, juї samemu wpychaj№c sobie paskudztwo do ust. - Laџwa - mуwiі horus, wskazuj№c szar№ maџ. - Kosy, jemniak, klep. - Jadіem to wszystko i powoli tкpiaі mi smak. Poza owymi nie do koсca wyartykuіowanymi pomrukami nie byіo sіуw; i nie byіo nadziei; i nie byіo strachu, bo nie byіo przyszіoњci. Obracaіem siк zamkniкty w pкtli przestrzennej, kilkanaњcie krokуw od pnia grzybodrzewa, niczym na uwiкzi, pies na іaсcuchu, przynкta na їyіce. Poza уw okr№g nie wybiegaіem nawet myњl№, nic mnie nie ci№gnкіo, nie byіo prуїni do wypeіnienia, nie byіo ciњnienia pragnieс, niczego nie pragn№іem, co najwyїej pragnкіo moje ciaіo, ale te pragnienia byіy w peіni zaspokajane. Poniewaї nie їyіem, nie musiaіem czuж siк szczкњliwy. Potrafiіem siedzieж i patrzyж w mrok, pуki nie zsun№іem siк w ciepіe marzenia, ktуre w istocie zawsze byіy jedynie podretuszowanymi wspomnieniami z mej przeszіoњci; a wtedy dalej siedziaіem i marzyіem, horus siedziaі przy mnie, gapiliњmy siк niewidz№co w wieczn№ noc, Piekіo szeleњciіo dookoіa wodnymi pajкczynami, obsiadaіy nas czerwonymi rojami owadoidy, przebiegaіy po nas tysi№cnogie stada robali, mijaіy obojкtnie wielkie zwierzкta. Godziny, dni, puste sіowa Blockego. Horus byі za kaїdym snem inny, lecz zawsze ten sam: samica, samiec, zwierzк, ktуre mуwi, bajka. Wreszcie - przedtem, potem - najwyraџniej podj№іem decyzjк, bo w peіni њwiadomie wyci№gn№іem ku niemu rкkк, zacisn№іem dіoс, i уw premedytowany dotyk ukonstytuowaі jego ciaіo: teraz byі realny. Mokra sierњж pod opuszkami, szorstka skуra, wкџlaste miкњnie. Realnoњж tк dziedziczyli wszyscy jego nastкpcy; zaszіa zmiana, usіyszaіem tykniкcie zegara, coњ siк odwrуciіo. - Kim ja jestem? - spytaіem. - Sіojcem - odparі. - Czego chcecie? - Wolnoszczi. - Oni chc№ wolnoњci, tak mуwi№, co znaczy dla nich wolnoњж, kto zdradziі im sіowo, kto zaraziі, Teufel, nie Teufel, przecieї nie przeciwko sobie samemu, ale moїe nie pomyњlaі, co w takim razie rozumiej№, їe co jest wolnoњж, co znaczy, їe jakie to Sіoсce, co to jest, kto zdradziі im sіowo, co rozumiej№.

I patrzyіem mu w oczy, bo to byіy oczy, nie њlepia, patrzyіem w jego niemrugaj№ce nigdy oczy, i teraz juї widziaіem w nich уw niepojmowalny gіуd, wampirze pragnienie, tкsknotк za nieutraconym; patrzyіem, on widziaі, їe patrzк, w ten sposуb wymienialiњmy spojrzenia, dіugie, spokojne spojrzenia, z ktуrych wnioskowaіem istnienie miкdzy nami porozumienia, zgoіa przymierza - ale ja nie wiedziaіem, co by to mogіo byж za przymierze. On wiedziaі. Nie byі straїnikiem - byі opiekunem. Wszyscy oni byli troskliwymi opiekunami. Nie mieli za zadanie powstrzymywaж mnie przed czymkolwiek, mogіem zerwaж niewidzialny іaсcuch, wyjњж poza okr№g. Ale nie byіo po co. Brakowaіo motywуw do choжby myњli o ucieczce. Po cуї uciekaж? Co zyskam? Tak jest dobrze: nic do zyskania, nic do stracenia, spokуj. Horusy to rozumiaіy. To Piekіo poruszaіo siк wokуі nas, my zaњ pozostawaliњmy w absolutnym bezruchu. Zegar tykaі, ale prawie go nie sіyszaіem. Poіykaіem jedzenie, ktуre nie miaіo juї smaku; piіem dla wypeіnienia їoі№dka wodк; dla jego oprуїnienia wydalaіem. Tu siedzi zwierzк. Ponad nie - jedynie milczenie. Byі to czas milczenia, braku potrzeby sіуw i myњli. Posiadaіem wуwczas taki stopieс przezroczystoњci, jaki nigdy wczeњniej nie byі mi dany, bodџce њwiata zewnкtrznego przechodziіy przeze mnie bez pozostawienia najmniejszej zmarszczki, najdrobniejszej choжby interferencji, osi№gnкliњmy stan stuprocentowej koherencji: ja i Mrok.

Potem przyszli, a byіo ich tuzin, szeњciu mкїczyzn, szeњж kobiet, i naznaczyli mnie. Mieli glinк, mieli noїe, mieli soki. Staіem w bezruchu, a oni malowali. Wzdіuї linii, co nigdy nie byіy proste, poci№gnкli kamiennymi klingami, aї rozchyliіa mi siк skуra i wybroczyіa na ni№ jasna krew. Gdzie indziej kіuli j№ na wylot i przewlekali talizmany, amulety turpistyczne: koњci horusowe i ludzkie, nie do odrуїnienia. Wіosy, natarte tіustymi sokami, zapleciono mi i zwi№zano w ksztaіt, ktуrego mogіem siк tylko domyњlaж. Do plecуw, pod іopatkami, przymocowano lekkie, acz twarde konstrukcje, najprawdopodobniej z drewna, nawet ich nie zd№їyіem zobaczyж przed zawieszeniem na faіdach skуry. Czuіem strumyki krwi peіzn№ce powoli od nich wzdіuї krкgosіupa, ku koњci ogonowej i szczelinie miкdzy poњladkami, gdzie na czterech cierniowych kolcach wdzierzgniкto w ciaіo martwy, bezwіadny ogon z krуtko przyciкtej wкїoliany. Na wysokoњci czwartych їeber zawi№zali na mej dermie supіy wykonanych z suszonego zielska atrap trzeciej pary koсczyn. Spojrzaіem: piersi pokrywaі mi malunek zіoїony z kilku warstw wielokolorowych, falistych linii, biegn№cych ku plecom i w dуі, na uda. Kolana pokryto brunatnym barwnikiem, na palce stуp nawleczono pierњcienie, іydki obwi№zano biaіym nibyіykiem, ktуre natychmiast zacisnкіo siк w twardy pancerz, czіonek przedіuїono, domocowuj№c czarn№ koњж, w pкpek wciњniкto chropowaty kamieс. Nie czuіem bуlu, w krwiobroczne naciкcia wcierali mi inne soki. Strunк zmysіуw naci№gnкіo mi na ponad kilometr, tyle dzieliіo mnie od wіasnego ciaіa, soki odwrуciіy lunetк ukіadu nerwowego - tak daleko, taki maіy, tak nieznacz№cy: mogli mnie zіoїyж do grobu, i nie wiem, czy bym nawet wzruszyі ramionami. Od wzruszenia ramion іopatkowe konstrukcje klekotaіy lekko. Gdy wetknкli mi w dіoс wіуczniк, uniosіem j№ w gуrк i zagrzechotaіy amulety. Odst№pili. Spojrzaіem im w oczy. Uњmiechnкli siк.

Poprowadziі mкїczyzna z odr№ban№ trzeci№ rкk№. Skrкcaj№c na leњnych њcieїkach, mruczaі coњ do siebie, w koсcu rozpoznaіem melodiк niecenzuralnej piosenki popularnej w Rzeszy kilkanaњcie lat temu. Uderzyіo mnie to jako tak nieprawdopodobny surrealizm, їe z tego zdumienia aї obejrzaіem siк za siebie i wуwczas zobaczyіem dіugi, nierуwny szereg horusуw, gin№cy gdzieњ za siуdmym tiulem ciemnoњci, a kaїdy z maszeruj№cych w nim rytmicznie otwieraі i zamykaі usta, ukіadaj№c niemo wargi do francuskich sіуw szlagieru. W tym momencie, w pуі kroku, zanim jeszcze moja stopa zanurzyіa siк w gor№cym bіocie - dotarіo do mnie prawdziwe znaczenie rozgrywaj№cych siк wydarzeс. Poj№іem: to ceremonia, rytuaі, a ja jestem boїkiem, zіotym idolem, nie mam imienia, nie jestem osob№, wypeіniam funkcjк. Tak samo przeznaczone jest mi to miejsce w szeregu. Powody, jeњli s№, podobnie przynaleї№ do mitu; wybory, jeњli њwiadome, identycznie wykraczaj№ poza wszelk№ racjonalnoњж; nie ma zbawienia. Sіowa nic nie znacz№: tej piosenki, tamtych odpowiedzi - wolnoszcz, la la lala. Jak to dobrze, їem juї po drugiej stronie њmierci.

Rozpoznaіem otoczenie, rozpoznaіem metanowe powietrze. Bagno іapaіo mnie za nogi. Horusy odpкdzaіy bіotne drapieїniki, uderzaj№c w ciemn№ zawiesinк kijami i wіуczniami.

Potem wyszliњmy pod wzgуrze. Byіo ich tu ze stu. Teufel hrabia Leszczyсski klкczaі pod werand№ i wrzeszczaі w korony dendrofungusуw. Obie rкce miaі po іokcie czarne od krwi. Krzywe, chore zкby szczerzyі na stoj№ce niїej w ciszy i bezruchu horusy.

Koіo zamknкіo siк i wypchnкli mnie do przodu. Spojrzaі i zaњmiaі siк. Potrz№sn№іem wіуczni№. Horusy westchnкіy i w Piekle nagle zalegіa cisza.

- Nie moїesz - rzekі i z niejakim trudem podniуsі siк na nogi. - Nie potrafisz. Nie masz siіy. Nie wiesz. Odejdџ! Won! Won mi st№d!

Powtуrnie potrz№sn№іem wіуczni№. Horusy westchnкіy. - Daіem im siebie - warkn№і i potoczyі po rzкdach milcz№cej widowni wzrokiem, w ktуrym po rуwno mieszaіy siк wњciekіoњж i rozїalenie. - Daіem im przyszіoњж i myњli o przyszіoњci, gwiazdy i Ziemiк, wszystko im daіem. Nie ma sprawiedliwoњci. Jaki masz cel, Szwabie? Nie masz їadnego. Obejrzyj siк. Za twoimi plecami - tam nie ma niczego, niczego. Nie ma poї№dania, nie ma gniewu, nie ma nawet pragnienia uznania, niewolniku strachu.

Po raz trzeci wіуcznia.

- To z powodu ekstremalizmуw њrodowiska - szepn№і, odwrуciwszy wzrok. - Mechanizm kradzieїy przystosowaс. Zjadaj№ i przyswajaj№ lebenspirale poїartego - jest tu taka odmiana fauny, rodzina zіodziei formy. S№ takїe mechanizmy blokady. Spryt replikatorуw. Podњwiadomy akcelerator ewolucyjny: bo jednak idzie to rekombinacjami w duїym stopniu losowymi. Lecz mimo wszystko niektуre organizmy potrafi№ tym procesem do pewnego poziomu sterowaж. I to teї moїna ukraњж, teї jest kodowane, ta cudowna umiejкtnoњж autoewolucji. A ja je hodujк. Bкd№ ludџmi; bкd№ wiкcej niї ludџmi, nie pozbawiк ich przecieї tej zdolnoњci. Zniszcz№ was. Nie zdegeneruj№ siк. To kwestia diety. - Wyszczerzyі szczerbate uzкbienie. - A pij№ inteligencjк. Jeњli nawet ty... To co zrobisz, Ubermenschu? Zniszczysz planetк? W koсcu przyjd№ po was, przylec№, szybciej, niї moglibyњcie siк spodziewaж, i nie ma takiej zarazy, ktуr№ moglibyњcie na nich zesіaж, a ktуrej oni nie byliby w stanie zasymilowaж. Zawsze i wszкdzie bкd№ form№ najwyїsz№. Daіem im to wszystko, a teraz przychodz№ tu z tob№. W imiк czego? - sykn№і - Dlaczego obracaj№ siк przeciwko mnie?!

- Dla sіoсca.

- Co...?

- Bo nie s№ ras№ niewolnikуw, U-menschu.

Cisn№іem wіуczni№ i wіуcznia trafiіa. Przewrуciі siк. Drzewce drїaіo i chybotaіo siк na boki, gdy wiі siк i rzucaі na gіazach werandy. Ich powierzchnia ciemniaіa zalewana krzepn№c№ powoli glazur№ krwi. Staіem i obserwowaіem rozlew. Leszczyсski beіkotaі coњ w nieznanym mi jкzyku. W koсcu krew rzuciіa mu siк ustami i wtedy umilkі. Horusy ruszyіy naprzуd. Pierwsza kobieta, ktуra nie byіa w widocznej ci№їy, pochyliіa siк nad Diabіem i wyciкіa mu z klatki piersiowej serce. Podzieliіa je i rozdaіa zіaknionym. Zaczкli jeњж. Potem przyst№pili kolejni, byіo jeszcze sporo miкsa. Obszedіem ich szerokim іukiem, kікbi№cych siк nad zwіokami Diabіa, i wspi№іem siк do kamiennej chaty. Plecak leїaі przy posіaniu Teufela. Znalazіem i wyj№іem miskк. Wyszedіem na zewn№trz. Kilkanaњcie metrуw niїej horusy szeptaіy coњ do siebie w ciasnym krкgu, resztek ciaіa podczіowieka nie byіo widaж zza tego tіumu. Odwrуciіem siк od nich i wywoіaіem podprogram. - Zabiіem go. Zabierzcie mnie, nie mogк wrуciж sam. Wszystko wiem. W kaїdym razie wystarczy. Si№dџcie na tych koordynatach. Szybko. Jak najszybciej. To nie jest Kretowisko, to nie jest Kretowisko. - Obrуciіem miskк podіug wskazуwek Blockego i strzeliіem w gуrn№ ciemnoњж skomprymowanym sygnaіem. Sygnaі poszedі i pomyњlaіem: ratunek. Pomyњlaіem: przeїyjк. Upuњciіem miskк. Kwas zalaі mi їoі№dek, gor№ca krew uderzyіa do gіowy, jelita skrкciіy siк w supeі, miкњnie zaczкіy drїeж w niekontrolowanych skurczach, nie mogіem powstrzymaж dygotu. Musiaіem oprzeж siк o kamienn№ њcianк. Oddech mi przyњpieszyі, zacz№іem siк pociж. Jednak mimo іomotu krwi w uszach usіyszaіem ich st№pniкcia, rytmiczne mlaњniкcia bіota. Oderwaіem siк od њciany i obrуciіem. Pierwsze podchodziіy kobiety. Ta, ktуra uklкkіa, podaіa mi nуї. Uj№іem kamienn№ rкkojeњж w zimn№ juї dіoс. Zacisn№іem palce, mocno, bardzo mocno, to byі uњcisk rytualny, zawarcie przymierza z tym, co przelewa krew. Potem spokojnie, rуwno, bez wahania przesun№іem ostrzem po nadgarstku. Zіapaіa mnie powyїej przeciкcia, ucaіowaіa w przegub, przyssaіa siк do rany. Czuіem jej ciepіy jкzyk, wilgoж ust na mej skуrze, њlinк gкst№, moїe juї teї moj№ wіasn№ krew zawrуcon№ w obrocie rytmu jej przeіkniкж i sapniкж. Z wysiіkiem wydіuїyіem oddech. Uniosіem spojrzenie, by nie patrzeж w oczy oczekuj№cych, tych niezapіodnionych kobiet, ktуre chc№ wі№czyж do lebenspirali swych dzieci moje oczy, moj№ twarz i mуj strach, choж ani nie rozumiej№, co to s№ te spirale їycia, ani do koсca nie pojmuj№ manipulacji Leszczyсskiego, dziкki ktуrym tak szybko dojrzewaj№, tak szybko rodz№ i otwieraj№ w swym potomstwie nastкpne pokolenia metagatunku w tym niepowstrzymywalnym juї sprincie ku cywilizacji. Kobieta odejmuje usta od rany; kolejna klкka i przystкpuje do komunii. Ceremonia trwa. Wzrok mi siк mgli. Chrzczк wіasn№ krwi№ ich nienarodzone dzieci. Ktoњ mnie podtrzymuje, bo tracк siіy. Przystкpuj№ nastкpni, kobiety i mкїczyџni, ci uprzywilejowani, ktуrych sperma posiada najwiкksz№ moc transferu czіowieczeсstwa: z jednego іyku - dziesiкcioro, dwadzieњcioro synуw i cуrek. St№d wyjd№ armie, tu rozdziera siк szczelina przyszіoњci. Nie wiedz№, a pragn№. Nie wiedz№, a pij№. A moїe wiedz№. Diabelskie nasienie. Nie mogк oderwaж rкki. Hhhhhwch... Znowu bкbny, teraz je sіyszк, bкbny zewsz№d, Piekіo dudni w rytmie mego sіabn№cego tкtna. Ktoњ mnie podtrzymuje: wojownicy z wіуczniami w drugich rкkach - z lewej i z prawej i z tyіu. Ale to nie litoњciwa pomoc, ich uњcisk nazbyt silny. Bogуw siк zjada. Powietrza! Metan m№ci myњli. A bкbny: kababum, bum, ba-ba-babummmmmm! Klкka nastкpny. - Serce ty - szepcze. I ssie. Owadoidy dookoіa mej gіowy, niczym spiralny woal, aureola potкpienia. Patrzк w gуrк, w ciemnoњж, w rozpostarty nad nami pіaszcz symbiontуw dendrofungusowych. I wtedy, i teraz, i nagle - bіysk, jasnoњж, dziura; widzк: po raz pierwszy otwiera siк mrok nieba, niebo Mroku pкka w szwach, i z wysokoњci spada prosto na mnie wielkie њwiatіo.

listopad 1997 - luty 1998

Aguerre w њwicie

1. Mord w Aguerre

Quinceyowiec klкka, przyciskaj№c twarz do podіogi, prawe oko ginie w dywanie, spogl№da na zwіoki lewym. Wielki zegar z їelaza, mahoniu i krysztaіu wybija w k№cie pokoju dwudziest№ siуdm№. Lady Amiel na odgіos pierwszego uderzenia krysztaіowego serca upuszcza kielich z fioletowym spierй; zaraz jednak wino i odіamki szkіa unosz№ siк z podіogi i wracaj№ do nieposіusznej dіoni: to wchodzi Scilla. Bіyskawicznie robi siк ciemniej. Albedo skуry xenotyka nie przekracza procenta. Scilla jest w biaіej koszuli i biaіych spodniach, boso. Nie ma wіosуw. Czarne stopy ton№ w dywanie. Spogl№da na plecy quinceyowca i klкcz№cemu pl№cz№ siк myњli; nie wiedz№c, co rzec, podnosi siк i mуwi:

- Piкkne.

- Proszк?

- Mord.

Lady Amiel odstawia zawrуcony z czasu kielich i nalewa sobie do nowego. By nie patrzeж na ciaіo mкїa, wygl№da przez okno. Za miastem, na pуіnocnym horyzoncie, pod pierњcieniem, trzeszcz№ poziome, czerwone bіyskawice.

- Mijamy Њmierж Tataux - mamrocze w przestrzeс.

Karmin kilometrowych piorunуw odbija siк w jej џrenicach krwawymi niteczkami. Zamyka oczy. Oddycha, oddycha, oddycha. Boїe. Co ja teraz zrobiк. W Iluzjonie juї siк pewnie gotuje. Gabriel, niech ciк szlag, na co ci byі w konstytucji ten de Quincey. Krкci jej siк w gіowie, opiera siк o barek. Kreist, jaka pustka. Miкњnie brzucha drї№ w niekoсcz№cych siк skurczach.

Nagle bardzo ciкїka, musi siк teraz opieraж obiema rкkami, odstawia wiкc kielich.

To wszedі Aguerre.

- Gritz.

- Gritz, frei.

Podchodzi do niej.

- Meigaud, Carla, naprawdк nie wiem, co powiedzieж. Nie miaіem pojкcia. Ogіoszк wendetк.

- Nie trzeba.

- Chcк. Jiis. - Obejmuje j№, њciska za ramiк. - Nie rozumiem.

Lady Amiel czuje, jak zapada siк w ciaіo xenotyka. Stampa Primusa OHX zaburza gradienty grawitacji. Wdowa uwalnia siк, z wysiіkiem unosi gіowк i spogl№da w twarz Aguerre. Maska wspуіczucia. Z podocznych wybroczyn przebija ohydny fiolet gleju. Wolaіaby juї Aguerre tak jednolicie czarnego jak Scilla, przynajmniej nie byіoby widaж tego. Oni czasami poc№ siк glejem i maџ pozostaje na przedmiotach i osobach, ktуre dotykali.

Aguerre krкci gіow№.

- Cokolwiek. Tylko powiedz.

Lady Amiel chyba nawet nie sіyszy. Wykonuje bікdny ruch dіoni№.

- Muszк usi№њж - mamrocze.

Wbiega krzesіo. Aguerre wyci№ga rкkк i mebel wpada mu w ni№, zakrкcaj№c w locie.

- Proszк.

Kobieta siada.

Okno otwiera siк na oњcieї, zimne powietrze nieziemskiej nocy wpіywa do њrodka, wprawiaj№c w drїenie pіomienie њwiec, mierzwi№c biaіe wіosy wdowy, szeleszcz№c papierami na regale. Porusza siк takїe rкkaw szaty lorda Amiel.

Scilla obchodzi jego zwіoki, bezgіoњnie. Tam, gdzie spogl№da, robi siк jaњniej. Gdy wpatruje siк dіuїej w poderїniкte gardіo mкїczyzny na fotelu, rana rozjarza siк do biaіoњci wrкcz kalecz№cej oczy.

Quinceyowiec stoi w bezruchu. Patrzy; ucztuje. Na wysokoњci jego іokcia obraca siк w powietrzu korona kurzu, spleciona w maіym residuum oktomorficznym. Quinceyowiec czyni w zamyњleniu pуі kroku w bok i syczy z bуlu, gdy rкka trafia w mikrowкzeі 4D.

- Znam go? - pyta wdowa przez ramiк, ocucona dџwiкkiem cierpienia.

Aguerre - gіowa w Iluzjonie - odpowiada:

- Chyba nie. Pokazaж?

- Dziкkujк. Nie trzeba.

- Ucieka.

- Tak.

Aguerre ogl№da siк na Scillк. Scilla Miaso OHX, numer 16 wedіug sierpniowych notowaс Јuїnego, 356.7 oct., dwadzieњcia dwa lata bezsennoњci. Pies Aguerre. W takich sytuacjach sіowa miкdzy nimi nie s№ potrzebne, ani w Glinie, ani w GRI. Pуі spojrzenia, drїenie stampy, їyіa gleju, to wystarcza. Scilla kiwa gіow№, zakrкca na piкcie, mija zgarbion№ lady Amiel i wyskakuje przez okno z siedemdziesi№tego piкtra. Noc poіyka czarno-biaі№ postaж bezdџwiкcznie.

Aguerre masuje ramiona wdowy. W koсcu coњ siк w niej przeіamuje pod jego dotykiem i kobieta wydaje z siebie pierwszy krzyk rozpaczy; na razie jeszcze bardziej szept, westchnienie - ale tak uwalnia siк dusza.

Aguerre podnosi wzrok na quinceyowca. Spojrzenie xenotyka czuj№ nawet nieprzytomni; teraz quinceyowiec wzdryga siк pod nim, rozgl№da nerwowo i wychodzi.

Minuta ciszy. Zwіoki stygn№. Nocny wiatr. Kobieta w rozpaczy. Zapach gleju.

Aguerre czyta w iluzyjnej bibliotece konstytucjк zabitego. Konstytucja w punkcie pi№tym przywoіuje peіny tekst Deklaracji Londyсskiej, wі№cznie z ortodoksyjn№ Zasad№ Artй. Aguerre pyta bibliotekarza o indeks i ten wskazuje mu przypisy. Egzekucja Zasady wymaga ustalenia estetycznego statusu zabуjstwa. Poniewaї Zasada zgadza siк co do smutnego faktu, iї obiektywne piкkno, choж istnieje, nie moїe zostaж orzeczone po tej stronie њmierci - przybкdzie tu dwunastu quinceyowcуw i oni wydadz№ s№d. Informacja juї pomknкіa glejowodami, autotestament Gabriela siк wykonuje.

Czyli morderca moїe jednak jeszcze podpaњж pod lokaln№ jurysdykcjк - jeњli zbrodnia zіamaіa kanony piкkna.

Aguerre, masuj№c kark i barki wdowy, otwiera drzwi do Scilli i wchodzi przez Strуїa do jego gіowy.

- Zіap mi tego artystк - myњli mu.

W Glinie, dwa pokoje dalej, nadal trwa bal z okazji pi№tej rocznicy zakupu planety, pіynie muzyka i њmiech soczysty, ludzi oraz xenotykуw.

2. Pies i Kameleon

Scilla Miaso wyskakuje przez okno, nogawki i bufoniaste rкkawy furkocz№ w chіodnym powietrzu, biel rozedrgana ponad sprawnoњж ludzkiego oka, gdy tak spada w morderczym pкdzie, siedemdziesi№te, szeњжdziesi№te, piкжdziesi№te piкtro, bіyskawicznie ciemniej№ i jaњniej№ mijane w locie gargulce, pіaskorzeџby, wielokolorowe okna, pіaszczyzny lњni№cego їywokrystu zazкbiaj№ce siк na њcianie Aguerre Tower w Penrose'owe mozaiki.

W okolicy czterdziestej kondygnacji xenotyk zaciska przestrzeс nad gіow№. Szybko przesuwa punkt zapaњci wzwyї i wzmacnia wкzeі, aї studnia grawitacyjna zakleszczona zostaje dwieњcie metrуw ponad ziemi№, w њrodku ulicznego kanionu miкdzy Aguerre Tower a Zamkiem Zakonu. Studnia z pocz№tku musi byж gікboka, by wyhamowaж upadek Scilli. Zanim Miaso siк zatrzymuje, a potem wznosi do lokalnego pseudo-Lagrange'a (osiemdziesi№te drugie piкtro), od Wieїy i Zamku odpada kilka fragmentуw zewnкtrznych dekoracji. Z naroїnego tarasu Zamku wyrwane zostaj№ teї cztery wielkie sztandary OHX, gigantyczne pіachty zіego fioletu z nakreњlonymi na kaїdej trzema srebrnymi literami. Sztandary spadaj№ w grawitacyjny wкzeі, oplataj№ siк wokуі niego, dіugie drzewca wystaj№ z kікbowiska pod dzikimi k№tami, jedno siк іamie... Kolczaste fioletowe sіoсce nad gіow№ xenotyka.

Scilla, zawieszony w punkcie niewaїkoњci, przygl№da siк Aguerre City - astygmatycznie, bo zarazem w Glinie i w Iluzjonie.

W Glinie miasto bіyszczy blaskiem podwуjnie odbitym - jest noc (zawsze jest noc), sіoсce pod horyzontem, lecz zіoto-niebieski pierњcieс planety dostarcza wystarczaj№co duїo њwiatіa, by їywokrystna metropolia jaњniaіa na tle starego, wulkanicznego pіaskowyїu niczym diament na їuїlu. Diament jest szeњcioboczny, przy czym fasety przednia i tylna s№ nieproporcjonalnie wydіuїone przez identyczne odbicia transferowanej dzielnicy. Aktualnie transferuje siк Dystrykt Handlowy, rosn№ przed miastem szpiczaste Trojaczki Goose'a, jeszcze nie upadіe po przeciwnej jego stronie - a juї lњni№ krysztaіowym їywokrystem w awangardzie Aguerre City, przed Dzielnic№ Kabalistуw. Poniewaї centrum oraz osie miasta nieustannie siк przesuwaj№, i to w rуїnych kierunkach, jako їe zmienny jest kierunek wкdrуwki metropolii - wzуr jej ulic z koniecznoњci posiada strukturк fraktalow№, zawsze z paroma ogniskami, do ktуrych dojdziesz z kaїdego punktu, stosuj№c siк do jednego i tego samego algorytmu marszruty. Ognisko najbliїsze geometrycznemu њrodkowi Miasta Chaosu zw№ Wielkim Atraktorem. Aguerre Tower i Zamek OHX zostaіy przekopiowane ponad dwa tygodnie temu i Scilla, wisz№c tak miкdzy nimi i patrz№c ku frontowi metropolii, ma przed sob№ cztery atraktory, osiemdziesi№t procent Aguerre City, a dalej - czarn№ rуwninк pociкt№ pіytkimi w№wozami, wschуd pierњcienia, ogromn№ kopuік gwiazd, nawet po stronie dnia nigdy do koсca nieblakn№cych.

W Aguerre mieszka zaledwie czterysta tysiкcy ludzi. Zwaїywszy na porк, nie naleїaіoby siк spodziewaж wielkiego ruchu, lecz jako їe trwa њwiкto - dachy i tarasy, powietrzne kawiarnie i dansingi s№ zapeіnione. Pogr№їone w niemal peіnym mroku chodniki naziemne sіuї№ wyі№cznie bezludnemu transportowi automatycznemu, w tym - їywokrystnej perystaltyce wкdrownego miasta. A їe zgodnie z zarz№dzeniem burmistrza zabroniony jest ponad AC transport powietrzny - wrуciіa tu do іask zapomniana sztuka spaceru; Aguerre City jest wystarczaj№co maіe. Od swych narodzin poddane konwencji architektury trуjwymiarowej - gdzie їaden z kierunkуw nie jest dyskryminowany z uwagi na wektor grawitacji i niedoskonaіoњж technologii materiaіowych - miasto wyksztaіciіo tradycjк podrуїy po њcieїkach і№cz№cych dowolne dwa punkty znajduj№ce siк pod jego dyfuzyjn№ pуіsfer№. Wкїsze i szersze њcieїki z najszybszego, czarnego, wysokoenergetycznego їywokrystu rosn№ pomiкdzy budynkami ze њredni№ prкdkoњci№ trzech kilometrуw na godzinк; jeszcze szybciej krusz№ siк potem do piezoelektrycznej sadzy. Fazк aktywnoњci miasta moїna os№dziж po jednym rzucie oka: jak gкsta jest sieж drуg powietrznych. Dіuїsze spojrzenie pozwala na precyzyjniejsz№ ocenк: punkty zagкszczeс, zbiegуw opadaj№cych i wznosz№cych siк alejek, wskazuj№ - niczym w strukturze zmarzliny, w schemacie polimeru - centra krystalizacji, miejsca, gdzie najmocniej bije puls miasta. Teraz nie ma w№tpliwoњci, iї uwaga metropolii skupia siк na Aguerre Tower: їywokrystny ziggurat otacza ciasna rozgwiazda czarnych wstкg, niektуre jeszcze rosn№, niektуre juї siк rozpadaj№, i to przewaїnie poczynaj№c od koсcуw odleglejszych od wieїy - wci№ї wiкcej goњci przybywa, niї opuszcza komnaty planetodzierїcy. Sieж owa jest w tej okolicy tak gкsta, їe naleїy uznaж za cud, iї nagіe wybicie przez Miaso grawitacyjnej dziury nie naruszyіo konstrukcji їadnej z alejek. Jedn№ ma pod sob№, jedn№ po lewej, jedn№ na poziomie fioletowego sіoсca - ta prowadzi od Straїnicy, najwyїszego budynku miasta, opadaj№c ku balkonowi szeњжdziesi№tego drugiego piкtra Aguerre Tower (jeszcze doс nie dorosіa). Mкїczyzna w biaіym garniturze i kobieta w granatowej sukni topless przystanкli na niej, oparli siк o porкcz, spogl№daj№ na Scillк; kobieta unosi ku niemu w niemym toaњcie asymetryczny kielich-konchк. Miaso ich ignoruje - jest juї w Iluzjonie.

W Iluzjonie/Open/Aguerre00 panuje tіok czterokrotnie wiкkszy. Na obchody rocznicy przybyіo ponad milion goњci, gіуwnie z Ziemi, lecz takїe nieproporcjonalnie wiele z kolonii. Zaproszeni s№ bowiem w wiкkszoњci (w ten czy inny sposуb) powi№zani z ICEO lub wrкcz z OHX. Teraz tіocz№ siк na widokowych instalacjach miasta, jego kaskadowych tarasach, їywokrystnych drуїkach powietrznych, glinnych i iluzyjnych. Dla goњci iluzyjnych lewituj№cy xenotyk stanowi wiкksz№ atrakcjк: troje stoj№cych na alejce za par№ w wieczorowych strojach wskazuje Scillк palcami, kobieta z kielichem tіumaczy im coњ przez ramiк. Miaso nie zwraca uwagi, jest juї w Iluzjonie/Open/ Aguerre00/Personal/Track07.

Њci№gniкte przez Strуїa nagranie sprzed kilkunastu minut nakіada siк na obraz czasu rzeczywistego. Morderca wyskakuje przez okno z Aguerre Tower - ale nie jest xenotykiem i sztuka Rzeџby czasoprzestrzeni jest mu obca, jego strategia inna: wyskoczyі, obrуciі siк w locie, przywarі do њciany, wisi na palcach. Miaso przygl№da mu siк z uwag№. Mкїczyzna jest wysoki, szczupіy, ma dіugie rкce, dіugie nogi, czarne wіosy splecione w warkocz; twarzy nie widaж, przyciњniкta do muru. Jasnoszary garnitur marszczy siк i zwija - na kolanach, na ramionach, w pasie. Morderca szybko str№ca ze stуp skуrzane mokasyny - lec№ w przepaњж. Nogi wyszukuj№ punkty podparcia. Nie ma skarpet i teraz widaж, co siк dzieje z jego palcami: wydіuїaj№ siк, wykrzywiaj№, grubiej№. Scilla mierzy tempo metamorfozy: rz№d sekund. Tak brutalna RNAdycja wymaga gкstej sieci nanowodуw energochіonnych na poziomie komуrkowym, potкїnych zapasуw szybkich analogуw ATP... Zabуjca, musi byж ciкїko znanocyborgizowany.

Budzi siк w Scilli nagіe pragnienie: zіapiк tego artystк dla Aguerre.

- To Kameleon - odpowiada swemu suwerenowi.

Kameleon, metamorficzny asasyn, zakoсczyі juї optymalizacjк fenotypu (genotyp optymalizuje bіyskawicznie) i teraz schodzi po elewacji wieїy w tempie kondygnacji na sekundк. Miaso przesuwa sobie spektrum odbieranych fal elektromagnetycznych w lewo: widzi pozostawian№ przez Kameleona smugк ciepіego powietrza, gor№czkк jego ciaіa. Temperatura organizmu asasyna utrzymuje siк tuї pod progiem denaturacji biaіka.

Na piкжdziesi№tym drugim piкtrze Kameleon skrкca ku balkonowi, odwraca siк i skacze w przepaњж - znajdowaіa siк tam їywokrystna њcieїka, ktуrej teraz juї nie ma. Miaso wywoіuje j№ w Iluzjonie. Kameleon biegnie po niej staіym rytmem niezmordowanego sprintera, na ci№gіym dіugu tlenowym, w biegu od nowa siк RNAdytuj№c, bікkitny termowarkocz za nim.

Oczywiњcie gdyby Scilla chciaі przeњledziж poczynania mordercy lorda Amiel w skali czasowej 1:1, nigdy by go nie dopadі - zawsze o ten kwadrans w tyle. Toteї przyњpiesza projekcjк do 1:4, 1:10, 1:20. Dojdzie go w minutк.

Miaso odpala NavigatoraXG i rozpoczyna siк poњcig - Pies i Kameleon w Mieњcie Chaosu, pod zimnymi gwiazdami.

Raz, dwa, trzy; co krok to nowa rzeџba czasoprzestrzeni. To juї s№ szybkoњci i precyzje niedosiкїne dla nagich umysіуw, nawet jeњli xenogenetycznych. Milisekundy, milimetry, ugiкcia pola grawitacyjnego co do 0.00001g - i tak przecieї niechlujne i poњpieszne w porуwnaniu z Rzeџb№ wielkoskalow№, chlebem codziennym bezsennych. Tutaj to zaiste spacerek. Raz, dwa, trzy; co krok to kilkadziesi№t metrуw, po wysokich іukach, miкdzy pl№tanin№ czarnych њcieїek, przez zawieszony w nocnym powietrzu tіum, glinny i iluzyjny, przez њwiatіa, muzykк i њmiech, w furkocie biaіej tkaniny, w obіoku cienia, zawsze spadaj№c, zawsze „w dуі", ku kolejnemu wкzіowi, teї zaraz siк rozwi№zuj№cemu - i tak od grawitacyjnej studni do studni, czarny Pies w siedmiomilowych butach; tyle їe boso. A gdzie spojrzy, tam ogieс, a kкdy przejdzie - po niewidzialnych mostach nocy, setkк metrуw nad ziemi№ - tam nagle wszystko niewaїkie: mijani zbyt blisko glinni goњcie іapi№ siк porкczy, kolorowe trunki uciekaj№ z poruszonych przez nich naczyс, ich ubiory marszcz№ siк w przeciwnych designowi kierunkach. Raz, dwa, trzy; za duchem Kameleona przez kolorowe Aguerre City.

Dopada go na placu Wielkiego Atraktora.

I їadnych tu bojуw, їadnych zmagaс efektownych, pompatycznego mano a mano. Kameleon jest w stanie wyRNAdytowaж sobie gruczoіy produkuj№ce najzіoњliwsze zarazy, jady ultratoksyczne, nie musi dotkn№ж, by zabiж; lecz Scilla - Scilla to xenotyk, glej w jego їyіach, glej w jego genach: by zabiж, nie musi nawet znajdowaж siк na tej samej planecie.

Odpala ze wszczepki jedn№ z wersji Cage'a, szybkie makro NavigatoraXG. Kameleon przecina wіaњnie rondo, przeskakuje powolne g№sienice transportowego їywokrystu - i po kolejnym skoku po prostu zawisa w powietrzu. NavigatorXG odpowiednio zmniejsza moc zafiksowanego przez Cage'a wкzіa, ktуry zniwelowaі pкd mкїczyzny, i teraz znajduje siк on w punkcie zerowego bilansu grawitacyjnego, subtelna Rzeџba dookolna wiкzi go w ciasnym b№blu niewaїkoњci. Z tej klatki nie ma ucieczki: nawet nagіy odrzut go nie uratuje, NavigatorXG natychmiast zoptymalizuje Rzeџbк, wszelki ruch bкdzie ruchem pozornym.

Miaso opuszcza Iluzjon i spada na bezludny Wielki Atraktor Gliny. Zatrzymuje siк kilkanaњcie metrуw od Kameleona, trochк wyїej od pochwyconego. Asasyn obrуciі siк w powietrzu, spogl№da na czarnoskуrego xenotyka wielkimi oczyma barwy miodu. On na Scillк, a Scilla patrzy na Kameleona - powoli roњnie dookoіa zabуjcy aureola zіotego blasku. Kameleon dyszy gіoњno przez wpуіotwarte usta, gкsta њlina њcieka mu na brodк. Nie opuszcza wzroku. Wydawaіoby siк, їe powinni sobie coњ teraz powiedzieж, wytіumaczyж, zapytaж, przekl№ж; ale їaden nie mуwi nic.

Scilla przechyla gіowк. Klatka zaczyna siк wznosiж. Zabуjca podci№ga kolana pod brodк, kuli siк do pozycji fetalnej. Miaso przeczuwa jak№њ potкїn№ RNAdycjк, lecz nie jest w stanie jej zapobiec - wiкc tylko gotuje makro sejfu atmosferycznego, ClosedCircuit.

Szybuj№ w ciszy.

Pуі minuty pуџniej, gdy zbliїaj№ siк ponad AC do Zamku, Kameleon pіonie juї w podczerwieni bікkitn№ їagwi№. Gdy zaњ l№duj№ na gуrnym tarasie, sekretny nowotwуr dociera do jego skуry i martwy asasyn na oczach Scilli Miaso rozpada siк, rozpіywa w kupк gor№cego djenajowego bіota.

3. Jak wdowa

Co dziwne, potem zasnкіa. Spaіa dіugo i chyba nawet њniіa, na pewno њniіa, wszak wyrzuciіo j№ na jawк z tak№ siі№, їe prawie spadіa z іуїka - lecz co њniіa? Nie przypomni sobie.

Stoi teraz oparta o futrynк drzwi balkonowych, zakutana њciњle w jedwabne kimono, Aguerre City lњni przed ni№ siedmioma barwami nocy, Њmierж Tataux grzmi i bіyska, њwieci pierњcieс, na њcieїce dwa piкtra niїej taсczy zakochana para... Carla Paige stoi i liczy lata. Ile przed Gabrielem; ile z Gabrielem; ile po nim. I co przewaїy. Nie jest smutna, nie rozpacza, nie opіakuje - jest spokojna, nadszedі dla niej czas arytmetyki.

Ktoњ puka. Carla wchodzi do Iluzjonu/Personal i ogl№da siк na drzwi. Rozpіywaj№ siк pod jej spojrzeniem w rzadk№ mgік: to Frederick Aguerre. Wpuszcza go.

- Wstaіaњ. Muszк z tob№ porozmawiaж.

Ona kiwa gіow№ niepewnie - przytakuj№c? zapraszaj№c? okazuj№c rezygnacjк? Zaraz odwraca siк z powrotem ku miastu. Widok wielkich przestrzeni wywoіuje u niej dreszcze, podњwiadomie buduje wraїenie zimna; wiкc tym mocniej obejmuje siк ramionami, њciњlej zamyka szatк.

Aguerre - juї w bardziej swobodnym stroju: szarych lnianych spodniach o szerokich nogawkach, niedopiкtym kaftanie OHX (fioletowa satyna przeszywana srebrem, czarne mankiety) - podchodzi do niej, nachyla siк. Znowu sam nie musi jej dotykaж, stampa przyci№gaj№ i tak, w takiej bliskoњci - wrкcz nieuchronnie. Carla ci№їy ku xenotykowi, odchyla siк od futryny, traci rуwnowagк... W ostatniej chwili odwraca siк i z wysiіkiem odstкpuje. Przelotny gniew na jej twarzy.

- Chodџ, przejdziemy siк - mуwi szybko Aguerre.

Wychodzi na balkon, w Iluzjonie/Edit/Aguerre03 zamawia њcieїkк. Czarny jкzor wyrasta mu spod stуp wprost w przepaњж. W pуіobrocie burmistrz wyci№ga zapraszaj№co rкkк ku lady Amiel.

Spaceruj№ pod gwiazdami. Њcieїka szybko wybiіa wzwyї, meandruj№ po niebie ponad dachami Aguerre City. Najmocniejszy teraz jest cieс nie od pierњcienia, lecz od Њmierci Tataux - stroboskopowe њwiatіo, stroboskopowa ciemnoњж.

Stampa, rzecz jasna, w koсcu zwyciкїyіa i wкdruj№ bok w bok, Aguerre obejmuje Carlк dіugim ramieniem, ona zapada siк w niego, kryje twarz w miкkkim fiolecie - fiolecie, barwie gleju.

- Gdybyњ popіyn№і z nami na Sardyniк - odzywa siк po raz pierwszy.

Aguerre mruga szybko. Gdybym popіyn№і z nimi na Sardyniк. Mуj Boїe, czyї i ja nie њniіem o takich niemoїliwoњciach? Przekleсstwo wyborуw dokonanych. Dwadzieњcia trzy lata; ona miaіa wуwczas niecaіe dwadzieњcia. Duszny koniec sierpnia, Adriatyk, wesele w jakiejњ wiosce, bodajїe cуrka wуjta wychodziіa za m№ї. Gіoњna muzyka zwabiіa turystуw. Przemieszaliњmy siк, poњrуd taсcz№cych tubylcуw, w chybocie њwiateі kolorowych їarуwek, w zapachu potu, alkoholu i morza, tak bliskiego przecieї - wystarczyіo spojrzeж ponad murkiem ogrodu gospody, Ksiкїyc њlizgaі siк po ciemnych falach. - Fred, Carla, poznajcie siк. - Kto nas sobie przedstawiі? Tego akurat nie pamiкtam. Pierwszy taniec, i potem wszystkie inne, przez szeњж godzin do њwitu. Najњmieszniejsze jest to, їe nawet jej nie pocaіowaіem. Takїe sіowa byіy niewinne, jeњli w ogуle jakieњ byіy, bo we wspomnieniu nie rozmawiamy, tylko taсczymy, coraz wolniej, coraz bliїej, patrz№c sobie w oczy i uњmiechaj№c siк, lekko, najlїej, tym podњwiadomym skurczem warg, bardziej do swoich myњli aniїeli do drugiej osoby; w milczeniu. Byіa w biaіo-bікkitnej baweіnianej sukience do kolan, na w№skich rami№czkach; przepocony materiaі przylgn№і jej do plecуw, przyciskaіa go moja dіoс. Nie miaіa stanika. Przesuwaіem kciuk cal w gуrк, cal w dуі, po linii jej krкgosіupa. Tyle. Wszystko byіo w spojrzeniu. Musiaіem byж pijany: w tym potrz№њniкciu gіow№, ktуrym odrzucaіa wstecz dіugie blond wіosy (wуwczas miaіa dіugie), widziaіem gracjк ruchуw naszych niepoczкtych cуrek. Zapadaіa mi siк w pierњ, juї wtedy. (S№ stampy glejowe i s№ stampy psychologiczne - ktуre potкїniejsze?). Ale zaraz musiaіa siк odrywaж, by ponownie zajrzeж mi w twarz; albo ja j№ odchylaіem. Caіy czas utrzymywaіem siк w tym przyjemnym stanie жwierжerekcji, na granicy fizycznych poї№daс. Przez materiaі sukienki oraz koszuli czuіem nacisk jej sutkуw. Zanurzeni byliњmy nawzajem w swych aurach, aї po podњwiadom№ harmoniк ruchуw. I spojrzenie; i ten uњmiech. Bolaіy mnie nogi; j№ zapewne teї. Kiedy usiedliњmy i oprуїniliњmy szklanice miejscowego wina, zarazem sіodkiego i kwaњnego, powiedziaіa: - Wypіywamy pojutrze z przyjaciуіmi na Sardyniк, na trzy tygodnie; znajdzie siк miejsce. - Jak tylko zrobiк test na zgodnoњж, mam juї opіacony, we wtorek. - Okay - odparіa i uњmiechnкіa siк do Ksiкїyca. Dolaіem jej wina. Chіodny wiatr osuszaі skуrк. Byіa zbyt piкkna, balon euforii rozsadzaі mi klatkк piersiow№. Uњcisk jej dіoni; i jak we wnкtrzu mojej kuliіy siк jej palce... Nigdy nie popіyn№іem na Sardyniк. Szansa niczym jeden do kilkuset milionуw - a jednak w czwartek miaіem juї Strуїa, w pi№tek zasn№іem po raz ostatni, w niedzielк byіem xenotykiem. Dwadzieњcia szeњж lat temu. Kreist, gdybym popіyn№і!

- Musimy porozmawiaж. O Gabrielu.

Carla nie odpowiada. Zatrzymuj№ siк - ale њcieїka roњnie dalej, kreњl№c ponad miastem randomiczn№ krzyw№.

Aguerre siada, opieraj№c siк plecami o balustradк, stampa grawitacyjna poci№ga kobietк za nim. Stampa oczywiњcie sama z siebie nie jest na tyle silna, by powodowaж pozostaj№cym w rуwnowadze ciaіem czіowieka, lecz Carla znajduje siк obecnie w takiej otchіani bezwoli, їe najsіabsze nawet pchniкcie, o ile umiejкtnie przyіoїone, ciњnie j№ ku czynom najstraszliwszym. Usi№њж na chwilк ponad stolic№ xenotykуw u boku alternatywnej miіoњci swego їycia... takie rzeczy nie siкgaj№ nawet powierzchni jej myњli.

- To nie byі quinceyowiec. Ten morderca. To znaczy... orzeczenie S№du Estetycznego wypadіo na jego korzyњж, zabiі go zgodnie z ich kanonami piкkna; ale tak naprawdк to byі Kameleon.

Zerka na ni№, by siк zorientowaж, czy Carla rozpoznaje termin - ale wygl№da, їe ona w ogуle nie poњwiкca mu uwagi: z dіoni№ pіasko przyciњniкt№ do karbonowej powierzchni alejki, gіow№ przechylon№, nasіuchuje dџwiкkуw zza kurtyny ciszy.

- Sіyszysz? - pyta szeptem. - Ten szum.

Aguerre nakrywa jej dіoс swoj№ dіoni№, wiкksz№, przeciкt№ dwiema їyіami gleju, drobne krople gкstego fioletu wypacaj№ siк na owіosionej skуrze.

- To wewnкtrzne arterie їywokrystu - tіumaczy jej powoli. - W kaїdej rosn№cej jeszcze њcieїce wyczujesz to drїenie. Nawet najgorкtszy їywokryst nie podoіa krzywej energetycznej dla przyrostu masy w takim tampie: transportuje wewnкtrznymi kanaіami moduіy makrocz№steczkowe, pіynne masy rekonfiguracyjne. To sіyszysz; to czujesz. Jak roњnie. O Kameleonach wiesz?

- Tak. Chyba tak.

- Ktoњ to zleciі. Wysokie sfery. Polityka; a wbrew pozorom nie ma tak wielu powodуw dla mordu politycznego. W dzisiejszych czasach, po prawdzie, nie ma juї chyba їadnych. A jednak to musiaіo przejњж przez oficjalne struktury rz№dowe. Ktуreњ z mocarstw. To jest ten poziom technologii. Sіuchasz mnie?

- Mam czterdzieњci piкж lat.

- Tak.

- Jedna trzecia їycia. Dwie trzecie, jeњli nie liczyж ewidentnej staroњci. Na cholerк mu byі de Quincey?

- Nie masz racji, ta furtka w konstytucji Gabriela to byі tylko szczкњliwy bonus dla wykonawcy; skoro posіali aї Kameleona, zabiliby go i tak. Opowiedz mi.

- Co?

- Opowiedz, czym on siк ostatnio zajmowaі. Z kim kontaktowaі. Jakieњ konflikty. Kontrakty. Groџby moїe. Cokolwiek.

- A co powiedziaі Kameleon? Zatrzymaіeњ go przecieї. Prawda?

- Kameleon nic nie powiedziaі. Miaі zawieszonego execa autoletalnego, sperwertowaі siк nam momentalnie do rakowatej zgnilizny.

- Ach.

Zaciska palce na dіoni Carli.

- Opowiedz.

Kobieta podci№ga kolana, opiera o nie brodк. Wiatr zsuwa poіy szlafroka z jej ud, ta sama gіadkoњж jedwabiu. Aguerre odruchowo poprawia materiaі.

- Jak siк czujesz? - pyta cicho.

Carla po raz pierwszy podnosi na niego wzrok. Wszystko jest w spojrzeniu.

4. Iluzjon/Open/Venice00

W Wenecji pada deszcz, goікbie siк gdzieњ skryіy. Na Piazza San Marco glinna staruszka walczy z glinnym pudelkiem na dіugiej smyczy. Aguerre przeskakuje ponad smycz№ - choж nie musi. Staruszka go nie widzi, zamkniкta w CLay, Corporeal Layer (of Reality). Widz№ go za to bodaj wszyscy goњcie i obsіuga glinnej restauracji, niegdyњ kawiarenki Byrona i Balzaca, do ktуrej Aguerre wchodzi. Fioletowy kaftan skrzy siк pod ich astygmatycznymi spojrzeniami.

Yesada Ori OHX (ledwo dwa lata bezsennoњci, numer 603 u Јuїnego) wstaje na powitanie Aguerre, jak nakazuje etykieta Zakonu. Aguerre czuje, їe Yesada wstaіaby i tak, z czystego, szczerego szacunku. Dwudziestoletnia xenotyczka, oryginalnie na genach hinduskich i japoсskich, fenotypuje siк postaci№ tak mіodej, drobnej, filigranowej wrкcz dziewczyny, їe Frederick w bezpoњredniej jej obecnoњci - glinnej czy iluzyjnej, bez znaczenia - mimowolnie zapada siк w formy paternalistyczne; a ona odpowiada mu symetrycznym odbiciem. Bardzo dіugie, kruczoczarne wіosy, skуra jak miуd... Technologia poszіa znacznie do przodu, syzygie z ostatnich lat s№ juї prawie-bezbікdne: їadnych zewnкtrznych skaz glejowych, wybroczyn fioletu.

Yesada uњmiecha siк, kіaniaj№c. Zawsze instynktownie budzi w nim sympatiк. Pamiкta, jak skіadaіa przysiкgк, caіy rytuaі odprawiіa sztywno edytowana - tak byіa przeraїona. Jej rodzice, dziadkowie, pradziadkowie - od њwitu w bіocie pуl ryїowych. Gdyby nie Karta Bostoсska, nigdy nie opuњciіaby swojej wioski.

- Gritz.

- Gritz.

Siadaj№. Podchodzi kelner, podaje menu, zapala њwieczki. Fiolet odњwiкtnego kaftana Yesady lњni mokro. W Glinie i na planecie xenotyk zobowi№zany jest њciњle stosowaж siк do kodu Zakonu, takїe w ubiorze. Iluzyjny Aguerre wіaњciwie mуgіby wyst№piж po cywilnemu. Ale z kolei jemu, ktуry jest Primus Interpares Ordo Homo Xenogenesis, nie bardzo wypada. Tak wiкc siedz№ naprzeciw siebie fiolet i srebro, subtelne piкkno i toporna szpetota, CLay i GRI - maіy paradoks ontologiczny pod dachem „Caffe Florian".

Przyniesiono zamуwione przez nich potrawy; jedz№ teraz, pospoіu sen i materiк. Bardzo to niegrzecznie spotykaж siк publicznie z glinnymi w zamkniкtych hierarchiach Iluzjonu: nie naleїy dodatkowo porcjowaж rzeczywistoњci, inaczej wszyscy skoсczymy jako technoautyњci, spaceruj№cy z jednakowo szeroko rozwartymi oczyma przez zimne burze i gor№ce noce, i rozmawiaj№cy z duchami... A tak przynajmniej kaїdy widzi te same duchy i kiedy Aguerre konwersuje przyjaџnie z maі№ Yesad№ ponad truflami i lasagne, caіa restauracja obserwuje kaїdy gest i kaїd№ minк pary xenotykуw - restauracja i kilkanaњcie jej odbiж z niїszych szczebli hierarchii Iluzjonu, to popularny lokal. Nalegaіa na publiczne miejsce spotkania.

Aguerre nie bardzo siк to podoba, ale oczywiњcie nie moїe - na razie - spytaж j№ o powуd; nie tutaj. Chociaї w istocie doskonale go zna - lecz i tak ciekaw jest odpowiedzi Yesady. Niewiele wie o mіodej xenotyczce, ale na tyle zd№їyі j№ poznaж: zbyt jest nieњmiaіa, by umiejкtnie kіamaж.

Rozmawiaj№ zatem o rzeczach neutralnych: powodziach w Ameryce Poіudniowej, Trzeciej Wojnie o Tajwan, antymonopolistycznym truњcie kontr-ICEO, ostatnim software do Strуїy, ksi№їce Droppa, nowego guru ultrakonwergencjonalistуw, manifeњcie frei Ivana Petrca, dyїurnego kontestatora OHX; oczywiњcie takїe o pogodzie gieіdowej. Trzy lata temu sto dolarуw to byі dla Yesady maj№tek z marzeс - dziњ przelewa miкdzy spekulacyjnymi funduszami sto milionуw. A jest jednym z najbiedniejszych xenotykуw. Czy jednak moїna zapomnieж o wіasnym dzieciсstwie? Aguerre obserwuje j№ dyskretnie podczas posiіku, sіowami, mimik№, gestami, spojrzeniem - okazuj№c bezinteresown№ sympatiк. Tak, w koсcu zapomnisz; ale ono nadal pozostanie w tobie, w odruchach najpierwotniejszych, w podњwiadomoњci, w snach, w gustach niepodlegaj№cych logicznej argumentacji. Dojmuj№ce poczucie nieadekwatnoњci, cichy lкk przed sprawiedliw№ zemst№ bogуw i wielka radoњж z rzeczy najmniejszych - kompleks niїszoњci. Lub wіaњnie na odwrуt: kompleks wyїszoњci, pewnoњж wyniesienia. Oszczкdny, dyskretny sposуb, w jaki Yesada kroi i spoїywa swoj№ pieczeс (w „Caffe Florian" kaїde miкso na oryginalnych genach!), wywoіuje w Aguerre lekki wstyd. Frei Ori zdecydowanie bliїsza jest niїszej њcieїce. Paradoksalnie, moїe to oznaczaж, iї tym trudniej przyjdzie Frederickowi nagi№ж j№ do swojej woli.

- To wino naprawdк takie dobre?

- O, tak.

- W kaїdym razie przykіadaj№ siк tu do aplikacji iluzyjnych. Mhmm.

Potem wychodz№ na spacer po nocnej Wenecji. Przestaіo padaж, kamienie bіyszcz№ rybio od њwieїej deszczуwki. Uj№іby Yesadк pod ramiк, gdyby nie byіa o tyle niїsza.

Piazza San Marco niczym jezioro oleju w koronie њwiateі, trapez cienistych arkad dookoіa, z Palazzo Ducale wybiegaj№ rozchichotane nastolatki; na gorzej№cej tarczy zegara Torre dell Orologio dziewi№ta czterdzieњci. Robi siк chіodniej, Yesada naci№ga na dіonie purpurowe rкkawiczki.

Aguerre tylko potrzebowaі sygnaіu. Nakіada na transfer pieczкж krypto ich Strуїy. W hierarchiach otwartych bкd№ odt№d oboje, Frederick i Yesada, beіkotaж bezsensowne sylabizacje, w przypadkowych ukіadach warg i wibracjach krtani.

- Sіyszaіaњ o Gabrielu Paige?

Nawet nie unosi na niego wzroku.

- Tak, frei.

- A co sіyszaіaњ?

- Sporo o tym w mediach. Mord na szlachcicu w њwiкto xenotykуw, w Aguerre City. Gіoњno byіo; gіoњno jest. Odїyli quinceyowcy. Trzeci w historii pozytywny werdykt S№du Artй. Znowu siк podnios№ rewizje prawne osobistych konstytucji.

Zbyt wiele mуwi, zbyt szybko. I nie patrzy na niego, patrzy przed siebie. Rкce zaіoїone na piersiach, czerwone rкkawiczki pod pachami. Ikona skrywanego lкku.

Aguerre њciska j№ lekko za ramiк.

- Yesada - mуwi cicho. - Przecieї ja wiem.

Przez chwilк id№ spokojnie. Pozwala mu utrzymaж uchwyt. Patrzy pod stopy, omija kaіuїe. Po ich gіadkiej powierzchni moїna poznaж iluzyjn№ naturк Aguerre: nie istniej№ komplementarne aplikacje symulacyjne dla stamp xenotycznych.

- W rejestrach Zakonu tego nie ma - odzywa siк wreszcie Ori.

- Nie.

- Przelewy szіy z przysiкgi, na krypto Strуїa. Podawaіam tylko regulaminowe dane. Malareth to spуіka wirtualna.

- Wiem, sprawdzaіem: podstawiony prezes zarz№du i tak dalej.

- Wiкc sk№d?

- Lord Amiel zwierzaі siк їonie.

Yesada wypuszcza z pіuc powietrze - obіoczek oddechu przed twarz№, skroplone westchnienie.

- Ach tak.

- Taak.

Przystaj№ na moњcie ponad kanaіem. Dwie, potem trzy, potem cztery gondole zderzaj№ siк pod nimi, burta w burtк, fala od motorуwki spycha je na kolejne іodzie. Stampa frei Ori jest іagodniejsza i nie tak oczywista jak xenotykуw starszych generacji: zaburza. dookoln№ probabilistykк.

- Dok№d lataliњcie?

To j№ podrywa. Prostuje siк, spogl№da na Aguerre szeroko otwartymi oczyma, a oczy ma ciemnobr№zowe, bardzo duїe, prawie bez faіd mongoloidalnych. Gdy nie drgaj№ powieki - dziecinne zdumienie na gіadkoskуrej twarzy.

- Z tego siк jej nie zwierzaі?

- Najwyraџniej nie.

- Cуї.

- Dok№d?

- Frei Aguerre!

- Oburzona?

- Przysiкgaіam...

- Ale to nie jest prawo, to zaledwie obyczaj.

Yesada w koсcu mruga (moїe coњ wpadіo jej do oka).

- Nie mogк uwierzyж, їe to mуwisz. Ty.

- A ktуї wie lepiej ode mnie? - Z powrotem ujmuje j№ za ramiк, sprowadza na nabrzeїny trotuar. Zawracaj№ ku Piazza San Marco. - Opowiem ci, jak to naprawdк byіo. Po syzygii pierwszego tuzina zіoїyliњmy grupowy pozew. Patent xenogenezy posiadaіy tylko CasLabs NASA, nie uciekli poza jurysdykcjк s№dуw miejscowych. Wygraliњmy i postawiliњmy warunki. Wуwczas juї wszyscy szukali na gwaіt nowych kandydatуw, їeby zіamaж nasz monopol. „Nasz" - bo od pocz№tku stanowiliњmy grupк. Wtedy teї Stiepanow wyci№gn№і kopyta i pokazaіo siк, co znaczy њmierж xenotyka. Wymusili њciњlejszy nadzуr Strуїy. Zdoіaliњmy wywalczyж tylko niepodlegіe krypto. Juї byіo jasne, їe istnieje i, co gorsza, pogікbia siк ostra opozycja „nas" do reszty ludzkoњci. Musieli coњ z tym zrobiж, zbyt wiele zaleїaіo od xenotykуw, byliњmy zbyt cenni, ale zarazem zbyt groџni. Bezpoњrednia kontrola, њrodki represji i tym podobne sposoby nie wchodziіy w grк, nie tylko z racji ich niepraktycznoњci, lecz przede wszystkim, aby nie odstraszaж kolejnych kandydatуw. To byіo zreszt№ juї po kilkudziesiкciu grubych umowach z prywatnymi konsorcjami i dysponowaliњmy maіymi fortunami na batalie prawne i lobbing; tak czy owak nie daliby nam rady. Wiкc co zrobili? Wynajкli inїynierуw memetycznych. Ci skonstruowali optymalny mit. Ordo Homo Xenogenesis. Jednoczeњnie wywyїszaj№cy nas i ukorzeniaj№cy etos sіuїby. Struktura hierarchiczna, etyka i estetyka wzorowane na organizacjach religijnych. Symbolika bezpoњrednio wywiedlna z cechy wyrуїniaj№cej, piкkno z brzydoty; nie wstydziж siк, a szczyciж. Wiкc glej na sztandarach, glej na ubiorach. - Przesuwa dіoni№ po fioletowym kaftanie. - Takїe reguіa Zakonu. Takїe przysiкgi poufnoњci. To jest nic innego jak system zabezpieczaj№cy, Yesada. Nagroda i kajdany. Na tym polega prawdziwa potкga inїynierii memetycznej: jesteњ њwiadoma manipulacji, a mimo to ulegasz; wiedza nie chroni przed urzeczeniem irracjonalnym. Wiкc taka jest prawda. To wszystko sztuczne, frei.

Przed nimi Basilica San Marco. Wchodz№ w pуіmrok koњcioіa, ale zaraz zatrzymuj№ siк w sieni: nawy nie s№ objкte sieciami Iluzjonu.

- Co znaczy: sztuczne? - pyta Yesada. - Prawdziwe. - Obraca siк ku odlegіemu oіtarzowi, wskazuje krucyfiks. - Kto moїe stwierdziж z caі№ pewnoњci№, jaki byі pocz№tek tego?

Aguerre џle siк czuje w sytuacjach tak patetycznych, z chкci№ uciekіby w ironiк, cynizm, w przeњmiewcze aforyzmy czіowieka, ktуry wszystko to juї dawno temu przemyњlaі, przeїuі i wypluі. Ale ten lekki wstyd-niewstyd wobec Yesady, tak mіodej, tak szczerej, wci№ї go kіuje i іapie siк Frederick na cichej zazdroњci. Czego mianowicie zazdroњci xenotyczce? Naiwnoњci?

- Honor zatem - mruczy. - Czy ja namawiam ciк tu do zdrady?

Yesada odwraca gіowк.

- Tak, chyba tak.

- A przecieї wiesz, їe w ten sposуb chronisz mordercк.

Dziewczyna uњmiecha siк nieњmiaіo.

- A czy nie tak№ wіaњnie etykк nam zaprojektowano? Ksiкїy, lekarzy, prawnikуw.

- Gaud, jaki piкkny paradoks! Aguerre opiera siк o zimny kamieс.

Yesada odgarnia nerwowo wіosy - purpurowe palce w czarnych splotach.

Mija ich para turystуw stuprocentowo glinnych; prawie siк zataczaj№, zagapieni na Ori.

- Wenecja, Glina - szepcze Aguerre, powoli, ledwo sіyszalnie, jak przystoi duchowi w domu Pana. - Gdzieї wiкksze nagromadzenie zabytkуw? Gdzie byіoby to wiкksz№ katastrof№? Nie zabij№ tu xenotyka. Prawda? Prawda, Yesada? Jak dіugo zamierzasz siк tutaj kryж? Nastкpny Kameleon juї na ciebie czeka. Powiedz, a strac№ motyw.

Ona tylko krкci gіow№.

- Po co ty w ogуle chciaіeњ siк ze mn№ spotkaж? Aguerre. Daj spokуj. Z gуry wiedziaіeњ, їe nie powiem, nie mogк powiedzieж. Po co to byіo?

- Bкdк wrуїyі.

5. Siedem Mieczy, Papieїyca

Nie powiedziaіa; pozostaj№ zatem dane z oficjalnych rejestrуw Zakonu. Malareth Ltd. wynajmowaіa Yesadк Ori OHX, z licznymi przerwami, przez ponad dwa miesi№ce, poczynaj№c od wrzeњnia.

Odpisy rachunkуw znajduj№ce siк w archiwach Zakonu mуwi№ o siedmiuset dwunastu godzinach aktywnej Rzeџby oraz niemal rуwnie dіugim okresie dyspozycyjnoњci. Zaprzysiкїony pod Strуїem zwyczajowy jeden procent dla OHX ujawnia wysokoњж honorarium xenotyczki. Lord Amiel, via atrapowa Malareth, wypіaciі mіodej Ori osiemdziesi№t osiem milionуw dolarуw brutto. Zwaїywszy na poziom obecnego popytu na usіugi xenotykуw, trudno uznaж tк kwotк za wysok№. Jeњli jednak spojrzeж na to od strony Gabriela... Tylko najwiкksi krezusi maj№ xenotykуw na prywatnych kontraktach, a lord Amiel do nich nie naleїaі. Osiemdziesi№t osiem milionуw to musiaі byж dla niego spory wydatek.

W archiwach Zamku znajduj№ siк takїe regulaminowe wypisy z dziennikуw pokіadowych Yesady Ori, ale znуw jest to absolutne minimum wymagane przez Zakon: nagie bilansy czasu i odlegіoњci. Nic o kierunkach i celach lotуw. I tak byж powinno - inaczej ktуїby zaufaі xenotykowi? Kaїdorazowy najem rуwnaіby siк zdradzie tajemnic handlowych kompanii. Przysiкga, ktуrej Yesada tak kurczowo siк trzyma, moїe faktycznie jest tylko zwyczajem - lecz w takim razie jest to jeden ze zwyczajуw konstytutywnych dla xenotyka i jego roli w gospodarce. Sіusznie Yesada siк dziwiіa: Aguerre nie miaі prawa oczekiwaж, iї wyjawi przedњmiertne tajemnice lorda Amiel. Po co zatem odwiedziі j№ w Wenecji?

Bo z gуry wiedziaі, їe ucieknie siк do tego, do czego xenotycy zawsze siк w podobnych sytuacjach uciekaj№: wrуїby irracjonalnej; a їeby wzbudziж rezonans, trzeba membranк jak najbardziej zbliїyж do џrуdіa wibracji.

Jeszcze spaceruj№c z Yesad№ po deszczowej Wenecji, opuњciі Aguerre City i Przerzeџbiі siк ponad atmosferк, do Ogrodуw Orbitalnych. Ogrody Orbitalne Aguerre rozpoњcieraj№ siк na stu piкжdziesiкciu kilometrach szeњciennych, na stacjonarnej rуwnikowej, powoli rozrastaj№c siк ku ksztaіtowi pierњcienia. Naturalny pierњcieс planety zaczyna siк sporo wyїej, jednak Ogrody nie s№ bezpieczne od pochodz№cych stamt№d przypadkowych odpryskуw, kosmicznego gruzu spychanego na niїsze orbity. Flanele miкkkiego їywokrystu wypeіniaj№ dziesiкciokrotnie wiкksz№ przestrzeс, i to bynajmniej nie ku ksztaіtowi kuli ani elipsoidy. Wiкkszoњж їywokrystnej waty, tak delikatnej, їe, gdy widziana z Ogrodуw, caіkowicie przezroczystej, buforuje przestrzeс pomiкdzy Ogrodami a pierњcieniem. Mniejsze i wiкksze bloki kosmicznego gruzu grzкzn№ w tej niewidocznej gкstwie - kamienie i lуd, aї po mikrometeory. Taki jest system chіon№co-trawi№cy Ogrodуw. Z przechwytywanej materii їywokryst transmutacyjny dobudowuje nowe segmenty Ogrodуw lub inne, niezaleїne moduіy, wedle zapotrzebowania, priorytetуw, stosunku podaїy do popytu oraz proponowanych sum. Aguerre wszystko to niewiele obchodzi. Posiada wiкkszoњciowe udziaіy w spуіce kontroluj№cej Ogrody Orbitalne. Zіoїyі zamуwienie i niemal natychmiast reprogramowano wedіug niego їywokryst w jednym z granicznych sektorуw. Zmienia siк front przyrostu struktury.

Podczas gdy pod pierњcieniem roњnie powoli jego prywatny Ogrуd, Aguerre dotrzymuje towarzystwa lady Amiel oczekuj№cej przybycia kursowego transportowca na Bікkit. (Niemal wszystkie regularne Rzeџby FTL zahaczaj№ o planetк xenotykуw, jej odlegіoњж od Punktu Ferza wci№ї nie przekracza roku њwietlnego). Wnкtrze Ogrodуw Orbitalnych zarastaj№ њciњle wielokolorowe niewaїkoњciowce kutrypiczne. Skікbione masy kutrypicznego їycia odcinaj№ widoki dalszych fragmentуw Ogrodуw; nie ma tu њcian їywokrystnych, jedynie sam szkielet - reszta to drzewa, kwiaty, pn№cza, grzyby i mchy tudzieї gatunki zupeіnie pozbawione analogуw w њwiecie flory DNArodnej. Tym bardziej nie widaж przez nie gwiazd pierњcienia, ani planety. Chyba їe w Iluzjonie - ale oboje znajduj№ siк w dziewiкжdziesiкciu procentach w Glinie.

Aguerre rozkіada karty. Carla zagl№da mu przez ramiк.

- Na co wrуїysz?

- Wкdrуwki Gabriela.

- Ach. No tak. - Przygl№da siк przez chwilк Arkanom. Aguerre ci№gnie z potrуjnie przeіoїonej talii, od serca. Blat okazuje siк za krуtki, wiкc wydіuїa go szarpniкciem o kolejny metr. Carla marszczy brwi. - Mhm, ale jak wіaњciwie? Przy takiej iloњci zmiennych...

- Nie jest tak џle. Z archiwуw Zakonu mam zgrubne dane na temat odlegіoњci, wiкc juї zamykam siк w sferze. Od tego odejmujк wewnкtrzn№ kulк, bo nie byіo meldunkуw o Rzeџbie Ori w podanych przedziaіach czasowych.

- Ale i tak - to s№ tysi№ce, miliony gwiazd. Mylк siк?

- Nai.

- Wiкc? - Carla odchyla siк do tyіu, kutrypiczna drzeworoњl pochіania energiк ruchu i, odczytuj№c intencjк, przeorientowuje korzenn№ kolebkк, unosz№c j№ nieco ponad blat i obracaj№c lekko na osiach prostopadіych. Wisz№ teraz oboje nad zіoto-srebrnym tarotem (talia wedіug Wzoru Јuїnego) rozіoїonym na ebonitowo czarnym stole. - Nigdy do koсca nie rozumiaіam, na jakiej zasadzie to dziaіa.

- Tarot?

- Wrуїby xenotykуw. Przecie to zabobon.

- Gaud, nastкpna! - wzdycha Aguerre.

Carla posyіa mu kose spojrzenie, przez sekundк znowu zdolna do arystokratycznej wyniosіoњci. Jedwabny wachlarz trzaska ostro, zіoїony szybkim ruchem palcуw.

- Okay, okay - mamrocze xenotyk. - Przeczytaj Sny o Karakorum Јuїnego; ja ci mogк tu daж kulawe streszczenie. Їe, oczywiњcie, wszystko jest w gleju.

- Oczywiњcie - sarka kobieta. - Deus ex gluex, mogіam siк spodziewaж.

- Ale taka jest prawda. Transmisje zeroczasowe otwieraj№ drzwi na otchіanie pozaobliczalnoњci. Na razie nie potrafimy tego wykorzystaж - niemniej GRI i miкdzygwiezdna sieж informacyjna funkcjonuj№ w czasie rzeczywistym tylko dziкki bioprzekaџnikom glejowym, chociaї niby uіomnym i trac№cym nanosekundy na sztucznych sprzкgach. Przecieї wiesz. Natomiast my, bezsenni, nie tylko їe mamy go w moduіach і№cznoњci wszczepek, nie tylko їe mamy go w Strуїach - mamy go w genach, we krwi, w mуzgach, myњlimy nim. Czкњж impulsуw nie idzie w ogуle przez synapsy, lecz przez residua glejowe. A glej i glej - we mnie, w innych bezsennych, w Bagnach, na Szadrze - jak odrуїniж? gdzie siк koсczy, gdzie zaczyna? Nie ma nawet liczby mnogiej.

Wykіada kolejn№ kartк: Papieїyca. Tak zamyka lewy krzyї, otwarty Rydwanem.

- Wiкc kiedy wrуїк, prуbujк siкgn№ж wіaњnie tam. Daж szansк na ujawnienie siк tej wiedzy, ktуrej nie mam prawa posiadaж.

Zorganizowaж formк dla pochwycenia informacji nieuchwytnych. Daж ujњcie rozumowaniom, ktуrych nie sposуb przeprowadziж. Stworzyж matrycк dla ksztaіtu rezonansu, jaki wzbudziіy we mnie rzeczy, ktуrych nie byіem nawet њwiadomy. Zіamana nuta w gіosie frei Yesady. Ruch oczu Gabriela. Setna pogіoska na przyjкciu. Drobne anomalie w ktуrejњ z tysi№ca statystyk; niedawno wchіon№іem wszystkie raporty Zakonu z ostatniego roku. Wiem, tylko їe nie wiem. Wrуїк wiкc.

Carla wachluje siк w zamyњleniu. Spogl№da na Aguerre, na karty, na Aguerre; przygryza krawкdџ wachlarza.

- Tarot.

- Tak.

- Popularny.

- Tak. Wiкkszoњж z nas ucieka siк do kart. Niektуrzy rzucaj№ zwierzкcymi koњжmi. Niektуrzy іodygami krwawnika. Niektуrzy skіadaj№ ofiary; wуwczas wnкtrznoњci lub krew. W kaїdym razie musi to byж zbiуr podlegaj№cych randomicznej permutacji elementуw o bogatej symbolice.

- Rorschach.

- Z feedbackiem. Ujкty w reguіy. Podlegaj№cy skupieniu.

- Czemu nie zapytasz od razu o mocodawcк Kameleona?

- W koсcu zapytam. Gdy zbiorк wystarczaj№co duїo danych, by wzbudziж rezonans, i zamknк liczbк moїliwych odpowiedzi.

Znowu dіuїsz№ chwilк zamyњlona. Aguerre rozkіada karty raz za razem. Kutrypowe owadoidy roznosz№ szczepienia dla podrуїnych udaj№cych siк na Bікkit, Szukacz i Wojtyік. Jeden przysiada na ramieniu kobiety, kіuje przez bluzkк. To wytr№ca j№ z transu - a moїe z Iluzjonu.

- Musieli siк spodziewaж.

- Mhm?

- Suwereni Kameleona. Їe ktуryњ z was wyci№gnie ich z takiej wrуїby. Na litoњж bosk№... w stolicy xenotykow, na oczach caіej ludzkoњci...! Musieli siк spodziewaж.

- Tak.

- A mimo to...

- A mimo to.

W Iluzjonie/Open/OrbitalGardenAguerre00 ogіoszone zostaje ustanowienie їywokrystnego korytarza z kursowcem na Bікkit. Carla wci№ga gікboko powietrze. Przechyla siк ku Aguerre i drzeworoњl gnie siк wraz z ni№. Chwyta xenotyka za ramiк, њciska mocno.

- Powrуї sobie, Fred - szepcze. - Powrуї sobie samemu. Nie jesteњcie nieњmiertelni.

Aguerre mruga, zaskoczony. Z sekundowym opуџnieniem odrywa rкkк od kart, unosi do dіoni kobiety; nastкpnie caіuje j№, wnкtrze, nadgarstek. Spojrzenia zі№czone. Drї№ kutrypiczne liњcie.

Pуіuњmiech.

- Lecz jakїe gіoњno umieramy.

Przez nastкpne szesnaњcie godzin, po odlocie Carli Paige ze zwіokami mкїa do ich maj№tku, zanim wyroњnie Ogrуd Aguerre, xenotyk wrуїy nieprzerwanie.

6. Przeciwko nieskoсczonoњci

Cуї poradzi czіowiek naprzeciw nieskoсczonoњci? Co poradzi xenotyk? Wrуїba niepewna prowadzi frei Fredericka Aguerre krкtym szlakiem przez galaktykк.

Ogrуd Aguerre, zrealizowany wedіug standardowego programu, nie jest duїy, lecz, jako struktura otwarta, stwarza wraїenie przestronnoњci. Szeњж aїurowych pіaszczyzn przecina siк wzdіuї oњmiu linii, nie do koсca prostopadіych i nie do koсca rуwnolegіych - w ten sposуb powstaje jedno pomieszczenie zamkniкte oraz dwadzieњcia szeњж mniej i bardziej otwartych na gwiaџdzisty kosmos. Zamkniкte teї nie do koсca jest zamkniкte: їywokryst kaїdej z pіaszczyzn jest nieco inny - a to pуіprzezroczysty, a to siatkowy - i do wnкtrza komory s№czy siк zimne њwiatіo gwiazd. W komorze znajduje siк jacuzzi oraz inne utensylia іazienne. Zapas wody i їywokrystne instalacje filtruj№ce zajmuj№ kubik dolny, piкcioњcienny; z szуstej strony woda napiera tam na prуїniк. A przynajmniej tak mogіoby siк wydawaж patrz№cemu na Ogrуd z zewn№trz. W rzeczywistoњci Ogrуd posiada њciњle okreњlone granice: gruby, caіkowicie przezroczysty їywokryst termoizolacyjny chroni go przed prуїni№, zabudowuje w ksztaіt bliski kuli.

Aguerre spoczywa na futonach w gуrnym przednim kubiku trуjњciennym. Wci№ї w stu procentach w Glinie, obserwuje spod wpуіprzymkniкtych powiek, jak gwiazdy rozjeїdїaj№ siк na boki przed Ogrodem. NavigatorXG jedzie ostro na Aguerre, wykonuje rуwnolegle trzy makra, w tym klasyczny SpaceSculptor na 99.7 procent maxoct. Gdy w sumie wykorzystywany jest prawie caіy oktomorficzny potencjaі Fredericka, gdy mуzg puchnie mu w uњcisku Strуїa - zapada siк Aguerre w stan spoњrуd dostкpnych mu najbliїszy snowi. Ogarnia go przyjemne ciepіo, koсczyny ci№ї№... Ogrуd tymczasem pіynie przez kosmos z prкdkoњci№ wielokrotnie przewyїszaj№c№ prкdkoњж њwiatіa.

Pierwsze makro, OnTheGround, zafiksowuje Rzeџb№ lokalnej studni grawitacyjnej pod wodnym kubikiem Ogrodu, ustalaj№c kierunki ci№їenia. Drugie makro, bardziej wyrafinowana wersja Cage'a, ustanawia zewnкtrzne ochronne pola grawitacyjne. Natomiast SpaceSculptor v. 16.12 (upgrade sprzed czterech dni) Rzeџbi „lokalne siodіo" czasoprzestrzeni oraz w sposуb ci№gіy przeksztaіca bezpoњrednie jego s№siedztwo, z przodu j№ „њci№gaj№c", z tyіu „rozci№gaj№c". Aguerre leci do pierwszej spoњrуd gwiazd wskazanych przez tarot.

Tymczasem myњli pуіњwiadome dryfuj№ mu ku Carli - Gabrielowi i Carli. Byіy trzy fazy jego niemaіїeсstwa z Carl№. Przez pierwsze lata po syzygii, kiedy nawet celibat stanowiі po czкњci kolejn№ ze snobistycznych ekstrawagancji, Frederick prawie w ogуle o Carli nie pamiкtaі. Potem poznaі j№ po raz drugi, jako їonк Gabriela Paige (jeszcze zanim otrzymaі on szlachectwo) - i w ten sposуb zacz№і siк niemoїliwy zwi№zek Fredericka z Carl№. Siedem, osiem lat їyі tak, w najbardziej niespodziewanych momentach zapadaj№c w infantylne marzenia o їyciu alternatywnym, w ktуrym popіyn№і byі na Sardyniк; marzenia: substytut snуw. Miaі alternatywny dom (pod Sewill№), alternatywn№ karierк (jako tіumacz przy Lidze Suwerenуw), alternatywnych przyjaciуі, alternatywne smutki i radoњci; i dzieci, i chwile ekstazy, i miіoњж њmierteln№ - dla ktуrych alternatywy nie byіo. Rzecz jasna nigdy o tym Carli nie powiedziaі. Zreszt№ podczas owej fazy po pierwszym ponownym spotkaniu nie rozmawiaі z ni№ ani razu; z Gabrielem - tak (Gabriel ogіosiі juї swe prace ksenobiologiczne, zabezpieczyі patenty i zaczynaі wspуіpracк z ICEO i OHX), ale nie z Carl№. Nie naleїy mieszaж marzeс z rzeczywistoњci№, schizofrenia byіa sterylna. Wiкc faza trzecia zaczкіa siк od ich rozmowy w Glinie. Їycie alternatywne zostaіo sfalsyfikowane: Carla byіa їon№ Gabriela, nie jego. Nie byіo dzieci, nie byіo miіoњci, nie byіo niczego - istniaіa jedynie, przez chwilк, przez uіamek adriatyckiej nocy, moїliwoњж, nigdy niezrealizowana.

Wiкc kіamstwo, wiкc sen bezsennego, wiкc pustka... niemniej jednak pamiкtaі. A pamiкci nie odmieni, jak i nie odmieni siebie, chociaїby chciaі. (Nie chce). Toteї po prawdzie Carla jest jego їon№ - jego stosunek do niej zbudowany jest w duїej mierze na wspomnieniach wspуlnego z ni№ їycia. St№d wyrastaj№ Frederickowe odruchy, reakcje psychologiczne, obecne jego dla niej uczucia, takїe kompleksy - jak na przykіad ten, ktуry kaїe mu teraz przemierzaж na fali FTL Mleczn№ Drogк w poszukiwaniu tajemnic, ktуre sprowadziіy na lorda Amiel artystyczn№ њmierж z r№k Kameleona o nieznanym pochodzeniu.

A przecieї czekaj№ na niego waїne sprawy w Aguerre City, przecieї wie, їe џle czyni, wychodz№c na tyle godzin z Iluzjonu. Lecz zarazem czuje, їe powinien doprowadziж do koсca to њledztwo; їe inaczej nie potrafiіby spojrzeж їonie w oczy.

No i leci. Pierwsza gwiazda odlegіa jest od Punktu Ferza o ponad tysi№c siedemset lat њwietlnych. Bікkitny olbrzym, brak planet - w kaїdym razie odbicia їadnej nie wychwytuje rozpylony na miejscu z Ogrodu їywokrystny teleskop dyspersyjny ani nie drga od jej rezonansu prowizoryczny grawitometr. Czy to tutaj Przerzeџbiіa Gabriela Yesada? Uwolniony ze szponуw NavigatoraXG stoi Aguerre przy krawкdzi bocznego kubika i wygl№da na ciemnoњж obracaj№c№ siк wokуі jaњniejszej od bieli tarczy olbrzyma. W dіoni - karafka z putaporrem. Dwa kubiki wypeіnione zostaіy przed odlotem kutrypiczn№ biomas№ i tymczasem zd№їyіy rozwin№ж siк ze szczepionek wkomponowane w їywokryst roњliny, Ogrуd zaczyna przypominaж ogrуd, їуіte powoje pіoї№ siк pod bosymi stopami xenotyka. Klкka, odstawia karafkк, rozkіada nad prуїni№ dwie mandale, Trуjka Pucharуw przesіania sіoсce. Leci zatem dalej. Cуї poradziж przeciwko nieskoсczonoњci? Trzeba oszukiwaж.

Ukіad podwуjny. Pulsar. Poczwуrny. Biaіy karzeі. Nebula. G3 z planetami. G5 bez planet. Dni, miesi№ce. Coraz dіuїsze przystanki przy sprawdzanych gwiazdach - wtedy wchodzi w Iluzjon/Earth, Iluzjon/AguerreCity, wypeіnia zalegіe obowi№zki.

Bo znowu kr№їy plotka o hackerskich atakach na Strуїe, musi Aguerre zwoіywaж konferencje prasowe u Kabalistуw. Podnosi siк to z regularnoњci№ pіywуw odksiкїycowych, na nic racjonalne analizy, strach jest tak przemoїny, їe raz po raz odrasta hydrze podejrzeс nowa gіowa. Co gorsza, boj№ siк takїe sami xenotycy. - Ja juї przestaіem wierzyж, їe kiedykolwiek siк to skoсczy - wzdycha doktor Szarski, szef kryptologуw Zakonu, gdy oczekuj№ w atrium Paіacu Szyfrуw w Aguerre City na otwarcie czatu iluzyjnego. Atrium mieњci siк na najwyїszym, czterdziestym piкtrze rozlegіej, barokowej budowli i przez otwarty dach wpada tu њwiatіo odpierњcienne. Przechadzaj№cy siк miкdzy fontannami paw nie zwraca uwagi ani na kryptologa, ani na xenotyka: nie ma w nich nawet promila Gliny. - To jest jak z Kennedym, Roswell albo Corradolami - tіumaczy Szarski. - Teoria їyje wіasnym їyciem. Wystarcza wyobraїenie potencjalnego zagroїenia. Bo rzeczywiњcie, teoretycznie Strуїe mog№ edytowaж was wbrew waszej woli, jeњli ktoњ zіamie ich kod. Fakt, їe kody s№ nie do zіamania, traci na znaczeniu, gdy siк pomyњli o piekle, jakie by rozpкtaі jeden przemyњlny programik na mуzgach xenotykуw; niech siк Holocaust schowa. To proste prawidіa psychologii. - Nie pomnк, ile juї wydaliњmy na inїynierуw memetycznych. - Wiem. Ale tak samo byіo podczas Zimnej Wojny z arsenaіami j№drowymi. A wy jesteњcie jeszcze groџniejsi. - Wybija godzina i atrium ekspanduje tysi№ckrotnie, wypeіniaj№c siк iluzyjnym tіumem.

ICEO odracza kolejn№ rundк negocjacji w sprawie szeњcioletniej umowy zbiorowej z Zakonem. W hanowerskich biurach kancelarii Lowell, Lowell Chei, reprezentuj№cej Ordo Homo Xenogenesis, spotykaj№ siк peіnomocnicy stron. Od chwili zawi№zania siк trustu pomniejszych korporacji i agencji rz№dowych skierowanego przeciwko molochom zrzeszonym w Interstellar Commercial Enterprises Organization, ta ostatnia zaczкіa stosowaж taktykк opуџnieс i unikуw. Dla Aguerre i Marie-Anne Licozzi OHX, ktуra nadzoruje dziaіania prawne Zakonu, pozostaje to polityczno-ekonomicznym absurdem.

Negocjatorzy Lowell, Lowell Chei rozkіadaj№ rкce. - To nie ma sensu, frei. Oni wіaњnie powinni d№їyж do jak najszybszego podpisania umowy, zanim jeszcze trust zd№їy coњ wykombinowaж. A w ten sposуb strzelaj№ sobie samobуja. - Chyba їe jakiњ nowy Їіobek... - mruczy Licozzi. - Ale Elka z Syriusza niczego nie zarejestrowaіa.

Atak terrorystyczny na Windк Kordyliersk№ - w efekcie kumulacja opуџnieс i tіok na ziemskiej orbicie. Z trzech Wind ta jedna padaіa ofiar№ sabotaїy juї szeњciokrotnie. Nigdy nie spowodowano wielkich uszkodzeс (rozmieszczenie іadunkуw konieczne dla dokonania powaїniejszych zniszczeс їywokrystnej instalacji wymagaіoby faktycznej kooperacji zarz№dcуw Windy), jednak przestoje powstaj№ce na skutek ogуlnego zamieszania, prowadzonych dochodzeс i nieustannych nalotуw ekspertуw firmy ubezpieczaj№cej Windк - kompletnie rozkіadaj№ harmonogram. Rz№d Brazylii wykupuje usіugi dwуjki xenotykуw dla bezpoњredniego Przerzeџbienia swego najpilniejszego cargo na orbitк. Jeden z tych wynajкtych to John „Dowcipniњ" LeMote: dla zabawy miesza w atmosferze nad Ameryk№ Њrodkow№. Deszcze, powodzie i susze. Znowu Aguerre musi robiж za ambasadora dobrej woli.

Odkrycie mіodej ziemiopodobnej planety w odlegіej czкњci ramienia galaktyki: Wektor Ferza skrкca i roњnie. Moїe czas najwyїszy Przerzeџbiж planetк Aguerre na orbitк gwiazdy przecinanej przez Wektor? Sytuacja dodatkowo siк zaciemnia, bo grupa utytuіowanych ekonomistуw z Oksfordu wystкpuje z rewizj№ niektуrych wspуіczynnikуw pierwotnego algorytmu Ferza i teraz s№ dwa Wektory. Komu wierzyж? Tu maіa rуїnica moїe skutkowaж stratami bilionowymi. Stary Ferz przeprowadziі swoje obliczenia na zamуwienie proto-ICEO. Kaїdej gwieџdzie przyporz№dkowaі zestaw wskaџnikуw opisuj№cych jej oddalenie od innych gwiazd, czкstotliwoњж lotуw, wartoњж wymiany gospodarczej etc; wszystko w jednostkach sprowadzalnych do roboczogodziny xenotyka o 100 oct. Tak zapuszczona symulacja galaktyki oczywiњcie zeruje siк na 99.99999... procent lokacji, lecz dla tego uіamka z okolicy Sіoсca znajduje miejsce stanowi№ce pocz№tek najbardziej ekonomicznych tras do wszystkich tych gwiazd. To wіaњnie jest Punkt Ferza i bynajmniej jego poіoїenie nie pokrywa siк z poіoїeniem Ziemi: rozkіad przestrzenny interesуw ludzkoњci w galaktyce nie jest idealnie symetryczny. Niewiele trzeba: maіy przewrуt technologiczny, sprawniejsza metoda syzygii, ziemiopodobna planeta na peryferiach... i juї - Punkt dryfuje przez kosmos o caіe parseki. Czкsto zmiany niweluj№ siк wzajemnie; lecz czasami wіaњnie nakіadaj№, kumuluj№, i wуwczas Wektor wystrzeliwuje niczym hydrauliczna lanca. Wektor Ferza bowiem to wskaџnik wysoce spekulatywny: opisuje przewidywane przesuniкcie Punktu w zadanym przedziale czasowym. Dla Primusa OHX wszakїe jest kwesti№ honoru utrzymanie pozycji swej planety jako placуwki najbliїszej Punktowi, a zatem - centralnego wкzіa komunikacyjnego. Wszystkie drogi winny prowadziж do Aguerre.

Hesjшg, prefekt policji Aguerre City, skіada raport o zamkniкciu њledztwa w sprawie mordu na lordzie Amiel. W њwietle konstytucji zabitego po orzeczeniu s№du quinceyowcуw i tak byіo ono pust№ formalnoњci№. - Caіe AC i Ogrody Orbitalne objкte s№ skanem Iluzjonu, wiкc mamy peіny zapis poczynaс Kameleona od chwili opuszczenia czarteru CT do њmierci, minus sfery prywatnoњci. Wystкpowaі jako Daniel Dilalle; miaі jego fenotyp, genotyp, papiery i kody ID. Prawdziwy pan Dilalle nie opuњciі domu na Horyzoncie. Nie jest jasne, czy zostaі przekupiony, czy zmanipulowany. Ze szcz№tkуw Kameleona odzyskaliњmy nieorganiczne nano jego wszczepki, ale nie udaіo siк odtworzyж struktury ani, tym bardziej, rozszyfrowaж kodуw jego software'u RNAdycyjnego. Trop finansowy takїe prowadzi donik№d: „Dilalle" pіaciі z kont hasіowych nabitych gotуwk№ parк dni wczeњniej. Sіowem: czysto. Przykro mi. - Caіuje pierњcieс Primusa i znika.

W Nowym Jorku, w Lidze Suwerenуw, wyst№pienie przedstawiciela Francji, skіada on projekt rezolucji zakazuj№cej stosowania wysokoenergetycznych RNAdytorуw w technologiach wojskowych. Poseі OHX popiera.

Yesada kupiіa mieszkanie w Rzymie. Oczywiњcie nie ma mowy o wynajmie dla xenotyka, dobrze, їe nie musiaіa kupowaж caіej kamienicy - residua postampowe potrafi№ utrzymywaж siк latami, drobne perwersje czasoprzestrzeni. Yesada nie opuszcza miasta. Rzym! Tu bкdzie bezpieczna.

Ultrakonwergencjonaliњci zaіoїyli fundacjк, wynajmuj№ xenotykуw i lataj№ na wіasn№ rкkк szukaж planet glejonoњnych.

Wybory w UE, frekwencja jednocyfrowa.

Xenotycy w Watykanie, prywatna audiencja... Dni, miesi№ce.

Czy owa pielgrzymka ma w ogуle sens? Frederick chowa siк w kolorowej gкstwie kutrypowego ogrodu/Ogrodu przed ogniem tych samotnych sіoсc, coraz odleglejszych od Punktu Ferza. Po ilu daremnych prуbach zrezygnuje?

7. Gіupiec

Zatrzymawszy SpaceSculptora 10 AU od Gіupca, nawet nie wychodzi z wewnкtrznego kubika, gdzie moczy siк w jacuzzi. Procedury obserwacyjne wykonuj№ siк same, Ogrуd rozpyla teleskop, rozstawia porty grawimetryczne, Cage zaњ rozszerza siк dla ochrony przed wewn№trzsystemowymi meteorami.

Pierwsza nadchodzi informacja o ksztaіcie rezonansu grawitacyjnego: s№ tu planety, co najmniej trzy. Teleskop ogniskuje siк na punktach o zadanych parametrach i Aguerre zanurza siк w Iluzjon. Zagl№da planetom w twarze. Dwa olbrzymy gazowe - im przygl№da siк pilnie, z nawyku wypatruj№c oznak gleju (w Bagnach Aguerre przeprowadzone zostan№ stosowne analizy ich ruchu). Potem planeta wewnкtrzna - i tu jakieњ kіopoty, obraz niewyraџny, jakby rozmazany, chmura cienia. Niewaїne, nie ma poњpiechu, przyjrzy siк z bliska. Zapuszcza Hornpipe'a. To makro Rzeџbi przestrzeс przed Ogrodem w grawitacyjny lej, zasysaj№cy wszelk№ materiк. Przeorganizowany zostaje teї Cage i przeprogramowany їywokryst w punkcie otwarcia, gdzie styka siк on z „wylotem" Hornpipe'a. Teraz czekaж.

S№ to juї dla Aguerre standardowe procedury poszukiwawcze, podpi№і je pod jedn№ makrodefmicjк wyїszego rzкdu i nie poњwiкca ich egzekucji ani жwierci myњli.

Bo gdy tak pіynie іagodnie na sіabym SpaceSculptorze (15 procent maxoct.), prawie niewaїki w ciepіej wodzie jacuzzi, z bladym њwiatіem Gіupca przebijaj№cym przez siatkow№ њcianк kubika - zasysa go Iluzjon/Personal/Amiel01: Carla Paige wystosowaіa zaproszenie na jego adres w Zakonie, pierwszy to sygnaі od niej po Њwiкcie. Aguerre nie potrafi skupiж siк na niczym innym.

Zaproszenie jest oficjalne - i Frederick przybywa tak, jak wymaga tego jego funkcja i tytuі: we fiolecie, z Wielkim Pierњcieniem Przysiкgi na serdecznym palcu prawej dіoni, w њpiewie anielskich mezzosopranуw.

Bікkit jest Now№ Koloni№ prawa brytyjskiego, sto czternaњcie lat њwietlnych od Punktu Ferza, w ukіadzie podwуjnym, ktуrego mniejszy skіadnik to Jowisz z przerostem ambicji - widaж go w dzieс, ale ledwo-ledwo. Bікkit jest bікkitny swymi oceanami. Z braku czap lodowych jedyny l№d staіy to wulkaniczne wyspy, zgrupowane w mniejsze i wiкksze archipelagi. Amiel leїy na zwrotniku Kozioroїca.

- Gritz, ma'am.

- Gritz, frei.

Zaprasza go na konn№ przejaїdїkк. Konie s№ djenajowe, kutrypowa biologia nie siкga jeszcze takich wyїyn krуlestwa zwierz№t. Osobliwy jest stкp tych wierzchowcуw w 0.74g Bікkitu. Aguerre mуgіby pogrzebaж w setupie swojej wszczepki, wszak tylko obraz i dџwiкk stanowi№ w Iluzjonie odbicie rzeczywistoњci, reszta to symulacje komplementarne; wygіadziіby wiкc Frederick doznania. Ale nie robi tego, symulacje nie s№ w koсcu brane z sufitu, a on chce przydaж tej chwili jak najwiкcej pozorуw realizmu. Chociaїby Glina i GRI zrosіy siк na podobieсstwo Mцbiusowej wstкgi, zawsze pozostan№ rуїnice w odbiorze kulturowym, w mentalnoњci. Dopуki zachowana zostanie pamiкж o pierwotnym rozdziale materii i snu.

Jad№ przez gaje pomaraсczowe (djenajowe, bo jaki poїytek z owocуw kutrypicznych?), wiatr od oceanu przynosi egzotyczne zapachy, їуіte cirrostratusy wisz№ na seledynowym niebie. W oddali, nad polinezyjsk№ wiosk№, widaж sіupy dymu od ognisk rytualnych. Aguerre przygl№da siк Carli, gdy ta go wyprzedza. Raduj№ go jej proste plecy, wysoko podniesiona gіowa, odrastaj№ce wіosy, rozpuszczone do ramion. Nie jest tak opalona, jak moїna by siк spodziewaж, gruby pіaszcz atmosfery Bікkitu mocno њcina UV.

Kiedy go nie wyprzedza, wymieniaj№ lekkostrawne uwagi. Tak siк toczy z dіugimi pauzami rozmowa o niczym. Aguerre cierpliwie czeka, aї Carla poruszy ci№ї№cy jej temat. Wreszcie dojeїdїaj№ nad brzeg jeziora, zatrzymuj№ konie i lady Amiel bierze gікboki wdech.

- Chyba siк zjawili.

- Kto?

- Oni.

Aguerre zerka pytaj№co, ale zanim powie cokolwiek, nakіada na transfer pieczкж symetrycznego krypto. Carla akceptuje, klepi№c siwka po szyi.

- Chodџ, przejdziemy siк.

Zsiadaj№.

Frederick zanurza dіoс w jeziorze. Woda okazuje siк ciepіa (niczym w jacuzzi).

- Najpierw spotkaіam go w otwartym Nowym Jorku - mуwi Carla zza jego plecуw. - Wst№piіam ze znajomymi do „Marty's", potem wyszliњmy na spacer; z Gliny byі tylko jeden z nas. Jakiњ clown zaczepiaі przechodniуw, zostaіam z tyіu... Tamten musiaі mnie њledziж przez Iluzjon. Z miejsca skіada kondolencje. Nawet siк nie zdziwiіam, mуgі przecieї chodziж z WhoIsWho na oczach. Ale on zaraz zacz№і mкtne insynuacje: jak to dobrze, їe znam wartoњж milczenia, i їe spуіka po Gabrielu ma kіopoty ze spіat№ ostatnich kredytуw -

- A ma?

- Ma, ma.

- A ta wartoњж milczenia? Jaka?

- No wіaњnie. Powinnam coњ wiedzieж. Nie wiem. Potem jeszcze parк razy inni, a moїe ten sam pod faіszywkami, bo wszystko rozgrywaіo siк w Iluzjonie - їe dwa lata milczenia wyceniaj№ na dwa giga; їe rynek jest niespokojny...

- Naprawdк daj№ dwa miliardy?

- Tak mуwi№.

- Dwa lata... Dziwne.

Aguerre wstaje, przygіadza mokr№ dіoni№ wіosy. Carla siedzi na stoku kilka metrуw dalej, splata nerwowo dіugie џdџbіa traw. Jest w niej ta chorobliwa energia, widaж rozdygotanie wewnкtrzne; ale takїe - aї nadto wyraџne niezdecydowanie, pierwsze cienie wielkiego zmкczenia, zniechкcenia, skrzywienie warg ogіaszaj№ce zdegustowanie њwiatem. Lecz to teї bez przekonania.

Aguerre odwraca gіowк, przygl№da siк pas№cym siк wierzchowcom.

- Masz jakieњ podejrzenia?

- Kilkuset klastrуw Gabrielowej pamiкci w Bagnach do tej pory nie otworzyіam. Nie mam pojкcia, co tam jest. Przeszukaіam rzeczy po nim, ale nie znalazіam їadnych haseі, wskazуwek, nic. Krypto jest infinityczne: daіam kabalistom - policzyli sobie zdrowo, nie zwojowali nic.

- Mogк?

- Wrzucк ci na konto zakonne. - Wzdycha. - Czego nie rozumiem: dlaczego nie kolejny Kameleon? Mimo wszystko byіby taсszy niї dwa giga. Nie?

- Gabriel dziaіaі њwiadomie; ty co najwyїej moїesz ujawniж odziedziczon№ po nim wiedzк. A kto dziedziczy po tobie? Ktoњ na pewno - pіaciж by musieli i tak, wlekіoby siк za nimi w smrodzie trupуw. Kupuj№ czas. I to mnie zastanawia. Co takiego miaіoby siк wydarzyж za dwa lata? Powiedz, czym on siк interesowaі przed њmierci№? Jakieњ њlady musiaіy pozostaж w otwartych zapisach, chociaїby najogуlniejsze odnoњniki...

- Wiкc wіaњnie chciaіam ciк zapytaж... Jak tam? Tarot skuteczny?

- Gіupcуw jest tak wielu...

Potem pіywaj№ w ciepіych wodach starego krateru. Z przyklejonymi do gіowy wіosami Carla wydaje siк starsza, przeїarta jakimњ toksycznym smutkiem. Schn№c na rozsіonecznionym piasku, opowiada jej Aguerre anegdoty z їycia xenotykуw. Chmury kікbi№ siк na zielonym niebie. Wkrуtce zajd№ nad Amielem oba sіoсca. Chciaіby wyci№gn№ж rкkк, њcisn№ж jej dіoс - nie zrobi tego, ma nadziejк na wiкcej. Pуki nie wypowiedziane na gіos, wszystko jest moїliwe.

- Chyba wezmк te dwa miliardy, skoro i tak nic nie wiem.

Czy to dlatego chciaіa siк z nim spotkaж? Ma jej pobіogosіawiж? Rozgrzeszyж?

- Poczekaj jeszcze chwilк.

Gіupiec pіonie zimnym ogniem, oko szatana. Aguerre wychodzi do bocznego kubika piкcioњciennego, staje nad krawкdzi№. Pod stopami wielka dziura w kobiercu gwiazd, bezksztaіtna plama ciemnoњci absolutnej: Gіupiec Jeden. Nad Dwуjk№ i Trуjk№ pracuj№ juї moduіy badawcze wyrosіe z przeїutego materiaіu pochwyconego w Hornpipe'a, Ogrуd wyrzuciі je po drodze. W їywokryst moduіуw zaimplementowano glejowe przyі№cza, Aguerre w pіytkim Iluzjonie obserwuje postкpy eksploracji. Dwуjka (do ktуrej sonda dotarіa wczeњniej, Trуjka bowiem znajduje siк aktualnie po przeciwnej stronie Gіupca) ma kilkadziesi№t pomniejszych satelitуw, dwa solidne ksiкїyce oraz potкїny pierњcieс lodowy. Sonda przyziemiіa na kilometrowej planetoidzie, їywokryst wїera siк w skaік, trwa cud nanoalchemii. Їywokrystne mikroszperacze wystrzeliwuj№ w prуїniк na sіupach nagle uwalnianych gazуw, by spaњж po dіugich parabolach w burzow№ atmosferк olbrzyma, w tysi№cmilowe pasma szkarіatu, rуїu, їуіci, gdzie mog№ siк kryж organiczne chmury ciкїkich zawiesin prokariontycznych transkomуrkowcуw. Czy to jest to, co przywiodіo tutaj lorda Amiel (jeњli przywiodіo): kolebka gleju? Postкpuje sondowanie wodorowych otchіani. Trуjka jest kilka godzin w tyle, moduі dopiero szuka їywiciela. Natomiast z Jedynk№ s№ kіopoty.

Z Jedynk№ s№ kіopoty, planetк skrywa coњ na ksztaіt obіoku mikrometeorуw, rozpiкtego na pуі miliona kilometrуw wzdіuї orbity, najgrubszego w њrodku. Aguerre wpuszcza sondк w chmurк, by mimo wszystko rozpocz№ж proces multiplikacji szperaczy - i wtedy skacz№ Frederickowi ciњnienie krwi i krzywe hormonalne. Strуї wkracza do akcji, tonuj№c odruchy fizjologiczne, gdy przewalaj№ siк przez Aguerre fale zdumienia i ekscytacji - bo to nie s№ mikrometeory. Ten obіok sam skіada siк caіy z їywokrystu - їywokrystu i gleju.

8. Sen kabalisty

Doktor Immanuel Szarski wchodzi do gуrnego czwуrњciennego kubika Ogrodu Aguerre, siada na pokrytej biaіym futrem otomanie i wzdycha gіoњno. Frei Aguerre odwraca siк od czarnej chmury planetarnej, zza ktуrej wschodzi Gіupiec wielkoњci piкњci. Wyci№ga rкkк. Doktor Szarski podrywa siк, przyklкka, caіuje pierњcieс. Potem znowu pada na otomanк. Xenotyk przygl№da mu siк z zaіoїonymi na piersi rкkoma, w aureoli zimnej poњwiaty odgwiezdnej.

- No i?

- Nie masz pojкcia, frei, jak bardzo їaіujк swojej przysiкgi.

- Dzisiaj bardziej niї wczoraj?

- Dzisiaj bardziej niї kiedykolwiek. Nigdzie nie zgіoszono nawet projektуw patentуw tej technologii.

- Ale badania s№ prowadzone?

- A to niby sk№d miaіbym wiedzieж? Teraz wszyscy uciekaj№ z laboratoriami jak najdalej od Ferza.

- Uwaїasz, їe to s№ pozostaіoњci takiego laboratorium?

- Chyba їe maіe zielone ludziki...

- Juї byњmy je do tej pory spotkali w Iluzjonie - њmieje siк bez przekonania Aguerre.

Їart kr№їy od lat. Skoro planety glejonoњne s№ rozrzucone po wszechњwiecie (po Mlecznej Drodze) ze staі№ gкstoњci№, a sprzкїenia kwant-organelli komуrek glejowych nie zaleї№ od ich wzajemnego oddalenia, to w Bagna mog№ siк przez swуj glej wі№czyж Obcy z dowolnego zak№tka uniwersum. I jak sprawdziж, czy juї siк nie wі№czyli? Impuls jest impuls, a bez stosownego krypto nie sposуb rozpoznaж jego pochodzenia.

- No to pokaї to cudo.

Doktor Szarski wyczarowuje w powietrzu przed otoman№ niesymetryczny, matowy krysztaі. Skala powiкkszenia rozdyma go na ponad metr. W rzeczywistoњci naleїaіoby go mierzyж w kiloangstremach.

W ciemnoszarych graniastosіupach Aguerre rozpoznaje symbolikк megacz№steczek їywokrystnych. Lecz spуd krysztaіu oblepiony jest rуїow№ mas№ - i to myli xenotyka, ktуry spodziewa siк fioletu. Ale standardow№ ikon№ niesklasyfikowanych komуrek niedjenajowych jest rуїowa kula.

- Nie glej?

- Glej. Ale inny. Trudno mуwiж o klasycznych mutacjach w przypadku Xenogenesis procaryota gleiophyta, niemniej mamy tu do czynienia z przemyњln№ wariancj№ o kilka rzкdуw wielkoњci wiкksz№ od dotychczas spotykanych rуїnic wewn№trzgatunkowych. Przeіom technologiczny stanowi ta bezkonfliktowa hybrydyzacja komуrki glejowej z nanoziarnem їywokrystu logicznego.

- Komputer FTL.

- Tak. A precyzyjniej: komputer taktuj№cy z szybkoњci№ nieskoсczon№.

Aguerre ogl№da siк na planetarn№ chmurк. Jej nieostr№ krawкdџ przeњwietla oњlepiaj№cy blask Gіupca. Komputer zeroczasowy. W takich chwilach czіowiek mimowolnie zaczyna nuciж Wagnera.

W tle, czego oczywiњcie goіym okiem nie widaж, obraca siк jeden z dyspersyjnych teleskopуw Aguerre, sprzкїonych z systemem grawimetrуw. Frederick rozstawiі je dla jak najszybszej detekcji Rzeџby innych goњci w ukіadzie Gіupca, jeњli tylko siк pojawi№.

- Ale їeby poїreж caі№ planetк... - Krкci gіow№. - Co oni tu robi№?

- Juї nic. - Doktor Szarski powtarza czar. Tym razem pojawia siк maіy, kanciasty, jednolicie czarny krysztaі. - Nano analityczne, najszybsza, niesprofilowana wersja. Dziesiкж lat za posiadanie cz№steczki. Tu masz miliardy ton. Rozkіada ten glejokrystny komputer do wolnych molekuі. Wedіug naszych ocen wymazali juї ponad jedn№ dziesi№t№ materiaіu.

- Zrealizowali program, a teraz formatuj№ dysk - kwituje Aguerre.

- Coњ w tym stylu.

- Zd№їyli?

- Frei...?

- Czy zd№їyli z tym formatunkiem. Da siк jeszcze coњ odczytaж?

Doktor Szarski krzywi siк, zakіada nogк na nogк, rozpiera na otomanie, gapi w kosmos, machinalnie przesuwa w powietrzu krysztaіy... nadal siк krzywi.

- Їeby to byі przynajmniej regularny komp genowy... Ale na gleju? Tu poza kontekstem nie sposуb nawet odczytaж pojedynczej operacji, bo nie znamy schematu wzajemnych poі№czeс glejowych. Niejakie wnioski moglibyњmy wyci№gaж z porуwnania obumarіych mas їywokrystnych, to znaczy tych wykluczonych juї z dalszych komputacji. Ale z glejem na cz№steczkach nic takiego nie musiaіo zachodziж, mogli emulowaж algorytmy genowe „na sucho", poziom wyїej - jaka strata czasowa, gdy odejmujesz od nieskoсczonoњci? Zreszt№ proces siк juї najwyraџniej zakoсczyі. Na dodatek nano dezintegruj№ce przeїera wszystko na wylot. No i mam pewne osobiste podejrzenia... Daіeњ nam tylko dwa dni i ograniczyіeњ kadrк do bezpaсstwowcуw pod przysiкg№ Zakonu i o kompatybilnych konstytucjach, wiкc niewiele mogliњmy zrobiж, zwіaszcza bez zwracania na siebie uwagi wynajmowaniem jakichњ nieprawdopodobnych obszarуw Bagien dla rуwnolegіych symulacji. Niemniej...

- Tak?

- Zwrуж uwagк na oddalenie od Punktu. Na tyle duїe, by nie trafiіa tu ktуraњ z regularnych misji eksploracyjnych, zarazem na tyle maіe, by nie zwracaж uwagi dіugoњci№ lotуw zapisanych w rejestrach Zakonu. Bo zdajesz sobie sprawк, frei, їe ich przecieї musieli tu Rzeџbiж jacyњ bezsenni.

- Zastanawiaіem siк nad tym - rzecze powoli xenotyk, odwracaj№c siк z powrotem ku Gіupcowi Jeden, plecami do iluzyjnego kryptologa.

- Nie w№tpiк - mruczy Immanuel. - Do czego zmierzam: їe oni stosuj№ wszelkie moїliwe zabezpieczenia, wiкc zapewne i to ostateczne: partycjonowanie procesu. Po co wkіadaж wszystkie jajka do jednego gniazda? Kombinowaіem, co bym zrobiі na ich miejscu, i doszedіem do wniosku, їe - nawet jeњli zadanie tego nie wymaga, a coњ mam przeczucie, їe wymaga - rozdzieliіbym rzecz na kilka planet, przy kilku rуїnych gwiazdach, po przeciwnych stronach Punktu Ferza, z dala od Wektora. Co wiкcej: crossglejowaіbym pomiкdzy nimi kaїdy najmniejszy algorytm; wszak w glejowodach odlegіoњж faktycznie nie ma znaczenia, wszystkie poі№czenia zeroczasowe. Nawet przy dodawaniu trzech do trzech, szіoby to przez pуі galaktyki, na tuzinie takich centrуw glejokrystnych. I chociaїby ktoњ znalazі jedno - nic by mu to nie daіo.

- Wiкc s№dzisz, їe s№ inne...

- Zaіoїyіbym siк. A jeњli faktycznie tak gкsto crossglejowali, moїemy przynajmniej z pewnoњci№ stwierdziж, iї proces siк juї zakoсczyі, otrzymali wynik. Nie komputuj№ tutaj - nie komputuj№ nigdzie.

Aguerre nie ma tej pewnoњci, jego podejrzenia siкgaj№ tam, gdzie Szarski nawet w koszmarze by siк nie zapuњciі.

Pomija to jednak milczeniem i pyta o szacunki czasowe.

- Okoіo trzech lat od inicjacji - mуwi doktor. - Pуі roku od rozpoczкcia wymazywania. Dwa lata do ostatecznego rozіoїenia glejokrystu.

Dwa lata! Dwa lata, Carla. Weџmiesz te pieni№dze - co miaіaњ zdradziж, juї zdradziіaњ. Dїinn wydostaі siк z butelki. Juї nie ma po co mordowaж, nie ma po co przekupywaж. Muszк teї daж znaж Yesadzie, niech siк nie boi niepotrzebnie; winienem jej przynajmniej tyle...

- Te pliki, ktуre ci posіaіem...

- Ach, to. - Kryptolog rozkіada rкce. - Biaіy szum.

- Tam coњ jest.

- Moїliwe. Tymczasem, pod krypto infinitycznym to jeden chaos. Ale przecieї nie wszystko stracone, teraz dopiero zabierzemy siк do roboty.

- Wiкc mуwisz, їeby szukaж plikуw-kluczy? Moїe nawet na materialnych noњnikach...

- Nie wiem, czy jest w ogуle czego szukaж. Sk№d to masz, frei? Wіaњciciel mуgі szyfrowaж swoimi mindprintami.

Kryptologia jest nasieniem paranoi, z niej roњnie i j№ pіodzi. Klucze tak proste, їe zawieraj№ce siк w liczbie przeksztaіceс moїliwej do zapamiкtania, okazuj№ siк podatne na ataki xenotykуw metod№ wrуїb naprowadzaj№cych. Klucze jednorazowe (sprowadzaj№ce siк do randomicznego ci№gu zer i jedynek, ktуrego nie sposуb juї іamaж krok po kroku) musz№ zostaж zapisane: albo na noњniku materialnym - ktуry moїna przecieї ukraњж - albo w plikach komputerowych - do ktуrych moїna siк wіamaж, chyba їe same zostaіy zabezpieczone krypto, i wуwczas znowu pozostaje kwestia jego skutecznoњci... wrуж do kroku pierwszego i powtуrz. Trzecim wyjњciem, unikaj№cym obu tych puіapek, jest szyfrowanie mindprintami. Stosowne programy na wszczepki dokonuj№ zapisуw stanуw mуzgowych, formatuj№ je, po czym przeњwietlaj№ przez nie informacjк pierwotn№. Aby plik rozszyfrowaж, naleїy dokonaж odwrotnej operacji przy identycznym setupie programu oraz skaningu tego samego mуzgu znajduj№cego siк w takim samym stanie. Caіa rzecz kryje siк w definicji „takiego samego stanu mуzgu". Nowsze programy umoїliwiaj№ juї zdejmowanie mindprintуw tak wyrafinowanych, iї dla uzyskania zgodnoњci wymagane jest wywoіanie w konkretnym umyњle konkretnego wyobraїenia, przy konkretnej aurze emocjonalnej. Wyklucza to miкdzy innymi skanowanie pod przymusem; na nic rуwnieї brain-phreaking bez znajomoњci konkretnego momentu skanu. Nie sposуb ukraњж wspomnienia pierwszego pocaіunku.

Jeњli pliki z Bagien lorda Amiel zostaіy zaszyfrowane jego mindprintami, s№ juї nie do odkodowania: wiele rzeczy pozostaje do odtworzenia po њmierci czіowieka, ale z pewnoњci№ nie struktura jego umysіu, pamiкж. Po prawdzie rуwnieї za їycia oryginaіu byіyby nie do zrekonstruowania. To pewniejsze od odciskуw linii papilarnych, kodуw DNA.

- Doktorze Szarski... dam wam woln№ rкkк w programowaniu tutejszego їywokrystu i zdejmк ograniczenia poufnoњci. Jak szybko bкdziecie mogli coњ powiedzieж o celu obliczeс? Cokolwiek?

Immanuel na dіuїsz№ chwilк siк wyњlepia.

- Nie sposуb oceniж - mуwi, wrуciwszy.

- W kaїdym razie prуbujcie.

- To siк rozniesie poza Paіac.

- Zdajк sobie sprawк.

- Co z patentem na glejokryst?

- Zapisany zostanie na Zakon.

Szarski bije piкњci№ w otomanк, aї coњ pкka w meblu.

- Wiedziaіem - syczy - wiedziaіem.

- Sorry. Ordo Homo Xenogenesis ьber Alles.

- Masz pojкcie, jak po wejњciu tej technologii skocz№ akcje Projektu SWING? Daj przynajmniej czas na spekulacje!

- Apage!

Projekt SWING wyzyskuje ten sam fenomen, ktуry doprowadziі do odkrycia gleju w atmosferach gazowego olbrzyma HD 92788, Szadry - to znaczy samorzutn№, chaotyczn№ Rzeџbк, powodowan№ przez swobodny glej. (Nazwany tak jedynie z racji powierzchownego podobieсstwa morfologicznego do ludzkiej materii mуzgowej). Swingowcy szukaj№ grawitacyjnie niewytіumaczalnych anomalii w ruchu planet, anomalii podobnych do tych, ktуre zwrуciіy uwagк astronomуw na Szadrк. Projekt wyrуїnia siк jednak skal№: ma ambicjк ogarniкcia caіej Mlecznej Drogi i sprawdzenia „poprawnoњci" ruchu wszystkich planet wszystkich jej gwiazd. Na potrzeby SWING-a pracuje najwiкkszy, syriuszowy grawitometr typu „L", miliony kilometrуw kwadratowych dyspersyjnych teleskopуw optycznych i radiowych, setki tysiкcy megaklastrуw Bagien... Ale to siк opіaca, bo glej na poszczegуlnych planetach - mimo iї bez w№tpienia jest to jeden i ten sam gatunek - rуїni siк jednak miкdzy sob№, takїe potencjaіem oktomorficznym, i syzygie niektуrych nowych odmian z Homo sapiens tworz№ xenotykуw silniejszych, o іagodniejszych stampach, wiкkszej rozdzielczoњci Rzeџby, byж moїe rуwnieї o wiкkszej intuicji glejotycznej. Na pewno zwiкkszaj№ przedziaі zgodnoњci Homo sapiens i X. procaryota gleiophyta, tak їe po kaїdym odkryciu planety glejonoњnej egzekwuje siк Kartк Bostoсsk№ od nowa, od nowa testuj№c kandydatуw z prawdopodobnych przedziaіуw wiekowych, genetycznych i fizjologicznych.

Kryptolog wzdycha, wstaje, gasi czary... Wpуіobrуcony zawraca jeszcze.

- Mуwi№, їe to od lorda Amiel - rzecze, nie patrz№c w oczy xenotykowi, ktуry tymczasem przysiadі w fotelu, twarz№ do Gіupca i glejokrystnej mgіawicy. - Їe Rzeџbisz, frei, dla wdowy po nim.

- O? A sk№d tak genialne dedukcje, moїna wiedzieж?

- Z fusуw i ptakуw na bікkicie, frei - parska Immanuel. - Prawda to? Te pliki. Jego?

Aguerre teatralnie krкci gіow№.

- Straszna rzecz - wydyma wargi - glej.

Doktor њmieje siк uprzejmie, dіonie w kieszeniach marynarki, lewa noga ugiкta.

- I co teraz? - pyta po chwili, ciszej.

- Dot№d siк nie pojawili - stwierdza xenotyk - i nie mam nadziei, їe siк tu kiedykolwiek pojawi№ wіaњciciele tego abakusa. Wiedz№, їe wiemy. Jak s№dzisz, doktorze - uњmiecha siк krzywo - czyїby sami zasiкgnкli rady u jakiejњ wrуїki?

Kryptolog mruga szybko. Otwiera usta, lecz ani jedno sіowo nie wydostaje siк z nich pod ciemnym spojrzeniem Aguerre. Teraz obaj boj№ siк tego samego.

9. Nadchodzi inkwizytor

Pierwszy przychodzi Frederickowi na myњl Scilla Miaso; ale nie, tu juї trzeba dziaіaж oficjalnie, post factum nie bкdzie dla Aguerre dobrze wygl№daіo wysіugiwanie siк Psem w sprawach tak wielkiej wagi.

Druga myњl dotyczy Inkwizycji.

Inkwizycja istnieje, lecz nic dziwnego, їe nie od razu przyszіa Aguerre do gіowy: od zaіoїenia Zakonu stanowi wyі№cznie suchy zapis w statusie OHX. Jest zapomniana do tego stopnia, їe Primus Interpares Zakonu musi sprawdziж w rejestrach, sam bowiem nie pamiкta, kto jest aktualnie Wielkim Inkwizytorem Ordo Homo Xenogenesis. Sprawdza: frei Nastazja von Ravenstьck. Aguerre przypuszcza, їe sama Nastazja nie pamiкta o swej funkcji, dot№d tylko tytularnej. Nie і№cz№ siк z ni№ їadne finansowe przywileje czy zobowi№zania, a inne prawa wchodz№ w їycie dopiero z nadania Primusa. Potem inkwizytor musi pod Strуїem zіoїyж ze swych poczynaс peіny raport Wysokiej Radzie Zakonu. W sumie bardzo to wszystko zbiurokratyzowane i niewygodne. Na dodatek na czas peіnienia swych obowi№zkуw inkwizytor ma zakaz Rzeџby komercyjnej - kary za zіamanie przez niego wczeњniej zawartych umуw pіaci Zakon, ale marna to pociecha.

Nastazja von Ravenstьck OHX (nr 103 u Јuїnego, czternaњcie lat bezsennoњci) wyrуїnia siк takїe tym, iї zd№їyіa przed syzygi№ urodziж dwoje dzieci. Jej cуrka rуwnieї wykazaіa na testach glejokomplementarnoњж, lecz odmуwiіa przeprowadzenia prуb syzygijnych.

Aguerre posyіa Nastazji wysokopriorytetowe ї№danie kontaktu, ale przez kolejnych kilka godzin dostaje tylko informacjк o pustce w Iluzjonie z jej strony. Kiedy wreszcie і№cze zostaje ustanowione (od pocz№tku pod infinitycznym krypto) i Aguerre odwiedza Nastazjк, szybko jest jasne, dlaczego czekaі: dopiero co skoсczyіa Rzeџbк na full SpaceSculptorze.

Przyjmuje Primusa w swym Ogrodzie-przybudуwce, na orbicie Dao Xia, w przerwie przed Rzeџb№ podatmosferyczn№.

- Frei. Coњ siк staіo? - niepokoi siк, zawi№zuj№c biaіe kimono i prowadz№c Fredericka do salonu.

Ogrуd Nastazji nie jest wielki - ot, standardowa przyroњl na gargantuicznym cielsku chiсskiego stutysiкcznika. Їуіto-niebieska Dao Xia, obracaj№ca siк powoli pod ich stopami (їywokryst podіogi jest przezroczysty), to kolejna z planet kolonizacyjnych ChRL. „Stutysiкcznik" nie oznacza tonaїu, lecz liczbк pomieszczonych w nim imigrantуw. Masowa migracja miкdzygwiezdna jest opіacalna tylko dziкki xenotykom. Sumaryczne koszta s№ w istocie bardzo niskie: piкtnaњcie dolarуw na osobк za transport Wind№ Clarke'a, piкжset za Rzeџbк i jakieњ zupeіnie pomijalne grosze za їywokryst habitatu. Wiкc mandaryni wypychaj№ ich, transport za transportem, byle dalej od Ferza. ChRL ma na staіych kontraktach dwa tuziny xenotykуw.

Aguerre i von Ravenstьck siadaj№ w salonie; stampa xenotyczki sprowadza њwiatіo planety i gwiazd do gruboziarnistego жwierжmroku. Zanim jednak usi№d№, Aguerre podaje jej kopertк. Nastazja obraca j№ ostroїnie w palcach o dіugich, ciemnoliliowych paznokciach: koperta zamkniкta zostaіa oficjaln№ pieczкci№ OHX. Von Ravenstьck іamie wosk, wyjmuje dokument. Czyta i oczy siк jej rozszerzaj№. Gdyby nie Strуї, zapewne przyњpieszyіby jej oddech i podskoczyіoby tкtno.

- Co to -

- Glinny oryginaі czeka juї na pani№ w Zamku.

- Jiisss.

- Nie maj№ tu jeszcze Windy, wiкc Przerzeџbi ich pani na powierzchniк, ale zaraz potem zrywa pani kontrakt i zaczyna przesіuchania. Wszystkie na otwartych Strуїach - dajк pani najwyїsze uprawnienia inkwizycyjne, moїe ich pani edytowaж hormonalnie.

- Ale - kogo?

- Wszystkich, frei, wszystkich.

Nastazja von Ravenstьck patrzy na Aguerre jak na wariata - lub proroka.

Xenotyk њmieje siк przelotnie. Nachyla siк ku niej, њciska krуtko za kolano.

- Spokojnie. Na razie nic siк nie staіo. Opowiem pani.

I faktycznie opowiada. Caі№ historiк. Nastazjк, jako inkwizytora, obowi№zuje teraz przysiкga poufnoњci stokroж mocniejsza. Aguerre zaczyna od Kameleona i lorda Amiel, koсczy na Gіupcu i glejokrystnym kompie FTL.

Nastazja sіucha uwaїnie, juї nieco spokojniejsza, niew№tpliwie nagrywaj№c caі№ tк rozmowк.

- No ale ci№gle nie widzк tu pola dla inkwizycji - mуwi wreszcie. - Jakieњ mocarstwo za tym stoi, bez w№tpienia. Kameleon. Technologie. Ta skala przedsiкwziкcia. Sam zreszt№ pan mуwiі. Wiкc co to za materiaі dla њledztwa wewn№trzzakonnego?

- Dwie s№ przesіanki zaangaїowania w aferк bezsennych. - Aguerre wznosi palec. - Primo: oddalenie Gіupca od Punktu Ferza oraz czas trwania przedsiкwziкcia. Proszк to sobie policzyж. Iloњж Rzeџb, liczba roboczogodzin xenotykуw. Z pewnoњci№ musieli wynaj№ж kilku, moїe nawet kilkunastu, o ile nie byіy to umowy na wyі№cznoњж, a nie mogіy byж, bo wуwczas nie uniknкliby zwrуcenia na siebie uwagi. Toteї ci bezsenni wiedzieli. Przez trzy lata! A lord Amiel - ledwo zacz№і wкszyж, zabili go. Czy wiкc zawierzyliby przysiкdze xenotykуw? Jak pani s№dzi?

- Musieli zwi№zaж ich ze sob№ znacznie silniej.

- Tak. Ale w jaki sposуb? To jest pierwszy powуd њledztwa. - Aguerre unosi drugi palec. - Secundo: sk№d wiedzieli? Sk№d wiedzieli o lordzie Amiel? Nikt nie wiedziaі, nawet jego їona; a oni tak. Sk№d? Zaіуїmy, їe mieli tam detektory wysokiej czuіoњci i wykryli Rzeџbк Ori. Ale to wci№ї nie zdradziіoby im toїsamoњci Yesady ani, tym bardziej, lorda Amiel.

Nastazja wstaje, podchodzi do barku, nalewa sobie szybko jakiњ trunek (zapewne bezalkoholowy - dla bezsennych niewielki poїytek z alkoholi), wychyla nerwowo szklanicк.

- Wrуїby xenotyckie - mуwi, nie ogl№daj№c siк na Aguerre.

- Otуї to.

- Kreist.

Von Ravenstьck oddycha gікboko, minutк, dwie. Znowu sobie nalewa.

- Ilu nas byіo w ostatnim biuletynie Јuїnego?

- Tysi№c sto siedmioro po syzygii, treningach i przysiкdze.

- I ja mam ich wszystkich... przesіuchaж?

- Jednego po drugim - przytakuje spokojnie Aguerre. - Pod otwartymi Strуїami.

- Kreist!

Nastazja siada z powrotem. Zmкczonym ruchem odgarnia rude wіosy na kark. Rozchylone kimono ukazuje przyjemn№ krzywiznк dekoltu. Po Dao Xia przesuwa siк terminator i w Ogrodzie inkwizytora robi siк jeszcze ciemniej.

Spogl№daj№ w zamyњleniu w gwiezdn№ otchіaс - rуwnolegіe spojrzenia, rуwnolegіe toki myњli.

- Wkrуtce urodzi mi siк wnuk... - zaczyna bez zwi№zku von Ravenstьck, prawie szeptem. - Miaіam byж przy porodzie. Czy jest emerytura dla xenotykуw? Kiedy przyjdzie nam umieraж... ze staroњci... dok№d nas Przerzeџbi№? Grawimetry ras dziњ jeszcze niewyniesionych z muіu bкd№ czytaж nasze cmentarze, gіoњniejsze od j№dra galaktycznego... Jak ja siк wіaњciwie wpakowaіam w to inkwizytorstwo?

- Wybrano pani№ w tajnym gіosowaniu z puli kandydatуw wylosowanych.

- Demokracja. Uch. Z bliska traci jednak wiele uroku. Zostawia j№ tu, przytіoczon№ wyobraїeniem siebie samej jako Wielkiego Inkwizytora OHX, strachem przed њmierci№ z r№k asasynуw zagroїonego dekonspiracj№ mocarstwa - i wchodzi w Iluzjon/ Open/Rome00.

Tu budzi ze stymulowanych przez Strуїa marzeс Yesadк Ori, by powiadomiж j№, iї dobiegіo koсca jej wygnanie. Nie zіamaіa przysiкgi, tajemnica sama siк wydaіa, nie musi wiкc obawiaж siк juї o swoje їycie. W trakcie rozmowy, gdy stoj№ pod oknami przestronnego holu mieszkania xenotyczki, jeszcze niezbyt przytomnej po wynurzeniu z tak gікbokiego VR, dociera rozsyіany przez demona Zamku okуlnik o powoіaniu inkwizytora. Yesada spogl№da na Fredericka wielkimi oczyma, nazbyt zdumiona, by w ogуle pytaж.

- Wracaj na Aguerre - mуwi jej. - Zwoіam Radк. Zіoїysz wtedy zeznania, przed raportem inkwizytora.

- Ja nie chcк...

- Czego nie chcesz? - aї pochyla siк, by usіyszeж jej sіowa.

- ...w politykк.

Znowu wywoіaіa w nim poczucie winy.

Nastкpnie nawiedza w Iluzjonie/Personal/Amiel01 Carlк Paige.

Nad t№ czкњci№ Bікkitu sіoсce wіaњnie wschodzi. Carla zasnкіa w gaju za hacjend№, w wiklinowym fotelu. Teraz budz№ j№: Aguerre i blask jutrzenki. Przebiega po kobiecie szybki dreszcz - a moїe њwiadomie otrz№sa siк z zimnej rosy.

- Ccoo...? - ziewa, otulaj№c siк њciњlej czerwono-niebieskim kocem.

Xenotyk wyci№ga rкkк.

- Chodџ.

- Aa-a... dok№d to?

- Otwуrz tylko і№cze; zobaczysz.

- Dlaczego wіaњciwie ja ci tak wierzк?

Ale juї siк podnosi, juї siкga ku jego dіoni. Јatwiej siк poddaж, niї sprzeciwiж, do sprzeciwu trzeba siіy, jakiejњ motywacji - jej ich brakuje.

- Bo i tak masz moje serce w garњci.

- O, jacyњmy dzisiaj romantyczni! - A stan№wszy na krawкdzi czteroњciennego kubika Ogrodu Aguerre: - Co to jest?

Wiкc opowiada jej - minuta, dwie, kwadrans, w powolnych sіowach, w gawкdziarskim rytmie.

W miarк opowieњci Carla przeobraїa siк w tamt№ lady Amiel z wieczoru po њmierci Gabriela, w koсcu nawet w taki sam sposуb obejmuje siк przeciwko zimnu wielkich przestrzeni, tak samo opiera barkiem o њcianк.

- Byі tu? - pyta po chwili milczenia.

- Gabriel? Tak.

- Jak trafiі?

- Dobre pytanie. Przypuszczam, їe za glejokrystem. Z tego, co wiem, ostatnie badania jego zespoіu szіy w tym kierunku, a w dzisiejszych czasach wywiad jest integraln№ czкњci№ kaїdego projektu naukowego - musiaі mieж konkurencjк na oku. W rzeczy samej z chкci№ bym porozmawiaі z jego wspуіpracownikami...

- Przejdџ siк do campusu nad Zatok№. - Carla wskazuje ruchem gіowy gwiazdк. - Dlaczego „Gіupiec"?

- Na pami№tkк. Aha, moїesz juї wzi№ж te dwa miliardy. Posyіa mu kose spojrzenie.

- Prуbowaіam. Nikt nie odpowiada. Najwyraџniej oferta jest juї nieaktualna.

10. Kto siк boi Fredericka Aguerre?

- Scilla, chіopie, gdzie ciк znowu wciкіo? Trzy miesi№ce nie widziaіem ciк w AC. Ty zawsze wybierasz jakieњ szemrane zlecenia!

- Ha, tym razem Rzeџbiіem po stronie anioіуw. Liga znowu zaczкіa macaж za Їіobkami. Ktoњ w Nowym Jorku wymyњliі, їe nasi szaleni naukowcy kryj№ siк w szumie j№dra. Uwierzysz?

- Tak czy owak, wracaj szybko, czujк, їe bкdк ciк potrzebowaі.

- Wіaњnie widzк. Inkwizytor! Jiis! Myњlisz, їe tak po prostu z nich to wyci№gniesz?

- Ba! Przecieї wiem, їe nie s№ idiotami: odmуwi№ Nastazji.

- I ci, ktуrzy odmуwi№...

- Otуї to.

- Frei.

Przemierzywszy juї Iluzjon wzdіuї i wszerz, puњciwszy w ruch tryby polityki, nie moїe dіuїej zwlekaж i zapada w objкcia NavigatoraXG, na maksymalnym SpaceSculptorze Rzeџbi№c gіadko ku Punktowi Ferza i swej planecie. Inn№ drog№ leciaі do Gіupca, inn№ zeс wraca, juї nie meandruj№c, nie wrуї№c od gwiazdy do gwiazdy. Ale i teraz nie moїe Rzeџbiж po linii prostej: pomiкdzy Gіupcem a Punktem znajduje siк rozbuchana na parseki Њmierж Stiepanowa.

Rzeџbi№c, „њni" o Sardynii. Bardzo dobrze pamiкta te trzy tygodnie spкdzone z Carl№ Fiore - trzy tygodnie, ktуrych nigdy nie spкdziі z Carl№ Fiore - pod lazurowym niebem, przegl№daj№cym siк w roziskrzonym morzu oraz w szkіach jej okularуw przeciwsіonecznych, gdy spogl№daіa na niego, wpуіuњmiechniкta, z gіow№ wpуіprzechylon№, na pуі realna w obіoku biaіo-їуіtej zawiesiny њrуdziemnomorskiego њwiatіa; mruїyі wуwczas oczy, oњlepiony. Zapach jej potu, zmieszany z zapachem olejku do opalania... Gdy siк nie opalali i nie pіywali, chadzali na bardzo dіugie spacery kamienistymi i piaszczystymi plaїami Sardynii - Carla boso, jest coњ przemoїnie erotycznego w widoku kobiety depcz№cej ziemiк i kamieс nagimi stopami. I te jej sukienki, dіugie do kolan lub pуі іydki, na w№skich rami№czkach, zawsze w jasnych barwach, z delikatnej baweіny... Robiі jej zdjкcia, ale tylko z zaskoczenia, zatopionej w sіoсcu i wietrze, zіapanej w dziwnych pozach, z wіosami zasіaniaj№cymi twarz, opalon№ rкk№ wzniesion№ do nieba, w zachwianiu rуwnowagi. Przygl№daіa siк potem tym fotografiom z ptasi№ uwag№, mrugaj№c w zdziwieniu. Nie padaіo ani jeden dzieс i ci№gle wystawieni na prawie-afrykaсski їar naіadowali siк jak№њ niespokojn№ energi№ - po zmroku, gdy siк ochіadzaіo, oni j№ oddawali. Pamiкtaі gor№c jej nagrzanej skуry pod opuszkami, pod jкzykiem, woс dobrze nasіonecznionego otoczaka w jej zbr№zowiaіym naskуrku; zapach jej wіosуw. Pili miejscowe, tanie wina - i tak smakowaіa, kiedy juї noc najgікbsza i tylko wіaњnie smak, zapach, dotyk, z rzadka - sіowo niedoartykuіowane, szept bezmyњlny. Budziі siк w gruboziarnistych mrokach przedњwitu, by z letargicznym zdumieniem konstatowaж harmoniк, z jak№ wydostawaіy siк ku poњcieli ich powolne oddechy; nawet serca biіy w tym samym rytmie. Ponoж niektуre zwierzкta - szczeniкta z jednego miotu, czіonkowie jednego stada w tych samych jamach sypiaj№cy - potrafi№ siк tak zgraж, zsynchronizowaж. Budziі siк wczeњniej, parzyі jej kawк. Otwieraі okna; przewaїnie i tak byіy otwarte, uchylone. Nad portem kr№їyіy mewy. Dџwiкk mowy tubylcуw, jкzyk, ktуrego nie pojmowaі - dodawaі owym chwilom koniecznego posmaku tajemnicy, magii nazbyt egzotycznej, by w ogуle mogіa byж dla czіowieka zrozumiaі№. Wуwczas, zapatrzonego, zasіuchanego, zaskakiwaіa go z tyіu, skуra do skуry, oddech ciepіy na karku, i kiedy -

Zmiaїdїony. Zabity. Wije siк w ciasnych i zacieњniaj№cych siк splotach morderczej Rzeџby czasoprzestrzeni. NavigatorXG informuje o stanie wykonania makra SpaceSculptora: juї prawie jest Aguerre na miejscu. Wiкc tym bardziej: caі№ moc wkіada Frederick w zrewersowanego Cage'a, rozpychaj№c wrog№ Rzeџbк. A co to wіaњciwie za makro, jaki przepis Rzeџby, ktуra go tak dusi, prawie imploduje? Teї pewnie wersja Cage'a. Nie zdaje sobie Aguerre sprawy, ale kiedy tak unosi siк nad powierzchni№ іoїa w gуrnym czworoњciennym kubiku swego Ogrodu (skasowaі OnTheGround i objкіa go z nagіa niewaїkoњж), na twarzy, na szyi, z wкzіуw chіonnych - wypacaj№ mu siк wielkie, tіuste іzy gleju, maџ fioletowa na biaіej skуrze; taki bуl, taka mкka. Strуї pracuje na najwyїszych obrotach, pompuj№c hormony i ich wygaszacze, draїni№c stosowne oњrodki mуzgowe. Жwierж, pуі sekundy, sekunda, dwie... pfuch! - pкka Rzeџba zewnкtrzna, Ogrуd Aguerre jest w otwartym kosmosie. Pуі AU od planety Aguerre, miкdzy ni№ a gwiazd№, trzydzieњci stopni nad ekliptyk№. NavigatorXG od razu wskazuje џrуdіo morderczej Rzeџby i uruchamia makro IronMaiden, znowu szarpi№c z Fredericka sto procent mocy. Xenotykowi wypiera dech z piersi; ale poddaje siк rozkazom programu, to s№ sіuszne procedury, jedyne moїliwe reakcje w sytuacji takiej jak ta. Ktуra, co prawda, nie ma precedensуw, lecz co przezorniejsi xenotycy uіoїyli sobie skrypty bodaj na kaїd№ ewentualnoњж, z bliskim wybuchem nowej wі№cznie - i teraz nastкpuj№ po sobie, szybsze od myњli њwiadomych: ataki, kontrataki, finty oktomorficzne, Rzeџby nagіe a podstкpne, mord brutalny w uњcisku niematerialnych kleszczy, gdy nagle otwieraj№ siк na powіoce oddalonego o miliony kilometrуw Ogrodu wroga prawie punktowe leje grawitacyjne, w regularnych i nieregularnych mozaikach, kaїdy ci№gn№cy їywokryst w swoj№ stronк. Їywokryst nie jest naraїony bezpoњrednio na te naprкїenia, najpierw pokonaж trzeba „pancerz" ochronnego Cage'a, o przeciwnie biegn№cych gradientach grawitacji. Milisekunda, trzy... rуїnica mocy jest nazbyt wielka, IronMaiden Aguerre poіyka Cage'a skrytobуjcy. Teraz przychodzi pora na їywokryst - nawet on, najwytrzymalszy z wytrzymaіych, o ciasnych wi№zaniach krystalicznych, pкka i rozpryskuje siк w tysi№cach kierunkуw naraz. Spuszczony w ciasne leje grawitacyjne Ogrуd zamachowca bіyska krуtk№ rozgwiazd№ materii, њciњniкtej do postaci plazmy, po czym - po zdjкciu makra Fredericka - zostaje uwolniony w prуїniк w formie korony biaіych dїetуw. Potem znowu ciemnoњж.

Szeњж sekund - tyle wszystko trwaіo. Aguerre opada na іoїe. Tкtno wraca do normy. Drї№c№ rкk№ њciera z siebie pot i glej.

Na wejњciu do Iluzjonu aї gкsto od zgіoszeс kontaktu. Wszczepka Aguerre, wykorzystuj№c prowizoryczne detektory Ogrodu oraz ponadbiegunowe grawimetry pobliskiej planety, mapuje Њmierж Asasyna. Poglejotycka perwersja czasoprzestrzeni jeszcze przelewa siк miкdzy formami, nie fiksuj№c siк na koсcowej figurze - moїe to potrwaж minutк, moїe rok (w takim przedziale zawieraj№ siк dotychczasowe cztery przypadki њmierci xenotykуw).

Aguerre zajmuje siк czym innym. Wchodzi w Iluzjon/Personal/ Aguerrel7 i podnosi siк na nogi w Skryptorium Zamku. Od pierwszego z brzegu skryby bierze ostatnie notowanie Јuїnego. Zakreњla na nim bezsennych o potencjale do 10 procent wiкkszym lub mniejszym od mocy oktomorficznej zmierzonej na obronnym Cage'u zamachowca. Dostaje siedem nazwisk. Inicjuje wysokopriorytetowe poі№czenia z t№ siуdemk№, њl№c oficjalne kody Primusa OHX. Tylko troje siк nie zgіasza. Skryba sprawdza mu tк trуjkк w aktualnych rejestrach. Dwуjka realizuje kontrakty, w myњl ktуrych Rzeџbi teraz gdzieњ kiloparseki od Ferza.

Kto wiкc siк ostaі po takiej eliminacji: Bartolomeo Cuomo, bezsenny od szeњciu lat. Frederick przypomina go sobie mgliњcie. Ostatnie miejsce pobytu: Ogrody Orbitalne Aguerre. Zamawiaі ultraszybki їywokryst.

Aguerre odwiedza Nastazjк von Ravenstьck. Inkwizytor przyjmuje go w їywokrystnej willi na Dao Xia, na patio wysuniкtym nad dwustumetrowy wodospad, w sercu niedjenajowej dїungli.

- Ilu zd№їyіa juї pani przesіuchaж?

- Szesnaњcioro, frei.

- Odbieraіa pani od nich przysiкgi milczenia?

- Nie; nic pan o tym nie wspominaі.

- Wiem. Wіaњnie prуbowaі mnie Zarzeџbiж na њmierж frei Bartolomeo Coumo. Byі w tej szesnastce?

- Nei. - Xenotyczka spogl№da na Fredericka z jawn№ podejrzliwoњci№. - Co pan wіaњciwie planuje, frei? - I z nagіym gniewem: - Speіniіam juї zadanie, czy teї mam ich dalej przesіuchiwaж?

- Jak najbardziej. Wszystkich.

Prefekt Hesjшg oczekuje Aguerre w swym gabinecie na najwyїszej kondygnacji Straїnicy. St№d rozci№ga siк widok na caіe Aguerre City. Straїnica znajduje siк juї za Wielkim Atraktorem, wkrуtce czeka j№ transfer.

Frederick glinny pіynie w swym Ogrodzie ku planecie na 10 procent SpaceSculptora, 40 procent Cage/Atmoura; Frederick iluzyjny wygl№da przez obramowane kutrypicznym zielskiem panoramiczne okno na Miasto Chaosu, pogr№їone w wiecznej nocy, lњni№ce pod bladymi gwiazdami i jasnym pierњcieniem. S№dz№c po zagкszczeniu њcieїek powietrznych, nadchodzi wieczуr.

- Wstecz po їyciu Cuomo aї do jego syzygii - mуwi Aguerre, nie ogl№daj№c siк na Hesjшga, ktуry, wraz z kilkunastoma iluzyjnymi wspуіpracownikami, stoi w postawie na bacznoњж. - Caіa wіasnoњж prywatna, materialna i niematerialna. Przekopiujcie pliki do kabalistуw. Lista kontaktуw, zwіaszcza z ostatnich trzech lat. Przyjaciele, jeњli miaі. Analiza statystyczna zleceс, ktуre wykonywaі. Analiza jego inwestycji. Opinie o jego zdolnoњciach wrуїbiarskich. Najdrobniejszy њlad powi№zaс z lordem Amiel i -

Wszystko chwieje siк, skacze w pionie i poziomie, drї№ krawкdzie, przedmioty spadaj№ na podіogк, ludzie krzycz№. Zaraz wі№czaj№ siк teї zaburzenia symulacji ci№їenia; Aguerre odruchowo usiіuje odpaliж makro lewitacji, ale reflektuje siк i tylko odstкpuje od okna. Zreszt№ szybko wszystko siк uspokaja.

- Co to byіo...?

- Kreist, to Њmierж Cuomo. - Aguerre spluwa. - Poszіa widaж w ciкїkie zapadlisko. - Obraca siк do sekretarza. - Nowa mapa grawitacyjna ukіadu!

- Robi siк, frei.

Tymczasem konferuje Aguerre ze њledczymi. W Milicji Zakonu sіuї№ wyі№cznie bezpaсstwowcy o zestandaryzowanych konstytucjach i przysiкgach wasalnych. Zamach na zwierzchnika Ordo Homo Xenogenesis jest zbrodni№ gіуwn№, podobnie jak uczestnictwo w spisku na jego їycie. Milicja Zakonu nie posiada oczywiњcie їadnych uprawnieс do prowadzenia dochodzeс na innych planetach, pod jurysdykcj№ tamtych paсstw - lecz w Iluzjonie/Open operowaж moїe wszкdzie.

Na zakoсczenie spotkania wszyscy caіuj№ pierњcieс Primusa.

W swych apartamentach w Aguerre Tower Frederick prуbuje odzyskaж rуwnowagк emocjonaln№. Zamach na їycie kaїdego by zdenerwowaі, trudno przejњж nad czymњ takim do porz№dku dziennego - dla xenotykуw jednak, w sekundy uspokajanych przez stosowne programy Strуїy, przemoc№ utrzymywanych w w№skich ramach norm chemicznych i neurofizjologicznych, dla nich zamkniкta jest naturalna droga psychicznej rekonwalescencji. Diagnostyka Strуїa pokazuje, їe Aguerre jest spokojny; ale jakїe moїe byж spokojny, gdy nie minкіo jeszcze pуі godziny od ataku? Pamiкж, przeњwietlona do bladego tableau zdarzeс, niepokoi tym bardziej. Chciaі mnie zabiж! Chciaі mnie zabiж! Chciaі mnie zabiж! I Primus przewija to sobie w gіowie, na zimno, spaceruj№c po bezludnych apartamentach.

Apartamenty Fredericka w Aguerre Tower rzadko wypeіniaj№ siк gwarem rozmуw, a jeњli juї - to iluzyjnych. Stanowi to kolejny z efektуw ubocznych funkcji tonuj№cych Strуїy: niezdolnoњж do wytworzenia silnych wiкzi uczuciowych, wyzwolenia jakichkolwiek mocniejszych reakcji psychologicznych. Mog№ bezsenni co najwyїej wspominaж uczucia, te gor№czki duszy, jakich doњwiadczyli w czasach przed syzygi№ - jeњli doњwiadczyli jakichkolwiek. Ale czy wspomnienie ognia parzy? Czy wspomnienie strachu przeraїa?

Wielkie i puste s№ apartamenty Fredericka Aguerre. I kto teraz dzwoni, kto dobija siк w Iluzjonie? Dziennikarze, politycy, podwіadni i partnerzy w interesach Zakonu; oni.

I Carla Paige.

- Nie chcк zawracaж ci gіowy, na pewno masz teraz masк roboty, po prostu kiedy gruchnкіa ta wieњж, їe byі zamach takїe na ciebie... i їe to xenotyk...

- Juї taka wielka afera, co? Spokojnie, nic mi siк nie staіo.

- Mуwiіam: powrуї samemu sobie. Wrуїyіeњ?

- To nie dziaіa w ten sposуb - krzywi siк Primus, wygl№daj№c na wietrzn№ noc.

Gwoli prawdy, nikt nie wie, jak to dziaіa.

Znowu trzкsie siк ziemia. Ludzie na powietrznych alejkach nad AC chwytaj№ siк kurczowo porкczy, padaj№ pіasko na їywokryst, odpalaj№ edycje ratunkowych jego sieci. Niebo nad Miastem Chaosu zarasta czarnymi fraktalami.

Z tіumu pozostaіych iluzyjnych zgіoszeс program sekretaryjny Fredericka jedno indeksuje na czerwono: proњbк o bezpoњredni kontakt od Ivana Petrca OHX (aktualnie numeru szуstego u Јuїnego, bezsennego od siedmiu lat). Frei Petrc zaі№czyі do kodуw ID zaszyfrowany zestaw wspуіrzкdnych. Aguerre odszyfrowuje wiadomoњж i sprawdza wspуіrzкdne: to Gіupiec.

Otwiera poі№czenie.

Petrc zjawia siк w fioletowej kamizelce na czerwonej koszuli; kamizelka haftowana jest w karminowe rуїe. Dіugie wіosy spiкte ma srebrn№ klamr№. Glej nie pokazuje mu siк na skуrze, lecz zabarwia biaіka oczu, s№ to oczy demona: czarne џrenice w kulach sinego granatu.

Aguerre wyci№ga do Petrca dіoс, wpуіzamkniкt№, grzbietem do gуry, z wielkim, bіyszcz№cym pierњcieniem.

Dіug№ chwilк patrz№ na siebie w milczeniu, obaj znieruchomiali w swych pozach, mroї№cy siк nawzajem spojrzeniami. Nareszcie Ivan wyrywa siк spod uroku, odwraca, wychodzi powoli na balkon.

Aguerre opuszcza dіoс. A zatem - dokonaіo siк.

11. Schizma

Znaj№ siк przecieї z Petrcem bardzo dobrze. Petrc kandydowaі do Rady trzy lata temu; przegraі o wіos. Gіoњno kwestionuje politykк Zakonu. Na tajnym forum OHX w Iluzjonie postulowaі alternatywn№ strategiк postкpowania w negocjacjach z ICEO i zdobyі dla niej takie poparcie, їe Aguerre do tej pory њciera siк z opozycj№ w іonie Rady. Przy tym wszystkim nie jest jednak Petrc nieszczerym, podstкpnym uzurpatorem, czego mуgіby siк spodziewaж czіowiek wychowany na stereotypach-pop; Petrc zawsze postкpowaі wobec Aguerre uczciwie (przynajmniej podіug wiedzy tego ostatniego), swe zastrzeїenia wyraїaі otwarcie, zazwyczaj najpierw w cztery oczy, i nie przenosiі sporуw programowych na pіaszczyznк personaln№.

Frederick zdaje sobie sprawк, iї wiкkszoњж „xenotykуw nowej generacji", tych z czasуw po Karcie Bostoсskiej, o іagodnych stampach i po bezkonfliktowych syzygiach, postrzega Ivana jako swego naturalnego przywуdcк. Przyj№і on glej pуџno, zd№їyі wczeњniej zrobiж doktorat z chaotycznych systemуw negentropicznych, zd№їyі popracowaж naukowo. Jako xenotyk sіynie z niewielkiej liczby zleceс komercyjnych.

Wyszli ponad miasto, id№ krystњcieїkami miкdzy monumentalnymi budowlami. Nie boj№ siк trzкsieс ziemi, obaj iluzyjni. Zreszt№ gdyby nawet byli tu obecni w Glinie - s№ xenotykami. Id№ bardzo powoli, przystaj№c, ogl№daj№c siк na kolorowe AC. To hierarchie Personal, nikt nie widzi spaceruj№cych; a symetryczne krypto infinityczne obraca kr№ї№cy miкdzy nimi strumieс danych w czysty szum.

Id№ tak i id№ i Aguerre zaczyna podejrzewaж, їe z wіasnej inicjatywy Petrc nie odezwie siк nigdy.

- Bкd№ nastкpni? - pyta Frederick.

Ivan unosi gіowк.

- Kto?

- Tacy Cuomo. A moїe jakiњ Kameleonek.

- S№dzisz, їe chciaіem czegoњ podobnego?

- Taa, kaїdy zawsze chce dobrze. Tylko potem trudno zliczyж trupy.

- Uch. Aleњ waln№і.

- Lepiej gadaj, skoroњ sam zadzwoniі.

Petrc przystaje, obraca siк plecami do Aguerre Tower, przysiada na balustradzie. W fioletowych oczach odbija siк pierњcieс planety. Bierze gікboki oddech.

- To jest schizma.

- Zauwaїyіem.

- Rozmawiam z tob№, їeby unikn№ж dalszych takich podchodуw. Ja nie panujк nad nimi, uwierz mi, zreszt№ jak niby moїna panowaж nad bezsennymi? Sam wiesz najlepiej.

- Dlaczego nie wczeњniej? Dlaczego w ogуle... Gabriel?

- Odruch paniczny. Nie mуj. Paige Przerzeџbiі siк do Kozioіka, a zaraz potem poleciaі spotkaж siк z tob№, prosto na Њwiкto, nawet nie zahaczyі o Bікkit. Nic nie wiedziaіem, Rzeџbiіem na full, prywatnie. A oni zdecydowali siк zyskaж na czasie.

- Wypuњcili na glejkompa nano analityczne dopiero po wizycie Gabriela?

- Jak tylko siк pojawiі. To znaczy, jeszcze nie wiedzieli, kto to. Їe obca Rzeџba, tyle. Dopiero potem, z wrуїby eliminacyjnej...

- Lecz byіo juї obliczone.

- Z grubsza, tak.

- Co?

- Frei...

- Czyjej tajemnicy strzeїesz? Mhm? Nie powiesz? - Podchodzi do Petrca coraz bliїej. - Kto was kupiі? Dla kogo Rzeџbicie po kryjomu? Czyj to byі Kameleon? Co, co tam siк komputowaіo?

Ivan znowu przeci№ga dіug№ chwilк milczenia. Glejowate oczy nie mrugaj№.

- No? - naciska Frederick.

Petrc wzdycha.

- Zdaje siк, їe czeka, mnie mowa Wielkiego Kusiciela. Coњ w stylu Goethego. Czujesz siк na siіach? Jak tam twoja dusza?

- Dziкkujк, nie narzekam. Przestaс siк wygіupiaж.

- Dobra. Posіuchaj. Pamiкtasz, jak mуwiіem ci o Twierdzeniu Greasona? Їe dowiуdі go frei Muczachan? Pamiкtasz?

- Bo co?

- Jaki jest nasz najwiкkszy atut, Fred? Xenotykуw. Powiedz. Co daje nam najwiкksz№ przewagк?

- Rzeџba.

- Nie.

- Nie bкdк graі w dwadzieњcia pytaс.

- Glejomyњlnoњж. Nigdy nie chciaіeњ mnie sіuchaж, kiedy prуbowaіem ciк przekonaж. Rzeџba to praca fizyczna, wozimy wte i wewte ludzi i towary, zrobili z nas wysokopіatne muіy. Ale prawdziwe szanse, prawdziwe cuda kryj№ siк w bezpoњrednich sprzкgach naszych mуzgуw z glejem. Nie widzisz tego? To dopiero Sezam! Bo czym tak naprawdк jest glej? Hк? Masz tu - ogarnia ruchem rкki poіowк Aguerre City - tysi№ce biologуw pracuj№cych wyі№cznie nad tajemnicami Xenogenesis procaryota gleiophyta, ale czy odpowiedzieli na choжby jedno z pytaс, ktуre postawiі jeszcze Јuїny? Bo na jakiej wіaњciwie zasadzie dziaіaj№ glej-organelle rezonansu zeroczasowego? W jaki wіaњciwie sposуb glej odksztaіca czasoprzestrzeс? Co to za oddziaіywania i jakie s№ ich noњniki? Sk№d pobiera energiк i jaka to energia? Jak to moїliwe, їe znajdujemy te same organizmy w ekosferach rуїnych gwiazd? Gdzie s№ relikty ich ewolucji, jak wygl№dali ich przodkowie, jak to przebiegaіo? Czy glej, jako jeden organizm, plankton galaktyczny, na pewno nie posiada inteligencji, њwiadomoњci? Jak stary jest? Dok№d siкga? - Mleczna Droga? gromada galaktyk? wszechњwiat? Czy znasz odpowiedџ na choж jedno z tych pytaс?

- Nie, wiesz, їe nie.

- A nosisz go w kaїdej komуrce swego ciaіa, nowe mitochondria; kr№їy ci we krwi; symbiozuje na dendrytach. Zatem kim jesteњ ty sam?

- Xenotykiem.

- Ale to tylko sіowo. Elegancko skrojona szata.

- No wiкc przemуw, proroku!

- Ach. Gniew. Widzк twуj gniew, Fredericku.

Okazanie uczuж przez xenotyka. Takie chwile naleїy dobrze zapamiкtaж. Drogocenne kamienie, ktуre obracaж bкd№ we wspomnieniach aї do zupeіnej gіadkoњci. Rzadkie - i coraz rzadsze, bo za kaїdym razem Strуї uczy siк na bікdzie, koryguje algorytmy. Nie spodziewaj siк drugiej wpadki, odt№d wszczepka reagowaж bкdzie jeszcze szybciej, jeszcze precyzyjniej, dopalacze dokrewne stіumi№ w zarodku wszelki niepokуj hormonalny, induktory nakorowe wygіadz№ nagіe sztormy EEG. Cichy i doskonale przejrzysty jest њwiat bezsennych, niczym chiсska sadzawka, staw w japoсskim ogrodzie medytacyjnym.

Petrc zeskakuje z balustrady, ujmuje Aguerre za bark.

- Wiesz, їe prуbowaіem tego unikn№ж - mуwi. - Ale ty, ty usiіujesz zbiurokratyzowaж Tajemnicк. Tak nie moїna.

- Pieprzenie. Co tam liczono?

- Chodџmy, frei.

Znowu dіugie minuty. Њcieїka (iluzyjna, rzecz jasna) zakreњla nad AC skomplikowan№ spiralк wznosz№c№, o coraz wiкkszym promieniu. Mijaj№ transferowany wіaњnie fragment metropolii: bunkropodobne baseny Bagien, kutrypiczny park, amfiteatr; to wszystko pod ich stopami. Nad gіowami - blade gwiazdy.

- ...do czegoњ wiкcej aniїeli wybуr lepiej rokuj№cej spуіki - mуwi Ivan, nie podnosz№c gіosu, tak їe Aguerre musi skupiж na nim caі№ sw№ uwagк; kusi go, їeby podkrкciж dџwiкk w setupie. - Poњrуd xenotykуw jest siedemnaњcioro, ktуrzy rozpoczкli przed syzygi№ kariery naukowe; jedenaњcioro z nich w naukach њcisіych. Przerwali je. Dlaczego? Powiedz mi, Fred. Їeby Rzeџbiж dla szemranych kompanii i rуwnie podejrzanych paсstw od gwiazdy do gwiazdy, miasto Chiсczykуw, parк ton uranu, kolorowe menaїerie... Kim jesteњmy, jeњli nie tragarzami-eunuchami? Miliony, o, miliardy, na pewno. Daj№ nam w zamian te fortuny, proszк, kto broni kupiж planetк, wyhodowaж miasto, ogіosiж siк krуlem - czy to jest kres naszych moїliwoњci? puіap marzeс? sens bycia xenotykiem? Bo ja potrafiк wyobraziж sobie wiкcej; ja i inni. Pytasz, komu sprzedaliњmy siк, dla kogo zdradzili. Dla nikogo. Ty ci№gle myњlisz w stary sposуb. Nie musimy siк sprzedawaж. Sami mamy wszystko, czego nam trzeba. Kapitaі - jesteњmy miliarderami. Ziemiк - mamy dla siebie caіy kosmos. Potencjaі intelektualny... czy muszк mуwiж dalej?

- Lokacja w prуїni miкdzygwiezdnej - recytuje sucho Aguerre. - Przeciwnie do Wektora. Їywokryst i Bagna. Twoi xenotycy-naukowcy. Nie marnuj№ czasu na Rzeџbienie... wrуї№. Ten glejokryst, gaud, ten glejokryst...! Kto to byі?

- Doktor Arvenna Deuce. U Јuїnego w ostatniej setce, ale w nanobiologii - jeden z najlepszych umysіуw. Rzeџbiж? Po co? Dla pieniкdzy? Ile milionуw wiкcej stanowi rуїnicк? Po syzygii odkrycie glejokrystu zabraіo jej cztery miesi№ce. Ksztaіty krwi w gor№cej wodzie.

Aguerre krкci gіow№, pustym wzrokiem mierz№c miasto.

- I co jeszcze, co jeszcze?

- Przykro mi. Teraz jest juї za pуџno. Sam siк odci№іeњ. - Straszne oczy Petrca s№ suche, nieruchome, gdy z analitycznym spokojem obserwuje reakcje zwierzchnika Zakonu. - Nie prуbuj jej szukaж. Juї nie jest czіonkiem Ordo Homo Xenogenesis. Їadne z nas nie jest. Przykro mi - powtarza.

Ale czy istotnie jest mu przykro? To mimo wszystko chwila jego tryumfu, moment chwaіy. Moїe nie speіnienie marzeс, lecz bez w№tpienia - nowy pokarm dla ambicji.

Aguerre wci№ї bі№dzi po omacku, myњlami i wzrokiem.

- Skoro glejokryst to w caіoњci wynalazek frei Deuce, skoro nie wspуіpracowaliњcie z nikim... to jak wіaњciwie Gabriel trafiі do Gіupca?

- Gdzie? Ach, do Kozioіka. Szczerze mуwi№c, teї mnie to zastanawia. Przypadek? Nie s№dzк. Musiaі kogoњ z nas њledziж, wraz z Yesad№. Ale sk№d powzi№і podejrzenie...

- Projekt SWING. Czy zaburzyliњcie moment obrotowy gwiazdy?

- Nie. Wiedzieliњmy przecieї, їe monitoruj№ caі№ galaktykк. Sami mamy udziaіy w SWING-u.

- Nie dziwiк siк. Z t№ technologi№ glejokrystu...

- Tobie teї radzк. To siк bкdzie -

- Cuomo - przerywa Petrcowi Aguerre.

Ivan aї cofa siк, czerwone rкkawy wydymaj№ siк na iluzyjnym wietrze - ptak drapieїny w pozycji obronnej.

- Mуwiіem ci: ja nie panujк nad nimi.

- To jest bardzo dobra wymуwka - przyznaje Aguerre, odwracaj№c siк do schizmatyka plecami. - Nie przypuszczam, byњ wydaі rozkaz. Ale z pewnoњci№ podejrzewaіeњ... liczyіeњ siк z tym, їe prкdzej czy pуџniej, ktoњ, pod jakimњ pretekstem... Prawda? I czekaіeњ, po prostu czekaіeњ. Bo - „nie panujesz nad nimi". Zaprzecz.

Na zafraktalowanym czarno niebie juї prawie w ogуle nie widaж gwiazd. Normalnie уw їywokryst szybko by siк rozpadі, ale miasto wci№ї co jakiњ czas siк trzкsie i sieci asekuracyjne s№ utrzymywane. Aguerre i Petrc przystanкli przy wschodniej, przedniej granicy miasta, na wysokoњci trzydziestego piкtra. Widok na rуwninк blokuje im gigantyczna њciana budynku akceleratora Instytutu Thorpe'a - tak їe mog№ patrzeж tylko ku zachodowi, na zacienione Aguerre City. Jakby znajdowali siк w jaskini їywokrystu: poniїej agresywna architektura niejasnych symetrii, powyїej zaraza czarnego szronu. Frederick przygl№da siк temu w wielkim rozkojarzeniu, dїungla skomplikowanych ksztaіtуw uruchamia mu w gіowie dziwne іaсcuchy asocjacyjne.

- Moїe i masz racjк - mruczy powoli zza jego plecуw Petrc. - Moїe faktycznie takie byіy moje podњwiadome motywy... Ale tego typu podejrzeс nie sposуb sprawdziж. Nawet jeњli siк teraz szczerze przyznam, pod otwartym Strуїem, na czystych wariografach, to teї nie bкdzie nic znaczyж, bo mogіem sobie tymczasem wmуwiж najgorsze i prawdziwie w to uwierzyж. W kaїdym z nas czai siк to zw№tpienie w samego siebie, podejrzenie mroku, wiкcej: nawet jakieњ perwersyjne pragnienie znalezienia w sobie jak najliczniejszych cech ciemnego bliџniaka. Kaїdy, mуwi№c: Jestem absolutnie niewinny", odruchowo juї szuka w sobie winy. Ktуї dziњ wierzy w niewinnoњж? Nie ma czegoњ takiego. Tylko gradacja podіoњci, miкdzy biegunami rуїnowartoњciowych egoizmуw. Tak siк -

Nie jest to tarot, brak jego іatwej symboliki, nie ma teї Aguerre їadnego wpіywu na wzуr - a jednak czuje to samo delikatne, fantomowe swкdzenie, gdzieњ miкdzy tyіomуzgowiem a opon№, pocz№tki ruchu, ktуrego finaіu nie sposуb przewidzieж, lecz ktуrego kaїdy etap jest tak samo nieunikniony. Skojarzenia przystaj№ do siebie niczym wnкtrznoњci dobrze naoliwionego tіoka. Ruch przenosi siк coraz szybszymi falami, prawie go Frederick sіyszy, tіumm-tuіumm, tіumm-tuіumm, pocz№wszy od krzaczastego cienia na њcianie Straїnicy, skoсczywszy - skoсczywszy na fioletowych oczach milcz№cego Ivana Petrca.

Aї obraca siк ku niemu i spogl№da w te oczy, i nagle staj№ siк jasne: powуd wizyty schizmatyka, styl konwersacji, dіugie okresy jego milczenia, niespodziewana otwartoњж... Wszystko, byle maksymalnie przeci№gn№ж rozmowк. Czas! Czas!

Tylko wymieniaj№ spojrzenia. Petrc otwiera jeszcze usta, lecz Aguerre ucina poі№czenie bez sіowa, Ivan znika ze њcieїki niczym wyegzorcyzmowany duch.

Czas! Fredericka roznosi nieukierunkowana energia. Czy zd№їy? Czy teї Ivan wygraі?

Ale jaka wіaњciwie jest stawka?

12. Gwaіt

Nie wie, co robiж, wiкc faktycznie ukіada tarota. Sama owa czynnoњж uruchamia wyciszaj№ce procedury Strуїa, bo teraz juї kaїde odwoіanie siк do glejintuicji bкdzie Frederickowi przypominaж o Ivanie Petrcu i o tym, iї w tej kwestii od pocz№tku miaі on niew№tpliw№ racjк - їe to glejomyњlnoњж, nie Rzeџba, stanowi o prawdziwej potкdze - wiкc wygl№da to tak, jakby za kaїdym wyіoїeniem Arkanуw korzyі siк przed Petrcem, omalїe skіadaі mu przysiкgк wasaln№. Zwіaszcza za pierwszym razem, kiedy jeszcze zalegaj№ Aguerre w ustach ciкїk№ gorycz№ sіowa w dobrej wierze wypowiadane do Petrca, podczas gdy on byі zawsze o ten jeden krok w przodzie, o jedn№ odpowiedџ m№drzejszy, bo - glej.

Na jaki zysk mуgі Petrc liczyж? Їe ile mogliby tak rozmawiaж? Godzinк? Dwie? Nie wiкcej. Co siк przez ten czas stanie? Przed czym Ivan go powstrzymywaі?

Czwуrka Kielichуw, Уsemka Buіaw.

Nie wymieniі caіkowitej liczby schizmatykуw. Von Ravenstьck wci№ї pracuje - prкdzej czy pуџniej ujawni№ siк wszyscy, lecz to jest rz№d dni, nie godzin. Wiкc nie w tym rzecz.

Nastazja. Ile juї trwa postкpowanie inkwizycyjne? Jak dawno temu poszedі po Iluzjonie okуlnik? Czy jest jeszcze xenotyk, do ktуrego on nie dotarі? Tylko w przypadku jeњli przez caіy ten czas, bez przerwy, Rzeџbiі. Czy jest ktoњ taki?

Aguerre bierze od skryby aktualny rejestr, zakreњla warunki czasowe. Zaledwie jeden kandydat: frei Richard Horpache, 208.4 oct., nr 284 u Јuїnego. Aguerre go zna, Horpache jest z wyksztaіcenia astrofizykiem, skіadaі przysiкgк niecaіy rok temu. Pasuje do profilu schizmy wrкcz idealnie. Aguerre sprawdza szybko cel Rzeџby Horpache'a i na kilka sekund przyњpiesz№ mu puls: Horpache Rzeџbi tutaj, przewidywany czas przybycia: czterdzieњci minut; min№і juї Punkt Ferza.

Tak oto wyіania siк, dot№d ukryta, logika zdarzeс. Aguerre wypuњciі inkwizytora, schizmatycy siк dowiedzieli o przedmiocie њledztwa od pierwszych przesіuchiwanych, sprawdzili cel Rzeџby Fredericka (musz№ mieж jakieњ dojњcia do Rady Zakonu), przerazili siк demaskacji Horpache'a, w kaїdym razie Cuomo siк przeraziі (moїe siк przyjaџniі z Horpache'em; czy nie na spotkanie z nim w Glinie leci tu Richard?), postanowiі prewencyjnie Zarzeџbiж Aguerre, nie wyszіo, a їe to tylko zwiкkszyіo szansк demaskacji Horpache'a, wі№czyі siк Petrc, prуbuj№c odwrуciж uwagк Fredericka do czasu, aї info o inkwizycji dotrze do pechowego schizmatyka; teї nie wyszіo.

Do czego posun№ siк teraz? Czy pуjd№ na otwart№ konfrontacjк w obronie Horpache'a, nad planet№ Aguerre?

- Skrybo.

Frederick sprawdza, kto z OHX przebywa w AC i okolicy. Wbrew pozorom „stolica" xenotykуw nie jest ich peіna, w kaїdym razie nie w CLay. Czterech bezsennych, nie licz№c samego Aguerre - czy to maіo, czy duїo? Jakie wіaњciwie jest; prawdopodobieсstwo, iї znajduje siк poњrуd nich kolejny schizmatyk? Przyzerowe - jeњli nie zbierali siк tu planowo. Tak czy owak їadnego z nich nie zna Frederick na tyle, by mu zawierzyж w sprawie Ftorpache'a. Jednak z drugiej strony - 208 oct. to nie w kij dmuchaі. Z Cuomo byіo ciкїko, a przecieї z Horpachem musi pуjњж bez porуwnania szybciej. Scilla niestety wci№ї gdzieњ przy j№drze...

Trzydzieњci piкж minut. Frederick wynurza siк w Iluzjonie piкciowymiarowego odwzorowania czasoprzestrzeni: tu tylko gwiazda, samotna planeta i dіugie tuleje Rzeџb, dїdїownice zbyt pokrкcone, by daіy siк opisaж sіowami ze њwiata dostкpnego dla zmysіуw Homo sapiens. Jest tych robakуw 5D cztery: jeden samego Primusa, jeden niejakiego Vetona McBlaya OHX, juї opuszczaj№cego dolinк gwiazdy, 5000 AU od niej i coraz dalej; jeden Richarda Horpache'a. I jeden Yesady Ori, zgodnie z poleceniem Fredericka przybywaj№cej do Aguerre City.

Frederick szybko estymuje na Bagnach wyprzedzenie Yesady wzglкdem Richarda: okoіo dziesiкciu minut, jeњli oboje trzymaж siк bкd№ optymalnych torуw. Sam rozkazuje swemu NavigatorowiXG pуjњж na przechwycenie. Spotkaj№ siк na krzywej wyprzedzaj№cej planetк.

Tymczasem dokonuje siк autodestrukcja jego Ogrodu. Aguerre potrzebuje specjalistycznego, wysokoenergetycznego їywokrystu, i to w duїych iloњciach; no ale jedyny materiaі, jakim dysponuje do jego hodowli, to їywokryst Ogrodu oraz wypeіniaj№ce go masy organiczne ze szczepami QTRP i DNA. W kanibalistycznej gor№czce Ogrуd rozgrzewa siк do ponad 60 °C. Aguerre izoluje siк w wewnкtrznym kubiku, odcinaj№c caіkowicie od reszty Ogrodu - ktуra nie jest juї Ogrodem.

W gікbszym Iluzjonie konferuje z ekspertami Zakonu, wybieraj№c najlepsze programy inwazyjne. W pіytszym - obserwuje nieuchronne zbliїanie siк do siebie trzech larw 5D.

Jedenaњcie minut. Znika jedna i, zaraz potem, druga larwa.

Yesada jest zmкczona. Nie rozumie lub nie chce zrozumieж, o co prosi j№ Aguerre; a Aguerre siк њpieszy, nie ma czasu na wyrafinowane podchody.

- Schizma, frei! - podnosi gіos, a maіa Yesada odruchowo cofa siк pуі kroku w kutrypiczn№ gкstwк swego salonu, i Fredericka znowu њciska za serce poczucie winy. - Ujawnili siк. Trzy godziny temu jeden z nich chciaі mnie Wyrzeџbiж na nice. Oni zabili Gabriela. Jakie tu, do cholery, moїna mieж jeszcze w№tpliwoњci?

- Po prostu nie rozumiem, dlaczego sama schizma musi byж koniecznie zіa.

- Popierasz ich? To mordercy.

- Niektуrzy z nich, zapewne. To wci№ї nic nie mуwi o sіusznoњci czy niesіusznoњci ich sprawy.

Aguerre widzi, їe z takim podejњciem niewiele zdziaіa. Mуgіby wydaж xenotyczce bezpoњrednie polecenie jako Primus Interpares OHX, ale jeњliby Ori odmуwiіa jego wykonania, pchn№іby j№ w ten sposуb wprost w objкcia Petrca. Zreszt№ nie chce jej przymuszaж.

Zatem:

- Yesada, Yesada... - Przysiada na sofie pod kutrypiczn№ palm№, garbi siк bezradnie. - Byіaњ jedyn№ osob№, o ktуrej s№dziіem, їe mogк mieж peіne zaufanie; obok Scilli. Zaimponowaіaњ mi wtedy w Wenecji. S№dziіem, їe skoro tak cenisz sobie etos xenotyka... їe przysiкga zіoїona Zakonowi... Nic juї nie wiem.

Ori przyklкka przed nim, dotyka lekko jego pokrytej fioletowymi plamami dіoni, zagl№da w twarz w cieniu.

- Przecieї nie powiedziaіam, їe nie. No, Frederick. Chodџ, pomogк ci.

Tak rodzi siк plan gwaіtu.

Richard Horpache do koсca niczego nie pojmie. Wszak nadal nie wie ani o odkryciu Gіupca, ani o inkwizycji, ani o Cuomo i ujawnieniu schizmy. Full SpaceSculptor przymula go ci№gі№ Rzeџb№ do poziomu ciкїkiego letargu. Pozostaje mu niecaіe cztery minuty do zakoсczenia wykonywania makra, gdy w jego falк FTL uderza kontrfala, tak przesuniкta w fazie, їe caіkowicie niweluj№ca Rzeџbк. Od razu zamyka siк na Ogrodzie Horpache'a ciкїki Cage/Needler, na grawitacyjnych szpicach nios№cy gкste chmury inwazyjnego їywokrystu. Ochronna Rzeџba Horpache'a przebita zostaje tak szybko, їe Richard nawet nie ma czasu wzmocniж makra - atak prowadzony jest przez programy na wszczepkach Aguerre i Ori, їadne decyzje nie s№ tu podejmowane na їywo, rozbudowany skrypt odpowiada za caіoњж operacji, milisekunda po milisekundzie. Horpache jeszcze nawet nie zaczyna odzyskiwaж przytomnoњci, gdy w zewnкtrzny їywokryst jego Ogrodu wїera siк maіocz№steczkowe nano destrukcyjne, wyїeguj№c do wnкtrza habitatu niezliczone mikrotunele. Nimi wtіacza siк do њrodka specjalistyczny їywokryst medyczny. Tu nastкpuje - spodziewane - opуџnienie akcji, moment krytyczny, nie sposуb bowiem przyњpieszyж wкdrуwki molekuі w powietrzu ponad pewn№ graniczn№ prкdkoњж i w zaleїnoњci od tego, gdzie konkretnie w owej chwili Horpache siк znajduje w swym Ogrodzie, schizmatyk moїe zyskaж od sekundy do kilkunastu sekund na reakcjк. Aguerre liczy wszelako na dezorientacjк Richarda oraz tradycyjne ustawienia jego wszczepki. Standardowo priorytety ukіadane s№ w ten sposуb, iї najpierw program uruchamia makra hermetyzuj№ce, ochronne, przerуїne Cage/Armoury. Dopiero potem (jeњli w ogуle - bo podobny atak nie miaі precedensu w historii OHX) troska schodzi na poziom chemii. Po cichu liczy Aguerre dodatkowo na stampк Yesady - dlatego teї wysun№і j№ na pozycjк najbliїsz№ Ogrodowi schizmatyka. Moїe dopisze im szczкњcie i opуџnienie nie bкdzie duїe... Ostatecznie okazuje siк, їe wynosi trzy koma trzy sekundy - i dla Richarda jest to co najmniej o pуі sekundy za maіo. Їywokryst inwazyjny dotarі do jego ciaіa i rozpoczyna egzotermiczn№ krystalizacjк we wnкtrzu pіuc, jednoczeњnie pr№c z krwi№ ku mуzgowi, i w szybkich reakcjach z osoczem wytr№caj№c mu w їyіach substancje narkotyczne, brutalne analogi hormonуw, neuroleptyki kompleksowe. Strуї Horpache'a prуbuje kontrowaж, ale jest zbyt wolny, zreszt№ zaraz i do niego dociera stosowny їywokryst i blokuje mu poі№czenia nerwowe. Kolejna sekunda i pada ostatni bastion: mуzg frei Horpache'a spenetrowany zostaje przez neurokryst komplementarny, nano logiczne przyrasta do rozplenionej po korze wszczepki, osadza siк na drzewach dendrytowych, mapuje impulsy aksonowe. Omijany jest tylko glej, nie ma bezpoњrednich podі№czeс do X. procaryota gleiophyta. Їywokryst inwazyjny niesie wіasne komуrki glejowe, dziкki temu struktury mуzgu i wszczepki Horpache'a s№ w czasie rzeczywistym sukcesywnie odwzorowywane na Bagnach Zakonu. Pierwszym zadaniem „egzowszczepki" jest powstrzymanie wszczepki oryginalnej od wszelkich dziaіaс autodestrukcyjnych, ucieczek pod infinityczne krypto, wymazywania danych, w szczegуlnoњci - indeksu dyslokacji plikуw. Wszczepka i Bagna mog№ byж kryte krypto, lecz jakiekolwiek pochodz№ce z nich dane, zanim podane kompleksami bodџcуw neuralnych do mуzgu czіowieka czy xenotyka, musz№ zostaж zdeszyfrowane. Aby zatem wedrzeж siк do tych skarbcуw, naleїy zeskanowaж informacjк niejako in statu nascendi; potem pуjњж za ni№ wstecz, pod klucz stosowany przez wszczepkк; poznawszy klucz, wejњж na zarz№d wszczepki i skopiowaж indeks; nastкpnie przyznaж sobie uprawnienia wіaњciciela i z jego ID skopiowaж, zdeszyfrowane, wszystkie dane z samej wszczepki oraz Bagien i serwerуw, ktуrych adresy posiadaіa ofiara. W momencie gdy їywokryst inwazyjny Aguerre koсczy powyїsz№ procedurк, frei Richard Horpache jest juї zaledwie nieњwiadomym otoczenia, pozbawionym pamiкci poіciem glejomiкsa, o jedynym sprawnym wegetatywnym ukіadzie nerwowym - caі№ resztк protezuje egzowszczepka, stymuluj№c w zaprogramowanych przez kognitywistуw OHX sekwencjach stosowne oњrodki mуzgowe. Miкdzy innymi restartuje ona NavigatoraXG Horpache'a, narzucaj№c mu nowy setup i wyznaczaj№c nowe zadania, tak їe schizmatyk „samodzielnie" Rzeџbi siк pod pierњcieс planety, ku Ogrodom Orbitalnym Aguerre i rozpoњcieraj№cym siк przed nimi polom їywokrystnym, juї profilowanym w prуїniowe wiкzienie. Natomiast sam Richard Horpache (jego ciaіo) unosi siк bezwіadnie nad fotelem w gabinecie Horpache'owego Ogrodu, њlina na ustach, glej z nosa, i ciкїko dyszy, bezmyњlnie wpatruj№c siк w wiruj№c№ na suficie galaktykк jasnych gwiazd - zgwaіcony.

13. Projekt REVUM

Przekopiowano 148. 5 TB w 25 437 plikach. Po sformatowaniu i przepuszczeniu przez filtr tematyczny pozostaіy 84 pliki, gіуwnie danych redukowalnych do linearnego przekazu dyskursywnego. Turingуwka Zamku kompiluje i streszcza pakiety aї do postaci opracowania przyswajalnego przez Aguerre w rozs№dnym czasie. Opracowanie jest palimpsestowe, gкste od poі№czeс hipertekstowych. Niektуre linki, miast do innych partii tekstu, prowadz№ do lokacji iluzyjnych lub plikуw skanуw wszechzmysіowych. Aguerre jednak wyі№cznie czyta - w przypadku wiedzy w znacznym stopniu opieraj№cej siк na pojкciach abstrakcyjnych b№dџ o niejednoznacznych desygnatach, jest to najszybsza i najefektywniejsza forma transmisji.

Zaіoїenia Projektu REVUM sformuіowane zostaіy tuї po drugim spotkaniu Grupy Petrca. Byіo ich wtedy zaledwie siedmioro, cichych opozycjonistуw, niezadowolonych marzycieli; jeszcze nie padіo sіowo „schizma" i nie ustaliіa siк struktura spisku. Spotykali siк w Iluzjonie sub rosa, wymieniali idee, luџno dyskutowali... Pierwsze pytanie zadaі frei Klinger; pуџniej to on i wіaњnie Horpache nadzorowali realizacjк Projektu - st№d tak obszerne archiwa u Richarda.

Pierwsze pytanie byіo zreszt№ zupeіnie niewinne. Co z Rуwnaniem Drake'a, spytaі Klinger. Co z silentium universi? Trochкњmy sobie juї Porzeџbili, postawili parк teleskopуw, grawimetrуw - i mocno zawкziіy siк przedziaіy wiкkszoњci zmiennych Rуwnania. Jeњli nie w naszym oknie Kontaktu, to w kaїdym razie kiedyњ w przeszіoњci musiaіo tu obrodziж innymi psychozoikami. Skamieliny meteorowe pozostaіe po planetoklazmie glejonoњnego Posejdona datuj№ glej w tym ramieniu Mlecznej Drogi na co najmniej dwanaњcie milionуw lat wstecz. Taki wiкc okres naleїy braж pod uwagк. Przeliczywszy na nowo Drake'a... jakie jest prawdopodobieсstwo, iї їaden inteligentny gatunek nie przeszedі przed nami њcieїki technologii glejowych? (Zgodzili siк, їe nikle). Wiкc skoro ktoњ - przynajmniej jedna cywilizacja - zrealizowaі te wszystkie etapy przed nami, a miaі na to miliony lat... gdzie jest teraz? I to zarуwno w znaczeniu metaforycznym - „gdzie" na њcieїce technologii glejowych - jak i caіkowicie dosіownym - gdzie, no gdzie Oni s№?

SETI przeїywa sw№ drug№ mіodoњж, radioteleskopy dyspersyjne zapeіniaj№ zapisami szumu gwiezdnego megaklastry Bagien; na razie bez efektуw. Silentium universi potкguje zagadkowoњж sytuacji. W owym czasie Sourй i Vlasky zaczкli popularyzowaж w њrodowiskach akademickich ideк „ultrakonwergencjonalizmu". Ona, obok kasandrycznej teorii Spirali, przynajmniej jakoњ tіumaczyіa sprzecznoњж. Wszelako Petrcowi zapaleсcy nie dawali wiary tym - nazbyt prostym w ich mniemaniu - odpowiedziom. Zreszt№ dlaczego mieliby? Wіaњnie podpisali siк wspуlnie pod doktryn№ „nauki glejomyњlnej": dedukcji i, przede wszystkim, indukcji inicjowanych, wspieranych, stymulowanych i domykanych dziкki „wrуїbom" xenotyckim. Oto jest „prawdziwe powoіanie bezsennych"!

Sourй i Vlasky, z uniwersytetуw w Seattle i Johannesburgu, odpowiadali na pytania o los braci w rozumie, wskazuj№c na glej: oto jak koсczy kaїda cywilizacja igraj№ca z Xenogenesis procaryota gleiophyta.

Najpierw maj№ swoich xenotykуw, potem swoje Їіobki... zwieсczeniem trendu jest konwersja w sam glej lub formк tak doс podobn№, їe praktycznie toїsam№ gatunkowo. Dlaczego? Tego my na tym etapie jeszcze nie wiemy; lecz poczekajmy kilkaset lat, nasi glejolodzy na pewno wysun№ przekonuj№ce argumenty.

Hipoteza ta jest o tyle wiarygodna, їe tіumaczy zarazem wiele aspektуw samego gleju: jego rozprzestrzenienie po galaktyce, lokalne rуїnice we wіaњciwoњciach, niezrozumiaіe „Rzeџby swobodne": їe niby s№ to efekty uboczne procesуw zachodz№cych na nieznanym poziomie, gdzie kryje siк inteligencja gleju. Oponenci oczywiњcie pytali o pocz№tek: sk№d mianowicie w myњl powyїszej teorii miaіby siк wzi№ж pierwszy glej? Sourй i Vlasky mieli gotowych kilka wariantуw wyjaњnieс: їe wyewoluowaі naturalnie w atmosferze jednego z gazowych olbrzymуw, w jakiejњ pierwotnej, dalece „sіabszej" postaci; їe zostaі stworzony caіkowicie sztucznie, to taki ich kutryp; i parк wersji poњrednich.

Hipoteza Spirali byіa jeszcze bardziej pesymistyczna. Nie spotykamy Ich, nie sіyszymy - poniewaї juї Ich nie ma, a w kaїdym razie nie w dostкpnym nam kosmosie. Niezaleїnie od rуїnic gatunkowych, istniej№ pewne „kroki staіe" dla kaїdej inteligencji, a mianowicie te wynikaj№ce z praw fizyki. Bo z jakiejkolwiek niszy startowaіby psychozoik, zawsze w koсcu potknie siк o prкdkoњж њwiatіa, nieoznaczonoњж Heisenberga i im podobne bariery wmontowane w strukturк wszechњwiata. Spiraliњci zakіadaj№, їe przezwyciкїenie kaїdej kolejnej takiej bariery zawкїa њcieїkк wyborуw technologicznych/cywilizacyjnych i w koсcu doprowadza wszystkie gatunki do tego samego punktu. Tu spiraliњci posiіkuj№ siк tezami filozofуw cywilizacji i twierdz№, iї їadna cywilizacja nie jest w stanie wybieraж drogi swego rozwoju; їe kaїdy kolejny etap determinowany jest, mniej lub bardziej њciњle, przez poprzednie; i їe nigdy nie moїna przewidywaж dalej niї jeden etap do przodu. Pкdzimy po zacieњniaj№cej siк spirali i nie mamy moїliwoњci siк zatrzymaж. Gdzie s№ Obcy? Przed nami. Ci za nami jeszcze nie wyszli z bіota; ci z przodu - rуwnie dobrze teї mog№ kryж siк w bіocie. Ktуї odgadnie piкж etapуw naprzуd, kto przejrzy przez kurtyny przejњж fazowych, niespodziewanych odkryж? To niemoїliwe.

Xenotycy Petrca, ci racjonalistyczni augurowie, wyst№pili z rozumowaniem (czy moїe proroctwem?) konkurencyjnym. Od Sourйgo i Vlasky'ego wziкli przekonanie o uniwersalizmie technologii glejowych; od spiralistуw - wiarк w pankosmiczny przymus konwergencji. Pocz№tek trendu przecieї sami widzimy (mуwili), a nawet realizujemy. Prкdzej czy pуџniej anomalie w ruchu planet wykryje kaїdy gatunek; zainteresuje siк, odkryje glej, bкdzie prуbowaі wykorzystaж nieznane siіy. Tak powstaj№ xenotycy wszystkich moїliwych ras. Ale przecieї s№ dalecy od ideaіu - o ile lepsze byіyby organizmy od pocz№tku, od blastuli, immanentnie glejotyczne: inteligentni i panuj№cy nad swoimi emocjami glejotycy. Tak wiкc zaczynaj№ siк eksperymenty ze Їіobkami. U nas niby wci№ї obowi№zuje zakaz, ale padnie, padnie na pewno, gdy tylko nasi glejolodzy podci№gn№ wskaџniki oktomorficzne i wyjdziemy poza galaktykк. Spontaniczna Rzeџba pіodуw glejotyckich, zbyt niedorozwiniкtych, by byі w ogуle sens instalowaж im Strуїe, nie bкdzie wуwczas groziж dewastacj№ Mlecznej Drogi.

Co po glejotykach? Z pewnoњci№ pуjdzie to (kalkulowali Petrcowcy) w rozwi№zania potкguj№ce moc glejotykуw i ich nastкpcуw, i to wykіadniczo, bo tym szybciej, im lepsza glejomyњlnoњж naukowcуw, a Petrcowcy nie w№tpili, iї ta dziedzina stanie siк domen№ naukowcуw-wrуїbitуw: glejotycy projektuj№cy postglejotykуw projektuj№cych postpostglejotykуw... etc.

Analogiczny progres nast№pi w Rzeџbie, jakie jest tu ekstremum? Rzeџba totalna: na staіe deformuj№ca dowolnie duїe fragmenty czasoprzestrzeni. Cywilizacje rozporz№dzaj№ce ow№ technologi№ szachowaіyby siк wzajemnie na podobieсstwo mocarstw j№drowych z czasуw zimnej wojny, bo jakїe zniwelowaж takie zagroїenie?

Petrcowcy kojarzyli tak: podczas zimnej wojny trzeba byіoby w tym celu uciec na inn№ planetк; a podczas wojny ultymatywnych glejotykуw - Odrzeџbiж siк do prywatnego kosmosu.

Oto jest powуd, dla ktуrego nie spotykamy Obcych ani њladu po nich: Odrzeџbili macierzyste ukіady gwiezdne, grupy ukіadуw, zabieraj№c wszystko ze sob№ i zabezpieczaj№c siк tym sposobem przed wraїymi Rzeџbami. Oto jest powуd, dla ktуrego ich nie sіyszymy: komunikuj№ siк przez wіasny Iluzjon, a nawet jeњli podrуїuj№ miкdzy Odrzeџbami, to na tak „zawiniкtych" falach FTL, їe nie wykrywamy nawet drgniкcia faktury czasoprzestrzeni.

Zwaїywszy na te dwanaњcie milionуw lat (a zapewne znacznie wiкcej), takich Odrzeџb powinno byж juї sporo, takїe w Mlecznej Drodze (o wystкpowaniu gleju w innych galaktykach nic na razie nie wiemy). No ale tu problem: jak znaleџж w naszym wszechњwiecie coњ, co de facto do niego nie naleїy? Wszelkie modele oktomorficzne pokazuj№, їe jakaњ і№cznoњж musi zostaж zachowana - ale „jakaњ" moїe oznaczaж (i najpewniej oznacza) szczeliny przyplanckowe. Znaleџж coњ takiego w galaktyce... to juї nie jest poszukiwanie igіy w stogu siana, to czysta niemoїliwoњж.

Nie dla naszych niezіomnych spiskowcуw. Z pomoc№ „I Cing" przebywaj№ morze rozpaczy i w momencie, gdy pojawia siк Deuce ze swym nieskoсczenie szybkim komputerem glejokrystnym, Klinger zna sposуb na znalezienie drogi do postglejotyckich Obcych z najdalszych odcinkуw Spirali. Tak rodzi siк Projekt REVUM.

Po Odrzeџbionych fragmentach Mlecznej Drogi - argumentowaі frei Klinger - nie pozostaі oczywiњcie їaden њlad, їadna „dziura" czy superpustka w kosmosie; po prostu ich s№siedztwo „zbiegіo siк" ku sobie. Jednakowoї miejsca takich „zbiegуw" da siк odnaleџж, poniewaї zaburzaj№ bieg naturalnych procesуw w galaktyce. To znaczy teraz, dla nas, wszystko to wydaje siк naturalne - ale w istocie kiedyњ w przeszіoњci nast№piіo brutalne, niewytіumaczalne zaburzenie grawitacyjnej struktury galaktyki. I te niezgodnoњci da siк wykryж. To tak jak z kostk№ Rubika: cofaj№c siк po ruchach, zawsze winieneњ mуc dojњж do stanu pierwotnego porz№dku - chyba їe jakiњ element zostaі w niej przekrкcony przemoc№ do „nienaturalnej" pozycji.

Procesuj№c wstecz Mleczn№ Drogк, winniњmy dojњж do etapu jej formowania - chyba їe gdzieњ nast№piіo oszustwo. Wуwczas zatn№ siк algorytmy na stanie samosprzecznym, wskazuj№c nam miejsce przekrкtu.

Przeprocesowaж Mleczn№ Drogк...! W porуwnaniu z tym Projekt SWING to algebra niegodna pierwszoklasisty. Aguerre czyta i myњli: niemoїliwe. No niemoїliwe!

Zaraz jednak przypomina sobie o glejokryњcie i w№tpi. Niemniej...

Primo: rуwnania ruchu tylu mas (wіaњciwie ilu? - przy nieznanym wymaganym poziomie dokіadnoњci, nieskoсczenie wielu) pozostaj№ praktycznie pozaobliczalne.

Secundo: nawet zwaїywszy na moce kompуw FTL, nie da siк unikn№ж pewnych kompromisуw w przekіadzie rуwnaс na formuіy numeryczne, co z miejsca stawia wyniki operacji pod znakiem zapytania.

Tertio: choжby i ten problem przeskoczyli, pozostaje kwestia niedokіadnoњci rezultatуw, spowodowanej kumulacj№ przybliїeс pomiarowych, czyli kl№twa teorii chaosu. Niewaїne, ile teleskopуw rozpyl№, ile grawimetrуw postawi№, o jak duїej czuіoњci - to zawsze bкdzie za maіo, їeby ostateczne wyniki nie rozjechaіy siк w marginesy niepewnoњci szersze od њrednicy Mlecznej Drogi. A przecieї niektуrych danych pocz№tkowych (na przykіad rozkіadu siі grawitacyjnych spoza Drogi, zwіaszcza miкdzygalaktycznej ciemnej materii) w ogуle nie da siк aproksymowaж.

I powtarzaj№c sobie wszystkie powyїsze argumenty - niemoїliwe! niemoїliwe! - czyta Aguerre listк obliczonych na glejokryњcie, prawdopodobnych punktуw Odrzeџbieс, o marginesie bікdu od kilometra do kilkuset kilometrуw, punktуw rozrzuconych po galaktyce w skupiskach przypominaj№cych skrкcone warkocze. Jest ich na liњcie Horpache'a 3479. Petrc i jego xenotycy od prawie pуі roku sprawdzaj№ je po kolei, poszukuj№c wejњcia do kosmosуw postglejotyckich. Realizowany jest ostatni etap Projektu REVUM.

14. Ordo Homo Xenogenesis vs. Societas Rosa

Oczywiњcie wybucha potкїna bomba polityczna. Schizma w OHX to wiкcej niї jakaњ personalna przepychanka w szefostwie kompanii czy rz№dzie paсstwa - bardziej coњ w rodzaju zuchwaіej kradzieїy czкњci miкdzynarodowego arsenaіu broni ostatecznych, pucz generaіуw. Bo prawdк mуwiі Aguerre Yesadzie, wуwczas, w Wenecji: Zakon, jego struktura, prawa, obyczaje, nawet estetyka - sіuї№ przede wszystkim jako system bezpieczeсstwa dla spoіeczeсstw niexenotyckich. Jeњli Ordo przestanie ograniczaж xenotykуw...

Aguerre ma setkк spraw na gіowie, w jego mniemaniu znacznie waїniejszych, tymczasem musi poњwiкcaж dіugie godziny na debaty ze sztabami inїynierуw memetycznych Zakonu.

- Przede wszystkim naleїy stіamsiж w zarodku trendy armageddoniczne - mуwi szef najemnikуw. - Bo tu zaraz wybuchnie setka prognoz o „szalonych xenotykach", poza kontrol№ Zakonu wypruwaj№cych sobie Strуїe, by nastкpnie Przerzeџbiж Ziemiк na wylot. To jest szaraczkуw strach najwiкkszy, wiкc takie teorie pojawi№ siк na pewno, bez їadnych przesіanek, a nawet im wbrew. Musimy je zgasiж, zanim zawіadn№ masow№ wyobraџni№.

- Nie bardzo widzк, jak - mruczy Aguerre - skoro Petrc istotnie moїe sobie odі№czyж Strуїa i Rzeџbiж na durch przez planety.

- A co to ma do rzeczy? To nie fakty buduj№ trendy memetyczne.

- Bкdziemy kіamaж.

- Frei, nasza praca jest caіkowicie poza kategori№ prawdy i kіamstwa. Ukіadu odniesienia nie stanowi rzeczywistoњж, lecz reakcje spoіeczne na tк rzeczywistoњж - a to dwie zupeіnie rуїne rzeczy. Czy ja muszк przypominaж takie oczywistoњci?

- Nai, trzeba mi tylko zastrzyku cynizmu dla uodpornienia... - krzywi siк Frederick.

Teraz co godzina, co dwie odprawia w Iluzjonie/Media konferencje prasowe, kontruj№c napіywaj№ce sukcesywnie oњwiadczenia poszczegуlnych paсstw, kompanii, organizacji ponadnarodowych i ponadkorporacyjnych. W miarк jak pojawiaj№ siк kolejne informacje o schizmie, ton wypowiedzi oficjaіуw staje siк coraz ostrzejszy. Przede wszystkim trzкs№ siк gieіdy: rozіam w OHX oznacza miкdzy innymi zmianк parytetуw Rzeџby komercyjnej, co moїe wywrуciж na nice њwiatow№ gospodarkк, w tej chwili juї tak mocno uzaleїnion№ od transportu miкdzygwiezdnego, їe wіaњciwie z nim toїsam№. Aguerre wizytuje w Iluzjonie gieіdy londyсskie, nowojorskie, tokijskie, pekiсskie, wygіasza uspokajaj№ce komentarze w kolorowych scenografiach. Inїynierowie memetyczni Zakonu ustalaj№ wspуln№ strategiк z inїynierami miкdzynarodowych instytucji finansowych, burze na morzach ekonomii nikomu nie s№ tu na rкkк. Kryzys kumuluje siк, niczym dochodz№ca szelfu fala tsunami.

Tymczasem zbiera siк Wysoka Rada Ordo Homo Xenogenesis i Frederick musi odpieraж liczne oskarїenia. Sytuacja jest o tyle skomplikowana, їe Primus Interpares przecieї wci№ї podejrzewa o uczestnictwo w Petrcowym spisku ktуregoњ z czіonkуw Rady, tymczasem їaden z nich (jeszcze) siк do schizmy nie przyі№czyі. Aguerre rozwaї№ przez chwilк, czy nie poleciж Nastazji zmiany kolejnoњci przesіuchaс, aby postкpowaіa od gуry hierarchii OHX. Ale gdyby to zrobiі w tej chwili, z obraduj№c№ Rad№ na karku, nigdy juї nie oczyњciіby siк z zarzutуw brutalnej manipulacji politycznej.

Piкж godzin pуџniej wybucha kolejna bomba: wypіywa sprawa patentu na glejokryst, zabezpieczanego wіaњnie przez jak№њ atrapow№ spуіkк, marionetkк schizmatykуw. Podczas gdy prawnicy Zakonu starali siк do tej pory zaіatwiaж уw patent po cichu. Ale schizmatykom na dyskrecji widaж nie zaleїy - i pierwsze analizy medialnych informatykуw/kryptologуw podnosz№ wszystkim wіosy na gіowie. Komputer FTL oznacza miкdzy innymi koniec krypto infinitycznego.

Aguerre wpada do Paіacu Szyfrуw w Glinie.

- Czemuњ mnie nie ostrzegі? - syczy na Szarskiego.

Szarski zdziwiony.

- Przed czym?

- Przed zіamaniem naszego krypto!

Doktor aї siк cofa.

- S№dziіem, їe to oczywiste. No przecieї komputer FTL z definicji іamie szyfry wymagaj№ce nawet prawie-nieskoсczonej lub nieskoсczonej liczby prуb.

Aguerre zaciska zкby. Po raz kolejny przypomina sobie o Prawie Tкpego Studenta: istnieje graniczna odlegіoњж dziel№ca poziom wiedzy nauczanego od poziomu wiedzy ucz№cego, powyїej ktуrej jakoњж nauki zaczyna spadaж. Gdy bowiem przychodzi do psyche, okazuje siк, їe nie wszystkie emulacje prostszych procesуw myњlowych przez ukіady bardziej skomplikowane s№ moїliwe. Naleїy zatem sukcesywnie zmieniaж przewoџnikуw w trakcie podrуїy przez kraj Ateny.

- Co teraz?

- Szybka przesiadka na mindprinty.

Aguerre krкci przecz№co gіow№.

- Nie o to pytam. Petrc dysponowaі t№ technologi№ od trzech lat. Przecieї nie jest powiedziane, їe wykorzystywaі j№ tylko do Projektu REVUM. Jak moїemy sprawdziж, czy juї nie wіamaі siк do Strуїa ktуregoњ z wiernych Zakonowi bezsennych i nie zmieniі go w sw№ marionetkк? Hк?

Kryptolog blednie.

- Kreist...

- No?

- Pierwszym, kogo Ivan chciaіby przeedytowaж, byіbyњ ty, frei, wiкc skoro jednak reagujesz samodzielnie -

- A sk№d ty, kurwa, moїesz wiedzieж, z kim tu naprawdк rozmawiasz? - Strуї wchodzi mu ostro na ukіad dokrewny i Aguerre zaraz siк uspokaja. - Napiszcie mi taki program diagnostyczny. Szybko. Przekopiujк go inkwizytor von Ravenstьck, niech go zapuszcza na Strуїach osуb przesіuchiwanych. I poњpieszcie siк z tymi szyfrarkami mуzgowymi!

Immanuel Szarski kornie caіuje pierњcieс Fredericka, lecz Aguerre umysі zajкty ma juї czymњ innym: planowaniem kontrstrategii memetycznych. Bo gdy ta wiadomoњж przedostanie siк do mediуw... Ona juї siк wydostaіa, w koсcu to tylko kwestia skojarzenia danych - lecz w momencie, gdy wypіynie jako trend dominuj№cy, zaraџliwy news o wysokim stopniu atrakcyjnoњci... Nigdy nie udaіo siк przecieї Zakonowi do koсca zdusiж lкku przed „opкtanymi" xenotykami, pomimo iї byі caіkowicie bezpodstawny; a teraz posiada podstawy jak najmocniejsze. Dіugofalowe skutki s№ nie do przewidzenia.

Tak zaczyna siк wielogodzinny maraton iluzyjnych konferencji ze sztabami inїynierуw memetycznych OHX i poszczegуlnych rz№dуw, takїe Ligi Suwerenуw.

Rуwnolegle nadchodz№ raporty o pierwszych starciach prawnikуw patentowych w procesach o glejokryst; szykuj№ siк dіugie i kosztowne batalie.

Siedem godzin potem eksploduje trzecia bomba: ICEO ogіasza podpisanie umowy na wyі№cznoњж z xenotykami Petrca, zrzeszonymi teraz oficjalnie w Societas Rosa.

- To dlatego tak krкcili! Kusiі ich od miesiкcy! Skurwysyn! Strуї Fredericka ledwo wydala.

Frei Marie-Anne Licozzi, rozmyta do postaci przezroczystego ducha, aktualnie w trybie multitaskingu negocjuje z siedmioma korporacjami niezrzeszonymi w ICEO. W konwersacji w gabinecie Primusa w Zamku OHX - na уsmej њcieїce percepcji - uczestniczy z kilkusekundowym opуџnieniem.

- Moїemy zaskarїyж ich na podstawie listu intencyjnego.

Iluzyjni prawnicy z Lowell, Lowell Chei krzywi№ siк sceptycznie.

- List intencyjny? Procesowaж siк zawsze moїna, ale zwyciкstwo jest tu w№tpliwe, poza tym i tak przyszіoby za pуџno, їeby cokolwiek zmieniж.

Lowell, Lowell Chei nie pracuje dla Ordo za stawki godzinowe.

Frederick kroczy nerwowo wzdіuї otwartego na Aguerre City okna. On jeden jest tu z Gliny i gdy przechodzi, czarne story zawijaj№ siк ku niemu, zasysane przez pulsuj№c№ stampк, pуіwiry ciemnego pіуtna. Podsufitowe residuum postampowe њci№ga je ku sobie, drapuj№c w powietrzu aksamit. A za oknem - roziskrzona noc nad AC.

- Tylko їe ja nadal nie widzк sensu w tym posuniкciu ICEO! Societas Rosa nie zapewni im nawet jednej dziesi№tej takiej obsіugi, jak№ zapewniamy my! Poza tym to wbrew filozofii samego Petrca: xenotycy nie s№ od Rzeџby, jeno od odkrywania niemoїliwego. Zatyraj№ siк na њmierж, chc№c zadowoliж ICEO.

Marie-Anne przechyla gіowк, bujne fioletowe wіosy zasіaniaj№ wiкkszoњж bladej twarzy.

- Ci№gle napіywaj№ nowe dane, frei. Szczegуіy kontraktu oficjalnie nie zostaіy ujawnione, ale dotarіam do w miarк wiarygodnych przeciekуw. Ponoж SR zrezygnowaіo z honorariуw gotуwkowych i jego xenotycy bкd№ Rzeџbiж za opcje gieіdowe, udziaіy w przedsiкwziкciach, z wieloletni№ prolongat№, takїe za te ryzykowne, wysoko oprocentowane obligacje Nowych Kolonii. Z punktu widzenia ich klientуw musi to wygl№daж nader zachкcaj№co: imigracja za friko, zero ruszonego kapitaіu wіasnego... Chiny, to jest China Space Lines, siedz№ w ICEO po uszy. Radziіabym wyst№piж szybko z jak№њ kontrofert№, inaczej mocno nas to trzaњnie po kieszeni.

Aguerre rozumie juї, їe posuniкcie Petrca nie ma charakteru ekonomicznego (a raczej nie przede wszystkim), lecz polityczny. Petrc wykupuje dla swoich xenotykуw przyszіoњж.

W samym Zakonie nigdy do tej pory nie uzyskaіoby siк zgody na tak drastyczn№ zmianк, zbyt wielu xenotykуw pozostaje przywi№zanych do image'u multimilionera-spekulanta, ci№gіy napіyw pieniкdzy jest im niezbкdny dla utrzymywania w ruchu maszyn gieіdowych. Istniej№ caіe biura maklerskie wyspecjalizowane w transakcjach z bezsennymi.

- Muszк jakoњ dogadaж siк z Petrcem - stwierdza wreszcie Frederick. - Wyњlijcie otwarte zaproszenia na stare forum Zakonu. Pilna proњba. Rozmowa pod symetrycznym krypto infinitycznym. Jeњli ono jeszcze cokolwiek warte.

Sekretarz kiwa gіow№.

- Nastкpna sprawa - rzuca Aguerre.

- News sprzed trzech minut: Buenos Aires, Glina, pierwsza prуba linczu na xenotyku. Frei Tomaso Gorgolia. Ale Odrzeџbiі siк z maіym uszczerbkiem dla otoczenia. Ofiar њmiertelnych nie zanotowano.

- Kreist!

15. Iluzjon/Krypto/Amiel02

Po raz kolejny, gdy nawiedza hacjendк Carli, znajduje kobietк њpi№c№, drzemi№c№ w њrodku sіonecznego dnia Bікkitu. Niepokoj№ go te oznaki zapadania siк wdowy w stan niemocy, ogуlnej powolnoњci, letargu omal narkotycznego. Pytaі, czy aby nie szpikuje siк stymulantami chemicznymi - powiedziaіa, їe bierze tylko standardowy pakiet antygerontyczny. I nawet jej wierzy. Tym bardziej to przeraїaj№ce. Pytaі, ile wіaњciwie њpi dziennie. Oczywiњcie nie miaіa pojкcia, zagadnкіa domowy program zarz№dzaj№cy. Ten obliczyі њredni№ trzynastogodzinn№. Zdziwiіa siк. Aguerre nie.

Teraz znowu stoi nad przesіoniкtym moskitier№ wielkim іoїem w sypialni hacjendy (Carla udostкpniіa Frederickowi kody swoich sfer prywatnoњci), patrzy na skulon№ pod cienkim jedwabiem sylwetkк kobiety, њpi№cej, z chorobliwymi rumieсcami na policzkach, wіosami skoіtunionymi na niewygodnie uіoїonej poduszce... Tropikalne sіoсce wlewa siк do њrodka miкdzy uchylonymi okiennicami. A ona њpi. To nie jest zdrowy sen. Czy rzeczywiњcie tak Gabriela kochaіa, czy teї po prostu przyzwyczaiіa, siк? I niby jak odrуїniж jedno od drugiego? Niewaїne; tak naprawdк jest przecieї moj№ їon№.

Kiedy w koсcu siк budzi, widzi Fredericka Aguerre siedz№cego przy іoїu w iluzyjnym fotelu, w reprezentacyjnych szatach Primusa OHX. Nasіoneczniony fiolet prawie razi jej oczy.

- Najwyraџniej juї po kryzysie - ziewa - skoro nie masz nic lepszego do roboty.

- Powinnaњ zaіoїyж sobie Strуїa.

- Co?

- Tylko tak siк z tego wydobкdziesz.

- Їe niby mam nie spaж?

- Trochк wiкcej aktywnoњci teї by nie zawadziіo. Ale chodzi o takie sprofilowanie hormonalne, ktуre wydostaіoby ciк z tej spirali depresji.

- Nie jestem w depresji.

- Bкdziesz.

- A idџ do diabіa.

- To za chwilк. Na razie posiedzк i popatrzк na ciebie.

Carla zaczyna pіakaж. Frederick siedzi i patrzy. Ona przewraca siк na іуїku na drugi bok, plecami do niego. Aguerre okrкca na palcu pierњcieс. Њwiatіo - bardzo jasne, bardzo ostre, niemal monochromatyczne - pada zza jego plecуw, wypala z poњcieli najdrobniejsze cienie.

Oddech Carli jest pіytki, nieregularny; co jakiњ czas jakby siк krztusiіa, wуwczas drї№ jej plecy. Nie widaж twarzy, dodatkowo kryje j№ ramieniem.

- Kiedy popіynкliњmy na Sardyniк - zaczyna Aguerre, coraz szybciej krкc№c pierњcieniem - przez trzy tygodnie niebo byіo caіkowicie bezchmurne i gdy spacerowaliњmy tymi gor№cymi plaїami, a spacerowaliњmy co dzieс...

Mуwi i mуwi, juї w ogуle nie patrz№c na ni№; ona teї nie odwraca siк - ale przynajmniej przestaіa szlochaж, sіucha.

Wchodzi sіuї№ca, krz№ta siк po sypialni, otwiera szerzej okna, przechodz№c przy tym przez Aguerre; oczywiњcie nie widzi go ani nie sіyszy.

Po jej wyjњciu, i gdy Frederick wreszcie milknie, Carla obraca siк na wznak. Oczy s№ juї suche. Przelotnie spogl№da na Aguerre; twarz ma bez wyrazu.

- Daj mi lepiej spokуj. - (Szeptem). - Chce mi siк spaж.

Aguerre wychodzi, w gіуwnym holu mijaj№c jeszcze szepcz№ce o pani domu pokojуwki. Na dziedziсcu hacjendy uderza go w skronie sіoneczny їar. Wyczarowuje sobie szerokoskrzydіy, biaіy kapelusz, nasuwa na oczy. Kiedy siк odezwie ten cholerny Ivan? A glejokryst - pieprzyж patent, lepiej niech Szarski popracuje na materiale i pokaїe, co potrafi komp FTL, na pocz№tek odszyfrowuj№c tamte pliki Gabriela. Trust anty-ICEO - Marie-Anne powinna siк skontaktowaж takїe z nimi...

Dwa kroki przed wrotami dogania go okrzyk Carli.

- Fred!

Ogl№da siк. Ona stoi w progu, przeciкta w pasie granic№ cienia, jeszcze pуіnaga, prosto z іуїka.

Aguerre przeadresowuje siк do holu, tuї za ni№. Zdejmuje kapelusz. Ruch dodatkowo mierzwi biaіe wіosy wdowy.

Carla nie odwraca siк; za to zapada siк w Aguerre z westchnieniem, jakby faktycznie czuіa ciкїk№ stampк xenotyka. Frederick obejmuje j№ odruchowo.

Tak іatwiej jej mуwiж.

- Masz racjк, masz racjк, ja po prostu nie mam siіy siк z tego wydostaж, moїe gdybym miaіa z Gabrielem dzieci, moїe wtedy, moїe one, ale nie mam i przeczuwam tк ciemnoњж, ja nawet chcк siк zanurzyж, to, rozumiesz, to takie...

- Јatwe.

- Nieuniknione.

- Spirala. Kaїdy krok sіuszny, a po siedmiu peіzasz w bіocie; i nie byіo bікdu, nie byіo bікdu.

- Tak. Tak. Powoli. Zassie mnie. Powiedz. Tobie nawet silniej serce nie zabiіo.

- Kiedy?

- Teraz. Kiedykolwiek. Przy mnie. W ogуle.

- Nie, chyba rzeczywiњcie nie.

- Dobrze. - Gіoњny wdech. - Daj mi.

- Co?

- Strуїa. Przekopiuj mi z Zamku wzory nano i programy.

- Carla...

- No co? Teraz siк boisz?

- Okay.

Wywija mu siк z ramion, caіuje szybko w policzek przeciкty fioletowym їylakiem.

- Opowiesz mi potem o naszych nocach.

- Mhm...?

- Na Sardynii.

I ucieka w mahoniowe cienie wysokich pokoi.

Aguerre wraca na sіoсce. Id№c ku zatoce, pochylony lekko pod kapeluszem-latawcem, kalkuluje swoje szanse w najbliїszych gіosowaniach w Wysokiej Radzie OHX. I co pocz№ж z groџb№ deszyfracji kaїdego krypto dwustronnego - jak teraz komunikowaж siк przez Iluzjon? Od czasu ogіoszenia patentуw Frederick chodzi tylko w Iluzjonie/Krypto, ale zdaje sobie sprawк, їe co zmyњlniejszy hacker moїe wepchn№ж siк na odpowiedzialne za transmisjк Bagna i kopiowaж caіy ten szum, by potem - kiedy? juї pewnie za tydzieс, dwa - odszyfrowaж go na komputerze FTL. Petrc jest w stanie robiж to w czasie rzeczywistym. Czy to dlatego do tej pory nie odpowiedziaі na zaproszenie? Bo nie dowierza їadnemu krypto? Powinniњmy dokonaж wymiany pakietуw randomicznych. Ale to teї nie na wiele siк zda...

Campus Instytutu rozci№ga siк na іagodnych wzgуrzach okalaj№cych zatokк od poіudnia; na przeciwlegіym іuku rozrosіa siк polinezyjska wioska. Konstytucje tutejszych Polinezyjczykуw s№ dosyж ekscentryczne (pochodz№ oni z pierwszej fali emigracji kulturowej) i w Glinie raczej nikt siк do nich nie zbliїa. Aguerre skrкca na pierwszym skrzyїowaniu ku campusowi i wyїszym - cztero-, piкciopiкtrowym - budynkom Instytutu Paige'a. Na oko s№dz№c, przechadzka dwugodzinna. Oczywiњcie moїe siк Aguerre przeadresowaж od razu na miejsce - ale w ten sposуb straciіby wymуwkк dla dwуch godzin nierуbstwa z dala od piekіa polityczno-gospodarczego kryzysu spowodowanego schizm№ w OHX. Licznik ї№daс bezwarunkowych poі№czeс z Frederickiem Aguerre, tych juї przesianych przez filtry programu sekretaryjnego Primusa, wskazuje dwa tysi№ce i bije wzwyї.

W trzech czwartych drogi do Instytutu, gdzie pokrycie sieci Iluzjonu jest najrzadsze i wiкkszoњж danych idzie z symulacji, sekretarz otwiera jedyne poі№czenie, dla ktуrego Aguerre ustawiі najwyїszy priorytet.

- Bікkit, tak? - pyta Ivan Petrc SR, odwracaj№c siк ku oceanowi. Schodzi ze њcieїki, przyklкka, wciska dіoс w miкkki piasek. - O czym chciaіeњ rozmawiaж? Mam nadziejк, їe o niczym waїnym... - Wstaje, spogl№da ku Instytutowi. Mija ich para na rowerach, skrкcaj№ca zaraz ku campusowi. Petrc spaceruje w cieniu kutrypicznych zaroњli. - O interesach tylko w Glinie.

Aguerre przygl№da siк spod nisko nasadzonego kapelusza tym niby niezbornym ruchom Petrca. Petrc jest w obcisіym biaіym swetrze z emblematem rуїy na lewej piersi. Nic nie chroni jego twarzy przed sіoсcem. Czasami odwraca siк od niego, chowa pod drzewami, czasami zaњ jakby prуbowaі je pokonaж sinogranatowym spojrzeniem. Frederick nie pamiкta, czy i podczas rozmowy w AC Ivan byі tak rozkojarzony. Nie, tam jednak miaі jakiњ cel, sztywny plan: zaj№ж Aguerre, skraњж mu czas. Co wiкc robi tutaj?

- W Glinie? Chcesz siк spotkaж w Glinie? Proszк bardzo. Gdzie?

Petrc odchodzi jeszcze dalej od drogi, kіadzie siк w trawie, kutrypicznej lub djenajowej, tego nie sposуb poznaж. Њmieje siк cicho na poњpieszne pytania Aguerre.

- Chciaіbyњ, co? Podam ci lokacjк, a jak siк tam o czasie pokaїк, juї siк nie wypl№czк z Cage/Netu setki twoich Rzeџbiarzy.

- Wiкc jak? Chcesz czy nie chcesz?

Petrc rozkіada szeroko rкce i nogi, wczepia siк dіugimi palcami w bladoseledynowe џdџbіa.

- Zakіadam, їe prкdzej czy pуџniej ktoњ zіamie to krypto i posіucha sobie naszej rozmowy - mуwi powoli. - Zakіadam takїe, їe ty sam zdradzisz czas i miejsce, gdy tylko je poznasz.

- No to finito - irytuje siк Aguerre. - Dalej bкdziemy siк tak podchodziж przez prawnikуw. Їegnam.

- Ejїe, moment! No nie uciekaj. Ja ci powiem, jak to zrobiж. Uwaїaj. Podam ci ze stosownym wyprzedzeniem godzinк startu. Dokіadnie o tym czasie zaczniesz Rzeџbiж wzdіuї Wektora Ferza. Starego Wektora. Po czterdziestu godzinach zwalniasz SpaceSculptora i wrуїysz. Arkana Јuїnego, tak?

- Tak.

- Gzy skrкcasz, czy nie. I dok№d. I na ile. Aї siк pokaїe, їe to juї ta gwiazda. I tam, i wtedy siк spotkamy.

- Odbiіo ci.

- Powiadasz? No popatrz, jak to іatwo poznaж. Tylko mnie, durnemu, wydaje siк czemuњ inaczej. Pa.

I zapada siк pod ziemiк. Trawa zarasta miejsce pochіoniкcia.

Aguerre wraca na drogк. Czy on nie usiіuje mnie po prostu wyci№gn№ж z AC, odci№ж od Iluzjonu na czas Rzeџby? Bкdк siк pl№taі dookoіa Wektora Ferza jak gіupi, tymczasem Petrc przeprowadzi kolejn№ kombinacjк. O ktуrej dowiem siк o tк godzinк za pуџno. Blef, blef. A moїe nie? Lepiej spytam kart. (I tu znowu Strуї musi wyciszaж odruchowy gniew Aguerre). Glejomyњlnoњж, szlag...!

Przy wejњciu do parku Instytutu wita Fredericka doktor Czen, glinny.

- Frei. Oczekiwaliњmy pana wizyty. Lady Amiel podaіa mi kody. - Њciska mocno dіoс Aguerre. Nie wyciera swojej o nogawkк spodni, moїe przez pamiкж iluzyjnoњci xenotyka. - Wiem, їe przyjaџniі siк pan z Gabrielem.

- Znaіem go, tak.

Czen prowadzi przez park ku najwiкkszemu z budynkуw.

- To, co robimy tutaj, w instytucie... Wiкkszoњж naszych powaїniejszych projektуw badawczych i tak pan zna, frei, przynajmniej z zaіoїeс, bo w czкњci lub caіoњci prowadzimy je na zamуwienie Zakonu. Ale staж nas, Gabriela byіo staж, na kilka programуw niekomercyjnych, w kaїdym razie nieplanowanych jako komercyjne. I to nimi zajmowaі siк pod koniec najintensywniej. Wiкc jeњli -

- Wiecie o Gіupcu.

- To pan go tak nazwaі, prawda? Tak, wiemy, oczywiњcie.

- Gіupcu, Kozioіku. Jak Gabriel trafiі do tego glejokrystu schizmatykуw?

- Po rуwnaniach szumowych Goldberga, przypuszczam.

- Gaud, a co to takiego?

Czen њmieje siк cicho. Wchodz№ juї do wnкtrza budynku, doktor przytrzymuje przed Aguerre drzwi, zawiasowe, nieautomatyczne.

- Organelle rezonuj№ce gleiophyta rozpisane s№ u Goldberga w tablicach funkcji kwantowych. Przeprowadza siк analizк statystyczn№ korelacji dryfu ich kwadratu moduіu Schrцdingera ze zmianami najbliїszego gleju, analizк orientacji wzglкdem docelowych komуrek glejowych. Уw „dryf” to jest kumulacja takich drobnych, ledwie rejestrowalnych pod Heisenbergiem drgniкж funkcji falowych skіadnikуw organelli. Przez pierwsze lata glejologii kryіo siк to w marginesie bікdu pomiarowego. Goldberg siк zawzi№і i uіoїyі te swoje tablice. Na wyjњciu dostajemy wi№zki rуwnaс okreњlaj№cych rozkіad prawdopodobieсstwa poіoїenia komуrki glejowej aktualnie sprzкїonej z badan№. Metoda nie zyskaіa uznania, bo wygl№daіo to po prostu na rozdymanie chmur probabilistycznych w makrokosmos.

- No to jak Gabriel -

- Nie wiem. Ale wiem, їe іadowaі Bagna rуwnaniami Goldberga na maksa. Wiкc jeњli jakoњ, to tak. No dobra, jesteњmy.

- Kreist... cуї to znowu?

- Ostatni pomysі Gabriela Paige.

Stoj№ nad morzem їywego gleju. Zeszli tu krкtymi schodami i przez coњ w rodzaju њluzy, ktуra zaraz siк za nimi zatrzasnкіa; teraz znajduj№ siк na w№skim, kratownicowym balkonie, on zdaje siк biec dookoіa caіego pomieszczenia. Czego Aguerre nie jest pewien, bo to hala przepotwornych rozmiarуw, przeciwlegіa њciana ginie w mroku, zreszt№ oњwietlenie nie jest najlepsze: їуіtawe lampy na niskim suficie, tyle. Juї wiкcej њwiatіa oddaje sam glej, z basenu bije zimny, fioletowy ogieс. Oto jest jezioro krwi utoczonej z bezdusznych bestii Hadesu; oto jest piekіo niezrodzonych z Adama i Ewy, kolor nieczіowieczeсstwa. Lecz w Szadrze, lecz w wysokich atmosferach gazowych olbrzymуw o podobnych jej warunkach - tam, gdzie glej wystкpuje w swej naturalnej postaci, nigdy nie spotyka siк go w takim zagкszczeniu. Unosi siк w formie wolnego planktonu, komуrka i komуrka i gкsta zawiesina gazowa planety. Nie tak jak tu, gdzie po ciкїkiej zupie glejowej wrкcz przetaczaj№ siк fale, od њciany do niewidocznej њciany... Jak wielkie jest pomieszczenie? Ile ton czystego gleju tutaj zebrano?

- Zlaі wszystkie jego odmiany - mуwi Czen. - Na pocz№tku wystarczaіa mu obserwacja gleju wyjкtego ze њrodowiska, w superstкїeniu. Liczyі, їe moїe wreszcie niektуre komуrki zaczn№ obumieraж. Ale nie. Wtedy wlaі wirusy skrкcone z іaсcuchуw QTRP. Nie planowaі. Szedі w gry przyњpieszonej ewolucji. Waliі ciкїkim promieniowaniem rozbijaj№cym wi№zania. Czekaі spontanicznego pojawienia siк prymitywnych form kutrypicznego glejoїycia. Potem by to akcelerowaі, stymulowaі radiacje... Rozumiesz, frei.

- Kutrypiczny glejotyk.

- Coњ w tym stylu. W њcianach s№ grawimetry. Czekamy ponadstatystycznych wahniкж.

- I co?

- Sіabo, sіabiutko.

- A liczyі siк z tym, їe jak mu siк uda, kamieс na kamieniu moїe nie zostaж z tej wyspy? Albo i planety. Hк? Nie jest to Їіobek, ale gdyby poci№gn№і ten projekt tak konsekwentnie, jak pan mуwi...

- Taaak. Widzi pan te fale? Bікkit nie ma ksiкїycуw. Glej w takim zagкszczeniu oczywiњcie jednak skrкca gradienty grawitacji. Notujemy czкstotliwoњж i amplitudy. Gabriel zorientowaі siк tuї przed њmierci№. Istnieje korelacja miкdzy nimi a przekіamaniami w naszych Bagnach. Mamy tu obszerne Bagna, kilkaset metrуw st№d. To jest pierwsza powaїna poszlaka za powi№zaniem reakcji wewn№trzkomуrkowych gleiophyta z ich wzajemnym poіoїeniem, frei. W szczycie zupeіnie dezorganizuje nam wszelki procesunek na Bagnach. Gabriel szukaі jeszcze sposobуw dla wzmacniania, sztucznego indukowania... Pan zdaje sobie sprawк, co to oznacza.

Chyba Strуї jest w robocie, Aguerre czuje tк krуtkotrwaі№ lekkoњж myњli, ulotne wraїenie oderwania „ja" od „ja". Inaczej wizja naprawdк by nim wstrz№snкіa. Cokolwiek chciaі tu Gabriel wyhodowaж, wyhodowaі bicz na xenotykуw. Czy Petrc wiedziaі i o tym? Czy i to wywrуїyі? Frederick patrzy, jak fala granulastego fioletu nakrywa inn№ falк, tіuste cielsko marszczy sw№ ciekі№ skуrк, kalejdoskopowe rekonfiguracje powierzchniowych wzorуw zaczynaj№ budziж w xenotyku coraz szybsze, coraz dіuїsze іaсcuchy skojarzeс, coraz bardziej ekscentrycznych, coњ go swкdzi z tyіu gіowy...

- Szkoda, їe nie odwiedziі nas pan w Glinie, frei.

- Czemu?

- Ciekawy jestem, czy w takiej bliskoњci... rozumie pan... Czy czujecie cokolwiek?

16. Technologie mordu

Witalij Prokopowicz Јuїny podrzemuje na drewnianym leїaku, otulony kraciastym kocem. Nieregularne porywy wiatru miotaj№ po Jeziorze Bodeсskim biaіymi trуjk№cikami їaglуwek, od strony Reichenau sunie wielki jacht motorowy. Zaczyna mїyж wieczorny deszczyk i na taras sanatorium wychodzi pielкgniarka, by zabraж starca do њrodka - ale Јuїny, ponownie siк ockn№wszy, odgania j№ niecierpliwym machniкciem rкki, poza tym niezdatnej chyba do niczego.

- Taki jest problem z uczciwymi opiekunami - mуwi. - Im wiкcej im pіacisz, tym wiкksze maj№ poczucie winy, їe nie robi№ nic wartego takich pieniкdzy i zatruwaj№ ci kaїd№ chwilк; nie na pokaz, ale desperacko prуbuj№c na nie zapracowaж.

- Pіaж mniej.

- Tamci s№ jeszcze gorsi. Oczekuj№ wdziкcznoњci ode mnie.

- No to weџ sobie na wasali jakichњ wyksztaіconych medycznie biedakуw z Poіudnia.

- Jestem obywatelem Rosji.

- Ach, zapomniaіem.

- Chssss!

- Co, znowu boli? Jak tam skrzydіa?

- Juї chyba w atrofii. Dobrze, їeњ jeno duchem, inaczej pewnie bym mimo wszystko nie wytrzymaі i rozprostowaі je po raz ostatni. Ach, to jednak jest rzecz nie do podrobienia їadnymi iluzjami, jak ja wam zazdroszczк...! Ten ruch nieskrкpowany, Frederick, to poczucie, їe zaciњniкciem piкњci skrкcasz materiк wszechњwiata. Straszliwi anioіowie fioletu. Bredzк, prawda? Zacz№іem siк bawiж haiku, gdzieњ tu mam...

Јuїny mуwi w Iluzjonie - w Glinie nie potrafi, zdeformowana krtaс nie wytwarza modulowalnych dџwiкkуw. Trudno wskazaж czкњж jego ciaіa, ktуra nie byіaby groteskowo zdeformowana. Zaіoїonych ma kilkanaњcie staіych drenуw (wiкkszoњж kryje teraz koc), w ktуre spіywaj№ obfite wybroczyny mazi glejopochodnych. Nie ma wіosуw, a guzowata czaszka jest trwale strepanowana dla swobodnego sterowania ciњnieniem pіynуw podoponowych. Przez wiкksz№ czкњж жwierжwiecza swego kalectwa Јuїny uciekaі siк do wspomagania rozmaitymi egzoszkieletami. Aguerre pamiкta go z czasуw procesуw z CasLabem, Witalij wystкpowaі na rozprawach jako њwiadek, potem juї bardziej w charakterze biegіego. Wygl№daі wуwczas jak zdewastowany Robocop, poruszaі siк niczym џle animowana kukіa. A raz Aguerre widziaі, jak Witalij lata: nie jest xenotykiem i ten jego lot nie miaі nic wspуlnego z Rzeџb№, byі to autentyczny њlizg powietrzny, tyle їe na niewidzialnych pіatach noњnych jego pseudostampowych skrzydeі.

Јuїny nie jest xenotykiem, chociaї dzierїy niezagroїenie tytuі Pierwszego Syzygenta. To on, przed dwudziestu siedmiu laty, w prymitywnym labie orbitalnym nad Szadr№, dokonaі po raz pierwszy peіnej implementacji gleju w organizm Homo sapiens - swуj organizm. Szok xenofilaktyczny prawie go zabiі. Konieczny byі szereg ratunkowych RNAdycji, szukano wzorca po omacku, genotyp Јuїnego to istne muzeum glejologii, pobojowisko teorii naukowych; nie lepiej z fenotypem.

Nie jest xenotykiem, nie jest bezsennym - nie ma Strуїa, moїe spaж, moїe dawaж upust dowolnym emocjom, oddawaж siк organicznym ekstazom i mкkom, wszak stany jego mуzgu nie przekіadaj№ siк na aktywnoњж sprzкїonego gleju i nie groї№ z jego strony їadne szalone Rzeџby, rozpruwaj№ce planety i destabilizuj№ce sіoсca. Niemniej nosi glej w ciele i w duszy, sztywna stampa ugina blisk№ czasoprzestrzeс w istne origami 4D, z najwyraџniejszymi dwoma pіaskimi uskokami, zakotwiczonymi gdzieњ pod іopatkami, a rozpoњcieraj№cymi siк na piкж metrуw kaїdy - w porywach i do dwudziestu.

I zna takїe Јuїny ow№ nieubіagan№ natarczywoњж przeczucia glej-intuicyjnego, straszliwy rozpкd ci№gu dzikich skojarzeс, to skupienie-roztargnienie, niemal gnostyckie; zna dobrze. W istocie on jest jedyn№ osob№ zdoln№ zarazem do glej-wrуїb oraz snu, i kiedy њni, s№ to sny niczym bіysk nuklearny, iluminacje high definition. On pierwszy rozіoїyі karty i rzekі: „To teї jest nauka". Z niego my wszyscy. Takїe Petrc i jego schizmatycy.

- Petrc, Petrc, Petrc, meigaud...

- Wiкc s№dzisz, їe ma racjк?

Јuїny wydaje przeci№gіy њwist, maj№cy zapewne stanowiж oznakк irytacji.

- Pytasz jak przedszkolak. Pokaї mi ideologiк, za ktуr№ nie stoi przynajmniej czкњciowa racja. Kaїda utopia ma gікbokie uzasadnienie w rzeczywistoњci, od ktуrej siк odbija. Teraz, rozїalony, zapytasz, czy cel uњwiкca њrodki - i tak bкdziemy sobie gawкdziж banaіami. Fred, na litoњж bosk№...! Ech. Przejdџmy siк lepiej.

Wstaje, nagle znowu piкkny i mіody; nieruchomy zewіok pozostaje na leїaku. To s№ prawdziwe out of body experiences, uњmiecha siк w duchu Aguerre. Tak odrywa siк pneuma od somy.

Schodz№ z tarasu na stok wzgуrza, zielonymi falami spіywaj№cy ku odlegіemu jezioru. Trawa lњni od deszczu, chіodna wilgoж wieczornego powietrza wypeіnia pіuca. Zmierzch nad Helwecj№.

- Ja wiem, o co ty tak naprawdк pytasz. Chcesz, їebym ciк zapewniі, їe nie popeіniіeњ bікdu. - Јuїny zerka na Aguerre id№cego obok z pochylon№ gіow№. - A moїe wіaњnie, їe bі№d popeіniіeњ i wina jest twoja. Ale oczywiњcie nic takiego rzec ci nie mogк.

- No, juї.

Јuїny њmieje siк, klepie xenotyka po ramieniu.

- Dobra, odpuszczam ci.

- Їadnych rad dzisiaj?

- Rad? A bo to ja kiedy dawaіem ci rady? Opowiadaіem tylko o przeczuciach. A jakie decyzje ty na tej podstawie podejmowaіeњ, to juї inna sprawa.

- Nie mуw, їe nie przewidywaіeњ takїe ich.

- Byж moїe, byж moїe. Teraz na przykіad powiem ci, їe to dopiero pocz№tek.

- Co?

- Ivan, ta jego schizma. Bкd№ kolejne. Skoro pokazaі, їe moїna i їe nie oznacza to koсca њwiata.

- Akurat!

- Bo nie oznacza. To wszystko siк uspokoi, ustali siк nowa rуwnowaga. I bкd№ od was odchodziж kolejni, tak czy inaczej motywowani. Zakon robi obecnie za konserwatywnego molocha dusz№cego marzenia mіodych, idealnie nadaje siк do kontestacji.

- Dziкkujк piкknie.

- Ale pocieszк ciк: oni dіugo jeszcze pozostan№ marginesem, to Ordo stanowi prawdziw№ reprezentacjк xenotykуw.

- Jak wielu odejdzie?

- Nie wiem. Jedna trzecia.

- Gaud.

- Dobra, gadaj, po coњ naprawdк przyszedі.

Aguerre siada pod sosn№, prostuje nogi, opiera gіowк o pieс. Opowiada o ostatnim projekcie Gabriela Paige, odtwarza sіowa doktora Czena. Јuїny kr№їy w pobliїu, przystaj№c, unosz№c twarz ku deszczowi.

- Rozumiem - mуwi wreszcie. - Sposуb na xenotyka morderstwo doskonaіe. Pobudzamy bliski basen їywego gleju i wybranemu xenotykowi wypіaszcza siк EEG.

- Tak.

- Boisz siк, їe ciebie pierwszego wezm№ na cel, gdy tylko poznaj№ technologiк. A moїe juї znaj№. Nigdy nie daruj№ ci tego Horpache'a.

- Przecieї to hipokryzja czystej wody! Sami prуbowali mnie zaіatwiж. Gabriela zarїnкli bez zastanowienia.

- Szukasz dla siebie usprawiedliwieс? Fred, ty jesteњ Primus Interpares Ordo Homo Xenogenesis, dla ciebie nie ma usprawiedliwieс; im wolno, ale tobie nie. To nie jest hipokryzja, a jeњli juї, to szczegуlny, szlachetny jej rodzaj -

- Sіucham i uszom nie wierzк.

- Nie mуw, їe nie zdawaіeњ sobie sprawy. W strukturach hierarchicznych podobne projekcje ideaіуw s№ nie do unikniкcia. W koсcu tak wіaњnie zaplanowano OHX. Jesteњ krуlem, pomazaсcem boїym, jakkolwiek absurdalnie by ci to brzmiaіo. S№dzisz, їe co czuj№, gdy caіuj№ twуj pierњcieс?

- Przygnкbiasz mnie, Witalij.

- Taki mуj urok.

Aguerre dџwiga siк spod drzewa, otrzepuje spodnie. Przestaіo padaж, za to cienie rozlaіy siк szeroko po zielonych polach. Brodz№ w kaіuїach mroku.

- Wiкc pytasz, czy њniіem o twojej њmierci.

- Њniіeњ? - pyta szybko Aguerre.

- O swojej takїe.

- Jeszcze nie wyganiaj№ ciк z Ziemi, widaж nie jest tak џle.

- Ja nadal uwaїam, їe niepotrzebnie siк boj№. Nie jestem xenotykiem, nie Wyrzeџbiк їadnej Њmierci.

- Taa, znam twoje teorie: Њmierж jako spotкgowana stampa.

- Ale to jest prawda! Porуwnaj dotychczasowe Њmierci i stampy zmarіych xenotykуw, residua po nich. Widziaіem juї mapк Њmierci Cuomo. A Marcel Tataux? On za їycia chodziі w zorzach elektromagnetycznych!

- Wci№ї mamy zbyt maіo danych.

- Nie bуj siк, nie bуj, bкdziecie umieraж.

Aguerre aї przystaje.

- Czy to jest Sen Јuїnego?

Јuїny wzrusza ramionami.

- Za wiele sobie wyobraїacie. Nie wszystkie domysіy musz№ byж sіuszne. Nie popadaj w drug№ skrajnoњж: wrуїba glejowa nie gwarantuje poprawnoњci wnioskуw. Niezaleїnie od tego, co siк roi Petrcowi.

- Jesteњ tego pewien?

- Sіuchaj, to jest ich rewolucja, musz№ ekstremalizowaж, inaczej nie przekonaliby samych siebie. Ale z czasem to im przejdzie, ustatkuj№ siк.

- Nie s№dzк. Chodџ.

- Mhm?

Miкdzy sosnami po lewej uchylaj№ siк wysokie drzwi, futrynк czкњciowo przesіaniaj№ mokre gaікzie. Ze szczeliny bucha їуіte њwiatіo. Aguerre ci№gnie Јuїnego za ramiк, drug№ rкk№ uchyla drzwi szerzej.

Wchodz№ do bocznego gabinetu w Aguerre Tower. Za oknem nocne AC, zewsz№d muzyka i gwar rozmуw. Pokуj na razie jest pusty.

Frederick prowadzi Јuїnego do k№ta odlegіego od drzwi. Witalij-minus-trzydzieњci-lat opiera siк o regaі, zakіada rкce na piersi. Mrugaj№c, obserwuje xenotyka.

- Ten glejokrystny komp frei Deuce... skoro іamie krypto infinityczne... - Aguerre zapala cygaro, zaci№ga siк. Spogl№da na kolorowe miasto. - Ivan zdawaі siк sugerowaж, їe sami posiadaj№ dostкp do technologii Kameleonуw i їe staж ich na wіasnych. Ale potem zacz№іem siк zastanawiaж. Szarski przysіaі mi wreszcie tк listк zagroїeс wywoіanych odkryciem komputera FTL i zdaіem sobie sprawк, їe oni nie musieli hodowaж swoich Kameleonуw. Wystarczyіo im wejњж na wszczepkк najbliїszego zlokalizowanego - amerykaсskiego, chiсskiego, niemieckiego, francuskiego, bez znaczenia - pomonitorowaж chwilк, zіamaж kody kontroli i odt№d samodzielnie edytowaж asasyna. S№dzisz, їe wіaњciciel zgіosiіby kradzieї takiego agenta? He, ja mam nawet podejrzenia, czyj to byі Kameleon.

- Francji.

- Francji.

Otwieraj№ siк drzwi, do gabinetu wchodzi lord Amiel. Prowadzi z kimњ oїywion№ dyskusjк w Iluzjonie/Personal. Nie porusza ustami, ale zdradza go urywana gestykulacja, szcz№tkowa mimika wycelowana w pust№ przestrzeс - niewygaszone do koсca i nie do koсca przejкte przez wszczepkк bodџce nerwowe. Wyraџnie siк irytuje. Wreszcie siada z westchnieniem w skуrzanym fotelu pod regaіem, tyіem do drzwi, zawin№wszy obfit№ szatк. Macha rкk№ w geњcie rezygnacji. Odchyliwszy gіowк na oparcie fotela, przymyka oczy. I kiedy zaczyna w tej pozie kl№ж, w basicu i po hiszpaсsku, brzmi to omal jak modlitwa.

Na to zjawia siк w drzwiach Kameleon. Nie zwalniaj№c kroku, podchodzi Gabriela zza jego plecуw i przesuwa mu szybko paznokciem po odkrytym karku. Paige sztywnieje, sparaliїowany. Teraz Kameleon wraca do drzwi, zamyka je delikatnie. I w tym momencie koсczy siк jego zdecydowanie. Asasyn zaczyna obchodziж fotel z lordem Amiel po mniejszych i wiкkszych pуіokrкgach, przystaj№c, przykucaj№c, wrкcz klкkaj№c przed Gabrielem, zagl№daj№c mu w zamroїon№ twarz. W pewnej chwili, w apogabrielum, opiera siк іokciami o parapet okna, wychylaj№c siк wstecz, w chіodn№ noc, dіugi, czarny warkocz powiewa nad przepaњci№, gdy Kameleon studiuje ksztaіty gwiazdozbiorуw.

To go widaж na nowo dopinguje, bo podrywa siк, podchodzi szybko do biurka, wysuwa szufladк, wyjmuje nуї do papieru. Sprawdza ostroњж klingi kciukiem. Ss№c palec, kr№їy teraz po pokoju, lewa dіoс w zapomnieniu kreњli іagodne krzywe. Ba, morderca zapomina siк do tego stopnia, їe upuszcza nуї i dіug№ minutк maca za nim w gікbokim dywanie, zapatrzony na lorda Amiel. Znalazіszy, podchodzi do fotela, przesuwa ramiк Gabriela, obraca mu gіowк, drapuje szatк na kolanach, praw№ stopк w zamszowym pantoflu skrкca na zewn№trz, jeszcze odgarnia wіosy, po czym, wyd№wszy wargi, podrzyna lordowi Amiel gardіo. Tryska krew, Gabriel zaczyna rzкziж, krtaс zalewana posok№ wydaje њwiszcz№ce dџwiкki, szybkie drgawki wstrz№saj№ torsem siedz№cego. Asasyn odstкpuje, przygl№da siк swemu dzieіu z przechylon№ ku barkowi gіow№. Nуї schowaі do kieszeni marynarki. Prostuje siк, zakіada rкce za plecami. Przez chwilк patrzy w milczeniu. Lord Amiel kona dyskretnie. Kameleon przykіada palec do podbrуdka, zerka na drzwi, odwraca siк i wyskakuje przez okno.

Wchodzi quinceyowiec, powiadomiony przez autotestament Paige'a.

- No i? - pyta cicho Aguerre. - Co myњlisz?

- Jak ciк znam, masz juї caі№ teoriк - mruczy Јuїny. - Wal.

Aguerre strzepuje popiуі z cygara; opuszcza przy tym wzrok, jakby zdjкty nagіym atakiem nieњmiaіoњci.

- Widzisz, ja wiem, їe tarot, te wszystkie sztuczki, to tylko rekwizytorium, w gruncie rzeczy przypadkowe. Rezonans moїe wzbudziж cokolwiek. Ostatnio zdarzyіo mi siк nawet... W kaїdym razie doskonale wyobraїam sobie, co zrobiіby Petrc. Dlaczegуї ograniczaж siк do jednej ogniskowej, jednej symboliki? Glejomyњlnoњж jest naturalnym stanem umysіu xenotyka! Czyї nie to gіosi? Pomyњl, ty to powinieneњ wiedzieж, pytam ciк, Witalij: czy doprawdy niemoїliwym jest napisanie takiej aplikacji na Strуїa, ktуra -

- Tak. To jest moїliwe.

Aguerre ogl№da siк szybko na Јuїnego.

- Napisaіem j№ kilkanaњcie lat temu - mуwi Јuїny. - Sіabsz№, bo na wszczepkк, nie na Strуїa. Zapewniam ciк, na dіuїsz№ metк bardzo to mкcz№ce.

- Trudno siк skupiж.

- Tak..

- Kaїdy widok, kaїdy dџwiкk - tysi№c skojarzeс.

- Tak.

- I zawsze szeњж ruchуw do przodu.

- To prawdopodobne. Nie wytrzymaіem aї tak dіugo.

- Jak siк wtedy zachowujesz? Jak reagujesz? Kiedy caіy њwiat otwartym tarotem.

Јuїny odruchowo spogl№da na Gabriela.

- Masz racjк, ten Kameleon... to zdecydowanie nie byі przykіad skryptu efektywnego mordu. Podejrzewasz, kto zarz№dzaі panem Dilalle? Ktуry ze schizmatykуw?

Aguerre odpowiada nie wprost, seri№ prкdkich pytaс.

- Widziaіeњ siк ostatnio z Petrcem? Widziaіeњ, jak on siк porusza? Jak prowadzi rozmowк?

- Mуwi, їe wtedy Rzeџbiі. Їe zrobili to poza jego plecami.

- Taa, teї mi to sprzedaі. Niby Rzeџbiі prywatnie i dlatego nie ma tego w rejestrach zleceс. Wierzysz mu?

Јuїny krкci gіow№.

- To nie jest typ kіamcy.

- Fakt. Dot№d teї bym go nie pos№dzaі... Ale w takim stanie permanentnej glejintuicji, jaki tu wіaњnie widzieliњmy, kiedy bіysk odlegіej gwiazdy odmienia ci їycie... Czy to w ogуle jest jeszcze czіowiek, xenotyk? Czy raczej chodz№ca wrуїba? Pod twardym Strуїem, na koњciach glejowych.

Јuїny nie odpowiada i tak oto pytanie Fredericka okazuje siк retorycznym.

Quinceyowiec klкka przed zwіokami lorda Amiel.

17. Przeciwko nieskoсczonoњci

Cуї poradzi czіowiek naprzeciw nieskoсczonoњci? Co poradzi xenotyk? Wrуїba niepewna prowadzi frei Fredericka Aguerre krкtym szlakiem przez galaktykк.

Ogrуd Aguerre zostaі tymczasem odbudowany do swej peіnej postaci, uzupeіniono zapasy biomas i zarodkуw QTRP i DNA.

Aguerre Rzeџbi wzdіuї Wektora, jednak znacznie wolniej, niї oczekiwaі Petrc, bo wkіadaj№c w SpaceSculptora zaledwie jedn№ czwart№ swej mocy oktomorficznej. To pozwala mu na wchodzenie w Iluzjon i utrzymywanie kontaktu ze њwiatem. Chociaї nawet na 25 procentach maxoct. nie jest to іatwe, snuje siк Frederick po swych apartamentach w Wieїy i Zamku niczym duch ducha, smкtny zombie; czкsto w њrodku rozmowy z jakimњ oficjaіem lub odprawy pracownikуw OHX znajduj№c siк tak zmкczonym i obojкtnym wzglкdem poruszanych tematуw, їe bez pomocy aplikacji mnemonicznych zupeіnie niezdolnym do odtworzenia prezentowanych mu argumentуw.

Mуwi na przykіad Alfons Kier, gіуwny analityk gieіdowy Zakonu: - ... z papierуw wartoњciowych na nieruchomoњci, ziemiк, rzadkie pierwiastki. Jeњli koniecznie w akcje, to tylko monopolistycznych firm w branїach pierwszej potrzeby lub w funduszach aktywnej dyslokacji. To siк zacznie nawet wczeњniej, jeszcze przed upowszechnieniem technologii, zanim rusz№ na kompach FTL pierwsze AI maklerskie, bo bardzo szybko inni inwestorzy dojd№ do tych samych wnioskуw, co ja, i przedsiкwezm№ te same kroki. Ich matematycy wygіaszaj№ przecieї identyczne ostrzeїenia: rynek pod wіadz№ programуw procesowanych z nieskoсczon№ szybkoњci№ wymknie siк wszelkim analizom, zero sensu, їadnych zwi№zkуw przyczynowo-skutkowych - w kaїdym razie nic widocznego dla nas czy programуw na kompach podFTL. Daleko posuniкte restrykcje w operacjach gieіdowych s№ nie do unikniкcia. Prawdopodobnie wszystkie gieіdy, takїe towarowe, walutowe i human resources, zejd№ z notowaс ci№gіych. Na dodatek SR juї teraz zapowiada ostry szturm w oparciu o te ich glejwrуїby. Samo to rozchwiaіoby њwiatow№ gospodarkк. A OHX nie jest gікboko ukorzeniony, szliњmy w inwestycje mocne, ale o krуtkim horyzoncie, Petrc od lat miaі tu wpіyw na nasz№ strategiк, pamiкta pan, frei, te dіugie dyskusje po wyborach - pan wygraі, ale on jednak zyskaі spore poparcie, byж moїe za kilkanaњcie lat Ordo realizowaіby w istocie dzisiejszy program Societas Rosa... - Co, co ty mуwisz? - Aguerre prуbuje skupiж siк na sіowach analityka. Czy on imputowaі mi naњladownictwo Ivana?

Po czterdziestu godzinach nie jest oczywiњcie ani w poіowie tego odcinka Wektora Ferza, jakiego przebycia spodziewaіby siк Petrc.

Aguerre kalkuluje jednak nastкpuj№co: wrуїba to nie sztywny algorytm, raczej przepis iteracyjnych przybliїeс; skoro w ogуle istnieje owo miejsce spotkania z Ivanem, to droga dotarcia do niego, liczba wrуїb, metody, czas - nie maj№ znaczenia. Oczywiњcie kryje siк pod tym zaіoїenie przyjкte na wiarк: їe mianowicie Frederick podњwiadomie juї zna koordynaty rendez-vous, a w kaїdym razie zna wystarczaj№ce dla wnioskowania o nich przesіanki.

Wszelako jeњli zaіoїenie jest bікdne... Rzut koњci przeciwko nieskoсczonoњci, ot.

Јuїny przysyіa mu 100 KB swoich wierszy, Aguerre broni siк przed nimi jak przed zaraz№ memetyczn№, kilka chwil lektury str№ca go ponownie w stany pуіletargiczne. Bardzo fatalistyczny jest њwiat starego Witalija - ale jakїe mуgіby byж inny? Czy podobnie patrzy na rzeczy Ivan? Nie powinienem byі tak czкsto uciekaж siк do tarota, w koсcu zdegenerujк siк do takiego samego niewolnika podњwiadomoњci. Tymczasem - trzeba wrуїyж. Wektor - i gwiazdy dookolne. Olbrzym, olbrzym, ukіad potrуjny, poczwуrny, br№zowy karzeі...

Mija siк z Carl№ gdzieњ w poіowie tej mozolnej wкdrуwki przez l№d zapomnienia, zmierzaj№ w przeciwne strony. Carla, њwieїo pod Strуїem, odkrywa w њwiecie nieznane symetrie, radoњci pasywne, stany zimnego spokoju, programowalnej pewnoњci dziaіania. Bікkit lazurowy, bіyszcz№cy lakier, po przesuniкciu wilgotnym palcem wydaj№cy niski wizg - tak pomalowaі Strуї jej њwiat. Z czasem, po latach, bкdzie ona sіyszeж ten dџwiкk nieprzerwanie, w kaїdym haіasie, w kaїdej ciszy, uwerturк szaleсstwa. Ale tego jej teraz Aguerre nie mуwi, teraz usiіuje siк cieszyж, їe wydobyіa siк ze swojej Spirali, їe znowu potrafi myњleж o jutrze i prymitywnych przyjemnoњciach teraџniejszoњci. Zreszt№ szaleсstwo nigdy przecieї nie nadchodzi, Strуї nie dopuszcza.

Zmierzaj№ w przeciwnych kierunkach, bo Frederick po siedemdziesiкciu godzinach tej Rzeџby na жwierж gwizdka, ponurych proroctw o losie Zakonu, przygnкbiaj№cych raportуw ekspertуw i po dwudziestu kilobajtach wierszy Јuїnego - wyraџnie juї czuje, jak opuszcza go wszelka wola, wycieka wraz z lepkim fioletem przez rozszerzone pory, i przechodzi Aguerre w tryb refleksyjny, kontemplacyjny, niemal tкskni№c za prawdziwym letargiem stuprocentowej Rzeџby, zupeіnym odciкciem od rzeczywistoњci... Wszyscy mamy swoje Spirale, autostrady nieuchronnych transformacji, i nie stoj№ przy zjazdach na nie їadne znaki ostrzegawcze.

- Ja przecieї jestem bogata - mуwi Carla podczas kolacji w gіуwnej sali jadalnej hacjendy, o zgodnym zmierzchu sіoсc Bікkitu. - Ja mimo wszystko mam prawie dwa giga po Gabrielu, w udziaіach i kapitale obrotowym - powtarza i Frederick nie jest juї pewien, do kogo ona siк zwraca, do niego? Chociaї po odejњciu sіuї№cych nie ma w wielkim, przestronnym pokoju nikogo poza ich dwojgiem. (A i to zaleїy, po jakich ontologiach licz№c). Ale moїe mуwi do samej siebie.

Aguerre zdobywa siк na wysiіek i odpowiada jej.

- Z tych udziaіуw to ty lepiej zejdџ. Nie doszіy ciк jeszcze plotki? Wszyscy przepowiadaj№ krach na gieіdach; a skoro tak, nast№pi on niechybnie.

- O? Masz jakieњ konkretne dane? Moїna by tak zagraж na krуtk№ sprzedaї...

Mieli rozmawiaж o Sardynii, miaі jej przypomnieж ich pierwsze noce - a opowiada o sekretach ekonomii, powtarza analizy Kiera. Pіomienie њwiec rozstawionych na mahoniowym stole drї№, z lekka przestraszone rychі№ ciemnoњci№. Stуі jest dіugi, siedz№ przy przeciwlegіych koсcach. Frederickowi, ktуry nie zdejmuje dіoni z Wielkich Arkanуw, kojarzy siк teraz wszystko ze wszystkim, i nagle widzi siebie w њrodku Obywatela Kane'a, bij№ dzwony, ktoњ wyszeptuje faіszywe wspomnienia dzieciсstwa, na іoїu њmierci, w powiewie biaіych firan... Wyciemnienie, cut.

Potem juї nic nie mуwi. Rozminкli siк z Carl№, jest po drugiej stronie. Czy taki byі zamysі Petrca? - sprowokowaж Aguerre do ci№gіej Rzeџby na tyle dіugiej, by po prostu przestaіo mu na czymkolwiek zaleїeж? Musi to przerwaж! Ale - czy istotnie „musi"...? Dlaczego niby? No po co? Tak jest... dobrze.

Carla wyci№ga go do ogrodu. Patrz, jaki piкkny zachуd sіoсc. Spуjrz na tamte kutrypiczne drzewa w rosie wieczornej. Popatrz na chmury nad oceanem. Widzisz tк nieskoсczonoњж? Jiis, mogіabym tak siedzieж i patrzeж godzinami. Њciska go za ramiк. Aguerre siк wyswobadza, przeprasza; ma inne, wysokopriorytetowe poі№czenie. Gritz, gritz.

Inne poі№czenie nie jest kіamstwem, zadzwoniіa frei Ori.

Przyjmuje j№ w tylnym piкciobocznym kubiku, przy zielonej herbacie. Њwiatіo z kosmosu za Ogrodem, bardziej symulowanego niї prawdziwego, nie wystarcza nawet dla obudzenia cieni; kutrypiczna pseudopleњс, przerastaj№ca szkielety њcian, emituje biaіy blask. Yesada jednak i tak opuszcza wzrok.

- Bardzo siк na mnie pogniewasz, frei.

Aguerre nawet nie jest zdziwiony.

- Przechodzisz do SR.

Yesada podrywa gіowк.

- Nai, nai, sk№d!

Aguerre wzrusza ramionami. Nie patrz№c na xenotyczkк, dolewa sobie herbaty, unosi filiїankк do ust. SpaceSculptor dudni mu w skroniach dіugim tкtnem, taktowanym na trzy.

- Nie przejdк do nich - ci№gnie powoli Yesada - ale, obawiam siк, nie bкdк juї dіuїej czіonkiem Ordo. Jutro skoсczy mi siк krystalizowaж wiкkszy Ogrуd, ze stosownymi zapasami. Odlecк.

- Dok№d?

- Donik№d. Wrzeџbiк siк w dolinк 4D, ustawiк skrypt, bкdк sprawdzaж co dwadzieњcia lat. Mam nadziejк, їe nie zmieni№ kodуw Iluzjonu/Open.

- Poczekasz sobie w Rzeџbie dylatacji czasu... - Aguerre prostuje siк z westchnieniem na wysokim krzeњle. - Na co?

- Na technologie odwracaj№ce syzygie.

- Ach!

- Przepraszam, Frederick.

Teraz juї moїe mуwiж mu po imieniu, skoro najprawdopodobniej nigdy wiкcej siк nie zobacz№. Aguerre nie ma wielkich zіudzeс, jeњli chodzi o moїliwoњж bezpiecznej degleizacji organizmуw o tak rozwiniкtym systemie nerwowym. Swego czasu sam przechodziі podobn№ fazк zw№tpienia, konsultowaі siк wуwczas ze wszystkimi najsіynniejszymi specjalistami, godzinami przesiadywaі u Јuїnego. Nikt nie dawaі mu nadziei. Operacja wymagaіaby de facto sporz№dzenia peіnego zapisu umysіu xenotyka i zbudowania mu od nowa mуzgu wolnego od gleju - rzecz niewykonalna z powodуw zupeіnie fundamentalnych. Kognitywistyka ma swoje twierdzenie o nieoznaczonoњci, prawo dowodz№ce niemoїnoњci redukcji struktury umysіowej do danych numerycznych.

- Bardzo szybko siк zniechкciіaњ. Nie nazbyt radykalne te decyzje?

- Trzeba siк przemуc.

- Przemуc?

- Pуki jeszcze... Rozumiesz, frei.

- Chyba nie bardzo.

- Bojк siк, їe potem juї nie bкdк chciaіa, їe potem juї nie bкdzie mi zaleїeж. - Znowu opuszcza wzrok. - Widzк, jak siк zmieniacie.

- Uroczo obraїasz.

- Przepraszam.

Aguerre wіaњciwie nie jest ciekawy, ale coњ go prowokuje i pyta:

- To przez Horpache'a, prawda?

- Nie wiem. Moїe. - Bardzo jest zmieszana, chciaіaby juї zakoсczyж tк rozmowк, swobodna poza i brak emocji w gіosie Aguerre dodatkowo j№ konfunduj№. - Ja nigdy przedtem nie wyrz№dziіam nikomu takiej krzywdy. Ja w ogуle...

- Byіaњ niewinna, aї przyszedі zіy krуl i zwiуdі ciк szczer№ proњb№ do grzechu.

- Pуjdк juї.

- Tak.

Podolbrzym, mgіawica, Pi№tka Mieczy, Wisielec - i wci№ї Rydwan.

Jest џle, bкdzie gorzej. Gieіdy zaczynaj№ wariowaж, wskaџniki gospodarki њwiatowej doіuj№ - i powszechnie і№czy siк te fakty ze schizm№ w OHX. Aguerre wydaі oficjalne zarz№dzenie, aї do odwoіania zakazuj№ce xenotykom pojawiania siк w Glinie na Ziemi i w Trzech Koloniach.

Spotyka siк w parku waszyngtoсskim z reprezentantami lobby ekspansjonistycznego, pod fragmentarycznym krypto, w sferze prywatnoњci. Dobrze widzi te spojrzenia przechodniуw spoza sfery, reakcje na barwк jego koszuli, emblemat OHX, fioletowe їyіy na twarzy. Gdzie przedtem spostrzegaі ciekawoњж, fascynacjк, odrazк, teraz coraz czкњciej odczytuje jad bezsilnej zіoњci, dzieciкce rozїalenie. Odwraca wуwczas spojrzenie. Јuїny jak zwykle otworzyі drzwi niechcianym skojarzeniom. Bo to prawda - byliњmy, byliњmy dla nich anioіami.

Lobbyњci ciskaj№ gromy na gіowк Petrca.

- Przesіaliњmy agencjom kopie tych materiaіуw, ktуre wydobyі pan od zdrajcуw, frei. Jeњli oni tak swobodnie hasaj№ po galaktyce, radioteleskop tu, grawimetr tam, tк planetк przerobimy na komputer, tamt№ przenicujemy... Co bкdzie, gdy przestan№ stosowaж siк do rezolucji Ligi Suwerenуw? W Zakonie trzymaі ich pan w garњci - ale teraz? W jaki sposуb przywoіaж do porz№dku xenotyka? Co mamy im przeciwstawiж? Oczywiњcie media panikuj№ do przesady, ale niby co broni jednemu i drugiemu schizmatykowi zaszantaїowaж nas kollapsem Ziemi? I co wtedy? Nie mamy їadnej armii kosmicznej, їadnych Wunderwaffen przeciwxenotyckich. Kto nas obroni? Tylko wy, Ordo Homo Xenogenesis; tylko ty, frei. Jesteњ przecieї wierny, nie zdradzisz.

Kto wie, co Aguerre odrzekіby, gdyby byі w peіni przytomny? Bo czy nie tak wіaњnie przemawiali gubernatorzy brytyjscy do radїуw kupowanych coraz to nowymi godnoњciami? I czy nie tak czuli siк ci sprzedajni wodzowie autochtonуw - jak zdrajcy wіasnego rodzaju? Kiedy nadchodziі czas powstania - po ktуrej stronie barykady stawali? Czy nie o to w gruncie rzeczy tu chodzi? Їebym daі gwarancjк, iї nie zawaham siк i podniosк rкkк na swych braci i siostry w gleju, bez litoњci zgniotк buntownikуw - a gdy mowa o rzeџbie czasoprzestrzeni, nie istniej№ pуіњrodki, jakieњ Rzeџby selektywne, mord bкdzie pewny, jak z Cuomo - czy nie o to pytaj№? Wojny xenotyckie, kreist! Nie takiej gwarancji chc№...?

No wiкc nie daje im jej - ale teї bynajmniej nie dla wysokich racji moralnych, lecz znowu dlatego, їe nie bardzo chce mu siк wdawaж w dіuїsze dyskusje, sprzeczaж o pryncypia. Powinien pluж na lobbystуw gor№c№ їуіci№ - obserwuje fale na sztucznym stawie. Wojna, nie wojna - co go to wszystko obchodzi? Byle wreszcie dolecieж na spotkanie z Ivanem, zakoсczyж tк absurdaln№ wіуczкgк. Ile wrуїb jeszcze...?

Post factum okazuje siк, їe istotnie znaі koordynaty od pocz№tku.

18. Zbroja

Jest to najbliїszy Wektorowi Ferza punkt spoњrуd Odrzeџbieс kosmosуw postglejotyckich obliczonych przez glejokrystny komp frei Deuce. Znajduje siк blisko tydzieс њwietlny od czerwonego olbrzyma, niemal prostopadle do ekliptyki, na przedіuїeniu osi obrotu gwiazdy. Ledwo Frederick zatrzymuje SpaceSculptora na jej orbicie, Ogrуd rejestruje wezwanie radiowe na dwudziestu jeden centymetrach. Widaж Petrc znajduje siк tutaj co najmniej od tygodnia; w kaїdym razie od tygodnia spodziewaі siк Primusa.

Aguerre Rzeџbi ku punktowi, na wszelki wypadek pakuj№c 40 procent mocy w Cage/Armour. Daі znaж na Zamek, ale oczywiњcie zdaje sobie sprawк, їe, gdyby przyszіo do najgorszego, na wszelk№ reakcjк w Glinie bкdzie za pуџno. On jest sam - ale kogo ma z sob№ Ivan? Taak, gіupio czyni Aguerre. Niemniej - istnieje taki rodzaj gіupoty, ktуry przystoi monarchom.

Punkt tak naprawdк nie jest punktem. W bazie Horpache'a zawarto obszerne komentarze do algorytmуw Projektu REVUM, і№cznie z krytykami zaіoїonych warunkуw brzegowych. W surowych danych REVUM daі bowiem na wyjњciu nie ciasne wspуіrzкdne z ewentualnymi marginesami bікdu na parк kilometrуw - lecz wіaњnie chmury prawdopodobieсstwa rozci№gaj№ce siк na kiloparseki. Revumowcy przyjкli wszakїe, iї nie bкd№ sobie zaprz№taж gіowy niemoїliwym (nareszcie uznali coњ za niemoїliwe takїe dla siebie!) i naіoїyli na wyniki dodatkowe filtry, „odcinaj№ce" lokacje indeksowane poniїej pewnego progu prawdopodobieсstwa. Pozostaіo 3479 obszarуw „wystaj№cych" ponad arbitralnie wybran№ poziomicк 4D. Co oczywiњcie oznacza takїe, iї istnieje sumarycznie bardzo wysoka szansa, їe rzeczone drzwi do Odrzeџbionych kosmosуw znajduj№ siк poza przestrzeniami sprawdzanymi przez Revumowcуw. W rzeczy samej Klinger policzyі tк szansк i proporcja prezentuje siк jak jeden do siedmiu na niekorzyњж poszukuj№cych. Wszelako przy tak wielkiej wygranej - Aguerre czyta miкdzy wierszami opracowaс Horpache'a - nie moїna sobie pozwoliж na zaniechanie.

Konstrukt, ktуry Frederick zastaje po przybyciu na miejsce, jasno dowodzi, iї SR nie zamierza odpuњciж i pуjњж w przedsiкwziкciu na іatwiznк. Jest to coњ na ksztaіt niepeіnej sferycznej klatki, obracaj№cej siк wzdіuї osi rуwnolegіej do osi czerwonego olbrzyma, z czкstotliwoњci№ pуіtorej obrotu na godzinк. Najwaїniejsze s№ jednak rozmiary: њrednica konstruktu przekracza siedemdziesi№t kilometrуw. Klatka zamyka w sobie caіy obszar wyciкty tu z obliczeс Projektu przez kryteria Horpache'a.

Kiedy Aguerre zbliїa do niej swуj Ogrуd i zrуwnuje siк z ni№ prкdkoњci№, goіym okiem staje siк dlaс widoczna struktura szkieletu sfery. Do zіudzenia przypomina ona strukturк „stwardniaіych" radioteleskopуw dyspersyjnych: ultracienka firana z semiorganicznego їywokrystu, z licznymi nieregularnymi zgrubieniami, fraktalowymi naroњlami - wszystko to w skali hektarуw. Gwiazdy widaж przez wielkie dziury w firanach, przeњwituje przez nie owo nieskoсczenie bogate tіo kosmosu. Wyhodowane instrumentarium Ogrodu pokazuje Frederickowi na pіytkim Iluzjonie, їe w istocie takїe te dziury s№ zaroњniкte dwu-, trzymolekuіowymi warstwami їywokrystnych nerwowodуw.

Po zewnкtrznej stronie naroњli gіadk№ powierzchniк sfery wybrzuszaj№ jakieњ dodatkowe instalacje. Sygnaі z kodami Petrca pіynie z tej najobfitszej, zapewne jest to Ogrуd klatki - i tam zmierza Aguerre.

Petrc otwiera szerokie і№cze radiowe do rуwnolegіej transmisji jednorazowych szyfrуw dla bezpiecznej komunikacji przez Iluzjon. Aguerre akceptuje i wita Ivana w przednim gуrnym czwуrњciennym kubiku. Primus Societas Rosa jest caіy w bieli - luџna, niedopiкta koszula, spodnie o szerokich nogawkach, biaіe mokasyny - tylko jaskrawoczerwony haft rуїy na sercu kala jednolit№ barwк odzienia. Zmarszczki ukіadaj№ siк wokуі fioletowych oczu, gdy uњmiecha siк szeroko do Fredericka.

- Zapraszam - mуwi, obejmuj№c szybkim gestem ciemn№ konstrukcjк, do ktуrej powoli zbliїa siк Ogrуd Aguerre. - Czekaіem na ciebie.

Frederick obserwuje schizmatyka w milczeniu, wypatruj№c nowych manifestacji chorobliwego rozkojarzenia Petrca, dowodуw na poddanie siк przezeс glejintuicji. Ale to przecieї tylko Iluzjon, Ivan moїe siк edytowaж przez filtry behawioru, obraz poza Glin№ niczego nie dowodzi. Z drugiej strony - na Bікkicie Ivan teї byі tylko iluzyjny.

Zewnкtrzny їywokryst Ogrodu Aguerre dotyka їywokrystu Ogrodu Sfery. Wczeњniej Frederick przeformatowaі swojego Cage/Armoura, їeby nie odksztaіciж konstrukcji gwaіtownymi zapadliskami grawitacyjnymi. Ogrody siк zrastaj№, ortowirtualny Petrc prowadzi Fredericka ciemnym tunelem. Aguerre musiaі wyі№czyж makro sztucznego pionu - pіynie na smyczy pіytkiego wкzіa grawitacyjnego, spadaj№c, spadaj№c, spadaj№c wprost na ducha schizmatyka.

I teraz przeїywa Aguerre prawdziwy sztorm zіych przeczuж, atakuj№ go fatalistyczne skojarzenia w kaїdej moїliwej formie, pocz№wszy od wspomnieс bajek dziecinnych. Oto samotny bohater w swej naiwnoњci przybywa bezbronny do wieїy czarnoksiкїnika. Krуl zawierzyі wiaroіomcy! Zaraz rozlegnie siк њmiech smoka, chichot wiedџmy. Oto zstкpuje w ciemnoњci lochu nekromanty. Wyjdzie jako zombie. Et cetera.

A Petrc faktycznie mуgіby coњ takiego uczyniж - jeњli uprzednio na tym swoim kompie FTL zіamaі krypto wszczepki Fredericka, rzecz nie sprawi mu nawet wiкkszych trudnoњci. Jedna z owych narad, jakie Aguerre odbywaі w Iluzjonie podczas lotu, dotyczyіa wіaњnie tej kwestii.

Radziі, pуіprzytomny, z hesjшgiem, Szarskim i Phaviњtavrdat№ Њudra, doktorem nanoinїynierii militarnej, podobnie jak pozostaіa dwуjka - bezpaсstwowcem na przysiкdze wasalnej OHX.

- Istniej№ tu trzy sposoby inwazji - wyjaњniaі hesjшg. - Po pierwsze: ten, na ktуry podatni s№ wszyscy ze wszczepk№, a zwіaszcza ze Strуїem - przez і№cza zeroczasowe, czyli, skrуtowo mуwi№c, Iluzjon. Po drugie: przez wejњcie radiowe. Po trzecie: przez intruzjк fizyczn№. Dwie ostatnie dotycz№ tylko sytuacji zbliїenia w Glinie, ale pan przewiduje takowe, frei.

- Co do inwazji przez Iluzjon. To jest wіaњnie to „opкtanie", o ktуrym grzmi№ media w zwi№zku z glejokrystem. Jeњli miaіby іamaж czyjeњ kody, to wіaњnie twoje; zakіadamy, їe juї je zіamaі.

- Jeњli tak - przerwaі Szarskiemu prefekt - to po co ci№gnie go na rozmowк w cztery oczy w Glinie?

- Nie mam pojкcia - wzruszyі ramionami Immanuel - lecz niezdolnoњж do wyobraїenia sobie jego motywуw nie zwalnia nas z obowi№zku rozpatrzenia wariantu. Do tej pory domyњlaliњmy siк ich motywуw jako ostatni. Zatem... ma kody. Co teraz? Albo odcinamy ciк caіkowicie od Iluzjonu -

- Niemoїliwe.

- Wiem. Albo wyі№czamy funkcje edytuj№ce i nakіadamy na nie pieczкж jakiegoњ twojego subtelnego mindprintu. Co to oznacza w praktyce: їe wszystkie funkcje reprogramuj№ce Strуїa oraz czкњж jego funkcji odpowiedzialnych za rуwnowagк psychofizjologiczn№ - te, ktуre dziaіaj№ na podstawie danych pochodz№cych z monitoringu zewnкtrznego - bкd№ mogіy zostaж aktywowane dopiero po kaїdorazowej twojej osobistej autoryzacji. Oczywiњcie Ivan nadal bкdzie wіadny opкtaж ciк niebezpoњrednio: faіszuj№c Iluzjon, nakіadaj№c wіasne konstrukty ortowirtualne. Ale gdy tylko spostrzeїesz, їe coњ jest nie tak, moїesz zresetowaж wszczepkк, bo to wіaњnie jedna z funkcji zastrzeїonych.

- A ten program diagnostyczny? - przypomniaі sobie Aguerre.

- Diagnostyk, o ktуrym mуwiliњmy, moїe wykryж jedynie manipulacje juї dokonane, i to gdy dziaіa z operatora zewnкtrznego. Jako program straїniczy czasu rzeczywistego jest wart tyle, co kaїdy inny watchdog wszczepki, ktуry tak samo moїe zostaж reedytowany, skoro juї hacker wejdzie ci na mуzg. Prawdк mуwi№c, nie jesteњmy pewni tego diagnozera nawet przy tak zawкїonym dziaіaniu. Posіaіem go frei Nastazji, ale...

- Do rzeczy - warkn№і hesjшg. - Co z wejњciem radiowym?

- To jest inwazja zasadniczo identyczna z omawian№ wczeњniej, tyle їe koс trojaсski zostaje tu wprowadzony na falach elektromagnetycznych; lub w jakimkolwiek innym strumieniu danych, na ktуrych noњnik otwarty jest menadїer wszczepki. Jeњli tak sobie onegdaj ustawiіeњ opcje menadїera, Petrc moїe ciк zhackowaж nawet kadencj№ gіosu, choreografi№ ruchуw swego ciaіa, czкstotliwoњci№ mrugniкж, statystycznym rozkіadem danej gіoski w wypowiadanych sіowach. Wiкc rada jest nastкpuj№ca: zamknij pod mindprintem wszystkie wejњcia prуcz jednego - powiedzmy: okna zimnego wodoru - a i to zarezerwuj dla konkretnego uїytku. Їadnych furtek z awaryjnymi hasіami, kodami alarmowymi, interpreterami szyfrуw wizualnych i tym podobnym szajsem.

- Po trzecie.

- Po trzecie - westchn№і Phaviњtavrdata, prostuj№c siк w fotelu i skіadaj№c dіonie na blacie stoіu - inwazja fizyczna. Jest moїliwa w bezpoњredniej bliskoњci w Glinie. „Bezpoњrednia bliskoњж" oznacza tu moїliwoњж dotarcia moduіуw wielkocz№steczkowych do pana organizmu, frei, w czasie kilku-kilkunastu sekund. Podstawy wykіadaіem wam przed atakiem na Horpache'a. Wtedy trochк improwizowaliњmy, to nie jest dziedzina o bogatej historii zastosowaс praktycznych. Kryterium pozostaje jedno: stworzenie nowych, zwierzchnich struktur nakorteksowych. Z Horpache'em, wbrew pozorom, poszliњmy miкkko. Wersja hard daje na wyjњciu trupa: skanujemy wszczepkк i mуzg bez ogl№dania siк na skutki dla organizmu. Jeњli Petrc pуjdzie t№ њcieїk№, nie bкdzie їadnych opуџnieс, їadnych ostrzeїeс, tych statystycznych czterech sekund na transmisjк їywokrystu. Nic panu nie da, frei, najњciњlejszy nawet monitoring, najszybsze programy straїnicze, nie zd№їy pan zareagowaж. W pierwszej fali uderzy wysokoenergetyczne nano analityczne, ono rozіoїy pana skуrк, rozkruszy koњж czaszki, otworzy mуzg - trepanacja w milisekundy. Nie da siк obroniж. Przy otwartym szturmie na poziomie nano nawet kutrypiczny Kameleon nie miaіby szans. Moїna tylko prуbowaж nie dopuњciж do kontaktu. Niexenotykowi powiedziaіbym zatem: nie wchodџ w zasiкg jego wzroku. Dla xenotykуw natomiast zaprojektowaіem makro na NavigatoraXG... Pan mnie sіucha, frei?

- Co...? A, tak. Co to za makro?

Nazywa siк Hermeneticum i jest najbardziej skomplikowan№ spoњrуd wszystkich makrodefinicji Frederickowego Navigatora. Wzory jej przeksztaіceс 4D s№ tak rozbudowane, їe program zajmuje ponad dwanaњcie giga. Aguerre odpala Hermeneticum, zanim jeszcze zrastaj№ siк їywokrysty Ogrodуw. Pozornie nie ma їadnych widocznych efektуw operacji, ale tylko dlatego, їe automatycznie wі№czyіa siк takїe nakіadka w Iluzjonie, niweluj№ca skutki Rzeџby. Wiкc kiedy Aguerre spada ciasnym tunelem w gі№b sekretnego Ogrodu, widzi powleczone cieniem њciany tak samo wyraџnie jak sylwetkк iluzyjnego Petrca w przodzie - chociaї њwiatіo odbite od tych њcian dochodzi do Aguerre zaledwie w drobnym uіamku i to po mocno zakrzywionych torach. Hermeneticum szatkuje dookoln№ czasoprzestrzeс. Їeby siк uchroniж przed atakiem nano, naleїy caіkowicie odgrodziж siк od џrуdeі potencjalnych zagroїeс. Caіkowicie - to znaczy albo filtrami przyangstremowymi, albo szczeln№ barier№ z materiaіu o supermocnych wi№zaniach molekularnych. Xenotycy wspуіczesnych generacji nie s№ zdolni do Rzeџby o rozdzielczoњci angstremowej. Gdyby postawiж Cage/Armoura tak twardego, by nic nie mogіo przezeс przenikn№ж, byіaby to de facto mini-Odrzeџba: xenotyk traciіby wszelki kontakt z zewnкtrzem, zamykaіby siк zaiste hermetycznie dla caіego kosmosu. Z pewnoњci№ byіby bezpieczny - bezpieczeсstwem trupa. Hermeneticum nie jest zatem hermetyczne: pozostaje otwarte na њwiatіo, powietrze i dџwiкki z zewn№trz, przynajmniej czкњciowo - przestrzeс poszatkowana jest na tunele o њrednicy o wiele rzкdуw wiкkszej od angstrema. Na czym wiкc polega patent Phaviњtavrdaty? Otуї te tunele skrкcaj№ siк wokуі xenotyka w gкsty kokon, tysi№c-, milion-, miliardkrotnie, tak їe cokolwiek - foton czy nanobot - w kokon uderza, musi przebyж drogк o dіugoњci blisko godziny њwietlnej, zanim dotrze do ciaіa bezsennego. Zwaїywszy, iї front najgwaіtowniejszego nanosztormu nie osi№gnie nawet 0.01 c, daje to spory margines bezpieczeсstwa. Zarazem jednak skazuje delikwenta na њlepotк i gіuchotк. Temu pierwszemu Phaviњtavrdata zaradziі, wprowadzaj№c do algorytmu bardzo silne „skrкty kiszek" kokonu: taktowane na 12 Hz przesuniкcia tuneli o n warstw ku zewnкtrzu, kaїdorazowo poprzedzane pulsacj№ do 400 000g. W ten sposуb informacja o otoczeniu dociera do Fredericka z opуџnieniem zaledwie sekundowym - choж tak okrutnie sperwertowana, їe trzeba skomplikowanych reinterpretacji na wszczepce, odkluczonej wspomnieniem zapachu wypalonych sіoсcem Sardynii wіosуw Carli Fiore, by Aguerre widziaі teraz wokуі siebie, w pіytkiej nakіadce iluzyjnej, te pуіokr№gіe њciany o chropowatej fakturze cienia, ksztaіt ujњcia korytarza w figurze gwiezdnego blasku, i wreszcie - otwieraj№c№ siк przed nim wielk№ komorк Ogrodu Sfery. Z jednej strony, tej wewnкtrznej, wyhodowan№ z przezroczystego їywokrystu, tak їe ukoњna їyіa galaktyki iluminuje caіe pomieszczenie, caіy las kutrypicznych niewaїkoњciowcуw (teraz ciemnogranatowych), caіe rozpіaszczone na њcianie jezioro (teraz srebrne), i Ivana Petrca SR, juї z Gliny, witaj№cego Aguerre poњrodku Ogrodu/ogrodu, z szeroko rozіoїonymi ramionami (teraz anielsko biaіego). Ivan coњ mуwi, ale poza Iluzjonem, wiкc Aguerre nie sіyszy. Spada, spada, spada ku schizmatykowi.

I mimo swej zbroi, mimo wielokrotnych zapewnieс, obliczeс, wrуїb - boi siк Primus OHX (teraz przytomny), iї nie opuњci tego Ogrodu sob№; їe skoсczy jak Horpache albo i jeszcze gorzej. Prawie oczekuje tego, a przynajmniej takiej prуby ze strony Petrca. Ma nadziejк. Czy nie jest prawdopodobne, їe owi scjentaugurowie Petrca zd№їyli udoskonaliж na wіasn№ rкkк Gabrielow№ technologiк indukcji szumуw w wybranych komуrkach X. procaryota gleiophyta i w sekundк po rozkazie Petrca EEG Aguerre wypіaszczy siк do zera? Tak byіoby... sprawiedliwie. Czy nie dlatego zgodziі siк Aguerre na tк szalon№ propozycjк, ustronne tкte-а-tкte ze zdrajc№? Ivan wyci№ga dіoс, fioletowe oczy lњni№ іzawo w њwietle gwiazd. Krуlowie sami czyni№ nad sob№ s№d.

19. Straszliwi anioіowie fioletu

- Zaczкliњmy oczywiњcie od lokacji najbliїszych Punktowi; teraz juї siкgamy doњж gікboko w galaktykк. Ten tutaj obszar sprawdziliњmy w pierwszym rzucie.

- Zaіatwiacie je po kolei?

- Juї nie. Obudowaliњmy wszystkie Ekstrema Horpache'a, pracujemy nad nimi rуwnolegle. To juї tylko kwestia czasu.

- Akurat. Siedem уsmych, їe pudіo.

- Ach, ale ja miaіem sen, їe jednak nie.

- Co miaіeњ?

- Sen, mуj drogi, sen. Pokazaіbym ci go, ale њwiatіo dotrze tu dopiero za kilka tysiкcy lat. A tam, o, w gwiazdozbiorze Raka, tam wybuchn№ moje orgazmy i jedna rozlegіa depresja, bardzo piкkna.

Gwiazdozbiуr Raka kryje siк juї pod „sufitem", obroty Sfery wypychaj№ Mleczn№ Drogк poza okno Ogrodu.

Aguerre w odruchowym skurczu zaciska mocniej tylny wкzeі grawitacyjny i odpіywa dalej od Petrca.

Ivan ogl№da siк naс, ironicznie uњmiechniкty, cieс od gwiazd przecina mu twarz na pуі, maska gіadkiego papieru i ciemnego aksamitu. A na papierze - fioletowy kleks oczodoіu; a w aksamicie - bіysk zкba.

- Chciaіbym ciк teraz zobaczyж w Glinie - њmieje siк. (Widzi oczywiњcie tylko fantom iluzyjny, zbroja Fredericka rozszatkowuje przecieї takїe obraz samego zamkniкtego w niej xenotyka. Xenotyk w zbroi Hermeneticum widziany z zewn№trz to drї№cy kі№b monochromu). - Cуї za strach zabobonny!

- Ty naprawdк wypruіeњ sobie Strуїa!

- A bo to trzeba od razu go wypruwaж...? S№dzisz, їe za czyj kod zabraіem siк w pierwszej kolejnoњci? Za swуj. Za kody Zakonu z mojej wszczepki. Zdj№іem pieczкж ze Strуїa, poleciaіem w galaktykк, wyspaіem siк porz№dnie...

- Bo tak ci wrуїba pokazaіa, hк?

- Bo tak mi wrуїba. Masz coњ przeciwko wrуїbom? A jak tu trafiіeњ?

- Їebym miaі jasnoњж: przeprogramowaіeњ Strуїa, rzuciіeњ sobie na wszczepkк dopalacz glejintuicji, wіamujesz siк ludziom do gіуw, knujesz spisek, mordujesz szlachcica, wywoіujesz schizmк, teraz szukasz ukrytych kosmosуw... Jakbyњ sam siebie nazwaі?

- Ьbermensch?

- No nie wierzк! - Aguerre/Iluzjon krzywi siк, zdegustowany. - Ty przecieї byіeњ inteligentny czіowiek! Co siк staіo, їe dopadі ciк tak prymitywny mem?

- Prymitywny mem... Mhm. Pamiкtasz motto Snуw Јuїnego? Uni dedit quinque talenta, alii autem duo, alii vero unum. Nie rozdano talentуw sprawiedliwie. Ludzie nie s№ sobie rуwni. Nie mуwiк teraz o jakichњ wzglкdach moralnych - lecz o potкdze, zdolnoњciach, potencjale. Nie rodz№ siк rуwni i nie s№ rуwni. Dot№d rуїnice nie byіy na tyle duїe, by mуwiж aї o nadludziach, przyznajк, tylko roili sobie bezpodstawnie, jedni czy drudzy zakompleksieni rasiњci. Ale my? Czy my nie mamy podstaw? Powiedz, Fred. Niech ciк nie zaњlepi historia sіowa. Sam podaj dowoln№ definicjк nadczіowieka, a my siк w niej zmieњcimy. To nie megalomania; to fakt.

- A niechby. Wci№ї tylko sіowo.

- Wiem. Ale sam o nie spytaіeњ. No dobra, nie po to spotkaliњmy siк w Glinie, їeby kіуciж siк o jкzyk. Teraz mogк ci zіoїyж pewne propozycje... Kiedy juї do nich wejdziemy - do postglejotykуw, wiesz, o kim mуwiк, nie rуb takiej miny - kiedy juї wejdziemy, niech to pozostanie miкdzy nami. To jest sprawa xenotykуw, naszych kochanych Homines sapientes w to nie mieszajmy, tylko siк biedacy przeraї№ њmiertelnie. Tak to powinno siк byіo odbyж: zebraіaby siк Rada, rozwaїylibyњmy rzecz w naszym gronie, Zakon by siк wszystkim zaj№і... Nikt wiкcej nam nie jest potrzebny. Zreszt№ nawet nie dostan№ siк na miejsce, jeњli ich tam sami nie Przerzeџbimy. To wewnкtrzna sprawa xenotykуw. Wolaіbym poprowadziж ku temu caіy Zakon, aniїeli powodowaж schizmк; skoro juї jednak... Pomyњl nad tym, Fred: dwa, dwa i pуі roku temu ostatecznie odwrуciіy siк gradienty ekonomii i teraz to my jesteњmy im bardziej potrzebni niї oni nam. Niezaleїnie od rуїnic politycznych dziel№cych dziњ SR i OHX, niezaleїnie od osobistych pretensji - ty i ja mamy o wiele wiкcej ze sob№ wspуlnego, niї ty masz z jakimњ nauczycielem z Kansas czy chіopem z Chin. Co wiкcej: ty i ja bliїsi jesteњmy juї owym postglejotykom, w jakiejkolwiek formie siк objawi№, aniїeli dowolnym psychozoikom bezglejowym. Do czego ja ciк tutaj prуbujк namуwiж - do wyzwolenia siк z mentalnoњci wasalnej. To my jesteњmy suwerenami. Powtуrz. To my jesteњmy suwerenami! - Ale zamiast marszczyж brwi w krzyku, znowu siк schizmatyk uњmiecha, znowu kryje twarz w cieniu. Tu po raz pierwszy objawia siк stampa Petrca: Ivan znika i pojawia siк kilka metrуw po lewej, zwrуcony twarz№ do przesuniкtego o parк stopni gwiazdoskіonu. Uskok czasowy miaі wielkoњж kilkudziesiкciu sekund - ale Petrc mуwi juї o czymњ zupeіnie innym: - ...tak maі№ „szczelinк" w tak wielkim obszarze? Ten konstrukt - obejmuje Sferк szerokim gestem - to jeden wielki detektor. Najpierw jest tylko bierny nasіuch i bilans energetyczny: czy aby nie bije tu jakieњ ukryte џrуdіo - to mogіoby oznaczaж wіaњnie ujњcie energii z zewnкtrznego ukіadu. Dla wszystkich cz№stek; najdіuїej oczywiњcie z neutrinami. Bilans siк zgadza, wiкc zaczynamy grawimetriк i laserunek. Jeњli mapa grawitacyjna nie pokazuje їadnych anomalii, startujemy z ostrym ostrzaіem. Precyzja musi tu byж przyplanckowa, po cz№stkach wirtualnych, bo trzeba przykryж caіe wnкtrze Sfery, z kaїdego kierunku. Impuls po impulsie - strzelamy i rejestrujemy po drugiej stronie. Jeњli znajduje siк tu wejњcie do Odrzeџbionego kosmosu, ktуryњ bilans bкdzie ujemny. To oczywiњcie teї zabiera sporo czasu. W sumie peіny cykl, w zaleїnoњci od rozmiarуw Ekstremum, zamyka siк w stu do dwustu trzydziestu dniach. Wiкc za pуі roku najdalej -

- Kreist, Ivan! Nie pieprz mi tu o technikaliach. Znajdujemy siк u progu wojny. Myњlisz, їe o czym chciaіem z tob№ gadaж? Musimy to opanowaж, zanim pуjdzie na їywioі.

- Wojny...?

- Do reszty juї straciіeњ kontakt z rzeczywistoњci№? Jesteњ ucieleњnionym strachem poіowy tych twoich Untermenschуw. Druga poіowa patrzy na wykres Dow Jones i teї nie bardzo ciк kocha. Czy kasowanie Strуїy i sprzкgi glejintuicyjne stanowi№ w Societas standard? Niech to tylko przecieknie, a dopiero siк przekonamy, co znaczy „ksenofobia"! Przecieї nie o to ci chodzi, Ivan! No pomyњl chwilк! A baw siк we wrуїby, jeњli chcesz, proszк bardzo - ale nie wywoіuj przy tym њwiatowego kryzysu! Ustalimy wspуlnie jak№њ strategiк i -

Petrc odpіywa, w przenoњni i dosіownie. Najwyraџniej za bardzo zapatrzyі siк w otwarty kosmos, skojarzenia znowu mu poszіy dіugim іaсcuchem - i teraz manifestuje siк to niespуjnoњci№ jego behawioru, opуџnieniem reakcji. Kiedy w koсcu przerywa Frederickowi, mуwi powoli, jakby z wahaniem - co jest do niego niepodobne - bior№c przy tym wdechy w nieodpowiednich miejscach. Nie zachowuje teї rуwnowagi miкdzy siі№ poszczegуlnych wкzіуw swojej sieci grawitacyjnej i w efekcie obraca siк z wolna na wszystkich trzech osiach, zupeіnie zgubiwszy orientacjк wzglкdem Aguerre.

- Straciіem kontakt z rzeczywistoњci№, powiadasz. Kryzys, powiadasz. Strategia... Tylko jedno pytanie, Fred: jakie to wszystko bкdzie mieж znaczenie, kiedy otworzymy ich kosmos?

Aguerre wzdycha bezsilnie.

- A zatem to religia. Nic, co powiem, ciк nie przekona.

- Nie wiem. Co powiesz?

Aguerre/Glina siкga do kieszeni kaftana i wyjmuje Taliк Јuїnego. Tasuje z namysіem. Schizmatyk obraca siк przed nim niczym lodowy ksiкїyc, biel jego odzienia prawie oњlepiaj№ca, gdy niepokryta cieniem. W niedostatku њwiatіa wszczepka automatycznie podci№gnкіa kontrast i otaczaj№cy Fredericka Ogrуd/ogrуd Sfery obudziі siк do їycia. Sztuczna grawitacja wiruj№cej konstrukcji organizuje topografiк parku. Dno doliny wypeіnia lњni№cy owal jeziora, brzegi i stoki zarasta wielokolorowa gкstwa kutrypu. Tylko roњliny, jeњli Aguerre potrafi to z tej odlegіoњci oceniж (komora ma ponad sto metrуw њrednicy). Ale to wszystko їyje, teraz widaж, powierzchniк wody przebijaj№ wysokie іodygi trzcin-nietrzcin, zwieszaj№ siк nad ni№ wіochate wici z karіowatych drzew, walcz№ ze sob№ na zboczach czarnolistne palmy... O sekundк za dіugo Aguerre spogl№da w tк dzicz i Arkana wymykaj№ siк palcom. Chwyta je szybko drug№ rкk№, spogl№da: Њwiat.

- Nic juї nie bкdк mуwiі. Zrobisz, co musisz. Przekopiowuje na projekcjк iluzyjn№ swуj obraz z Gliny, z kartami w dіoniach. Petrc obraca siк plecami do wnкtrza Sfery i kosmosu za ni№. Aguerre ostentacyjnie rozsuwa taliк.

- I ja zrobiк, co... zrobiк.

- Ach, tak.

- Tak.

- Kiedyњ siкgnкіoby siк w tym momencie po Bibliк, otworzyіbym na њlepo, wskazaі wers...

- Ale dziњ nie wierzymy w takie rzeczy, prawda? Nie potrzebujesz Biblii. - Tasuje powoli, nie opuszczaj№c wzroku na karty. - Patrz na mnie.

- Frei.

- Frei.

W gruncie rzeczy - uњwiadamia sobie Aguerre pomiкdzy jednym przeіoїeniem talii a drugim - ja wiedziaіem od pocz№tku, tak jak od pocz№tku znaіem koordynaty spotkania; wiedziaіem, їe tak siк skoсczy.

Karta. Nie patrzy.

Ivan - twarz w cieniu, oczy demona niewidoczne - podkurczyі nogi, przekrzywiі gіowк, rкkoma wykonuje nerwowe, niepeіne, pozbawione celu i sensu ruchy. Nie odrywa spojrzenia od Aguerre. Ktуry rуwnieї mierzy go nieruchomym wzrokiem.

Karta. Nie patrzy.

Karta. Nie patrzy.

Za Petrcem w mgnieniu oka przesuwa siк gwiazdoskіon - znowu za Sfer№ pіonie ukoњna rzeka Mlecznej Drogi. Pod Aguerre obrуciі siк ogrуd, srebrne jezioro wspiкіo mu siк nad gіowк. Kolejne drgniкcie stampy schizmatyka spowodowaіo wyraџnie dіuїszy uskok.

Karta. Ivan wciska dіoс do ust, krztusi siк, raptownie obrуciwszy gіowк ku oknu, w oczach lњni№ mu іzy. Aguerre nie patrzy.

Karta. Nie patrzy.

Karta. - Kreist... - Nie patrzy.

Karta. Nie patrzy.

Karta. Patrzy. Odwrуcone Mкstwo.

Jak wіaњciwie pachniaіy jej wіosy...?

Їaden z nich nie bкdzie pierwszy, zsynchronizowali siк tymczasem perfekcyjnie. Uіamek sekundy po odpaleniu makr - przepisуw na bliџniacze, a odwrotnie zwrуcone destruktory - po Sferze i przyrosіych do niej Ogrodach istnieje zaledwie nikіy њlad, rzadka chmura rozkruszonego przez gwaіtowne pіywy grawitacyjne їywoksystu. A. i ten їywokryst pкdzi juї w pokrкcone gardziele 4D, w jakie obrуciіy okolicк interferuj№ce ze sob№ Rzeџby Aguerre i Petrca. Skrypty militarne ich wszczepek taktuj№ bуj na tysiкczne czкњci sekund. Piкж, siedem, dwanaњcie - xenotycy s№ juї miliony kilometrуw od siebie i coraz dalej, krуtkie, szybkie fale FTL nios№ ich precz od bіyskawicznie powiкkszaj№cego siк obszaru szaleсstwa czasoprzestrzeni. Obszar siк powiкksza, poniewaї obaj њcigaj№ siк agresywnymi Rzeџbami, i to wіaњnie po omacku, bo - pozbawieni caіego instrumentarium swych Ogrodуw, nie mog№c rozstawiж po drodze najprymitywniejszych choжby grawimetrуw - bardziej zgaduj№ nawzajem swoje poіoїenie, wіasnego teї nie bкd№c pewnym. Toteї makra њlepej destrukcji - Squeezer, Pandemonium, InGod'sEye - obejmuj№ coraz wiкksze fragmenty ukіadu, w drugiej sekundzie siкgaj№ samego dna doliny 4D i czerwony olbrzym zaczyna traciж ksztaіt i stabilnoњж.

Teraz juї bуj idzie na czyst№ moc oktomorficzn№ i spryt AI wszczepek, ktуre tak balansuj№ siіy zarz№dzanych Rzeџb ofensywnych i defensywnych, by zniszczyж przeciwnika, nie odsіaniaj№c przy tym xenotyka-nosiciela. Na nic tu juї Aguerre nie ma wpіywu, o sukcesie/poraїce przewaї№ nagotowane na tк okazjк przez fizykуw OHX programy; i nigdy nie bкdzie wiadomo, co konkretnie przewaїyіo. Peіnoskalowy pojedynek xenotykуw rozgrywa siк w oparciu o reguіy walki fireforget, nikt tu nie ujrzy zgonu pokonanego, nie odtworzy peіnego przebiegu starcia. Po prostu: nagle urywa siк Rzeџba, z jednej strony, nic nie napiera na Cage/Armour ocalaіego, prostuje siк storturowana czasoprzestrzeс. Zwyciкїyі. To znaczy: przetrwaі.

Unosi siк w sejfie atmosferycznym ClosedCircuit2, z maіym, karminowym okiem olbrzyma nad gіow№, wiruj№c wolno wokуі osi pionowej, zdezorientowany. Spogl№da na њciskan№ w dіoni kartк: bestia czterogіowa wgryza siк w ramiк wiotkiej dziewczyny-xenotyka, ktуrej drugie ramiк wznosi siк do ciosu, bіyszczy pod niepeіnym ksiкїycem krzywe ostrze jatagana, tryska fiolet spod kіуw potwora, przeraїone oczy wpatruj№ siк w Aguerre.

Skіada i chowa taliк do kieszeni.

Skrypt jeszcze przez chwilк kontynuuje dewastacjк odlegіego fragmentu kosmosu. Wreszcie ogіasza zakoсczenie procedury, pobуr mocy spada do 10 procent maxoct. i z umysіu Fredericka schodzi mgіa. Wypuszcza powietrze z pіuc.

Na Zamku przywoіuje sekretarza Rady.

- Petrc prawdopodobnie nie їyje. Podajк koordynaty. Ktoњ powinien siк przelecieж i zmapowaж jego Њmierж. Poњlij komunikat do inkwizytora, niech powiadamia przesіuchiwanych. Ale na razie їadnych oficjalnych oњwiadczeс dla mediуw. Wyznacz termin zwoіania Rady po zakoсczeniu wszystkich przesіuchaс przez frei von Ravenstьck.

- Sіucham i wykonujк - chyli gіowк sekretarz. - Przybyі frei Miaso. Czeka takїe doktor Szarski, ponoж „sprawa niecierpi№ca zwіoki".

- Za chwilк.

Wychodzi na gуrny taras Zamku Ordo. Wieje tu porywisty wiatr, іopot wielkich sztandarуw prawie ogіusza Primusa. Wdycha zimne powietrze, zatapiaj№c siк w obrazie kolorowego Aguerre City. Oddech. Oddech. Oddech. Potem wraca do ciaіa.

Odpala Hornpipe'a, bardzo silnego, rozci№gniкtego na setki tysiкcy kilometrуw, a zwrуconego paszcz№ ku gwieџdzie. Rzeџba zaczyna intensywne zasysanie materii, buduj№c jej magazyn w zapкtleniu grawitacyjnym, kilkadziesi№t stуp od xenotyka, za њcian№ twardego Cage'a. Jednoczeњnie Frederick uruchamia SpaceSculptora i bierze kurs na Punkt Ferza. Na іagodnej fali FTL traіuje prуїniк. A їe trudno o prуїniк naprawdк pust№, zwіaszcza w pobliїu gwiazd, rychіo w mіynie Hornpipe'a poczynaj№ siк obracaж smugi wodoru, pyіu kosmicznego, takїe mikrometeorуw, juї widocznych goіym okiem. Po minucie wpada pierwszy wiкkszy gіaz, ziemniakowata bryіa wielkoњci piіki. Aguerre unosi dіoс z Pierњcieniem Przysiкgi Primusa Ordo Homo Xenogenesis, przekrкca kamieс w oprawie do pozycji trzy czwarte i podwaїa go paznokciem kciuka. Ametyst odskakuje z cichym sykiem, z pierњcienia wydobywa siк obіoczek ledwo widocznej mgieіki. Przeciwnie zwrуcony mini-Hornpipe wci№ga j№ i wstrzykuje - przebijaj№c ClosedCircuit2 i Cage'a - w wir materii.

Strуї (tak, wіaњnie tak pachniaіy) zaczyna gікbokie profilowanie fizjologiczne, by sprowadziж Aguerre na najniїsze moїliwe krzywe zapotrzebowania energetycznego. Frederick idzie z otwartymi oczyma pod powierzchniк њwiadomoњci, czeka go letarg bodaj jeszcze gікbszy niї przy peіnej Rzeџbie. No cуї, myњli leniwie, coraz sprawniej mi to idzie - mordowanie xenotykуw. I z coraz to bіahszych powodуw. Wrуїba, meigaud! Przeczuwaіem, їe skoсczy siк wrуїb№: ona jedna jeszcze do niego trafiaіa. Ale czy przeczuwaіem takїe, na co ta wrуїba wskaїe? Czyї bowiem wszystko nie zmierzaіo ku temu - pojedynkowi krуlуw? Te skojarzenia mnie opкtaіy, nie potrafiк siк wydobyж z raz ustalonego wzorca, Witalij postawiі kropkк nad i. Tak to siк zawsze zaczyna: od jakiegoњ nic nieznacz№cego porуwnania, urokliwej analogii, ktуra odt№d regularnie nawiedza twoje myњli. I potem juї rozumujesz w formach do niej symetrycznych, kolejne kroki staj№ siк coraz bardziej nieuniknione... Na kaїdego czeka jego Spirala. W ktуrym momencie Ivan przekroczyі granicк? Czy w ogуle istnieje takowa? Znaіem go przecieї, i to - wydaje mi siк - dosyж dobrze. Byі to z gruntu szczery facet, nie miaі natury spiskowca, naprawdк chciaі dobrze, nawet tutaj tak mi argumentowaі i apelowaі do poczucia solidarnoњci. Ale kto powiedziaі, їe Spirala nie moїe siк zaczynaж od altruizmu czy nawet od miіosierdzia, miіoњci...? Niemal identycznie ja skusiіem Yesadк - tylko їe ona siк ze Spirali wyrwaіa. Petrc zaњ miaі wiarк w siebie. I sіusznie zreszt№, bo nie myliі siк w kwestii glejintuicji, potкgi xenotykуw, moїe rуwnieї Projektu REVUM. Co tylko wyszіo mu na zіe, poniewaї utwierdzaіo w dokonywanych wyborach - i tak zstкpowaі, krok za koniecznym krokiem, wprost w schematy konspiracji, mordu, schizmy, zdrad najpodlejszych oraz dobrowolnego opкtania; i nie byіo bікdu, nie byіo bікdu! Trzeba by wyjњж poza siebie. Albo zawierzyж њlepo jakiemuњ autorytetowi, i to takiemu, ktуregoњmy wczeњniej nie wybrali sobie sami. Albo randomizowaж decyzje - ale i to ostroїnie, bo gdy jest siк xenotykiem... Mam nadziejк, їe jednak nie taki bкdzie standard w SR: patroszenie Strуїy i automatyczne glejwrуїby. A jeњli tak? Widaж, їe њmierж Petrca niczego w istocie nie zmieniіa, nie odwrуc№ siк trendy, nie odmieni polityka Societas Rosa. Jeњli juї, to tylko bardziej siк zdoktrynalizuje. Na co zatem nam to byіo? Ot, uczyniliњmy zadoњж... wrуїbie.

Czerwony olbrzym juї nie jest czerwony. Frederick mija go w drodze ku Punktowi Ferza i wchodzi na moment pod horyzont zdarzeс otwarty destabilizacj№ gwiazdy. Wtedy widzi: zaczкіa odrzucaж zewnкtrzne powіoki, roњnie jej blask, zmienia siк barwa. W odpowiedzi Cage/Armour twardnieje, odwijaj№c czasoprzestrzeс z tamtej strony. Aguerre odwraca sennie wzrok. Ogrуd na razie skіada siк wyі№cznie ze szkieletu jednej pіaszczyzny, kilkanaњcie metrуw kwadratowych, wiruj№cej u podstawy Hornpipe'a - ale szybko roњnie. Frederick postrzega wszystko poprzez rуїowy dym pіytkich skojarzeс, migotanie gwiazd przesіanianych i odsіanianych przez szkielet przywodzi mu na myњl ataki Petrcowej stampy - czy gdzieњ tam w tle nie migocze Њmierж Petrca, kosmiczny labirynt czasu? Byж moїe w ktуrymњ bardziej skrкconym jego odgaікzieniu Ivan wci№ї їyje, a jeszcze dalej - їyje takїe Cuomo, Gabriel, wszyscy xenotycy, przeszli i przyszli, zjednoczeni w Њmierci; tam znajduje siк niebo bezsennych (gіowa ciкїka od gor№cej krwi nie wytrzymuje juї ciњnienia Frederickowych majakуw), gdzie, jak w owym patetycznym wierszu Јuїnego:

po і№kach їywego kamienia

wњrуd taсcz№cych rzeџb

straszliwi anioіowie fioletu

20. Њwit

- Њwita, popatrz. - Lady Amiel wychyla siк przez balustradк balkonu, Wielki Atraktor Aguerre City wybucha jej w twarz milionem dіugich, ostrych cieni. - Mуwiіeњ, їe nigdy -

- Bo tak zgraliњmy tempo wкdrуwki miasta z obrotami planety, aby pozostawaіo zawsze przed terminatorem, za horyzontem dnia.

Carla ogl№da siк na Fredericka, ktуry mуwi z ustami peіnymi ciasta, pochylony nad stoіem w pozie їarіocznego burїuja. Carla kadruje go zіoїonymi w prostok№t palcami obu dіoni.

- Ha ha ha - krzywi siк do niej Aguerre.

- Piekіo pod rz№dami petit bourgeois.

- Dlaczego piekіo?

- Bardzo brzydki jesteњ z tymi fioletowymi wybroczynami na skуrze, rozmazuj№ ci siк na twarzy, a czasami, popatrz, no wіaњnie, czasami dotkniesz i zostawisz taki њlad, toї to ohyda. Naprawdк nie moїna nic z tym zrobiж?

- Wyedytuj mnie sobie.

- Nie chcк. I tak bym pamiкtaіa, їe -

- Wyedytuj swoj№ pamiкж.

- A piкknie dziкkujк.

Faktycznie jest brzydki. Przygl№da mu siк otwarcie, wparta plecami w porкcz, odchylona nad przepaњci№ (siedemdziesi№te trzecie piкtro Aguerre Tower). Z pocz№tku trochк fascynowaі, myњli. Jak oni wszyscy. Potem sama odraza. A teraz, pod opiekuсczymi skrzydіami Strуїa, widzк po prostu kalectwo estetyczne, metaliczny zgrzyt w czwartym takcie symfonii. Mуgіby byж przystojny. Cуї, kiedyњ byі. Jak on to mуwiі? Ach, wioska nad Adriatykiem, to wtedy... Chyba tak. Tak. Wtedy, gdy go zaprosiіam na Sardyniк. Zdaje siк, їe dіugo z nim taсczyіam; widocznie uderzyі mi wуwczas do gіowy, razem z tym ich winem. W gruncie rzeczy niewiele pamiкtam. Jego wspomnienia lepsze: wioska; Sardynia; maіїeсstwo. Moїe faktycznie edytowaі sobie pamiкж? Nie, raczej nie. Ale to miіe. Bo gdyby naprawdк popіyn№і... Nie byіby xenotykiem - kim by byі? Nie znam tamtego Freda, on nie istnieje. Ale fantazja, ale marzenie - przyjemne. Mhmmm, kochanek niemoїliwy. O czym myњli, kiedy tak patrzy na mnie, њmiertelnie powaїny, znieruchomiaіy na dwie-trzy sekundy, jakby na sam mуj widok zanurzaі siк w gікbokie Iluzjony? Carla poprawia faіdк zwi№zanej na biodrze spуdnicy, by wyіaniaj№ce siк spod widnokrкgu sіoсce pomalowaіo j№ w іagodne, miкkkie cienie. Mhmmm. Jest taki szpetny, їe bardzo dobrze siк prezentujк u jego boku, іadnie nam w podobnym kontraњcie. No i Primus Ordo Homo Xenogenesis; to jednak brzmi. Lubili siк z Gabrielem. Gaud, Gabriel, dlaczego to musiaіo siк tak - wci№gnij i wypuњж powietrze - wiкc moїe przeprowadzк siк tu, do Aguerre Tower, w Aguerre City, w Glinie. I wiarygodnoњж kredytowa mi od razu wzroњnie. Carla wyczarowuje czarne okulary, nasuwa na oczy, ogl№da siк na wschуd. To moїe byж - wdech/wydech - wygodne їycie. W tej fantazji, w tym marzeniu, on mnie chyba kocha. A wіaњciwie pamiкta siebie zakochanego - co i lepiej. Ja teї mam wspomnienia. I wystarczy. Odruchowo masuje nagie ramiona. Aleї ono piкkne, to miasto nieprawdopodobne - nareszcie w promieniach sіoсca. No chodџ, popatrz, rusz tyіek.

- ...nigdy dwa razy w tym samym miejscu na powierzchni planety - mуwi tymczasem Aguerre, nalawszy gor№cej czekolady do filiїanek. - Nie chodzi tu nawet o zagroїenie Њmierciami, bo jak dot№d tylko Tataux siк tak wygіupiі; ale o residua postampowe. Te maіe perwersje czasoprzestrzeni gromadz№ siк w miejscach dіuїszego pobytu xenotykуw, kotwicz№c siк na wкzіach grawitacyjnych. Masa czіowieka czy budynku jest za maіa - orientuj№ siк wiкc podіug planety. Toteї trzeba miasto przemieszczaж. Zdarza siк przecieї, їe przebywa tu rуwnoczeњnie kilkuset bezsennych - potem zostaj№ takie rezerwaty cudуw, wizytuj№ je turyњci. Trasк wкdrуwki AC generuje program losuj№cy, z uwzglкdnieniem ograniczeс topograficznych. Okres obrotu planety wokуі osi byі tak wolny wzglкdem jej obiegu wokуі sіoсca, їe spokojnie dotrzymywaliњmy kroku terminatorowi. Ale ta cholerna Њmierж Cuomo zmieniіa zupeіnie mapк grawitacyjn№ ukіadu. Mieliњmy tu takie trzкsienia ziemi, їe gdyby ten glob byі trochк mіodszy, widziaіabyњ teraz caіe іaсcuchy wulkanуw, od horyzontu po horyzont, pіyty wypiкtrzane na kilometry, nie dojrzaіabyњ sіoсca zza chmur pyіu -

- Fred, zlituj siк.

Wiкc milczy.

Rуwnolegle wci№ї odgrywa mu siк w nieskoсczonej pкtli уw zapis kilkunastominutowego skanu, ktуry kabaliњci Szarskiego odszyfrowali na kompie FTL z ostatnich archiwуw lorda Amiel - i przez parк id№c№ z podnoszonej do ust filiїanki Aguerre widzi Gabriela Paige i Ivana Petrca, zatopionych w oїywionej dyskusji, wchodz№cych z korytarza do bocznego gabinetu prywatnego piкtra Aguerre Tower; sіyszy muzykк i њmiech soczysty, ludzi oraz xenotykуw.

W tym Iluzjonie tylko Gabriel jest glinny - Petrc to oczywiњcie prywatny fantom, iluzyjny podwуjnie. (Ciкїkie czasy nastaіy dla zerojedynkowych ontologуw). Wraz z rozmуwcami odgrywana jest caіa zarejestrowana scenografia: Aguerre znajduje siк nie tyle w swojej jadalni, co w lekko Escherowym skrzyїowaniu jadalni i tamtego gabinetu. Wszystko to idzie w hierarchii Personal, wiкc Carla oczywiњcie nie zdaje sobie sprawy. Aguerre odtwarza w kуіko owo nagranie, odk№d tylko otrzymaі otworzone pliki. Nic jej nie powiedziaі - ale ilekroж na ni№ spojrzy, walczy z tym impulsem, i z poczuciem winy (na ktуre Strуї nie ma inhibitora). Toteї ucieka w absurdalne tyrady, niezgrabne їarty - albo wіaњnie w uporczywe milczenie.

- ...kiedy mуwiliњmy o Projekcie SWING - peroruje frei Ivan Petrc OHX. - Wiкc o co chodzi? Nie rozumiem.

Gabriel krкci gіow№.

- Swingowcy tylko obserwuj№ i licz№. Wy planujecie ingerencje.

- No nie rozumiem! - Petrc aї unosi rкce ponad gіowк. - Masz pretensje, їe trzymaliњmy w tajemnicy? Trzymaliњmy w tajemnicy przed wszystkimi! Zaraz zaczкіyby siк polityczne licytacje, panika w mediach, їe niby „bawimy siк w Boga", jakieњ armagedoniczne prognozy, xenotyk nie moїe sobie nosa wysmarkaж, їeby nie „naruszyж rуwnowagi wszechњwiata". To paranoja.

- Ty mnie nie sіuchasz, Ivan. - Lord Amiel podci№ga szerokie rкkawy, zakіada rкce na piersi. Wygl№da przelotnie na wielobarwn№ noc AC. - Twierdzisz, їe ta instalacja zakoсczyіa juї pracк; їe obliczyliњcie wszystko i teraz szukacie przejњж do Odrzeџbieс we wskazanych lokacjach. Powiedz: czy juї to poszukiwanie nie oznacza badaс aktywnych, ostrzaіуw strumieniami cz№stek wysokoenergetycznych? Zaіуїmy, їe macie racjк - czy na ich miejscu nie postawiіbyњ „u wejњcia" muru superczuіych detektorуw? Juї bкd№ wiedzieж. Ale wy chcecie pуjњж dalej i rozpruж na њlepo Rzeџbк „wejњcia"! S№dzisz, їe jaka bкdzie reakcja postglejotykуw, gdy zaczniecie demolowaж ich kosmos?

- No mуwiіem: najіatwiej spanikowaж - krzywi siк Ivan.

Gabriel gromi go wzrokiem.

- Moїe przynajmniej wіasnym prognozom uwierzycie. Skoro ma to byж wyjaњnienie silentium universi i siкgacie tak daleko w przeszіoњж, to tak samo nieprawdopodobne jest, by nikt wczeњniej nie prуbowaі wejњж do tych ukrytych kosmosуw. I jak, zostaіy po naszych poprzednikach jakieњ њlady? Co, wessaіo ich moїe?

- Boisz siк po prostu.

- A ty nie? Ty nie? Przecieї jeњli macie racjк z tymi anomaliami w strukturze grawitacyjnej Mlecznej Drogi -

- Mamy. One istniej№. Ktoњ Odrzeџbiі fragmenty naszego wszechњwiata.

- Odrzeџbiі albo i nie Odrzeџbiі. To wіaњnie od pocz№tku prуbujк ci wytіumaczyж: masz za maіo danych do wyci№gania tak daleko id№cych wnioskуw i, tym bardziej, do podejmowania na ich podstawie decyzji o dziaіaniach potencjalnie tak niebezpiecznych. Te anomalie, o ile dobrze rozumiem zaіoїenia Projektu REVUM, mog№ daж siк wytіumaczyж na inne sposoby. Zaburzenia ruchu powoduje nie tylko odejmowanie mas, ale takїe ich dodawanie.

Petrc, przechodz№cy tymczasem rуїne fazy rozkojarzenia i z pozoru prawie juї ignoruj№cy lorda Amiel, teraz obraca siк ku niemu, nieruchomieje w pуі bікdnego gestu, marszczy brwi.

- Co ty wіaњciwie sugerujesz? Creano ex nihilo?

- Nai. - Gabriel waha siк chwilк. - Prowadziіem ostatnio pewne badania gleiophyta... Przyznajк, REVUM daі mi do zastanowienia. I to wiкcej niї wam. Dlaczego nie pomyњleliњcie o drugiej stronie tego medalu?

- Jakiej drugiej stronie?

- Їe to my, nasz wszechњwiat jest Odrzeџb№ pierwotnego wszechњwiata postglejotykуw. To rуwnie dobrze tіumaczy anomalie: jako miejsca okresowych zeс upustуw.

- I gdzie oni? - szydzi Petrc. - Ci postglejotycy. Skoro Odrzeџbili siк w nasz kosmos. Mhm?

- Spуjrz w lustro.

- Co?

- Nosicie ich w sobie. Moja hipoteza tіumaczy wiкcej niї wasza, bo takїe wszystkie paradoksy zwi№zane z pochodzeniem gleju. Jak to moїliwe, їe wystкpuje na rуїnych planetach, ten sam organizm w caіym wszechњwiecie.

- Ach, ultrakonwergencja...

- Jedno nie wyklucza drugiego. To moїe tak postкpowaж w nieskoсczonoњж: niektуre z tych anomalii faktycznie mog№ prowadziж do kosmosуw „niїszych". A my znajdujemy siк gdzieњ poњrodku.

Ivan krкci gіow№.

- Jakieњ pieprzone drzewo wszechњwiatуw. Przeginasz, Gabriel.

- Byж moїe. Jeњli jednak mam racjк... Ile jesteњ gotуw zaryzykowaж? Rozrywasz Ujњcie i w њrodku Mlecznej Drogi eksploduje Universum Gleiophyta. A sami wydedukowaliњcie powуd, dla ktуrego tak uciekaj№ we wsobne kosmosy: wojna. Czy potrafisz sobie w ogуle wyobraziж wojnк prowadzon№ przez postglejotykуw na skalк wszechњwiatуw? Nagle znajdziemy siк na linii frontu. Odlegіoњci nas nie uratuj№, przecieї nawet dla was prкdkoњж њwiatіa nie jest barier№. Najpewniej zmiaїdї№ nas jedn№ makrodefinicj№ swojego WarMastera. - Paige bierze gікbszy wdech. - Moїe siк mylк, biorк to pod uwagк. Byж moїe nie mam racji. Prawdopodobieсstwo jak jeden do piкciu. Albo nawet jeden do dwudziestu. Proszк bardzo. Ale czy wy dopuszczacie moїliwoњж pomyіki? Przecieї nie macie pewnoњci stuprocentowej. W takiej sytuacji podejmowaж podobne ryzyko - to czyste szaleсstwo.

Petrc chodzi wzdіuї њciany, lew№ rкk№ gіadzi meble, otwiera i zamyka szuflady biurka, zagl№daj№c w nie przelotnie, praw№ macha na Gabriela, nie patrz№c naс; czyni przy tym skomplikowane miny.

- Tylko їe ja mam pewnoњж - mamrocze.

- Znowu wrуїba, co? Wiкc pomyњl nad tym: impulsy miкdzykomуrkowe w gleju s№ zeroczasowe, dystans nie gra roli - nie ma zatem znaczenia takїe, z ktуrego i do ktуrego wszechњwiata trafia informacja. Rzeџba nie stanowi bariery.

Petrc ogl№da siк na niego.

- Co chcesz przez to powiedzieж?

Lord Amiel krкci gіow№, rozkіada rкce (rкkawy szaty kryj№ mu dіonie).

- Przykro mi, Ivan, ale nie mam wyjњcia, muszк powiadomiж Aguerre.

- Gaud, przecieї wiesz, їe to tylko doprowadzi do schizmy i da nowe argumenty ksenofobom na Ziemi. Nic dobrego z tego nie wyniknie.

Gabriel traci opanowanie.

- Co mi tu њwiкtego bкdziesz teraz udawaі! Zdecydowaіeњ siк na schizmк, buduj№c za plecami Zakonu te glejkomputery. Teraz ponieњ konsekwencje. To nie jest gra, w ktуrej w dowolnym momencie moїesz siк przewin№ж piкж scen do tyіu.

Petrc wzrusza ramionami i zamyka poі№czenie.

Lord Amiel chwilк jeszcze stoi przy oknie, gapi№c siк pusto w noc. Potem siada z westchnieniem w skуrzanym fotelu pod regaіem, tyіem do drzwi, nerwowo zawin№wszy obfit№ szatк. Macha rкk№ w geњcie rezygnacji. Odchyliwszy gіowк na oparcie fotela, przymyka oczy. I kiedy zaczyna kl№ж - Aguerre nie czeka efektu tych modіуw i wychodzi z Iluzjonu, zanim w drzwiach pojawia siк Kameleon.

Od balkonu bije ostre њwiatіo, cieс wdowy siкga aї stoіu. Opiкta gіadkim materiaіem spуdnicy krzywizna biodra i uda Carli zatrzymuje wzrok i myњli Fredericka na kilkanaњcie sekund. Pod restrykcyjnymi programami Strуїa niezdolny do podnieceс seksualnych, tonie w morzu skojarzeс estetycznych, niekiedy bardzo ekscentrycznych.

Zabiera obie filiїanki z czekolad№, jeszcze ciepі№, i wychodzi na balkon. Filiїankк iluzyjn№ podaje Carli. Lady Amiel dziкkuje mu i wskazuje naczyniem Beethovenowski wschуd sіoсca.

- Czasami jednak warto.

Aguerre unosi swoj№ filiїankк. Stukaj№ siк porcelan№ w parodii toastu. - Alleluja.

Uwagк Aguerre pochwyca њwieїa plama fioletu na grzbiecie jego dіoni. Miast wypiж czekoladк, siкga jкzykiem i zlizuje wybroczyny. Taaak. W moich їyіach; w moich genach; w moim mуzgu. Jesteњmy glejotykami entej generacji. Їywe cmentarze.

Teraz juї w kaїdej chwili, w kaїdej sekundzie... Jeden do siedmiu, їe najdalej za pуі roku. Koniec њwiata. A w kaїdym razie - Wojna. Jutrzenka nowej ery.

Na wysokopriorytetowej wci№ї dobijaj№ siк Miaso i von Ravenstьck. Ignoruje ich, nie chce nawet myњleж, z czym dzwoni№.

Wyjmuje z kieszeni taliк Јuїnego, odwraca obrazami do doіu i losuje kartк. Ale nie patrzy.

Przez Wielki Atraktor sun№ automatyczne transportery Miasta Chaosu, kaїdy z cieniem jak їaіobny tren. Kilka niskich њcieїek їywokrystu przecina tarczк sіoсca, id№cy po nich roztapiaj№ siк w blasku jak woskowe figurki. Na niebie gasn№ ostatnie gwiazdy, blaknie pierњcieс. Wіosy Carli - one znowu pachn№ gor№cym piaskiem.

- Adagio grandioso. All'antico. Czujesz to, Fred?

Њciska kartк w poc№cej siк glejem dіoni. W drugiej drїy filiїanka.

Aguerre powoli wrasta w њwit.

czerwiec - listopad 2000

Pioіunnik

23 V 1986

28 kwietnia 1986, poіudnie

Dziewczynki w biaіych sukienkach, trzymaj№c siк za r№czki, id№ parami po drugiej stronie ulicy. Czy to juї czas pierwszych komunii? Przedtem urz№dzaj№ w koњcioіach prуby. Spуdnice i halki unosz№ siк i mn№, gdy dzieci przeskakuj№ nad kaіuїami. Patrz№c z wysokoњci drugiego piкtra przez podwуjne szyby, brudne i wypaczone, widzк jedynie rozmazane sylwetki, zarysy szarych zjaw jak z sepiowych fotografii - nieprawdziwe, naleї№ce do przeszіoњci, zbyt piкkne. A moїe po prostu pora mi juї wybraж siк do okulisty? Zamykam oczy; bуl gіowy nie ustкpuje. W skroniach i nad zatokami: іum, іum, іumm, w rytmie krwi.

Zadzwoniі telefon. Wrуciіem do biurka.

- Rzewiecki.

- Mіot wzywa - powiedziaі Mietek. Coњ trzasnкіo na linii i zahuczaі sygnaі.

Nacisn№іem wideіki. Zadzwoniі ponownie.

- Mіot wzywa. O drugiej u niego.

- Co znowu? Przecieї byіem na wydziaіуwce, poniedziaіek dopiero siк zacz№і.

- A bo ja wiem? Na piкtrze we wschodnim skrzydle wywaliіo hydraulikк.

- Trzeci raz? Albo czwarty.

- Jedzie gуwnem aї do gabinetуw.

- Stawiaіbym raczej na tych z Cytrynowej, drukarnia, makulatury dwa їuki, synalek towarzysza z KW. Na pewno juї dzwonili z Warszawy.

- Byіeњ u pani Jadzi?

- Pani Jadzia - Pukanie do drzwi.

- Widzimy siк u Mіota - mrukn№іem i odіoїyіem sіuchawkк. - Wejњж!

Uchyliwszy drzwi, do pokoju wsun№і gіowк Miciсski z administracyjnego.

- Towarzyszu kapitanie? Moїna?

Zgarn№іem papiery z biurka, zamkn№іem skoroszyty.

- No, czego chcecie?

- Wzglкdem tych z rozrуby z dwudziestego trzeciego...

W zeszіym tygodniu trzech chіopcуw z ZOMO obiіo pod Zakіadami Nowotki pijanych robotnikуw, ktуrzy zaczкli bazgraж czerwon№ farb№ na zakіadowym murze. Ktoњ to zd№їyі jednak sfotografowaж, no i rozdzwoniіy siк telefony; ponoж nawet Wolna Europa wspomniaіa o sprawie. Zomowcуw wysіaliњmy na wieњ, robotnikуw przymknкliњmy.

- Co z nimi?

- Komenda podrzuciіa nam papiery. Mamy to podbiж? Pуjdzie do szafy.

- Nowotko jest na liњcie wojewуdzkiej, nie? No to podrzuжcie do III A.

Miciсski skrzywiі siк, wydymaj№c wargi, aї mu stalowe koronki bіysnкіy na zкbach.

- Kapitan Bula z gospodarczego sіaі wam monity o tego cinkciarza. Ja nie -

- Cholera, dobra, sam to zaіatwiк.

Miciсski wycofaі siк, pozostawiaj№c uchylone drzwi. Wdzieraі siк przez nie stukot maszyn do pisania, gdzieњ teї rzкziіo rozstrojone radio. Co chwila dzwoni№ tu telefony, trzaskaj№ drzwi, ktoњ drze siк w gікbi korytarza, dyktuj№c przez miкdzymiastow№ dіugie pismo. Јeb puchnie.

Sprawdziіem w biurku i w szafkach. Teczki TW Filutek nie byіo nigdzie.

Zajrzaіem do Lipskiego i Czuchy.

- Czy ja wam dawaіem teczkк jednorкkiego?

Popatrzyli po sobie.

- Nie. Bo co?

- Jakiego jednorкkiego? - spytaі Czucha, splun№wszy petem do przepeіnionej popielniczki.

- Ten іysy z protez№, musieliњcie go widzieж, gruby walutowiec, gospodarczy wkrкca go w spekulacje w przemyњle ciкїkim. Zachodziі ktoњ z III A, jak mnie nie byіo?

Pokrкcili gіowami.

Wrуciіem do siebie. Po kwiatku pod wyblakіym godіem peіzіa biaіa g№sienica, zgniotіem j№ miкdzy palcami. Spojrzaіem na zegarek. Zamkn№іem na klucz obie pary drzwi i zszedіem na obiad.

W stoіуwce kolejka siкgaіa drugiego rzкdu stolikуw. Stan№іem za Zworskim. Rozwi№zywaі krzyїуwkк w „Przekroju", wymyњlaj№c na poczekaniu nieistniej№ce sіowa; zagl№daіem mu przez ramiк. Gdzie, u licha, mogіa siк podziaж ta teczka? W sobotк zachodziі do mnie - kto? Lipski i Czucha, sierїant z doіu, no i W№tіy - W№tіy przyszedі opiж przydziaі mieszkania, podziкkowaж za poparcie, od czasu afery miкsnej uwaїa mnie chyba za ojca chrzestnego.

- To ja ogуrkow№ i flaczki.

Przysiadіem siк do koњcielnych, porucznika Јeby i porucznika Sobczyсskiego. Јeba kimaі nad rozbabranymi kopytkami, Sobczyсski wkleiі mordк w niedogotowane kartofle.

- Mhm, sіuchajcie, czy Mіot dzwoniі do czwуrki w sprawie tego zebrania? Na drug№. Wiecie coњ?

- Gubr-gubr-gubr! - powiedziaі Sobczyсski.

Kopn№іem Јebк pod stoіem. Podskoczyі.

- Czujnym trzeba byж, towarzyszu.

- O їeby was, khr, ktуra godzina?

- Co wyњcie po nocy w niedzielк robili? Dyїur na mszach, czy co?

- Nie sіyszeliњcie, co Urban wygadywaі? Musimy teraz sіaж do Warszawy encyklopedyczne raporty. Major orze nami statystyki. Dzieіo sztuki. Ta robota mnie wykoсczy. Kapitan zobaczy moje oczy. O! A prawe? O! Na prawe juї chyba w ogуle nic nie widzк, іzawi mi tylko.

- O co chodzi Mіotowi?

- Brbbbbbr!

- Zdaje siк, їe byі jakiњ radiotelegram z nasіuchu - mrukn№і Јeba, poci№gaj№c nosem nad zaschniкtymi kopytkami.

- O?

- Wpadіem na Wiњniewskiego przy kiblach na pierwszym.

- A, sіyszaіem...!

- Zalaіo juї boczn№ klatkк. Pуі Biura stoi i przygl№da siк. Zapaliliњmy i mуwi, їe ze Skandynawii nadaj№ o jakimњ wypadku u Ruskich. Ktуra jest godzina?

- Jakim wypadku?

- Elektrownia im wybuchіa albo cuњ.

- Sіaszenielajojatywie.

Wytarіem rкkaw swetra, na ktуry Sobczyсski napluі ziemniakami.

- Mуwiliњcie coњ, poruczniku?

Podџwign№і siк na krzeњle. Na lewym policzku miaі odbity czerwony negatyw widelca.

- Skaїenie radioaktywne - powiedziaі i wstaі. - Przepraszam. Podreptaі do wyjњcia.

- E-no! - Spojrzaіem na Јebк. - Zachуd znowu coњ pieprzy od rzeczy.

- Pewnie tak. - Wzruszyі ramionami. - Moskwa jeszcze nie zdementowaіa.

Obejrzaі siк na zegar na њcianie.

- O czwartej wraca major. Musimy... - Pod№їyі w њlady Sobczyсskiego.

Flaki byіy bardziej gumowe niї zazwyczaj, zostawiіem niedojedzone.

Poszedіem do W№tіego. We wschodnim skrzydle rzeczywiњcie jechaіo gуwnem. Na korytarzu sekretarka mocowaіa siк z oknem, bezskutecznie usiіuj№c je otworzyж. Tych okien nigdy nie otwierano, zabito je na amen, jeszcze gdy zakіadano kraty; okna tutaj wychodziіy na ulicк i skwer z Leninem.

Za zakrкtem przystan№іem - przy klatce schodowej, pod drzwiami WC zebraі siк tіum. Mundurowi eskortowali upapranych smarami fachowcуw, ktуrzy ci№gnкli po schodach i do wnкtrza toalet grube wкїe i rury. Wszyscy gapowicze zatykali nosy albo palili papierosy.

Pokуj porucznika W№tіego byі pierwszy po lewej. Przez zamkniкte drzwi dochodziіy podniesione gіosy.

- Ze zmiaїdїon№ podstaw№ czaszki! B№dџcie rozs№dni! Mуzg mu wyciekaі! - To W№tіy.

- Zmiaїdїona podstawa, zgadza siк. - A tego nie kojarzyіem. Starszy mкїczyzna.

- No to co to za idiotyzmy -

- Tu, proszк, papiery z sekcji, a tu -

- A co mi po waszych papierach! Trup albo nie trup! Na litoњж bosk№! To siк w pale nie mieњci!

- Mіodzi jesteњcie, jakbym wam opowiedziaі, co u nas w szpitalu -

- Z mуzgiem na њcianie! No ja pierdolк!

- A w ogуle wypraszam sobie taki jкzyk, towarzyszu poruczniku!.

Wycofaіem siк po cichu spod drzwi.

Na korytarzu drugiego piкtra wpadіem na Mietka.

- Idziesz juї do Mіota?

- Co? Nie. - Ale zawrуciі ze schodуw. - Czekaj, czy ty sіyszaіeњ o jakiejњ akcji na Uniwersytecie?

- Kiedy? Teraz, ostatnio? Nie no, tylko to, co zawsze.

- Pani Jadzia mуwi, їe to jest goњж od nich. U Mіota, znaczy siк. Pomyњlaіem o Filutku. On przecieї sprzedawaі fikcyjne dyplomy magistra protegowanym dyrektorуw ze Zjednoczenia. Tak. Poszedі z tym prosto do Mіota, cholera. Ma coњ na mnie? Nie ma nic, kwity spaliіem, towar upіynniіem. Ale jak siк dogadaі wpierw z Bul№... I Bula przyszedі - albo przysіaі kogoњ - їeby wyj№ж z teczki Filutka wszystko, co przeczy ich wersji...

Zіapaіem Mietka za ramiк.

- Jak Mіot kazaі ci mnie wezwaж - znaczy, wymieniі mnie z nazwiska?

- Nie, wszystkich ze szczebla MSW, ja akurat byіem pod rкk№.

- Nie chciaі przez pani№ Jadziк?

Mietek wzruszyі ramionami.

Wrуciіem do siebie. Herbata w szklance wystygіa, chіodna breja. Wі№czyіem grzaіkк; w kontakcie dalej iskrzyіo niebiesko, mieli naprawiж. We іbie kuџnia piekielna. Poszukaіem tych enerdowskich pastylek, ktуre przysіaі szwagier. Opakowanie siк koсczyіo, poіkn№іem tylko jedn№, popiіem zimn№ lur№. Od razu odezwaіy siк wrzody: rach, rach, їyleta w їoі№dku. Otworzyіem sejf, wyj№іem resztkк ostatniej rolki papieru toaletowego i pognaіem do WC.

Na wewnкtrznej њciance kabiny, obok wulgaryzmуw i obscenicznych rysunkуw, ktoњ metodycznie wydrapaі kilkanaњcie sygnatur akt. Zaiste, takiego systemu przekazywania tajnych informacji nie wymyњli їaden Bond. I co miaіby wуwczas pocz№ж kontrwywiad? Wchodziж za podejrzanym do wszystkich szaletуw i skrzкtnie spisywaж poezjк kiblow№? Zatrudniж na etatach babci klozetowych swoich oficerуw? Prowadziж ci№gіy monitoring publicznych ustкpуw? MSW powoіa specjalny departament, Srajn№ Sіuїbк Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Obstawi№ wszystkie kible w kraju. Kaїda muszla zostanie zewidencjonowana, sfotografowana i przydzielona do wіaњciwego oficera prowadz№cego. Dupartament rozroњnie siк na wszystkie wojewуdztwa, powoіa komуrki w kaїdej komendzie MO, powstan№ sekretne sekcje zajmuj№ce siк nielegalnymi miejscami wyprуїnieс, w archiwach Ministerstwa utworzone zostan№ rejestry obszczymurstwa, spuchn№ teczki operacyjne Tajnych Czіonkуw...

Dobijaj№ mnie te wrzody.

Grzaіka zd№їyіa wygotowaж poіowк wody. Schowaіem papier do sejfu i zadzwoniіem do Zbysia z Biura Њledczego.

- Czy wyњcie mieli ostatnio zejњcia њmiertelne?

- Co, rozeszіo siк? Porucznikowi W№tіemu w pi№tek jakiњ studenciak kiwn№і.

- Aa, student!

- Lebiody to s№, obywatelu kapitanie, koњci miкciutkie, gіуwki jak jajeczka, no strach paіk№ pacn№ж.

Student - wiкc moїe jednak... Ale w sobotк W№tіy wcale nie sprawiaі wraїenia przejкtego. Ba, byі szczкњliwy!

W poczekalni przed gabinetem Mіota min№іem siк z Јeb№. Pokiwaі mi smкtnie gіow№.

- Co?

- Wіaњnie usіyszaіem. Moskwa oficjalnie zdementowaіa. „Nic siк nie staіo".

Ciarki przeszіy mi po plecach.

Puіkownik Kowalski osobiњcie zaprosiі nas do њrodka - biurko pani Jadzi byіo puste, widocznie zwolniі j№ dziњ wczeњniej.

Ledwo usiedliњmy - w sumie chyba tuzin ludzi ze wszystkich wydziaіуw, od kapitana wzwyї - Mіot zatrzasn№і okno i wі№czyі przedpotopowe radio, ktуre natychmiast buchnкіo jкkliw№ kakofoni№ skrzekуw i piskуw. Radio Mіota nie odbiera їadnej stacji. Resortowa legenda gіosi, їe gruchot potrafi zakіуciж najbardziej wyrafinowany system podsіuchowy. Jest to jedyne sensowne wyjaњnienie, nikt bowiem nie rozumie, po co puіkownik trzyma w gabinecie tego rzкcha i dlaczego w ogуle go wі№cza.

- Doktor Gustaw Zeiss z Instytutu Fizyki Doњwiadczalnej, sprawdzony czіonek Partii i nasz wspуіpracownik.

Niski nerwus w burej marynarce wstaі, ukіoniі siк, usiadі, spojrzaі pytaj№co na Mіota, wstaі, podszedі do њciany za biurkiem puіkownika, rozwin№і nadszarpniкt№ mapк Europy i dziabn№і palcem w punkt za granic№ Zwi№zku Radzieckiego.

- W sobotк w nocy okoіo godziny pierwszej... - Chrz№kn№і, wyj№і chusteczkк, zatr№biі, schowaі chusteczkк, chrz№kn№і po raz drugi, po czym podj№і: - W sobotк w nocy okoіo godziny pierwszej w elektrowni j№drowej poіoїonej na terytorium Zwi№zku Socjalistycznych Republik Radzieckich nast№piіa awaria. Do atmosfery przedostaіy siк zwi№zki radioaktywne. W zaleїnoњci od ruchуw mas atmosferycznych, w ci№gu najbliїszych dni skaїeniu ulegnie mniejsza lub wiкksza czкњж Europy; przede wszystkim zagroїone s№ ziemie Polski.

- Prowokacja! - krzykn№і ktoњ z tyіu.

Zerkn№іem na Mietka. Kryі dіoni№ usta. Siedz№cy za nim Zaciura uniуsі oczy ku sufitowi. Zaczкіy siк szurniкcia krzeseі i chichoty. Nie byіo siіy, po chwili wszyscy rechotaliњmy jak gіupi.

Mіot czekaі, przesuwaj№c jкzykiem po krzywych zкbach. Doktor Zeiss gapiі siк na nas zdezorientowany.

Stopniowo wrуciі spokуj. Doktor obrуciі siк bezradnie do puіkownika.

- No dobra - mrukn№і Mіot. - To byіa wersja oficjalna. Ktуrej bкdziemy ze wszystkich siі zaprzeczaж. Z Centralnego Laboratorium Ochrony Radiologicznej wyszіa juї informacja o wzroњcie radioaktywnoњci. Juї siк zaczкіy przecieki. Na wypadek, gdybyњmy musieli zamykaж w kwarantannie wiкksze obszary kraju.

- To znaczy, їe skaїenia nie ma? - spytaіem.

- Towarzyszu doktorze?

- No tak. - Doktor Zeiss podniуsі, rozwin№і i zawiesiі na њcianie drug№ mapк: czarno-biaі№ kopiк fizycznej mapy Polski z rкcznie zakreњlonymi na czerwono, niebiesko i zielono nieregularnymi strefami. - Bкdzie jakiњ skok promieniowania, ale to skutek uboczny, poniїej progu zagroїenia zdrowia. Poniewaї epicentrum znalazіo siк stosunkowo blisko Czar... Czer... Czornobyla, gdzie rzeczywiњcie stoi elektrownia j№drowa, najwyraџniej radzieccy towarzysze postanowili wykorzystaж j№ jako zasіonк dymn№. Moїe zreszt№ faktycznie wysadzili tam blok czy dwa. To s№ prognozowane strefy opadu, jeњli daж wiarк meteorologom. Pierwszego dnia szіo na pуіnoc, pуіnocny zachуd, ale od niedzielnego popoіudnia utrzymuj№ siк silne wiatry ze wschodu. Caіe nasze wojewуdztwo znalazіo siк w strefie czerwonej. Ministerstwo poprosiіo mnie -

- Epicentrum czego, doktorze? - westchn№і Mіot. On juї wiedziaі i bardzo mu siк to nie podobaіo.

- Zrozumcie, towarzysze, nie otrzymaliњmy їadnej oficjalnej noty i ja nie mogк -

- Doktorze, proszк, nie jesteњmy na egzekutywie.

- Tak. - Zeiss znowu odstawiі numer z chusteczk№: wyj№ж, zatr№biж, schowaж. - Obiekt zostaі zestrzelony przez radzieck№ obronк przeciwlotnicz№. Jeszcze nad Polsk№ przemieszczaі siк w gуrnych warstwach atmosfery, astronom-amator z Nowego S№cza sfotografowaі go, s№dz№c, їe to meteor. Byі niezwykle jasny, pіon№і. Zaobserwowano liczne gwaіtowne i chaotyczne zmiany toru lotu. Wszedі w przestrzeс powietrzn№ Biaіoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej od zachodu, na szerokoњci Biaіegostoku. Nastкpnie skierowaі siк na poіudniowy wschуd i na linii Prypeci wszedі na niebo Republiki Ukraiсskiej. Myњliwce nie zdoіaіy go przechwyciж. Podobno trafiіa go rakieta ziemia-powietrze. Ale sіyszaіem teї, їe sam siк rozbiі. Dwadzieњcia piкж kilometrуw na wschуd od Czornobyla. Chmura rozprzestrzenia siк juї trzeci dzieс. Spekuluje siк na temat podobieсstw z katastrof№ tungusk№, po niej teї pozostaіy њlady silnej radioaktywnoњci, jak po eksplozji j№drowej, ale - tak naprawdк nie wiemy nic pewnego. Nie otrzymaliњmy jeszcze їadnych wynikуw analizy szcz№tkуw. Ponoж s№ trudnoњci z pobraniem materiaіu. Natomiast analiza dotychczasowych efektуw opadu...

Mietek nachyliі siк ku mnie.

- Czy on wіaњnie powiedziaі, їe u Ruskуw rozwaliіo siк UFO? - szepn№і.

- Albo urїniкty w trupa archanioі Gabriel.

- ...nazwijmy polem negentropijnym. Co zdoіaliњmy ustaliж: oњrodkiem fenomenu jest zawsze materia oїywiona, o wysoce rozwiniкtym systemie nerwowym, oraz jej bezpoњrednie otoczenie.

Zaciura nie wytrzymaі.

- Towarzyszu puіkowniku, o co tu chodzi?

Mіot siorbn№і ze szklanki czarn№ kawк.

- Ukraiсcy, ktуrym podmuch pourywaі gіowy i rкce, oni, mhm, zdaj№ siк czuж teraz caіkiem dobrze.

Doktor ponuro pokiwaі gіow№.

- Procesy entropijne ulegaj№ odwrуceniu.

- Powstaj№, kurwa, z martwych.

- Istnieje niebezpieczeсstwo, їe wraz z opadem zwi№zkуw rozniesionych przez wiatry.

- Bкd№ mi tu zmartwychwstawaж.

Spojrzaіem na mapк.

- Jeњli opad okaїe siк sіabszy albo wiatry mocniejsze...

Doktor Zeiss wyj№і z kieszeni zwitek papierуw.

- Przeprowadziіem prowizoryczne obliczenia w oparciu o to, czego zdoіaіem siк nieoficjalnie dowiedzieж od radzieckich kolegуw. Musi min№ж co najmniej dwadzieњcia godzin od kontaktu z substancj№ przenoszon№ drog№ powietrzn№. Oczywiњcie najpierw widoczne s№ efekty odwrуcenia procesуw zakoсczonych niedawno. Organizmy w chwili opadu їywe wydaj№ siк odporne na dziaіanie czornobyliny. Na podstawie dat pochуwku z grobуw cmentarza w Czornobylu... To przyњpiesza. Myњlк, їe w ci№gu tygodnia efekt powinien siк wyczerpaж, to znaczy siкgn№ж -

- Zwoіaіem was, towarzysze - wszedі mu w sіowo puіkownik Kowalski - їeby unikn№ж nieporozumieс, gdyby opad wywoіaі u nas takie efekty, jakich obawia siк towarzysz doktor. W szczegуlnoњci zwracam uwagк towarzyszom z Departamentu Czwartego. Jakiekolwiek plotki o choжby pojedynczym przypadku zmartwychwstania... Siіy reakcyjne natychmiast to wykorzystaj№. A Partia nie bкdzie tolerowaж їadnych masowych niepokojуw, zbiegowisk, manifestacji - resort nie moїe sobie pozwoliж na podobne ryzyko. Dopуki siк da, zaprzeczamy wersji o skaїeniu radioaktywnym; potem przyznamy, їe niebezpieczeсstwo istnieje i kaїemy ludziom siedzieж w domach. Zmobilizuje siк ZOMO i wojsko dla zamkniкcia w kwarantannie obszarуw wyj№tkowo kіopotliwych. Mуwiк to wam, towarzysze, i nikomu wiкcej, i wy nie powiecie nikomu wiкcej, nie bкdzie їadnych wytycznych, okуlnikуw, rozkazуw na piњmie. Rozumiecie, jaka jest sytuacja - jak to wycieknie na dуі, to wieczorem o wszystkim bкdzie wiedziaі Waікsa, do pуіnocy prymas, a rano usіyszк w audycji z Monachium. Idzie na nas chmura radioaktywna - i tyle. Czy wyraїam siк jasno?

- Tak jest!

Przynajmniej nie chodzi o Filutka. Muszк siк napiж. Wychodz№c od Mіota, uњmiechaliњmy siк do siebie porozumiewawczo. Oczywiњcie nikt nic nie powiedziaі na gіos.

Tylko Mietek, skrкcaj№c juї do ksiкgowoњci, szepn№і przez ramiк:

- Dali czadu, lepsze to od stonki, nie?

Na piкtrze czarna woda zalaіa pуі korytarza. Cuchnкіo nie do wytrzymania, smrуd szedі przez budynek wzwyї, na nic siк zdaіo otwieranie okien i zamykanie drzwi. Zwolniіem ludzi i poszedіem do domu.

28 kwietnia 1986, pуџny wieczуr

- Kto tam?

- Do ciebie. Mуwi, їe z pracy.

- No to co tak stoisz - Pochyliіa siк nade mn№, zasіaniaj№c mi њwiatіo, aї musiaіem podnieњж gіowк znad wyci№gniкtych z obudowy wnкtrznoњci nowiutkiego panasonica - ktуry oczywiњcie padі za pierwszym razem, gdy wywaliіo korki. I znowu zostaliњmy ze stareсkim rubinem.

- On pijany jest - syknкіa. - Jedzie od niego wуd№ na dwa metry. O czym mуwiliњmy w sobotк? Dzieci jeszcze nie њpi№, ja ciк proszк.

- Dobra, zaіatwiк sprawк w ogrodzie.

Wtedy w sobotк rzeczywiњcie wrуciіem lekko na gazie, urz№dziіa mi nieziemsk№ awanturк.

Odіoїyіem miernik napiкcia, podniosіem siк zza telewizora i poczіapaіem do holu, coby znikn№ж jej z oczu, zanim na dobre wejdzie w rolк jкdzy. Wystarczaіo juї, їe w resortowym zabrakіo towaru albo usіyszaіa od s№siadki, їe przytyіa (fakt, spasіa siк obrzydliwie). Nie powinienem byі wczeњnie wracaж do domu. Co z tego, їe bкdzie zrzкdziж na moj№ pracк, zawsze znajdzie powуd, їeby wsi№њж mi na gіowк - a tak przynajmniej nie musiaіbym cierpieж jej przez caіy wieczуr. Przystan№іem na moment, gdy bуl przeszyі їoі№dek. Czy zostaіo jeszcze trochк mleka?

Na ganku, pod mrugaj№c№ їarуwk№, staі W№tіy. Zamkn№іem za sob№ drzwi. Wieczуr byі ciepіy. W chaszczach ogrodu brzкczaіy owady.

- Co jest?

- Cho-chodzi za mn№.

- Co?

- O-obywatelu kapitanie... Marcin... ty mi...

- Idџ lepiej wytrzeџwiej. Jutro -

- Chodzi za mn№.

- Co? Kto?

- On. Chodzi wszкdzie. Tu teї przy-przyszedі.

- Co ty gadasz?

- Tam.

Obrуciі siк, oparі bezwіadnie o balustradк i machn№і rкk№ ku ulicy.

- Chcesz powiedzieж, їe ktoњ ciк њledzi?

Pokiwaі gіow№ z pijack№ powag№.

- Tam.

Spojrzaіem, ale ulica po zmierzchu pozostawaіa wіaњciwie niewidoczna, korony drzew, wysokie ogrodzenie i kiepskie oњwietlenie uniemoїliwiaіy dostrzeїenie z domu czegokolwiek wiкcej niї ksztaіty z rzadka przejeїdїaj№cych samochodуw.

- Kto?

- Czekaі na mnie pod biurem. Po-potem widziaіem go w autobusie. Myњlaіem, їe... Ale pod moim blokiem, i zna numer mieszkania, rzucaі kamykami w okno, aї szwagier wyszedі go pogoniж, ba-baіem siк, їe... Marcin, ty mi powiedz, co ja mam zrobiж, przecieї... Moїe po ksiкdza -

- Їe co?

Їarуwka skwierczaіa nad nami ostro, їуіte њwiatіo i blade cienie na przemian oblewaіy okr№gі№, chіopsk№ twarz W№tіego. W№tіy oblizywaі nerwowo wargi. Lewy rкkaw kurtki miaі rozdarty, siostra widaж zacerowaіa mu go nierуwno, њcieg siк rozpruі.

Nagіe przeczucie - i zimny kwas rozlewa siк w їoі№dku.

- Czekaj.

Wrуciіem do њrodka, zrzuciіem kapcie, wіoїyіem buty, wyj№іem z szafki ciкїk№ latarkк, sprawdziіem, dziaіa. Lidka wystawiіa gіowк z kuchni. Zatrzasn№іem za sob№ drzwi, zanim zd№їyіa otworzyж usta.

- Chodџ, pokaїesz mi go.

Zeszliњmy z ganku. Њcieїka prowadz№ca do bramy jest szeroka na dwie pіyty chodnikowe, musiaіem trzymaж chіopaka za ramiк, їeby nie wpadі w krzaki.

Dobrze, їe naoliwiіem zawiasy furtki, jeszcze tylko brakowaіo jкcz№cego i grzechocz№cego їelaza.

Stanкliњmy pod gaікziami rosn№cego przy ogrodzeniu kasztana.

- I? Gdzie?

W№tіy rozejrzaі siк po ulicy, raz, drugi. Mrugaі, wytкїaj№c wzrok. Wiкkszoњж latarni byіa zepsuta lub rozbita, a i te dziaіaj№ce koсczyіy juї swуj їywot. Min№і nas stary adwokat z naprzeciwka, na spacerze ze swoim psem. Ukіoniіem siк. Oddaі ukіon i odwrуciі wzrok. Dziabn№іem W№tіego іokciem pod їebra.

- No!

- Tam byі. Gdzieњ siк schowaі. Jak tylko wyjdк... No n-naprawdк! - Zacz№і siк gor№co zarzekaж. - Mуwiк ci! Ty mi musisz! Nie mogк tak! Co mam powiedzieж! A jak pуjdzie do rodziny! Poznaj№ go! Ja nie chciaіem przecieї! - I j№і szlochaж, uwieszony furtki; rdza lepiіa mu siк do policzka.

- Dajcie spokуj, poruczniku, z takimi nerwami to do drogуwki, nie do bezpieczeсstwa.

Usiedliњmy na murku. W№tіy zwiesiі gіowк miкdzy kolana. Pomyњlaіem, їe bкdzie rzygaі, ale jemu chyba po prostu tak byіo іatwiej mуwiж: do ziemi, w ciemnoњж, na wydechu. Opowiedziaі mi, jak mundurowi przywieџli im tych dwуch studentуw z ulotkami, jednego wzi№і w obroty Kwasica, drugiego - W№tіy. Studenciak W№tіego zrobiі siк wtem bardzo hardy, odszczekiwaі, a jak W№tіy daі mu w mordк, to tamten - W№tіy nadal nie mуgі uwierzyж - tamten wstaі i oddaі porucznikowi. Tak to W№tіego poraziіo, їe zanim mundurowy go odci№gn№і, porucznik rozwaliі podejrzanemu іeb dziurkaczem biurowym. Odwieџli nieprzytomnego do szpitala, ale zgasі im na stole. W№tіy czytaі papiery z sekcji, student byі martwy na sto procent. A teraz chodzi za porucznikiem, gwiїdїe na niego na ulicy, rzuca kamieniami w okna... W№tіy siк urїn№і, nie pomogіo.

- No i pуjdк do majora i co powiem? - Trz№sі siк, zgiкty wpуі. - Їe skubaniec miaі brata bliџniaka? A ten drugi siedzi przecieї w areszcie, bкdzie trzeba daж prokuraturze jak№њ sprawк. No bo jak wypuњcimy... Co? Wypuњciж moїe? Towarzyszu kapitanie?

- Ten?

- Co?

Klepn№іem go w plecy.

- Weџ siк w garњж! Tam popatrz. Ten?

Spojrzaі.

- Јojezu. On.

Przebiegіem przez jezdniк. Czіowiek cofn№і siк w cieс. Podszedіem, zaњwieciіem mu latark№ w twarz. Osіoniі siк odruchowo przedramieniem. Byі w brudnej kurtce, o kilka numerуw za duїej.

- Pozwуlcie, obywatelu. No juї. Dowodzik. A dok№d! - Zіapaіem go za poіy kurtki, poci№gn№іem pod latarniк. Odwracaі gіowк. Rozgl№dn№іem siк. Ulica byіa pusta, nikogo w oknach. - Ruszajcie siк! - Przeszliњmy pod furtkк.

W№tіy cofn№і siк do ogrodu. Popchn№іem studenta do њrodka. Latarki nie wyі№czyіem, trzymaіem go w sіupie ostrego њwiatіa, jego twarz, oczy, gdy je zamykaі, prуbowaі uciec wzrokiem - obracaіem latarkк, wyci№gaіem ramiк w bok.

- Nazwisko! - warkn№іem. - Zameldowany!

- Gniewosz Janusz, Kwiatowa siedem przez dziewiкжdziesi№t dwa - wymamrotaі.

- Urodzony!

- Tysi№c dziewiкжset szeњжdziesi№t piкж, pierwszego lutego.

- Ale dowodu przy sobie nie macie, co? Albo legitymacji studenckiej? Ksi№їeczki wojskowej?

Zacz№і macaж po kieszeniach.

- Pozwуlcie-no.

Poci№gn№іem go w prawo, њcieїk№ wzdіuї ganku i za rуg domu, pod otwarty garaї, w ktуrym brat skіadowaі swуj zіom motocyklowy. Na ten zak№tek wychodziіy tylko okna poddasza; zreszt№ przed garaїem rosіa topola. Jedyne њwiatіo pochodziіo z odlegіych latarni ulicznych - jeњli nie liczyж mojej latarki. Gniewosz instynktownie cofaі siк, aї trafiі plecami na ceglan№ њcianк. Patrzyі to na mnie, to na cieс W№tіego - ale wiedziaіem, їe nic nie widzi, latarka go oњlepiaіa.

- Obrуж siк! - rozkazaіem. - W lewo! Gіowa prosto! Odsuс wіosy! Їe teї pozwalaj№ im chodziж z takimi grzywami.

Spojrzaіem pytaj№co na W№tіego. Rozіoїyі rкce, pokrкciі gіow№.

- Sprawdџ!

Podszedі ostroїnie, pomacaі. Gniewosz zadrїaі pod jego dotykiem.

- No wiкc? - ponagliіem.

- Їyje, obywatelu ka-kapitanie - zaj№kn№і siк W№tіy. - Znaczy, nie ma њladu.

- Pierdolone ubeki.

Podskoczyіem do studenta.

- Co? - Krew uderzyіa mi do gіowy, wybuchіy rumieсce, aї zapiekіa skуra. Zіapaіem go za koіnierz, podci№іem nogi; poleciaі na drzwi garaїu. - Coњcie powiedzieli?

- Ubeki pierdolone. Jeszcze Polska!

Klкczaі przede mn№ z twarz№ do њciany, rкkoma wpartymi w beton, dіugie wіosy spіywaіy na kurtkк. Rozejrzaіem siк, њwiec№c po zagraconym wnкtrzu garaїu. Zatrzymaіem latarkк skierowan№ ku wygiкtej rurze wydechowej, rzuconej luzem pod szkielet komara. Skin№іem na W№tіego. W№tіy wytrzeszczyі oczy. Zaњwieciіem mu w twarz. Zasіoniі siк, ale post№piі krok wstecz, schyliі siк i podaі mi rurк. Przeіoїyіem latarkк do lewej rкki i z zamachu waln№іem klкcz№cego w potylicк, aї rura wygiкіa siк po raz drugi. Zakwiczaі i osun№і siк na ziemiк. Poprawiіem. Nie ruszaі siк. Przyњwieciіem z bliska. Masakra.

- Zmiaїdїona podstawa czaszki - sapn№іem.

- Coњ ty... - zabeіkotaі W№tіy. - Coњcie... obywatelu kapitanie... coњcie zrobili...

- Porz№dek w papierach. - Znalazіem szmatк i zabraіem siк za wycieranie rury. Puls powoli siк uspokajaі. - Teraz znowu wszystko siк zgadza, nie?

- A-ale. Kryminaі. Їelazem w іeb. Jak tak.

- A ten dziurkacz z czego byі, z porcelany miњnieсskiej?

- Bкdzie њledztwo. Papiery. Trup.

- Jakie znowu њledztwo? Masz przecieї raport z sekcji, nie? Piecz№tka, podpis, doktor poњwiadczy. Dwa dni temu leїaі w kostnicy, jest w ewidencji sztywnych. No to kogo niby ubiіem? Zbierzcie siк do kupy, poruczniku. Do ciкїkiej cholery. I nie rzygaж mi tu!

- Prze-przepraszam.

Wzi№і gікbszy oddech, otarі czoіo. Wcisn№wszy dіonie w kieszenie, stan№і nad zwіokami.

- A jak znowu siк odbije? - spytaі ponuro.

- Їe co?

- Noo, raz juї mu siк odwrуciіo.

Podrapaіem siк w brodк.

- To chyba tak nie dziaіa.

Spojrzaі na mnie podejrzliwie.

- To znaczy jak?

Poњwieciіem gікbiej wzdіuї њciany.

- Tam. Powinien byж peіny.

W№tіy posіusznie wlazі w zіom. Przewrуciі dwa rowery, poszіo echo na caі№ dzielnicк i zamarі w miejscu, wystraszony, ale zaraz kichn№і gіoњno od podniesionego kurzu, zіapaі siк wiкc za nos, zіapaі i kichn№і po raz drugi, zataczaj№c siк przy tym na szafki - juї chciaіem podejњж i jego t№ rur№ zdzieliж przez proletariack№ іepetynк, moїe by w koсcu zst№piі na ziemiк - postaі tak chwilк, kiwaj№c siк na piкtach, w koсcu siк uspokoiі, siкgn№і, szarpn№і i dџwign№і piкciolitrowy kanister benzyny.

- No wiкc jakby chciaі wstawaж - powiedziaіem, wyjmuj№c paczkк silesii - to urz№dzimy ognisko w ogrodzie. Dawno juї miaіem uprz№tn№ж go po zimie, widzicie, jak zarуsі. A noc taka przyjemna. Gwiazdy, o, Wielka Niedџwiedzica. Zapalicie? - Podsun№іem mu paczkк.

Za drugim razem udaіo mu siк uj№ж papieros miкdzy dwa palce.

- Bкdziemy czekaж? - Zamrugaі. - Do rana?

- Czy nie wstanie.

Nie wstaі.

29 kwietnia 1986, poіudnie

- Sіuchajcie, sierїancie, ja zawsze zamykam, jak wychodzк. W sobotк teczka tu byіa, wczoraj teczki nie ma. Poszukajcie sami, jak nie wierzycie. No to co, szpiedzy imperialistyczni wsmyrgnкli siк przez dziurkк od klucza?

- Obywatelu kapitanie, meldujк -

Zadzwoniі telefon.

- Rzewiecki.

- Puіkownik chce siк z wami widzieж - powiedziaіa pani Jadzia.

- Oho.

- Sama nie wiem, panie Marcinku, nic mi wiкcej nie mуwiі.

- Ale kiedy? Teraz-zaraz?

- Piкж, dziesiкж minut.

- A mogіaby pani zapomnieж - no i co tak sterczycie, sierїancie, odmeldowaж siк! - mogіaby pani zapomnieж do mnie zadzwoniж na, powiedzmy, kwadransik? - Spojrzaіem na zegarek. - Za piкж wpуі do. Co? Pani Jadziu kochana.

- Dziesiкж minut - oznajmiіa sucho.

- R№czki caіujк.

Wyj№іem notes. Bombonierka dla pani Jadwigi, jutro zaraz z rana.

Poszedіem do W№tіego. (Przez noc caіe skrzydіo zaњmierdіo nieziemsko). Siedziaі w pokoju przy otwartym oknie i siorbaі kawк zboїow№. Wzrok nieco mкtny, ale przynajmniej trzyma siк prosto. Biurko dalej ktoњ czytaі gazetк, na pierwszej stronie szaro-czarny Jaruzelski obejmowaі szaro-czarnego Honeckera, miny mieli, jakby goі№bek pokoju nasraі im do wуdki. Pіocha myњl z tyіu gіowy: czy czornobylina siкgnie takїe NRD, czy skazi ziemie Niemiec...?

Skin№іem na W№tіego. Zabraі ze sob№ kawк. Wyszliњmy na korytarz i do њwietlicy za kartotek№.

- Bukalski dzwoniі? - spytaіem pуіgіosem. - Albo ten doktor z patologii - odezwaі siк? Czy ja o czymњ nie wiem?

Zajrzaі w fusy.

- Mhm, obywatelu kapitanie -

- Nie obywateluj mi, tylko gadaj! - sykn№іem. - Mіot mnie wezwaі. Trup jest z powrotem w kostnicy, wszystko cacy. Bukalski nie piњnie, wisi mi za takie sprawy, їe niechby sprуbowaі. No to co, ja siк pytam, no to kto? Wy!

Dџgn№іem go palcem w pierњ.

- Ale nie moja wina, ledwo przychodzк, a oczy mi siк zamykaj№, nic przecie nie pospaіem caі№ noc, gіowa mi lata, o, cud, їe w ogуle stan№іem na nogi, no ale ledwo przychodzк, wpada naczelnik i drze mordк: meldowaж o їywych trupach!

- I tyњ siк, cymbale, wygadaі!

- No nie, nic, ale musiaі coњ poznaж, jak popatrzyіem, no bo mnie zaskoczyі, tak wpada i od progu, a ja ci№gle tylko o tym studencie myњlк, wiкc on od razu do mnie: poruczniku W№tіy! bezpieczeсstwo ludowej ojczyzny! Nie dziwiж siк, opowiadaж ze szczegуіami! resort wie o wszystkim!

- I їeњ siк wygadaі.

- A co miaіem zrobiж, jak widaж juї i tak wiedziaі?

Po co ja mu w ogуle pomagaіem? Їe dіug wdziкcznoњci za tych badylarzy ze „њwiсskiego wywiadu"? Pluж na idiotк!

- Ileњ mu powiedziaі?

Wyjadaі іyїeczk№ czarne fusy.

- Wszystko - mrukn№і.

- Wszystko!

- No tak jakoњ...

Grzmotn№іem czoіem w tablicк z list№ wyrуїnionych funkcjonariuszy, aї siк na ich wysokoњci Kiszczak i Messner zakoіysali w drewnianych ramkach, a Jaruzel zataсczyі na gwoџdziu. Bуl zagіuszyі bуl.

- Uuuїebyciкszlagnamiejscu -

- Co kapitanowi - kapitan џle siк czuje - moїe wam -

Poczіapaіem z powrotem do siebie, їeby poіkn№ж dwie piguіki na wrzody; poіkn№іem - i juї byіa pora iњж do Mіota.

Pani Jadwiga wpuњciіa mnie z lekkim wzruszeniem ramion. Wszedіem, zameldowaіem siк.

- Siadajcie, Rzewiecki.

Puіkownik Kowalski zamkn№і jedn№ teczkк, otworzyі drug№, przerzuciі kartki, spojrzaі na mnie - siedzк z obojкtnym wyrazem twarzy - spojrzaі, wstaі i wі№czyі radio. Popіynкіy gwizdy, jкki i szumy.

- Major Czwartoch zіoїyі mi raport z waszej nocnej przygody z porucznikiem - zerkn№і do papierуw - porucznikiem W№tіym.

Milczaіem.

- Moїe nie zdajecie sobie z tego sprawy, Rzewiecki, ale ja z doіu dostajк co godzina kilka takich meldunkуw, oficjalnie komenda wojewуdzka nie jest powiadomiona, wiкc nie wiedz№, co z tym robiж, i albo zamykaj№ jako wariatуw, wioz№ na izbк wytrzeџwieс, albo odsyіaj№ do wydziaіуw Sіuїby. Kto jak kto, grabarze zawsze chlej№ i opowiadaj№ niestworzone historie, ale to siк w koсcu... Mhm, tak.

Otworzyі szufladк, wyj№і dwie kartki papieru. Podsun№і mi je. Zerkn№іem z daleka.

- Obywatelu puіkowniku?

- Wasza delegacja.

Milczaіem.

Westchn№і ciкїko.

- Pojedziecie do Krakowa.

- Tak jest!

- Tu macie podbitkк na sіuїbowy wуz. Nie polegaіbym teraz na komunikacji paсstwowej. Weџmiecie broс. Pobierzcie amunicjк.

- Tak jest.

Ostroїnie podniosіem dokumenty. W opisie delegacji wystukano tylko: Z rozkazu pіka Kowalskiego. Czas: 30 IV 1986 - 4 V 1986.

- Pytali o mnie w krakowskiej KW?

Pokrкciі gіow№.

- Komenda krakowska nic o tym nie wie. Resort nic o tym nie wie. Pojedziecie, bo ja was wysyіam.

- Tak jest!

- Cieszк siк, їe nie opuszcza was entuzjazm dla pracy na froncie walki z kontrrewolucj№. - Wyj№і popularne, zapaliі. - Rozumiecie, їe wobec wszystkich tych informacji, jakie do mnie docieraj№ - zreszt№ sami widzieliњcie w nocy... Muszк przyj№ж, їe nasz kochany doktor Szajs moїe jednak mieж racjк. Pojmujecie, co to oznacza?

- Nie, towarzyszu puіkowniku.

- I to w was lubiк, Rzewiecki, tк beztrosk№ bezmyњlnoњж. - Mіot strzepn№і popiуі do czerwono-biaіej popielniczki marlboro. - Pojedziecie prosto na Wawel. Nie meldujecie siк po drodze ani na miejscu. Wiecie, kto tam leїy?

- Gdzie?

- W katedrze wawelskiej. W podziemiach, w krypcie. Wіadysіaw Јokietek. Kazimierz Wielki. Wіadysіaw Jagieііo. Krуlowa Jadwiga. Jуzef Poniatowski, Tadeusz Koњciuszko, Adam Mickiewicz, Juliusz Sіowacki. Jуzef Piіsudski.

- Towarzyszu puіkowniku?

- Jeszcze czegoњ nie rozumiecie, kapitanie?

- Obawiam siк -

- Zastrzelicie ich. Jeњli wstan№. Kula w іeb kaїdemu.

Radio: kszsz-uiiiiuii-trszszsz.

Milczaіem.

Nachyliі siк ku mnie nad biurkiem.

- No co? Z jednym powstaсcem juї їeњcie sobie gіadko poradzili. I potem siк nie podniуsі, prawda? Znaczit, za drugim razem umieraj№ jak wszyscy.

- To s№ kamienne sarkofagi, nijak z nich nie wylez№, towarzyszu puіkowniku.

- Myњlicie, їe nikt inny o tym nie pomyњli? Їe nie przyjd№, nie pomog№ im wyjњж? Musicie zd№їyж przed nimi.

- Ale dlaczego nie ludzie z krakowskiej komendy? Dlaczego w ogуle ja?

- Polityka to nie wasza sprawa, nie mieszajcie siк, to i ona nie bкdzie siк do was mieszaж. - Co mуwi№c, wyj№і spod innych cienki skoroszyt zawi№zany czerwon№ wst№їk№; od razu poznaіem. Jeњli to Bula go przyniуsі i doіoїyі, co mu tam Filutek naњwiergotaі... Pojadк.

- Tak jest!

Zamigotaі interkom. Mіot wcisn№і guzik.

- Pani Jadziu, prosiіem przecieї -

- Bardzo przepraszam, ale mam tu pilny telefon do kapitana Rzewieckiego, zdaje siк, їe jakiњ nagіy wypadek w domu, i -

Mіot machn№і na mnie іaskawie.

- No to idџcie juї, kapitanie, idџcie. Musicie siк zreszt№ wyspaж przed jutrzejsz№ podrуї№. Nie wyspaliњcie siк, co? Widzк te wory pod oczami. Zawsze powtarzam: nie ma to jak dіugi, spokojny sen.

Kszsz-uiiiiuii-trszszsz-uiiiiii.

29 kwietnia 1986, po poіudniu

Siedziaі przed telewizorem, zagapiony w blady obraz na starym kineskopie. Nie odwrуciі siк, kiedy stan№іem w progu pokoju. Plecy miaі szerokie, proste. Skуrzan№ kurtkк pokrywaіy plamy bіota i smugi zieleni.

- Mieszkali tu przed wojn№, sam mуwiіeњ - szeptaіa mi do ucha biaіa jak pіуtno Lidka. - Twoja rodzina -

- Rzewieccy wybudowali ten dom w tysi№c osiemset dziewiкжdziesi№tym trzecim, jak sprzedali maj№tek na Warmii - powiedziaіem spokojnie.

Zdj№іem pіaszcz i kapelusz.

- Mуwiі coњ?

- Chciaі wody.

- I co?

- Daіam mu.

- Rozmawialiњcie?

- Pytaі. O rodzinк. O - o їonк.

Musiaі nas sіyszeж. Nie odwracaі siк. W telewizji leciaіo technikum mechanizacji rolnictwa czy inny program z chlewni№ w tle. Nie odrywaі wzroku od ekranu.

- Napuњж do wanny gor№cej wody.

Przynajmniej raz nie wszczкіa awantury.

Podszedіem, wyі№czyіem rubina. Uniуsі wzrok. Byі mіodszy ode mnie, przed czterdziestk№. Widziaіem tylko zdjкcia, ale natychmiast go poznaіem.

- To telewizor, dziadku.

- Tak, powiedziaіa mi, telewizor. - Gіos miaі zachrypniкty, przeci№gaі samogіoski. - Ty masz na imiк Marcin.

- Tak.

- Jesteњ synem Przemka.

- Tak.

- Przemek - їyje?

- Utopiі siк w siedemdziesi№tym dziewi№tym. To znaczy - cholera, moїe їyje.

- A! - Opuњciі wzrok na brudne dіonie, zwin№і je w piкњci. - Ja nie wiem, czemu... Powiadasz, їe jaki mamy rok?

- Osiemdziesi№ty szуsty.

- Ponad czterdzieњci lat. Oni tu wіaњnie mуwili - wskazaі gіow№ telewizor - їe Pierwszy Sekretarz... Pierwszy Sekretarz. Zachуd nas zostawiі, Stalin wygraі.

- Tak.

- Wybili nas.

- Tak.

- Rz№dz№.

- Rz№dz№.

- Ty dla nich pracujesz.

- Tak.

- W NKWD.

- Nie. Tak.

- Marcin Rzewiecki.

Uj№іem go pod ramiк. Wstaі posіusznie. Potкїne chіopisko.

- Wyk№p siк. Czuж od ciebie zgnilizn№. Masz ziemiк pod paznokciami. Wymyj zкby, przepіucz usta. Tam jest іazienka, chodџ. Znajdк ci jakieњ ubranie.

Nie opieraі siк. W іazience unosiіa siк z wanny gor№ca para, objкіa go i przesіoniіa; ksztaіt sylwetki Edmunda Rzewieckiego rozmyі siк, zamazaі, niczym na wyblakіej fotografii, filmie przeњwietlonym.

- Ale ty, Marcinie, spodziewaіeњ siк. - Wsparty o umywalkк, popatrzyі na mnie z gorzkim uњmiechem. - Wiesz wiкcej. Przyjd№ kolejni, prawda?

Zrozumiaіem, їe on rzeczywiњcie jest mіodszy ode mnie, znacznie mіodszy, mіodoњж nie zd№їyіa wywietrzeж mu z gіowy, oni wszyscy byli mіodsi.

- Umyj siк - warkn№іem i zatrzasn№іem drzwi іazienki.

Poszedіem do kuchni. Lidka nie spuszczaіa ze mnie oczu. Zza њciany dobiegaіy sіowa faіszowanej Pierwszej Brygady.

- Nigdy nie mуwiіeњ, co siк z nim staіo. Zgin№і podczas wojny, prawda?

- Byі w AK, zagarnкіa ich Armia Czerwona w jakimњ lesie. - Lasy, to zawsze s№ lasy. Nalaіem sobie do szklanki ciepіego mleka. - Nie wspominam o tym w їyciorysie.

30 kwietnia 1986, rano

Sіoсce wstaіo kwadrans przed czwart№. Sprawdziіem olej, hamulce, њwiatіa. Zatankowaіem jeszcze wczoraj; w bagaїniku dwa peіne kanistry. Biaіy fiat 125p, na cywilnych tablicach, trzy lata w sіuїbie, opony po wulkanizacji i nawet zawieszenie w porz№dku. Spakowaіem ubranie na zmianк, pod spуd wcisn№іem P-64 z zapasowymi magazynkami. Lidka przygotowaіa mi kanapki, termos z herbat№, termos z kaw№, butelkк wody. Atlas samochodowy poїyczyіem od Mietka. Jeszcze przeіkn№ж jajecznicк, wysiorbaж gor№c№ bawarkк, ucaіowaж dzieci, uњcisn№ж dіoс dziadkowi, dziadek szarmancko przyrzeka zaopiekowaж siк Lidk№ i prawnukami, Lidka zaciska wargi... Nic, jedziemy.

Na pustych ulicach widaж byіo przygotowania do pochodu, na rynku wzniesiono trybunк, ze stalowych masztуw zwisaіy smкtnie czerwone flagi, kapaіa z nich woda. Przez caі№ noc padaіo, w dziurach, szczelinach i zagікbieniach asfaltu staіa brudna deszczуwka, mniej brudna w zimnym њwietle њwitu.

Przed wyjazdem zadzwoniіem jeszcze do Mietka, byі na dyїurze.

- A-a, padam na mordк. Wymyka siк to spod kontroli, musieli siк przyznaж do Czornobylskiej elektrowni j№drowej. Jeszcze w poniedziaіek wieczorem „Wriemia" coњ napomknкіo i PAP wypuњciіa depeszк, ale zaraz j№ wycofali. W nocy wyszіy informacje z Agencji do spraw Atomistyki. A wczoraj juї zachodnia prasa daіa wielkie artykuіy, wіaњnie dowieџli, mam to na biurku. Warszawa musiaіa wydaж oficjalny komunikat. Wczoraj nad ranem zebrali siк w KC. Caіy teatr, bкdzie nawet Komisja Czornobylska i, uwaїasz, ogуlnokrajowa akcja z pіynem Lugola.

- Z czym?

- Їe niby promieniotwуrczy jod gromadzi siк w tarczycy. Wiкc obmyњlili napoiж dzieci jodem stabilnym. Rz№d i Partia troszcz№ siк o narуd. Tego siк trzymasz w terenie, aї do odwoіania. Chyba їe Mіot mуwiі ci inaczej. Mhm?

- Coњ nowego w sprawie opadu doktora Szajsa?

- Jeszcze nie dostaliњmy raportu z nocy, zobaczymy, co nam z doіu podrzuc№. Jakby coњ oficjalnie, to zіapi№ ciк w drodze, bierzesz radiowуz, nie?

Za miastem miaіem caі№ szosк dla siebie. Wі№czyіem radio. Na wszystkich zakresach trzaski i szumy zagіuszaіy audycje, w miarк sіyszalna byіa jakaњ pogadanka o pieriestrojce i uskorieniju. Wyі№czyіem.

Zawsze jeїdїк bardzo ostroїnie. Przyњpieszyіem do dziewiкжdziesi№tki, bo teren byі odkryty - pojedyncze zabudowania, potem juї tylko pola i ugory - widocznoњж doskonaіa, a ruch minimalny; tylko deszczуwka lњniіa jeszcze na asfalcie.

Po уsmej wjechaіem w lasy. Szosa zaczкіa siк wiж, wznosiж i opadaж. Niebo byіo czyste miкdzy њcianami zieleni, jasny bікkit bezchmurny; nie bкdzie juї padaж. Sіoсce wisiaіo ponad drzewami, ostre refleksy zaczкіy kіuж mnie w oczy. Wyj№іem z futeraіu kupione w Jugosіawii wielkie okulary przeciwsіoneczne. Dzieci mi je ci№gle wykradaіy, їeby bawiж siк w amerykaсskich policjantуw. Uњmiechn№іem siк pod nosem, opieraj№c іokieж na opuszczonej szybie.

Za zakrкtem jezdnia opadaіa w dіugie siodіo miкdzy wzgуrzami - u podnуїa drugiego wzgуrza wzdіuї poboczy staіo kilkanaњcie pojazdуw, po mojej i przeciwnej stronie dwupasmуwki. Ciкїarуwka, maluchy, polonez, wartburg, nyska, volkswagen, jakieњ zachodnie kombi, nawet furmanka z koсmi. Hamowaіem, zjeїdїaj№c.

Zatrzymaіem siк za polonezem. Jezdniк blokowaіy pnie drzew. Las zaczynaі siк tu zaraz za poboczami.

Wysiadіem.

- Co siк dzieje? - spytaіem kierowcк poloneza.

Facet жmiі papierosa na њrodku jezdni, z twarz№ uniesion№ ku Sіoсcu, z zamkniкtymi oczami.

- Bкd№ њci№gaж do rowu, goњж ze stara poci№gnie na lince holowniczej.

Kilka osуb krz№taіo siк juї wokуі pni, star manewrowaі po drugiej stronie zawalidrogi, ustawiaj№c siк do podczepienia.

Starsza pani w volkswagenie krкciіa gaіk№ radia, jкki zakіуceс wdzieraіy siк w melodiк lasu. Szumiaіy liњcie, њpiewaіy ptaki, stukaі dziкcioі. Pachniaіo їywic№.

Zszedіem z asfaltu. Facet z poloneza obejrzaі siк za mn№. Wyj№і paczkк klubowych, podszedі, poczкstowaі mnie. Zapaliіem. Uniуsі brew.

- Pan zobaczy - wskazaіem dіoni№ z papierosem - jak one padaіy. Gdzie s№ jamy po korzeniach. Widzi pan? To nie s№ stuletnie dкby, ale jednak pуі metra њrednicy, moїe wiкcej - ciкїkie jak cholera, nie?

- W nocy byіa burza.

- Co, piorun uderzyі? Bo jakby przycisn№і huragan, to wszystko by tu leїaіo pokotem. A nie tylko - ile? cztery, piкж? I to wyrwane z korzeniami, wywleczone na jezdniк na іadnych kilka metrуw.

- No to co pan myњli?

- Sprawdzaliњcie? Chodziі tam ktoњ? Pokrкciі gіow№, wzruszyі ramionami.

Zeskoczyіem z pobocza, rozgarn№іem krzaki i wszedіem w las. Dalej, sk№d padіy drzewa, poszycie wygl№daіo na posiekane jakby tu kombajn przeszedі, na korze pozostaіy jasne њlady. Ziemia byіa miкkka, bіotnista - rozpulchniona i nas№czona deszczem. St№paіem ostroїnie. Zdj№іem okulary, im dalej, tym gікbszy cieс. Wszystko zielone. Tylko te plamy - pochyliіem siк - na іyku, na paprociach, na poіamanych krzewach - czarne, czerwone, zaschniкta czerwieс. Krew, oczywiњcie.

Na szosie wybuchіy paniczne okrzyki. Pobiegіem.

Z lasu po przeciwnej stronie wyszedі olbrzymi їubr i waliі teraz іbem w bok nyski. Kierowca nyski uciekі za maskк stara. Wszyscy rzucili siк do swoich wozуw.

Wrуciіem do fiata. Polonez cofaі siк powoli wzdіuї pobocza. Wycieraіem buty o bieїnik.

- Panie, co to za bydlк jest! - piaі facet z poloneza. - Sk№d tutaj! Przecieї nie Biaіowieїa!

Przyjrzaіem siк zwierzкciu. Czarna sierњж, dobrze ponad dwa metry w kікbie, wielkie rogi.

- Tur.

- Co?

- Tur.

Wsiadіem i wcisn№іem klakson. Zaraz doі№czyіy siк inne klaksony. Tur potrz№sn№і іbem, prychn№і, naszczaі na nyskк i odtruchtaі w las.

Star na szczкњcie zd№їyі juї na tyle odci№gn№ж pnie, їe daіo siк przecisn№ж pomiкdzy. Przepuњciliњmy tych z przeciwka. Przejechaіem ostatni.

Sprawdziіem milicyjn№ radiostacjк. Trzaski i szumy, rzecz jasna. Prуbowaіem kilkanaњcie minut, nikt siк nie zgіaszaі. W kaїdym razie ja nikogo nie usіyszaіem.

Koіo poіudnia wyjechaіem z powrotem na rolnicze rуwniny. Zacz№іem zwracaж uwagк na samochody na poboczach i w rowach, kilka z nich wygl№daіo na zatrzymane po gwaіtownym poњlizgu, kilka na wrкcz porzucone. Min№іem PKS, ktуry migaі na wszystkich њwiatіami, pasaїerowie przylepiali twarze do szyb.

Stan№іem przy przystanku autobusowym, w їwirowej zatoczce, musiaіem siк odlaж. Przystanek nie miaі nawet wiaty, sіup z krzyw№ tabliczk№, ale obok rosіo kilkanaњcie brzуz. Poza tym - pola. Sіoсce przypiekaіo. Wszedіem miкdzy brzozy.

Przygl№daіem siк przez ciemne szkіa chіopom pracuj№cym w polu. Oprуїniaj№c pкcherz, czіowiek na moment gіupieje z ulgi - dopiero gdy zasun№іem rozporek, zrozumiaіem, co widzк. Bociany. Chіopi. Zboїe. Їniwa. Tyle znam siк na roli, co na francuskim abstrakcjonizmie, ale czy to trochк nie za wczeњnie na їniwa? I ci chіopi - dlaczego myњlк o nich: „chіopi"? co to za jкzyk reakcyjny? Rolnicy - ale nie rolnicy: pуіnadzy albo w brudnych іachmanach, mкїczyџni i kobiety, tn№ zboїe kosami. W oddali, na horyzoncie, kapliczka pod wielkim krzyїem i koс z jeџdџcem pochylonym w siodle, i wуz drabiniasty, i kolasa z siwkami, w niej kobieta pod biaіym parasolem... Czym prкdzej wrуciіem do auta.

Z przeciwnej strony szedі w№saty dziadek w dziurawym waciaku, w nowiutkim berecie, z petem miкdzy stalowymi zкbami. Na zardzewiaіym іaсcuchu ci№gn№і za sob№ chud№ krasulк.

- Nie wiecie, czyja to ziemia?

Spojrzaі, zamrugaі, podrapaі siк pod beretem.

- A co mnie tam obchodzi. Pegieeru pewnie, їe tyle luda robi.

- No ale popatrzcie tylko... A, zreszt№. Machn№іem rкk№ i zatrzasn№іem drzwiczki.

Co dokіadnie mуwiі doktor Szajs? Musi min№ж co najmniej dwadzieњcia godzin od kontaktu z substancj№ przenoszon№ drog№ powietrzn№. Oczywiњcie najpierw widoczne s№ efekty odwrуcenia procesуw zakoсczonych niedawno. Min№іem stary koњciуіek i mіyn. Teren znowu wznosiі siк i opadaі. Przejechaіem przez most nad wyschniкt№ rzeczk№ i zatrzymaіem siк w cieniu њwierkowego lasku. Nalaіem sobie z termosu. Zamyњlony, dmuchaj№c w kawк, kartkowaіem atlas. Zwaїywszy na њwietn№ pogodк i dotychczasowe tempo... Przypomniaіem sobie mapк doktora, kolory na mapie. To przyњpiesza.

Trrrrrrrrrrkt! Kubek poleciaі na podіogк wozu, gor№ca kawa chlapnкіa na uda i stopy, gdy rzuciіem siк pіasko na siedzenia. Strzelaj№ z karabinu maszynowego!

Policzyіem do dziesiкciu - dziesiкж szybkich oddechуw. Cisza, tylko motor mruczy i chrypi. Wyjrzaіem ponad deskк rozdzielcz№. W oddali, tuї przed zakrкtem, ktoњ przebiegaі przez jezdniк. Jedna, dwie, cztery pochylone sylwetki - zaraz skryіy siк w zaroњlach po drugiej stronie drogi. Mкїczyџni. Mіodzi. Ktуryњ niуsі chyba karabin. Ciemnie spodnie i ciemne kurtki, i plama bieli: jeden miaі obandaїowan№ gіowк. Caіe szczкњcie, їe nie spojrzeli w moj№ stronк.

Juї miaіem usi№њж z powrotem za kierownic№ i wcisn№ж gaz, gdy z zielonego cienia miкdzy drzewami wypadіa druga grupa: szeњciu їoіnierzy, wszyscy uzbrojeni; biegli w њlad za pierwszymi. Poznaіem ich po heіmach, poznaіbym obudzony w њrodku nocy.

Ledwo przebiegli, ruszyіem, poњpiesznie przerzucaj№c biegi. Nawet nie podniosіem termosu, nie starіem kawy. Pierwsze miasteczko, pierwsza wioska - muszк zadzwoniж, niech Mіot mnie zawrуci, przecieї to juї nie ma sensu, juї za pуџno, skoro tury taranuj№ samochody, skoro chіopi odrabiaj№ na polach paсszczyznк, a Wehrmacht strzela po lasach. To przyњpiesza. Posterunek milicji - nie, puіkownik zabroniі; ale byle budka telefoniczna...

Pomyњleli tylko o Polakach, a przecieї z tej ziemi, z tej ziemi - kogуї ta ziemia nie pochіonкіa?

30 kwietnia 1986, po poіudniu

Poczta staіa na wzgуrzu za wsi№, kwadratowy budyneczek bez drugiej kondygnacji, z brunatnej cegіy, gdzieniegdzie juї wyzieraj№cej spod biaіej elewacji. Na bocznej њcianie - przy niej zaparkowaіem - pozostaіy jeszcze cienie liter z hasіa na IX Zjazd Partii. Okna w tej њcianie zalepiono dykt№ i poїуіkіymi „Trybunami Ludu".

Wszedіem, poprawiaj№c pod marynark№ szelki z kabur№; ledwom zaіoїyі, juї uwieraіy. Kiedy ostatnio zmuszony byіem je nosiж? Tіusta kobieta siedz№ca za jedynym okienkiem spojrzaіa na mnie znad robуtki, gdy drapaіem siк po lewym barku i szarpaіem za pasek pod praw№ pach№.

- Dzieс dobry - sapn№іem, stan№wszy przy kontuarze. - Chciaіbym zamуwiж bіyskawiczn№ miкdzymiastow№ -

- Nie ma.

- Czego nie ma?

- Bіyskawicznych. - Cofnкіa siк o oczko i przeіoїyіa szydeіko. - Miкdzymiastowych.

Wyj№іem chusteczkк, otarіem spocone czoіo. Wylegitymowaж siк? Pomoїe? Pewnie nie. A z pewnoњci№ szіoby wbrew rozkazom Mіota. Cholera. W radiu kasza.

- Ale czemu? - jкkn№іem. - Poczekam!

- Chyba zerwaіo liniк. Moїesz pan sobie czekaж. My zamykamy o trzeciej.

Na zapleczu ktoњ stukaі na maszynie do pisania, litera na sekundк, poza tym panowaіa cisza, nawet radia - no tak, w radiu kasza, na wszystkich falach.

- Najbliїszy urz№d pocztowy?

Kobieta wzruszyіa ramionami.

- Pan przejezdny, nie? Dok№d pan jedzie? Szybciej bкdzie dojechaж do miasta. A w ogуle - nie przeszkadzaж personelowi!

Wyszedіem, zrezygnowany.

Biegli od strony lasu, przez і№kк i pod gуrк, ku poczcie - trzech, piкciu i dwa razy po dwуch z noszami, i jeden kulej№cy, z otwart№ ran№ w nodze, wszyscy w anachronicznych zielonych mundurach, z przedwojennymi karabinami. Zamykaj№cy grupк miaі w rкku pistolet o w№skiej lufie, przy boku mapownik. Kiedy mnie mijaі, zauwaїyіem dystynkcje porucznika i orzeіka na czapce, orzeіka w koronie.

Wszyscy wbiegli do budynku poczty.

Zawrуciіem za nimi.

- Przeszedі Wisік?! - darі siк na urzкdniczkк ten kulawy. - Przeszedі?!

- Co...? Kto...?

- Tuchaczewski! Przeszedі?

Porucznik rozstawiaі їoіnierzy.

- Luczuk, zaplecze. Woda, bandaїe, Trzciсski i Plata, z rannymi, i meldowaж. Sierїancie, okna.

- Tak jest.

- Szweja, і№czysz ze sztabem. Kapralu, stan amunicji. Uch, i mi teї przynieњcie tк wodк.

Szweja przyskoczyі do kobieciny z drugiej strony.

- Telefon, proszк pani! Musimy natychmiast -

- A-ale - - Sіyszaіa pani pana porucznika -

- A-ale -

- No co?

- Zerwaіo liniк.

Porucznik usiadі pod plakatem OHP, na ktуrym „Mіodzieї buduje socjalistyczn№ ojczyznк!", zdj№і kurtkк, wyci№gn№і mapк i kompas.

- Jak siк nazywaіa ta wioska ze stawami?

Podszedіem.

- Przepraszam - Szeregowy przyprowadziі z zaplecza brzuchatego naczelnika poczty; juї nie byіo sіychaж stukania maszyny do pisania.

- Tylko ten, panie poruczniku. Jest tylne wyjњcie.

- Piwnice?

- Chyba nie. Macie tu piwnice?

Naczelnik spojrzaі na kulawca wlok№cego siк wzdіuї kontuaru, na krew, ktуra ciekіa mu z rany na posadzkк, spojrzaі, oblizaі wargi, zіapaі siк za pierњ i zwaliі na porucznika.

Porucznik odskoczyі. Zd№їyі, ale wypuњciі mapк - zniknкіa pod cielskiem naczelnika.

- No co tak stoicie, Luczuk...

Luczuk targn№і naczelnika za nogк, bez skutku. Porucznik pochyliі siк nad nieszczкњnikiem z drugiej strony, przy gіowie.

- Na trzy, obrуcimy go na wznak, w prawo. Pan pomoїe, z іaski swojej.

To byіo do mnie. Przyklкkn№іem, by chwyciж grubasa pod ramiк. Luczuk odstawiі karabin i zaіoїyі naczelnikowi poniїej kolan jak№њ zapaњnicz№ dџwigniк.

- Raz -

- Nieprzyjaciel na poіudniu!

Porucznik zakl№і i przyskoczyі do okna, siкgaj№c odruchowo po pistolet. Kucaj№c, wyjrzaі ponad parapet. Wiedziaіem, їe okna z tyіu budynku byіy zakratowane; tu, od frontu - nie.

- Amunicja!

- Po dwie іadownice, panie poruczniku.

- Niech podejd№ do drogi. Oszczкdzaж konie!

Przyciњniкty do њciany, zaryzykowaіem zerkniкcie za framugк okna. Z lasku po drugiej stronie szosy, dobre sto metrуw na poіudnie i sporo poniїej poczty, wyjechali dwaj jeџdџcy z szablami przy bokach, za nimi biegli piechurzy z karabinami.

- Sierїancie!

Obok porucznika przykucn№і starszy w№sacz.

- Sіucham.

- Weџcie Platк i wyjdџcie na dach. Tu jest wyjњcie na dach, prawda? W pierwszej kolejnoњci zdejmiecie oficerуw. Zabierzcie po іadownicy od Szwei i Kwaњniaka.

- Tak jest.

- Kapralu, zablokujcie czymњ to tylne wyjњcie. Ale їeby siк daіo szybko otworzyж w razie czego. Dok№d dzwoni ta baba? Mуwiіa, їe zerwaіo linie, tak?

Urzкdniczka pocztowa, pochylona nisko nad blatem, szeptaіa do sіuchawki, prawie obњliniaj№c popкkany plastik.

Podszedіem do kontuaru okrкїn№ drog№, trzymaj№c siк z dala od okien.

- Proszк mnie poі№czyж z posterunkiem milicji we wsi.

Spojrzaіa na mnie jak na wariata.

Wyj№іem legitymacjк SB, podetkn№іem jej pod nos.

Rozlegіy siк strzaіy - strzelali sierїant i Plata z dachu. Odpowiedziaіo im kilkanaњcie strzaіуw z pola, z gіoњnym brzкkiem posypaіy siк szyby, metal wizgn№і o metal, niemal zagіuszaj№c gіuchy stukot kul bij№cych w ceglany mur, tych niecelnych. Kapral wyіoїyі na stoliku pod paprotk№ rкczne granaty i podawaі je teraz po kolei їoіnierzom na stanowiskach pod oknami. Z zewn№trz, ze sіonecznego bікkitu, dobiegіy szybkie rosyjskie komendy i popіyn№і podjкty przez kilkanaњcie gardeі okrzyk: - Za Stalinu! Za rodinu! Uraaa!

Kobieta, osuwaj№c siк z krzesіa pod kontuar, wpatrywaіa siк w moj№ legitymacjк szeroko otwartymi oczyma.

- Jestem lojalnym czіonkiem Partii! - sapaіa. - Ja siк nie mieszam do polityki! Caіym sercem popieram interwencjк Zwi№zku Radzieckiego. Au! Towarzysz naczelnik porкczy -

- Padnij! Huknкіo.

Dostaіem czymњ w plecy, w udo, w gіowк. Dostaіem w gіowк i zamroczyіo mnie - upadіem. Upadek poczuіem; potem - wata.

Ockn№іem siк pod pіatem plastiku odіupanym od lady. Plastikowe drzazgi drapaіy mnie po twarzy. Tuї nad uchem ktoњ bardzo gіoњno liczyі w kуіko od jednego do szeњciu. Nikt nie strzelaі.

Kaszln№іem i poruszyіem ramieniem. Plastik zsun№і siк ze mnie. Zamrugaіem. Na czerwonej skrzynce pocztowej, wywrуconej i rozbitej, siedziaі korpulentny kapral i wpatrywaі siк w swoje zakrwawione dіonie. - Jeden. Dwa. Trzy. Cztery. Piкж. Szeњж. Jeden. Dwa. - Reszty palcуw nie mуgі siк doliczyж.

Usiadіem. Caіy byіem w biaіo-szarym pyle, ktуry jeszcze wirowaі w powietrzu, opadaj№c z pкkniкtego sufitu: tynk, farba, wiуry, wapno. Szczelina w suficie biegіa w poprzek gіуwnej sali poczty, rуwnolegle do њciany frontowej. Pod№їaіem spojrzeniem wzdіuї linii. Na wyrwanych z futryny drzwiach wejњciowych spoczywaіo kilka ciaі w іachmaniarskich mundurach, rуїnych od mundurуw їoіnierzy polskich. Szeregowy Luczuk przeszukiwaі ciaіa, jedno po drugim, przesuwaj№c je i przewracaj№c za pomoc№ kopniakуw i karabinowej kolby. Na zewn№trz жwierkaіy wrуble.

Wstaіem, wytrzepaіem pyі z wіosуw. Kobieta leїaіa pod przewrуconym kontuarem, zezuj№c szklanymi oczyma na wіasne plecy - jakimњ cudem udaіo siк jej skrкciж kark przy upadku z krzesіa. Pod robуtk№ rкczn№ znalazіem swoj№ legitymacjк. Dmuchn№іem. Nawet nie rozdarta.

Z zaplecza wyіoniі siк sierїant, gіowк miaі przewi№zan№ zakrwawion№ szmat№.

- Burak! Gdzie porucznik?

- Dwa. Trzy. Cztery.

- Hej, Trzciсski, zajmij siк kapralem, chіop siк wykrwawi. Trzciсski pojawiі siк z bandaїem w zкbach, darі biaіe pіуtno na rуwne wstкgi.

- Siк nie rozdwojк.

- Szweja kiwn№і.

- Ale Tymek jeszcze dycha. Nie mam wody. Gdzie porucznik?

- Gdzie porucznik?

Luczuk wskazaі pod okno. Zaczкli odgrzebywaж gruz z rozіupanej granatem њciany. Wyіoniіy siк sferyczne poњladki naczelnika opiкte szarymi spodniami.

Podszedіem do drugiego okna, wyjrzaіem. Wzdіuї drogi kulaі kary koс z pustym siodіem. Po dіugiej chwili wypatrzyіem jeszcze nogк w skуrzanym buciorze wystaj№c№ z trawy na zboczu poniїej. Trawa byіa wysoka.

Luczuk wyіamaі z trupiej garњci rewolwer na rzemyku, przeci№і rzemyk bagnetem, otworzyі bкben, policzyі pуіgіosem naboje.

- Szeњж! - zaskomlaі kapral Burak. - Szeњж!

- Luczuk, umch, zajmij siк nim. - Sierїant odwrуciі porucznika na plecy. Porucznik miaі dziurк w piersi, dwie dziury w brzuchu i zmiaїdїon№ twarz. - Uch, Њwiкci Paсscy.

Przeszedіem na zaplecze. Nie mieli drabiny, pod otwartym wіazem na dach staіo biurko, na nim blaszana szafka, tak siк wspinali. Plata wystawiі gіowк przez kwadratowy otwуr. Wzruszyіem ramionami, rozіoїyіem rкce.

Dalej byі krуtki korytarz, bezokienny magazyn, w№ski gabinet naczelnika, cuchn№ca toaleta oraz opatrzone ciкїk№ sztab№ tylne drzwi. Їoіnierze na wszelki wypadek przytargali pod nie їelazne skrzynki. W korytarzu znajdowaіo siк dwoje okien, nadto po jednym w gabinecie i w toalecie.

Ktoњ klepn№і mnie w plecy. Obejrzaіem siк. W№saty sierїant zwijaі sobie papierosa, popatruj№c spod krawкdzi zsuniкtego na czoіo heіmu.

- A pan wіaњciwie -

- Zaraz tu przyjd№.

Zmarszczyі krzaczaste brwi.

- Kto?

- Wieњ jest za zakrкtem drogi. Musieli sіyszeж tк kanonadк. A nawet jeњli nie sіyszeli - to babsko zd№їyіo do kogoњ zadzwoniж, zamiejscowe s№ zerwane -

- Bolszewia tnie wszystkie druty.

- Zerwane, wiкc kobieta dzwoniіa do kogoњ tutaj.

Sierїant zapaliі.

- Coњ pan, wszyscy siedz№ pochowani po chaіupach - wystarczy, їe jeden bolszewik pojawi siк na horyzoncie. A juї po takiej strzelaninie... A przydaіby siк jakiњ doktуr, no i zdobyж sk№deњ wieњci o puіku... Nie sіyszaі pan moїe w nocy artylerii?

- Nie jestem st№d. - Wyjrzaіem przez pуіnocne okno. - Rzuжcie okiem, sierїancie. Wasi?

Przez zachwaszczone і№ki, od strony pokrytych њwierkowym lasem pуіnocnych wzgуrz, zbliїaіo siк czworo jeџdџcуw. Rуїnili siк miкdzy sob№ ubiorem i rynsztunkiem, ale kaїdemu znad ramienia wystawaіa bardzo dіuga lufa. Ostatni jeџdziec ci№gn№і za sob№ prowizoryczny tobogan, sklecony z nadal zielonych gaікzi.

- Plata, їeby ciк wszy zeїarіy! - rozdarі siк sierїant. - Њpisz tam, oprzaсcu!

- To nie Sowiety, sierїancie!

Wyj№іem silesie.

- Zaіatwiliњcie wszystkich?

- Їartuje pan. Wycofali siк, siedz№ tam na poіudniu w lesie, czekaj№.

- Na co?

Machn№і rкk№ z papierosem.

- Na posiіki. Na jakiњ rozkaz, wte czy wewte. Na noc.

Przygl№daіem siк jeџdџcom. Tobogan ich spowalniaі; jeden puњciі siк przodem.

- Do nas jad№.

Paliliњmy, strzepuj№c popiуі na podіogк. Sierїant przysun№і siк, oparі karabin o parapet.

- Ktoњ powinien do nich wyjњж.

- Nie wynosicie siк st№d?

- Wieczуr idzie, mam trzech rannych, tylko czterech przy broni, nie wiem, gdzie nasi, nie wiem, gdzie front. Wyjdк, dopadn№ mnie na paru kilometrach. Tu przynajmniej moїna siк broniж. Dywizja miaіa iњж w tк stronк, tak gadaі porucznik. Pan jest po cywilnemu, moїe pana nie przyuwaї№.

- Na co wy siк tak gapicie, sierїancie?

- Jak pan leїaі - widziaіem u nas w sztabie majora z tak№ kabur№, rewolwer pod pach№, teї byі po cywilu. Chciaі pan st№d zadzwoniж do sztabu, zіoїyж meldunek, prawda?

- Nie jestem majorem! - warkn№іem.

- Tak jest!

Przydepn№іem peta i zabraіem siк do odsuwania skrzynek spod drzwi. Podnieњliњmy zasuwк.

Sierїant wystawiі na zewn№trz lufк karabinu.

- Opowiedzcie siк! - krzykn№і najeџdџcуw.

- Na miіoњж Pana Naszego, czіowiek kona! Kozacy nas њcigaj№ od њwitu!

- Kto!

- Sotnia Makarenki!

- Kto wy!

- Pan Sіuczyсski z Chrostуw i familia! Sierїant spojrzaі na mnie pytaj№co. Wzruszyіem ramionami.

- Wіaziж! Hola! Uwaїajcie tu z koсmi!

Wierzchowiec ci№gn№cy nosze z rannym wszedі pierwszy, podkowy zdzieraіy linoleum, stukaіy gіoњno na betonie. Sierїant daі znak, їe konie zmieszcz№ siк w magazynku. Jeџdџcy musieli zsi№њж jeszcze na zewn№trz. Przygl№daіem siк krojowi ich spodni, koszul, grubym kurtm i pіaszczom, archaicznym muszkietom.

Najstarszy z mкїczyzn, w drucianych okularkach i z czerwon№ blizn№ na czole, dopadі zaraz z pytaniami sierїanta; ten z ulg№ wskazaі na mnie.

- Macie wieњci z Krуlestwa? Prawdaї to, їe Padlewskiego Rosjanie rozstrzelali? A generaі Mierosіawski?

Pokrкciіem gіow№.

- Odciкci jesteњmy.

Poprowadziіem ich do sali na zapleczu. Plata zagl№daі z dachu; sierїant go skl№і i kazaі wypatrywaж kozakуw. Usiadіem na nieczynnym piecyku elektrycznym, w stіuczonym udzie pulsowaі gor№cy bуl, na potylicy pewnie guz jak њliwa.

- Sk№d wam przyszіo do gіowy tutaj siк kryж?

- Sіyszeliњmy strzaіy.

- Ale mogli tu - mogli Rosjanie.

- Przecie wywiesiliњcie barwy powstania.

Zapomniaіem. A na budynku poczty rzeczywiњcie powiewaіy przepisowe flagi, czerwone i biaіo-czerwone, towarzysz naczelnik dopilnowaі. Jutro Pierwszy Maja.

30 kwietnia 1986, noc

Wynieњliњmy na dach metalowe szafki i poіamane meble z zaplecza i z gabinetu naczelnika. Powstaіy prowizoryczne przedpiersia, za ktуrymi mogli siк kryж strzelcy, przy krawкdzi wschodniej i zachodniej, poіudniowej i pуіnocnej; dach byі pіaski. Ale oczywiњcie nie mieliњmy do dyspozycji aї tylu ludzi. Sierїant i Sіuczyсscy zostali na dole, ja i Plata leїeliњmy na szorstkiej papie za chybotliwymi osіonami.

Noc byіa bardzo jasna, ani њladu po wczorajszych chmurach. Powstaсcy mieli w jukach їytniуwkк, flaszki poszіy w obieg. Kapral Burak, ku powszechnej uldze, zalaі siк do nieprzytomnoњci. Za to podџwign№і siк na nogi naczelnik. Dostaі nerwowego ataku, w ktуrym kl№і i groziі wszystkim naokoіo, wzywaj№c nadaremno imienia Milicji Obywatelskiej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, aї go panowie Sіuczyсscy chcieli wybatoїyж, bo mкczyі tymi wrzaskami konaj№cego, a wszystkich po rуwno irytowaі. Na koniec naczelnik poczty wyrwaі siк їoіnierzowi i przebiі przez barykadк zwalon№ w miejscu wysadzonych drzwi, no i pognaі w pole, na drogк i ku wiosce, w tych spodniach poszarpanych, w koszuli i marynarce przekrzepniкtych krwi№ porucznika. Woіaliњmy za nim; ani siк obejrzaі. Patrzyіem z dachu, przez szczelinк w blacie przewrуconego na bok biurka. Plata chciaі siк zaіoїyж - nie zd№їyliњmy przybiж zakіadu, naczelnik padі przed zakrкtem drogi, w poіowie zbocza pocztowego wzgуrza. Oddano co najmniej cztery strzaіy, wszystkie z poіudnia, z lasu; ile trafiіo, Bуg raczy wiedzieж. Turlaі siк jeszcze dobre kilkanaњcie metrуw, wymachuj№c pociesznie r№czkami i nуїkami, gіуwka podskakiwaіa na wybojach; jak siк zatrzymaі, to na dobre.

Myњlaіem sobie: sierїant њwieїo z ziemi, nie wie, co siк dzieje, gіupoty gadaі - zaraz tu przyjd№, przyjad№, ze wsi, z miasta, taka strzelanina (myњlaіem sobie), co z tego, їe druty pociкte. Zaraz przyjd№. Nikt nie przychodziі. Zapadіa noc. Їaden pojazd nie pojawiі siк na drodze. Od strony niewidocznych chaіup chіodny wiatr niуsі szczekanie psуw, krуtki jazgot drobiu, nawet zapach њwieїej gnojуwki. Paliіem papierosa, Plata czyњciі karabiny, swуj i zapasowe (mieliњmy wiкcej broni niї r№k zdatnych do zamka i cyngla). Pod nami pater Sіuczyсski odmawiaі nad іoїem zmarіego synowca modlitwy, chrapliwy bas pіyn№і przez noc.

- Requiem aeternam dona eis, Domine, et lux perpetua luceat eis...

...Myњlaіem sobie: dlaczego nie s№ zaskoczeni? co pamiкtaj№? co wydaje im siк, їe pamiкtaj№? W ktуrej chwili przed њmierci№ zatrzymaіa siк ich pamiкж? Powinni staж z otwartymi ustami i wskazywaж palcem obrazy obcego њwiata. Doktor Szajs prуbowaі byі opowiedzieж coњ, na co nie miaі sіуw. Oњrodkiem fenomenu jest zawsze materia oїywiona, o wysoce rozwiniкtym systemie nerwowym, oraz jej bezpoњrednie otoczenie. Co to jest „bespoњrednie otoczenie"? Czy system nerwowy tura jest „wystarczaj№co rozwiniкty"? A konia? Czy oni rzeczywiњcie wychodz№ z ziemi? Absurd! A ich ubrania, dobytek, broс - czemu nie miasta caіe? To przyњpiesza. Co wіaњciwie spadіo z nieba na Czornobyl, i co spada teraz z chmur na Polskк? Dialektyka nie moїe siк zatrzymaж i cofn№ж do tez dawno przezwyciкїonych, tak samo jak Ziemia nie moїe zatrzymaж siк w biegu dokoіasіonecznym; historia siк nie powtarza, nie zawija sama na siebie - historia prze do przodu, ku nowemu, zawsze ku nowemu...

- Sicut erat in principio, et nunc, et semper, et in saecula saeculorum. Amen.

Jak byіo na pocz№tku? Wyrwaж siк z tego otкpiaj№cego kieratu roboty urzкdowej, wrуciж do czystych rozumowaс z czasуw іawy szkolnej i czasуw wielkiej familii Rzewieckich, kiedy nawet іacina nie brzmiaіa mi obco. Noc. Spokуj. Cisza. Jak byіo na pocz№tku?

Czy „pocz№tek", principio, jest po prostu tym, co przychodzi w czasie przed wszystkim innym, czy teї tym, co jest przed czasem - tym, od czego czas zaleїy?

Przecieї pamiкtaіem dobrze tк іacinк, smak i zapach koњcielnej іaciny, to znaczy woс kadzideі i szorstki dotyk Boїego Ciaіa na podniebieniu, gdy z matk№, co niedziela przed њniadaniem, chodziliњmy, ja i siostry, do bazyliki, pod kamienny cieс gotyku i w їуіte њwiatіo witraїy, gdzie obok їelaznych kandelabrуw, na іaсcuchach z wysіuchanych litanii, wisieli nad nami posкpni anioіowie, kaїdy z wielkim mieczem nacelowanym w czubek dzieciкcej gіуwki, nie widaж ich, ale s№ tam, іaсcuch zgrzyta, miecz siк obniїa, po milimetrze za grzech, po ogniwie za zі№ myњl; wszystkie dzieci czuj№ nad sob№ ci№gі№ obecnoњж anioіуw kary. Zawsze na pocz№tku to, co prawdziwe, jest niewidzialne.

Potem oczywiњcie wyrosіem z zabobonуw przodkуw i z lкkуw nienazywalnych. Pozostaіy tylko rzeczy namacalne, uporz№dkowane, nawet w baіaganie - uporz№dkowane, czyli zgodne z natur№ њwiata. Tak dojrzewa czіowiek - ale czy tak dojrzewa њwiat?

Opowiedziane pochodzi z nieopowiedzianego. Nieprawda, їe na pocz№tku byіo Sіowo - to byі jedynie pocz№tek tego, co moїna juї nazwaж i zapisaж.

Plata opowiadaі o swoich kuzynach, byі z Lwowa, mieli tam rodzinny zakіad kamieniarski; otуї Plata okazaі siк specjalist№ od epitafiуw kutych na nagrobkach, kamienna kaligrafia stanowi sztukк trudn№ i subteln№. Trzeba mieж oko i rкkк i wyczucie! Jak do karabinu! Rozpalony czornobylinow№ gorzaіk№, recytowaі zapamiкtane mortifikalia.

Wstanк, Panie,

Gdy mnie bкdziesz budziі,

Lecz pozwуl spocz№ж,

Bom siк bardzo strudziі.

Nie przypuszczaіem, їe alkohol aї tak uderzy mu do gіowy - bo rzeczywiњcie chіop wstaі, wstaі i dostaі kulк miкdzy іopatki. Padі bezwіadnie.

Tak zacz№і siк nocny atak. Podeszli od poіudnia i od zachodu, wzdіuї drogi. Gdyby mieli moџdzierze... Nie mieli moџdzierzy. Widziaіem ich, jak siк przemykaj№ przez ugуr i і№kк, skradaj№ w trawie. Niech siк zbliї№ na trzydzieњci, dwadzieњcia, piкtnaњcie metrуw. Nigdy nie byіem dobrym strzelcem, z wiekiem i z pogarszaj№cym siк wzrokiem jeszcze marniejszym - a te karabiny z pierwszej wojny њwiatowej wydawaіy mi siк wyj№tkowo nieporкczne. Co prawda panowie Sіuczyсscy bez problemu przestawili siк na broс dwudziestowieczn№. Z parteru szіa palba nieprzerwana. Ja jednak miaіem lepszy ogl№d przedpola. Zawoіaіem przez klapк o drugiego czіowieka. - Plata trup! - Usіyszeli, pojawiі siк Achilles Sіuczyсski, maіoletni syn Bolesіawa.

Od razu poczoіgaі siк ku pуіnocnej krawкdzi dachu: ze wzgуrz zjeїdїali kozacy. Szeњж, dziesiкж, dwanaњcie, nie caіa sotnia, ale na pewno ponad dwanaњcie koni. W њwietle gwiazd lњniіa klinga krzywej szabli dowуdcy. Wskazywaі ni№ ku nam. Rozlegі siк przenikliwy gwizd. Achilles zacz№і do nich strzelaж. Poіoїyli siк na karkach rumakуw, one przeszіy w galop. Od kiedy to jazda szturmuje ufortyfikowane zabudowania? Powinni zejњж z siodeі, przypaњж za osіonami... Podci№gn№ж jakieњ dziaіko... Lecz jeњli go nie maj№, a rozkaz bezwarunkowy - kiedy lepiej podejњж niї noc№? kiedy lepiej niї gdy obroсcy musz№ jednoczeњnie odpieraж atak z drugiej strony? Okazja siк nie powtуrzy. Wystarczy, їe dopuњcimy ich na szczyt wzniesienia, poczta nie bunkier. Roznios№ nas na szablach, wystrzelaj№ z przyіoїenia. Wrуg od poіudnia, wrуg od pуіnocy, wrуg od wschodu i zachodu - znowu siк nie obronimy, ta noc siк powtarza bez koсca.

Ktуryњ z piechociarzy podchodz№cych od lasu - musiaіem siк zagapiж, bo przeskoczyі drogк, zanim spostrzegіem, nie zdjкli go їoіnierze z okien na dole, nie zdjкli Sіuczyсscy - ktуryњ z Sowietуw doskoczyі do poіudniowej њciany budynku poczty i wrzuciі do њrodka granat. Co wiem, bo usіyszaіem okrzyk sierїanta: - Pod oknem, sukinkot! Granat! - Huknкіo. Caіy dach podskoczyі, z kwadratowego otworu buchn№і biaіy dym. Ktoњ wrzeszczaі o pomoc, ktoњ przeklinaі cara, ktoњ woіaі matkк. Pluіem ostrym szkliwem, pкkі mi z№b.

Z pola rozlegіy siк rosyjskie komendy. Wychyliіem siк poza krawкdџ dachu - kula њwisnкіa mi koіo ucha, ciaіo szarpnкіo siк wstecz wbrew woli. Wychyliіem siк po raz drugi - byі prosto pode mn№, kucaі przy oknie, szykowaі drugi granat. Biegli kolejni, cienie na ciemnej і№ce. Wiatr niуsі zapach prochu.

Kichn№іem i uniosіem karabin. Zimny їar uderzyі wzdіuї prawego przedramienia i przez bark, igіa lodowatego ognia; siкgnкіa chyba samego krкgosіupa. Padіem na plecy. Przestrzelili mi rкkк? Podci№gn№іem rкkaw. Nie, to tylko skуra, to powierzchowne, mogк poruszaж, koњci caіe. Ale piecze jak cholera. I leje siк krew. A na tym dachu њmietnik, ptasie іajno i wieloletnie rzygowiny niebios, zaschniкte, zaskorupiaіe. Byle nie wetrzeж w ranк. Na dole maj№ bandaїe.

Z pуіnocy powtуrnie dobiegі dџwiкk gwizdka. Achilles Sіuczyсski woіaі o іadownice. Zacz№іem siк czoіgaж w kierunku wіazu, z ktуrego - Grzmot. Wszystko runкіo. Spadіem razem z gruzem, miкdzy gruz, w gruz. Przykryі mnie ciкїki caіun papy.

Dzwoniіo w uszach, usta zalewaіa krew, nie czuіem nуg. Mrugaіem - oczy piekіy, zalewane brudnymi іzami - mrugaіem, aї powoli z ciemnych plam wyіoniіy siк konkretne ksztaіty. Z zawaliska wystawaіa czyjaњ rкka zaciњniкta na kolbie karabinu. Dalej, oderwany razem z czкњci№ szyi, іeb konia, jeszcze w uprzкїy. Po cegіach pіynкіa czarna woda. Druki urzкdowe, koperty, kartki pocztowe, znaczki - pіynкіa na to biaіe њciernisko papieru. Nad wszystkim unosiіa siк gкsta chmura pyіu, wapienna mgіa, przez ktуr№ wzrok nie mуgі siк przedrzeж. Coњ tam siк poruszaіo w nocnym mroku - id№ nas dobiж - ale oczy znуw zaіzawiіy obficie, oњlepіem. Tarіem powieki o rкkaw. Oddech przebijaі siк przez ciкїk№ zawiesinк zanieczyszczonego powietrza, by powrуciж do pіuc razem z pyіem. Zaraz siк uduszк. Roztrzaskany karabin wbijaі mi siк w obojczyk; moїe rzeczywiњcie wbiі siк w ciaіo.

Ostroїnie uwolniіem spod zwaіu praw№ rкkк. Do nуg stopniowo wracaіo czucie i to byі bуl. W uszach teї juї przestaіo dzwoniж. Uniosіem gіowк. Jeszcze ktoњ strzelaі, raz, drugi, trzeci - liczyіem - I potem salwa z dwуch luf naraz, i cisza. Zbliїaj№ce siк nawoіywania. Њmiechy i krzyki po rosyjsku. Konie, zapach koni. Przeіkn№іem њlinк smakuj№c№ wapnem, prochem i krwi№.

Ktoњ jкczy. Huk wystrzaіu - blisko, tuї obok. Gruz nadal siк osypuje, sіyszк ten szmer, i szelest deptanego papieru - obrуciіem siк na plecy - kroki - powiew wiatru przesun№і tuman gкstego pyіu i zza kurtyny rozerwanej papy wyіoniіa siк sylwetka w szarym pіaszczu, z dіugolufym rewolwerem w wyprostowanej rкce. - Jeszczo zdies', sobaka! - њmieje siк krasnoarmiejec. - At, i sobaczja smiert'! - Odci№ga kurek. Wyrywam z kabury pistolet i strzelam mu w pierњ, raz, dwa, trzy, i po raz czwarty w gіowк, gdy padaі. Padі.

Zaraz przyjd№ po mnie. Prуbujк siк wyczoіgaж spod gruzu, spod papy. Kaszlк coraz gіoњniej. Nogi jeszcze nie do koсca posіuszne, nie dam rady, nie ucieknк, id№ po mnie, sіyszк. Wњciekіoњж pulsuje w gardle, plujк krwaw№ flegm№. Pieprzony Mіot. Co za idiotyczna. Wszystko to. Gуwno.

Ale - znowu jakby dudnienie w uszach i zawrуt gіowy - trzкsie siк ziemia. Јomot kopyt. Kozacy? Nie.

Fala haіasu przepіywa po wzgуrzu i ruinie poczty: іomot kopyt, tak, ale rуwnieї chrzкst metalu, wielki szum, rwane okrzyki... Kilkanaњcie sekund, nie dіuїej - zd№їyіem trzy razy obrуciж gіow№ w panice, przenieњж ciкїar ciaіa z rкki na rкkк... i juї cisza, i ziemia spokojna, i mgіa nieruchoma.

Oddycham powoli. Cisza, cisza, nic siк nie rusza, nikt nie woіa, nikt siк nie њmieje, nikt nie strzela. Wiatr powoli przegania znad pobojowiska chmurк pyіu. Oddycham gікbiej. Pojawia siк linia horyzontu, niebo, gwiazdy na niebie, ksztaіty wzgуrz, cieс lasu, bliїej czarna wstкga asfaltu. I ciaіa - tu, w gruzie, na gruzie, ale i w trawie, i na drodze. Rozpoznajк mundury: Sowieci, kozacy, zawsze Rosjanie. Wstajк, oddycham peіn№ piersi№. Podpieraj№c siк rozіupanym karabinem, kulej№c, schodzк z wysokiej ruiny na ziemiк. Jeden z trupуw spoczywa tuї obok, na betonie pocztowego parkingu. Jeњli wszystkie prezentuj№ siк tak samo... Zostali rozsiekani, stratowani. Spogl№dam ku wzgуrzom. Samotny koс wlecze za sob№ zіaman№ nogк. Nie њpiewaj№ nocne ptaki, nie graj№ owady, nawet wiatr jest bezszelestny. Cisza, noc.

- Szyje chtуry! - krzyczк. Spluwam, odchrz№kujк; nie pomaga. - Odeswacz sze!

Cisza, noc. Czarna woda pіynie po cegіach. Opada pyі.

Gdyby ocalaіy nieprzyjaciel miaі mnie ustrzeliж, to wіaњnie teraz.

Pokuњtykaіem do samochodu.

Їadna szyba siк nie ostaіa. W karoserii dziury. Tylny zderzak rozharatany. Na masce gікbokie wgniecenie w ksztaіcie podkowy. Tylne lewe koіo rozprute. Na dachu ciњniкta przez podmuch eksplozji dykta, jeszcze z przypiкtym cennikiem rozmуw telefonicznych i prenumeraty.

Wsiadіem. Po czym przez ponad kwadrans tkwiіem bez ruchu za kierownic№ fiata, z gіow№ opuszczon№ bezwіadnie, czoіem wpartym w chropowaty plastik. Їadnych myњli, їadnych lкkуw, їadnej pamiкci. Pustka, nicoњж, wiatr w czaszce, gіuchy szum w pudle rezonansowym. Stuknij milicjanta w іeb, odezwie siк echo.

Powoli zebraіem siк do kupy - beіkot do beіkotu, do beіkotu beіkot, i w koсcu pojawia siк sens: spieprzaj st№d, bкcwale. Znalazіem chusteczkк, wysi№kaіem nos, znalazіem termos (jeden ocalaі), napiіem siк herbaty, znalazіem kluczyki. Co szkodzi sprуbowaж? Wzruszyіem ramionami. Zapali, nie zapali? Zapaliі; rzкziі, ale zapaliі.

Zapasowe koіo. Pewnie przestrzelili je w bagaїniku, razem z bagaїnikiem. Wysiadіem, pokuњtykaіem do tyіu. Bagaїnik siк zaci№і, musiaіem znaleџж w gruzowisku kawaі їelastwa i podwaїyж zamek za pomoc№ tej prowizorycznej dџwigni. To wtedy, obchodz№c ruinк w poszukiwaniu wytrychowej wajchy, zacz№іem siк baж, їe w istocie ktoњ z nich przeїyі - ktoњ z Rosjan, ktoњ z obroсcуw wiejskiej poczty, bez rуїnicy, przeїyі, odzyska przytomnoњж, zaraz zawoіa o pomoc, i co ja wtedy zrobiк? W poњpiechu sprawdzaіem zapasowe koіo. Kanistry podziurawione, ale ono wygl№daіo na nieuszkodzone. Rana na rкce piekіa coraz bardziej, wzdіuї caіego lewego boku zapewne wykwitaіy juї siсce w bujnych bukietach, ich na razie dziкki Bogu nie czuіem, kilka zкbуw ruszaіo siк w dzi№њle, pluіem krwi№ - niewaїne, wymieniж to koіo i czym prкdzej odjechaж. Spieprzaj st№d, bкcwale!

Њwit zastaі mnie przykucniкtego za fiatem, nie spostrzegіem ich, dopуki siк nie podniosіem, by wrzuciж narzкdzia do bagaїnika. Szli poboczem po przeciwnej stronie szosy, od poіudniowego zachodu ku wsi na dole, powoli, noga za nog№. Ten na przedzie procesji niуsі prymitywny krzyї sklecony z dwуch desek. Gdy znad lasu podniosіo siк Sіoсce - patrzyіem, stoj№c z brudnym їelazem w rкkach, w smarze i we krwi, ponad maszyn№ - na pierwszy blask jutrzenki padli na kolana w piasku przydroїnym i zaczкli њpiewaж. Њpiewali oczywiњcie jak№њ modlitwк, litaniк, psalm; nie znaіem tego jкzyka, nie polski, nie rosyjski i nie іacina. Czym prкdzej zatrzasn№іem bagaїnik i wrуciіem za kierownicк; kluczyk dwa razy wypadі mi z niezgrabnych palcуw. Wszyscy byli w nкdznych іachmanach, szarych, burych, czarnych, boso lub w jakichњ topornych drewniakach, bardzo brudni i bardzo brzydcy, chudzi, niscy, przygarbieni. Powiaі wiatr i poczuіem bij№cy od nich smrуd. Fiat zapaliі. Zacisn№іem mocno rкce na kierownicy, przestaіy siк trz№њж.

Wycofaіem i zawrуciіem ku pуіnocy. Trzymaj№c siк czterdziestki, zjechaіem ku wsi. Po prawej, przy remizie - pamiкtam, їe go mijaіem - staі posterunek MO. Zwolniіem, by siк lepiej przyjrzeж. Pozostaіy zgliszcza. Dlaczego w nocy nie widziaіem ognia? Do krzywego sіupa przystanku PKS przywi№zano konia z kozackim rzкdem, uniуsі іeb na warkot samochodu. Dzieci bawiіy siк w pogorzelisku, umorusane spalenizn№. Zwolniіem jeszcze bardziej. Za remiz№, na otwartym polu - trzask, zmiana filmu, obraz z zupeіnie innej bajki: chіopi w odњwiкtnych marynarkach i czystych koszulach, baby w kolorowych chustach zawi№zanych na wіosach, dzieci o czystych buziach i dziewczкta w jasnych sukienkach, wszyscy stali z czerwonymi chor№giewkami w dіoniach, z nagotowanymi szturmуwkami i transparentami - PRZYJAЏС ZE ZWIҐZKIEM RADZIECKIM NIEODZOWNҐ RКKOJMIҐ BEZPIECZEСSTWA POLSKI - WALKA O POKУJ OBOWIҐZKIEM WSZYSTKICH LUDZI PRACY - NIECH ЇYJE SOJUSZ ROBOTNICZO-CHЈOPSKI - WIEЊ Z MIASTEM, MIASTO Z WSIҐ. Na remizowym parkingu czekaіy na nich autobusy, z gіoњnikуw chrypiaіa Miкdzynarodуwka. Za rogiem remizy uіoїyli wysoki stos z drewna, leїaі na nim brzuchaty mкїczyzna w czarnym garniturze, z dіoсmi skrzyїowanymi na podoіku, na portrecie Jaruzelskiego. Stos obchodziі starzec w galowym mundurze straїaka, w lњni№cym heіmie, i kropiі ziemiк krwi№ koguta trzymanego wysoko nad gіow№ za wywichniкte skrzydіa, koguta, ktуremu wіaњnie poderїn№і gardіo. Potrz№sn№іem gіow№. Inna - czy wіaњnie jedna i ta sama to baњс? Straїak zakoсczyі okr№їenie i podpalono stos. Z remizy wyszedі milicjant, pyzat№ twarz miaі symetrycznie pomalowan№ popioіem, w ramionach њciskaі kamienn№ urnк, na ktуrej prymitywnie wyrzeџbiono ludzkie oblicze. Baby zaci№gnкіy chusty na oczy, chіopi pochylili czerwone szturmуwki. Dziewczynka w biaіej pierwszokomunijnej sukience, z kwietnym wiankiem we wіosach, uklкkіa i poіoїyіa siк na ziemi przed stosem. Starzec wskazaі kogutem, w ktуrym kierunku kіadzie siк czarny dym znad stosu pogrzebowego, i zdj№wszy heіm, pokіoniі siк czterem stronom њwiata.

Dziњ lud roboczy wsi i miasta

W jednoњci swojej stwarza moc,

Co siк po ziemi wszerz rozrasta,

Jak њwit іami№cy wiekуw noc!

Wcisn№іem gaz.

1 maja 1986

Musiaі siк zepsuж, byіo pewne, їe siк zepsuje. Rкce i nogi jak z oіowiu, nie chciaіy mnie juї sіuchaж, ale jeszcze zepchn№іem go na pobocze i gікbiej, za pierwsze zaroњla, za wysokie krzewy, aї staі siк z szosy prawie niewidoczny.

Radio nie odbieraіo nawet szumu, zniszczone. Pierwsza normalna mieњcina - znaleџж w niej dziaіaj№cy telefon albo jednostkк wojskow№ z niezaleїn№ і№cznoњci№, albo lokalny Komitet Partii, albo - Tak czy owak, muszк siк przespaж. Јeb mi pкka. Przynajmniej tyle dobrego, їe wrzody siк na razie nie odzywaj№. Ale we іbie - tysi№c przodownikуw pracy napierdala mіotami pneumatycznymi, zaraz przer№bi№ siк do zatok i skroni, wyjd№ czoіem. Zwin№іem siк na tylnych siedzeniach, przykryіem kurtk№ i zamkn№іem oczy.

Dlaczego nie mijaіy mnie їadne samochody, ani z pуіnocy, ani z poіudnia? To byіo najbardziej niepokoj№ce. Przypomniaіem sobie wczorajsz№ zawalidrogк, jak star odci№gaі obalone na szosк drzewa. Czy to moїliwe, їe w ten sposуb zablokowany zostaі caіy ruch przez tereny zalesione?

A co ci chіopi wyprawiali w pierwszomajowy poranek? Puњcili z dymem posterunek MO? Ale milicjant ocalaі. I kogo palili na tym stosie, kierownika pegeeru? Poszaleli, czornobylina padіa im na mуzgi.

Inna rzecz, їe gdyby parк godzin wczeњniej siк zjawili na wzgуrzu pocztowym, mogliby mnie zapytaж o to samo - i co bym im odpowiedziaі? Їe oszalaіem? Nie oszalaіem. Organizmy w chwili opadu їywe wydaj№ siк odporne na dziaіanie czornobyliny. Ale na czym wіaњciwie ono polega? Procesy entropijne ulegaj№ odwrуceniu. Nie mam pojкcia, co to znaczy, ale cokolwiek tu „ulega odwrуceniu" - po czym poznaж, czy sami znajdujemy siк na zewn№trz procesu?

Historia zbiega siк jak skurczony w praniu szalik: wszystko jest sobie bliїsze, lecz nijak nie stwierdzisz, ku ktуremu koсcowi siк zbiegіo, lewemu czy prawemu, ku jakiemu punktowi, gdzie koniec, gdzie pocz№tek, nie ma, nie ma, nie ma pocz№tku...

Obudziіo mnie zwierzкce prychniкcie, bardzo gіoњne w ciszy lasu. Spojrzaіem na zegarek. Szesnasta dwadzieњcia trzy. Kontynuuj№c ruch, rкka z zegarkiem siкgnкіa ku rкkojeњci pistoletu. Koс tіukі kopytami o asfalt, trzeszczaіa uprz№ї. Mкski gіos nuciі koіysankк. Obrуciіem siк na lewy bok i przysun№іem gіowк do zaroњli, zerkaj№c miкdzy zieleni№; w braku szyb, czкњж gaікzi wbiіa siк do wnкtrza fiata.

Na њrodku jezdni, na biaіej linii, staі potкїny siwek z zapakowanym w dziwn№ stalowo-skуrzano-koњcian№ zbrojк jeџdџcem na grzbiecie. Jeџdziec pochylaі siк w siodle; klepi№c szyjк zwierzкcia, przygl№daі siк asfaltowi i namalowanym na nim dіugim prostok№tom. U siodіa, pod nog№, przymocowany miaі wielki miecz.

Wyprostowaі siк i rozejrzaі, staj№c w strzemionach. Nie miaі heіmu. Twarz pokrywaі mu gкsty, czarny zarost. Wіosy wi№zaіy rzemienie z koњcianymi ozdobami, ktуre klekotaіy sucho, gdy rycerz obracaі gіowк. Nuciі przez zaciњniкte zкby, gryz№c w zamyњleniu dіugie џdџbіo trawy. Rozejrzaі siк jeszcze raz i szarpn№і uzdк - koс skoczyі prosto ku mnie.

Wypadіem z wozu z przeciwnej strony. Fiat siк zatrz№sі, pкkіa blacha. Pognaіem miкdzy drzewa.

- Stai! - krzyczaі rycerz. - Stai tu!

Zdyszany, wyjrzaіem zza pnia. Utkwiwszy we mnie wzrok, okr№їaі powoli fiata; podniуsі z jego dachu dіug№ gaі№џ i str№caі ni№ z auta resztк zielonego kamuflaїu.

- Nu, poidzie, bratu. - Machn№і na mnie t№ gaікzi№. Wypluwszy џdџbіo, uњmiechn№і siк. Brakowaіo mu kilku przednich zкbуw. - Nie zbijem.

To akurat zrozumiaіem.

Wyj№іem i odbezpieczyіem pistolet, po czym wyszedіem zza pnia. Podjechaі powoli.

Przez chwilк przygl№daі mi siк z pogodnym zaciekawieniem. Dopiero teraz, z bliska, zauwaїyіem њwieїe otarcia i stіuczenia na jego czole, szramк zdartej skуry nad uchem, wgniecenia pancerza.

Wskazaі gaікzi№ na pуіnoc.

- W poїno pochodno wsje ludzje z braty zjemi. Idzie k'rodu. Umaі?

- Ni cholery nie umaі. - Zadarіem gіowк. Uњmiechaі siк uspokajaj№co. - Kto ty w ogуle jesteњ, Jurand ze Spychowa?

- A, jura! - Klepn№і siк w pierњ. - Rudak. Zruczy na wietrzy. Pasiadyі u wielu juratew w miestie, na tym izliczy, tak i z drugami. Umaі-li prawiі?

- Ku chwale socjalistycznej ojczyzny - mrukn№іem, rozcieraj№c guz nad karkiem. - Zaraz, czego ty ode mnie chcesz? - Spojrzaіem na pуіnoc, gdzie droga znikaіa miкdzy њcianami zieleni. - Stamt№d przyjechaіeњ, czy tam jedziesz?

- Tamto widziesz, jura t'bratu. - Jeszcze raz wskazaі gaікzi№, po czym cisn№і j№ w las, њci№gn№і uzdк i skierowaі siwka z powrotem na asfalt. - Idzie k'rodu, jura! Idzie k'rodu!

Pokіusowaі wzdіuї biaіej linii, na pуіnoc.

Niech mnie szlag, jeњli napiszк z tego raport.

Wrуciіem do fiata. Zdj№іem zniszczone ubranie; dopiero pokazaіy siк wszystkie siсce i skaleczenia, caіa rana na ramieniu. Teraz jeszcze siк trzymam, ale jutro, pojutrze - pewnie rкk№ nie poruszк. W ustach zebraіa siк wielka gorycz, dіugo je pіukaіem. Resztк herbaty zuїyіem, by obmyж ranк, po czym posypaіem j№ jakimњ їуіtym paskudztwem z apteczki, wedіug wyblakіej piecz№tki na opakowaniu - o dekadк przeterminowanym. Bandaїa w apteczce nie byіo, opatrzyіem ranк pociкtym podkoszulkiem.

Wdziaіem zapasowe ubranie, to nagotowane na Krakуw: krawat, pulower, garnitur. A co! Zawi№zaіem ten pieprzony krawat, zezuj№c do pкkniкtego bocznego lusterka. Znalazіem grzebieс i nawet siк uczesaіem.

Zjadіem resztк kanapek, wrzuciіem do torby koc, atlas, zapasowe magazynki i prawie pust№ apteczkк, po czym pomaszerowaіem poboczem szosy na pуіnoc.

Jednostajny szum lasu dziaіaі jednak koj№co i po chwili zacz№іem gwizdaж. Њpiewaіy ptaki. Grzaіo sіoneczko, ale chіodny wiatr nie pozwalaі siк spociж; wiatr, ktуry niуsі wszystkie zapachy lasu, bogaty bukiet woni dzikiej przyrody, aї siк pіuca same otwieraіy i unosiіa pierњ. Nawet sosny, brzozy i lipy zdawaіy siк wyїsze, starsze, bardziej rozіoїyste.

Natkn№іem siк na porzucony pod znakiem zakrкtu rower, czarn№ damkк. Przynajmniej na tyle siк los do mnie uњmiechn№і - ale nie, dкtki roweru zostaіy przegryzione; jeszcze tkwiі w gumie їуіty z№b zwierzкcia.

Po dwуch godzinach las siк przerzedziі i w perspektywie prostej szosy ukazaі siк przejazd kolejowy z opuszczonymi szlabanami i domkiem drуїnika po prawej - uroczy obrazek z galerii pejzaїy polskich, jeszcze tylko w tle starej ciuchci na torach brakuje.

W domku paliіo siк њwiatіo: blady prostok№t jedynego okna drуїniczуwki rozњwietlony byі od wewn№trz. Przypomniaіem sobie, їe jad№c na poіudnie, istotnie staіem dіuїsz№ chwilк przy tym przejeџdzie. Jeszcze trzydzieњci-czterdzieњci kilometrуw i wejdк w kraj doїynek i snopowi№zaіek, miкdzy pola i wioski. Jeњli mapa nie kіamie, wczeњniej powinny byж dwa miasteczka i stacja benzynowa. Szosa siк krzyїuje z drogami lokalnymi, najbliїsze skrzyїowanie - Z drуїniczуwki wyszіa kobieta i zaczкіa machaж i krzyczeж do mnie. Uniosіem rкkк. Pojawili siк kolejni, ponad dziesiкcioro; jeden byі w mundurze kolejarza. Dwoje dzieci huњtaіo siк na szlabanach, dіugowіosy nastolatek karmiі jamnika. Starzec w marynarce z przypiкtymi orderami drzemaі w cieniu pod њcian№. Bezzкbna babka їuіa powoli czerstw№ buіkк ze smalcem.

Zajrzaіem do wnкtrza drуїniczуwki. Byі pr№d, grzaіka gotowaіa wodк w emaliowanym garnczku, migotaіa naga їarуwka. Na blacie pod oknem staі telefon. Za drzwiami, w rogu przy wejњciu, piкtrzyіa siк sterta walizek i toreb.

Ludzie przekrzykiwali siк za moimi plecami, woіali, sk№d idк, co to za awaria, czy widziaіem tego a tego, gdzie tu jest przystanek pekaesu... Ktoњ zіapaі mnie za ramiк. Wyrwaіem siк.

- Rozejњж siк! - warkn№іem. - Nie utrudniaж!

Podniosіem sіuchawkк. Brak sygnaіu.

- Przejeїdїaі tкdy rycerz?

- Co?

- Czy przejeїdїaі tкdy rycerz?

Tіoczyli siк w progu.

- Rycerz?

- Jaki rycerz?

- Ale niech powie, co siк dzieje!

- O co on pyta?

- Rycerz.

Wskazaіem wyprostowanym palcem na kolejarza.

- Wy, obywatelu. Obsіugujecie ten przejazd?

Okazaіo siк, їe nie, to nie jest drуїnik, lecz konduktor z poci№gu osobowego, ktуry stan№і kilkanaњcie kilometrуw na wschуd st№d, w gкstym lesie, gdy zerwaіo trakcjк. Nie wiedziaі, jaka jest przyczyna awarii; nie mieli z elektrowozu і№cznoњci z rozrz№dem. Po dіugich deliberacjach czкњж pasaїerуw zdecydowaіa siк iњж do najbliїszej stacji wzdіuї torуw. Doszli tutaj. Czekali kilka godzin, ale nie przejeїdїaі їaden samochуd. Poszli dalej szos№, na pуіnoc, bo tam widzieli na horyzoncie dymy. Zostaіo przy drуїniczуwce tych piкtnaњcioro, ktуrzy albo nie mieli siіy iњж, albo nieњli najciкїsze bagaїe, albo po prostu s№dzili, їe czekaж tu jest najrozs№dniej.

- A drуїnik?

- Diabli wiedz№. Przejazd byі zamkniкty, juї jak przyszliњmy.

- O ktуrej poszіa st№d tamta grupa?

- Ze trzy godziny temu.

- I nie widzieliњcie rycerza?

Zjechaі z szosy w bok, mijaіem przecieї na wpуі zaroњniкte przesieki. Gorsza sprawa z pasaїerami, co poszli dalej na pуіnoc. Przez ten czas powinni byli dojњж przynajmniej do stacji benzynowej. A skoro nie zawrуcili - Paln№іem siк w czoіo. I ja siк zastanawiam, dlaczego nie ma ruchu na drogach! Zmobilizuje siк ZOMO i wojsko dla zamkniкcia w kwarantannie obszarуw wyj№tkowo kіopotliwych. Granice kwarantanny nie mog№ przebiegaж daleko, inaczej obserwowaіbym ruch wewnкtrzny; zatrzymuj№ wszystko na blokadzie. Druty teї przecieї nie zerwane, ani pociкte, tylko po prostu odі№czyliњmy linie w centrali.

Wyszedіem z drуїniczуwki, uniosіem gіowк.

- Widzieliњcie przelatuj№ce samoloty, helikoptery? Smugi na niebie?

Pokrкcili gіowami, rozіoїyli rкce.

Granice kwarantanny nie mog№ przebiegaж daleko - a poniewaї wiem, їe nie przebiegaj№ tu na poіudniu, powinienem iњж dalej na pуіnoc. Pasaїerowie z pierwszej grupy nie wrуcili, bo z miejsca ich internowano. Do њrodka resort nie wpuњci pewnie nikogo, dopуki Szajs i kumple nie poіoї№ gіуw, їe opad czornobylski siк juї skoсczyі. A i wtedy Warszawa њci№gnie wpierw jednostki chemiczne. A najpewniej czekaж bкd№ na wytyczne z Moskwy.

Czy Mіotowi mogіo chodziж wіaњnie o to? Gdyby Krakуw zostaі zamkniкty w kwarantannie -

- Hej, dok№d pan idzie?

Zatrzymaіem siк po drugiej stronie szlabanu, na torach.

- Nie widaж? Przecieї nie zawrуcк. A kto stanie na nogi - droga wolna.

- No wiecie paсstwo!

Ruszyіem za drugi szlaban, nie ogl№daj№c siк za siebie. Dogonili mnie przed lasem - oњmioro, w tym konduktor.

Za pierwszym zakrкtem leїaі na jezdni trup їoіnierza Wehrmachtu, ze schmeisserem w garњci.

Dotkn№іem jego policzka - jeszcze ciepіy.

- Sіyszeliњcie moїe strzaіy?

- Strzaіy?

- O Boїe, on nie їyje!

- Widzisz pan ten mundur?

- Trzeba po pogotowie - Sprawdziіem schmeissera, odpi№іem od zwіok pas z іadownicami.

- Kto byі w wojsku?

Konduktor, orderowy starzec i pryszczaty okularnik unieњli rкce po chwili niezdecydowania, gdy wszyscy tylko spogl№dali na siebie pytaj№co. Podniуsі rкkк teї zezowaty chіopak, ale matka trzepnкіa go w ucho.

Skin№іem na konduktora. Przyj№і z moich r№k pistolet maszynowy w milczeniu, przejкty, jakby to sam Pierwszy Sekretarz go dekorowaі.

- A w ogуle kto pan jest? - rozdarі siк pryszczaty. - Co siк pan rz№dzi! Znalazі siк - Podsun№іem mu pod nos legitymacjк. Zmruїyі oczy, przeczytaі, otworzyі usta.

- Nazwisko! - warkn№іem.

- Maіecki - pisn№і i uciekі za kobiety.

Szliњmy lewym poboczem, ja pierwszy. Wyj№іem mapк.

- Obywatelu majorze...

- Nie jestem majorem.

- Obywatelu kapitanie...

- Czego?

Konduktor zarzuciі sobie schmeissera na ramiк.

- Zanim musieliњmy stan№ж... Ja jeїdїк na tej linii od dziesiкciu lat.

- No i?

- Bo obywatel kapitan patrzy w tк mapк i... Widzieliњmy na trasie wioski, co ich nigdy wczeњniej nie widzieliњmy. Domy, zagrody, pola, ogrody, wiatraki... Їe przysi№gіbym.

- Tu zaraz powinna byж stacja benzynowa.

Drzewa znowu siк przerzedziіy.

Na jezdniк wybiegі pуіnagi chіopczyk z dziko skoіtunion№ czupryn№, spojrzaі na nas i pognaі z powrotem za zakrкt.

Wyszliњmy z lasu; przed nami, jak okiem siкgn№ж, aї po ciemniej№cy widnokr№g pod zachodz№cym Sіoсcem, ci№gnкіa siк kolorowa rуwnina pуl uprawnych i і№k, wieczorny wiatr koіysaі zіotymi іanami, nad w№skimi miedzami pochylaіy siк drewniane strachy, ptaki kr№їyіy nad zagonami.

Na drodze staіo chіopstwo z kosami, grabiami i widіami w rкkach i wrzeszczaіo na siebie ponad biaі№ lini№.

- Obywatelu kapitanie, oni wygl№daj№, jakby -

- Wiem.

Siedemnasty, ale rуwnie dobrze dziewiкtnasty wiek, trudno powiedzieж. Zauwaїyli nas i przestali siк wydzieraж. Uniosіem rкkк, їeby powstrzymaж pasaїerуw poci№gu za moimi plecami, te kosy wygl№daіy na њwieїo ostrzone. Spoњrуd chіopstwa wyst№piі siwy w№sacz i ukіoniі siк przede mn№ w pas, przyciskaj№c czapkк do kolan. Schowaіem mapк. W№sacz spojrzaі na mnie badawczo, nie prostuj№c siк do koсca.

- Pochwalony niech bкdzie Jezus Chrystus.

Skrzyїowaіem rкce na klapach marynarki.

- Na wieki wiekуw, i matka Jego, Marja Panna, a co wam tu, dobrzy ludzie?

- Ano, z pуl wracamy doma, њwiatny panie, i zgubilim siк.

- Zgubiliњcie siк?

- Ano, nie ma Wylisin ani drogi piaskowej do mіyna, ani gуrki ze spalon№ stodуіk№ nie oczym, ani karczmy z kominami, ino ta czarna ulica, i dok№d nam teraz iњж, przed nock№ siк schowaж?

- Z dzieжmi jesteњcie.

- Juїci, co mіode w robocie pomagaj№...

- I o co siк tak kіуciliњcie?

- Hale, zara kіуcili! Bartosz mуwili, coby przez las, natensіуw Koіodziejowe siк dr№ kiej Їydy targowe, їe tam zіe i dopiero siк zagubim, nato Alojzy gadajom, їe ino czekaж nam tu trza, aї czarcia robota siк nazad obrуci...

Spojrzaіem ponad zgarbionym chіopem, wzdіuї prostej linii szosy, znуw wкdruj№c wzrokiem aї do rуwnego horyzontu oddzielaj№cego geometriк ziemi od nieskoсczonoњci niebios. Sіoсce chowaіo siк juї pod ten horyzont. Zero szans, їebyњmy dok№dkolwiek doszli przed zmierzchem.

Ani њladu po grupie sprzed trzech godzin.

Nie ma їadnej kwarantanny.

- Wracamy do drуїniczуwki!

Konduktor powtуrzyі reszcie. Zaczкіy siк narzekania i lamenty.

- Jak was woіaj№? - spytaіem chіopa.

- Jakub, wielmoїny panie, Jakub z Wylisin Jуzefowy. Wielmoїny pan z lasu idzie -

- Niestety, Jakubie, z nami teї czart poigraі. - Popatrzyіem na nich, jak zbici w kupк obserwuj№ mnie w milczeniu, z zaciкtymi, nieprzyjemnymi minami na brudnych twarzach. Doprowadzani z aresztu na dwudzieste, trzydzieste przesіuchanie czкsto siadaj№ na stoіku przed biurkiem z takim grymasem gniewnego uporu na obliczu, zamurowani w sobie. - Ale noc idzie, a w kupie siіa. Gdzie bкdziecie spaж?

Poszli za nami do drуїniczуwki.

Na ostatnim zakrкcie w lesie przed torami wpadliњmy na trzech Niemcуw nad zwіokami swego kamrata. Dowуdca krzykn№і, obrуcili na nas pistolety maszynowe, konduktor odbezpieczyі swуj - Wyst№piіem naprzуd, unosz№c puste dіonie.

- Mуwi kto po niemiecku? - rzuciіem pуіgіosem, nie obracaj№c gіowy.

- Ja trochu - mrukn№і starzec z orderami.

- Powiedzcie im, їe pуjdziemy z nimi do jednostki, garnizonu czy gdzie tam bкd№ nas chcieli zabraж.

- Co...?

- Mуwcie!

Powtуrzyі. Zaczкіy siк osobliwe targi - nie chcieli nas donik№d zabieraж. Ten najniїszy, najmіodszy podszedі do nas z boku, poza lini№ strzaіu pozostaіej dwуjki, i odebraі konduktorowi schmeissera i magazynki, obszukaі systematycznie cywili, na koniec pozbawiaj№c mnie P-64. Niektуrzy z pocz№tku siк stawiali i bronili; powaliі dwуch na ziemiк, dopiero zrozumieli. Chіopi natomiast poddawali siк rewizji z caіkowit№ obojкtnoњci№.

Cierpliwie trzymaіem rкce nad gіow№. Trzy pistolety maszynowe, tіum cywili - ilu z nich uszіoby z їyciem? Widziaіem przecieї raporty z takich jatek ulicznych. Nikt nigdy nie wie, kto pierwszy nacisn№і spust. Kto pierwszy rzuciі kamieniem.

- Mуwi, їebyњmy go pochowali.

- Pochowali?

- Mamy go zabraж ze sob№ i pogrzebaж. Pod krzyїem. Wrуc№ i sprawdz№. Jutro.

- Jesteњcie pewni, їe dobrze ich rozumiecie?

Ale dowуdca Szwabуw juї poganiaі nas gestami, wskazywaі na trupa. Zerwaі byі mu z szyi nieњmiertelnik, wyci№gn№і z kieszeni papiery, zamkn№і powieki.

Coњ tu jest mocno nie w porz№dku. Miaіem czas przyjrzeж siк ich zniszczonym mundurom, wychudzonym twarzom, zapadіym policzkom pod wielodniowym zarostem. Cholewy butуw obwi№zane mieli dіugimi szmatami, heіmy porysowane, powgniatane, z plecakуw wystawaіo zardzewiaіe їelastwo. Od kiedy to Wehrmacht porzuca polegіych na pastwк wroga? Sk№d - skiedy - z jakiej ziemi pochodz№ ci їoіnierze? W ich oczach tylko zmкczenie - i rozpacz.

Zabraliњmy zabitego, Jakub wskazaі mіodzieсcуw, by ponieњli ciaіo do drуїniczуwki. Niemcy bez sіowa zniknкli w lesie.

W drуїniczуwce zastaіem siedmioro nowych - ostatni pasaїerowie, ktуrzy opuњcili stoj№cy na torach skіad. Byі wњrуd nich energiczny weterynarz, ktуry zd№їyі pod moj№ nieobecnoњж porozdzielaж miejsca do spania, dla siebie zaj№wszy kozetkк drуїnika. Ale razem z chіopami z Wylisin zebraіo siк nas tu juї ponad piкжdziesiкcioro, wiкkszoњж i tak bкdzie musiaіa spaж na ziemi. A jak zacznie padaж?

- Pod drzewa, do lasu.

- W bіocie?

- Wracajmy lepiej do poci№gu, tu i tak nic nie jeџdzi, jutro pуjdziemy dalej na poіudnie.

- Albo naprawi№ juї trakcjк.

- A jak wjedzie w niego po ciemku inny poci№g?

- No wіaњnie musieliby wczeњniej naprawiж trakcjк...!

- Parowуz.

- Prкdzej drezyna.

- S№ gwiazdy, nie bкdzie padaж.

Wyszedіem na papierosa. Na niebie rzeczywiњcie migocz№ jasne konstelacje. Las szumi i skrzypi, odzywaj№ siк zwierzкta. Czy їyje tutaj jakaњ grubsza zwierzyna? Uњmiechn№іem siк, wydmuchuj№c dym. Na ten przykіad tury.

Jakubowi chіopi rozkіadali siк za drуїniczуwk№, na granicy lasu moszcz№c na wyњciуіce zielone posіania. Zapіonкіo pierwsze ognisko. Trzymali siк z dala od pasaїerуw, uciekaj№c przed ich pytaniami i opuszczaj№c wzrok ku ziemi. Natomiast dzieci goniіy siк ze њmiechem miкdzy drzewami, te bose i w przepasanych konopnym sznurem portkach, i te w trampkach i dїinsach. Trup Niemca leїaі pod okapem, przykryty їуіtym brezentem. Obw№chiwaі go przywi№zany do szlabana jamnik.

To nie ma przyszіoњci, pomyњlaіem. To w ogуle nie istnieje poza chwil№ teraџniejsz№, nie istnieje w czasie. Co „teraz" dzieje siк w moim domu? Dziadek pewnie bawi siк z chіopakami w partyzantkк, Lidka siedzi przed starym telewizorem, zrzкdz№c na zepsutego panasonica i na mnie, na mnie gіoњniej, i ogl№da relacje z pochodуw... Nie ma їadnego „teraz" poza tym przejazdem kolejowym.

Jest jednak pamiкж i z niej rodz№ siк podejrzenia. Co ci№gnкіo Gniewosza do W№tіego, dlaczego musiaі byі wrуciж do swego mordercy - instynkt czy wspomnienie? - wrуciж i њledziж, chodziж za nim przez miasto, dzieс i noc, jak upiуr, jak duch szekspirowski? Czy to jest jakaњ reguіa, nieuniknione nastкpstwo historii, przyci№gaj№ce ofiarк do kata, wroga do wroga, jak syna do matki, kobietк do mкїczyzny, їe znajduj№ siк niechybnie za kaїdym razem, w kaїdych okolicznoњciach, i tu, i „teraz" takїe, jak ci kozacy, krasnoarmiejcy, powstaсcy, їoіnierze II Rzeczypospolitej, Niemcy i Polacy, myњliwy i tur, rycerz i -

Wiкc dlatego Mіotowi zaleїaіo, by krуlowie, wodzowie nie wstali z Wawelu - czy to go tak przeraziіo (teraz wiem: byі przeraїony), їe nie dowierzaі ludziom ze Sіuїby krakowskiej, tylko jeszcze mnie musiaі posіaж, uciekaj№c siк do osobistego szantaїu...? Sk№d by jednak wiedziaі, jeњli nie od doktora Szajsa -

- Kapitanie Rzewiecki.

Obejrzaіem siк na weterynarza, zdumiony. Nie odwrуciі oczu.

- Wylegitymowaі siк im pan, prawda? Opowiadaj№ sobie teraz, jak pan nie sіyszy.

Poczкstowaіem go silesiami. Zapaliі.

- A wiкc zawrуciі pan. - Zakaszlaі, ale zaci№gn№і siк po raz drugi. - Czego siк pan tam spodziewaі?

- Moїe mam nieaktualn№ mapк drogow№. Wskazaі na zwіoki Niemca.

- Oni jeszcze nie wiedz№, co o tym myњleж.

- Pan wie.

- Najpierw poszedіem na przeіaj, przez las i і№ki. Zobaczyіem -

- Co?

Potrz№sn№і gіow№.

- Tu wszкdzie s№ pobojowiska. Padali, gdzie ich zabito. Ale ci, ktуrzy spіynкli juї do ziemi, ktуrzy kr№ї№ w sokach drzew, w robakach wкdruj№cych przez czarn№ glebк, ci, ktуrych spalono, ktуrzy opadali z dymem stosуw i krematoriуw... A wszyscy oddychamy tym powietrzem. Pijemy tк wodк, jemy ten sam chleb.

Str№ciіem popiуі z papierosa.

- Kim pan jest? - spytaіem uprzejmie.

- Leczк zwierzкta.

Leczyі zwierzкta. Nie wiem, czemu siкgn№іem lew№ rкk№ i nacisn№іem skуrк na karku i nad karkiem, na koњci czaszki. Guz, nic wiкcej. Dla pewnoњci spojrzaіem na palce. Ani њladu krwi, nawet rozciкcia nie ma.

Przypomniaіem sobie studenta W№tіego. To teї byі tyі gіowy. Їyje. Znaczy, nie ma њladu.

Papieros wypadі mi z dіoni. Ale przecieї - organizmy w chwili opadu їywe wydaj№ siк odporne na dziaіanie czornobyliny. Musi min№ж co najmniej dwadzieњcia godzin od kontaktu z substancj№ przenoszon№ drog№ powietrzn№. Minкіo?

To przyspiesza.

Niemoїliwe. Jak. Kiedy. Bzdura.

Wci№gn№іem gікboko do pіuc nocne powietrze, chіodny oddech lasu.

To musiaіo siк staж na poczcie. Ale kiedy? Nie straciіem przytomnoњci. Nie trafili wtedy - jedna powierzchowna rana na ramieniu, cуї to znaczy, ot, draњniкcie. Lecz gdy upadіem w gruz, przywaliіo mnie, dostaіem w gіowк, po raz drugi... Nie, teї nie byіo czasu. Odjechaіem. Nie straciіem przytomnoњci, nie byіo przerwy. Dopiero jak zasn№іem w aucie... Zasn№іem?

- Udar krwotoczny. Boli pana gіowa?

Czy ja to wszystko mуwiіem na gіos?

- Bolaіa. Teraz - nie, teraz nie boli.

- Od kiedy? Zaїywaі pan coњ na nadciњnienie?

- Tak. Ale ostatnio -

- Brak czucia, paraliї, niedowіad?

- Nie. To znaczy - ale to po upadku, potіukіem siк... No tak.

- Pogorszyі siк panu wzrok?

- Myњlaіem, їeby do okulisty iњж... - Zamrugaіem. - Teraz dobrze widzк.

- Teraz dobrze.

- Juї nie boli.

- Nie.

Znajomy z Biura Њledczego miaі wylew podpajкczynowy. Teї nie od razu go trzepnкіo. Najpierw wszystko leciaіo mu z dіoni, zacz№і beіkotaж, potem nie mуgі wstaж z krzesіa, lewa rкka, lewa noga, jak drewno. Kilka godzin, dopiero przyjechaіo pogotowie, musieli go znosiж po schodach na tym krzeњle, przywi№zanego pasami do krzesіa. I kiwn№і w nocy, w szpitalu. Teї we њnie.

A mnie - co podniosіo, kto obudziі? Cholerny rycerz. W poџno pochodno wsje ludzje z braty zjemi.

...Moїe Mіot wcale nie wysіaі mnie, bym monarchуw zmartwychwstaіych mordowaі - nie znaі їadnych sekretуw czornobyliny, nie uczestniczyі w rozgrywkach Biura Politycznego - Mіot miaі tylko moj№ teczkк, mуj їyciorys, їyciorysy moich przodkуw, to, czego sam o nich nie napisaіem - czego sam o nich nie wiedziaіem - czego nie wiedziaіem o sobie samym, ale zaіoїona zostaіa teczka na moj№ duszк, spisane sny i marzenia i koszmary, coby w nich mogli nikotynowymi paluchami grzebaж urzкdnicy o nalanych twarzach - moїe wiкc wysіaі mnie tylko po to, by siк mnie pozbyж z miasta na czas skaїenia opadem...

Przygl№daіem siк ubiorowi weterynarza. Szare spodnie, koszula w kratк, kurtka - wszystko pasowaіo, nie potrafiіbym wskazaж їadnego anachronizmu. A jednak... Zbyt czyste. Zbyt dobrze na nim leї№. On sam jest zbyt spokojny, zbyt swobodny. I zbyt mіody, zbyt mіodo wygl№da. Buџka gіadka, jak њwieїo ogolona. Zкby bielutkie niczym z amerykaсskiego filmu. Obraca papieros w dіoni z dziecinnym zaciekawieniem. Pierwszy raz w їyciu zobaczyі. Okaz muzealny.

- W kaїdym razie nie przez nikotynк -

- Gdybym ich spytaі, czy ktoњ w ogуle przypomniaіby sobie pana w tym poci№gu?

- Ja siк w oczy specjalnie nie rzucam.

- Aha. Powinienem byі wczeњniej siк domyњliж. - Spojrzaіem na chіopуw. - Przecieї oni wszyscy nie umarli, prawda? To znaczy - nie padli wtem martwi na polach, podczas їniw. Wiкc jak? Wiкc z jakiej ziemi... A tak samo patrz№ na mnie, patrz№ na nas i zachodz№ w gіowк. Nic nie wiedz№ o Czornobylu.

- Jakim Czornobylu?

- Proszк nie udawaж, їe... Prawda, w pana czasie musiaіo to przyjњж jakoњ inaczej -

Z lasu wyskoczyі z gіoњnym lamentem brodaty chіop. Dopadіszy Jakuba, j№і mu wykrzykiwaж prosto w twarz, wznosz№c przy tym ku niebu zaciњniкte piкњci. Zaraz zbiegli siк ludzie. Nie szіo cokolwiek zrozumieж w rosn№cym rozgardiaszu. Ale ci, co mieli tu ze sob№ dzieci, zaczкli je naraz przywoіywaж, odci№gaж, byle dalej od drzew. Rw№cy wіosy z gіowy chіop wskazywaі w gі№b lasu, machaі rкkoma, rysuj№c w powietrzu wysokie ksztaіty. Panika rosіa miкdzy nami jak balon, gotуw pкkn№ж w kaїdej sekundzie.

Wymieniіem z weterynarzem spojrzenia. Uњmiechaі siк porozumiewawczo. Zapewne nie miaіem zbyt pewnej miny. Wyci№gn№і przed siebie rкkк z papierosem, jakby wskazywaі mi drogк, zapraszaі, puszczaі przodem w drzwiach, z ironicznym жwierжukіonem i pytaj№cym uniesiem brwi.

- Panie Rzewiecki.

Zapi№іem marynarkк, poprawiіem krawat, przygіadziіem wіosy i wszedіem w tіum.

- Rozejњж siк! Nie robiж zbiegowiska! Juї!

Pasaїerowie odruchowo posіuchali - chіopi zaњ dokіadnie na odwrуt: dalejїe czepiaж siк moich rкkawуw, nogawek, jakaњ baba zіapaіa mnie za mankiet i wcaіowaіa siк w dіoс. Wyrwaіem siк z obrzydzeniem.

- Co znowu za histerie! Wy! - Wskazaіem Jakuba. - Mуwcie!

- Synka jedynego Maciejowi w boru zabraіo, lachny panie, zіe synka Maciejowego wziкіo.

- Jakie zіe?

- Czort sam, nie inaczej, z rogami kiej jeleс, na kobyle czornej piekielnej, њwiatіa siк boj№cy, w ciemne chіopca woіaі, aїe ten mіody-gіupi, taї i polazі za krustem k'czortu, i tyle ich Maciej widzieli, uwiozі mu diobeі syna jedynego, oj, nas juї nic dobrego -

- Cichajcie! Gdzie niby siк to staіo?

Maciej szarpn№і siк za brodк, aї mu іzy w oczach stanкіy.

- A ot, niezdala, wedle strumyczka, wielmoїny panie, jak szlimy ze strumyczkiem, trzy sta krokуw bкdzie, ot tam. W imie Ojca i Syna, co bym nie widzioі, com widzioі.

Nikt juї nic wiкcej nie powiedziaі, nie musieli, zreszt№ nie ich rol№ jest stawiaж na gіos ї№dania, przypominaж obowi№zki. Patrz№ spode іbуw w ponurym milczeniu.

Scena siк przeci№ga - im bardziej, tym trudniej wyobraziж mi sobie, jak po prostu odwracam siк do nich plecami. Niepodobna juї nawet wzruszyж ramionami i skrzywiж siк ironicznie. Nie ma mundurowych, nie ma towarzyszy z Komitetu, nie ma puіkownika Kowalskiego i kolegуw z komendy. Zostaі tylko lud w potrzebie i pan Rzewiecki.

- Dziecko zaginкіo! - zawoіaіem ku drуїniczуwce. - Kto pуjdzie?

Chіopi ani myњleli siк zgіaszaж; zrozpaczony ojciec przetarі oko kuіakiem, smarkn№і na ziemiк i przest№piі z nogi na nogк, ale z miejsca siк nie ruszyі. Pasaїerowie teї tylko cofnкli siк w cieс, poza њwiatіo їarуwki lej№ce siк przez otwarte drzwi i okno domku - cofnкli siк, zamilkli, odwrуcili wzrok.

Weterynarz zaіoїyі rкce na piersi i skin№і gіow№.

Poszedіem w las.

Uіamaіem sobie ciкїk№ gaі№џ, machn№іem ni№ raz i drugi - krzywy kij, marna namiastka pistoletu, ale widaж takie czasy. Strumieс pіyn№і rуwnolegle do szosy, zaraz stan№іem na jego brzegu. Miкdzy otoczakami lњniіa butelka po kefirze, odbijaіy њwiatіo gwiazd metalowe puszki. Z pr№dem, czyli w prawo, na poіudnie. A strumieс szybko skrкciі na poіudniowy wschуd, gікbiej w las. Obejrzaіem siк za siebie, ale droga zniknкіa juї z miкdzydrzewnych przeњwitуw, їadne њwiatіo siк miкdzy nimi nie przedrze, їadna jasnoњж. W miarк dobrze widaж na kilkanaњcie krokуw, nie wiкcej, trzeba polegaж na sіuchu.

Jeџdziec z іbem jelenia - czyli co, miaі na gіowie jelenie poroїe, czy jak? Kіopot w tym, їe tu bez przerwy coњ siк rusza w poszyciu, szeleszcz№ liњcie, trzaskaj№ gaікzie, pohukuje sowa... Zwodz№ cienie, ksztaіty w cieniu, iluzje ksztaіtуw... Moїe ten Maciej nie widziaі їadnego Jeleniego Pana, moїe mu siк dzieciak po prostu zgubiі w nocnym lesie, a chіop, wystraszony po przejњciach dnia, wyobraziі sobie Bуg wie co...

Wyszedіem na polanк i on byі po przeciwnej stronie, czarna postaж na czarnym koniu, a kiedy siк poruszyі, poruszyіy siк cienie nad jego gіow№ i zobaczyіem koџle spirale krzywych rogуw.

Staliњmy w bezruchu, patrz№c na siebie. Co robiж? Krzykn№ж? Chіopca z nim nie byіo.

Wycelowaіem w niego przez polanк kijem, jak poziomym przedіuїeniem wyprostowanej rкki. Ty. Ty. Staliњmy w bezruchu, patrz№c na siebie. Ty!

Koс parskn№і, jeџdziec uniуsі ramiк i zniknкli w lesie.

Pobiegіem. Sіyszaіem ich wyraџnie, przebijali siк przez g№szcz jak їywy czoіg, naginaj№c i іami№c krzewy i mіode drzewka, mogіem pod№їaж wyі№cznie њladem tego ruchu, pozostawiali za sob№ w nocnym lesie tunel rozedrganej roњlinnoњci. Biegіem, wiedz№c doskonale, їe nie mam najmniejszych szans ich dogoniж. Juї zaczynaіo brakowaж mi tchu. Pluіem, rzкziіem i charczaіem. Przed oczyma ciemnoczerwone plamy. Potykam siк raz i drugi. Coraz trudniej -

Prosto w skroс. Straciіem przytomnoњж, zanim dotkn№іem ziemi.

Zaranie

Jeszcze nie wzeszіo Sіoсce nad puszcz№. Mgіa pіynie miкdzy drzewami. Graj№ rogi - dіugi, niski jкk wwiercaj№cy siк w koњci. Wstajк. Ciкїkie krople rosy zlepiaj№ wіosy, klej№ ubranie - ktуre jest sztywne, niewygodne, obce. Dotykam strupa nad okiem. Zostaіem uderzony? Wpadіem na konar? Nie mogк zebraж myњli. Graj№ rogi.

Dџwiкk prowadzi mnie miкdzy wysokimi pniami, w obіokach mlecznej bieli. Stopy zapadaj№ siк w miкkkim runie. Zapach mchu, grzybуw i mokrej kory wbija siк w zatoki. Potem czujк gorzk№ woс dymu.

Stoj№ pod wielkim dкbem, wokуі ogniska. Dym przesіania oblicze tego, ktуry siedzi. Zatrzymujк siк przed granic№ њwiatіa, ale juї mnie dostrzegli. Nie uciekam. Przyboczny podbiega i powala mnie na ziemiк drzewcem wіуczni. Nie poznaj№ mnie, jakїeby mieli mnie poznaж. Wyjmuje krzemienny nуї, szarpie mnie za wіosy. Otwieram usta - co powiedzieж, by zrozumieli? Na jego piersi, na skуrze i futrze, koіysz№ siк amulety - koњciane, rogowe, drewniane, kamienne - symbole їywioіуw, ludzi i zwierz№t. Szukam w panice po kieszeniach. Zapalniczka. Papierosy. Portfel. Klucze. Legitymacja oficera Sіuїby Bezpieczeсstwa.

Drї№c№ rкk№ podsuwam mu legitymacjк przed oczy. - Ja jestem wy. - Wpatruje siк dіugo w blade godіo PRL-u, znak orіa na papierze.

Chwyta mnie za koіnierz, ci№gnie do ognia. Dalej, we mgle, widzк sylwetki chіopcуw bawi№cych siк dziecinnymi іukami i dziecinnymi toporkami. Czy jest miкdzy nimi takїe Madejowy syn? Na konarze wielkiego dкbu wisi nagi mкїczyzna z rozprut№ klatk№ piersiow№. Krew њcieka na kwadratowy kamieс.

Zostajк ciњniкty przed ognisko, do stуp siedz№cego. Powinienem siк baж - nie bojк siк juї. Wschodzi Sіoсce, czujк na plecach jego ciepіo. Rozmawiaj№ nade mn№ w jкzyku, ktуrego nie rozumiem. Nie rozumiem, lecz poznajк - sіowa, ktуre byіy przed sіowami. Mgіa nie tіumi dџwiкku rogуw, rїenia koni. Wszystko siк budzi, oїywa, rozgrzewa, rozjaњnia, wyostrza. Idzie k'rodu. Wyci№gn№і do mnie rкkк.

Podaj№ sobie kubek z miodem. Czіowiek na drzewie jкczy. Zaciskam powieki. Zasiadaj№cy przed ogniem wypowiada jedno sіowo. Klкczк, z czoіem przyciњniкtym do grzbietu jego sкkatej dіoni. Nie mogк powstrzymaж іez. Drug№ dіoс poіoїyі na mym ramieniu. Wrуciіem. Wrуciliњmy.

maj 2004 - kwiecieс 2005

POSTSCRIPTUM

Nie poszіo wedіug planu.

Krуl Bуlu, drugi mуj regularny zbiуr opowiadaс, po W kraju niewiernych (ktуry wyszedі w roku 2000), miaі siк ukazaж zaraz po Perfekcyjnej niedoskonaіoњci, czyli w roku 2005. Ukazuje siк z piкcioletnim opуџnieniem. Co siк staіo?

Staі siк Lуd, staі siк Wroniec i parк innych rzeczy - teksty, ktуre zaczynaіem jako opowiadania przeznaczone do Krуla, uparcie wyrastaіy na niezaleїne projekty (czкњж z nich nadal piszк rуwnolegle, m.in. Fablк, Rekursjк i Stroiciela luster). W efekcie sam Krуl, ze zbioru podsumowuj№cego i zamykaj№cego okres od W kraju do Innych pieњni (Perfekcyjna powstaіa przed Pieњniami), zmieniі siк w rodzaj projektu-parasola, nazwy kodowej dla caіoњci moich poczynaс pisarskich w ostatnich latach.

Skutkiem ubocznym jest literacki ksztaіt tej ksi№їki jako kolekcji utworуw pisanych przez autora o tym samym nazwisku, ale rуїnej konstrukcji umysіowej. Nie uіoїyіem tu opowiadaс chronologicznie, niemniej kaїde skrupulatnie datowaіem.

Mуwiк o „opowiadaniach", lecz strukturalnie bliїej tym utworom do powieњci. St№d teї іatwoњж, z jak№ przybieraj№ na objкtoњci: mocny szkielet epicki znajdowaі siк w nich od pocz№tku.

Moїe wiкc: zbiуr powieњci?

Content

Дукай Яцек Król Bólu